|
Yumuşak huyluydu
2009-01-01 01:00:00
Hazret-i Alî radıyallahü anh, yumuşak huylu olup, hiç kızmazdı. Kamber adında bir kölesi vardı ki, severek yapardı her hizmetini. Bir gün odasında iken seslendi ona: - Kambeer! Cevap gelmeyince, sesini yükseltti: - Kambeeer! Yine cevap gelmedi. Halbuki Kamber işitiyor, ama bile bile cevap vermiyordu. Hazret-i Alî merak etti. Zîra biraz önce kapının önünde görmüştü onu. Yedi defâ çağırıp da bir cevap alamayınca, dışarı çıktı. Çıkar çıkmaz, donakaldı hayretten. Çünkü Kamber, kapının önünde fütursuzca oturuyordu. Üstelik korkmadı Onu gördüğünde. Hazret-i Alî sordu: - Kamber, beni duymadın mı? Umursamaz bir tavırla cevap verdi: - Duydum. - Peki niçin cevap vermedin? - Sizi imtihan ettim. Cevap vermeyince kızacak mısınız, diye denedim sizi. - Peki ya netîce? - Kızmadınız ve kazandınız imtihanı. Hazret-i Alî radıyallahü anh gâyet sâkindi: - Ey Kamber! Dünyâlık şeyler için kolay kolay öfkelenmem. Ama seni bu imtihana teşvîk edeni kızdırayım da gör, dedi ve; - Seni âzâd ettim. Hürsün artık! buyurdu. Onu, bu imtihâna teşvik eden, "Şeytân"dı. Onu âzâd ederek şeytânın belini kırmış oldu. YÜKÜNÜ KENDİ TAŞIRDI Hazret-i Alî "radıyallahü anh", çarşıdan bir şey alsa, eve kendi taşır, vermezdi kimseye. Hizmetçisi; - Siz halîfesiniz. Bu gibi basit işler, size hafiflik verir, dedi. Cevabında; - Hayır. Bir baba, helâlinden kazanıp aldığı bir şeyi kendi taşırsa, kemâlinden hiçbir şey kaybetmez. Hattâ her adımına sevap kazanır, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10
.Resûlullaha benzerdi
2009-01-02 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî kuddise sirruh, orta boylu, nurlu ve sevimli bir zat idi. Mübârek sakalının beyazı daha çoktu. Yürümesi, ne hızlıydı, ne de yavaş. Güler yüzlü ve tatlı dilli idi. Konuşurken, yüzünü konuştuğu kimseye döndürür ve tâne tâne konuşurdu. Kahkaha ile gülmez, tebessüm ederdi. Kimseyi küçük görmezdi. Güler yüzle karşılardı herkesi. Ama celâllenip de kaşlarını çattığında, heybetinden kimse duramazdı karşısında. Şemaili aynen Resûlullah aleyhisselama benzer, her hâli Onun sünnetine uygun olurdu. Bir gün, günahlar içinde olan bir genç gelip; - Efendim, hiç huzûrum yok. İçim sıkılıyor, diye dert yandı. Büyük velî sordu: - Neden sıkılıyorsun oğlum? - Bilmiyorum efendim. Devamlı bir huzursuzluk var içimde. - Evlâdım, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına göre yaşarsan huzurlu olursun. Huzursuzluk, "günah işlemek"ten ileri gelir, buyurdu. Ve sordu ona: - Evinizde Ehl-i sünnet âlimleri'nin yazdığı "İlmihâl kitapları"ndan var mı? - Var hocam, olmaz mı. - Peki, okumuyor musun o kitapları? - Maalesef, okumuyorum. - Vah vah! Güzelim kitapları raflarda hapsettin öyle mi? Çok yazık. Senin ilâcın o kitaplardır işte, buyurdu. Ve sordu ona: - Bir hasta, ilâcını bilse ama kullanmasa, iyi olabilir mi? - Olamaz tabii efendim. - İşte senin hâlin de buna benziyor evladım. İlâcın var, kullanmıyorsun. Bir ilâç kullanılmıyorsa, evde bulunmasının ne faydası olur? O kitapları okuyup tatbik edersen, sıkıntıdan kurtulur, huzûra kavuşursun.
.Fakir, ama cömertti...
2009-01-03 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin talebesi Alâeddîn-i Attâr hazretleri şöyle anlatıyor: Mübârek hocam o kadar fakir idi ki, kış günü, bir sergisi bile bulunmazdı evinde. Namazını, eski bir kilim üzerinde kılardı. Helâl'den kazanmaya çok dikkat eder, haramdan bir çekirdek bile girmezdi kazancına. Fakir olduğu kadar "cömert"ti de. Hediye getirene, kat kat verirdi. Nafakasını kendi te'mîn eder, tarlasını bizzat kendi eker ve kendi biçerdi. Her işinde sünnete uyardı. Bilhassa "yemek"te çok titizlik gösterirdi buna. Ekmeğini evde pişirttirir, misafirine bizzat kendi hizmet etmeyi severdi. Sevdiklerine; - Yemek yerken, edebi gözetin. Kendinizi, Allahın huzûrunda farzedin, buyururdu. Talebesiyle yemek yerken, birisi gafletle ağzına lokma alsa, onu hemen îkâz edip; - Evlâdım, Rabbinin huzûrunda olduğunu bil de öyle ye, buyururdu. Eğer bir yemek "öfke" ve "gaflet" ile pişmişse, onu anlar ve yemezdi. NİÇİN YEMEZSİNİZ? Bir gün, bir talebesinin evine gitmişti. Önüne yemek getirdiler. Ama yemedi. Talebe çok üzülüp; - Efendim niçin yemiyorsunuz? diye sordu edeble. Büyük velî; - Bu yemeği pişiren, gadaplı ve öfkeliymiş, buyurdu. Böyle pişen yemekte, hayır ve bereket olmaz. Hattâ şifâ değil, hastalık olur yiyene. BAŞARININ SIRRI Bir gün de nasîhat isteyen bir gence; - Evlâdım, Allahü teâlânın sana nasıl davranmasını istiyorsan, sen de Allahın kullarına öylece davran, buyurdu. Ve ekledi: - Muvaffak olmanın sırrı ikidir. Biri, günah işlememek, öbürü Allahın kullarına iyilik etmektir. Bunu yapabilirsen, her işinde muvaffak olursun. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kalk ey Abdülmuttalip!"
2009-01-04 01:00:00
Abdülmuttalip, bir gece rüyâda ses işitti: - Kalk! Zemzem kuyusunu çıkar! Uyandı, tekrar uyudu. Aynı sesi yine duydu: Üçüncü gece de aynı rüyayı görünce; - Zemzem nedir? diye sordu. - O, bir sudur ki, susuzları kandırır, açları doyurur, hastalara şifâ olur. Yeri, Kâbe'nin yanıdır. Yarın oraya kırmızı gagalı bir karga gelip, gagasıyla yeri eşeler. İşte orasıdır. Uyanıp; - Bu, ilâhî bir işaret, diye mırıldandı. Oğlu Hâris'i alıp, koştu o yere. Az sonra kırmızı gagalı bir karga gelip, başladı yeri eşelemeye. - Tamam! deyip başladı kazmaya. Çok geçmeden göründü kuyu ağzı. Çok sevinip; - Allahü ekber! diye bağırdı. Fakat Kureyşliler toplanıp; - Bu kuyuda bizim de hakkımız var! dediler. - Hayır! dedi. Bu, yalnız bana ihsan edilmiştir. - Ama sen yalnızsın. Bizimle baş edemezsin! deyip tehdit ettiler. İçi burkuldu. Kalbinden; "Yâ Rabbî! Bana on oğul verirsen, birini senin için kurban edeceğim" dedi. Ve bir teklifte bulundu onlara. - Gelin, hakeme gidelim. - Olur, gidelim. Şam'daki bir kâhinin hakemliğinde anlaşıp, düştüler yola. Ancak hava çok sıcaktı. Susuzluktan bir adım atamaz hâle geldiler. Hepsi de hayattan ümîdini kesmişti ki, Abdülmuttalip; - Koşun, Koşun! İşte size su! diye bağırdı. Evet, çöl ortasında, Abdülmuttalib'in ayağı dibinden bir su fışkırıyordu. Kana kana içip, hayat buldular. Ölümden kurtulmuşlardı. Boyunlarını büküp; - Ey Abdülmuttalip! Tamam. Zemzem kuyusu senindir, dediler. Ve geri döndüler. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Resûlullahı seviyordu
2009-01-05 01:00:00
Dıhye-i Kelbî radıyallahü anh, îman etmeden önce, ticaret için uzak seferlere gider, dönüşte, kıymetli hediyeler getirirdi Efendimize "aleyhisselam". Çünkü Onu çok seviyordu. Hatta küçük Hasan'la küçük Hüseyin'i de çok seviyor, onlara da hediye getirmeyi ihmal etmiyordu. Kendisi çok güzel ve yakışıklıydı. Hattâ Cebrâil aleyhisselâm, çoğu zaman onun sûretinde gelirdi Resûlullaha. Bir gün yine Dıhye sûretinde mescid-i şerîfe geldiğinde, Hasan ve Hüseyin, mescidin bir köşesinde oynuyorlardı. Resûlullahın yanında Onu görünce çok sevindiler. Onu Dıhye zannetmişlerdi. Oyunu bıraktıkları gibi koşup kucağına oturdular. Ve; "Acabâ ne hediye getirdi?" diye minik ellerini Cibrîl'in ceplerine uzattılar. Çünkü Dıhye, cebinden çıkarıp da verirdi hediyelerini. Lâkin elleri boş çıkınca, Resûlullaha karşı mahcup oldu büyük melek. Oracıktan uzandı Cennete. Bir salkım üzüm koparıp, verdi birine. Sonra bir nar koparıp, uzattı ötekine. Çocukların işi görülmüştü. Koştular oyun yerlerine. Tam yemeğe başlayacaklardı ki, mescidin kapısında fakir kılıklı bir ihtiyar görünüp; - Ne olur, o meyvelerden bana da verin! diye seslendi. Çocuklar, ok gibi fırlayıp, bir anda ihtiyarın yanına koştular. Biri elindeki üzümü uzattı. Diğeri ise narı. Fakir, meyveleri tam alıyordu ki, Cebrail aleyhisselam; - Durun, vermeyin! O fakir zannettiğiniz kişi, şeytandır. Cennet meyvesi haramdır ona! diye seslendi. Bu îkazla geri döndü çocuklar. Şeytan ise rezil olarak terk etti o yeri. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0
.Bir hatâ mı işledim?"
2009-01-06 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî kuddise sirruh hazretlerinin, Melik Hüseyin adında bir sevdiği, bu zâtı evine yemeğe dâvet etti. Büyük velî teşrîf etti o eve. Yanında biri de vardı. Sofra geldi, yemekler kondu. Fakat mübarek zat elini uzatmıyordu yemeğe. Ev sahibi merak etti. Hattâ çok üzüldü. "Acabâ bir hatâ mı işledim?" diyordu içinden. Nihayet; - Efendim, yemeklerimiz, şahsî malımdan olup, helâl ve tayyibdir. Tek kuruş haram karışık değildir. Rahatlıkla yiyebilirsiniz, diye arz etti. Büyük velî; - Biliyorum, buyurdu. Yemekler helâldir. - Öyleyse niçin yemiyorsunuz efendim? - Bugün Hirat'ta öyle fakirler var ki, bir lokma ekmeğe muhtaçlar. Onlar bu halde iken, biz bu çeşitli ve lezîz yemekleri nasıl yiyebiliriz, buyurdu. Ve yemeden kalktı sofradan. ÖLÜMÜ ÇOK DÜŞÜN! Bir gün de sevdiği bir genç gelerek; - Efendim, çok yaşamak istiyorum, ne yapayım? diye sordu bu zâta. Cevâben; - Öyleyse "Ölüm"ü çok düşün, buyurdu. Ölümü düşünmek ömrü uzatır. Sordu yine: - Peki hocam, huzurlu olmak için ne yapayım? - Ölüme hazırlan. Genç şaşırdı: - Özür dilerim. Ben huzurlu olmanın yolunu sormuştum efendim. - Anladım evlâdım. Müslüman, ölümü düşündükçe rahatlar. Hele ölüme hazırsa, huzur dolar içine. Yüzü güler. Mutluluğu yüzünden okunur. - Peki hocam, bana son bir nasîhat edin de, onu küpe yapayım kulağıma. Buyurdu ki: - Her bir işi yapmadan önce; "Rabbim bundan râzı mı?" diye düşün. Râzıysa yap, yoksa yapma. www.gonulsultanlari.com Tel: (
.En büyük nîmet
2009-01-07 01:00:00
Zindan Baba rahmetullahi aleyh, Lüleburgaz'da yetişen velîlerindendir. Derdi olan ona gider, onda bulurdu dermanını. Bir gün, bir talebesi; - Hocam, en büyük nîmet nedir? diye sordu. Cevaben; - Doğru bir îman'dır, buyurdu. - Ondan büyük nîmet yok mu hocam? - Hayır. Her nîmet bunun içindedir zâten. Allah, bir kuluna îman verdiyse, ona her şeyi vermiş demektir. Vermediyse de, hiçbir şey vermemiş demektir. - Anladım hocam. ÇOCUĞUMUZ KONUŞAMIYOR Bu zat, bir gün evinin önünde oturuyordu ki, bir kişi, hanımı ve bir çocuğuyla birlikte geldi bu zâtın yanına. - Selâmün aleyküm baba. - Aleyküm selâm. Yanlarındaki çocuğu göstererek; - Hocam, bu çocuğumuz dilsizdir. Bir duanızı almaya geldik, dedi. Mübarek zat, şefkatle baktı çocuğa. - Mâşallah! Çok da sevimli bir çocuk. - Evet ama konuşamıyor efendim. - Hiç mi konuşmuyor? - Maalesef. Bugüne kadar bir kelime bile konuşmadı. Büyük veli, çocuğun başını şefkatle okşayıp sordu: - Senin adın ne bakayım? - Ahmet. - Kaç yaşındasın? - On yaşındayım. Anne baba, hayretle birbirlerine bakıştılar. Şoka girmişlerdi sevinçten. Evet, çocuk konuşuyordu. Büyük velî döndü onlara: - Niçin çocuğa iftirâ ediyorsunuz? - Estağfirullah hocam. - Az önce konuşmuyor demediniz mi? Ne güzel konuşuyor işte. Evet, çocuğun dili çözülmüştü. Anne baba, sevinç gözyaşlarıyla döndüler evlerine. Allaha şükrederek. www.gonulsultanlari.com Tel: (0
.İnsan kimi çok severse...
2009-01-08 01:00:00
Dâvud-i İskenderî rahmetullahi aleyh, bir gün sevdiği birine; - İnsan kimi çok severse, ondan çok bahseder, değil mi? diye sordu. O kişi; - Evet efendim, dedi. - İşte, "Allah" varken başka şeylerden bahsetmeyi bir türlü anlayamıyorum. Bizi yoktan var eden, bize türlü nîmetler bahşeden, sonsuz kudret sâhibi "yüce Allah" varken, insan başka şeyleri nasıl sevebilir? Adam sordu: - Peki efendim, evlâdımız var, ailemiz var. Bunları sevmeyecek miyiz? - Elbette seveceğiz. Ama bu sevgi, "Allah için" olacak. Nefsimiz için değil. Dünyâya da, "Allah emrettiği için" çalışacağız. O emrettiği için çalışmak, ibâdettir. KERAMET GÖRMEK İSTİYORDU Bir genç, bu zâtın büyük bir velî olduğunu işitip ziyaretine gitti bir gün. Sohbetini dinleyip çok istifâde etti. Ancak bir "kerâmet"ini görmek istiyordu. Yanında üç gün kaldığı halde hiçbir hârikulâde hâlini göremeyince; "Gideyim, bir daha da gelmeyeyim" diye düşünüyordu ki, mübarek zat genci çağırıp sordu: - Evladım, üç gündür sohbetimize geliyorsun. Lâkin murâdın nedir? Genç sükût edince; - Bak evlât! Bizim yanımıza "bir kerâmet göreyim" diye geliyorsan, bizde öyle şeyler arama, buyurdu. Delikanlı; "Ama evliyâ zatlarda kerâmet olur" diye düşünüyordu ki, sordu yine: - Sohbetimizi dinledikten sonra, kendinde müsbet bir değişiklik hissediyor musun evlâdım? - Evet efendim, hissediyorum. - İşte asıl kerâmet budur, buyurdu. Genç anladı hakikati. Ve bir daha ayrılmadı o kapıdan. www.gonulsultanlari.com T
.Namazdan zevk alamıyorum!"
2009-01-09 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî kuddise sirruh, hazretlerinin bir talebesi, bir gün bu zâta gelerek; - Efendim, namazlarımdan zevk alamıyorum. Tasavvuf hallerim de iyi değil. Bana ne tavsiye edersiniz? diye sordu. Cevabında; - Yediğin lokmalara dikkat et, buyurdu. Talebe yediklerini araştırdı. Helâldi hepsi de. Tekrar huzûruna gelip; - Efendim araştırdım. Yemeklerimiz helâl olup, bir kuruş bile haram karışmış değildir, dedi. Büyük velî; - Biraz daha araştır, buyurdu. Başka hususlarda bir hatâ yapılıyordur belki de. Çocuk tekrar araştırdı. Nihâyet farkına vardı bir şeyin. Ocakta "şüpheli" bir odun yakılmıştı. Koşup sordu hemen: - Bu olabilir mi efendim? - Evet, olabilir, buyurdu. Genç, bundan dolayı tövbe etti. Ve çabucak kavuştu iyi hallerine. EHL-İ SÜNNETİN MÂNÂSI Bir gün de, talebesinden biri; - Efendim, Ehl-i sünnet âlimlerinden çok bahsediyorsunuz. Ehl-i sünnet ne demektir? diye sordu. Cevabında; - "Ehl-i sünnet vel cemaat" demek, Resûlullah Efendimizin ve Onun Eshâbının gittiği yolda yürüyenlerdir, buyurdu. Ve ekledi: - Yetmişüç fırka içinde Cehennemden kurtulacak olanı, yalnız bu fırkadır. Genç sordu: - Ya diğerleri hocam? - Onlar, yanlış îtikatları sebebiyle Cehenneme gireceklerdir. - Orada sonsuz mu kalırlar hocam? - Hayır, çıkıp Cennete girerler sonunda. Cehennemde sonsuz kalmak, "kâfirler"e mahsustur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hiç karşılık vermedi
2009-01-10 01:00:00
Bir gün birisi hakâret etmişti Behâeddîn-i Buhârî hazretlerine. Ama hiç karşılık vermedi mübârek zat. Onu üzecek bir davranışta bulunmadı. Aradan bir müddet geçti. Birden hastalanıp, "ölüm" hâline geldi o adam. Hatâsını anlayıp, pişmân oldu yaptığına. Ve affetmesi için haber gönderdi bu "büyük velî"ye. Mübârek zat, merhamet etti yine. Ziyaretine gidip; - Nasılsın? diye sordu. Adam kendini zorlayıp; - Çok hastayım efendim, diyebildi. Büyük zat, onu tesellî edip; - Tek şifâ verici Allahü teâlâdır, buyurdu. İnşallah sana da şifâ verir. Duâsı kabul oldu. Ve ânında iyileşip kalktı adam. Hiçbir şeyi kalmamıştı. Ellerine yapışıp; - Sizi incittim efendim, ama çok pişmânım, ne olur beni affedin, dedi. Büyük velî gülümseyip; - Evet, o zaman kalbimiz incinmişti. Ama şimdi gönlüm size karşı tertemizdir, müsterih ol, buyurdu. Ve ilâve etti: - Şunu unutma ki, Allah dostları kınından çıkmış "Kılıç" gibidirler. Fakat o kılıçla kimseye vurmazlar. Belâsını arayanlar, kendileri gelip vururlar boyunlarını o kılıçlara. O kimse çok duygulanıp; - Bana nasîhat eder misiniz, diye ricâ etti. Büyük velî; - Nefsine, bir an bile fırsat verme, buyurdu. Dâima baskı altında tut, ez onu. Yoksa o, başkaldırıp seni ezer. Nefsine ne kadar muhâlefet edersen, o kadar iyi netîcelerine kavuşursun. Şöyle bitirdi: - Nefse uymamak, hep iyilik getirir. Her dert ve musîbet de, ona uymaktan gelir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 2
.Hiç karşılık vermedi
2009-01-10 01:00:00
Bir gün birisi hakâret etmişti Behâeddîn-i Buhârî hazretlerine. Ama hiç karşılık vermedi mübârek zat. Onu üzecek bir davranışta bulunmadı. Aradan bir müddet geçti. Birden hastalanıp, "ölüm" hâline geldi o adam. Hatâsını anlayıp, pişmân oldu yaptığına. Ve affetmesi için haber gönderdi bu "büyük velî"ye. Mübârek zat, merhamet etti yine. Ziyaretine gidip; - Nasılsın? diye sordu. Adam kendini zorlayıp; - Çok hastayım efendim, diyebildi. Büyük zat, onu tesellî edip; - Tek şifâ verici Allahü teâlâdır, buyurdu. İnşallah sana da şifâ verir. Duâsı kabul oldu. Ve ânında iyileşip kalktı adam. Hiçbir şeyi kalmamıştı. Ellerine yapışıp; - Sizi incittim efendim, ama çok pişmânım, ne olur beni affedin, dedi. Büyük velî gülümseyip; - Evet, o zaman kalbimiz incinmişti. Ama şimdi gönlüm size karşı tertemizdir, müsterih ol, buyurdu. Ve ilâve etti: - Şunu unutma ki, Allah dostları kınından çıkmış "Kılıç" gibidirler. Fakat o kılıçla kimseye vurmazlar. Belâsını arayanlar, kendileri gelip vururlar boyunlarını o kılıçlara. O kimse çok duygulanıp; - Bana nasîhat eder misiniz, diye ricâ etti. Büyük velî; - Nefsine, bir an bile fırsat verme, buyurdu. Dâima baskı altında tut, ez onu. Yoksa o, başkaldırıp seni ezer. Nefsine ne kadar muhâlefet edersen, o kadar iyi netîcelerine kavuşursun. Şöyle bitirdi: - Nefse uymamak, hep iyilik getirir. Her dert ve musîbet de, ona uymaktan gelir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 2
.Kâbe duvarları yenileniyor
2009-01-11 01:00:00
Kâbe-i şerîf'in duvarları, eskimiş, yenilenmesi gerekiyordu. Bunun için kabîleler toplanıp istişare ettiler. Biri bir teklifte bulundu: - Kur'a çekelim. Her duvarın örülmesini bir kabîle üstüne alsın. Râzı mısınız? - Tamam, râzıyız! dediler. Ve kur'a çekildi. Her kabîle, kendine çıkan duvarı, temele kadar yıkıp, yeniden örmeye başladılar. Ancak sıra "Hacer-ül esved"in yerine konmasına gelince problem çıktı. Zira her kabîle, bu şerefli işin kendisine âit olduğunu iddiâ ediyordu. Münakaşa kavgaya dönüşmüş, neredeyse kan akacaktı ki, güngörmüş bir ihtiyar; - Durun! Beni dinleyin! diye bağırdı. Kavgayı bırakıp, ona döndüler. İhtiyar devam etti: - Bir teklifim var. Yarın Benî Şeybe kapısından ilk girecek şahıs, "hakem" olsun. O nasıl söylerse öylece halledelim, kabul mü? Bir ağızdan; - Kabul ediyoruz! dediler. Ertesi gün, toplanıp merakla bekliyorlardı ki, "Fahr-i kâinat Efendimiz" girdi kapıdan. Onun teşrifiyle rahatladı herkes. Çünkü bu gelen, 'Muhammed-ül emîn'di. En âdil kararı Onun vereceğinden şüphesi yoktu kimsenin. Efendimiz "aleyhisselam", mübarek hırkasını çıkarıp yere serdi. Üzerine "Hacer-ül esved" taşını koyup; - Her kabîleden bir kişi gelsin! buyurdu. Dört kişi ileri çıktı. Onlara; - Her biriniz hırkanın bir ucundan tutarak kaldırın! buyurdu. Duvar hizasına gelince, mübarek elleriyle o taşı alıp yerine yerleştirdi. Mesele hallolmuştu. Herkes memnundu netîceden. Bu hârikulâde çözümle, Mekke'de bir iç harp önlenmiş, kan dökülmesi engellenmişti. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu gece bu evde kalmayın!"
2009-01-12 01:00:00
Anadolu'da yetişen ve Konya'da vefat eden Ahmet Eflâkî hazretleri, bir akşam vakti sevdiklerinden birinin evine gitmişti. Hoşbeşten sonra; - Bu eviniz çok eski galiba, buyurdu. Adamcağız; - Evet efendim, dedi. Dedemizden kalma eski bir yapıdır. - Bu gece bu evde kalmasanız iyi olur. - Nerde kalalım hocam? - Bize gidelim. Misafir edeyim sizi bu gece. Adam iyice meraklandı: - İyi de, niçin efendim? - Bu ev bu gece yıkılabilir. Kalbime öyle geliyor. Adamcağız mecbûren; - Peki efendim, dedi. Ve o gece, evi terk ettiler. Sabah gelip baktıklarında, evlerini yıkılmış gördüler. NİMETİN KIYMETİ BİLİNMEZSE Bu zat bir sohbetinde; - Bir nîmetin kıymeti bilinmezse, elden gider. Üstelik o kişi acı azab görür, buyurdu. Sordular: - En büyük nîmet nedir efendim? - "Îman" ve "İslâm" nîmetidir. - Kıymetlerini bilmek nasıl olur efendim? - "Îman" nîmetinin şükrü, ibâdet yapmakla, "İslâm" nîmetinin şükrü, haram işlememekle olur. BU, BİR ŞANSTIR Bir gün de, bâzı sevdikleriyle sohbet ediyordu ki; - Cenâb-ı Hak lutfetti, bizi insan ve Müslüman olarak yarattı. Üstelik de "Ehl-i sünnet îtikadı"nı nasîb etti, buyurdu. Dinleyenler; - Elhamdülillah efendim, dediler. - Ama bu, bir şanstır. Bir başkası bu şansa sâhip değilse ona kızılır mı? Bilmiyor çünkü. Sordular: - Peki ne yapalım efendim? - Bilmeyenlere anlatalım. Kitap verelim. Bir insanı kurtarmak, dünyâyı kurtarmak gibi sevaptır. www.gonuls
.Burada uyunur mu?"
2009-01-13 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî kuddise sirruh, talebesinden birini bir yere göndermişti. Talebe, işini halledip geri dönerken bir ağaç gölgesinde oturuverdi biraz. Fakat çok yorgun olduğu için, uyuyakaldı oracıkta. Derin bir uykuya dalmıştı ki, rüyâsında hocasını gördü. Mübarek zat hiddetle; - Oğlum, hiç burada uyunur mu? Hemen kalk, terk et burayı. Burası tehlikeli yer. Aç kurtlar dolaşıyor etrafta, buyurdu. Uyanıp, açtı gözlerini. Gördü ki, iki aç kurt, hızla kendisine doğru geliyor gerçekten. Korkuyla fırlayıp kalktı. Ve hızla uzaklaştı oradan. Hiç mola vermeden yürüdü devamlı. Akşam vakti vardı Kasr-ı ârifân'a. Bir de ne görsün. Hocası Behâeddîn-i Buhârî hazretleri, yola çıkmış, merakla kendisini bekliyor. Koşup, hürmetle öptü elini. Büyük velî; - Bizi korkuttun, buyurdu. Tehlikeli yerlerde hiç yatıp da uyunur mu evlâdım? HASTALIKTA ŞİFA VARDIR Bu zât, hasta bir genci evinde ziyaret edip; - Hastalıkta şifâ vardır, buyurdu Delikanlı anlamadı. - Nasıl şifâ efendim? - Şöyle ki, hasta, hastalığından dolayı şikâyet etmez ve sabrederse, günahları affolur evlâdım. Ayrıca çok da sevap kazanır. Şöyle devam etti: - Hem hastanın kalbi kırık olur, duâları makbuldür. Hasta, günah işlemeyi düşünemez. Şifâ vermesi için Allaha yalvarır. Ayrıca hasta, ölümü daha çok hâtırlar, âhireti düşünür, günahlarına tövbe eder. Bu yüzden Allaha daha yakın hisseder kendini. Şöyle bitirdi: - Bütün bunlar şifâdır işte. Mânevî şifâ yâni. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Atla şu suya!"
2009-01-14 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretleri, bâzı talebeleriyle yolculuğa çıkmışlardı. Yolda bir ırmağa rastladılar. Dinlenmek için oturdular o suyun kenarında. Su, şarıltılı ve heybetli akıyordu. Görünüşe bakılırsa, derindi de. Büyük velî, Emîr Hüseyin adlı talebesine bakıp; - Hüseyin! Kalk, şu ırmağa atla! diye seslendi. Emîr Hüseyin hiç tereddüt etmeden; - Peki efendim, dedi. Ve kalkıp atladı suya. Diğer talebeleri korkuya düştüler. Zîra Emîr Hüseyin kaybolmuştu azgın suyun içinde. Bir müddet sonra, Behâeddîn-i Buhârî hazretleri nehre doğru; - Ey Hüseyin! Çık sudan, gel yanımıza! diye seslendi bu defa. Emîr Hüseyin ânında çıktı sudan. Üzeri kupkuruydu. Büyük velî sordu ona: - Suya atladığında ne gördün evlâdım? Şöyle anlattı: Efendim, suya girince, kendimi bir oda'da buldum. Gâyet güzel döşenmiş, inci ve yâkutlarla süslenmişti her yeri. Ama hiç "kapı" yoktu. Kendi kendime; "Buradan nasıl çıkabilirim?" diye düşünürken, sizi fark ettim yanımda. Bana bir kapı gösterip; - İşte kapı! buyurdunuz. Halbuki az önce kapı yoktu orada. Açtığınız kapıdan, dışarı çıktım. Ve sizin huzûrunuzda buldum kendimi. ÂHİRETTE FAYDASI VARSA Bir gün de bu zata; - Efendim, başarı nedir? diye sordular. - Başarı, âhirette faydası olacak şeylerdir, buyurdu. Ve ekledi: - Kendisini Cehennemde yanmaktan kurtaramayan bir kimse, bütün dünyaya mâlik olsa bile, ne kıymeti vardır? www.gonuls
.Bu zâta tâbi ol!"
2009-01-15 01:00:00
Irak velîlerinden Ebül Hasan Cüsûkî hazretleri zamanında bir genç, bir gece bu zâtı gördü rüyâsında. Ancak tanımıyordu kendisini. O sırada Peygamberimiz "aleyhisselam" da oraya teşrif edip; - Bu zâta tâbi ol! buyurdular kendisine. Delikanlı uyandı. Çok duygulanmıştı rüyâdan. İyi de kimdi bu zat? Nerede yaşardı? Hiçbir şey bilmiyordu. Bir sene sonra, bir iş vesîlesiyle bu zâtın beldesine gitmişti. Orada nur yüzlü bir zatı gördü yolda. Kendisine doğru geliyordu. Dikkatle bakınca; "Tamam, işte rüyâda gördüğüm nurlu zat, bu" dedi kendi kendine. Yaklaşınca göz göze geldiler. Büyük velî onu görünce durdu. Sevgiyle yaklaşıp, elini gencin omuzuna attı ve; - Bir senedir nerelerdesin? Sen beni arıyorsun, ben de seni, buyurdu. Genç ne diyeceğini bilemiyordu. - Haklısınız efendim, diyebildi. - O rüyâyı unuttun mu yoksa? - Hayır hocam, unutur muyum. - Hani beni bulacaktın. Ne oldu? - Siz beni buldunuz efendim, dedi. Ve hürmetle sarıldı ellerine. Öptü ve bir daha ayrılmadı yanından. GIYBET YAPANI SUSTURUN! Bir gün de sohbetinde; - Gıybet yapanı dinlemeyin, hattâ susturun, buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü gıybet günahı, zinâ günahından büyüktür. Sordular: - Nasıl susturalım hocam? - Açıkça "Sus!" deyin. Böyle yapana "yüz şehid sevabı" verilecektir âhirette. Şaşırdılar: - Yüz şehid sevabı mı efendim? - Evet. Peygamber Efendimiz öyle buyuruyor. www.gonulsultanlari.com
.Bir merhamet örneği
2009-01-16 01:00:00
Mekke'de büyük bir kıtlık vâki olmuş, herkesi geçim darlığına düşürmüştü. Ebû Tâlip de büyük ölçüde almıştı payını. Ebû Tâlip, Efendimiz "aleyhisselam"ın amcası oluyordu, hazret-i Alî'nin de babası. Merhamet deryası Peygamberimiz, onu düşünüyordu hep. Bir şeyler yapmalı, onu kurtarmalıydı bu mihnetten. Bu düşünce içinde gidip, öbür amcasının kapısını çaldı. Hazret-i Abbâs kapıda Efendimizi görünce; - O, hoş geldin yeğenim, dedi. - Hoş bulduk amca. Mühim bir iş için geldim. - Hayırdır, ne işiymiş bu? - Amcam Ebû Tâlip. Biliyorsun eli dar, nüfusu da kalabalık. Bu kıtlıktan çok muzdarip halde şu anda. - Evet, ama ne yapabiliriz ki? - Diyorum ki, çocuklarından birini sen alsan, birini de ben. Biz baksak onlara. Böylece hafifletmiş oluruz yükünü. Ne dersin? Hazret-i Abbâs; - Çok iyi düşünmüşsün, dedi. Kalk, hemen gidip halledelim bu işi. Birlikte gidip, söylediler bunu kendisine. Ebû Tâlib çok duygulandı. Teşekkürler edip; - Mâdem öyle, Ukayl ile Tâlib'i bana bırakın. Diğer ikisini siz bilirsiniz, dedi. Diğer ikisi Câfer ile Alî idi "radıyallahü anhüm". Hazret-i Abbâs, Cafer'i aldı. Efendimiz de hazret-i Alî'yi. Ebû Tâlip, minnettarlık duyguları içinde onlara bakıp; - Ne diyeceğimi bilemiyorum. Beni çok sevindirdiniz, dedi. Böylece hazret-i Alî, küçük yaşından îtibaren Resûlullah Efendimizin "aleyhisselam" yanında kaldı. Onun terbiyesiyle büyüdü. On yaşına gelince de îman etti. Çocuklardan "ilk îman eden kişi" olma şerefine kavuştu böylece. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212
.Sen niçin oynamıyorsun?"
2009-01-17 01:00:00
Mısır'da yetişen velîlerden Ebül Hayr el Aktâ hazretleri, çocukları çok sever, ilgilenirdi onlarla. Bir gün oynayan çocukları gördü sokakta. Ancak bir tânesi köşeye çekilmiş, seyrediyordu sadece. Yanına gidip sordu: - Sen niçin oynamıyorsun evlâdım? - Ben oynamak istemiyorum. - Niçin yavrum? Kalk, sen de katıl oyuna. - Hayır amca, oynamayacağım. - Neden ama? Çocuk, vakûrâne bir edâ ile; - Biz oyun için yaratılmadık ki, dedi. Bu söz, çok hoşuna gitti mübarek zatın. - Peki, ne için yaratıldık yavrum? - Rabbimize ibâdet etmek için. - Evlâdım, sen henüz çocuksun. Günahın da yok. Şimdi oyna, büyüyünce ibâdet edersin. - İyi ama, babam ocağı yakarken, kalın odunları, "ince çırpılar"la tutuşturuyor. Ben, Cehennemde yanan ince çırpılardan olmak istemiyorum. Mübarek zat, araştırdı bu çocuğu. "Seyyit"lerden olduğunu öğrendi sonunda. UMUMİ AF GÜNLERİ Bu zat, bir kandil gününde sevdiği bir gence; - Bu günler, "umûmi af günleri"dir, buyurdu. Delikanlı anlamadı: - Nasıl yâni efendim? - Hani hükümetler, zaman zaman "genel af" çıkarıp, suçluları affederler ya. - Evet efendim. - İşte Allahü teâlâ da sevdiği kullarının birikmiş günahlarını bağışlamak için "umûmi af" îlân ediyor böyle mübarek günlerde. Fakat bir şartla. - O şart nedir efendim? - İnanmak. Yeter ki o gecenin "mübarek gece" olduğuna inanalım ve ümitli olalım. - İnanmayan istifâde edemez mi hocam? - Hayır. Büyüklerimiz; "İnkâr eden, mahrum kalır" buyurmuşlardır. www.gonulsultanlari.com Tel:
.İlk günden âşık oldum"
2009-01-18 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî kuddise sirruh hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Ben Semerkant'ta iken bir ara; "Buhara'da Behâeddîn-i Buhârî hazretleri var ki, büyük bir velî olup, çok da kerâmetleri var" diye işittim birinden. Onu görmek için Buhâra'ya gittim. Annem, harçlık olarak "dört altın" dikmişti gömleğime. Buhâra'ya varıp, o "büyük velî"nin sohbetine katıldım. Beni de talebeliğe kabul etmesini çok istiyor, ama söylemeye cesaret edemiyordum. Nihâyet kendisi kulağıma eğilip; - İsteğini yaparız, ama altın vermen lâzım, buyurdu. - Ben fakir biriyim, dedim. Bende altın ne arasın. Gülümseyerek; - Annenin, gömleğine diktiği dört altın var ya, buyurdu Çok utandım ve mecburen o altınları çıkarıp arz ettim. Onları alıp, uzattı bir çocuğa. Fakat almadı çocuk. Hattâ yüzünü buruşturdu. Ben ise sevinmiştim almadığına. Başka bir gün, bir fırsatını bulup; - Beni ne zaman talebeliğe kabul edeceksiniz? diye sordum. O zaman, o "dört altın"ı isteyip, çocuklarından birine verdi yine. Fakat o da reddetti. Ben ise sevinmiştim yine. Ben, bu olanlardan hatâmı anlar gibi oldum. Zîra kalbimde "altın sevgisi" vardı hâlâ. Ben böyle düşünürken, bana bakıp; - Evet öyledir, buyurdu. Kalbte altın sevgisi, bu yolda bulunmaya mânidir. "Ben bundan kurtulmak istiyorum" diye düşünürken, bir nazar etti bana. İşte ne olduysa o anda oldu. "Altın sevgisi" çıkıp gitti kalbimden. Yerine "Allah sevgisi" doldu. Ve o zaman talebeliğe kabul edildim elhamdülillah. www.gonulsultanlari.com T
.Onu nasıl tanıdım?"
2009-01-19 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin sevdiklerinden Abdullah-ı Hâcendî, bu büyük velîyi tanımasını şöyle anlatıyor: Ben gençliğimde; "Bir mürşidim olsa da, kendisine hizmet etsem" diyordum. Bu arzum dayanılmaz hâl alınca, "Hakîm-i Tirmizî" hazretlerinin kabrine varıp, bu zâtın rûhundan yardım istedim. Sonra uyku bastırdı beni. Uyuyup, nurani "iki kişi" göründü rüyâda. Bir tânesi, bana bakıp; - Ben, Hakîm-i Tirmizî'yim, bu zât da Hızır aleyhisselâmdır, dedi. Sen, bir "mürşid" arıyorsun. Ama buralarda bulamazsın. - Nerede bulurum efendim? dedim. - On iki sene sonra, Kasr-ı ârifân'a git. Orada "Behâeddîn-i Buhârî" adında bir evliyâ gelecek ki, senin mürşidin o olacak, dedi. Uyanıp, o mürşidi beklemeye başladım. Birkaç sene sonra, iki kişiye rastladım ki, tasavvuftan konuşuyor ve; "İnsan, mürşitsiz olmaz" diyorlardı. Yanlarına sokulup; - Ben de mürşit arıyorum. Bana yardımcı olur musunuz? dedim. - Falan köyde bir mürşit var, dediler. O köye gidip, buldum o velîyi. Ama hiç ilgi göstermedi bana. "Niçin bana iltifat etmiyor?" diye düşünürken, bana bakıp; - Çünkü senin nasîbin, Buhâra'dan gelecek olan Behâeddîn-i Buhârî hazretleridir, dedi. Nihayet "on iki sene" geçmişti ki, Buhâra'ya gidip, o "büyük velî"nin huzuruna girdim. Beni görünce, tebessüm edip; - Hoş geldin, ey Abdullah Hâcendî! On iki senenin bitmesine daha üç gün var, sen biraz erken geldin, buyurdu. Daha ilk sohbette, "dünya sevgisi"ni çekip aldı kalbimden. Sonra da açıldı kalb gözlerim.
.Seyyitleri üzerdi, ama...
2009-01-20 01:00:00
Bağdat evliyasından Da'lec bin Ahmed hazretleri zamanında biri vardı ki, seyyitleri üzüyordu. Bu evlâd-ı Resûl kişiler, bu zâta gelip; - Efendim, filân kişi bizi çok üzüyor! dediler. Mübarek zat, bir müddet önüne baktı. Sonra başını kaldırıp; - Rahat olun, buyurdu. O artık size zarar yapamayacak! Bunun üzerine sevinçle ayrıldılar. İşte ne olduysa ondan sonra oldu. O gece, evi başına yıkıldı o adamın. Zor kurtardı canını. Ancak bu hâdise düşündürdü kendisini. "Bu, bana bir îkaz-ı ilâhîdir" dedi. Ve tövbe edip, bir daha incitmedi kimseyi ALLAH KİMLERİ SEVER? Bir gün de bazı gençler bu zâta gelerek: - Efendim, Allahın bir kulunu sevdiği nasıl anlaşılır? diye sordular. Cevaben; - İki şeyle anlaşılır, buyurdu. - Onlar nedir efendim? - Birincisi, Allahü teâlâ ona ayıplarını gösterir. Yâni bir kimsede, kendi ayıp ve kusurlarını görme hassası artıyorsa, bu hâli, Allahü teâlânın onu sevdiğini gösterir, buyurdu. Ve ekledi: - Eğer kendi kusurunu görmeyip, başkalarının kusurlarını görüyorsa, Allahü teâlâ onu sevmiyor demektir. Sordular: - Sevdiğinin ikinci alâmeti nedir efendim? - İkincisi, ona dert ve belâ verir. - Sevdiği kuluna mı dert belâ verir efendim? - Evet. Görünüşte dert ve belâ ise de, aslında "Rahmet" olur onun için. Zira o belâlara sabredince, Allahü teâlâ günahlarını affeder. Böylece günahları biter ve âhirete günahsız gider. Şöyle bitirdi: - Unutmayın, her iş, netîcesine göre değerlendirilir.
.Melekler selâm verirdi
2009-01-21 01:00:00
Efendimiz aleyhisselam otuz dokuz yaşlarında iken yalnız kalmak istiyor, yalnızlığı seviyordu. Yanına bir miktar yiyecek alıp "Hira mağarası"na gidiyor, o ıssız ve sessiz yerde ibâdetle geçiriyordu vaktini. Ancak bâzı fitneci kadınlar, Hatîce annemize koşup; - Bak Hatîce, sen bütün servetini Ona bağışladın. O ise senden uzaklaşıyor. Seni sevmiyor, dediler. Hazret-i Hatîce yüz vermedi. - Hayır, bilâkis saadet nişanları, Peygamberlik işaretleri görüyorum ben Onda. Çok yakında bütün cihan Onun dâvet nûruyla aydınlanacak, göreceksiniz, dedi. Fitneciler kös kös geri gittiler. Nitekim o senenin ramazan ayı ortalarında, bir gece Hira mağarasından eve dönüyordu ki; - Yâ Muhammed! Sen Allahın Resûlüsün! Ben de Cebrâil'im! sesiyle ürperdi. Başını kaldırdığında Cebrâil aleyhisselâmı gördü havada. İnsan şeklindeydi. Yol boyunca taşlar ve ağaçlar; "Esselâmü aleyke yâ Resûlallah!" diye selam veriyorlardı kendisine. Bu haller endişeye düşürdü Efendimizi. Bu korkuyla vardı eve. Hazret-i Hatîce sordu: - Yâ Muhammed! Yüzünde bir başka nur görüyorum. Bir şey mi oldu? - Evet yâ Hatîce, bugün bazı sesler işitiyor, ışıklar görüyorum. Acabâ cin midir bu görünenler? Hazret-i Hatîce; - Korkma! dedi. Allah, senin hakkında hayırdan başka bir şey dilemez. Benim ümîdim şöyledir ki, sen bu ümmetin Peygamberi olacaksın. Bu sözler rahatlattı Efendimizi. O günlerde ikinci bir dert ortağı, ondan başka destek veren bir kimse yoktu kendisine
.Peygamber âşığıydı
2009-01-22 01:00:00
Manisa'da medfun Hak dostlarından İshak Çelebi, Peygamber âşığı bir zat idi. Efendimiz aleyhisselamı aşk derecesinde seviyordu. Bir sene, yine depreşti bu sevgisi. Hazırlığını yapıp çıktı yola. Medîne'ye gidiyordu. Nihâyet vardı kutlu beldeye. Fevkalâde bir edeble mescidden içeri girdi ve kabr-i şerîfe yaklaşıp; - Esselâmü aleyküm yâ Resûlallah! dedi. Kabr-i saadetten cevap geldi: - Aleyküm selâm! Çok duygulanmıştı. Edeble; - Yâ Resûlallah! Kabul edersen bu gece senin misafirin olmak istiyorum, diye arz etti. Kabr-i şeriften; - Peki, kabul ettim! sesini işitti. O hazla koydu başını Ravda-yı şerifin eşiğine, uyuyakaldı. Rüyâda Resûlullah aleyhisselamı gördü. Efendimiz bir ekmek ikram etti kendisine. Neşe içinde yerken uyandı. Fakat o da ne? Ekmeğin kalan kısmı elindeydi. BUGÜN BAYRAM Bu zat, bir bayram gününde sevenlerinin arasına gelip; - Bugün bayram. Hatta bir değil, birden çok bayram var bugün, buyurdu. Dinleyenler şaşırdılar: - Birden çok bayram mı efendim? - Evet. Hayatta olmamız bir bayram. Sıhhatte olmamız bir başka bayram. Hele Müslüman olmamız en büyük bayram, buyurdu. Ve devam etti: - Ehl-i sünnet olmamız, "Allah dostları"nı tanıyıp sevmemiz, hür olup, bir bayrak altında bulunmamız da birer bayramdır. Ve şu müjdeyi verdi: - Müslümanın yüzüne sevgiyle bakmak ibâdettir. Ben size sevgiyle bakıyorum. Siz de bana bakın. Bir mümin, bir müminin yüzüne muhabbetle bakarsa, Allahü teâlâ onun günahlarını affeder.
.Beni hâtırından çıkarma!"
2009-01-23 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin genç bir talebesi vardı ki, bu zâtı çok seviyordu. Büyük velî, bu talebesine; - Her zaman beni yâd et, hâtırından çıkarma, buyurmuştu. O talebe şöyle anlatıyor: Bu emirle hocamı unutmamaya çalışırdım. Bir sene, babamla hac yoluna çıkmış ve Hirat'a ulaşmıştık. Orada iken bir ara unuttum hocamı. Unutmamla birlikte, bendeki bütün güzel haller ve mânevî hasletler gitti. Kendimi, kupkuru bir odun gibi hissettim. Ne aşk kalmıştı ne de muhabbet. Babam farkına varıp; - İstersen seni başka bir velîye götüreyim, dedi. - Hayır, bu hâl benim kusurumdan oldu, dedim. - Ne kusuru oğlum? - Ben hocamdan gâfil oldum. Bu yüzden bunlar oldu. Haccı eda edip dönünce, hocamın huzûruna vardım. Beni görür görmez; - Ey oğlum! Hirat'ta beni unuttuğun için üzülme. Çünkü biz kasıtsız yapılan kusurları görmeyiz. Ama dostu unutmak, dostluğa sığar mı evladım? Seven, sevdiğini unutur mu? buyurdu. Ve ekledi: - O velîye gitseydin, hiç faydası olmazdı. Çünkü sen, bu menbadan feyz alıyorsun. Benim talebelerim, sanki benim oğlumdur. Başkasının, onlara tasarruf haddi yoktur. ALTMIŞ YAŞINI DOLDURAN Bir gün, sevdiklerinden biri; - Efendim, ben şehit olmayı çok istiyorum, dedi. Acabâ nasîb olur mu? Cevâben; - Üzülme, buyurdu. Namazını kılan ve altmış yaşını geçen bir Müslüman, şehit olarak ölür. - Ya hanımlar efendim? - Hanımlar için yaş haddi yoktur. Namazını kılan, tesettüre riayet eden ve iffetini koruyan bir hanım, hangi yaşta ölürse ölsün, şehittir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hiç yüzüme bakmadı!..
2009-01-24 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Nesef'te, biriyle münâkaşa etmiş ve kalbini incitmiştim o Müslümanın. Ayrıca özür de dilememiştim. Oradan ayrılıp hocamın huzûruna girdim. Fakat hocam yüzüme bakmıyor, hiç iltifat etmiyordu. Sebebini anlayamadım. Araya sevdiği talebeden bazısını koydum. Fayda etmedi. Çok üzülüyordum. Sonunda dayanamayıp; - Hocam, farkında olmadan bir hatâm olduysa özür dilerim, dedim. Bana bakıp sordu: - Nesef'te, bir Müslümanla münakaşa edip, kaba sözler söyledin. Üstelik özür de dilemedin, değil mi? Başımı önüme eğip; - Evet efendim, dedim. - Bir mümini incitmenin, "Kâbe'yi yıkmak"tan daha büyük günah olduğunu bilmiyor musun oğlum? Ondan özür dileyip, helâllik almadıkça, bizim sohbetimize gelme! buyurdu. - Başüstüne hocam, derhal gidip özür dileyeceğim, dedim. Ve sür'atle gidip buldum o kimseyi. Özür dileyip helâllik aldım. Bunu hocama söyleyince affettiler beni. Ondan sonra sohbetlerine dahil olabildim. HESABINI VERECEKSİN! Bu zat, bir gün içki içen bir genç gördü sokakta. Acıyıp yanına çağırdı onu. Genç adam koşarak geldi ve; - Buyur baba! dedi hürmetle. - Evlâdım, Allahü teâlâ hadîs-i kudsîde; "Hangi ameli yaparsan yap, bir gün hesabını vereceksin" buyuruyor, dedi. Delikanlı kızardı, bozardı. Ve bir "Aaah!" deyip yıkıldı yere. Ayıldığında nefret ediyordu içkiden. O günden sonra bir daha koymadı ağzına. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Selâmını geç almıştı
2009-01-25 01:00:00
Hazret-i Osmân radıyallahü anh, bir akşam halîfe "hazret-i Ömer"i "radıyallahü anh" ziyâret için makamına gidip selâm verdi. Ancak halife, geç aldı selâmını. Hazret-i Osmân sebebini sorunca, îzah etti: - Yâ Osmân. Sen girip selâm verdiğin anda, ben devlet işiyle uğraşıyordum. Önümde devletin kandili yanıyordu. Acele bitirip onu söndürdüm. Şahsî kandilimi yakıp cevap verdim. Bu arada biraz gecikti, ne olur hakkını helâl et! dedi. Hazret-i Osmân; - Helâl olsun, sen de helâl et, dedi. Ve sevgiyle kucaklaşıp, sohbet ettiler uzun müddet. Bir gün de, bir Müslüman hanımına kızıp, geldi Hazret-i Ömer'in kapısına. Şikâyet edecekti onu Halîfeye. Lâkin tam kapıyı çalacaktı ki, içeriden bir kadın sesi işitti. Hazret-i Ömer'in hanımı bağırıp çağırıyor, Halîfe ise sükût ediyordu. O hazret-i Ömer ki, öfkelendiğinde vücudunun kılları cübbesinden dışarı fırlar, gadabına, meşhur kumandanlar bile dayanamazdı. Kafası karıştı adamın. Şikâyetten vazgeçip geri döndü. Ama hazret-i Ömer; - Ey Müslüman! Niçin gelmiştin? diye seslendi arkasından. Söylemek istemediyse de Halîfenin ısrarıyla mecbur kalıp; - Hanımımdan şikâyet edecektim, dedi. Hazret-i Ömer buyurdu ki: - Hanımların, beyleri üzerinde hakları çoktur. Hizmetimizi yapar, çocuklarımıza bakar, evimizi beklerler. Biz de onların kusûrlarını affetmeliyiz. Hem sonra Müslüman bir hanım "Cennet nîmeti"dir. Hiç üzmek olur mu? Adam Halîfeye minnetle bakıp; - Öyleyse ben de affettim hanımımı. Onu hiç üzmeyeceğim, dedi.
.İlk vahyin gelmesi
2009-01-26 01:00:00
Sevgili Peygamberimiz'in Cebrâil aleyhisselâmı ilk gördüğü gecenin ertesi, Ramazan ayının 17'nci gecesiydi ki, seher vaktine yakın, mağara içini muazzam bir nur doldurdu birden. O Server başını kaldırınca Cebrâil aleyhisselâmı gördü. Çok güzel bir insan şeklindeydi ve; - İkra! "Oku" dedi. Efendimiz cevap verdiler: - Ben okumuş değilim. Kuvvetle sıkıp tekrar etti ilâhî emri: - Oku! - Ben okumuş değilim. Bir daha sıkıp tekrarladı emri: - Oku! Efendimiz aynı cevabı verdiler: Cebrâil aleyhisselâm üçüncü defa sıktı ve bırakıp ilk ayetleri okudu. Efendimiz, tekrar ettiler. Evet, yirmi üç yıl devam edecek olan vahiy böylece başlamış ve İslâm güneşi, batmamak üzere doğmuştu. Efendimiz "aleyhisselam" korku içinde mağaradan çıktı ve eve varıp; - Beni örtün! Beni örtün! buyurdu. Ve olanları anlattı hazret-i Hatîce'ye. Bu halin rahmânî mi, şeytânî mi olduğunu sormak için Varaka bin Nevfel'e gittiler. Varaka, Hazret-i Hatîce'nin amca oğlu ve ilim sahibi bir zattı. Hayli yaşlanmış, gözleri görmez olmuştu. Efendimizi dinledikten sonra; - Sana müjdeler olsun yâ Muhammed! O gördüğün, Cebrâil adındaki melektir ki, cenâb-ı Hak Onu Mûsâ ve Îsâ Peygamberlere göndermiştir. Yemin ederim ki sen Îsâ aleyhisselâmın müjdelediği son Peygambersin, dedi. Ve ilave etti: - Keşke genç olsaydım da, kavmin seni Mekke'den hicrete zorladıklarında yardımcı olabilseydim. Efendimiz sordu: - Beni Mekke'den çıkarırlar mı? - Evet, seni yalancılıkla itham eder ve Mekke'den çıkarırlar, dedi. Ve alnından öpüp, uğurladı. www.gonulsultanlari.com
Bana bir hadîs öğretin!"
2009-01-27 01:00:00
Bir gün, Ebüdderdâ hazretlerinin ziyaretine bir genç gelip; - Efendim, sizden bir hadîs-i şerif öğrenmeye geldim, dedi. - Ne için öğreneceksin hadîsi? - Amel etmek ve başkalarına da öğretmek için efendim. - Pekâlâ, buyurup; "Bir kimse, sırf dînini öğrenmek ve başkalarına da öğretmek için birkaç adım yürürse, melekler, onun ayakları altına kanat gerer ve onun için duâ ve istiğfar ederler" hadîs-i şerifini nakletti. FİLANDAN DÂVÂCIYIM Bir genç de bu zatın huzuruna gelerek; - Efendim, ben filândan dâvâcıyım, dedi. - Niçin dâvâcısın? - Dişimi kırdı. Gence sevgiyle bakıp; - Onu affet evlâdım, buyurdu. - Hayır, aslâ affetmem. - Ama Peygamber Efendimiz; "Birinden zarar gören kimse onu affederse, Allahü teâlâ da onu affeder" buyuruyor. Gencin fikri değişti ve; - Öyleyse affettim, dedi. GIYBET HARAMDIR Yine birinin arkasından konuşup gıybetini yapıyorlardı ki, Ebüdderdâ hazretleri; - Gıybet haramdır, vazgeçin! diye ikaz etti. Ama vazgeçmediler. Bu defa sordu onlara: - O kişi bir kuyuya düşse, ne yaparsınız? - Koşup kurtarırız hemen. - Ateşte yandığını görseniz? - Canımız pahasına kurtarırız. - Peki, niye gıybetini yapıyorsunuz öyleyse? O zaman vazgeçtiler. KENDİNİZİ ÖLMÜŞ BİLİN! Bir gün de bâzı gençlere; - Kendinizi ölmüş bilin. Zîra ölüm muhakkaktır, buyurdu. Ve ekledi: - Ölümden sonra olacakları bilseydiniz, hiçbir şeyi severek yiyemez, isteyerek su içemezdiniz.
.Çok mu istiyorsun?"
2009-01-28 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin talebelerinden Emîr Burhâneddîn şöyle anlatıyor: Bir gün, Hocamız bize teşrif etmişti. Baş başa sohbet ediyorduk. Mevlânâ Ârif diye bir arkadaşımdan bahsettim kendilerine. Çoktandır görmediğimi arz ettim. - Onu görmeyi çok mu istiyorsun? buyurdu. - Evet efendim, çok istiyorum, dedim. Ancak o, uzak bir diyarda yaşıyordu. Beni üzüntülü görünce kalkıp bahçeye çıktı ve; - Ey Mevlânâ Ârif, acele Buhâra'ya gel! diye seslendi. Sonra yanıma gelip; - Sesimi işitti, inşallah yarın gelir, buyurdu. Ertesi gün sabah erkenden çıkıp geldi hakîkaten. Kalkıp sarıldım kendisine. - Nasıl böyle çabuk gelebildin? diye sordum. Dedi ki: - Dün, bu saatlerde evimde oturuyordum ki, bir ara Hocamızın sesini duydum. İsmimle çağırarak, "Buhâra'ya gel!" diyordu bana. Ben de bu sabah yola çıktım. Bir anda burada buldum kendimi. BİR ŞARTLA!.. Bir gün sevdiği bir gence; - Emr-i mâruf yapan bir kişi, bu vazîfede Peygamberlere ortak olmuş olur, buyurdu. Ama bir şartla. Delikanlı merak etti: - O şart nedir efendim? - İhlâsla yapmaktır. Yâni sırf "Allah için". Dünyalık bir menfaat için olursa, hiç kıymeti yoktur. Ve ekledi: - Sabahları bu niyetle evinden çıkan bir Müslümana, melekler gıbta ederler. Hatta gidip kanatlarını o mücahidin ayakları altına gerer ve; "O mücahit, kanadımıza bassın da biz de şereflenelim" derler. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212
..Çocuk kokusu geliyor!"
2009-01-29 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Biz önceleri Taşkent'te ikâmet ediyorduk. Hocamı görmek için Buhâra'ya giderdim bazen. Bir gün, yine içimden; "Hocana git!" diye bir ses duydum. Zîra çok özlemiştim kendilerini. O gün hazırlanıp çıktım yola. Yola çıkmadan, hanımım bir miktar altın getirip; - Bunları o zâtın önüne koy, dedi. - Niçin gönderiyorsun? dedim. - Şimdilik gizli kalsın, sonra söylerim, dedi. Isrâr etmeden aldım ve gidince hocamın önüne bıraktım onları. Hocam, tebessüm ederek; - Bu altınlardan "Çocuk kokusu" geliyor, buyurdu. Meseleyi anlamıştım. Sonra sözüne devamla; - Ümîd ediyorum ki, cenâb-ı Hak yakında size bir "erkek çocuk" verir, buyurdu. O duânın bereketini gördük çok geçmeden. Bize, bir "sâlih oğul" verdi Hak teâlâ. GÜNAHIN KÜÇÜĞÜ OLMAZ Bir gün de bâzı sevdikleri; - Efendim günahın küçüğü büyüğü olur mu? diye sordular bu zâta. Cevâben; - Günahlar, küçük ve büyük diye ayrılırsa da, aslında hepsi "büyük"tür, buyurdu. Ve ilâve etti: - Küçük de olsa günah günahtır. Allaha isyandır yâni. Âciz bir kulun, kendi Yaradanına isyan etmesi ne demektir, bir düşünsenize. Sözüne devamla; - Sonra küçük günah işleyen, yavaş yavaş büyükleri de işlemeye başlar, buyurdu. Büyük günahlara dalan da küfre girebilir. Onun için Müslüman çok korkmalıdır. Şöyle bitirdi: - Çünkü "Îman" bir kelimeyle kazanıldığı gibi, bir kelimeyle de kaybedilebilir. Titremek, korkmak lâzım. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454
.Ben ona ağlamıyorum ki..."
2009-01-30 01:00:00
Semerkant'ta medfun bulunan Muhammed bin Fadl Belhî hazretleri, bir gün şunu anlattı sohbetinde: Nuh aleyhisselâm zamanında insanlar "bin sene" kadar yaşarlardı. O devirde bir kadının oğlu öldü. Kadıncağız iki gözü iki çeşme ağlıyordu ki, komşu bir kadın tesellî etti onu: - Niye bu kadar ağlıyorsun komşu. Allahü teâlânın takdîri böyleymiş. Dertli kadın; - Elbette, öyledir, dedi. Ama ben ona ağlamıyorum ki. - Ya neye ağlıyorsun? - Yavrum fazla bir gün görmedi de. Annelik şefkatiyle ağlıyorum işte. - Oğlun kaç yaşındaydı ki? - İki yüz yetmiş beş. - Vah vah! Gerçekten gençmiş. Ama yine de şükret kardeş. Sen böyle ağlarsan, âhir zamanda gelecek ümmet ne yapsın? - Onların ömürleri kısa mı olacakmış? - Evet. Ancak elli altmış sene. - Yaa, peki onlar bizim gibi ev de yapacaklar mıymış acabâ? - Hem de kaç tâne. Köşkleri, sarayları bile olacakmış. - Hayret, ben onların yerinde olsaydım, bu kadarcık kısa ömürde çadırımın kazığını bile değiştirmezdim. DOĞRUYU BULMAK İÇİN Bir gün bu zata gelerek; - Efendim, doğru yolu bulmak için, çok mu kitap okumak lâzım? diye sordular. - Hayır, çok kitap okumak değil, doğru kitabı çok okumak lâzım, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Yâni rastgele "yüz kitap" okuyacağınıza, bir doğru kitabı "yüz defa" okuyun! MERTLİK NEDİR? Bir gün de; - Fütüvvet nedir? diye sordular bu zâta. - Fütüvvet, mertlik demektir ki, seni sevmeyene ihsanda bulunmak, sevmediğinle de tatlı konuşmaktır, buyurdu. - Bu, çok zor efendim, dediler. - Evet zor. Ama mârifet, zoru başarmaktır, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Nasılsın yâ Resûlallah?"
2009-01-31 01:00:00
Câfer bin Muhammed "radıyallahü anh" anlatıyor: Efendimiz "aleyhisselam" bir gün hasta olmuşlardı. Cebrâil aleyhisselâm ziyaretine gelip; - Nasılsın yâ Resûlallah? diye sordu. Efendimiz; - Biraz rahatsızım, buyurdular. Melek, getirdiği meyveleri çıkarıp arz etti. Efendimiz "aleyhisselam" meyveleri eline alır almaz zikre başladılar: Allah, Allah, Allah!.. Zikir sesleri rahatça duyuluyordu. SÂKİN OL YÂ UHUD! Enes bin Mâlik "radıyallahü anh" anlatıyor: Bir gün, Efendimiz "aleyhisselam" Uhud Dağına çıkmıştı. Yanlarında Ebû Bekir, Osmân ve Alî de vardı "radıyallahü anhüm". Dağ sallanmaya başladı birden. Efendimiz; - Sâkin ol yâ Uhud! Üzerinde bir Peygamber, bir Sıddîk, iki de Şehîd var! diye seslendiler. Sallanma ânında durdu. BU GELEN, O İDİ Yine Efendimiz "aleyhisselam" on iki yaşlarında iken Ebû Tâlip'le sefere çıkmışlardı. Busrâ denen yerde konakladılar. Burada, Bahîra adında bir râhip vardı ki, semâvî kitaplardan "âhir zaman Peygamberi"nin alâmetlerini ve bir gün buradan geçeceğini öğrenmiş, teşrifini bekliyordu. Çok kervanlar görmüşse de, hiçbirinde bu alâmetleri görememişti. Nihayet bir gün ufukta bir kervan göründü. Evet, bu, beklediği kervandı. Çünkü bir "bulut", kervanı tâkib ediyor, taşlar, kervandaki birine selâm veriyor, ağaçlar, Ona doğru eğiliyordu. Evet, bu gelen, O idi. Âhir zaman Nebîsi geliyordu. "sallallahü aleyhi ve sellem".
.Ayağa kalkmazlardı
2009-02-01 01:00:00
Efendimiz aleyhissalatü vesselâm, eshabının yanına gelseydi, oturan sahabiler ayağa kalkmazlardı. Çünkü kalkmalarını istemezdi. Ayrıca, baş köşeye geçip oturmaz, boş gördüğü bir yere otururdu. Enes bin Malik radıyallahü anh diyor ki: - Resulullaha on sene hizmet ettim. Bu on sene içinde Onun bana hizmeti, benim Ona hizmetimden daha çoktur. Her sabah namazından sonra, nur yüzünü eshaba döndürüp sorardı: - Hasta bir kardeşimiz var mı? Varsa, birkaç sahabi ile ziyaretine giderdi. Yoksa, sorardı yine: - Cenazesi olan var mı? Var denirse, yardımına giderdi. Yoksa, tekrar sorardı: - Bu gece, rüya gören var mı? Varsa, tabir ederdi. "HAREKETİN NE ÇİRKİNDİR" Yine o anlatıyor: Resulullah Efendimiz, bir gün gazilere ganimet dağıtıyordu ki, cahil bir köylü geldi ve Efendimizin yakasına yapışıp; - Yüklet benim deveme de. Nasılsa şahsi malından vermiyorsun, deyiverdi. Efendimiz üzülüp; - Senin şu hareketin ne çirkindir. Karşılığında ne yaparım dersin? buyurdular. Köylü büktü boynunu: - Affedersin. Çünkü sen, kötülüğe iyilik edersin. Efendimiz gülümseyip; - Ganimetten buna da bir şeyler verin! buyurdular. "HABİBİNİN HÜRMETİNE" Yine o naklediyor: Ensardan bir genç vefat etmişti. Peygamberimizle taziyeye gittik. Gencin cenazesi henüz defnedilmemiş, kenarda duruyordu. Gözü yaşlı annesi; - Yâ Rabbî, Habibinin hürmetine oğlumu bana geri ver! diye yalvardı. Duası anında kabul oldu. Delikanlı açtı gözlerini. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 2
.Onu geri götürün!"
2009-02-02 01:00:00
Bir velî anlatıyor: Kıyamet günü, ameller tartılır. Bir kimsenin günahı ağır gelir. Melekler o kimseyi Cehenneme götürürler ama birden şaşırırlar. Çünkü kapı, bir kaya tarafından kapanmıştır. "Bu nedir?" diye düşünürlerken, taştan ses gelir: - Ey melekler! Onu geri götürün! Çünkü o, bir gün beni gösterip; "Şu taş şahidim olsun ki, Allah birdir ve Muhammed aleyhisselâm Onun Hak Peygamberidir" demişti. O anda hitab-ı ilahi gelir: "Ey melekler! Kulumu geri götürün! Onu, bu taşın şehadetiyle affettim." Bu kıssayı anlatıp; - Cenâb-ı Hak bir "taş"ın şehadetiyle Cehennemlik bir kulunu affeder de, Habibinin şefaati'yle affetmez mi? buyurdu. ELLERİMİZİ ATEŞE SOKALIM Sonra şunu anlattı: Bir Hıristiyan ile bir Müslüman, münakaşa ederler. Her biri kendi dininin hak olduğunu iddia etmektedir. Anlaşamayınca, Müslüman, döner Hıristiyana: - Peki, sana bir teklifim var. - Söyle, nedir? - Ellerimizi ateşe sokalım. Hangimizin eli yanmazsa, anlarız ki onun dini haktır. Hıristiyan; - Tamam, razıyım, der. Ve ateş yakıp, sokarlar ellerini. Fakat ikisinin de eli yanmaz. Müslüman hayretler içindedir. Niyaz eder kalbinden: "Yâ Rabbî, bu ne hâldir?" İlham olunur ki: "Senin elin, bana olan imanın hürmetine yanmadı." Mümin sorar: - Ya onunki yâ Rabbî? "Onun eli de senin hürmetine yanmadı." O veli bunu anlatıp; - Bir gayr-i müslimin eli, bir müminin hürmetine yanmazsa, Allahü teâlâ, nice günahkârları Habibinin hürmeti'ne elbette Cehennemde yakmaz, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0
.Niçin yolunu değiştirdin?"
2009-02-03 01:00:00
İmam-ı âzam hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün evden çıkmış, dükkânına gidiyordu ki, karşıdan birinin geldiğini gördü. Fakat o da ne? İmamı görünce yolunu değiştirdi adam. Bu hâl, garip geldi İmam-ı âzama. Çağırıp sordu: - Niçin yolunu değiştirdin? - Size karşı mahcubum da efendim. - Neden? - Size olan onbin akçe borcumu bir türlü ödeyemedim. Elini adamın omuzuna koyup; - Borcun yok, buyurdu. Adam şaşırdı: - Nasıl yani, anlamadım. - Borcunu sildim kardeşim. Müsterih ol, buyurdu. Ve ayrılıp, dükkânına geldi. Ve o gün, tembih etti ortağına: - Son parti mal içinde kusurlu bir elbise var. Onu satacağın zaman kusurunu söylemeyi unutma sakın. Ortağı; - Peki olur, dedi. Ama unutmuştu. Akşam, sordu hazret-i İmam: - O elbiseyi sattın mı? - Evet, sattım. - Kusurunu söyledin mi? - Eyvaah! Unuttum. - Peki, bu partiden ne kadar kâr kaldı? - Doksanbin akçe. Buyurdu ki: - Bu paranın tamamını fakirlere dağıt. Haram girmesin kazancımıza. ALAY MI EDİYORSUN? Bir gün de, yaşlı ve fakir bir kadın geldi hazret-i İmamın dükkânına. Bir elbise beğenip sordu: - Şunun fiyatı ne kadar? - Mühim değil hanım. Al götür. Kadıncağız inanamadı: - Benimle alay mı ediyorsun? - Hayır hacı anne. Hediyem olsun. Bana dua edersin, buyurdu. Ve elbiseyi sarıp, verdi ona. Kadıncağız, dükkândan çıkarken İmam-ı âzam hazretlerine dua ediyordu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 2
.Dünyaya kıymet vermezdi
2009-02-04 01:00:00
Seyyid Fehim Efendi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, heybetli bir zat idi. Sevimli, nurlu, vakar sahibiydi. Gölgesini gören; - Bu, Allahın velîsidir, derdi. Tefsirde, hadiste, kelamda, Fıkıh ve tasavvufta, Hatta siyasette, söz sahibiydi. Van valisi, Ona sorardı çözülmez zannettiği meseleleri. Hükümdar olsaydı, dünyada Onun gibi bir hükümdar daha bulunmazdı. Lakin kıymet vermezdi dünyaya. Gitmezdi dünya adamlarının yanlarına. Ömründe, cemaatsiz namaz kılmamıştır. Bir tek teheccüdü kaçırmamıştır. Bin âlim'in yanında, o idi en mükemmeli. Bin güzel'in yanında, o idi en güzeli. Abdullah adında Arvaslı biri anlatıyor: Hac için Arvas'tan çıktım. Mekke'de iken bütün paramı kaybettim. Geri dönemiyordum. Dertli dertli dolaşırken yeşil bir bahçe gördüm sokaklar arasında. Bir de cami vardı ortasında. Kendi kendime; "Mekke'de, böyle yer yoktu. Ya rüya görüyorum, ya da hayal" diye düşünürken, biri beni görüp sordu: - Sen nerelisin? - Arvaslıyım. - Burayı merak mı ettin? - Evet. - Burası evliyalara mahsus bir makamdır. Cuma günü, velîler burada toplanır, ikindi namazını cemaatle kılarlar. - İmamları kimdir? - Arvaslı Seyyid Fehim hazretleridir. Sevinip bekledim. Grup grup geldi velîler. Cami dolunca, Seyyid Fehim hazretleri teşrif etti nihayet. Elini öpüp derdimi arz ettim. - İfşa etmezsen olur, buyurdu. - Söz efendim etmem, dedim. - Pekâlâ yum gözlerini! buyurdu. Yumdum. Açtığımda Arvas'ta buldum kendimi. Hemen dergâhına koşup öptüm elini. Buyurdu ki: - Unutma dediğimi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Öfke, aklı örter!..
2009-02-05 01:00:00
Abdülaziz Dehlevi hazretleri rahime-hullahü teâlâ bir gün sevdiklerine; - Öfke, aklı örter, buyurur. Ve bir menkıbe anlatır. Hadise şöyle: Hükümdar Me'mun, akşam eve gelir. Emreder hizmetçiye: - Bana yemek getir! Hizmetçi: - Baş üstüne efendim! der. Ve emri ifa eder. Daha doğrusu edemez. İnsanlık işte. Çorbayı getirirken ayağı kayar. Devirir sıcak çorbayı. Hem de Sultanın üzerine. Hükümdar fena hiddetlenir. Hizmetçiye bağırır, çağırır. Hatta dövmek için fırlar ayağa. Ama dövemez. Çünkü hizmetçi buna meydan vermez. Şöyle ki; O, hiddetle ayağa kalkınca; - Bir dakika sultanım! der. Acele etmeyin. Dinin emri üzere amel edin. Hükümdar duraklar: İndirir elini. Hizmetçi arz eder: - Bakın efendim, Hak teâlâ; "Takva sahibi kullar, öfkelenmezler" buyuruyor. Sultan biraz teskin olur. - Peki! Ben de öfkelenmiyorum, der. Geçer, oturur hemen. Vazgeçer dövmekten. Hizmetçi devam eder: - Sultanım! Âyetin devamı var. - Söyle nedir? - Allahü teâlâ; "Onlar, kusurları affederler" buyuruyor. Hükümdar az daha yumuşar. Öfkesini yener ve; - Peki öyleyse, ben de seni affettim, der. Ancak hizmetçi çok akıllıdır. Devam eder konuşmaya: - Sultanım! İş bitmedi. - Daha ne var? - Hak teâlâ ayrıca; "Biz, ihsan edenleri çok severiz" buyuruyor. Sultan başlar gülmeye. Huzur dolmuştur içine. Bir kese altın getirtir. Verir hizmetçisine. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Münakaşa zararlıdır
2009-02-06 01:00:00
Abdülaziz Dehlevi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün, sevdiklerine; - Münakaşa zararlıdır, buyurdu. Ve şunu anlattı: Vaktiyle bir genç medreseye gider. Gece gündüz çalışır. Ama ilerleyemez. Hocası, sorar bu gence: - Evlat! Çok çalışıyorsun. Ama ilerleyemiyorsun değil mi? - Evet hocam. - Sebebini biliyor musun? - Hayır efendim, bilmiyorum. - Dinle öyleyse. Sen buraya gelirken, yolda biriyle münakaşa edip, kalbini incittin. Halbuki, kalb kırana feyiz gelmez. - Peki ne yapayım hocam? - Gidip af dileyeceksin. Affederse, ilerlersin. Genç; - Baş üstüne hocam! der. Gider, adamla helallaşır. Birkaç günde, yüksek derecelere ulaşır. TAŞ KOYARDI AĞZINA Sonra şunu anlattı: Bir gün Resulullah "aleyhissalatü vesselâm" ile hazret-i Ebu Bekir "radıyallahü teâlâ anh", birlikte iken yanlarına biri gelir. Ama hayâsızın tekidir. Resulullaha hakaret eder. Peygamberimiz sabreder. Hazret-i Ebu Bekir de önce susar. Ama sonra sinirlenip; - Ey hayâsız! Utanmıyor musun? Allahın Resulüne hakaret ediyorsun, der. İşte o zaman Resulullah ayrılır oradan. Hazret-i Sıddık üzülür yaptığına. Koşup gider Resulün yanına: - Niçin ayrıldınız yâ Resulallah? Buyurur ki: - Ey kardeşim! O bize hakaret ederken, melekler bizimleydi. Ve ona, "Sen öylesin!" derlerdi. Ama sen sinirlenip cevap verince, melekler gitti. Şeytan geldi yerine. Hazret-i Sıddık çok üzülür buna. Ve lüzumsuz konuşmamak için, Taş koyardı ağzına. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Çok yaşamak için...
2009-02-07 01:00:00
Anadolu velilerinden Cemal Halife hazretlerine rahime-hullahü teâlâ, bir gün, bir sevdiği; - Efendim, uzun ömürlü olmak istiyorum. Ne yapayım? diye sordu. Cevabında; - Din kardeşlerine yemek yedir, buyurdu. - O zaman ömrüm uzar mı efendim? - Evet. Allahü teâlânın kullarına yemek yedirenin ömrü uzun olur, buyurdu. Ve ekledi: - Din kardeşimiz her şeyin üstündedir, her şeyden aziz, her şeyden değerlidir. - Hikmeti ne efendim? - Çünkü onun duası, kurtulmamıza sebeptir de ondan. Bir gün de, nasihat isteyen komşu bir gence; - Sertlikten kaç! buyurdu. Yumuşak ol. Yumuşaklık, insanı süsler. Şöyle devam etti: - Peygamber Efendimiz de yumuşak huylu idi. Çünkü Allahü teâlâ; "Ey Habibim! Sen yumuşak davranmasaydın, tatlı dilli, güler yüzlü olmasaydın, yanında hiç kimse kalmazdı" buyuruyor. Ve ilave etti: - Eshab-ı kiram "aleyhimürrıdvan", Onun uğrunda mallarını, canlarını, her şeylerini feda ettiler. Delikanlı merak etti: - Neden efendim? - Güzel ahlakına âşıklardı çünkü. Güzel ahlakın en güzeli nedir, bilir misin oğlum? - Nedir efendim? - İnsanlara yumuşak davranmaktır. Sertlik, ne ailede, ne iş yerinde, ne de devlette geçer akçe değildir. Dikkat et, sert insanlar yalnız insanlardır. MÜMİNİN ALAMETİ Bir gün de, sevdikleriyle sohbet ederken; - Müminin alametlerinden birini söyleyeyim mi? diye sordu. - Söyleyin efendim, dediler. Buyurdu ki: - Mümin, verdiği zaman sevinen, günah işlediği zaman üzülen kimsedir. www.gonulsultanlari.com
.Çiçeği niçin koparmamış?
2009-02-08 01:00:00
Eşrefoğlu Rumi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, gençliğinde Hüseyin Hamevi hazretlerinin dergâhında iken bir ilk bahar günü, çevrede renk renk çiçekler açmıştı ki, seslendi hocası: - Canlarım! Çocuklar koşup toplandılar. - Buyurun hocam! - Her biriniz birer demet menekşe toplayıp getirin bakayım! Çocuklar, demet demet menekşeleri toplayıp yetiştirdiler hocalarına. Eşrefoğlu ise, sadece bir tek menekşe getirebilmişti. Üstelik kırıktı sapı da. Hocası sordu: - Ey Rumi! Sen bu yerin yabancısı olduğun için menekşelerin yerini bulamadın herhalde. - Buldum hocam. Ama koparamadım. - Neden yavrum? - Hangisinin yanına gittiysem; "Ne olursun, beni koparıp da zikrimden ayırma" diye yalvarıyorlardı âdeta. - Peki, sen ne yaptın? - Zikrini bitiren bir çiçek gördüm. Onu koparabildim ancak. Sonra uzattı o kırık çiçeği hocasına. EVLİYAYA HİZMET Bir gün de, sevdiği bir genç; - Efendim, evliya zatları tanıyıp sevmenin önemi nedir? diye sordu. Buyurdu ki: - Bir kimsenin bin senelik ömrü olsa. Bu bin seneyi hep ibadetle geçirse, ama bir evliya zatı sevmekle şereflenemese. - Evet efendim. - Bir başkası da bir evliyayı sevdiği gibi, Onun ufak bir işini görüp duasını alsa, bu ikincinin kazandığı sevap, birincinin sevabından kat kat çoktur. Ve sordu gence: - Bir hükümdara, "sadrâzam" da hizmet ediyor, dolaylı da olsa bir "köylü" de, öyle değil mi? - Evet efendim. - Peki, köylünün hizmetiyle sadrâzamın hizmeti bir olur mu? - Olmaz tabii efendim. - Şimdi anladın mı evlADIM
.Müslüman, örnek insandır
2009-02-09 01:00:00
Kudüs'te medfun olan İbrahim bin Ali hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim, örnek insan olmaya bakın, buyurdu. Sordular: - Örnek insan kimdir efendim? - Eshab-ı kiramdır, İslâm âlimleridir. Onlar gibi olmaya çalışın. En kötü kimse, insanlara göre şekillenen kişidir, buyurdu. Ve izah etti: - Şöyle ki, bu gibiler, insanlara göre tavır alır, Allahın rızasını düşünmezler de insanların rızasını düşünürler. Halbuki Müslüman, her yerde Müslümandır. Altın, her yerde altın olduğu gibi. Ve sordu onlara: - Altın, kâfirin elinde de altındır, Müslümanın elinde de, öyle değil mi? - Evet efendim. - İşte Müslüman da hava ve su gibidir. Onsuz yaşanmaz. Şöyle devam etti: - Müslüman sevilir. Hatta âşık olunur ona. Çünkü onun maksadı dünya değil, Ahiret'tir. Ahirete döndürmüştür yüzünü. O, Müslüman olanlardan herkesi sever. Yalnız bir kimseyi sevmez. Merak ettiler: - Kimi sevmez efendim? - Kendisini. Kendini sevmediği içindir ki herkes onu çok sever. BİLMEK, YAPMAK İÇİNDİR Bir gün de sohbetinde; - Cenâb-ı Hak bizleri boş laftan kurtarıp, hayırlı işler yapmayı nasib eylesin, buyurdu. Ve ekledi: - Bu dünya ahiretin tarlasıdır kardeşlerim. Burada tohum ekmeliyiz. Tohumdan maksat, iyi iş ve ibadettir. Burada hayırlı iş yapılırsa, yarın mükâfatına kavuşulur. Ancak bir şartla. Sordular: - O hangi şart efendim? - Usulüne uygun yapmak. Yani ibadetleri emredildiği gibi yapmalıyız. Onun için de bilmemiz lazım. Bilmeden ve bildiklerini yapmadan Müslümanlık olmaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Takva nedir?
2009-02-10 01:00:00
Allah dostlarından Ebu Bekir-i Kettani hazretleri rahime-hullahü teâlâ, sohbetlerinde; - Birbirinizi çok sevin, der, dargınları barıştırırdı. Bir gün, bu büyük zata; - Efendim, Müslümana su-i zan günahı ne kadardır? diye sordular. Derhal ciddileşip; - Müslüman, Allahü teâlânın sevdiğidir. Hiç ona su-i zan edilir mi? buyurdu. Ve kestirip attı: - Müslümanı sevmeye mecbur ve mahkumuz. Sonra şunu anlattı: Gençliğimde, bir arkadaşım vardı. Nedense ona karşı soğukluk duyardım. Sebebini bilmiyordum. Ama mümine soğuk durmanın felaket olduğunu iyi biliyordum. Bu halden kurtulmak için hem dua ediyor, hem de sebeplere yapışıyordum. "Hediye, muhabbeti artırır" düşüncesiyle kıymetli bir hediye alıp, ziyaretine gittim. Ama soğukluk gitmedi. Bu defa onu evime davet ettim. Leziz yemekler hazırlayıp, bizzat kendim hizmet ettim sofrada. Yine gitmedi o soğukluk. Çok üzülüp, kendi kendime; "Ey alçak nefsim, bu soğukluğun sebebini biliyorum. Sen, kendini ondan üstün görüyorsun. Ama bil ki, bu hâl kibirdir. Kibirli olan ise, Cennete giremez, ona göre!" dedim. Bu düşünceler içinde gidip yine çaldım kapısını. Tekrar yemeğe davet ettim. Kırmadı geldi. Leziz yemekler ikram ettim. O soğukluk gitmedi yine. Ama gitmeliydi. Çünkü buna izin yoktu dinimizde. Mümine soğuk durmak, felaketti. Bir seher vakti kalktım. Ve ağlayarak; - Yâ ilahi, sana sığınıyorum. Kurtar beni bu felaketten! diye yalvardım. Çok gözyaşı döktüm. O anda değişti kalbim. O soğukluk gitti. Çok sevinip, Rabbime şükrettim
.Asi gencin tövbesi
2009-02-11 01:00:00
Ebu Türab Nahşebi hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ evinin bitişiğinde bir kadınla oğlu yaşıyordu. Oğlu her gün içiyor, sarhoş dolaşıyordu. Mahalle halkı şikâyetçiydi ondan. Bir gün toplanıp, kapıyı yumrukladılar. Annesi çıktı kapıya: - Buyurun, ne istiyorsunuz? - Mahallemizde sarhoş istemiyoruz. Derhal çıkıp gidin! - Oğlum ağır hasta. İçeride yatıyor. - Biz anlamayız. Çıkıp gidin hemen! - Belki tövbe eder. Belki de ölür. Biraz mühlet verin. - Hayır, olmaz! - Söz veriyorum. Eğer tövbe etmez veya ölmezse, o zaman çıkar gideriz. Ebu Türab hazretleri, bu konuşmaları duyup, kadının yanına geldi: - Oğlunu görebilir miyim bacım? - Tabii efendim, buyurun. Genç, bu zatı görünce, ağlayarak; - Yâ Rabbî! Ne kerimsin ki, benim gibi bir âsinin duasını kabul ettin, dedi. Büyük velî sordu: - Ne dua etmiştin evladım? - Ölmeden sizi görüp, yanınızda tövbe etmek istemiştim efendim. Elhamdülillah sizi gördüm. Ama tövbem kabul olur mu ki? - Tabii kabul olur evladım. Allah tövbeleri kabul edicidir. Genç sevindi ve ağlayarak tövbe etti. Ebu Türab hazretleri çıkınca; - Anneciğim, beni yere indir, dedi. Sonra yüzünü gözünü toprağa sürerek; - Yâ Rabbî! Ebu Türab hazretlerinin hürmetine beni affet! diye yalvardı. Pişmanlık ateşiyle yüreği kavruluyor, gözyaşları toprağa akıyordu. Bu halde vefat etti. O gece, Resulullah Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm", bu velînin rüyasına girip; - Yâ Eba Türab! Dün senin yanında tövbe eden genç, bu gece vefat etti. Onun tövbesi kabul olundu ve velî kullardan oldu. O gencin cenaze hizmetlerini ifa et. Namazını kıl. Her kim onun cenazesinde bulunursa, Allahü teâlâ onu affedip, dualarını kabul edecektir, buyurdular... www.gonulsultanlari.com Tel: (0
.Sevmek böyle olur
2009-02-12 01:00:00
Ebül Hüseyin Nuri hazretleri rahime-hullahü teâlâ Bağdat'ta yaşıyordu. İsfehan'da bir genç de işitti bu zatı. Hallerini öğrenip, bin canla âşık oldu. Ve koştu babasına: - Ben Bağdat'a gideceğim babacığım. - Bu da nereden çıktı oğlum? - Orada bir evliya zat varmış. Onu göreceğim. - Hayır gidemezsin! - Ne olur babacığım. - Hayır dedim. Adam, İsfehan'ın en zenginiydi. Metodu değiştirip, dünyalık serdi önüne. - Gitmezsen, sana bir köşk alırım. - İstemem. - İçini eşya ile donatırım. - Mühim değil. - Hizmetçilerin olsun. - Hiçbiri gözümde yok. Adam çaresizdi. - Pekâlâ, nereye istersen git! dedi. Genç, sevinçle çıktı yola. İçindeki aşk ile dere tepe koşuyordu. O esnada Ebül Hüseyin Nuri hazretleri, dergahtaki talebelerine; - İsfehan'dan bize bir gelen var, buyurdu. - Kim geliyor efendim? dediler. - Genç bir âşık. Onun aşkı ibrettir hepimize. Kalkın, geleceği yolları süpürün, temizleyin ki incinmesin ayakları. Kalktılar, süpürdüler yolları. Az sonra genç geldi. Âşık, maşukuna kavuşmuştu. Sordu büyük zat: - Nereden geliyorsun oğlum? - İsfehan'dan efendim. - Ne zamandır yollardasın? - Üç gün, üç gecedir. - Peki, baban, gelmemen için sana köşk alsaydı, yine gelir miydin? Çocuk şaşırdı: - Teklif etti efendim, ama ben istemedim. - İçini eşya ile donatsaydı? - Söz verdi, kabul etmedim efendim. - Hizmetçilerin olsun, deseydi? - Ona da aldırmadım efendim, dedi. Ve başladı ağlamaya. Ellerine sarılıp; - Köşkü de, eşyası da, hizmetçisi de onun olsun efendim. Ben size geldim. Sizdedir benim ebedi saadetim, dedi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İkindiyi Mekke'de kılsak"
2009-02-13 01:00:00
İmam-ı Süyuti hazretleri, rahime-hullahü teâlâ, yedi yaşına gelmeden Kur'ân-ı kerimi ezberledi. İslâm ilimlerinin hepsini öğrendi. Ve Şeyh-ül İslâm oldu en nihayet. Çok kerametleri görülmüştür. Ancak bunları gizler, belli etmezdi kimseye. Bir talebesi anlatıyor: Bir gün hocam bize gelmişti. Oturup sohbet ettik. İkindi yaklaşınca, bana dönüp; - Evladım! İkindiyi Mekke'de kılsak diyorum. Haydi kalk, beraber gidelim, buyurdu. Ve ekledi: - Ama başkası bilmesin. Evimizin önüne çıktık. Bana bakıp; - Yum gözlerini! dedi. Yumdum. Elimi tuttu. Beraber birkaç adım yürüdük. Sonra durup; - Gözlerini aç! buyurdu. Açınca afalladım. Zira baktım ki, Mekke'deyiz. Mualla kapısının tam önünde. Birlikte Sahabe-i kiramın kabirlerini gezdik. Birçok yerleri ziyaret ettik. Mescid-i haram'a yürüdük. Kâbe-i şerifi tavaf ettik. Zemzem suyundan içtik. Hurmalarından yedik. "Bu yerlerden hiç ayrılmasak" diyordum. Ama dönme vakti gelmişti. YUM GÖZLERİNİ! Hocam bana bakıp; - İstersen Mısır'a benimle gel. İstersen hac mevsimine kadar burada kal! buyurdu. - Sizinle gelmek isterim, diye arz ettim. - Pekâlâ, yum gözlerini! buyurdu. Yumdum. Az sonra; - Şimdi aç! buyurdu. Açtım. Gördüm ki Mısır'dayız. Tam da evimizin önünde. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen bunun için yaratılmadın!"
2009-02-14 01:00:00
Abdülkadir-i Geylani hazretleri kuddise sirruh, çocukken tarlada öküzün kuyruğundan tutunmuş gidiyordu ki, hayvan dile gelip; - Ey Abdülkadir! Sen bunun için yaratılmadın! diye seslendi. Korktu ve koşarak eve geldi. - Anneciğim! İzin verirsen, Bağdat'a gideceğim. - Neden oğlum? - İlim tahsil edeceğim. Annesi; - Çok iyi olur, dedi. Ve koltuğunun altına "kırk altın" dikip; - Haydi yolun açık olsun, dedi. Allaha emanet ol ve sakın yalan söyleme! Abdülkadir; - Peki anneciğim, deyip katıldı bir kervana. Az sonra eşkıyalar kestiler önlerini. Ve kervanda kimin nesi varsa gasbettiler. Sıra Abdülkadir'e gelince eşkıya sordu: - Senin neyin var çocuk? - Kırk altınım var. - Yaa, nerede peki? - Koltuğumun altında dikili. Adam koştu reislerine: - Reis! Bir çocuk, kırk altını olduğunu söylüyor. Reis gelip, sordu merakla: - Ey çocuk, kırk altının varmış, doğru mu? - Evet efendim, doğru. - Nerede peki? - Koltuğumun altında dikili. Söylediği yeri söküp, altınları buldular. Reis sordu: - Çocuk, niçin doğruyu söyledin? Demeseydin, biz bulamazdık. - Anneme söz vermiştim efendim. - Ne söz vermiştin? - Hiç yalan söylemeyeceğim, diye. - İyi ama, kaybettin altınları. - Olsun efendim. Birkaç altın için anneme verdiğim sözden dönmeye değer mi? Reis başladı ağlamaya. - Eyvaah! Ben de Rabbime söz vermiştim. Ona kulluk yapacaktım. Ama bunca yıldır eşkıyalık yaptım, dedi. Oracıkta tövbe etti. Adamları da onu görüp tövbe ettiler. Aldıkları malları iade edip, eşkıyalığı terk ettiler. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Sadık kul ol!"
2009-02-15 01:00:00
Maruf-i Kerhi hazretlerine rahime-hullahü teâlâ bir genç gelip; - Allahın sevgisine nasıl kavuşurum hocam? diye sordu. Cevabında; - Ona sadık kul olmakla, buyurdu. Ve onu alıp, padişahın kapısına götürdü. Kapıda biri duruyordu ki, iki ayağı da sakattı. Ama sadıktı o kapıya. Oradan bir yere ayrılmıyordu. Çünkü gidecek başka kapı yoktu. O kişiyi gösterip; - İşte bunun gibi olursan, Allahın sevgisine kavuşursun, buyurdu. İYİLERLE BERABER OL Biri de bu zata gelerek; - Ahirette kurtulmak için ne yapmalıyım efendim? diye sordu. Cevabında; - Tek bir şey yap, buyurdu. - O nedir efendim? - Kurtulanlarla beraber olmak. İyilerle beraber olursan, kurtulursun ahirette. DUA EDİN, BOĞULSUNLAR Bir gün de, bazı talebeleriyle Dicle'nin kenarında oturuyordu ki, az sonra, bir kayık yaklaştı. İçinde gençler içki içmiş, nâra atıyorlardı. Talebeleri üzülüp; - Efendim şunların haline bakın. Ne iğrenç, dediler. Büyük velî, - Evet, yanlış yapıyorlar, buyurdu. - Dua edin de boğulup gitsinler hocam. Büyük veli; - Peki edeyim, buyurdu. Ve ellerini açıp; - Yâ Rabbî, bunların neşesini daimi eyle. Dünyada neşeli oldukları gibi, ahirette de neşeli olsunlar! diye yalvardı. Talebeler şaşırdılar. O anda kayıktakilerin kesildi nâraları. Şarapları döküp, kırdılar sazları. Kıyıya yanaşınca, bu zatın huzuruna koştular. Ellerini öpüp, çok özür dilediler. Ve talebesi olmakla şereflendiler.
.Devemi kaybettim!"
2009-02-16 01:00:00
Behlül Dânâ hazretleri rahime-hullahü teâlâ, Harun Reşid zamanında yaşamış bir Allah dostudur. Bu zatı seven bir kişi, İslâma uymazdı ama her gece; - Yâ Rabbî! Bana Cennetini nasib eyle! der, öyle yatardı. Bir gece, yine böyle dua edip uyudu. Az sonra, damda tıkırtılar duydu. Uyanıp, çıktı dama. Rastladı bir adama. Seslendi: - Hey! Ne arıyorsun orada? - Devem kayboldu da, onu arıyorum. - Allah Allah! Yahu damda deve aranır mı? Ne garip şey. Damdaki, Behlül Dânâ hazretleriydi: - Haklısın, damda deve aramak garip şey. Ama senin yaptığın daha da garip. - Neymiş o ey Behlül? - Yatakta Cenneti aramak. - Ne demek istiyorsun? - Yahu sen, yattığın yerde Cenneti istiyorsun. Hiç ibadet yapmadan Cennete gidilir mi? Adam anladı hatasını. - Haklısın, dedi. BİL BAKALIM Bir gün de Behlül Dânâ hazretleri, halife Harun Reşid'e; - Sana bir sualim var, dedi. Bil bakalım, yerin üstünde, yerin altında ve göklerde en çok ne vardır? Harun Reşid; - Bunu bilmeyecek ne var? dedi. Yeryüzünde en fazla olan, bitki ve hayvanlar, yer altında ölüler, gökte ise meleklerdir. - Hayır, bilemedin. - Doğrusu ne peki? - Yer altında çok olan, ölüler değil, ölülerin pişmanlığıdır. "Âh! Keşke daha çok ibadet etseydim" diye yanar tutuşurlar. - Peki, yer üstünde çok olan nedir? - Yaşayanların "hırs" ve "tamahları"dır. - Göklerde en çok ne var? - Bu, seninle ilgili. - Ya, nedir o? - Âdil hükümdarların kazandığı sevaplar. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ölüm var, ölüm!.."
2009-02-17 01:00:00
Harun Reşid, Behlül Dânâ hazretlerini rahime-hullahü teâlâ çok sever, nasihatlerinden hoşlanırdı. Bir gün yolda görünce; - Ey Behlül! Nicedir seninle görüşmek istiyordum, dedi. O ise hiç oralı olmadı: - Ben hiç istemiyordum. Harun Reşid kızmadı bu cevaba. - Nasihatine muhtacım, dedi. Konuştukları yer, "saray" ile "kabristan" arasıydı. Ona bu ikisini gösterip; - Bir şu sarayına bak, bir de kabristana, dedi. Bundan ibret almayan, başka neden alır ki. Yarın Allahın huzuruna çıkacak ve hesaba çekileceksin. Cevabın hazır mı? Harun Reşid, ağlayarak ayrıldı oradan. HER KOYUN KENDİ BACAĞINDAN... Behlül Dânâ hazretleri, kimin yanlışını görse, ikaz ederdi. Bazıları rahatsız olup, koştular Halifeye: - Behlül'den şikâyetçiyiz. - Neden? - İşimize karışıyor. Lütfen söyleyin, karışmasın bize. Harun Reşid, onu çağırıp; - Ey Behlül, halk senden şikâyetçi, dedi. - Neden şikâyetçiler? - İşlerine karışıyormuşsun. Bırak, ne yaparlarsa yapsınlar. Her koyun, kendi bacağından asılır. Behlül Dânâ, cevap vermedi. Gidip, birkaç koyun kesti. Ve her birini, bir sokağın başına astı. İnsanlar güldüler. - Ne olacak deli işte! dediler. Lakin birkaç gün sonra, etler kokmaya başlayınca, yine Halifeye koşup; - Behlül'e bir şey söyle, dediler. - Yine ne var? - Pis kokudan bizar olduk. Harun Reşid onu çağırıp; - Ey Behlül, mahalleli senden yine şikâyetçi, dedi. - Nedir şikâyetleri? - Astığın koyunlar kokmuş da... - Ben, senin dediğini yaptım. - Ne yaptın? - Her koyunu, kendi bacağından astım
.Hayrola, neyin var?"
2009-02-18 01:00:00
Da'lec bin Ahmed hazretleri rahime-hullahü teâlâ, zengindi. İhtiyacı olana verir, dualarını alırdı gariplerin. Bir gün, camiden çıkıyordu ki, birinin direk arkasına gizlendiğini görüp yaklaştı: - Hayrola, neyin var senin? - Yok bir şey efendim. - Gizleniyor gibisin de. - E, evet, şeyy... - Çekinme kardeşim, söyle. - Size borcumu ödeyemedim de efendim. - Borcun ne kadardı ki? - Beşbin akçe efendim. Elini dostça omuzuna atıp; - Üzülme, unut onu! buyurdu. Ve koluna girip evine götürdü. Birlikte yemek yediler. Uğurlarken, eline "beşbin akçe" daha sıkıştırıp; - Al bunu. Bir ihtiyacın olursa, yine bana gel, buyurdu. Garip sevinçten uçuyordu. SENİN BİR SIKINTIN VAR Yine bir fakirin, "onbin dirhem" borcu vardı birine. Ama ödeyemiyordu. Bir gece, açtı ellerini; - Yâ Rabbî, borcumu ödemede bana yardım et! diye yalvardı. O sabah bindi katırına, çıktı evden. Ne yöne gideceğini bilmiyordu. Ama hem gidiyor, hem de; - Yâ Rabbî, sevdiğin birini rast getir de borcumu ödeyeyim, diye dua ediyordu. Serbest bıraktı katırın yularını. Hayvan, bir evin önünde durdu. Bu ev, Da'lec bin Ahmed hazretlerinin eviydi. Büyük velî, anladı derdini: - Senin bir sıkıntın var kardeşim. - Evet efendim, hem de çok. - Söyle, nedir derdin? - Birine borcum var. Ödeyemiyorum efendim. - Borcun ne kadar? - Onbin dirhem efendim. - Kolay, hallederiz, buyurdu. Ve kalkıp, mükellef bir sofra getirdi. Birlikte yediler. Sonra "onbin akçe" verip uğurladı kendisini. > www.gonulsultanlari.com
.Amir nasıl olur?
2009-02-19 01:00:00
İbrahim Havvas hazretleri rahime-hullahü teâlâ, Cüneyd-i Bağdadi hazretlerinin talebesidir. Bir gün, birlikte hac yoluna çıktılar. Çıkmadan, üstadı sordu: - İbrahim! Yol boyunca, birimizin emir olması lazım. Sünnettir. Hangimiz emir olsun? - Siz olun efendim. - Ama itiraz istemem. - Estağfirullah hocam, ne haddime. - Emir ben isem, sen bana uyacaksın, tamam mı? - Tamam efendim. Ve yola çıkarlar. Bir müddet sonra yorulur, bir kuyu başında mola verirler. Üstadı, İbrahim Havvas'a; - Sen şu gölgede otur bakayım, der. Ve kendisi kalkıp çalı çırpı toplar. Ateşi yakar, kuyudan su çeker. İbrahim Havvas çok üzülür: - Efendim, ben de yardım etseydim. - Hayır, sen orada otur. Mecburen susar. Ama içi içine sığmaz. Çünkü bütün hizmetleri hocası yapmaktadır. Yemeklerini yer, yola devam ederler. Sonra bir yağmur başlar. Hocası, paltosunu çıkarıp onun üzerine tutar. İbrahim Havvas; - Efendim siz ıslanıyorsunuz, der. - Olsun, ben böyle istiyorum. Yine susar. Çünkü söz vermiştir. Hem üstada ne denir? Ama içinden; "Keşke emir ben olsaydım" diye geçirir. Haccı eda edip geri dönerler. Hazret-i Cüneyd, bütün bunları izah için; - Bak İbrahim, emir olmak böyledir işte. İleride sen de emir olursan, benim gibi yap! Her meşakkate sen göğüs ger. Her sıkıntıya sen katlan! buyurur. Ve ekler: - Unutma, idareci, hizmet gören değil, hizmet edendir. O, herkesten çok çalışır. Kızmaz, sinirlenmez. Maiyyetine yumuşak davranır. Anladın mı evladım? - Anladım efendim. www.gonulsultanlari.com
.Biraz bal getir!.."
2009-02-20 01:00:00
Evliyanın büyüklerinden Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri kuddise sirruh, bir gün hizmetçisine; - Semerkant'a git, biraz bal getir, buyurdu. Hizmetçi; - Başüstüne efendim! dedi. Ve hazırlanıp çıktı yola. Semerkant'a varıp girdi bir dükkâna: - Bana şu kadar bal verir misin? Adam tarttı balı. Hizmetçi parayı verip tam çıkıyordu ki, dükkâna bir kadın girdi. Alımlı ve çok güzeldi. Dayanamayıp, şehvetle baktı bir an. Ve çıktı dükkândan. Taşkent'e vardı. Geldi üstadının huzuruna. Ancak büyük zatın suratı asıktı. Sertçe baktı hizmetçiye: - Ben senden ne istemiştim? - Bal istediniz efendim. - Sen ne getirdin? - Bal getirdim efendim. - Hani, çıkar bakalım. Kalkıp, açtı kutuyu. - "Bakın, bal!.." diyecekti ki, şaşırıp kaldı. Zira kutuda bal değil, "şarap" vardı. O kadına baktığını hatırlayıp, anladı hatasını. Özür dileyip çıktı huzurdan. HOCAMIN HÜRMETİNE Yine bir talebesi, Onun emriyle gittiği bir ticaretten dönüyordu ki, bir grup harami ile karşılaştılar. Kervan, kıymetli mallarla doluydu. Ama hiç endişe etmedi. - Beni üstadım gönderdi. Bir şey olmaz, dedi. Gözlerini kapayıp; - Yâ Rabbî, hocamın hürmetine bize yardım et! diye yalvardı. Sonra kılıcını çekip saldırdı onlara. O bir tek kişi, bir "Ordu" göründü eşkıyaya. Korkup, dağıldılar. Kervan kurtulmuştu. Nihayet üstadının huzuruna vardı. Büyük velî neşeliydi. - Geçmiş olsun evladım, buyurdu. Ve ekledi: - Allah diyen mahrum kalmaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Aklı o kadar çoktu ki...
2009-02-21 01:00:00
Süleyman Sıdkı Efendi rahime-hullahü teâlâ, bir gün Peygamber Efendimiz'den şöyle bahsetti sevdiklerine: Allahü teâlâ, bir insanda bulunabilecek, görünür görünmez bütün iyilikleri, bütün üstünlükleri, bütün güzellikleri, Sevgili Habibi'nde toplamıştır. Mesela, insanların en güzel yüzlüsü ve gayet nurani benizlisi idi. Mübarek yüzü, kırmızı ile karışık beyaz olup, Ay gibi nurlanırdı. Sözleri gayet tatlı olup, gönülleri alır, ruhları cezbederdi. Aklı o kadar çoktu ki, Arabistan'da, sert, kaba ve inatçı insanlar arasında gelip, çok güzel idare ederek, ve cefalarına sabrederek, onları yumuşaklığa ve itaate getirdi. ONUN UĞRUNA... Çoğu dinlerini bırakıp Müslüman oldu. Ve din-i İslâm yolunda babalarına ve oğullarına karşı harp ettiler. Onun uğrunda mallarını, yurtlarını feda edip, kanlarını akıttılar. O, yaratılmışların en güzel huylusu idi. Yumuşaklığı, Affı, sabrı, İhsanı, ikramı o kadar çoktu ki, herkesi hayran bırakır, görenler ve işitenler seve seve Müslüman olurdu. YUMUŞAK DAVRANIRDI Onun hiçbir hareketinde, hiçbir işinde, hiçbir sözünde, hiçbir zaman, hiçbir çirkinlik, hiçbir kusur görülmemiştir. Herkese yumuşak davranır, kendisi için kimseye gücenmezdi. Velhasıl hiç kimsenin, Onu methetmeye, Hiç kimsenin de Onu tenkit etmeye, gücü ve kuvveti yoktur. Ve olamaz... >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir velînin gönlüne gir!'
2009-02-22 01:00:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin huzuruna rahmetullahi aleyh, bir gün bir genç gelir ve; - Efendim, ben bu yolda kemale gelmek istiyorum, der. Büyük velî; - Çok iyi, ama zor iş, buyurur. Genç arz eder: - Riyazet yapsam efendim? - Yine zor. - Peki, kolayı yok mu bunun efendim? - Var tabii. Bir evliyanın kalbinde yer almak. Yani bir velînin gönlüne girip, Onun sevgisini kazanacaksın. - Öyle zatlar yoksa efendim? - Onlar yoksa, kitapları var evladım. Eskiden yaşamış evliya zatların kitabını oku. Kitap okumak, sohbet etmek gibidir. Bir velînin kitabı edeble okunursa, o velînin kalbinden, okuyanın kalbine feyiz akar. - Feyz ne demek hocam? - Feyz, nur demektir. Yani o kalb nurlanır, temizlenir, parlar. Kalb temizlenince, haramlar çirkin gelir. İbadet yapmak zevkli ve kolay olur. DÜŞMANINDAN SAKIN! Bir gün de bir genç gelir selâm verir. Büyük velî selâmını alıp; - Buyur evladım, der. - Nasihatinizi almaya geldim efendim. Gence şefkatle bakıp; - Düşmanından iyi sakın! buyurur. Delikanlı arz eder: - Benim düşmanım yok ki efendim. - Olmaz olur mu evladım? Düşmanın dışarıda değil, senin içinde. Genç şaşırır: - İçimde mi efendim? - Evet. En büyük düşman, insanın nefsidir oğlum. Yani kendisidir. Nefis, Allaha da düşmandır. Bir tek arzusu vardır onun. - O nedir efendim? - Sahibini yakmak. Hem de ebediyyen. - Ondan nasıl korunurum hocam? - Arzularını yapmamakla. Yani İslâmiyeti öğrenip ona göre yaşarsan, nefsinin zararından korunmuş olursun. www.gonulsultanlari.
.Bir fakirin paltosu...
2009-02-23 01:00:00
Hayyat-ı Vehbi hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ, meşhur ismi Terzi Baba'dır. Her iğne batırışta, "Allah" dermiş. Çekerken bir daha. Allah! Allah! Allah! Bir gün, gayet fakir bir seyyah gelir Erzincan'a. Öyle ki, paltosu görünmez yamadan. Çok eski, yırtık ve lime lime. Tamir ettirmek ister. Ama bütün terziler; - İşimiz çok der, savarlar başlarından. Bir tanesi, Terzi Baba'nın dükkânını gösterir, - Şu terziye git! der. Ardından da güler. Garip gider ve çekinerek; - Şu paltoyu tamir eder misin? diye sorar. Terzi Baba hazretleri; - Hayhay! der. Hele içeri gir. Girince, kalkıp yer gösterir. Hâl hatır sorup gönlünü alır. Palto için de; - Merak etme! Akşama alırsın, der. O gidince, paltoyu bir güzel yıkayıp temizler. Yamar, diker, tamir eder. Üstelik para da istemez. Garip açar ellerini; - Yâ Rabbî! Aç bunun kalbini! diye yalvarır. O anda kalb gözü açılır. DÜNYA İÇİN ALLAH DEMEM! Bağdat'ta Mevlana Halid hazretleri bir talebesini, irşad için Anadolu'ya göndermiştir. O zat, doğruca Erzincan'a gelir. Ve Terzi Baba'yı bulup; - Sana bir teklifim var, buyurur. Dediğimi yaparsan, çok menfaate kavuşursun. Yapacağın iş, sadece, Allah demek. Ama O, anında reddedip; - Ben dünya için Allah demem! der. Çünkü menfaat kelimesinden, dünya menfaati anlamıştır. O gelen zat; - Hayır hayır. Allah demekle dünya sevgisinden kurtulacaksın, buyurur. - O zaman tamam, der. Ve onun irşadiyle büyük devlete erer. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir kimseyi sevindirmek...
2009-02-24 01:00:00
Edirne velilerinden Şekmeti Mehmet Efendi rahime-hullahü teâlâ, bir yıl bir grup talebesiyle hacca gider. Yolda küçük bir kızcağız görür. Üstü başı yırtık, perişan vaziyette. Çok fakir olduğu bellidir halinden. Yol kenarında ölmüş bir kuş görür. Eğilir alır. Belli ki rızık yapacaktır. Yaklaşıp, şefkatle sorar: - Evladım! Ne yapacaksın o kuşu? Kız utanır, sıkılır. Söylemek istemez niyetini. Israr edince mecbur kalır; - Efendim! der, biz iki kardeşiz. Bir de annemiz var. Üç gündür açız üçümüz de. Babamız vefat etti. Hiçbir gelirimiz de yoktur. Gözleri yaşarır büyük zatın. Döner yanındakilere; - Geri dönüyoruz! Nasılsa nafile hacca gidiyorduk, buyurur. Yol parasını verir kızcağıza. - Al yavrum! buyurur, bu parayı annene götür. Bir müddet bununla geçinirsiniz. Talebesine döner; - Evlatlarım! Onlar bu halde iken, bizim hacca gitmemiz uygun olmaz, der. Onları sevindirmek, nafile hacdan daha sevaptır. Unutmayın, merhamet etmeyene merhamet olunmaz. O BENİ GÖRÜYOR Bu zat, bir kış günü Edirne pazarında dolaşırken, birinin hizmetçisini görür. Sırtında tek bir gömleği vardır zavallının. Titremektedir soğuktan. Usulca yaklaşır yanına; - Evlat! Efendine söyle de, sana bir palto alsın! der. Hizmetçinin cevabı şaşırtır mübareği: - Lüzum yok. O beni, benden iyi biliyor. Hem görüyor bu halimi. Mehmet Efendi fevkalade duygulanır. Öyle ki, bayılıp yere düşer bu sözün tesirinden. Ayıldığında; - Ey insanlar! Allahü teâlâya tevekkül etmeyi, o hizmetçiden öğreniniz! buyurur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 2
.Takva böyle olur...
2009-02-25 01:00:00
Edirne velilerinden Nureddin Baba'nın rahime-hullahü teâlâ, bir talebesi vardır ki, güzel ve yakışıklıdır. Üstelik takva sahibi. Ahlaksız bir kadın âşık olur bu gence. Peşinde dolaşır. Ama genç, yüz vermez. Bir gece, delikanlı odasında ders çalışırken, çalınır kapısı. Açtığında bu kadını görür eşikte: - Ne var! Ne istiyorsun? Kadın bir şey demez. İçeri girip, kapıyı sürgüler arkadan. Sonra da; - Ya dediğimi yaparsın, ya da bağırır, seni âleme rezil ederim, der. Ama genç; - Ahirette rezil olacağıma, dünyada olayım, der. Aldırmaz bu tehdide. Yumar gözlerini; - Yâ Rabbî kurtar beni bu kadının şerrinden! Ben günaha girmek istemiyorum, diye yalvarır. O anda kapı açılır. Hocası girer içeri. Öyle heybetlidir ki, o kadar olur. Bir tek nazar eder o kadına. O nazar kâfi gelir ona. O anda kalbi değişir. Tövbe eder, sarılır ibadete. Öyle ki, iffet ve edebte, parmakla gösterilen bir hanımefendi olur o havalide. AHİRET DERDİ OLANIN Bu zat, sevdiklerine, ahireti hatırlatır sık sık. - Ahiret derdi olanın, dünya derdi olmaz der. Dünya derdi olanın da ahiretten haberi olmaz. Bir gün de; - Mümin, affedici insan demektir buyurur. Güler yüz, şiarıdır müminin. Müslüman, ya hayır söyler, ya da susar. Zira iyi bilir ki, her nefesin bir hesabı var. Ve şöyle devam eder: - Kardeşlerim! Bu dünya ahiretin tarlasıdır. Burada ne ekersen, ahirette onu biçersin. İyilik eden de kendine eder, kötülük eden de.
.Saadetlerin başı...
2009-02-26 01:00:00
Edirne evliyasından Ahmed Rıdvani isminde bir gönül ehli var ki, "Tütünsüz Baba" diye meşhur olmuştur "rahime-hullahü teâlâ". Sohbetlerinde; - Ey insanlar! Dünya ve ahiret saadetlerinin başı, Allahü teâlânın rızasına kavuşmaktır. Bu da, İslâmiyete uymakla olur, dermiş. Ve eklermiş: - İslâma tam uyan, dünyada da rahat eder, ahirette de. MALINIZ AZALIYOR Misafirsiz yemeğe oturmazmış. - Niçin? diye soranlara; - Kıyamet günü, misafirle yenen yemekten sual olmayacak, dermiş. Çok da cömertmiş ayrıca. Önüne gelene ikram edermiş. Öyle ki, yakınları akıl erdiremezmiş bu kadarına. Bir gün; - Efendim, iyi ama malınız azalıyor, demişler. Cevabında; - Malım azalıyorsa, ömrüm de bitiyor, buyurmuş. YAZIK OLDU ZAVALLIYA Bir zaman, kötü huylu bir kişi gelip gider bu zatın yanına. Sohbetten büyük zevk alır. Ancak bir müddet sonra sessizce ayrılır. Onun ayrılmasına çok üzülür mübarek. - Niçin bu kadar üzülüyorsunuz? dediklerinde; - Nasıl üzülmeyeyim. O bizden ayrıldı, ama kötü huyları ondan ayrılmadı. Yazık oldu zavallıya, buyurur. EN BÜYÜK KERAMET Bir sohbetinde; - En büyük keramet İstikamet'tir, demiş. - O nedir ki? diye sormuşlar. Cevabında; - Doğru yolda, hiç sapmadan yürümektir, buyurmuş. Talebesine sık sık; - Meşguliyet nimettir der, mutlaka bir işle iştigal etmelerini emredermiş. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kusuru kendinizde arayın!"
2009-02-27 01:00:00
Edirne velîlerinden Ömer Baba rahime-hullahü teâlâ, sohbetlerinde; - Birine kızacaksanız, kendinize kızın! Kusuru kendinizde arayın. Böyle yaparsanız rahat edersiniz, derdi. Bir gün de; - İki şeyi unutun, ama iki şeyi asla! buyurdu. - Onlar nedir? dediler. - Yaptığınız iyilikleri ve size yapılan kötülükleri unutun, buyurdu. Ve ekledi: - Hiç unutmayacağınız şeylerden biri ölümdür, diğeri günahlarınız. KALKMAYAN ÇUVAL!.. Bu zatın bir dergâhı vardır, bir de erzak dolu ambarı. Hırsızın biri bir gece girer bu ambara. İçeride çuval çuval un vardır. Birini götürmeye niyetlenir. Kavrar bir çuvalı, ama kaldıramaz. "Allah Allah! Ben bu kadar yükü rahat kaldırıyordum" der. Anlamaz işin hikmetini. Neyse der, biraz eksiltir çuvalı. Yine kaldıramaz. Az daha azaltıp, dener. Yine kaldıramaz. Çuval yere yapışmıştır sanki. Bir milim oynatamaz yerinden. Şaşkınlık içinde kıvranırken, kapı açılır. Ömer Baba girer içeri. - Ne o evlat! Kaldıramıyor musun? Dur yardım edeyim! buyurur. Ve bir dolu çuvalı kolayca kaldırır, koyar adamın sırtına. - Al götür! der, ancak, bir daha ihtiyacın olursa, bana gel, ambara değil. Hırsız mahcup ve perişandır. Tövbe edip, müdavimi olur o dergâhın. EN AKILLI İNSAN Bir gün de bir kısım gençlere; - Evlatlarım! İslâmiyete uyan huzurlu olur, uymayanlar huzursuz, buyurur. Ve ekler: - Dünyada en akıllı insan, Allah'tan korkup günah işlemeyendir. En ahmak olan da, günah işleyip kendini Cehenneme atandır. Ateş deyip geçmeyin. Bir an dayanılmaz ona. > www.gonulsultanlari.com Te
.Kimseye söylemeyin!"
2009-02-28 01:00:00
Edirne evliyasından Hırçın Baba rahime-hullahü teâlâ, bazı sevdikleriyle sohbet ederken hacdan bahseder. Zira hac mevsimidir. Kâb'eyi, tavafı anlatır. Dinleyenler çok duygulanır; - Ne güzel. Keşke biz de orada olsaydık, derler. - Çok mu istiyorsunuz? - Hem de pek çok efendim. - Ama bir şartla! Kimseye demeyeceksiniz, buyurur. Ve Allahü teâlânın izni ile, bir anda ulaştırır onları Beytullaha. Tavaf yapıp geri dönerler. ALLAH SENİ GÖRÜYOR Bir gün de, genç bir Müslüman; - Efendim! gözümü harama bakmaktan koruyamıyorum, diye dert yanar. Mübarek zat sorar: - Başkaları yanında da bakıyor musun evladım? - Hayır efendim. - Neden? - Onlar görürse, utanırım. - Evlat! Allahü teâlâ da seni görüyor. Bu söz, çok tesir eder genç adama. Bir daha bakamaz harama. ALLAHIN İZNİYLE KALK! Bir gün de bir kadın gelir ve; - Efendi Baba! Kötürüm bir oğlum var. Ne olur, dua buyurun da şifaya kavuşsun, diye yalvarır. Büyük velî; - Peki, çocuğu bir görelim, buyurur. Birlikte eve giderler. Çocuğun yanına yaklaşıp; - Uzat elini evladım! buyurur. Annesi girer araya: - Uzatamaz efendim! Kötürümdür. Mübarek zat, çocuğun elinden tutar; - Allahın izniyle kalk! buyurur. Çocuk kalkar ayağa. Ve başlar yürümeye. Kadın çok şaşırınca; - Bacım! Niçin şaşıyorsun? buyurur. Cenâb-ı Hak her şeye kadir değil midir? Çocuğuna O verdi şifayı, biz değil. www.gonulsultanlari.com Tel: (0
.Kalk! Üzme kocanı!"
2009-03-01 01:00:00
Hıdır Baba rahime-hullahü teâlâ, Edirne'de yaşamış Allah dostlarındandır. Duası makbul bir kişidir. Sevenlerinden biri, hanımına kızar bir gün, beddua eder. Olacak bu ya, tutar bedduası. Aynı gün, kadın hastalanır. Ve ağırlaşır git gide. Adam bin pişmandır ama, ok yaydan çıkmıştır bir kere. Kadın son nefeslerini vermektedir ki, yalvarır Hıdır Baba'ya. - Efendim! Hanım ölüyor. Bir dua edin de iyileşsin. Büyük zat; - Peki! der. Ve açar ellerini, dua eder. Adam üzgün halde döner eve. Bakar ki, hanımı ayakta. Sevinçle sorar: - Hanım nasıl oldu? Anlatsana! - Ben de bilmiyorum. Sen evden çıkınca, olduğum yerde uyumuşum. Rüyamda Hıdır Baba'yı gördüm. Yanıma geldi ve; - Kalk! dedi bana. Üzme kocanı! Uyanıp kalktım. İşte bu kadar. KOPMAYAN MEYVELER O devirde bir kadın, bir meyve bahçesinin önünden geçerken durur birden. Dikkatini çekmiştir meyveler. Tamamı olgunlaşmış, neredeyse düşmek üzeredirler. "Birkaç tane koparsam mı?" diye düşünür. Ve uyar şeytana, asılır bir dala. Ama ne mümkün. Bir türlü kopmaz meyveler. O dalı bırakır, başkasını çeker. Yine koparamaz. O ağacı bırakır, başkasını dener. Ama durum değişmez. Kopmamak için sanki inat etmiştir meyveler. Kadın şaşkındır. O esnada biri gelir yanına. - Bacım! der, hiç zahmet etme. Bu bahçe Hıdır Baba'ya aittir. Koparamazsın. Kadıncağız mahcup halde uzaklaşır. www.gonulsulta
.Ben haklıyım demeyin!"
2009-03-02 01:00:00
Ahmed Sarban Efendi rahime-hullahü teâlâ, Hayrabolu'da yetişen bir Allah dostudur. Bir gün bazı sevdiklerine; - Mütevazı olanı Allah da sever, kullar da. Ama kibirliyi kimse sevmez, buyurur. Ve ekler: - Bugün iki Müslüman bir ihtilafa düşse, her biri, "Ben haklıyım!" diyor diğerine. Halbuki haklı olsa ne geçecek eline? Yakında ikisi de ölecek. Kimin haklı olduğu orada belli olacak. ALIN YAZISI ANLAŞILIR MI? Bir gün de, bu zata; - Alın yazısı anlaşılır mı? diye sorarlar. Cevabında; - Evet, kim alın yazısını merak ediyorsa, yaptığı işlere baksın, buyurur. Herkesin gönlünde bir şey yatar. Kimi zengin olmak ister, kimi müdür, kimi de evliya. İşte kalbteki bu arzular, pusula gibi kullara yön verir. Bir suyun akış istikametinden, hangi noktada denize varacağı bellidir. HUYSUZ KADIN Bu zatın huysuz bir hanımı vardır. Geçimsiz mi geçimsiz. Ziyaret için gelenleri azarlar. - Siz bu heriften ne bekliyorsunuz? der, kovalar. Talebeleri üzülür; - Hocamız, bu kadının derdini niye çekiyor? derler. Büyük velî buna vâkıf olur ve; - İyi huylu ile geçinmek kolay. Asıl hüner, huysuzlarla geçinmektir, buyurur. Ve ekler: - Huysuz hanımıyla iyi geçinen, çok sevap kazanır. Vaktâ ki bu zat vefat eder. O hanım, ancak o zaman anlar beyinin kıymetini. Yaptıklarına bin pişmandır. Başını, mezar taşına koyar; - "Aah! Ben senin kıymetini nasıl da bilemedim" der. Çok gözyaşı döker. Ama nafile.
.Merhametin böylesi...
2009-03-03 01:00:00
Hasan Sezai hazretleri rahime-hullahü teâlâ kibar ve sevimli bir zattır. Edirne halkı, "Efendi Baba" derler Ona. O devirde bir kadın kötü yola düşer. Sonra pişman olup, evine çekilir. Günahlarına ağlar, sızlar. Ancak eski tanıdıkları rahat bırakmaz, tekrar o kötü yola çekmek için baskı yaparlar. Kadın çaresizdir. Gider, sığınır Hasan Sezai dergâhına. Odacığında ibadetle meşgul olur. Ama fitneciler boş durmaz. Bu defa Hasan Sezai hazretleri hakkında çirkin iftiralar uydurur, etrafa yayarlar. Daha da ileri gider, dergâh kapısına bir "geyik boynuzu" asarlar. Büyük velî önceleri sabreder. Ama iş çığırından çıkınca, incinir mübarek. Kırılır bunu yapanlara. Eh, Allah dostlarıyla uğraşan iflah etmez. Nitekim o incinir incinmez, bir "uyuz illeti" peydah olur Edirne'de. Ama enteresandır. Hastalık, herkese gelmez. Sırf iftiracılara musallat olur. Bir de bunları dinleyip susturmayanlara. Gün boyu kaşınıp dururlar. Edirneli perişandır. Çaresizdirler. Büyük velî yine acır bu zavallılara. Bir gece, tebdil-i kıyafetle çıkar evden. Girer bir kahvehaneye. Herkes uyuz illetinden dert yanmaktadır. Yanlarına sokulup; - Bu illetin ilacı Hasan Sezai Efendide. Siz ona gidin! diye fısıldar. Ertesi gün; Dergâhın önü ana-baba günüdür. Büyük velî, kapıya astıkları o geyik boynuzundan kazıyıp, birer parça "toz" verir bunu yapanlara. O toz, şifa olur onlara. Ondan bir defa süren kurtulur bu dertten. Netice mi? Fitneciler insafa gelir. Toplanıp huzuruna giderler. Af dileyip, talebesi olmakla şereflenirler.
.Allah, kalbe bakar!"
2009-03-04 01:00:00
Hasan Sezai Efendi rahime-hullahü teâlâ, Edirne'de medfun bir velîdir. Bir gün, sevdiği bir gence; - Evlat! Bugün insanlar, yalnız zahirlerini süslüyorlar. Sen öyle yapma. Cenâb-ı Hak kullarının mal ve mevkilerine değil, kalblerine bakar, buyurdu. Delikanlı sordu: - En kıymetli şey nedir efendim? - Takvadır. Takva, Allah'tan korkup günah işlememektir. MÜMİN, İLAÇ GİBİDİR Bir gün de; - Mümin nasıl olmalı efendim? diye sordular bu zata. Cevabında; - Mümin, "ekmek" ve "su" gibidir, buyurdu. Yahut yumuşak bir "halı"ya benzer. Üzerinde yürüyenler hiç incinmezler. Sordular yine: - Nefis nasıl bir şeydir efendim? - Nefis, insanın en büyük düşmanıdır. İbadetten kaçar. Günahlara yanaşır. Gıdası, haram ve günahlardır. Onun şerrinden kurtulmak, ancak İslâma uymakla mümkündür. "PEKİ, ÖYLE OLSUN!" Bir grup genç, sepetlerini yiyecek ve içki ile doldurup, kıra gidiyorlanrdı ki, Hasan Sezai Efendi onları görüp sordu: - Evlatlar, nereye böyle? - Kıra gidiyoruz Efendi Baba. - Şişelerinizde ne var? - Şerbet var. Büyük velî; - Pekâlâ, öyle olsun! buyurdu. Gençler, yollarına devam ettiler. Biraz uzaklaşınca, muzipçe gülüşüp; - Nasıl da aldattık ihtiyarı, dediler. Ama kıra varıp da şişeleri açınca donup kaldılar! Zira şişelerde şarap değil, "şerbet" vardı. Bu, hidayetine sebep oldu gençlerin. O gün tövbe ettiler. Ve bu zata talebe olmakla şereflendiler. www.gonulsultanlari.com
Bir kıza âşık olmuştu
2009-03-14 01:00:00
Ahmet bin Alevi hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ talebesinden biri, bir kıza kaptırdı gönlünü. O günden sonra derslere gelmez oldu. Çünkü hep o kızı düşünüyordu. Hocası, bir gün onu çağırıp sordu: - Sen niçin derslere gelmiyorsun? Genç utandı. Söyleyemedi işin doğrusunu. Ancak O biliyordu. Şefkatle bir nazar etti gence. İşte ne olduysa o nazarla oldu. Genç kaybetti kendisini. Ayıldığında, çıkıp gitmişti kalbinden o kızın sevgisi. Allah sevgisi dolmuştu yerine. Kapandı hocasının ellerine. Ve bir daha ayrılmadı yanından. İYİLERLE OLMAYA BAK! Bir gün de sevdiği bir gence; - Daima iyilerle beraber olmaya bak! Kötülerle arkadaş olma! buyurdu. Genç sordu: - İyiler'den maksat kimlerdir efendim? - Allahü teâlânın sevdiği kullardır. Onları çok sev. Çünkü kişi, sevdiği kimselerle beraber olacaktır. - Ahirette de mi hocam? - Evet, orada da. - Çok günahkâr olsa da mı efendim? - Tabii. Bir topluluğun içinde cenâb-ı Hakkın sevdiği bir kul varsa, o insanların hepsi, onun hürmetine affolup Cennete girer. Şöyle devam etti: - Allahü teâlânın rahmeti boldur. O cemaatin bir kısmını Cennete koyup, diğerlerini mahrum etmez. Bu, dünyada da böyledir zaten. Ve sordu gence: - Mesela birbirini seven üç beş kişi sohbet ederken, yanlarına bir iki yabancı gelse, onlara; "Kusura bakmayın, sizi aramıza kabul etmeyiz" derler mi? - Demezler efendim. - İnsanoğlu demezse, cenâb-ı Hak hiç demez evladım. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.
.Bir kıza âşık oldum!"
2009-03-05 01:00:00
Muhammed Şüreymi hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ yanına bir gün, sevdiği bir genç geldi. Ancak üzüntülü bir hâli vardı. Mübarek zat bunu anlayıp sordu: - Sıkıntılısın evlat. - Evet efendim, hem de çok. - Hayırdır, ne derdin var? - Şeyy.. efendim. - Çekinme evladım, söyle. - Efendim, ben bir kıza âşık oldum. - Olabilir, kim bu kız? - Komşumuzun kızı efendim. Evlenme teklif ettim, reddetti. Delireceğim. - Ona kavuşmayı çok mu istiyorsun? - Hem de nasıl hocam. Dergâhın boş bir odasını gösterip; - Gir şu odaya! O kızın ismini tekrar tekrar söyle. Delikanlı girdi o odaya. Başladı kızın ismini söylemeye. Yemedi, içmedi, "Neriman! Neriman!" dedi durdu devamlı. Üçüncü günün akşamı, çalındı kapısı. İçeriden seslendi: - Kimsiniz? - Ben Neriman! Hiç önemsemedi: - Hangi Neriman? Kız sinirlendi: - Canım hangisi olacak? Ben, sevdiğin Neriman. Evlenmek istediğin Neriman. Tanımaya tanımıştı ama, ona karşı sevgi kalmamıştı ki kalbinde. Sordu içeriden: - Peki, ne istiyorsun? - Canım evlenme teklif etmiştin ya, kabul ediyorum! Genç, o anda zihninden; "Mademki insan sevdiğinin ismini çok söylemekle ona kavuşuyor. Öyleyse Rabbimin ismini çok söyler, Ona kavuşurum" diye düşündü. Ve kapıyı açmadan cevap verdi: - Ben vazgeçtim. - Sen neler söylüyorsun? - Evet, seninle işim yok artık. Kız, meyus hâlde geri döndü. O genç, o günden itibaren, "Allah" zikri ile meşgul oldu. Beşinci günde açıldı kalb gözü. Evliya oldu... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Resulullah hürmetine...
2009-03-06 01:00:00
Allah dostlarından Hatim-i Esam hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün Resul aleyhisselâmın Ravdasına gelip; - Yâ ilahi! Resulünün hürmetine beni affet, diye yalvardı. O anda bir nida duydu. Gaibten gelen ses; - Habibullahın hatırı için, orada olanların hepsi affedildi! diyordu. İŞTE SENİN İLACIN İmam-ı Kastalani hazretleri de bir hastalığa yakalanmıştı. Doktorlar çare bulamadı. Nihayet Resulullahı araya koyup; - Yâ Rabbî! Habibinin hürmetine bana şifa ver! deyip yattı. Bir büyük zat göründü rüyasında. Elindeki reçeteyi uzatıp; - İşte senin ilacın! Bu reçete, Resulullahın emriyle yazılmıştır, dedi. Uyanıp, tatbik etti hemen. Ve kurtuldu o dertten. RESULULLAHIN ŞEFAATİ Bir velî de Efendimizden bahsederken; - Kıyamette, kabirden önce O kalkacak, üzerinde Cennetten elbise olacaktır. Burak adındaki bir Cennet hayvanına binip mahşer yerine gelecek. Liva-yı hamd denilen sancağı O tutacak ve her mümin, o sancağın altında bulunacaktır, buyurdu. Ve devam etti: - O, hesabın başlaması için şefaat edecek, önce Onun ümmetinin hesapları görülecek, Sırattan, önce Onun ümmeti geçecek, Cennete, önce Onun ümmeti girecektir. Şöyle bitirdi: - O, iki cihanın da sultanıdır. Onu sevmek, her Müslümana farzdır. Sordular: - Onu ne kadar sevelim efendim? - Canınızdan ve malınızdan daha çok sevin. - Onu sevmenin alameti nedir efendim? - Onun dinini öğrenip, ona göre yaşamaktır.
.Evliyayı sevmek...
2009-03-07 01:00:00
Bekir bin Abdullah Müzeni hazretleri rahmetullahi aleyh, bir gün bir sevdiğine; - Son nefeste imanla gitmeyi ister misin? diye sordu. O kimse; - Tabii efendim, dedi. Kim istemez. Buyurdu ki: - Öyleyse Allah dostlarını çok sev. Zira Allahın velî kullarını sevenler, mutlaka iman ile giderler ahirete. - Ya son anda şeytan musallat olursa efendim? - Mühim değil. Sevdiği o büyükler yetişip şeytanı kovar ve o kimsenin imanla gitmesini sağlarlar. SANA İKİ NASİHATİM VAR Bir gün de bir gence; - Evladım, sana iki nasihatim var, buyurdu. Birincisi, "beş vakit namaz"ını mutlaka kıl. Zarurî haller haricinde kazaya bırakma. Genç sordu: - Zarurî haller nelerdir efendim? - "Uyku" ve "Unutmak" buyurdu. Ve ekledi: - İkinci nasihatim, annenin ve babanın duasını al. Hele baba duası, Peygamberin ümmetine duası gibidir. KİMLER İSTİFADE EDEMEZ? Bir gün de; - Efendim, velîlerden kimler istifade edemez? diye sordular. Cevabında; - Nefsini seven ve haramlardan sakınmayan kimse istifade edemez. Onun için kabınızı açık tutun, buyurdu. Ve sordu onlara: - Yağmur yağdığında açık kaplar dolar, kapalı ve delik kaplar boş kalır, öyle değil mi? - Evet efendim. - İşte nefsinden nefret edenin kabı açılır. Haramdan sakınanın da kabının deliği kapanır ve rahmet dolmaya başlar. - İstifade eden, nasıl olur efendim? - Kimseye yük olmaz. Herkesin yükünü çeker. >> www.gonulsultanlari.com Te
.En kıymetli ibadet
2009-03-08 01:00:00
Konya evliyasından Çelebi Hüsrev hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün sevdikleriyle sohbet ederken; - Allahü teâlânın en çok sevdiği ibadet nedir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - Müslümanların birbirini sevmesidir. Bu, imanın da şartıdır zaten. Sordular: - İmanın şartı altı değil mi hocam? - Evet. İman, Amentü'deki altı şeye inanmaktır. Ancak bu altı şeye inanmak da iki şarta bağlıdır. Bu şartlardan biri olmazsa, iman olmaz. Ve daha açıkladı: - Yani altı şeye inanan herkes Müslüman olmaz. Bunların geçerli olması için, ayrıca iki şart daha var. - Onlar nedir efendim? - Biri, gözden perde kalkmadan önce inanmak. İkincisi, "hubb-i fillah ve "buğd-i fillah'dır. Sordular: - Bunlar nedir hocam? - Yani Müslümanları Müslüman olduğu için sevmek, münkirleri inkârlarından dolayı sevmemektir. MÜMİN, DÜNYAYA BEDELDİR Sohbetine devamla; - Bir Müslüman, bir Müslümana, sırf Müslümanlığından dolayı düşmanlık beslerse, bu altı şeye inansa da Müslüman olamaz. Dinleyenler şaşırdılar: - Bu, çok tehlikeli bir şey efendim. - Elbette. Düşmanlık şöyle dursun, bir Müslüman bir yerden geçerken, duvarda bir din kardeşinin (ismini) yazılmış görse, ceketinin önünü ilikleyip öyle geçmelidir o yerden. Sordular: - Hikmeti ne efendim? Buyurdu ki: - Çünkü orada, Allaha ve Peygambere iman etmiş bir Müslümanın ismi var. Müslüman bu kadar kıymetlidir işte. Hatta Müslüman, dünyadaki her şeyden daha kıymetlidir. > www.gonulsultanlari.com
."Niçin ağlıyorsun?"
2009-03-09 01:00:00
Anadolu velilerinden Bahşi Halife hazretleri rahime-hullahü teâlâ anlatıyor: Bir gün Eshab-ı kiramdan "aleyhimürrıdvan" biri ağlıyordu ki, Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm" onu görüp; - Niçin ağlıyorsun? diye sordular. O sahabi arz etti: - Yâ Resulallah! Sizi çok seviyorum. Bu dünyada huzurunuza rahatça geliyor, sohbetinizi zevkle dinliyorum. Ama ahirette bu öyle kolay olmayacak herhalde. Efendimiz sordular: - Neden? - Çünkü sizin Cennette makamınız çok yüksek olur yâ Resulallah. Orada size ulaşamam ve görmekten mahrum kalırım. Buna üzülüyorum. Bu ayrılık acısını şimdiden hissediyor, bunun için ağlıyorum. Buyurdular ki: - Üzülme. Kişi sevdiğiyle beraberdir. Sen Cennette benim yanımda olacaksın! DİN KİTABINA HÜRMET Bir gün de sohbetinde; - İnsan genç iken "Şehvet"inin, yaşlanınca da "Şöhret"inin esiri olur, buyurdu. Ve ekledi: - Bir İslâm âliminin kitabını alıp, hürmetle bir rafa koyana, Allahü teâlâ iman nasib eder. Sordular: - Efendim, imanın altı şartını kabul etmekle insan imanını koruyabilir mi? - Bir şartla. Küfre sebep olacak bir söz söylememeli ve iş yapmamalıdır. Bir de "Hubb-i fillah" ve "Buğdi fillah" var, buyurdu. Ve izah etti: - Yani Müslümanları, Müslüman olduğu için sevmek, münkirleri, inkârlarından dolayı sevmemek lazımdır. - Bu olmazsa iman olmaz mı efendim? - Olmaz. İmanın altı şartını kabul etse bile, "Hubbi fillah" ve "Buğdi fillah" yoksa, o iman geçerli değildir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ben hakimlik yapamam!"
2009-03-10 01:00:00
Derviş Ahmed Semerkandi hazretlerini rahime-hullahü teâlâ, bir zaman "kadı" yapmak istediler. Ancak kabul etmedi. Kul hakkına girerim, diye korktu. Israr ettiler, yine kabul etmedi. Zorladıklarında; - Yeminle söylüyorum ki, ben hakimlik yapamam, buyurdu. Bu defa kızıp; - Yalan söylüyorsun! dediler. Buyurdu ki: - Pekâlâ, siz yalan söyleyen birini mi kadı yapacaksınız? Hayretle birbirlerine baktılar. Sonra lafı değiştirdiler: - Yok yok, doğru söylüyorsun. - Doğru söylüyorsam, inanın öyleyse. "Ben hakimlik yapamam" diyorum. Bir cevap veremediler. Ve vazgeçtiler kadı yapmaktan. SAADETLERİN BAŞI Bir gün de; - Efendim, dünya ve ahiret saadetlerinin başı nedir? diye sordular. Cevabında; - Allahü teâlânın rızasına kavuşmaktır, buyurdu. - Buna nasıl kavuşulur efendim? - Allahü teâlânın emirlerini yapmakla. Ama bunlar ihlasla yapılmalıdır. - İhlas nedir ki efendim? - İhlas, kalbin temiz olması demektir. Kalbin temiz olması da, o insanın İslâmiyete uyup uymamasıyla anlaşılır. - Bu ihlasa nasıl kavuşulur hocam? - Resulullah Efendimizi "aleyhissalatü vesselâm" ve Onun yolunda olan din büyüklerini çok sevmekle. BİRBİRİNİZİ ÇOK SEVİN! Bir gün de, bazı sevdiklerine; - Birbirinizi çok sevin. Allahü teâlâ, birbirini çok seven müslümanlara azab yapmayacak, buyurdu. Peşinden sordu: - Mümin ne demektir, bilir misiniz? - Ne demektir efendim? - Mümin, "affedici insan" demektir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ölüm var evladım!"
2009-03-11 01:00:00
Ebu Abdullah Mağribi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün nasihat isteyen bir gence; - Ölüme hazırlan! buyurdu. Bu nasihat, garibine gitti delikanlının. "Allah Allah!" dedi içinden, "Ölüme hazırlan diyor. Halbuki ben daha gencim. Niye böyle söylüyor ki? Hele bir yaşlanayım. Ölüme o zaman hazırlanırım..." O böyle düşünürken; - Evet, henüz gençsin evladım. Ama unutma ki, ecel genç ihtiyar tanımıyor, buyurdu. Ve sordu ona: - Sen genç iken ölenleri hiç görmedin mi? - Gördüm hocam. - Çocuk yaşta ölenleri? - Onları da gördüm efendim. - Bebek iken ölenler de var değil mi? - Evet efendim. - Bak evlat, genç yaşta ölenlerin sayısı, yaşlı iken ölenlerden daha çoktur. Bebek iken ölenler de, genç iken ölenlerden fazladır. Delikanlı etkilendi bu sözlerden. Beş vakit namaza başladı. Ve kılıp bitirdi kazalarını. Çok geçmeden vefat etti. Evet, ecel, genç iken yakalamıştı o delikanlıyı da. AKILLI İNSAN KİMDİR? Bir gün de bir talebesine; - Akıllı insan, kışın ihtiyacını yazdan hazırladığı gibi, "ahiret azığı"nı da dünyada iken hazırlar, buyurdu. Kış gelip çatmadan odun kömür almak, nasıl akıllılık ise, "Ölüm" gelmeden önce ölüme hazırlanmak da akıl icabıdır. Delikanlı sordu: - Hocam, sizi çok sevmek istiyorum, ne yapayım? - Öyleyse arkadaşlarını çok sev evladım. - Hocam, ben sizi çok sevmek istiyorum ama. Buyurdu ki: - Arkadaşını sevmeyen, hocasını sevemez evladım.
.Gemi parçalanmak üzereydi ki...
2009-03-12 01:00:00
Ahmet bin İbrahim el Vasıti hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün, deniz yolculuğuna çıktı. Ancak büyük bir fırtına koptu denizde. Dalgalar büyüdü. Gemi başladı sallanmaya. Tam parçalanmak üzereydi ki; - Yâ Rabbî! Sevdiğin kulların hürmetine dindir bu fırtınayı! diye yalvardı. Ellerini yüzüne sürerken dindi fırtına. Yolcular; - Nasıl dua ettin ki, fırtına durdu? dediler. - "Sevdiğin kullar hürmetine..." diyerek yalvardım, buyurdu. Cenâb-ı Hakkın öyle kulları vardır ki, onların hürmetine edilen duaları geri çevirmez. ALLAH KULUNU SEVERSE... Bir gün de sohbetinde; - Allahü teâlâ bir kulunu severse, ona iki nimet verir, buyurdu. Birincisi, ona sevdiği bir kulunu tanıtır. Sordular: - Sevdiği kuldan murat nedir efendim? - Hakiki bir "İslâm âlimi" veya gönül ehli bir "Allah adamı"dır. Böyle bir zatı tanımak, nimetlerin en büyüğüdür. - Neden efendim? - Çünkü iki cihan saadetine kavuşmak, böyle bir zatı tanımak ve onu sevmekle olur ancak. - İkinci nimet nedir hocam? - İkincisi, ona hayırlı bir iş nasib eder. Daha çok severse, derd-ü bela verir. - Sevdiğine mi dert bela verir efendim? - Evet. Derd-ü bela, Allahü teâlânın kemendidir. Sevdiklerini, onunla kendine çeker. İYİ İNSAN NASILDIR? Bir gün de; - İyi insan nasıl olur efendim? diye sordular bu zata. Cevabında; - İyi insan, herkese güler yüzlü, tatlı dilli olur, buyurdu. - Farzları yapıp haramlardan kaçması da gerekmez mi hocam? - Elbette. Ama bunlar, her Müslümanın asli vazifesidir zaten. Tabii ki yapacaktır
.Ruhumu secdede al!"
2009-03-13 01:00:00
Bağdat evliyalarından Ahmet bin Ebu Verd hazretleri rahime-hullahü teâlâ; - Yâ Rabbî! ruhumu secdede al! diye dua ederdi her zaman. Bir gece, namaza durdu. Son secdeye gittiğinde kalkamadı. Secdesi normalden fazla sürünce merak etti hanımı. Yanına vardığında vefat etmiş olduğunu gördü. Evet, secdede teslim etmişti ruhunu. Nitekim büyükler; "Kim neyi isterse, cenâb-ı Hak onu o şeye kavuşturur" buyuruyorlar. CENNETE GİRMEK İÇİN Bu zat, bir sohbetinde; - Cennetin kapısı, büyüklerin kalbidir! buyurdu. Ve izah etti: - Hani her eve bir kapıdan girilir ya, işte Cennete de büyüklerin kalbinden girilir. Yani Cennete girmek isteyen, önce büyüklerin kalbine girmelidir. Sordular: - Yani onları sevmek ve onlar tarafından sevilmek mi lazım efendim? - Evet, aynen öyle. - Peki büyüklerden maksat kimlerdir efendim? - İnsanın annesidir, babasıdır. En mühimi de hocasıdır. Yani ona dinini öğreten, dünya ve ahiret saadetine sebep olan rehberidir, üstadıdır, mürşididir. Ve ilave etti: - Hoca hakkı, anne-baba hakkından önce gelir. - Peki bunların kalbine nasıl girilir hocam? - Nasihatlerine göre yaşamakla, hizmet edip dualarını almakla ve kitapları varsa, dağıtmakla. Bunları yapan, onların gönlüne girmiş olur. Onların gönlüne giren de, Cennetin kapısından içeri girmiş demektir. Şöyle bitirdi: - Kim kimi severse, Cennette onunla beraber olacaktır. Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselâm" öyle buyuruyor. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ne yiyip ne içiyorsunuz?"
2009-03-15 01:00:00
Ebu Bekir bin Abdurrahman Sekkaf hazretleri rahime-hullahü teâlâ zamanında birkaç genç, kıra gittiler bir gün. İçki içeceklerdi orada. Ancak tenha bir yeri seçtiler. Zira biliyorlardı fena iş yaptıklarını. Olacak bu ya, tam içki içerlerken, bu zat gördü onları. Ve yaklaşıp sordu: - Gençler! Ne yiyip ne içiyorsunuz? - Hiç, evden öteberi getirdik, onları yiyoruz bey baba. Sonra içki şişelerini gösterip sordu: - Şu şişelerde ne var? - Bal şerbeti. - Nasıl bir şey? Ben de içebilir miyim? Korku sardı gençleri. - Ee, şeyy, tabii buyurun. Ama biraz değişiktir tadı. Hoşunuza gitmeyebilir. Büyük velî; - Olsun, ben her şerbeti severim, buyurdu. Ve ellerinden alıp içti: - Oh! Çok da nefismiş, buyurdu. Gençler birbirlerine bakıştılar. Büyük zat, bu sefer kendisi doldurdu. Ve uzattı o gençlere: - Alın bakalım, siz de için! Gençler, o zatın elinden alıp içtiklerinde şaşkına döndüler. Zira içtikleri 'bal şerbeti'ydi gerçekten. Şarap, "Şerbet" olmuştu bir anda. Bunu görüp, çok duygulandılar. Hemen tövbe ettiler. Ve talebesi olmakla şereflendiler. EN BÜYÜK NİMET Bu zat, bir gün bazı sevdiklerine; - Nimetlerin en büyüğü nedir, biliyor musunuz? diye sordu. Cevaben; - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - En büyük nimet, hakiki bir "İslâm âlimi"ni tanımak ve Onu sevmektir. - Hikmeti ne efendim? - Çünkü onları seven ve sözlerini dinleyen, hem dünyada rahat eder, hem de ahirette. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Biraz yeşil ot topla getir!
2009-03-16 01:00:00
Anadolu Evliyasından Şeymer Hasan Dede rahime-hullahü teâlâ, henüz çocuktu ki, bir gün babası çağırıp; - Oğlum! Bahçeye git de, koyunlar için biraz yeşil ot topla getir! dedi. Küçük Hasan; - Peki babacığım! dedi. Ve koştu bahçeye. Ancak eli boş geri döndü. Babası sordu merakla: - Hayrola oğlum, ot yok muydu bahçede? - Vardı babacığım. - E, niye getirmedin öyleyse? - Koparmaya kıyamadım babacığım. - Kıyamadın mı, neden? - Bütün yeşil otlar "Allah! Allah!"diye zikrediyordu babacığım. Onun için koparamadım. Babası çok duygulandı. - Peki evladım! deyip alnından öptü. ÇOK SIKINTILARIM VAR Bir gün, sevdiği bir genç gelip; - Efendim, çok sıkıntılarım var. Ne yapayım? diye sordu bu zata. Cevaben; - Çok istiğfar oku! buyurdu. Genç, istiğfara devam etti. Ve kurtuldu bütün sıkıntılarından. Başka gün de, bir genç gelip; - Efendim, işlerimde muvaffak olamıyorum, diye dert yandı. Ona da aynı cevabı verdi: - Öyleyse çok tövbe et! O da çok tövbe etti. Ve muvaffak oldu her işinde. ÇOCUĞUMUZ OLMUYOR Bir gün de biri gelip; - Efendim, dua edin de çocuğumuz olsun, diye rica etti bu zata. Cevap aynıydı: - Öyleyse çok istiğfar eyle! Adamcağız; - Peki efendim, dedi. Ve devamlı istiğfar okudu. Çok geçmeden kavuştu muradına. Her sene çocukları oldu. Hem de ikiz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Allah, iki korkuyu birden vermez
2009-03-17 01:00:00
Denizli müftüsü iken vefat eden Ahmet Hulusi Efendi rahime-hullahü teâlâ, bir gün sevdiklerine; - Allahü teâlâ iki korkuyu bir kuluna vermez, buyurdu. Yani dünyada Allahtan korkan, ahirette korkmasın. Dünyada korkmayansa, ahirette çok korksun. Ve ekledi: - Ancak bu korkunun temelinde Sevgivardır. Allahtan korkmak, Onu sevmenin alametidir. Seven korkar çünkü. Sevmeyen korkmaz. Ve sordu onlara: - Talebe, hocasından korkar, değil mi? - Evet efendim. - Ama çok da sever, değil mi? - Doğru hocam. - İşte ondan korkması, sevgisindendir. Onu incitirim, kırarım diyedir. - Evladın babasından korkması da böyle midir efendim? - Evet. Onu üzerim diye korkar. Onu üzmek istemez. DÜNYADA EN ZOR İŞ Bir gün de sohbetinde; - Dünyada en zor iş karar vermektir, buyurdu. Ve izah etti. - Yani insan, her an bir karar vermek durumundadır. Ancak nerede "Peki", nerede "Hayır" diyeceğini iyi bilmesi lazımdır. Bu çok mühim. Merak ettiler: - Neden mühimdir efendim? - Çünkü bunun bir ucu Cennet, öbür ucu Cehennem'dir. Resulullah Efendimize "aleyhissalatü vesselâm" Eshab-ı kiram "Evet"dediler, yükseldiler. Ebu Cehil ve yandaşları ise "Hayır"dediler, ebedi felakete sürüklendiler. KÖTÜ HUYLU KİŞİ Bir gün de sohbetinde; - Kötü huylu kişi, parçalanmış testiye benzer, buyurdu. Ne yamanır, ne de eskisi gibi çamur olur, buyurdu. Sordular: - Kötü huylu kişi nasıl anlaşılır efendim? - Başkasının kötü huylu olduğunu söyleyen, kendisi kötü huyludur. www.gonulsultanlari.com
.Meleklerin dua etmesi için
2009-03-18 01:00:00
Ebu Hamza Bağdadi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, birkaç sevdiğiyle sohbet ederken; - Meleklerin size imrenmesini ve size dua etmelerini ister misiniz? diye sordu. - Evet efendim, çok isteriz, dediler. - Öyleyse şu iki şeyi yapın, buyurdu. Birincisi, birbirinizi çok sevin. İkincisi de bir araya geldiğinizde faydalı şeyler konuşun. - Ne konuşalım efendim? - Allahtan bahsedin. Yahut açın bir İlmihal kitabı okuyun. Üç beş kişi bir araya gelir de "dînî sohbet" ederlerse, gökteki melekler onlara imrenir ve dua ederler onlar için. KENDİNİZİ SEVMEYİN Bir gün de, bir genç gelip; - Efendim, ben Allahü teâlâyı sevmek istiyorum, ne yapayım? diye sordu. Cevaben; - Öyleyse kendini sevme, buyurdu. Çünkü kendini seven, Allahı sevemez. Allahı seven de nefsini sevemez. Ayrıca nefsini seven, büyüklerden istifade edemez. Genç sordu yine: - Büyüklerden istifade etmenin alameti nedir ki efendim? - Onlar, kimseye yük olmaz. Üstelik herkesin yükünü çekerler. O BEĞENSİN, YETER Bir gün de sohbetinde; - Her işi Allah için yapın. İnsanların takdirini değil, Rabbimizin rızasını düşünün, buyurdu. Ve ekledi: - İnsanlar bu gün över, yarın söverler. İnsanların takdirini bekleyenler, kime benzer, biliyor musunuz? - Kime efendim? - Alışveriş için pazara giden şu insana benzer ki, para kesesini açtığında, içinin "çakıl taşı"yla dolu olduğunu görür. Hiçbir işe yaramaz tabii. İşte "İhlassız ameller" de ahirette bir işe yaramayıp, "kirli paçavra" gibi sahibinin yüzüne çarpılır. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Birşeye kavuşan, her şeye kavuşur
2009-03-19 01:00:00
Ebu İshak-ı Şami hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün talebelerine; - Çocuklar, bir şey var ki, o şeye kavuşan, her şeye kavuşur. O şeye kavuşamayan, hiçbir şeye kavuşamaz, buyurdu. Merak ettiler: - O nedir ki hocam? - Hakiki bir İslâm âlimi'ni sevmek ve sohbetinde bulunmaktır. Çünkü o büyüklerin nasihatlarına göre yaşayan, dünyada huzurlu olur. Ahirette de sonsuz Cennet nimetlerine kavuşur. - Böyle bir zat yoksa efendim? - Onların kitabını okuyan da her nimete kavuşur. İYİLERLE BİRLİKTE OLUN Bir gün de sohbetinde; - Daima iyilerle beraber olun, kötülerden uzak durun, buyurdu. Ve izah etti: - Çünkü bir kimse, bir "cüzzamlı" hasta ile, bir evin aynı odasında yedi sene birlikte kalsalar, hatta aynı tabaktan yiyip aynı yatakta yatsalar, cüzzam çok bulaşıcı olduğu halde, yine de o sağlam adama bulaşmama ihtimali vardır. Ve ilave etti: - Fakat bir mahallede bir "kötü insan" olsa, onun kötülüğünün diğer insanlara bulaşmama ihtimali yoktur. HERKES PİŞMAN OLACAK Bir gün de; - Herkes öldüğünde pişman olup, "Eyvah!" diyecek, buyurdu. Ama kâfirlerin pişmanlığı daha çok olacak. "Aah! Keşke iman etseydim" diyecekler, ama nafile. Sordular: - Müslümanlar da pişman olacak mı efendim? - Elbette. Onlar da; "Aah! Keşke şu şu günahları işlemeseydim. Keşke şu iyilikleri de yapsaydım" diyecekler. Ama bu da nafile. Çünkü imtihan bitmiş, fırsat elden gitmiştir. Geri dönüş de yoktur oradan. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İnsan kanı sel olmuştu
2009-03-20 01:00:00
Eshâb-ı kiramdan hazret-i Huzeyfe radıyallahü anh anlatıyor: Yermük harbi, kavurucu sıcak bir günde yapılmıştı. İnsan kanı, sel olup akmış, binlerce cesedi alıp götürmüştü. Yaralanan gaziler, sıcak kumlara seriliyor, kan kaybı ve susuzluktan tek tek ölüyorlardı. Ben de yaralıydım. Mataramda birkaç yudum su kalmıştı. Onu, amcaoğluna içirmeyi düşündüm. Bir kan seli içinde yatan yaralıları dolaşıp buldum kendisini. Dudakları sıcaktan kavrulmuş, son nefeslerini alıyordu. Suyu görünce sevindi. Mataramı dayadım ağzına. Tam içecekti ki, az öteden; - Su, Su! diye bir ses duydum. Dönüp baktım. İkrimeydi. Amcaoğlu da sesi duymuştu. Göz işaretiyle; - Suyu ona götür! dedi. Koştum İkrime'ye. Matarayı ağzına dayadım. Tam içecekti ki, bir başka inilti duyuldu: - Allah için bir yudum su! İkrime de içemedi suyu. Gözüyle işaret edip; - Suyu ona götür! dedi. Şehidler arasından ona koştum. Son anında yetişip, mataramı dayadım ağzına. Lakin geç kalmıştım. Vardığımda, Allah! deyip ruhunu teslim etti. Yüzüne baktım. Sanki gülüyordu. "Bari İkrime'ye içireyim" dedim. Ama yetişemedim. Çünkü nefes almıyordu. Yüzüne tatlı bir tebessüm yayılmıştı. Ne yapacağımı şaşırmıştım. "Bari amcaoğluna yetişeyim" dedim. Ona da yetişemedim. Hareketsiz yatıyordu. Dudaklarında tatlı bir tebessüm vardı onun da. Üçü de içememişti suyu. Ama daha tatlısını içmişlerdi. Şehadet şerbetini www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Neden yememiş?
2009-03-21 01:00:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri kuddise sirruh, yemek hususunda çok titiz idi. Bir yemeği pişiren, eğer öfkeliyse, yahut isteksiz idiyse, anlar yemezdi o yemeği. Nitekim bir gün yemeğe davet ederler. Gelir, sofraya oturur. Ama uzatmaz elini yemeğe. Ev sahibi üzülüp; - Efendim! Yemeklerimiz helaldir, niçin yemezsiniz? der. Büyük Velî; - Biliyorum, buyurur. Ama bunları pişiren öfkeliymiş. Öfkesi sinmiş yemeklere. LOKMANA DİKKAT ET! Yine sevdiği bir talebesi; - Hallerim iyi değil efendim. Ne yapayım? diye sorar. Cevabında; - Lokmana dikkat et, buyurur. Ve ilave eder: - Bir yemek, gafletle pişer, isteksiz hazırlanırsa, onu yiyenin halleri bozulur. Günaha girmesi kolay olur. - Ya istekli pişerse efendim? - O zaman şifa olur. Onu yiyen, zevk alır ibadetinden. EDEB, İNSANI SÜSLER Bir gün de sevdiklerine; - Karşılaştığınız her müslümana değer verin. Çünkü o kişi, Allahın sevgili bir kulu olabilir, buyurur. Ve şunu anlatır: Vaktiyle bir talebe çıkar evden. Medreseye gidecektir. Az sonra karşıdan yaşlı biri gelir. Genç, durup kenara çekilir. Yol verir ihtiyara. İhtiyar da durup, gence; - Haydi geç! buyurur. - Siz buyurun efendim! - Evladım yol senin. - Olsun efendim, siz buyurun. Evliyadan bir zatmış o meğer. Ona tek bir nazar eder. O nazarla çocuğa bir hâl olur. Kalb gözü açılır. Evliya olur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tasavvuf nedir?
2009-03-22 01:00:00
Anadolu Velilerinden Hacım Sultan hazretlerine rahime-hullahü teâlâ, bir gün; - Tasavvuf nedir? diye sordular. Cevabında; - Tasavvuf, kimseye eziyet etmemektir, buyurdu. Bir gün de sevdiği bir gence; - Evlat, Allahü teâlâ biz insanları, -hâşâ- lüzumsuz yaratmadı, buyurdu. Dünyaya gelişimizin bir maksadı var. Genç sordu: - O nedir efendim? - Allaha iman edip, Ona kullukta bulunmak. Unutma ki biz kuluz. Her istediğimizi yapmaya serbest değiliz. Ve ekledi: - Bizim bir Sahibimiz ve Onun bize emirleri var. Bu emirlere göre yaşarsak kurtuluruz ahirette. DELİRDİN Mİ BABA? Bu zat, İstanbula geldi bir defa. Üsküdara gidecekti. Ancak deniz çok dalgalıydı. Kayıkçılar kayıkları kıyıya bağlamış, sohbet ediyorlardı. Ama Onun mühimdi işi. Mutlaka geçmeliydi Üsküdara. Yaklaştı bir kayıkçıya. - Üsküdara gitmek istiyorum evlat! - Delirdin mi baba? Görmüyor musun denizin halini? Öbürüne rica etti: - Üsküdara gidebilir miyiz oğlum? - Git işine baba. Eceline mi susadın? Nihayet bir tanesi; - Olur baba. Hemen gidelim, dedi. Ve açıldılar denize. Gerçekten de insan boyunu aşıyordu dalgalar. Deniz delirmişti sanki. İyi de, niçin kabul etmişti bu kayıkçı? Çünkü tanıyordu bu zatı. Nitekim bir ok atımı gitmeden dindi fırtına. Deniz sakinleşti. Kayık, gelin gibi süzülüp yanaştı Üsküdara. Büyük zat ayağını karaya basar basmaz tekrar koptu fırtına. >
.İmtihan edeceklerdi, ama...
2009-03-23 01:00:00
Pir Ali Efendi rahime-hullahü teâlâ, Balıkesir toprağını nurlandıran bir Velîdir. Bazı çekemeyenler, imtihan etmeye yeltendiler bu zatı. Tefsir ve hadis ilminden zor sualler tesbit edip yazdılar bir kâğıda. Bunları ona sorup, ilmi derecesini ölçeceklerdi güya. Nihayet gittiler bu zatın dergâhına. Büyük zat, iltifatla karşıladı onları. İçeri alıp yer gösterdi. Hoşbeşten sonra başladı sohbete. Ancak sohbet ilerledikçe ona karşı kalbleri değişti bu kimselerin. Çünkü suallerine bir bir cevap veriyordu. Hem de en mükemmel şekilde. Soluk almadan dinlediler sohbeti. Mest oldular adeta. Mahcubiyet içinde özür dilediler. Dahası, önünde diz çöküp, talebesi oldular aynı gün. HAKİKİ BAYRAMLAR Bir gün de sevdiği bir talebesine; - Müminin hakiki bayramı, Rabbinin huzuruna yüz akıyla çıktığı gündür. Ama hakiki bayramlar birden çoktur, buyurdu. Ve şöyle sıraladı: - Mesela günah işlemediği gün, bayramıdır. Günahlarının affedildiği gün bayramıdır. Bunlardan başka imanla öldüğü gün, kabirde, sual meleklerine doğru cevap verdiği gün, Mizan'da sevaplarının ağır geldiği gün, Sırat'tan selâmetle geçip Cennete girdiği gün ve nihayet Allahü teâlâyı gördüğü gün. Ve ilave etti: -Ama bu hakiki bayramlara kavuşmak, sağlam bir gemiye binmekle olur ancak. -O hangi gemi efendim? -Ehl-i sünnet gemisi evladım. Ehl-i sünnet âlimlerinden herhangi birini rehber edinen, onun sözünü dinleyen, onun kitaplarını okuyan, onun gemisine binmiş olur ki, mutlaka kurtulur ahirette.
.Eyvah, ben ne yaptım!
2009-03-24 01:00:00
Balıkesir erenlerinden Barak Baba'yı rahime-hullahü teâlâ sevmeyen biri vardı ki, çirkin şeyler söylerdi hakkında. Hatta hakaret dolu bir mektup yazıp, gönderdi bir gün. Barak Baba, okuttu onu bir talebesine. Sükunetle dinledikten sonra; - Yaz! dedi. Ve özetle şu mektubu yazdırdı: "Muhterem kardeşim. Evet, sizin de buyurduğunuz gibi ben Rabbimin beğendiği gibi bir kul olamadım. Halbuki en büyük arzum bu idi. Ne olur, dua edin de, bu arzuma kavuşayım, vesselâm". Sonra o talebeye; - Bu mektubu, o kimseye götür! buyurdu. Talebe götürdü mektubu. Adam açıp okuyunca; - "Eyvah!" dedi kendi kendine. "Ben ne yaptım? Bu zat, bizim gibi alelade bir insan değilmiş". Mahcup ve pişmandı. Dergâha koşup, diz çöktü önünde. - Affedin hocam, dedi. Hakkınızda yanlış fikre saplanmışım. Büyük Velî ona sevgiyle bakıp; - Sen çok iyi bir insansın, buyurdu. Adam daha da şaşırdı. - İyi insan mıyım efendim? - Evet. İyi biri olmasaydın, pişman olup bu kapıya gelmezdin, buyurdu. Ve söz aldı ondan: - Sen şimdi söz ver. Bana dua edecek misin? Ellerine sarılıp; - Hem de ömür boyu efendim, dedi. HUZURLU OLMAK İÇİN Biri de bu zata gelerek; - Huzurlu olmak istiyorum efendim. Ne yapayım? diye sordu. Cevabında; - Günah işleme, buyurdu. Huzursuzluk, günah işlemekten olur. Ayağımız taşa takılsa, evde tabak kırılsa, işlediğimiz bir günah sebebiyledir. Ve ekledi: - Ayrıca kendini beğenme. Kendini beğenen de huzurlu olamaz. www.gonulsultanlari.com T
.Bir Velîyi incitince
2009-03-25 01:00:00
Manisa-Akhisar'da medfun Şeyh Ahmet Efendi rahime-hullahü teâlâ devrinde bir müslüman, iftiraya uğrayıp hapse atılmıştı. Bu zat, valiye gidip; - Bu kişi iftiraya uğramış. Onu serbest bırak, diye rica etti. Vali; - Peki efendim dedi. Ama sonra döndü bu sözünden. Büyük zat buna çok üzüldü. Kırıldı mübarek kalbi. Peki ya vali? Boynunda bir ur çıktı. Hangi doktora gittiyse çare bulamadılar. Bir kaç gün içinde ölüp gitti bu dertten. MÜMİN KÂBEDEN KIYMETLİ Bir gün de sohbetinde; - Bir kimse, bir müminin "ismini" duvarda görse, ceketini ilikleyip, o duvarın önünden saygı ile geçmelidir, buyurdu. Ve izah etti: - Çünkü orada, Allahü teâlâya iman etmiş birinin ismi yazılı. Müslümanın ismine bu kadar hürmet lazım gelirse, kendisine karşı nasıl davranmalı, düşünün artık. Müslüman, Kâbeden bile kıymetlidir. - Kâbeden de mi efendim? - Evet. Camilerde İmam efendiler selâm verince, yüzünü cemaate döndürüp oturur ya, bu da, müminlerin şeref ve kıymetini gösteriyor işte. ÖYLE YAŞAYIN Kİ... Bir gün de sohbetinde; - Öyle yaşayın ki, hiç kimse sizin yüzünüzden Cehenneme girmesin, buyurdu. Ve ekledi: - Yaşayışınızla örnek olun insanlara. Size gıbta ile bakıp; "Müslüman işte böyle olur" desin herkes. - Ya aksi olursa efendim? dediler - O zaman insanlar; "Şuna bak, bir de namaz kılıyor" der ve İslâmiyetten soğurlar. Ama buna siz sebep olduğunuz için, onlarla birlikte siz de yanarsınız. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İsmimi nerden biliyorsun?
2009-03-26 01:00:00
Manisa'da yaşamış Allah dostlarından Darendeli Ömer Rızai hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ keramet ehli bir kişi olduğunu duyan Şeyh İbrahim adında bir hoca, Manisa'ya geldi bir gün. Bu zatı merak etmiş, tanımak istiyordu. Şehre varınca, evini sordu. Gösterdiler. Kapıyı çaldığında, bir delikanlı çıktı. Bu genç, o zatın oğluydu. İsmiyle hitab ederek; - Buyurun İbrahim amca. Babam da şimdi gelir, dedi. Misafir şaşırmıştı: - İsmimi nerden biliyorsun evladım? - Babam söyledi. Az önce evden çıktı ve "Şimdi Şeyh İbrahim adında bir hoca efendi ziyaretimize gelecek. Onu içeri al. Ben de az sonra gelirim" dedi. Şeyh İbrahim, şaşkınlıkla girdi içeri. Az sonra geldi büyük zat. Onu görünce sevindi ve; - Özür dilerim, geciktim, buyurdu. Şeyh ibrahim sordu: - Nereden geliyorsunuz hocam? - Mekkeden. Bir dostum az önce orada vefat etti de, onun cenazesine gitmiştim. Sonra koyu bir sohbete daldılar. Şeyh İbrahim, sohbetten büyük zevk almış, hiç duymadığı şeyleri öğrenmişti ondan. Sonra izin istedi. Ve elini öpüp ayrıldı huzurundan. EN BÜYÜK KERAMET Bir gün de; - En büyük keramet nedir? diye sordular bu zata. Cevabında; - En büyük keramet, dinde istikamet sahibi olmaktır, buyurdu. Sordular: - İstikamet nedir efendim? - İstikamet, bildiği hak yolda dosdoğru yürümek, hiç sağa sola sapmamaktır. Sordular yine. - İyi insan kimdir efendim? - İyi insan, kimseye yük olmayan, bilakis herkesin yükünü çekendir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dünyalık için ağlanır mı?
2009-03-27 01:00:00
Ebu Abdullah Mehai hazretleri rahime-hullahü teâlâ çok merhametli bir zat idi. Öyle ki, insanların günah işlediğini görünce ağlardı. Bir gün, "hırsız"girdi evine. Bütün eşyasını alıp götürdü. Büyük zat eve girip vaziyeti görünce başladı ağlamaya. Hanımının garibine gitti bu hâl: - Efendi, hiç dünyalık için ağlanır mı? - Ben onun için ağlamıyorum ki. - Ya ne için ağlıyorsun? - Hırsız için ağlıyorum. - Hiçbir şey anlamadım bey. - Hanım niye anlamıyorsun? Bu adam hırsızlık yapmadı mı? - Evet yaptı. - Yaptığı günah değil miydi? - Elbette günahtı. - Peki, günahın karşılığı nedir ahirette? - Cehennem ateşidir. - İyi ya, nasıl yanacak o ateşte? Nasıl dayanacak. Ona ağlıyorum işte. İYİ İNSAN NASIL OLUR? Bir gün de; - İyi insan nasıl olur efendim? diye sordular bu zata. Cevabında; - İyi insan, güleryüzlü olur, kimseye yük olmaz, bilakis herkesin yükünü çeker, buyurdu. Sordular: - Ya namaz ve oruç efendim? - Bunlar, her müslümanın asli vazifesidir. Zaten yapacaktır. HARAM ATEŞTİR Bir gün de; - Hocam "Haram ateştir" deniyor. Bu doğru mu? diye sordular. Cevaben; - Elbette, buyurdu. Haramla beslenen vücudu Cehennem ateşi yakar. Sordular yine: - İmansız ölmemek için ne yapmak lazım efendim? - Korkmak lazım. İmansız ölmekten korkmayan, imansız ölür mazallah. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kul hakkı mühimdir
2009-03-28 01:00:00
Semerkant'ta yetişen büyük Velîlerden Ebül Abbas Dineverihazretleri rahime-hullahü teâlâ, Cuma namazı için çıktı evden. Ancak hava yağmurluydu. Yerlerse çamur. Biraz yürüyünce çamurlandı pabuçları. Temizlemek için bakındı etrafa. Bir bahçe duvarı gördü ve taşlarına sürerek temizledi pabuçlarını. Namaz kılarken; "Eyvaah!" dedi kendi kendine. "Ben ne yaptım? Başkasının duvarını kirlettim çamurla". Namazdan sonra sorup soruşturdu. Ve buldu ev sahibini. Meğer gayr-i müslimmiş adam. Durumu anlatıp; - Ne olur, hakkınızı helal edin! dedi. Adam şaşırdı: - Helallik isteyecek ne var ki arkadaş? - Duvarınızı kirlettim de. - Olsun, alt tarafı duvar. Zaten çamur içindeydi. - Doğru ama, bu kul hakkıdır. Lütfen helal edin. Adam çok duygulandı: - Peki, helal olsun. Ama bir şeyi merak ettim. - Neyi merak ettiniz? - Bu incelik ve insan haklarına saygı, nereden kaynaklanıyor? - Dinimizden. - Dininiz mi emrediyor bunu size? - Evet. İslâmda "kul hakkı" çok mühimdir. - Yaa, ne güzel! dedi. Ardından "kelime-i şehadet" yankılandı odada. EN KÖTÜ İNSAN Bir gün de sevdiklerine; - En kötü insan, yanına yaklaşılması en zor olandır, buyurdu. Ve ekledi: - Her halimizle dinimizi sevdirmeliyiz. Bunun için kendimizi sevdirmeli, bunun için de İslâmın ahkâmına uymalıyız. Ve özetledi: - Müslüman, "iyi insan" demektir. Onu herkes sever. www.gonulsultanlari.com
.Bizim ev şu adrestedir
2009-03-29 01:00:00
Hindistan Evliyasından Ahmet Şeybani rahime-hullahü teâlâ zamanında o yerin valisi rüya gördü bir gece. Nur yüzlü bir ihtiyar yanına gelip; - Evlat! Bizim ev şu adrestedir, gelirsen görüşür, sohbet ederiz, dedi. - Peki efendim! dedi. Uyanınca; "Allah Allah! Bu sevimli zat kimdi acaba?" dedi. Sabah erkenden çıktı evden. Evi bulup çaldı kapıyı. Rüyada gördüğü sevimli ihtiyar kapıyı açıp; - Hoş geldin evlat! dedi. Çağırmasak geleceğin yoktu. Oturup sohbet ettiler. Bir ara sinekler doluştu odaya. Vali rahatsız olup kovmak istedi. Ama ne mümkün. Binlercesi hücum edip, sıva gibi kapladılar yüzünü. Büyük zat, valinin aciz kaldığını görünce, pencereyi açıp; - Haydi, hepiniz dışarı çıkın! diye seslendi. Sinekler bir anda terkettiler odayı. Vali hayret içindeydi. Kalkıp hürmetle öptü elini. Dergâhın müdavimiydi artık. NİYETİNİZİ DÜZELTİN Bu zat bir sohbetinde; - Her işi Allah için ve güzel niyetlerle yapın, buyurdu. Sordular: - Bir şey yerken nasıl niyet edelim efendim? - İbadet için kuvvetlenmeği düşünün. - Giyinirken efendim? - Örtünmeye ve soğuktan sıcaktan korunmaya niyet edin. - Din kitabı okurken hocam? - İslâmiyeti öğrenip tatbik etmeye ve başkalarına da öğretmeye niyet edin, buyurdu. Ve ekledi: - Din öğretirken "dünya menfaati" düşünülürse, hiç faydası olmaz. Hatta zararı olur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gıybet, orucu bozar mı?
2009-03-30 01:00:00
Bağdat Evliyasından Ebu Said-i Harraz hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ huzuruna bir genç gelip, bazı dînî sualler sordu. Ve aldı cevaplarını. Ancak suallerden birini unuttu. "Gıybet orucu bozar mı?" diye soracaktı. Ama bir türlü hatırlayamadı. Tam kalkıyordu ki, mübarek zat sordu: - Soracağın başka şey var mı evladım? - Var efendim. - Sor öyleyse. Delikanlı bir müddet düşündü. Ama hatırlayamadı. - Şey... unuttum efendim, dedi. Büyük zat sevmişti bu genci. - Az daha düşün evlat. Hatırlarsın belki. Genç az daha düşündü. Ama hatırlayamadı yine. Büyük zat döndü gence: - Gıybet hakkında mı soracaktın yoksa evladım? O zaman hatırladı: - Evet efendim. Gıybet orucu bozar mı? diye soracaktım. - Gıybet, orucu bozmaz, ama sevabını giderir, buyurdu. Genç adam çok duygulanmıştı. Sarıldı ellerine. Öptü ve bir daha ayrılmadı yanından. DIŞARDA DÜŞMAN ARAMAYIN! Bir gün de talebelerine; - Çocuklar, kendinize dışarda düşman aramayın, buyurdu. En büyük düşman içinizdedir. Gençler anlıyamadılar: - Düşman içimizde mi hocam? - Evet. - O nedir ki efendim? - Düşünürseniz bulursunuz. O zaman biraz tahmin ettiler: - Yoksa nefis mi efendim? - Evet, kendi nefsimizdir, başkası değil. - Nefis, bize neden düşman hocam? - Çünkü öyle yaratıldı. Onun tek bir gayesi vardır ki, o da sahibini ateşe atmaktır. Bunun için insana hep kötülükleri yaptırır. İyiliklere ise mani olur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Habbab'ın aşkı
2009-03-31 01:00:00
Asr-ı saadette bir yahudi âlimi ve Habbab isminde bir oğlu vardı. Bu güzel yüzlü çocuk, bir gün babasının odasında kilitli bir sandık gördü. "İçinde ne var?" diye meraklandı. Kilidini söküp, açtı sandığı. Açar açmaz "nur" saçıldı etrafa. "Rüya mı görüyorum?" diye düşündü. Nur, bir kitaptan fışkırıyordu. İlk sayfasındaki; "Muhammed, Allahın habibi ve Peygamberidir. Ne mutlu onu görüp, iman edenlere" yazısını okudu. O anda âşık oldu o Resule. Kendi kendine; "Ey Allahın habibi! Sen şimdi neredesin? Ah seni bir görebilsem" dedi. Ve ağlamaya başladı. Sonra bayılıp düştü. Kendine geldiğinde, babası başucundaydı: - Oğlum, ne bu halin? - Ben âşık oldum baba. - Âşık mı oldun, kime? - Son Peygamber Muhammed aleyhisselâma. Adam beyninden vurulmuşa döndü. Şiddetle dövüp, hapsetti bir hücreye. Habbab, ağlayarak açtı ellerini. - Yâ Rabbî, beni Habibine kavuştur! diye yalvardı. Gaibden bir ses; - Onu görmek istiyorsan, şu yöne doğru yürü! diyordu. O yöne doğru yürümeye başladı. Sanki kuvvetli bir mıknatıs, onu Resulullaha doğru çekiyordu. Nihayet Medineye varıp, bir evin eşiğine çöktü. Yorulmuştu. Ev sahibi, çıktı kapıya: - Sen kimsin evladım? - Adım Habbab. Allahın Habibini arıyorum. O sahabi, kolundan tutup götürdü onu Resulullaha. Böylece âşık, mâşukuna kavuştu. Habbab, sevincinden ağlıyordu. Sonra "kelime-i şehadet"i söyleyip imanla şereflendi. "radıyallahü teâlâ anh www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir isteğin var mı?
2009-04-01 01:00:00
Ahmet Eğribozi hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ, Ahmet isminde çok sevdiği bir talebesi vardı. Bir gün abdest suyunu döküyordu ki, hocası muhabbetle baktı bu gence: - Ahmet evladım! - Buyurun hocam. - Bir arzun, isteğin var mı benden? - Hayır hocam, sağlığınız. - Çekinme evladım. Bir arzun varsa söyle ki, dua edeyim. O zaman arzetti: - Hocam, ben hafız olmak istiyorum. Ama hafızam çok zayıf, ezberleyemiyorum. Büyük Velî açtı ellerini; - Yâ Rabbî! Kendi kelâmını, akıt şu günahsızın göğsüne. Tez zamanda hafız olsun! diye yalvardı. Ve ekledi: - Vakıf eyle mânâsına dahi! Duası anında kabul oldu. Ve kısa sürede "hafız" oldu genç talebe. KURTAR BENİ BU İLLETTEN! Yine içkiye mübtela bir genç vardı. Bırakmak istiyor, ama bırakamıyordu. Açtı ellerini bir gün; - Yâ Rabbî! Kurtar beni bu illetten! diye yalvardı. Ve uyudu. Rüyasında bir ses duydu: - Sen Ahmet Eğribozi hazretlerine git. Senin işin o kapıda hallolur! diyordu. Uyanıp koştu o dergâha. Büyük Velî, genci görünce; - Evladım! Bırak şu içkiyi. İçme artık! buyurdu. Genç hürmetle eğilip; - Peki efendim! baş üstüne, dedi. - Söz mü? - Söz efendim. O anda içkiye karşı inanılmaz bir nefret duydu kalbinde. Öyle ki, istese de içemezdi artık. Tiksiniyordu çünkü. Bir tek söz, halletmişti işini. Ne demiş büyükler: - Evliyanın sözünde rabbani tesir vardır. İşte isbatı. www.gonulsultanlari.com
.En şerefli şey
2009-04-02 01:00:00
Allah dostlarından Esen Sofu hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün talebelerine; - Şu kâinatta en kıymetli ve en şerefli şey nedir sizce? diye sordu. Bunun üzerine düşünmeye başladılar. Az sonra biri kalktı: - En kıymetli şey Kâbe'dir hocam. - Bilemedin. Sonra bir başkası kalktı: - Hacer-ül evsettir efendim. - Hayır. - Cennettir hocam. - Değil. - Arş-ı âlâdır. - O da değil. Hiçbiri bilememişti. Buyurdu ki: - Kâinatta en kıymetli şey, şu anda Sevgili Peygamberimizin "aleyhissalatü vesselâm" mübarek kabr-i şerifinde, Onun mübarek bedenine temas eden "topraklar"dır çocuklar. Bu nasipli topraklar, Arş'dan, Kürsî'den ve Cennetler'den daha kıymetli ve şereflidir. HATIRINA BİRŞEY GELDİ Ahmed adında bir talebesi vardı. Bir gün, İslâmiyette hediyeleşmenin önemini okuyordu ki, hatırına bir düşünce geldi birden: "Şu yeni aldığım cübbeyi, hocama hediye edeyim. Duasını alırım" dedi. Acele hazırlanıp çıktı evden. Ama heyecandan unutmuştu cübbeyi. Hocası onu görünce; - Hoşgeldin evladım, ama boş geldin, buyurdu. Hani bizim cübbe? Delikanlı mahcuptu: - Eyvaah! Unuttum hocam. - Zararı yok evladım. Ama getirseydin dua ederdik. - Hemen gidip getireyim hocam. - Hayır hayır, şaka söyledim. Ama iyi düşünmüşsün. hediyeleşmek sünnettir. Sevgili Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselâm"; (Hediyeleşiniz, sevişiniz!) buyuruyor. Ve ekledi: - Ayrıca hediye muhabbeti arttırır evladım. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Resulullaha âşık bir fakir
2009-04-03 01:00:00
Bağdatta bir gurup zengin, Hac yoluna çıktılar. O yörede Resulullahın aşkıyla yanan bir fakir vardı ki, yıllardır kutsal toprakların hasretiyle yanıp kavruluyordu. Kafileyi görünce dayanamadı. Koşup katıldı o kervana. Ama ne bineği vardı, ne azığı. Zenginlerden biri farketti onu. Alaylı bir yüz ifadesiyle; - Ey fakir! Bineğin yok, azığın yok. Nasıl hacca gideceksin? dedi. Sonra bir kahkaha atıp ekledi: - Bari paran var mı? Fakirin parası da yoktu. Ama tevekkülü vardı kalbinde. Sonra Resulullahın muhabbeti vardı. Döndü o kendini bilmeze. - Allah bana yardım eder, dedi. Ve mahzun halde ayrıldı yanından. Hacdan sonra Medineye doğru yola çıktılar. Zengin, bu fakiri görüp sordu: - Komşu! Sahi sen haccı yapabildin mi? - Çok şükür. Bana da nasib oldu. - Peki, beratını aldın mı bari? - Ne beratı? - Cehennemden âzâd olduğuna dair berat. - Hayır. Ben öyle bir şey almadım. Zengin, cebinden çıkardığı herhangi bir kâğıdı gösterip; - Bak, Kâbeyi ziyaret edenlere böyle berat veriyorlar. Hepimiz aldık, dedi. Fakir buna inanıp koştu Kâbeye. Örtüsüne yapışıp; - Yâ Rabbî! O berattan ben de isterim, diye yalvardı. O anda eline bir kâğıt tutuşturuldu gaibten. O kâğıdı yüzüne gözüne sürdü. Sonra koşup yetişti kafileye. Zengin onu görünce sordu: - Ne oldu? Alabildin mi beratını? - Evet ya, bana da verdiler, işte! Adam misk kokulu, nur yazılı kâğıdı görünce aklı gitti. Bayılıp düştü atından. Kendine geldiğinde anlamıştı her şeyi. Ağlama sırası kendisindeydi artık. > www.gonulsultanlari.com
.Söz dinleyen, kazanır
2009-04-04 01:00:00
Anadolu Velîlerinden Muslihiddin bin Alaüddin hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir sohbetinde; - Söz dinleyen kazanır, buyurdu. Ve şunu anlattı: Bir gün hocamla otururken; - Beni dinleyen rahat eder. Ama dinlemiyorlar,buyurdu. Üzülmüştüm. Sonra bana bakıp; - Ama sen lâf dinlersin! buyurdular. O zaman sevindim. Bunu anlattıktan sonra; - Siz de bir iş yapacağınız zaman mutlaka büyüklere danışın. Ve nasıl söylerlerse öyle yapın, buyurdu. Siz kazanırsınız. ÇOK SEVİNÇLİYİM Bir gün de, cemaate bir müddet muhabbetle baktıktan sonra; - Şu anda çok sevinçliyim! buyurdu. Cemaat: - Neden efendim? diye sordular. - Günahlarım affoldu da onun için, buyurdu. Bir mümin, bir müminin yüzüne, sırf Allah için, sevgiyle bakarsa, cenâb-ı Hak onun bütün günahlarını affediyor. BUNLAR KİMLERDİR? Sonra şunu anlattı: Mahşerde, güneş iyice alçalacak. Herkes buram buram ter dökerken, bir gurup insanlar, Arş-ı âlâ altında, serin sular yanında gölgelenecekler. Mahşer halkı merak edip meleklere soracak: - Bunlar Peygamber midir? Melekler; - Hayır, diyecekler. - Evliya mıdır? - Hayır. - Ya kimdir bunlar? - Bunlar, ahir zaman ümmetinden olup, Allah için birbirini seven müslümanlardır. Ve şöyle bitirdi: - Allah için olan sevgide "birlik"vardır, "bereket"vardır, "kuvvet"vardır, "başarı" vardır, "her iyilik"vardır. > www.gonulsultanlari.com T
.Mümine bakmak ibadettir
2009-04-05 01:00:00
İstanbul'da medfun bulunan Mehmed Emin Tokadi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün sevdiklerine; - Bir mümin, bir mümin kardeşinin yüzüne muhabbetle baksa, hiç bir şey konuşmasa bile sevap kazanır, buyurdu. Şimdi ben size bakıyorum, siz de bana bakın. Hepimiz sevap kazanalım. Ve ilave etti: - Çünkü müminin yüzüne bakmak ibadettir. BU, BİR ŞANSTIR Bir gün de, bazı dostlarına; - Cenâb-ı Hak lutfetti, bizi insan ve müslüman olarak yarattı. Üstelik de Ehl-i sünnet itikadı'nı nasib etti, buyurdu. Ve ekledi: - Bu, bir şanstır. Bir başkası bu şansa sahip değilse ona kızılır mı? Bilmiyor çünkü. Sordular: - Peki ne yapalım efendim? - Bilmeyenlere anlatalım. Kitap verelim. Bir insanı kurtarmak, dünyayı kurtarmak gibi sevaptır. EN MÜHİM İŞ Bir gün de sohbetinde; - Yapılacak en mühim iş, imanı ve itikadı Ehl-i sünnete göre düzeltmektir. Çünkü iman doğru olmazsa, kurtuluş olamaz. Ama bu kâfi değil. Güzel ameller de yapmak lazımdır. Sordular: - Bu amellerin en mühimi nedir efendim? - Beş vakit namazdır ki, kadın erkek her müslümana farzdır ve mutlaka kılmalıdır. Ve ekledi: - Üç halde kazaya kalabilir. Birincisi "Uyumak", ikincisi "Unutmak"tır. Sordular: - Ya üçüncüsü efendim? - Üçüncüsü de "Ölmek"tir. Ne demek istediğimi anladınız değil mi? - Evet hocam çok iyi anladık. Yani yaşıyorsak, kılacağız demek istiyorsunuz. www.gonulsultanlari.com
.Allah sana şifa versin
2009-04-06 01:00:00
Ebu Bekir bin Ebu Vefa hazretleri rahime-hullahü teâlâ zamanında, fakir bir müslüman hastalandı. Kimsesi yoktu garibin. Hastalığı gün günden ağırlaştı. Çaresizlik içinde kıvranırken, bir gece rüyasında nur yüzlü bir kişi geldi yanına. Elini onun başına koyup; - Cenâb-ı Hak sana şifa versin! diye dua etti. O anda ağrıları dindi adamcağızın. Sevinçle baktı bu mübarek zata: - Siz ne iyi insansınız. - Estağfirullah. Ben günahkâr biriyim. Hasta olduğunu işittim de dua etmeye geldim. - İsminizi bağışlar mısınız? - Adım, Ebu Bekir, deyip kayboldu gözden. Uyandığında turp gibiydi. HUZURLU OLMAK İÇİN Bir gün de bazı sevdikleri; - Efendim, rahat ve huzurlu olmak istiyoruz, ama olamıyoruz. Sebep nedir? diye sordular. Cevabında; - Bunun bir tek yolu var, buyurdu. - O nedir efendim? - İslâmiyete uymak. - Onu biliyoruz hocam. - Bilmek kâfi değil. O ilacı kullanmak lazım. İslâma göre yaşamadıkça ne dünyada, ne de ahirette saadete kavuşulamaz. FEYZ, NUR DEMEKTİR Bir gün de; - Efendim, büyük zatların isimleri yazılı olan levhaların evde bulunması faydalı mıdır? diye sordular. Cevaben; - Elbette, buyurdu. - Ne faydası var hocam? - Levhaya bakılınca o zatlar hatırlanır. Onlar hatırlanınca, ruhları biiznillah orada hazır olur. Hazır olunca da feyz verirler. - Feyz nedir efendim? - Feyz, nur demektir. Kalbleri temizler. >> www.gonulsultanlari.com
.Allah sevgisi
2009-04-07 01:00:00
Aşçı Yahya Baba rahime-hullahü teâlâ, Edirne toprağını nurlandıran gizli bir gönül eridir. Bayezid-i Velî devrinde, Tunca nehri kenarındaki külliyede aşçı başıdır. Ama kalb gözü açıktır. Bir gün, sevdiklerine; - Kardeşlerim! Helal lokma, insanı ibadete sevkeder, haramsa günaha, der. Ve devam eder: - Kendi karnınız doyarsa, başka açları düşünün ki, asıl hüner budur işte. Kendisi de buna dikkat eder. Yalnız insanlara değil, bütün mahlukata karşı engin bir şefkat besler. Her gün, yemek dağıtımından artan pilavı, Tunca nehrindeki balıklara serper. Ambar memuru durumu anlar. Artan pilav kadar kısar pirinci. Ama pilav yine artar. Yarıya indirir, bir şey değişmez. Pilav hep artmaktadır. Durum Padişaha arz edilir. Sultan Bayezid de merak eder bu işi. Kalabalık bir gurup devlet erkâniyle gelir, oturur sofraya. Ama pilav yine artar. Yahya Baba, her zamanki gibi alır balıkların nasibini, nehre varır. Padişah da ardındadır. Pilavdan ilk kepçeyi alıp da tam serpmek üzeredir ki, Seslenir ardından: - Dur Baba, ne yapıyorsun? Bu, israf değil mi? Ancak Yahya Baba'nın yerine, balıklardan cevap gelir. Şöyle ki; Binlerce balık, bir anda başlarını sudan çıkarır ve lisan-ı halleriyle; - Sultanım! Devletin artığını bize çok mu görüyorsun? derler sanki. Padişah duygulanır. Aşçı Baba secdeye kapanır. Secdede uzun süre kalır. Daha doğrusu kalkmaz secdeden. Zira ruhunu teslim etmiştir. "rahmetullahi aleyh" www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hırsızın tövbesi
2009-04-08 01:00:00
Edirne Evliyasından Velî Dede'nin rahime-hullahü teâlâ bir çok kerametleri anlatılıyor bu yörede. Biri şöyle: Bir gece evine hırsız girer bu zatın. Ancak adam nerden bilsin, bu evin bir "Allah dostu"na ait olduğunu. Bir şeyler alıp götürmek ister. Ama hiçbir şey alamaz. Daha doğrusu eşyalar gelmez. En son büyük zatın cübbesi ilişir gözüne. Çeker, ama onu da alamaz. Sanki bütün eşyalar oldukları yere yapışmıştır. Şaşırır kalır. Hiç böyle şey görmemiştir ömründe. Çaresiz eli boş çıkıp giderken, Velî Dede seslenir arkasından: - Evlat! bir ihtiyacın mı vardı? Döner garip. Mahcup ve başı yerdedir. Büyük zat, ona cübbesini gösterip; - Al şunu! Sana hediyem olsun, der. Adamcağız ürkek adımlarla gider, tutar cübbeyi. Cübbe kolaylıkla gelir eline. Halbuki az önce, olanca kuvvetiyle asılmış, ayıramamıştır onu yerinden. İşte o zaman anlar bir "Evliya zat"ın evine girdiğini. Pişmanlık içindedir. Diz çöküp tövbe eder huzurunda. Ertesi gün dergâhta alır soluğu. Katılır dervişler arasına. ÖYLE YAŞAYIN Kİ... Sözleri çok tesirliymiş bu zatın. Bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim! Allahü teâlânın size nasıl davranmasını istiyorsanız, siz de Onun kullarına öyle davranın, der. Bir gün de; - Muvaffak olmanın sırrı ikidir buyurur. Biri, günah işlememek, öbürü, insanlara iyilik etmektir. Ve şöyle devam eder: - Öyle yaşayın ki, sizin yüzünüzden kimse Cehenneme girmesin. Bir gün de nasihat isterler bu zattan. Cevabında; - Her şeyin başı, Namaz'dır. Namazsız müslümanlık olmaz, buyurur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ezana hürmet
2009-04-09 01:00:00
Mevlana Celaleddin-i Rumi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, ezanı işittiğinde, hemen diz çöküp dinlerdi huşu içinde. Talebesine de böyle yapmalarını emreder; - Ezana saygılı olun. O, İslâmın bayrağıdır, derdi. Ve bir vaka anlattı onlara. Hadise şöyle: Belh şehrinde, salih bir müslüman vardır. Ezana çok saygılıdır. Ne zaman "ezan sesi" işitse, anında işini bırakır. Ne iş olursa olsun. Edeble, diz üstü oturur. Ezanı hürmetle dinler. Sonunda salevat okur. Sonra kalkıp, namaza durur. Bir ömür bu böyle gider. Nihayet ömrü biter. Ve vefat eder. Techiz ve tekfini yapılır. Namazı kılınır. Sonra, tabutunu omuzlayan cemaat, kabristana doğru yola koyulur. İşte o zaman enteresan bir şey olur. Tabut, eller üstünde giderken, ezan-ı Muhammedî okunur. Fakat o da ne? Müezzin ilk tekbiri okuyunca, tabut havada durur. Bir milim gitmez ileri. Cemaat şaşkına döner. Bu hâl, ezan bitene kadar devam eder. Bitince, yürür tekrar. Nihayet kabre varırlar. Defnini yaparlar. Cemaat içinde, hâl ehli bir zat vardır. Kalb gözü açıktır. Gönlünü çevirir mevtanın kabrine. Vakıf olur kabir ahvaline. Görür ki, Münker-Nekir hiddetle gelir. Şiddetle suale çekerler: - Rabbin kim? Dinin nedir? O anda, Hak katından bir hitab gelir: - Ey melekler! Bu kulumu incitmeyin. O, benim ismime hürmet ederdi. Siz de onu hiddetle sorguya çekmeyin! Şöyle biter hitap: - O, benim ismimi aziz tuttu, siz de onu aziz tutun! www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Vazifemden ayrılayım mı?
2009-04-10 01:00:00
Hazret-i Mevlana'yı çok seven biri vardı ki, bir an olsun ayrılmak istemezdi yanından. Ama devlet memuru idi. Hep onunla olmak için, ayrılması gerekirdi işinden. Koştu hemen Hazret-i Mevlanaya: - Efendim, vazifemden ayrılayım mı? - Niçin ayrılacaksın? - Hep sizinle olmak için. - Olmaz, buyurdu. Ve şu menkıbeyi anlattı ona. İNZİVAYA ÇEKİLİR, FAKAT... Harun Reşid devrinde, bir kişi vardır. Zabıta amirliği yapmaktadır. İşini mükemmel yapar. Zayıfları korur. Zalimleri korkutur. Sayesinde rahat eder müslümanlar. Hatta, Hızır aleyhisselâmla sık sık birlikte olur. Bu, bir gün karar verir aniden. Ayrılır işinden. Maksadı, inzivaya çekilmek. Kendini ibadete vermek. Arzusuna kavuşur. Ama bir konuda huzursuzdur. Çünkü Hızır aleyhisselâmı göremez olur. Buna çok üzülür. Çok da merak eder. "Acaba ne hata ettim?" der. Ve bir gece, hazret-i Hızırı rüyada görür. Ve sorar hemen: - Artık bana gelmiyorsun. Sebep nedir? Buyurur ki: - Ben sana geliyor idiysem, ibadetinden dolayı değildi ki. - Ya niçindi? - İnsanlara hizmet ediyordun. Sayende halk rahattı. Ama istifa ettin. İnsanlara hizmeti terkettin. Yerine zalim biri geldi. Bozuldu halkın dirliği. O anda uyanır uykudan. - Eyvah! der. Anlamıştır hatasını. Koşar hükümdara, vazife ister. Ve tekrar başlar hizmete. İnsanlar "huzur"a kavuşur. Kendi de "Hızır"a. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dua almaya bakın!
2009-04-11 01:00:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerine rahime-hullahü teâlâ; - Muvaffak olmak için ne yapalım efendim? diye sorarlar. Cevabında; - İnsanların duasını alın! buyurur. Ve şunu anlatır: Vaktiyle bir ateşperest, oğlunu evlendirecektir. Düğün günü gelir. Çok koyun ve inek kesilir. Ocaklar yanar, yemekler pişer. Et kokuları mahalleyi sarar. Ancak evin bitişiğinde, dört yetimiyle müslüman, dul bir kadın yaşamaktadır. Hepsi de günlerdir açtır. Kadıncağız gider, düğün evinin kapısını çalar. Açılınca, ateş ister. Halbuki ateş için gitmemiştir. "Belki yemek verirler" diye ümitlenmiştir. Fakat adam ateşperesttir. Niyetini anlasa da, birşey vermez. Kadın, az sonra bir daha gider. Yine eli boş döner. Üçüncüde yine öyle olur. Ama ateşperest bu defa kadına acır. Hallerini anlamaya çalışır. İner dehlize, kulak verir. Yetimciğin sesini işitir: - Anneciğim, ne olur bir daha gidiver. Belki bu sefer birşey verirler. - Üç defa gittim yavrum! Artık utanıyorum. Adam bunu işitir. Merhamete gelir. Bir mükellef sofra hazırlatır. Evlerine gönderir. Ve dehlize inip konuşmaları dinler. Yetimlerin en küçüğü dua eder: - Yâ Rabbî! O nasıl bize ikram ettiyse, sen de ona ikram et. İmanla şereflendir! Ardından; - Âmin! Âmin! sesleri yükselir. İşte o anda, ateşperestin kalbi değişir. Söyler şehadeti. İmanla şereflenir. E, ne demiş büyükler: - Sadaka, belayı önler. Ama dua, kaderi değiştirir. www.gonulsultanlari.com
.Kibirli hükümdar
2009-04-12 01:00:00
Veliyyullah Dehlevi hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün sevdiklerine;- Kibir felakettir, buyurur. Sonra şu menkıbeyi anlatır. Vaktiyle bir padişah vardır. Kibirli mi kibirli. Bu, bir gün azametle biner atına. Alır avanesini yanına. İhtişamla giderken, karşısına biri çıkar. Eski elbiseli bir ihtiyar. Yaklaşır, selâm verir. Ama o, kibrinden selâmı almaz. Seslenir ona ihtiyar: - Ey sultan! Seninle bir işim var! Sultan sinirlenir: - Kimsin, ne istiyorsun? - Seninle bir işim var! - Benimle ne işin var? - Gizlidir az eğil, der ona. Eğilince; - Ben Azrailim! diye fısıldar kulağına. Sultan bunu duyunca, fena bozulur. Eli ayağı soğur. Dizinin bağı çözülür. Kekeleyerek rica eder: - Az mühlet ver, ailemle görüşeyim. - Olmaz! der. Vermez izin. Ve alır ruhunu beklemeksizin. BEN DE SİZİ BEKLİYORDUM Ölüm meleği oradan ayrılır. Aynı kıyafetle salih bir müslümanın yanına varır. - Selâmün aleyküm! - Aleyküm selam! - Ey müslüman! Seninle bir işim var! - Hay hay! Baş göz üstüne. Melek tanıtır kendini: - Ben Azrailim! - Oo, hoş geldiniz, der. Ve rica eder: - Ben de sizi bekliyordum. Ne olur, çabuk olun. Bir an önce beni Rabbime kavuşturun. - Ruhunu nasıl almamı istersin? - Namaza durayım. Ben secdede iken ruhumu alın. Melek; - Peki, der. Secdeye inince, ruhunu kabzeder. www.gonulsultanlari.c
.Gönlü kırık olun!
2009-04-13 01:00:00
Şah Kubad-i Şirvani hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir sohbetinde; - Allah, göğsü kabarık insanları sevmiyor. Başı önünde olanları beğeniyor, buyurdu. Ve misal verdi: Sahabeden biri, bir harp esnasında salınarak, heybetle yürür. Resulullah "aleyhissalatü vesselâm", onu böyle görür. - Bu, doğru değil! derler. Ardından; - Ama harpte caizdir, buyururlar. BİR ANLIK GAFLET Yine Huneyn harbinde, İslâm ordusu, onbin mücahittir. Bu, o gün için büyük bir kuvvettir. Mücahitler, bir an gaflete düşüp; - Bu ordunun önünde kim durabilir? derler. Yani biraz böbürlenirler. Ama ikaz tez gelir. Düşmanın karşısında dağılırlar. Kısa bir bozgun yaşanır. Ama Resulullah Efendimiz bir milim bile ayrılmaz yerinden. Hatta, atını mahmuzlayıp, sürer düşmana. Hem de tek başına. Hazret-i Ali ardından yetişir. Atının dizginine yapışır, - Gitme yâ Resulallah! der, hazretine zarar gelir. Onun bu ricasıyle durur. - Ben Abdullahın oğlu Muhammedim. Tek başıma da olsa, giderim, buyurur. Ama bir milim bile gerilemez. O sırada hazret-i Abbas da yetişir. O, sesi gür bir kişidir. Nida eder gazilere: - Ey Resulün eshabı! Nereye gidersiniz? Bakın burada yalnız kaldı Peygamberimiz! Gaziler bu sesi duyar; - Biz ne yapıyoruz? deyip toparlanırlar. Anlamışlardır hatalarını. Tevazu'ya bürünürler. Kırık kalb'le saldırırlar bu kere. Ve yardım gelir. Kavuşurlar zafere. www.gonulsultanlari.com
.Gemi niçin yürümedi?
2009-04-14 01:00:00
İlyas Çelebi rahime-hullahü teâlâ bir gün bazı talebesiyle deniz aşırı bir yere gidecekti. Rıhtıma geldiler. Ancak gemici onu almadı gemisine. Üstelik hakaret etti. Üzüldü büyük Velî. Kırık kalble ayrıldı rıhtımdan. O anda enteresan bir şey oldu. Gemici, hareket ettiremiyordu gemisini. Ne kadar uğraştıysa da nafile. Bir milim oynamıyordu yerinden. İşte o anda aklı başına geldi. Koşup yalvardı bu zata: - Lütfen buyurun gemiye. Sizden ücret de almıyorum. Büyük Velî bindi gemiye. Gemi başladı yürümeye. Gemici, talebesiydi artık bu Velinin. EN MÜHİM İŞ Bir gün bir sevdiğine; - İman ettikten sonra en mühim iş, o imanı korumaktır, buyurdu. Ve ekledi: - İman, "mum alevi"ne benzer. En ufak bir rüzgarla sönebilir. Sönmemesi için, cam bir fenerle etrafını çevirmek gerekir. Sordular: - Fenerden maksat nedir hocam? - İbadetlerdir. Namaz, bir fenerdir mesela. Oruç, hac, dînî sohbet, dînî kitap okumak, bunların hepsi imanı muhafaza altına alan "cam fener" gibidirler. MÜMİN DÜNYAYA BEDELDİR Bir gün de sohbetinde; - Müslümanın yüzüne bakmak ibadettir, buyurdu. Şaşırdılar: - İbadet mi efendim? - Evet. Müminin yüzüne sevgiyle bakana, cenâb-ı Hak "yüz ömre" sevabı verir. - Hikmeti ne hocam? - Çünkü müslüman, Allahın dostudur. Halis müslümana, gökteki melekler bile imrenerek bakarlar. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10
.Onu yakalayıp getirin!
2009-04-15 01:00:00
Hacı Bayram-ı Velî hazretlerini, rahime-hullahü teâlâ bazı çekemeyenler, padişaha koşup; - Sultanım, Ankarada Hacı Bayram diye biri var ki, insanlar akın akın ona gidiyorlar. Korkarız, ilerde isyan bile çıkarabilir, dediler. Padişah emretti: - Yakalayıp, getirin onu bana! Ve ilave etti: - Gelmezse, zincire vurup zorla getirin! Askerler; - Ferman padişahımızındır, dediler. Ve yola revan oldular. Ankara girişinde bir kimseye rastladılar. Nur yüzlü, sevimli bir ihtiyardı bu. Askerlere sordu: - Evlatlar, böyle nereye gidersiniz? - Ankaraya efendi baba. - Niçin gidiyorsunuz? - Orada sultana baş kaldıran isyancı biri varmış. Onu tutup sultanımıza götüreceğiz. - Adı neymiş? - Hacı Bayram. - Peki gelmek istemezse? - Zincire vurup, zorla götürürüz. Büyük Velî gülümsedi: - Aradığınız benim evlatlar. Padişahın fermanı başım gözüm üstüne. Askerler mahcup olmuşlardı. - Olur mu efendim, aradığımız siz olamazsınız. Biz, devlete başkaldıran bir isyancı arıyoruz. - Haydi gidelim. Padişahı bekletmeyelim, buyurdu. Ve beraberce, geldiler Edirneye. Sultan, isyancı diye bir "eşkıya" beklerken, nur yüzlü "bir Velî" gördü karşısında. Baş köşeye oturtup, sohbetini dinledi. Onu ihsanlara boğmak istedi. Kabul etmeyince, ısrar etti. Hacı Bayram-ı Velî hazretleri; - Padişahım! Mutlaka bir ihsan gerekiyorsa, talebemiz vergi ve askerlikten muaf olsun, buyurdu. Padişah; - Emriniz olur, dedi. Ve bir "ferman" yazıp takdim etti. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Üzümleri bana sat!
2009-04-16 01:00:00
Erzurum'da yaşamış olan Abdürrezzak Ali Efendi "rahime-hullahü teâlâ", bir gün yolda giderken bir hıristiyana rastladı. Adam üzüm götürüyordu pazara. Bir şarapçıya satacaktı onları. Büyük zat bunu anlayıp, bir teklifte bulundu hıristiyana. - Bu üzümleri bana satsana. - Neden sana satacakmışım? - Üzümler öyle istiyor da ondan. Adam sinirlendi: - Ne diyorsun yahu, kim ne istiyor? - Üzümler bana satılmayı istiyorlar. - Git be adam. Üzüm konuşur mu hiç? - Konuşuyorlar işte. - Ne diyorlar peki? - Bu adam bizi bir şarapçıya satacak. Bizse şarap olmak istemiyoruz. Ne olur satın al da kurtar bizi, diyorlar. Hıristiyan donup kalmıştı. Rengi kül gibi oldu. Ve bayılıp yere düştü oracıkta. Ayılınca seve seve müslüman oldu. Yakınları sordular: - Niçin müslüman oldun? Dedi ki: - Benim bu niyetimi kimse bilmiyordu. Bu zat bildiğine göre, dini haktır, diye düşündüm ve imanla şereflendim. MÜMİN NASIL OLUR? Bir gün bazı sevdikleri; - Mümin nasıl olur efendim? diye sordular. Cevabında; - Yumuşak halı gibi olur, buyurdu. Yumuşacık bir halıda çıplak ayakla dolaşan bir kimsenin ayakları incinir mi? - İncinmez tabii efendim. - İşte halis müminden de hiç kimse incinmez. O, "ekmek" ve "su" gibidir. Her zaman ihtiyaç duyulur ona. Ve ilave etti: - Mümin, güleryüzlüdür. Yüzü gülse de kalbi mahzundur. Ağlaması çok, gülmesi azdır. Gündüz, insanları ferahlatmak için gülse de, geceleri akıbetini düşünüp ağlar. Gözyaşlarından bir mendil ıslanır her gece.
.Yatsıyı kılmadan yatma!
2009-04-17 01:00:00
Bursa'da medfun bulunan Alaaddin Ali Fenari hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" bir talebesi, yatsı namazını kılmadan yatmayı âdet edinmişti. Bir gün, bu talebeye; - Yatsıyı kılmadan yatma! buyurdu. Namazı kazaya bırakmak çok büyük günahtır. Delikanlı; - Peki efendim, dedi. Ama o gece yine kılmadan yattı. Ancak korku ile uyandı birazdan. Zira hocası rüyasında girmiş ve; - Hani söz vermiştin! Ne oldu? diye ikaz etmişti. Lakin tekrar uyuyakaldı. Az sonra korkuyla uyandı. Büyük Velî kızgındı bu sefer. - Haydi kalk! Kıl namazını! Uyandı, ama yine uyuyakaldı. Üçüncüde daha sert bir ikaz aldı. - Haydi kalk! Yatsıyı kıl da yat! Namazı kazaya bırakmak, çok büyük günahtır. Fırladı yataktan. Kıldı namazını. Ertesi gün gitti hocasının huzuruna. Büyük Velî onu görünce sordu: - Niçin sözünde durmazsın? Genç; - Bir daha olmayacak hocam, dedi. Ve tuttu bu sözünü. Şu nasihatı da unutmadı hayatı boyunca: "Namazı kazaya bırakmak, çok büyük günahtır". ÖNCE NEYİ ÖĞRETELİM? Bir gün de bir sevdiği; - Efendim, çocuklarımıza en önce neyi öğretelim? diye sordu. Cevabında; - Namaz kılmasını öğret, buyurdu. Sordu yine: - Dünya ve ahirette saadete kavuşmak neye bağlıdır efendim? - Doğru namaz kılmaya. - Hocam namaz bu kadar mühim mi? - Elbette. Namazsız müslümanlık olmaz. Müslüman demek, "Namaz" demektir. > www.gonulsultanlari.com
.Söz dinlemeyenin hali
2009-04-18 01:00:00
Manisa'da medfun Kadı Şeyh Efendi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gurup talebesiyle sefere çıktı bir gün. Dönüşte Manisaya yaklaşmışlardı ki, talebesinden biri; - Hocam, ben önden gidip, gelmekte olduğumuzu haber vereyim, diye arzetti. Kadı Şeyh Efendi; - Lüzum yok, buyurdu. Habersiz gidelim de sürpriz olsun. Ancak o talebe dinlemedi hocasını. Ondan habersiz düştü yola. Bir müddet gitmişti ki, yolda bir "yılan" çıktı önüne. Çok iri ve korkunçtu. Yolun tam ortasında heybetle durmuş, geçit vermiyordu talebeye. Yılan engeliyle karşılaşınca anladı hatasını. Pişman olarak geri döndü. Hocası onu görünce, mânâlı mânâlı gülümsedi: - Gidemedin mi evladım? Talebe büktü boynunu: - Göndermediniz efendim. - İzinsiz iş yaparsan böyle olur. Bir daha öyle şey yapma! - Başüstüne hocam. NAMAZIN ÖNEMİ Bir gün de Namaz'ın öneminden bahsederken; - Kardeşlerim, bir evde "kapı"neyse, bu dinde "namaz"odur, buyurdu. Ve izah etti: - İslâm binasının kapısı Namaz'dır. Namaz kılmayan, o evden içeri girip, içerdeki güzelliklere kavuşamaz. Evin etrafında dolanıp durur. Sonra sordu cemaate: - Temelsiz bina olur mu? - Olmaz efendim, dediler. Buyurdu ki: - İslâm binasının temeli de "namaz"dır işte. Temelsiz bina olmayacağı gibi namazsız da müslümanlık olmaz. Şöyle bitirdi: - Müslüman demek, "namazını kılan insan" demektir. www.gonulsultanlari.com T
.Bundan büyük keramet mi olur?
2009-04-19 01:00:00
Bir gün, Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Padişahın davetiyle saraya gider. Oturup sohbet ederler. Az sonra büyük Velî abdest almak ister. Padişah ibrikle su döker. Sultanın annesi de, kafes arkasında elinde havlu, beklemektedir. Bu arada gönlünden; "Ne büyük Velî. Bir kerametini görsem" diye geçer. Abdest biter. Büyük Velî kurulanırken; - Hayret! diye mırıldanır. Padişah meraklanır: - Hayırdır hocam. - Bazısı keramet görmek istiyor, buyurur. Halbuki Padişah eğilmiş, elimize su döküyor. Annesi, havlu tutmak için ayakta bekliyor. Bundan büyük keramet mi olur? ÖLECEKLERİNİ BİLSİNLER Sohbete devam ederler. Padişah: - Efendim, Abdülkadir-i Geylani hazretleri, kendi talebelerine kıyamet günü şefaat edecekmiş, bu haber doğru mudur? diye sorar. Büyük Velî; - Doğrudur, buyurur. - Peki, zat-ı alinizin de bu hususta bir vaadi var mıdır acaba? O zaman büyük zat el kaldırıp; - Yâ Rabbî! Kıyamete kadar bize tâbi olanlar ve ömründe bir kere türbemize gelip bir Fatiha okuyanlar, denizde boğulmasınlar, fakirlik görmesinler, ahirete imanla gitsinler, öleceği günü bilsin ve haber versinler, diye dua eder. BİRBİRİNİZİ ÇOK SEVİN Bir gün de, sevdiklerine; - Birbirinizi çok sevin. Allahü teâlâ, birbirini çok seven müslümanlara azab yapmayacak, buyurdu. Peşinden sordu: - Mümin ne demektir, bilir misiniz? - Ne demektir efendim? - Mümin, "affedici insan" demektir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yemeyin sultanım!
2009-04-20 01:00:00
Sultan Ahmet Han, bir gün erkânı ile bir koruluğa gider, oturur. Hizmetçiler koyun keser kızartırlar. Sofrayı donatırlar. Padişah bir lokma koparır kızarmış etten. Tam ağzına götürecektir ki, biri tutar elini. Bakıp görür yanında Hüdayi hazretlerini. - Yemeyin sultanım! der. Bu et zehirli. Padişah; - Peki, der. Yemez. Ama kendisini bir daha göremez. Bir anda kaybolmuştur gözden. - Bu da, hocamın bir himmeti, der. O eti bir köpeğe verirler. Hayvanın yer yemez öldüğünü görürler. DENİZE DÜŞEN MÜHÜR Bir gün de Sultan Ahmet Han, bir vezirini azleder. Mührünü alır, yerine başkasını tayin eder. Mührü, bir vazifeliye verip; - Bunu, yeni vezire götür! diye emreder. Yeni vezir, Üsküdar yakasında oturmaktadır. Adamcağız çıkar yola. Gidip biner bir kayığa. Lakin tam binerken, elindeki mührü düşürür denize. Üzülerek geri döner. Ve Padişaha; - Mührü denize düşürdüm, diye arzeder. Sultan emreder: - Hüdayi hazretlerine git. O, bu işi halleder. Vazifeli; - Başüstüne sultanım! der. Gidip arzeder sultanın dileğini, Büyük Velî, seccadenin altına sokar elini. Mühürü çıkarıp, avcuna koyar. Öyle ki, keseden sular damlar. EN SON ALLAH DER Bu zat, vefat etmeden önce bütün sevdikleriyle helalaşır. Vasiyetini yazar. Kelime-i şehadeti söyler. Ve Allah! der, ruhunu teslim eder. Türbesi, Üsküdarda, kendi dergâhındadır. Ziyaret edenler, çok faydalanır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10
.Bilin bakalım avucumda ne var?
2009-04-21 01:00:00
Ahmed-i Kuddusi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Padişahın davetiyle İstanbul'a varır. Mecliste başka âlimler de vardır. Padişah, bir ara avucuna bir şey alır. Ve sorar: - Bilin bakalım. Avucumda ne var? Her biri bir tahminde bulunur: - Para var. - Hayır. - Şeker var. - Değil. Sultan, Ahmed Kuddusi hazretlerine; - Siz söyleyin! der. Buyurur ki: - Dünyaya göz gezdirdim. Bir balık, yavrusunu arıyorken gördüm. Padişahın avcunda, bir "balık yavrusu" vardır gerçekten. Firasetine hayran olur. - Hocam, sarayda kalsanız, der. Ama o nazikçe reddeder. Ve izin isteyip memleketine döner. Sultan, iki memur gönderir arkasından. Bilgi almak ister maddi sıkıntısından. Bir torba "altın" göndermiştir bunun için. Memurlar geldiğinde, O bahçe bellemektedir. Ama maksatlarını bilmektedir. Buyurur ki: - İstanbul'dan benim için geldiniz. - Evet efendim. - Ama bizim sizden yoktur bir isteğimiz. - Hocam, Padişah emriyle geldik. Size biraz altın getirdik. - Pekâlâ, açın eteğinizi, buyurur. Açarlar. Bir kürek "toprak" alır, eteklerine doldurur. Toprak, o anda "altın" olur. Memurlar şaşkın şaşkın bakınırken; - Onları yere dökün! buyurur. Dökerler. Altınlar, "yılan, çıyan" olur bu sefer. Daha da hayret ederler. Buyurur ki: - Dünya bize böyle görünür. Ama altınları yine alır. Hepsini fukaraya dağıtır. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Durun! Gelmeyin!
2009-04-22 01:00:00
Ali Semerkandi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Ankara'nın Çamlıdere beldesinde yaşar. Oranın halkını irşad eder. Halk fakirdir. Hayvancılıkla geçinirler. Ve bir çobana ihtiyaçları vardır. Büyük Velî bunun farkındadır. - Ben size çobanlık yaparım, buyurur. - Sana verecek paramız yok, derler. - Mühim değil, duanız yeter. Köylüler; - Tamam öyleyse der, hayvanlarını getirip teslim ederler. Akşam hayvanlar dönerler geri. Bakarlar ki, sütle dolu memeleri. Hakikati biraz sezer; - Bu zat, bize benzemiyor, derler. EY KURT, MAKSADIN NEDİR? Büyük Velî, sığırları kıra salar. Bir kurt gelir, bir sığıra fena bakar. Büyük Velî seslenir: - Ey kurt, maksadın nedir? Kurt dile gelir: - Maksadım, parçalayıp yemektir. - Şimdi git, yarın gel ye! buyurur. Ve o akşam vaziyeti sahibine söyler. Ama inanmaz adam. Ertesi gün kurt gelir, o sığıra yakın durur. Büyük zat; - Ye ama, deriyi delme! buyurur. Kurt, sığırı yer, dokunmaz deriye. Akşam, yalnızca "deri gider geriye. Adam, bunu görünce deliye döner. Koşar kadıya, şikâyet eder. Kadı, iki tarafı dinleyip geçer zabta. - Şahidin var mı? diye sorar bu zata. - Ağaçlar ve taşlar şahidimdir, buyurur. O böyle söyler söylemez muazzam bir gürültü duyulur. Bayırdaki bütün ağaçlar ve taşlar, yerlerinden kopup mahkemeye doğru gelmeye başlar. Halk korkudan etrafa kaçar. Büyük Velî; - Durun! Gelmeyin! diye seslenir. O anda dururlar. Köylülerin hepsi görür bunu. İyice anlarlar "büyük Velî" olduğunu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ey su, çık yerden!
2009-04-23 01:00:00
Bir yaz günü, Ankara-Çamlıdere beldesinde kadınlar tarlada çalışmakta, Ali Semerkandi hazretleri ise sığır otlatmaktadır kırlarda. Ancak namaz vakti geçmek üzeredir. Büyük Velî abdest almak ister. Ama su yoktur. Asasını yere vurur. - Ey su! Çık yerden! buyurur. O anda gövde kalınlığında bir su çıkar. Süratle yayılmaya başlar. Kadınlar telâşlanır. - Bu su da nerden çıktı? Ekinler zarar görecek, derler. Büyük Velî, suya bakarak; - Ey su! Şöyle belli belirsiz ak! diye seslenir. O anda suyun hızı kesilir. Öyle ki, aktığı belli belirsizdir. ÇEKİRGE ÂFETİ Bursa'da bir "çekirge afeti" zuhur eder. Hububata çok zarar verirler. Uğraşır, netice alamazlar. Ali Semerkandi hazretlerine gelir; - Çare nedir? derler. O, asasıyla çıkardığı "su"dan verir. - Bundan serpin, kâfi, buyurur. Hakikaten o sudan serperler. Çekirgeler, orayı terkederler. Padişah çok sevinir. Büyük zatı Bursa'ya davet eder. Kendi bizzat karşılar, iltifat eder. Büyük Velî; - Bana müsaade, der, izin ister. Padişah üzülür: - Az daha kalsaydınız, der. Lakin O; - Mazur görün sultanım, buyurur. Padişah; - Bir emriniz varsa yapalım, der. Buyurur ki: - Çamlıdere insanı fakirdir sultanım. Onlara bir ihsanda bulunsanız. - Hayhay efendim, ama nasıl? - Mesela, askerlikten af, vergiden muaf olsalar. - Emriniz olur efendim, der. Ve bir ferman yazdırıp, arzeder. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kibirli adamın akıbeti
2009-04-24 01:00:00
Abdülmecid Şirvani hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Tokat'ta mütevazı bir hayat sürer. İnsanları irşad eder. Bir gün, bu şehre makam sahibi biri gelir. İnsanlar, ziyaretine gider; - Hoşgeldiniz, derler. Ancak adam kibirlidir. Ziyarete gelenlerin sayısı ona az gelir. Asık bir suratla; - Bu şehrin ahalisi bu kadar mı? der. - Evet, derler. - Başka kimse yok mudur? - Takva sahibi bir zat var ki, dışarı çıkmaz pek. İlimle uğraşır. Adamın sinirleri gerilir. - O, eceline mi susamış ki bana gelmiyor, der. Cevap vermezler. Daha da sinirlenip; - Haydi ne durursunuz! der. Gidin zorla getirin ki, cezasını yanınızda vereyim. Beni karşılamamak neymiş, ona göstereyim. Derler ki: - Efendim, burada bir âdet vardır ki, buraya kim gelirse, önce Ona gider, elini öpüp duasını alır. Lâyık olan, sizin ona gitmenizdir. Elini öpüp duasını alırsınız. Daha da hiddetlenir. - Tamam, yarın gideyim de cezasını vereyim. Herkese ibret olsun, der. Bu zatı sevenler koşar; - Efendim, bu çok zalim biridir. Gitmezseniz, zarar verebilir, diye arz ederler. Cevabında: - Üzülmeyin, buyurur. O bize değil, kendine zarar verir. Ertesi gün, adam kibirle çıkar yola. Bu Allah dostunun dergâhına gidecek, cezalandıracaktır güya. Ancak tersi olur. Zira atı huysuzdur. Kendisi gururludur. At huysuzlanıp, adamı yere vurur. Bir "Allah adamı"nı uğratmak isterken zarara, tepe taklak olur. Kendi girer mezara. www.gonulsultanlari.com
.Kibirli adamın akıbeti
2009-04-24 01:00:00
Abdülmecid Şirvani hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Tokat'ta mütevazı bir hayat sürer. İnsanları irşad eder. Bir gün, bu şehre makam sahibi biri gelir. İnsanlar, ziyaretine gider; - Hoşgeldiniz, derler. Ancak adam kibirlidir. Ziyarete gelenlerin sayısı ona az gelir. Asık bir suratla; - Bu şehrin ahalisi bu kadar mı? der. - Evet, derler. - Başka kimse yok mudur? - Takva sahibi bir zat var ki, dışarı çıkmaz pek. İlimle uğraşır. Adamın sinirleri gerilir. - O, eceline mi susamış ki bana gelmiyor, der. Cevap vermezler. Daha da sinirlenip; - Haydi ne durursunuz! der. Gidin zorla getirin ki, cezasını yanınızda vereyim. Beni karşılamamak neymiş, ona göstereyim. Derler ki: - Efendim, burada bir âdet vardır ki, buraya kim gelirse, önce Ona gider, elini öpüp duasını alır. Lâyık olan, sizin ona gitmenizdir. Elini öpüp duasını alırsınız. Daha da hiddetlenir. - Tamam, yarın gideyim de cezasını vereyim. Herkese ibret olsun, der. Bu zatı sevenler koşar; - Efendim, bu çok zalim biridir. Gitmezseniz, zarar verebilir, diye arz ederler. Cevabında: - Üzülmeyin, buyurur. O bize değil, kendine zarar verir. Ertesi gün, adam kibirle çıkar yola. Bu Allah dostunun dergâhına gidecek, cezalandıracaktır güya. Ancak tersi olur. Zira atı huysuzdur. Kendisi gururludur. At huysuzlanıp, adamı yere vurur. Bir "Allah adamı"nı uğratmak isterken zarara, tepe taklak olur. Kendi girer mezara. www.gonulsultanlari.com
.Çocukken belliydi
2009-04-25 01:00:00
Mevlana hazretleri'nin "rahime-hullahü teâlâ" ismi Celaleddin'dir. Belh şehrinde dünyaya gelir. Sonra Anadoluya, yani Rum diyarına hicret eder. Bunun için, Rumi diye anılır. Henüz çocukken manevi halleri vardır. Babası da farkındadır. Ancak endişe eder. Zira henüz çocuktur. Nitekim talebeden birine; - Sen oğlum Celaleddini gözet, buyurur. - Neden efendim? deyince; - Çünkü onu, melekler ziyaret ediyor, melekut aleminde onu gezdiriyorlar, der. BUNU KEDİLER DE YAPAR Ve ilave eder: - Bunlar iyi güzel. Ama o henüz küçüktür. Korkarım aklına zarar gelir. Celaleddin henüz beş yaşındadır ki, bir gün çıkar evlerinin damına. Başka çocuklar da gelirler yanına. Biri, diğerine sorar: - Bu damdan diğerine atlayabilir misin? - Atlarım. - Hayır atlayamazsın. - Atlarım. Celaleddinin araya girer: - Hey, arkadaşlar! Bu dediğiniz bu şeyi kediler de yapabilir. - Ne demek istiyorsun? - Ruhani kuvvetiniz varsa, melekler alemini dolaşalım, der. Ve göğe doğru uçmaya başlar. Çocuklar korkup bağırışırlar. Feryat, figan, çığlıklar. Celaleddin tekrar aşağı iner. Ve arkadaşlarına; - Korktunuz mu? der - Evet. Çok korktuk. - Niçin korktunuz. Ben yalnız değildim ki. - Biz kimseyi görmedik. Kim vardı yanında? - Bilmiyorum. Sizinle konuşurken yeşiller giymiş kimseler geldi yanıma. Beni kucaklayıp semaya çıkardılar. Melekler alemini dolaştırdılar. Sizin çığlıklarınızı duyunca indirdiler.
.Sanki sen de bizimleydin
2009-04-26 01:00:00
Mevlana hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün camide, hazret-i Musa ile hazret-i Hızır'ın meşhur kıssasını anlatmaktadır. Ancak cemaatte garip bir kimse vardır ki, hem dinler, hem de; - Sanki sen de bizimleydin, diye mırıldanır. Yanındaki adam bunu duyar; - Sen herhalde Hızırsın, der. Lütfen bana ihsan et. O kimse, gerçekten Hızırdır. - Mevlana varken benden istemen, su yanında teyemmüm almaya benzer, buyurur. Ve gözden kaybolur. LÂ İLÂHE İLLALLAH! O devirde yine bir âlim vardır ki, hazret-i Mevlananın kıymetini bilmez. Bir gün, âlimler bir evde toplanır. Bu toplantıda bu âlim de vardır. Hazret-i Mevlana'yı kastederek; - Bu mecliste o ne derse, ben tersini söyliyeceğim, der. Sadreddin-i Konevi hazretleri; - Öyle yapma! der. O, Allahın sevgili kuludur. Sen mahcup olursun. Ancak adam inatçıdır. Bu fikrinden vazgeçmez. Derken hazret-i Mevlana teşrif eder. Herkes, meraklı gözlerle Ona döner. Öyle ya, acaba ne söyleyecek, o alim nasıl cevap verecektir? Büyük zat, o âlime döner; - Lâ ilâhe illallah. Muhammedün Resulullah! der. Ve ekler: - Haydi, cesaretin varsa, tersini söyle! Adam hayrette kalır. Ne diyeceğini şaşırır Tersini söylese, küfre girecektir. Mahcup olur, utanır. İşte o zaman Hazret-i Mevlana'yı iyi tanır. Yapacağı bir tek şey vardır artık. O da onu yapar. Elini öpüp affını diler. Dahası, hizmetine girer. Onun himmetiyle tasavvuf yolunda hızla ilerler. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Merhamet edene merhamet olunur
2009-04-27 01:00:00
Mevlana hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün eline bir Ekmek alır. Bir viraneliğe vardır. Sevdiklerinden biri Onu görür. Ne yapacak diye meraklanır. O yerde bir anne köpek vardır. Hazret-i Mevlana, o ekmeği lokma lokma ona yedirir. Sonra o kimseye dönüp; - Ey filan! Yedi gündür bu hayvan aç. Yavruları da var. Bir yere ayrılmıyor. Bir anne şefkatiyle onlara bakıyor, buyurur. Ve ilave eder. - Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselâm"; "Merhamet edene merhamet olunur" buyuruyor. BİR GECEDE KIRK YERDE Bir gün, birbirinden habersiz "kırk kişi", hazret-i Mevlanayı evlerine davet ederler. Hiçbirini kırmaz. Kırkının da evine teşrif eder. Gece boyu sohbet ederler. Ertesi gün, o kırk kişiden ikisi karşılaşır. Biri diğerine der ki: - Dün gece hazret-i Mevlana bizdeydi. Öbürü şaşırır: - Olur mu, dün gece bizdeydi. - Hayır, bizdeydi. Halbuki hiç birinde değildi. Geceyi, evinde yalnız geçirmişti. NEREDEN GELİRSİNİZ? Bir gün de Hazret-i Mevlana'yı ev halkı evde göremez, merak ederler. Nihayet geç vakit kapı vurulur. Gelen, Hazret-i Mevlanadır. Hanımı, ayakkabılarını çevirirken kenarlarında Mekke'nin kumlarını görüp sual eder: - Nereden gelirsiniz? - Kumları mı merak ettin? - Evet. - Mekkeden geliyorum. Bir dostumu ziyarete gitmiştim. Mübarek hanım; "Bu kısacık zamanda Hicaza gidip gelinir mi?" diye düşünürken; - Veliler ruh gibidir. Bir anda uzak yerlere gidip gelebilirler, buyurur.
.Kapat aç gözlerini
2009-04-28 01:00:00
Hazret-i Mevlana "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir genç, bir Hac kafilesine katılır. Öğle vakti bir sahrada mola verirler. Bu genç, dinlenirken uyuyakalır. Uyandığında kafileyi göremez. Issız sahrada yapayalnız kalır. Ne yapacağımı şaşırır. "Yâ Rabbî, sevdiğin bir kulunu yardıma gönder" diye yalvarır. O anda bir "Çadır" görür ilerde. Yaklaşıp görür ki, içerde biri Helva yapmaktadır. - Yalnız mısın? der. - Hayır. Hocamız var. Az sonra gelir. - Hocanız kim? - Hazret-i Mevlana. Az sonra Hazret-i Mevlana gelir. O helvadan yer ve ona da yedirir. O genç derdini anlatınca da; - Üzülme, kapat aç gözlerini, buyurur. - Başüstüne efendim, der. Kapatıp açar gözlerini. Bulur kafilesini. BİZDEN SELAM SÖYLE Bu zatı çok seven bir tüccar, İstanbul'a gitmeye niyet eder. Hazret-i Mevlanaya sorar: - Bir emriniz var mı efendim? - Falan camide genç bir abid olacak Ona bizden selâm söyle. - Başüstüne efendim, der. Gidip o abidi bulur. Ve hazret-i Mevlananın selâmını söyler. Fakat birden şaşırır. Zira hazret-i Mevlana, abidin yanındadır. Bayılır, yere düşer. Ayıldığında abid yalnızdır ve; - Siz de Mevlanaya selâm söyleyin, der. Tüccar Konya'ya döner. Abidin selâmını Hazret-i Mevlanaya söyler. Fakat yine hayrette kalır. Zira bu defa abid Hazret-i Mevlananın yanındadır. Hayretinden bayılıp düşer. Ayıldığında hazret-i Mevlana yalnızdır. - Ben hayatta oldukça bu gördüğünü kimseye söyleme! buyurur. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kurdun boğazını tutup sıkar!
2009-04-29 01:00:00
Akşemseddin hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", İstanbul'un manevi fatihidir. Babası Şeyh Hamza da velidir. Keramet sahibidir. Şöyle ki; O zamanlar o beldenin kabristanında bir kurt peydahlanır. Ne vakit biri vefat edip gömülse, o gece kabrini açar. Ölüyü çıkarıp parçalar. Bunu herkes bilse de, mani olamazlar. Nihayet Şeyh Hamza vefat eder. Kabrine defnederler. O gece aynı kurt gelir. Mezarı eşelemeye başlar. Bedenini çıkarıp parçalayacaktır güya. Ama yapamaz. Zira mübarek bedenine ulaşınca, Şeyh Hamza tutar kurdun boğazını, sıkmaya başlar. Kurt kurtulmaya çabalar. Ama kurtulamaz. Zira mengene gibi sıkılmaktadır boynu. Az sonra canı çıkıp oraya serilir. Ertesi gün, insanlar, kabri ziyarete gelirler. Ancak hayrete düşerler anında. Zira bir "kurt ölüsü" vardır kabrin yanında. Şeyh Hamza'nın eli de dışarıdadır. Eh, manzara her şeyi anlatmaktadır. - Bu, Şeyh Hamza'nın bir kerameti, derler. Ve hürmetle kolunu içeri çekerler. İşte Akşemseddin hazretleri, bu velînin oğludur. İlim öğrenmeye genç yaşta başlar. Zeki ve kabiliyetli olduğundan akranlarını çabuk geçer. Osmancık'ta yerleşip, halkı aydınlatır. Fen ve tıp üzerinde de derin bilgisi vardır. Zahiri ilimleri bitirince batıni ilimlerde yükselmek ister. Bunun için rehber arar. Ona, Hacı Bayram-ı Velî hazretlerini işaret ederler. - Senin aradığın o zattır, derler. O da; - Peki der, düşer yollara. (Devamı yarın)
.Zincirle gelen, böyle ağırlanır!"
2009-04-30 01:00:00
Akşemseddin, Ankara'ya varır. Hacı Bayram-ı Veli hazretlerini "rahmetullahi aleyh" bulur. Ancak aradığını bulamaz Onda. Zira görünüşe bakıp aldanmıştır. Başka "rehber" bulmak için oradan da ayrılır. Halep'e varır. Zira Halep'te bir evliya olduğunu söylemişlerdir kendisine. O gece bir rüya görür. Şöyle ki; Boynuna nurdan bir "zincir" geçirilmiş, zorla Hacı Bayram-ı Velî hazretlerinin yanına çekilmektedir. Zincirin ucu da, bu velinin elindedir. Çekile çekile bu büyük velînin kapısının eşiğine kadar gelir. O anda uyanır. Rüya gayet açıktır. Anlar hata ettiğini. - Ben o zatı tanıyamadım, der. Ve Ankara'ya geri döner. Gönlüne bu velînin aşkı düşmüştür. Ankara'ya vardığında, Hacı Bayram-ı Velî hazretleri, talebesiyle tarlada çalışmaktadır. Bunu öğrenip tarlaya koşar. Ama ilgi görmez bu büyük velîden. O böyle yapınca talebeleri de yüz göstermezler. Ama o, kararlıdır. Onlar gibi çalışmaya başlar. Yine ilgi göremez. Az sonra yemek vakti gelir. Yemekler getirilir. Büyük velî onu görmezden gelir. Yemeği talebelerine taksim eder. Artanı köpeklere gönderir. Herkes yemek yerken, o bir kenarda mahzun kalır. Kalbi kırıktır. Ama kendi kendine; "Ey nefsim! Senin saadetin bu kapıdadır. Sen kıymetini bilmedin bu zatın. Öyleyse köpeklerle yemeye müstehaksın" der. Ve köpeklerin kabına yanaşır. Tam elini uzatmıştır ki, büyük velî; - Ey köse! Tez girdin kalbimize. Gel, yanıma otur! diye seslenir. Ve ekler: - Zincirle gelen, böyle ağırlanır... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Mütevazı hayat yaşıyordu
2009-05-01 01:00:00
Bursa'da medfun olan Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" babası, Seyyid Ali isminde, hâl ehli bir mübarek kimse idi. Herkese yardım etmesiyle meşhurdu. Küçük kulübesinde, mütevazı bir hayat yaşıyordu hanımı ile. Her gün ormana gidip, odun keser, onları yüklenip köye getirir, fakirlere dağıtırdı. Yine bir gün, bir yük odunu sırtlayıp, dolaştı fakirleri tek tek. Çaldı bir kapıyı: - Odun ister misiniz? - Allah razı olsun baba. Bu gecelik var. Başka kapıyı çaldı: - Odununuz var mı? - Bu gecelik var. Olmayana ver. Bir tek odun alan olmadı. Yorulup, oturdu bir ağacın altına. - Ey Rabbimiz! Bollukla yaşatırsın bizi. Sana sonsuz hamdederiz, dedi. O esnada hanımı geldi. Ve bir sepet hurmayı önüne koyup; - Bunları talebeniz verdi, dedi. - Niçin kabul ettin. Evimizde hurma var. - Ne yapayım peki? - Fakirlerine dağıt hepsini. - Peki bey, dedi. Taktı koluna sepeti. Ev ev dolaştı: - Hurma ister misiniz? - Sağol teyze. Hurmamız var. Başka kapıyı çaldı: - Şu hurmayı alınız. - Allah razı olsun. Bu gecelik var. Bütün köyü dolaştı. Ama alan olmadı tek bir tane. Eve dönüp durumu söyledi beyine. Seyyid Ali, açtı ellerini; - Yâ Rabbî, bana bir oğul ver ki, bir ömür boyu senin kullarına hizmet etsin, diye yalvardı. Hanımı da can-ü gönülden; - Âaamiiin, dedi. Rabbimiz, bir oğul ihsan etti onlara. O çocuk büyüyünce, Emir Sultan hazretleri oldu. Ve ömür boyu hizmet etti insanlara. >
.Ben hallederim"
2009-05-02 01:00:00
Allah dostlarından Abdülehad Efendi "rahime-hullahü teâlâ" bir gün talebelerine seslenir: - Evlatlarım! Gençler, bir ağızdan cevap verirler: - Buyurun hocam! - Üsküdar'da görülecek bir işimiz vardır. Hanginiz bu işi yapabilir? Talebeden ses çıkmaz. Çünkü denizde çok şiddetli fırtına vardır. Dalgalar, sıra dağlar gibi gelip kıyıya çarpmaktadır. Bunun için çalışmaz kayıkçılar. Talebeler bunun için peki diyemezler. Yoksa hocalarını çok severler. Ama içlerinde biri vardır ki; - Başüstüne efendim! der. Abdülehad Efendi, memnun olur. - Peki evladım! Selâmetle git gel, buyurur. Delikanlı, duasını almıştır mürşidinin. Koşar hemen. İyi de yüze yakın kayıkçı vardır. Ama hiçbiri kalkmaz yerinden. - Delirdin mi? derler. Baksana şu rüzgara. Ve eklerler: - Bu fırtınada kim geçer Üsküdar'a? Ama o duymaz hiçbirini. Zira yapmaya kararlıdır hocasının işini. İçinden; "Bu işi hocam istedi. Öyleyse Rabbim yardım eder" der. Kendine değil, Rabbine güvenir. Üstadının himmet edeceğini iyi bilir. O böyle düşünürken kayıkçılardan biri; - Haydi gel de gidelim! diye seslenir. Delikanlı sevinçle koşar. Kayığa biner binmez fırtına yavaşlar. Ve henüz bir ok atımı yol almamışken iyice durur. Deniz âdeta sütliman olur. Kısa zamanda gidip gelirler. Ne bir üzüntü olur yolda, ne de keder. Gelip bilgi verir üstadına. Büyük velî çok memnun olur. Açar ellerini. - Yâ Rabbî! Aç bu gencin kalb gözünü, diye yalvarır. Dua anında kabul olur. Kalb gözü açılır, evliya olur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Mevlana bizi bıraktı!"
2009-05-03 01:00:00
Şems-i Tebrizi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" Konya'ya gelince, hazret-i Mevlana Onu görüp âşık oldu. İkisi bir odaya kapanıp sohbet ediyorlardı. Fakat talebeleri, sevenleri ve şehrin ileri gelen âlimleri, bu hâli beğenmediler. Ve bir cuma gecesi Konya'yı terk edip, Denizliye gittiler. Sultan Alaaddin, çok üzüldü. Sadreddin-i Konevi hazretlerini çağırıp; - Âlimler Konya'yı terk etmiş, dedi. - Evet sultanım, haberim var. - Bu yaptıklarına çok içerledim. - Ne yapmamı istersiniz sultanım? - Diyorum ki, Denizli'ye gidesin. Onları toparlayıp, Konya'ya getiresin. - Hemen mi sultanım? - Evet. Cuma namazına burada olsunlar. - Başüstüne sultanım, dedi. Ve bindi katırına, düştü Denizli yoluna. Konya-Denizli arası, üç günlük yoldu. Cuma namazına ise birkaç saat kalmıştı. Büyük veli, Allahın izniyle, bir anda vasıl oldu Denizli'ye. O âlimleri bulup: - Sultan sizi cuma namazına bekliyor, dedi. Âlimler şaşırdı: - Cuma namazına mı? - Evet. - Ama bu imkânsız. Konya üç günlük yol, cuma namazına ise iki saat var. Buyurdu ki: - Siz peki deyin. Hak teâlâ her şeye kadirdir. - Amenna, ama... - Haydi hazırlanın. Vaktimiz yok. - Pekâlâ, dediler. Ve tereddütle bindiler hayvanlarına. Henüz bir iki konak gitmişlerdi ki, Konya göründü karşıdan. Evet, Konya'ya varmıştı kafile. Hatta cuma ezanı okunmamıştı bile. Padişah çok sevindi. Teşekkür etti Sadreddin Konevi hazretlerine. Âlimler mi? Onlar da görünce bu harikuladeyi, daha iyi anladılar Sadreddin Konevi'yi. www.gonulsultanlari.com
.Yâ Rabbî, şifa ver!"
2009-05-04 01:00:00
Abdülehad Nuri hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir kadı vardı. Evi, bu velînin evinin yanındaydı. Bir gün nefes nefese geldi bu zata: - Hocam duanıza muhtacız. - Hayrola ne oldu? - Oğlumuz tauna yakalandı. Dua edin de kurtulsun. - Ben, aciz bir kulum. Allahın dediği olur, buyurdu. Sonra el kaldırıp yalvardı: - Yâ Rabbî hastalığı da veren sensin şifayı da. Şifa ver bu çocuğa. Ellerini yüzüne sürerken; - Oğlunuz iyileşti, buyurdu. Şimdi ev içinde dolaşıyor. Kadı Efendi, sevinçle koştu evine. Gördü ki oğlu iyileşmiş. Şükretti Rabbine. DENİZ DE MAHLUKTUR Bir talebesi de çalışıp kadı oldu. Tayin ettiler onu bir yere. Oraya gitmek için bindi gemiye. Sonra bir fırtına, bir rüzgâr. Ne yapacağını şaşırdı insanlar. Feryat figan sesleri sardı gemiyi İşte o sırada yetişti büyük velî. - Ey insanlar! diye seslendi. Deniz de bir mahluktur, emredileni yapar. Sonra nida etti: - Ey fırtına, ey rüzgâr! Sakin olun ki, kurtulsun insanlar! O anda durdu rüzgâr. Kunrtuldu yolcular. ALTINLAR TOPRAK OLDU Bir gün de vezirlerden biri, bir kese "altın" alıp, hediye etti bu velîye. Sonra kendi kendine böbürlendi. İçinden; "Bu kadar kıymetli hediyeyi kimse kimseye veremez" dedi. Büyük velî döndü vezire; - Bu altınlarla mı bize minnet ediyorsun? Bunlar, bizim gözümüzde "toprak"tan farksızdır, buyurdu. Sonrası malum. Altınlar "toprak" oldu!.. > www.gonulsultanlari.
.Şu adamı susturun!"
2009-05-05 01:00:00
Mevlana Seyyid İbrahim Efendi "rahime-hullahü teâlâ" Allah adamlarındandır. Sevenleri olduğu gibi sevmeyenleri de vardır. Nitekim biri vardır ki bu zata dil uzatır. Gıybetini yapar. Allahtan da korkmaz. Ama büyük zat aldırmaz. Hatta cevap bile vermez. Bir gün sevenleri gelirler; - Efendim şu adamı susturun, derler. Ama O; - Hayır, buyurur. Eden kendine eder. - Efendim izin verin, biz söyleyelim, derler. - Hayır, buyurur yine. Bırakın söylesin. Her kaptan içindeki dışarı sızar. İyi de, o kimse ahlaksızdır. Meydanı boş bulunca iyice azıtır. Kötülüklerini daha da artırır. Hakaretinde gider çok ileriye. Gelip haber verirler bu büyük velîye. O zamana kadar sabreden İbrahim Efendi bu defa çok üzülür. Kalbi incinir derinden. Ve gadaba gelir birden. Döner sevdiklerine; - Onun dili, bir daha döner mi? O hakaretlerine devam edebilir mi? buyurur. Eyvah! Ok yaydan çıkmıştır. Allah dostu kırılmıştır. İşte ne olursa o anda olur. Adamın dili tutulur. Hem de o anda. Yani böyle buyurduğu zamanda. Bir kelime konuşamaz olur. Nitekim büyüklerimiz; "Evliya, açıkta duran kılıç gibidir. Onlara sataşanlar, o kılıca boyunlarını vururlar" buyurur. Onu bu halde görenler; - Bir velîyi incitenin hâli işte böyle olur, derler. Gönlü kırık velînin bir cümlesi, ne hâle soktu adamı. Ve dua ederler: - Yâ Rabbî! Evliyayı üzmekten koru bizi. Evet velîler, Allahın dostudurlar. Onların hürmetine yağdırılır yağmur, kar. Onların kalblerinden, kalblere feyiz akar. www.gonulsultanlari.com
.Şimdi ne yapacağız?"
2009-05-06 01:00:00
Merkez Efendi "rahime-hullahü teâlâ" büyük velîlerdendir. Bir gün, Yavuz Sultan Selim Hanın kızı ve efendisi sadrâzam Lütfü Paşa, Yanya'dan İstanbul'a doğru yola çıkarlar. Ancak yolda eşkıya pusu kurmuştur. Aniden baskına uğrarlar. Kurtulmaları zordur. Zira hem yalnız, hem de silahsızdırlar. Birbirlerine bakıp; - Şimdi ne yapacağız? derler. Çaresizdirler. İşte bu korkulu ve heyecanlı anda, Merkez Efendi belirir yanlarında. Şaşırırlar. Mübarek zat, inanılmaz bir heybet ve azametle ortaya çıkar. Eşkıyalar onu görür. Her biri bir yana kaçar. Hatta korkudan titrer bedenleri. Bir anda terk ederler o yeri. Lütfü Paşa ve hanımı kurtulmuşlardır. Ama ne olduğunu anlayamazlar. Öyle ya, Merkez Efendi nasıl ve nerden gelmiştir oraya? Bunu düşünürken, onu göremezler. Zira kaybolmuştur gözden. Onlar bu hadiseyi görür, daha çok severler bu büyük velîyi. Ve İstanbul-Bahariye'de bir cami inşa ettirirler. Camiye, onun ismini verirler. Yanına bir büyük medrese yaptırır, baş müderris yaparlar oraya bu velîyi. SİZE İMAM OLAYIM Bu zat, ömründe hiç cemaatsiz namaz kılmamıştır. Hem de büluğ çağından ölünceye kadar. Şöyle ki; Eğer cemaate yetişemezse, namazı cemaatle kılanlara; - Gelin, size imam olayım. Benimle bir daha kılın, der. Sorarlar: - Olur mu böyle? - Olur olur, buyurur. Benimki farz olur, sizinki nafile. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kapıyı açmaz, ama...
2009-05-07 01:00:00
Allah dostlarından Merkez Efendi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", küçük yaşta başlar ilim tahsiline. Aklı, fikri, zekâsı, İlme karşı hevesi, Öyle çoktur ki, şaşırtır herkesi. Vakta ki tahsilini bitirir. Sümbül Sinan ismini işitir. Aldırmaz ama. Zira bazı dedikodular duymuştur hakkında. O gece, rüyasına girer büyük velî. Şöyle ki; Rüyasında kapısı çalınır. Görür ki, gelen Sümbül Sinan hazretleridir. İstemez içeri girmesini. Yığar kapı ardına eşyasının hepsini. Kendi de çıkıp oturur üzerine. Ama Sümbül Efendi kapıyı açar yine. Ve Merkez Efendi eşyalarla birlikte, yerde bulur kendini. Uyanıp, anlar hata ettiğini. Sabahı zor bekler. Ve erkenden çıkar evden. Sümbül Sinan hazretlerine gider hemen. Büyük velî, o esnada kürsüde vaaz etmektedir. O da içeri girip, kürsüsünün arkasına usulca çömelir. Güya Ona görünmeden. Ama o görmüştür kendisini. Zira bekliyordur gelmesini. Bir surenin tefsirini yapmaktadır o ara. Nihayet tefsir biter. - Bu tefsiri hepiniz anladınız, der. Ve ekler: - Merkez Efendi de anladı. Sonra daha yüksek mânâlar vererek devam eder. Ama anlamamıştır cemaat bu bahsi. Sümbül Sinan hazretleri, dersine yine ara verip; - Bunu anlayanınız olmadı, der. Ve ekler: - Hoş, Merkez Efendi de anlamadı. Merkez Efendi almıştır alacağını. Düşünür ki: "O rüya doğru çıktı vallahi. Girdi gönül evime, ben istemesem dahi." www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Evlenmek istiyordu...
2009-05-08 01:00:00
Merkez Efendi hazretleri, hocası Sümbül Sinan Efendi'nin "rahimehümallahü teâlâ" bir defa sohbetinde bulunmakla âşık olmuştu Ona. Hatta birinci talebesi olmuştu. Hocası da Onu çok sevdi. Ve mutlak icazet verdi kendisine. Her şey yolundaydı. Her şey tamamdı. Ama bir şey hariç. Yaşı yirmidokuza geldiği halde bekârdı henüz. Evlenmek istiyordu. Ama kiminle? Hocasının kızını düşünüyordu. Ama nasıl söyleyecekti bunu Ona? Bir aracı koyarak arz etti nihayet. Ertesi gün hocası Sümbül Sinan Efendi çağırıp sordu: - Sen evlenmek mi istiyorsun evladım? - İzin verirseniz hocam. - Peki kiminle evleneceksin? Mahcubiyetinden önüne baktı. - Şeyy...efendim... Büyük zat gülümsedi: - Anladım, bizim kıza talipsin. Onu sana veririm, ama bir şartla. - Her şartı kabul ediyorum hocam. - Şartım biraz ağırdır. Yapabilecek misin? - Himmetinizle inşallah efendim. - Pekâlâ, "bir yük altın" getir bizim eve. Hiç tereddüt etmeden; - Baş üstüne efendim, dedi. İyi de, nereden bulacaktı bir yük altını? Hemen geçti faaliyete. Önce üç-beş çuval buldu. İçini "toprak"la doldurdu. Ağızlarını dikip, gönderdi hocasının evine. Sonrasını tahmin edersiniz. Evde çuvallar açıldı. Çil çil "altınlar" ortalığa saçıldı. Hocası hiç hayret etmedi. - Evladım! Benim muradım altın değildi, buyurdu. Ve ekledi: - İstedim ki, hanım da tanısın seni, o da seve seve versin kerimesini. Ve evlendiler. Cenâb-ı Hak şefaatlarına kavuştursun. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rüyanın tabiri nedir?"
2009-05-09 01:00:00
Padişah Sultan Ahmet "rahime-hullahü teâlâ", rüya görür bir gece. Uyanınca üzülür. Zira rüyasında, bir küffar kralıyla güreşe tutuşmuş, ama kendisi sırtüstü yere düş-müştür. Görünüşte korkunç bir şey. Ama bu, bir rüyadır. Ve her rüya tabire muhtaçtır. Kim yapabilir bu tabiri? Adres bellidir. Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri. Acele mektup yazıp gönderir bu velîye. "Rüyamızın tabiri nedir?" diye. Haberci, dergâha varır. Kapı vurmadan açılır. Hazret-i Hüdayi, elinde zarfla çıkar. Padişahın mektubunu alır, kendi mektubunu memurun eline tutuşturup; - Bu, Padişahımızın mektubuna cevaptır, buyurur. Haberci zarfı alır. Acele sultana ulaştırır. Mektup şöyle: "İnsan vücudunda, en kuvvetli olarak "sırt" yaratılmıştır. Cansızlarda ise "toprak". Rüyada bu iki kuvvet bir araya gelmiştir ki, bu da rüya ilminde "kuvvet'e işarettir. Yani padişahımız "galip gelir" demektir. Padişah rahat eder. Döner vezirlerine; - Rüyamızın tabiri budur. Hüdayi'ye, "bin altın" götürülsün! diye emreder. Vazifeli memur, bir torba altınla düşer yollara. Bu esnada... Hazret-i Hüdayi'nin zevcesi "el darlığı"ndan yakınmaktadır beyine: - Ay efendi, yakında çocuğumuz olacak. Bir bez parçası bile yoktur yavrumuzu saracak. O anda çalınır kapıları. Memur arz eder altınları. Tam "bin altın". Mübarek alır onu eline. Getirip koyar hanımın önüne. - Al hanım, buyurur. İşte sana dünyalık. Ve ekler: - Padişah göndermiş, üzülme artık. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Alacaklı sıkıştırıyordu!..
2009-05-10 01:00:00
Şaban-ı Velî hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" zamanında birinin, bir kimseye borcu vardı. O günün parasıyla, beşyüz akçe. Bir türlü ödeyemiyordu. Ama alacaklı bu. Bekler mi? Sıkıştırıyordu zavallıyı. Bir gün yine gelip istediğinde; - Biraz mühlet ver, diye yalvardı. Ancak mühlet vermeyince, koştu bir velînin türbesine. - Yâ Rabbî, bu velî hürmetine, bana borcum kadar akçe gönder, diye yalvardı. Dönüşte, Şaban-ı Velî hazretlerini hatırladı. Ve koştu bu zatın evine. - Selâmün aleyküm hocam. - Aleyküm selâm evlat. Hoş geldin. Daha o bir şey söylemeden büyük velî minderini gösterip; - Bunun altındakileri al! buyurdu. Adamcağız minderin ucunu kaldırdı. Altında bir miktar para vardı. Utana sıkıla biraz aldı. Ama onun, beşyüz akçeye ihtiyacı vardı. "Bunlar yetmez" diye düşünürken, büyük zat; - Sıkılma evlat, buyurdu. Ne varsa al! Adam biraz daha aldı. Ama yine hepsini alamadı. Şaban-ı Velî hazretleri; - Onlar senindir, buyurdu. Hepsini al! - Başüstüne efendim, dedi. Ve aldı hepsini. O zaman Şaban-ı Velî hazretleri, kaldırdı ellerini. - Yâ Rabbî! Bu kulunu bir daha darda koyma! diye yalvardı. Adamcağız "Amin" dedi içten. Uçuyordu sevinçten Zira işi görülmüştü. Para'yı ve Dua'yı alıp sevinçle eve döndü. İyi de, bu para, borcunu ödemeye yetecek miydi? Acele saydı, şaşırıp kaldı. Zira tamı tamına borcu kadardı. Koşarak gitti alacaklısına. Borcunu ödeyip, şükretti Mevlasına... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hazreti Hızır'ı görmek istiyordu...
2009-05-11 01:00:00
Kanuni Sultan Süleyman Han zamanında, Yahya Efendi "rahime-hullahü teâlâ" vardı ki, Sultan, Ona "Ağabey" diye hitab ederdi. Dahası, hürmet ederdi. Bu zat, hazreti Hızır ile sık görüşüyordu. Sultan da bunu biliyordu. Bir akşam, kayıkla gezintiye çıkmıştı ki, Yahya Efendi'yi hatırlayıp, yanaştırdı kayığı Ortaköy'e. Ve birisiyle; - Ağabey, gel de beraber dolaşalım, diye haber saldı. Niyeti, Onun bereketiyle hazreti Hızır'ı görmekti. Büyük velî, gelip bindi kayığa. Ama yalnız değildi. Biri daha vardı yanında. O kişi, sultanın parmağındaki "yüzüğe" dikkatlice bakıyordu ki, Sultan bunu fark edip, çıkardı yüzüğü parmağından. Ve o kişiye uzatıp; - Galiba merak ettin. Al yakından bak, dedi. Aldı o da yüzüğü. Evire çevire baktı, baktı. Ve kaldırıp denize attı. Padişah üzüldü. Ama hiç kızmadı. Zira çekinirdi Yahya Efendi'den. O kişi, biraz sonra; - Ben ineyim dedi. Denizden bir avuç su aldı. Uzattı padişaha. Ve yürüyüp gitti. Onu göremediler bir daha. Padişah "Neler oluyor?" diye düşünürken avcundaki suda, "yüzüğünü" gördü. Evet, neler olduğunu anlamıştı. Ama geç kalmıştı. Tutmak istediyse de "o kişi"nin elinden, olmadı. Zira kaybolmuştu gözden. Sordu hemen Yahya Efendi'ye: - Ağabey, neler oluyor? Buyurdu ki: - O kişi, hazreti Hızır'dı sultanım. - İyi ama neden önce söylemedin. - O, kendini tanıttı hünkârım. Ama siz geç kaldınız, ne yapayım?
Hüdayi Yolu...
2009-05-14 01:00:00
Birinci Sultan Ahmet Han, rahmetullahi aleyh büyükçe bir cami yaptırmaya karar verir. Yer, Sultanahmet'tir. İnşaat başlar. İlk kazmayı, Padişahın emriyle, Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri vurur. Ve bir Cuma günü cami tamamlanır. Açılış için herkese haber salınır. İyi de Cuma hutbesini kim okuyacaktır? Padişahın zihninde bellidir isim. Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri. Ve emir verir. Bir vazifeli çağırmaya gider. Büyük zat Üsküdar'da oturmaktadır. Haberi alır almaz iskeleye varır. Fakat o da ne? Bir fırtına, bir rüzgar. Dalgalar, sıra dağlar gibi kıyıya çarpar. Ama mutlaka karşıya geçmelidir. Zira bu, Padişah emridir. İyi de kayıkçılar yoktur ortalıkta. Öyle ya, bu havada kim geçmek ister karşıya? Nihayet birini bulur. - Evlat! Karşıya geçmek istiyorum, buyurur. Şaşırır adam. - Delirdin mi baba?! - Neden? - Havaya baksana. Çıkılır mı bu fırtınada? - Çıkılır evlat. Allah büyüktür. - Amenna. - Haydi öyleyse gidelim. - Galiba işin mühim. - Evet. Padişah çağırdı, gitmeliyim. Adam insafa gelir. Hatta Onu sever. - Pekâlâ baba, gel bakalım, der. Büyük velî, Bismillah deyip, biner kayığa. Çabucak varırlar Sarayburnu'na. Sakin, sessiz ve rahat. Dalgalar, adam boyudur. Ard arda gelirler. Kayığa dokunmazlar fakat. Kayığın etrafını, çevirir sakin bir alan. Su olur sütliman. Kayık, "gelin" gibi süzülüp, karşıya varır. Bu yüzden Üsküdar-Sarayburnu arası, "Hüdayi Yolu" adını alır.
.
.Sultanlar rikâbında yürüsün!"
2009-05-12 01:00:00
Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri, hocası Üftade hazretlerine rahmetullahi aleyhima çok hizmet eder. Ne emrederse, yerine getirir. Çok duasını alır. Üç sene sonra icazet alır. İnsanlara ilim ve feyiz saçar. Daha sonra hocası hastalanır. Üstadına severek hizmet eder. Hocası çok memnun olur. Bir gün açar ellerini; - Sultanlar, rikâbında yürüsün! buyurur. Yani; "Sen, at üstünde giderken, Padişah ardınca yaya yürüsün" demek ister. Çok geçmez, hocası vefat eder. Ondan sonra insanlar Ona gelir. Zengin fakir... Yaşlı genç... Hatta sultan ve vezir... İstifade etmeye Ona gelir. Sultan birinci Ahmed Han, Üçüncü ve Dördüncü Muradlar, Sultan İkinci Osman, Bu velîyi "gönül sultanı" olarak bilir. Duasını isterler. Nitekim bir gün; Sultan Ahmed Han, gider Üsküdar'a. Bu velîyi görür bir ara. Kendisi at üstündedir, O ise yaya. Edebinden yere iner. Hürmetle yaklaşıp; - Ey kıymetli üstadım! Lütfedip binseniz, der. Bakar ki, Cihan Sultanıdır böyle diyen. Hocasının sözünü hatırlar hemen. "Sultanlar rikâbında yürüsün!" buyurmuştur kendisine. Padişah, bindirir Onu atına. Kendi düşer rikâbına. Hüdayi hazretleri, at üstünde az gider. Sonra durup, Padişaha; - Bu teklifinizi bir sebeple kabul ettik, buyurur. - Hangi sebep efendim? - Üstadım, bir gün bana; "Sultanlar rikâbında yürüsünler" diye dua buyurmuştu. Hocamın o sözü yerine gelmiş oldu. Sonra attan iner. Yaya olarak evine gider...
.Sakın terk-i edebten!..
2009-05-13 01:00:00
Nabi Efendi "rahime-hullahü teâlâ", Osmanlı devletinde yetişen bir şairdir. Kafile ile hacca gitti bir sene. Devlet ricalinden kişiler de vardı. Vekiller, subaylar, paşalar... Nabi Efendinin Resulullaha "aleyhissalatü vesselâm" sevgisi, aşk derecesindeydi. Bu aşk ile Hicaz yollarında uyumadı. Medine, uzaktan göründü nihayet. O zaman zirveye çıktı bu muhabbet. Kalbi, bu aşkla yanıyordu. O, böyle yanarken, bir de ne görsün. Biri yatmış uyuyor, ayakları kıblede. Üzüldü, kederlendi. Gayr-i ihtiyari bir şiir döküldü dudaklarından. Yüksek sesle okuyordu. Muhatap, o uyuyan adamdı. Maksat hasıl oldu ve adam uyandı. Şiirin bir dörtlüğü şöyle: Sakın terk-i edebten, Kûy-ü mahbûb-u Hüdâdır bu. Nazargâh-ı ilâhîdir. Makâm-ı Mustafâdır bu. Gafil adam, hızla doğruldu. Ve Nabi'ye sordu: - Ne zaman yazdın bunu, başkası da duydu mu? - İlk defa söylüyorum. Sizi böyle görünce içimden geldi. - Aman Nabi, duymasın başka biri. Ve vardılar Medine'ye. Fakat o da ne? Mescid-i Nebîde bütün müezzinler, bu şiiri okuyorlardı. Hem bütün minarelerden. Şaşırıp sordular müezzinin birinden. - Bu şiiri nereden öğrendiniz? - Efendimizden. - Nasıl? - Rüyada. Meğer Resulullah Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm" bütün müezzinlerin rüyasına girip bu şiiri okumuşlar ve; - Ümmetimden Şair Nabi Efendi geliyor. Onu, ezandan önce bu şiirini okuyarak karşılayın! buyurmuşlar.
.Dua et, zengin olayım!"
2009-05-15 01:00:00
Ubeydullah Hakkâri hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir sohbetinde; - Allahtan her şeyin hayırlısını isteyin. Israrcı olmayın, buyurur. Ve şu menkıbeyi anlatır. Asr-ı saadette bir kişi vardır. Adı, Salebe. Bu, bir gün Resulullaha gider. - Yâ Resulallah! Dua et de zengin olayım, der. Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm" ikaz ederler: - Hayırlısını iste! Salebe: - Hayır der. Dua et, zengin olayım. Eyvaah! Resulullaha "Hayır!" demek küfürdür esasen. O, bu sözüyle küfre düşer zaten. Efendimiz ikinci defa ikaz eder: - Hayırlısını iste! O diretir: - Dua et, zengin olayım. Efendimiz son kere ikaz ederler: - Bak! Ben Peygamberim. Dua edersem, kabul olur. Ama ola ki sen sıkıntıya girersin. Hayırlısını iste. Ama o söz dinlemez: - Dua et, zengin olayım. Eh, kendi istemiştir. Resulullah dua buyurur. Zengin olur. Malları katlanarak artar. Öyle ki, sürülerini almaz olur ağıllar. Şehir dışında bir çiftlik açar. Artık namazlara da gelmez olur. Ve o sene "zekat" farz olur. Resulullahın emriyle zekat memuru gider. Salebeden zekat ister. Ancak o; - Bir düşüneyim, der. Memur gider, dolaşır, tekrar gelir. Ama Salebe'nin niyeti bozuktur. - Ne zekatı! der. Siz düpedüz haraç istiyorsunuz. Ben bu malı sizin için mi kazandım? Ve mürted olur, yıkar ahiretini. Sonsuz ateşe atar kendini. Memur döner, Resulullaha arz eder. Ve hazin cevap: - Salebe'ye yazıklar olsun! www.gonulsultanlari.com
."Sıhhatinizi koruyun!"
2009-05-16 01:00:00
Allah dostlarından Hasan Hamdi Efendi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" bir sohbetinde; - Sıhhatinize dikkat edin. Sıhhati korumak, dinimizin emridir, buyurur. Ve şu menkıbeyi anlatır: Peygamber Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm", Rum İmparatoru ile mektuplaşırlardı. Hediye gönderirlerdi birbirlerine. Bir gün Herakliyus'tan bazı hediyeler gelir. Hepsi de kıymetlidir. Ama farklıdır biri: Hekim Herakliyus, bir "doktor" göndermiştir. Bu kişi Resulullahın huzuruna gider; - Efendim, İmparator beni size hizmet için gönderdi. Hastalarınıza bedava bakacağım, der. Resulullah Efendimiz memnun olur. - Hoş geldiniz! buyurur. Sonra emreder Eshaba. Ona bir ev verirler. Her gün nefis yiyecekler getirirler. Adam yer, içer, hasta bekler. Ama gelen olmaz. Günler, hatta aylar geçer. Kimse uğramaz. Artık canı sıkılmaya başlar. Gider Resulullah Efendimize; - Efendim! Buraya hizmet için geldim. Çok da rahat ettim. Ama bugüne kadar tek bir hasta gelmedi. Sıkılmaya başladım, der. Ve ardından; - Müsaadenizle gidebilir miyim? der. Efendimiz "aleyhisselam"; - Sen bilirsin! Daha kalırsan, sana hizmet ederiz. Gidersen de uğurlar olsun. Ama şunu bil ki, yıllarca kalsan, sana hasta gelmez, buyururlar. Doktor sorar: - Neden efendim? - Çünkü Eshabım hasta olmaz. - Hiç mi hasta olmazlar? - Evet. Dinimiz, bize hasta olmamak yolunu göstermiştir. - Nedir o efendim? - Birincisi, Eshabım temizliğe çok dikkat eder. İkincisi, acıkmadan sofraya oturmaz, doymadan kalkarlar..
.Senin bir derdin mi var?"
2009-05-17 01:00:00
Emir Sultan hazretleri, "rahime-hullahü teâlâ" Buhara'da birkaç kişiyle sohbet ediyordu ki, yanlarına biri geldi. Perişan bir hali vardı adamın. Büyük veli sordu: - Hayrola kardeşim, bir derdin mi var? - Evet üstadım, sormayın. - Hayrola, ne oldu? - Küçük bir bahçem var benim. Onun mahsulüyle geçinip gidiyorduk. Ama bu sene şiddetli kuraklık sebebiyle bütün ağaç ve sebzelerim kurudu. Aile efradım da kalabalık. Bu halde nasıl geçiniriz? dedi. Ve yalvardı: - Ey Resulün evladı, ferahlığımız için, dua edin bu garibe. Emir Sultan hazretleri; - Üzülme kardeşim, Allah rızıklara kefildir. Seni de bu beladan kurtarır inşallah, buyurdu. Adamcağız; - İnşallah hocam, dedi. Ve ayrılıp gitti. Emir Sultan hazretleri çok üzüldü. O gece adamın bahçesine gidip; - Yâ Rabbî, bu bahçedeki ağaç ve nebata canlılık ver. Yeniden hayat bulsunlar! diye dua etti. Bu halis duası kabul oldu. Ve ağaçlar birden canlanıp, dalları meyve doldu. RÜYA MI GÖRÜYORUM? Ertesi gün, bahçe sahibi gelip de vaziyeti görünce, çok şaşırıp; - Aman yâ Rabbi, rüya mı görüyorum? dedi içinden. Sonra ellerini kaldırıp; - Ey rızıklara kefil olan Allahım! Yoksa hazreti Hızır mı geldi bu bahçeye? Bildir bu hakikati bu biçareye, diye yalvardı. Başını kaldırdığında, Emir Sultan hazretleri'ni gördü bahçenin öbür ucunda. Dünkü olanları hatırladı. - Allah rızıklara kefildir, diye mırıldandı. Kalktı ve elini öpmek için Ona doğru koştuysa da göremedi Onu bir daha. Kaybolmuştu gözden. >> www.gonulsultanlari.
.Yirmi kişiye, yedi yüz kişi!
2009-05-18 01:00:00
Penç kalesi, müminler tarafından muhasara edilmişti ki, yirmi mücahit, azık getirmek için biraz uzaklaştılar. Az sonra önlerine düşman askeri çıktı. Hem de "yedi yüz" kadar. Yirmi kişiye, yedi yüz kişi. Kâfirler, yirmisini de esir alıp, on günlük mesafedeki bir kaleye hapsetti onları. Gündüz kale dışında zorla çalıştırır, gece zincire vururlardı. BİZİM DİNİMİZE GİRİN! İçlerinde Emir Sultan hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" çok seven Ahmet isminde biri şöyle anlatıyor: Beni, altı arkadaşımla birlikte bir papazın hizmetine verdiler. Papaz teklif etti bize: - Bizim dinimize girin! - Hayır, girmeyiz. - Eğer kabul ederseniz, size eziyet yapılmaz. Hatta hepinizi evlendirir, çok da para verip, zengin ederiz. Yine reddedince, papaz; - Peki, siz bilirsiniz, dedi. Bir daha bu teklifi yapmadı. Nihayet "yortu günü" geldi bu kâfirlerin. Hepsi içki içip sızdılar. Ben, zincire bağlı vaziyette uyuyordum ki; - Emir Sultan geliyoor! diye bir ses duydum. Büyük veli yanıma geldi. Zincirlerimi çözüp; - Kalkın, terk edin bu yeri! dedi. Uyandım ki, zincirlerim çözülmüş gerçekten. Kalkıp, sessizce dışarı çıktım. Diğer arkadaşları da uyandırdım. Hepsinin zincirini çözüp, anlattım olanları. Nöbetçiler sızmış, uyuyordu. Onların kılıçlarını alıp, sessizce çıktık hapishaneden. Deniz kıyısına vardık hemen. Kıyıda bir sandal vardı. Ona binip, acele açıldık denize. Sağ salim geldik evimize. Sonra Bursa'ya gittik. Bu büyük velîyi ziyaret edip, "Fatihalar" gönderdik mübarek ruhuna. www.gonulsultanlari.com
.Niçin imana gelmezsin?"
2009-05-19 01:00:00
Bir Hıristiyan rahip vardı ki, Bursa'da, bir dağın mağarasında tek başına yaşardı. Senenin son ayında, Bursa'ya iner, bir ay kadar tenha bir yerde inziva ederdi. Emir Sultan hazretlerinin Bursa'ya geldiği sene, yine mağaradan çıkıp, doğruca Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" bulunduğu yere geldi ve; - Safa geldin yâ Emîr! dedi. Büyük velî sordu: - Benim "Emir" olduğumu nereden bilirsin ey rahip efendi? - Rüyada öğrendim. - Kimden? - Senin büyük ceddinden. O büyük Resul haber verdi. - Öyleyse niçin iman etmezsin? - Ben, o büyük Peygamberin huzurunda iman ettim, dedi. Ve ayrılıp gitti. EVİNİ SATMIYORDU, AMA... Bayezid Han, Bursada, Ulu Camiyi yaptırmaya karar vermişti. Ancak arsada bir yaşlı kadının evi vardı ve bir türlü satmıyordu. Padişah, bizzat gidip rica ettiyse de, kadın; - Olmaz! dedi yine. Yıldırım Bayezid Han çaresizdi. Emir Sultan hazretlerine gidip; - Aciz kaldık hocam, himmetinize muhtacız, dedi. Emir Sultan hazretleri dua etti. O gece, rüya gördü kadın. Şöyle ki; Kıyamet kopmuş, halk mahşer meydanında toplanmış, hesapları görülmüş, Müslümanların hepsi Cennete gitmiş, sadece o kalmıştı meydanda. Melekler sordular kadına: - Sen de Cennete gitmek ister misin? - Elbette isterim. - Öyleyse sat evini sultana. Bırak inadı. O anda uyandı. Anlamıştı hatasını. Sultana koştu hemen. - Evim senindir, dedi. Ve ekledi: - Para da istemem. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen kimsin yabancı?"
2009-05-20 01:00:00
Emir Sultan hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" gençliğinde Mekke'ye geldi. Haccı eda edip, Medine'ye yöneldi. Büyük ceddini ziyaret edecekti. Misafirhanede boş bir oda görüp süzüldü içeriye. Lakin bir vazifeli gördü onu: - Kimsin sen yabancı? - İsmim Emir Buhari. Buhara'dan geliyorum. - İyi ama bu odada kalamazsın. - Neden? - Bu oda, seyyidlere ayrılmıştır! Kendisi de seyyid idi. Ama söylemek istemedi. - İzin verin kalayım lütfen. - Hayır. Sana izin verirsek, başkaları da ister. Düzen bozulur. Mecbur kaldı söylemeye. - İyi ama ben de seyyidim. - Seyyid mi? Peki kim bilir senin seyyid olduğunu? - Buralarda beni kimse tanımaz ki. - Peki nasıl isbat edeceksin bunu? - Resulullaha "aleyhissalatü vesselâm" selâm verelim. Kimin selâmına cevap verirse, onun seyyid olduğu anlaşılsın. Memur dudak büktü: - Garip bir iddia. Ama kabul ediyorum. Haydi selâm verelim. Ravdaya döndüler. Önce memur selâm verdi: - Esselâmü aleyke yâ ceddî! Cevap gelmedi Ravdadan. Sıra, Emir Sultan hazretlerine gelmişti: - Esselâmü aleyke yâ ceddî! O anda Efendimizin mübarek sesi işitildi. - Aleyküm selâm yâ veledî! Bunu duyan memur; - Tamam, dedi. İstediğiniz odada kalabilirsiniz. Emir Sultan hazretleri, o gece hazret-i Ali'yi "radıyallahü anh" gördü rüyada. Hazret-i Ali kendisine; - Ey oğlum! Ceddin Resulullahın dinini tebliğ için, Rum diyarına (Anadolu'ya) git, buyurdu. Uyanıp; - Hayırdır inşallah! dedi. Ve o sabah çıktı yola. Bursa'ya geldi. Ve yıllarca oranın halkını irşad eyledi. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tam üstüne atılacaktı ki!..
2009-05-21 01:00:00
Kureyş müşrikleri, Efendimiz aleyhisselamı ne kadar öldürmeye kalkmışlarsa da, başaramamışlardı. Bir müşrik de kalkıştı bu işe. Gizli gizli takib etti. Ve bir gün tenhada buldu Efendimizi. Arkasından sessizce yaklaştı. Tam üstüne atılacaktı ki, karardı ortalık. Zifiri karanlık oldu her yer. Aslında karanlık filan yoktu. Günlük güneşlikti. Ama o, görmüyordu artık. "Kör" olmuştu. ATEŞ ÇUKURU Şeybe bin Osman da büyük düşmandı Efendimize. Müşrik saflarında müminlere karşı dövüşüyor, özellikle de "Resulullah"ı gözetliyordu hep. Çünkü babasını ve amcasını kaybetmişti o harpte. Onların intikamını alacaktı güya. Nihayet bir fırsatını buldu. Resulullahın yanında Eshabtan kimsecikler de yoktu. Sessizce yaklaşıp, içinden; "Tamam, şimdi işini bitireceğim!" dedi. Kaldırdı kılıcını. Tam savuracaktı ki, hızla uzaklaştı. Çünkü bir "ateş çukuru" belirmişti önünde. Bir adım atsaydı, içine düşecekti. Ama Efendimiz; - Yâ Şeybe! Yanıma gel! diye seslendiler ona. Bu ulvi davete icabet etmemek elinde değildi. Mıknatıs gibi çekildi. Az önce "öldürmek için" yaklaştığı şahsa, şimdi "köle gibi" yaklaşıyordu. Sevmişti çünkü. Hatta âşık olmuştu. Efendimiz, ona; - Haydi, sen de bizim safta savaş! buyurdular. - Emredersin yâ Resulallah! dedi. Ve kılıcını kaldırıp saldırdı kâfirlere. Çünkü o, bir "Sahabi" idi artık. Resulullahla omuz omuza çarpışıyordu. Öyle kararlıydı ki; - Önüme babam çıksa, öldürürüm! diyordu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir mendille sardı yarasını
2009-05-22 01:00:00
Emir Sultan hazretleri, "rahime-hullahü teâlâ" Bursa'ya teşrif ettiğinde, Yıldırım Bayezid Han Avrupa'da küffarla çarpışıyordu. Osmanlının, bu harpte, çok zayiatı vardı. Kimi "şehid" oluyor, kimi de "yara" alıyordu. Bu esnada "bir genç" peydah oldu. Dolaşıp, yaraları sarıyordu. Bir ara Sultan da yaralandı. Ve yarayı sarsın diye, çağırdı o genci. Emir Sultan hazretleri geldi. Ve cebinden "bir mendil" çıkarıp sardı Sultanın yarasını. Sabahleyin baktılar ki, tamamen iyileşmiş o gencin sardığı yaralar. Sultan da, merakla açtı yarasını. Evet, iyileşmişti. Ama birden gözüne o "mendil" ilişti. Dikkatle baktı mendile. Gördü ki, hanımının, tâ nişanlıyken kendisine verdiği mendilin yarısıydı bu. Çok şaşırdı. "Bu, nasıl olabilir?" dedi kendi kendine. Emretti hemen: - O genci bulup getirin acilen! Çok aradılar. Ama bulamadılar. Kaybolmuştu ortadan. Sultan çok merak etmişti onun kim olduğunu. TİZ O GENCİ BULUP GETİRİN! Yine, Niğbolu'da da, Yıldırım Bayezid Han, kaleyi almak için şiddetli savaşıyor, peş peşe hücum etseler de kale bir türlü düşmüyordu. Bayezid Han, üzüldü. Şiddetli bir hücum anında "aynı genç" peydah oldu yine. Kalenin kapısını, içeriden açtı. Mücahitler içeri daldılar. Ve kâfirler teslim oldular. Kale fetholmuştu. Kapıyı, Emir Sultan hazretleri açmış, sonra kaybolmuştu yine. Emretti Padişah: - Tiz o genci bulup getirin huzuruma! Herkes seferber oldu. Ama yine ortalarda yoktu... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Kırk deve yükü altın getirirse..."
2009-05-23 01:00:00
Padişahın kızı, Bursa'da, Sevgili Peygamberimizi aleyhissalatü vesselam gördü rüyasında. Efendimiz, kendisine: - Sen, benim evladımdan Muhammed Buhari ile evlen! buyurdular. Emir gayet açıktı. Hindu Fatıma Sultan, bu rüyayı, edebinden açamadı kimseye. Sonra gizlice hizmetçisine açıp; - Git, bu rüyayı anlat kendisine. Bakalım ne cevap verecek? dedi. Emir Sultan hazretleri, cevaben; - Malumumuzdur. Nikahımız rüyada kıyılmış, dinimiz üzre de kıyılmalıdır, buyurdu. Ve dünür gönderdi saraya: Lakin Valide Sultan, dünürcülere hemen "Evet" demedi. "Hayır" da demedi. İşi yokuşa sürüp; - Kırk deve yükü altın getirirse, olur bu iş, dedi. Bu, "Vermem" demenin öbür adıydı. "BİR FAKİR DERVİŞ..." Gelip haber verdiler bunu Emir hazretlerine. - Pekâlâ, develeri göndersinler! buyurdu. Valide Sultan inanmadı. - Nasıl olur? Bir fakir derviş, kırk deve yükü altını nereden bulacak? dedi. Ama söz vermişti. Dönmedi sözünden. Ve kırk deveyi gönderdi hemen. Emir Sultan hazretleri, devecilere yerdeki kumları gösterip; - Haydi, çuvalları doldurun! buyurdu. Şaşırdılar: - Şu kumları mı dolduralım? - Evet. Onları doldurun! Denileni yapıp, vardılar saraya. Saray halkı meraklı gözlerle bakarken emretti Emir Sultan hazretleri: - Boşaltın çuvalları! Çuvallar açılıp boşaltıldı hemen. "Çil çil altınlar" döküldü içlerinden. Valide Sultan mı? - Evet! dedi mecburen. >> www.gonulsultanlari.com
.Mendil ve yanan köz!..
2009-05-24 01:00:00
Hemen bir bohça hazırlattı. İçine mendil ve gömlek koyup gönderdi damadına. O esnada Emir Sultan hazretleri, mangalını yakmış, odasında oturuyordu ki, çalındı kapısı. Vazifeli, girip arz etti bohçayı: - Valide Sultanın hediyesidir efendim. Emir Sultan hazretleri, teşekkür edip, yer gösterdi gelene. Sonra açtı bohçayı. İçinden bir mendil çıkardı. Arasına, mangaldan bir adet "Köz" koyup uçlarını kapattı. Ve o gelene uzatıp; - Valide hanıma selâmımı söyleyin. Biz fakir dervişin hediyesi de bu olsun, buyurdu. Adam şaşkınlık içinde aldı mendili. "Ne acayip şey" diye düşünerek ayrıldı oradan. Ama çok merak ediyor, "Köz, o mendili nasıl yakmıyor?" diyordu içinden. Saraya kadar zor tuttu kendisini. Nihayet varıp arz etti valide sultana. Mendil merakla açıldı. İçinde, "Köz" yerinde, gözleri kamaştıran bir "Elmas parçası" vardı. Saray halkı çok şaşırıp; - Bu, onun büyük bir kerameti, dediler. Ama bütün bu haberleri, bazı kötü niyetli kimseler Bayezid Hana kasten yanlış aksettirdiler. Hakan da, gerçeği bilmediği için; - Bak hele! diye kükredi birden. Kızımız bir dervişe verilirmiş! Emretti bir paşasına: - Derhal Bursa'ya git! Kızım Hindu Sultanla o dervişin başlarını al getir! Süleyman Paşa, kırk erle koştu Bursa'ya. Ama Valide Sultan izin vermedi. - Bu iş, sandığınız gibi değil, dedi. Dinlemeyip, zorla girdiler saraya. Tam "Emir Sultan" ile "Hindu Fatıma Sultan"a yaklaşmışlardı ki, gaibten kırk adet ok atıldı. Ve o kırk sipahi, cansız olarak yerlere serildiler. Bizimkiler mi? Kıllarına bile zarar gelmedi. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Resulullah ile dünür oldunuz"
2009-05-25 01:00:00
Molla Fenari hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" hadiseyi haber alınca, derhal bir mektup yazıp, gönderdi Padişaha. Mektup şöyle: (- Devlet-i âl-i Osman, kıyamete kadar pâyidar olsun. Şunu, arz edeyim ki, öldürülmesini emrettiğiniz o zat, Resul-i kibriya'nın "aleyhissalatü vesselam" soyundan, asil, temiz, hürmete lâyık bir ulu kimsedir ki, bu zamana kadar böyle olgun evliya, Anadolu'ya ayak basmamıştır. Şöyle devam ediyor: - Böyle bir zatı, siz davetçi göndererek, Buhara'dan getirtseydiniz, sizin için büyük şan ve şeref olurdu. Böyle yapmadığınız halde, ilahi irade ile buraya geldi bu zat. Hem böyle bir seyyide kızınızı vermekle, Resul-i ekrem ile akraba oldunuz. Şöyle bitiyor: - Şunu da arz edeyim ki, eğer o zatın kılına zarar gelseydi, değil gönderdiğiniz o kırk sipahi, cümle ordularınız mahvolurdu. Bu, böyle biline ki, hiç şek ve şüphe yoktur. Ferman, Sultanımızındır, arz olunur.) Sultan, mektubu okuyunca; - Eyvaah! Biz ne ettik? dedi. Kendi elimizle kırk sipahimizi oklara hedef ettik. Başını istediğimiz o er, Resulün evladından bir velî imiş. Savaş, zaferle bitti. Ve ordu dönüşe geçti. Yıldırım Bayezid Han, zaferle Bursa'ya girerken, halk karşılamak üzere toplanmış, kendisine tezahüratta bulunuyorlardı. Aralarında Emir Sultan da vardı. Padişah, Onu tâ ileriden görüp, damadının bu kimse olduğunu anladı ve; "İşte o, yaraları saran, Niğbolu'da kapıyı bize açan o" diyordu içinden. İyice yaklaşınca; - Evet, sendin! dedi. Sen de bizimleydin! Emir Sultan hazretleri; - Gazânız mübarek olsun sultanım! Allah, sizi başımızdan eksik eylemesin! buyurdu. Padişah sevinçle indi attan. Sarıldı damadına. Gözünden yaşlar aktı yanaklarına... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Başka harbe gitme!"
2009-05-26 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" Yahya adında bir talebesi, yaşadığı bir hadiseyi şöyle anlatıyor: Küffar ile cenk yapılacaktı. Hocama koşup, bu cenge katılmak istediğimi arz ettim. - Olur, ama başka harbe girme! buyurdu. Kazanmamız için de dua etti. Ellerini öpüp veda ettim. Savaşa katılıp, küffara galip geldik. Çok da ganimet aldık. Ardından bazı arkadaşlarım gelip; - Yine cenk var. Haydi gel, ona da katılalım, dediler. - Olmaz, dedim. Şaşırdılar: - Neden? Hem ganimet de alırız. - Hayır, olmaz dedim. - Neden ama? - Hocamın izni yok. - Canım ne var bunda. Eğlenmeye gitmiyoruz ya. Kâfirlerle savaşa gidiyoruz. Onların ısrarıyla kabul ettim. Hazırlanıp yola koyulduk. Ama mağlub olduk. Kimimiz şehid oldu, kimimiz esir. Ben esir olmuş, bir zindana konulmuştum. Orada hocamı düşünüp; "Yâ Rabbî! Emir Sultan hürmetine beni buradan kurtar!" diye dua ettim. Duam kabul oldu. Hemen ertesi gün kurtuldum. Şöyle ki; O gün zindanda oturuyordum. Birden bazı gürültüler duydum. Sanki bir alay asker, bana yaklaşıyordu. Sanki ruh âleminden, yardım erişiyordu. O sırada, biri tuttu kolumdan. "Kimdir bu?" derken, baktım ki Bursa'dayım. Ama hiç şaşırmadım. Hocamın himmetiydi bu. Günlerden Cuma idi. Müslümanlar camiye gidiyorlardı. Ben, hocamın kapısına koştum. Eşiğine yüz sürdüm. Hürmetle ellerini öptüm. Ve bir daha ayrılmadım o kapıdan. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kalas havada kaldı!..
2009-05-27 01:00:00
Hacı Bayram-ı Velî hazretleri, Emir Sultan hazretleriyle görüşmeye gitti bir gün. O gün, Emir Sultan hazretlerinin harabe evi tamir ediliyordu. Ustalar çalışıyor, koca koca kalasları yukarı taşıyorlardı. Derken bir kalası aşağı düşürdüler. Altta ise çocuklar oynuyordu. Emir Sultan hazretleri bunu gördü. Ve içinden dua etti o arada. Kalas, kalakaldı havada. Bir müddet öylece durdu. Sonra yavaşça süzüldü zemine. Sessizce ve zarar vermeden. Hacı Bayram-ı Velî hazretleri; "Kerametinizle çocuklar kurtuldu" diye geçirdi içinden. Emir Sultan hazretleri; - Hayır, buyurdu. Rabbimiz kurtardı onları. ONLARIN BAKIŞLARI DEVADIR Emir Sultan hazretlerinin Yahya Halife adındaki bir talebesi de şöyle anlatıyor: Ben, gençliğimde, ne zaman; - Şu yerde bir velî var, diye duysam, hemen hizmetine koşar ve bunu büyük kâr sayardım. Çünkü velîler, kararmış gönülleri temizler, diye biliyordum. Yine bilirdim ki; Onların bakışları bile devadır. Sözlerinde Rabbani tesir vardır. Bir gün de, Sinan Halife ismini işittim. Hemen yanına koşup; - Bana himmet ediniz, diye rica ettim. Sordu bana: - Nedir muradın? - Efendim, tek muradım, nefsimin şerrinden kurtulmaktır, dedim. - Öyleyse Emir Sultan hazretlerine git. Onun nurlu kabrinde tövbe et. Onun himmetiyle muradına kavuşursun, buyurdu. - Peki efendim, dedim. Ve o büyük velinin kabrine vardım. Rabbime yalvardım. Çok da ağladım. Elhamdülillah, azgın nefsim yola geldi. Hasıl oldu muradım. >> www.gonulsultanlari.com T
.Yalnız yaşar, yalnız ölür
2009-05-28 01:00:00
Seyyid Harun-u Velî hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün Efendimizden "aleyhissalatü vesselâm" bahsederken şunları anlattı sevdiklerine: Efendimiz, bir gün Eshabtan Ebu Zer-i Gıfari "radıyallahü anh" hazretlerine bakarak; - Bu, yalnız yaşar, yalnız ölür, buyurdular. Hakikaten öyle oldu. Ömrünün sonlarında yalnız yaşadı. Yalnız olarak da öldü. Bir tek hanımı vardı yanında. EN CÖMERT OLANINIZ Bir gün de hanımları hakkında; - En cömert olanınız bana önce kavuşur, buyurdular. Vefatlarından sonra, zevcelerinden ilk vefat eden hazret-i Zeyneb oldu "radıyallahü anhâ". - Hikmeti ne efendim? dediler. Buyurdu ki: - Çünkü o, hepsinden ileriydi cömertlikte. ELİ KOPUP, YERE DÜŞTÜ Bir gün de Sahabeden Zeyd bin Sühan "radıyallahü anh" hazretlerine bakarak; - Bunun âzası, kendinden önce Cennete girer, buyurdular. Bu sözün hikmeti o gün anlaşılamamıştı. Ama aradan yıllar geçti. Bir savaşta eli kopup yere düştü bu sahabinin. Harpten sonra şehidler defnedilirken, onun eli de birlikte defnedildi. SUİKAST DÜZENLEDİ, AMA... Yine müşriklerden Hakem bin Ebil As, bir gün suikast düzenledi Efendimize. Bir grup müşrikle faaliyete geçtiler. Resulullah "aleyhissalatü vesselâm" o esnada Kâbe yanında namaz kılıyordu. Secdeye gittiğinde saldıracaklardı. Fakat yapamadılar. Zira o esnada çok şiddetli bir ses işittiler. Öyle ses ki, yerlere serildiler korkudan. Kendilerine geldiklerinde gece yarısıydı. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Taht sana kalacak!.."
2009-05-29 01:00:00
Yıldırım Bayezid Han, vefat edince, bir belirsizlik oldu. Şöyle ki; taht kime kalmıştı acaba? Oğlu Çelebi Mehmet, Molla Ali'yi çağırıp; - Malum pederimiz vefat etti. Kardeşlerim Musa ve İsa Çelebiler tahta geçmek isterler. Gel ikimiz Allah için Hacca gidelim, dedi. Ve o gece bir rüya gördü. Baktı ki, dedeleri Murad Hüdavendigar, yanında da Emir Sultan hazretleri. Büyük velî, kendisini çağırdı. Ve bir "Kılıç" verdi eline. Bir de eyerlenmiş "At". Peşinden; - Dinle evlat! buyurdu. Babandan sonra taht sana nasib olacak. Haydi, kılıcını kuşan. Din-ü devlet hizmet bekliyor! Uyanıp koştu Molla Ali'ye. Rüyayı anlatıp sordu: - Nedir bunun tabiri? - Tabiri, şudur ki, sen yakında padişah olursun. Gerçekten de öyle oldu. Çelebi Mehmet tahta oturdu. EŞREFOĞLU'NUN SELÂMLARI VAR İznik'te medfun Eşrefoğlu Abdullah hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün Bursa'ya gitti. Ancak Emir Sultan hazretlerinin kabrini ziyaret edemeden, geri döndü. Yolda İbrahim Paşaya rastlayıp sordu: - Yolculuk Bursa'ya mı paşam? - Evet efendim. - Öyleyse sizden bir ricam var. - Emriniz olur efendim. - Estağfirullah. Emir Sultan hazretlerini ziyaret ederseniz, "Size, Eşrefoğlunun selâmları var" der misiniz? - Tabii, başüstüne efendim, dedi. Ve ayrılıp Bursa'ya vardı. Büyük velinin ruhuna Fatihalar okuyup; "Eşrefoğlunun size selâmları var" diye arz etti. Kabr-i şeriften; - Aleyküm selaam! diye ses geldi. Ama öyle heybetliydi ki, duygulanıp bayıldı. Akşama doğru ayılabildi ancak.
.O hadis, sahihtir"
2009-05-30 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" bir talebesi, bir gün kitaplarda bir hadis-i şerif gördü. Kendi kendine; "Hocama gideyim. Bu hadis sahih midir, değil mi, öğreneyim" diye düşündü. Ve bu fikirle geldi huzura. Tam soracaktı ki, Emir Sultan hazretleri; - O hadis, sahihtir! buyurdu. Ve şunu anlattı: Bir gün kâfirler, ceddim Resulullaha gelip; - Eğer hak Peygambersen, senin bir işaretinle şu Hacer-ül esvedin içinden bir yiğit çıksın. Hem o yiğit güzel yüzlü ve şirin, hem de sarışın olsun, dediler. O gece Hak tealadan; - Ey habibim, sen dua et. Celalim hakkı için biz o genci o taştan çıkarırız! diye vahiy geldi. Ve sabah oldu. Kâfirler, Beytullaha toplandılar. Efendimiz taşa işaret buyurunca taş iki parça oldu. Ve içinden bir genç çıktı. Güzel yüzlü ve şirin. Hem de sarışın. Bazısı bunu görüp, inandı. Bazısı ise "Sihir" deyip dalalette kaldı. Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm" Eshaba dönüp; - Ey eshabım, bu gencin üç günlük ömrü var. Onu, bir kız ile evlendirin ki, ondan yüksek bir zürriyet kalsın, buyurdu. Evlendirdiler. Üç gün geçti aradan. Lakin gencin ölüm haberi gelmedi. Eshab-ı kiram "aleyhimürrıdvan"; - Yâ Resulullah! Sizden, yalan söz sadır olmaz. Ama o genç ölmemiş, yaşıyormuş, dediler. Efendimiz cevaben; - O, vahiy değildi. O haberi Cebrailden öğrenmiştim, buyurdu. O anda Cebrail aleyhisselâm geldi ve; - Yâ Resulallah, Rabbimiz selâm eder ve buyurur ki: "Ey Habibim! O gencin evine, düğün gecesi bir fakir gelip, ekmek istedi. Onlar da önlerindeki ekmeklerin hepsini fakire verip, aç olarak yattılar. Biz de, ona otuz sene ömür ihsan eyledik" diye arz etti.
.Pişmanlık ateşi!..
2009-05-31 01:00:00
İmam-ı Gazali hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün sevdiklerine; - Günah işlenince, kalbe siyah bir leke gelir. Bu lekeyi, tek bir şey temizler, buyurdu. - O nedir efendim? dediler. - Pişmanlık ateşidir, buyurdu. Ve şunu anlattı: Resulullah aleyhissalatü vesselâm; - Öyle kul vardır ki, günahı sebebiyle Cenneti kazanır, buyurdular. Eshab-ı kiram sordu: - Bu, nasıl olur yâ Resulallah? Buyurdu ki: - Günahına öyle pişman olur ki, o günahı silinip, yerine "Sevap" yazılır. Hatta şeytan bile hayret edip; "Keşke onu günaha sokmasaydım" der. ALLAH BENİ AFFEDER Mİ? Sonra şu menkıbeyi anlattı: İsrailoğulları zamanında bir kişi vardır. Fasık olup, her işi günahtır. Ama bir gün pişman olur. Günahlarına tövbe etmek ister. Gider, sorar bir âlime. - Doksandokuz kişi öldürdüm. Tövbe etsem kabul olur mu? - Hayır, kabul olmaz! Kızar, onu da öldürür. Gider başka âlime sorar: - Yüz kişiyi öldürdüm. Tövbem kabul olur mu? - Olur. Ama sen terk et bu diyarı. Falan köye git. İnsanları iyidir. Sevinip, hemen tövbe eder. Ve o köye doğru yola çıkar. Ama yarı yolda vefat eder. Azab ve rahmet melekleri, ruhunu götürmeye gelirler. Ama anlaşamazlar. Zira iki taraf da; - Bu mevta bize ait, demektedir. Hak teâlâya arz ederler. Ferman-ı ilahi gelir: - Ölçün iki tarafı. Nereye daha yakın? Ölçerler. İyi köye, bir karış daha yakındır. Durum anlaşılır. Ruhunu rahmet melekleri alır. www.gonulsultanlari.com
.Ehl-i bid'ate saldıran at!..
2009-06-01 01:00:00
Sultan ikinci Murad Han, Emir Sultan hazretleri için "rahime-hullahü teâlâ" bir at almıştı. Çok kıymetli ve cins bir attı. Ama huysuzdu. Yanına, kimseyi yaklaştırmıyordu. Halis müminler hariç. Murad Han, büyük veliye; - Efendim, sizin için bir at aldık. Ama yanına kimseyi yaklaştırmıyor. Birini verseniz de, onu size getirse, diye arz etti. Emir Sultan hazretlerini çok seven ve daima yanında bulunup özel hizmetlerini gören, Hacı Baba bunu işitince; - Aah, keşke hocam bu işi bana verse, dedi içinden. Bu düşüncesi malum oldu büyük veliye. Ve ona dönüp seslendi: - Heey Hacı Baba! - Buyurun hocam. - Git o ata de ki: "Senin sahibin, Rabbinin emrine itaat ediyor. Sen de sahibine öyle itaatkâr olacak mısın?" Hacı Baba gitti. Ve bunları söyledi ona. At, başını üç defa öne doğru eğdi. Sanki "Evet" diyordu. Gelip, bu hali arz edince, hazreti Emir; - Tamam öyleyse. Sen şimdi korkmadan yanına var. Onu al, buraya getir! buyurdu. - Başüstüne efendim, dedi. Ve gidip getirdi o atı. Ama at, aynı attı. Bazı adamları görünce, yine huysuzlanıyor, onları kovalıyordu. İnsanlar da bunu merak ediyor; - Bu at, kimlere saldırıyor? diyorlardı. Araştırdılar. Gördüler ki, özellikle "bid'at sahiplerine" saldırıyordu. "Ehli sünnet" birini görünce ise sakinleşirdi. Hatta yüzünü ona doğru çevirir, başını öne eğer, Sanki selâm verirdi. Bu hali, o kadar meşhurdu ki, insanlar; - Bu atın manevi halleri var, derlerdi. Velhasıl kim doğru imanlıdır? Kim ehl-i bid'attır? Davranışıyla ayırırdı. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hocasının sözünü dinlemeyince...
2009-06-02 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" Bursa'da şeyhülislâmlık yapan bir talebesi, Ulu Camide vaaz ediyordu bir gün. O esnada Emir Sultan hazretleri, dergâhında bir talebeye; - Çarşıya git. Şu şu şeyleri al, getir! buyurdu. Genç talebe; - Başüstüne hocam! dedi. Ve çıkıp gitti. Buraya kadar güzel. Ancak talebe, Ulu Caminin önünden geçerken, içeride şeyhülislâmın vaaz ettiğini öğrenip, kendi kendine; - Girip vaaz dinleyeyim, ilim ve feyz edinirim, dedi. Ve girdi camiye. O anda kuvvetli bir "zelzele" oldu. Cemaat zor attılar kendilerini dışarıya. Fakat çıkınca şaşırdılar. Zira dışarıda zelzele yoktu. Normal hayat devam ediyordu. Tekrar camiye girdiler. Ama zelzelenin devam ettiğini görünce tekrar kaçtılar dışarı. Çıkınca, yine şaşırdılar. Çünkü dışarıda hiçbir şey yoktu. İnsanlar sakin ve rahattı. Bu hali şeyhülislâm da görüp; - Bu işte başka iş var, dedi içinden. Bir müddet murakabe edip; - Ey insanlar! İçeride, hocamızı dinlemeyen biri var. Emir Buhari hazretleri, onu çarşıya gönderdi. O ise gelmiş vaaz dinliyor. Hemen dışarı çıksın! Yoksa bu zelzele bizi helak edecek! diye seslendi. O talebe bunu duyup dışarı çıktı hemen. O çıkınca, zelzele durdu. Çarşıdan alacağını alıp acele döndü dergâha. Ama çok mahcuptu. Büyük veli, bir nazar etti ona. Talebe, o dehşetten bayılıp düştü. Bir müddet kendine gelemedi. Hocası yine merhamet edip; - Ey oğlum! Dünyevi ve uhrevi hangi ihtiyacın karşılanmadı ki, başka yerden yardım istiyorsun. Bu, hiç talebeliğe yakışır mı? buyurdu. Bu, büyük bir ders oldu ona. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şehit olmak isterim"
2009-06-03 01:00:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ", vefatına birkaç gün vardı ki, insanlar akın akın sohbetine geliyordu. O günlerde bir talebesi gelip; - Hocam, memleketime gitmek istiyorum, diye arz etti. Cevaben; - Selâmetle git. Ama seninle bir daha görüşemeyiz, buyurdu. Bunu duyan talebeler ağladılar. Vefatı iyice yaklaşmıştı ki, talebeyi son defa toplayıp; - Kalbimden her neyi geçirdim ve hangi nimete kavuşmak istedimse, Hak teâlâ hepsini ihsan etti. Beni, her arzuma kavuşturdu. Ama biri hariç, buyurdu. Gençler; - O nedir hocam? dediler. - Şehitlik, buyurdu. Şimdi en büyük arzum, şehitlik rütbesine kavuşmaktır. Sonra bir Âh! Çekip; - Hocalarımın çoğu, şehid olarak vefat ettiler, buyurdu. Ama ben yaşlandım. Vücudum zayıf düştü. Cihad edecek güç ve kuvvetim de kalmadı. Bu durumda nasıl şehit olabilirim? Nihayet binyediyüz seksenbir miladi senesinin, Muharrem ayının, yedinci gecesi, hanesinin önü hiç tanınmayan "yabancı kimselerle" doldu bir ara. Bunlardan üçü içeri girmek için ısrar ediyorlardı. Nihayet izin alıp girdiler. Bunlar Moğol kâfiriydi. Ve Mecusi idiler. Üstelik tanımıyorlardı bu "Allah dostu"nu. Karşısına geçip; - Mazhar-ı Can-ı Canan sen misin? dediler. - Evet, benim, buyurdu. O anda hücum edip, hançerle vurmaya başladılar. Mübarek, ağır yaralanıp, yere yıkıldı. Eşkıyalar kaçıp izlerini kaybettiler. Üç gün sonra, Rabbine kavuştu büyük veli. Aşure günü ve Cuma akşam vaktiydi. Kavuştu çok istediği "şehitlik rütbesi"ne. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yerin karnı acıktı!.."
2009-06-05 01:00:00
Hazret-i Mevlana'nın "rahime-hullahü teâlâ" vefatı yaklaşınca, sevenlerini bir "Firak heyecanı" sarar. Ev içinde bir telâştır başlar. Yanına yanaşıp; - Efendim, siz vefat ederseniz kime tâbi olalım? diye sorarlar. Büyük velî; - Hüsameddin Çelebiye tâbi olun. Vekilim Odur, buyurur. - Cenaze namazını kim kıldırsın? derler. Sadreddin-i Konevi hazretlerini işaret eder. O anda hafif bir "zelzele" olur. Ev halkı korkuya kapılır. Hazret-i Mevlana; - Korkmayın! Yerin karnı acıktı, yağlı bir lokma ister, buyurur. Vefatı iyice yaklaşır. Hazret-i Mevlana'nın yanında sadece Hüsameddin Çelebi vardır. O ara içeriye bir "delikanlı" girer. Hazret-i Mevlana, Onu görünce yatağından fırlar hemen. O yiğidi ayakta ve hürmetle karşılar. Ve Hüsameddin Çelebiye; - Döşeğimi kaldır! diye emreder. Hüsameddin Çelebi; - Peki efendim! der. Ve emri ifa eder. Ancak bu gelen yiğit kimdir? Bunu çok merak eder. Ve edeble yaklaşıp sorar: - Siz kimsiniz efendim? - Ben Azrailim. Geldim ki, Mevlana'yı Hak teâlâya davet edeyim. Hazret-i Mevlana bunu işitir. Ve ölüm meleğine dönerek; - Ey Azrail! Çabuk ol, beni Rabbime çabuk kavuştur, diye rica eder. Beş Cemaziyel-ahir, Günlerden pazardır. İkindi ezanları okunurken, Odada, "Kelime-i şehadet" yankılanır. Hazret-i Mevlana dünyadan ayrılır. Rabbine varır. Gaslini yaparken, gaibten; - Âşık maşukuna kavuşmuştur! Bugün, Onun bayramıdır. Artık Ona korku ve hüzün yoktur, diye bir ses duyulur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bitmeyen akçe...
2009-06-06 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" çok talebesi vardı. Çoğu fakir olduğu için geçimlerini de kendisi sağlardı. Uzak yerlerdeki talebeleri, her hafta sonu gelir, ihtiyaçları kadar parayı alıp giderlerdi. Yine bir hafta sonu, bir talebesi geldi. Büyük veli sordu gence: - Öbür kardeşlerimiz nasıllar? - Himmetinizle hepsi afiyettedir efendim. Zat-ı alinize duacıdırlar. - Pekâlâ, buyurdu. Sonra ona "bir akçe" verip; - Arkadaşlarına selâmımı söyle. Bu "bir akçe"yi iyi muhafaza edin. Her ne lazım olursa, hep bununla alın, buyurdu. Ve ekledi: - Biz dünyada olduğumuz müddetçe, bu size kâfi gelir. Bununla rahatça geçinin. Kimseden bir şey istemeyin. Genç talebe; - Başüstüne hocam, dedi. Ve ellerini öpüp ayrıldı. Döndüğünde sordu arkadaşları: - Hocamız nasıllar? - Çok iyiler. Size selâmları var. Hocalarının selâmını işitince, hep birden ayağa fırlayıp; - Aleyküm selaam! dediler. Ve sordular: - Bir şey buyurdular mı? - Evet. Çok mühim bir şey buyurdular. Meraklanmışlardı: - Çabuk söyle, ne dediler? Talebe, Emir Sultan hazretlerinin verdiği o "bir akçe"yi cebinden çıkarıp; - Şu akçeyi gönderdiler ve "Bu, öyle bereketli akçedir ki, ne kadar harcasanız tükenmez. Her ihtiyacınızı bu akçe ile alın. Kimseye muhtaç olmayın. Ben hayatta oldukça bu akçe bitmez" buyurdular, dedi. Çok sevinmişlerdi. Bir kutuya koydular o "bir akçe"yi. Her şeyi o akçe ile alıyorlardı. Ama hiç tükenmiyordu. Zira harcadıkça, yerine başkası geliyordu. Ama ne zaman ki vefat etti Emir Sultan, Tükendi o zaman... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yâ Ali, ikindiyi kıldın mı?"
2009-06-07 01:00:00
Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselâm" bir gün evlerinde otururken hazret-i Ali de "radıyallahü anh" yanlarındaydı. O esnada bir vahiy geldi. Efendimiz, vahyin ağırlığından mübarek başlarını hazret-i Ali'nin dizine koydular. Vakit, ikindiyle akşam arasıydı. Ve hazret-i Ali ikindiyi kılmamıştı. Efendimizi "aleyhissalatü vesselam" rahatsız etmemek için de hareket etmiyordu. Namazı ima ile kılmayı düşündü. Güneş tam batmak üzereydi ki, Resulullah uyanıp sordular: - Yâ Ali, ikindiyi kıldın mı? - Kılmadım yâ Resulallah! - Kalk! Kıl hemen namazını! Ancak namaz kılacak kadar vakit yoktu. Efendimiz dua buyurdu. Güneş yerinde durdu. Bir müddet batmadı. Hazret-i Ali "radıyallahü anh" namazını kılıncaya kadar bekledi. Selâm verip namazdan çıkınca, battı birden. KOLUM KOPTU YÂ RESULALLAH Bedir cengiydi. Ensarın gençlerinden hazret-i Muavvez'in kolu, bir kılıç darbesiyle koptu ve yere düştü. Genç sahabi, kolunu yerden alarak, koştu Resulullaha. - Kolum koptu yâ Resulallah! Alemlerin Efendisi, kesik kolu yerine bitiştirip, dua buyurdular. Kol bir anda kaynadı. Hem öyle sağlam oldu ki, öbür kolu zayıf kaldı onun yanında. BİR ANDA İYİLEŞTİ Hudeyd adında bir mücahid de, boynundan derince bir yara almıştı. Neredeyse başı kopup düşecekti. Elleriyle başını tutup koştu Efendimize. Sevgili Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselâm" o gencin başını mübarek elleriyle tutup, yarasını sıvazladılar. Yara bir anda iyileşti. Öyle ki; Sanki hiç yara almamış gibiydi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Nereye gidersiniz?"
2009-06-08 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" bir talebesi anlatıyor: Gençliğimde bir rüya gördüm. Bir grup insan bir yere gidiyorlardı. Yaklaşıp sordum: - Nereye gidersiniz? - Bursa'ya. Orada bir evliya zat var. Onu göreceğiz. - Nasıl bir kimsedir o? - Seyyiddir. Yani Resulün "aleyhissalatü vesselâm" evladındandır. Çok tesirli nasihatleri var. Sözleri, kalpleri temizliyor. Görmeden sevmiştim o zatı. Rüyada düşündüm ki: "O velîye ben de gideyim. Beni de talebeliğe kabul etsin diye yalvarayım." Velhasıl onlara katıldım. Bursa'ya vardım. - Beni de talebeliğe kabul edin, diye yalvardım. Bana şefkatle bakıp; - Kabul ettik, buyurdular. Yanlarına oturtup mübarek eliyle sırtımı sığadılar. Heyecan içinde uyandım. - Tabiri nedir? diye sordum babama. - Derhal o velînin huzuruna git. Hizmetine girip hayır duasını al. Zira bu, manevi bir ikazdır, dedi. - Peki babacığım, dedim. Ve veda edip çıktım evden. Yolda bir grup adama rastladım. Rüyadakilere çok benziyorlardı. Sordum onlara: - Nereye gidersiniz? - Bursa'ya. Orada bir evliya zat var, onu göreceğiz. - Nasıl bir kimsedir o? - Seyyiddir. Yani Resulullahın evladındandır. Çok tesirli nasihatleri var. Sözleri, kalpleri temizliyor. Her şey rüyadaki gibi oluyordu. Onlara katıldım. Bursa'ya vardım. Huzuruna girip; - Beni de talebeliğe kabul edin, diye yalvardım. Bana şefkatle bakıp; - Kabul ettik, buyurdular. Yanlarına oturtup mübarek eliyle sırtımı sığadılar. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yüzü nurlu ve sevimliydi...
2009-06-09 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" talebesinden Şeyh Sinan adlı biri şöyle anlatıyor: Yaşım küçüktü henüz. Babamla beraber bahçemize kavun karpuz ekiyorduk. Ama yetişmiyordu. Bu yüzden üzülüyorduk. Bir gün, bostanda, tek başıma oturuyordum ki, at üzerinde bir kimseyi gördüm birden. Yeşil elbiseliydi. Yüzü nurlu ve sevimliydi. - Bana biraz tohumluk çekirdek verir misin, dedi. Kavun ve karpuzların çekirdeklerinden bir avuç alıp arz ettim. Onları tarlaya saçtı. Baktım, tohumlar birden olgunlaştı. Tarlamız kavun karpuzla doldu. Hayret içinde Ona bakarken; - Bana bir tane karpuz getir, dedi. İrisinden koparıp götürdüm. İkiye bölüp, yarısını yedi. Diğer yarısını bana verip; - Bunu, babana götür. Beni merak ederse, ismim Emir Sultan, yerim Bursa'dır. İkinizi de Bursa'ya bekliyorum, dedi. - Baş üstüne efendim! dedim. Bir daha da göremedim. Kaybolmuştu gözden. Az sonra babam geldi. Bostanı görünce hayretle sordu: - Tarlaya hazreti Hızır mı geldi oğlum? - Bilmiyorum baba. Az evvel çok nurlu ve sevimli bir zat gelip, tohumluk çekirdeklerden istedi. Bir avuç verdim. Onları eliyle tarlaya saçtı. O tohumlar, bir anda yetişip kavun karpuz oldular. - Peki kimmiş bu zat? - Adı "Emir Sultan"mış. Sana selâm söyledi ve "İkinizi de Bursa'ya bekliyorum" dedi ve kayboldu gözden. Babam; - Emri olur, diye mırıldandı. Hiç vakit geçirmedik. Hemen Bursa'ya gittik. O zatın sohbetiyle şereflendik. Babam izin alıp geri döndü. Ben o dergâhtan ayrılamadım.
."Gerçekten peygamber isen!.."
2009-06-10 01:00:00
İstanbul'da yaşamış âlim ve velîlerden Ahmet Mekki Efendi "rahime-hullahü teâlâ" hazretleri, bir gün şunu anlattı sevdiklerine: Kureyş müşriklerinden Velid bin Mugire ile bazı müşrikler, bir gece vakti Efendimizin "aleyhissalatü vesselâm" huzuruna geldiler. Hava gayet açık, Ay, tepsi gibiydi. - Yâ Muhammed! Gerçekten Peygamber isen şu gökteki Ay'ı ikiye ayırıver de görelim, dediler. Efendimiz sordu: - Bunu yaparsam iman eder misiniz? Birbirlerine baktılar. - Ee.., tabii...inanırız. O zaman Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm" mübarek elini kaldırıp, şehadet parmağıyla Ay'a doğru işaret buyurdular. "Dolunay" iki parçaya ayrıldı o anda. Yarısı Ebu Kubeys, diğer yarısı Kuaykıan Dağının üzerine kadar inip, orada durdular. Efendimiz müşriklere dönüp; - İşte, hepiniz şahit olun! buyurdular. Müşriklerde çıt yoktu. Dinleyenler sordular: - Peki, iman etmediler mi efendim? - Hayır. Bu apaçık mucizeyi de inkâr ettiler. - Ama söz vermişlerdi. - Evet, buna rağmen inanmadılar. - Peki ne dediler efendim? - Sihir dediler. Bu da, Muhammed'in bir sihri işte. Araştıralım, eğer Mekke dışındaki insanlar da görmüşlerse, sihir değildir. O zaman inanırız, dediler. - Soruşturdular mı bari? - Evet. Mekke'ye gelen yabancılara sordular. Dışarıya adamlar salıp sordurdular. Hepsinin beyanı aynıydı: "Evet, filan gece hava açık, Ay tepsi gibiydi. Bir ara Ay ikiye ayrıldı, gözlerimizle gördük" diyordu herkes. Ebu Cehil; - Sihir diyor, başka şey demiyordu. Üstelik alaylı bir eda ile; - Muhammed'in sihri, yerden sonra göklere tesir etmeye başladı, deyip gülüyordu. www.gonulsultanlari.com
.Bizim için ne diyorlar?"
2009-06-11 01:00:00
Emir Sultan hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" bir gün abdest alıyordu ki, yanına şehirden bir talebe geldi. Emir Sultan hazretleri sordu: - Nereden geliyorsun evladım? - Şehirden efendim. - Şehirde bizim için ne diyorlar? - Kimyaya maliktir diyorlar efendim. Büyük veli; - Kimya odur ki, akan su altın olur, buyurdu. O anda akan sular "Altın" oldu. Mübarek zat bunu görünce; - Bu kelamımız murad değil, hikâye içindi, buyurdu. Böyle deyince, altın yine "Su" oldu. CEBİNDEKİ PARAYI SAY! Yine Emir Sultan hazretlerini çok seven bir tüccar, bir gün bu büyük velîye güzel bir "Sarık" hediye etti. Emir Sultan hazretleri teşekkür edip, bir miktar para verdi kendisine. Tüccar, parayı aldı. Ve elini öpüp ayrıldı. Giderken bir kalabalık gördü ileride. Meğer çok kıymetli bir "Elmas" satılıyor, insanlar da toplanmış ona bakıyormuş. Yaklaşıp sordu fiyatını. - Otuzbin dirhem, dediler. Bu fiyat, çok aşırı geldi ona. Parası olsaydı, alacaktı. O esnada gaibten; - Cebindeki parayı say! diye bir ses duydu. Sayınca, hayrette kaldı. Zira "otuzbin dirhem"den de fazlaydı. Sevinip, satın aldı o elması. Bir Yahudi tüccar onu görüp; - Bunu bana satar mısın? dedi. - Olur, satarım. Elması alıp, tam "yüzotuzbin dirhem" verdi karşılığında. Tüccar çok sevindi. Elması verip, yüzotuz bin dirhemi aldı. Kendi kendine; - Vallahi bu, Emir Sultan hazretlerinin bir kerameti, dedi. Ve Onun için bir "dergâh" bina etti.
.Bu, benim tesbihimdir"
2009-06-12 01:00:00
Emir Sultan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" sevdiği talebesinden bir Ali Efendi vardı ki, başından geçen bir vakayı şöyle anlatıyor: Hocam, çağırdı bir gün beni. - Ali Efendi! - Buyurun hocam. - Balıkesir'e git. Orada falan camide bir imam vardır. Ancak itikadı bozuk. Allah için git onu ikaz eyle! - Başüstüne efendim! dedim. Elini öperken; "Yolda ne ile meşgul olmam uygun olur?" diye sormak geldi içimden. Anladı düşüncemi. Kalktı ve kendi tesbihini bana uzatarak; - Bunu al, buyurdu. Bu, benim tesbihimdir. Yol boyunca zikirle meşgul olursun. Alıp koydum cebime. Ama bir korku düştü içime. "Ya bu kıymetli tesbihi kaybedersem" diyordum. Velhasıl Balıkesir'e vardım. O İmamla görüştüm. Bir şeyler söyleyip ayrıldım. Akşam vakti, bir dere kenarında abdest alıyordum ki, ayağım kumlardan kaydı birden. Ve tesbihi düşürdüm elimden. Çok aradım, bulamadım. Öyle çok üzüldüm ki, yol boyunca ağladım. Hocamın tesbihiydi çünkü. Gidince ne diyecektim kendilerine? O üzüntü ile Bursa'ya dönüp sessizce hocamın huzuruna girdim. YOLCULUK NASIL GEÇTİ? Çak mahcuptum. Sordular: - Yolculuk nasıl geçti oğlum? - İyi geçti efendim, ama tesbih hocam. Abdest alırken dereye düşürdüm tesbihi. Büyük velî gülümseyip; - Biz de seninleydik oğlum. Ama biz onu tutup düşürmedik, buyurdu. Sonra, o tesbihi cebinden çıkardı ve - Al, buyurdu. Kullan ömür boyu. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Öldürmek istedi, ama...
2009-06-13 01:00:00
Füdale bin Amr adında biri vardı ki, iman etmeden önce kin besliyordu Efendimize "aleyhissalatü vesselâm". Tek gayesi Onu öldürmekti. Kılıcını eteğinin altına gizleyip dolaşıyordu peşinde. Tenha yerleri kolluyordu hep. Bir gün, erken saatte Efendimiz aleyhisselam Kâbe-i şerifi tavaf yapıyordu ki, Füdale görüp; "Tam fırsat!" dedi içinden. Arkasından sessizce yaklaştı. Birkaç adım kalmıştı ki, Efendimiz birden geri dönüp sordular: - Sen Füdale misin? - Evet. - Doğru söyle, ne yapmak istiyordun şimdi? Füdale ne diyeceğini şaşırdı. Umursamaz bir tavırla; - Hiiç! dedi. Güya gizliyordu niyetini. Âlemlerin Efendisi tatlı tatlı gülümseyip; - Vazgeç bu işten. Muvaffak olamazsın! buyurdular. Sonra da hidayeti için dua ettiler. O anda Füdale'nin kalbi değişti. İmanla şereflendi. Hazret-i Füdale oldu. "radıyallahü teâlâ anh". "SENİN RABBİN KİM?" Bir gün de Fahr-i kâinat Efendimiz, üç beş Eshabıyla otururken bir köylü çıkageldi. Elindeki kertenkele'yi Resulullah Efendimize gösterip; - Şu hayvan seni tasdik ederse, ben de tasdik ederim, dedi. Efendimiz sordular hayvancağıza: - Senin Rabbin kim? Kime kulluk edersin? Fasih bir lisanla cevap geldi: - Rabbim Allahtır. Ancak Ona kulluk ederim. - Peki ben kimim? - Sen, Allahın kulu ve Resulüsün. Mahluklar içinde senden şereflisi yoktur. Köylü şaşkınlıklar içindeydi. Gayr-i ihtiyari diz çöktü. Ve haykırdı "Kelime-i şehadet"i. www.gon
.Hafız, benden bu kadar!"
2009-06-14 01:00:00
Osman Bedreddin hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" dokuz yaşında hafız oldu. Meşhur lakabı "Hafız"dır. Gençliğinde bütün vakitlerini, ilim öğrenmeye tahsis etti. Zahiri ilimleri öğrendi. Tefsir, fıkıh, hadis. Ve diğer ilimler. Hocası Mehmet Tahir Efendi Onu çok seviyordu. Ne biliyorsa, öğretti kendisine. Sonunda çağırdı bir gün onu: - Hafız evladım! - Buyurun hocam. - Sana, bütün bildiklerimi öğrettim. Bendeki bilgilerin hepsini aldın. Benden bu kadar, dedi. Ve ekledi: - Sana tavsiyem, kendine daha "büyük bir âlim" bul, Onun dersine devam et. Hafız Osman üzüldü. - Sizden ayrılmak istemiyorum hocam, dedi. Hocası ısrar edince; - Peki, dedi mecburen. Elini öpüp ayrıldı medreseden. İyi de, o "büyük âlim"i nerede bulacaktı? Bulmak için ne yapacaktı? DERTLİYİM, DERDİM DERİN Odacığında için için ağlıyor; - Dertliyim, derdim derin. Derdime derman için sana geldim ya Muîn! diye Rabbine yalvarıyordu. İşte O, tenha köşesinde kendisini yetiştirecek bir âlimi bulması için Rabbine yalvarırken, Hak teâlâ, Onun bu dileğini "gönül ehli" birine duyurdu. Buhara'da, Seyyid Ahmed Merami hazretlerine "rahime-hullahü teâlâ". Büyük velî, camide ders verirken duymuştu bu içli yakarışı. Bildiğimiz kulakla değil tabii. "Kalp kulağı"yla işitmişti. Ve bıraktı dersi. O gün ayrıldı Buhara'dan. Manevi işareti almıştı çünkü. Sessizce çıktı yola. (Devamı yarın)
.Onu bir bekleyen vardı...
2009-06-15 01:00:00
Seyyid Ahmed Merami hazretleri, Hafız Osman Bedreddin'i yetiştirmek için, İlahi irade ile Buhara'dan çıkmış, Erzurum istikametine doğru gidiyordu. Çünkü Osman Bedreddin Onu orada bekliyordu. Onun bu ani ayrılışına, sohbetinin müdavimleri çok üzüldüler. Zira çok seviyorlardı kendisini. Anlayamadılar niçin gittiğini. Lakin kalp gözü açık olanlar; - Hak dostlarının işlerine akıl ermez. Onların her işinde bir hikmet vardır. Hocamız da mutlaka manevi bir işaret almıştır, diyerek teselli ettiler onları. Bu zat, ince, uzunca boylu, beyaz sakallı, sevimli bir zattı. Uzun bir yolculukla vardı "Hasan Kale"ye. Oradan da "Bevel Kasım" köyüne. Osman Bedreddin işitti Onu birinden. Sevgisi, kalbine işledi. Bir an önce gidip görmek istiyordu. Ama O, Bevel Kasım köyünde, kendisi Erzurum'da oturuyordu. Nihayet gidip gördü kendisini. MERHABA HAFIZ OSMAN! Ahmet Merami hazretleri, çok sevdi onu görünce. Sanki tanıyordu daha önce. Kendi kendine; "Aradığım budur" dedi. Ve ismiyle seslendi: - Merhaba Hafız Osman Bedreddin! Gözlerim yoldaydı, safa geldin! Hafız Osman hem şaşırmış, hem de çok sevinmişti. Çünkü ismiyle hitab etmişti. Ne tatlı, ne yumuşak sesi vardı öyle. Kalbine tesir etmiş, sevgisini kalbinin derinliklerinde hissetmişti. Yaklaşıp, hürmetle öptü elini. Ve arz etti hemen: - Efendim, sizden ders almak isteriz. Büyük velî; - Tabii, buyurdu. Tâ Buhara'dan kalkıp senin için geliriz de, ders vermez miyiz! (Devamı yarın) www.gonulsultanlari.com
.Hak şerleri hayreyler...
2009-06-16 01:00:00
Erzurum'dan, Bevel Kasım köyü, üç saatlik yoldu. Gece yarısı çıkıyordu Erzurum'dan. Sabah namazı vakti derse yetişiyordu. Sıcak soğuk, yaz ve kış, fırtına, yağmur, tipi. Aksatmadan devam etti. Bir gün, çıktı yine erkenden. Yarı yolda şiddetli bir tipiye yakalandı. Bir adım ilerisini göremiyordu. Çaresiz, bulunduğu yere oturup annesinden duyduğu ilahiyi söylemeye başladı gayri ihtiyari: Hak şerleri hayreyler. Zannetme ki gayreyler. Ârif ânı seyreyler. Mevlâ görelim neyler. Neylerse güzel eyler... O anda bir genç peydah oldu önünde. Beyaz bir at üzerindeydi. Onu terkisine alıp, şerbet ikram etti meşin kırbasından. Sonra erzak torbasını uzatıp; - Ye bundan da, dedi. Nasibinde ne varsa. O, bir tek hurma aldı torbadan. Bu esrarengiz genç, Hızır aleyhisselâm'dı. Bu kanaatkâr hali hoşuna gitti. Sırtını okşayıp; - Ey Bedreddin! Nasibin açık, evin bereketli olsun. Haydi, selâm söyle hocana, buyurdu. Baktı ki köye gelmişler. Sıçrayıp indi attan. Hızır da kayboldu ortadan. Üstadı da onu düşünüp üzülüyordu ki, o esnada çalındı kapısı. Karşısında onu görünce çok sevindi. Gerçi malum olmuştu Ona bu hadise. Yine de sordu: - Hafızım! Nerde kaldın? Anlattı olanları. - Peki kimdi o atlı? - Bilmiyorum hocam. - O genç, Hızır aleyhisselâmdı, dedi. Ve tembih etti kendisine. - Gizle bu şeyi. Anlatma kimseye. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Allahü ekber! Allahü ekber!
2009-06-17 01:00:00
Ruslar Erzurum'a saldırmıştı. Bu, gayrete getirdi Erzurum halkını. Yediden yetmişe silahlandılar. O gece, gümbür gümbür davullar çalıyor, halk Cihad için harbe çağrılıyordu. Henüz tanyeri ağarmamıştı ki, kahraman dadaşlar fırladılar yataktan. Ve kazma kürek ne varsa aldılar. Şehrin orta yerinde toplandılar. Yaşlı genç, Kadın, erkek, Tek yürek olmuşlardı. O ara garip bir şey oldu. Tanyeri yeni yeni ağarıyordu ki, bir "Ezan sesi" duyuldu birden. - Allahü ekber Allahü ekber! Aman Allahım, nasıl sesti bu? Bir anda doruğuna çıktı herkesin heyecanı. Çünkü Osman Bedreddin okuyordu bu ezanı. Öyle bir aşkla, Ve öyle ihlasla okuyordu ki, Dadaş halkını kendinden geçiriyordu. Hatta Erzurumun dağı, taşı, tepesi, dile gelmiş, tekrar ediyordu bu sesi. Öyle bir "Ezan"dı ki, gönüllere nur taşıyordu. Şüheda ruhlarını cenge çağırıyordu. Allahü ekber! sesleri dalga dalga yayılırken, bir cesaret, bir şevk geldi dadaş halkına. Ve zirvesine çıkmıştı ki bu heyecan. Mehter de vurmaya başladı tam o zaman. Gönüller, "vatan" için, çarpıyordu. Yürekler "din" için atıyordu. Gözler, "savaş" için emir bekliyordu. Nihayet Miralay Bahri Beyin sesi duyuldu: - Hücuuum! Ve bir savaş başladı Moskofa karşı. Aslan kesilmişti Erzurumun dadaşı. Haykırırdı Bahri bey: - Urun hâ gardaşlarım! Urun kahraman dadaşlarım! Allah yardım etti. Kovdular Moskofu. Peki o gün Erzurum halkı niçin yekvücut olmuştu? Çünkü o sabah, bir "ezan-ı Muhammedi" okunmuştu. Osman Bedreddin okumuştu. Devamı yarın >
.Taş atıyordu düşmana
2009-06-18 01:00:00
Kurt İsmail Paşa, Ahmet Muhtar Paşaya anlatıyor: Paşam! O sabah, ezanı okuyan fedai, Miralay Bahri Beyin birliğinden bir yiğitti. Düşmana, bir hırs ile saldırırdı. Elinde silah bile yoktu. Taş'la kovalıyordu düşmanı. Ve her taş, bir moskofu haklıyordu. Gözlerime inanamıyordum. Şaşılacak bir şey daha var paşam. Paşa merak etti: - Nedir o? O, kendisi eğilip de taş almıyordu yerden. Elindeki taşı fırlatınca, yerden ikinci bir taş yükseliyordu elinin hizasına. Taş, havada duruyor, o da onu alıp, düşmana vuruyordu. "Bu, alelade bir insanın yapacağı iş değil" diye düşünüyorum. Ahmed Muhtar Paşa göz yaşlarını tutamadı. Ağlamaklı bir sesse; - Bire gardaş desene, erenler de bizimle birlikte cenk ederlermiş, dedi Ve emir verdi derhal. Osman Bedreddini, "tabur imam-lığı"na tayin ettiler. O, artık "İmam Efendi"ydi. ARADIĞINA PALU'DA KAVUŞTU Bu vazifede iken bazı Velîlerle tanıştı. Oturup sohbetler etti. Ama aradığı bunlar değildi. Aradığına Palu'da kavuştu ki, o büyük Velî, Mahmud Samini hazretleriydi. Henüz Osman Bedreddin Palu'ya gelmeden, talebesine Ondan bahsediyordu. Ancak açıklamıyor, işaret veriyordu. Mesela; - Dokuz yaşında hafız oldu, diyordu. Bir gün de dedi ki: - Onun ilim gayreti, hocalarını bile gayrete getiriyordu. Başka bir gün de; - Onun yetişmesi için Buhara'dan hususi bir üstad geldi ve bütün bildiklerini ona öğretti, buyurdu. Ve ekledi: - Kıymetini anlayın o kişinin. Devamı yarın. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ah çabuk gelse, diyordu
2009-06-19 01:00:00
Mahmud-u Samini hazretleri rahimehümullahü teala, talebelerine hep Osman Bedreddin'den bahsediyor, gelmesini dört gözle bekliyor; - Ah, çabuk gelse, diyordu. Osman Bedreddin ise, bir üstad arıyor, ama bu üstadın Mahmud Samini hazretleri olduğunu bilmiyordu. Erzurumda rüya gördü bir gece. Tanımadığı nurlu bir zat (Mahmud Samini hazretleri); - Hafız kurban! Bende, sana verecek bir manevi emanet var. Çabuk gel ki, teslim edeyim onu sana. Zira bu yük altında azaldı kuvvetim, dedi. O anda uyandı. İyi de kimdi bu zat? Çok merak etti. Ertesi gece yine bir rüya gördü. Yanında dört büyük evliya zat vardı. Ali Sebti, Hayyat-ı Vehbi, Mevlana Halid-i Bağdadi ve Behaeddin-i Buhari hazretleri "rahime-hümullahü teâlâ". Bu büyükler sordular ona: - O zatı çok mu merak ediyorsun? - Evet efendim, kimdir o zat? - Mahmud-u Saminidir. - Şimdi nerdedir efendim? - Paludadır. Onun davetine icabet eyle. Zira senin nasibin o Velîdedir. Almıştı işareti. Düştü Palunun yoluna. Bu, o "büyük Veli"ye malum oldu. Talebesini toplayıp; - Beklediğim genç geliyor, buyurdu. Haydi çıkıp karşılayalım kendisini. Zira sabrım kalmadı. Ve çıktılar yolu üzerine. Az sonra göründü uzaktan. Ve yaklaşıp indi attan. Mahmud Samini hazretleri yaklaştı. Ve muhabbetle bağrına bastı onu. Ama Osman Bedreddin, Onu ilk gördüğünde, "çapak" vardı gözünde. Bir de "tütün" içerdi büyük zat. Bu ikisi, perde oldu ona. Büyüklüğüne inanıyor, ama bir türlü teslim olamıyordu. Devamı yarın. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tam bağlandı hocasına
2009-06-21 01:00:00
Mahmut Samini hazretleri rahimehümullahü teala, Osman Bedreddin'i kastederek; - Seven, sevdiğini bırakıp gider mi? buyurdu. Sonra odasına çekildi. Ve akşama kadar hiç çıkmadı. Osman Bedreddin hatasını anladı. Giderse, kendine zarar olacağını bildi ve "Hocamdan hiç ayrılmayacağım", diye kesin karar verdi. Tam bağlandı hocasına. Ertesi gün, Samini hazretleri mescide geldiğinde neşeliydi. Seslendi: - Hafız kurban! Osman Bedreddin telâşla koştu. Sevgi ve hürmetle öptü elini. Bildirdi teslimiyetini. Büyük Veli, ona bir kapıyı gösterip; - Gir şuraya! buyurdu Bu oda, riyazet odasıydı. Tam girerken, durdurup; - Hafızım! Hızır'dan şerbet içmen faziletine, Seyyid Ahmed Merami ise ilminin artmasına sebep oldu. Rüyada gördüğün Velîler, buraya gelmeni işaret eylediler, buyurdu. Osman Bedreddin ağlıyordu: - Evet hocam. - Ruslar, Erzuruma hücum ettiğinde, o sabah minarede ezan okuyan sendin. O ezanınla, "Evliya ruhları"nı cihada çağırdın. Bütün Evliya ve şüheda ruhları, Erzurum semasında toplandı. Biz de oradaydık, buyurdu. Ve sordu: - Sen, moskofu taşa tutarken sana o taşları veren kimdi? Osman Bedrettin hıçkırıyordu. - Sizdiniz hocam. - Bunlar, evliyalığın cilveleridir. Ama aranan şey değildir. Asıl maksat başka şeydir, dedi. Ve elinden tutup soktu odaya. Orada onsekiz gün kaldı. Mutlak icazet aldı. Sohbetinden ikiyüz bin müslüman faydalandı. Kabri Harput'dadır. Ziyaret eden, çok faydalanır. www.gonulsultanlari.com
.Gülmenize sebep nedir?
2009-06-22 01:00:00
Ümmü Hiram adında bir hanım sahabi vardır ki, Efendimizin süt teyzesidir. Resulullah sık sık ziyaretine giderlerdi bu hatunun. Yine bir gittiklerinde bir miktar uyuyup, gülerek uyandılar. Ümmü Hiram sordu: - Gülmenize sebep nedir yâ Resulallah? - Rüya gördüm, buyurdular. - Hayırdır inşallah, ne gördünüz? - Ümmetimden bazısı gazaya gidiyordu. Ama gemilerle, denizden. Ümmü Hiram kaçırmadı fırsatı. - Yâ Resulallah! Dua buyur, ben de onlardan olayım, dedi. Efendimiz kırmadılar. - Yâ Rabbî! Bunu da onların arasında bulundur! diye dua buyurdular. Aradan yıllar geçti. Hazret-i Osmanın "radıyallahü anh" hilafeti zamanında bir sefer düzenlendi Kıbrısa. Eshab-ı kiram ilk defa denize açılacaktı. Ümmü Hiram da katıldı sefere. Yıllar öncesini hatırlayıp, gözleri yaşardı. Seksenaltı yaşındaydı. Ama elinde kılıç, atını koştururken, gençler imrenirdi ona. Tek gayesi vardı o gün: Şehid olmak. Ve birazdan kavuştu muradına. Larnaka yakınlarında atı tökezledi. Ve yere düştü. - Allah! dedi son olarak. Şehit olmuştu. BU SU TATLIDIR Bir gün de Efendimiz "aleyhisselam" bazı sahabilerle bir kuyu başına geldi. Hepsi de susamıştı. O havalinin halkına sordular: - Bu su nasıldır? - Tuzludur içilmez, dediler. Efendimiz; - Bilakis, güzel ve tatlıdır, buyurdular. Kuyunun suyu tatlılaştı anında. İçip kandılar. O günden sonra öyle meşhur oldu ki, uzak yerlerden su almak için o kuyuya gelirdi insanlar. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tabut eller üstünde parçalanır
2009-06-23 01:00:00
Mevlana hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" vaktâ ki vefat eder. Anında duyulur acı haber. Büyük küçük, Genç ihtiyar, Haberi duyan koşar. insanlar, akın akın Konya'ya akar. Meydan hınca hınç dolar. Öyle ki, Konya halkı böylesi kalabalığa az şahit olmuştur. Gayri müslimler de koşarlar. Hatta cenazeye sahip çıkarlar. Onun şiirlerini, yanık sesle okur, feryad figan ederler. Yerden toprak alır, başlarına saçarlar. Dövünür, üstlerini yırtarlar. Bundan, müslümanlar rahatsız olur. Fakat mani olamazlar. Nihayet Hazret-i Mevlananın sevdiklerinden Muinüddin Pervane, onların önde gelenlerden birine gider; - Bu çılgınca hareketleri yapmayın. Yeter artık! der. Ve ona sorar: - Hazret-i Mevlana müslümandı. Sizinse dininiz farklıdır. Böyleyken sizin Onunla ne ilginiz vardır? O kişi cevaben; - Hazret-i Mevlana, bizim de üstadımızdı. O, müslim-gayri müslim ayırmaz, ilmiyle bizi de aydınlatırdı, der. Velhasıl cenaze namazı kılınır. Tabut omuzlara alınır. Fakat Onu taşımayı herkes arzu etmektedir. Tabuta yaklaşmak için halk hücum eder. Çoğu insan ayaklar altında ezilir. "Hiç olmazsa bir adım taşıyayım" diyen, tabutu kendine çeker. Tabut, eller üzerinde bir o yana, bir bu yana gider. İş kontrolden çıkar. Ve olacak olur. Tabut, eller üstünde parçalanır. Yerine, yenisini getirirler. O da dayanmaz, kırılır. Bir daha, bir daha... Altı defa tabut değiştirilir. Altıncıda kabre varırlar. Dualarla defnini yapar, sessizce ayrılırlar. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Beni ele verdiniz
2009-06-24 01:00:00
Yıldırım Bayezid Han Niğbolu seferinden dönünce, Bursada "Ulu cami"yi inşa ettirdi. Cami tamamlandı. Bir Cuma günü açılış yapılacaktı. İnsanlar akın akın geliyordu. Yıldırım Bayezid Han. Damadı Emir Sultan hazretleri, Molla Fenari ve sair alimler. Hocalar, hafızlar, Veliler. İyi de hutbeyi kim okuyacaktı? Padişah, Emir Sultan hazretlerine verdi bu emri. O ise, Somuncu Baba'yı "rahime-hullahü teâlâ" gösterip; - Sultanım, hutbeyi okumaya şu zat lâyıktır, dedi. O da kalktı ayağa. Emir Sultan hazretlerinin yanına geldi. Kulağına eğilip; - Beni ele verdiniz? dedi. Cemaat olanları görüyor, neticesi çok merak ediyordu. Zira Somuncu Baba, ekmek satan bir ihtiyardı onların nazarında. "O, Cuma hutbesini nasıl okur?" diyorlardı. Büyük Velî çıktı minbere. Fatiha'nın, yedi türlü tefsirini yaptı. Birinci tefsiri herkes anladı. İkincisini, bir kısmı anladı. Üçüncüsünü çok azı anladı. Dördüncü ve sonraki tefsirleriyse hiç kimse anlayamadı. Molla Fenari hazretleri; - Onun büyüklüğüne, bu hutbesi şahittir, demiştir. Namaz bitti. Cemaat üç kapıdan çıkıyor, her çıkan; - Somuncu Baba'nın elini öptüm, diyordu. Bu büyük zat; - Bu şehirde sırrım fâş oldu, diyerek terketti Bursa'yı. Molla Fenari hazretleri, arkasından yetişip, "bir çınar"ın dibinde, geri döndürmek için çok dil döktüyse de, kabul ettiremedi. Büyük Velî, çevirdi yüzünü Bursa'ya. Dua etti Bursa'ya ve Bursalılara. İşte o çınara, Bursalılar, "Dua çınarı" diyorlar. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ankara'da genç bir âlim var
2009-06-25 01:00:00
Hamid-i Aksarayi hazretleri rahimehümullahü teala, bir gün, bir talebesine: - Ankara'da, Numan adında genç bir âlim var. Onu bul, buraya davet eyle! diye emretti. Talebe; - Başüstüne efendim, dedi. Ve o gün gitti Ankara'ya. O âlimi bulup, hocasının emrini bildirdi. Numan, zahiri ilimleri bitirmişti. Birlikte Kayseri'ye döndüler. Ancak genç Numan, kendisini çağıran zatı çok merak ediyordu. Kurban Bayramı günü, girdi huzuruna. Hamid-i Aksarayi hazretleri, Onu çok sevdi ve bu yüzden, "Bayram" diye hitab etti kendisine. İşte bu Numan, yetişip "Hacı Bayram-ı Velî" hazretleri oldu. KENDİSİNİ GİZLERDİ Hamid-i Aksarayi hazretleri Bursa'da, insanlardan gizlerdi kendini. Dağlardan merkebiyle odun getiriyor, pişirdiği ekmekleri bir küfeye doldurup, "Somun! Somun!" diye bağırıp satıyordu sokaklarda. Bursalılar, kapışırdı ekmeklerini. Zira bir başkaydı o ekmeklerin lezzeti. İşte bu büyük Velî; - Somun! somun! diye bağırıp ekmek sattığından, "Somuncu baba" diye tanındı halk arasında. ŞUNU PİŞİRİR MİSİNİZ Bir gün, fırından çıkarken, Emir Sultan hazretleriyle karşılaştı kapıda. Hazret-i Emir, elindeki çömleği uzatıp; - Şunu pişirir misiniz, dedi. O da; - Peki olur, buyurdu. Çömleği alıp sürdü fırına. Ve hemen çıkarıp, verdi Ona. Emir Sultan hazretleri, böyle çabuk piştiğine çok şaşırmıştı. Eğilip, şöyle bir baktı fırının içine. Bir de ne görsün. Hiç ateş yoktu fırının içinde.
.Dergâhı terk edip dağa çıktı
2009-06-26 01:00:00
Yunus Emre, hocası Tapduk hazretlerine (rahimehümullahü teala) otuz yıl hizmet ettiği halde, hiç istifade etmediğini düşünüp, bu üzüntüyle terk etti dergâhı. Çıktı dağlara. İki kişiye rastladı oralarda. Oturup sohbet ettiler. Acıkınca, onlardan biri dua etti. Gökten "bir sofra" geldi önlerine. Akşama, öbürü dua etti. Yine bir "Sofra" indi gökten. Ertesi gün, o iki yabancı; - Sıra sende, dediler. Dua et, sofra gelsin! Yunus Emre; - Mümkün değil. Benim duamla ne yaprak kıpırdar, ne sofra gelir, dedi. - Hayır hayır, dua etmen lazım. Bu, bizim usulümüz, dediler. O zaman ellerini kaldırıp; - Yâ Rabbi! Onlar, kimin hatırı için dua ettilerse, o makbul zat hürmetine bize bir sofra gönder! diye yalvardı. Gökten iki sofra indi. Onlar, hayretle sordular: - Arkadaş! Hani senin duan kabul olmazdı. Sen, kimin hürmetine dua ettin? - Evvela siz deseniz. - Biz, "Taptuk dergahında hizmet yapan Yunus Emre hürmetine..." diye dua ettik. - Ben de; "Yâ Rabbî! Arkadaşlarım kimin hürmetine dua ettilerse, o makbul zatın hürmetine..." diye dua ettim. Bir tanesi; - Bir garip insansın. İsmin ne senin arkadaş? diye sordu. Yunus Emre; - Şaşkın Yunus! dedi. Ve ayrıldı onlardan. Çok pişmandı dergâhı terk ettiğine. Gelip boylu boyunca uzandı dergâhın eşiğine. Hocası onu fark edince; - Senin yerin kalbimizdir, ne ararsın burada? buyurdu. Ve elinden tutup kaldırdı. İşte hazret-i Yunus, Yunusluğunu o gün aldı. Yüzyıllar geçse de unutulmadı. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İstanbul yeni fethedilmişti...
2009-06-27 01:00:00
Fatih Sultan Mehmed Han, hocası Akşemseddin hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" ziyarete gitti bir gün. Ve arz etti ki: - Elhamdülillah hocam, himmet ve yardımınızla İstanbul'u fethettik. - Allahın yardımıyla. - Evet hocam. Şimdi sizden bir ricam var. - Buyurun sultanım. - Beni de talebeliğe kabul etseniz, diyorum. Akşemseddin hazretleri, başını olumsuzca iki yana salladı: - Olmaz sultanım. Padişah hiç böyle bir cevap beklemiyordu. - Olmaz mı, neden? - Çünkü siz bu "manevi lezzeti" tatmış olsanız, devlet işlerini aksatırsınız. "İslâma hizmet" işi yapılmaz olur bu ülkede. Halkın huzur içinde yaşaması için, sizin devletin başında kalmanız lazım, buyurdu. Ve ekledi: - Şunu da arz edeyim ki, "dervişlik" ile "sultanlık" bir arada yürümez. Genç padişah boynunu büküp; - Pekâlâ hocam, dedi. Siz bilirsiniz. NİÇİN GÜLERSİNİZ? Akşemseddin hazretleri, gençlik senelerinde seyahat ederken yolu "Göynük"e düştü bir defa. O beldede, "Göl özü" diye bir yer vardı. Çimenlik, su kenarı, Cennet gibiydi. Gönlü, bu şirin yere meyletti. Otuz sene sonra Göynük'e geldi yine. Maksadı, o şirin yerde temelli yerleşmekti. Aynı gün, zengin biri geldi yanına. Ve beğendiği bu yeri, hediye etti Ona. O zaman tebessüm etti büyük zat. Adam sordu: - Niçin gülersiniz efendim? Buyurdu ki: - Otuz yıl önce gönlüm bu yere meyletmişti. Tâ o zaman, bu şirin yerde yerleşsem derdim. - Evet hocam. - Şimdi gerçekleşti, ona gülerim. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir şeyi merak ediyorum!"
2009-06-28 01:00:00
Fatih Sultan Mehmed Han, İstanbul'u fetihten sonra, bir gün hocası Akşemseddin hazretlerine "rahime-hullahü teâlâ"; - Bir şeyi çok merak ediyorum, dedi. - Nedir o sultanım? - Sahabe-i kiramın büyüklerinden, mihmandar-ı Resul, Eba Eyyüb Ensari hazretlerinin "radıyallahü anh" kabr-i şerifi, İstanbul surlarına yakınmış. - Evet öyledir. - Zat-ı alinizden bu yerin tesbitini istiyorum hocam. Hocası cevaben; - Ben, şu karşıki tepenin eteğinde, devamlı bir nur görürüm. Kabr-i şerif o mevkide olmalı, buyurdu. Ve kalkıp o bölgeye gittiler. Orada bir Çınar ağacı vardı. Büyük veli, çınardan iki dal kopardı. Onları, eliyle az aralıkla dikti ve; - O mübarek kabir, bu iki dal arasında olabilir, buyurdu. Padişah, bu tesbite inanmıştı. Ama içi rahat etsin istiyordu. Emretti silahtar ağasına: - Gidiniz! O dalların yerini, bu gece değiştiriniz! Silahtarağa, emri yerine getirdi. Ertesi gün, üçü geldiler aynı yere. Lakin büyük velî dalları görünce; - Dalların yeri değişmiş, buyurdu. Ve asıl yeri göstererek; - O kabrin yeri, işte burasıdır, buyurdu. Genç Fatih sevinip; - Hocam, bir alamet daha istiyorum, dedi. Büyük velî; - Bu yeri iki arşın kazın. Mübarek mezar taşını görürsünüz, buyurdu. O yeri kazdılar hemen. Mezar taşı göründü gerçekten. Hatta üzerinde; "Bu yer, Halid bin Zeyd'in kabridir" yazıyordu. Genç Padişah; - İstanbul'un fethine sevinmiştim. Ama şimdi daha çok sevinçliyim, dedi. - Neden sultanım? dediler. - Çünkü benim zamanımda böyle keşif sahibi "bir velî" bulunuyor, dedi. Ve şükrü için, kabr-i şerif üstüne "bir türbe" bina etti. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Cenazemi Akşemseddin yıkasın!"
2009-06-29 01:00:00
Hacı Bayram-ı Velî hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", vefatı yaklaşınca, yakınlarını çağırıp; - Cenazemi Akşemseddin yıkasın. Namazımı da o kıldırsın! diye vasiyette bulundu. Biraz sonra vefat etti. İyi de Akşemseddin hazretleri neredeydi? Kimse bilmiyordu yerini. Herkes bir şey söylüyor, her kafadan bir ses çıkıyordu ki, o esnada; - Akşemseddin geliyooor! diye bir ses duyuldu. Koşup karşıladılar kendisini. Ve bildirdiler hocasının vasiyetini. Akşemseddin hazretleri; - Başüstüne! dedi. Ve başladı hizmete. Gaslini yaptı. Namazını kıldırdı. Defnetti mübarek kabrine. Ve sordu, ne kadar borcu olduğunu. - Doksan bin altın, dediler. Bunu da insanlara hizmet için almıştı. Otuzbin altın'ı kendi üzerini aldı. Kalanını yakınları üstlendiler. Akşemseddin Efendi, bu otuzbin altının, yirmidokuzbinini peşin ödedi. Bin altın kaldı. Ama alacaklı hemen istiyordu. Rica etti ondan: - Bir iki gün müsaade etsen. - Hayır, hemen istiyorum. Akşemseddin hazretleri üzüldü. Küçük bir bahçesi vardı evinin önünde. O bahçeyi gösterip; - Şu bahçeye gir de topla! buyurdu. Adam kızdı: - Benimle alay mı ediyorsun? - Hayır kardeşim. Gir de topla. - Nereden? - Yaprakların üzerinden. Adam girer girmez hayrette kaldı. Zira ağaçların her yaprağı üzerinde "bir altın" duruyordu. Başladı toplamaya. O aldıkça, yerine başka "altın" geliyordu. Çok mahcup oldu. Birkaç altın almıştı ki, vazgeçti hemen. Şaşkın halde çıktı bahçeden. - Özür dilerim, dedi. Kalsın kalanı. > www.gonulsultanlari.
.Resûlullaha benzerdi
2009-06-30 01:00:00
Behâeddîn-i Buhârî kuddise sirruh, orta boylu, nurlu ve sevimli bir zat idi. Mübârek sakalının beyazı daha çoktu. Yürümesi, ne hızlıydı, ne de yavaş. Güler yüzlü ve tatlı dilli idi. Konuşurken, yüzünü konuştuğu kimseye döndürür ve tâne tâne konuşurdu. Kahkaha ile gülmez, tebessüm ederdi. Kimseyi küçük görmezdi. Güleryüzle karşılardı herkesi. Ama celâllenip de kaşını çattığında, heybetinden kimse duramazdı karşısında. Şemaili aynen Resûlullah aleyhisselama benzer, her hâli Onun sünnetine uygun olurdu. Bir gün, günahlar içinde olan bir genç gelip; - Efendim, hiç huzûrum yok. İçim sıkılıyor, diye dert yandı. Büyük velî sordu: - Neden sıkılıyorsun oğlum? - Bilmiyorum efendim. Devamlı bir huzursuzluk var içimde. - Evlâdım, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına göre yaşarsan huzurlu olursun. Huzursuzluk, "günah işlemek"ten ileri gelir, buyurdu. Ve sordu ona: - Evinizde Ehl-i sünnet âlimleri'nin yazdığı "İlmihâl kitapları"ndan var mı? - Var hocam, olmaz mı. - Peki, okumuyor musun o kitapları? - Maalesef, okumuyorum. - Vah vah! Güzelim kitapları raflarda hapsettin öyle mi? Çok yazık. Senin ilâcın o kitaplardır işte, buyurdu. Ve sordu ona: - Bir hasta, ilâcını bilse ama kullanmasa, iyi olabilir mi? - Olamaz tabii efendim. - İşte senin hâlin de buna benziyor evladım. İlâcın var, kullanmıyorsun. Bir ilâç kullanılmıyorsa, evde bulunmasının ne faydası olur? O kitapları okuyup tatbik edersen, sıkıntıdan kurtulur, huzûra kavuşursun. www.gonulsultanlari.com
.Efendimiz çok mütevazı idi
2009-07-01 01:00:00
Sevgili Peygamberimiz aleyhissalatü vesselâm, çok mütevazıydı. Şöyle ki; Hizmetçisiyle oturup yer, Pazardan öteberi alıp, torba içinde evine kendi taşır, kimseye taşıttırmazdı. Hayvanına kendi ot verir, devesini bağlar, koyununu sağar, evini süpürürdü. Onun nazarında efendinin köleye, beyazın da siyaha bir üstünlüğü yoktu. Kim davet etse, kabul edip gider, önüne konan şey az da olsa, basit ve aşağı görmezdi. Allahın Sevgilisi güler yüzlü idi. Ama söylerken gülmezdi. Üzüntülü görünürdü. Ama çatık kaşlı değildi. Heybetliydi. Ama kaba değildi. Cömertti. Ama israf etmezdi. Mübarek başı önüne az eğikti. Enes bir Malik "radıyallahü teâlâ anh" anlatıyor: Resulullaha on sene hizmet ettim. Bana bir defa "Üf" demedi. "Bunu niçin yapmadın?" buyurmadı. Bir gün, beni bir yere gönderdi. - Vallahi gitmem! dedim. Ama gidecektim. Nitekim hemen çıktım. Çocuklar sokakta oynuyordu. Bir ara arkama baktım. Resulullah tebessüm ederek; - Ya Enes! Dediğim yere gittin mi? diye seslendiler. - Evet yâ Resulallah! Canım sana feda olsun, dedim. O, HERKESE RAHMETTİR Bir gün de kâfirlerin helak olması için dua etmesini istediler. - Ben, lanet emek için gelmedim. Rahmet olarak gönderildim, buyurdu. Velhasıl yer ve gökler, Arş ve Kürsî, Kâinatın cümlesi, hep Onun şerefine yaratılmıştır. "Sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem". www.gonulsultanlari.com Tel:
.Peki şahidiniz var mı?"
2009-07-02 01:00:00
Bir gün, Resulullah Efendimiz aleyhissalatü vesselâm bir yerde duruyorlardı ki, yanlarına develi bir köylü geldi. Ardından kalabalık bir grup sökün etti. Ve o köylüyü göstererek; - Yâ Resulallah! Bu adam hırsız. Bizim devemizi çalmış. Lütfen ondan al, bize ver devemizi, dediler. Efendimiz sordu: - Peki şahidiniz var mı? - Var tabii, deyip, birilerini gösterdiler. Resulullah Efendimiz tam onları dinleyecekti ki, o köylünün hali dikkatini çekti. Zira bir şeyler mırıldanıyordu kendi kendine. Ona doğru bakarak; - Bu kimseler, senin için hırsız diyorlar. Doğruysa develerini geri ver. Yoksa kendini müdafaa et! buyurdular. Adam fevkalade sakin ve rahattı. "Ne diyeyim?" gibilerden omuzlarını kaldırdı. O sırada deve konuşmaya başlayıp; - Yâ Resulallah! izin verirseniz ben söyleyeyim, dedi. - Peki konuş! buyurdular. Deve, o köylüye doğru bakarak; - Ben bu zatın yanında dünyaya geldim. Bugüne kadar da hep bunun yanındaydım. Beni büyüten, yemimi veren budur. Öbürleri iftira ediyorlar, dedi. O kimseler mahcup oldu. Başlarını öne eğdiler. Efendimiz o köylüye dönüp; - Sen haklı çıktın, buyurdular. Ardından sordular: - Az önce neler mırıldanıyordun? - Dua ediyordum yâ Resulallah. - Nasıl dua ediyordun? - Yâ Resulallah! Bir iftira ile karşı karşıyaydım. İçimden; "Yâ Rabbî! Suçsuz olduğumu yalnız sen biliyorsun Habibin hürmetine bana yardım et" diyordum. Efendimiz öbürlerine dönüp; - Haydi gidiniz, dâvânız boş çıktı! buyurdular. İftiracılar, perişan vaziyette terk ettiler orayı. www.gonulsultanlari.com
.Bunun malını ve evladını çoğalt!"
2009-07-03 01:00:00
Fahr-i âlem Efendimiz aleyhissalatü vesselam, bir gün Enes bin Malik "radıyallahü anh" için; - Yâ Rabbî! Bunun mal ve evladını çoğalt! Ömrünü uzun et! Günahlarını affeyle! diye dua buyurdu. Bu duadan sonra günden güne zenginleşti bu sahabi. Hangi taşı tutsa, "Altın" oluyordu. Mal, mülk, servet. Ağaçlar, bağlar, bahçeler... Evlat deseniz, "Yüz" çocuğu oldu. Yaşı "Yüz"ü geçti. Açtı ellerini bir gün: - Yâ Rabbî! Habibinin, hakkımda ettiği üç duanın ikisi kabul oldu. Üçüncüsü ne olacak? diye niyazda bulundu. O anda gaibten bir ses duygu: - Üzülme! Bütün günahlarını affetti Hak teala! SEKSEN OĞLU OLDU Malik bin Rebia hazretleri de "radıyallahü anh" bir gün; - Yâ Resulallah! Dua buyurun, erkek evlatlarım çoğalsın, diye rica etti. Efendimiz aleyhisselam; - Yâ Rabbî! Bunun erkek evlatlarını bereketli kıl! diye dua buyurdular. Dua kabul olundu. "Seksen" oğlu oldu. SERT YATAKTA YATARDI Resulullah Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm", sıkıntı ile yaşamayı severdi. Günlerce az yer, sert yatakta yatardı. Bazan bu yatağa, bazan "Hasır" veya "Keçe" üzerine, bazan da "Kuru toprak" üzerine yatardı. Aişe validemiz "radıyallahü teâlâ anha" bir gece yumuşak yatak sermişti. Ama Efendimiz o sabah üzgündüler. Çünkü teheccüde uyanamamışlardı. Bu sebeple hazret-i Âişeye; - Bu yatağı bir daha sermeyiniz. Bu gece teheccüde kalkamadım, buyurdular.
.Beni Rabbim kurtarır"
2009-07-04 01:00:00
İslâmın ilk günlerinde iman edenler pek az olup, müşrikler Efendimizi "aleyhissalatü vesselâm" öldürmek için fırsat kolluyorlardı. Bir gün, Efendimiz tenha bir yerde, bir ağaç altında yatmışlardı. Müşriklerden biri Onu gördü. Güçlü kuvvetli bir pehlivandı üstelik. "Tamam, bu fırsat kaçmaz" dedi. Kılıcını kavrayıp sessizce yaklaştı. Ayak ucuna gelince, kılıcını kaldırıp haykırdı: - Seni benim elimden kim kurtarır? Efendimiz sakin ve soğukkanlıydı. - Beni Rabbim kurtarır! buyurdu. Adam kılıcını tam savuracaktı ki, göğsüne yediği bir darbeyle yere yıkıldı. Elindeki kılıcı öteye fırladı. Vuran, Cebrail aleyhisselâmdı. Efendimiz kalktılar ve o kılıcı yerden alıp, müşrikin boğazına dayadılar: - Seni benden kim kurtarır? Müşrik, yalvaran gözlerle bakıp; - Sen kurtarırsın. Ben ettim, sen etme! dedi. Kâinatın sultanı kılıcı indirip; - Kalk! Serbestsin, buyurdular. Müşrik bu merhametten çok duygulandı. Peygamber olduğuna inandı. Kelime-i şehadeti söyleyip imanla şereflendi. BANA İLK GELECEK OLAN Efendimiz aleyhisselam; - Ehl-i beytimden bana önce Fatıma gelir, buyurdular. Hakikaten altı ay sonra hazret-i Fatıma "radıyallahü teâlâ anha" vefat edip kavuştu babasına. Bir gün de; - Benden sonra hilafet otuz yıldır, buyurdular. Buyurdukları gibi gerçekleşti. Veysel Karani hazretlerini görmedikleri halde, bulunduğu yeri ve şemailini eshaba bildirdiler. Sonra hırkalarını çıkarıp; - Bunu ona veriniz! buyurdular. Giden sahabiler, Onu o yerde ve belirtilen şekilde bulmuş ve hırkayı vermişlerdir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Efendimizi öldürecekti, ama...
2009-07-05 01:00:00
Bir gün, Amir ve Erbed adında iki müşrik, Medine'ye geldiler gizlice. Gayeleri, Efendimizi aleyhisselam öldürmekti. Planı yaptılar. Amir, Resulullahın önüne gelip iman ettiğini söyleyecek ve bazı sualler sorarak oyalayacaktı. Öbürü arkadan gelip kılıç vuracaktı. Yapabilirse tabii. Nihayet Efendimizi dışarıda gördüler. Amir, sahte bir edeble yaklaşıp; - Ben yeni iman ettim, dedi. Sonra bir şeyler sormaya başladı. Erbed, kılıç vurmak için arkadan yaklaştı. Ama bir türlü vurmuyordu. Amir, kaş-göz işaretleri yapıyor; "Haydi, ne duruyorsun, vursana!" demek istiyordu. Ama o, bir türlü vurmuyordu. Sonra ayrılıp ötede birleştiler. Amir çıkıştı arkadaşına: - Ne konuşmuştuk. Niye vurmadın? Erbed; - Sorma, vuramadım, dedi. - Niçin vuramadın? - Çünkü ne zaman vurmaya niyetlendiysem, Onun yerinde seni görüyordum. Vursaydım seni öldürecektim. BUYURDUKLARI GİBİ OLDU Efendimiz aleyhisselam, hazret-i Ali'ye; - Sen, namaz kıldırırken şehid olacaksın! Hazret-i Osman'a da; - Seni Kur'ân-ı kerim okurken şehid edecekler, buyurdular. Bu sözleri aynen geldi yerine. Bir gün de Eshab-ı kiramdan dört kişiye bakarak; - Sizin en sona kalanınız, yanarak vefat eder, buyurdular. Aradan yıllar geçti. Üçü çeşitli şekillerde vefat ettiler. Sonuncusu Semüre bin Cündeb idi. Soğuk bir kış günü iyice sokuldu ateşe. Daha çok ısınmak istiyordu. Farkına varmadan tutuştu elbisesi. Ve yanarak şehid oldu oracıkta. "radıyallahü teâlâ anhüm"... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin iltifat etmemiş?
2009-07-06 01:00:00
Fatih Sultan Mehmed Han, İstanbul'u fethettikten sonra, hocası Akşemseddin hazretlerini ziyarete gitti bir gün "rahmetullahi aleyhima". Fakat o da ne? Hiç ilgi göstermedi kendisine. Hiç iltifat etmedi. Halbuki fetihten önce ne zaman gitse, hemen ayağa kalkar, iltifat ederdi. Üzüldü genç padişah. Sebebini merak etti. Kendi kendine; "Niçin bana iltifat etmiyor, niçin ilgi göstermiyor? Yoksa farkında olmadan, hocama karşı bir hata mı işledim" diye geçirdi içinden. O gün hep bunu düşündü. Sonra, bu hali Akşemseddin hazretlerinin yakınlarından birine anlatıp; - Hikmeti ne olabilir? diye sordu. O da cevaben; - Ben bunu öğrenirim, dedi. Ve gitti o büyük veliye. Vaziyeti arz edip; - Hikmeti nedir efendim? diye sordu. Büyük velî cevaben; - Hak teala Ona, "Feth-i mübin"i nasib etti. Bu, eski padişahlara nasip olmayan büyük bir devlettir. İşte bu sebeple, kendisinde olabilecek muhtemel bir "gurur"a mani olmak istedim, buyurdu. - Bunun için mi efendim? - Evet. Onun iyiliği için böyle davrandım. Hikmeti budur. O kimse sevinçle çıktı huzurdan. Sultana koştu hemen. Cihan Sultanı bu haberi işitince rahatladı. Çok sevindi. Öyle ki, kendisi bu hususta; "İstanbul'un fethine bu kadar sevinmedim" demiştir. İşte "Hoca sevgisi" bu olsa gerek. Böyle olur üstada muhabbet. Nitekim o gün, bazı yakınlarına: - Beni böyle sevinçli görünce, İstanbul'un fethine sevindiğimi zannetmeyin, dedi. Merak ettiler: - Ya niçin sevinçlisiniz sultanım? - Akşemseddin hazretleri gibi büyük bir velî, bizim zamanımızda geldi. Asıl buna sevinirim. Düşündürücü değil mi? www.gonulsultanlari.com
."Halının ucunu kaldır!"
2009-07-07 01:00:00
Bir gün saray nazırı, Kutbüddin Bahtiyar Kâkî hazretlerinin rahmetullahi aleyh huzuruna gelerek; - Efendim, falan falan köylerin bütün gelirlerini, izniniz olursa size bağlamak istiyoruz. Siz de bol bol talebenize sarf edersiniz, dedi. Ancak kabul etmedi büyük veli. Nazır şaşırdı: - Neden istemiyorsunuz efendim? - İhtiyacım yok da ondan. - Olur mu hocam, para herkese lazımdır. O zaman mecbur kalıp; - Oturduğun halının ucunu kaldır, buyurdu. Kaldırınca, hayretten gözleri faltaşı gibi açıldı nazırın. Zira halının altında, nehir gibi "Altın" akıyordu. Kutbüddin hazretleri; - Biz, bunu bile istemezken, o dediğin köylere mi iltifat edeceğiz. Haydi şimdi gidin de, bir daha böyle bir teklifle karşımıza gelmeyin! buyurdu. Vezir mahcup olmuştu. - Peki efendim, dedi. Başı önünde ayrıldı huzurdan. Gördüklerini, anlattı sultana. Sultan, o günden sonra daha çok kıymet verdi bu "Allah dostu"na. HAYIR, ALAMAM! Bir gün de Kutbüddin Bahtiyar Kâkî hazretlerine, bir kimse bir hediye getirip arz etmişti. Ancak büyük veli reddedip; - Alamam! buyurdu. Israr edince de; - Hayır, ısrar etme! buyurdu. Adam çok şaşırdı: - Niçin almıyorsunuz efendim? - Bizim büyüklerimiz, kimseden bir menfaat kabul etmediler ki, ben de alayım, buyurdu. Ve ekledi: - Eğer kabul edersem, yarın, mahşer gününde, büyüklerimizin önünde mahcub olmaz mıyım? O kimse mahcub olup; - Haklısınız, dedi. Ve getirdiği o şeyi alıp geri gitti. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kuş ve ayakkabı...
2009-07-08 01:00:00
Cezayir'de yetişen velîlerden Muhammed Ezheri hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir sohbetinde; - Hak teâlâ Sevgili Habibini her türlü zarar ve ziyandan korumuştur, buyurdu. Ve şunu anlattı: Bir gün, Fahr-i âlem Efendimiz "sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem" sahrada abdest alacaklardı. Ayakkabılarını çıkarıp bir kenara koydular. Buraya kadar tamam. Ancak abdest alıp da, tam ayakkabılarını giyeceklerdi ki, bir kuş, yukarıdan ani bir iniş yaptı. Ayakkabının birini kaptı. Ve hızla havalandı. Dinleyenler merak etti: - Sebep nedir efendim? - Resulullah da merak edip, kuşun peşinden bakıyordu ki, ayakkabı içinden "bir yılan"ın yere düştüğünü gördüler. - Yılan mı efendim? - Evet. Kuş vazifesini yapmıştı. Ani bir dalış daha yaparak ayakkabıyı aldığı yere bırakıp, tekrar havalandı. MELEKLER DUA EDER Bir gün de "Salevat" okumanın faziletinden bahsederken şunu anlattı sevdiklerine: Bir gün, Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm" buyurdular ki: - Bir kimse ne zaman bana bir salevat getirirse, Hak teâlâ o salevattan bir melek yaratır ve ona; "Senin işin, bu kula dua etmektir" buyurur. Ve o melek, tâ kıyamete kadar ona dua eder. Yine Efendimiz "aleyhissalatü vesselam" buyurdular ki: - Ey Eshabım! Kıyamet gününde bir kısım Müslümanlar hesaba çekilir. Sevapları ağır gelince, onlara; - Siz Cennete girin! denir. Onlar Cennete giderken yollarını şaşırırlar. Eshab-ı kiram sordu: - Hikmeti nedir Yâ Resulallah? Buyurdular ki: - İsmimi duyarlardı da, bana bir salevat okumazlardı.
.Sen olmasaydın..."
2009-07-09 01:00:00
Behaeddin Veled hazretleri rahmetullahi aleyh, bir gün Efendimizle aleyhissalatü vesselam ilgili şu bilgileri verdi: Muhammed aleyhisselam Allahü teâlânın sevgilisidir. Her Peygamber, kendi zamanında, kendi mekânında, kendi kavminin hepsinden, her bakımdan üstündür. Bizim Peygamberimiz ise, her zamanda, her memlekette, yani dünya yaratıldığı günden, kıyamet kopuncaya kadar gelmiş ve gelecek bütün varlıkların, en üstünüdür. Hiç kimse, hiçbir bakımdan, Onun üstünde değildir. Çünkü dilediğini yapan, her istediğini yaratan Allahü teâlâ, Onu böyle yüksek yaratmıştır. Hiçbir insanın, Onu methedecek gücü yoktur. Hiçbir insanın, Onu tenkit edecek iktidarı yoktur. Allahü teâlâ; "Sen olmasaydın, gökleri yaratmazdım!" buyuruyor. CEHENNEMDEN KURTULANLAR Bir gün de sohbetinde; - Bir hadis-i şerifte; (Ey Eshabım! Siz öyle bir zamanda geldiniz ki, Allahü teâlânın emirlerinden onda dokuzunu yapıp, birini yapmazsanız, helak olursunuz! Bir zaman gelecek ki, o zamanın müminleri, emirlerin birini yapabilip, dokuzunu bıraksalar, Cehennemden kurtulurlar. O zamanda imanı olanlara müjdeler olsun!) buyuruluyor, dedi. Sordular: - Bu hangi zamandır efendim? - Şu içinde bulunduğumuz zamandır. - Onları Cehennemden kurtaracak olan o "bir emir" nedir Efendim? - "Doğru iman"dır. Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdiği gibi iman eden, Cehennemden kurtulacaktır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Az mühlet ver bana!"
2009-07-10 01:00:00
Şam evliyasından Muhammed Hani hazretleri rahime-hullahü teâlâ, bir gün şunu anlattı cemaatine: Efendimizin "aleyhissalatü vesselâm" âzâdlı kölesi Zeyd bin Harise hazretleri "radıyallahü teâlâ anh", bir defa kira ile katırcı tutup sefere çıkmıştı. Medine'den ayrılıp vurdular sahraya. Şehirden uzaklaşınca, katırcı asıl yüzünü gösterip, hazret-i Zeyd'i öldürmeye kalkıştı. Zeyd bin Harise hazretleri; - Dur! Şuracıkta iki rekat namaz kılayım da öyle öldür! dedi. Adam kabul etti: Zeyd namaza durdu. Selâm verip açtı ellerini ve; "Yâ Rabbî! Resulünün hürmetine bu adamın şerrinden beni kurtar!" diye yalvardı. O anda bir kişi peydahlandı. Ve kılıç vurup öldürdü katırcıyı. Ama kimdi bu kişi? Sordu hemen: - Siz kimsiniz? - Ben bir meleğim, dedi. Yerim, yedinci kat göktür. Böyle darda kalan kullara biz yardıma yetişiriz. Sen dua ettiğinde yerimdeydim. Rabbimin emriyle bir anda buraya geldim. Biz her şekle girer, insanlara böyle yardım ederiz. O, ŞURADA ÖLDÜRÜLÜR Bedir Harbinden bir gün önce idi. Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm", Eshabın büyükleriyle harp sahasını gezdiler. Ertesi gün, tarihin en ibretli savaşı yapılacaktı o meydanda. Resulullah Efendimiz eğilip, mübarek parmağıyla bir noktaya işaret ederek; - Yarın, filan kâfir burada öldürülür, buyurdular. Sonra başka noktayı gösterip; - Burası da, falan kâfirin öldürüleceği yerdir, buyurdular. Böylece azılı Kureyş müşriklerinden her birinin öldürüleceği noktaları, santimi santimine gösterdiler. Ve aynen vaki oldu. Hem de milim şaşmadan. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Efendimizin ismini işitince...
2009-07-11 01:00:00
Eshabtan Sefine hazretleri "radıyallahü anh", Efendimizin aleyhissalatü vesselam hazır bulundukları bir sefere katılmıştı. Ancak bir molada ayrıldı ordudan. Ve esir düştü Rumlara. Sonra fırsatını bulup kaçtı. Ve İslâm askerlerini aramaya başladı. O sırada bir "arslan" çıktı karşısına. Çok iri ve korkunçtu. Kükrediğinde yer sarsılırdı sanki. Sefine hazretleri Allaha sığınıp; - Ey hayvan! Ben, Muhammed aleyhisselâmın Eshabındanım. Ordumuzu kaybettim, onu arıyorum! dedi. Resulullahın mübarek ismini duyan o korkunç arslan, bir anda "kuzu"ya döndü. Mahcubiyeti belli oluyordu. Dostça yaklaştı. Ve yüz sürdü ayaklarına. Belli ki, özür diliyordu. Sonra kalktı. Birlikte orduyu aradılar. Ne zaman ki İslâm mücahidleri göründü, o zaman ayrıldı yanından. Hem de geri geri. Ve edeble. "KABINDAN BOŞALTMASAYDIN..." Bir gün de fakirin biri, Efendimiz'den buğday istedi. Ekmek yapacaktı garip. Resulullah "aleyhissalatü vesselâm" bir ölçek buğday verip gönderdiler. Adamcağız o buğdayın yarısını öğütüp ekmek yaptı. Bir müddet sonra kalan kısmıyla ekmek yapacaktı ki, buğdayın azalmamış olduğunu gördü. Kap, "dolu" olarak duruyordu. Tekrar yarısıyla ekmek yaptı. Üçüncü defa lazım olduğunda, kabın "dolu" olduğunu gördü yine. Halbuki çoktan bitmiş olmalıydı. Velhasıl o buğdayı başka kaba boşaltıp, Efendimize geldi ve arz etti durumu. Efendimiz aleyhisselam; - Eğer kabından boşaltmasaydın, o buğdayı senelerce yiyecektiniz de yine bitmeyecekti, buyurdular.
.Mahşerde insanlar çıplak haşrolunur!
2009-07-12 01:00:00
Aliyyül Mürteza'nın annesi Fatıma hatun "radıyallahü anhüma", bir gün Efendimiz aleyhisselamı ziyarete gelmişti. Efendimiz, Kur'ân-ı kerim okuyordu. O gelince okumaya sesli olarak devam ettiler ki, bir âyet-i kerimede mealen; "İnsanlar mahşerde çıplak olarak haşr olunurlar" buyuruluyordu. Fatıma hatun bunu duyunca; - Yâ Resulullah! O gün bizim halimiz nice olur? diye arz etti. Resulullah Efendimiz; - Üzülme! Şu gömleğimi kefen olarak giyersen, o gün açık olmazsın, buyurdular. Kadıncağız gömleği aldı. Ama işi de sağlama bağladı. - Siz kefilsiniz değil mi? - Evet, ben kefilim, buyurdu. Sonra Münker ve Nekir'i anlatıp; - Mezarda korkunç şekilde gelir, herkesi sorguya çekerler, buyurdu. Kadıncağız yine çok üzülüp; - Korkuyorum yâ Resulallah. Bana da öyle korkunç gelirlerse ne yaparım? dedi. Efendimiz aleyhisselam; - Korkma! Sana korkunç gelmezler, buyurdular. Ve ellerini açıp; - Yâ Rabbî! Münker ve Nekir'i korkunç surette gönderme Fatıma'ya. Güzellikle gelsinler. Mezarı geniş ve rahat olsun, diye dua ettiler. Fatıma Hatun müsterih oldu. Sevincinden güldü ve; - Şimdi rahatladım yâ Resulallah! dedi. Yıllar geçti aradan. Fatıma Hatun vefat etti. Resulullah mahzun oldu, ve; - Üzerimde hakkı çoktur. Ben küçükken bana analık yaptı, buyurdular. Namazını bizzat kıldırdılar. Elleriyle kabre indirdiler. Orada biraz bekleyip; - Yâ Fatıma, sana kefil olduğum hususlar gerçek oldu mu? diye seslendiler. Cevap net geldi: - Evet yâ Resulallah! İkisi de gerçekleşti. Kabrim de geniş ve rahat. Rabbim mükâfatını versin sana. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dur! Sakın kırma onu!"
2009-07-13 01:00:00
Osman bin Affan hazretlerinin radıyallahü teâlâ anh şehid edildiği gün bir mucize gerçekleşti. Şöyle ki; İsyancılardan gözü dönmüş iki kişi, hızlarını alamayıp delice, Halifenin evine girdiler. Ve intikam hırsıyla sağa sola saldırdılar. Kendisini şehid ettikleri yetmiyormuş gibi, eşyasına zarar vereceklerdi bu defa da. Ve bir "Asa" gördüler köşede. Bu Asa, Efendimiz aleyhisselamın hediyesiydi hazret-i Osman'a. İşte bu mübarek asayı, o bedbahtlardan biri alıp tam kırmaya yeltenmişti ki, öbürü tanıyıp; - Dur! Sakın kırma! dedi. Öbürü hiddetle sordu: - Neden kırmayacakmışım? - Çünkü o, Resulullahın asasıdır. Kırma sakın! Ancak adamın gözü dönmüş, aklı örtülmüş olduğundan, hiç kimseyi dinleyecek halde değildi. Ve yaptı yapacağını. Dizine karşı verip, kırdı mübarek Asa'yı. Kırdı ama, şişmeye başladı o dizi. Kısa zamanda "deve boynu" gibi oldu. Ağrı ve sancıdan yerleri tırmalıyordu. Çok acı ve ızdırap çektikten sonra ölüp gitti bu dertten. AĞAÇ İKİYE AYRILDI Taif seferinden dönülürken vakit gece oldu. İslâm askeri karanlıkta yol alıyordu. Çok yorgun ve uykusuzdular. Orduda Efendimiz de vardı. Ve O da aynı durumdaydı. Öyle ki, uykusuzluktan mübarek gözlerini zor açıyordu. İşte böyle yorgun ve uykusuz vaziyette giderken, önlerine "bir ağaç" çıktı. Resulullah "aleyhissalatü vesselâm" tam ağaca çarpacaktı ki, koca ağaç yukarıdan aşağıya yarılıp ikiye ayrıldı. Efendimiz arasından geçip gittiler. Ağaç, o haliyle uzun seneler kaldı. Hâlâ da o vaziyettedir. Ve ziyaret ediliyor bilenlerce. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dağ konuşuyor!..
2009-07-14 01:00:00
Eshab-ı kiramdan Ukayl bin Ebi Talip hazretleri radıyallahü teâlâ anh, Efendimizle birlikte sefere çıktı bir gün. Hava aşırı sıcaktı. Ve çok bunaltıcıydı. Bir dağın eteğine geldiklerinde, susuzluk had safhaya vardı artık. Hazret-i Ukayl; - Çok susadık yâ Resulallah, diye arz etti. Efendimiz aleyhisselam; - Git şu dağa söyle, sana su versin! buyurdular. Hazret-i Ukayl, tereddüt etmedi. Ve dağa doğru dönüp; - Ey dağ, Resulullah Efendimiz bana su vermeni emrediyor! diye seslendi. Dağdan cevap geldi: - Resulullahın emri başım gözüm üstüne. Ancak Ona arz et ki, maalesef hiç suyum kalmadı. Hazret-i Ukayl şaşırdı: - Suyun kalmadı mı, neden? - Hani bir âyet-i kerime nazil olmuştu ya, orada; "Ey insanlar, o ateşten korkun ki, onu tutuşturanlar müşriklerle taşlardır" buyuruluyordu. İşte orada bahsi geçen o taşlar, benim taşlarım olursa, diye ağlamaktan hiç suyum kalmadı. SAÇLARINI OKŞADILAR Yine Sevgili Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselâm", çocuk sahabilerden hazret-i Umeyr'in "radıyallahü teala anh" saçlarını okşadılar bir gün. Yaşı seksenlere ulaştığı halde saçları hâlâ siyahtı mübarek zatın. Bir tek bile ak düşmedi o saçlara. YÜZÜNÜ OKŞAMIŞTI Son olarak Efendimiz aleyhisselam çocuk sahabilerden hazret-i Katade'nin de "radıyallahü anh" yüzünü sevgiyle okşamışlardı bir gün. O anda yüzüne bir parlaklık geldi. Öyle ki, akranı arasında hemen fark edilirdi. O parlaklık, ölünceye kadar da hiç gitmedi Ondan. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."İmdat yâ Resulallah!"
2009-07-15 01:00:00
Eshab-ı kiramdan Ukayl bin Ebi Talip "radıyallahü anh" ile, Resulullah Efendimiz aleyhissalatü vesselam, birlikte sefere çıkmışlardı bir gün. Bir müddet sonra mola verdiler. O esnada karşıdan bir devenin koşarak kendilerine doğru geldiğini gördüler. Hayvan can havliyle gelip, Efendimizin önünde diz çöktü ve dile gelip; - İmdat yâ Resulallah! beni kurtar! dedi. Ardından bir köylü geldi telâşla. Elinde bıçak vardı üstelik. Efendimiz aleyhisselam sordu: - Ne istersin bu biçare deveden? - Yâ Resulallah! Bu, bana itaat etmiyor. Asi oluyor. Keseyim de kurtulayım dedim, kaçtı elimden. Deve konuştu bu defa: - Yâ Resulallah! İzin verirsen ben arz edeyim, dedi. Ve şöyle anlattı. Yâ Resulallah! Bu kabile insanları, yatsı namazlarını kılmıyorlar. Halbuki sen; "Yatsıyı kılmayanlara azab iner" buyurdun. Ben de bunların arasındayım. "O azab bana da gelir" diye korktum ve kaçtım o kabileden. Efendimiz köylüye döndüler: - Doğru mu söylüyor? Köylü boyun büküp; - Evet yâ Resulallah, dedi. Ve ekledi: - Ama söz veriyorum, bundan sonra yatsı namazlarını hiç terk etmeyeceğim. Bunun üzerine deve; - Tamam! Madem öyle, ben de ona artık isyan etmeyeceğim, dedi. DAL PARÇASI FENER OLDU Bir gün de Efendimiz "aleyhissalatü vesselâm", yatsı namazını kıldılar bir sahabi ile. O kişinin evi uzaktı. hava ise kapalı ve karanlıktı. Ona, bir hurma dalı verip; - Bu, senin yolunu aydınlatır, buyurdular. O sahabi o dalı alıp, düştü yola. Eve gidinceye kadar o dal "fener" gibi aydınlattı yolunu.
."Bizim sakayı istediler"
2009-07-16 01:00:00
Mevlana hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün dergâhında sohbet ederken içeri üç kişi girer. Hazret-i Mevlana'nın karşısında edeble oturur, alçak sesle bir şey sorarlar. Hazret-i Mevlana; - Uygundur, buyurur. Bunun üzerine veda edip ayrılırlar. Oğlu Sultan Veled sorar: - Babacığım, o gidenler kimlerdi? - Onlar, rical-i gaybdendi evladım. Halk arasında bunlara "kırklar" denir. - Size ne sordular ki? - Kırklardan biri vefat etmiş. Benden, "bizim saka"yı istediler. Ben de "Uygundur" dedim. MEVLANA HÜRMETİNE Yine hazret-i Mevlana'yı çok seven bir Müslüman, ölüm hastalığına yakalanır. Vefat edeceğini anlayınca yakınlarına; - Ben ölürsem, hazret-i Mevlana, kabrimde biraz dursun. Affım için, Allaha niyazda bulunsun, der. Ve vefat eder. Durumu, hazret-i Mevlana'ya bildirirler. - Memnuniyetle, buyurur. Ve gidip kabir başında durur. O zatın affı için yalvarır. Ölen kişinin fazla bir ameli yoktur. Ama hazret-i Mevlana'ya sevgisi çoktur. Çocuklarından biri, rüyasında onu yüksek bir mertebede görüp sorar: - Babacığım, sen bu yüksek makama nasıl kavuştun? - Fazla bir amelim yoktu evladım. - Öyleyse babacığım? - Ama hazret-i Mevlana'yı çok severdim. Ben kabre girince, Münker-Nekir melekleri çok korkunç şekilde gelerek; - Rabbin kim, dinin nedir? diye sormaya başladılar. O sırada yanımıza çok güzel ve pek sevimli iki melek gelip; - Bunları, bu kimseye sormayın! Çünkü Allahü teâlâ, hazret-i Mevlana hürmetine bunu affetti, dediler. Münker Nekir bana dönüp; - Sen müsterih ol. Rahatça uyu! deyip, geri gittiler. > www.gonulsultanlari.com
.Etin en lezzetli yeri...
2009-07-17 01:00:00
Hazret-i Mevlana "rahime-hullahü teâlâ" zamanında, bir kimse bu zatın büyüklüğüne inanmaz. Aleyhinde konuşur. Kendisini ikaz eder; - O, Allah dostu bir velîdir, derler. Ama aldırmaz. Konuşmalarına devam eder. Bir gece Resulullah Efendimizi "aleyhissalatü vesselâm" görür rüyada. Hem de hazret-i Mevlananın dergâhında ve Onun minderinde oturmuş, bazı eshabı ile sohbet buyurmaktadır. Az sonra bir sofra gelir ortaya. Sofrada "et yemeği" vardır. O da yanlarına gitmek ister. Ama cesaret edemez. O sırada Efendimiz onu davet eder, yanlarında yer verirler. Ve kendi tabaklarındaki bir Et'i mübarek elleriyle alıp buna ikram ederler. Alıp yer ki, çok lezzetlidir. - Yâ Resulallah! Etin en lezzetli yeri neresidir? diye sorar. Efendimiz aleyhisselam; - Kemiğe bitişik olan kısmıdır, buyurur. O sırada uyanır. Görür ki, rüyanın tesiriyle kalbi bir hoş olmuştur. İçi, Hazret-i Mevlanaya karşı sevgiyle dolmuştur. Onu görmek için duramaz daha. Koşar dergâha. Görür ki, gece Resulullahın oturduğu yerde, "Hazret-i Mevlana" oturmuş, bazı talebesiyle sohbet etmektedir. Az sonra bir sofra gelir ortaya. Sofrada "et yemeği" vardır. O da yanlarına gitmek ister. Ama cesaret edemez. O sırada hazret-i Mevlana onu görüp, davet eder ve yanında yer verir. Hatta kendi tabağından bir Et'i kendi eliyle alıp ona ikram eder. Adam alıp yer ki, çok lezzetlidir. Hazret-i Mevlana ona döner; - Etin en lezzetli yeri, kemiğe bitişik olan kısmıdır, buyurur. Adam mest olmuştur. Sonra mı? En sevdiği talebesi olur.
.Tabut havada durdu!..
2009-07-18 01:00:00
Hazret-i Mevlana, "rahime-hullahü teâlâ" ezana çok hürmet eder. Ne zaman ezanı işitse, hemen diz çöküp, huşu ile dinlerdi. Talebesine; - Siz de böyle yapın! diye emrederdi. Bir gün şunu anlattı onlara: Belh şehrinde bir kimseyi tanırım ki, "Ezan"ı işitse, hemen işini bırakır, diz üstü çöküp, hürmetle dinlerdi. Bir gün vefat etti bu zat. Tabut, eller üstünde giderken, "Ezan sesi" geldi minareden. Fakat o da ne? Daha ilk "Tekbir"de tabut ağırlaştı birden. Ve durdu. Bir milim gitmedi. İnsanlar şaşırıp; - Ne oluyor böyle? dediler. Ezan bitince yine hareket etti. Mevtayı kabre indirdiler. Münker-Nekir gelip sordular: - Rabbin kim, dinin nedir? O anda Hak teâlâdan; - Ey melekler! Bu kul benim ismimi aziz tuttu. Siz de onu aziz tutun! diye hitab-ı İlahi geldi. Melekler bu hitabı işittiler. Geri dönüp gittiler. DÜNYA SEVGİSİ Selçuklu padişahı Sultan Rükneddin, bir adamıyla hazret-i Mevlana'ya bir kese "Altın" hediye gönderdi. Büyük velî, onu getirene; - Onları şu çamurun içine at! buyurdu. Adamcağız; - Başüstüne efendim, dedi. Ve saçtı altınları o çamura. Bunu duyan, koştu oraya. Bir "altın" bulmak için battılar çamurlara. Hazret-i Mevlana, talebelerine onları gösterip; - İşte dünya sevgisi de böyledir, buyurdu. Girdiği kalbi böyle berbat eder. Gençler sordu: - Dünyaya çalışmayalım mı efendim? - Hayır, öyle değil. Bilakis Müslüman çalışkan olur. Dünyaya çalışın. Ama sevgisi olmasın kalbinizde. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Hidaye kitabına bak!"
2009-07-19 01:00:00
Hazret-i Mevlana'nın "rahime-hullahü teâlâ" bir talebesi, dergâhtan çıkmış evine gitmektedir ki, yolda, tanıdığı yaşlı bir Müslümanla karşılaşır. Adam onu görüp şaşırır: - Ben de sana geliyordum oğlum. - Hayrola amca. - Fıkıhtan bir şey soracaktım, der. Ve sualini sorar. Ama talebe cevabını bilemez. - Akşam kitaplara bakayım, yarın söylerim, der. Ve eve gider. Saatlerce araştırır. Çok kitaplar karıştırır. Bir türlü bulamaz cevabını. Sonunda yorulup uyuyakalır. Rüyada Hazret-i Mevlana; - Hidaye kitabının filan sayfasına bak, buyurur. Uyanıp, açar o kitabı. Orayı okur, öğrenir cevabı. İLİM, AMEL, İHLAS O devirde Bedreddin-i Tirmizi adında biri "simya ilmi" ile uğraşır. Yani altın yapar. Bir ara hazret-i Mevlana'yı işitir. Ziyaret etmek ister. Bu, Mevlana'ya malum olur. Ve o kimsenin evine varır. Adam Hazret-i Mevlana'yı görünce; - Buyurun efendim, der. İltifat eder. Ancak kalbinde meslek icabı biraz "gurur" vardır. Hazret-i Mevlana, kurtarmak ister onu bu gururundan. Yerde "paslı bir demir" görüp eline alır. Evirir, çevirir. Paslı demir, elinde "altın"a çevrilir. Adam hayretler içinde! "Bu nasıl oldu?" diye düşünürken; - Gayet kolay, buyurur. Zor olan başka şeydir. Adam sorar: - O nedir efendim? Buyurur ki: - İlim, amel, ihlas. Bu üçüne kavuş ki, "simya" budur esas. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yanmayan hırka!..
2009-07-20 01:00:00
Hazret-i Mevlana rahmetullahi aleyh zamanında kırk rahip birleşir, Konya'ya gelirler. - Şu Mevlana'ya haddini bildirelim, derler. Şöyle ki; Kırk sual seçmişlerdir İslâmiyetten. Güya imtihan edeceklerdir bu büyük velîyi. Yola çıkıp, Mevlana dergahına yönelirler. Yoy boyunca; - Bu sualleri cevaplaması imkânsız, derler. Derken bir "fırın"ın önünde karşılaşırlar. Ne diyeceklerini şaşırırlar. - Ee şey, der biri. Sizi ziyarete geliyorduk. Büyük velî; - Hoş geldiniz, niyetinizi biliyorum, buyurur. Ve ekler: - Haydi sorun suallerinizi. İlk darbeyi yemişlerdir. Ayaküstü sorarlar: - Kur'ânda; "Her nefis, Cehennemden geçecektir" buyuruluyormuş, öyle mi? - Evet, öyledir. - Yani "kâfir" de, "Müslüman" da Cehennemden geçecek öyle mi? - Elbette. - Peki, Müslümanlar da Cehennemden geçecekse, "İslâmın üstünlüğü" nasıl belli olacak? - Cehennem ateşi, Müslümanları yakmayacak ki. Müslümanlar Sırattan geçerken, Cehennem; (Ey müminler, çabuk geçin ki, nurunuz ateşimi söndürüyor!) diye seslenecek ve ateş, o nurlara dayanamayıp sönecek. Ama aynı ateş, kâfirleri yakacaktır. Rahipler itiraz ederler: - Hayır, olmaz öyle şey. - İsterseniz deneyelim. İşte fırın. Çıkarın gömleklerinizi. Çıkarırlar. Hazret-i Mevlana, onları top yapar. Üzerine kendi hırkasını sarıp fırına atar. Az sonra çıkarıp birlikte bakarlar. Hırkada yanıktan iz bile yokken, içindeki gömleklerin hepsi yanmıştır. Bunu görüp, hepsi insafa gelir. Kırkı da "iman ile" şereflenir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Aklı o kadar çoktu ki...
2009-07-21 01:00:00
Allahü teâlâ, bir insanda bulunabilecek, görünür görünmez bütün iyilikleri, bütün üstünlükleri, bütün güzellikleri, Sevgili Habibi'nde toplamıştır. Şöyle ki; İnsanların en güzel yüzlüsü ve gayet nurani benizlisi idi. Mübarek yüzü, kırmızı ile karışık beyaz olup, "Ay" gibi nurlanırdı. Sözleri gayet tatlı olup, gönülleri alır, ruhları cezbederdi. Aklı o kadar çoktu ki, Arabistan'da sert, inatçı insanlar arasında gelip, çok güzel idare ederek ve cefalarına sabrederek, onları itaate getirdi. Çoğu dinlerini bırakıp Müslüman oldu. Ve din-i İslâm yolunda babalarına ve oğullarına karşı harp ettiler. Onun uğrunda mallarını, yurtlarını feda edip, kanlarını akıttılar. Yumuşaklığı, affı, sabrı, İhsanı, ikramı o kadar çoktu ki, herkesi hayran bırakır, görenler ve işitenler seve seve Müslüman olurdu. YUMUŞAK DAVRANIRDI Hiçbir hareketinde, hiçbir işinde, hiçbir sözünde, hiçbir zaman, hiçbir çirkinlik, hiçbir kusur görülmemiştir. Herkese yumuşak davranır, kendisi için kimseye gücenmezdi. Ama din düşmanlarına karşı, sert ve şiddetliydi. Herkese karşı yumuşak olmasaydı, Peygamberlik heybetinden, kimse yanında oturmaya ve sözünü dinlemeye takat getiremezdi. Velhasıl hiç kimsenin, Onu methetmeye, Hiç kimsenin de Onu tenkit etmeye, gücü ve kuvveti yoktur. Ve olamaz.
.Savaşı biz kazandık"
2009-07-22 01:00:00
Hazret-i Mevlana'nın "rahime-hullahü teâlâ" bir talebesi vardır ki, mesleği at alıp satmaktı. Hazret-i Mevlana bir gün ona; - Bana bir at getir! buyurur. O talebe; - Başüstüne efendim, der. Kuvvetli bir at seçer. Lakin eğerlemekte zorluk çeker. Zira at huysuzdur, çok zahmet verir. Birazdan hazret-i Mevlana oraya gelir. O hırçın at, bir anda sakinleşir. Büyük velî, bir sıçrayışta ata biner. Süratle bir yöne gider. Akşam, tozlar içinde geri döner. Ertesi gün, yine bir at ister. Genç seğirtir, kuvvetli bir at getirir. Büyük velî ona biner, hızla aynı yöne gider. Akşam, tozlar içinde geri döner. Üçüncü gün de; - Bana bir at getir! buyurur. Cins bir at getirip arz eder. Hazret-i Mevlana ona biner, süratle aynı istikamete gider. Akşam döndüğünde sevinçlidir artık. - Elhamdülillah, buyurur, Savaşı kazandık. Hiçbir şey anlamazlar. - Niçin? diye de soramazlar. Üç gün geçer aradan. Konya'ya bir kafile gelir Şam tarafından. Moğollarla yaptıkları savaşı şöyle anlatırlar: Kâfirler kalabalık, biz zayıftık. Neredeyse mağlub olacaktık. Ne yapacağız? derken, hazret-i Mevlana yetişti imdada. Üç gün geldi ard arda. "Allah Allah!" diyerek hücum ediyor, düşman askerini kırıp geçiriyordu. Onu görüp moral bulduk, güçlendik. Toparlanıp hücuma geçtik. Düşman komutanına bir kılıç çaldı Mevlana. O yerde can çekişirken, askerleri kaçıştı dört bir yana. Halbuki sayıca biz azdık. Ama elhamdülillah! Hazret-i Mevlana geldi, savaşı biz kazandık. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Mahcup etmek ister, ama...
2009-07-23 01:00:00
Hazret-i Mevlana "rahime-hullahü teâlâ" zamanında ilim sahibi biri vardır ki, bu zata düşmanlık besler. Bir türlü sevemez bu büyük velîyi. Her fırsatta küçük düşürmek ister. Aleyhinde sözler söyler. Bir gün de toplar talebesini, - Haydi kalkın, Mevlana'ya gidelim. Çetin sualler sorup Onu mahcup edelim, der. Ve kollarını sıvar, zor sualler hazırlarlar. Kendi de çalışmaya koyulur. Fakat bir ara karşısında Hazret-i Mevlana'yı görür gibi olur. Gözlerine inanamaz. Derken büyük velî kaybolur. Herhalde hayal gördüm, der. Çalışmaya devam eder. Talebelerine seslenip; - Siz de gördünüz mü? der. Gençler şaşırır: - Neyi efendim? - Yok yok, der. Vazgeçer sormaktan. Ama içi rahat değildir. Çözemez bu muammayı. Zira gözleriyle görmüştür hazret-i Mevlana'yı. Tekrar başlar çalışmaya. Çetin sualler bulmak için uğraşırken, büyük zatı yine görür. Bu defa gençler de görmüştür. Büyük velî, bütün heybetiyle karşılarında bir müddet durur, sonra yine kaybolur. Evet, bu hayal falan değildir. Gördükleri, bu büyük velîdir. Derken namaz vakti girer. Namaz için yan odaya geçerler. Fakat o da ne? Odanın dört duvarında yazılar vardır. Merakla okurlar ki, hazırladıkları suallerin cevaplarıdır. Hepsi dehşete düşer. O âlimin de kalbine bir pişmanlık çöker. Yapacağı tek şey vardır artık. Özür dilemek. Alır talebesini, dergâha gider. Elini öpüp, affını diler. Talebesi olur, bu yolda ilerler...
.Bir tepsi helva...
2009-07-24 01:00:00
Hazret-i Mevlana'nın rahmetullahi aleyh talebesinden biri, bir sene hacca gider. Hanımı da mübarek bir hatundur. Hazret-i Mevlana'yı çok sever. Medresede okuyan talebeye, ara sıra yemek yapıp gönderir. Beyi hacda iken, bir gün yine "helva" basar bir tepsiye. Arefe gecesi, gönderir medreseye. Hazret-i Mevlana, tepsiyi alır. Bütün talebeye dağıtır. Yüzlerce talebesi vardır. Doya doya yer hepsi de. Ama helva azalmaz tepside. Sonra hazret-i Mevlana, elinde tepsiyle dışarı çıkar. Onu Beytullaha doğru uzatıp, içeri girer. Talebelerine; - Tepsiyi sahibine gönderdim, buyurur. Ertesi gün, hanım medreseye gider. Helva tepsisini ister. Ancak talebeler tepsiyi ararlar. Bulamayıp, merakta kalırlar. Nihayet hac mevsimi biter. Hacılar döner birer birer. Hanımın beyi de avdet eder. Kadıncağız adamın eşyalarını çıkarırken, tepsiyi görür. Hayretler içinde; - Efendi! Ben bu tepsiye helva basıp medreseye göndermiştim. Burada ne arıyor? der. Beyi de şaşırmıştır. Der ki: - Biz arefe gecesi, arkadaşlarla çadırda oturmuş, haccın erkânından okuyorduk. Hanımı merakla dinler: - Evet!.. - O sırada birisi, helva dolu "bir tepsi" uzattı çadırdan içeriye. Ama kim uzattı, görmedik. - Evet! - Çok açtık, oturup yedik. - Hiç merak etmediniz mi? - Etmedik. "Komşu çadırdan biri uzattı" diye düşündük. Öyle zannettik. - Peki araştırmadınız mı? - Hayır. O bunu anlatınca, hakikat ortaya çıkar. Hazret-i Mevlana'ya sevgileri kat kat artar. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İzinsiz sefere çıkınca!..
2009-07-25 01:00:00
Hazret-i Mevlana'yı rahmetullahi aleyh çok seven genç bir tüccar, Mısır'a gitmek için bu zattan izin ister. Ancak hazret-i Mevlana; - Gitme! buyurur. Ama o dinlemez. Gizlice yola çıkıp gemiye biner. Tam Mısır'a yaklaşırken, kâfirler saldırır, gemi halkıyla birlikte onu da esir alırlar. Ağır işlerde çalıştırırlar. Genç tüccar, açar ellerini; - Yâ ilahi! Pişmanım vallahi. Hazret-i Mevlana hürmetine bu esaretten kurtar beni, diye dua eder. Çok gözyaşı döker. Ve bir gece hazret-i Mevlana'yı görür, himmet diler. Büyük velî; - Yarın bu kimseler bir hasta için senden bilgi isterler. Şu şu otları, şu oranda karıştır, hastaya yedir, buyurur. Hakikaten o sabah gence sorarlar: - Senin doktorlukla bir ilgin var mı? - Evet var. - Ağır bir hastamız var. Onu iyi edebilir misin? - Allahın izniyle. Sevinip genci hükümdara iletirler. Meğer hasta olan hükümdarmış. Genç tüccar, mütehassıs bir doktor edasıyla; - Üzülmeyin! Bana, şu şu otlardan getirin, der. Koşup getirirler. Onları karıştırır, hükümdara yedirir. Yer yemez şifa bulur hemen. İyileşir tamamen. Sevinçle döner ona: - Dile benden ne dilersen. - Hiçbir şey istemem. - Lütfen, kırma bizi. - Ey hükümdar, ben doktor değilim, der. Hocamdan izinsiz sefere çıktığım için esir edildim. Pişman olup, hocamdan himmet diledim. O da rüyama girip, bu ilacı tarif etti bana. Hadise budur. - Peki hocan kim senin? - Mevlana hazretleri. Hükümdar hakikati öğrenir. Kendisine yüklü bir para verir. Memleketine gönderir. www.gonulsultanlari.com
.Kalbi nurla doldu
2009-07-26 01:00:00
Muinüddin-i Çeşti "rahime-hullahü teâlâ" hazretleri, seyyid, yani evlad-ı Resul'dür. Henüz çocuk iken babası vefat etti. Mirastan bir "üzüm bağı" düştü kendisine. Muinüddin bir gün bu bağda otururken, bir "Hak âşığı" teşrif etti yanına. O zata hürmeten fırlayıp kalktı. Elini öpüp, bir gölgeye oturttu. En güzel üzümlerden ikram etti. Ancak O, rağbet etmedi üzümlere. İç cebinden bir lokma "kuru ekmek" çıkarıp yemeğe başladı. Muinüddin'in ağzına da koydu bir lokma. O anda ne olduysa oldu. Muinüddin'in kalbi nurla doldu. Kalbinden dünya sevgisi çıktı. Yerine, "muhabbet-i ilahi" girdi hemen. Bütün malını fakirlere dağıtıp, Kur'ân-ı kerimin tamamını ezberledi. Artık o, "bir mürşit" arıyordu ki, "Osman-ı Haruni" rahime-hullahü teâlâ hazretlerini görüp, Ona tâbi oldu. Yirmi yıl hizmet etti kendisine. O da, onu yetiştirdi. Ve mutlak icazetini verdi eline. O esnada önlerinde "bir kerpiç" duruyordu. Hocasının emriyle onu eline alır almaz, kerpiç bir anda "Altın" oldu. Hocası bunu görüp; - Yâ Muinüddin! Senin işin tamamdır. Bu din senden hizmet bekliyor, buyurdu. O günden sonra kime şefkatle baksaydı, manevi ihsanlara kavuştururdu o kimseyi. BAŞARILI İNSAN KİMDİR? Bu zat bir gün, talebelerine: - Başarı nedir? diye sordu. Gençler boyunlarını büktüler. - Asıl başarı, öldükten sonra, yani ahirette işe yarayan şeydir, buyurdu. Ve izah etti: - Yani bir şey, ahirette işe yaramayacaksa, ona başarı denmez. Başarılı insan, kendisini ateşten koruyandır. Kendisini "Cehennem ateşi"nden koruyamayan insan, ne yaparsa yapsın muvaffak olmuş sayılmaz.
."Muinüddin'i çağırınız!"
2009-07-27 01:00:00
Evliyanın büyüklerinden olan Muinüddin-i Çeşti hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" yedi günde bir lokma kuru ekmeği, suya batırıp katıksız yer ve şükrederdi. Hırkası eskiseydi, kendisi yamar, sonra yine eskiyince yama üstüne, tekrar yama yapardı. Bir seyahatte Beytullah'a uğradı. Kâbe'yi tavaf edip, dua etti. Oradan, Medine'ye geldi. Ve Ravda-yı şerifte Resul-i müctebayı "aleyhisselam" baş gözüyle gördü. Şöyle ki; Mescid-i Nebî'ye girirce, Ravda'dan; - Yâ Muinüddin, gel! diye bir ses duydu. Bu ses, bizzat Resulullahın "aleyhissalâtü vesselâm" kendi sesiydi ve; - Bana, Muinüddin'i çağırınız! diyordu. Türbedar, cemaate doğru; - Muinüddin! Muinüddin! diye seslendi iki defa. Birkaç yerden; - Buyur! Buyur! diyenler olunca, şaşırıp Ravda'ya geri geldi ve; - Hangisi gelsin? diye sordu. Edeble cevap beklerken; - Çeştî olanı gelsin! buyurdu Efendimiz. O zaman cemaate hitaben; - Efendimiz, Muinüddin Çeşti'yi çağırıyor! diye seslendi. Büyük veli, edeble Ravda'ya yaklaştı. Ve baş gözüyle gördü Efendimizi "aleyhissalâtü vesselâm" ÖYLEYSE ÖLÜME HAZIRLAN! Bu zat, nasihat isteyen bir gence; - Evladım, Azrail "aleyhisselâm" ruhunu almaya gelirse, kov gitsin! buyurdu. Delikanlı şaşırdı: - Nasıl olur efendim? Melek hiç kovulur mu? - Öyleyse şimdiden ölüme hazırlan! buyurdu. Ve ekledi: - Mezarda, Münker-Nekir melekleri gelince, onları da kov. Seni suale çekmesinler. - Onları da kovamam efendim. - Öyleyse kabir suallerine cevap hazırla. www.gonulsultanlari.com
.Acele Hindistan'a git!"
2009-07-28 01:00:00
Muinüddin-i Çeşti hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Resulullahın aleyhissalâtü vesselâm Ravda'sını ziyarete gittiğinde, kendilerini görmekle şereflendi. Efendimiz kendisine; - Yâ Muinüddin! Acele Hindistan'a git. Orada, benim evladımdan Hüseyin adında biri, küffarla savaşırken şehid düştü. Bu diyar neredeyse kâfirlerin eline geçecek. Ama sen oraya varınca, kâfirler mağlub olur ve o diyar İslâmın nuruyla aydınlanır, buyurdu. Sonra ona bir "Nar" verip; - Buna bakıp, Hindistan'ın yolunu bulursun, buyurdu. Muinüddin-i Çeşti hazretleri, - Başüstüne yâ Resulallah! dedi. Ve mübarek elinden aldı o narı. Dikkatle inceledi. Üzerinde dağlar, ovalar ve nehirler vardı. Mükemmel bir haritaydı yani. Resulullahın mübarek ruhuna bir "Fatiha" okudu. Ve "kırk kişi" ile birlikte düştü yola. Hindistan yollarına... Dağlar, tepeler aştılar. Selâmetle, Ecmir'e ulaştılar. Yorgun ve açtılar. Ancak yiyecekleri yoktu. Bir inek satın aldılar orada. Onu kesip, etinden yemek yapıyorlardı her gün. Ancak bir şey vardı. O yerin halkı ineğe tapıyorlardı ve bunu öğrenince çok kızdılar. Bir meydanda toplanıp, taşlarla, sopalarla bunların üzerine saldırdılar. Ancak bir şeyi bilmiyorlardı. Karşılarında Muinüddin-i Çeşti hazretleri gibi bir büyük evliya vardı. "rahime-hullahü teâlâ". Büyük veli, yerden bir avuç "toprak" alıp, saçtı o kâfirlerin üzerine. O topraktan kime isabet ettiyse, anında "taş" kesilip, olduğu yerde kalakaldı. Bir santim bile yürüyemiyorlardı. Aciz kalıp geri döndüler. Gidip, bu harikulâde hâli, meşhur "Cin"lerine haber verdiler. Ve onu, kendilerine başkan seçip, müminlere bir daha saldırıya geçtiler. (Devamı yarın) www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Titremeye başladı!..
2009-07-29 01:00:00
Lakin o Cin, Muinüddin-i Çeşti hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" görünce, yaprak gibi titremeye başladı. Sonra hürmetle kapandı ayağına. Huzurunda imanla şereflendi. Diğerleri dönüp, hükümdara geldiler. Gördüklerini ona haber verdiler. Hükümdar müşrik idi. Duyduklarına inanamadı. Hayretler içinde kaldı. O devirde sihirbazlık işinde çok meşhur olan, "Ecipal" adında bir kimse vardı. Hükümdarın ümidi, bu sihirbazdaydı. O da, kendisine çok güveniyordu. Hükümdarın huzuruna çıkıp; - Hükümdarım, bu işi bana bırak. Onlar, benim sihrimin karşısında tutunamaz, giderler, dedi. Sonra topladı avanesini. Kendisi de bir ceylan postuna oturup, büyük gürültülerle, bağırıp çağırarak geldiler. Kendisi, uçarak geliyordu. Muinüddin-i Çeşti hazretleri, gelenleri görünce, müminlerin etrafına "bir çizgi" çizdi ve; - Bu çizgiden dışarı çıkmayın! buyurdu. Sihirbaz ve avanesi geldiler. Ama çizgiden içeri giremediler. Çok uğraştılar. Muvaffak olamadılar. Halbuki bu Ecipal sihirbazı, dünyaca meşhurdu. Bu hali görünce şaşırdı. Hiç böyle şey görmemişti. Hayretinden; - Hayır, hayır, olamaz! Dünyada benim gibi bir sihirbaz yokken, bir insanın karşısında nasıl mağlub olurum, dedi. Şaşırmakta haklıydı. Zira hiçbir şey yapamıyordu bu "büyük veli"nin karşısında. Bütün sihirlerini denedi. Hiçbiri kâr etmedi. Dağlardan, milyonlarca "yılanlar"ı, sihir yaparak gönderdi bu müminlerin üzerine. Yılanlar, sürüler halinde dere tepe aştılar. Sular gibi akarak, onlara ulaştılar. Ama, o çizgiye gelince "zınk!" diye durdular. Bir santim bile ilerleyemediler. (Devamı yarın) www.gonulsultanlari.com Tel:
.Bu sihir de tutmadı!..
2009-07-30 01:00:00
Bu sihir de tutmamıştı. Bunda da aciz kalınca, bu defa sihirle, üstlerine "ateş" yağdırmayı denedi. Dört bir yandan "ateşler" gönderdi üzerlerine. Ama tek bir kıvılcım bile giremedi o çizgi'den içeriye. Meşhur sihirbaz şaşkındı. Hiçbir şey anlayamadı. Mağlup ve me'yus halde geri döndü. Ve hükümdara gelip; - İzin ver, tek başıma gideyim, dedi. Hükümdar çaresizdi. - Peki git! dedi. Ecipal, bir "ceylan derisi"nin üstüne oturup, havada uçarak geldi müminlerin üzerine. Ve Muinüddin-i Çeşti hazretlerini tehdit etmeye başladı havadan. Çıldırmıştı âdeta. Hiçbir şey anlamıyordu. Bu haliyle, aynen hırlayan bir köpeğe benziyordu. Büyük veli ise gayet sakindi. Zira Rabbine güveniyordu. O sihirbaza dönüp; - Sen, yerde ne yaptın ki, havada ne yapacaksın? diye seslendi. Bu söz üzerine sihirbaz, postunun üzerinde göğe doğru yükselmeye başladı. Tâ ki görünmez oldu. O zaman Muinüddin-i Çeşti hazretleri, pabucunu çıkardı. Ve havaya fırlatıp; - Haydi sen de çık, o sihirbazı, başına vura vura aşağı indir! buyurdu. Pabuç, sür'atle yükseldi. Ve yetişti o kâfire. Başına vura vura indirdi onu yere. Ecipal perişandı. Sihir yapmaya mecali kalmamıştı artık. Pişmanlık duygusu kapladı içini. Üzüldü, mahcup oldu. Bu duygular içinde geldi. Ve kapandı bu "büyük veli"nin ayağına. Muinüddin-i Çeşti hazretleri onu kaldırıp, bir bardak su ikram etti. Ecipal alıp içti hemen. Kalbi "İslâm"a döndü birden. Hidayet nuruyla aydınlandı. (Devamı yarın) www.gonulsultanlari
.İmanla şereflendi...
2009-07-31 01:00:00
Sihirbaz Ecipal'in yapacağı tek iş vardı artık. "Kelime-i şehadet"i söyleyip, imanla şereflendi. Muinüddin hazretleri, ona; - Bir arzun varsa söyle, buyurdu. Ecipal, fevkalade hürmet göstererek; - Tek arzum var, dedi. - O nedir? - Sizin gibi üstün insanların, riyazetler çekerek en son ulaştıkları en üstün makama kavuşmak istiyorum. Büyük veli; - Pekâlâ, buyurdu. Ve bir nazar etti kendisine. O nazarla çıkardı onu tasavvufun en yüksek mertebesine. Ecipal, yine hürmet göstererek; - Efendim, münasip görürseniz şöyle merkezi bir bölgede ikamet eyleseniz de, insanlar size daha kolay gelip istifade etseler, diye arz etti. Büyük veli uygun gördü bunu. Ve şehrin tam merkezine taşındı o gün. Sonra da yanındaki müminlere; - Gidiniz, şu gafil hükümdara putperestliği bırakmasını söyleyiniz! buyurdu. Onlar da gidip; - Ey hükümdar, Muinüddin-i Çeşti hazretleri, sizin için; (Eğer putperestliği bırakıp iman etmezse, ahirette çok pişman olur, ama bu pişmanlığın faydası olmaz) buyuruyor, dediler. Ama yine imana gelmedi. İnad etti küfründe. Geri dönüp durumu söylediler. Büyük veli gadaba geldi. Gayretine dokundu. O gece, bir İslâm hükümdarının rüyasına girerek; - Ey sultan! Askerinle bu diyara gel ki, Hindistan sultanlığı sana müyesser olacak, buyurdu. Sultan uyanıp, âlimleri çağırdı. Gördüğü rüyayı anlatıp; - Bunun tabiri nedir? diye sordu. Âlimler; - O zatın isteğini yapınız, dediler. Sultan sürdü ordusunu Hindistan'a. Koca ülkeyi fethetti hemen. Ve bu topraklar, İslâmın nuruyla nurlandı tamamen. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Biraz mühlet ver!"
2009-08-01 01:00:00
Muinüddin-i Çeşti hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün bir kimse ile yolda yürüyorlardı ki, karşıdan bir kimse hiddetle gelip, bu velinin yanındaki adamın yakasına yapıştı ve; - Çabuk borcunu öde! diyerek tehdit etti. Ancak ödeyecek parası yoktu adamcağızın. Mahcup oldu bu zata karşı. Ne yapacağını şaşırdı. Muinüddin-i Çeşti hazretleri, o kimseye, kibarca; - Biraz mühlet veremez misin? buyurdu. Adam, kabaca; - Hayır veremem, dedi. Hemen ödesin. - Ama parası yokmuş. Bir iki gün beklesen. - Hayır olmaz! O zaman büyük veli, cübbesini çıkarıp yere serdi. Cübbenin içi "Altın" ve "Gümüş" paralarla doldu bir anda. O kimseye dönüp; - Alacağın ne kadarsa, al! buyurdu. Ama hakkından fazla alma! Adam çil çil altınları görünce faltaşı gibi açıldı gözleri. Unuttu her şeyi. Hırsa kapılıp, alacağından kat kat fazlasını aldı. Doldurdu ceplerini. Ama tanımıyordu bu zatı. Bilmiyordu velî olduğunu. Ve olacak oldu. Bir anda eli kurudu. Öyle ki, cansızdı, tutmuyordu artık. Pişman oldu yaptığına. Anlamıştı kimin karşısında olduğunu. Pişmanlık duygusu içinde; - Tövbe ettim efendim. Ne olur, dua buyurun da iyileşsin elim, diye yalvardı. Büyük veli merhamet etti yine. Şifa vermesi için, dua etti. Yalvardı Rabbine. Adamın eli bir anda iyileşti. Hatta eskisinden daha kuvvetli olmuştu. Eğilip, hürmetle öptü ellerinden. Ertesi gün dergâhta aldı soluğu. En kıymetli talebesi olmuştu artık. Bir daha ayrılmadı yanından. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Haydi ne yapacaksan yap!"
2009-08-02 01:00:00
Bir gün, Muinüddin-i Çeşti hazretlerine, bir kimse gelip, karşısında edeb ve hürmetle durdu ve; - Efendim, çoktandır zat-ı âlinizi görmek istiyordum. Çok şükür, bugün sizi görmekle şereflendim, dedi. Ama büyük zat, hiç iltifat etmedi bu sözlere. Ve ona sertçe bakıp; - Haydi ne için geldiysen, onu yap! buyurdu. Adamın hâli değişti birden. Kızardı, bozardı. Bütün âzâları titremeye başladı. Ve ağlayarak; - Efendim, asıl niyetim sizi öldürmekti. Lütfen affedin, çok pişmanım, dedi. Sonra elini iç cebine soktu. Bir "Bıçak" çıkardı. Ve bu velinin önüne koyup; - Suçluyum, nasıl isterseniz, cezamı öyle verin, dedi. Büyük veli cevaben; - Bu yolda, kötülük edene de iyilik yapılır, buyurdu. Ve ellerini kaldırıp; - Yâ ilahi! Bunu da sevdiğin kullarından eyle! diye dua etti. Anında kalb gözü açıldı adamın. Evliya oldu. BİLE BİLE KILINMAZSA... Bir gün, sevdiklerine; - Namaz, çok mühim ibadettir, buyurdu. Ve ekledi: - İbadetler imandan değildir. Yani bir ibadeti terk etmek, imanı gidermez. Ama namaz için hüküm böyle değildir. Sordular: - Onun hükmü nasıldır efendim? - Birçok büyük âlimler; "Bile bile namaz kılmayan ve namaz vakti geçerken üzülmeyen kimsenin imanı gider", buyuruyor, dedi. Ve daha açıkladı: - Yani namazı vazife kabul etmeyen, hiç özrü yokken kılmayan, kılmadığı için de üzülmeyen kimsenin imanı gider. - Ya üzülüyorsa efendim? - Üzülürse, imanlı olduğu anlaşılır. www.gonulsultanlari.com
.Ateş sizi yakacak!"
2009-08-03 01:00:00
Muinüddin-i Çeşti hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" zamanında, Bağdat'ta yedi kişi vardı ki, "Ateş"e tapıyorlardı. Sıkı riyazetler çekiyor, uzun süre aç kalıyor, böylece nefislerine eziyet ediyorlardı. Böyle günlerce açlık, susuzluk çekerek sonunda "İstidrac"a kavuştular. Yani harikulade işler yapabiliyorlardı. Fakat cahil halk, bunların yaptığı işlere "keramet" diyordu. Ve bunları "Evliya" zannediyordu. Bu yedi kişi, Muinüddin-i Çeştî hazretlerini işitip, görüşmek istediler kendisiyle. Bağdat'tan Hindistan'a geldiler. Evini sorup öğrendiler. Fakat Onu görür görmez büyük bir dehşete kapıldılar. Sonra bir titreme aldı bedenlerini. O büyük zat, onlara heybetle bakıp; - Siz Allah'tan utanmaz mısınız ki, O dururken, ateşe tapıyorsunuz! buyurdu. Şaşırdılar. Zira gizliyorlardı ateşperest olduklarını. - Ee şeyy, biz ateşe, ahirette bizi yakmasın diye tapıyoruz, dediler. Büyük veli; - Ey ahmaklar! Ateşe tapanlar, ahirette yanmaktan kurtulamazlar. Allah'a inanmayanlar muhakkak yanacaktır. Siz de yanacaksınız! buyurdu. Ve ilave etti: - Ben Allah'a inanıyorum. Bu yüzden ateş beni dünyada da yakmaz, ahirette de. Onlar, hemen itiraz edip; - Hayır, öyle şey olmaz! dediler. Muinüddin-i Çeşti hazretleri, içi "kor ateş"le dolu mangalı getirip, Allah'a sığınarak o "kızgın közler"i avuçladı. Onlar, hayret ve dehşetle bakarken, kor ateş sönüverdi Onun avcunda. Bunu gözleriyle gördüler. O anda kalbleri değişti. İslâmın sevgisi doldu gönüllerine. O esnada gaibten; - Ateş, halis mümine zarar veremez! diye bir ses işittiler. Artık bahaneleri kalmamıştı. Oracıkta Müslüman oldular. Ve Cehennemden kurtuldular. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kurtulan gemi
2009-08-04 01:00:00
Ebül Feth hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", büyük velilerdendir. Kendisi anlatıyor: Bir iş için Mısır'a gitmem gerekiyordu. Hocamın huzuruna varıp, izin istedim. Bana cevaben; - Deniz yolculuğu tehlikelidir, buyurdu, Gitmesen olmaz mı? Ama gitmem gerekiyordu. Mutlaka gitmeliydim. Çok istekli olduğumu anlayınca; - Peki git, ama başın dara düşerse, şu duayı okuyup, beni hatırla! buyurdu. Ve bir dua öğretti bana. Sonra ellerini açıp çok dualar etti. Yol arkadaşlarımla Antakya'ya gidip, bir gemiye bindik. Ve yolculuk başladı. İlk zamanlar bir tehlike yoktu denizde. Ama gece olunca, iş değişti. Çok şiddetli bir rüzgâr çıkıp, sallanmaya başladı gemimiz. Bir sağa yatıyorduk, bir sola. Neredeyse su alıp batacaktı gemi. Büyük bir endişeye kapılmıştık. Yolcular, tövbe istiğfara başladılar. Ben de korkumdan bayılır gibi olup kendimden geçmiştim ki, birden hocamın gür sesiyle irkildim. - Ey Ebül Feth! Sana ne demiştim? Ne çabuk unuttun nasihatimi. Hani dua okuyup beni hatırlayacaktın! diyordu. Bu ikazla kendime geldim. Hocamın öğrettiği duayı okuyup; "İmdat ey hocam! Himmetinize muhtacız!" diye geçirdim içimden. O anda, tâ uzaklardan birisinin su üstünden yürüyerek bize doğru gelmekte olduğunu fark ettik. Yolcular hayretle Ona bakıyordu. İyice yaklaşınca, hocam olduğunu anladım o gelenin. Gemiye yaklaşınca, ellerini açıp; - Yâ Rabbî, lütfet deniz durulsun. İnsanlar kurtulsun! diye dua etti. O anda durdu dalgalar. Deniz sakinleşti. Hocamın sayesinde kurtulmuştuk. Yolcular teşekkür için yanına geliyorlardı ki, kayboldu ortadan. Göremedik bir daha. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tam koparıp yiyecekti ki!..
2009-08-05 01:00:00
Feridüddin Genc-i Şeker hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", devrinin bir tekiydi. Henüz doğmamıştı ki, kerametleri görüldü. Şöyle ki; Annesi ona hamile iken, bir komşusunun erik ağacına uzanmıştı bir gün. Bir tane erik koparıp yiyecekti. Canı çekmişti zira. Ancak elini uzatıp da tam koparacağı anda, şiddetli bir ağrı duydu karnında. Büyük bir acı hissetti. Ve vazgeçti onu koparmaktan. Çok da memnun olmuştu koparmadığına. Zira haram olurdu koparıp yeseydi eğer. Ferideddin büyüyüp de delikanlı olunca, bir gün konuşuyorlardı annesiyle. Kadıncağız; - Oğlum, sana hep helal lokma yedirdim. Bana da haramdan tek bir lokma yemek nasib olmadı, dedi. O zaman gülümsedi Ferideddin: - Anneciğim, hani sen bana hamile iken komşunun erik ağacına uzanmıştın da, tam koparacağın anda karnında bir ağrı hissedip vazgeçmiştin, hatırladın mı? Annesi düşünüp; - Evet, dedi. Öyle bir şey olmuştu gerçekten. - O ağrının sebebi neydi, anlamış mıydın peki? - Hayır oğlum, nereden bileyim. - Öyleyse ben söyleyeyim anneciğim. Sana o rahatsızlığı ben vermiştim o gün. Haram yemeni istemediğim için karnında iken acı verdim sana. Sen de vazgeçtin. Annesi şaşırdı: - Öyle mi güzel oğlum. - Evet anne. Bu, Rabbimizin büyük ihsanı olmuştu bize. TAŞLAR ŞEKER OLURDU Bu büyük zat, uzun yaz günlerinde her gün oruç tutar, çoğu zaman yiyecek bulunmazdı evinde. Açlığı artınca, ağzına küçük "taşlar" doldurur, o taşlar, hikmet-i ilahiyle bir anda çok lezzetli ve tatlı "Şeker" olurlardı. Hocası bunu görmüş ve; - Bizim Ferid, şeker hazinesidir, buyurmuştu. >
.Öyleyse şeker olsun!"
2009-08-06 01:00:00
Ferideddin Genc-i Şeker hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir tüccar, şeker yüklü bir kervanı Delhi'ye götürüyordu ki, bu büyük zat onu görüp; - Çuvallarda ne var? diye sordu. Tüccar sinsi sinsi gülerek; - Tuz var, dedi. Güya alaya almıştı bu Hak dostu'nu. O büyük zat da; - Madem tuz var diyorsun, öyleyse çuvalların içindekiler "Tuz" olsun, buyurdu. Ve yürüyüp gitti. Bu sözün hikmetini anlamamıştı tüccar. Tâ ki, Delhi şehrine gidip de çuvalları açıncaya kadar. Oraya varıp da çuvalları açtığında bir de ne görsün? "Tuz" ile dolu bütün çuvallar. Şaşırıp kaldı tabii. Ve hatırladı yoldaki hadiseyi. Anlamıştı hatasını. Oradan döndü geri. Ve arayıp buldu bu büyük veliyi. Çok çok özür dileyip; - Efendim! Kusuruma bakmayın. Size karşı edebsizlik ettim. Zira çuvallarda şeker varken, "Tuz var" diyerek size yalan söyledim, dedi. Mübarek zat sordu: - Şeker mi vardı çuvallarda? - Evet efendim, şeker vardı. - Pekâlâ, madem şeker vardı diyorsun, öyleyse "Şeker" olsunlar, buyurdu. Adam gelip merakla açtı çuvalları. Bir de ne görsün? Bütün tuzlar "Şeker" olmuş bu defa. PİŞMANLIK DUYARSA Bu zat, bir sohbetinde; - Bir Müslüman bir günah işlediğinde, eğer pişmanlık duyarsa, bu pişmanlığı onun için bulunmaz nimettir, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Çünkü bu pişmanlığı, "tövbe" demektir. Allah korusun, eğer üzülmek olmaz ve günah işlemek tatlı gelirse, bu, günaha ısrardır ki, çok tehlikelidir. - Nasıl tehlike efendim? - Yani imanına zarar verebilir maazallah. >
.Gaibden gelen tokat!..
2009-08-07 01:00:00
Feridüddin Genc-i Şeker hazretleri zamanında Delhili bir genç, Acuzan vilayetinde evliya bir zatın bulunduğunu işitti. Araştırdı kim olduğunu. - Onun ismi Feridüddin Genc-i Şeker'dir, büyük bir velidir, dediler. Kendi kendine; "O zata gideyim. Yanında tövbe edip, talebesi olayım" diye düşündü. Ve bu niyetle çıktı yola. Önce bir kasabaya uğradı. Orada bir "kötü kadın", o genci görüp, âşık oldu. Zira yakışıklı bir gençti hakikaten. Onu aldatmak için çok uğraştıysa da, genç iltifat etmedi ona. Sonunda hiyleye başvurdu kadın. Aldatıp, bahçesine sokmaya muvaffak oldu. Ve türlü cilveler yaparak meylettirdi genci kendisine. Delikanlı tam elini kadına uzatıyordu ki, gaibten kuvvetli bir "tokat" patladı suratında. Ve bir ses işitti ardından. - Sen kime gidiyordun? Niçin bu kadına aldanıp da nefsine mağlub oldun! diyordu. Bu ikazla çok mahcub oldu. İçinden; "Çok doğru, ben nasıl harama el uzatıyorum?" dedi. Ve çekti elini kadından. Hızla uzaklaştı oradan. Devam etti yoluna. Ve nihayet varıp kavuştu Feridüddin Genc-i Şeker hazretlerinin huzuruna. Büyük veli onu görünce, yanına çağırıp, kulağına; - Ey oğlum, sen buraya gelirken bir "kötü kadın"a rastlayıp, onun hilesine aldanmıştın. Ama şu tertemiz elin ona dokunmadan, cenâb-ı Hak kurtardı seni o haramdan, buyurdu. Genç, sesinden tanıdı bu zatı. Ellerine sarılıp; - Sizdiniz, dedi. Bana tokat vurup o günahtan meneden sizdiniz! Mübarek zat gülümseyip; - Bu, Rabbimizin bir ihsanıydı evladım. Kimseye söyleme! buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir nazarı kâfiydi...
2009-08-08 01:00:00
Zengi Ata "rahime-hullahü teâlâ" zamanında dört arkadaş, zahiri ilimleri bitirince, bir ateş düştü içlerine. Tasavvufa girmek istiyorlardı. Aralarında konuşup, bir "mürşid-i kâmil" bulmak için düştüler yollara. Bunlardan biri "Seyyid Atâ" idi ki, evlâd-ı Resul'dendi. Semerkant yakınından geçerken bir ihtiyarı görüp, yaklaştılar: - Selâmün aleyküm baba. - Aleyküm selâm evlatlar. Nereye böyle? - Biz bir mürşid arıyoruz. - Nasıl bir mürşit? - Bizi tasavvufta yetiştirecek ve Allah'a yaklaştıracak bir evliya zat. Meğer o ihtiyar, "Zengi Atâ" namında, bir evliya zatmış. O gençlere sevgiyle bakıp; - Aradığınız benim, buyurdu. Gitmeyin başka yere. - Peki efendim, deyip orada kaldılar. Onlardan üçü inandı bu zata. Seyyid Atâ ise pek itibar etmedi. Kendi kendine; "Ben seyyidim, ilmim de var. Bu siyahi kişi mi beni irşad edecek?" diyordu. Öbürleri, her gün ilerliyor, Seyyid Atâ'da ise hiçbir ilerleme olmuyordu. Artık o da inanmaya başlamıştı. Ama feyz gelmiyordu kalbine. Sonunda bu zatın validesi Anber Ana'ya gidip; - Anacağım, aylardır buradayım. Ama hiç ilerleyemedim, diye dert yandı. Anber Ana farkındaydı işin. - Bu gece, siyah bir keçenin içine sarılıp, dergâhın eşiğine uzan. Seni bu halde görürse, işin hallolur, dedi. Seyyid Atâ, girdi siyah bir keçenin içine. Uzandı dergâhın eşiğine. Zengi Atâ hazretleri, sabah namazı için eşikten geçiyordu ki, Seyyid Atâ, sarılıp öptü üstadının ayağını. Büyük veli sordu: - Kimsin sen? - Seyyid Atâ'yım efendim. Himmetine muhtacım. - Kalk yerden! buyurdu. Acıyarak bir kere baktı. Ve Onu, tasavvufun zirvesine çıkardı. >
.Uzlet yapmak istiyorum"
2009-08-09 01:00:00
Nizameddin Evliya hazretleri "rahmetullahi aleyh" zamanında Nasirüddin-i Mahmud adında biri vardı ki, küçük yaşta kaybetmişti babasını. Annesi ilgilendi onun yetişmesiyle. Nihayet Nizameddin Evliya hazretlerini bulup, Onun teveccühü ve himmetiyle kalb gözü açıldı. Onun bir teveccühü, yetmişti saadetine. Zira O, tek bir nazar etmişti kendisine. İşte, ne oldu ise, o anda oldu. Kiri pası temizlendi kalbinin. İçi nurlarla doldu. Halbuki daha önce, kırk üç sene uğraşıp nice mücahedeler yapmış, ama yine de maksadına ulaşamamıştı. Zira sırf ilimle olmuyordu bu iş. Bir "Allah adamı"na ihtiyaç vardı. Nasirüddin-i Mahmud, bir süre sonra üstadından izin alıp memleketine geldi yine. Lakin hayranlarının çokluğundan, günlük vazifelerini yapamıyordu. Bir gün hocasının huzuruna varıp; - Efendim, izniniz varsa, insanlardan ayrılıp, uzlete çekilmek, tenhada ibadetle vakit geçirmek istiyorum, diye arz etti. Hocası, cevaben; - Hayır, buna iznim yok. İnsanlardan ayrılıp, uzlet etme, buyurdu. Nasirüddin Mahmud; - Başüstüne hocam, dedi. Ancak hikmetini merak etmişti. Hocası bunu anlayıp; - Çünkü insanlar arasında bulunup, onlara hizmet etmen, tenhada yapacağın yıllarca ibadetten kat kat daha kıymetlidir, buyurdu. Ve ekledi: - İnsanlara hizmeti ganimet bil. Büyüklerimiz, hizmet varken, uzleti reva görmezler. Zira çoğu veliler "rahime-hümullahü teâlâ" ve bilcümle Nebîler "aleyhimüssalevatü vetteslimat", ömürlerini insanlara hizmette geçirdiler. Hatta sana cefa ve sıkıntı verseler de, yine de onlara hizmetten ayrılma. Senin saadetin buradadır. Nasirüddin; - Başüstüne efendim, dedi yine. Ve vakfetti hayatını kulların hizmetine. > www
.Salih bir Müslümandı...
2009-08-10 01:00:00
Timur Han'ın babası, Emir Toragay Han olup, salih bir Müslümandı. Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ" hazretlerinin talebesiydi hem de. Ondan, çok istifade etmişti. O da, oğlu Timur'u çok iyi yetiştirmiş, büyüklerden Şemseddin-i Gilal'i ona hoca tayin etmişti. Kendisi vefat edince, yerine oğlu Timur hakan oldu. Belh'in emiriydi yani. O da babası gibi âlim ve velileri çok sever ve sayardı. Bir gün, hocasıyla birlikte Seyyid Emir Külal hazretlerinin ziyaretine gittiler. Yolda, koyun götüren birine rastlayıp, onu da aldılar yanlarına. Meğer o da aynı zata gidiyormuş. Ve hediye olarak koyun götürüyormuş. Nihayet o köye vardılar. Ama o zatın evini bilmiyorlardı. Sormak için kimsecikler de yoktu ortalıkta. "Ne yapalım?" diye düşünürlerden, "nurlu bir zat" geldi yanlarına. Ve onları alıp götürdü dergâha. Meğer o nurlu zat, Seyyid Emir Külal hazretlerinin kendisiymiş. Onlar bunu öğrenince, çok üzülüp; - Affedin efendim, sizi tanımadık, dediler. Büyük velî onlara sevgiyle bakıp; - Bir Müslümanı Allah için ziyarete çıkanlara, Allah yardım eder, buyurdu. Oturup sohbet ettiler. Hediye getirilen koyun, kapıda dururken kaçıp gitmiş o arada. Sahibi, onu yakalamak için gidiyordu ki, büyük velî; - Dur, gitme! buyurdu. Adam şaşırdı: - Neden efendim? - O kendisi gelir. Adamcağız; - Peki efendim, dedi. Sonra cemaatle namaza durdular. Namazdan sonra yine koyu bir sohbete koyuldular. Onlar sohbet ederken, koyun gelip, kapı önüne yatıverdi birden. Hazret-i Emir Külal o kimseye dönüp; - Kim Hak teâlâya itaat ederse, hayvanlar da ona itaat eder, buyurdu. >> www
.Çok mütevazıydı...
11-08-2009 01:00
Timur Han, gayet sade, mütevazı ve dervişane bir hayat yaşardı. Bir gün, adamlarıyla bir yerde oturmuş, âlim ve velilerin halinden konuşuyorlardı ki, ileriden bir grup insanın geçtiğini gördüler. Ve Bunlar kimdir? diye merak ettiler. Sorup araştırınca, Hak dostlarından Seyyid Emir Külal hazretleri ve talebeleri olduğunu öğrendiler ahaliden. Timur Han bunu öğrenince, koşup yetişti bu zata. Ve edeble yaklaşıp; - Efendim, duanıza çok muhtacım, dedi Ve kavuştu müstecap duasına. ÂLİMLERİ SEVERDİ Timur Han, Seyyid Emir Külal hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" bir başka gün yine yolda görüp, duasını istemişti. O büyük zat da dua edip; - Sana, ileride çok mühim işler olacak. Hepsinde muvaffak olacaksın ve bu ülkeyi baştan başa mülküne katacaksın, buyurdu. Ve yoluna devam etti. Bir molada namazını kıldı. Sonra bir talebesini çağırıp; - Evlâdım, sür'atle Emir Timur'a git. Oturuyorsa kalksın, ayaktaysa, ordusunu alıp hızla Hârezm'in fethine gitsin. Oradan da Semerkant'a yürüsün! buyurdu. Ve ekledi: - Velilerin ruhları onunla beraberdir. Talebe; - Başüstüne efendim, deyip fırladı. O geldiğinde, ayakta duruyordu Timur Han. Bu haberi alır almaz; - Emri başım gözüm üstüne! dedi. Ve ordusunu alıp, harekete geçti. Önce Hârezm'i fethetti. Ardından Semerkant'ı kattı ülkesine. Hiç de zor olmadı. Çünkü bir "Allah dostu"nun duasını almıştı. O velînin himmetiyle başarmıştı. Nitekim büyüklerimiz; "Evliyânın himmeti, dağı bile devirir" buyurmuşlardır. > www.gonulsultanlari.com
.Çok âdil ve dindardı
12-08-2009 01:00
Timur Han "rahime-hullahü teâlâ", kendi yazmış olduğu kanun ve tüzüklerle düzeni sağlıyordu devletinde. Zamanındaki müminler; - Timur Han, çok âdil ve dindar bir Müslümandır, diyordu Onun hakkında. Gerçekten de öyledir. Zira o, âlimleri sever, hürmet gösterirdi. Hatta hep yanında bulundurur, özel değer verirdi onlara. Özellikle "Seyyidler"e saygılı davranır, "Evliya türbeleri"ni ziyaret ederdi. Büyük veli Ahmed-i Yesevi hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" kabri üzerine, mükemmel bir türbe yaptırmıştır mesela. Evliyânın büyüklerinden Behaeddin-i Buhâri hazretlerini de "kuddise sirruh" çok sever, istifade etmeye çalışırdı kendisinden. Şöyle ki; Bir gün, Buhara caddesinden geçiyordu ki, bazı kimselerin halı silkelediklerini gördü ileride. Merak edip; - Bu silkinen halılar kimindir? diye sordu. Onlar da; - Behaeddin-i Buhâri hazretlerinin halılarıdır, dediler. Bunu öğrenince çok duygulandı. Bir "hazine" bulmuş gibi sevindi hatta. İndi atından. Edeble yaklaşıp, girdi o tozların içine. "Misk" ve "Anber" sürünür gibi yüzüne gözüne sürdü o tozları. Ve büyük zevk aldı bu işten. İşte "Evliya sevgisi" bu olsa gerek. Ancak başkaları bu işe bir mâna veremediler. Hatta hayretle Ona bakıp; - Koca sultan böyle ne yapıyor? dediler. Ama O, ne yaptığını çok iyi biliyordu. Çünkü "Allah dostları"nı çok seviyordu. İşte Onun, bu velîlere gösterdiği bu hürmet ve onlara beslediği muhabbet sayesindedir ki, zaferle çıktı girdiği her savaştan. Ayrıca vefat ettiğinde, o devrin velilerinden biri; - Timur öldü. İmanı da birlikte götürdü, demiştir Onun hakkında. Ne büyük şeref... >> www.gonulsultanlari.
.Başarının sırrı
13-08-2009 01:00
Timur Han'a "rahmetullahi aleyh", bazı sevdikleri; - Bu başarılarınızı neye borçlusunuz? diye sordular. Cevabında; - Bir karıncaya borçluyum, dedi. Şaşırdılar: - Karıncaya mı efendim? - Evet, dedi. Ve şöyle anlattı: - Bir savaşta yenilmiştik. Ordum dağılıp perakende olmuştu. Ben de gerilere çekilip, yıkık bir duvarın dibinde neticeyi bekliyordum ki, gözüm bir karıncaya ilişti birden. Hayvancağız, ağzına koca bir "buğday tanesi" almış, onu duvar üstünden aşırmaya çalışıyordu. Ama muvaffak olamıyordu. Şöyle ki; duvarın yarısına kadar çıkıp, yere düşüyordu her defasında. Ama pes etmiyor, tekrar o taneyi alıp tırmanıyordu duvara. Dikkatimi çekmişti ufacık karıncanın bu inatçı hali. Daha doğrusu "sabır" ve "gayret"i. Merak edip saydım. Tam yetmiş kere düşürmesine rağmen, yine de hedefinden vazgeçmedi. Ve başardı sonunda. Yetmişbirinci denemede aşırdı duvardan o buğday tanesini. Bu, bana ibret oldu. Ders aldım bu inatçı karıncadan. Kendi kendime; "Şu karıncadaki sabır ve gayret bende olmalı" diye düşündüm. Gayrete geldim yeniden. Topanlandım. Umutla doldum. O günden sonra bir işe karar verip başlasaydım, onu başarıncaya kadar yılmadan çalışırdım artık. Bir şey daha var tabii. - O nedir efendim dediler. - Sormadan iş yapmazdım. - Nasıl yani? - Şöyle ki, bir işe başlamadan önce "âlimler"e sorar, onların tasvibini ve duasını alıp öyle girişirdim o işe. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kendisinden razıyız..."
14-08-2009 01:00
Timur Han, dünyanın en büyük devlet adamlarındandı. Büyük velilerden Seyyid Emir Külal hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" sohbetinde bulunmuş, manevi evlatlığa kabul olunmuştu. Buhara'da yaşayıp, sonradan Semerkant'a yerleşti. Orada iken, Buhara'ya gitmeyi arzu etti. Bu büyük veliye birini gönderip; - Buhara'ya gelmemize müsaadeleri var mıdır? Eğer izinleri yoksa, lütfedip kendileri gelseler olur mu acaba? Zira çok özledik. Nasıl uygun olursa, emirlerini bekliyoruz, diye arz etti. Büyük veli, oğlu Emir Ömer'i Semerkant'a gönderip; - Ey oğlum, git Timur Hana söyle ki: "Biz ondan razıyız ve duacıyız. Lakin buraya gelmesi uygun olmaz. Biz de oraya gidemeyiz. Allah'ın rızasını istiyorsa, adalet ve takvadan ayrılmasın" buyurdu. Ve ekledi: - Eğer dünya malına meylederse, bizim dualarımızın ona hiç faydası olmaz. Emir Ömer Semerkant'a gelip, babasının bu sözlerini nakletti Timur Hana. Koca sultan; - Emirleri baş göz üstüne, dedi. Ardından; - Buhara'nın mülkünü babanızın emrine vermek istiyorum. Lütfen kabul buyursun, diye rica etti. Emir Ömer; - Babam bunu kabul etmez, dedi. - Öyleyse, filan şehri ona bağışlayayım. Kabul ederse, bizim için büyük nimet olur. - Bunu da kabul etmez. Çünkü babamın gözünde dünya malının zerre kadar kıymeti yoktur. - Hiç olmazsa ikamet ettiğiniz köyü bağışlayayım. Lütfen bunu kabul etsin. - Bunu da kabul etmez. - Peki, benim için bir şey buyurdu mu? - Evet. "Timur Han'a söyle, ölmeden ahirete yarar iş yapsın!" diye tembih etti. - O yarar iş nedir ki? - Babamdan duymuştum. "En kârlı iş, Resulullah'ın yolunda yürümektir. İslâma uyan, dünyada da, ahirette de rahat eder" buyurmuştu
.Fatiha-i şerife...
15-08-2009 01:00
Yusuf Mahdum "rahime-hullahü teâlâ" hazretlerinin hizmetlerini gören bir Mehmet Dede vardı. Ancak yaşlanmasına rağmen hiç çocuğu olmamıştı. Hanımıyla birlikte buna çok üzülüyor; - Hak teâlâ, bize de bir çocuk verse, diyorlardı. Bir gün, bu büyük veliye; - Efendim, otuz yıldır bu evde hizmet ediyorum. Malumunuz çocuğumuz olmuyor, diye dert yandı. Büyük veli sevgiyle baktı ona: - Üzülüyor musun? - Evet efendim. Hanım da ben de çok üzülüyoruz. Bir dua etseniz de, Rabbimiz, bir oğul verse bize. Ben ölürsem, bu oğlum baksa hizmetinize. O anda yağmur yağıyordu. Yusuf Mahdum hazretleri; - Bana bir bardak yağmur suyu getir, buyurdu. Koşup getirdi hemen. O suya, Fatiha-i şerife okudu ve; - Fatiha, her derde devâdır. Bununla nice kapılar açılır. Nice dertli insanlar, Fatiha ile muradlarına kavuşurlar, buyurdu. Ve o bardağı Ona uzatıp; - İkiniz de bu sudan üçer yudum için. İnşallah sizin de muradınız hasıl olur, buyurdu. İkisi de içtiler bu sudan. Ve çok geçmeden bir oğulları oldu. Fakat "âmâ" idi çocuk doğuştan. Çok üzüldü. Ve getirip arz etti bunu da hocasına. Hazret-i Yusuf Mahdum; - Ey Mehmet! Bu, benim evladımdır. Üzülme, sabret, buyurdu. Ve ekledi: - Bu çocuk büyüyünce, büyük bir "âlim" olur ve ilmiyle irşad eder nice insanları. Sonra o çocuğu kucağına alıp, sağ kulağına "Ezan", sol kulağına ise "İkamet" okudu. Okuma bitince, Mehmet Dede'nin gözleri sevinçle açıldı birden. Zira iki gözü de açılmıştı çocuğun. Hakikaten büyüdüğünde, büyük bir "âlim" oldu. Ve ilmiyle feyz saçtı binlerce insana. >> www.gonulsultanlari.com
.Bir mürşit arıyorlardı
16-08-2009 01:00
Kadı Muhammed Zahid hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", şöyle anlatıyor: Talebelik çağında bir arkadaşımla konuşup anlaştık ve Semerkant'tan Hirat'a doğru yola çıktık. Maksadımız, bizi tasavvufta yetiştirecek "bir mürşit" bulmaktı. Derken bir köye varıp, orada konakladık. Günlerce o köyde kaldık. Ve bir gün, o köye Ubeydullah-ı Ahrar adında çok büyük bir evliya zatın geldiğini öğrenip çok sevindik. Hemen koştuk ziyaretine. O zat bana bakıp; - Sen neredensin? diye sordu. - Semerkant'tan geliyoruz, dedim. Çok güzel, tesirli ve fasih konuşuyor, kalbimden geçenleri dile getiriyordu. Onu çok sevmiştim. Ama biz Hirat'a gidecektik. Ben Hirat'ı düşünürken, bana bakıp; - Hirat'a gitmekten muradın nedir? diye sordu. Öyle heybetliydi ki, korkumdan cevap veremedim. Benim yerime, arkadaşım; - Onun maksadı, tasavvufa girmekti efendim, diye arz etti. O zaman bana bakıp gülümsedi ve; - Öyleyse, mübarek olsun, buyurdu. Sonra elimi, eli ile tutup kendine çekince, ben bayılmışım. Ayıldığımda, Hirat fikri hâlâ silinmemişti kalbimden. Bu hâlimi anlayıp; - Madem çok istiyorsun, git bakalım, buyurdu. Ben bunu izin sayıp, yola çıktım. Ama az sonra hayvanım hastalandı. Öyle ki, tek adım bile atamıyordu. Hayvanımdan inip, yürüdüm. Bu sefer de gözlerim başladı ağrımaya. Gözüm iyileşirken "sıtmaya tutuldum" bu defa da. O zaman anladım işin aslını. "O büyük veli gitmemi istemiyor" deyip geri döndüm. Beni görünce; - Gidemedin mi evlâdım? buyurdu. - Siz göndermediniz, dedim. Ve bir daha ayrılmadım yanından. >> www.gonulsultanlari.com
.Ölecek hâle gelmişti!..
17-08-2009 01:00
Muhammed Sıbgatullah hazretleri, Muhammed Masum Faruki hazretlerinin oğlu, İmam-ı Rabbani hazretlerinin de sevgili torunudur (rahmetullahi aleyhim ecmain.) Bu çocuk doğduğunda, dedesi İmam-ı Rabbani hazretleri yüzünü görür görmez; - Esselâmü aleyküm yâ molla Sıbgatullah! buyurdu. İsmini koymuş oldu böylece: "Sıbgatullah" Sonra müjdeler fısıldadı kulağına. Henüz süt emmeyi öğrenmeden, dedesinin mübarek sesine alışmıştı. Muhammed Sıbgatullah, henüz beş aylık olmuştu ki, ağır bir hastalığa yakalandı birden. Tabipler, çare bulamadılar. Hatta; - Bugün yarın vefat eder, dediler. Hastalığın şiddeti, giderek arttı. Nabzı, hissedilmez olmuştu artık. Anasıyla babası, hayatından ümitlerini kesmiş, hatta cenazesi için hazırlığa girmişlerdi ki, İmam-ı Rabbani hazretleri teşrif etti o eve. Ve eliyle yüzüne dokunup; - Ey oğlum, yetişir bu kadar naz. Yeter bunca üzüntü. Haydi aç gözünü, bana bak. Gözünü aç ki, annen baban birazcık sevinsin ve şöyle huzur içinde biraz yemek yesinler, buyurdu. Ölüm derecesinde iken açtı gözlerini. Ve baktı dedesine. Hareketlenip, şifaya kavuştu. Annesi babası sevinçten ne yapacaklarını bilemediler. Dedesi, onlara bakıp; - Siz bundan ümidinizi kesmiştiniz değil mi? buyurdu. - Evet efendim, dediler. Büyük velî; - Ama ben bu çocuğu, saçları, sakalları ağarmış, ilim ve tasavvufta yetişip kemal bulmuş ve binlerce talebesi, huzurunda edeble oturmuş, nurundan istifade ediyor, diye görüyorum, buyurdu. Onun bu sözleri, seneler sonra hakikat oldu. Evet, insanlar ileride olacakları bilemese de, Hak teâlâ, o büyüklere bildiriyor. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin puta tapıyorsun?"
18-08-2009 01:00
Şakik-i Belhi "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde tüccarlık yapıyordu. Bir zaman mal almaya Türkistan'a gitmişti. Orada dolaşırken bir puthane görüp içeri girdi. Baktı ki, yaşlı bir adam, bir putun önünde ibadet ediyor. Yanına yaklaşıp; - Niçin cansız bir puta tapıyorsun? Bu putun, ne kendine faydası olur, ne de sana. Halbuki seni yaratan bir ilah var ki, Ona tapan, her türlü muradına kavuşur. O hakiki ilah, Allahü teâlâdır, dedi. Putperest cevaben; - Peki, bahsettiğin o Allah sana rızık verirken, sen niçin yurdundan çıkıp da rızkını tâ buralarda arıyorsun. Sana yazıklar olsun, dedi. Hazret-i Şakik, çok haklı buldu adamın sözlerini. Ve oradan ayrılıp, tuttu Belh'in yolunu. NEREDEN GELİYORSUN? Bu defa da bir Mecusi'ye rastladı yolda. Mecusi sordu kendisine: - Buraya niçin geldin? - Ticaret için. - Nereden geliyorsun? - Belh şehrinden. - Bunun için geldiysen sana yazıklar olsun. Rızık için Belh'ten kalkıp da tâ Türkistan'a gelinir mi hiç? Kısmetinde olmayan bir rızkın peşindeysen, yıllarca gezsen de, ele geçiremezsin. Kısmetini arıyorsan, niçin arkasında koşuyorsun? O, senin için ayrılmıştır. Aramana lüzum yok. O seni bulur, dedi. Onun bu sözlerini de çok beğendi. Ve o gün soğudu dünyadan. Ahirete çevirdi yüzünü. Kendi kendine; "Bana, önce ahiret lazım. Öyleyse önce dinimi öğrenmeli, sonra öğrendiklerimle amel etmeliyim. Zira Hak teâlâ beni, ibadet etmek için yarattı", dedi. Böyle düşünüp, ilme verdi kendini. İslâm ilimlerini öğrendi. Ve büyük bir "âlim" oldu. Sonra büyük "evliyâ" oldu. Ve kararmış gönülleri, "iman nuru"yla doldurdu. >> www.gonulsultanlari.com
.Köleden alınan ders!..
19-08-2009 01:00
Şakik-i Belhi "rahime-hullahü teâlâ", gençlik senelerinde tüccarlık yapıyordu ki, bir ara şiddetli bir "kıtlık" başgösterdi Belh şehrinde. Bu yüzden, suratları asıktı herkesin. Açlıktan kimsenin yüzü gülmüyordu. Bir gün, neşeli bir köleye rastladı. Hayret etti haliyle. Ve "Bu köle, nasıl böyle neş'eli?" diye merak edip, sordu: - Bu kıtlıkta, herkes üzüntülüyken sen neş'elisin, hikmeti nedir acaba? Cevabı hazırdı kölenin. - Niçin üzüleyim ki? Çok varlıklı ve zengin bir efendim var benim. Şefkatli, merhametli, çok da cömerttir. Böyle iken kıtlığı niye dert edineyim? dedi. Bu cevabı işitince; - Aman yâ Rabbî! Ben ömrümde böyle güzel söz duymadım. O, bir kula güvenip neşeli oluyor da, benim Rabbime karşı onunki kadar güvenim yoktur, dedi. İLK SUAL NAMAZDAN Bu zat bir gün sohbetinde; - Namaz, dinin direğidir. Namaz kılan, dinini doğrultmuş, kılmayan yıkmış olur, buyurdu. Ve ekledi: - Kıyamet günü iman'dan sonra ilk sual, namazdan olacaktır. Nitekim Allahü teâlâ mealen; "Ey kulum, namaz hesabının altından kalkarsan, kurtuluş senindir. Öteki hesapları kolaylaştırırım!" buyuruyor. Dinleyenler duygulandılar. O devam etti: - Hadis-i şerifte mealen; "Bir namazı, bile bile, özürsüz kılmayan kimse, bir hukbe Cehennemde kalacaktır!" buyuruldu. Sordular: - Bir hukbe, ne kadar zamandır efendim? - Seksen ahiret senesidir. - Ahiret senesi ne kadardır efendim? - Ahiretin bir günü, bin dünya senesi kadardır ki, bir namazı özürsüz terk eden bir kimse, tövbe etmeden ölürse, seksen kere üçyüzaltmışbin sene Cehennemde yanacaktır!.. >> www.gonulsultanlari.com Tel:
.Gençlerin reisiydi...
20-08-2009 01:00
Şakik-i Belhi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", gençlik senelerinde, gençlerin reisiydi. Mecusilerin tapınağına gitti bir gün. Arkadaşlarına; - Haydi içeri girip bakalım. Ateşe nasıl tapıyorlar? dedi. Ve birlikte girdiler tapınağa. Gördüler ki, genç biri önünde ateş yakmış, ona karşı secde yapıyor. Yanına yaklaşıp; - Bu ateşe niçin ibadet ediyorsun? Allah'a iman et ki, ahirette azaptan kurtulasın, dedi. O böyle dediyse de, genç aldırmadı. Hatta sinirlenip, kuvvetli bir tokat attı suratına. Hazret-i Şakik, çok üzüldü. Hemen tapınağın dışına çıkıp; - Arkadaşlar, o Mecusi genç, benim halimin bozukluğu sebebiyle iman etmedi, dedi. Tövbe edip, için için ağladı. Sel gibi gözyaşları aktı yanaklarına. O gün İslâm ilimlerini öğrenmeye başladı. Ve büyük bir "âlim" olup, Belh'e geldi tekrar. Fakat uzun seneler geçmişti aradan. Talebesiyle birlikte o tapınağa geldiler. Gençlere; - Gelin şu tapınağa girip ateşe tapanları görelim de Rabbimize şükredelim, buyurdu. Ve girip, ateşe tapınan yaşlı birinin önüne gelerek; - Bırak bu ateşe tapmayı, Müslüman ol! buyurdu. Yaşlı adam; - Peki olur, dedi. Ve Şehadet'i getirip Müslüman oldu. Hazret-i Şakik sordu: - Yıllar önce, burada bir genç vardı. O şimdi nerededir, yaşıyor mu acaba? - O genç benim, dedi. Hazret-i Şakik şaşırdı: - Peki, ben o zaman da sana Müslüman olmanı teklif etmiştim. Kabul etmemiştin. Şimdi neden kabul ettin? - Bilmiyorum. O zaman sana inanmamış, hatta kızmıştım. Ama şimdi sözün kalbime işledi ve seni çok sevdim, dedi. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Peki ya ölürsen!"
21-08-2009 01:00
Şakik-i Belhi hazretlerine "rahime-hullahü teâlâ", bir gün, zengin bir adam gelip; - Efendim, ben zenginim. Her ihtiyacınızı karşılamak isterim, diye arz etti. Büyük veli; - Olabilir, buyurdu. Ama bir şartla. - Şartınız nedir efendim? - Bana verince, malın noksanlaşır veya hırsız gelip malların çalınırsa veya ileride bu fikrinden vazgeçersen veya benim bir kusurumu görüp bu niyetinden dönersen, yahut da ölürsen, o zaman ne olacak? Bana, bütün bu hususlarda teminat verirsen, bu teklifini kabul ederim. Zengin adam, şaşkındı! Hazret-i Şakik devam etti: - Şu anda benim rızkımı öyle kerim bir zat veriyor ki, bütün bu hususlarda bana kefildir. Yalnız benim değil, bütün mahlukatın rızkını verir de yine hazinesinde bir azalma olmaz. Hem öyle merhametlidir ki, kulları çok kabahat yapsalar da, rızıklarını kesmez, devamlı verir. Ve ilave etti: - Hem de O, ölümsüzdür. Hiç ölmez. Ne olursa olsun, va'dinden dönmez. Böyle bir kerim zat, rızk için bana kefilken, Onu bırakıp da başkasına gitmek bana yakışır mı? Zengin Onu dinleyince; - Çok haklısınız. Ne olur affedin beni. Büyük hata ettim, dedi. Ve artık talebesiydi bu büyük velînin EĞER ÇOCUKSANIZ... Bu zat, bir gün bazı gençleri gördü ki, vakitlerini boş şeylerle geçiriyor, günahlar içinde gençliklerini heba ediyorlardı. Onları böyle görünce; - Eğer çocuksanız, mektebe gidin. Yok eğer deliyseniz, tımarhaneye gidin! buyurdu. Ve ekledi: - Hasta iseniz, tabibe görünün. Ölü iseniz, kabirlere gömülün. Yok eğer Müslüman iseniz, o zaman Müslüman gibi yaşayın ki, öldüğünüzde, sizi Müslüman olarak karşılasın ve Müslüman gibi muamele yapsın melekler... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Susuzluktan ölecek olsan!"
22-08-2009 01:00
Halife Hârun Reşid, bir gün Şakik-i Belhi hazretlerine "rahime-hullahü teâlâ" gelerek; - Bana nasihat eder misin, diye rica etti. Ona cevaben; - Ey Harun, düşün ki, bir çölde günlerce yalnız kaldın. Hararetten için yanıyor. Susuzluktan ölmek üzeresin ki, biri serin su ile yanına gelip; - Bu suyu satıyorum, dese, ona ne kadar mal verirsin? Harun Reşid; - Ne isterse veririm, dedi. O anda mal düşünülür mü? - Mesela servetinin yarısını istese, verir misin? - Elbette veririm. Zira ben ölürken, servetin adı mı olur? Hazret-i Şakik sordu yine: - Pekâlâ, suyu içtin ve kandın. Fakat dışarı atamıyorsun. Yani bir damla bile idrar yapamıyor, şiddetli sancıyla kıvranıp duruyorsun. O sırada yanına biri gelip; - Ben bunun çaresini biliyorum, dese ve karşılığında servetinin öbür yarısını istese, verir misin? Halife tereddüt etmeden; - Gayet tabii, dedi. Seve seve veririm. Zira ben sancıdan ölürken, o servet neye yarar? BİR İÇİMLİK SU KADAR Buyurdu ki: - Öyleyse servetinle övünme ki, bir içimlik su kadar bile kıymeti yokmuş. Harun Reşid ağlayıp; - Biraz daha söyle, dedi. Buyurdu ki: - Ey Harun, Allah'a isyan etme. Tövbeyi de bir an geciktirme ki, istiğfar edemeden ölebilirsin. Tövbeyi geciktirenler çok pişman olurlar. Zira ecel çok zaman ani gelip yakalar. Halife sordu: - Halis Müslüman nasıl olur? Cevabında; - Halis mümin, kimseye eziyet etmez, buyurdu. Nitekim büyüklerimiz; "Gerçek mümin, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmeyen kimsedir" buyuruyorlar. >> www.gonulsultanlari.com
.Belh'in köpekleri de..."
23-08-2009 01:00
Şakik-i Belhi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", Mekke'ye gitmişti bir zaman. Biri Onu tanıyıp; - Efendim, bana nasihat eder misiniz? diye rica etti. Büyük velî sordu: - Geçimin nasıldır? Yiyecek bir şey bulamayınca, ne yaparsın? Adam cevabında; - Bir şey bulunca şükrediyor, bulamayınca sabrediyorum, dedi. Buyurdu ki: - Belh'in köpekleri de öyle yaparlar. Bir şey bulunca yer, bulamayınca sabrederler. Adam şaşkın halde sordu: - Peki efendim siz ne yaparsınız? Buyurdu ki: - Biz, elimize bir şey geçerse, onu bir din kardeşimize veririz. Geçmezse, hiç üzülmez, Rabbimize şükrederiz. Bu cevap, çok hoşuna gitti adamcağızın. Hemen boynuna sarılarak; - Efendim, vallahi siz çok mübarek bir zatsınız. Hak teâlâ feyzinizi arttırsın, dedi. BELAYA SIZLANMAYIN! Bir gün de nasihat istediler bu zattan. Cevaben onlara; - Belaya sızlanmayın. Yoksa Hak teâlâya isyankâr olursunuz. Hem sızlanmakla bela geri çevrilmez. Üstelik böyle yapan, sabır sevabından da mahrum kalır, buyurdu. Ve ekledi: - Belaya sabretmenin mükâfatını bilen, ondan kurtulmayı istemez. FIRSAT ELDEYKEN Bir gün de sohbetinde; - Allahü teâlâdan korkmanın alameti, her türlü günahı terk etmektir. Rahmetinden ümitli olmanın nişanı da, fırsat eldeyken çok ibadet yapmaktır, buyurdu. Ve izah etti: - Bir kimse, "Allah affeder" diyerek çekinmeden günah işler veyahut "Sonra tövbe ederim" deyip, tövbeyi geciktirirse, bunlar büyük bir gaflet içindedirler. Zira umumiyetle ani gelir eceller. www.gonulsultanlari.com
.İlim aşkı olursa...
24-08-2009 01:00
Hakim-i Tirmizi "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde ilim öğrenmek için kalbi yanıyor, ilim tahsil etmenin yollarını arıyordu. İki de arkadaşı vardı. Bir gün, üçü uzun uzun konuşup; - İslâmiyeti öğrenebilmek için sefere çıkmalıyız, diye karar verdiler. Hakim, koşarak geldi annesine: - Anneciğim, biz sefere çıkıyoruz. - Ne seferi oğlum? - İlim öğrenmeye anne. Bir âlim bulup dinimizi öğreneceğiz. - İyi de yavrum ben hastayım, sen de biliyorsun. Beni kime bırakıp da gidiyorsun? Annesi üzülünce, vazgeçti gitmekten. Ama "ilim aşkı" silinmedi kalbinden. İki arkadaşı gittiler. O ise, tenhalarda için için ağlıyor, gözyaşı döküyordu. Bir gün, kendi kendine; "Onlar gitti. Yakında âlim olarak dönecekler. Ben ise cahil kaldım. Yâ Rabbî, din ilmini bana da nasib et!" diye dua etti. Ağlayıp, gözlerinden kanlı yaşlar akıtıyordu ki, "sevimli ve nur yüzlü bir ihtiyar" geldi yanına. Ve yaklaşıp sordu: - Oğlum, niçin ağlıyorsun? - Arkadaşlarım ilim öğrenmek için sefere çıktılar. Ben gidemedim. Onun için ağlıyorum efendim. - Niçin gidemedin oğlum? - Annem hasta. Onu yalnız bırakamadım efendim. - Madem annene hizmet ediyorsun. Allah seni mahrum etmez evladım. - Sahi mi efendim. Mahrum etmez mi? - Evet yavrum. İster misin her gün gelip, din bilgilerini sana ben öğreteyim? - Hem de çok isterim efendim. - Pekâlâ, hemen bugün başlayalım öyleyse. Ve başladılar derse. Üç sene devam etti bu dersler. Üç yılın sonunda "Hızır aleyhisselâm" olduğunu öğrendi bu zatın. Soranlara; - Anneme hizmetimin mükâfatı olarak bu büyük nimete kavuştum, buyururdu. www.gonulsultanlari.com
.Hayvana şefkat
25-08-2009 01:00
İmam-ı Tirmizi "rahime-hullahü teâlâ", büyük hadis imamıdır. Tasavvufta da yüksekti derecesi. Tevazu sahibiydi. Kaçardı dünyadan. Herkese karşı çok şefkatliydi. Hatta hayvanlara bile. Ev olarak küçük bir kulübesi vardı ki, kapısı bile yoktu bu yerin. Bir "perde" asılıydı kapı yerinde. Bir sene hac için terk etmişti bu kulübeyi. O ayrılınca, "bir köpek" birkaç yavrusuyla mekân tuttu burayı. Mübarek zat hacdan döndüğünde kulübesinin işgal edildiğini gördüyse de merhametinden ilişmedi hayvana. Rahatsız etmek istemedi. Oynatmak istemedi onu sıcak yerinden. Ancak kendisinin de sığınacak bir yeri yoktu bu kulübeden başka. Köpeği kovmak da içine sinmiyordu. Belki kendi kendine çıkıp gider diye ümit ederek bekledi biraz oralarda. Fakat çıkmıyordu hayvan. Gitti, dolaştı bir müddet. Dönüp geldiğinde, çıkmadığını gördü yine. Az daha dolaştı. Ancak hiç çıkmaya niyeti yoktu köpeğin. O gece, tam "seksen defa" gitti geldi. Yine de ilişmedi o köpeğe. Sabaha karşı kendiliğinden çıktı hayvan. O zaman girebildi kendi kulübesine. RÜYADAKİ İKAZ O devirde abid ve zahid birisi vardı ki, inanmazdı bu zatın büyüklüğüne. Aleyhinde konuşurdu üstelik. Tâ ki Resulullah Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" o kimseyi ikaz edene kadar. Şöyle ki, bir gece Efendimiz bu kişinin rüyasına girerek; - Tirmizi'nin kıymetini bil. Ebedi saadete kavuşmak istiyorsan, Onun hizmetine koş, vakit geçirme! buyurdu. Uyanıp anladı hatasını. Sabah erkenden koştu huzuruna. Af dileyip, talebesi oldu aynı gün. Ve ayrılmadı bir daha... >> www.gonulsultanlari.com
.Kızdığı oluyor mu?.."
26-08-2009 01:00
İmam-ı Tirmizi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", kusuru daima kendinde bilir, kimsede hata kusur aramazdı. Birine darılsaydı, daha iyi davranırdı o kimseye. Herkese ihsanda bulunur, kendini üzenlere daha çok ihsan yapardı. Komşuları da bilirdi bunu. Bir gün hanımına gelip; - Hakim-i Tirmizi'nin hiç kızdığı oluyor mu? diye sordular merakla. - Elbette, oluyor, dedi. - Peki, kızdığını nasıl anlıyorsun? - İki şeyden anlıyorum. Birincisi, kızdığı zaman bize karşı daha iyi davranır, daha çok iyilik ve ihsan yapar. İkincisi de kızdığında daha çok ibadete sarılır, dedi. Ve ekledi: - Ayrıca biz bir kusur yaptığımız zaman kabahati kendinde bilir, "Ben iyi olsaydım, onlar bunu yapmazlardı" diye düşünür. İŞİN BAŞI MUHABBET Bu zat bir sohbetinde; - Bir kimsenin kalbinde "Allah dostları"na karşı muhabbet varsa, o büyüklerin kalbinden onun kalbine "feyiz" ve "hikmet" akar, buyurdu. Ve ekledi: - Onların kitabını severek okuyan da bu feyizden nasiplenir. Merakla sordular: - Kitap okumakla da feyiz gelir mi efendim? - Elbette. Kitap okumak, sohbet etmek gibidir ve çok mühimdir, buyurdu. Ve ekledi: - Zira hiç kitap okumadan bir ömür geçiren kimse, mahşer günü ne bahane bulacak ve ne özür söyleyecektir? "Haberim yoktu" demek, insanı kurtaramaz. "Bilmiyordum" demek de geçerli özür değildir. Sordular: - Hikmeti ne efendim? - Çünkü dinimizi öğrenmek, bizim ilk ve en mühim vazifemizdir. Yani Allahın emridir. Buna önem vermeyen, zor kurtulur âhirette. www.gonulsultanlari.com
.Öyleyse atmamışsın!.."
27-08-2009 01:00
Hakim-i Tirmizi hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" tasavvufla ilgili bir kitabı vardı ki, çok önemli ilimlerle doluydu içi. Bu kitabı, bir gün bir talebesine verip; - Bunu, götürüp Ceyhun Nehrine at! diye emretti. Talebe; - Peki efendim, dedi. Ve kitabı alıp çıktı oradan. Vardı Ceyhun kenarına. Ancak atmaya kıyamadı. Zira içinde çok kıymetli bilgilerin olduğunu biliyordu. Geri gelince, hocası sordu: - Kitabı attın mı evladım? - Attım efendim. - Peki, ne gördün atınca? - Bir şey görmedim hocam. - Öyleyse atmamışsın. Kıymetini düşünüp, atmaya kıyamadın değil mi? Genç mahcup bir vaziyette; - Öyle oldu efendim, dedi. Büyük veli; - Haydi tekrar git evladım, o kitabı suya at! Peki de, söz dinle, buyurdu. Genç talebe; - Peki hocam, dedi yine. Ve kitabı suya atıp geri döndü. Hocası sordu yine: - Attın mı oğlum? - Evet hocam, attım. - Peki ne gördün? - Atar atmaz, bir "sandık" çıktı sudan. Kitap, o sandığın içine düştü ve kapakları kapanıp suyun dibine doğru indi. Sonrasını göremedim. Hocası bunları dinleyince; - Tamam, şimdi atmışsın, buyurdu. Delikanlı sordu: - Hocam, bunun esrarını biz de öğrenebilir miyiz? Buyurdu ki: - Tasavvuf'la ilgili çok önemli bilgileri toplayıp, bir risale yazmıştım. Fakat onlar öyle "ince bilgiler"di ki, bu zamanın insanları bunları anlamaktan acizdiler. Bu kitabı "Hızır aleyhisselâm" istedi benden. Sen onu suya atınca, vazifeli bir balık onu alıp, "hazret-i Hızır"a teslim etti. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam. Bağışlayın. www.gonulsultanlari.com
.Diyar diyar dolaştı...
28-08-2009 01:00
Abdullah-ı Ensari "rahime-hullahü teâlâ", Hanbeli mezhebinde büyük hadis âlimidir. Nesebi, Ebâ Eyyüb-i Ensari hazretlerine ulaştığı için "Ensari" ismiyle meşhur olmuştur. Herat şehrinde, seksenbeş yaşlarında vefat etti. Dört yaşında iken ilim tahsiline başlayıp, bütün din ilimlerine vâkıf oldu. "Üçyüzbin"den fazla hadis-i şerif ezberledi. Bütün vakitlerini ilimle geçirir, bu yüzden yemek yemeye bile vakit bulamazdı. Annesi, lokma lokma yedirirdi eliyle. Hadis-i şerif toplamak için diyar diyar dolaşıp, nice sıkıntılara katlandı. Mesela bir gün, ders notlarıyla bir yere gidiyordu ki, şiddetli bir yağmura tutuldu birden. Ders notları ıslanmasın diye rüku vaziyetinde gitti uzun yolları. Çünkü o notlar, canından kıymetliydi onun için. Kendisi anlatıyor: Kışın, cübbem yoktu. Hele bizim diyarda, havalar çok soğuk olurdu. Evimde, tek bir "hasır" vardı. Bir de "kerpiç". Bir de yorgan olarak kullandığım bir "keçem" vardı ki, o da kâfi gelmiyordu. Başıma çeksem, ayağım açılır, ayaklarıma çeksem, başım açık kalırdı. Ama dert değildi bunlar. Asıl dert, "günah işlemek"ti bizim için. MÜRŞİDİNİ İNCİTİRSE... Bu zat, bir sohbetinde; - Bir hakiki mürşidin sohbetine kavuşmak, en büyük nimettir, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Çünkü o büyüklerin bir şefkatli nazarı, kalbteki karartı ve pasları temizler. Kâbe, Mina, Arafat her zaman bulunsa da böyle "mübarek bir zat" her zaman ele geçmez. Bu yolda ilerleten vasıta, böyle kâmil bir zata "sevgi" ve "itaat"tir, buyurdu. Ve ekledi: - Ama o mürşidin kalbi incitilirse, bundan büyük "felaket" olmaz işte. >> www.gonulsultanlari.com
."Bir oğlun olacak!.."
29-08-2009 01:00
Abdülhalık-ı Goncdüvani hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", evliya-yı kiramın en büyüklerindendir. Babası da mübarek bir kişiydi. Şöyle ki; Hızır aleyhisselâm zaman zaman bu zata gelir, oturup sohbet ederlerdi. Bir gün, yine hazret-i Hızır gelerek; - Yakında bir oğlun olacak. İsmini Abdülhâlık koy! dedi. Abdülhâlık henüz beş yaşındaydı ki, babası ilim öğrenmesi için Buhara'ya gönderdi bu oğlunu. Hocası, Hace Sadreddin isminde bir zat idi ki, bunun üstün hallerini aklı almadı. Zira o yaşta öyle sualler soruyordu ki, aciz kalıyordu cevabında. Nihayet bir gün; - Ey oğlum! Sana cevap vermekten aciz kalıyorum. Zira bu sordukların, "kalb ilmi" ile ilgilidir. İnşallah böyle yüksek bir zata kavuşursun, dedi. O günden itibaren, böyle "kâmil bir rehber" arar oldu artık. Hızır "aleyhisselâm", bir gün gelip, zikir tâlim etti Ona. Ve manevi evlatlığa kabul edip, tasavvufta üstad oldu kendisine. VASİYETİM ŞUDUR Kİ... Kendisi anlatıyor: - Yaşım, yirmi ikiyken bir gün hazret-i Hızır yanıma geldi ve Yusüf-ü Hemedani adında bir velîye götürdü beni. Cemalini görür görmez çok sevdim o zatı. Ve çok istifade ettim Ondan. Vefatı yaklaşınca, beni çağırdı. Ve bana vasiyyet olarak; - Ey oğul, sana vasiyetim şudur ki, "ilim", "edeb" ve "hayâ" üzere olasın. İslâm âlimlerinin eserlerini okuyup, onların sözlerini gönlüne sindiresin. Çalışıp, fıkıh, tefsir ve hadis öğrenesin. Zira insan, "ilim"le aziz olur, buyurdu. Ve ilave etti: - Sana yakışacak şey, "edeb", "hayâ" ve "tevazu"dur. Zira su, yükseklerden aşağıya doğru akar. Dünya düşkünleriyle arkadaş olma ki, o, seni felakete sürükler. >> www.gonulsultanlari.com
.Belh emirinin kızı...
30-08-2009 01:00
Ahmed bin Hadraveyh "rahime-hullahü teâlâ", evliyanın büyüklerindendir. Hâl ehli bir zat olup, kerametleri vardı. Belh şehrinde yaşayıp, İbrahim Edhem hazretleri ile sohbet etti. Belh emirinin kızı Fatıma, çok güzel, ihlas sahibi ve saliha bir hanım olup, bu zatın Hak dostlarından olduğunu öğrenmişti. Biriyle haber gönderip; - Beni babamdan iste! diye ricada bulundu. Kabul etmeyince üzüldü. Bu defa başka biriyle; - Ben seninle, nefsim için değil, "Allah için" evlenmek istiyorum. Seni ben, "Yol kesici" değil, Hak yolunu gösteren bir "rehber" biliyordum, yoksa yanılıyor muyum? diye haber gönderdi. Ahmed bin Hadraveyh hazretleri bu haberi alınca kabul etti. Ve gidip istedi bu kızı babasından. Babası, memnuniyetle verdi kızını bu "Allah dostu"na. Ve evlendiler. Sonra hanımını alıp Nişabur'a yerleşti. MERKEBİ NİYE KESTİRMİŞ? Bir gün, devrin evliyasından, Yahya bin Muaz-ı Razi hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" geldi bu zatın ziyaretine. Uzak diyardan gelmişti. Hanımı Fatıma buna o kadar sevindi ki, o zatın şerefine birçok koyun kesip ziyafet verdi o yörenin halkına. Evini, şamdanlarla donattı. Sonra da; - Merkebi de kesin! diye emretti hizmetçisine. Beyi bunu öğrenince; - Yâ Fatıma, merkebi niçin kestiriyorsun? diye sordu. Cevaben; - Kerem sahibi bir "Allah dostu", kerem sahibi bir "Allah dostu"nu ziyarete gelmiş. Bu, ne büyük şeref, dedi. Ve ekledi: - Biz insanlar bayram yaptığımız gibi, "köpekler" de bayram etsin istedim. >> www.gonulsultanlari.com
.Biraz namaz kılsana!"
31-08-2009 01:00
Ahmed bin Hadraveyh hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" hanesine, hırsız girdi bir gece. Fakat götürecek bir şey bulamadı. Üzüntülü ve meyus halde geri dönüp gidiyordu ki, büyük veli seslendi arkasından: - Dur, gitme hemen! Zira üzülmüştü eli boş geri döndüğüne. Ona şefkatle bakıp; - İstersen şurada abdest alıp, biraz namaz kıl. Sabah bir şey gelirse, onu veririm, götürürsün, buyurdu. Genç hırsız; - Peki efendim, dedi. Ve abdest alıp durdu namaza. Sabaha kadar bu zatla birlikte ibadetle meşgul oldu o evde. O sabah, zengin biri gelip "ikiyüzelli altın" hediye etti bu büyük veliye. O da, bu altınları hırsıza verdi hemen. Bu ihsan karşısında, ne yapacağını, ne söyleyeceğini bilemeyen genç hırsız, bütün yaptıklarına tövbe etti. Hatta bu zatın sohbetleriyle, evliyalığın yüksek derecelerine kavuştu. Bir şeyler çalmak için girmişti bu eve. Ama kendi kalbini çaldırdı bu zata KABİR HAYATI NASILDIR? Bu zat bir sohbetinde; - İnsanlar ölüm anında, yani can verirken çok şiddetli acı duyar, buyurdu. Şöyle ki, dünyadaki bütün acılar bir araya gelse, "can acısı" yanında hiç kalırlar. Sordular: - Kabir hayatı nasıldır efendim? - Kabir, karanlık, dar bir yerdir, buyurdu. Mevtanın yanında kimse olmaz. Münker-Nekir melekleri, korkunç şekilde gelip; "Rabbin kim, dinin nedir?" diye suale çekerler. Ve ekledi: - Günahı nisbetinde, mezarı sıkar onu. Böcekler ve akrepler kemirir vücudunu. - Ya mahşer efendim? - "Mahşer azabı" da gayet zor ve çetindir. İnsanlar, hesab için nice bin yıl beklerler o izdihamda. Kabir azabı da, bu azabın yanında hiç kalır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hızır'ı gördü, ama...
01-09-2009 01:00
Ebu Bekr-i Verrak "rahime-hullahü teâlâ" hazretlerinin gençliğinde çok istediği bir şey vardı. Hazret-i Hızır ile görüşmek. Bunu çok arzu ediyor, nasib etmesi için Rabbine yalvarıyordu. Ayrıca bir âdeti vardı ki, her gün evliya kabirlerini ziyaret için kabristana gider ve her gidip gelişte "Kur'ân-ı kerimden bir cüz" okurdu. Bir gün, yine bu niyetle çıkmıştı ki, nur yüzlü "bir ihtiyar" yanına gelip; - Nereye gidiyorsun? diye sordu. - Kabristana gidiyorum. - Ben de o tarafa gidiyorum. İstersen beraber gidelim. - Olur, gidelim, dedi. Ve başladılar birlikte yürümeye. Çok sevmişti bu ihtiyarı. Sohbet ederek gidip, yine sohbet ederek döndüler. O ihtiyar ayrılırken; - Çok görmek istediğin Hızır benim. Beni gördün. Ama benim yüzümden her gün okuduğun bir cüz Kur'ân-ı kerimi okuyamadın, dedi. Ve ekledi: - Hızır ile sohbetin zararı bu olursa, kötü arkadaşlarla konuşmanın, kötü kitapları okumanın zararını düşün artık. Tam cevap verecekti ki, göremedi Onu bir daha. Kaybolmuştu gözden. ALLAH KİMLERİ SEVMEZ? Bu zat, bir sohbetinde; - Ey insan! Alçak gönüllü ol ki, Rabbimiz seni sevsin, buyurdu. Zira Allah, kibirli kulları sevmez. Halis Müslüman, edebli ve mütevazı olur. Dinleyenler sordu: - Edeb nedir efendim? - Edeb'in bir tarifi, itiraz etmemek, yani büyüklerin emrine hemen "Peki" demektir, buyurdu. Ve ilave etti: - Zaten bu nefsi en ziyade tahrib eden şey de "Peki" demektir. Zira bu azgın nefis, hep "Hayır" demek ister. Ama mütevazı olursa, "Peki" deyip söz dinler.
.Korkudan vefat etti!..
02-09-2009 01:00
Ebu Bekr-i Verrak hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" çok temiz kalbli bir oğlu vardı. İlmihalini öğrenmesi için bir hocaya gönderdi onu. Çocuk akşam eve geldiğinde, yüzü solmuş, dudakları titriyordu. Çok üzülüp; - Evladım neyin var, niçin sararıp soldun böyle, bir şeyden mi korktun? dedi. Çocukcağız; - Bir şeyden korktum, dedi. - Hayrola neden korktun oğlum? - Bugün hocam, Müzzemmil suresinin onyedinci âyetini okuttu babacığım. Bu âyette Allahü teâlâ mealen; (Siz bugün küfür ve günahtan kurtulmazsanız, yarın kıyamet gününde Cehennem ateşinden nasıl kurtulacaksınız? O günün dehşeti, nice gençleri ak saçlı ihtiyara döndürür) buyuruyormuş. Bundan korktum, dedi. Ve korku hali artarak devam etti. Yemekten içmekten kesildi. Günden güne eridi âdeta. Ve o korkuyla vefat etti. Definin ertesi günü, babası ziyaret etti bu mübarek çocuğu. Kabri başında çok ağladı. Gözyaşları içinde; - "Ey nefsim!" dedi kendi kendine. "Bak şu oğlun, bir âyet-i kerime işitmekle korktu, hastalandı ve bu dertle öldü. Sen ise, aynı âyeti yıllarca okuyorsun da hiç korku gelmiyor kalbine. Taş mıdır senin kalbin?" KALBİ KARARTAN ŞEYLER Bu zat bir sohbetinde; - Kardeşlerim, çok uyumak, çok konuşmak ve çok yemek, gönlü karartan, kalbi katılaştıran şeylerdir, buyurdu. Dinleyenler; - Kalbi katılaştıran konuşmaktan murat nedir efendim? dediler. - Hiç günah karışmayan konuşmalardır. - Ya günah karışırsa efendim? - Günah ve bid'at karışan konuşmalarla kalb önce "katılaşır", sonra da "ölür" mazallah. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hıçkırarak ağlıyordu!..
03-09-2009 01:00
Ebu Bekr-i Verrak hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" öldükten sonra, bir sevdiği Onu rüyada gördü. Baktı ki, hıçkırarak ağlıyor. Yanına yaklaşıp; - Niçin ağlıyorsunuz? diye sordu. Cevaben; - Öldüğüm günden beri, hep böyle ağlıyorum, buyurdu. Adam merak etmişti: - Ama neden efendim? - Burası Müslüman kabristanı kardeşim. Ama iman ile gelen pek az maalesef. Şöyle ki, on kişiden, ancak bir kişi imanla geliyor buraya. Nasıl ağlamayayım, buyurdu. İLİM, AMEL, İHLAS Bu zat, bir gün de sohbetinde; - Dinimiz üç esas üzerinedir, buyurdu. İlim, amel ve ihlas. - İlimden maksat nedir efendim? dediler. - İslâmiyeti öğrenmektir, buyurdu. - Amel nedir hocam? - Öğrendiklerini tatbik etmektir. - Ya ihlas efendim? - İhlas, samimiyet demektir. Bir iş, "Allah için" yapılmazsa, hiç kıymeti olmaz. Bir amelin Allah indinde makbul olması için, mutlaka ihlasla yapılması lazımdır, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Bir amelin, bir işin halisi ile bozuğu birbirine çok benzese de, ayrıdır. Nitekim "hakiki çiçek" ile yapma, yani "sun'i çiçek" ne kadar benzeseler de ayrıdırlar, öyle değil mi? - Evet efendim. - Hakiki çiçeği koklayın, hoş kokar. İşte bunun gibi halis ibadet de mis gibi kokar. ÖYLE PİŞMAN OLUR Kİ... Bir gün de sohbetinde; - Öyle zaman olur ki, cenâb-ı Hak, kulunu ibadetle meşgul eder. Fakat şeytan o kimseyi "ucb" ve "kibr"e itip, felakete sürükler, buyurdu. Ve ilave etti: - Yine öyle olur ki, Hak teâlâ, kuluna günah işletir. Ama o, öyle pişman olur, öyle üzülür ki, bu pişmanlığı, derecesinin yükselmesine sebep olur.
.Kabir konuşuyor!..
04-09-2009 01:00
Ebu Ali Cürcani "rahime-hullahü teâlâ" hazretlerine, bir gün; - Efendim, insan kabre girince, hâli nasıl olur? diye sordular. Şöyle anlattı: Bir kimse vefat edince, onun için değişik bir hayat başlar. Defin bitip, cemaat dağılırken, gidenlerin ayak seslerini işitir. Mezarında yalnız başına kalır. Amellerinden başka kimse olmaz yanında. O esnada mezarı seslenir ona. Der ki: - Ey Âdemoğlu! Nihayet içime girdin. Buranın nasıl bir yer olduğunu biliyor muydun? Yoksa öğrenmek lüzumunu hissetmedin mi? İşte görüyorsun ki, burası hem dardır, hem de karanlık. Hem olmaz bu yerde ne yatak, ne de yastık. Şöyle devam eder: - Üstümde, çok günahlar işledin de tövbe etmedinse, şimdi benim içimde azabtan kurtulamazsın. Eğer hazırlıksız geldinse, seni bu azaplardan ne malın kurtarabilir, ne de paraların. ÖLÜME HAZIR OLUN! Bir gün de genç birisi nasihat istedi bu büyük velîden. Ona cevaben; - Ölüme hazırlıklı ol ki, ecel gelince geri döndüremezsin, buyurdu. Ve ekledi: - Kötü sözlerden de dilini koru ki, mahşerde seni mahcub etmesin. Şöyle devam etti: - Bir sözü söylemeden, sonunu düşün. Zira senden, onun hesabı sorulacak ahirette. Cevabını verebileceksen, onu söyle, yoksa kapat ağzını. Hazret-i Ebu Bekir "radıyallahü teâlâ anh", ağzına taş koyardı. Sordular: - Neden efendim? - Lüzumsuz bir şey konuşmamak için, buyurdu. Nitekim Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" bir hadis-i şerifinde; "Susan kurtuldu" buyurmuştur. >> www.gonulsultanlari.com T
.Onu tahkir eyleme!"
05-09-2009 01:00
Ebu Ali Cürcani hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün şunu anlattı sevdiklerine: Salih bir Müslüman ölüp de kabrine konulduğu zaman, gaibten bir ses; - Ey kabir! Bu, salih bir Müslümandır. Onu sakın tahkir eyleme! O, Rabbine inanıp, ibadetlerini yaptı. Hep İslâma uygun yaşadı. Emr-i maruf yaparak dinine hizmet etti. Onun için bu mümine en ufak bir sıkıntı gösterme! diye nida eder. Bu sesin ardından kabri genişler. Cennetten yaygılar serilir. Sonra çok güzel bir kimse gelir yanına. O bunu görünce; - Sen kimsin ki, bu tenha yerde gelip beni sevindirirsin? diye sorar. O sevimli kişi; - Ben, senin dünyada yaptığın "iyi ameller"im. Hak teâlâ beni o amellerden halketti. Seni burada garip ve yalnız bırakmamak için vazifeli geldim, der. O ameller, dört yandan kuşatır ve onu gelecek zararlardan muhafaza ederler. AKILLI İNSAN KİMDİR? Bir gün genç biri bu zata gelip; - Akıllı insan kimdir efendim? diye sordu. Cevabında; - Ben bu suali tam yedi yüz âlime sordum, buyurdu. Hepsi de ittifak halinde; "Akıllı adam, dünyadan soğumuş ve ahiret hazırlığı içindedir. Dünya işleriyle uğraşsa da bunların sevgisini kalbine sokmaz" dediler. Ve ekledi: - Velhasıl akıllı Müslüman, yüzünü dünyadan, ahirete çevirmiştir. Gece ve gündüzünü ibadetle geçirir. GÜNAHI KÜÇÜK GÖRMEK Bir gün de sohbetinde; - Günahı küçük görmek, o günahı yapmaktan daha fenadır. Günahın küçüklüğüne değil, onu kime karşı işlediğinize bakın, buyurdu. Ve ilave etti: - Allahü teâlâdan öyle hayâ edin ki, daima "korkulu" ve "boynu bükük" olarak hayat sürün bu dünyada. >> www.gonulsultanlari.com Tel
.Bir nazarı kâfi geldi!..
06-09-2009 01:00
Ebül Feth-i Serahsi "rahime-hullahü teâlâ", her veli gibi hocasını çok sever, her kavuştuğu şeyi Onun bereketinden bilirdi. Bir gün bazı dostları; - Efendim, bu yüksek mertebeye nasıl yükseldiniz? diye sordular. - Hocamın sayesinde, buyurdu. Ve şöyle anlattı: Bir gün, bir derenin kenarında yürüyordum. Hocam Ebül Fadl da su üstünden bu tarafa doğru geliyordu. Bana şefkatle bir kere baktı. İşte ne olduysa o bakışla oldu. O bir nazar, alçaklardan yükseğe kaldırdı beni. Maddî ve manevî ne kazandımsa, hocamın bereketidir. Bir gün de sohbetinde; - Kimde hakkınız varsa, şimdiden helal edin. Zira alacağınız ahirete kalırsa, orada hakkınız kadar alırsınız. Ama helal ederseniz, "bin katı" alırsınız ahirette, buyurdu. Ve ekledi: - Ters bile dönebilir hesaplar. - Nasıl ters döner hocam? - Orada borçlu çıkabilirsiniz. Zira nice alacaklılar vardır ki, o gün "borçlu" hale düşüp helak olacaklardır. Öyleyse yarın mahşer yerinde üzülmek istemiyorsanız, "kul borcu"yla gitmeyin ahirete. ZİKİR NEDİR? Bir gün de sohbetinde; - Vakit, büyük nimettir, buyurdu. Hele sıhhatle geçiyorsa, bulunmaz ganimettir. Her saati, Allah'ı hatırlayarak geçirmeli ve İslâma uygun işler yapmalıdır. Şöyle devam etti: - Her hareket, her duruş, hatta oturup kalkmak bile dine uygun yapılırsa, "zikir" olur. Yani kul, her işinde Rabbimizin emrini düşünüp, ona göre yaparsa, Allah'ı unutmuyor demektir ki, "zikir" de budur işte. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sakal-ı şerif hürmetine...
07-09-2009 01:00
Ebül Abbas Seyyari hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" babası ölünce, büyük bir servet kalmıştı kendisine. Ama O, Resulullahın "aleyhissalâtü vesselâm" iki telcik "sakal-ı şerifi"ni alabilmek için servetinin tamamını vermiş, elinde hiçbir şey kalmamıştı. Ama "manevi servet"e kavuşmuştu bu defa. Onun bereketiyle tövbe nasib oldu kendisine. Peşinden Ebu Bekr-i Vasıti hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" sohbetine kavuştu ki, bu nimet yanında o büyük servetin hiç kıymeti yoktu onun nazarında. Bütün bunlar, bu sakal-ı şerif'in hürmetine nasib olmuştu kendisine. BİRİNCİ VAZİFEMİZ Bir gün bazı dostları; - Bir mümine, en fazla lazım olan ameller nedir efendim? diye sordular bu zata. Cevabında; - Hak teâlâ biz kullara ne emrettiyse, onlara titizlikle uymalıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Her müminin birinci vazifesi budur. Bu babta az ihmali olanın, yarın mahşer gününde hali yaman olur. Şöyle devam etti: - Emir ve yasaklara uymakta, az gevşeklik yapanlar, mahşer günü çok pişman olacaklardır. Çünkü emirleri yapmak ve haramlardan kaçınmak, Allah'ın emridir, yani "farz"dır. Müslümanın yapması gereken ikinci mühim şey, salih kullarla birlikte bulunmaktır. Sordular: - Salih kullar kimlerdir efendim? - Ehl-i sünnet âlimleri ve evliya zatlardır. Kim bu büyüklerin sohbetine devam ederse, "doğru iman"a ve "ihlas"a kavuşur. Çünkü onlar, Allah'ın müttaki kullarıdır. Onlarla bulunanlar, fasık ve şaki olmazlar. Şöyle bitirdi: - Allah adamlarının, bir şefkatli nazarı, kalbteki karartı ve pasları temizler. "Salihler sohbeti"ne devam edenlerin gönüllerine ilahi feyiz ve ilham dolar.
.Sağ ayakla girmişti...
08-09-2009 01:00
Seyyid Nur Bedevani hazretleri, Seyfeddin-i Faruki hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" sohbetlerinde yetişip bir kâmil-i mükemmil oldu. Devamlı surette Resulullahın "aleyhissalâtü vesselâm" hayatını okur, her iş ve ibadetini ona göre yapardı. Bir gün, sağ ayakla girmişti helaya. Dalgınlığına gelmişti. Ama bu sebeple tasavvufi halleri bağlandı birden. İlerlemesi durdu. Buna o kadar pişmanlık duydu ki, o gün devamlı ağlayarak tövbe etti. Gözyaşlarıyla yalvardı Rabbine. Ve önceki hallerine kavuştu yine. Dünya düşkünleriyle görüşmez, her günkü yiyeceğini helalinden seçerdi. O kadar çok ibadet yapardı ki, çok ayakta durmaktan, beli bükülmüştü. NE BULURSA ONU YERDİ Bir gün sevdiklerine; - Otuz yıldır, herhangi bir yemeği kalbimden geçirmedim ve onu pişirttirip yemeyi düşünmedim, buyurmuştu. Ne zaman acıksaydı, gönlünün istediğini değil, yanında bulunanı yerdi. Günde, sadece bir defa. O da helal olmalıydı muhakkak. Bir yemek şüpheliyse, elini sürmezdi o yemeğe. Bir gün, zenginin biri yemek ikram etmişti bu zat ile talebelerine. Ancak bir bahane ile yemedi. Talebeler de yemediler. Zengin adam; - Efendim, yemeğimiz helaldi, acaba niçin yemezsiniz? diye sordu. Cevabında; - Yemekte zulmet vardı, onun için yemedim, buyurdu. Talebeler gizlice araştırıp, yemeğin malzemesinin hep "helal"den olduğunu gördüler. Gelip hocalarına söylediklerinde; - Evet, malzeme helaldi. Ama niyeti bozuktu, buyurdu. Halis niyetle değil, "riya" ve "gösteriş" için yapmıştı bu ikramı. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kızımı kurtarın!.."
09-09-2009 01:00
Seyyid Nur Bedevani "rahime-hullahü teâlâ", evliyanın büyüklerindendir. Başı dara düşen, Ona koşuyordu o devirde. Bir gün, yaşlı bir kadın geldi huzuruna. Ağlayıp, inliyordu. Büyük veli sordu: - Hayrola hanım ne oldu? - Cinler, kızımı kaçırdılar efendim. Çaresiz buraya geldim. Ne olur, bir himmet edin de kurtarın kızımı. Büyük veli biraz tefekkür ettikten sonra; - Allah'ın izni ile kızın kurtulacak, müsterih ol, buyurdu. Teşekkür edip ayrıldı huzurdan. Evine geldiğinde, kızı oturuyordu odada. Koşup sarıldı kızına: - Söyle hele, nasıl kurtuldun onların elinden? Kız anlattı: - Anneciğim, beni yakalayıp bir ata bindirdiler. Kendileri de at ile günlerce yol gittik. Bir sahrada ellerimi bağlayıp, hapsettiler. Annesi merakla dinliyordu. - Sonra kızım? - Biraz önce yanıma, nur yüzlü bir zat geldi. Ellerimi çözüp çıkardı dışarıya. - Evet? - Bir de baktım ki evdeyim. Ben de anlamadım buraya nasıl geldiğimi. Annesi anlamıştı ama. - Kızım, o "Allah dostu"nun himmetiyle geldin, dedi. Cenâb-ı Hak böyle zatları başımızdan eksik etmesin. - Âmin anneciğim. SEVİLMENİN ALAMETİ Bu zat bir sohbetinde; - Rabbimiz, bir kuluna acır ve onu severse, ona iki şey verir, buyurdu. Birincisi, sevdiği bir kulunu, mesela bir "evliya zat"ı tanıtır ona. Ve Onun vasıtasıyla onu kendine çeker. - İkincisi ne efendim? dediler. - İkincisi de, ona "hayırlı bir iş", bir meslek nasib eder, buyurdu. Ve ekledi: - Allah'ın, bir kulunu sevdiğinin alameti, onun hayırlı işlerle meşgul olmasıdır. www.gonulsultanlari.com Tel
.Önce doğru itikat
10-09-2009 01:00
Bir gün Seyyid Nur Bedevani hazretlerine iki kişi gelerek; - Efendim, bizi, talebeliğe kabul eder misiniz, dediler. Ancak itikadları bozuktu bu kimselerin. Ehl-i sünnet değillerdi yani. Bu hallerini o zattan gizlemeye çalıştılar. Ama o büyük veli, kalblerini görüyordu onların. Cevap olarak; - Her şeyden evvel "doğru itikad" lazım, buyurdu. Ve ekledi: - Önce bu bozuk itikadınızdan vazgeçin. Sonra talebe olmayı düşünürsünüz. Eh, her şey ortadaydı. Derhal rücu ettiler o bozuk itikaddan. Ve talebe olmaya hak kazandılar. O SİZİN İŞİNİZ DEĞİL Biri de, evinin yakınında bir dükkan açmıştı. Sonra, "içki" de satmaya başladı bu dükkanda. Ancak bu zatın talebeleri bundan rahatsız oldular. Ve bir gün birkaçı bir araya gelip, harab ettiler adamın dükkanını. Yakıp yıktılar. Büyük veli bunu işitince çok üzüldü. Onları çağırarak; - Ona ceza vermek size düşmezdi. Bu, hükümetin vazifesidir. Niçin bana sormadan böyle iş yaptınız? buyurdu. Gençler pişmandı yaptıklarına. - Özür dileriz efendim, dediler. Büyük velî; - Bu yetmez, buyurdu. - Ne yapmamızı emredersiniz hocam? Onlara bir kese dolusu "altın" verip; - Bu altınları o kimseye götürüp verin ve bu yaptığınız işten ötürü ondan özür dileyin, buyurdu. Gençler; - Başüstüne efendim, deyip gittiler. Altınları verip özür dilediler. O da çok memnun olup; - Hakkımı helal ettim, dedi. Ve o gün, Seyyid Nur Bedevani hazretlerine talebe olmakla şereflendi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir kıza âşıktı!..
11-09-2009 01:00
Bediüddin-i Seharenpuri hazretleri, gençliğinde İmam-ı Rabbani hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" sohbetlerine gelir, ama pek uymazdı dinin emirlerine. Mesela namaz kılmaz, haram işler yapardı. İmam-ı Rabbani hazretlerini çok sever, sohbetlerine katılır, ama sohbetten çıkınca mahalleden âşık olduğu "bir kız"a giderdi hemen. Bir gün yine sohbete gelmişti. İmam-ı Rabbani hazretleri ona şefkatle bakıp; - Evladım, niçin namaz kılmıyorsun? Ve niçin günahlardan sakınmıyorsun? buyurdu. Bediüddin cevaben; - Ben böyle sözleri çok dinledim. Bana, öğüt nasihat pek tesir etmiyor. Bana hususi bir teveccüh buyurursanız, belki o zaman düzelebilirim, dedi. Büyük veli; - Öyleyse yarın bu niyetle gel, buyurdu. - Peki efendim, deyip ayrıldı. Ertesi sabah tam sohbete gidecekti ki, "sevdiği kız" misafirliğe geldi onlara. O gelince iş değişti. Ve o kızdan ayrılıp gidemedi İmam-ı Rabbani hazretlerine. Üç gün sona, utanarak gitti. Büyük imam; - Niçin gelmedin Bediüddin. Üç gün önce ne sözleşmiştik? buyurdu Bediüddin boynunu büktü. Hazret-i İmam; - Ama madem geldin, abdest al, iki rekat namaz kıl, sonra bana gel, buyurdu. Buyurdukları gibi yapıp, geldi Hazret-i İmamın huzuruna. Niyeti halisti bu sefer. Onu hususi odasına alıp bir teveccüh etti kendisine. O anda işi bitti. Bu manevi tesirle, bayılıp düştü. Kaldırıp, evine götürdüler. Yirmidört saat kendinden geçmiş halde kaldı öylece. Kendine geldiğinde, yokladı kalbini. "O kızın sevgisi" tamamen silinmişti kalbinden. Yerine "Allah sevgisi" dolmuştu. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İstifa edeyim mi?"
12-09-2009 01:00
Bediüddin-i Seharenpuri hazretleri, İmam-ı Rabbani hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" sohbetlerine giderken memurluk yapıyordu bir devlet dairesinde. Bir gün; - İşimden istifa edeyim mi efendim? diye sordu İmam-ı Rabbani hazretlerine. Hazret-i İmam cevaben; - Hayır, işine devam et! buyurdu. Ve ayrılmadı işinden. Böylece büyük nimetlere kavuştu. Kendisi anlatıyor: Sılaya gitmek için, İmam-ı Rabbani hazretlerinden izin istedim. - Peki git, buyurdular. Ayrılıp, yola koyuldum. Ancak Burhanpur'a gidinceye kadar O da ruhen yanımdaydı. Hiç ayrılmadı yanımdan. Yolda "Cuki" denilen bir Hind sihirbazının yanına gittim. Bu kişi kâfir olup, sihirle harikulâde işler yapıyor, insanların takdirini topluyordu. Ancak beni görür görmez; - Ey Bediüddin! İmam-ı Rabbani'yi bırakıp niye geldin? O, öyle büyüktür ki, Onun gibi bir veli bugün yeryüzünde yoktur, dedi. Ben buna hayret edip; - Madem öyle, sen niçin o büyük zatın sohbetine gelmiyorsun? dedim. Cevabı enteresandı: - Ben de olgunlaştım artık. Ona ihtiyacım yoktur, dedi. Ve devam etti küfür ve inadına. EĞER CAİZ OLSAYDI Bu zat, bir gün sevdiklerine; - Beyinin hukukunu gözetmeyen kadın, Allahü teâlânın hakkını gözetmemiş sayılır, buyurdu. - Ya rızasını kazanırsa efendim? dediler. - O zaman Cennete kolay girer, buyurdu. Ve ilave etti: - Sevgili Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "İnsanın insana secde etmesi caiz olsaydı, hanımların beylerine secde etmelerini emrederdim" buyuruyor. www.
.Bir arslan gördü ki...
13-09-2009 01:00
Bediüddin-i Seharenpuri hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" şöyle anlatıyor: Birinin ısrarı üzerine, bir şeyhin kabir ziyaretine gidiyorduk. Ancak üstadımın o şeyhe "kırgın" olduğunu biliyor, ısrar üzerine kerhen gidiyordum. Yani istemeyerek gidiyor, hem de, "Üstadım bana kırılır mı?" diye de endişe ediyordum. Nihayet kabre vardık. Sandukanın yanına tam oturmuştum ki, "koca bir arslan"ın etrafımda dolaştığını gördüm. Şöyle bir göz ucuyla baktım. Kızgınlıkla o da bana bakıyordu. Dikkat ettim. Gözleri, hocamın gözleriydi aynen. Üzerinde, çok büyük "kızgınlık" ve "heybet" hali vardı. Titremeye başladım. Zira hocamın öfkeli halini, o arslanda görmüştüm açıkça. Artık bir saniye bile duramayacaktım. Kalkıp hızla uzaklaştım oradan. BABAMIN HALİ NASILDIR? Bu zat İmam-ı Rabbani hazretlerinden "rahime-hullahü teâlâ" icazet alıp, kulları irşad için memleketine yeni dönmüştü. O günlerde bir ahbabı gelip; - Efendim, geçen gün babam vefat etti. Halini çok merak ediyorum. Acaba nasıldır? diye sordu. Bediüddin hazretleri gözlerini yumdu. Biraz sonra açıp; - Müjde! Babanın hali çok iyidir, buyurdu. Adamın gözleri parladı sevinçten. - Sahi mi efendim. İyi mi? - Evet. O şu anda Cennette. Beyaz bir elbise giymiş, (Rahatım çok iyi. Büyüklerin sohbetindeyim. Çağırmasaydınız gelmezdim) diyor. Sonra eşkalini tarif edip sordu: - Şöyle şöyle birini görüyorum. O mudur? Adam sevinçle cevap verdi: - Evet efendim. Aynen babamı tarif ettiniz. Allah sizden razı olsun. - Âmin, cümlemizden. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Büyük evliya idi
14-09-2009 01:00
Muhammed Baki Billah hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde ilim aşkıyla yanıyor, kendini bu yolda yetiştirecek bir "üstad" arıyordu. Ama ne aramak. Bu yoldaki gayreti, herkesi şaşırtıyordu. Öyle ki, daha fazlasına bir insanın takati yetişmezdi. Velhasıl bir "mürşid" bulmak için çırpınıp duruyor, yaşlı annesi de onun bu haline çok üzülüyordu. Gece yarılarında sahralara çıkıp dua ediyordu oğlu için. Bir gece yine sahraya çıkıp, ağlayarak; - Yâ Rabbî, oğlumun muradı neyse, sevdiğin kullarının hürmetine ihsan et. Ya onu muradına kavuştur, ya da benim canımı al ki, tahammülüm kalmadı artık, diye yalvardı. İşte o gece bir rüya gördü oğlu. O zamanın en büyük mürşidi olan Muhammed İmkenegi hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" görmüştü. Büyük veli kendisine; - Ey oğlum! Sen beni arıyorsun, ben senin yolunu bekliyorum, buyurdu. Uyanınca sevince garkoldu. Zira aradığı mürşid bu olmalıydı. O gün Buhara'ya varıp, sevinçle huzuruna girdi. Evet, rüyada gördüğü, bu zattı. Büyük veli, Onu iltifatlarla karşıladı ve birlikte bir odaya çekilip, baş başa sohbet ettiler. Üç gün içinde en yüksek mertebeye çıkardı onu tasavvufta. Sonra da; - İşiniz tamam oldu. Şimdi Hindistan'a avdet edin, buyurdu. Ve ekledi: - Öyle görüyorum ki, Hindistan'da "çok büyük bir Evliya" zuhur edecek. O zat, sizi bekliyor. Sizden feyz alarak zamanın "kutbu" olacak ve cümle âlem, Onun irşadiyle nurlanacak. Muhammed Baki Billah hazretleri Serhend'e vardığında, gaibten bir ses geldi kulağına. - O kutb'un diyarına geldin! diyordu. Derken İmam-ı Rabbani hazretlerini yetiştirdi ki, bu dünya, böyle yüksek bir veli görmemişti. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sultan hürmet ederdi...
15-09-2009 01:00
Seyfeddin-i Faruki hazretleri, İmam-ı Rabbani hazretlerinin "rahime-humallahü teâlâ" torunudur. Zamanın sultanını, dini yönden terbiye için, emirle Delhi'ye gitti bir gün. Tam şehre girecekti ki, kapının iki yanında puta benzer "heykeller" görüp durdu. Ve yanındakilere dönüp; - Gidiniz, sultana haber veriniz. Bu heykeller buradan kalkmadıkça bu şehre girmeyiz, buyurdu. Zamanın sultanı Âlemgir Han idi. Derhal tâlimat verdi ilgililere. Ve kaldırttı o putları oradan. Hatta talebesi olup, çok saygı ve hürmet gösterdi kendisine. Yetki ve salahiyet verdi dini sahada. Hindistan'da yayılmış ne kadar "bid'at" varsa, Onun bereketiyle ortadan kalktı tamamen. Unutulmuş sünnetler çıkarıldı ortaya. Velhasıl İslâmiyet yeniden ihya oldu. Devlet adamları, kumandanlar, vezirler, Onun sohbetleriyle hidayete kavuştular. Ona, öyle saygılı davranırlardı ki, O otur demedikçe oturmaz, ayakta beklerlerdi. Sohbetinde, binlerce fasık, facir ve kâfir hidayete kavuştu. ŞEHZADE ZOR GİRDİ Sohbetleri öyle kalabalık olurdu ki, içeri girmek kolay olmazdı izdihamdan. Hatta bir gün, Sultanın oğlu Şehzade A'zam, babasının emriyle bu zatın sohbetine geldi bir gün. Ancak kolay giremedi. Zira kapıda büyük izdiham vardı o geldiğinde. Kalabalık içinden zor sıyrılarak, güçlükle içeri girebildi ve şereflendi bu zatın sohbetiyle. Hatta öyle oldu ki, başından sarığı düştü. Kaftanı çıkacak gibi oldu arkasından. Akşam eve gelince, yaşadıklarını anlattı sultan babasına. Sultan, üzüleceğine çok sevinip; - Allahü teâlâya şükürler olsun. Bize öyle "büyük bir veli" nasib etti ki, biz bile huzuruna zor girebiliyoruz, dedi. >>
.Bekçiler niye dövmüş?
16-09-2009 01:00
Seyfeddin-i Faruki hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" Evliyanın büyüklerindendir. Ancak her devirde olduğu gibi, bu büyük Veli'yi sevmeyen de vardı az da olsa. Mesela bir kimse vardı ki, Onun büyüklüğünü anlamıyor, aleyhinde sözler sarfediyordu orda burda. Kendini bir şey sanıyordu. Ama o da yola geldi. Şöyle ki, bir gece rüyasında bekçiler bunu yakalayıp, sopalarla bir güzel dövdüler. Onlara; - Beni niçin dövüyorsunuz? diye sordu. Bekçiler cevaben; - Sen Allah'ın sevgili bir kulunu nasıl inkâr edersin, dediler. - Ben kimi inkâr ediyormuşum ki? - Seyfeddin-i Faruki hazretlerini. Korkuyla uyandı. Gördü ki, o zata karşı duyduğu "düşmanlık" silinmiş kalbinden. "Sevgi" dolmuş yerine. Hemen huzuruna koştu. Ve bir daha ayrılmadı hizmetinden. KIZIM NİÇİN AĞLIYORSUN? Bir hanım bu zata gelerek; - Ben Allah'ın rızasını kazanmak istiyorum, ne yapayım? diye sordu. Cevaben; - Beyinin rızasını kazan, buyurdu. Ve şunu anlattı ona: Fatıma validemiz "radıyallahü anha", bir gün Resulullahın "aleyhissalâtü vesselâm" hanesine gelip ağlamaya başladı. Efendimiz "aleyhisselam" sordular: - Kızım niçin ağlıyorsun? - Bu sabah Ali ile konuşuyorduk. Bir kelimem yüzünden kırıldı bana. Ben de çıkıp buraya geldim, dedi. Buyurdular ki: - Hemen evine dön kızım! Beyinden özür dile. Bir hanımın beyi ondan razı değilse, Allah da razı olmaz. Ey kızım, kadın için en üstün amel nedir biliyor musun? - Nedir babacığım. - Kocasına itaat etmektir. Beyini razı eden kadına müjdeler olsun. Onun bu hali, "bin yıllık ibadet"ten üstündür. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dinin güneşi idi
17-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri, üstadı Seyyid Nur'dan "rahime-humallahü teâlâ", feyz alarak tasavvufun en yüksek zirvesine yükseldi. Ve bir gece rüyasında; - Ey Mazhar! Seninle yapacak çok işimiz var! denildi kendisine. O, "Ne gibi bir iş?" diye düşünürken; - İnsanların hidayete kavuşmaları, senin vasıtanla olacak! dediler. Hocası Seyyid Nur hazretleri Onu çok seviyordu. Bir gün kendisine; - Ey Mazhar! Senin, Allah ve Resulüne karşı çok muhabbetin var. Bu din, senin vasıtanla yayılacak, buyurdu. Ve ekledi: - Bunun için sana "Dinin güneşi" lakabını münasip görüyorum. SENİNLE İFTİHAR EDİYORUZ Bir gün yine üstadı, tevazu göstererek, eğilip bu talebesinin pabucunu önüne çevirdi. Ve Ona sevgiyle bakarak; - Ey Mazhar! Senin gibilerle iftihar ediyoruz, dedi. Bir başka gün de; - Cenâb-ı Hak, senin gibi kullarını çoğaltsın, buyurdu. EN AKILLI, EN AHMAK Bir gün de bazı sevdikleri; - En akıllı insan kimdir efendim? diye sordular bu zata. Cevaben; - En akıllı insan, ölüme hazırlanandır, buyurdu. - Peki, en ahmak kimdir efendim? - Dünyaya tapandır. Sordular yine: - İhlas nedir hocam? - İhlas, her şeyi "Allah için" yapmak, halis niyete dünya menfaati karıştırmamaktır. Mesela bir sürahi zemzem suyuna, bir damlacık idrar karışırsa, o su içilir mi? - İçilmez elbette efendim. - Şimdi anladınız mı? - Çok iyi anladık efendim. www.gonulsultanlari.com T
.Mazhar'ın selâmı var!
18-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri, İmam-ı Rabbani hazretlerini "rahime-humallahü teâlâ" çok sever, kendisini uyanıkken görürdü çoğu zaman. Bir gün, bir tanıdığı Serhend'e gidiyordu. Sordu ona: - Serhend'e niçin gidiyorsun? - İmam-ı Rabbani hazretlerinin mübarek kabr-i şerifini ziyaret edeceğim. Ona rica edip; - Oraya varınca, "Mazhar'ın size selâmları var" der misin? O kimse; - Elbette efendim, başüstüne, dedi. Ve çıkıp Serhend'e vardı. Mübarek kabri ziyaret esnasında; - Efendim, sizi seven bir kimse size selâm gönderdi, diye arzetti. O anda bir ses duydu kabirden. İmam-ı Rabbani hazretleri, kendi sesiyle; - O, hangi âşığımızdır bize selâm gönderen? diye soruyordu. Arzetti hemen: - Mazhar-ı Can-ı Canandır efendim. Yine kabirden; - Aleyküm selâm! sesini duydu. MÜLK DEDİĞİN NEDİR Kİ? Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri, dünya düşkünleriyle görüşmez, kaçardı onlardan. Öyle birisinden bir hediye gelseydi, kabul edip aldığı nadir olurdu. Aldığı zaman da muhtaçlara verirdi hemen. Bir gün, zamanın Sultanı, bu zata; - Efendim, Allah bana, geniş mülk nasib etti. Mübarek hatırınızdan her ne ki geçiyorsa, hemen göndeririz, yeter ki isteyiniz, diye arzetti. Büyük Veli cevaben; - Mülk dediğin nedir ki? Dünya mülkünün, Rabbimizin katında bir zerrecik değeri yoktur. Hatta dünyanın tamamının bir kıymeti yoktur ki, onun bir parçasının değeri olsun, buyurdu. Sultan sordu: - Peki kıymetli olan nedir efendim? - Bizce en kıymetli şey, "Allah Sevgisi"ni kazanmaktır. www.gonulsultanlari.com
.Çocukken belliydi
19-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", henüz çocukken rüşd ve hidayet nurları parlıyordu alnında. Ne zaman Ebu Bekr-i Sıddîk'ın "radıyallahü teâlâ anh" ismini ansaydı, karşısında görürdü kendisini. İmam-ı Rabbani hazretlerini düşünse, Onun ruhaniyeti gelirdi karşısına. Babası, bir gün Ona; - Ey oğlum! Sen dünyaya gelince, ben dünyadan soğudum, demiştir. Mazhar-ı Can-ı Canan onaltı yaşındayken, babası ölüm hastalığına yakalandı. Vefatı yaklaşınca; - Ey oğlum! Ömrünü boş şeylerle heba etme! diye vasiyet etti. O da, bu vasiyetine uyup, "Allah dostları"nın sohbetine gitmeye başladı. Lakin akrabaları; - Sen ne yapıyorsun? Ecdadın mevki sahibi kimselerdi. Biz, senin de mevki makam sahibi olmanı istiyoruz, dediler. Hoşuna gitmedi bu sözler. O gece, bir Evliya zat girdi rüyasına. Ona şefkatle bakıp; - Sen akrabalarına bakma! Bu dünya vefasızdır. Sen, ahirete yönel. İnsan, cam parçasıyla, elması değişir mi? buyurdu. Sabah uyandığında, kalbinde mevki, makam sevgisinin tamamen silinip gitmiş olduğunu gördü. Ve dünyayı bir tarafa bırakarak, kendisini yetiştirecek bir "mürşit" aramaya başladı. DÖRT BÜYÜK ACI Bir gün bazı dostları; - Ölüm acısı ne kadardır efendim? diye sordular bu zata - Yetmiş kılıç darbesinden fazladır, buyurdu. - Kabir azabı nasıldır efendim? - Ölüm acısı, kabir azabı yanında hiç kalır. - Peki mahşer azabı efendim? - Kabir azabı da mahşer azabı yanında hiçtir. - Ya Cehennem hocam? - O, hepsinden şiddetlidir. Oranın bir kıvılcımı, bütün dünyayı yakar, yok eder. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kalbim Ona tutuldu
20-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri anlatıyor: Yaşım onsekizdi ki, Seyyid Nur hazretlerinden "rahime-hullahü teâlâ" bahsetti bir arkadaşım. Bu ismi işitince, kalbime bir hâl oldu. Bir ferahlık ve sevinç kapladı içimi. Henüz görmeden, kalbim tutuldu Ona. Büyük bir iştiyakla huzuruna vardım. Daha ilk görüşümde, "büyük bir zat" olduğunu anlamıştım hemen. Mübarek cemalinden sanki "nur" akıyor, sohbetinin feyzleri, cana can katıyordu. İyice anladım ki: Rabbini arayanlar, Onun himmetiyle muratlarına çabucak kavuşurlar. Kendi kendime; "Kalbi hasta olanlar, Onu bir defa görse, kalbi nur ve feyizle dolar" diyordum. GAİBTEN GELEN SOFRA Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri bir gün, bazı talebeleriyle yolculuğa çıktılar. Bir miktar yol gidince, yorulup acıktılar. Ama çok da yolları vardı henüz. Yanlarında yiyecek olmadığı gibi, etrafta hiç ev de yoktu misafir olmak için. Açlıktan, takatları kalmamıştı. Güçlükle yürüyorlardı yollarda. Talebeler; "Acaba hocamız bu konuda ne düşünüyor?" diye merak etmeye başladılar. Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri anladı onların düşüncelerini. İçinden; "Yâ Rabbî, bize sonsuz hazinenden yiyecek gönder" diye yalvardı. O anda "bir sofra" geldi önlerine. Üstünde, çeşitli ve nefis yemekler vardı. Afiyetle yiyip, yollarına devam ettiler. Ancak bir müddet sonra acıktılar yine. Büyük Veli dua etti. Bir sofra daha geldi gaibden. Velhasıl yolculuk boyunca ne zaman acıksalar, önlerine sofra gelir, yiyip devam ederlerdi yollarına. Bunları yaratan Allahü teâlâdır ki, böyle harikulade işlere "keramet" denir. O, herşeye kadirdir. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 21
.Dua edin, oğlum olsun
21-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" çok sevdiklerinden biri, bir gün huzuruna gelerek; - Efendim, dua edin de Hak teâlâ bana bir oğul versin, diye yalvardı. Ve kaftanına yapışıp; - Vallahi bana bu konuda bir müjde vermedikçe eteğini bırakmam, deyiverdi. Büyük Veli kapadı gözlerini. Bir müddet murakabeye daldı. Sonra başını kaldırıp; - Üzülme, Hak teâlâ sana, yakında bir erkek evlat verecek, buyurdu. Aradan bir sene geçti. Bir erkek çocuğu oldu adamcağızın. Sevinçten uçuyordu. İNANMAYAN DA VARDI Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri, zaman zaman talebesine bazı müjdeler verirdi. Ve buyurduğu şeyler, aynen gerçekleşirdi. Ancak bazıları inanmaz, yalanlarlardı bu büyük zatı. Bir gün, bir müjde vermişti yine. O inanmayanlar yine yalanlayıp; - O söylediğin imkânsız, dediler. Büyük Velî üzüldü. Ve o kimselere karşı; - Eğer inanmıyorsanız, önceki Velilerden bir hakem seçelim. Bizim sözlerimizi o Velî doğrulasın, buyurdu. Onlar hemen; - En büyük hakem Resulullahtır "aleyhissalâtü vesselâm". O tasdik ederse, biz de inanırız, dediler. Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri; - Pekâlâ, buyurdu. Ve bir "Fatiha-i şerife" okuyup, gönderdi Peygamber-i zişanın mübarek ruhuna. O anda fevkalade bir şey oldu. Resulullah Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" ordakilere göründü ve kendi sesleriyle; - Evet, Mazhar'ın müjdeleri doğrudur! buyurdu. Eh, bahaneleri kalmamıştı. Gözleriyle görmüş, kulaklarıyla işitmişlerdi zira. Çok mahcup oldular ve elini öpüp, talebesi olmakla şereflendiler. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şehit olmak isterim
22-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" vefatına birkaç gün vardı ki, insanlar akın akın sohbetine geliyordu devamlı. O günlerde talebesinden biri gelip; - Efendim memleketime gitmek istiyorum, diye arzetti. Cevaben; - Selâmetle git. Allah'a emanet ol. Ama seninle bir daha görüşemeyiz, buyurdu. Diğer talebeler bunu duyunca ağladılar. Vefatı iyice yaklaşmıştı ki, talebeyi son defa toplayıp sohbet etti onlarla. Sonra da, - Kalbimden her neyi geçirdim ve hangi nimete kavuşmak istedimse, Hak teâlâ hepsini ihsan etti. Beni her arzuma kavuşturdu, bir tanesi hariç, buyurdu. Gençler; - O nedir hocam? dediler. - Şehitlik, buyurdu. Şimdi en büyük arzum, "şehitlik rütbesi"ne kavuşmaktır. Sonra derin bir "Âh!" Çekip; - Hocalarımın çoğu, şehadet şerbetini içerek bitirdiler nefeslerini. Ama ben yaşlandım. Vücudüm zayıf düştü. Cihad edecek güç ve kuvvetim kalmadı. Bu durumda nasıl şehit olabilirim? buyurdu. O günlerde her taraftan insanlar gelip istifade etmek istiyorlardı. Nihayet binyediyüz seksenbir miladi senesinin, Muharrem ayının yedinci gecesi, hanesinin önü hiç tanınmayan "yabancı kimseler"le doldu bir ara. Bunlardan üçü, içeri girmek için ısrar ediyorlardı. Nihayet izin alıp girdiler. Bunlar "Moğol kâfiri" ve "mecusi" kimselerdi. Üstelik tanımıyorlardı bu Allah dostu'nu. Karşısına geçip; - Mazhar-ı Can-ı Canan sen misin? dediler. - Evet, benim, buyurdu. O anda hücum edip, hançerle vurmaya başladılar. Mübarek zat ağır yaralanıp, yere yıkıldı. Eşkıyalar kaçıp izlerini kaybettiler. Üç gün sonra, Rabbine kavuştu. Aşure günü ve Cuma akşam vaktiydi. Kavuştu çok istediği "şehitlik rütbesi"ne. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sertçe baktı ona!..
23-09-2009 01:00
Bir gün, Mazhar-ı Can-ı Canan hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" talebeyle sohbet ediyordu ki, bir ihtiyar geldi huzuruna. Ancak inanmıyordu büyüklüğüne. Talebesi arasında iken; - Bu hocanın halleri rahmani mi, yoksa şeytani midir? deyiverdi. Bu sözler talebeyi çok üzdü haliyle. Büyük veli de müteessir olmuştu. Hiddetle dönüp, "sert bir nazar" etti ona. O anda yere yıkılıp, çırpınmaya başladı yaşlı adam. Anlamıştı sert kayaya çarptığını. - Ne olur, Allah için affet! diyordu yerde çırpınırken. Merhamet etti yine. Elini uzatıp, kaldırdı onu yerden. Hiçbir şey olmamıştı sanki. Ellerine kapanıp, talebesi olmakla şereflendi. NİÇİN SUSTUNUZ? Bir gün de şunu anlattı sevdiklerine: Resulullah Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" bir gün bir kabileye vardı. Yahudiler toplanmış, Tevrat okuyorlardı. Resulullah gelince, okumayı kestiler. Efendimiz aleyhisselam sordu: - Niçin sustunuz? Kimseden ses çıkmıyordu. Nur yüzlü bir ihtiyar ayağa kalktı. - Ben söyleyeyim mi? O ihtiyara döndüler: - Peki söyle bakalım! - Tevrat'ta, ahir zaman Peygamberinin üstün vasıflarını okuyorlardı. Siz gelince sustular. Sevgili Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; - Pekâlâ, kaldıkları yerden sen oku! buyurdu. İhtiyar okumaya başladı. Ancak okurken, göz altından Resulullah Efendimizi süzüyordu gizlice. O sayfayı bitirince dayanamadı artık. Efendimize sevgi ve saygıyla bakıp; - Vallahi o zat sensin! deyiverdi. Sonra şehadeti okuyup teslim etti ruhunu. Ne güzel son! www.gonulsultanlari.com
.Uykusu kaçardı...
24-09-2009 01:00
Mazhar-ı Can-ı Canan "rahime-hullahü teâlâ", yediği lokmalarda titiz davranır, şüpheli bir yemeği yemezdi. Bir gün nasıl olduysa Allah'tan gafil birinin ekmeğini verdiler kendisine. Aldı ve yedi bilmeyerek. Ama hemen fark etti gerçeği. Zira kalbinin karardığını hissetti o anda. O gafil kimsenin zulmeti basmıştı kendisini. Pişman olup çok istiğfar etti. Yalvardı Allah'a. Ve kurtuldu o lokmanın zulmetinden. Bu hususta sevdiklerine; - Kulun yediği yemek, ona faydalı olmalıdır. Yemenin de bir âdâbı vardır, buyurdu. Sordular: - Yemeğin âdâbı nedir efendim? - Önce helalinden yemelidir. Ayrıca, acıkmadan sofraya oturmamalı, doymadan önce sofradan kalkmalıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Böyle yemek, nefsi ezmekte, hiç yememekten çok daha faydalıdır. İSTİĞFARA DEVAM Bir gün de huzuruna biri gelip; - Efendim, çok sıkıntılarım var. Ne yapayım? diye sordu. Cevaben; - Sıkıntın varsa, çok istiğfar oku! buyurdu. Adam istiğfar okuyup, bütün sıkıntılarından kurtuldu. Başka gün de, bir genç gelip; - Hocam, işlerimde muvaffak olamıyorum, diye dert yandı. Ona da; - Öyleyse tövbe et, buyurdu. Genç tövbe edip, muvaffak oldu her işinde. Bir gün de biri gelip; - Efendim, dua edin, çocuğumuz olsun, dedi. Cevap aynıydı: - Tövbeye devam et! Adam denileni yaptı. Her sene çocukları oldu. Hem de ikiz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.On yedi yaşındaydı...
25-09-2009 01:00
Kutbüddin Bahtiyar Kaki "rahime-hullahü teâlâ", büyük velilerdendir. Delhi'de yaşayıp, orada vefat etti. Bir buçuk yaşındayken, babası ayrıldı dünyadan. Onun yetişmesiyle annesi meşgul oldu. Daha sonra Muinüddin-i Çeşti adında bir evliya zat, bir gün, bir vesileyle oraya gelmişti. Kutbüddin, on yedi yaşındaydı o zaman. Bu zatı görünce, gayri ihtiyari kalbi meyletti bu büyük veliye. Talebesi olmayı istedi. Bu niyetle huzuruna gidip yalvardı bunun için. O da kalb gözüyle bakıp, Onun yüksek istidadını gördü ve kabul etti bu dileğini. O büyük evliyanın feyiz ve himmetiyle tasavvufun yüksek makamlarına yükseldi. Bir gün, huzuruna bir genç gelip; - Hocam, "Cehennemde ateş yoktur" deniyor, bu doğru mu? diye sordu bu zata. Ona cevaben; - Evet, doğru, buyurdu. - Peki ateş yoksa nasıl yanacak bu insanlar efendim? - Herkes ateşini dünyadan götürecek evladım. Dünyada işlenilen "küfür" ve "günahlar" var ya, işte bunlar, ahirette "ateş" olup, sahiplerini yakacak. - Ya iyi iş ve ibadetler hocam? - Onlar da âhirette birer "Cennet nimeti" olacak sahibine. Köşk, huri, ırmak ve ağaç gibi. - Anladım efendim. HUZURLU OLMAK İÇİN Bir gün de; - Huzurlu olmak için ne yapalım efendim? diye sordular bu zata. Cevaben; - Günah işlemeyin! buyurdu - Günah işlememek için ne yapalım efendim? - Ölümü düşünün. "Ölüm"ü düşünen, günah işleyemez... www.gonulsultanlari.com
.Akrep ve yılan!..
26-09-2009 01:00
Kutbüddin Bahtiyar Kaki hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" bir gün şunu anlattı sevdiklerine: Bir arkadaşımla sefere çıkmıştık bir gün. Bir nehrin kenarında mola verip oturduk. Ancak garip bir hadise oldu. Şöyle ki; biz orada otururken koca bir "akreb"in hızlı hızlı gittiğini gördük. Ben arkadaşıma; - Bak, bu akrep sür'atli gidiyor. Onun bu gidişinde bir hikmet olsa gerek, dedim. O da hak verdi bana. Birlikte takip ettik hayvanı. İleride büyükçe bir "yılan" dikkatimizi çekti o arada. Merakla baktığımızda, o akrebin, o yılanı sokup öldürdüğünü gördük. Şaşırmıştık ikimiz de. Koca yılan, anında kıvrılıp ölmüştü. Biz, bunun hikmetini düşünüyorduk ki, az ötede bir adamın yatmış uyuduğunu görüp, hayretimiz daha da arttı. Ne akrepten haberi vardı adamın, ne de yılandan. Ben arkadaşıma dönüp; - Bu kişi, mübarek biri olsa gerek, dedim. Çünkü akrep, o yılanı öldürmek suretiyle hizmet etti bu adama. Arkadaşım, - Doğru söylüyorsun, dedi. Ancak fena bir koku hissettik adamın üzerinde. Şarap koksuydu bu. Meğer şarap içip, sızmış o yere. İkimiz de çok şaşırmış, bütün bu olanlara bir mânâ arıyorduk ki, gaibden bir sesle irkildik. - Allahü teâlâ lütfunu hep iyi insanlara saçsaydı, böyle günahkâr kullara kim bakardı? diyordu. O adam, bu sesle uyandı. Yılanı da görünce, sarardı korkudan. Sonra biz olanları kendisine anlatınca, çok duygulandı. Nedamet yaşı doldu gözlerine. O gün içkiyi bıraktı. Ve ibadete başladı hemen. Yaya, yetmiş defa hac yaptı. Dahası; İlim ve ibadete sarılıp, o zamanının "en büyük âlimlerinden" oldu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir iftira!..
27-09-2009 01:00
Kutbüddin-i Bahtiyar Kaki "rahime-hullahü teâlâ", bir gün o yerin sultanı ile kol kola dolaşıyorlardı. Devlet erkânı da az geriden takib ediyordu onları. Derken önlerine ağlayıp feryad eden bir kadın çıktı birden. Ve sultana yaklaşıp; - Ey efendim! Lütfen bizi nikâh edin. Çok zor durumdayım, diye dert yandı. Hükümdar sordu şaşkınlıkla: - Kiminle nikâhlanmak istiyorsun? Kadın, Kutbüddin-i Bahtiyar hazretlerini göstererek; - İşte şu kimse ile, dedi. - Onunla niçin nikâhlanmak istiyorsun? - Çünkü ben, gayrimeşru olarak hamile kaldım ondan. Bu sözler karşısında, hem Kutbüddin-i Bahtiyar hazretleri, hem de sultan ve adamları hayretten donakaldılar! İnanmadılarsa da, temizlemek lazımdı bu iftirayı. Kutbüddin hazretleri, hocasının memleketi olan Ecmir'e doğru dönüp, kalben imdad istedi hocasından. Zira hocası Muinüddin-i Çeşti hazretleri Ecmir'de bulunuyordu o esnada. Ecmir ile o yer arasında iki yüz elli sekiz kilometre mesafe vardı. Neticeyi merakla beklerken, Muinüddin-i Çeşti hazretleri göründü ileriden. Hızlı adımlarla onlara yaklaşıyordu. Herkes onu görünce, daha da şaşırıp, tazim ve hürmetle Onu karşıladılar. Büyük veli, iftiracı kadına dönüp; - Ey bu kadının karnındaki çocuk! Şu ahlâksız kadının iddiası doğru mu? Değilse sen söyle, nedir bu işin esası? diye sordu. O anda kadının karnından şu sesi duydular. - Benim annem olacak bu şerefsiz kadının sözleri iftiradır, sakın inanmayın. Zira Kutbüddin Bahtiyar'ı bazı çekemeyenler, Onu halkın gözünden düşürmek için, bu kadını alet ettiler ve ona yaptırdılar bu alçak planlarını. Hakikat anlaşılmıştı. Kadın, utancından kıpkırmızı oldu. "Âh, yer yarılsa da..." diyordu içinden. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hediye almazdı...
28-09-2009 01:00
Kutbüddin-i Bahtiyar Kaki "rahime-hullahü teâlâ", çok ibadet yapar, bir an gafil olmazdı Allahü teâlâdan. Fakirane bir hayat yaşardı. Halbuki zamanın sultanı bile emrini bekliyor, "Bir işaret buyurun, kâfi" diyordu kendisine. Buna rağmen, kimseden bir şey istemez, fakirlikle yaşamayı severdi. Mübarek hanımı, bakkaldan borç olarak bir şeyler almak istediğinde, bakkalın hanımı, onu üzecek şeyler söylemiş ve üzmüştü kadıncağızı. Akşam, beyine anlattı bu olanları. Büyük veli; - Üzülme hanım, buyurdu. - Nasıl üzülmeyeyim bey. O zaman mübarek zat kalktı ve; - Biraz şu odaya gelir misin, buyurdu. Ve birlikte girdiler odaya. Sonra odanın köşesini gösterip; - Bak hanım! Ne zaman istersen, Besmele okumak şartıyla burada istediğin kadar "kâk" bulursun, buyurdu. Onun "kak" dediği şey, bizim bildiğimiz "kek", yani "ekmek" idi. İsminin sonundaki "Kaki" kelimesi de bu vak'a üzerine söylenmiştir. BİLMEDEN İBADET OLMAZ Bir gün sevdiklerinden biri; - Bir Müslüman için en mühim iş nedir efendim? diye sordu bu zata. - En mühim iş, İslâmiyeti öğrenmektir, buyurdu. - Ya ibadet yapmak efendim? - Önce bilgi lazım. Bilmeden ibadet olmaz çünkü. Cahil sofu, şeytanın maskarasıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Unutmayın. Bir saat ilim öğrenmek, bir sene nafile ibadet etmekten faziletlidir. Bir başkası sordu: - Kalb nasıl temizlenir hocam? - Allah dostlarının sohbetiyle. - Peki, onlar yoksa efendim? - Onlar yoksa, kitaplarını okumak lazımdır. Nitekim büyüklerimiz; "Kitap okumak, sohbet gibi feyz verir" buyurmuşlardır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Muhabbet şehidi"
29-09-2009 01:00
Kutbüddin Bahtiyar Kaki "rahime-hullahü teâlâ", ömrünün son yirmibeş yılında rahatça yatıp uyumadı yatağında. Âşıkları kendisini görmeye gelseydi; - Allah'tan çok korkunuz. Resulünü de çok sevip Ona tâbi olunuz. Zira bütün saadetlerin başı, o Resule uymaktır, buyururdu. Onlara böyle der, tekrar "aşk-ı ilahi" ile kalbini dağlardı. Sonra bu muhabbetle, geçerdi kendinden. Bu iki sevgiyle yanıp kavrulurdu. Bir gün, yine bu "aşk" ve "muhabbet"le kendinden geçmişti ki, bu halde iken ruhunu teslim etti. Rabbine "bu aşk"la kavuştuğu içindir ki, "muhabbet şehidi" denilir kendisine. *** Bir gün nasihat istediler bu veliden. Cevaben onlara; - Ey insanlar! Çok yemek yemeyin ki, ağırlık basar. Çok az da yemeyin ki, ibadet yapamazsınız, buyurdu. Sordular: - Yemek hususunda tavsiyeniz nedir efendim? - Her şeyin hayırlısı, orta olandır. - Ortası nasıldır hocam? - Acıkmadan sofraya oturmayın. Doymadan kalkın sofradan. - Giyimde de böyle midir efendim? - Evet. Giyinirken de, orta yolu seçiniz. Gösterişten kaçıp sade giyininiz. Faydasız işlerle uğraşmayınız. KİMSEYE YÜK OLMAYIN! Bir gün de islâm ahlakından bahsediyordu ki, cemaatten bir genç; - İslâm ahlâkı kısaca nedir efendim? diye sordu. Cevaben; - İslâm ahlâkı, kimseye yük olmamak, bilakis herkesin yükünü çekmektir, buyurdu. Sordu yine: - Muvaffak olmanın sırrı nedir hocam? - "Sabır" ve "Güler yüz"dür. >
.Nefsinizle uğraşın!.."
30-09-2009 01:00
Bir gün Ahmet Mekki Efendi hazretleri, Bayezid-i Bistami hazretlerinden "rahime-humullahü teâlâ" bahsederken şunu anlattı: Bu zat, nefsini ıslah için gündüz gece çalıştı. Onu öldürmek için, nice mücahedeler yaptıysa da, ölmedi yine nefsi. Çok üzülüp baktığında, hâlâ "gurur" ve "kibir" gördü nefsinde. Halbuki ömür boyu Rabbine kulluk etmiş, Ona lâyık ibadet yapmayı çok istemişti. Buna kavuşmak için, sabahlara kadar namaz kılmıştı çok geceler. Ama yine de Ona lâyık olmamıştı namazları. Sonunda Allah'a boyun büküp; - Yâ Rabbî, bunca yıldır gayret ettimse de, yine sana lâyık ibadet yapamadım. Namazlarım, hep Bayezid'e yakışır oldu, dedi. Kendisi anlatıyor: Kırk sene, riyazet yapıp nefsimle uğraştım. Onu öldürmek için, yıllarca çile çektim. Rızasına kavuşabilmek için Rabbime yalvardım. O anda gaibten; - Şu testinle şu aban gönlünde bulundukça, bana kavuşman olmaz! diye bir ses geldi. O testiyle abayı çıkardım kalbimden. Ancak kazanabildim Rabbimin rızasını. İMAN NASIL KUVVETLENİR? Bir gün de sevdiği bir gence; - Hayat, hayaldir evladım. Dün öldü, yarın belli değil. Öyleyse bugünü değerlendir, buyurdu. Delikanlı sordu: - Nasıl değerlendireyim efendim? - Dinini öğren ve öğrendiğinle amel et. Sordu yine: - Hocam, iman ne ile kuvvetlenir? - Allah adamlarının sohbetiyle. - Böyle zatlar yoksa hocam? - Onlar yoksa, onların kitabını oku. O büyüklerin kitabını okursan, hem dinini doğru olarak öğrenirsin. Hem de kalbin temizlenir. >
.Kara kara düşünürken!..
01-10-2009 01:00
Ali Ramiteni "kuddise sirruh" hazretleri, İslâm âlimlerinin en büyüklerindendir. Dokumacılıkla iştigal ederdi. Bir gün, hanesinde hiç yiyecek kalmamıştı. Misafir gelse, ikram edecek bir şey yoktu evinde. Nitekim de misafiri geldi o gün. "Ne ikram edeyim?" diye kara kara düşünürken, talebeden biri vakıf oldu bu hale. Hemen bir piliç kesti. İçini pirinçle doldurup pişirdi. Ve götürüp takdim etti hocasına. Hocası çok memnun olmuştu. O akşam ikram etti onu misafirine. Sonra o talebeyi huzuruna çağırıp; - Evladım, akşamki ikramın çok makbule geçti. Allah senden razı olsun. Bir muradın varsa, söyle. Şimdi hacet kapısı açıktır, buyurdu. Talebenin bir tek dileği vardı. Hocasına cevaben; - Benim bir tek arzum var efendim, dedi. - Söyle oğlum, nedir o? - Sizin gibi olmak istiyorum hocam. Büyük veli şaşırdı. - İyi de evladım bu, çok ağır bir iş. Bu sıkleti çekmeye senin gücün yetmez. Altında ezilirsin. Sana tavsiyem, başka şey iste, buyurdu. Ancak genç ısrar etti. - Bundan başka bir muradım yoktur hocam, dedi. Hocası çaresizdi. Mecburen; - Peki evladım, buyurdu. Ve oracıkta kuvvetli bir teveccüh etti kendisine. Allah'ın izniyle muradı hasıl oldu gencin. Hocasının derecesine yükseliverdi. Ama geçmişti kendinden. Gerçekten de o sıkletin altında ezilmişti. Nitekim o günden sonra kırk gün yaşayabildi ancak. Kırkıncı gün, "Allah" deyip teslim etti ruhunu. Velhasıl genç, bir anda yükselmiş, hocası gibi "aziz" olmuştu. Bunun içindir ki büyüklerimiz, "iki aziz" mânâsına, "Azizan" dediler bu büyük zata. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Nasıl kurtuldu?
02-10-2009 01:00
Ali Ramiteni "kuddise sirruh" hazretleri zamanında Seyyid Ata adında salih bir kimse vardı ki, bu velinin büyük bir zat olduğunda şüphesi vardı biraz. Tâ ki bir güne kadar... O gün, dağdan haydutlar gelip, oğlunu kaçırdılar. Seyyid Ata, çok üzüldü. Ancak bu belanın kendisine nereden geldiğini tahmin etmişti. Önce tövbe istiğfar etti. Sonra bu büyük veliden özür dilemek için büyükçe bir ziyafet tertib etti kendi evinde. Gayesi, o velinin gönlünü almaktı. Şehrin eşrafını da çağırmıştı. Sofralar kuruldu, hazırlıklar tamamlandı. Bütün davetliler geldi. Sonra Ali Ramiteni hazretleri de teşrif etti nihayet. O gelince, Seyyid Ata kalktı ayağa. - Ey davetliler! Hepiniz hoş geldiniz. Allahü teâlâya hamdolsun ki, Pirimiz Ali Ramiteni hazretlerinin şerefine bir araya geldik. Evvela Pirimiz yemeğe başlamadan, hiçbirimiz yemeğe el uzatmayalım! diye seslendi. Onun bu sözleri, Ali Ramiteni hazretlerini çok memnun etmişti. Şefkatle ona dönüp; - Ey Seyyid, senin oğlun şu kapıdan içeri girmedikçe, ben de elimi yemeğe uzatmayacağım, buyurdu. O anda Seyyid Ata'nın oğlu girdi kapıdan. Onu gören davetliler, hayret ve sevinçle tekbir getirdiler. O da çok sevinip, sarıldı oğluna. Ve nasıl kurtulduğunu sordu. Çocuk şöyle anlattı: - Buradan onbeş günlük mesafede olan bir yerde, ellerim bağlı vaziyette hapis bulunuyordum. Bir de baktım ki buradayım. Ama nasıl geldim? Kim çözdü ellerimi? Ben de bilmiyorum. Seyyid Ata, sevinçle kalktı ayağa. - Rabbimize sonsuz hamd ve şükürler olsun ki, böyle "büyük bir veli" ihsan etti bize. Oğlumun kurtulması, yüksek üstadımızın himmetiyle olmuştur, dedi. Ve ellerini öpüp, özür diledi bu büyük veliden. > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Sohbetimize gelin!.."
03-10-2009 01:00
Ali Ramiteni "kuddise sirruh" hazretleri, yakınlarını alıp, Harezm vilayetine gitti ve kenar bir mahalleye yerleştiler. Sonra iki talebesini gönderdi Harezm sultanına. Gençler gidip; - Sultanım! Fakir bir dokumacı sizin topraklarınıza geldi. İkamet için izninizi istiyor. Eğer izin verirseniz, bu hususta mühürlü bir belge istiyor, dediler. Sultan kırmadı bu iki delikanlıyı. - Tamam, oturabilir, dedi. Ve mühürlü belgeyi verdi ellerine. Büyük veli, bu belgeyi sakladı cebinde. Sonra pazar yerinde bir iki işçiye sordu: - Sizin yevmiyeniz ne kadardır? Söylediler. - Size bir teklifim var. Bugünkü ücretiniz benden olsun. Bizim eve gidip, sohbet edelim. İkindi vakti ücretinizi öderim, buyurdu. Teklif, cazip geldi işçilere. - Tamam, memnuniyetle, dediler. Ve birlikte eve gittiler. Ancak sohbetten öyle tad aldılar ki, ikindi geçti, akşam oldu, bir türlü ayrılamıyorlardı bu zatın yanından. Ve günden güne artıyordu gelenler. Öyle ki, dolup dolup taşıyordu hanesi. Bazı kötü niyetli memurlar, derhal koşup; - Sultanım, şehrimize bir hoca geldi ki, insanlar sohbetine gitmek için can atıyor. Hatta ona hizmet için yarışıyorlar. Bize öyle geliyor ki, bu hoca ileride Harezm'e sultan olabilir, dediler. Sultan heyecanlanıp; - Öyleyse derhal şehri terk etsin! diye tâlimat verdi. Bir de mühürlü bir ferman yazıp, verdi o memurlara. Büyük veli, bu fermanı alınca, cebinden önceki fermanı çıkarıp; - Bunu da, o vermişti. Eğer imzasını inkâr ediyorsa, hemen terk ederiz, buyurdu. Bu cevabı sultana ilettiler. Başını eğip, düşünceye daldı. "Bu, nasıl bir kimse?" diye merak etti. Sohbetini dinlemek için tebdil-i kıyafetle gidip oturdu bir kenarda. Sohbetini dinleyince hayran oldu. Dahası, talebesi olmakla şereflendi.
.Üstada sevgi...
04-10-2009 01:00
Emir Hüsrev Dehlevi "rahime-hullahü teâlâ", Hindistan'da yetişen büyük velilerdendir. Çocukken bile dinine çok bağlıydı. Babası, elinden tutup büyük velilerden Hace Nizameddin hazretlerine götürdü onu bir gün. Tam dergâhın önüne gelince; - Babacığım, siz girin, dedi. Kendisi girmedi. Babası içeri girince, yanık çocuk sesiyle şu beytleri okudu kapı önünde. Âşık Hüsrev, şu an kapınızdadır. İçeri girmeye izin var mıdır? İzniniz olursa, girer içeri. Yoksa ağlayarak dönecek geri. Nizameddin Evliya hazretleri içeriden duydu bu sesleri. Hizmetçisine; - Kapıdaki âşığı içeri al! buyurdu. Koşup kapıyı açtı hizmetçi. Emir Hüsrev, edeble içeri girdi. Büyük velinin elini öpüp oturdu huzurunda. O gün girdiği kapıdan, seneler sonra "Evliya" olarak çıktı. İMAN NASIL GİDER? Bir gün bazı gençler; - Efendim, hangi hallerde iman gider? diye sordular bu zata. Cevabında; - Bir kimse, dinimizin emir ve yasaklardan birini bile hafife alır, uymadığına üzülmez, hatta bu haliyle öğünürse, Peygamber aleyhisselama inanmamış olur ve imanı gider, buyurdu. - Ya üzülürse efendim? dediler. - Üzülürse, yani bunun için Allahü teâlâya karşı mahcup ve boynu bükük olur, kalbi sızlarsa, imanının kuvvetli olduğu anlaşılır. - Yani amel ve ibadetlerdeki bozukluk, insanı dinden çıkarmaz mı hocam? - Hayır. Günah işlemekle iman gitmez, fakat o işin günah olduğuna inanmayarak yapar veya inanıp da ehemmiyet vermeyerek, aldırmayarak yapar ve günah işlediğine üzülmez, umursamaz, azabından da korkmazsa, o zaman imanı gider. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Eski ayakkabı!..
05-10-2009 01:00
Hindistan'ın köyünden çok fakir bir Müslüman, Hace Nizameddin hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" cömertliğini duyup huzuruna geldi bir gün. Ve arz etti hâlini. Ancak bu büyük velinin, o an için "bir çift eski ayakkabı"dan başka yoktu bir dünyalığı. Zira eline geçeni başkasına verirdi hemen. O "eski ayakkabı"yı verdi o fakire. Ancak az buldu fakir bu ihsanı. Zira daha çok şeyler bekliyordu Ondan. Kendi kendine; "Böyle cömert ve yüce bir kimseden, bu da çok az" diyordu. Meyus olarak geri döndü. Ve konakladı bir handa. O gece Emir Hüsrev hazretleri de ticaretten dönerken aynı hana indi tesadüfen. Mücevherat işiyle uğraşırdı. Çok zengindi yani. Gece yatıp da sabah uyandığında; "Allah Allah! Bu handa hocamın kokusu var" dedi kendi kendine. Ne olabilirdi ki? Hanın odalarını tek tek dolaşıp, o kokunun hangi odadan geldiğini tesbit etti. O fakirin odasından geliyordu bu koku. Kapıyı tıklatıp girdi içeri: - Selâmün aleyküm. - Aleyküm selâm. - Nereden geliyorsunuz? - Nizameddin Evliya hazretlerine uğradım. Fakat bir çift eski pabuçtan başka bir şey alamadım maalesef. Hocasının aşkıyla yanan Hüsrev Dehlevi hazretleri; - Bu pabucun değeri çok yüksektir, dedi. - Nasıl yani? - Sen onu bana ver. Karşılığında bütün mallarımı, altın ve mücevherlerimi, velhasıl dünyalık neyim varsa hepsini sana vereyim. - Şaka yapıyorsunuz herhalde. - Hayır, çok ciddiyim. - Ama nasıl olur. Bir çift eski pabuç, hiç bu kadar kıymetli olur mu? - Âh, ah! Sen bunun kıymetini bilseydin, bu pabuçları almak için bundan daha fazlasını verirdin, dedi. www.gonulsultanlar
.Büyük zat idi
06-10-2009 01:00
Mahmud-u İncirfagnevi hazretleri, İslâm âlimlerinin en büyüklerindendir. Hocası, Arif-i Rivegeri hazretleridir "rahimehumullahü teâlâ". Bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim, gaflete dalmayın. Zira hepimize ölüm var. Belki de ecelimiz çok yakın, buyurdu. Sonra bir Âh! çekti ve; - Dünya, bir imtihandır kardeşlerim. Ölümle sona erer. Ve ecel, bizi peşimizden takib eder, dedi. Dinleyenler; - Bize ne tavsiye edersiniz efendim? dediler. - Ölüm uyandırmadan uyanalım. Dinimizi güzelce öğrenip, öğrendiklerimizle amel edelim. Yoksa âhirette çok pişmanlık çekeriz, buyurdu. - Dinimizi nereden öğrenebiliriz efendim? - Ehl-i sünnet âlimlerinden. - Onlar yoksa hocam? - Onlar yoksa, kitapları var. O kitapları okuyun. Rastgele kitap okursanız, yanlış şeyler öğrenir, imanınızı bile kaybedebilirsiniz. DÜNYAYI SEVMEYİN Bir gün de sohbetinde; - Bu dünyaya muhabbet beslemeyin. Zira onu Rabbimiz de sevmiyor, buyurdu. Ve ekledi: - Allah'ın kullarına merhamet edin ki Allah da ahirette size merhamet etsin. Talebesi içinden, Ali Ramiteni'yi çok severdi. Onu tasavvufta çok iyi yetiştirdi. Ve Resulullahtan "aleyhissalâtü vesselâm" kendi kalbine akıp gelen feyzleri, aynen Onun saf kalbine akıttı. Bir gün, Ali Ramiteni hazretleri zikrederken, yanına Hızır "aleyhisselâm" geldi. Onu hürmetle karşılayıp; - Bu zamanın en büyük velisi kimdir? diye sordu. Hazret-i Hızır, cevabında; - Senin hocandır. Onun kıymetini iyi bil. Her kim Ona uyarsa, gafletten uyanır ve dünyaya muhabbetten kurtulur, buyurdu. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir koku duyuyorum!"
07-10-2009 01:00
Muhammed Baba Semmasi hazretleri, Ali Ramiteni hazretlerinin "rahime-humullahü teâlâ" sohbetinde yetişti. Kasr-ı hinduvan diye bir köy vardı ki, Behaeddin Buhari hazretleri bu köyde doğmuştur. Muhammed Baba Semmasi hazretleri ne zaman bu köyden geçecek olsa; - Bana, buradan güzel bir koku geliyor. Bu köyden çok büyük bir evliya zuhur eder ve bütün cihana nur ve feyiz saçar, derdi. Bir gün, yolu bu köye düşmüştü yine. Yanındakilere dönüp; - O koku fazlalaşmış. Öyle zannederim ki, o cevher dünyaya gelmiştir, buyurdu. Gerçekten de doğmuştu Behaeddin. Üç gün olmuştu dünyaya geleli. Dedesi, onu kucağına alarak, Muhammed Baba Semmasi hazretlerine götürdü doğruca. Büyük veli onu görünce çok sevinip; - Biz bunu evlatlığa kabul ettik, buyurdu. Sonra Emir Külal'e dönüp; - Ey oğlum! Bunun yetişmesini, sana ısmarlıyorum, buyurdu. Behaeddin Buhari, evlenme çağına gelince, hocası Muhammed Baba Semmasi hazretlerinin dergâhına geldi. Huzuruna çıkmadan önce mescide girdi. Orada secdeye kapanarak; - İlahi, belalara, sıkıntılara sabredebilmem için, bana güç kuvvet ver, diye dua etti. Sonra girdi üstadının huzuruna. Hocası Onu görünce; - Evladım, öyle dua edilmez, buyurdu. Allah'tan bela değil, afiyet istenir. Beraber yemek yiyip, çok iltifatına kavuştu. Gözü, Ondan başkasını görmüyordu. Giderken, Hocası ona bir ekmek verip; - Bunu al, yolda lazım olur, buyurdu. Behaeddin; "Yemeği yemiştik. Bu ekmek niye lazım olsun ki?" diye düşündü. Yolda misafir oldu bir fakirin evine. Öyle ki, bir ekmek dilimine muhtaçtı zavallı. Ekmeği ona verip, anladı bu işin hikmetini. Üstadına sevgisi kat kat oldu böylelikle. www.gonulsultanlari.com T
.Güreşiyorum, ama!.."
08-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ", gençlik senelerinde güreşirdi. Güreş minderlerinde geçerdi bazı vakitleri. Bir gün yine çıkmıştı er meydanına. Güreşirken, tanıdı Onu seyredenlerden biri. Ve beğenmedi bu işi. Kendi kendine; "Bu seyyid delikanlı güreşle uğraşıyor. Halbuki faydalı bir işle uğraşsa daha iyi olurdu" diye geçirdi kalbinden. Böyle düşünürken uyukladı o ara. Rüyasında, çirkef dolu "bir çukur"a batmış gördü kendisini. Tam boğulacaktı ki, Emir Külal yetişip, çıkardı onu o pisliğin içinden. Ve uyandı. Gördü ki güreş bitmiş. Emir Külal, doğruca bunun yanına geldi. Kulağına eğilip; - Güreşiyorum ama güreşmekte maksadım, senin gibilerini çirkef çukurlarından kurtarmaktır, diye fısıldadı. O, hatasını anlamıştı zaten. - Özür dilerim, dedi. ÖLÜM MELEĞİ GELİNCE Bir gün, gencin biri; - Efendim, Azrail "aleyhisselâm" geldikten sonra tövbe etsem, kabul olur mu? diye sordu bu zata. Büyük veli sordu ona: - Senin mesleğin ne evladım? - Terzilik efendim. - Terzilikte en kolay şey nedir? - Kumaş kesmektir. - Kaç senedir kumaş kesiyorsun? - Yirmi senedir hocam. - Peki Azrail "aleyhisselâm" ruhunu almaya geldiği zaman da kumaş kesebilir misin? - Hayır, bu mümkün değil efendim. - Neden? - Ölüm anında hiçbir iş yapılamaz. - Peki yirmi senedir yaptığın bir şeyi o anda yapamazsan, hiç yapmadığın şeyi nasıl yapacaksın oğlum? - Anladım efendim. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Göz göze geldiler!..
09-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün meydanda güreşiyor, çok insanlar da toplanmış, onu seyrediyordu. O esnada büyük veli Muhammed Baba Semmasi hazretleri geçiyordu oradan. Kalabalığı görünce durdu. Ve seyretti bu seyyid genci uzun uzun. Talebeler şaşırdılar. Her biri; "Acaba ne hikmeti var ki, güreş tutanları seyrediyor hocamız" diye geçiriyordu kalblerinden. Zira güreşi, malayani iş biliyorlardı. Hocaları, onlara dönüp; - Şu güreşenler içinde bir pehlivan var ki, Onun bereketiyle, çok insanlar hidayete kavuşup evliyalık yolunda yükseleceklerdir, buyurdu. Bunları söylerken, Seyyid Emir Külal ile göz göze geldi birden. Genç seyyid, bu büyük evliyayı görünce, manevi bir hâl kapladı kendisini. Muhabbetini kalbinde hissetti. Ve Onun cazibesine kapılarak, gayri ihtiyari Ona doğru yürümeye başladı. Hem de hızlı hızlı. Elinde olmayarak ve heyecanla. Gelip elini öptü. Ve katıldı sohbet halkasına. BU DÜNYA İMTİHAN Bu zat, zaman zaman sevdiklerine; - Sakın gafil olmayın, der ve İslâmiyeti öğrenmelerini tavsiye ederdi. Resulullahın "aleyhissalâtü vesselâm" haber verdiği azap ve acıların elbette bir gün olacağını hatırlatırdı yakınlarına. Bir gün de nasihat isteyen bir gence; - Evladım, bir yanda "nefis, şeytan", bir yanda "kötü arkadaşlar" insanları aldatıp dururken, bu akıntıya kapılmamak çok zordur, buyurdu. Ve ekledi: - Bu dünya, imtihandır oğlum. Hem öyle çabuk geçer ki, bir de bakarsın ki bitmiş. Sanki tatlı bir rüya. Nasıl ki geçen günler çabuk geçtiyse, bundan sonrakiler de öyle sür'atli geçer.
.Onu düşünün, yeter!"
10-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ" zamanında genç bir âlim bir yerde sohbet ediyor, cemaat dinliyordu. Tasavvuf ehli velilerden, onlarda hasıl olan kerametlerden bahsedip; - Ama bu gün böyle veliler kalmadı. Keşke olsaydı da huzurunda diz çöküp istifade etseydik, dedi. Cemaatin içinde, Seyyid Emir Külal hazretlerinin bir talebesi vardı. Müsaade isteyip; - Bugün öyle büyük bir veli var ki, Onun feyz ve bereketleri bütün cihanı sarmıştır, deyiverdi. O âlim, merakla sordu: - Nerede bu zat? Söyle de gidip ayağına yüz sürelim. - O, benim üstadım Seyyid Emir Külal hazretleridir. Onu görmeyi istiyorsanız, O da sizi görmek ister. - Onu görmek için ne yapalım? - Kalbinizden Onu geçirin kâfi. Âlim gözlerini kapayıp, düşündü bu büyük veliyi. Gözlerini açınca, bütün cemaat ayağa kalktılar birden. Zira büyük veli girmişti içeri. Yüzü nur saçıyordu. O âlim, Onu görür görmez âşık oldu bir anda. Seyyid Emir Külal, o âlime dönerek; - Kardeşim, sizin içinizdeki bu muhabbet, bu arzu, bizi çekip buraya getirdi, buyurdu. Genç âlim; - Efendim! Talebeniz olmayı can-ü gönülden istiyorum. Lütfen kabul buyurun, dedi. Büyük velî cevaben; - Seni evlatlığa kabul ettik, buyurdu. Ardından bir nazar etti ona. Tasavvuf'ta ne kadar makam varsa, hepsini bir anda geçirtip, bitirdi işini. Öbürleri; - Efendim, hocamız bunca sene çalıştı, gayret etti, yine de varamadı gayesine. Ama şimdi bir tek nazarınız ona yetti. Hikmeti nedir? dediler. Cevaben; - Onun her şeyi hazırdı. Sadece bir teveccüh ve bir nazar lazımdı ona. Biz de onu yaptık, buyurdu. www.gonulsultanlari.com
.Siz Onu tanıyor musunuz?"
11-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ", ilim ve marifette devrinin bir tekiydi. Sayesinde çok insan kavuştu hidayete. Daha doğmadan görülürdü kerametleri. Bir gün, Medine'den bir grup insan geldi o beldeye. Hepsi de ilim ehli kişilerdi. Maksatları, Emir Külal hazretlerini ziyaret etmekti. Buhara'ya gelince; - Suhari beldesine nasıl gidebiliriz? diye sordular ahaliye. Zira bu beldede otururdu büyük veli. Ancak halk, bunları ilk defa görüyorlardı o beldede. Onlara bakıp; - Suhari beldesinde sizin ne işiniz var? diye sordular. - Emir Külal hazretlerini ziyaret edeceğiz. - Siz onu tanıyor musunuz ki? - Elbette. Bizim hocamız olur kendileri. Onlar, Emir Külal hazretlerinin vefat ettiğini söyleyince, çok üzüldüler. Keder kapladı içlerini. Sordular hemen: - Ne zaman vefat etti? - Bir ay önce. - Oğullarıyla görüşebilir miyiz peki? - Tabii, niçin olmasın. - Madem hocamız vefat etmiş, bari oğullarıyla görüşelim, deyip ayrıldılar oradan. Suhari beldesine gidip oğullarıyla görüşüp, sohbet ettiler. Bir ara sordu o gençler: - Sizler Medine'den geliyorsunuz değil mi? - Evet. - İyi ama babamız Medine'ye hiç gitmedi ki. Böyleyken nasıl sizin hocanız oluyor? Cevap olarak; - Emir Külal hazretleri o yerlerde meşhurdur. Bizden başka binlerce talebesi var oralarda. Babanız, bizim diyarda çok sevilir ve tanınır, dediler. Çocukları şaşırdılar: - Öyle mi? - Evet. Hele hac mevsiminde muhakkak gelirdi Medine'ye, görüşür, sohbet ederdik. Bu sene gelmeyince, merak edip de geldik buraya.
.Hacıları görüyorum!.."
12-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" bir gün bazı sevdikleriyle sohbet ediyordu ki, manevi bir hâl kapladı kendisini. Hac mevsimiydi o ara. - Şu anda bütün hacıları görüyorum, buyurdu. Hacılar ne yapıyorsa, bir bir anlatmaya başladı oradakilere. Ancak içlerinde biri vardı ki, inanmadı söylediklerine. "Hiç buradan Kâbe görülür mü?" diyordu içinden. Büyük velî, onu yanına çağırıp; - İstersen gözünü yum. Bak, sen de göreceksin, buyurdu. O kişi, kapadı gözlerini. Beytullah'ın yanında buldu kendisini. Hacılar Kâbe'yi tavaf ediyorlardı. Hatta Emir Külal de vardı aralarında. Uzun müddet seyretti onları. Gözlerini açınca, Emir Külal hazretlerinin yanında olduğunu gördü yine. Ellerine kapanıp, af diledi. Ve bir daha ayrılmadı yanından. LÂFLA MÜSLÜMANLIK OLMAZ Bu zat, bir gün bazı gençlere; - Evlatlarım, laf ile Müslümanlık olmaz. İslâmiyet, bilmek dinidir, mutlaka bilmemiz lazım, buyurdu. Gençler; - Neyi bileceğiz efendim? dediler. - Önce "iman bilgileri"ni, sonra da "ibadet bilgileri"ni öğrenmemiz gerekir. Allahü teâlânın emir ve yasakları da iki türlüdür. Birisi, açıkça bildirilmiştir ki, bunları kabul etmeyenin imanı gider. - Hangisi mesela efendim? - Mesela "beş vakit namaz" açıkça emredilmiştir ki, her erkek ve kadının kılması "farz"dır. Namaz kılmamak da iki sebeple olabilir. Ya tembellikle kılmıyordur, ya da ehemmiyet vermiyordur. Tembellikle kılmıyorsa büyük günaha girer. - Ya ehemmiyet vermiyorsa hocam? - O zaman büsbütün felaket olur. Yani ehemmiyet vermediği için kılmıyorsa, imanı gider. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Evliyayı üzmek...
13-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ", bir gün talebeleriyle kabir ziyaretine gidiyordu ki, yolda, koca bir "arslan" çıktı karşılarına. Talebeler korkup yana çekildiler. Ancak Emir Külal hiç korkmadı. Talebeye dönüp; - Korkmayın, o bize bir şey yapmaz, buyurdu. Sonra yaklaşıp, tuttu yelesini hayvanın. Arslan başını eğip, çıkarmadı sesini. Hatta hürmet gösterir gibi hareketler yaptı ve ayrılıp gitti hemen. Sanki mahcub olmuştu. Talebeler, bu hale taaccüb edip; - Efendim, bu nasıl iş? dediler. - Hangi iş? - Arslan, sizi görünce, âdeta mahcub oldu, utandı. Bir vahşi hayvanken, çekindi sizden. Hatta korktu sanki. Buyurdu ki: - Kim Allah'tan korkarsa, Onun mahlukları da Ondan korkar. Aksine kim Allah'tan korkmazsa, Onun mahluklarına karşı korkak olur. FEYZİN KAYNAĞI NEDİR? Bir gün, genç birisi bu zata gelip; - Evliyadan feyz almak için ne yapmak lazımdır efendim? diye sordu. Cevabında; - İsimlerini anmak kâfidir, buyurdu. - Kimlerin isimlerini? - Evliya zatların. - Hiçbir şey anlamadım hocam. - Bak evladım, Allahü teâlâ, bu dünyada her şeyi bir sebeple yaratıyor, öyle değil mi? - Evet efendim. - Mesela açlığımızı gidermek için "ekmek", sesleri duyabilmek için "hava", etrafımızı görebilmek için de "ışık" lazım, değil mi? - Öyle hocam. - İşte evliyadan feyz alabilmek için de o büyük zatların isimlerini anmak lazım. Ama "sevgi" ve "hürmet"le tabii. Hadis-i şerifte mealen; "Evliyanın anıldığı yere rahmet yağar" buyuruldu. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam.
.Onu sevmiyordu, ama...
14-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün, talebesiyle camiye giderlerken, bir çocukla babasını gördüler az ileride. Onlara doğru geliyorlardı. Çocuk, Emir Külal hazretlerini görünce çok sevdi bu zatı. Çok sevimli geldi kendisine. Babasına dönüp; - Babacığım, bu zat kimdir? diye sordu. Ancak babası, sevmiyordu bu zatı. Bu yüzden ileri geri konuşmaya başladı bu büyük veli hakkında. Emir Külal hazretleri de duymuştu konuştuklarını. Ona doğru dönüp; - Bana değil, kendine zarar verdin. Zira bir Allah adamına hakaret eden iflah olmaz, sonu feci olur, buyurdu. Ancak aldırmadı adam. Yine öyle konuşmaya devam etti. Ve ayrılıp gitti. Fakat aradan çok zaman geçmemişti ki, "uyuz" oldu o kimse. Kime gittiyse çare bulunamadı. Sonunda aklı başına geldi!.. Nereden geldiğini anladı bu illetin. Yakınlarına; - Çabuk beni Emir Külal'e götürün! dedi. Götürdüler hemen. Ancak iş işten geçmişti. Büyük veli; - Maalesef o iyi olmaz. Ben helal etsem de, önceki evliyalar helal etmezler, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Çünkü o, büyüklerin ok'unu yedi bir defa. Ne yapsa da çare olmaz artık. Me'yus halde geri döndüler. Yolda tökezleyip düştü ve öldü. DÜNYAYI SEVMEYİN! Bu zat, bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim, bu dünyayı sevmeyin ve Allahü teâlâyı hiç unutmayın. Bir günah karşısında, Allah'tan korkup titreyin ki, dinimizde bundan büyük ibadet yoktur, buyurdu. Ve ekledi: - Kim Allah'tan korkuyorsa, siz de ondan korkun. Onu üzmekten, kalbini kırmaktan çok sakının.
.Biz de talebesiyiz..."
15-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ", bir gün talebesiyle bir yerde oturmuş sohbet ediyorlardı ki, bir ara kapı açılıp, güzel yüzlü bir genç girdi içeri. Selâm verip, edeble diz çöktü. Emir Külal hazretleri döndü o gence: - Hoş geldin evladım. - Hoş bulduk hocam. - O iş ikmal oldu mu? - Gece gündüz çalıştık efendim. Elhamdülillah, himmetinizle tamam oldu. - Çok iyi, hayırlı olsun. Delikanlı izin isteyip kalktı. O gidince, Emir Külal hazretleri devam etti sohbetine. Ancak merak etmişti talebeler. Öyle ya, kimdi bu gelen? Onu ilk defa görüyorlardı. Üstelik "hocam" diye hitab etmişti. Biri koşup yetişti gencin arkasından: - Arkadaş sen kimsin? - Emir Külal hazretlerinin talebesiyim. - Nereden geliyorsun? - Rumeli'den. - Niçin geldin peki? - Bizim diyarda bir cami inşa ediliyor, inşaatla da bizzat hocam ilgileniyordu. Bize; "Cami biterse, bana haber verin" buyurmuştu. Onu haber vermeye geldim, dedi ve gitti. Talebe; - Peki, selâmetle git, deyip dergâha döndü. Ama allak bullak olmuştu kafası!.. Zira Buhara nere, Rumeli nereydi? NASIL SABAHLADINIZ? Bir gün de bazı dostları; - Bu gece nasıl sabahladınız? diye sordular bu zata. Ağlamaya başladı mübarek. Soranlar şaşırdı: - Efendim iyi misiniz? - Ölümü unutmuş, günahı da çok olan bir kimsenin hali nasıl olur? buyurdu. Gözyaşlarını silip; - Ömrümüz azalıyor, günahımız artıyor. Akıbet "Cennet" midir, "Cehennem" mi, o da belli değil. Bu halde olan bir insan, ağlamasın da ne yapsın, buyurdu...
.Onlar, rical-i gaybdendi!"
16-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" talebesinden biri, bir gece yattıysa da uyuyamadı. Hocasını düşünüyordu. Kendi kendine; "Hocamıza gideyim de, 'Bana bir emriniz var mı?' diye sorayım" diye düşündü. Ve fırladı yataktan. Gece yarısı gidip girdi hocasının odasına. Ancak gördüğü manzara karşısında çok şaşırdı. Zira kalabalık bir cemaat vardı içeride. Kıyafetlerinden ve yüzlerinin nurundan âlim ve veli zatlara benziyorlardı. Başları önlerinde, sessizce oturuyorlardı hocasının karşısında. Odada ruhani bir hava hakimdi. Hem öyle kalabalık idiler ki, oturmaya güçlükle yer buldu odanın bir köşesinde. O da onlar gibi başını eğdi, gözlerini kapayıp beklemeye başladı. Az sonra başını kaldırıp baktığında o cemaatin gitmiş olduğunu gördü hayretle. Odada, kendisiyle hocası vardı yalnızca. Huzuruna gidip; - Efendim, bu gördüğüm hâl nedir? Az önceki cemaat kimlerdi? diye sordu. Hocası; - O zatlar, "rical-i gayb"dendi, buyurdu. Yani geçmiş evliyaların ruhaniyetleriydi. Onlar öyle büyüklerdir ki, öldükten sonra bile dine hizmet ederler. - Niçin gelmişlerdi hocam? - Dinimize hizmet konusunda müşavere edip, bazı kararlar aldık. Onların meclisinde sen de bulundun. Bu, çok büyük nimettir, sana müjdeler olsun. NASIL YAŞARSANIZ... Bu zat sık sık; - Hayat, hayaldir, derdi. Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz. Bir gün de; - Dün öldü. Yarın henüz doğmadı. Öyleyse bugünü değerlendirin, buyurdu sohbetinde. Ve ilave etti: - Her günü, "son gün"ünüz bilin. Böyle olan kimse, Allah'tan korkar, günah işleyemez. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dünya ve âhiret saadeti için...
17-10-2009 01:00
Seyyid Emir Külal "rahime-hullahü teâlâ", ölüm hastalığında bir gün talebeyi toplayıp; - Aranızdan ayrılma vakti yaklaştı. Size vasiyetim şudur ki, her şeyden önce dinimizin emirlerini iyice öğrenin. Zira bilmeden Müslümanlık olmaz, buyurdu. Ve açıkladı: - Yani dünya ve ahirette rahat etmek, saadete kavuşmak için, dinimizin bildirdiği, inanılacak ve yapılacak şeyleri öğrenmek, bilmek ve bunların gereğini yerine getirmek mecburiyetindeyiz. Eğer Resulullaha "aleyhissalâtü vesselâm" tâbi olmazsanız, yarın mahşer gününde çok pişmanlık çekersiniz. HELAL LOKMA YİYİN Bir başka vakitte de; - Kalbinizin temiz olmasını istiyorsanız, temiz ve helalinden yiyin. Bir lokma haramdan yiyenin duası kabul olmaz, buyurdu. Ve ekledi: - Hadis-i şerifte mealen; (Bir kimse, haram karıştırmadan kırk gün helal yerse, Allah, onun kalbini nur ile doldurur ve kalbinden dünya muhabbetini giderir) buyuruldu. Şöyle devam etti: - Nasıl ki, beldeleri ayıran hudutlar varsa, dinin hududu da "haram ve günahlar"dır. Ve hududu geçenlere nasıl ceza verilirse, günah işleyenlere de Allah ceza verir ahirette. İHLASSIZ AMELLER Bir gün de bu zata gelip; - Kalbin gıdası nedir efendim? diye sordular. - Kalbin gıdası, "ilim"dir, buyurdu. - İlim'den maksat nedir efendim? - İslâmiyeti öğrenmektir. Ama her bilgi insana bir vebaldir. Bildiğiyle amel eden, kurtulur vebalden. Ama o da yetmez. Amelin de "ihlas"la yapılması gerekir. - Ya ihlasla yapılmazsa hocam? - İhlassız amelin hiç faydası olmaz. "Eski paçavra" gibi sahibinin suratına çarpılır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rehbersiz olmaz...
18-10-2009 01:00
Ahmed Abdülhak Raduli "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde İslâmiyeti öğrenip ona göre yaşamayı çok istiyor, ama bu işin rehbersiz olmayacağını iyi biliyordu. Onun için bir mürşid aramaya başladı. Bir gece rüyasında; - Aradığın rehber, Pani-püt şehrindedir, denildi kendisine. Sevinç içinde uyandı. Ve Ona kavuşmak için çıktı yola. O mürşit, Celaleddin-i Pani Püti hazretleriydi ve bu gencin yola çıktığı, keşfolundu kendisine. Talebesini toplayıp; - Çocuklar! Nefis yemekler yapın ve mükellef bir sofra donatın ki, kıymetli bir misafirimiz geliyor, buyurdu. Sofra hazırdı az sonra. Ve beklenen misafir geldi. Kendisini iltifatlarla karşıladılar. Ancak o, kendisine gösterilen bu ilgi ve tezahüratı görünce, atını döndürüp, hızla uzaklaştı oradan. "Aradığım bu değil" dedi içinden. Mürşidini başka yerlerde arayacaktı. O gün akşama kadar at sürdü bu niyetle. Akşam vakti, bir yerleşim birimine gelince sordu ilk rastladığı adama: - Burası neredir? - Pani-püt şehridir. - "Allah Allah! Pani-püt şehrinden ayrılalı saatler oldu" dedi içinden. O gece dinlenip, sabahleyin yola çıktı tekrar. At koşturdu saatlerce. Yine akşam üzeri bir yere gelip sordu birine: - Bu şehrin adı nedir? - Pani-püt. Şöyle etrafına bir bakındı. Bir de ne görsün? Celaleddin-i Pani Puti hazretlerinin dergâhı önünde değil mi. O zaman anladı işin hikmetini. "Aradığım, galiba bu zat. Çünkü beni bırakmıyor. Ben uzaklaşmak istedikçe, O manevi bir bağ ile kendine çekiyor" dedi. Büyük bir iştiyakla girdi içeri. Bir zaman sonra "evliya" olarak çıktı o dergâhtan. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Büyüklere "Peki" demek...
19-10-2009 01:00
Alaüddin-i Attar "rahime-hullahü teâlâ", büyük bir veli idi. Çok zengin ve soylu bir aileye sahipti. Genç iken Behaeddin-i Buhari hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" huzuruna edeble girerek; - Efendim, beni de talebeliğe kabul eder misiniz? diye rica etti kendisine. Büyük veli; - Kabul ederiz, ama bir şartla, buyurdu. Alaaddin sevindi: - Ne emrederseniz yaparım efendim. - Pekâlâ, bir sepet elma alacaksın. Bu elmaları, kendi mahallende bağırıp satacaksın. - Başüstüne efendim, dedi. Ve o gün bir sepet elma alıp, taktı koluna. Bir köşe başında durup, akşama kadar gelen geçen adamlara sattı o elmaları. Akşam, hocasının huzuruna varıp; - Emrinizi yerine getirdim efendim, dedi. Büyük veli memnun olmuştu. - Çok iyi, bir sepet daha al. Bunları da kardeşlerinin dükkanı önünde durup sat! buyurdu. Alaaddin yine; - Peki efendim dedi. Gerçi kardeşlerinin bu işe razı olmayacaklarını iyi biliyordu. Zira zengin bir ailedendi. İhtiyacı yoktu elma satmaya. İşin inceliğini ise bilemezlerdi kardeşleri. Ama hocasının emri mühimdi Onun için. Düşünmeden gitti kardeşlerinin dükkanı önüne. Orada akşama kadar bağırıp sattı gelen geçene bir sepet elmayı. Gerçekten de kardeşleri anlamıyorlardı işin inceliğini. Kendisine kızıyor; - Bizi rezil ettin. Maksadın para ise, ne kadar istiyorsan verelim. Çok şükür zenginiz. Elma satacak kadar düşmedik. Senin yüzünden rezil oluyoruz, dediler kendisine. Fakat o duymuyordu bunları. Onun tek gayesi, o büyük veliye talebe olabilmekti. Ve kazandı imtihanı. O zata "Peki" dediği için, kabul olundu talebeliğe... >> www.gonulsultanlari.com
.Alaeddin kalk!.."
20-10-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" talebesi içinden en fazla Alaeddin-i Attar'ı seviyordu Diğerleri, bunu merak ediyor; "Hocamız, niçin onu bizden çok seviyor?" diyorlardı içlerinden. Bir gün, birlikte bir nehir kenarına gittiler. Hocaları bir ara Alaeddin'e bakıp; - Alaeddin kalk! diye seslendi. O, bu emirle fırlayıp kalktı. Bütün talebeler dikkat kesilmişti o anda. Acaba ne diyeceklerdi Alaeddin'e? Onlar merakla beklerken; - Atla şu nehre! diye emretti ona. O, hiç düşünmeden; - Başüstüne efendim, dedi. Ve attı kendini azgın nehrin sularına. Hocaları, hiçbir şey olmamış gibi devam etti kalan sohbetine. Ancak talebeler şaşkınlık içindeydi. Zira Alaeddin kaybolmuştu su içinde. Hem üzülüyor, hem de "Bunun bir hikmeti olsa gerek" diyorlardı içlerinden. Birkaç saat böyle geçti. Herkes, "Alaeddin boğulup gitti" diyordu ki, hocaları; - Alaeddin gel! diye seslendi bir daha. Bu emirle, Alaeddin çıktı nehirden. Gelip oturdu hocasının önünde. Baktılar, elbisesi ıslanmamıştı bile. Talebeler o zaman anladılar onu niçin çok sevdiğini. MUTLAKA HELALLEŞİN! Alaeddin-i Attar hazretleri bir sohbetinde; - Kardeşlerim, "kul hakkı" mühimdir. Ahirete kalırsa, ödemesi çok çetin olur, buyurdu. Dinleyenler; - Ne tavsiye edersiniz efendim? dediler. - Helalleşin, buyurdu. - Kiminle helalleşelim efendim? - Önce hanımınızla. Çünkü en çok münasebette olduğunuz kişi hanımınızdır. Her gün onunla helalleşmeden evden çıkmayın, buyurdu. Ve ekledi: - İslâmın emirlerinde hassas davranılırsa, bir kırgınlık, üzüntü olmaz. Dikkat edin, nerede bir ihtilaf, bir anlaşmazlık varsa, İslâmiyete uymamaktan oluyor ekseriya... >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tuğladan yastık!..
21-10-2009 01:00
Alaeddin-i Attar hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" babası, çok zengin biriydi Buhara'da. Öldüğünde, çok mal ve para bırakmıştı. Ama Alaeddin, hiçbir şey almadı bunlardan. Gidip, Behaeddin-i Buhari hazretlerine talebe oldu. Ne yorganı vardı odasında, ne de yatağı. Bütün dikkatini, derslerine vermişti. Hocası da onun kalbindeki cevheri görüp, bir akşam eve geldiğinde hanımına; - Kız büluğa erince haber ver, dedi. Ve bu haberi alınca, Alaeddin'e gitti. O esnada Alaeddin, küçük odacığında bir hasırın üstünde ders çalışıyordu. Hocasını görünce fırladı ayağa: - Buyurun hocam. Mübarek zat içeri girip etrafa baktı. Bir "kırık testi" vardı odanın köşesinde. Onu abdestte kullanıyordu. Bir de "tuğlası" vardı ki, geceleri yastığıydı Onun. Sonra döndü bu çok sevdiği talebesine: - Alaeddin, sana bir teklifim var. - Estağfirullah hocam, emredin. - Eğer kabul edersen, seni kızımla evlendirmek istiyorum, ne dersin? Alaeddin şaşırdı. Zira hiç beklemiyordu böyle bir şey. Ne diyeceğini bilemedi. - Efendim, bu, benim için çok büyük lütuf olur. Fakat maddi yönden imkânım yok. Gördüğünüz gibi bir hasırım, bir tuğlam, bir de kırık testim var dünyalık olarak. Başkaca bir şeyim yoktur, diye arz etti. Büyük velî; - Biliyorum evladım. Ama evlenmek için dünyalık şart değil ki. Rızkınıza gelince, Allahü teâlâ herkesin rızkına kefildir, buyurdu. - Peki hocam, diye mırıldandı Alaeddin. Ve düğünleri yapılıp evlendiler. Behaeddin-i Buhari hazretleri ve bütün talebeler, birlikte çalışarak onlar için "bir ev" yaptılar. Her gün öğleye kadar çalışır, öğle sıcağında gölgeye çekilirlerdi. Ama Alaeddin hariç. Zira o, "Cehennemin yanında, bu sıcak ne ki?" diye düşünüp, sıcakta da devam ederdi çalışmaya. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
Sevgi kimden?..
22-10-2009 01:00
Alaeddin-i Attar "rahime-hullahü teâlâ" anlatıyor: Hocam Behaeddin-i Buhari hazretleri, beni talebeliğe kabul edince, Onu o kadar sevdim ve o kadar bağlandım ki, bir an bile ayrılmak istemiyordum yanından. Zira Onun yanında geçirdiğim az bir zaman, Onsuz geçen aylardan, senelerden daha kıymetliydi benim için. Birine bir teveccüh etseydi, tasavvufun en yüksek derecesine yükseltirdi onu bir anda. Bir gün bana bakıp sordu: - Alaeddin, beni seviyor musun? - Hem de çok seviyorum efendim. - Peki kalbindeki bu sevgi senden midir, yoksa benden mi? - Sevgi benden efendim, ama hidayetime siz sebep oldunuz, dedim. O zaman; - Peki, öyle olsun, buyurdu ve sustu. O anda o muhabbet silindi kalbimden. Az önce, Onun muhabbetiyle yanıyorken, şimdi ondan bir zerre bile kalmamıştı. Buz gibi olmuştum. Hata ettiğimi o zaman anladım. Ve büyük pişmanlık içinde; - Affedin hocam. Bendeki o sevgi de zat-ı alinizden geliyormuş, dedim. Baktım tebessüm ediyordu. O anda kalbim Onun muhabbetiyle doldu tekrar. İSLAMİYET İLİM DİNİDİR Bu zat bir gün sevdiklerine; - İslâmiyetten az bir şey öğrenmek, birçok geceleri yapılan nafile ibadetten daha sevaptır, buyurdu. - Neden böyledir efendim? dediler. - Çünkü İslâmiyet "ilim dini"dir. Bilmeden Müslümanlık olmaz. Resulullaha "aleyhissalâtü vesselâm" tam tâbi olabilmek için dinimizin hükümlerini iyi bilmek gerekir, buyurdu. Sordular: - Sonra ne mühimdir efendim? - Sonra, bu öğrendiklerini yapmak mühimdir tabii. Zira amel edilmeyen bilgi, insana "vebal"dir. Ahirette azab yapılmasına sebep olur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Siz mi beni buldunuz?.."
23-10-2009 01:00
Alaeddin-i Attar hazretleri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün talebesiyle sohbet ediyordu ki, bir ara sohbeti kesip; - Siz mi beni buldunuz, yoksa ben mi sizi? diye sordu talebelere. Talebeler; - Biz fakirler sizi bulduk efendim, dediler. O zaman; - Peki, bulun beni öyleyse! buyurdu. Ve bir anda kayboldu gözden. Göremiyorlardı bir saniye önce karşılarında olan hocalarını. Hata ettiklerini anladılar. Ağlayıp, yaşlar aktı gözlerinden. Büyük pişmanlık içinde; - Hata ettik efendim, affedin. Elbette ki siz bizi buldunuz, dediler. Böyle der demez gördüler yine hocalarını karşılarında. Az önceki yerinde oturuyordu. İLİM, AMEL, İHLAS Bu zat, bir sohbetinde; - İslâmiyetin dayandığı üç esas vardır, buyurdu. Bunlar, ilim, amel ve ihlastır. Sordular: - İlim'den maksat nedir efendim? - İslâmiyeti öğrenmektir. - Amel'den maksat nedir efendim? - Öğrendiklerini yapmaktır. - Ya ihlas hocam? - İhlas, samimiyet demektir. İnsan ibadetlerini ve her yaptığı işi "ihlas"la yapmalı ki, o amelin faydasını yarın mizanında görsün, buyurdu. Ve daha açıkladı: - İhlas, her işi Allah emrettiği için yapmaktır. Ve bu halis niyete, az da olsa bir "dünya menfaati" karıştırmamaktır. Şöyle devam etti: - Müminin "ihlaslı" ve "ihlassız" amelleri, mahşer günü birbirinden ayrılacak. Allah rızası için yapmadığı amellerden dolayı Rabbinin huzurunda çok mahcub olacaktır. Şöyle bitirdi: - Her nefes, insana, o ebedi hayatın ya "sonsuz saadeti"ni temin edecek, ya da hiç dayanılamayan "sonsuz Cehennem ateşi"ne götürecektir o kimseyi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Önceleri içki içerdi!..
24-10-2009 01:00
Ahmed Namıki Cami hazretlerinin, gençliğinde kötü arkadaşları vardı. Yer içip gezer, başka şey düşünmezlerdi. Hatta "içki içmeyi" âdet edinmişler, bu maksatla "kırk küp" alıp bir mahzene dizmişlerdi ki, kırkı da şarapla doluydu. Her gün sırayla biri gider, şarap getirirdi o mahzenden. Sıra Ahmed Namık'a gelince, merkebine binip, gitti şarap küplerinin olduğu mahzene. Fakat o da ne? Küplerin kırkı da boştu. Kendi kendine; "Dün, hepsi de şarapla doluydu bu küplerin" diye düşündü. Şaşkın halde bağ evine yönelip, oradaki şaraplardan yükledi merkebine. Fakat merkep yürümüyordu bu defa da. Ne kadar dürtüp vurduysa da, gitmiyordu. "Neler oluyor?" diye düşünürken bir nida işitti gaipten. - Ey Ahmed, ilişme hayvana. Zira yürümesine biz mani oluyoruz! diyordu. O anda bir pişmanlık dolmuştu kalbine. Secdeye kapanıp; - Tövbe yâ Rabbî, artık içmeyeceğim. Ama emir buyur, merkebim yürüsün de arkadaşlarıma mahcub olmayayım, diye yalvardı. O anda yürümeye başladı hayvan. Nihayet gelip, şarapları koydu ortaya. Kendisi çekildi kenara. Arkadaşları sordu: - Niçin geri çekilirsin? - Ben tövbe ettim, artık içmeyeceğim. - Bırak şakayı da gel sofraya. - Hayır içmeyeceğim. - Sende bugün bir haller var, ne oldu? O esnada gaibden; - Ey Ahmed! Al da iç ellerinden! diye bir ses duydu. Bu emirle alıp içti. Ancak hayrette kaldı birden. Zira içtiği, şarap değil, "bal şerbeti"ydi. Doldurup arkadaşlarına da ikram etti. Onlar da içince, şaşkına döndüler. Zira onların içtiği de "şerbet" olmuştu. Hepsi, günahlarına tövbe ettiler. Sonra, ellerine birer odun kütüğü alıp, birer birer kırdılar o küplerin tamamını.
.Bu hırka senin değil!"
25-10-2009 01:00
Ebu Said-i Ebül Hayr hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" ibadette giydiği bir "hırkası" vardı ki, hazret-i Ebu Bekr'e "radıyallahü teâlâ anh" ait olup, elden ele dolaşarak gelmişti kendisine. Bir gün gaibten; - Bu hırkayı, Ahmed Namıki'ye teslim et! diye bir ilham geldi can kulağına. - Başüstüne efendim, dedi hemen. Ancak kendisinin Ebu Tahir adında bir oğlu vardı ki, kendi kendine; "Lâyık değilsem de bu hırkayı ileride ben giyerim" diye ümitleniyordu. Babası, onun bu düşüncesini anlayıp, huzuruna çağırdı ve; - Ey oğlum, bu hırka, senden daha ehil bir kimseye nasib olacak, buyurdu. Vasiyetine devamla; - Vefatımdan seneler sonra bu medreseye şöyle şöyle bir genç girecek. Sen o esnada kürsüde vaaza başlamış olursun. O içeri girince, hemen kalk ve kendi elinle bu hırkayı Ona giydir! buyurdu. Birkaç gün sonra da vefat etti. Aradan nice yıllar geçmişti ki, oğlu Ebu Tahir rüya gördü bir gece. Şöyle ki; Babası kendisine; - Ey oğlum, kalk. Kutb-u Evliya oraya doğru geliyor, buyurdu. Uyanıp kalktı hemen. Kapıya çıkınca, bir gencin nur saçarak oraya doğru geldiğini görüp, babasının yıllar önceki vasiyetini hatırladı hemen. Medreseye koşup, oturdu vaaz kürsüsüne. Henüz vaaza yeni başlamıştı ki, "nurlu bir genç" kapıdan girdi. Dikkatle bakınca, Onun rüyada gördüğü o genç olduğunu anladı. Kendi kendine; "Bu genç hırka için geldi. Ama nefsim, bunu ona vermeye razı olmuyor" diye düşündü. O böyle düşünürken o genç; - Ama emanete riayet lazımdır, dedi. Ebu Tahir o zaman anladı bu gencin ehl-i keramet bir veli olduğunu. Hırkayı, hürmet ve saygı ile giydirdi o gencin üzerine. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Taşın altını yokla!"
26-10-2009 01:00
Ahmed Namıki Cami "kuddise sirruh" hazretleri, herkese karşı merhametliydi. Cömert olup, herkese iyilik yapıyordu. Kimin bir derdi olsa, Ona gidiyordu hemen. O devirde yaşayan salih ve zengin bir kimse de vardı ki, o da hayır hasenat yapıyordu insanlara. Ancak daha sonra fakirleşti. Bütün malı ve serveti çıktı elinden, Ama bu durumunu kimselere diyemiyor, kimseden bir şey isteyemiyordu. Yaşlıydı da. Çalışıp para kazanmaya mecali yoktu. Bir gün, camide sıkıntıyla otururken, karşısında, ihtiyar, pir-i fani bir kişi belirdi. Ahmed Namıki Cami hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" kendisiydi bu gelen. Selâm verip sordu: - Senin bir derdin mi var? - Evet efendim, sıkıntılıyım. Ama kimseye açamıyorum derdimi. Kulağına eğilip; - Falan yerde, Ahmed-i Namıki diye biri var. Ona git, o senin derdinle alakadar olur, diye fısıldadı yavaşça. - Peki efendim, dedi. Ertesi gün erkenden kalkıp gitti tarif edilen adrese. Ahmed Namıki Cami hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" bulup anlattı derdini. Büyük veli; - Üzülme, buyurdu. Bir kapı kapanırsa, çok kapılar açılır. Sonra sordu ona: - Senin, günlük nafaka ihtiyacın ne kadardır? - Şu kadar altın efendim. Bahçede bir taş gösterdi kendisine. - Şu taşı görüyor musun? - Evet efendim. - Her sabah gelip yokla onun altını. O kadar altını bulursun o taşın altında, buyurdu. Ve ekledi: - Ama ihtiyacın ne ise, o kadar al. Fazlasını alırsan, kesilir. - Peki efendim, deyip, teşekkür etti. Artık her gün gidip o taşı kaldırıyor, günlük ihtiyaç kadar altını oradan alıyordu. www.gonulsultanlari.com T
.Taht üzerinde taşıdılar...
27-10-2009 01:00
Ahmed Namıki Cami "kuddise sirruh" hazretleri, bir gün kimseye haber vermeden Herat'a gitmek için yola çıktı. Ancak Heratlılar, bunu haber alıp, genç ihtiyar cümle halk yollara döküldüler. İki saatlik yoldan karşıladılar kendisini. Ve Onu "bir taht" üzerine oturtup, omuzlarında taşıdılar uzun müddet. Ona hizmetle herkesin bereketlenmesi için birkaç adım taşıyan, geri çekiliyor, başkası giriyordu tahtın altına. Bu şekilde, Herat'a vardılar nihayet. Müftünün konağında misafir ettiler kendisini. EN BÜYÜK GÜNAH Bir gün bir talebesi bu zata gelip; - Efendim, dinimizde en büyük günah nedir? diye sordu. Cevabında; - En büyük günah, günahın günah olduğunu bilmemektir, buyurdu. Yani bir şeyin günah olduğunu bilmemek, o günahı işlemekten daha büyük günahtır oğlum. - Peki hocam, ondan büyük günah nedir? - Günahı, ibadet olarak yapmaktır. - Anlayamadım. Günah da ibadet olarak yapılır mı ki efendim? - Maalesef yapılıyor evladım. Mesela "bid'at" işlemek böyledir. Dinimizde olmayan bir şeyi ibadet olarak yapmak "bid'at"tir. Bid'at işleyenler, tövbe de etmezler. - Neden hocam? - Çünkü o yaptığı şeyin günah olduğunu bilmiyor da ondan. İbadet olarak yapıyor onu. Bunun için de tövbe etmek aklına gelmiyor. Delikanlı sordu yine: - Günah işlemekle iman gider mi efendim? - Hayır gitmez. - Büyük günah işlese de mi efendim? - Evet, büyük günah işlese de imanı gitmez. Delikanlı merak etmişti: - İman nasıl gider peki efendim? - Harama helal, helale de haram diyenin imanı gider. Ama tövbe ederse muhakkak affolur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Büyükler imtihan edilmez!..
28-10-2009 01:00
Herat'ta, Abdullah Zahid diye biri vardı ki, bayram günleri hariç, her gün oruç tutar, çok ibadet yaptığı için de herkes tarafından sevilir, sayılırdı. Ahmed Namıki Cami hazretleri "rahime-hullahü teâlâ" Herat'a gidince, Abdullah Zahid'in merak sardı içini. Zira Onun, "büyük veli" olduğunu söylemişlerdi kendisine. O akşam hanımına; - Herat'a biri gelmiş, veli diyorlar. Gidip bir göreyim, gerçekten veli midir, öğreneyim, dedi. Hanımı kendisine; - Bu niyetle gitmen doğru değil, dedi. - Neden? - Çünkü o, gerçekten büyük veli. "Allah dostları"nın yanına imtihan için gitmek uygun olmaz. Gideceksen, istifade etmeye niyetlen. Ve ne emrederse, yerine getir. Ancak o, hoşlanmadı bu sözlerden. - Sen bu işlerden anlamazsın, dedi. Ve giyinip çıktı evden. Bir "Allah dostu"nu imtihana gidiyordu. Nihayet gidip, girdi huzuruna. Namıki Cami hazretleri ona; - Hoş geldiniz, dedi. - Hoş bulduk. - Size bir şey söylesem yapar mısınız? - Günah değilse yaparım elbette. - Günah değil. Şu karşıki kasaptan bir kuzu budu al. Bakkaldan da biraz yağ, biraz da pekmez alıp, evine götür. Eti pişir, pekmezi de koy sofraya. Oturup, hanımınla birlikte yiyin afiyetle. Adam dudak büktü: - Yemek nedir ki? Ben otuz senedir gündüzleri bir şey yemiyorum. - Ey zahid! Sen dediğimi yap. Yemekten sonra da bizi vesile edip dua et. Muradın her neyse, inşallah kavuşursun, buyurdu. - Peki, dedi isteksiz olarak. Ve o şeyleri alıp gitti eve. Hanımıyla birlikte yiyip, sonra da; - Yâ ilahi, bu zatın hürmetine kalb gözümü aç. Şehrin dört tarafında ne varsa hepsini göreyim, diye dua etti. O anda açıldı kalb gözü. Şehrin içinde ne varsa, hepsini görüyordu artık. > www.gonulsultanlari.com
Ben kim oluyorum ki!.."
29-10-2009 01:00
Ahmed Namıki Cami "kuddise sirruh" hazretleri, bir gün evden çıkıyordu ki, kalbine; "Gitme, dertli bir Müslüman sana geliyor. Seni evde bulamazsa, üzülür" diye ilham olundu. Ve az sonra geldi misafirleri... Anne, baba ve çocukları. Adamcağız arz etti: - Efendim, biz filan yerden geliyoruz. Bir derdimiz var da onu size arz edecektik. - Hayırdır, nedir derdiniz? - Efendim, Allah bize çok mal mülk verdi. Çok şükür bir de erkek evlat verdi, ama doğuştan âmâdır çocuğumuz. - Doktora gösterdiniz mi? - Çok gösterdik, ama çare bulamadılar. Mecburen size geldik efendim. Bir dua etseniz de açılsa gözleri evladımızın. Ahmed Namıki Cami hazretleri; - Çok isterdim, ama buna gücüm yetmez. Zira ölüleri diriltmek ve âmâ gözleri açmak, İsa Nebî'ye ait bir mucizedir. Ahmed kim oluyor ki, Onun duasını almak için buralara geldiniz? buyurdu. Böyle deyince, adam mahzun oldu. Kırıldı ümidi. O üzülünce, büyük veli; - Yaklaştırın bir bakayım, buyurdu. Sevinerek verdiler kucaktaki çocuğu bu "Allah dostu"na. Büyük veli, iki baş parmağını çocuğun gözlerine sürüp; - Allah'ın izni ile açılın! buyurdu. O anda açıldı gözleri çocuğun. Babası çok sevinip; - Efendim! Şu anda dünyalar benim oldu sanki. Fakat merak ettim. Önce, "Bu işe gücüm yetmez" dediniz. Sonra dua ettiniz. Hikmeti neydi acaba? Buyurdu ki: - Evet, önce öyle dedim. Ancak ben öyle deyince, Hak teâlâ kalbime; "Ey Ahmed! Ölüleri İsa mı diriltmişti? Körleri, dilsizleri, o mu iyi etmişti? Bütün bunları elbette biz yapmış, Onu da sebep kılmıştık. Bu çocuğun şifası için de seni sebep kıldık. Sen dua et, şifasını biz veririz" diye ilham eyledi. Onun için dua ettim. Adamcağız teşekkür etti. Sonra çocuklarını alıp, sevinç ve huzur içinde ayrılıp gittiler... www.gonulsultanlari.com
.Pamuk ve ateş koru!..
30-10-2009 01:00
Ahmed Yesevi "rahime-hullahü teâlâ" hazretleri, kepçe-kaşık imal edip onları satar, parasını talebenin ihtiyaçlarına kullanırdı. Kendi öküzünü kullanırdı bu iş için. Şöyle ki, yaptığı kepçe ve kaşıkları öküzün heybesine doldurup, salardı onu çarşıya. Hayvan, her gün pazar yerine gider, dolaşır, akşamları eve dönerdi yine. İsteyen, o heybeden istediğini alıp, ücretini aynı heybeye koyardı. Kendisi ise kalblere hayat sunan mübarek sohbetleriyle insanlara faydalı olurdu. Şöhreti artıp da gelenlerin sayısı "yüz binler"i aşınca, kötü niyetliler ve kendisini çekemeyenler, bu büyük velînin itibarını sarsmak için, hakkında iftiralar uydurup her tarafa yaydılar. Daha çok Horasan'da yayıldı bu fitne. Ahmed Yesevi hazretleri üzülüyordu. Zira o yalanlara, bazı saf Müslümanlar da inanıyor, bu sebeple çeşitli felaketlere düçar oluyorlardı. Büyük veli, o temiz kimseleri belalardan kurtarmak için talebesinden birine bir kutu verip; - Bu kutuyu Horasan'daki hasetçilere götür, teslim et, buyurdu. Talebe; - Başüstüne efendim, dedi. Ve o mühürlü kutuyu alıp çıktı yola. Horasan'da, o fitneci insanları bulup, hocasının emriyle geldiğini söyleyerek cebindeki kutuyu çıkarıp koydu önlerine. Hasetçilerden kim varsa, bir haberle orada toplandılar. Hepsi de kutuyu merak ediyor; - Acaba içinde ne var? diyorlardı. Merak ve heyecanla kutuyu açtılar. İçindekini görünce hayretten donakaldılar. Zira kutu içinde, bir miktar "Pamuk", pamuğun üzerinde de yanar vaziyette kıpkırmızı bir "Ateş koru" duruyordu. Bunu gören o hasetçilerin, mahcubiyetten başları öne eğildi. Yaptıklarına pişman oldular. Ve toplanıp, huzuruna gittiler bu büyük velinin. Özür dileyip, sadık birer talebesi oldular hepsi de. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin geldi, ne oldu?..
31-10-2009 01:00
Ahmed Yesevi "rahime-hullahü teâlâ" zamanında Mervezi adında meşhur bir müderris vardı ki, bu büyük veliyi sevmiyor, hatta kalbinde düşmanlık besliyordu bu Allah dostuna. Çünkü iftiracılara aldanarak kötü bellemişti kendisini. İnsanların dinini ifsat ediyor diye inandığından, ona diş biliyor, haddini bildirmek için fırsat kolluyordu. Ve verdi kararını. Kendisine inanmış ilim ehli "dört yüz kişi"yle gidip, imtihan edecekti güya. Bunun için İslâmiyetten "üç bin mesele" seçtiler ki, kendilerince en zor meselelerdi bunlar. Onları defterine yazmış, ayrıca da ezberlemişti. Ve bir sabah toplanıp geldiler. Bir gurur içinde girdiler dergâha... Mervezi, hâl hatır sormadan, hatta selâm bile vermeden, büyük bir hırsla; - İnsanların dinini ifsad eden sen misin? diye çıkıştı büyük velîye. Ahmed Yesevi hazretleri sakindi. Gayet yumuşak bir sesle; - Efendim, uzak yoldan geldiniz. Hele şöyle oturup dinlenin. Görüşecek bir mesele varsa sonra görüşürüz, buyurdu. Hiç böyle bir şey beklemiyorlardı. Mağrur Mervezi çok mahcub oldu. Ama vazgeçmedi imtihan etmekten. Ertesi gün dergâha geldi. Ve çıktı Ahmed Yesevi hazretlerinin vaaz kürsüsüne. Hazırladığı o çetin sualleri sorup, güya zor durumda bırakacaktı bu büyük zatı. Fakat o da ne? Tek kelime bile konuşamıyordu. Çünkü silinmişti zihnindeki bilgiler. Suallerden birini bile hatırlamıyordu. Defterini çıkardı hemen. Oradan bakıp hatırlayacaktı güya. Fakat defterdeki yazılar da silinmişti. Bomboştu sayfalar. O zaman anladı hata ettiğini. Büyüklüğünü kabul edip, talebesi oldu. Ve beş sene sonra, irşad için "mutlak icazet" aldı kendisinden. www.gonulsultanlari.com
.Yer altında yaşadı!..
01-11-2009 01:00
Ahmed Yesevi "rahime-hullahü teâlâ", küçük yaşından beri Resulullah Efendimizin "aleyhissalâtü vesselâm" her sünnetine riayet ederdi. Yaş konusunda da takib etti Onu. Altmışüç yaşına gelince; "Allah'ın Resulü, bu yaşta dünyadan ayrılmışken, benim yeryüzünde durmam Onu sevmeye yakışmaz" diyerek, bir hücre yaptırdı yer altında. Kalan ömrünü o hücrede geçirdi. Mezar gibi bir yerdi orası. Dar, küçük ve karanlık. O yerde, ibadetle geçirdi kalan ömrünü. Yüzyirmiüç yaşında, vefat etti o hücrede. İLAHLIK DAVASINDA BULUNMA! Bir gün bir talebesine; - Evladım, sakın ola, gittiğin yerde Allahlık ve Peygamberlik dâvâsında bulunmayasın, diye tembih etti. Talebe şaşırdı: - Tövbe hocam, hiç öyle şey olur mu? - Olabilir evladım. - Nasıl olur efendim? - Her istediğinin olmasını istemek, "Allahlık" iddiasında bulunmak, her sözünün dinlenmesini istemek de "Peygamberlik" dâvâ etmektir oğlum. Çünkü biz kuluz. Yalnız Allahü teâlânın istediği olur ve yalnız Peygamberin "aleyhissalâtü vesselâm" sözüne mutlak itaat edilir. YÜZ ŞEHİT SEVABI Bir gün de talebesinden biri; - Hocam, şehit sevabı nasıl kazanılır? diye sordu. Cevaben; - Sana ben, bir değil, "yüz" şehit sevabı kazandıran bir amel söyleyeyim. Gıybet eden birini görürsen, konuşturma, sustur hemen! buyurdu. - Nasıl susturayım hocam? - Açıkça Sus! diyeceksin. Nitekim Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm" bir hadis-i şeriflerinde; "Gıybet edene Sus! diyene, yüz şehit sevabı verilir" buyuruyor. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ona iftira attılar!..
02-11-2009 01:00
Yesi şehrine yakın bir belde vardı ki, oradaki halk düşmanlık besliyorlardı Ahmed Yesevi hazretlerine "rahmetullahi aleyh". Onun şöhreti arttıkça onların da düşmanlıkları artıyordu. Bu nasibsizler, bir gün toplanıp, Onu "hırsızlık" suçuyla karalamak için karar aldılar. Bunun için, bir "sığır"ı kesip, gizlice bu zatın dergâhının avlusuna bıraktılar bir gece yarısı. Ertesi gün de dergâh kapısına gelip; - Sığırımız çalınmış, siz aldınız! diye yaygara kopardılar. Sesleri duyan oraya koşuyordu. Kapıda gürültü çıkarıp içeri girmek istiyorlardı. Başka insanlar da gelip toplandılar. Güya sığırı avluda bularak, "hırsız" damgasını basacaklardı bu "Allah Dostu"na. Gürültüler çoğalınca, büyük veli; - Haydi, girin köpekler! diyerek açtı kapıyı. Çapulcular avluya girer girmez birer "köpek" şekline girdiler o anda. Ve kendi kestikleri sığıra hücum edip, kısa zamanda yiyerek bitirdiler hayvanı. Ancak üzülüyorlardı köpek olduklarına. Kurtulmaları için çok yalvardılar. Yine acıdı mübarek zat. Dua etti onlara. "İnsan" şekline girdiler tekrar. SANA NASİP OLACAK Bir gün, Timur Han ordusuyla Buhara'ya giderken Türkistan'da rüya gördü bir gece. Ahmed Yesevi hazretleri kendisine; - Ey yiğit! Burada fazla kalma, ordunla hemen Buhara'ya git ki, o memleketin fethi sana nasib olacak, buyurdu. Timur Han, bu işareti alır almaz, Buhara'ya yürüdü acele. Ve o büyük velinin himmet ve duasıyla fethetti Buhara'yı. "Hazret-i Hızır" da yanındaydı. Ahmed Yesevi hazretleri vefat edince, ona bir türbe yaptırdı ki, halen bütün haşmetiyle ayakta durmaktadır
.Üzülme ey hatun!.."
03-11-2009 01:00
İmam-ı Buhari "rahime-hullahü teâlâ" büyük hadis âlimi olup, meşhur "Sahih-i Buhari" kitabını o yazmıştır. Küçük yaşta iken babası vefat etti. Annesi oğlunun tahsilini üzerine aldı. Nesi varsa, bu yolda harcadı. Henüz çocukken gözlerine bir hastalık gelmiş ve görmez olmuştu iki gözü de. Kadıncağız gece gündüz dua ediyor, şifa vermesi için Allahü teâlâya yalvarıyordu ki, bir gece İbrahim aleyhisselâm'ı görüp, dua istedi Ondan. İbrahim Halilullah "aleyhisselâm"; - Ey hatun, üzülme. Hak teâlâ oğlunun gözlerini açacak, buyurdu. Uyanıp, oğlunun yanına koştu hemen. İki gözünün de açılmış olduğunu görüp şükretti Rabbine. On yaşında başladı hadis ezberlemeye. Ama yazmaya lüzum görmezdi. Zira bir duyuşta ezberliyordu. Onbeş yaşına gelmeden, "yetmiş bin" hadisi ezber biliyordu. Hem de ravileriyle birlikte. Hatta bu ravilerin adlarını, künyelerini, ahlâki ve hafıza durumlarını, nerede, ne zaman doğmuş ve ne zaman, nerede ölmüş olduklarını birlikte biliyordu. Onaltı yaşında, bütün hadis kitaplarını ezberlemiş ve seyahat edip, hadis ravileriyle görüşmüştü tek tek. Kırk yaşına kadar, "bin" hadis âlimiyle görüşüp konuştu. Böylece hadis ilminde "İmam" unvanına kavuştu ki bu, "üçyüz bin"den fazla hadis-i şerif ezberlemiş olduğunu gösteriyordu. Hadiste, yerini tutan kimse yoktu o devirde. "Doksan bin" kişi hadis almıştı kendisinden. Nişabur'a gittiğinde, "dört bin" kişi karşıladı kendisini. Sahih-i Buhari kitabını onaltı senede yazıp tamamladı. Her bir hadis-i şerifi yazmadan önce gusül abdesti alıp, Beytullah'a gelir ve makam-ı İbrahim'de iki rekat namaz kılıp istihare yapar, "sahih" olduğuna tam kanaat ederse, ancak o zaman Besmele okuyarak yazardı o hadisi kitabına. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Söyle, yanıma gelsin!.."
04-11-2009 01:00
İmam-ı Buhari "rahime-hullahü teâlâ" hazretlerinin ilminin üstünlüğü ve dininin bütünlüğü her yere yayılınca, insanlar her taraftan yanına üşüşmeye başladı. Ancak bazı kimseler haset ettiler. Hakkında dedikodu çıkardılar. O da Nişabur'dan Buhara'ya göç etti. İnsanlar, akın akın ziyaret ettiler kendisini. Oranın valisi bir memuruna; - Git İmam'a söyle, yanıma gelsin! diye emir verdi. O görevli de gelip; - Vâlimiz sizi huzuruna çağırıyor. Zira ilmi, bizzat ağzınızdan dinlemeyi, çocuklarına da ders vermenizi istiyor, dedi. büyük İmam biraz düşünüp; - Benim Ona gitmem uygun olmaz. Zira ben kalkıp valinin ayağına gidersem ilmi zelil ederim. İlim almak isteyen, ilmin yanına gelir. Âlim onun ayağına gitmez, buyurdu. Ve ekledi: - Çocukları da ders için buraya gelmeliler. Zira vaktimi onlara tahsis edersem, diğer talebelere haksızlık olur. Haberci dönüp, arz etti durumu. Ancak bu cevap, nefsine ağır geldi valinin. Gururuna dokundu. Hatta fena halde öfkelenenip; - Öyleyse terk etsin Buhara'yı! diye kükredi. Hazret-i İmam, çok üzüldüyse de, bir şey demedi. Allahü teâlâya havale etti onu. Bir ay geçmemişti ki, o vali "yolsuzluk" yapıp, alındı görevinden. Ceza olarak bir merkebe bindirilip sokak sokak gezdirildi şehirde. İnsanlar yüzüne tükürdüler. Çoluk çocuk bile hakaret etti kendisine. Ve onun bu halinden, ibret aldı insanlar. Hazret-i İmam ise oradan çıkıp Semerkant'a gidiyordu ki, orada da hakkında dedikodu yapıldığını işitti yolda. Bu insanların halinden çok üzülüp, daraldı temiz ruhu. Bir gece, teheccüd namazının secdesinde, - Yâ Rabbî ruhumu al! diye yalvardı. O gece ayrıldı dünyadan. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
Günah, ateş gibidir!..
05-11-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri zamanında "rahime-hullahü teâlâ" bir genç vardı ki, bu büyük veliyi çok severdi. Ama bazen nefsine uyup günah işlerdi. Yine bir gün şeytana uyup günah olan bir iş yapıyordu ki, bu mübarek zatın sesini duyup toparlandı birden. Zira o büyük veli; - Dur, yapma! O iş günahtır! diye seslenmişti kendisine. Etrafına baktı, göremedi kimseyi. Kimsecikler yoktu orada. Oradan doğruca hocasının huzuruna koştu. Büyük veli onu görünce; - Haram, ateş gibidir evladım. Rabbimiz, hiç yoktan yaratıp, bunca nimetleri vermişken, bir kul Ona karşı nasıl günah işleyebilir? buyurdu EN AKILLI İNSAN Bir gün de gençten biri; - En akıllı insan kimdir efendim? diye sordu bu zata. Cevaben; - En akıllı insan, kendisini ateşten kurtarandır, buyurdu. - Hangi ateşten efendim? - Cehennem ateşinden tabii ki. Kendisini yanmaktan kurtaramayana hiç akıllı denilir mi evladım? Genç başını salladı: - Anladım efendim. BİR KALPTE İKİ SEVGİ Bir gün de bir başkası, - Efendim, herkes tarafından sevilmek istiyorum. Ne yapayım? diye sordu. Cevabında; - Sevilmek istiyorsan, kendini s
.evme! buyurdu. Ve açıkladı: - Demem o ki, bir kalpte iki sevgi bulunmaz. İnsan ya "Allah"ı sever, ya da "kendisi"ni. Kendini sevmezsen, seni herkes sever. Seversen, kimse sevmez. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kerametleri görülürdü...
06-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" annesi anlatıyor: Oğlum Behaeddin henüz dört yaşındaydı ki, kerametleri görülürdü zaman zaman. Mesela bir ineğimiz vardı bahçede. Bu inek yavru yapacaktı. Ancak doğurmasına birkaç ay vardı ki, oğlum Behaeddin o ineği bana gösterip; - Anneciğim, bu inek beyaz başlı bir yavru doğuracak, deyiverdi. Aradan birkaç ay geçti. O inek, beyaz başlı buzağı doğurdu gerçekten. CENNETE NE İLE GİRİLİR? Bir gün bazı gençler bu zata gelip; - Efendim, Cennete ne ile girilir? diye sordular. Cevaben; - Allah'ın rahmetiyle, buyurdu. - Sevaplarımızla değil mi hocam? - Hayır. Cennete girmek, ancak Allahü teâlânın rahmetiyle olur. - Herkes için de böyle midir efendim? - Evet. Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" bir gün; "Hiçbir kul, kendi ameliyle Cennete girmez. Ancak Allahü teâlânın rahmetiyle girebilir" buyurmuşlardı. Eshab-ı kiram aleyhimürrıdvan; - Sen de mi yâ Resulallah? diye sordu. Efendimiz aleyhisselam; - Evet ben de, buyurdular. EĞER BÖYLE YAPARSAK Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, mümin, Allahü teâlânın sıfatlarıyla sıfatlanmalıdır, buyurdu. Anlamadılar: - O nasıl olur efendim? Bunu izah için; - Mesela Allahü teâlâ "affedici"dir. Biz de O'nun kullarını affedeceğiz, buyurdu. Ve ilave etti: - Yine Allahü teâlâ, kullarının günahlarını "örtücü"dür. Biz de, din kardeşlerimizin ayıp ve kusurlarını örtüp, kimseye anlatmayacağız. Bunu yapabilirsek, Allahü teâlânın sıfatlarıyla sıfatlanmış oluruz.
."Tasavvufla ilgim yoktu!.."
07-11-2009 01:00
Bir gün Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerine bazı sevdikleri; - Efendim, bu yüksek dereceye nasıl kavuştunuz? diye sordular. Şöyle anlattı: Benim, tasavvufla hiç ilgim yoktu. Evliyalık nedir, bilmiyordum. Hiçbir tasavvuf kitabı da okumuş değildim. Ama bir hasletim vardı. Darda kalanların yardımına koşardım. Dost düşman ayırmaz, hatta kâfir-Müslüman demez, herkese hizmet için can atardım. İşte bu huyum sebebiyle, Hak teâlâ tasavvufun "en yüksek derecesi"ni ihsan etti bana. Ve bir misal verdi: Mesela medresede okurken üç arkadaşım vardı ki, hasta oldular bir zaman. Onların hizmetini ben aldım üzerime. Gece gündüz tedavileriyle uğraştım. Hastalıkları bana da sirayet etti. Ama hizmeti bırakmadım. Çünkü severek yapıyordum. Bu, elimde değildi zira. Hilkatimde vardı bu haslet. Siz de benim gibi olun. Çok faydasına kavuşursunuz. BEN HAKSIZIM DEYİN! Bir gün bazı gençler bu zata gelerek; - Hocam bize nasihat eder misiniz, diye rica ettiler. Onlara cevaben; - İnsanların kaybettiğini bulmaya çalışın, buyurdu. Sordular: - O nedir ki efendim? - Sevgi ve samimiyet. Sertlikle bir yere varılmaz. İnsanlarla iyi geçinin. Bir ihtilafa düşerseniz; "Ben haksızım" deyin. - Neden efendim? - Çünkü Peygamberimizin müjdesi var bu konuda. - Ne müjdeliyor hocam? - Böyle yapana Cennette büyük bir "köşk" verileceğini müjdeliyor ve "Kefili de benim" buyuruyor. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Nefsin sana düşmandır!"
08-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari "kuddise sirruh" hazretleri, evliyanın büyüklerindendir. Kendisi anlatıyor: Tasavvufa girdiğim ilk günlerde bir "mübarek zat" ile yakınlığım olmuştu. Kendisine; - Bana nasihat edin, diye ricada bulundum. Cevaben bana; - Nefsin sana düşmandır. Dikkat et, günahlar karşısında seni mağlub etmesin. Bu yolda asıl maksat, "nefsi temizlemektir" ki, o yola gelirse, asıl iş hallolmuş demektir, buyurdu. - Efendim, teveccüh buyurun da, bu işi halletmem kolay olsun, diye arz ettim. O mübarek zat; - Öyleyse, tenha bir yere git. İnsanlardan ümit kesip, yalnız Allah'a güven, buyurdu. Ve ekledi: - Orada gece gündüz ibadet yap. Allah'tan başkalarına rağbet etme. - Peki efendim, deyip ayrıldım. Tenha bir dağa gidip, gece gündüz ibadet yapmaya başladım orada. Sonra tekrar yanına gittiğimde; - Ey Behaeddin, şimdi de aç, fakir ve muhtaçları kolla. Nerede bir hasta, garip ve yaşlı görürsen, yardımcı ol. Ve nerede bir yetim ve öksüz görürsen, hatırını sor, derdine derman ol! buyurdu. Ve ekledi: - Kâfir de olsa kimseyi incitme. Zira onlar da Hak teâlânın kullarıdır. - Peki efendim, deyip tuttum bu nasihatini de. Sonra yine huzuruna vardım. - Şimdi de hayvanlara dikkat et, buyurdu. Onlara karşı da şefkatli ol. Unutma ki, hayvanlar da Allah'ın mahlukudur. - Peki deyip, huzurundan ayrıldım. Tuttum bu nasihatini de. Bütün bunlar, nefsimin ıslahı içindi. Son olarak huzuruna gittiğimde; - Şimdi de sokakların temizliğine dikkat et. Yollarda, yolcuları rahatsız edecek bir şey görürsen, eğilip onları al. Yolları temizle ki, yoldan gelip geçenler eziyet çekmesinler, buyurdu. Bu nasihatini de tuttum. Nefsimin şerrinden böylece kurtuldum. > www.gonulsultanlari.com
.Ölümden bahsediyorlarsa!..
09-11-2009 01:00
Behaeddin Buhari "kuddise sirruh" hazretleri, anlatıyor: Tasavvufa girdiğim ilk günlerde, sohbet eden iki mümin görseydim, yanlarına sokulup dinlerdim. Eğer "ahiret"ten ve "ölüm"den bahsediyorlarsa, ferahlardım. Yok eğer "dünyalık" şeylerden konuşuyorlarsa, terk ederdim o yeri. Bir gün de, kumarhaneye düştü yolum. Girip kumar oynayanları seyre koyuldum. Onlardan iki kişi vardı ki, kendilerinden geçmiş halde oynuyorlardı. Hatta öyle dalmışlardı ki oyuna, benim girdiğimi bile fark etmediler. Birisi peş peşe oyun kaybediyor, yine de vazgeçmiyordu kumardan. Ne kadar parası varsa, kaybetti hepsini. Sonra diğer dünyalıklarını koydu ortaya. Onları da kaybetti. Dünyalık hiçbir şeyi kalmadığı halde yine devam ediyordu kumara. O kumarbazın hali, bana ibret oldu. Zira her şeyini kaybetse de, yine devam ediyordu. Kendi kendime; "Demek ki insan, haram olsa bile, o işe hırsla devam edebiliyor" diye düşündüm. Öyleyse ben de "Hak yolunda" böyle gayret edeyim, diye karar verdim o gün. "Nefsimi ezmek" için, daha bir gayretle çalıştım. Her şeyde dine uyup, fırsat vermedim nefsime. Zira bu yolda "nefse muhalefet" etmekle ilerleneceğini iyi biliyordum. Velhasıl bu yolda ne edindimse, "nefsimle mücadele" etmekle edindim. Ve şunu iyi anladım ki, kişi, nefsini ayaklar altına almadıkça bu yolda asla ilerleyemez. Ve anladım ki, bu nefsi en ziyade tahrib eden şey, "İslâmiyete sıkı sarılmak"tır. Bir haramı yapmamak ve bir farzı yapmak, nefsin ezilmesinde çok tesirlidir. Ve insan, her işinde İslâmiyyete tam uysa, bir yıllık riyazetten nefsi daha çok tahrib eder. Velhasıl şu kâinatta ne varsa, hepsinden bir fayda gördüm. Ama nefsimden asla. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Bir sadakat örneği...
10-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari "kuddise sirruh" hazretleri, büyük velîlerdendir. Kendisi anlatıyor: - Bir kış günü idi ki, birden "aşk-ı ilahi" kapladı beni. Kendimden geçmiş halde dağlara çıktım. Ve yalın ayak baş açık dolaştım oralarda. Öyle ki, ayaklarım yarılıp parçalandı. Ve delinip kanlar aktı dikenlerin yerinden. Bu halde iken; "Gideyim, hocam Emir Külal'in dizi dibinde oturup, tesirli sohbetinden istifade edeyim" diye düşündüm. Ve büyük bir iştiyakla koşup katıldım sohbete. Fakat hocam beni görünce; - Kimdir bu? Niçin bana sormadan içeri aldınız? Derhal çıkarın onu buradan! diye emretti hemen. Talebeler kalkıp, beni kolumdan tutarak dışarı attılar. Bu hakaret, çok zor geldi nefsime. Ama ben; - "Ey nefsim! Bu davranış gücüne gitti. Ama bilesin ki, sen daha ağırlarına lâyıksın. Sen şimdi kızıp, burayı terk etmek istiyorsun. Ama hayır, gitmeyeceğim. Çünkü bu büyüklerin her işinde hikmet vardır" dedim kendi nefsime. Ve başımı o eşiğe koyup yattım. Fecir sökene kadar bekledim bütün gece. Üstüme, lapa lapa kar yağdı. O karların altında, kayboldu vücudum. Sabahleyin hocam Emir Külal, kapıyı açıp da abdest için dışarı çıkacaktı ki, eşik dibinde birikmiş kar yığınını gördü. Ve tam başımın üstüne bastı mübarek ayağını. Ama bir canlının üzerine bastığını anlayınca, hızla geri çekip; - Kimdir, bu kar altında yatan? buyurdu. Ve elini uzatıp kaldırdı beni eşikten. İçeri alıp çok dualar etti bana. İltifatlarda bulundu. Ayağımdaki dikenleri, eliyle çıkarıp, merhametle bir nazar etti bana. İşte, ne oldu ise, o anda oldu. O nazarla, tasavvufun "en yüksek derecesi"ne çıkmış oldum. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir şefkatli nazarı...
11-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari "kuddise sirruh" hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Ben, hocamı tanımadan önce dinimi bilmiyor, günahlar içinde yüzüyordum. O günlerde hocamın ismini duydum. Bir tanıdığım bana; - Behaeddin-i Buhari isminde bir veli zat var. Sohbeti çok tatlı, dedi. Ben bunu işitince o zatı görmek istedim. Evden çıkıp, yola koyuldum. Sanki Ona doğru çekiliyordum. Nihayet huzuruna varıp, oturdum. Bana, merhamet nazarıyla bir kere baktı. O bakışla kalbimde ne kadar "kötü huy" varsa hepsi çıkıp gitti benden. Kalbimi "tertemiz" bıraktı. Bu zat bir gün gençlerle sohbet ederken; - İnsanlar nezdinde kıymetli olmak ister misiniz? diye sordu onlara. Gençler; - İsteriz efendim, dediler. - Öyleyse insanların kıymet verdiğine kıymet vermeyin, buyurdu. Sordu yine: - Peki Allah katında kıymetli olmak ister misiniz? - Çok isteriz hocam. - Öyleyse Allahü teâlânın kıymet verdiğine kıymet verin. Hakiki Müslüman, Allahü teâlânın emirlerine kıymet verir, Mahluklara karşı da şefkat gösterir. İKİ KİMSEYE İMRENİLİR Bir gün de sohbetinde; - İki kimseye gıbta edilir, buyurdu. - Onlar kimlerdir efendim? dediler. Buyurdu ki: - Biri, ilmi bütün dünyaya faydalı olan kimse, öbürü, parasını "Allah için" sarf eden zengindir. - Zengin olmak iyi midir yani hocam? - Hayırlıysa iyidir tabii. Nitekim Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Yâ Rabbî, beni sevmeyene çok mal ver. Seveneyse hayırlı ve bereketli mal ver" diye dua buyurmuşlardır. www.gonulsultanlari.
.Bu zamanda da var mı?.."
12-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" sevenlerden biri anlatıyor: Bir gün, Behaeddin-i Buhari hazretleri bir grup insanla bir Irmak kenarında sohbet ediyor, cemaat Onu hayranlıkla dinliyordu. Mevzu, önceki velilere geldi. Eskiden gelen velilerin, fevkalade hallerini ve üstün kerametlerini anlatmaya başladı. Dinleyenlerin içinde birkaç kişi, inanmıyorlardı Onun büyüklüğüne. Onlardan biri; - Efendim, önceki veliler ne güzel keramet gösterirlermiş. Keşke zamanımızda da öyle veliler olsaydı da, o kerametleri biz de görseydik, deyiverdi. O zaman büyük veli; - Bu zamanda da öyle veliler var ki, mesela şu ırmağa emredip; "Geri dön, yukarı ak!" dese, su, bu emri dinler ve dönüp tersine akar, buyurdu. O böyle der demez su geri döndü. Ve yukarı doğru akmaya başladı. Bunu görüp şaşkına döndü cemaat. Zira su tersine akıyordu. Behaeddin Buhari, suya seslenip; - Ey ırmak! Benim bu sözüm murat değildi. Misal olarak söylemiştim, buyurdu. O zaman ırmak tekrar geri döndü. Ve aşağı doğru akmaya başladı yine. Büyük veli cemaate dönüp; - Kardeşlerim, bu gibi fevkalade haller hiç mühim değildir, buyurdu. Bunlardan daha mühim olan şey var. Sordular: - O nedir efendim? - Emirlere uymaktır. Asıl gayemiz, Peygamber Efendimizin "aleyhissalâtü vesselâm" yoluna, yani İslâmiyete sarılmak, bu yoldan kıl kadar ayrılmamaktır. Tasavvuf'tan maksat da iki şeye kavuşmaktır. - Onlar nedir efendim? - Birincisi, iman, görmüş gibi kuvvetlenir. Öbürü, emirleri yapmak zevkli, haramlar çirkin gelir. İslâmiyetten zerre kadar ayrılan kimsede fevkalade haller varsa, ona "istidrac" denir ki, on para kıymeti yoktur. Şöyle bitirdi: - Günah işleyenlerde, keramet olmaz.
."Kırk altının var ya!.."
13-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari "kuddise sirruh" hazretleri zamanında bir Müslüman, bu büyük velinin ismini duydu birilerinden. Bu zat için; - Allah dostu bir velidir. Kerametleri var, dediler. Merak edip görmek istedi. Ve bir gün huzuruna gidip; - Efendim! Sizi duydum, ama ziyarete gelmekte geciktim, kusuruma bakmayın, dedi. Mübarek zat, şaka ile; - Ama biz öyle kolay özür kabul etmeyiz, buyurdu. Altın vermen lazım. Adam şaşırdı. Zira anlamamıştı şaka oluğunu. - Benim altınım yok ki, dedi. - Evinde sakladığın "kırk altın" var ya, o altınları getirirsen, özrünü kabul edebilirim. Adamcağız ister istemez; - Peki efendim, dedi. Ve döndü memleketine. Gerçekten de ziraat yapmak için evinde sakladığı kırk altını vardı. Onları alıp acele geldi huzura. Ve takdim etti altınları. Büyük veli, o kırk altın içinden, bir tane aldı. Gerisini kendisine iade ederek; - Bunlarla yine ziraat yaparsın, buyurdu. Sonra, o "bir altın"ı gösterip; - Bu sana, haramdan gelmiş, buyurdu. Haramda bereket olmaz. Ertesi gün, dostları sordular o kimseye: - Sahi o altını nereden almıştın? - Vaktiyle kumardan kazanmıştım, dedi. VEREN İNSAN SEVİLİR Bir gün de bir kimse bu zata: - Efendim, insanlar tarafından sevilmemenin sebebi nedir? diye sordu. Cevabında; - Bir kimsenin gönlünde "dünya sevgisi" varsa, onu kimse sevmez. Eğer yoksa, herkes sever, buyurdu. Ve ekledi: - Başkalarının eline, avcuna bakanın itibarı olmaz. Veren sevilir, isteyen sevilmez. Ölçü budur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10
.Şu aynada kendine bak!.."
14-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin Emir Hüseyin adındaki bir talebesi şöyle anlatıyor: Ben, Kasr-ı Arifan'da çiftçilik yapıyordum. Ama Müslümanlıkla pek ilgim yoktu. Tam bir cehalet içinde yaşıyor, hayatı, yiyip içip yatmaktan ibaret zannediyordum. Behaeddin-i Buhari hazretleri bizim mahallemizde ikamet eder, sık sık karşılaşırdık yolda kendisiyle. Bana tebessüm ederdi her seferinde. Bu da hoşuma giderdi benim. Onun için çok sevmiştim kendisini. Bir gece, rüyamda gördüm Onu. Bana bir ayna verip; - Şu aynada kendine bak! buyurdu. Aynayı alıp baktım. Fakat çok "çirkin" gördüm suretimi. Öyle ki, iğrendim kendimden. Ertesi gün, yolda karşılaştık yine. Yanıma yaklaşıp sordu: - Rüyada sana o aynayı kim verdi? - Siz verdiniz efendim. - Peki kendini neden çirkin gördün acaba? - Bilmiyorum efendim. Buyurdu ki: - Namaz kılmadığın için çirkin gördün kardeşim. Eğer namazlarını güzel kılsaydın, "çok güzel" görürdün kendini aynada. O gün namaza başladım. Ve bırakmadım bir daha. UYANDIRMAYA KIYAMADI Bir gün de evin kedisi, bu zatın paltosunun eteğine yatıp uyudu. Bir müddet sonra namaz vakti geldi. Camiye gitmek için kalkmak isteyince, bu durumu fark etti mübarek zat. Bir müddet uyanmasını bekledi. Ancak uyanmadı hayvan. Uyandırmaya da kıyamadı. Yattığı yeri kesti ve kalkıp namaza gitti. Gelince, o parçayı tekrar dikti paltosuna. >
.Hocasına itiraz edince!..
15-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri birkaç talebesiyle bir eve yemeğe gitmişlerdi. Büyük veli ve talebeleri kalkıp sofraya oturdular. Ancak biri oturmadı. Mübarek zat; - Sen niçin sofraya gelmiyorsun? diye sordu. O talebe; - Bugün oruca niyet ettim, dedi. - Farz orucu mu? - Hayır nafile oruç. - Öyleyse bozabilirsin evladım. Haydi gel, bizden ayrılma! Ancak talebenin gelmeye niyeti yoktu. Kalkmadı yerinden Hocası bir daha; - Gel, bizimle ye! buyurdu. Yine gitmedi. O zaman büyük veli diğerlerine dönüp; - Bu adamı terk edin! buyurdu. Bu, Allah'tan uzaktır. Eyvah!.. Bir Allah dostuna itiraz etmişti. Onun bu itirazı, felaketine sebep oldu. Nitekim sonraları tamamen bıraktı ibadeti. Kalmadı namaz niyaz. BİLMEDEN YAPILIRSA Bu zat, bir sohbetinde; - Ey insanlar, dinimiz ilim dinidir. İslâmiyetten bir mesele öğrenmek, bütün dünya kazançlarından daha hayırlıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Her Müslümana, İslâmiyeti öğrenmekten daha önemli bir şey yoktur ve olamaz. Şöyle devam etti: - İbadetler, doğru yapıldığı takdirde kabul olur. Bilmeden yapılanı cenâb-ı Hak beğenmez. Beğenilmeyen şeye sevap verilir mi? Verilmez elbet. Şöyle bitirdi: - İslâmiyet "ilim", "amel" ve "ihlas"tan ibarettir. Bunlardan biri noksan olursa, Müslümanlık da noksan olur.
.Sözümü dinler misin?.."
16-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir gün bazı talebesiyle sohbet ediyordu. Vakit, akşamüzeriydi. Aniden sohbeti kesip, Molla Necmeddin adlı talebesine; - Sana bir şey söylesem yapar mısın? diye sordu. - Yaparım efendim. - Peki, "günah" bir iş söylesem, mesela "hırsızlık" yapmanı istesem, yapar mısın? Molla Necmeddin; - Mazur görün hocam, yapamam, dedi. Büyük veli; - Madem bizi dinlemiyorsun, öyleyse bizi terk et, buyurdu. Sonra bir başka talebesine sordu: - Sen yapar mısın evladım? - Yaparım hocam. - Hırsızlık da olsa yapar mısın? - Evet efendim. - Pekâlâ, şu karşıda gördüğün mütevazı ev var ya, o eve git. Duvardan atlayıp içeri gir. Odanın köşesinde bir torba "altın" olacak, onu al bize getir. Genç talebe; - Başüstüne efendim, dedi. Ve o eve girip, altınları getirdi hocasına. Ancak diğer talebeler çok merak etmişlerdi bunun hikmetini. Nihayet sabah oldu. Aynı talebeye o altınları vererek; - Al bunları, götürüp ev sahibi yaşlı kadına teslim et, buyurdu. Ve ekledi: - Merak ederse, "Bu gece hırsız girip çalacaktı bu altınları. Biz, ondan önce davranıp kurtardık" dersin. O talebe; - Başüstüne hocam, dedi. Ve fırlayıp gitti. Büyük veli, sözünü dinlemeyen Molla Necmeddin'e dönüp; - Eğer "Peki" deyip sözümü dinleseydin, sana pekçok gizli şeyler aşikâr olacaktı, buyurdu. Fakat ne yapayım, nasibin yokmuş. www.gonuls
.İşaretli armut!..
17-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir grup talebesiyle Şeyh Hüsrev adında fakir bir sevdiğinin köyüne gitmişti. Oturup sohbete başladılar. Köylülerden biri, bu zatın geldiğini işitince merak etti. Zira Onun, "keramet sahibi" bir büyük veli olduğunu söylemişlerdi kendisine. "Hakikaten böyle midir?" diye düşünerek, "bir tabak armut"la gitti o eve. Maksadı, imtihan etmekti bu büyük veliyi. Armutlardan birini işaretleyip; "Eğer bu armudu bana verirse, gerçek veli olduğunu anlarım" dedi içinden. Halbuki böyle yüksek evliyalar için, bütün dünyanın "avuç içi" kadar olduğunu bilmiyordu zavallı. O kapıya yaklaşınca, Behaeddin-i Buhari hazretleri sohbeti kesip, ev sahibine; - Kapıya bak, bir köylü elinde armutla gelmiş bekliyor, buyurdu. Gidip açtı kapıyı. Köylü, bir tabak armutla girdi içeri. Büyük veli, ev sahibine; - O armutları büyükçe bir kaba boşalt getir, buyurdu. Getirince, onlardan bir armudu o köylüye uzatıp; - Bunu sen al, dedi. Kalanı ev sahibine verip; - Bunları da misafirlere dağıt, buyurdu. Sonra o köylüye döndü: - Bunları getirmekte maksadın neydi? Köylü; - Affedin efendim, evliya olduğunuzu işitmiştim. Bu armutlardan birine işaret koyup, en dibine sakladım ve; "Bu armudu bulup bana verirse, gerçekten velidir" diye düşünmüştüm, dedi. - Peki, bulabilmiş miyim? Köylü elindeki armuda bakıp; - Evet efendim, o armut, dedi. O zaman; - Kardeşim, Allah'ın evliya kullarını imtihana kalkışmak, uygun değildir. Bir daha böyle yapma! buyurdu.
.Nefsini mi azarlıyorsun?"
18-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin sevdiklerinden Emir Hüseyin anlatıyor: Hocam beni Buhara'ya göndermişti. Kasr-ı arifan'dan çıktım yola. Yolda, kendi kendime; - Ey nefsim! Senin şerrinden ne zaman kurtulacağım? Meğer sen, ne hain, ne alçakmışsın. Hatta sen yüz bin şeytandan daha zararlıymışsın, diyerek nefsimi azarlıyordum. O esnada "nur yüzlü" biri çıktı karşıma. - Selâmün aleyküm evlat. - Aleyküm selâm beybaba. - Nefsini mi azarlıyorsun böyle. - Ee, evet efendim. - İyi de sen sana düşeni yaptın mı önce? - Neyi mesela efendim? - Dinini güzel öğrendin mi ve öğrendiklerinle amel ediyor musun? Evet, nefs-i emmaren pek haindir. Ama yola gelmesi, senin gayretine bağlı, dedi. Ve ekledi: - Hak teâlâ sana bir "mürşid-i kâmil" tanıttı. Sen, her işini Ona danışıyor musun? Ona tam tâbi oluyor musun? Nefisten kurtulmanın çaresi budur işte. O zattan nasihat istedim. - Hocan ne emrederse, can-ü gönülden yap. Nefsine zor gelse de yap. Zira kurtulman, Ona tâbi olmaya bağlı. Bunu yapabilirsen, nefsini temizlersin. İtiraz edersen, bir milim yol alamazsın, dedi. Ve ekledi: - Hocanın emirlerini, tevil etmeden yerine getir. Nefsine değil, Ona uy. Bunları söyleyip kayboldu gözden. Ne güzel nasihatler etmişti bana. Sözlerini kalbime yazdım. Ve çekidüzen verdim hâlime. Ama kimdi bu zat? Çok merak etmiştim. Dönüşte hocam sordu bana: - O nasihatleri yapanı tanıdın mı? - Tanımadım efendim. Buyurdu ki: - O, "hazret-i Hızır"dı oğlum. www.gonuls
.Pişmeyen hamur!..
19-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin her hali sünnet-i seniyyeye tam uygun idi. Mesela Resulullah Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm", bir gün birkaç eshabı ile "ekmek" pişirmişlerdi tandırda. Sahabeden her biri "hamur"unu alıp, eliyle kızgın tandıra yapıştırdı. Efendimiz de mübarek eline "hamur" alıp, yapıştırdı tandırın sıcak gövdesine. Bir müddet bekleyip, sonra aldılar hamurları tandırdan. Bütün hamurlar pişmişti. Ama biri hariç. O pişmeyen hamur, Resulullahın hamuruydu. Ve olduğu gibi duruyordu. Çünkü Resulullah Efendimiz'in mübarek eli her neye temas etse, dünyada da, ahirette de o şeyi ateş yakmaz. Behaeddin-i Buhari hazretleri de Resulullahın bu sünnetine uymak için, bir gün tandır başına geldi bazı talebesiyle. Her biri, ellerine biraz "hamur" alıp, yapıştırdılar kızgın tandıra. Bu büyük veli de hamurunu yapıştırdı. Az bekleyip, sonra aldılar hamurları tandırdan. Biri hariç, bütün hamurlar pişmişti. Pişmeyen hamur, bu zatın hamuruydu. Bunu görünce; - Çok şükür, bunda da sünnete uyduk, buyurdu. BABANIN VAZİFESİ Bu zat, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, çocuklarına iman ve ibadet bilgilerini öğretmek, bir babanın en mühim görevidir, buyurdu. Ve ekledi: - Zira Peygamber Efendimiz; "Çok Müslüman evladı vardır ki, babaları yüzünden Veyl ismindeki Cehenneme gireceklerdir" buyuruyor. Hadis-i şerifin devamında; - "Çünkü onlar, çocuklarına İslâmiyeti öğretmediler. Ben böyle babalardan uzağım, onlar da benden uzaktır" buyuruluyor. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Elmaların zikri!..
20-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi, bir gün ziyaretine geldi bu büyük velinin. Gelirken bir miktar "elma" hediye getirmişti. Hocası, elmaları alıp dağıttı herkese. Tam yiyeceklerdi ki; - Durun, hemen yemeyin! buyurdu. Şaşırdılar: - Niçin efendim? - Çünkü şu anda zikrediyorlar. - Elmalar mı zikrediyor efendim. - Evet. - Ama biz duymuyoruz ki hocam. - Duymak ister misiniz? - Elbette efendim, çok isteriz. - Pekâlâ, buyurdu Ve dua etti içinden. O anda hepsi işittiler "elmaların tesbihi"ni. GERÇEK CENNET NİMETİ Bir gün de yeni evli bir komşusu; - Efendim çok zor durumdayım, lütfen bana yardım edin, diye arz etti. - Hayrola evladım ne oldu? - Hanımla hiç anlaşamıyoruz hocam. Bu evlilik böyle yürümeyecek galiba. Büyük veli sordu: - Hanımın namazını kılıyor mu? - Kılıyor hocam. - Tesettüre riayet ediyor mu? - Ediyor efendim. - Peki ev işlerini yapıyor mu? - Yapıyor. - Daha ne istiyorsun evladım. Böyle hanım "Cennet nimeti"dir, kıymetini bil. - Ama efendim başka konularda anlaşamıyoruz. - Bak evladım, sana bir tavsiyede bulunacağım. Dinlersen çok rahat edersin. - Buyurun hocam. - "Din işleri"nde taviz olmaz. O konularda senin dediğin olsun. Ama "dünya işleri"ni ona bırak. İstediği gibi yapsın. Dünya işi değil mi, öyle de olur, böyle de. Hiç mühim değil. Genç adam tuttu bu nasihati. Çok rahat etti. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Ayrılığıma sabret!.."
21-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerini aşk derecesinde seven talebesi Emir Hüseyin şöyle anlatıyor: Hocam bir gün bana bakıp; - Bak oğlum, ben yarın bir dostumu görmeye gideceğim. İnşallah on beş güne gelirim. Ben gelinceye kadar ayrılığıma sabret, buyurdu. Ve o sabah, bir kısım talebeyle birlikte ayrılıp gittiler. Ama ben, çok üzülmüştüm. Zira hiç dayanamıyordum Hocamın ayrılığına. O gidince, kalbim de yerinden kopup Onunla beraber gitmişti sanki. Nasıl dayanacaktım bu firaka yâ Rabbî? Onun ayrılığıyla tutuştu, yandı kalbim. Bu firakla ağlıyordum. Dergâhta, talebeden biri de benim bu hâlime dayanamayıp, o da ağlıyordu. Ona derdimi açıp; - İnşallah hocam bu hâlimi anlayıp seferden geri döner, dedim. - İnşallah, dedi o da. Ertesi gün duydum ki, hocam geri dönmüş seferden. Az sonra heybetle geldi yanıma. - Oğlum ben sana, onbeş gün sabret, demedim mi? Niçin sabretmedin? Ve niçin "muhabbet dağı"nı set çektin önümüze? buyurdu. Boynumu büktüm. Sonra talebe arkadaşıma sordu: - Dün gece, bu bizden bahsedip bir şey demiş miydi? - Evet hocam, hep sizi anıp ağlıyordu. Bir ara da; "İnşallah yarı yoldan dönüp gelir" demişti. Hocam ona; - İşte bu derece çok muhabbet, "Dağ" gibi önümüze dikildi. Onu aşıp da gidemedim. Mecburen geri döndüm, buyurdu. O anda hocama baktım. Heybetinden kalbime korku düştü. Ayaklarına düşüp, af diledim. Çok şükür affetti ve; - Evladım, benden ayrı kalınca, beni seninle düşün. Çünkü ben, senden ayrı değilim. Ne zaman beni ansan, o anda yanındayım, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir nazarla!..
22-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, dergâhta otururken içeri bir genç girip, edeble; - Efendim, kabul ederseniz ben de talebeniz olmak istiyorum, diye arz etti. Mübarek zat sordu: - Maksadın nedir? - Feyz alıp kalb gözümün açılmasını istiyorum efendim. Behaeddin-i Buhari hazretleri ona merhamet nazarıyla bir defa baktı. O bakışla bir haller oldu gence. Bayılıp yere düştü. Ayıldığında kalb gözü açılmıştı. Yıllarca çalışarak ele geçen bu devlet, Onun bir nazarıyla, hasıl olmuştu. Sonra döndü o gence: - Sana, iyiliklerden en güzel iki tanesini söyleyeyim mi evladım? Genç sevindi. - Lütfedersiniz efendim. - Birincisi Allahü teâlâya "doğru bir iman", ikincisi ise O'nun kullarına "iyilik etmek"tir, buyurdu. Ve sordu yine: - Kötülüklerden en kötü iki tanesini de söyleyeyim mi? - Sevinirim hocam. - Birisi Allahü teâlâya "şirk koşmak"tır. Delikanlı atıldı hemen: - Öbürü de insanları incitmektir herhalde. - İyi bildin. Allah'ın kullarına "eziyet etmek"tir. MUTLAKA NAMAZ KIL Bir gün de sevdiği bir talebesine; - Evladım, sana iki mühim nasihatim olacak, buyurdu. Bunu ömür boyu aksatmadan yapacaksın, tamam mı? Delikanlı; - Tamam efendim, dedi. Buyurdu ki: - Birincisi, "beş vakit namaz"ını özenerek, usulüne uygun olarak kıl. Bunu yaparsan, Allahü teâlânın rızasına kavuşursun. - İnşallah hocam. - İkincisi de "Allah dostları"nı çok sev. Onların nasihatlerine kıymet ver. Böyle yaparsan mutlaka imanla gidersin ahirete. > www.gonulsultanlari.com Tel
."Niçin sulamıyorsun?"
23-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi şöyle anlatıyor: Benim Kasr-ı Arifan'da bir bostanım vardı. Orada sebze meyve yetiştiriyordum. Derken sulama zamanı geldi. Ama nehirde bir damla su yoktu. "Ne yapacağım?" diye düşünürken hocam teşrif etti bostana. Etrafa şöyle bir bakıp; - Sulama vakti geldi mi? buyurdu. - Evet efendim, dedim. Tam zamanıdır. - Peki niçin sulamıyorsun? - Su yok hocam. Ben de onu düşünüyordum az önce. - Sen git, bostanın su yolunu aç. Allah sana, ihtiyacın kadar su verir, buyurdu. Çok sevinip; - Başüstüne efendim, dedim. Ve gidip açtım su yollarını. Ve sabaha kadar bekledim. Tam fecir söküyordu ki, uzaklardan bir "su sesi" geldi kulağıma. Ses gittikçe çoğaldı ve büyük bir şarıltıyla girdi bostana. Çok sevinip, suladım bostanı. Sonra hocamın huzuruna vardım. Beni görünce sordu: - Bostanı suladın mı oğlum? - Evet efendim, çok şükür. Ama anlamadığım bir şey var. - Nedir o? - Dün gece suyun geldiği ırmağa gittim. Kupkuru idi. Bu su nereden geldi acaba? Bana bakıp; - Bu, Allah'ın ihsanıdır, ama kimseye anlatma, buyurdu. ŞEYTAN NİÇİN SEVİNMİŞ? Bir gün de şunu anlattı sevdiklerine: Salihlerden biri, şeytanı görüp; - Senin gibi mel'un olmak istiyorum, ne yapayım? diye sordu. İblis sevinip; - Benim gibi olmak istersen, namaza önem verme ve doğru yalan, her şeye yemin et! dedi. Bunun üzerine o kişi; - Hiçbir namazı bırakmayacağım ve artık yemin etmeyeceğim, dedi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Un hiç azalmadı
24-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi şöyle anlatıyor: Hocamız bir gece bize teşrif etmişti. Yanında bir grup talebesi de vardı. Onlara yemek ikram etmek istedim. Ancak birazcık "Un"dan başka bir şeyimiz yoktu evimizde. Huzurlarına varıp, durumu arz ettim. - O unu yanıma getir, buyurdu. Koşup getirdim. Ona bir nazar edip; - Hak teâlâ, ununa bereket versin, buyurdu. Ve tembih etti: - Ama gizle bu sırrı, söyleme başkasına. - Peki efendim, dedim. Ve her gün korkmadan kullandım o unu. Gerçekten "Un"a bir bereket gelmişti. O kalabalık misafirler, evimizde "iki ay" kaldılar da yine hiç azalmadı o unumuz. Bir gün, dalgınlığıma geldi. İfşa ettim bu sırrı başkasına. O günden itibaren un azalmaya başladı. Ve tükendi nihayet... VERMEK, ALTINDAN KIYMETLİ Bu zat bir gün sevdiği bir gence; - Evladım, dünyada "altın"dan daha kıymetli bir şey var. O nedir, biliyor musun? diye sordu. Delikanlı düşünmeye başladı. Ve saydı aklına gelenleri. - Zümrüt mü hocam? - Hayır. - Elmas mı efendim? - Değil. - Merak ettim efendim. Neymiş o altından kıymetli olan şey? Büyük velî; - O altını başkasına vermektir evladım. "Vermek", bu kadar kıymetlidir dinimizde. Unutma, veren aziz olur, alansa zelil, buyurdu. Ve ekledi: - Peygamber Efendimiz, Eshab-ı kiram ve din büyükleri hep vermişler ve hatta vermekten "zevk" almışlardır. > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Onlar da öyle gelseydi!.."
25-11-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, hocası Yakub-i Çerhi hazretlerine üç ay hizmet edip icazet almıştı Ondan. Başkaları, senelerce hizmet ettikleri halde bu nimete kavuşamamışlardı. Bir gün sebebini sordular. Yakub-i Çerhi hazretleri; - Çünkü o, yağını, fitilini hazırlamış olarak geldi. Biz sadece yakmak için "ateş" verdik. Başkaları da Onun gibi gelseydi, onlar da kavuşurlardı, buyurdu. BİN ÜÇ YÜZ ÇİFTLİĞİ VARDI!.. Velhasıl üç ay içinde kalbine nurlar doldu. Yirmi dokuz yaşında "veliyy-i kâmil" oldu. Memleketine dönüp, ziraatle uğraştı. "Bin üç yüz"den ziyade çiftliği vardı ve her birinde "üçer bin" amele çalışıyordu. Ambarına giren şey, öyle çok bereketlenirdi ki, bir yılda, "sekiz yüz bin batman" uşur verirdi. Bu kadar zengin iken, "mal sevgisi"nin zerresi bile yoktu kalbinde. Herkese o kadar bol ihsanlarda bulunurdu ki, Onun yaptığı gibi kimse yapamazdı. Başkaları rahat etsin diye kendisi yüklenirdi her türlü meşakkati. Tanıdık tanımadık, Dost düşman, herkesin yardımına koşardı. İyilik ve ihsanları dillere destan olmuştu. İMANIN ESASI Bir gün, bazı sevdikleri bu zata gelip; - Efendim, Muhammed aleyhisselâmın, Allahü teâlânın Peygamberi olduğuna inanmak ne demektir? diye sordular. Cevabında; - Onun bildirdiği emir ve yasakların hepsinin, Allahü teâlânın emir ve yasakları olduğuna inanmak, hepsini kabul etmek ve beğenmek demektir, buyurdu. Sordular: - Böyle inanan kimse, bunlardan bazılarına uymazsa imanı gider mi efendim? - Hayır, gitmez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niyet halis olunca...
26-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir gün bir evde sohbet ediyordu ki, bir ara sohbeti kesip; - Kim, halis bir niyetle yola çıksa, Allahü teâlâ onu elbette maksadına kavuşturur, buyurdu. Ve ekledi: - Şu anda bir kişi, Tirmiz'den yola çıktı. Maksadı, "kâmil bir mürşit" bulmaktır. O, bu yola halis bir niyetle çıktığı için yakın zamanda maksuduna kavuşur. Oradakiler, bu sözden bir şey anlamadılar. Sohbet devam ediyordu ki, kapı önünde "bir atlı" gelip durdu. Ve şaşkın bir vaziyette göz attı etrafa. Behaeddin-i Buhari hazretleri onu görüp; - Aradığın buradadır, haydi in de gel! diye seslendi. Bu sesi işitince, indi atından. Hace hazretleri kapıda karşıladı bu geleni. Ve iltifatla içeri alıp sordu: - Nereden geliyorsunuz? - Tirmiz'den efendim. - Yolculuk ne tarafa? - Bilmiyorum efendim. Dün, halis niyetle çıktım evden. - Maksadın nedir? - Hakiki bir rehber bulmaktır efendim. - Peki burada niçin durdun? - Bilmiyorum. Buraya kadar iradesiz geldim zaten, dedi. Ve devam etti anlatmaya: - Tirmiz'den yola çıktım. Sonra serbest bıraktım atımın dizginini. At, başını günbatısına çevirip, sür'atle Buhara canibine doğru koşturmaya başladı. "Nereye gidiyor?" diye çok merak ediyordum ki, at büyük bir şevkle koştu ve bu evin önüne gelince durdu birden. Ben şaşkın şaşkın etrafıma bakıyorken; - Aradığın buradadır, diye bir ses işittim. Ve sizi gördüm. Büyük veli; - Hakikaten niyetin halismiş. Demek ki, buradaymış senin nasibin, buyurdu. Ve şefkatle bir nazar etti ona. İşte ne oldu ise, o anda oldu. Kalbine nurlar doldu. Aradığı "gerçek rehber"i bulmuştu ki, dünyada bundan büyük bir nimet olamaz.
.Evliya kalbe bakar!..
27-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi şöyle anlatıyor: Ben hocamı henüz tanımazken bir sandığın içinde, "yüz altın" saklıyor, "Bununla ticaret yaparım" diyordum. Derken hazır elbise alıp, Buhara'da köy köy dolaşarak satmaya başladım. O köylerin birinde bulunuyordum ki; - Bu köye bir evliya zat gelmiş, diye işittim birinden. Çok sevindim. Zira evliya zatlara karşı sevgi ve hürmetim vardı. Hemence mallarımı bir yere emanet bırakıp, o büyük evliyayı ziyarete gittim. Elini öpüp, oturdum bir kenarda. Hem heybetliydi, hem de çok sevimli. Huzurunda eriyor gibi oldum sanki. Bir an bakışlarını bana çevirip sordu: - Buraya niçin geldin evladım? - Ticaret yapıyorum efendim. - Ne ticareti yapıyorsun? - Hazır elbise alıp, köylerde satıyorum. - Çok iyi yapıyorsun. Ticaret yap, para kazan. Ama para ve "mal sevgisi" kalbine girmesin, buyurdu Ve ilave etti: Çalışıp kazanmayı dinimiz de emrediyor. Asıl maksat, İslâmiyetin her emrini yapmak ve kalbten "dünya sevgisi"ni çıkarmaktır. O anda kalbime bir şey oldu. "Mal sevgisi" çıkıp gitti kalbimden. Bu, daha ilk sohbetinde oldu. Kalbim, dünya muhabbetinden kurtuldu. BEN ELBETTE MÜMİNİM Bu zat sevdiği bir gence; - Müslüman, "Ben elbette müminim" demeli ve imanlı olduğunu söylemelidir, buyurdu. Ve ekledi: - Müminim derken, "İnşallah" dememelidir ki, bundan şüphe mânâsı çıkabilir. Delikanlı sordu: - Son nefes için inşallah denmez mi efendim? - Denebilir. Ama dememek daha iyidir evladım. www.gonulsultanlari.com
.Bir ihtiyar gördüm ki!.."
28-11-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir sohbetinde şunu anlattı: Bir gün Kâbe yanında oturuyordum. Ak sakallı, ihtiyar birini gördüm ki, Kâbe'nin örtüsüne sarılmış ağlıyor ve; - Yâ Rabbî! Yâ ilahi!.. diye yalvarıp gözlerinden kanlı yaşlar akıtıyordu. Kalbine nazar ettim. "Dünya işleri"ni düşünüyor, malını, parasını hesab ediyordu. Gözleri ağlıyorsa da, kalbi, "dünya" ile meşguldü. İçi, dışına uymuyordu. Hacdan sonra, Mina'ya uğradık. Mina çarşısında bir genç gördüm ki, büyük çapta ticaret yapıyor, bir anda "yüzbin altın" değerde mal alıp veriyordu. Kalbine nazar ettim. Her an Rabbini zikrediyordu. Dünya işiyle meşgul gibi görünse de, bir an unutmuyordu Rabbini. Bu haliyle Kâbe'deki adamdan üstündü. Çünkü bu, kendini ticarete vermişse de, "dünya muhabbeti"ni kalbine sokmamıştı. Büyük çapta ticaret yapıyordu. Ama kalbi İslâmiyetin emirlerini düşünüyordu. "Günah işlerim" korkusuyla kalbi titriyordu. EHL-İ SÜNNETİN ÜSTÜNLÜĞÜ Bu zat bir gün sevdiği bir gence; - Evladım, en mühim şey, "Ehl-i sünnet" üzere iman etmektir, buyurdu. Ve ekledi: - Böyle olan Müslümanlara müjdeler olsun. Delikanlı sordu: - Ehl-i sünnet neden kıymetlidir efendim? Buyurdu ki: - Çünkü bu fırkada olanlar "Cehennem"e hiç girmeyecekler. Sonra mahşer yerinde herkes çıplak hoşrolurken, onlar elbiseli olacak. - Başka efendim? - Mahşerde herkes binbir sıkıntı, azab ve izdiham içinde "bin sene" beklerken, ehl-i sünnet mücahitleri o bin seneyi "Cennet"te geçirecekler, yetmez mi?
.Söz dinleyen kazanır
29-11-2009 01:00
Alaaddin-i Attar rahime-hullahü teâlâ anlatıyor: Bir gün, hocamız Behaeddin-i Buhari hazretleri dergâhın odunluğuna baktı. Sonra bize dönüp; - Çokça odun toplayıp, odunluğu doldurun, buyurdu. Ve ekledi: - Hatta acele edin ki, hiç belli olmaz. Birden kış bastırırsa, yakacaksız kalır, sıkıntı çekeriz. Biz talebeler; - Başüstüne efendim, deyip koştuk odun toplamaya. Ve odunluğu tıka basa doldurduk. Az sonra bir kar yağışı başladı ki, yıllarca olmamıştı böyle kış Buhara'da. Kırk gün durmadan yağdı. Buna rağmen o kışı rahat geçirdik. Çünkü dinlemiştik hocamızın sözünü. Nitekim büyüklerimiz; "Söz dinleyen, kazanır" buyurmuşlardır. DİLİNİ ARI SOKTU Bir talebesi de şöyle anlatıyor: Bir gün arkadaşlarla oturuyorduk. Lakin aramızda yabancı biri vardı ki, bilmiyordu Hocamızın büyüklüğünü. Aleyhinde laf etmeye başlıyordu ki, uyardık kendisini. İkaz ettik güzelce. - Allah dostlarına sataşanlar iflah olmaz, dedik. Ama o dinlemedi. Devam etti aleyhinde atıp tutmaya. Bir daha ikaz ettik. - Sus, pişman olursun, dedik. Ama dinlemedi yine. Tam konuşuyordu ki, bir "arı" gelip girdi ağzından içeri. Ve dilini öyle soktu ki, anında şişti. Büyük acı ve ızdırap duydu. Artık bir kelime konuşamıyordu. Kendisine; - Gördün mü, o büyük zat hakkında öyle konuşursan, olacağı buydu, dedik. O zaman pişman oldu yaptığına. Kalbindeki soğukluk, "Sevgi"ye döndü. Az önce, hakaretler savururken, şimdi "Onun muhabbeti"yle yanar oldu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bunda da sünnete uyduk"
30-11-2009 01:00
Bir sene Behaeddin-i Buhari hazretlerinin sevdiklerinden bir grup Müslüman Beytullah'ta tavaf yapıyor, bu büyük veli de bulunuyordu yanlarında. Onlar Mina'da kurban keserken, Behaeddin-i Buhari hazretleri onlara bakıp; - Bizim de kurban kesmemiz lazım. Ama biz, belki oğlumuzu kurban ederiz, buyurdu. Bu sözden bir şey anlamadılar. Ama yine de; "Muhakkak bir hikmeti vardır" dediler içlerinden. O günün tarihini yazdılar bir yere. Hac dönüşü Buhara'ya geldiklerinde duydular "acı haber"i. Evet, büyük velinin sevgili oğlu vefat etmişti. Taziyeye gelenlere; - Oğlumun vefatiyle de Resulullaha tâbi oldum. Çünkü Onun da oğlu vefat etmişti. O Resulün başından ne geçtiyse, aynen benim de başımdan geçti. Onun yapmış olduğu her işi ben de yaptım. Bir tek sünneti bile terk etmedim, buyurdu. KİMSENİN KALBİNİ KIRMAYIN Bir gün bazı gençlere; - Hiç kimsenin kalbini kırmayın. Çünkü kalb kırmak haramdır, buyurdu. Ve ekledi: - Kâfirin de kalbini kırmak caiz değildir. Şöyle devam etti: - Kendi nefsinize istediğinizi söyleyin. "Kâfir" deyin, "alçak" deyin, "fasık" ve "facir" deyin. Ama kimseyi incitmeyin. Çünkü gönül, Allahü teâlâya çok yakın olup, yaratılışta mis gibi temiz ve sağlıklıdır. Onu, sonra düşmanlar hasta etmiştir. - Hangi düşmanlar efendim? dediler. - Nefis, şeytan ve kötü arkadaşlar. - Bunlardan korunmanın çaresi yok mu efendim? - Var tabii. Bir tek çaresi var. - O nedir hocam? - İyilerle beraber olmaktır. www.gonulsultanlari.co
."Sesli ağlamayın!.."
01-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri zamanında bu zatın da sevdiği salih bir Müslüman vefat etmişti. Behaeddin-i Buhari hazretleri, bazı talebesini alıp, evine taziyeye gitti o kimsenin. Fakat içeri girince üzüldü. Zira yakınlarından bazısı yüksek sesle ağlayıp feryat ediyorlardı. Onlara hitaben; - Böyle yapmayın! Sesli ağlamak ölüye eziyet verir, buyurdu. Sonra, talebelerine dönüp; - Ben vefat edersem, siz sakın böyle şeyler yapmayın, buyurdu. Aradan fazla zaman geçmedi. Büyük veli hastalandı birden. "Ölüm hastalığı" olduğunu anlayıp, hususi odasına çekildi. Vefatına kadar hiç çıkmadı odadan. Lakin talebesiyle zaman zaman görüşürdü yine. Hatta son nefesine kadar her biriyle ilgilendi bizzat. Nasihatler yaptı. Vasiyetini bildirdi. Bir talebesi anlatıyor: Vefat ettiği gün huzuruna girmiştim bir ara. Çok sıkıntısı vardı. O çetin anda bile bizi düşünüyordu. Bir ara gözlerini açıp; - Ortaya sofra getirin, yemek yiyin, buyurdu. Zira sağlığında da yemek yedirmeyi çok sever, bir şeyler yedirmeden göndermezdi misafirlerini. Emirleri yerine gelsin diye sofrayı getirip biraz yedik. Sonra kaldırdık yine. Ancak biraz sonra gözlerini açıp, yemediğimizi görünce; - Sofrayı getirin, yemek yiyin, buyurdu. Tekrar getirdik sofrayı. Biraz daha yiyip kaldırdık yine. Üçüncü defa yine aynı şeyi emretti. Üzülmesinler diye tekrar getirdik sofrayı. Az daha yedik. Bize bakarak; - Müslüman, iyi yiyip, iyi çalışmalıdır. Çünkü hizmet ve ibadet sıhhatle ancak mümkündür, buyurdu. www.gonulsu
."Benim için mezar kazın!"
02-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin en büyük talebesi Alaeddin-i Attar hazretleridir. O zat anlatıyor: Son gün huzuruna girdiğimde; - Alaeddin! Benim için bir mezar kazıp hazır edin! buyurdu. - Başüstüne efendim, dedim. Ve çıkıp ifa ettim bu emrini. Sonra huzurlarına gelip; - Kabir yeri hazırdır, diye arz ettim. O ara hastalığı fazlalaştı. Vefat edeceğini anlamıştık. Birimiz Yasin-i şerifi okudu sesli olarak. O da tekrar ediyordu. Bir ara, ellerini ileri uzatıp, uzun uzun dualar etti. Yasin-i şerifin yarısına gelinmişti ki, bazı nurlar peyda oldu odada. Büyük veli, ellerini yüzüne sürdü. "Kelime-i tevhid"i söyleyip teslim etti ruhunu. İHLASSIZ AMELLER Bir gün, sevdiği bir gence; - Evladım, ihlas çok mühimdir. Her ne yaparsan, mutlaka ihlasla yap! buyurdu. Delikanlı sordu: - İhlas nedir efendim? - İhlas, samimiyet demektir. Yani niyetin halis, temiz olmasıdır, buyurdu. Ve daha açıkladı: - İhlas, her yaptığını, sadece "Allah için", yani O emrettiği için yapmak, karşılığında dünyalık bir menfaat beklememektir. Genç sordu: - İhlassız yapılırsa ne olur efendim? Sevgiyle baktı gence: - Sen "sahte para" ile çarşıya gitsen, o para ile bir şey satın alabilir misin evladım? - Alamam tabii hocam. - İşte ihlassız ameller de böyledir. Geçmez o gün. "Eski paçavra" gibi sahibinin suratına çarpılır ve "Sen bu ameli kim için yaptınsa, karşılığını git ondan iste" denir. Tabii eli boş kalır o kişinin. > w
.Cennetten pencere!..
03-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, vefat edince, büyük bir cemaatle kılındı namazı. Ve defnedildi mübarek kabrine. Bir talebesi telkin verdi. Abdülkadir adındaki bir talebesi gördüğü bir vak'ayı şöyle anlatıyor: Mübarek hocamızı defnedince kabirdeki halini merak ettim. Ve teveccüh eyledim nurlu kabrine. Rabbim kaldırdı gözümden perdeyi. Vâkıf oldum kabir ahvaline. Şöyle ki; Kabrine bir pencere açıldı Cennetten. Çok güzel "iki huri" içeri girdiler. Önce selâm verip; - Efendim biz, nice zamandır sizi bekliyorduk. Allahü teâlâ bizleri sırf sizin için yarattı, dediler. Ve eklediler: - Siz bundan sonra fena ve çirkin hiçbir şey görmeyeceksiniz. Hurileri dinledi mübarek zat. Fakat hiç iltifat etmedi onlara. Hatta göz ucuyla bile bakmadı. - Bize niçin bakmıyorsunuz? dediler. Cevaben; - Rabbimin didarını görmeden, Ondan başka hiçbir şeyi görmemeye ahdettim, buyurdu. Ve ekledi: - Beni sevenlere şefaat etmedikçe de hiç kimse ile meşgul olmayacağım. PEYGAMBERLİK VAZİFESİ Bir gün bazı gençler; - Efendim, bize "emr-i maruf"un önemini anlatır mısınız, dediler. Onlara cevaben; - Emr-i maruf, insanların Cehennemden kurtulmasına sebep olmaktır ki, Peygamberlik görevidir, buyurdu. Şaşırdılar: - Peygamberlik görevi mi efendim? - Evet. Bütün Peygamberlerin "aleyhimüsselâm" bir tek vazifeleri vardı ki, o da, insanları gafletten uyandırmak ve Allah'ın birliğini tebliğ etmekti herkese. "Emr-i maruf" da bunun için yapılır işte. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ölmeden ne yapayım?"
04-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi bu zatı rüyada görüp; - Efendim, ölmeden önce ne yapayım? diye sordu. Cevabında; - Son nefeste ne yapmak gerekirse onu yap, buyurdu. "Allah" de hiç değilse. Genç talebe; - Hocam, Allah demek, son nefeste gerekmez mi? dedi. Şimdi, hayatta iken ne yapayım? Büyük veli sordu ona: - O son nefes dediğin şey ne zaman gelecek evladım? - Bilmem ki hocam. - Mesela bugün gelebilir mi? - Gelebilir tabii efendim. - Öyleyse ne duruyorsun, buyurdu. Şimdiden "Allah" de ki, bu fırsat yarın olmayabilir. Delikanlı sordu yine: - Ehl-i sünnet Müslümanlar hiç mi Cehenneme girmeyecek efendim? - Evet, hiç girmeyecekler. Ehl-i sünnet âlimlerinden birine tâbi olarak yaşayan, Nuh "aleyhisselâm"ın ömrü kadar ibadet yapmış gibi sevap kazanır, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - İşte "Ehl-i sünnet" olmak bu kadar kıymetlidir oğlum. Mesela Allahü teâlâ bana Nuh "aleyhisselâm"ın ömrü kadar (950 sene) ömür, Eyüb "aleyhisselâm"ın sabrı kadar sabır verse, bu ömür ve sabırla ne yaparım biliyor musun? - Ne yaparsınız hocam? - Benim Ehl-i sünnet bir Müslüman olmamı sağlayan "kıymetli hocam"a gece gündüz hizmet ederim. Bir an olsun ayrılmam hizmetinden. Yine de ödeyemem hakkını. HAVADA UÇMAK KERAMET Mİ? Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, keramet, havada uçmak, su üstünde yürümek, ateş yemek değildir, buyurdu. - Ya nedir efendim? dediler. - En büyük keramet, doğru yolda yürümek ve Allah'ın kullarına bu yolu öğretmektir. - O, hangi yol efendim? - Ehl-i sünnet âlimlerinin gösterdiği yoldur. >
."Ama gitmen gerekiyor!.."
05-12-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, bir gün bir talebesini yanına çağırıp; - Oğlum, bu aralar memleketine gitmeyi düşünmüyor musun? diye sordu. Genç talebe; - Hayır hocam, bir mecburiyet olmadıkça yanınızdan ayrılmak istemiyorum, dedi. - Ama gitmen gerekiyor oğlum. Çünkü annen baban bana sıkıntı veriyorlar. Çabuk git de gel, buyurdu. Delikanlı bir şey anlamadıysa da, - Peki efendim, dedi. Ve memleketi olan Horasan'a gitti. Anne ve babasına da anlattı bunu. Onlar, bunu duyunca, ağladılar. Çocuk şaşırdı. Ve sordu hemen: - Niçin ağlıyorsunuz, bir şey mi oldu? Annesi şöyle anlattı: - Biz, beş vakit namazdan sonra hocan Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerine teveccüh edip, dua ediyorduk oğlum. - Nasıl dua ediyordunuz anne? - Yâ Rabbî, hocası oğlumuza izin versin de, onu bize göndersin, diye yalvarıyorduk. Mesele anlaşılmıştı. Onlarla görüşüp aynı gün geri döndü. Ve bir daha ayrılmadı yanından. İNSANIN KIYMETİ Bir gün, bir genç bu zata gelerek; - Efendim, insanın kıymeti ne ile ölçülür? diye sordu. Cevaben; - İnsanın kıymeti "takva" ile ölçülür, buyurdu. - Takva nedir hocam? - Takva, Allah'tan korkup günah işlememektir. Ama bu korku, çocuğun annesinden korkması gibi olmalıdır. Yani "onu incitmek"ten korkmalıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Annesi çocuğunu azarlasa, dövse, çocuk yine döner, annesine sarılır. İşte mümin de Rabbine karşı böyle olmalıdır
.Niçin oynamıyorsun?
06-12-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, çocukken, akranları gibi sokakta oynamıyordu. Bir gün arkadaşları; - Sen niçin bizimle oynamıyorsun? dediler. Cevabında; - Biz bu dünyaya oyun için gelmedik, dedi. Gençliğinde, Hire'ye gitmişti bir zaman. Orada Yakub-i Çerhi adını işitti birinden. Görmeden çok sevdi Onu. Onun muhabbetiyle yandı, tutuştu. Ve Onu görmek için çıktı evden. Huzuruna girince, çok sevgi ve iltifat gördü. "İşte aradığım bu zat" diye geçirdi gönlünden. Yakub-i Çerhi hazretleri de Onu görür görmez, fark etti kalbindeki cevheri. Ona, Behaeddin-i Buhari hazretlerinden uzun uzun bahsedip; - İşte yolumuzun rehberi bu zattır, buyurdu. Sonra elini uzatarak; - Şimdi kalk, benimle müsafaha et! buyurdu. Ubeydullah-ı Ahrar biraz tereddüt edince; - Yüzüme bak! buyurdu. Bakınca, cemalini öyle nurlu gördü ki, sarılıp kucaklamak istedi o zaman. Yakub-i Çerhi hazretleri de Ona; - Bu eli, Behaeddin-i Buhari tutmuş ve; "Senin elin, benim elimdir. Senin elini tutan, benim elimi tutmuş demektir" buyurmuştur, dedi. Ve ekledi: - Bu el, Onun elidir. Haydi müsafaha et. Bu nimet sana nasib oldu. Hürmet ve muhabbetle öptü elini. Üç ay hizmet edip, "icazet" aldı bu büyük veliden. EDEB, HADDİNİ BİLMEKTİR Gencin biri, bu zata; - Efendim, edeb nedir? diye sordu. Cevaben; - Edeb, haddini bilmek, yani İslâmın çizdiği hududa riayet etmektir, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Allahü teâlânın emir ve yasaklarını gözetmekten daha üstün edeb yoktur ve olamaz. www.gonulsultanlari.com
.Fakir, ama cömertti...
07-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin talebesi Alaeddin-i Attar hazretleri şöyle anlatıyor: Mübarek hocam o kadar fakir idi ki, kış günü, bir sergisi bile bulunmazdı evinde. Namazını, eski bir kilim üzerinde kılardı. Helalden kazanmaya çok dikkat eder, haramdan bir çekirdek bile girmezdi kazancına. Fakir olduğu kadar cömertti de. Hediye getirene, kat kat verirdi. Nafakasını kendi te'min eder, tarlasını bizzat kendi eker ve kendi biçerdi. Her işinde sünnete uyardı. Bilhassa yemekte titizlik gösterirdi buna. Ekmeğini evde pişirttirir, misafirine bizzat kendi hizmet etmeyi severdi. Sevdiklerine; - Yemek yerken, edebi gözetin. Kendinizi, Allah'ın huzurunda farz edin, buyururdu. Talebesiyle yemek yerken, birisi gafletle ağzına lokma alsa, onu hemen ikaz edip; - Evladım, Rabbinin huzurunda olduğunu bil de öyle ye, buyururdu. Eğer bir yemek öfke ve gaflet ile pişmişse, onu anlar ve yemezdi. NİÇİN YEMEZSİNİZ? Bir gün, bir talebesinin evine gitmişti. Önüne yemek getirdiler. Ama yemedi. Talebe çok üzülüp; - Efendim niçin yemiyorsunuz? diye sordu. Büyük veli; - Bu yemeği pişiren, "gadaplı" ve "öfkeli"ymiş. Böyle pişen yemekte, hayır ve bereket olmaz. Hatta şifa değil, yiyene hastalık olur, buyurdu. MUVAFFAK OLMAK İÇİN Bir gün de nasihat isteyen bir gence; - Evladım, Allahü teâlânın sana nasıl davranmasını istiyorsan, sen de Allah'ın kullarına öylece davran, buyurdu. Ve ekledi: - Muvaffak olmanın sırrı ikidir. Biri, günah işlememek, öbürü Allah'ın kullarına iyilik etmektir. Bunu yapabilirsen, her işinde muvaffak olursun. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Namazdan zevk almak
08-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri zamanında Melik Hüseyin adında bir sevdiği, bu zatı evine yemeğe davet etti. O da kabul buyurup, teşrif etti o eve. Yanında biri de vardı. Sofra geldi, yemekler kondu. Fakat büyük Veli elini uzatmıyordu yemeğe. Ev sahibi merak etti. Hatta çok üzüldü. "Acaba bir hata mı işledim?" diyordu içinden. Nihayet sordu: - Efendim, yemeklerimiz, şahsi malımdan olup, helal ve tayyibtir. Tek kuruş haram karışık değildir. Rahatlıkla yiyebilirsiniz, diye arzetti. Büyük Veli; - Biliyorum. Yemekler helaldir. Ama bu gün Hirat'ta öyle fakirler var ki, bir lokma ekmeğe muhtaçlar. Onlar böyleyken biz bu leziz yemekleri nasıl yiyebiliriz? buyurdu. Ve yemeden kalktı sofradan. ÖLÜMÜ ÇOK DÜŞÜN! Bir gün de sevdiği bir genç; - Efendim, çok yaşamak istiyorum, ne yapayım? diye sordu bu zata. Ona cevaben; - Öyleyse "ölüm"ü çok düşün, buyurdu. Ölümü düşünmek ömrü uzatır. Sordu yine: - Peki hocam, huzurlu olmak için ne yapayım? - Ölüme hazırlan. Anlayamadı: - Özür dilerim efendim. Ben, huzurlu olmanın yolunu sormuştum. - Anladım evladım. Müslüman, "ölüm"ü düşündükçe rahatlar. Hele "ölüm"e hazırsa, huzur dolar içine. Onun mutluluğu yüzünden okunur. - Peki hocam, bana son bir nasihat edin de, onu küpe yapayım kulağıma. Buyurdu ki: - Her bir işi yaparken, "Rabbim bundan razı mı?" diye düşün önce. Razıysa yap, yoksa yapma. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yemek nasıl olmalı?
09-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir gün bazı sevdiklerine; - Kardeşlerim, gadap ve öfke ile pişirilen yemekte, zulmet olur Böyle yemeklerde hayır olmadığı gibi yiyenlere şifa değil, bilakis dert ve hastalık olur, buyurdu. Ve ekledi: - Böyle pişen yemeği yiyenlerde fena ve kötü fiiller zuhur eder. Sordular: - Hangi yemeklerde hayır vardır efendim? - Bir yemek, gaflete dalmadan, Allahü tealayı düşünerek, "neş'e" ve "sevinç" içinde yapılırsa, hayırlı ve bereketli olur. Ve o yemek, yiyenlere "şifa" ve "deva" olur, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Allah'ın beğenmediği kötü ameller, şüpheli yemeklerden hasıl olur. İbadetlerden zevk almak, bilhassa namazları huşu içinde kılmak da "helal lokma" yemeğe bağlıdır. Ayrıca yemeğin helalinden olması kâfi değil. - Başka ne lazım efendim? - O yemeğin "âgâh halde" hazırlanması gerekir. Yani Hak teâlâyı hatırlayarak, gadaplı ve öfkeli olmayarak, seve seve, zevkle pişirilmelidir ki, böyle yemekler, yiyene maddi ve manevi fayda sağlar. Ve ilave etti: - Ayrıca, yemek yemenin usulü var. - O nedir efendim? dediler. Buyurdu ki: - Allahü teâlânın huzurundaymış gibi edeble oturup, âdâbıyla yemelidir. Kim yemekte bunlara dikkat ederse, kıldığı namazlardan da tad ve lezzet alır. Her kim de şüpheli yer ve yemek âdâbına riayet etmezse, kıldığı namazlardan tad alamaz. EMR-İ MARUF NEDİR? Bir gün de bir talebesi; - Efendim, Allahü teâlânın en çok razı olduğu amel nedir? diye sordu. Cevabında; - Emr-i maruf yapmaktır buyurdu. - Emr-i maruf nedir hocam? - İnsanlara İslâmiyeti anlatmaktır evladım. Mesela bir kimseye dinden bir kelime öğretmek, "yüz nafile hac" yapmaktan daha kıymetlidir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Namazdan zevk alamıyorum"
10-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi, bir gün bu zata gelerek; - Efendim, namazlarımdan zevk alamıyorum. Tasavvuf hallerim de iyi değil. Bana ne tavsiye edersiniz? diye sordu. Cevabında; - Yediğin lokmalara dikkat et, buyurdu. Talebe yediklerini araştırdı. Helaldi hepsi de. Tekrar huzuruna gelip; - Efendim araştırdım. Yemeklerimiz helal olup, bir kuruş bile haram karışmış değildir, dedi. Büyük Veli; - Biraz daha araştır, belki başka bir hususta hata yapıyorsundur, buyurdu. Tekrar araştırdı. Çok düşündü. Nihayet farkına vardı bir şeyin. Ocakta "şüpheli" bir odunun yakılmıştı. Koşup arzetti hocasına: - Bu olabilir mi efendim. - Evet, budur işte. Bundan dolayı tövbe istiğfar etti. Az zamanda iyi hallerini kazandı tekrar. EHL-İ SÜNNETİN MÂNÂSI Bir gün de, talebesinden biri; - Efendim, Ehl-i sünnet âlimlerinden çok bahsediyorsunuz. "Ehl-i sünnet" nedir? diye sordu. Cevabında; - Ehl-i sünnet vel cemaat demek, Resulullah Efendimiz'in ve onun Eshabı'nın gittiği yolda yürüyenlerdir, buyurdu. Ve ekledi: - Yetmişüç fırka içinde, Cehennemden kurtulacak olan, yalnız bu fırkadır. - Ya diğerleri hocam? - Onlar, yanlış itikatları sebebiyle Cehenneme gireceklerdir. - Orada sonsuz mu kalacaklar efendim? - Hayır, Cehennemde sonsuz kalmak, "kâfirler"e mahsustur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hiç karşılık vermedi
11-12-2009 01:00
Bir gün, birisi hakaret etmişti Behaeddin-i Buhari hazretlerine. Ama O, hiç karşılık vermedi. Onu üzecek bir davranışta bulunmadı. Bilakis tebessümde bulundu. Aradan bir müddet geçti. Birden hastalanıp, "ölüm" haline geldi o adam. Hatasını anladı. Pişman oldu. Ve affetmesi için haber gönderdi bu büyük Veli'ye. Mübarek zat acıdı yine o adama. Ziyaretine gidip; - Nasılsın? diye sordu. Adam ölüm halindeydi. Zor konuşuyordu. Kendini zorlayıp; - Çok hastayım efendim, diyebildi. Büyük Velî onu teselli edip; - Tek şifa verici Allahü teâlâdır. İnşallah sana da şifa verir, buyurdu. Bu duası kabul oldu. Ve anında iyileşip, ayağa kalktı adamcağız. Hiçbirşeyi kalmamıştı. Elerine yapışıp; - Sizi incittim, ama çok pişmanım. Ne olur beni affedin, dedi. Büyük Veli gülümsedi. - Evet, o zaman kalbimiz incinmişti. Ama şimdi gönlüm sana karşı tertemizdir, müsterih ol, buyurdu. Ve ilave etti: - Ama şunu unutma ki, "Allah dostları" kınından çıkmış "kılıç" gibidirler. Fakat o kılıçla kimseye vurmazlar. Belasını arayanlar, kendileri gelir, boyunlarını vururlar o kılıçlara. O kimse çok duygulanıp; - Bana biraz nasihat eder misiniz, diye rica etti. Büyük Veli; - Nefsine, bir an bile fırsat verme. Daima baskı altında tut, ez onu. Yoksa o, baş kaldırıp seni ezer. Nefsine ne kadar muhalefet edersen, o kadar iyi neticelerine kavuşursun, buyurdu. Ve ekledi: - Nefse uymamak, hep iyilik getirir. Her dert ve musibet de, ona uymaktan gelir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Burada uyunur mu?.."
12-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, talebesinden birini bir yere göndermişti. O talebe, işini halledip geri dönüyordu ki, yorulup, bir ağaç gölgesinde oturdu. Ve uyuyakaldı oracıkta. Derin bir uykuya dalmıştı ki, rüyasında, bu büyük velîyi gördü. Ancak çok heybetliydi mübarek zat. Kendisine hiddetle yaklaşıp; - Oğlum, burası tehlikeli yer. Etrafta aç kurtlar dolaşıyor. Hemen kalk ve acele uzaklaş buradan! buyurdu. Uyanıp, açtı gözlerini. Fakat o da ne? İki aç kurt, hızla kendisine doğru gelmiyor mu? Korkudan fırlayıp kalktı. Ve hızla uzaklaştı oradan. Hiç mola vermeden yürüdü devamlı. Akşam vakti Kasr-ı arifan'a vardı. Bir de ne görsün. Hocası Behaeddin-i Buhari hazretleri yola çıkmış, merakla kendisini bekliyor. Koştu ve hürmetle öptü elini. Büyük veli; - Bizi korkuttun. Tehlikeli yerlerde hiç yatıp da uyunur mu evladım? buyurdu. Genç talebe bir daha şaşırdı. HASTALIKTA ŞİFA VARDIR Bu zat, hasta bir genci ziyaret edip; - Hastalıkta şifa vardır, buyurdu Delikanlı anlamadı. - Nasıl şifa hocam? - Şöyle ki, hasta, hastalığından dolayı şikâyet etmez ve sabrederse, günahları affolur. Ayrıca çok da sevap kazanır, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Sonra hastanın kalbi kırık olur, duaları makbuldür. Hasta, günah işlemeyi düşünemez. Şifa vermesi için Allah'a yalvarır daima. Hem sonra hasta, "ölüm"ü daha çok hatırlar. "Ahiret"i düşünür, günahlarına "tövbe" eder. Bu yüzden Allah'a daha yakın hisseder kendini. Şöyle bitirdi: - Bütün bunlar "şifa"dır işte. Manevi şifa yani. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Atla şu suya!.."
13-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir gün bazı talebeleriyle bir yolculuğa çıkmışlardı. Yolda bir ırmağa rastladılar. Dinlenmek için su kenarında oturdular. Su, şarıltılı ve heybetli akıyordu. Görünüşe bakılırsa, derindi de. Büyük veli, Emir Hüseyin adlı talebesine; - Hüseyin! Kalk ve atla şu suya! diye seslendi. Emir Hüseyin hiç tereddüt etmeden; - Peki efendim, dedi. Ve kalkıp atladı o suya. Diğer talebeleri korkuya düştüler. Zira Emir Hüseyin kaybolmuştu azgın suyun içinde. Bir müddet zaman geçti. Behaeddin-i Buhari hazretleri; - Ey Hüseyin! Sudan çık da gel! diye seslendi. Emir Hüseyin anında çıktı sudan. Ve gelip oturdu hocasının huzurunda. Üzeri kupkuruydu. Sanki hiç girmemişti suya. Behaeddini-i Buhari hazretleri sordu: - Suya atladığında ne gördün evladım? - Efendim, suya girince, kendimi bir odada buldum. Gayet güzel döşenmiş, inci ve yakutlarla süslenmişti içi. Ama etrafıma bakıp, hiç "kapı" olmadığını gördüm hayretle. Kendi kendime; "Buradan nasıl çıkabilirim?" diye düşünürken sizi fark ettim yanımda. Bana bir kapı gösterip; - İşte kapı burada, buyurdunuz. Halbuki az önce kapı yoktu orada. Açtığınız kapıdan, dışarı çıktım. Ve sizin huzurunuzda buldum kendimi. AHİRETTE FAYDASI VARSA... Bir gün de bu zata; - Efendim, başarı nedir? diye sordular. Cevaben; - Başarı, ahirette faydası olacak şeylerdir, buyurdu. Ve izah etti: - Kendisini Cehennemde yanmaktan kurtaramayan bir kimse, bütün dünyaya malik olsa bile, ne kıymeti vardır ki? ölünce, "Cehennem"de yanacaktır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İlk günden âşık oldum!.."
14-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi naklediyor: Ben Semerkant'ta iken, Behaeddin-i Buhari hazretlerinin "büyük bir velî" olduğunu işittim bir dostumdan. O anda sevgisi yer etti kalbimde. Onu görmek için Buhara'ya gittim. Annem, harçlık olarak "dört altın" dikmişti gömleğime. Buhara'ya varıp, o büyük velinin sohbetiyle şereflendim. İlk günden âşık oldum kendisine. Beni de talebeliğe kabul etmesini çok istiyor, ama söylemeye cesaret edemiyordum. Nihayet kendisi çağırdı beni yanına. Kulağıma eğilip; - İsteğini yaparız, ama altın vermen lazım, buyurdu. - Ben fakir biriyim, bende altın ne arasın, dedim. Gülümseyerek; - Dört altının varken, yok diyorsun, buyurdu. Çok utanmıştım. Mecburen o "dört altın"ı söküp arz ettim kendisine. Onları alıp, uzattı bir çocuğa. Fakat istemedi çocuk. Hatta yüzünü buruşturdu. Ben ise sevinmiştim almadığına... Bir gün, bir köye gidilmişti. Orada bir fırsatını bulup; - Beni ne zaman talebeliğe kabul edeceksiniz efendim? diye sordum. O zaman o "dört altın"ı isteyip, köyün çocuklarından birine verdi. Fakat o da reddetti altınları. Ben ise sevinmiştim yine. Ben, bu olanlardan bir şeyler sezdim. Zira kalbimde "altın sevgisi" vardı hâlâ. Belki de bunun için kabul etmiyordu. O anda büyük veli bana bakıp; - Evet öyledir. Kalbte altın sevgisi, bu yolda bulunmaya manidir, buyurdu. "Ben bundan kurtulmak istiyorum" diye düşünürken, bir nazar etti bana. İşte ne olduysa o anda oldu. "Altın sevgisi" çıktı kalbimden. Yerine "Allah sevgisi" doldu. Ve o zaman talebeliğe kabul edildim. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Onu nasıl tanıdım?.."
15-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin Abdullah-ı Hacendi adındaki bir sevdiği şöyle anlatıyor: Gençliğimde; "Bir mürşidim olsa da, Ona bol bol hizmet etsem" diyordum. Bu arzum dayanılmaz hâl alınca, Hakim-i Tirmizi hazretlerinin kabrine varıp, ruhundan yardım istedim. Sonra uyku bastırdı beni. Uyuyup çok heybetli iki kişi göründü bana rüyada. Bir tanesi, bana bakıp; - Ben, Hakim-i Tirmizi'yim, bu zat da Hızır "aleyhisselâm"dır. Sen, bir mürşid arıyorsun. Ama hiç arama, buralarda bulamazsın, buyurdu. - Nerede bulurum? dedim. - On iki sene sonra, Kasr-ı arifan'a git. Oraya Behaeddin-i Buhari adında bir evliya zat gelecektir ki, senin mürşidin o olacak, buyurdu. Uyanıp, o mürşidi beklemeye başladım. Birkaç sene sonra iki kimseye rastladım ki, tasavvuftan konuşuyor ve; "İnsan, asla mürşitsiz olamaz" diyorlardı. Yanlarına sokulup; - Ben de mürşit arıyorum. Bana bu konuda yardımcı olur musunuz? dedim. - Falan köye git. Orada bir mürşit var, dediler. O köye gidip, o zatı buldum. Gerçekten evliya olduğu belliydi. Ama hiç ilgi göstermedi bana. Çok üzüldüm. "Niçin bana iltifat etmiyor?" diye düşünürken, bana bakıp; - Senin nasibin, Buhara'ya gelecek olan Behaeddin-i Buhari hazretlerindendir, dedi. Ondan da ayrılıp, beklemeye devam ettim. İlk mürşit aramaya başladığım günden sonra "on iki sene" geçmişti ki, büyük bir hevesle Buhara'ya gittim. O zatı bulup girdim huzuruna. Beni görünce tebessüm edip; - Hoş geldin ey Abdullah! Ama on iki senenin bitmesine daha üç gün var, sen biraz erken geldin, buyurdu. Ve daha ilk sohbette, "dünya muhabbeti"ni çekip aldı kalbimden. Az zaman sonra da açıldı kalb gözlerim. > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Beni hatırından çıkarma!"
16-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretleri, bir gün sevdiği bir talebesine; - Evladım, her zaman beni yâd et, hatırından hiç çıkarma, buyurdu. O talebe anlatıyor: Hocamın bu emri mucibinde, Onu unutmamaya çalışırdım... Bir sene, babamla hac yoluna çıkmış ve Hirat'a ulaşmıştık. Oranın meraklı yerlerini gezerken, bir an için unuttum hocamı. Unutmamla birlikte, bütün güzel hallerim gitti. Sanki feyz kesilmişti. Kendimi, kupkuru bir odun gibi hissettim. Ne aşk kaldı kalbimde, ne de sevgi. Babam bunun farkına varıp; - İstersen seni başka bir veliye götüreyim, dedi. - Hayır, olmaz dedim. Bu hâl, benim bir kabahatimden oldu. - Ne kabahati oğlum? - Ben hocamdan gafil oldum. Bu yüzden bunlar oldu. Haccımızı yapıp dönünce, hocamın huzuruna vardım. Beni görür görmez; - Ey oğlum! Hirat'ta, beni unuttun. Gerçi biz kasıtsız yapılan kusurları görmeyiz. Ama dostu unutmak, dostluğa sığar mı? Seven, hiç sevdiğini unutur mu? buyurdu. Ve ilave etti: - O veliye gitseydin, hiç faydası olmazdı. Çünkü sen, bu menba'dan feyz alıyorsun. Benim talebelerim, benim oğlum gibidirler. Başkasının, onlara tasarruf haddi yoktur. ALTMIŞ YAŞINI DOLDURAN Bir gün de, sevdiklerinden biri; - Hocam, ben şehit olmayı çok istiyorum, acaba nasib olur mu? diye sordu. Cevaben; - Üzülme, namazını kılan ve altmış yaşını geçen bir Müslüman, "şehit" olarak ölür, buyurdu. - Ya hanımlar efendim? - Hanımlar için yaş haddi yoktur. Namazını kılar, tesettür eder, iffetini korursa, hangi yaşta ölürse ölsün, "şehit"tir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Hiç yüzüme bakmadı!.."
17-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi şöyle anlatıyor: Nesef'te, biriyle münakaşa etmiş ve bu yüzden kalbini incitmiştim o Müslümanın. Ayrıca özür de dilememiştim. Oradan ayrılıp hocamın huzura girdim. Fakat o da ne? Hocam yüzüme bakmıyor, hiç iltifat etmiyordu. Sebebini anlayamadım. Araya sevdiği kimseleri koydum. Fayda etmedi. Çok üzülüyordum. Sonunda dayanamayıp; - Hocam, farkında olmadan bir hatam olduysa, özür dilerim, dedim. Bana bakıp buyurdu ki: - Nesef'te, bir Müslümanla münakaşa edip, kaba sözler söyledin. Üstelik özür de dilemedin, değil mi? Başımı önüme eğdim: - Evet efendim. - Bir mümini incitmenin, "Kâbe'yi yıkmak"tan daha büyük günah olduğunu bilmiyor musun oğlum? Ondan özür dileyip, helallik almadıkça, bizim sohbetimize gelme! buyurdu. - Peki efendim. Derhal gidip özür dileyeceğim, dedim. Ve gidip buldum o kimseyi. Özür dileyip helallik aldım. Bunu hocama söyleyince affettiler beni. Ondan sonra sohbetlerine dahil olabildim. HESABINI VERECEKSİN! Bu zat, bir gün, içki içen bir genç gördü sokakta. Acıyıp yanına çağırdı onu. Genç adam koşarak geldi ve - Buyur baba! dedi hürmetle. - Evladım, Allahü teâlâ hadis-i kudside mealen; "Hangi ameli yaparsan yap, bir gün hesabını vereceksin" buyuruyor, dedi. Delikanlı kızardı, bozardı. Ve bir "Âah!" deyip yıkıldı yere. Ayıldığında nefret ediyordu içkiden. O günden sonra bir daha koymadı ağzına. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Çok mu istiyorsun?.."
18-12-2009 01:00
Seyyid Emir Külal hazretlerinin, Emir Burhaneddin adındaki oğlu şöyle anlatıyor: Bir gün, Behaeddin-i Buhari hazretleri bizim eve teşrif etmişti. Baş başa sohbet ediyorduk. Mevlana Arif diye bir arkadaşımdan bahsettim kendilerine. Çoktandır görmediğimi arz ettim. Bana bakıp; - Onu görmeyi çok mu istiyorsun? buyurdu. - Evet, çok istiyorum, dedim. Ancak çok uzak bir diyarda yaşıyordu. Beni üzüntülü görünce; - Bunun için üzülme, buyurdu. Sonra kalkıp bahçeye çıktı ve; - Ey Mevlana Arif, acele Buhara'ya gel! diye seslendi. Sonra yanıma gelip; - Sesimi işitti, inşallah yarın gelir, buyurdu. Ertesi sabah çıkıp geldi hakikaten. Kalkıp sarıldım kendisine. - Nasıl böyle çabuk gelebildin? dedim. Cevaben; - Dün, bu saatlerde evimde oturuyordum ki, Hace hazretlerinin sesini duydum. İsmimle çağırarak, "Acele Buhara'ya gel!" diyordu. Ben de bu sabah yola çıktım. Ve bir anda kendimi burada buldum, dedi. AMA BİR ŞARTLA!.. Bu zat, sevdiği bir gence; - Emr-i maruf yapan bir kişi, bu vazifede Peygamberlere ortak olmuş olur, buyurdu. Ama bir şartla. Delikanlı merak etti: - O şart nedir hocam? - İhlasla yapmalıdır. Yani sırf "Allah için". Dünyalık bir menfaat için olursa, hiç kıymeti yoktur, buyurdu. Ve ekledi: - Sabahları bu niyetle evinden çıkan bir Müslümana, melekler gıbta eder evladım. - Emr-i maruf yapacağı için mi efendim? - Evet. Melekler, o mücahidin ayakları altına kanatlarını gerer ve; "O mücahit, kanadımıza bassın da biz de şereflenelim" derler. www
.O vefat etmedi!.."
20-12-2009 01:00
B ehaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Üstadımla bir evde oturuyorduk ki, kardeşim hakkında; - Şemseddin Buhara'da vefat etti, diye bir haber aldım. Çok üzülüp, hocama; - Efendim, izin verirseniz, kardeşimin cenazesine gideyim, diye arz ettim. Hocam cevaben; - İstiyorsan git, ama Şemseddin vefat etmedi, şimdi sağdır. Hatta o, çok yakınlarda bulunuyor. Onun kokusunu duyuyorum, buyurdu. Sevincimden ne diyeceğimi bilemiyordum ki, kapı çalındı. Ve kardeşim Şemseddin, neş'eyle girdi içeri. HASTALIK NİMETTİR Bu zat, bir sohbetinde gençlere; - Allahü teâlâ, sıkıntılı halde yapılan duayı kabul eder. Mesela hastanın duası makbuldür. Onun için hastalık "nimet"tir, buyurdu. Ve ilave etti: - Hastalık nimettir, ama sabredilirse tabii. Büyükler; "Hastalıkta şifa vardır" buyurmuşlardır. Sonra izah etti: - Hastalık istenmez. Bilakis hasta olmamak için tedbir alınır. Ama buna rağmen gelirse, sabredilir. NEYİN VAR EVLADIM? Bir gün de sevdiği bir talebesini sıkıntılı görünce; - Neyin var evladım, diye sordu. Genç arz etti: - Sormayın hocam. Sıkıntının biri bitmeden öbürü başlıyor. - Ne güzel işte, şükret bu nimete. - Anlamadım, nimet mi dediniz efendim? - Evet, çok büyük nimet hem de. Çünkü Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Benim ümmetimin azabı dünyada verilir" buyuruyor. Bundan büyük nimet olur mu? > www.gonulsul
.O himmet olmasa..."
21-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Bir gün, hocamı ziyaret maksadıyla evden çıktım. Yolumun üzerinde büyük bir ırmak vardı. Ve her zaman köprüden geçip giderdim hocamın evine. O gün köprü çok uzak geldi bana. O esnada, kalbime bir fikir geldi. "Suyun üstünden yürüyerek gideyim" dedim kendi kendime. Ama o güne kadar hiç böyle bir şey yapmamıştım. Aklıma gelmezdi böyle şey. Ama şimdi böyle düşünmüştüm? "Bunda bir hikmet olsa gerek" dedim içimden. Ve büyük bir cesaretle ve Allah'a güvenerek, ırmağın üstünden yürüyerek geçtim karşıya. Hayret, başarmıştım bu işi. - Bu, bir keramet, dedim. Ve yola devam ettim. Bir anlık gaflet işte. Hocamın himmetini unutup, kendimden bilmiştim bu işi. Öğleye doğru kavuştum hocama. Huzuruna girince; - Evladım! Seni adım adım gözetliyorum, buyurdu. "Eyvah! Hata yaptım galiba" dedim. Ama ne hatası olduğunu anlayamadım. Mübarek hocam; - Suda yürümeyi, hatırına ben getirdim ve elimi ayağının altına koydum. Sen de rahatça yürüyüp geçtin, buyurdu. Ve devam etti: - Ama şimdi istesem, kalbindeki hallerin hepsini alır ve seni himmetimden mahrum ederim. Nitekim himmetini kesti birden. Ve bütün güzel hallerimi geri aldı. Kendimi kupkuru ve ruhsuz buldum. İşte o zaman anladım hatamı. Zira ben, kendim yürüdüğümü zannetmiş, "hocamın himmeti"ni unutmuştum. Tövbe istiğfar ettim. Sonra yine geri verip, bir teveccüh ettiler. Ve beni çok yüksek makamlara ilerlettiler... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sanki kovayla akıyordu!..
22-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin Esseyyid Burhaneddin adında bir sevdiği vardı ki, çok severdi bu büyük veliyi. O anlatıyor: Bir gün, bu büyük zatın bağda olduğu bir saatte, Ona "balık" götürüp hediye ettim. Mübarek, kabul buyurdu hediyemi. Ateş yakıp, pişirmek istedik. Ancak hava karardı birden Ve yağmur bulutları belirdi gökyüzünde. Gök gürledi. Şimşekler çaktı. Ve bir "yağmur" başladı ki, sanki kovayla su boşanıyordu gökten. Hiç öyle yağmur görmemiştim. Hocam bana bakıp; - Burhaneddin, dua et de bir müddet için bizim bağa yağmur yağmasın, buyurdu. - Peki efendim, dedim. Ellerimi kaldırıp; - Yâ Rabbî, yağmurunu bu bağa yağdırma, diye yalvardım. Duam kabul oldu. Yağmur anında durdu. Etrafımıza yağıyor, ama bizim bulunduğumuz bağa bir damla bile düşmüyordu. Ancak bu, benim işim değildi tabii. Hocamın bereketiyle olmuştu. EY KULUM, İSTE VEREYİM Bu zat, bir gün sohbetinde; - Kardeşlerim, huzur-u ilahide toplanmak biz kullar için ne büyük bir nimettir değil mi? buyurdu. Dinleyenler bir şey anlamadılar. Onlardan biri; - Bundan neyi kastettiniz efendim? diye sordu. - Namazı, buyurdu. - Namazı mı efendim? - Evet. Huzur-u ilahi, namazdır kardeşlerim. Kul namaza durunca Rabbinin huzurundadır, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Namazda okumaya başlayınca, Rabbi ile konuşur. Ellerini duaya kaldırınca, Hak teâlâ; "Ey kulum, iste vereyim!" buyurur. Bundan büyük nimet olur mu? > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.s
.Göz gözü görmüyordu!..
23-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerinin talebesinden Mevlana Arif şöyle anlatıyor: Bir kış günü, hocamla birlikte bir yere gidiyorduk. Hava pek soğuk değildi. Ama bir miktar yol gidince, birden sertleşti hava. Peşinden bir "kar fırtınası"na dönüştü ki, göz gözü görmüyordu artık. Soğuk ve kar, kasıp kavuruyordu her yeri. Buna rağmen ayakkabı yoktu ayağımda. Yalın ayak yürüyordum. Hocamın üzüldüğünü anladım. Nitekim o anda durdu. Ve şöyle bir baktı gökyüzüne. Mânâlı bir bakıştı o. O bakışla durdu tipi. Kesildi fırtına. Kar yağışı ve rüzgâr, anında sona erdi. Hava açıldı. Günlük güneşlik oldu etraf. Biz de rahat ve zahmet çekmeden devam ettik yolumuza. KALP KIRMAK YOKTUR Bir gün, talebesinden biri; - Efendim, en büyük günah nedir? diye sordu bu zata. Cevaben; - Kalb kırmaktır, buyurdu. - Kâfirin de mi hocam? - Elbette. Kâfir de olsa, kalb kırmak yoktur dinimizde. Kalb kırmak, "küfür"den sonra gelen en büyük günahtır. Delikanlı; - Allah razı olsun hocam. Sizden ne güzel şeyler öğreniyoruz. Bunları başkalarına da anlatsak olur mu? diye sordu. Büyük velî; - Tabii evladım, çok iyi olur. Allah'ın dinini O'nun kullarına öğretmeye giderken basılan yerlere, melekler kanatlarını gererler. Ne mutlu Allah'ın dinini yayanlara. Onlar, her adımlarında, "çok büyük sevaplar" kazanıyorlar, buyurdu. Ve ekledi: - Unutma, kitap ile, ilim ile İslâmı yaymanın sevabı, dövüşerek şehit olmanın sevabından daha çoktur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ben seni bekliyordum!.."
24-12-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, evliyanın en büyüklerindendir. Henüz çocukken yüzünde nur parlıyor, onu görenler hayran olup, hayır dua ediyorlardı kendisine. Dedesi, Şihabüddin adında bir velî olup, "ölüm hastalığı"na yakalandı bir gün. Vefatı yaklaşınca, aile fertleriyle vedalaştı tek tek. Sonra, torunlarıyla görüştü birer birer. En son, Ubeydullah'ı getirdiler yanına. O zaman henüz pek küçüktü. O içeri girince, çok sevindi. Doğruldu yatağından. Kucağına alarak, bağrına bastı. Ve ağlayarak; - Ben seni bekliyordum, dedi. Sonra diğer çocuklarına dönüp; - Bu Ubeydullah, ileride "çok büyük bir velî" olacaktır. Fakat ben o günleri göremem. Bunun hidayetinin nuru âlemi tutacak, cihan padişahları emrinde olacaktır, dedi. En son babasına dönüp; - Ey oğlum! Bunun yetişmesini sana ısmarlıyorum, dedi. Bir müddet sonra vefat etti... EN İYİ VE EN KÖTÜ ŞEY Bir gün bazı dostları; - Efendim, dünyada en güzel şey nedir? diye sordular bu zata. Cevaben; - Dünyada en güzel şey, dünyaya düşkün olmamaktır, buyurdu. Sordular yine: - En kötü şey nedir efendim? - Dünyaya düşkün olmaktır. - En faydalı şey nedir hocam? - İyi arkadaştır. - En zararlı şey? - En zararlı şey, "kötü arkadaş"tır. Bu, nefis ve şeytandan da daha tehlikelidir, buyurdu. Ve açıkladı bunu: - Kötü arkadaş yalnız insandan olmaz. Sizi doğru yoldan uzaklaştıran her şey, mesela okuduğunuz "kitap" zararlıysa, "kötü arkadaş"tır. Ama eğer faydalıysa, "iyi arkadaş"tır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hiçbiri yiyemiyordu!..
25-12-2009 01:00
Behaeddin-i Buhari hazretlerini seven talebeler, bir evde toplanmışlardı bir gün. Gayeleri, sohbet etmek ve Hace hazretlerinden konuşup, Onun sözlerinden bahsetmekti. Çünkü çok seviyorlardı hocalarını. Onun da aralarında olmasını çok istiyor; - Âh, şimdi aramızda O da bulunsaydı, mübarek ağzından nice hikmetler dökülürdü, diyorlardı. Ev sahibi sütlaç pişirmişti ikram için. Getirip koydu ortaya ve; - Haydi buyurun birlikte yiyelim, dedi. Gelip oturdular sofraya. Fakat o da ne? Hiçbiri yiyemiyordu sütlaçtan. Zira kıpırdıyamıyordu kimsenin eli. Sanki elleri bağlanmıştı. Yahut biri tutuyordu sanki ellerini. Kaşıklar ellerinde kalakaldı. Birbirlerine hayretle bakarak; - Hayırdır inşallah, bize ne oldu? diyorlardı. İçlerinden biri; - Bu, hocamızın bir tasarrufudur, dedi. Velhasıl sütlaçtan bir kaşık bile yiyemeden kalktılar sofradan. Aradan bir saat geçmişti ki, Behaeddin-i Buhari hazretleri teşrif etti. Talebeler sevince garkoldular. Büyük veli buyurdu ki: - Ben Kasr-ı arifan'dan yola çıktığımda siz sütlacı pişmek için ocağa koydunuz. Sonra, benden bahsedip sohbete koyuldunuz. Ben yarı yolda iken sütlaç pişti. Yemek için oturdunuz, ama yiyemediniz değil mi? - Evet hocam, aynen öyle oldu, dediler. - "Bunda bir hikmet var" deyip, sofradan kalktınız, değil mi? - Evet efendim. Buyurdu ki: - Ellerinizi ben bağlamıştım çocuklar. Birbirlerine bakıp; - Tahmin etmiştik hocam, dediler. - Haydi öyleyse, şimdi o sütlacı getirin de hep birlikte yiyelim, buyurdu. Sevinçle koşup getirdiler. Ve hocalarıyla birlikte, huzur içinde yediler. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Anne karnında iken!..
26-12-2009 01:00
Süfyan-ı Sevri "rahime-hullahü teâlâ", Tebe-i tabiinden bir mübarek zattır. Hiç abdestsiz gezmez, ölümden söz olunca, korkusundan takatsiz kalırdı. Annesi, buna hamileyken komşunun turşusunun tadına bakmıştı biraz. Ama onu ağzına alır almaz, hazret-i Süfyan, karnında ona ağrı vererek ikaz etti hemen. O anda aklı başına geldi. Zira izinsiz bakmıştı turşunun tadına. Komşusuna seslenip; - Hakkını helal et! dedi. Kadın şaşırdı: - Ne oldu ki? - Turşunun tadına baktım da... - Olsun, ne var bunda: - Hayır sen helal et yine de. Komşu kadın; - Peki peki, helal olsun, deyince rahatladı. SIRTI KAMBUR OLMUŞTU Hazret-i Süfyan, henüz gençliğinde sırtı kambur olmuştu. Dostları merak edip; - Bu genç yaşta niçin kambur oldunuz efendim? dediler. Buyurdu ki: - Üç hocadan ders aldım. Üçü de, derin âlim idi. Ama son nefeslerinde imansız gitti üçü de. Onları böyle görünce, korkumdan omurga kemiğim eğildi. GÜLER YÜZLÜ OLUN! Bir gün de sohbetinde; - Güler yüzlü olun! Müslüman, güler yüzlü ve neş'eli olur, buyurdu. Sordular: - Müslüman neden neş'eli olur efendim? - Neden olmasın ki? Allahü teâlâ ona "İman nimeti"ni vermiştir. Allahü teâlâ bir kuluna iman vermişse, ona her şeyi vermiş demektir. Vermemişse, hiçbir şey vermemiştir.
.Testi kırılmasaydı!..
27-12-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerini çok seven bir genç vardı. Bu genç, bir gün nefsine uyup, "şarap" almış evine götürüyordu ki, şarap testisi bir duvara çarptı. Ve kırıldı birden. İçindekiler döküldü yollara. Delikanlı çok üzüldü. Çok pişman oldu. Anladı bunun bir "ikaz-ı ilahi" olduğunu. Oradan geri döndü. Ve doğruca bu büyük velinin yanına gitti. Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri onu görünce; - Evladım, kul, günah yolunda bir adım bile atmamalıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Eğer o testi kırılmasaydı, benim kalbim kırılacaktı. Delikanlı pişman olmuştu zaten. Tövbe etti bu zatın huzurunda. Ve bir daha işlemedi bu günahı. Zira tiksiniyordu içkiden. Nitekim büyüklerimiz; "Evliyanın sözünde rabbani tesir vardır" diye buyurmuşlardır. ONLARI GÖRMEK ŞİFADIR Bu zat, bir gün sohbetinde; - Allah adamlarını görmek şifadır, buyurdu. Çünkü onlar görülünce, "Allah" hatırlanır. Dinleyenler; - Öyle bir Allah adamı yoksa efendim? dediler. - Onlar yoksa da, kendilerini çok sevmeliyiz, buyurdu. - Efendim, biz bütün "Ehl-i sünnet âlimleri"ni ve bütün "evliyalar"ı, görmemiş olsak da çok seviyoruz. Bu da şifa mıdır? - Elbette. Onları seven ve yollarında giden, dünyada da rahat eder, ahirette de. Hem sonra kişi sevdiğiyle beraberdir. O büyükleri seven, ahirette onların yanında olacaktır, buyurdu. Ve ekledi: - Ama sevmek lafla olmaz. Seven, sevdiğinin yolunda gitmedikçe onu sevmiş olamaz.
.Bu yaptığın doğru mu?.."
28-12-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, fakir bir sevdiğine misafir oldu. Garip, üstadını görünce çok sevindi. Öyle ki, Cennetle müjdelenmişti sanki. Fakat bunun, genç ve güzel bir oğlu vardı ki, bilmiyordu bu zatın kim olduğunu. İlk defa görüyordu zira. Suratını asıp, oturdu bir kenarda. Hiç ilgi göstermedi bu büyük velîye. Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri ise o genci sevip, kendine çekti onun kalbini. Yanına gidip, kulağına eğilerek; - Bu yaptığın doğru mu. Ben de senin yüzünü kara edeceğim, görürsün, buyurdu. Sonra gelip yerine oturdu. Az sonra genç fırlayıp, Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin önüne gelip, edeble; - Bir emriniz var mı efendim? dedi. Büyük velî; - Bir sıcak çorba getir de içelim, buyurdu. Delikanlı, koşup ocağı yaktı. Çabuk yansın diye de üflemeye başladı ateşe. Öyle ki, yüzü gözü "simsiyah" oldu is ve dumandan. Ocak yanıp tutuşurken, kalbi de bu zatın "muhabbeti"yle yanıp tutuşmuştu. Yüzü "siyah" olmuşsa da, kalbi, "nurlanmıştı" o velînin sevgisiyle. Nihayet çorbayı getirip ikram etti. Çok himmetine kavuştu. Ve bir daha ayrılmadı yanından. NAMAZA ÖNEM VERMEZSE Bu zat, bir sohbetinde; - Namaza ehemmiyet vermeyen, vazife kabul etmeyen kimsenin, imanı gider, mürted olur, buyurdu. Ve ekledi: - Mürted, Cehennemde sonsuz azab çekecektir. - Sonsuz mu efendim? dediler. - Evet, buyurdu. Çünkü mürted, Cehenneme de, azaba da, namazın önemine de inanmaz. Dünyada, hayvan gibi yaşamakta, zevkinden ve zevkine vasıta olan parayı ve malı toplamaktan başka bir şey düşünmez
.Bal, şarap oldu!..
29-12-2009 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, bir gün hizmetçisine; - Bana Semerkant'tan biraz bal getir, buyurdu. Hizmetçi; - Peki efendim deyip, çıktı yola. Hocasının emrettiği kadar bal satın alıp, tam dışarı çıkıyordu ki, dükkana çok güzel bir kadın girdi. Şeytana uyup, şehvetle baktı kadına. Sonra ayrılıp yola koyuldu. Ve gelip, takdim etti balı hocasına. Etti ama, hocasının yüzü gülmüyordu. Hatta kaşlarını çatıp; - Sen bal almaya gittin, ama "şarap" getirdin, buyurdu. - Estağfirullah efendim, "bal" getirdim. - Hayır şarap getirdin. İstersen aç bak. Hizmetçi kutuyu açınca hayretten donakaldı. Zira kutuda bal değil, "şarap" vardı hakikaten. O zaman anladı hatasını. Kendi kendine; "O kadına şehvetle bakmıştım. Ben o günahı işleyince, kutudaki bal da şarap olmuş" diye düşündü hemen. Bu, ona büyük bir ders oldu. Bir daha bakmadı yabancı bir kadına. HAVAYA YAZI YAZMAK Bu zat bir sohbetinde; - Kardeşlerim, bazı kimseler vardır ki, her ne olursa olsun, kim ne ziyana uğrarsa uğrasın, her nimet yalnız bana gelsin, der. Prensibi budur, buyurdu. Ve ekledi: - Onun zevki ve sefası için her şeyin feda olması, umuru bile değildir. Sordular: - Bunlar neden böyledir efendim? - Çünkü imansızdırlar. Böyle kimselerde merhamet olmaz. Canavardan, en korkunç hayvandan da daha zararlıdırlar. - Ama bunlardan bazısı, insanlıktan, şefkatten bahsediyor hocam. - Onların insanlıktan, merhametten söylemesi, "havaya yazı yazmak" gibidir. Yani kendi alçak menfaatlerine kavuşmaları için birer "tuzak"tır!.. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hocasını düşündü...
Şimdiden hazırlanın!
31-12-2009 01:00
Ata bin Meysere hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, aklı olan bir kimse, şimdiden ahirete hazırlanır ve kendisini o şiddetli "Cehennem ateşi"nden kurtarır. Rabbine ibadet ve dinine hizmet ederek ahirette "Cennet nimetleri"ne kavuşur, buyurdu. Ve sordu onlara: - İnsan bir şeyden korkarsa, zararından kurtulmak için ondan kaçar değil mi? - Evet efendim, dediler. - Peki bir şeye kavuşmak isterse ne yapar? - Onu elde etmek için çalışır, gayret eder. Buyurdu ki: - Ama zamanımızda bazı kimseler var ki, "Cehennem"den korkar da, yine günah işler. Ve "Cennet"e girmeyi ister de İslâmiyetten uzak yaşar. İşte ben, bu insanlara şaşıyorum. DUANIN KABUL OLMASI İÇİN Bir gün de; - Efendim, dualarımızın kabul olması için ne yapalım? diye sordular bu zata. Cevaben; - Büyükleri vesile ederek dua edin, buyurdu. Yani "Filan evliyanın hürmetine..." diyerek dua edin. O zaman kabul olur dualarınız. İYİLERLE BİRLİKTE OLMAK Bir gün de; - Dünyanın zararından kurtulmanın çaresi nedir efendim? diye sordular. - Bunun çaresi, kalbinde dünya sevgisi olmayanlarla beraber olmaktır, buyurdu. - Onlar kimlerdir ki efendim? - İslâm âlimleridir, evliyalardır, Allah adamlarıdır. - Böyle zatlar yoksa hocam? - O zaman o zatların eserlerini okumalıdır. O büyüklerin kitaplarını okuyanın da kalbi nurlanır.
.
Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin talebelerinden biri, ticaret işlerini yapardı bu büyük velinin. Bir gün, büyük bir kervanla ticaretten dönüyorlardı ki, bir grup "eşkıya" ile karşılaştılar birden. Ama o, hiç korkmadı. Kendi kendine; "Bu, hocamın işidir. Öyleyse O bana yardım eder" diye düşündü. Ve hocasını getirdi hatırına. O anda bir güven geldi ona. Kılıcını çekip, saldırdı onlara. Kendini, "üstadının şeklinde" buldu. Yani kendisi değil de, sanki üstadıydı düşmana saldıran. Onlar kalabalık bir gruptu. Buna rağmen korkup, dağıldılar. O talebe, seferden dönüp hocasının huzuruna geldi ve yolda olanları anlatacaktı ki, hocası ona; - Zayıflar, kuvvetli bir düşmana rast geldiğinde, kendi kuvvetlerini düşünmeyip, "Allah dostu veliler"den yardım isterlerse, Hak teâlâ onlara yardım eder, buyurdu. Ve ekledi: - Hem öyle kuvvetli olurlar ki, düşman korkup darmadağın olur. Evliyanın himmeti dağı bile devirir. Sizin kurtulmanızın hikmeti de budur işte. HUZURUNUZ YOKSA... Bir gün, bir genç bu zata gelerek; - Hiç huzurum yok efendim, ne yapayım? diye sordu Cevaben; - Huzurun yoksa, İslâmiyeti öğren ve tatbik et, buyurdu. - O zaman huzurlu olur muyum hocam? - Elbette. İslâma uyanlar, iki cihanda da mutlu ve huzurlu olurlar evladım. Hatta Resulullah'a "aleyhissalâtü vesselâm" uymak niyetiyle "uyumak" bile ibadettir, buyurdu. Ve ekledi: - Kaylule etmek, Efendimizin âdetiydi. - Kaylule nedir ki hocam? - Öğleden önce biraz uyumaya "kaylule" denir. www.gonulsultanlari.
.
.
|
| Bugün 288 ziyaretçi (574 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kölesini kaybetmişti...
01-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerini sevenlerden birinin, çok sevdiği, emin bir hizmetçi kölesi vardı ki, kaybetti bir gün onu. Semerkand'ın her ücra köşesini aradıysa da bulamadı. Yine böyle ararken, Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerini gördü. Koşup tuttu atının dizginini. Derdini anlatıp; - O benim her şeyimdi. Ne olur halledin bu derdimi, diye yalvardı. Büyük veli, eliyle köylerden birini işaret edip; - Şu köyde aradın mı? diye sordu. - Hayır, aramadım efendim. - O köye bak. İnşallah orada bulursun. Adamcağız bir ümitle koştu o köye. Bir de ne görsün! Kölesi, bir çeşmenin başında, eli şakağında şaşkın vaziyette oturuyor. Yanında da su dolu bir testi var. Yaklaşıp; - Günlerdir nerelerdeydin? diye sordu. Kölesi anlattı. O gün evden çıkmıştım ki, bir atlı beni tutup uzaklara kaçırdı. Sonra da, köle diye sattı birine. Günlerdir onun hizmetlerini görüyordum. Bugün de çeşmeden su almaya gönderdi beni. Suyu doldurup tam geri dönecektim ki, kendimi bu çeşmenin yanında buldum. Rüya mı görüyorum? diye şaşkın şaşkın düşünüyordum ki sizin geldiğinizi fark ettim ileriden. Adam gülümseyerek; - O büyük velinin kerameti, diye mırıldandı hafifçe. GÜLEREK GÜNAH İŞLEYEN.../ Bu zat bir gün; - Kim, bir haram karşısında gözünü kapatırsa, Cenâb-ı Hak onun gönlünü "iman"la doldurur, buyurdu. Ve ilave etti: - Bugün gülerek günah işleyenler, yarın ağlayarak Cehenneme girerler. Dinleyenler; - Ya tövbe ederse efendim? dediler. - Günahına tövbe eden, hiç yapmamış gibidir, buyurdu
.Eğer şeyhlik yapsaydım!.."
02-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, ekseri sultanlara gider, tesirli sözleriyle onlara nasihat edip İslâmiyeti kuvvetlendirirdi. Üstlerinde öyle çok nüfuzu vardı ki, cihan padişahları boyun eğmişlerdi bu büyük veliye. Nitekim kendisi; - Eğer şeyhlik yapsaydım, hiçbir şeyh bir yerde bir talebe bulamazdı. Ama bize başka vazife verildi, buyurmuştu yakınlarına. - O hangi vazife efendim? dediler. - Dini kuvvetlendirip, İslâmiyeti yaymak görevi verildi ki, biz bunları temin etmeye çalışıyoruz işte. ÇİN SULTANI BİLE!.. Bir gün de sevdiklerine; - Allahü teâlâ bize öyle tesir vermiştir ki, istesem, Çin sultanı bana köle olurdu, buyurdu. İlahlık dâvâ eden o mağrur hükümdarı öyle tesir altında bırakabilirim ki, sultanlığı bırakıp, yalın ayak, baş açık kapıma koşardı. Ve ilave etti: - Biz böyle bir tasarrufa sahipsek de, edebi gözetip Ona boyun eğer, Onun iradesine rıza gösteririz. İHLAS NEDİR? Bu zat, bir gün; - İhlas, her işi, yalnız Allah için yapmaktır, buyurdu. Ve ekledi: - Nice oruç tutanlar vardır ki, o oruçtan kârları, yalnız açlık ve susuzluk, nice ibadet yapanlar da vardır ki, kârları, sadece yorgunluktur. Zira bu ibadetleri Allah için yapmamışlardır. AKILLI İNSAN Bir gün de, bir talebesi; - İnsanların en akıllısı kimlerdir efendim? diye sordu. Cevaben; - Zahidlerdir, buyurdu. Çünkü onlar dünyaya kıymet vermez. Dünyaya düşkün olmamaları, akıllı olduklarını gösterir. Akıllı insan, önce ahiretini düşünür. Orası için hazırlık yapar şimdiden... www.gonulsultanlari.
.Sultanla ne işin var?.."
03-01-2010 01:00
Semerkant'ta Mirza Abdullah diye bir sultan vardı ki, Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, onu görmeye gitmişti bir zaman. Kapıya çıkan sultanın adamına; - Sultanı görmek için gelmiştim, buyurdu. Ama adam edebsizdi. Küstah bir tavırla; - Bizim padişahımız pervasız biridir, dedi. Öyle kolay değildir onunla görüşmek. Sonra küçümser bir eda ile; - Gördüğüm kadarıyla derviş bir haliniz var. Bir dervişin koca bir sultan ile ne işi olabilir? deyiverdi. Dedi ama Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri gadaba geldi bu sözlerinden. O edebsiz adama; - Bana bak! Senin o melikin pervasızsa, onu pervalı biriyle değiştiririz. Git, söyle bunu kendisine. Ve bir hafta sonra neler olacağını görün! buyurdu. Ve kalemini çıkarıp, o melikin ismini eliyle bir duvara yazdı. Sonra parmağını ağzında ıslatıp, sildi o yazdığı ismi. Oradan Taşkent'e döndü yine. O gün, büyük korku girdi melikin kalbine. Aradan bir hafta geçmişti ki, memleketine bir hükümdar saldırdı birden. Onu öldürüp, bütün Semerkant'a hakim oldu. İsmi gibi, cismi de silinip gitti o gün. CENNETTE NAMAZ VAR MI? O devirde, çok namaz kılan ve bundan büyük lezzet alan bir kimse, bir gün bu zata gelerek; - Efendim, Cennette namaz kılmak var mı? diye sordu. Cevaben; - Hayır. Orada namaz yoktur, buyurdu. Çünkü Cennet, dünyada yapılan amellerin karşılığının verildiği yerdir. Amel yeri değildir orası. - Keşke olsaydı, dedi adam. - Neden? Acı acı içini çekti: - Âh ah! Namaz kılmadan nasıl durulur orada? www.gonulsultanlari.com T
."Niçin kaydettiniz?.."
04-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, bazı talebesiyle bir yere gidiyorlardı ki, bir ara kâğıt kalem istedi talebenin birinden. Kağıda Ebu Said yazıp koydu cebine. Sonra da, bir Fatiha okudu onun için. Fakat hiçbiri, bunun hikmetini anlamadılar. Bir tanesi; - Efendim, Ebu Said ismini, o kağıda niçin kaydettiniz? diye sordu. Cevabında; - Bu, öyle birinin ismidir ki, çok yakında bu yerlerin hükümdarı olacak, Semerkant, Horasan ve Taşkent'i de alıp, bütün bu bölgelere hükmedecektir, buyurdu. Fazla zaman geçmemişti ki, Ebu Said ismi yükseldi hakikaten. Meğer evliyadan biri de o gece Ebu Said'in rüyasına girerek; - Yâ Ebâ Said! Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin sohbetine sen de katıl. Zira O, senin ismini yazıp cebine koydu. Ve senin nusretin için Fatiha okudu, buyurdu. Ve ilave etti: - Bu devrin kutbu odur ve şu anda Taşkent'tedir. Çabuk koş, gir o zatın hizmetine. Uyanınca, bu büyük zata tutulmuş gördü kalbini. Ve o gün yola çıkıp, Taşkent'e vardı. Ahaliden bir yere gittiğini öğrendi. Ve sürdü atını o istikamete. Bu aşkla koşturup yetişti büyük velîye. Kendisini görür görmez; - İşte, rüyada gördüğüm zat budur. İsmimi yazıp cebine koyan ve benim için Fatiha okuyan, bu zattır, dedi. Atından inip, attı kendisini mübarek ayağına. Görüşüp, diyarına döndü hemen. Ve Semerkant'ı fethetmek gayesiyle gelip himmet istedi bu büyük velîden. Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri; - Niyetin nedir? Eğer Allah içinse, sana yardım erişir, buyurdu. Duasını alıp yürüdü Semerkant üzerine. Ve bir ara bu büyük velîyi gördü ordusunun önünde. Ondan kuvvet alıp, bir hücum! emri verdi. İki saat içinde fethetti bu ülkeyi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sana yakışıyor mu?.."
05-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri zamanında Semerkant Sultanı, Ahmed Mirza adında biriydi ve bu zata bağlıydı gönülden. Kardeşi Sultan Mahmud da Semerkant yakınında başka bir yerin hükümdarıydı. Ancak bu Sultan Mahmud, kardeşi Ahmed Mirza'nın toprağına göz dikmiş olup, savaşmak için fırsat kolluyordu. Ahmed Mirza, kardeşinin bu niyetini öğrenince, Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerine gidip durumu arz etti. Büyük veli, Sultan Mahmud'a mektup yazıp; - Bu, sana yakışıyor mu? İkiniz de kardeşsiniz ve hükümdarsınız. Savaşmak değil, kardeşine yardım etmek yakışırdı sana. Vazgeç bu işten. Yoksa, sen zararlı çıkarsın, buyurdu. Ancak dinlemedi Sultan Mahmud. Ordusunu toplayıp, yürüdü Semerkant'a. Ahmed Mirza derhal Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerine giderek; - Bu orduya güç yetirmek imkânsız, diye arz etti. Ama o büyük veli; - Hiç korkma, buyurdu. Allah'ın izni ile, biz bu işe kefiliz. Nihayet harp başladı. Düşman, yavaş yavaş şehre ilerliyordu. Hatta karşı mukavemeti kırmış, tam şehre gireceklerdi ki, kuvvetli bir kasırga kopuverdi bir anda. Öyle ki, göz gözü görmüyor, düşman askerleri birbirlerini kırıyor, atlarıyla birlikte yere devriliyorlardı. Harp meydanı, ana-baba gününe dönmüş, toz dumandan bir kimse diğerini göremiyordu. Kasırganın şiddeti daha da artınca, atlar, sahiplerini çiğneyip kaçmaya başladı. En son, Sultan Mahmut da, kaçtı harp meydanından. Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri; - Ey Ahmed! Geç ordunun başına, kaçanları takib et! diye seslendi. Koşturup, altı fersah takib ettiler düşmanı. Çoğunu kılıçtan geçirdiler. Velhasıl bu zatın himmet ve yardımıyla muvaffakiyet Ahmed Mirza'nın olmuştu yine. > www.gonulsultanlari.com Te
.Herkesten dua isterdi...
06-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, kiminle karşılaşsa, mutlaka dua isterdi o kimseden. Kendisi anlatıyor: Büyük küçük, kiminle karşılaşsam, - Bana dua et, diye yalvarıyordum. Eğer dua ederse, uçuyordum sevinçten. Bir gün, başımdan şöyle bir hadise geçti: Verimli bir tarlası vardı annemizin. Annem, o tarladan buğday kaldırdıkça, benim hissemi de gönderiyordu bana. Bir sene, yine göndermişti hissemi. Ben, buğdayları kilere taşıdım. Döndüğümde, buğdayı getiren adamın geri gitmiş olduğunu gördüm. Niçin o kimsenin duasını almadım? diye çok üzüldüm. Hatta ağladım. Peşinden koşup; - Ne olur bana dua et. Belki senin duanla Rabbim beni bağışlar, diye yalvardım. O kişi hayret edip; - Herhalde beni başkasına benzettin, dedi. - Hayır, seni kimseye benzetmedim. Ne olur, dua et bana. O yine hayretle; - Ben cahil biriyim. Ama madem istedin, pekâlâ, sana bir dua edeyim, dedi. Ve ellerini kaldırıp; - Yâ Rabbî, aç bu gencin kalb gözünü, diye yalvardı. Anında kabul oldu duası. Kavuştum muradıma. EN KIYMETLİ İBADET Bir gün de bir talebesi; - Hocam, dinimizde en kıymetli ibadet nedir? diye sordu. Cevaben; - En kıymetli ibadet namazdır. Namaz, imandan sonra en kıymetli ibadettir dinimizde. Bir vakit namazı özürsüz kazaya bırakan, seksen hukbe Cehennemde yanacaktır, buyurdu. - Hukbe ne kadar zamandır efendim? - Seksen ahiret senesidir ki, her günü, seksen dünya senesi kadardır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Doğru kitap okuyun!.."
07-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri bir sohbetinde; - Kardeşlerim, doğru kitap okuyun. Ruhunuzu faydalı ilimlerle doyurun. Nasıl ki bedenimiz gıdaya muhtaçsa, ruhumuzun da buna ihtiyacı var, buyurdu. Şöyle devam etti: - Bedenimiz, topraktan yaratıldığı için, onun gıdası, topraktan çıkan şeylerdir, ekmek gibi, su gibi, meyve ve sebze gibi. Ama ruh, âlem-i emirden yaratılmıştır. Bedenin gıdasından tad alamaz. Sordular: - Ruhun gıdası nelerdir efendim? - Ruhun gıdası manevi şeylerdir. İlim gibi, sohbet gibi, ibadet ve Kur'ân-ı kerim okumak gibi. Şöyle devam etti: - Beden, gıdasını muntazam alamayınca nasıl ki zayıf düşüp hastalanırsa, ruh da gıdasız kalırsa zayıflar, hasta olur, hatta ölür. - Ruhun ölmesi ne demek efendim? - Ruhun ölmesi, imansız olmasıdır mazallah. Cezası ise, sonsuz olarak yanmaktır Cehennemde. CENNETE GİRMEK İÇİN Bir gün de bir genç gelip; - Efendim, Cennete girmenin en kestirme yolu nedir? diye sordu bu zata. Cevaben; - Emr-i maruf yapmaktır, buyurdu. - O nedir ki hocam? - Emr-i maruf, Allah'ın kullarına doğru yolu öğretmektir evladım. Yani insanlara İslâmiyeti anlatıp veya bir ilmihal kitabı verip, ebedi saadete kavuşmalarına sebep olmaktır. - Su-i zan günah mı hocam? - Elbette günahtır. - Peki, büyük günahlardan mıdır efendim? - Elbette. Bir insanın hayatı boyunca kazandığı sevaplar terazinin bir kefesine, su-i zan günahı da diğer kefeye konsa, bu kefe ağır gelir. Üstelik 'kul hakkı'na da girer ki, bu haktan kurtulmak çok zordur ahirette. Çaresi bulunmaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Çabuk çıkın evlerden!.."
08-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri bir gün Taşkent'e gitmek üzere yola çıktı. Mevsim ilkbahardı. Yolda akşam olunca, bir talebesinin evinde misafir oldu o gece. Biraz sohbet ettiler. Yatma vakti gelince; - Evladım, sen de yanımda yat, buyurdu ev sahibine. Talebe; - Başüstüne efendim, dedi. Ve aynı odada yattılar ikisi de. Talebe tam uykuya dalmıştı ki, bir ses duyup uyandı. Hocasının sesiydi bu. Kendisine; - Evlat, uyuyor musun, yoksa, uyanık mısın? diye sormuştu. Cevap verdi: - Uyumuyorum efendim. - Pekâlâ, hemen kalk, eşyalarını topla ve dışarı çık, buyurdu. Ve ekledi: - Bütün mahalle halkını da uyandır. Herkes kıymetli eşyasını alıp çıksın evinden. Kendi de acele çıktı. Sonra meydanda toplanan köy halkına, - Beni takib edin! diyerek hızlı adımlarla yöneldi yakındaki tepeye. İnsanlar da peşinden. Az sonra tepenin üstüne toplanmışlardı bütün köy halkı. Herkes yanındakine; - Neler oluyor? - Buraya niçin geldik? - Bir şey mi var? diye soruyordu. Ancak kimse bilmiyordu bundaki hikmeti. Onlar böyle konuşuyordu ki, yukarıdan bir sel kopup, büyük şarıltıyla köye indi. Önüne ne geldiyse, alıp götürüyordu. Ağaçlar, evler, hayvanlar. Korkunç sel, kısa zamanda köyü harab etmiş, ama insanlar kurtulmuştu. Bu harikuladeyi hepsi gördü. Ve o gün, talebesi oldular bu büyük velinin. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Niçin kabul etmiyormuş?.."
09-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerine bir gün bir kadı gelip; - Efendim, beni de talebeliğe kabul edin, diye rica etti. Ancak kabul etmedi büyük zat. Tekrar tekrar söyleyip yalvardıysa da, hiç iltifat etmedi. Talebesinden biri; - Efendim, falan kadı talebeliğe kabul edilmiyorum diye çok üzülüyor, diye arz etti. Büyük veli cevaben; - Evladım, o kadının gönlünde dünyalık var. On sene sonra kavuşacağı mevkiye hırslı olan bir kimseyi talebeliğe kabul etmek uygun olmaz. Böyle birine büyüklerin yolu anlatılmaz. Siz onu düşünmeyin, buyurdu. Aradan on sene geçti. Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri vefat etti. O kadı, baş kadı olmuş, muradına erdiği için de pek sevinçliydi. Ve artık bu yola girmek gibi bir arzu kalmamıştı kalbinde, Memnundu hayatından. Talebeler, onun bu hâlini görünce; - Hocamızın kerameti çıktı, dediler. Onu talebeliğe kabul etmemekte ne kadar haklıymış. Meğer kalbinde mevki makam düşüncesi varmış adamın!.. NAMAZ ÇOK MÜHİM Bu zat, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, namaz kılmamak üç türlü olur, buyurdu. - Onlar nedir efendim? dediler. - Birincisi, farz olduğunu bilmiyordur. İkincisi, tembellikle kılmıyordur. Üçüncüsü de, Allah korusun ehemmiyet vermiyordur. - Neden "Allah korusun" dediniz efendim? - Ehemmiyet vermeyenin imanı gider de onun için. Müslüman, her günahı işleyebilir. Ama peşinden üzülür, pişman olur ve tövbe eder. - Ya üzülmezse efendim? - Üzülmezse, Allah'ın yasak etmesine ehemmiyet vermiyor demektir ki, imanı gider maazallah. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Derse başlayamıyordu!..
10-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim Müslüman, Allah'tan başka her şeyden yüz çevirip, Rabbine rızasını düşünmeli ve gönül ehli bir İslâm âlimi bulup, Onun rehberliğinde bozuk hallerini düzeltmelidir, buyurdu. Sonra şunu anlattı: Bayezid-i Bistami hazretleri bir sabah derse başlayacaktı ki, bir durgunluk geldi kendisine. İçinde bir huzursuzluk vardı. Bir türlü toparlayamıyordu zihnini. Sebebini tahmin edip, talebesine; - Bugün içimizde bir yabancı var. O her kimse, meclisimizi terk etsin! buyurdu. Talebeler etrafa bakınıp, yabancı bir kimse göremediler içeride. Hocalarına gelip; - Aramızda yabancı kimse yok, dediler. Buyurdu ki: - Öyleyse bakın bakalım, yabancı birine ait bir eşya var mı buralarda? Gençler her yeri aradılar. Nihayet yabancı bir âsâ, yani baston gördüler bir köşede. Gelip haber verdiler. Mübarek zat, o âsâyı çıkartıp, dersine başlayabildi nihayet. Meğer onun sahibinin zulmeti varmış içeride... CEHENNEMDE ATEŞ YOKTUR! Bir gün de talebesiyle sohbet ediyordu ki; - Günah ateştir, buyurdu. Biri sordu talebeden: - Efendim, günah ateştir buyurdunuz. Bu ne demek? Cevaben; - Cehennemde ateş yoktur, buyurdu. - Nasıl olur hocam. O zaman nasıl yanacak insanlar? İzah etti mübarek zat: - Herkes ateşini dünyadan götürür evladım. İşlenen günahlar, -eğer tövbe edilmemişse- orada ateş'e çevrilip sahiplerini yakacak. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yabancı koku var!.."
11-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri zamanında talebeden biri, fasıklardan birinin gömleğini giyerek sohbete gelmişti bir gün. Az sonra Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri teşrif etti ve; - Bugün meclisimizde yabancı bir koku var, buyurdu. Talebeler, bu yabancı kimdir? diye etraflarına bakındılar. Ancak yabancı kimse yoktu dergâhta. Büyük zat, bir talebeye bakıp; - O koku senden geliyor oğlum. Senin üzerinde bir fasığın gömleği olsa gerek, buyurdu. Talebe üzgün halde; - Evet hocam, bu gömlek fasık bir arkadaşıma ait, diye arz etti. - Derhal o gömleği değiştir evladım! - Başüstüne hocam, dedi. Ve koşup değiştirdi o gömleği. Mübarek zat o zaman rahatlayıp, huzur içinde başladı dersine. CEHENNEM ATEŞİ Bir gün de bir talebesi; - Hocam, Cehennem ateşi nasıl bir şey? diye sordu. Cevabında; - Cehennem ateşi öyle şiddetlidir ki, onun bir kıvılcımı, bütün bu dünyayı yakar, yok eder, buyurdu. Sonra döndü o talebeye: - Sen bir hayvanın ateşte yandığını görsen ne yaparsın evladım? - Hemen kurtarırım hocam. - Peki bu yanan, bir akrep veya yılan olsa da, yine kurtarır mısınız? - Tabii efendim, onlar da can taşıyor. Buyurdu ki: - İşte bütün Peygamberler bunun için uğraştı oğlum. Kimse yanmasın diye. Cehennem ateşine bir an bile dayanılmazken, kâfirler sonsuz yanacak orada. Onun için kızmak değil, acımak zamanıdır bugün. Herkese acımak lazım. - Kâfirlere de mi hocam? - Evet, herkese... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Çok şükür, Türkler kazandı..."
12-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri, bir perşembe gününde, talebelerine; - Atımı hazırlayın! buyurdu. Ve hızla kalktı yerinden. Vakit, öğleden sonra idi. Beyaz atına atlayıp hızla uzaklaştı Semerkant'tan. Gün batısına doğru gidiyordu. Bazı talebeleri, takib ettiler arkasından. Lakin Semerkant'ı geçince; - Siz burada kalın! buyurup, kendi yalnız devam etti. Akşam vakti, geri geldi yine. Talebeleri, nereye gittiğini sordular. Cevabında; - Türk sultanı Muhammed (Fatih) Han, dün kâfirlerle şiddetli bir savaşa girerken bizden yardım istedi, ona gittim, buyurdu. Gençler sordu: - Netice ne oldu hocam? - Allah'ın izniyle Türkler kazandı. ÇOK SEVAP KAZANMAK İÇİN Bir gün de talebeden biri; - Hocam, bana çok sevap kazandıracak bir ibadet söyler misiniz, diye arz etti. Mübarek, ona sevgiyle bakıp; - Çok sevap kazanmak istiyorsan, insanların sıkıntılarını gider, buyurdu. Sevindir onları. - Efendim, ben sevap kazandıracak bir ibadet sormuştum. Hani namaz, oruç veya zikir gibi falan. Büyük veli tebessüm etti: - Sen çok sevap kazanmak istemiyor musun evladım? - Evet hocam, çok istiyorum. - Öyleyse insanların dertlerine deva ol, kalblerine ferahlık ver, ihtiyaçlarını gider, sevindir onları. Zira bir Müslümanın bir ihtiyacını görmen, bir sıkıntısını gidermen veya herhangi bir şekilde onları sevindirmen, bin sene nafile ibadet etmenden daha sevaptır. Şimdi anladın mı? - Anladım efendim. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Beyaz atı var mıydı?.."
13-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin oğlu Abdülhadi şöyle anlatıyor: Ben Anadolu'ya gittiğimde, Sultan Muhammed Han'ın oğlu Bayezid Han Osmanlı devletinde padişahtı. Beni misafir etti. Sohbet esnasında; - Ey Abdülhadi! Babanızın şemaili şöyle şöyle miydi? Beyaz bir atı var mıydı? diye sordu. Ben de; - Evet, babamın şemaili aynen dediğiniz gibiydi, beyaz atı da vardı, dedim. Sultan bana dönüp; - Babam Fatih Sultan Muhammed Handan dinledim. Şöyle anlatmıştı bize: Bir perşembe günüydü. Savaşın en sıkışık bir anında ellerimi açıp; - Yâ Rabbî, bu zamanın kutbu hangi veliyse, Onu bize yardıma gönder! diye yalvardım. O anda beyaz atıyla, bir zat geldi yanıma. Ve o en sıkışık anımızda imdadımıza yetişti. Onun gelmesiyle, hücuma geçti erler. Allah'ın izniyle bizim oldu zafer. BÜYÜKLER VEFAKÂRDIR Talebesinden biri; - Hocam, evliya zatların şefaatine kavuşmak istiyorum. Ne yapayım? diye sordu. Ona cevaben; - Onlara bir iyilikte bulun! buyurdu - Ya vefat etmişlerse efendim? - Kitapları varsa, onları dağıt. Çocuklarına iyilik et. Evlada yapılan, babaya yapılmış gibidir. - Bunlar da yoksa hocam? - O zaman bir Fatiha okuyup gönder ruhlarına. - Böyle de şefaat ederler mi efendim? - Elbette. Onlar Allah adamı oğul. Vefalı olurlar. Bir kimse bir evliyanın ruhuna, ömründe bir kere bile bir Fatiha okuyup hediye etse, o zat bu iyiliğin altında kalmaz. Mutlaka şefaat eder o kimseye. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Herkesi öyle zannederdim!.."
14-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri anlatıyor: Çocukken mektebe gidiyor, ama Allahü teâlâyı bir an unutmuyordum. Ben böyle olunca, herkesi de öyle zannederdim. Bir gün hava çok soğuktu. Mektebe giderken, ayağım çamura battı. Çamurdan kurtulmaya uğraşırken pabucum ayağımdan çıktı. Onu kurtarmaya çalışırken Allah'tan birkaç saniye kadar gafil oldum. Zira pabuçlarımı düşünmüştüm o arada. Karşıda, bir köylü çift sürüyordu. Ona imrenip; "Ne mutlu şu köylüye. Kalbi, Allah'tan gafil değil. Ben ise çamur yüzünden Rabbimden gafil oldum" diye düşündüm. Ve çok üzüldüm. Hatta hüngür hüngür ağladım. Çok gözyaşı döktüm. Zira herkesin, Allahtan bir an bile gafil olmadığını biliyor, öyle inanıyordum. Sonra anladım hakikati. Meğer gerçek böyle değilmiş. Bazı seçilmiş kullara nasib olurmuş bu nimet. NAMAZINI DOĞRU KILSAYDIN Bir gün, bu zatın huzuruna bir genç gelip; - Efendim, günah işlememek için ne yapayım? diye sordu. Cevaben; - Namaza çok ehemmiyet ver, buyurdu. - Namazımı kılıyorum hocam. - Buna rağmen mi günahtan kurtulamıyorsun evladım? - Evet efendim. Buyurdu ki: - İnsanı günahlardan uzaklaştırmayan bir namaz, doğru kılınmıyor demektir. Dosdoğru kılmış olsan, günah işleyemezsin. Genç, o günden sonra namazlarını düzgün kıldı. Ve günahlar iğrenç ve çirkin gelmeye başladı kendisine. www.gonulsultanlari.
.Ölü kalbleri dirilteceksin!.."
15-01-2010 01:00
Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri şöyle anlatıyor: Çocukken, rüya gördüm bir gece. İsa aleyhisselâm yanımda oturuyor ve başımı okşayarak; - Evladım! Senin yetişmen için ben yardım edeceğim, diyordu. Sabah rüyamı anlattım âlimlere. Onlar tabir ederek; - İsa aleyhisselâm, ölüleri dirilten bir Peygamberdir, dediler. Mademki seni İsa Peygamber yetiştirecek, öyleyse bu hasletten sana da verilecek demektir. Ve daha izah ettiler: - Yani O, ölü bedenleri diriltti, sen de ölü kalbleri dirilteceksin inşallah. ÇETİN GÜNLER GELECEK Bu zat bir sohbetinde; - Kardeşlerim, önümüzde çok çetin günler var. Zira ahirette herkese sual ve hesap olacak, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Ayrıca, her işinizi ihlasla yapın ki, mahşerde faydasını göresiniz onların. Nitekim Allahü teâlâ mealen; "Siz, ibadetinize riya karıştırmazsanız size azab yapmam" buyuruyor. Şöyle bitirdi: - Yani ibadetler tam ihlasla yapılırsa, o kula hiç azab etmez Hak teâlâ. BÜTÜN İŞ BUNDADIR Bir gün de bir genç; - Hocam, dualarımın kabul olması için ne yapayım? diye sordu bu zata. Büyük veli, cevap olarak ağzını işaret etti. Ancak anlamadı delikanlı. - Özür dilerim efendim, anlamadım. Buyurdu ki: - Ağzına girene ve ağzından çıkana dikkat et evladım! Bütün iş bundadır. Ve izah etti: - Yani haram yeme ve haram konuşma evladım. Ancak böyle bir ağızla yapılan duaları kabul eder Allahü teâlâ. Şimdi anladın mı? - Anladım efendim. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sizi çok seviyorum"
16-01-2010 01:00
Yakub-i Çerhi "rahime-hullahü teâlâ", zahiri ilimleri bitirip ve icazet alıp tam memleketine dönecekti ki, evliyanın büyüklerinden Behaeddin-i Buhari hazretlerini işitti birinden. Görmeden çok sevdi kendisini. Bu sevgiyle tutuştu, yandı kalbi. Memlekete dönmeyi tehir edip, bu zatı görmeye gitti acele. Huzuruna girince, büyük veli; - Tam dönecek zaman mı, bize geliyorsunuz? buyurdu. Çok mahcup olmuştu. Boynunu büküp; - Sizi çok seviyorum. Siz, Allahü teâlânın sevgili bir kulusunuz, dedi. - Nereden biliyorsun? - Resulullah Efendimiz; "Allahü teâlâ bir kulunu severse, Onu, diğer kullarına da sevdirir" buyuruyor. Bana da sizi sevdirdi. Büyük velî tebessüm edip; - Biz Azîzânız, buyurdu. Yakub-i Çerhi, bu Azîzân sözünü işitince, gördüğü bir rüyayı hatırladı hemen. Şöyle ki, rüyasında ona; - Ey Yakub! Sen de gidip Azîzân'a tâbi ol! denilmişti. Bütün cesaretini toplayıp; - Efendim, beni de talebeliğe kabul edin, diye arz etti. Cevaben; - Bu işe büyüklerimiz karar verir. Onlar, kalb casusudur. Kalbinize girip, iç halinize vâkıf olurlar. Bu gece belli olur. Büyüklerimiz kabul ederse, biz de sizi kabul ederiz, buyurdu. Yakub-i Çerhi diyor ki: - Huzurundan başım önümde çıktım. Ömrümde hiç böyle çetin bir gece geçirmemiştim. "Kabul edecekler mi bu biçareyi?" diye düşünerek zor geçirdim o geceyi. Sabah namazını beraber kıldık. Duadan sonra bana dönüp; - Müjde ey Yakub, kabul ettiler, buyurdu. O gün hizmetine girdim. Himmetiyle tasavvufun zirvesine yükseldim. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bana yardım et yâ Rabbî!"
17-01-2010 01:00
Derviş Muhammed "rahime-hullahü teâlâ", dayısı olan Kadı Muhammed Zahid hazretlerinin sohbetinde kemale geldi. Ondan önce nefsiyle çok mücadele etti. O zamanlar insanlardan bigane yaşıyor, nefsinin şerrinden kurtulmak için çalışıyordu. On beş yıl riyazet ve mücahede yaptı. Ama kavuşamadı muradına. Çaresizlik içinde ellerini kaldırıp; - Yâ ilahi, bu nefsimin şerrinden kurtulmam için bana yardım et, diye yalvardı. Elini yüzüne sürerken Hızır aleyhisselâmı gördü yanı başında. Hazret-i Hızır; - Eğer bu isteğine kavuşmak istiyorsan, dayın Muhammed Zahid'in hizmetine gir. Zira nefisten kurtulmanın tek çaresi, nefsinden kurtulanların sohbetidir, buyurdu. Sevincinden ellerini açıp; - Yâ ilahi, sana sonsuz şükürler olsun ki, bu işin çaresini bana öğrettin, dedi. Ve koştu dayısının huzuruna. Az zamanda kurtuldu nefsinin isteklerinden. Resulullahın "aleyhissalâtü vesselâm" mübarek kalbinden fışkıran nurlar, kalbten kalbe geçerek, Onun kalbine aktılar. GÜLEREK GÜNAH İŞLERSENİZ Bu zat sohbetlerinde; - Ey inanlar, bu dünya bir imtihandır. Burada her ne yaparsanız, mahşerde herbirinden hesaba çekileceksiniz, buyururdu. Bir gün de; - Kardeşlerim, her sözün, her hareketin, hatta her düşüncenin hesabını ahirette bize soracaklar. Her günah, Allahü teâlânın yasak ettiği bir iştir ki, eğer O affetmezse karşılığı ateştir, buyurdu. Ve ekledi: - Bu dünyada, gülerek günah işleyenler, mahşerde, ağlayarak Cehenneme girerler. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir velî arıyordu...
18-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretleri, İmam-ı Rabbani hazretlerini yetiştiren büyük bir velîdir. Kırk yaşında vefat etti. Din ilmini tahsile çocuk yaşta başladı ve zahiri ilimleri öğrendi tamamiyle. Tasavvufa girmeyi de çok istiyor, bu yoldaki gayreti herkesi şaşırtıyordu. Feyz alacak bir velî zatı gece gündüz arıyor, ama bulamıyordu bir türlü. Bu hususta öyle gayretliydi ki, daha fazlasına takati olmazdı hiç kimsenin. Hele ki o şehrin toprağı killi idi. Bu sebeple yolları çamurlu olur, bu çamurlu yollarda yürümek hayli meşakkatli olup çok yorardı insanı. Ama aldırmazdı o. Büyük bir maksadı vardı çünkü. Bir gönül erbabını arıyordu. Böyle bir üstad bulmak için çırpınıp duruyor, ama yaşlı annesi dayanamıyordu Onun bu hâline. Oğlunun muradına kavuşması için çok dua ediyordu. Ve bir gece yarısı çıktı sahraya. Seher vaktine kadar ibadet etti. Sonunda açtı ellerini; - Yâ Rabbî, evladımın muradı neyse, sevdiğin kullarının hürmetine ihsan et. Ya kavuştur oğlumu muradına, ya da al canımı ki, takatim yoktur artık, diye yalvardı. Gözyaşları aktı yanaklarına. Anne duası kabul oldu. Aradığı mürşide kavuştu. DUAM KABUL OLMUYOR Bir gün bir genç gelip; - Efendim dualarım kabul olmuyor. Ne yapayım? diye sordu bu zata. Mübarek zat sordu gence: - Namaz kılıyor musun yavrum? - Beş vakti tam kılamıyorum. - Olur mu evladım. Dualarının kabul olmasını istiyorsan, beş vakit namazını tam kılacaksın. Hem de özenerek. Unutma. Namaz kılmayanın duası kabul olmaz, buyurdu. > www.g
.Ne kabahatim oldu ki!.."
19-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretlerinin annesi, oğlunun dergâhında çalışır, severek yapardı her hizmeti. Dergâhta yemekleri o yapar, yorulunca bir hasırın üstünde kıvrılır yatardı. Oğlu bunu görüp, acıdı hâline. Ve yemek yapma işini ondan alıp, genç birine verdi. Ancak annesi çok üzüldü bu işe. Kederlendi, neş'esi kaçtı birden. Mutfaktakilere; - Ne kabahatim oldu ki, bu kıymetli hizmetten mahrum ediliyorum. Benim, bu hizmetlerden gayri bir sermayem yoktu. Bu dünyada yaşamaktaki tek maksadım da buydu. Ahirette kurtuluş ümidim, bu hizmetlerdi. Ne yazık ki kaçırdım, o da gitti elimden, dedi. Onun bu hâlini, gidip oğlu Baki Billah hazretlerine haber verdiler. Bu defa oğlu üzüldü. - Ben ona acıdığım için yemek hizmetlerini ondan almıştım. Ama mademki üzülüyor, yine kendisine verin, buyurdu. Koşup müjde verdiler annesine. Çok sevindi mübarek hatun. Allahü teâlâya şükretti. Oğluna da teşekkür. NE BÜYÜK RÜTBE Bu zat bir gün Kur'ân-ı kerim okuyordu ki, birden ağlamaya başladı. Evdekiler; - Niçin ağlıyorsunuz efendim? dediler. Sesi titreyerek; - Allahü teâlâ bizim gibi günahkârları kendisine muhatap kılıyor, daha ne olsun. Bizimle konuşuyor. "Ey müminler!.." diye hitab ediyor bize. Bu ne büyük rütbe, düşünebiliyor musunuz? buyurdu. Ve ekledi: - Mahşer gününde de, kâfirleri kendi hâllerine bırakırken, bize hitab edecek. Orada da muhatap olacağız Rabbimizle. Ne şeref! > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bâki Billah'a git!.."
20-01-2010 01:00
Muhammed Bâki Billah hazretleri, çok mütevazı idi. Halini gizler, talebe olmak için gelenleri, tecrübe için geri gönderirdi. Eğer çok sadık biri gelirse, o zaman kabul eder, ilgi gösterirdi. Bir genç de yana yakıla bir rehber arıyor, ama bulamıyordu bir türlü. Bu genç bir gece açtı ellerini; - Yâ ilahi! Beni kâmil bir mürşide kavuştur, diye yalvardı. O gece, rüyasında; - Yarın git, Bâki Billah hazretlerine teslim ol, denildi kendisine. Sabahleyin sevinçle gitti bu zata. Rüyasını anlatıp talebesi olmak istediğini arz etti. Ancak Baki Billah hazretleri; - Aradığın başkası olsa gerek. Sen, kendine bir rehber arıyorsun. Ama o kişi ben değilim, buyurdu. O genç; - Peki deyip, memleketine geri döndü. Fakat aynı rüyayı gördü yine. - Aradığın o idi. Sen yine git. Kabul etmese de ayrılma eşiğinden, denildi. Genç sevinip, tekrar gitti o zata. Bu sefer kabul edip; - Peki kal, buyurdu. İSLÂMİYETİ ÖĞREN! Bir gün de, bir sevdiği gelip; - Efendim, imandan sonra en mühim iş nedir? diye sordu. Cevaben; - İmandan sonra en mühim iş, İslâmiyeti öğrenmektir. İslâmiyetten maksat, Allahü teâlânın emir ve yasaklarıdır ki, bunları öğrenmek, kadın erkek her Müslümana farzdır. - Öğrenmezse hocam? - Öğrenmeyen günaha girer. Çünkü İslâmiyeti bilmemek haramdır. - Ya öğrenmeye ehemmiyet vermezse efendim? - Ehemmiyet vermeyenin imanı gider. Yani İslâmiyeti bilmemek, ya haramdır, ya da küfür. www.g
.Şimdi ne yapacağım?.."
21-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretlerinin talebesinden Hace Hüsameddin şöyle anlatıyor: Ben, hocam Baki Billah hazretlerine, talebe olmak için gitmiştim. Cevaben bana; - Aradığın ben değilim, buyurmuştu. Çok üzülmüştüm. Mahzun halde ayrıldım huzurundan. Memleketime dönüp, şaşkın bir vaziyette; - Şimdi ben ne yapacağım? diye hayrette kalmıştım. Ben böyle üzülürken bir beyti hatırladım. O beyitte şöyle deniyordu: Aradığın o idi, Ne için döndün geri? Ayrılmaz tatlıcıdan, Kovsalar da sineği!.. Bu beytin tesiriyle tekrar gittim. Çok şükür kabul etti. Sevinip şükrettim Rabbime. BİR TEVECCÜH EDİNCE Baki Billah hazretleri zamanında bir kimse vardı ki, tasavvufta yükselmek istiyordu. Bunun için çok dua ediyor, bir türlü kavuşamıyordu muradına. Bir gün Baki Billah hazretlerinin ismini duydu. Ve öğrendi tasavvufta yüksek derecesini. Ona gitmeye karar verdi. Ertesi gün bu mübarek zatı at üstünde giderken gördü. Ve koşup edeble yaklaştı kendisine. Atının dizginine yapışıp; - Lütfen beni de talebeliğe kabul edin, diye yalvardı. Büyük veli indi atından. Şefkatle kucakladı onu. Teveccüh etti kendisine. Sonra ellerini kaldırıp; - Yâ ilahi, sen bunu isteğine kavuştur, diye dua etti. Bu dua ile kalb gözü açıldı adamın. Evliya oldu o anda. Zira Baki Billah hazretleri dua etmişti... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Küçükken belliydi...
22-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah "rahime-hullahü teâlâ", evliyanın büyüklerindendir. İmam-ı Rabbani hazretlerinin hocası idi. Delhi'de, kırk yaşında vefat etti. Henüz çocuk iken ileride büyük zat olacağı belliydi hallerinden. Zahiri ilimleri bitirince, bir tasavvuf rehberi aradı hararetle. Nihayet Muhammed İmkenegi adındaki bir evliya zat, rüyasına girip; - Buraya gel, buyurdu kendisine. Ertesi gün koştu o kapıya. Yanında üç gün kalıp, Delhi'ye döndü yine. Ama icazetli olarak. Hocasından aldığı nurları, sadık ve halis talebelerinin kalblerine akıttı. Duyanlar, akın akın sohbetine gelir, feyz ve bereketine kavuşurlardı bu zatın. İki üç sene gibi kısa müddet içinde, yanında pek çok âlim ve evliya yetişti ki, İmam-ı Rabbani hazretleri bunlardan biriydi mesela. Ve bin senede bir gelen velilerin incisiydi. O kemale gelince, Baki Billah hazretleri bütün talebesini ona havale etti. Kendi de edeble gelir, istifade ederdi sohbetinden. BU ZAMANIN KUTBU Bir talebesi şöyle anlatıyor: Hocam Baki Billah hazretlerini henüz görmeden kendisini rüyada görmüştüm. Çıplak bir at üzerinde gidiyor ve bir ses; - Bu zamanın kutbu bu zattır, diyordu. Sabahleyin uyanıp, doğruca kendisine gidip; - Beni de talebeliğe alın, diye yalvardım. Cevaben; - Benim bu şeylerle ilgim yok, aradığınız başkası olsa gerek, buyurdu. Me'yus halde ağlamaya başladım. Zira gidecek başka kapım yoktu. Beni böyle görünce acıdı. İhlasımı anlayıp, huzuruna çağırdı. Çok ilgi ve iltifat gösterdi. Ve yüksek mertebelere çıkardı beni. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir nazarı kâfiydi!..
23-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretleri çok şefkatli idi. Bir zamanlar kıtlık olmuştu Lahor'da. Bir lokma ekmeğe muhtaç oldu insanlar. Onların bu haline öyle çok üzülürdü ki, evinde yemek olsa da yemezdi. Sebebini soranlara; - İnsanlar açlıktan kırılırken, bizim yememiz insafa sığar mı? buyururdu. Evine getirilen yemekleri yemeyip, fakirlere dağıtırdı. Delhi'ye, at ile giderdi ekseriya. Ama yolda yaya giden fakirleri görseydi, atından inip, bindirirdi onları atına. Kendisini tanımasınlar diye de, tebdil-i kıyafetle gider, şehre yaklaşınca, kendi binerdi tekrar ata. Şefkatinden, manevi himmeti de çok olurdu insanlara. Talebesi olan İmam-ı Rabbani hazretleri bir talebe ile yoğurt göndermişti kendisine. Talebe gidip çaldı kapısını. Baki Billah hazretleri kapıyı açıp, o gelen talebeden yoğurt kabını alırken yüzüne şefkatle bakıp; - Senin ismin ne, nereden geliyorsun? diye sordu. Genç tanıttı kendisini. - Pekâlâ, hocana selâm söyle, buyurdu. Bu kadarcık görüşüp, geri döndüğünde evliyalık halleri başladı o talebede. İmam-ı Rabbani hazretleri sordu: - Evladım, sana böyle ne oldu? O, kendinden geçmiş halde; - Bilmiyorum efendim. Her yerde bir nur görüyorum ki, izah edemiyorum, dedi. NAMAZ HESABINI VERİRSEN... Bir gün gencin biri sordu bu zata: - Efendim kıyamette hesap var değil mi? - Elbette evladım. - Peki, nelerden sorulacak efendim? - Evvela imandan, sonra namazdan. - Namaz da iman gibi mühim mi efendim? - Elbette. Namaz dinin direğidir evladım. Namaz hesabını veremeyenin diğer hesapları zor geçecek ahirette. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 ww
.Şefkatle bakınca...
24-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretlerinin zamanında bir genç de vardı ki, tek arzusu evliyalık yolunda yükselmekti. Her çareye başvurdu bunun için. Çok büyük zatlar gördü. Ama bir türlü kalb gözü açılmıyordu gencin. Bir gece yarısı kalkıp; - Yâ Rabbî, beni, sevdiğin bir dostuna kavuştur, diye yalvardı Rabbine. Duası kabul oldu. Ertesi gün kavuştu muradına. Ve o gün işitti Baki Billah ismini. Henüz kendisini görmeden sevgisi yer etti kalbinde. Ertesi gün, yolda giderken gördü yine bu büyük veliyi. Peşinden koştu. Atının dizginine yapışıp; - Efendim, bana bir himmet edin de kalb gözüm açılsın, diye yalvardı. Baki Billah hazretleri, atından inip kucakladı genci. Sonra şefkatle bakıp; - Yâ Rabbî, bunu muradına kavuştur, diye dua etti. Anında kabul oldu duası. Açıldı kalb gözü. CEHENNEME GİRMEMEK İÇİN Bir delikanlı bu zata gelip; - Efendim, Cehennemden kurtulmak için ne tavsiye edersiniz? diye sordu. Büyük veli cevaben; - İmanını Ehl-i sünnete göre düzelt ve İslâmiyete iyi sarıl. Ehl-i sünnet itikadında olan ve İslâma uyan bir Müslüman, Cehenneme girmez, buyurdu. Ve sordu o gence: - Sen bir anne gördün mü ki, yavrusunu ateşe atsın? - Olur mu hocam. Hangi anne yavrusunu ateşe atar. Buyurdu ki: - İşte Allahü teâlânın kullarına merhameti, bir annenin yavrusuna olan merhametinden daha çoktur. www.gonulsultanlari.com T
.Melek sıfatlı idi...
25-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah "rahime-hullahü teâlâ" bir gün, birkaç talebesiyle bir velinin kabrini ziyarete gittiler. Türbedar, onların geldiğini görünce, kalktı ve acele bir iskemle getirip koydu kabrin yanına. Üzerine de bir minder yerleştirdi. Hani Baki Billah hazretleri otursun diye. Fakat büyük veli henüz içeri girmemişti ki, terbiyesiz bir adam girdi içeri. İskemleyi ve minderi görünce; - Bunu, kim için getirdiniz? diye sordu küstahça. Talebeler, Baki Billah hazretlerini gösterip; - Şu zat için getirdik, dediler. - Onun bizden ne farkı var ki, iskemle ve minder koyuyorsunuz! diye bağırmaya başladı. Talebeler üzüldüler. O esnada Baki Billah hazretleri geldi. O kişi Onu görünce; - Sen kimsin ki, senin için iskemle ve minder koyuyorlar, diye çıkıştı. Daha başka şeyler de söyledi. Öfke ve sinirden yorulup ter içinde kaldı yüzü gözü. Talebeler, tam ağzının payını vereceklerdi ki, Baki Billah hazretleri, bir göz işaretiyle vazgeçirdi onları bu işten. Sonra, o adamın yanına gidip, eliyle sildi yüzünün terini. Ve tatlı bir ses tonuyla; - Doğru diyorsunuz. Buyurduğunuz gibi ben bu şeylere lâyık değilim. Ama benden habersiz getirmişler. Haberim olsaydı, koydurmazdım. Siz yine de kusurumuzu bağışlayın, buyurdu. Ayrıca koynundan birkaç altın çıkardı. Ve adamın avcuna koyup; - Bu, benim hediyemdir. Lütfen kabul edin, buyurdu. Bu asil davranış, sakinleştirdi adamı. Ne yapacağını, ne diyeceğini bilemedi. Zira böyle kibarlık görmemişti ömründe. Utandı, mahcub oldu o sözlerine. Gözlerine nedamet yaşı doldu. Eline sarılıp hürmetle öptü. Ve özür dileyip pişman olarak geri döndü... www.gon
.Kendisini gizlerdi
26-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretlerinin çok kerameti görüldü. Ama belli etmezdi mübarek zat. Üç yaşında bir çocuk, yüksek bir duvardan, taş zemine düşmüştü bir gün. Kulağından kan gelip, kesildi nefesi de. Hayat emaresi kalmamıştı çocukta. Annesi, onu kucağına alıp koştu Baki Billah hazretlerine. - Ey efendim, bir himmet edin de yaşasın çocuğumuz, diye yalvardı. Büyük veli, acıdı kadıncağıza. Dua etti içinden. Hayata dönmesi için yalvardı. Ancak gizlemeye çalıştı bu kerametini. Bunun için, talebelere; - Bana bir tıp kitabı getirin. Bakalım bu çocuk kurtulur mu? buyurdu. Koşup getirdiler tıp kitabını. Başladı rastgele sayfalarını çevirmeye. Lalettayin bir sayfaya gelince durdu. O yeri okur gibi yaparak; - Üzülme bacım, çocuğun yaşayacak, buyurdu. O anda çocuk açtı gözlerini. Sonra canlanıp geldi eski haline. DUASI KABUL OLDU Bir gün de, Hıristiyan ve Yahudilerden bir grup insan geldi bu zatın yanına. Onları imana davet etti mübarek zat. Ancak kabul etmediler. Bunun üzerine açtı ellerini. - Yâ Rabbî, bunlara hidayet ver de Cehennemde yanmasınlar, diye dua etti. Az sonra önünde diz çöküp, Kelime-i şehadeti söylediler. Dahası, eliyle meshetti yüzlerini. O anda perde kalktı gözlerinden. Keşf ve keramet sahibi oluverdiler bir anda. Birbirlerine bakıp; - Sahi biz nasıl iman ettik? dediler. Büyük veli gülümsedi onlara. - Hidayet Allah'tandır kardeşlerim. Biz sadece dua ettik, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İçki içen genç!..
27-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretlerinin genç bir komşusu vardı ki, içki içer ve her türlü fenalığı yapardı. Mübarek zat, o gencin bu hâllerini biliyor, fakat bir şey söylemiyordu. Ancak talebesinden biri ihbar edince, memurlar, yakalayıp hapse attılar bu genci. Ama Baki Billah hazretleri duyunca üzüldü yine. Çağırıp sitem etti ihbar eden o talebeye. İhbarcı genç; - Ama efendim zaten fasık biriydi. Ve biz çok rahatsız oluyorduk kendisinden, dedi. Büyük veli, içli bir Âh! edip; - Sen kendini iyi mi biliyorsun ki, onu fasık görüyorsun? Halbuki biz, kendimizi ondan farklı görmüyoruz, buyurdu. Sonra bizzat ilgilenip, çıkardı o genci hapisten. Fasık genç, çok duygulandı bundan. Yaptıklarına pişmanlık duydu. Gönülden tövbe etti Ve o günahları yapmadı bir daha. HAKİKİ CENNET NİMETİ Bir gün de, sevdiği bir genç bu zata gelip; - Efendim, hanımla geçinemiyoruz, ne yapayım? diye dert yandı. Mübarek zat sevgiyle süzdü genci: - Hanımın Müslüman mı evladım? - Elbette efendim. - Namazını kılıyor mu? - Muntazam kılıyor. - Tesettüre riayet ediyor mu? - Ediyor efendim. - Mübarek olsun evladım. Hanımın, bir Cennet nimeti öyleyse. Hem de hakiki Cennet nimeti. Genç bir şey anlamamıştı. Sordu hemen: - Cennet nimeti mi hocam? - Evet evladım, bu dünyada bir tane hakiki Cennet nimeti vardır. O da senin hanımın gibi Allah'a iman eden, namazını kılan ve örtünen saliha bir hanım'dır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Biz iyi olsaydık!..
28-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretleri talebesinde kötü bir hâl görseydi, kusuru kendinde arar; - Bütün bunlar bizden oluyor. Biz iyi olsaydık, talebemiz de iyi olurdu, buyururdu. Emr-i marufu da yumuşak yapar, bir gönül yıkmamaya çok dikkat ederdi. Birini uygunsuz iş yaparken görse; - Bu, doğru değil, diye ortaya söylerdi. Onun yanında kimse kimseyi kötüleyemezdi. Çünkü bilirlerdi böyle şeylere üzüldüğünü. Hatta kimsenin kalbinden bile geçemezdi böyle şeyler. Zira birinin kalbinden geçseydi, hemen anlayıp, bir yoluyla ikaz ederdi onu. İHLAS NE DEMEKTİR? Bir gün bazı sevdikleri; - İhlas nedir efendim? diye sordular bu zata. Cevabında; - İhlas, samimiyettir. Yani her işi, yalnız Allah için yapmaktır. İhlassız amellerden kula fayda gelmez, buyurdu. Ve şöyle özetledi: - Nice oruç tutanlar vardır ki, o oruçtan kârları açlık ve susuzluk, nice ibadet yapanlar da vardır ki, bundan kârları, sadece yorgunluk'tur. MÜMİNİN ALÂMETİ Bir gün de talebeyle sohbet ediyordu ki, talebeden birinin suratı asıktı. Bu hâl, dikkatini çekti mübarek zatın. Hoşuna gitmemişti. Mevzuyu değiştirip; - Çocuklar, müminin alameti güler yüz, münafığın alametiyse çatık kaş ve asık surat'tır. Elhamdülillah hepimiz mümin olduğumuza göre asık surat bize yakışmaz, buyurdu. Sonra belli etmeden baktı o talebeye. O asık suratı gitmişti çocuğun. Tatlı bir tebessüm yerleşmişti onun yerine. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dünyalığa kıymet vermezdi...
29-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah "rahime-hullahü teâlâ", giyinmede, sadeliği severdi. Her gün, aynı yemeği getirseler; - Başka yemek getiriniz! demezdi. Hep abdestli olmaya çalışır, zaif olduğu halde çok ibadet yapardı. İbadet yaparken yorulsa, kalkıp abdestini tazeler ve ibadetine devam ederdi yine. İslâmiyetin her emrine riayet eder, bir edebi bile yapmaktan kaçınmazdı. Bilhassa dergâhta yemek pişirenlerin abdestsiz olmasına izin vermez; - Bir edebe riayet edilmezse, feyiz yolu kesilir, buyururdu. KALBİMDE KARARTI OLDU Bir gün, sevdiklerinden biri; - Efendim! Kalbimde bir karartı hissediyorum. Acaba sebep nedir? diye sordu. Cevabında; - Bu haller, günahtan hasıl olur. Bilhassa yemeklerde bir kusurun olabilir, buyurdu. - Efendim, hep helal yeriz. - İyi düşün kardeşim, mutlaka dinin bir edebine uyulmuyordur. O kişi eve gelip düşündü, araştırdı. Dine aykırı bir hâl bulamadı. Sonunda öğrendi meseleyi. Meğer birkaç gün önce abdestsiz olarak odun konmuş ocağa. Kalbindeki karartı bundan geliyormuş. RIZIK İÇİN ÇALIŞMAK Bir gün de bu zata; - Efendim, bir kimse sabahtan akşama kadar camide ibadet edip, "Allahü teâlâ benim rızkımı nereden olsa gönderir" derse, o, nasıl bir adamdır? Buyurdu ki: - O, cahil bir kişidir. Rızık için çalışmak da ibadettir çünkü. Nitekim Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Allahü teâlâ benim rızkımı süngümün ucuna koymuştur" buyurdu. Yani Rabbim cihad yoluyla rızkımı gönderiyor demek istedi. www.gonulsult
.Onu gören Allah'ı hatırlardı
30-01-2010 01:00
Hak teâlâ Muhammed Baki Billah hazretlerini öyle yaratmıştı ki, Onu gören, Allahü tealayı hatırlardı muhakkak. Bir gün Hinduların köyünden geçiyordu ki, Hindulardan Onu kim gördüyse Allah'ı hatırladılar hemen. Birbirlerine dönüp; - Bize ne oldu? Bu giden zat nasıl bir kimsedir ki, onu görünce Allah'ı hatırladık, dediler. Halbuki şöhretten kaçar, buna sebep olacak bir şey yapmazdı. Kendisini o kadar gizlemesine rağmen, insanlar yine çok çekinirdi kendisinden. SEN DÜNYADA YOLCUSUN Bir genç nasihat istemişti bu veliden. Delikanlıya; - Sen bu dünyada yolcusun. Bu, 'sonsuz bir yolculuk'tur ki, ya Cennet'te sona erer, ya da Cehennem'de. Şimdiden yol azığını hazırlamaya bak, buyurdu. Genç anlayamadı: - Ne azığı efendim? - Evladım sen bir yolculuğa çıkarken yanına azık almaz mısın? - Alırım elbette efendim. - İşte bu sonsuz yolculukta da insana azık lazım. O da 'iyi amel'dir. BİR DERDİN Mİ VAR? Bir gün de bir dostunun üzüntülü olduğunu anlayıp; - Üzgünsün, bir derdin mi var? diye sordu. O kimse; - Çok günah işledim. Ahirette hâlim ne olacak? dedi. - Merak etme, buyurdu. Bu gemi sahile çıkarsa içindekilerin hepsi kurtulur. Sen bindiğin gemiden düşmemeye bak. - Biz hangi gemideyiz ki hocam? - İmam-ı âzam hazretlerinin gemisindeyiz. Buna Ehl-i sünnet gemisi de denir. Bu gemi, yarın selâmetle sahile çıkınca, içinde kim varsa çıkaracaktır. Bizim gibi günahkârları da. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerle
.Bu toprak, eteğimizi tuttu!"
31-01-2010 01:00
Muhammed Baki Billah hazretlerinin yaşı kırka erince, kalmadı dünyaya rağbeti. O günlerde hanımına; - Yakında benim için büyük bir hadise olacak, derdi. Bir gün de, eline bir ayna alıp; - Gel, beraber bakalım, buyurdu. Kadıncağız Onu aynada pir-i fani, ihtiyar olarak görünce, anladı yakında ebedi yolculuğun olduğunu. Bu durumu talebesine de bildirmek için: - Velilerden birine, gaibden; çok yakında vefat edeceği bildirilmiş, buyurdu. - Kimdir o zat efendim? dediler. Kendisinin olduğunu söylemedi. Hastalığın şiddeti artınca; - Birkaç gün Delhi'den ayrılmayın. Zira son günlerimi yaşıyorum, buyurdu. Ayrılık eserleri görünmeye başladı nihayet. Gözleri, elveda eder gibi bakıyorken, dost ve talebeleri ağlamaya başladılar. O sırada bir kişi, Allah! deyince, başını sür'atle o yöne çevirdi. Sonra da, Allah! Allah! diyerek teslim etti ruhunu. Kabir yeri için, istişareler yapıp, karar verilen yere kazdılar mezarını. Cemaat, tabutu omuzlayıp o yere doğru yürümeye başladılar. Fakat o da ne? İstemeyerek başka yöne gidiyorlardı. Nihayet bir yere geldiklerinde tabut durdu havada. Öyle ağırlaştı ki, bir milim ileri götüremediler. - Bunda bir hikmet var, deyip, o yere defnettiler kendisini. Birisi hatırlayıp; - Bu yeri beğenmişti. Hatta bu yerin toprağından elbisesine yapışmıştı da, "Bu toprak, eteğimizi tuttu. Ölürsem, kabrimi bu yerde kazın!" buyurmuştu, dedi. www.gonulsultanla
.Mahşerdeki dünya
01-02-2010 01:00
Ebülleys-i Semerkandi hazretleri, bir gün şunu anlattı sevdiklerine: Hak teâlâ mahşerde, bu dünyaya insan sureti verip, herkesin görebileceği bir yerde bulunduracaktır. Şöyle ki, saçları karmakarışık, gözleri mosmor, dili dışarı sarkmış, sivri köpek dişleri ağzından dışarıya uzamış, kapkara, çirkin suratlı bir koca karı suretindedir. Bir melek mahşer halkına seslenip; - Ey insanlar! Bunu tanır mısınız? diye sorar. Mahşer halkı; - Onu tanımayız, tanımaktan da Allah'a sığınırız, derler. Melek; - Hani uğrunda kavga eder, dövüşürdünüz. Hatta birbirinizi vurup öldürürdünüz. Onu ele geçirmek, en büyük arzunuzdu ve bu uğurda nice günahlar işler, nice yalanlar söylerdiniz. Ey ehl-i mahşer! İşte çoğunuzu aldatan dünya, karşınızda gördüğünüz şu çirkin şey'dir, der. Sonra zebaniler gelir ve onu sürükleyerek Ateş'e götürürler. Sürüklenirken de; - Yâ Rabbî, Beni çok sevip de âşık olanlar, bana tâbi olup, ardımca yürüyenler, seni bırakıp da bana gönül verenler, ömrünü, benim için tüketen gafil ve günahkârlar nerede? Dün, benim peşimden kimler geldiyse, bugün de benimle birlikte ateşe atılsınlar! der. Onlar, mahşer içinden seçilip, dünya ile birlikte Ateş'e atılırlar. Fakat bakarlar ki, Şeytan da ateş'te. Toplu halde serzenişte bulunur ve; - Biz, senin yüzünden buraya atıldık. Haydi bir şey yap da, bizi buradan kurtar, derler. Şeytan; - Siz, dininizi hiç merak etmediniz, âlimlerden uzak durdunuz, okunan ezanları işitmediniz. O halde siz, kendi kendinizi bu azaba attınız. Suçu niçin üstüme atarsınız? der... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İhlassız ameller
02-02-2010 01:00
Ebülleys-i Semerkandi hazretleri, bir sohbetinde; - Kul, her işini ihlasla yapmalı ki, ahirette faydasına kavuşabilsin. Eğer niyetinde az bozukluk varsa, âhirette eli boş kalır, buyurdu. Ve misal verdi: - Bir sürahi dolusu leziz şerbetin içine bir damlacık pislik karışırsa, onu kimse içemez. Nitekim Peygamber Efendimiz; "Ümmetimden nice oruç tutanlar vardır ki, o oruçtan kârları, açlık ve susuzluk, nice ibadet yapanlar da vardır ki, kazançları sadece yorgunluktur" buyuruyor. NE ZENGİN ADAM Bir gün de; - İbadetlerini riya ile, gösteriş için yapanların hali şu kimseye benzer ki, kesesini çakıl taşlarıyla doldurmuş. Herkes onun için, ne zengin adam derler. Ama onlarla bir şey alacak olsa, kimse ona bir kuruşluk mal bile vermez, buyurdu. Ve ekledi: - İbadet yapmakta da halis niyet yoksa, Allahü teâlâ, o amellere hiç değer vermez. GAFLETLE YAŞAMAYIN! Sonra şunu anlattı: Vaktiyle birkaç kişi kabristana gidip; "Bir dua edelim de, ölülerden biri dirilip, bize ölüm ve âhiretten haber versin. Biz de ona göre bir hazırlık yapalım" dediler. Ve el kaldırıp dua ettiler. Hak teâlânın izniyle bir mevta dirilip kalktı. Ve dile gelip; - Ey insanlar! Şu mezarda doksan senedir yatıyorum. Ama ölümün acısını hâlâ unutamadım. Ömrümüzü boş şeylere harcamışız. Bari siz öyle yapmayın. Yoksa siz de bizim gibi çok pişmanlık çekersiniz! diye seslendi. > www.gonulsultanlari.com T
.Keramet sahibiydi...
03-02-2010 01:00
Mevdud-i Çeşti hazretleri çocukken kıtlık olmuştu. İnsanlar, çaresiz Ona gelip; - Çok sıkıntıdayız, dediler. Günahsız elini toprağa koyunca, bereket fışkırdı o topraktan. İnsanlar haber alıp, her yerden oraya üşüştüler ve o çıkan nimetleri toplayıp bölüştüler. Öyle çok sebze, meyve çıkmıştı ki, insanlar toplamakla bitiremiyorlardı. Babası haber alıp; - Ey evladım, bizim ecdadımız keramet göstermekten hayâ ederlerdi. Sana ne oluyor ki, onlara uymayıp, böyle açıktan keramet gösterirsin, dedi. Ama insanlar öğrenmişti bir defa. Kendisini çok sever, Ondan kutb-ül aktab diye bahsederlerdi. Büyüyünce de çok ibadet eder, Allah'tan çok korkardı. Geceleri kalkıp ağlar ve; - Yâ ilahi! Bilerek hiçbir günah işlemedim. Bilmeden yaptıklarımı bağışlamazsan, yarın mahşer gününde hâlim nice olur? diye gözyaşı dökerdi. İMAN ÇOK MÜHİM Bir gün, sohbetinde; - Elhamdülillah, Hak teâlâ, bize doğru iman'ı ihsan etti. Cennete, bu imanla girilecektir, buyurdu. - O hangi iman efendim? dediler. - Bu, Ehl-i sünnet âlimleri'nin bildirdiği imandır. Bu imandan kıl kadar ayrılan kimse, Cehenneme girmekten kurtulamayacaktır. - Ehl-i sünnet üzere iman edenler Cehenneme girmez mi efendim? - Hayır. Böyle îman eden Müslümanlar Sırat köprüsünden geçerken Cehennem onlara; "Biraz çabuk geçiniz! Zira sizin iman nurunuz, ateşimi söndürüyor" diye seslenecek ve ateş iman nuruna dayanamayıp sönecektir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.O, bize ihlasla geliyor"
04-02-2010 01:00
Mevdud-i Çeşti hazretlerinin babası vefat edince, Onun talebelerini kendi irşad eyledi. Yirmi dört yaşındaydı o zaman. O devirde yaşıyan büyük velilerden biri de Ahmed Nâmıkî Cami hazretleriydi. Cam kasabasında ikamet ediyordu. Mevdud-i Çeşti'nin babasının vefatını işitince, ona yardım etmek istedi. Ve kendi kendine; "Hace Mevdud, asil bir ailedendir. Babası vefat etti, kendiyse henüz gençtir. Onun yetişmesini ben tamamlayayım da kemale gelmesinde benim de payım olsun" diye düşündü. Ve talebesinden büyük bir toplulukla Cam'dan, Çeşt diyarına doğru yola çıktı. Onlar yolda gelirken, bazı münafıklar, Hace Mevdud'un evine koşup; - Efendim, Ahmed-i Nâmıkî diye biri, büyük bir toplulukla size geliyor. Ama samimi değil, dediler. Sordu: - Nasıl samimi değil? - Babanızın yerine geçmek için geliyor efendim. İnanmadı onlara. Biraz murakabe eyledi. Sonra başını kaldırıp; - Yanılıyorsunuz. O, muhabbet ve ihlasla bize gelmektedir, buyurdu. Rezil olup geri gittiler. Sonra, haber verdiler geldiğini. Yanına dört bin talebesini alıp, karşılamaya çıktı. Hem de birkaç saat yürüyerek. Ve şehir dışında. Derken Nâmıkî Câmi hazretlerini fark etti uzaktan. Hürmetle koşup karşıladı kendisini. Uzun uzun sohbet ettiler. Ahmed Nâmıkî Câmi hazretleri, bu sohbette zahiri ilimlere teşvik etti Onu. Hace Mevdud, geri dönerken yolda bir âmâ görüp, yanına vardı. Ve elini, şifa için sürdü gözlerine. Bi-iznillah açıldı gözleri adamcağızın. Eskisi gibi gördü yine. www.gonulsultanlari.com T
.Ölüm elbette vardır
05-02-2010 01:00
Mevdud-i Çeşti hazretleri, aldığı manevi bir işaretle ilim tahsili için Belh şehrine gitmişti. Onu, kalabalık bir halde karşılayıp çok hürmet gösterdiler. Ancak ona haset edenler de vardı aralarında. Kendisini imtihan etmeye yeltendiler. Ve bir cuma gününde, ilim ehli dört yüz kişi o yerin en büyük camisinde toplandılar. Her biri bir sual sordu. O, hepsine çok güzel cevaplar verdi. Onlar yine; - Bu kadar âlimsiniz. Öyleyse niçin kaside dinliyorsunuz? dediler. Cevaben; - Ara sıra dinlerim. Büyüklerimizden de dinleyenler vardı. Nitekim İbrahim bin Edhem hazretleri de kaside dinlerdi, buyurdu. O insanlar bu defa; - Ama o, havada uçuyordu, dediler. - Uçmak hüner değildir. Sinek de uçuyor, buyurdu. O esnada bir ses işitildi. Ses gaibten geliyor ve; - Ey Müslümanlar, bu zat büyük velidir. Her işi dine uygun, doğru ve rahmanidir! diyordu onlara. Sesi duyuyor, ama kendisini göremiyorlardı. O zaman insafa geldiler. Ve büyüklüğüne inanıp talebesi oldular topyekun. AHİRET SONSUZDUR Bu zat, bir gün sohbetinde; - Kardeşlerim, ölüm mutlaka var. O, bir gün muhakkak herkese gelecektir, buyurdu Ve ekledi: - Orada iki yer var, ya Cennet, ya Cehennem. Bunların ikisi de sonsuzdur ve dünyadaki işlerden hesap sorulur orada. Doğru cevap veremeyenler, Cehenneme atılır maazallah. Velhasıl ameller, karşılıksız kalmıyor. Ya ebedi bir azap, ya da sonsuz saadet. > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Beni takip edin"
06-02-2010 01:00
Mevdud-i Çeşti hazretleri bazı talebesiyle Belh'ten Buhara'ya gitmek üzere yola çıkıp, bir nehir kıyısına ulaştılar. O esnada bir tek kayık çalışıyor ve insanları ücretle taşıyordu karşı tarafa. Ama Hace Mevdud'un ve talebesini yanlarında hiç para yoktu. Kayıkçıya rica ettilerse de; - Hayır, ücret almadan geçirmem, dedi. O zaman Hace Mevdud, nehre doğru yürüyüp, talebesine de; - Beni takib edin! buyurdu. Birlikte su üstünden yürüyerek karşıya geçtiler. Bir müddet sonra kayıkçı da karşıya geçip, onları orada görünce hayretler içinde kaldı. Hatasını anlamıştı. Huzuruna edeble gidip; - Affedin efendim, dedi. Ve elini öperek, talebesi oldu. GÜÇLÜ İNSAN KİMDİR? Bu zat bir gün sevdiklerine; - Kötülerle arkadaşlık etmeyin. İyilerle oturup kalkmaya bakın, buyurdu. Ve sordu onlara: - Güçlü insan kimdir, biliyor musunuz? - Kimdir efendim? dediler. - Güçlü insan, nefsine hakim olup, onun bir tek arzusunu bile yapmayandır. İYİ İNSAN NASILDIR? Bir gün de sohbetinde; - İyi insan, Allah'tan korkandır, buyurdu. - Bunun alameti nedir efendim? dediler. - Allah'tan çok korkan kimse, gece gündüz ölümü düşünür. Yemek içmek hatırına bile gelmez. Kendini, bu dünyada yolcu gibi hisseder, buyurdu. Ve ilave etti: - İyi insan, mahcub, edebli ve başı önünde olup, en büyük emeli, Rabbinin rızasını kazanmaktır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Müminin firaseti
07-02-2010 01:00
Mevdud-i Çeşti hazretleri, evliyanın büyüklerinden Hace Abdülhalık-ı Goncdüvani hazretleriyle sohbet ederken, zahid kılıklı biri girdi içeri. Sırtında eski hırka, omuzunda seccade, elinde tesbih vardı. Sahte bir tevazuyla dizüstü oturup; - Bir şey sorabilir miyim? dedi. Hace Abdülhalık hazretleri"; - Sor bakalım, buyurdu ona. "ZÜNNARINI KES" Şöyle sordu: - Bir hadis-i şerifte mealen; "Müminin firasetinden sakının. Zira o, Allah'ın nuruyla bakar" buyuruluyor. Bu hadis-i şerifin sırrı nedir acaba? Büyük veli; - Sırrı odur ki, zünnarını kes ve gerçek Müslüman ol! buyurdu. O kimse şaşırarak; - Allah korusun. Bende zünnar mı var ki, böyle söylüyorsunuz? dedi. - Evet var. - Hayır, bende zünnar yoktur. - Ama ben görüyorum. Zünnarın, hırkanın altında, açıkça görülüyor. Adam diyecek bir şey bulamadı. Şehadeti söyleyip, Müslüman oldu. İNSAN ÇOK ACİZDİR Hace Mevdud-i Çeşti hazretleri bir sohbetinde; - Mahlukatın içinde en fazla aciz olan, insandır. Buna rağmen Allah'a en çok isyan eden de odur, buyurdu. Ve ekledi: - Ama bu isyanıyla öyle zelil olur ki, şeytan bile ondan nefret eder. Şöyle devam etti: - Şuna şaşılır ki, Rabbi ona bol bol ihsan ettikçe, o bunlara karşılık günah ve isyan eder. Kendisini yaratan ve her an varlıkta tutan Allahü teâlâ, beşikten mezara kadar rızkını verir de, o yine Sahibine isyan eder. Ama tövbe edip ibadet ederse, öyle aziz olur ki, melekler gıbta eder. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.En ahmak insan!..
08-02-2010 01:00
Mevdud-i Çeşti hazretleri ile Ahmed Namıki Cami hazretleri, bir gün bir evde sohbet ediyorlardı. Öyle ki, sohbetin tesiriyle kendilerinden geçmişlerdi âdeta. O esnada iki münafık, ellerinde birer hançerle içeri girdiler. Maksatları öldürmekti bu iki Allah dostu'nu. Ancak yapamadılar. Zira Hace Mevdud hazretleri anlamıştı niyetlerini. Onlara tek bir nazar etti. Hiddetle baktı. O bakışla titremeye başladı âzâları. Elektriğe tutulmuşlardı sanki. Hançerleri ellerinden düştü. Ve bayılıp oraya yığıldılar ikisi de. Ayılınca anladılar hatalarını. Hemen tövbe etiler. Ve halis talebesi oldular bu büyük velinin. İNSAN, İHSANIN KULUDUR Bu zat bir gün sevdiklerine; - Şu kullara çok şaşılır, buyurdu. Sordular: - Hangi kullara efendim? - Rabbimize şükretmeyenlere, buyurdu. Ve şöyle izah etti: - Bir kimse, birinden iyilik görse, ona sevgi duyar. Zira bu, elinde değildir insanın. Nitekim büyüklerimiz; "İnsan, ihsanın kuludur" buyuruyorlar, öyle değil mi? - Evet efendim. - Ama o iyilik yapan insana çok teşekkür eder de, o nimetin hakiki sahibine şükretmeyi akıl etmez. Halbuki kula gelen her iyilik ve ihsan, Allahü teâlâdan gelmektedir, kuldan değil ki. Şöyle devam etti: - Allahü teâlânın âdeti şöyledir ki, nimetlerini kullarının eliyle gönderir. O hatırlatmasa, kuvvet ve fırsat vermese, kimse kimseye iyilik yapamaz. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Birini bekler gibi...
09-02-2010 01:00
Hace Mevdud-i Çeşti hazretlerinin vefatı yaklaşınca, ara ara başını kaldırıyor ve sanki birini bekler gibi kapıya bakıyordu. O esnada, nur yüzlü ve temiz elbiseli bir zat, selâm vererek içeri girdi. Elinde bir ipek parçası, üzerinde birkaç satır yeşil bir yazı yazılıydı. Onu, Mevdud-i Çeşti hazretlerine verdi. O da bunu gözlerine koyup, teslim etti ruhunu. Cenazesi çok kalabalıktı. Öyle ki, evliya ruhlarının tamamı orada toplanmıştı sanki. Namazı kılınıp da omuzlara alınınca, taşıyanlar hayrette kaldılar. Zira hiç ağırlığı yoktu. Havada gidiyordu sanki tabut. Binlerce gayri müslim, bunu görmüş ve bu sebeple iman etmişlerdir. NAMAZ ÇOK MÜHİM Bu zat bir sohbetinde; - Müslüman demek, sanki namaz demektir. İşin başı namazdır. Mümin, namaz kılar, kâfir kılmaz. Münafık ise bazen kılar bazen kılmaz, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Hiç özrü olmaksızın, tembellikle bir vakit namaz kazaya kalırsa, eğer kazasını kılmaz ve tövbe etmezse, cezası Cehennemde yanmaktır. KENDİNİ BEĞENME! Bir gün de sohbetinde; - Kendinizi beğenmeyin, buyurdu. Zira bu hâl, iyi amelleri yok eder. Sohbetine devamla; - Bir kul, ibadetini kusurlu görürse, o ibadet Allah indinde kabule lâyık olur. Zira böyle ameller Allah indinde kıymet kazanır, buyurdu. Ve ekledi: - Allah, göğsü kabarık insanları sevmiyor. Başı önünde olan kulları beğeniyor. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 45
.İnsan ne ahmaktır!..
10-02-2010 01:00
Hace Mevdud-i Çeşti hazretleri vefat etmeden az önce; - İnsan ne kadar ahmaktır ki, kendi Yaradan'ına durmadan isyan eder. Buna rağmen, kendi günahlarını görmez de, başkalarının ayıplarını araştırır, buyurdu. Ve ilave etti: - Her gün, türlü türlü günahları işler de, yine hiç üzülmez. Halbuki bu gün yarın ölecek ve bunların hesabını bir bir verecektir Sahibine. YÜZÜN NİÇİN NURLU? Bir sohbetinde de; - Kardeşlerim, her şeyin bir alameti vardır. Allah'ın rahmetinden uzak olan kimsenin alameti de Allah korkusu ile ağlamamaktır, buyurdu. Sonra şunu anlattı: Bir gece rüyamda bir huri gördüm. Yüzü çok parlak ve nurlu idi. - Senin yüzün neden böyle çok parlak? diye sordum. - Sen bir gece, Allah korkusu ile ağlamış ve gözlerinden sel gibi yaşlar akmıştı. Ben o yaşları alıp yüzüme sürdüm, dedi. - Sebep bu mu yani? - Evet. Biz hurilerin yüzü böyle gözyaşlarıyla parlar ve akan yaş nisbetinde güzelliğimiz artar. HERKESLE İYİ GEÇİNİN! Bir gün de sevdiklerine; - Kardeşlerim, herkesle iyi geçinin, ama kendinizle asla. Kimseye kızmayın, kendinize kızın. Herkesi sevin, kendinizi sevmeyin, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Kim kendisiyle iyi geçinir, kendine kızmaz ve kendini severse, o kişi zarardadır, buyurdu. Çünkü kendinden maksat, onun nefsidir. Nefis, düşmanıdır insanın. Ona günah işletip Cehenneme sokmak ister. > www.gonulsultanlari.com
.Şifalar sunuyordu...
11-02-2010 01:00
Yusüf-i Hemedani "rahime-hullahü teâlâ", evliyanın büyüklerindendir. Resulullah Efendimizin mübarek kalbindeki ilim, feyiz ve nurlar, kalbden kalbe akarak Ona vasıl olmuştu. Orta boylu, buğday benizliydi. Kumral sakallı, zaifçe bir veliydi. Eline geçeni, muhtaçlara verir, herkese şefkat ederdi. Zaman zaman da ağlardı. Yetiştirdiği yüzlerce talebesi, büyük âlim ve evliya oldular. Bir yandan, insanların manevi dertlerine deva sunarken, bir yandan da maddi hastalıklarına şifalar sunuyordu. Her insana şefkatliydi. Hatta gayri müslimlere bile. Onlara nasihat ediyor, hidayetlerine sebep oluyordu. Dünyaya, zerre kadar ehemmiyet vermezdi. Evinde bir hasır vardı, bir de ibrik. Ayrıca üzerinde yattığı bir keçesi vardı. Bir de yemek yapacak tenceresi. İKİ TÜRLÜ GÜNAH VAR Bu zat, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, iki türlü günah vardır, buyurdu. Birisi, Allah ile kullar arasındadır. İkinci günahlar ise, kulların birbiriyle münasebetlerinden hasıl olurlar. Şöyle devam etti: - Birinci tür günahı, ya affeder Allahü teâlâ, ya ceza verir. Kullar arasındaki günahlarda ise kulların da hakkı vardır. Böyle günahlarda, adalet olacak, alacaklı, borçludan hakkını alacaktır. Ve ekledi: - Ama orada, dünyadaki paralar geçmez. Sevaplar verilir, günahlar yüklenilir. Mesela bir liralık hak için, yedi yüz namaz sevabı verilir karşı tarafa. Sordular: - Bu kadar sevabı yoksa efendim? - Yoksa, alacaklının günahları buna yükletilip, Cehenneme atılır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kendi de bilmiyordu!..
12-02-2010 01:00
Yusüf-i Hemedani hazretleri, cuma günleri hariç, evinde oturur, dışarı çıkmazdı hiç. Fakat bir gün çıkmak istedi evden. Böyle bir istek doğdu içinde. Bu arzusu o kadar çoğaldı ki, merkebine binip bir yöne doğru sürmeye başladı. Ama nereye ve niçin gidiyordu? Kendi de bilmiyordu bunu. Gayri ihtiyari çekiliyordu bir tarafa. Serbest bıraktı hayvanın yularını. O nereye giderse, oraya gidecekti. - Hayırdır inşallah, deyip, tevekkül etti. Hayvan, şehirden çıkıp girdi bir vadiye. O yine; - Bir hikmeti vardır, deyip devam etti. Bir mescidin önüne gelince, hayvan durdu nihayet. O da merkebinden inip, girdi o mescide. Bir de ne görsün? Bir talebesi içeride oturuyor. Bu zatın geldiğini görünce, sevinçle fırladı yerinden. Hürmetle karşılayıp; - Teşrifiniz ne iyi oldu hocam, dedi. Hocası sordu: - Neden iyi oldu evladım? - Bir derdim vardı efendim, halledemiyor, size sormak için teşrifinizi dört gözle bekliyordum. Az önce; "Yâ Rabbî, çok acele hocamı bana gönder" diye yalvardım. Duam biter bitmez siz geldiniz. - Çok mu sevindin oğlum? - Evet hocam, çok sevindim. - Pekâlâ ne soracaksın bana? Delikanlı soracağını sordu. Cevabını aldı ve; - Efendim, siz olmasanız biz ne yaparız? Siz yol göstermezseniz, biz bir adım atamayız, dedi. Büyük veli; - Senin de sadakatin tammış ki, muhabbet bağı ile bizi çekip getirttin, buyurdu. Ve ekledi: - Ama bir dahaki sefere sen bize gel. Bizi yorma buralara!.. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Mümine edeb yakışır...
13-02-2010 01:00
Yusüf-i Hemedani hazretleri zamanında üç ilim talebesi, bu zatın büyüklüğünü işitip, kendisini görmeye gittiler. Bunlar, Ebu Said, İbnüssakka ve Abdülkadir-i Geylani idi. Ancak niyetleri farklıydı. İbnüssakka; - Ona öyle bir şey soracağım ki, cevap veremeyecek, dedi. Ebu Said; - Ben de zor bir şey soracağım. Bakayım cevap verebilecek mi? dedi. Abdülkadir-i Geylani ise; - O zat büyük bir âlimdir. Ona sual sormak ne haddime. Huzuruna girmeyi nimet, cemalini görmeyi şeref bilirim, dedi. Nihayet huzuruna vardılar. Büyük velî İbnüssakka'ya bakıp; - Sende hiç hayâ yok mudur ki, bana sual sormak ister ve cevabını veremem zannedersin, buyurdu. Ve sormayı düşündüğü sualleri tek tek cevapladıktan sonra; - Senden küfür kokusu geliyor, buyurdu. Peşinden Ebu Said'e dönüp; - Sen de beni imtihana yeltendin öyle mi? buyurdu. Onun da sualini söyleyip, cevabını uzun uzun izah etti. Sonra, Abdülkadir-i Geylani'ye dönüp; - Mübarek olsun. Sen, gösterdiğin bu güzel edeble, Allah ve Resulünün rızasını kazandın. Ben şu anda, senin bir kürsüde, büyük bir cemaate nasihat ettiğini görüyor ve "Benim şu iki ayağım, bütün evliyanın omuzları üstündedir" dediğini işitiyorum, buyurdu. Ve buyurduğu şeyler aynen vaki oldu. Şöyle ki; Abdülkadir-i Geylani, büyük evliya oldu. Bir gün, kürsüde vaaz ederken bu sözü söyledi ve bütün cemaat işittiler. İbnüssakka, gittikçe şöhretini artırdı. Bizans'a elçi olarak gitti ve orada kâfirlere aldanarak mürted oldu. Ebu Said'in ömrü, hep üzüntüyle geçti... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Abdestsiz dokununca!..
14-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretlerinin kalbi, Allah aşkı ile yanıyor, ne dua etse, kabul oluyordu. Kuşlar ve hayvanlar hizmetine koşardı. Bazı hayvanat, her gün gelir, dergâhının önünü süpürür, Onu inkâr edenler, büyük sıkıntılara giriftar olurdu. Henüz anne karnında iken, bazı garip halleri görülürdü. Nitekim annesi; - Ona hamileyken her gün evimize semadan nur iner, oğlum meleklerle konuşurdu, demiştir. Nihayet doğum vakti geldi. Ebenin eli ona dokununca, titremeye başladı birden. Ne olduğunu düşünürken, annesi; - Korkma, abdestin yoksa, ondan olmuştur, dedi. Gerçekten de abdesti yokmuş. Abdest alıp geldi ve ancak abdestliyken dokunabildi ona. O dünyaya gelince, Hirat şehrine mis gibi bir koku yayıldı. Annesinin sütünü bazen emer, bazen almaz, oruç tutardı. Büyüdükten sonra da pek yemez, bir lokma ekmekle iktifa ederdi çoğu zaman. Konuşmaya başlayınca, Lâ mevcude illallah dedi ilk olarak. Yedi yaşına girince, her gün oruç tutardı. Üstelik iftar ve sahur yapmaz, dört beş günde bir lokma ekmek yerdi sadece. O yaşta, teheccüde kalkar, uzun uzun namaz kılardı. Annesi çok ısrar ettiyse de karyolada yatmazdı hiç. Yerde yatardı. Annesi bir gün; - Evladım, sen henüz çocuksun. Niçin bu kadar çok riyazet yapıyorsun? dedi. Cevaben; - Anneciğim, bu elimde değil. Ben, Rabbimin muhabbetinde yanmak, kavrulmak istiyorum. Bana, böyle yaşamak daha tatlı geliyor, diye cevap verdi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şimdi faydası olmaz!.."
15-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretlerinin babası, Şah Abdurrahim adında salih bir Müslümandı. Şiddetli bir hastalığa yakalandı bir gün. Midesine kuvvetli bir ağrı girmiş, ev halkı endişeye kapılmıştı bu yüzden. Komşular haber alıp, ziyaretine geldiler. Onu çok hasta görünce, teselli eylediler. Alaaddin beş yaşındaydı henüz. Dizüstü oturuyordu babasının önünde. Gelenler ona bakıp; - Alaaddin, senin duan kabul olur. Haydi bir dua et de Hak teâlâ babana şifa versin, dediler. Alaaddin; - Peki edeyim, ama şimdi duanın faydası olmaz, dedi. Hayretle birbirlerine bakıştılar: - Neden Alaaddin? - Çünkü çok geç. Resulullah Efendimizi görüyorum. Cennette babamı bekliyorlar. - Öyle mi? - Evet. Melekler de, ellerinde Cennet elbiseleriyle babamı götürmeye geliyorlar. Hakikaten az sonra babası Allah! dedi. Ve ruhunu teslim etti. İLMİHAL OKUYUN! Bir gün, gençler 'zikir'den sordular bu zata. - Zikirden önce, İslâmiyeti öğrenin. Bunun için her gün, mutlaka bir iki sayfa ilmihal kitabı okuyun! buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü dinini, ilmihalini öğrenmek, kadın erkek her Müslümana farzdır. Sordular: - Peki, hangi ilmihali okuyalım efendim? - Herhangi bir Ehl-i sünnet âlimi'nin kitabı olabilir. Ama cahil ve sapıkların kitaplarını sakın okumayın! Zira çok tehlikelidir. - Ne tehlikesi hocam? - Rastgele kitap okuyan, dinimi öğreneyim derken dinden çıkar da haberi olmaz. > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Yemek hâlâ pişmedi mi?.."
16-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretlerinin babası vefat edince, maddi sıkıntıya düştüler. Annesi, asil bir hanımefendiydi. Kimseye belli etmedi bu sıkıntılarını. Alaüddin o günlerde sadece su içer, üç beş günde, bir lokma ekmek yerdi. Bir gün açlıktan fenalık geldi kendisine. Yemek için, bir şey istedi annesinden. Evde ise pişecek hiçbir şey yoktu. Kadıncağız, tencereyi su ile doldurup, koydu ateşe. Yemek pişirir gibi göründü yani. Alaeddin, akşama doğru; - Anneciğim, yemek hâlâ pişmedi mi? diye sordu annesine. Kadıncağız; - Hayır oğlum, henüz pişmedi, deyince, gidip açtı tencerenin kapağını. Kapağı açınca çok sevinip; - Anneciiim, pilav pişmiş! diye bağırdı sevinçle. O da gelip, gördü bir tencere dolu pilavı. Çok hayret edip, anladı oğlunun kerameti olduğunu. Zaten harikulade halleri çoktu onun. Kendi kendine; "Bunu abime götüreyim. Onun yanında yetişsin" diye düşündü hemen. Abim dediği, Feridüddin Genc-i Şeker hazretleriydi. O da ilk görür görmez fark etti yeğeninin alnındaki büyüklük nurunu. Çok sevinip; - Ablacığım, bunun yetişmesi için üç sene kâfi gelir, buyurdu. O da arz etti ki: - Abiciğim, bizim Alaeddin oruç tutmayı çok sever. Lütfen dikkat edin. Zira göz kulak olunmazsa, yemek yemeyi unutup, açlıktan ölebilir, diye korkuyorum. Büyük veli tebessüm buyurup; - Korkma, ben onu mutfak işine veririm, buyurdu. O zaman rahatladı ablası. Ama Alaüddin yemezdi yine. Dayısının yanında, üç sene kaldı. Tamamen yetişip, mutlak icazet aldı. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
Ona inanmadılar!.."
17-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir "rahime-hullahü teâlâ", dayısı olan Ferideddin Genc-i Şeker hazretlerinin emriyle insanları irşad için Kalyar beldesine geldi. Ve camiye gidip, ne maksatla geldiğini tebliğ etti onlara. Ama kulak asmadılar. Üstelik camiden çıkıp gittiler topluca. Ertesi gün, yine camiye gelip; - Ey insanlar, beni buraya imam olarak gönderdiler, buyurdu. Onlar inat edip; - Bizim imamımız var. İkinci imama ihtiyacımız yoktur, dediler. - Kimdir imamınız? - Kadı Tabrak'tır. Ayrıca rehberimiz de Kur'ân-ı kerimdir ki, başka rehbere ihtiyacımız yoktur. Kadı Tabrak, bozuk bir kişiydi. Ve insanları kandırmayı çok iyi becerirdi. Alaüddin Sabir hazretlerine; - Madem sen bu Kalyar beldesini irşada geldin. Sana bir şey soracağım. Bilirsen, bu işe ehliyetli olduğunu anlarım, dedi. Ve sordu: - Üç gün önce keçim kayboldu. Onu bulursan, seni önce ben kabul edeceğim. Büyük veli kalabalığa dönüp; - Bu keçiyi kesip de yiyenler, öne çıksın! Yoksa ben bulup çıkarırım! diye seslendi. Yirmi yedi kişi, ellerinde olmadan öne çıktılar. Mübarek seslendi onlara: - Bu keçiyi nerede kesip yediniz? Siz söylemezseniz, biz keçiye söyletmesini biliriz. Buna rağmen inkâr ettiler. Alaüddin-i Sabir hazretleri, keçiye ismiyle seslendi: - Ey Hirmana! Söyle, seni kimler kesip yediler? Keçi, Allah'ın izniyle konuştu: - Ey Allah'ın veli kulu! Beni bu yirmi yedi kişi, filan kuyu başına kesip, etimi yediler. Ben şimdi bunların midesindeyim. Bu büyük kerameti gördülerse de yine inanmadılar!.. > www.gonulsultanlari.com
.Toptan helak olacaklar!.."
18-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretleri Kalyar'a geldiğinde, orada imamlık yapan Kadı Tabrak, bu zata; - Sen büyücüsün, dedi. Ve geçirmedi Onu imamete. O da, mektupla bildirdi bunu hocasına. Ferideddin Genc-i Şeker hazretleri, Kadı Tabrak'a şöyle bir mektup yazdı: - Ey kadı! Onu oraya biz gönderdik. Kendisi Allah'ın sevgili bir kuludur. Onun imamlığına biz fetva vermiş, Resulullah Efendimiz de tasdik etmiştir. Kadı Tabrak, mektubu okudu. Hırsından yırtıp, bir hizmetçiyle Alaüddin-i Sabîr hazretlerine gönderdi. Alaüddin-i Sabir, hizmetçiye; - Git o Kadı Tabrak denen adama de ki; "O alçak, hocamın mektubunu yırttığı için, o ve ona uyanlar, yakında toptan helak olacaklar!" buyurdu Hizmetçi, geri dönüp iletti bu haberi. Ama o, geri adım atmayınca, mübarek zat başını kaldırıp gökyüzüne bir nazar etti. O anda sallanmaya başladı yeryüzü. Halk, korkuyla koştular Kadı Tabrak'a: - Duydun mu, zelzele oluyor. Bu, o zatı üzdüğünden olmasın sakın. - Hayır, falan yerdeki büyücü kadına söyleyin, buraya gelsin, dedi. Büyücü kadın gelince; - Üst üste zelzeleler oluyor, sebep ne olabilir? diye sordu. Büyücü kadın; - Bu, o zatın büyüsüdür, korkmayın, dedi. Ve öğlen oldu. Alaüddin-i Sabir hazretleri, camiye gidip, namaz kıldırmak için imamete geçmişti ki, Kadı Tabrak geriden gelip; - Çekil geriye, mihrabı bana bırak! diye tehdit etti. Cemaat da ona uyup, büyük veliyi camiden çıkardılar. Ama olan, kendilerine oldu. Tam namaza duracaklardı ki, caminin duvarları yıkıldı üstlerine. Kadı Tabrak ve ona uyanlar duvar altında kalıp can verdiler. Tek kişi kurtulamadı. www.gonulsultanlari.com T
.Seni hocam mı gönderdi?"
19-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretlerinin en büyük talebesi Şemseddin-i Türki idi. Bu zat, Kalyar faciasından yedi sene sonra, on kişiyle Acühan beldesine geldi. Maksadı, Feridüddin Genc-i Şeker hazretleriyle tanışmaktı. Görüşüp tanıştılar. Genc-i Şeker hazretleri, Şemsüddin-i Türki'ye; - Siz gidip Alaüddin Sabir'e teslim olun, buyurdu. Onlar; - Peki efendim, deyip Kalyar'a müteveccih yola çıktılar. Kalyar'a geldiklerinde, Alaüddin-i Sabir hazretleri aşk-ı ilahi ile kendini ve her şeyi unutmuştu. Kendine geldiğinde, yanında Şemsüddin-i Türki'yi görüp sordu: - Seni, hocam Genc-i Şeker mi gönderdi? - Evet efendim. Hocasını kastederek; - Rabbimin güneşi semadadır, benim güneşim ise yerde, buyurdu. Ardından; - Ey Şemsüddin! Kalk, Anber şehrine git ki, orada müminlerle kâfirler harb ediyor. Senin yardımınla fetih müyesser olur. Aynı gün ben de ahirete göçerim, buyurdu. Şemsüddin ağlayarak; - Efendim! Siz vefat ederseniz, biz yetim kalırız. Hem o gün yanınızda kimse bulunmazsa, cenaze hizmetinizi kim yapar? dedi. Cevaben; - Siz yaparsınız. Büyüklerin ruhları da size yardım ederler, buyurdu. Şemsüddin gidip harbe girdi. Zaferden sonra geri döndü. Kalyar'a vardığında, Alaüddin-i Sabir hazretleri Rabbine kavuşmuştu gerçekten. Cenazesini yıkamak isteyince, gaibten bazı kimselerin bu hizmeti yaptığını gördü. Her iş kendiliğinden yapılıyor, ama yapanları göremiyordu.
.Burada bir köpek var!.."
20-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretleri vefat edince, orada bazı hadiseler vuku buldu Şöyle ki; Bir zaman sonra mübarek kabri kaybolup belirsiz hale geldi. Bir gün, kâfirlerden biri o yerlerden geçiyordu ki, bu yeri çok parlak ve nurlu gördü ileriden. Yaklaşınca, mezar kalıntıları görüp; "Burası, bir müminin mezarı olmalı" diye düşündü. Zaten sevmezdi Müslümanları. Eline bir demir parçası alıp, vurdu o kabir yerine. Vurduğu yerden bir delik açıldı. Merak edip başını soktu o deliğe. Ama çıkaramadı bir daha. Bir müddet öyle kalıp, sonra öldü. O gece, büyük veli, sevenlerinden birinin rüyasına girerek; - Burada bir köpek var. Gel, onu uzaklaştır buradan! buyurdu. O kimse gelip, o yerde birinin öldüğünü, başının da bir deliğin içinde kalmış olduğunu gördü. Başını delikten çıkarınca korkup geri çekildi. Zira köpek başı gibiydi aynen. Bir Fâtiha okudu büyük velîye. Sonra üzerine mükemmel bir türbe inşa ettirdi. TALEBESİ OLDULAR Kâfirlerden bir zâlim, bir grup askeriyle bu zatın dergâhını yıkmaya geldi bir gün. Zira bilmiyordu büyüklüğünü. - Burayı yıkın! diye emretti askerine. Ama bütün askerlerin gözleri görmez oldu o anda. Hemen anladı hatasını. Vazgeçti yıkma fikrinden. Ve gelip, özür diledi Hakk'ın bu velisinden. Mübarek zat affedince, açıldı askerlerin gözleri. Ve toptan talebesi oldular bu büyük velinin. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Evliyaya düşmanlık!..
21-02-2010 01:00
Bir zamanlar Hindistan'da Ganj Nehri üzerine bir kanal yapılması düşünülmüştü. İstişarelerden sonra karar verildi. Ve başladı hazırlıklar. Fakat plana göre, kanal Alaüddin-i Sabir hazretlerinin türbesinin de içinde bulunduğu dergâhın üzerinden geçiyordu. Bunun için de, yıkılması gerekiyordu dergâhın. Müslümanlar hiç razı olmadılar. Ama bu karara da mani olamadılar. Bir İngiliz mühendise verilmişti inşaat. Ve çalışma başladı. Çadırını, dergâhın yakınına kurdu mühendis. Dergâhın yıkımına bir gün kalmış ve o gece yatağına yatmıştı ki, çok feci bir vaziyette uyandı sabahleyin. Zira çadırın orta direğinde, baş aşağı ve bağlı vaziyette bulmuştu kendisini. Halbuki hiç giren de olmamıştı çadırına. Yardımcıları gelip, çözdüler adamın bağlarını. Ve tahmin ettiler bu işin sebebini. Kendisine; - Bu dergâhın sahibi evliya bir zat olup, Allah katında çok itibarı vardır. Dergâhı yıkmaktan vazgeçin ki, bu, o veliden size bir ikazdır, dediler. O da kabul edip, düzeltti planını. Yıkmadı dergâhı. Evet, bu büyük zatlara kim zarar vermek istemişse, muhakkak kendisi zarar görmüş ve pişman olmuştur yaptığına. BİR ŞEY MUHAKKAK İSE... Bu zat, bir gün sevdiği bir talebesine; - Evladım, bir şey muhakkak ise, onu oldu bil, buyurdu. Delikanlı sordu: - Muhakkak olan nedir ki hocam? - Ölümdür. Ölümden kurtuluş yok. Ama muhakkak olan bir şey daha var. Genç merak etti: - O nedir efendim? - Pişmanlık. Herkes pişman olacak ahirette. www.gonulsultanlari.com Tel
.Saygısızlık yapınca...
22-02-2010 01:00
Alaüddin-i Sabir hazretlerinin vefatından sonra bir İngiliz, yanında adamlarıyla birlikte Kalyar beldesini gezmek için gelmişti bir gün. Bu büyük zatın kabrini görünce, saygısızca ve ayakkabılarıyla girmeye yeltendi. Türbenin bakıcısı; - Pabucunuzu çıkarıp öyle girin! diyerek ikaz etti kendisini. İngiliz öfkelendi: - Nedenmiş o? - Çünkü burası, Allah dostu bir velinin kabridir. Edebli girmek gerekir. - Ya edebli girmezsem? - Bu zata saygısızlık yapanlar, muhakkak ceza görürler. Benden söylemesi. Ancak İngiliz subay aldırmadı bu sözlere. Hatta sinirlendi fena halde. Kırbacını kaldırıp tam vuracaktı ki, o esnada şiddetli bir ağrı saplandı midesine. Kamçı düştü elinden. Midesini tutarak, kıvranmaya başladı feci halde. Ağrı gittikçe artıyordu. Nihayet dayanamayıp; - Bu, neden olabilir? diye sordu adamlarına. Onlar insaflı kimselerdi. - Burası, Alaüddin-i Sabir adında çok yüksek bir evliyanın kabridir. Hizmetçi sizi ikaz etti, dinlemeyip, saygısızlık yaptınız, dediler. Şaşırdı: - Bunun için mi bu bela geldi bana? - Evet. - Peki ne yapmam gerekiyor bundan kurtulmam için? - Pişmanlık duyarsanız kurtulursunuz, dediler. Ancak inat etti adam. Pişman olmadı yaptığına. Adamlarını çağırıp; - Beni buradan uzaklaştırın! dedi. Alıp uzaklara götürürken yolda ölüp gitti. Hem de bağıra bağıra!.. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yardım edebilir miyim?.."
23-02-2010 01:00
Arif-i Rivegeri "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde derslerini çok iyi yapıyor, hocaları kendisini çok sevip takdir ediyorlardı. O yörede Abdülhalık-ı Goncdevani adında çok büyük bir veli de vardı ama henüz Onun büyüklüğünü bilmiyor, başka hocalardan ders görüyordu. Bir gün, Abdülhalık-ı Goncdevani hazretleri çarşıdan öteberi almış, evine dönüyordu ki, genç Arif gördü Onu. Edeble yaklaşıp; - Efendim, müsaade ederseniz yardım edeyim, dedi. Kabul edip elindekilerini verdi ona. Birlikte eve geldiler. Orada, ona muhabbetle bakıp; - Sağol evladım. Bir saat sonra gelirsen, birlikte yemek yeriz, buyurdu. - Peki efendim, deyip ayrıldı. Ama çok sevmişti kendisini. Bir saat sonra geldi tekrar. Yemek yiyip, sohbet ettiler. Sohbetten öyle tad aldı ki, o günden sonra gitmedi artık medreseye. Çünkü aradığını bulmuştu. Ona gönülden âşık olmuş, Ondan başkasını görmüyordu gözü. Ama medrese hocaları kızıyorlardı ona. Hatta bir tanesi baskı yapıyor, ağır sözler söylüyordu kendisine. Bir gün, o hoca onu yolda görüp; - Çabuk mektebine dön! dedi hiddetle. Fakat kendisi, bir gün evvel bir günah işlemiş, tövbe de etmemişti. Arif-i Rivegeri üstün firasetiyle bunu anlayıp; - Efendim, siz benimle uğraşacağınıza, oturup dünkü günahınıza tövbe edin, deyiverdi. O bunu işitince, utandı mahcub oldu. İyi de nereden biliyordu günah işlediğini? Merak edip araştırdı. Ve bu kerametin, ona nereden geldiğini anlayıp koştu o kapıya. Abdülhalık-ı Goncdevani hazretlerinin yanında tövbe edip, talebesi olmakla şereflendi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Önce istemediler, ama...
24-02-2010 01:00
Behaeddin Zekeriyya "rahime-hullahü teâlâ", henüz çocukken, kalbi ilim öğrenmek aşkıyla yanıyordu. Şihabüddin-i Sühreverdi hazretlerinden çok istifade etti ve bu veliden aldığı feyizleri saçtı insanların kalbine. Hocası, insanları irşad için Mültan'a gönderdi Onu. Ancak oranın halkı istemediler. "Burada, çok âlim var. Onun için sana ihtiyaç yoktur" mânâsını ifade etmek üzere, içi tam dolu bir kâse süt gönderdiler kendisine. Bundaki gizli mânâ ve ince nükteyi anladı ve kâsenin üzerine bir gül koyup iade etti. Yani; "Biz de o âlimlerin gül'ü olarak buraya geldik" demek istedi. Onlar bunu görünce; - Bu, alelade bir âlim değil, dediler. Ve Mültan'daki âlimlerin hepsi, Onu büyük bilip talebesi oldular seve seve. CENNET GİBİ OLDU HER YER Bu zat, orada hem İslâmiyeti yaydı hem de halkın refahı için çalıştı. Şöyle ki; Sulama kanalları ve kuyular açtırıp, tarlaları sulattı tamamen. Öyle ki, kurak yer kalmadı. Cennet gibi oldu o susuz yerler. Kendi de çok zengindi. Ama kalbinde zerre kadar dünya sevgisi yoktu. Bütün servetini, İslâmı yaymak için dağıttı. Talebesinin bir ihtiyacı olsa, şahsi malından karşılardı. Mültan'da, kıtlık olmuştu bir sene. Vali yardım istedi bu zattan. O kadar tahıl ve para verdi ki, kıtlıktan kimse zarar görmedi o havalide. Talebesine lezzetli yemekler hazırlatır, kendi de hazır bulunurdu sofrada. Yemek esnasında sohbet eder, neş'eli yemek yer, lokma ikram ederdi onlara. Bundan, talebeleri çok hoşlanır ve daha bir ihlasla severlerdi kendisini. > ww
."Niçin şükretmeyeyim!"
25-02-2010 01:00
Behaeddin Zekeriyya "rahime-hullahü teâlâ", kerametler sahibi bir veli zattır. Kalbi, dine hizmet aşkıyla çarpıyor, faydalı bir şeyler yapmak için fırsat kolluyordu. Çok zengindi. Ama bütün varını İslâma hizmet yolunda dağıttı. Çünkü mal ve para sevgisinin zerresi yoktu kalbinde. Bütün servetini hayır için sarf ederdi. Bir gün, bir talebesine; - Şu odada beşbin dinar olacak, onları bana getir! buyurdu. Talebe girdi odaya. Ancak hiç para göremedi. Geri geldi ve; - Orada akçe göremedim, diye arz etti. Büyük veli, Elhamdülillah deyip, devam etti dersine. Az sonra aynı talebe gelip; - Özür dilerim efendim, az önce görmemişim, deyip, beşbin dinarı uzattı hocasına. Mübarek zat dinarları alıp, Elhamdülillah dedi yine. Ve devam etti dersine. Ancak talebe merak etmişti. - Efendim, affedersiniz, önce de şük-rettiniz, şimdi de. Hikmeti nedir? diye sordu. Cevabında; - Niçin şükretmeyeyim. Rabbimiz bize iman gibi bir nimet vermiş. O varken dünyalığın ne kıymeti var. Paranın varlığıyla yokluğu, dervişlerin gözünde eşittir. Ellerinden çıkınca üzülmez, ele geçirince de sevinmezler, buyurdu. Ve daha izah etti: - Ben de birincide kalbime baktım. Gördüm ki üzüntü yok, şükrettim. İkinci seferde de kalbime baktım yine. Gördüm ki sevinç yok, yine şükrettim, o kadar. Sonra ona sevgiyle bakıp buyurdu ki; - Bir kul Allahü tealayı çok seviyorsa, ona göre dünyalığın olmasıyla olmaması hiç fark etmez, anladın mı oğlum? - Evet hocam, çok iyi anladım. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212
.Sabır küpüydü...
26-02-2010 01:00
Behaeddin Zekeriyya hazretleri, fevkalâde sabırlı olup, kendisine kötülük edenlere ihsan ve ikramla cevap verirdi. Bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim, Allahü teâlâ sevdiği kullarını imtihan eder. Sabrederlerse imtihanı kazanırlar, buyurdu. Ve ekledi: - Öyleyse kulların cefasından üzülmemeli, karşılık vermemeli, sabretmelidir. Hatta sabretmekle kalmayıp, onlara gül demeti sunmalıdır ayrıca. BU NASIL EVLİYADIR? Bu zat, hayli zengin olup malı, serveti çoktu. Bu yüzden dedikodu yaparlardı hakkında. Şöyle ki; - Bu nasıl evliyadır? Hepimizden daha çok malı mülkü var, derlerdi. O, bunları işitince; - Ey insanlar! Hak teâlâ dünyayı hiç sevmiyor. Dünyanın tamamının kıymeti olmayınca, bir kısmının ehemmiyeti olur mu? buyurdu. Ve ekledi: - Evet, bizde dünyalık çok. Ama muhabbeti hiç yoktur kalbimizde. NEFİS EN BÜYÜK DÜŞMAN Bir gün de genç bir Müslümana; - Evladım, nefsinden emin olma. Zira o sana düşmandır. Hatta senden çok Allah'a düşmandır ve her arzusu, Allahü teâlânın yasak ettiği şeylerdir, buyurdu. Delikanlı sordu: - Onu nasıl yola getirebilirim efendim? - Nefis, ancak İslâmiyete uymakla yola gelebilir evladım. İslâma ne kadar çok uyulursa, isteklerinden o nisbette vazgeçer. Çünkü onun sevdiği şeyler, dinimizin haram kıldığı şeyler, sevmediği şeyler de İslâmiyetin emrettiği hususlardır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 ww
.Adını Ali koy!.."
27-02-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi "rahime-hullahü teâlâ", sülale-i Resuldendi. Henüz dünyaya gelmeden babası rüya gördü Onun hakkında. Hazret-i Ali "radıyallahü anh" ona rüyada; - Allah, sana bir oğul verecek ki, büyüdüğünde yüksek bir veli olacaktır. O doğunca, ismini Ali koy, buyurdu. Amcasına da Resulullah Efendimiz "aleyhissalatü vesselam" rüyada görünüp, bir oğlu olacağını müjdelemiş ve; - O çocuğun ismini Abdullah koy, buyurmuştu. Nihayet o bahtlı çocuk doğdu. Ona, hem Ali, hem de Abdullah ismini verdiler. BENİ KABUL EDİNİZ Yirmi iki yaşında Mazhar-ı Can-ı Canan hazretlerini tanımakla şereflendi. Henüz ilk görüşmede; - Beni de talebeliğe kabul edin, diye rica etti kendisine. Büyük veli; - Kabul ederiz, ama bizim yolumuz zordur. Bu yol, tuzsuz taş yalamaya benzer. İstersen, kendine zevkli ve şevkli bir yol ve üstad bul, Ona tâbi ol, buyurdu. Ama genç Abdullah; - Efendim, ben sizi istiyor, kabul buyurmanızı gönülden diliyorum, dedi. O zaman; - Pekâlâ kabul ettik, buyurdu. Ve yetiştirip, mutlak icazet verdi kendisine. HERKESE ACIRDI Bu zatın bir hâkim komşusu vardı. Ama bu zatı sevmiyordu. Aleyhinde konuşur, gıybetini yapardı. O, bir gün bir suçtan hapse düştü. Abdullah-ı Dehlevi hazretleri bunu işitince çok üzüldü ve uğraşıp çıkardı onu hapishaneden. O kimse insafa geldi. Tövbe edip, talebesi olmakla şereflendi. > www.gonulsultanlari.com Te
.Kötülenecek biri varsa...
28-02-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi "rahime-hullahü teâlâ", kâmil bir mürşit olup, insanların kalbine nur ve feyiz veriyordu. Yanında dünya kelamı konuşmaya izin vermez, hele gıybet eden olursa anında susturur, bununla da kalmaz; - Kötülenecek biri varsa, o benim, buyururdu. Sohbetlerinde; - Gıybet büyük günahtır, cezası da çok ağırdır, derdi sık sık. Bir gün Sultan'ın gıybetini yaptılar huzurunda. O gün de oruçluydu mübarek zat. O gıybeti yapana; - Bugün oruçluydum, ama sevabı gitti, buyurdu. O kimse hayret edip; - Ama efendim, siz kimseyi gıybet etmediniz ki, dedi. Cevabında; - Evet ama, gıybeti dinledim. Dinleyen de gıybet günahına ortaktır, buyurdu. MELEKLER İMRENİR Bir gün de bir sevdiği; - Dinimizde ilim öğrenmenin yeri nedir efendim? diye sordu bu zata. Cevabında; - İlim öğrenmek için evinden çıkan kimseye, melekler imrenir. Hatta gelip, o kimsenin ayakları altına kanatlarını sererler. Denizdeki balıklar, karadaki hayvanlar, havadaki kuşlar, onun için hayır dua ederler, buyurdu. Sordular: - Ya ilim öğretmeye giderse efendim? - Onlar, iki misli dua alırlar. Bir kimseye dinden bir husus öğretmek, yüz umre sevabından daha çoktur. ŞU İNSAN NE GARİPTİR!.. Bir gün de nasihat istediler bu zattan. Cevaben; - Kardeşlerim, şu insanoğlu ne gariptir ki, gündüz denince geceyi, beyaz denince siyahı hatırlar da, hayat denince ölümü, Cennet denince de Cehennemi hatırlamaz, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.O Resulü çok severdi
01-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, Resulullah Efendimizi "aleyhissalâtü vesselâm" pek fazla sever, ismini işitince kendinden geçerdi. Bir gün su istedi hizmetçisinden. Hizmetçi suyu verirken; - Allah'ın Resulünün sevgisi, nuru ve feyzi üzerinize olsun, diye dua etti. Bu duaya öyle çok sevindi ki, kalktı ve öptü hizmetçinin alnından. Mübarek odasından, bazen çok nefis kokular çıkar, etrafa yayılırdı. O zaman talebeleri; - Herhalde, Resulullahın mübarek ruhu yine hocamızı ziyarete geldi, derlerdi. EN ÇETİN ŞEY Bir gün genç bir talebesine; - Ahirette en çetin şey nedir, biliyor musun? diye sordu. - Bilmiyorum efendim, dedi. - Kul hakkıdır evladım. Çaresi bulunmaz. Ama kul hakkı deyince, yalnız maddi haklar gelmesin hatırına. - Başka nasıl olur hocam? - Mümini çekiştirmek, gıybet ve su-i zan da kul hakkıdır. Hatta mümine sert bakmak bile kul hakkına girer. Yani o sert bakıştan bir hak doğar ve o kişi, hakkını ister o sert bakandan. Bunu ödemek dünyada kolay olsa da çok zordur ahirette. - Neden zordur efendim? - Çünkü orada para pul geçmez evladım. Sevaplar verilir, günahlar alınır. - Peki çaresi ne efendim? - Tek çaresi, dünyada iken helallaşmaktır. Ufak bir hediye alıp gidersin ve "Kusuruma bakma arkadaşım, bir hata yaptım işte, affet beni" deyip gönlünü alırsın, iş biter. Sen sen ol, kul hakkıyla ahirete gitme oğlum. Hatta alacaklı olsan bile. - Alacaklı olarak da mı hocam? - Evet. Çünkü kendini alacaklı sanan nice kimseler, orada borçlu çıkarlar da şaşırıp kalırlar. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İlahi bir ikaz!..
02-03-2010 01:00
Zünnun-i Mısri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün dere kenarında abdest alıyordu ki, biraz ötede bir kadın ilişti gözüne. Bir kere baktıysa da, hemen kapattı gözünü. Kendi kendine; "Kim bu kadın, bu tenhada ne arıyor?" diye düşündü. O böyle düşünürken, kadın; - Ey Zünnun! Benim sana hüsn-i zannım vardı. Takva ehli bir kişi bilirdim. Meğer yanılmışım, dedi. Bu, garibine gitti büyük velinin. "Muhakkak bir hikmeti var" dedi içinden. O böyle düşünürken, bu defa da; - Ne zannettin, tabii ki hikmeti var. Zira takva sahibi olsaydın, bir yabancı kadına bakmazdın. Ve eğer velilikten nasibin olsaydı, Rabbinden gayrı biriyle ilgilenmezdin. Evet isteyerek bakmadın. Ama veliler bunu da yapmazlar, dedi. Sonra kayboldu gözden. Bu vak'a, garip gelmişti Zünnun hazretlerine. "Bu, ilahi bir ikaz. O, bir insan değil, melekti muhakkak. Rabbim, öğüt vermeye gönderdi onu bana" dedi içinden. KÜFÜR ÇABUK YAYILIR Bu zat, bir sohbetinde; - Küfür çabuk yayılır. Küfre Dur! demek çok zordur, buyurdu. - Neden zordur efendim? dediler. - Çünkü nefis, şeytan ve kötü arkadaş, el ele vermiş insanı yoldan çıkarmak için uğraşıyorlar. Bu akıntıya kapılmamak imkânsız gibidir. - Peki ne yapalım hocam? - İyilerle beraber olun. Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Kişinin dini, arkadaşının dini gibidir" buyuruyor. Şöyle özetledi: - Bu zamanda ve her zamanda kurtulmanın bir tek çaresi vardır ki, o da iyi arkadaş edinmektir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Resulullah aşkı!..
03-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin Resulullah Efendimize "aleyhissalâtü vesselâm" muhabbeti çok fazla idi. Bir gün, Ona olan muhabbet ve hasretten dayanamaz hale geldi ve o aşk ile saatlerce ağlayıp uyuyakaldı. Resulullahı gördü rüyasında. Büyük bir muhabbetle huzuruna vardı. Sevgiyle sarıldılar birbirlerine. SEVDİĞİN KULUN HÜRMETİNE Bir gün de Delhi Camii imamının oğlu hastalanmıştı. Doktorlar çare bulamadılar. Çok zor durumdalardı. Babası bir gece ellerini açıp; - Yâ Rabbî sevdiğin bir kulunun hürmetine oğluma şifa ver, diye yalvardı. Sonra uyudu. Rüyasında Abdullah-ı Dehlevi hazretlerini gördü kendi evlerinde. Hasta oğluna bir şeyler ikram ediyordu. Çok sevinip; "İnşallah oğlum iyi olacak" dedi kendi kendine. Ve uyandı. Hemen koştu oğlunun yanına. Sıhhate kavuşmuş gördü. Turp gibi olmuştu çocuk. Sevinip şükretti Rabbine. Sonra kıymetli bir hediye alarak bu büyük veliyi ziyarete gitti. Mübarek zat tebessüm ederek; - Bu nedir, geceki hizmetimizin ücreti midir yoksa? buyurdu. NAMAZ, DİNİN DİREĞİDİR Bir gün de genç bir Müslümana; - Evladım, namaza çok ehemmiyet ver, buyurdu. Delikanlı sordu: - Namaz çok mu mühim efendim? - Elbette, namazını dosdoğru kılan kimse, dinini doğrultmuş, kılmayan ise yıkmış olur. Unutma, Müslüman demek, beş vakit namazını muntazam kılan insan demektir. > www.gonulsultanlari.co
.Uzaklaş buradan!"
04-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin talebesinden biri yolda gidiyordu ki, bir ara hocasını görür gibi oldu yanında. Hocası kendisine; - Çabuk uzaklaş buradan. Haramiler kafileyi basacaklar! buyurup kayboldu gözden. O, bu emirle hızla uzaklaştı kafileden. Hakikaten soyguncular bastı kafileyi. Bir tek o kurtulmuştu yolculardan. "ŞU TARAFA GİT!" Talebeden biri de şöyle anlatıyor: Ben hocamı henüz tanımıyorken bir gece rüyada gördüm kendisini. Beni Delhi'ye davet etti. Halbuki Delhi'den çok uzaktı benim yerim. Ama öyle çok sevmiştim ki, bir an önce görmek istiyordum kendisini. Artık dayanamayıp, o gün yola düştüm. Ama yolu şaşırıp, çok uzaklara gitmişim. Hiç tanımadığım yerlerdi. Kendi kendime; "Ne tarafa gitsem?" diye düşünüyordum ki, rüyada gördüğüm o mübarek zat önüme çıktı birden. Eliyle işaret edip; - Şu yöne git! buyurdu. Ve kayboldu gözden. Ben o yöne gidince buldum doğru yolu. Huzuruna varınca, tebessüm edip; - Yolda olanı kimseye söyleme! buyurdu. Başüstüne efendim, dedim. Ve bir daha ayrılmadım yanından. ÖĞRENMEK FARZDIR Bu zat, nasihat isteyen bin gence; - Evladım, İslâmiyeti öğrenmek farzdır. Öğrenmeyen günaha girer. Öğrenmeye ehemmiyet vermezse, imanı gidebilir. Şöyle devam etti: - Nefsine uyan haram işler. Haram işleyen, alışır. Alışınca zevk alır. Zamanla ehemmiyet vermez olur. Harama ehemmiyet vermeyince de imanını kaybeder. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin dua etmiyor ki?.."
05-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin bir talebesi hastalanmıştı. Babası, bu zata gelip dua istedi. Ama dua etmedi mübarek zat. Adamcağız üzüldü. "Niçin dua etmiyor?" diye düşünürken; - Oğluna, Allah rahmet eylesin, buyurdu mübarek zat. Anlamıştı niçin dua etmediğini. Üzüntüyle geri döndü. Eve vardığında oğlu vefat etmişti. "NE DİYORSAM, ONU YAP!" Zamanın hükümdarı, Abdullah-ı Deh-levi hazretlerinin bir talebesinin amcasını, hiç suçu yokken yakalatıp hapsetmişti apar topar. Talebe de Abdullah-ı Dehlevi hazretlerine gelip anlattı meseleyi. Ve yardım istedi kendisinden. Büyük veli, o talebeye; - Madem öyle, git amcanı hapisten çıkar, buyurdu. Talebe şaşırdı: - Nasıl çıkarayım hocam? Hapishanenin içi dışı çok sayıda asker ve bekçilerle sarılmış vaziyette. - Ne diyorsam onu yap evladım. Hapishaneye git ve çıkar amcanı oradan. Talebe; - Başüstüne efendim, dedi. Ve yanına birini alıp gitti hapishaneye. Elini kolunu sallayarak girdi içeri. Amcasını alıp çıkardı dışarı. O kadar bekçi, asker ve o kadar muhafız, girip çıktıklarından haberdar olmadılar. NAMAZINI KIL! Bir genç nasihat istemişti bu veliden. Cevaben; - Oğlum! Allahü teâlânın beğendiği şeyleri yapmaya bak. Yasak ettiklerinden sakın, buyurdu. Ve ekledi: - Emirlerin en mühimi, beş vakit namaz'dır ki, kılmamak çok büyük günahtır... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir dua etseniz de..."
06-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin huzuruna bir gün birisi gelerek; - Efendim, oğlum çoktandır kayıp. Bir dua etseniz de, Rabbimiz tekrar ihsan etse onu bize, diye yalvardı. Cevaben; - Oğlunuz şu anda evdedir, buyurdu. Adam şaşırdı: - Nasıl olur efendim. Şimdi evden geliyorum. Büyük veli tekrarladı sözünü: - Sen eve git. Allahü teâlâ onu size ihsan etti tekrar. Adamcağız; - Peki efendim, deyip, eve koştu hemen. Gördü ki, oğlu gelmiş, evde oturuyor. EN BÜYÜK NİMET Bu zat bir sohbetinde; - Kardeşlerdim, Allahü teâlânın biz kullara pek çok nimetleri var. Bunların içinde en kıymetlisi sizce hangisidir? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Bu nimetlerin en kıymetlisi, bir Allah dostu'nu, bir evliya zatı tanıtması ve Onu sevdirmesidir. Yani Allah bir kulunu seviyorsa, ona, sevdiği bir kulunu, mesela bir evliyayı tanımak nasib eder, buyurdu. Ve ekledi: - Bir yerin tadı veliler ile gelir. Eğer bir memlekette veli varsa, tadı vardır o yerin. BİR MÜMİNİ GÖRÜNCE Bir gün, genç bir talebesi; - Hocam, duanın kabul olacağı vakitler hangileridir? diye sordu. Cevaben; - Kâbe-i şerif ilk görülünce ve bir mümini görünce yapılan dualar kabul olur, buyurdu. Onun için müminle karşılaşınca selâm verilir. - Neden selâm veriliyor efendim? - Çünkü Selâmün aleyküm en büyük duadır evladım. Mânâsı, Allahü teâlâ sana dünyada ve ahirette selâmet ve iyilik versin, demektir. w
.Bir nazar etti, o kadar!..
07-03-2010 01:00
Bir gün, birisi, ölüm yatağındaki hastasını sırtlayıp, bir seher vakti Abdullah-ı Dehlevi hazretlerine geldi ve; - Ey efendim, hastamız ağırlaştı. Bir dua etseniz, belki şifa bulur, dedi. Mübarek zat, şöyle bir nazar etti hastaya. Bir şeyciği kalmadı adamın. Şifaya kavuştu tamamen. Böyle, binlerce hasta bu zattan dua alıp şifaya kavuşurdu o devirde. Bu sebeple kapısının önünde devamlı bir kalabalık olurdu. Lakin kendisinin de üç mühim hastalığı vardı. Hatta bu yüzden özürlü kılardı namazlarını. Sevdiklerinden biri; - Efendim, kim hasta olsa, kapınıza gelip sizden dua istiyor ve şifaya kavuşuyorlar. Halbuki sizin de hastalıklarınız var. Hikmeti nedir ki kendinize dua etmiyorsunuz? diye sordu. Ona sevgiyle bakıp; - Onlar dertlerinden kurtulmak istiyorlar. Biz de dua ediyoruz. Cenâb-ı Hak şifa ihsan ediyor, buyurdu. Ve ekledi: - Ama biz dertlerimizden razıyız. Kurtulmak istemiyoruz onlardan. Çünkü Rabbimiz gönderiyor onları. Hem dert ve bela Sevgilinin kemendidir ki, sevdiklerini bu kementle tutup kendine çekiyor. Ve sordu: - Şimdi anladın mı sebebini? - Anladım hocam. Allah razı olsun. KUL HAKKI MÜHİM Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, kul hakkı çok mühimdir, buyurdu sevdiklerine. Sordular: - Nasıl mühim efendim? - Şöyle ki; bir kimse Peygamberlerin yaptığı ibadetleri yapsa, fakat üzerinde başkasının bir kuruş kul hakkı bulunsa, bu bir kuruşu ödemedikçe Cennete giremez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yağmur yağana kadar...
08-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri zamanında bir ara kıtlık olmuştu Delhi'de. İnsanların sıkıntı çekmesine bu büyük velî de üzülüyordu. Zira çok merhametliydi Allah'ın kullarına karşı. Bir gün mescidin avlusuna çıkıp, kızgın güneş altında oturdu biraz. Sonra da ellerini kaldırıp; - Yâ ilahi! Bu aciz kul, yağmur yağıncaya kadar buradan gitmemeye karar verdim, dedi. Az sonra kuvvetli bir yağmur başladı. Nehirler gibi su boşaldı gökten. Zira onlar, Allah'ın çok nazlı kullarıdır. Onların hürmetine, yağdırır yağmur, kar. Onların hatırına kalblere feyiz akar. Resulullahtan gelen feyiz ve nurlar, onların kalblerinden herkese vasıl olur. SAADETE KAVUŞMAK İÇİN Bu zat bir sohbetinde; - Kardeşlerim, ebedi saadete kavuşabilmek için, üç şey yapmak lazımdır, buyurdu. Birincisi, dinini öğrenmektir. Çünkü bilmeden Müslümanlık olmaz. Büyüklerimiz; "Dinini bilmeyenin dini yoktur" buyurmuşlardır. Sordular: - İkincisi nedir efendim? - İkincisi ameldir. Yani öğrendiğini, nefse zor gelse de yapmak, yerine getirmektir. Amel yapılmayan bilgi, insana vebaldir. Ahirette azab görmesine sebep olur. Ve ilave etti: - Üçüncüsü de, her işi Allah rızası için, yani Allah emrettiği için yapmaktır. CİHAT NASIL OLUR? Bir gün de sohbetinde; - Dinde cihad, sıkıntılı bir iştir. Onun için sabır şarttır. Sabreden kazanır, öfkelenen kaybeder, buyurdu. Ve ekledi: - Müslüman, kötülük edene de iyilik yapar. Hakiki mümin, kimseye kötülük yapamaz. Kim böyle davranırsa, huzurlu olur. www.gonulsultanlari.com
.Hıristiyan gencin imanı!..
09-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, çok büyük evliyadır. Nice fasık kimseler, hatta kâfirler, Onun bir teveccühüyle hidayete kavuşurlardı. Mesela; Güzel ve yakışıklı bir Hıristiyan genç vardı o devirde. Bu genç, her nasılsa bu zatın dergâhının önünden geçerken, merak edip içeri girdi. O esnada Abdullah-ı Dehlevi hazretleri bazı talebesiyle sohbet ediyordu. O da bir kenara oturup severek dinlemeye başladı sohbeti. Hiç duymadığı şeylerdi bunlar. Büyük zevk aldı anlatılanlardan. Talebeler onu tanıyor ve; - Bu Hıristiyanın burada ne işi var? diyorlardı birbirlerine. Büyük velî, şefkatle bir nazar etti ona. O anda gencin kalbinde tatlı bir şeyler dolaşmaya başladı. İman nuruyla aydınlandı o bakışla. Hidayet gelmişti. Şehadeti getirip, imanla şereflendi oracıkta. NAMAZ İÇİN ÖZÜR Bir gün de gençlerle sohbet ediyordu ki, gençlerden biri; - Efendim, namazı kazaya bırakmak için hiç özür var mı? diye sordu. Cevaben; - Elbette var, buyurdu. - Onlar nedir efendim? - Uyku ve unutmak özürdür mesela. - Başka hocam? Mübarek zat tebessüm etti: - Bir de ölmek tabii. - Ölmek mi efendim, nasıl yani? - Yani Müslüman hayattaysa beş vakit namazını mutlaka kılacaktır. Ancak ölünce kılmaz. Genç anlamıştı meseleyi. "Bir daha hiçbir namazımı kazaya bırakmayacağım" diye söz verdi kendi kendine. Ve tuttu bu sözünü. Bir vaktini bırakmadı kazaya. > www.gonulsultanlari.
.Allah her şeye kadirdir
10-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, bir gün yanına birini alıp akrabasından ihtiyar bir kadıncağızın ziyaretine gitti. Hanımın kızı vefat etmiş, onu taziye için gitmişti evine. Teselli için; - Üzülme bacım. Rabbimiz, onun yerine sana daha iyi bir evlat verir, buyurdu. Kadın başını olumsuzca sallayıp; - Nerede hocam. Ben de, kocam da yaşlandık artık. Bizim gibi ihtiyarların hiç çocuğu olur mu? dedi. Büyük veli; - Neden olmasın. Allahü teâlâ her şeye kadirdir. Sizin de çocuğunuz olabilir pekâlâ, buyurdu. Sonra ayrıldı oradan. Bir camiye girip iki rekat namaz kıldı. Ve ellerini duaya kaldırıp; - Yâ Rabbî, bunlara çocuk ver, diye yalvardı Rabbine. Aradan bir sene geçmişti ki, bir oğlan çocuk ihsan etti onlara Hak teâlâ. MÜMİNİN ALAMETİ Bu zat bir gün de; - Mümin olmanın alametlerinden biri nedir, biliyor musunuz? diye sordu cemaatine. - Bilmiyoruz efendim, dediler. O zaman; - Mümin olmanın bir alameti de, bir insanın daha kurtuluşuna vesile olmak için çalışmaktır, buyurdu. - Yani emr-i maruf mu efendim? - Evet. Bir kişiye dinden bir mesele öğretmek, yüz nafile hac'dan daha faziletlidir. - Öğretecek kadar ilmimiz yoksa hocam? - O zaman kitap verirsiniz. - Ne kitabı efendim? - Ehl-i sünnet âlimleri'nin Allah için yazdıkları ilmihal kitaplarından alıp hediye edersiniz. - Bu da emr-i maruf sayılır mı efendim? - Elbette. O insan bu kitaptan okuyup öğrenir. Siz de bu sevaba kavuşursunuz. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hayır, satmıyorum!"
11-03-2010 01:00
Abdullah Dehlevi hazretlerinin dergâhının yanında, dergâha bitişik arsası vardı bir kadının. Talebeler çoğalınca, dergâh dar gelmeye başlamış, genişletilmesi gerekiyordu. Bitişik arsayı da medreseye katmayı düşündüler. Ancak arsasını satmıyordu kadın. Israr ettiler. - Hayır satmıyorum. Siz başka arsa bakın! dedi. Ne kadar ısrar ettilerse de, sürdürdü inadını. Son bir defa gidip; - Eğer parayla satmaktan utanıyorsan, hediye ettiğini söyle. Biz parayı gizli olarak göndeririz, dediler. Son cevabı da Hayır! oldu. Bunu duyunca incindi büyük veli. Şiddetle kırıldı o kadına. Bir şey buyurmadı ama, o günden itibaren her gün, kadının ailesinden biri ölmeye başladı. Nihayet bir çocuğu kalmış, o da mühim bir hastalığa yakalanmıştı ki, aklı başına geldi!.. - Arsam, dergâhınıza hediyem olsun. Para da istemiyorum, diye haber gönderdi bu büyük velîye. Bu haber o zata ulaşınca, kurtuldu çocuk hastalıktan. Tam şifaya kavuştu. Kadın, seviyordu artık bu Allah dostu'nu. Çocuğu büyüyünce, götürüp yazdırdı o medreseye. BİRBİRİNİZİ SEVİN! Bu zat, bir gün talebelerine; - Birbirinizi çok sevin, buyurdu. İnsan birini sevdi mi, onda hata kusur görmez. Sevmeyince de, her şeyi göze batar. İyi hallerine bile kızar, öyle değil mi? - Evet hocam, dediler. - Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum. - Neden efendim? - Çünkü sizi çok seviyorum. Seven, sevdiğinde kusur görmez.
.
.Bir nazarı kâfiydi...
12-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi "rahime-hullahü teâlâ", çok büyük velî idi. Sözü ve nasihati öyle tesirliydi ki, insanları doğru yola çekmek için bir nazarı kâfiydi. Bir gün, huzuruna genç biri gelip; - Efendim, ben de büyüklerin yoluna girmek istiyorum, diye arz etti. Büyük velî; - Peki evladım, madem öyle sen de diğer talebeler gibi başla çalışmaya, buyurdu. Fakat gencin istediği bu değildi. - Efendim, çalışacak olduktan sonra her yerde mürşit var, dedi. Ben size başka maksatla geldim. Mübarek zat sordu: - Ne istiyorsun bizden? - Hiç zahmete girmeden, çalışmadan muradımın hasıl olmasını istiyorum efendim. O zaman gülümseyip; - Pekâlâ, gel bakalım. Sana, sıkıntı çektirmeden vermeye çalışalım, buyurdu. Ve bir nazar etti gence. Genç kendinden geçip, daldı başka âlemlere. Kalbine nehirler gibi feyz akmaya başladı. Evliyalığın zirvesine çıkmıştı bir anda. Kendine geldiğinde, sordu ona talebeler: - Sana ne oldu az önce? Dedi ki: - Kalbimde, ne kadar fena huylar varsa, hepsi çıkıp gitti. Onların yerine ilahi feyz ve nurlar doldu. İKİ ŞEY ÇOK MÜHİM Bir gün de nasihat istediler bu zattan. Onlara cevaben; - İki şey çok mühimdir, buyurdu. Sordular: - Onlar nedir efendim? - Okumak ve okutmak, buyurdu. Ve izah etti bunları: - Okumaktan maksat, İslâmiyeti öğrenmek, okutmaktan maksat da öğrendiğini başkalarına öğretmektir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Büyükleri çok sevin
13-03-2010 01:00
Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin vefatı yaklaşınca, talebelerine vasiyet olarak; - Evlatlarım, kalbinizde Allah dostlarına olan sevgiyi çoğaltın. Güzel ahlâk ile amel edin. Allah'ın kullarına hizmeti ibadet bilin, buyurdu. Ve tembih etti: - Ölürsem, cenazemin arkasından şu beyti okuyun: Kerimin huzuruna, azıksız geldim. Ne iyi amelim var, ne ibadetim. Kerimin huzuruna azıkla gitmek. Bundan daha çirkin bir şey yok derim. Vefatı yaklaşınca dostlarını çağırıp; - Kardeşlerim, halis mümin odur ki, kalbi, Rabbinin sevgisiyle yanar. O, bilmediği bir aşkla şaşkın haldedir. Yemek içmek düşünmez, gözünün yaşı dinmez. Günahlarından utanıp, başını yerden kaldıramaz, buyurdu. Şöyle devam etti: - Halis mümin, bir iş yapacağı zaman günah olmasın diye çırpınır, titrer. Her nefeste Rabbini anar. Tek bir dakikasını gafletle geçirmez. Herkesle iyi geçinir, münakaşa etmez. Derin bir nefes aldı: - Kardeşlerim, halis mümin odur ki, bir kalbi incitmekten korkar ve çekinir. Kimseyi gıybet etmez. Ahirette hesaba çekileceğini hatırından çıkarmaz. DÜNYADA EN GÜZEL ŞEY Bir gün de cemaatine: - Bu dünyada en güzel şey nedir, bilir misiniz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Dünyada en güzel şey, dünyaya düşkün olmamaktır, buyurdu. Ve sordu yine: - 'Altın'dan kıymetli olan şey nedir, bilir misiniz? - Bilmiyoruz, nedir efendim? - O altını başkasına vermektir. www.gonulsultanlari.com T
.Heybetli idi...
14-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi "rahime-hullahü teâlâ", çok büyük bir veli idi. Devrinin bir teki, asrın müceddidiydi. Osman-ı zinnureyn'in evladındandır. Uzuna yakın boylu ve iri yapılıydı. Buğday benizli, heybetli ve vakarlıydı. Geniş göğüslü, güler yüzlü idi. O devirdeki âlimler; - Onun gibi bir âlim şimdi yoktur, demişlerdir. Yirmi bir yaşında, büyük âlim oldu. Tek düşüncesi, Medine'ye varıp Resulullahı "aleyhissalâtü vesselâm" ziyaret etmekti. Zira Onun aşkıyla yanıyordu temiz kalbi. Ve bir gün çıkıp, vardı Medine'ye. Ziyareti yaptıktan sonra; "Kendime bir rehber bulsam gerek" diye düşündü. O günlerde faziletli bir zata rastladı. Huzuruna varıp; - Bana nasihat eder misiniz, diye rica etti. O faziletli zat; - Kâbe'yi ziyarete gittiğinde edebe aykırı bir şey görürsen, hemen reddetme, diye öğüt verdi. - Peki efendim, dedi. Ve Mekke'ye geldi oradan. Kâbe'ye dönüp salevat okurken, birinin, Kâbe'ye sırt çevirmiş, kendisine baktığını gördü. Beğenmedi bu halini. "Utanmadan Kâbe'ye sırt çevirmiş oturuyor. Beytullah'da hiç böyle edebsizlik olur mu?" diye düşündü kendi kendine. O kimse ona bakarak; - Ey kişi, niçin beni kötülüyorsun? Bilmiyor musun ki, mümine hürmet, Kâbe'den önce gelir. Bunun için yüzümü sana çevirmiştim. Hem Medine'deki zatın nasihatini ne çabuk unuttun? dedi. Hemen özür dileyip; - Beni de talebeniz kabul edin, diye rica etti. O zat cevabında; - Senin işin Hindistan'da hallolur, dedi. Sen acele oraya git!.. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hindistan yolculuğu...
15-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, Bağdat'ta talebe okutmakla meşgul oluyor, ama Hindistan hiç çıkmıyordu aklından. Zira Mekke'de bir mübarek zat; - Senin işin Hindistan'da hallolur, demişti kendisine. Aradığı mürşidi orada bulacaktı. Ama nasıl? Kalbi bu düşünce içinde yanıp dururken, Hindistan'dan bir yolcu çıkageldi yanına. Mirza Abdürrahim. Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin talebesi. - Efendim, hocam Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, zât-ı âlinizi Hindistan'a davet ediyor, diye arz etti kendisine. O da bunu bekliyordu zaten. Baş başa sohbete başladılar. Talebeler, bu Hindli'ye kızıyor, ama bilmiyorlardı bundaki gizli hikmeti. Zira Resulullahtan "aleyhissalâtü vesselâm" gelen ilim, feyiz ve nurlar, Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin kalbine akmış, O da bu emaneti teslim etmek için ehil birini arıyordu. Kalb gözüyle, bu emaneti teslim edeceği ehil kişinin, Bağdat'ta, Mevlana Halid adında bir genç âlim olduğunu görmüştü. Ama Hindistan ile Bağdat arası bir senelik yoldu o devirde. Hemen bir talebesini Bağdat'a gönderip; - O âlimi bul ve Hindistan'a getir! diye emretmişti. İşte o talebeyle Mevlana Halid hazretleri, Hindistan yolculuğuna çıktılar bir gün. Talebeleri ve halk, yoldan çevirmek için çok yalvardılar. Ama fayda etmedi. Son olarak; - Hindistan yolu tehlikelerle dolu, karanlık ve zulmetlidir, gitmeyin efendim, dediler. Onlara cevaben; - Öyle ama, âb-ı hayat zulümatta bulunur, buyurdu. Bir gülün kokusunu alan bülbül misali bir an önce Hindistan'a varmayı istiyordu. Kimseyi dinlemeyip yola koyuldular. Herkes, gözyaşlarıyla uğurladı onları... www.gonulsultanlari.com
.Dergâhı temizlerdi...
16-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, Hindistan'dan gelen bir talebe ile birlikte Bağdat'tan çıkıp, bir ikindi vaktinde Delhi'ye vardılar. Yolculuk, tam bir sene sürmüştü. Delhi'nin toprağına ilk ayak bastığında, sevincinden yanında ne varsa dağıttı oranın halkına. Sonra Abdullahı Dehlevi hazretlerinin huzuruna varıp, elini öperek talebesi olmakla şereflendi. Ve başladı o dergâhta vazifeye. İlk iş olarak, dergâhın günlük temizliğini vermişti üstadı. Elinde kova ve süpürgeyle aylarca devam etti bu dergâh temizliğine. Kovasını kuyudan su ile doldurur, onu bir sopaya takarak omuzunda taşırdı her gün. Dergâhtan kuyuya, kuyudan dergâha. Defalarca gidip gelirdi her gün. Bir gün, nefsine zor gelmişti bu iş. - Sen buna mı lâyıksın? dediğini hissetti nefsinin. Derhal; "Ey nefsim! Boşuna sızlanma. Eğer bu iş zoruna gidiyorsa, bil ki elimdeki süpürgeyi atar, sakalımla süpürtürüm sana bu yerleri" dedi. Böyle paylayınca, bir daha itiraz gelmedi nefsinden. Bu temizlik işini canla başla yaptı. Aylarca su taşıya taşıya yara oldu omuzları. Bir gün yine omuzunda su taşıyordu ki, üstadıyla karşılaştı aniden. Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, Halid-i Bağdadi hazretlerinin omuzundan, Arş'a doğru muazzam bir nurun yükseldiğini gördü. Hayranlıkla onu seyrediyorlardı melekler. Buna şahit olunca kemale geldiğini anladı artık. Temizlik işinden, hususi hizmeti'ne aldı Onu. Beş ay da üstadına bizzat hizmetle şereflendi. Ve o manevi emanet, Halid-i Bağdadi hazretlerine nasib oldu.
.Halid her şeyi götürdü!"
17-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, hocası Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin himmetiyle yetişip kemale gelmişti. Üstadı, kendisine icazet verip; - Ey Halid! Şimdi memleketine dön. Sen de bu nurları, Hak âşıklarını kalbine sal, buyurdu. Mevlana Halid hazretleri; - Efendim, bizim diyarda öyle âlimler var ki, pek fazla itibar ve şöhret sahibidirler. Hatta diğer âlimler de onlara saygılıdırlar. Ben bu işe kalkışırsam, halk beni kabul etmez, serzeniş yaparlar, diye arz etti. Üstadı cevabında; - Ey Halid! Sen oraya gidince, vaziyet değişir. Görürsün ki, herkes gelip ayağının tozuna yüz sürer, o itibarlı dediğin âlimler de sana hizmetçi olurlar, buyurdu. Sonra, bütün talebe ve ahaliyle birlikte uğurladılar kendisini. Şehirden dört mil kadar yürüyerek. Ve gözyaşları içinde. O gidince talebeye dönüp; - Halid her şeyi aldı, götürdü, buyurdu. Sonra da bir mektup yazıp gönderdi kendisine. Mektup şöyle: - Ey Allah'ın sevgili kulu Mevlana Halid! Esselâmü aleyküm. Tepeden tırnağa kadar kusur içinde olan bu fakire öyle çok nimetler gelir ki, bunların şükrü için ne desem azdır. Zira bu nimetler söze ve yazıya sığmaz. Vücudumun her kılı dile gelse de şükrünün zerresini eda edemezler. Şöyle devam etti: - Bu nimetlerin en büyüğü de sizi tanımamdır. Sizinle iftihar ediyorum. Çünkü bu yol, sizinle kuvvetlenip yayılacaktır. Âlem, sizin teveccühlerinize kavuşmakla başka âlem oluyor. Rabbime şükürler olsun. Şöyle bitirdi: - Şimdi sizin eliniz, benim elimdir. Sizi görmek, beni görmektir, vesselâm...
.Çekemeyenler oldu!..
18-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, Delhi'den ayrılıp da büyük bir velî olarak Bağdat'a döndüğünde, şehrin ileri gelenleri büyük ilgiyle karşıladılar kendisini. Bir bayram gibi sevinçliydi herkes. Bir yıl önce oradan ayrılırken; - Efendim gitmeyin! diye yalvarmışlardı. Ama şimdi çok sevinçliydiler. Kavuşmuşlardı hocalarına. Birçok Hak âşıkları, Ona koşuyordu. Zira ilim ve feyiz, Ondan fışkırıyordu. Ama fesatçılar da eksik değildi. Mesela Halet Efendi diye bir fesatçı vardı ki, gidip şikâyet etti bu zatı halifeye. - Sultanım, bu zat devletimiz için çok tehlikelidir. O durdukça saltanat her an yıkılabilir. Zira on binlerce adamı var. Ortadan kalkmazsa devlet için büyük tehlikedir, dedi. Zamanın padişahı, Sultan Mahmud Han idi. Hiç itibar etmedi bu sözlere. Hatta onu azarladı ve; - Din adamından, devlete zarar gelmez! diyerek kovdu huzurundan. Halid-i Bağdadi hazretleri bunu işitince, sevinip hayır dua etti padişaha. YÜZ ŞEHİT SEVABI Bu zat, gıybet edilmesine müsaade etmez, hemen sustururdu. Bir gün; - Hocam, gıybet eden olunca hemen susturuyorsunuz. Hikmeti nedir? diye sordular. Cevabında; - Gıybet edeni susturana, yüz şehit sevabı veriliyor, buyurdu. Siz de susturun! - Peki ama nasıl susturacağız? - Açıkça Sus! diyeceksiniz. - Bir sus! demekle mi bu kadar sevap kazanıyoruz? - Evet. Hem bu kadar sevap alıyor, hem de o Müslümanı günahtan kurtarmış oluyorsunuz... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Edeble diz çöktüler...
19-03-2010 01:00
Mevlana Halid hazretleri Bağdat'a döndüğünde, âlimler gelip edeble diz çöktüler önünde. Vakur ve heybetliydi bu zat. Sohbetine bir gelen, ayrılmıyordu artık. Cemaat, her gün daha kalabalık olurdu. Bağdat Valisi Said Paşa da işitip, koştu bu zatın ziyaretine. Âlimleri, Onun önünde edeble oturmuş, başlarını önlerine eğmiş bir hâlde gördü. Bu hâl garibine gitti biraz. "Bu kadarı da fazla" dedi içinden. O esnada Mevlana Halid hazretleri bir nazar etti valiye. Heybetinden diz çöküp, titremeye başladı. Nice zaman sonra sakinleşebildi ancak. Kendine geldiğinde, ona doğru bakıp; - Ey vali, kıyamet daha dehşetli yerdir. O gün öyle gündür ki, o günün korkusundan, analar körpe yavrularını unutur, hamile kadınlar vakitsiz doğururlar, buyurdu. Ve ekledi: - O gün, herkesi sarhoş gibi görürsün. Ama değillerdir. Fakat Hak teâlânın azabı çok şiddetlidir. Vali bu nasihatleri dinleyince duygulandı. Ve korkudan başladı titremeye. İYİ KUL NASIL OLUR? Bir gün de; - İyi bir kul nasıl olur efendim? diye sordular bu zata. Cevabında; - İyi kul, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına ehemmiyet verir, günah işlerse, hemen tövbe eder, buyurdu. Ve ilave etti: - Onlar, insanlardan bir şey beklemez, her ihtiyaçlarını yalnız Rablerinden isterler. Onların bir tek korkuları vardır. - O nedir efendim? dediler. - Son nefes, buyurdu. Son nefeste imansız ölmekten korkar ve Rablerinin rızasını almak için uğraşırlar... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Öldüreceklerdi ama...
20-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi "kuddise sirruh", Hindistan'dan dönüp Bağdat'a geldiğinde, halk tarafından coşkuyla karşılanmışsa da Onu haset edenler de vardı ahaliden. Bunlar gittikçe artıyordu. Nihayet iki yüz kadar hasetçi bir gün toplanıp, öldürmek kararı aldılar bu zatı. Hem de aynı gün. Günlerden cuma idi. Silahlanıp, cami çıkışında bir yerde gizlice beklediler ve; - Camiden çıkar çıkmaz saldırıp öldürelim, dediler. Nihayet namaz bitti. Ve dağıldı cemaat. Mübarek zat çıkınca fark etti durumu. Niyetlerinin suikast olduğunu anlamıştı. Tam hücum edeceklerdi ki, hiddetli bir nazar etti her birine. Mübarek nazarı kime isabet ettiyse, yerinde kalakaldı. Bir adım bile atamadılar. Mıh gibi yere çakılmışlardı sanki. Birer cansız heykel olmuşlardı. Taş kesilmişlerdi âdeta Silahları düştü ellerinden. Bir müddet böyle kalıp, sonra büyük bir dehşete kapılarak kaçıp uzaklaştılar. - Niçin kaçtınız? diye sorduklarında; - O, camiden çıkıp da bize hiddetle baktığında, omuzları üstünde koca bir arslan gördük, dediler. Gözlerini bize dikmiş, neredeyse üstümüze saldıracaktı ki, selâmeti, kaçmakta bulduk. NAMAZ DİNİN DİREĞİDİR Bu zat bir sohbetinde; - Namaz, dinin direğidir. Namaz kılan, dinini kuvvetlendirir. Kılmayan dinini yıkar, buyurdu. Ve ekledi: - Ankebut suresinde mealen; (Doğru kılınan namaz, insanı kötülüklerden elbette uzaklaştırır) buyuruluyor. www.
.Taklidini yaptı, ama...
21-03-2010 01:00
Bağdat'ta bir kişi Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerine düşmanlık besliyor, her fırsatta düşmanlığını belli ediyordu. Bir gün de taklidini yaparak alaya aldı bu büyük zatı. Ama kendine yapmıştı aslında. Eden kendine eder, buyurulmuş ya. Cezası gecikmedi. Durup dururken aklını oynatıp cinnet geçirdi. Sebebini tahmin eden yakınları, bu zata koşup; - Efendim, ne olur affedin, diye yalvardılar. Yine merhamet edip, affetti. O, Peki affettim, dediği anda adam iyileşti tamamen. Bin pişmandı yaptığına. Hemen gidip özür diledi. Ve talebesi olmakla şereflendi. HÜSNÜZAN ESASTIR Bir gün Müslümana hüsnüzan etmek lazım geldiğini anlatıyordu ki, dinleyenlerden biri; - Efendim, bir kimseyi meyhaneden çıkarken görsek, yine mi hüsnüzan edeceğiz? diye sordu. Cevaben; - Evet, buyurdu. - Nasıl hüsnüzan edeceğiz efendim? - Orada bir işi vardı, diye düşüneceksiniz. - Ağzı şarap kokuyorsa efendim? - Dişi ağrıyordur, ilaç diye sürmüş, diyeceksiniz. - Yürürken sallanıyorsa efendim? - Ayağı uyuşmuştur belki. - Ya peltek peltek konuşuyorsa efendim? - Hasta olmuş olabilir. - Yani illa ki hüsnüzan mı edeceğiz hocam? - Evet. Dinimizde Müslümana hüsnüzan esastır. Hatta bir Müslümanın bir sözünden, doksandokuz küfür mânâsı çıksa, sadece biri imanlı olduğunu gösterse, imanlı olduğuna hükmedilir.
.Bıraktılar soygunculuğu!..
22-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, talebesiyle birlikte Bağdat'tan Şam şehrine hicret ediyorlardı ki, yolda karşılarına bir soyguncu grubu çıktı aniden. Haydutlardan biri anlatıyor: Tam hücum edecektik ki, kafileden beyaz kaftanlı biri, beyaz at üzerinde ileri çıktı. Ve heybetle dikildi karşımıza. Biz, o bir kişiden korktuk. Zira o kişi, yavaş yavaş büyüyüp sonunda büyük bir dağ kadar oldu önümüzde. Hiç böyle şey görmemiştik ömrümüzde. Korkumuzdan atların üzerinden yerlere yuvarlandık. "Bu işte bir iş var" dedik içimizden. Hata ettiğimizi çok iyi anladık. Sonra o kişinin yerinde Halid-i Bağdadi hazretlerini gördük. Meğer o heybetli kişi, bu zatmış. Hürmetle yaklaşıp hep birlikte eman diledik kendisinden. - Bizi affedin efendim, diye yalvardık. Affedince bıraktık soygunculuğu. Talebesi olmakla şereflendik. ALLAH BİR KULU SEVERSE... Bir gün bazı sevdikleri; - Efendim, Allahü teâlânın bir kulunu sevdiğinin alameti nedir? diye sordular bu zata. Cevabında; - O kimse hep hayırlı işlerle meşgul olur. İnsanlar fayda görürler kendisinden, buyurdu. - Sevmediğinin alameti nedir hocam? - O da malayani ile vakit geçirir. Yani ne dine, ne de dünyaya faydası olmayan boş işlerle uğraşır. Daha açık söyleyeyim mi? - Buyurun efendim. - Allahü teâlânın bir kimseyi sevdiğine alamet, o kimsenin iyi işler yapması, sevmediğine alamet ise kötü işlerle uğraşmasıdır. > www.gonulsultanlari.com
.Ben su-i zan etmem"
23-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi "kuddise sirruh", bir gün hacca gitmek üzere katırına binip çıktı Bağdat'tan. Mekke'ye gidiyordu. Şam'a geldiğinde mola verdi biraz. Ama burada bir hadise geldi başına. Şöyle ki; Bir adam kadıya gidip, bu zatın ismini vererek; - Kadı Efendi, bu kişi katırımı çalmış. Görür görmez tanıdım, diye şikâyet etti bu büyük veliyi. Yalancı şahitler de hazırdı zaten. Kadı şahitleri dinleyince, yalancının lehine hüküm verdi. Mevlana Halid hazretleri mahkemeden çıkınca, kendi katırını teslim etti o yalancıya. Verirken de; - Ey kişi, kadı efendinin hükmüyle bu katırın senin olduğu anlaşıldı, dedi. Ve ekledi: - Gerçi bu hayvan benim evde dünyaya gelmiş, benim yanımda büyümüştü. Ama yine de hiç kimseye su-i zan etmiyorum. Çünkü biliyorum ki, Allahü teâlâ her şeye kadirdir. Bu duruma göre benim evimde doğan bu katırı senin eve, senin katırını da benim eve koymuş olduğu anlaşılıyor. Sözüne devamla; - Senin olan bu katıra, Bağdat'tan Şam'a kadar binip geldim, buyurdu. Bunun ücretini de vereyim ki, hakkınız kalmasın üzerimde. Adam hiçbir şey söylemedi. Mübarek zat tam parayı çıkarıp, o kimseye veriyordu ki, yalancının katırı oraya geldi birden. Adam baktı ki, kendi katırı. İş değişti bu defa. Ne diyeceğini bilemedi. Çok mahcup olmuşlardı. O ve yalancı şahitler, özür dilediler bu Allah dostu'ndan. Hakim, daha sonra hadiseyi öğrendiyse de, arayıp bulamadı Halid-i Bağdadi hazretlerini. Zira ayrılıp gitmişti oradan. > www.gonulsultanlari.com T
.Belki parasız kalmıştır
24-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri zamanında bir vali, Abdülbaki adında bir kimseyi, Bağdat'a vazifeli olarak göndermişti. Abdülbaki Efendi, Bağdat'ta bir ay kaldı. Parası bitince, sıkıntıya düştü. Zira hiç tanıdık kimse yoktu bu şehirde. "Kimden borç para alabilirim?" diye düşünürken, Halid-i Bağdadi hazretlerini hatırladı. "O, Allah'ın bir veli kuludur. Benim hâlim, muhakkak o zata malumdur" diye düşündü kendi kendine. Tam Ona gitmek için hazırlanıyordu ki, kapısı çalındı. Açtığında tanımadığı bir kimse vardı kapıda. - Buyurun, kimi aradınız? - Abdülbaki Efendi siz misiniz? - Evet benim. Elindeki keseyi uzatıp; - Halid-i Bağdadi hazretlerinin selâmları var. "Belki parasız kalmıştır. İşbu hediyemizi lütfen kabul etsin" buyurdular, dedi. Sonra; - İzninizle, deyip ayrıldı. Abdülbaki Efendi saydı parayı. Tam yirmibin altın vardı kesenin içinde. KİM KİMİ SEVİYORSA Bu zat, bir gün birkaç sevdiğiyle sohbet ediyordu ki; - Peygamberleri seviyor musunuz? diye sordu - Elbette seviyoruz efendim, dediler. - Eshab-ı kiramı seviyor musunuz? - Çok seviyoruz efendim. - Peki ya evliyaları? - Onları da çok seviyoruz. - O halde size bir müjde vereyim. Sizler, ahirette o çok sevdiğiniz Peygamberlerle, Eshab-ı kiramla ve velilerle beraber olacaksınız. Çünkü kişi, sevdiği kimselerle beraber olacaktır ahirette. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İnşallah veririm..."
25-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri zamanında Hacı Halil Efendi vardı ki, Padişahın hususi hizmetlerini yapardı. Bu kişi, bir gün sultandan izin alıp, hac yolculuğuna çıktı İstanbul'dan. Üsküdar'a geçince, biri çıktı karşısına. - Hayrola Halil Efendi, nereye böyle? - Kısmetse Beytullaha gidiyorum. Cebinden bir mektup çıkarıp uzattı: - Halil Efendi, şu mektubu Şam şehrine varınca, Mevlana Halid hazretlerine takdim eder misin, diye rica etti. Halil Efendi mektubu alıp; - Olur, inşallah veririm, dedi. Ve devam etti yoluna. Şam'a varınca, sultanın selâmını söyleyip valinin konağına yerleşti. Mevlana Halid hazretleri de o akşam hizmetçisine; - Hazırlan, valiye gideceğiz, buyurdu. Ve birlikte çıkıp gittiler. Halil Efendi de oradaydı. Fakat Üsküdar'da aldığı emanet mektubu unutmuştu tamamen. O mektubu vermeyince, Mevlana Halid hazretleri hatırlatmak mecburiyetinde kaldı ve; - Yanınızda, bize teslim edilecek bir emanet olsa gerek, buyurdu. - Hayır efendim, bende size verecek bir emanet yoktur. - Olacak. Bir bakın cebinize. Üsküdar'da birisi vermişti onu size. O zaman hatırladı ve çıkarıp takdim etti hemen. Ama çok mahcup olmuştu. Hacdan sonra İstanbul'a avdet edip, Üsküdar'a varınca, aynı kimse çıktı yolunun üzerine ve sordu: - Mektubumu verebildin mi o büyük veliye? - Evet verdim. - Hangi gün, hangi saatte verdin? - Şu gün, şu saatte teslim ettim. Dedi ki: - Doğru, ben de tam o gün ve o saatte kurtuldum o sıkıntıdan... www.gonulsultanlari.com Tel:
.Belki bizi bulamazsın!.."
26-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerinin sevdiklerinden Halil Efendi, bir gün bu zata gelerek; - Efendim! Hacca gidiyorum. Bize dua buyurun. Hac dönüşü size misafir olup inşallah yüksek himmetinize kavuşurum, diye arz etti. Hazret-i Halid; - Dönüşte buraya uğrarsınız, ama belki bizi bulamazsınız, buyurdu. Halil Efendi ayrılıp gitti Hacca. Aradan birkaç gün geçti. Bir gün, bir yerde bir topluluk gördü. Bir cemaat cenaze namazı kılacaklardı. Merak edip sordu birine: - Ortada cenaze yok. Siz, kimin namazını kılacaksınız? - Bugün, Mevlana Halid hazretleri vefat etmiş. Gıyabi olarak Onun namazını kılacağız, dediler. O da iştirak edip kıldı namazını. Ve Fatiha okudu mübarek ruhuna. KUL HAKKI ZORDUR Bir gün, bu büyük zata; - Efendim, kul hakkı neden zordur? diye sordular. Cevabında; - Allah affetmez de ondan, buyurdu. Ama bundan kurtulmanın çaresi var. - O nedir hocam? - Dünyada iken helalleşmek. - Ya helalleşmezse efendim? - Ahirette öder o zaman. - Nasıl öder efendim? - Orada para geçmez. Sevaplarından alınıp hak sahibine verilir. Sevapları kâfi gelmezse, o zaman hak sahibinin günahları buna yükletilir. Velhasıl o borcunu ödemedikçe Cennete giremez. - Çok ibadeti olsa da mı efendim? - Elbette. Bir insan, Peygamberlerin yaptığı ibadetleri yapsa, fakat üzerinde başkasının bir kuruş hakkı bulunsa, bu bir kuruşu ödemedikçe Cennete giremez. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Mahcup oldular
27-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri, bir gün talebeleriyle sohbet ederken bir ara sohbeti kesip; - Yanımıza bir zulmet geliyor, buyurdu. Az sonra bir Rafızi âlimi girdi dergâha. Yanında da âlim diye on adi kimse getirmişti. Bu zatı imtihan edeceklerdi güya. Ancak onlar huzura girince hiç iltifat etmedi mübarek zat. Yüzlerine bakmadı. Oturun! bile demedi. Onlar, bu zatın heybetinden korkup, bir müddet ayakta dikilip beklediler. Ne oturabiliyorlar, ne de çıkıp gidiyorlardı. Yarım saat sonra; - Şimdi oturun! diye işaret etti onlara. Ve sohbetini bitirip, yüzlerine bakmadan çıkıp gitti. Onlar, bir müddet daha titreyip, sonra kendilerine geldiler. Kendi aralarında konuşup; - Bu âlimde bir manevi hâl var ki, Onu anlamak bizim kârımız değil, demek zorunda kaldılar. Ve talebesi oldular bu büyük velînin. EN MÜHİM İŞ!.. Bir gün bu zata; - Bir mümin için en mühim iş nedir efendim? diye sordular. - Müminin en mühim işi, imanını kurtarmaktır, buyurdu. - İman nasıl gider efendim? - Dinin emirlerine ehemmiyet vermemekle. - Ya günah işlemek efendim? - Günah işlemekle iman gitmez. Ancak günahı hafife alarak, ehemmiyet vermeyerek işlenirse, o zaman iman gidebilir. - Bunun ölçüsü nedir efendim? - Günah için üzülmek veya üzülmemektir. Yani bir günahı işledikten sonra kalben üzülüyor, pişmanlık duyuyorsa, imanı gitmez bu kimsenin.
.Beni o zata götürün!"
28-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerini çekemeyen bazı din adamları, onu mahcup etmek için başka bir şehirdeki Şeyh Yahya-yı Mezveri adında bir âlime mektup yazıp, maksatlarını açıkladılar. Mektup özetle şöyle: "Burada, Halid diye genç bir âlim var ki, Hindistan'a gidip geldikten sonra, mürşitlik dâvâsına kalkıştı. Onu mağlub etmekten biz aciz kaldık. Ümidimiz sizdedir..." Şöyle bitiyor: "Bu tarafa gelip, buna Dur! demek size vacip olmuştur. Teşrifinizi bekliyoruz. Vesselâm..." Şeyh Yahya, bu mektubu alır almaz bazı talebesiyle birlikte Bağdat'a geldi hemen. Âlimler karşılayıp, çok iltifat ettiler. Her biri Onu kendi evinde misafir etmek istiyordu. Ama o, bu ilgi ve iltifata aldırmayıp; - Beni, dediğiniz o zata götürün, dedi. Götürüp gösterdiler dergâhı. Şeyh Yahya kapıya henüz gelmişti ki, kapı açıldı içeriden. Mevlana Halid hazretleri ayakta karşıladı kendisini. - Hoş geldiniz! deyip, içeri aldı. Müsafaha edip, yanına oturttu. Ve ilgi gösterip, çok iltifatlarda bulundu. Şeyh Yahya'nın zihninde ince ve zor dini meseleler vardı ki, onları sormayı tasarlıyordu bu büyük velîye. Ama lüzum kalmadı. Zira sormadan, normal sohbet esnasında bir bir cevaplarını aldı her bir meselenin. Hem de en mükemmel şekilde. Geniş ve izahlı olarak. İlmine hayranlık duydu. Hatta Onu görünce utandı kendisinden, Hemen özür diledi. İmtihan için gelmişti. Ama talebesi olarak ayrıldı huzurundan... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kabrimi kazın!.."
29-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerinin dört oğlu vardı. Şihabüddin, Necmüddin, Abdurrahman ve Behaeddin "rahime-hümullahü teâlâ"... Bunlardan Şihabüddin, Urfa'da vefat etti. Behaeddin, beş yaşına girmemişti ki taundan vefat etti. Namazını kılıp Kasiyun Tepesi'ne defnettiler. Definden sonra; - Bu yerde, bir kabir de bana kazın! diye emretti talebelerine. Sonra, talebesinden Molla İsa da tauna yakalandı. Onu teselli edip; - Yâ İsa! Oğlum Behaeddin'e benden selâm söyle ve pek yakında baban da gelecek, diye haber ver kendisine, buyurdu. Aynı sene Abdurrahman da vefat edip, Kasiyun Tepesi'ne defnedildi. Bu oğlunun defin işi bitince, kendi kabrinin kazılmamış olduğunu fark edip; - Kabrimi bugün muhakkak kazınız! diye emretti bir daha. Definden sonra evine gelip, bir daha dışarı çıkmadı. Soranlara da; - Bundan sonra tek bir yere gitmek istiyorum. O da oğlum Behaeddin'in yanıdır, buyurdu. - Allah ömürler versin efendim, dediler. - Ecelimiz yaklaştı, bugün yarın gideriz. Keramet gösteriyor demeseler, dostlarla tek tek vedalaşırdım. Çünkü bu cuma gecesi, şu saatte, Mevlana Halid aranızdan ayrılır, buyurdu. Çoluk çocuğu ile vedalaştı. Yakınlarına; - Allah'a yemin ederim ki, baliğ olduğum günden bugüne kadar, bir vakit namazımı bile terk etmedim. Kuşluk ve teheccüdü de eda ettim. Ama bunu duyunca, Halid ölünce sevaba ihtiyacı olmaz demeyiniz. İhlas ve Fatiha okuyup ruhuma göndermeyi ihmal etmeyiniz! buyurdu... > www.gonulsultanlari.com
."Yüksek sesle ağlamayın!.."
30-03-2010 01:00
Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerinin son günleriydi ki, vasiyet olarak sevdiklerine; - Size, benim ölümüm gibi musibet gelmez. Ancak sabrı tavsiye ederim. Ölürsem, yüksek sesle ağlamayın ki, bu bana eza verir, buyurdu. O esnada talebesinden seyyid İbni Abidin geldi huzuruna. Bazı fıkhi sualler sordu. Cevaplarını aldı ve; - Bu gece bir rüya gördüm, diye arz etti. - Hayırdır, ne gördün? - Osman-ı Zinnureyn hazretleri vefat etmişti efendim. Cenazesinde çok büyük kalabalık toplanmıştı. Namazını da ben kıldırdım. Buyurdu ki: - Bu rüyanın tabiri şöyledir ki, yakında ben vefat ederim. Namazımı sen kıldırırsın. Zira ben hazret-i Osman'ın "radıyallahü teâlâ anh" evladıyım. Sonra odasına çekilip; - İçeriye kimse girmesin, buyurdu hizmetçiye. Aile efradına da; - Şu anda tauna yakalandım, buyurdu. Ve o gece benzi sarardı. Ölüm alametleri belirmişti ki; - Şimdi artık benden bir şey istemeyiniz. Zira Rabbimle meşgulüm, buyurdu. Sağ yanı üzerine, kıbleye karşı yatıp murakabe eyledi. O anda her âzâsından, hatta saç tellerinden bile Rabbini zikrettiği açıkça belli oluyordu. En son Fecr suresinin en son âyetlerinden okudu ki, mealen; (Ey mutmainne olan nefs! Sen Rabbinden, Rabbin de senden razı olmuş olarak Cennetime gir) buyuruluyordu. Ve mübarek ruhu yükseldi Arş-ı âlâya. Techiz ve tekfinini yaptılar. Namazını, talebesi İbni Abidin kıldırdı. Ve Kasiyun Tepesi'nde defnedildi... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Evliya merhameti...
31-03-2010 01:00
Zünnun-i Mısri "rahime-hullahü teâlâ", evliyanın büyüklerindendir. Bu zatın yakından tanıdığı bir genç vardı ki, bilmiyordu bu zatın kıymetini. Büyüklüğünü inkâr ediyor, orada burada bu zatı kötülüyordu. Hazret-i Zünnun, ona merhametinden bir şey demiyor, bilakis acıyıp hidayete gelmesini istiyordu. Bir gün, çağırdı bu genci. Eline kıymetli bir yüzük verip; - Bunu, şu çarşı esnafına tek tek göster. Kim ne kadar para veriyor, öğreniver, buyurdu. Delikanlı peki deyip, bütün çarşıyı dükkan dükkan dolaştı. Ama dönüp bakan olmayınca, geri gelip; - Hiç ilgilenen olmadı, diye rapor verdi. Büyük veli, bu defa; - Peki evladım, şimdi de sarraflar çarşısına götür göster, buyurdu. Bak bakalım kuyumcular ne veriyorlar? Yine peki deyip, yüzüğü tek tek gösterdi sarraflara. Ancak aldığı cevaplarla şaşkına döndü. Zira çok büyük paralar veriyorlardı bu yüzüğe. Geri dönüp; - Bütün mücevhercilere gösterdim. Hepsi de bin altının üzerinde değer biçtiler, dedi. Gence sevgiyle bakıp; - Şimdi anladın mı? buyurdu. Demek ki her şeyin kıymetini ehli anlarmış. İşte tasavvuf bilgisi de çok kıymetlidir, ama ehli anlar. Gülün kıymetini bülbülün bildiği gibi. Sonra gence mânâlı mânâlı bakarak; - Bir kimse bu ilmin kıymetini bilmiyorsa, hiç olmazsa dilini tutmalıdır, öyle değil mi? buyurdu Delikanlı anlamıştı hatasını. - Efendim, yanlış hareketlerimden dolayı özür diliyorum. Lütfen affedin. Cahilliğime bağışlayın, dedi. Ve talebesi olmakla şereflendi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Oğlumu timsah kaptı!"
01-04-2010 01:00
Bir gün yaşlı bir kadın, telâşla Zünnun-i Mısri hazretlerine gelip; - Efendim, oğlumu kurtarın! diye yalvardı. Mübarek zat sordu. - Hayrola, ne oldu oğluna? - Nehirde timsah kaptı, lütfen kurtarın onu. Zünnun-i Mısri hazretleri; - Peki bacım, diyerek geldi Nil kenarına. Ve ellerini açıp; - Yâ ilahi, bu kadının oğlunu, o timsahın elinden kurtar! diye yalvardı. Kadın da; - Âmin, dedi. O anda timsah görünmüyordu. Bu dua üzerine çıktı su zerine. Kıyıya yaklaştı ve çocuğu sağ olarak bırakıp gitti. Kadın bunu görünce, çok şaşırıp; - Hayret. Ben aslında inanmıyordum sizin velî olduğunuza. Denemek niyetiyle gelmiş, duanıza da ümitsizce âmin demiştim. Ama şimdi inandım ki gerçek veliymişsiniz. Lütfen affedin beni. Ve duanızdan eksik etmeyin, dedi. Ve oğlunu alıp sevinçle evine gitti. ÖNCE DİNİNİ ÖĞREN! Bu zat, nasihat isteyen bir gence; - Önce İslâmiyeti öğren, buyurdu. - Nereden öğreneyim hocam? - Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından. - Ben her gördüğüm din kitabını alıp okuyorum efendim. Bu, doğru değil mi? Şefkatle baktı gence: - Sana çok önemli bir nasihatte bulunayım mı evladım? - Buyurun efendim. - Rastgele yüz kitap okuyacağına, bir doğru kitabı yüz defa oku! Hem de haz duyarak oku. Lokman Hakim; "Hayatta her lezzeti tattım. Din kitabı okumaktan daha lezzetli bir şey bulamadım" buyurmuştur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Altın sunan balıklar!..
02-04-2010 01:00
Zünnun-i Mısri "rahime-hullahü teâlâ", gemiyle yolculuğa çıktı bir gün. Bir yolcu, cüzdanını kaptırdı hırsızlara. Çok aradıysa da bulamadı hırsızı. Zünnun hazretleri de yakın bir yerde oturuyordu. Yolcunun yakınları Ona bakarak; - Cüzdanı sen çaldın! dediler. Büyük veli her ne kadar; - Ben almadım, dediyse de, inanmadılar. Ağır hakaretlere maruz kaldı. Hatta dövmeye başlayacaklardı ki, kalbinden; "Yâ Rabbî, suçum olmadığını ancak sen biliyorsun. Beni, bu zâlimlerden kurtar!" diye yalvardı. O anda garip bir şey oldu. Suyun yüzü, yüzlerce balıkla doldu. Her birinin ağzında birer altın vardı ve onu hazreti Zünnun'a vermek için yarışırlardı. Hazret-i Zünnun eğilip, birinin ağzından bir altın aldı. Gemi halkı bunu görüp şaşkına döndüler. Büyüklüğünü anlayıp, özür dilediler. Bu hadise üzerine Zünnun lakabı verildi bu büyük velîye. "Zünnun", balık sahibi demektir. "EVLENMEK İSTİYORUM" Bir gün, huzuruna bir genç gelip; - Efendim, ben evlenmek istiyorum. Tavsiyeniz nedir? diye sordu: Cevaben; - Önce niyetini güzel yap. Evlenmek sünnettir. Bu sünneti yerine getirmeye niyet et, buyurdu. Ve sordu gence: - Evlilik, hassas bir konudur. Kul hakkına riayet edebilecek misin? - Kul hakkı mı efendim? - Evet. İslâm âlimleri; "Ailesinin hak ve hukukuna riayet edemeyecek olan, evlenmesin" buyuruyor. Unutma, kadın esir değildir, köle değildir, hizmetçi hiç değildir. Kadının hakkı büyüktür dinimizde. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir küp altın
03-04-2010 01:00
Zünnun-i Mısri hazretleri, henüz doğru yolu bulmamıştı ki, bir gece fakirlerle sabahlamıştı bir yerde. Uyanıp, bir küp fark etti toprağa gömülü. Eşeleyip çıkardı ki, içi altın dolu. Ayrıca Allah yazısı vardı kapağının iç yüzünde. Bu yazıyı görünce çok sevindi. Öyle ki, altını görünce bu kadar sevinmemişti. Gerçi cahillik dönemiydi. Ama Allahü teâlâ'yı çok seviyordu. Altınların hepsini dağıttı fakirlere. Kendisine sadece o kapağı ayırıp, onu almakla kârlı buldu yine kendisini. Zira ona göre, Altından çok daha kıymetliydi o kapak. Allah yazısını öpüp, koydu başına. O gece, nurlu bir zat girdi rüyasına, Kendisine sevgiyle bakarak; - Seni tebrik ederim. Sen Allah ismini böyle aziz tuttuğun gibi Allahü teâlâ da seni aziz tutup yüceltsin, buyurdu. Uyanıp gördü ki, kalbi nurla dolmuş, kalb gözü açılmıştı. Yaratılıştan müsaitti zaten. Kısa zamanda büyük evliya oldu. DÜNYADA EN ZOR ŞEY Bir gün, bir grup genç; - Efendim, dünyada en zor şey nedir? diye sordular bu zata. Cevaben; - Hakkı bâtıldan ayırmaktır. Yani iyi nedir, kötü nedir? Kim sevilir, kim sevilmez? Bunu ayırabilmektir, buyurdu. - Bu, o kadar mühim mi? dediler - Elbette. Çünkü ahirette, hak diye sarıldıklarının bâtıl olduğunu görenler kahrolacak, hüsrana uğrayacaklardır. Peygamberimiz de "aleyhissalâtü vesselâm" bu hususta; "Yâ Rabbî, bana doğruyu doğru olarak, yanlışı da yanlış olarak bildir. Bâtıla, hak diye sarılmayayım" diye dua ederlerdi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.ism-i âzam duası
04-04-2010 01:00
Zünnun-i Mısri "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir kimse vardı ki, bunun işi, her yeri gezip tanışmaktı insanlarla. Bir gün de Zünnun-i Mısri adını duydu. - Bu zat, Mısır'da yaşayan ve İsm-i azamı bilen bir evliyadır, dediler kendisine. Mısıra gidip buldu evini. Huzuruna girip; - Bana İsm-i azamı öğretin, diye rica etti. Hazret-i Zünnun ona bir paket verip; - Şu emaneti filan zata götürürsen öğretirim, buyurdu. Adam; - Hayhay götürürüm, deyip aldı paketi. Ama "İçinde ne var?" diye merak etti. Ve gittikçe fazlalaştı bu merakı. Sonra dayanamayıp, açtı. Açar açmaz, bir fare fırlayıp kaçtı içinden. Üzüldü, ama yapacak bir şey yoktu. Oradan geri dönüp söyledi bu olanı. Büyük veli ona; - Biz seni denedik. Ve anladık ki sana bir fare bile emanet edilmez. Bir fareye ihanet eden kimseye İsm-i âzam duası emanet edilir mi, buyurdu. BAŞARILI KİME DENİR? Gencin biri bu zata gelerek; - Hocam, başarılı çalışma nasıl olur? diye sordu. Cevaben; - Başarılı çalışma, ahirette işe yarayan çalışmadır, buyurdu. Bir iş ahirette işe yaramıyorsa, hiç kıymeti yoktur. - Neden efendim? - Çünkü o kişi, ahirette Cehenneme girmekten kurtulamaz da ondan. Kendisini Cehennemde yanmaktan kurtaramayan birine başarılı denir mi evladım? - Denmez elbet. - İşte asıl başarı, kendini Cehennemden kurtarmaktır. Bunu başaramayan bir kimse, bütün dünyayı elde etse bile, ne kıymeti vardır. Sonunda yanacak çünkü. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Emeğine yazık!.."
05-04-2010 01:00
Zünnun-i Mısri hazretleri zamanında Mısır'da zengin bir adam, kendisine çok güzel bir kâşâne yaptırmıştı. "Ne güzel oldu" diye etrafında geziyordu ki, Zünnun-i Mısri hazretleri gördü onu. Ve yanına gelerek; - Ey kişi! Bir dünya evine bunca emek değer mi? Üç gün sonra göçersin bu evden. Sen, kendine Cennette ev yap ki o ev çıkmaz elinden, buyurdu. Ve ekledi: - Malın çoksa, fakirlere dağıt, hayırlı yerlere sarf et. Zekatını da ver. Böyle yaparsan, ahirette karşılığını görürsün. Adama tesir etmişti bu sözler. - Dediğinizi yaparsam, Cennette bana ev verirler mi? dedi. - Elbette, buyurdu. Hem de altından sular akan köşk verirler. O anda dünya sevgisi çıktı kalbinden. Nesi varsa, fakirlere dağıttı. Ve Zünnun-i Mısri hazretlerinin talebesi oldu artık. Hâlisen tövbe edip, ibadete başladı. Kısa bir müddet sonra da vefat etti. Defnettiler kabrine. O gece yakınları onu rüyada görüp; - Hâlin nasıldır? diye sordular. Cevabında; - Zünnun-i Mısri hazretleri bana ne dediyse hepsi olduğu gibi çıktı. Beni Cennete ilettiler. Altından sular akan köşkler ihsan ettiler, dedi. NAMAZ DİNİN DİREĞİ Bu zat, bir sohbetinde; - Beş vakit namazınızı mutlaka kılın! Namaz, dinin direğidir, buyurdu. - Namaz kılmayanın imanı gider mi efendim? diye sordular. - Eğer namazı birinci vazife kabul etmiyor, önemsemiyor, kılmadığı için üzülmüyor ve azabından da korkmuyorsa, o zaman imanı gider, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Eğer şunu yaparsan!.."
06-04-2010 01:00
Zünnun-i Mısri "rahime-hullahü teâlâ", çok ibadet yapar, nefsinin tek bir arzusunu yapmazdı. O yerin, sirbaç diye bir mahalli yemeği vardı ki, çok sevilen bir yemekti o yörede. Onu ne zaman yemek istese, kendi kendine; "Ey nefsim, eğer şunu yaparsan, onu sana yediririm" der ve o hayırlı işi yaptırırdı nefsine. Bir gün nefsi bu yemeği istemişti yine. O zaman da; - Ey nefsim, Kur'ân-ı kerimi bir defa hatmet, yedireyim onu sana, dedi. Ve başladı okumaya. Hatimi bitirince yedi o yemeği. KUŞLAR GÖLGE YAPTILAR Zünnun-i Mısri hazretleri vefat edince, cenazesinde on binlerce cemaat toplandı. O gün de aşırı sıcak bir gündü. Cenaze taşımakta meşakkat olacaktı. Namazı kılınıp da cenaze omuzlara alınınca, birdenbire büyük grup halinde kuşlar peyda oldu havada. Birlikte uçarak cemaatin üstüne geldiler ve yol boyunca sıcaktan korudular onları. Yani kanatlarını açıp ve yan yana uçarak gölgelik ettiler onbinlerce insana. Ertesi gün onu ziyarete gelenler, nurdan bir yazı gördüler kabrin üzerinde. İnsanoğlunun yazısına benzemiyordu. Her okuyan, şaşırıyordu hayretten. Zira kabir üzerinde; "Zünnun, Allah'ın evliyası ve dostudur. O, Rabbinin sevgisiyle canını feda etmiştir" yazıyordu. O vefat edince bazı büyük âlimler, Resul-i mücteba'yı rüyalarında gördüler. Şöyle ki; Resulullah Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm", eshabdan birkaç kişiyle otururken; (Siz, Hak âşığı Zünnun'u tanıyor musunuz? O şimdi bize geliyor, kalkın Onu karşılayalım) buyurmuştu onlara. >
.Arif nasıl olur?
07-04-2010 01:00
Zünnun-i Mısri hazretlerine bir gün bir Müslüman gelerek; - Salih bir Müslüman nasıl arif olur efendim? diye sordu. Cevabında; - Salih mümin odur ki, bir günah işlerim diye kalbi titrer, buyurdu. Ve izah etti bunu: - O, başının üzerinde bir kılıç hisseder. Öyle ki, bir kılla asılmıştır. Üstelik de kılıç çok keskin, kıl da çok incedir. Biraz gaflet edersem düşebilir, diye inanır. Ve ekledi: - Salih mümin odur ki, her bir adımında ince ince düşünür. Yapacağı iş İslâmiyete aykırı olmasın diye kılı kırk yarar. Eğer dine uygunsa yapar, yoksa vazgeçer. Sordular yine: - Tövbe nasıl olmalı efendim? - Günah işleyen kimse, hemen pişman olmalı ve affı için ağlayıp sızlamalıdır, buyurdu. Ve ekledi: - Hakiki bir Müslüman bir günah işleyince, "Bu günahımı Allah gördü" diye düşünür ve öyle pişman olur ki, "Bir daha yapmayacağım" diye söz verir Rabbine. Ve yapmaz artık o günahı. ÖYLE DOĞRU OLUR Kİ... Bir gün de bu zata; - Bir kul, hangi sebeple Cennete girer efendim? diye sordular. Cevabında; - O kul öyle doğru olmalı ki, ömründe asla eğri bir işi olmamalı. Günahtan öyle çok korkmalı ki, bir günah gördüğünde içi kan ağlamalı, öyle çok din gayreti olmalı ki, bu hususta az bile gevşekliği olmamalı ve Rabbini öyle çok anmalı ki, O'nu hatırlamadan bir anı geçmemeli, buyurdu. Ve ekledi: - Ölümü de öyle yakın bilmeli ki, yatarken yastığının altında bilmeli, kalkınca da karşısında!.. www.go
.Çok heybetli idi
08-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi "rahime-hullahü teâlâ", sülale-i Resulden olup, kerametleri meşhurdur. Hem seyyiddir, hem de şerif. Gençliğinde, babasıyla Mekke'ye gitti. Beytullaha yakın bir yerde uyuyordu ki, gaibden bir ses; - Ey Ahmed! Uyan da Rabbini an! İnsan uyumakla Allah'a yaklaşamaz! diyordu kendisine. Kalktı ve abdest aldı. Tekrar uyuduğunda, duydu aynı nidayı. - Ey Ahmed! Uyan ve kalk! Rabbini sevenlere uyumak yakışır mı? diyordu bu defa da. Son olarak; - Ey Ahmed! Yüksek derecelere kavuşmak isteyen, ne uyur, ne de yiyebilir. Sen de nefsinle mücadele et. Zira sen yüksek derecelere ereceksin! denildi kendisine. O günden sonra ilme ve ibadete yöneldi. Konuşmayıp, halk ile ilgisini azalttı. Çalıştı, çoğalttı bilgisini. Öyle bir dereceye çıktı ki, kullara rüşd ve hidayet Ondan yayılır oldu. Hak âşıkları, Onun bir sohbetini cana safa bilirlerdi. Hep Allah'ı düşünür, Onu anardı. Nurlu kalbinde iz yoktu dünyadan. Din ilminde sahili görünmeyen bir denizdi. Binlerce veli yetiştirdi. Yüzünde öyle heybet vardı ki, bakmaya cesaret edemezdi insanlar. Bu yüzden, peçe ile gizlerdi yüzünü. Bunun için "Bedevi" denilmiştir kendisine. Önceleri çok cesur ve atılgan bir huya sahipken, sonraları çekildi inzivaya. Sükutu tercih etti. İşaret ederek anlatırdı meramını. Devamlı oruç tutar, bir zeytin tanesiyle yapardı iftar ve sahurunu. Uzun boylu, heybetli, buğday benizliydi. Çok nurlu ve sevimliydi. Gözleri doğuştan sürmeliydi... www.gonulsultanlari.com
.Bakılmazdı yüzüne!..
09-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi "rahime-hullahü teâlâ", gece gündüz Rabbini düşünür, Onun muhabbetiyle kendinden geçer ve hareket edemezdi. Böyle durumlarda gözlerini semaya diker, kırk gün veya daha çok kalırdı o halde. Gözlerinin karası ateş koru gibiydi. Mübarek simasında öyle bir heybet vardı ki, bakmak için kimsede cesaret olmazdı. Onun için peçe ile örterdi devamlı. Abdülmecid adındaki bir talebesi, mübarek yüzünü görmeyi çok istiyordu. Nihayet bir gün; - Efendim, örtünüzü açsanız da mübarek yüzünüzü bir görsem, diye rica etti. Cevabında; - Dayanamazsın. Zira gözlerime bir defa bakmak, bir can mukabilidir. Senin de canına mal olabilir, buyurdu. Talebe buna rağmen; - Olsun efendim. Bir kerecik göreyim. Gam değil, ondan sonra ölürsem de öleyim. Çünkü takatim kalmadı artık, dedi. O zaman büyük velî; - Peki öyleyse, deyip kaldırdı örtüsünü. O âşık genç, yüzünü bir kerecik görür görmez Allaah! deyip düştü. Ve ruhunu teslim etti. Gerçekten bir bakışı canından etti onu. ALTINDAN KIYMETLİ ŞEY Bu zat, bir gün cemaatine; - Size altından daha kıymetli bir şeyi haber vereyim mi? diye sordu. - Seviniriz efendim, dediler. - Altından daha kıymetli olan şey, dua almaktır, buyurdu. Şaşırdılar: - Dua almak mı efendim? - Evet, insanlardan altın istemeyin, ama dua isteyin. Kârlı çıkarsınız. - Hikmeti ne efendim? - Çünkü altın biter, dua bitmez. Ben herkesten dua istiyorum. İnşallah bu dualar, tonlarca altına bedel olacak. www.gonulsultanlari.com Te
.65279;Tek bir nazarla!..
10-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri, yanına gelenlere, konuşmadan önce bir kere teveccüh eder, ne kadar cahil biri de olsa, o nazarla bütün dereceleri geçirirdi. Yani senelerce riyazet çekilerek kavuşulan manevi makamlara, bir anda kavuşurdu o kimse. Ve yine o kimse ile hiçbir şey konuşmadan, mutlak icazetini verir, gönderirdi. Velhasıl kerametleri ciltlere sığmaz. Bir ikisini yazıp bereketlenelim... Bu zatı seven bir kimse, sırtında süt kabıyla geçiyordu bir yoldan. O esnada bu büyük veli de karşıdan geliyordu. Mübarek zat, eliyle bir işaret etti kaba. Kap düştü, süt döküldü. Adamcağız da üzüldü tabii. Ama işin hikmetini bilmiyordu garip. Ne zaman ki kabın içinden çıkan ölü yılanı gördü. O zaman çok sevindi işte. Zira süt dökülmeseydi yılanı göremeyecek ve o sütü içip zehirleneceklerdi. ALLAHIN EN SEVDİĞİ İBADET Bu zat, bir gün cemaatine; - Allahü teâlânın en çok razı olduğu ibadet nedir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Allahü teâlânın en çok beğendiği ibadet, Allah'ın dinini, O'nun kullarına anlatmaktır, buyurdu. - Yani Emr-i maruf mu efendim? - Evet. Kimin elinde ne imkân varsa, bu hizmete iştirak etmelidir. İlmi olan ilmiyle, parası olan parasıyla, malı olan malıyla. - Yapılmazsa hocam? - Yapmayan büyük günaha girer. Allahü teâlâ da, Sevgili Habibine; "Benim kullarıma beni anlat! Benim emir ve yasaklarımı bildir!" buyurdu. Yani bu iş, Peygamber mesleğidir. Bu hizmeti yapanlara müjdeler olsun. www.gonulsultanlari.com
.Boynuzdaki bebek!..
11-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin bir talebesi vardı ki, adı Abdül'al idi. Bu dünyaya geldiğinde, annesi kundakladı onu. Sonra kucağına alıp bağa gitti. Kundağı yere koyup, başladı çalışmaya. Olacak bu ya, bitişik bağdan bir boğa gelip orada dolaşmaya başladı. Bebeğin yanından geçerken yavrucağın kundak bağı, nasıl olduysa boğanın boynuzuna takılıverdi. Çocuk, boynuz ucunda asılı kaldı. Annesi bu hâli görünce bayıldı korkudan. Köy halkı haber alıp, koştular oraya. Lakin boğaya yaklaşmak ne mümkün! Zira o, kalabalık insanları görünce daha hırçınlaşıyor, kuduruyordu âdeta. Korkudan herkesin soluğu kesilmişti ki, gaibden bir el uzanıp alıverdi çocuğu boğanın boynuzundan. Ve yavaşcacık yere koydu... Aradan yıllar geçti. Abdül'al büyüyüp delikanlı oldu. Ahmed-i Bedevi hazretlerini tanıyıp, çok sevdi Onu. En üstün talebesi oldu hatta. Artık bu büyük velîden ayrılmıyor, bu sebeple de uzun müddet uzak kalıyordu evinden. Lakin annesi çok üzülüyordu. Zira oğlunu özlüyordu. Öyle ki, sitem eder olmuştu Seyyid hazretlerine. Büyük veli kalben bunu anlayıp, biriyle şu haberi gönderdi kendisine: - Vakta ki bu oğlun kundaklı bebek iken boğanın boynuzuna takılmıştı da, sonra kurtulunca ne kadar çok sevinmiştin. O gün, onu oradan Allah'ın izniyle biz uzanıp da almış ve ölümden kurtarmıştık. Ve ilave etti: - Şimdi de ahirette Cehennemden kurtulması için uğraşıyoruz. Niçin üzülüyorsun? Sevinmen lazım. Kadın bu haberi alınca anladı hakikati. Ve bu zata çok arttı muhabbeti. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Allah rızka kefildir
12-04-2010 01:00
Bir gün, Şibli hazretlerine bir kimse gelip; - Efendim, geçim derdine düştüm. Zira aile efradımız kalabalık, ne yapacağımı şaşırdım, diye dert yandı. Büyük velî cevaben; - Bunun çâresi kolay, buyurdu. Adam sevindi: - Nasıl kolay efendim? - Şöyle ki, evine döndüğünde dikkat et, aile efradının rızıkları Allah'a mı bağlıdır, sana mı? Hangisinin rızkı sana bağlıysa, onu çıkar evden. Böylece mevcut azalır, geçiminiz rahatlar. Adam merakla dinlerken şöyle devam etti: - Kimlerin rızkını da Allahü teâlâya bağlı görürsen, onlara dokunma. Seninle alakalı değil çünkü. Adamcağız; - Hocam, bir kitapta okumuştum, dedi. "Her mahlûkun rızkına Allahü teâlâ kefildir" diye yazıyordu. Büyük velî; - Öyleyse niye üzülüyorsun? Mademki Allah rızıklara kefildir, senin ailene de gönderir elbette. Hatta sen istemesen de gönderir, buyurdu. Ve ilave etti: - Ama senin vasıtanla gönderir. Öyleyse bırak üzülmeyi. ALLAH'A YAKINLAŞTIKÇA... Bir gün bazı sevdikleri; - Hocam, kulun Allah'a yakınlığı ne ile anlaşılır? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Vermesiyle belli olur, buyurdu. Anlayamadılar: - Nasıl yâni efendim? Buyurdu ki: - Müminin Allah'a yakınlığı arttıkça, insanlara vermesi artar. Allahın kullarına ihsanı fazla olur. Sordular: - Ya Allah'tan uzaklaşırsa hocam? - Uzaklaştığı ölçüde vermesi azalır... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Güzellikle gönder!"
13-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri zamanında, zâlim bir vali vardı. Bu zâlim, bu zatın talebesinden Şeyh Rekin'e bir adamını gönderip; - Bu diyarda, yalnız sende zahire varmış. Gönderdiğim adamla bana bol miktarda gönder, dedi. Ardından da; - Güzellikle gönder. Beni zorla almaya mecbur etme! diye de tehdit etti. Şeyh Rekin ne yapsın? Hocasına arz etti meseleyi. Büyük veli; - O valiye, "Hiç zahirem yok. Hatta tek bir buğday tanesi bile kalmadı" de buyurdu. - Peki efendim, deyip çıktı. Az sonra valinin adamı geldi: - Valinin emri. Şu kadar buğday vereceksin bana! - Maalesef, hiç zahirem kalmadı. Adam inanmayıp; - Aç ambarı, göster! dedi. Şeyh Rekin açtı ambarı. Adam içeri girip baktı dört bir yana. Tek bir buğday tanesi bile göremedi. Sinirli sinirli çıkıp gitti. Halbuki ağzına kadar buğday doluydu ambar. BİR ŞEYE KAVUŞAN... Bu zat, bir gün talebelerine; - Bir şeye kavuşan, her şeye kavuşur. O bir şeye kavuşamayan, hiçbir şeye kavuşamaz. O bir şeye biz kavuştuk, buyurdu. Çocuklar sordu: - Biz neye kavuştuk hocam? - Ehl-i sünnet âlimlerine. Onların sayesinde hak nedir, bâtıl nedir, onu öğrendik. - Bu, o kadar zor mu ki efendim? - Elbette. Dünyada en zor iş budur. Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" bile; Yâ Rabbî, bana hakkı hak olarak, bâtılı da bâtıl olarak bilmeyi nasib eyle diye dua ederlermiş. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Velîde kusur aramak!..
14-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri zamanında Mısır'da baş kadılık yapan Takıyyüddin adında biri vardı ki, Ahmed-i Bedevi hazretlerinin büyüklüğünü bilir, severdi kendisini. Ancak bazıları, iftira atıp dedikodu yaparlardı bu zat aleyhinde. Bu kadı da, bunları duyup zihni karıştı. "Acaba doğru olabilir mi?" diye şüphe girdi kalbine. Gerçeği öğrenmek gayesiyle ziyaretine gitti bir gün. Söz arasında; - Hakkınızda bazı sözler işittim, dedi. - Ne işittin ki? - Bazı kimseler, cemaate gitmediğinizi, hatta bazan da hiç namaz kılmadığınızı söylüyorlar. İnanmadım, ama yine de zihnim karıştı. O böyle söyleyince, gadaba geldi mübarek zat. Ve sert bir nazar etti kendisine. Takıyyüddin Efendi, bu nazarın şiddetinden bayılıp düştü. Ayılınca, ıssız bir sahranın ortasında buldu kendisini. Kendi kendine; "Ey ahmak! Velîde kusur aramak nene gerek! Şimdi bu ıssız çölde halin ne olacak? Açlık ve susuzluktan öleceksin" dedi. O anda nurlu bir zat belirdi ve; - Nerede olduğunu biliyor musun? dedi. - Hayır, neresi? - Mısır'dan iki aylık uzak mesafedesin. Sen şimdi şu ilerideki camiye git. Ahmed Bedevi hazretleri de az sonra oraya teşrif eder. Ondan özür dile. Seni, ancak o velî kurtarır bu sıkıntıdan, dedi. - Peki efendim, deyip gitti o camiye. Büyük velînin arkasında namaz kıldıktan sonra özür dileyip affını istedi. Mübarek zat; - Hızır'a rastlamasaydın bu ıssız sahralarda işin zordu, buyurdu. Sırtını sıvazlayıp; - Haydi git. Çoluk çocuğun özlemiştir, buyurdu. O anda evlerinin önünde buldu kendini. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Balık ve kılçık
15-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin vefatından sonra Ebül Kays bin Ketile adında bir âlim Mısır'dan çıkıp, Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin medfun olduğu yere gelmişti. Gerçi bu zatın namını işitmişti. Ama bilmiyordu üstünlüğünü. İnsanların Onun türbesine karşı gösterdiği büyük ilgiyi görünce, hayretine gitti bu hâl. Kendi de, ilmiyle meşhurdu. Ama fazla buldu bu zata gösterilen ilgi ve hürmeti. Oranın halkını toplayıp; - Ey insanlar! Bu zata bu kadar ilgi ve iltifat niye? Bu zatı ben de tanıyorum. Ama lüzumundan fazladır sizin bu ilginiz, dedi. Onlar, bu âlim için yabancıdır deyip, üstünde durmadılar. Evlerine götürüp, yemek ikram ettiler. Sofrada balık da vardı. Adamcağız balığı yerken boğazına bir kılçık takıldı. Öyle ki, ne ileri gidiyordu ne de geri. Ne kadar uğraştılarsa da çıkmadı kılçık. Izdırabı gün be gün artıyor, ama hiç kimse bir çare bulamıyordu. Yemek ve içmekten de kesildi. Hiç de böyle bir dert gelmemişti başına. Başını eğip, düşünceye daldı. Bunun bir ikaz-ı ilahi olduğunu anladı. "Ben o zata su-i zanda bulundum. Bunun için bu dert geldi başıma" diye düşündü. Koştu mübarek türbesine. Kalbindeki o inkâr gitmiş, yerini bir nedamet ve pişmanlık almıştı. İki diz üzerine edeble oturup, Yasin-i şerifi okumaya başladı. Daha yarısına gelmemişti ki, bir gıcık geldi boğazına. Ve kuvvetle öksürdü. O öksürükle fırlayıp çıktı kılçık. Yasin-i şerifi tamamlayıp, gönderdi mübarek ruhuna... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin gelmiyorsun?
16-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin mübarek türbesinde, her yıl doğum gününde mevlid-i şerif okutulurdu. Âdetti bu o havalide. O devirde yaşayan evliyadan biri, o seneki mevlid cemiyetine gitmemeyi düşünüyordu ki, o gece Ahmed Bedevi hazretlerini gördü rüyasında. Büyük veli, kendisine; - Niçin gelmek istemiyorsun bizim mevlidimize? Halbuki Resulullah Efendimiz ve eshabı kiram, hatta sair Peygamberler de bu mevlid cemiyetine katılırlar, buyurdu. O anda uyandı uykudan. Anladı hatasını. Yola çıkıp yetişti cemiyete. Ve bir daha da terk etmedi. ÖRNEK İNSAN KİMDİR? Bu zat, bir gün cemaatine; - Örnek insan kimdir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Örnek insan, kendisini feda edendir. - Ne için feda eden efendim? - İnsanlar için, dinimiz için. Öyle ki, kendisi, kendi için yoktur. Hizmet için vardır. Yani insanlara hizmet için menfaatini düşünmez. Uykusunu, rahatını, her şeyini feda eder. - Böyle kimse var mıdır hocam? - Elbette. Ecdadımız böyleydi. İnsanların saadeti için kendilerini feda ettiler. O fedakâr ecdadımız olmasaydı, İslâmiyet bize kadar gelebilir miydi? Biz bugün Müslüman olmamızı, onlara borçluyuz, buyurdu. Ve ilave etti: - İslâmiyet fedakârlık ister, çile ister. Çile olmazsa hizmet olmaz. - Çile çekmeyi kimse istemez ki efendim. - Evet, insanlar çileyi sevmiyor. Acı geliyor. Halbuki acı da olsa, ilaçtır bu. İlaçlar elbette acı olur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Eğer gelirseniz...
17-04-2010 01:00
İmam-ı Şarani hazretleri, Ahmed-i Bedevi hazretleri hakkında şunu anlatıyor: Bu zat için, her sene mevlid cemiyeti tertiplenirdi. Bir sene, bu mevlid cemiyeti gününden bir gün önce Ahmed Bedevi hazretlerini rüyada gördüm. Bana bakıp; - Kardeşim! Bu sene bizim mevlid cemiyetimize gelirseniz, size meluhiye yemeği ikram ederiz, buyurdu. Uyanıp, mevlid için yola çıktım. Ve zamanında yetiştim cemiyete. Ancak kime misafir olsam, meluhiye yemeği ikram ediyorlardı bana. Merak edip sordum. Öğrendim ki, meğer o büyük zat, herkesin rüyasına girip, bu hususta tembih etmiş. Hiç şaşırmadım. Zira Onun için normaldi bu haller. Bu zat bir sohbetinde; - İbadetleri kuvvetle ve sağlam yapmak niyetiyle uyuyanın, bütün uykusu ibadet olur, buyurdu. Şaşırdılar: - Uyku mu ibadet olur hocam? - Evet. Çünkü, ibadet niyetiyle uyumaktadır. Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Âlimlerin uykusu ibadettir" buyuruyor. İHLAS NEDİR? Bir gün de bazı sevdikleri; - Efendim, Allahü teâlâya nasıl yaklaşılır? diye sordular bu zata. - Farzları yapmakla, buyurdu. Ama bir şartla. - O şart nedir efendim? - İhlas. Yani Allah emrettiği için yapmak. İhlas, takva ve ibadete sarılmakla artar. Takva, haramlardan nefret etmek, haram işlemeyi hatıra bile getirmemektir. www.gonulsultanlari.com T
.Yetiş yâ Seyyid Ahmed!
18-04-2010 01:00
İmam-ı Şarani hazretleri anlatıyor: Bir kimse ticari bir seferden dönüyordu ki, haramiler, onun kıymetli mallarla döndüğünü öğrenip kestiler yolunu. Tüccar, çaresizlikle ellerini açıp; - Yetiş yâ Seyyid-i Ahmed! dedi. O anda nurlu bir zat belirdi yanında. Bu zat, Ahmed Bedevi hazretlerinin kendisiydi. Ve tek başına kaçırttı haydutları o bölgeden. MERKEBİM GELMEDİKÇE Bir Müslüman da merkebini kaybetmişti. Çok aradı, bulamadı. Son çare Ahmed Bedevi hazretlerinin türbesine gelip bir Fatiha okudu. Sonra da; - Yâ Seyyid hazretleri! Ahdolsun ki merkebim gelmedikçe buradan gitmeye niyetim yoktur, dedi. Ve beklemeye başladı. Yardım edeceğine güveni çoktu. Aradan birkaç dakika geçmemişti ki, kapı önünde sesini duydu merkebinin. İmdat yetişmişti. Bir Fatiha daha okuyup gönderdi mübarek ruhuna. Ve merkebine binip evine gitti. NAMAZIN MÂNÂSI Bir gün de; - Namaz'ın kelime mânâsı nedir efendim? diye sordular bu zata. - Namaz, dua demektir. Âkıl ve balig olan her Müslümanın, beş vakit namaz kılması farzdır, buyurdu. - Ya kılmazsa efendim? dediler. - Özürsüz namaz kılmayanın imanının gitmesinden korkulur, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Yani namaza önem vermez, kılmadığına üzülmez, kaza etmeyi düşünmez, azabından da korkmazsa, imanı gider. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Evliyaya düşmanlık
19-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin büyüklüğüne inanmayan kimseler vardı o devirde. Mesela bir vali vardı ki, daima bu büyük zatın aleyhinde bulunurdu. O zamanlar, o yerde bir âdet vardı ki, senede bir defa, bu büyük velinin kabri başında mevlid cemiyeti tertib edilirdi. Ve bu cemiyete çok kimseler gelirdi uzaktan yakından. Büyük kalabalık olurdu. İşte bu vali, bu zata düşmanlığından, mevlid cemiyetine katılmak isteyenlere izin vermez, göndermezdi hiç kimseyi. Nice kimseler gitmek için can attıkları halde, bu valinin düşmanlığından dolayı mahrum kalırlardı bu cemiyetten. Muhammed Şenavi adında bir âlim, nasihat vermek için gitti bu valiye. Ahmed Bedevi hazretlerinin büyük bir veli olduğunu söylediyse de, tesir etmedi. Devam etti düşmanlığına. Muhammed Şenavi çok üzüldü. Ve şikâyet etti onu Ahmed Bedevi hazretlerine. Mübarek türbesine gidip; - Efendim, bu vali sizin mevlidinize katılmak isteyenlere izin vermiyor. Kendisine nasihat ettimse de, dinlemedi. Onu size havale ediyorum, diye arz etti. O anda türbeden; - Üzülme evladım, o bize dil uzatıyorsa, elbette cezasını çekecektir, biraz sabret! diye bir nida geldi. Aradan fazla zaman geçmemişti ki, tesiri görüldü. Valinin dilinde bir yara çıktı aniden. Sonra, bütün ağzına yayıldı. Bir şey yiyemiyor, bir kelime bile konuşamıyordu. Hakir ve zelil halde ölüp gitti nihayet. Ama bu, dünyadaki cezasıydı henüz. Ahiretteki kat kat olacaktı elbette. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Elini öptüm
20-04-2010 01:00
İmam-ı Şarani hazretleri naklediyor: Benim ilk hocam İmam-ı Şenavi hazretleridir. Beni talebeliğe ilk kabul ettiğinde Ahmed Bedevi hazretlerinin kabrine gittik önce. Ziyareti bitirip geri dönmeden tanıttı beni bu büyük veliye. Şöyle ki; - Efendim, bu, bizim sevdiklerimizdendir. Yüksek himmetinizle bunu da nurlandırınız, diye arz etti. O anda bir ses geldi nurlu kabrinden. Rahat duydum ve anladım. Ona cevaben; - Peki, olur evladım, buyurmuştu. Çok sevinmiştim. Zira beni de himmetine almıştı büyük zat. O anda, nurlu elini gördüm kabrinin üzerinde. Uzatıp kuvvetle tuttu elimi. Eğilip hürmetle öptüm. O anda değişiklik hissettim kalbimde. Sanki kalb gözüm açılmıştı. ALLAH BENİ SEVİYOR MU? Bir gün de, bu zata bir genç gelerek; - Efendim, ben bir şeyi çok merak ediyorum, dedi. - Neyi merak ediyorsun oğlum? - Allah beni seviyor mu acaba efendim? Sordu ona: - Sen Allah'ı seviyor musun peki? - Vallahi çok seviyorum hocam. - Öyleyse O da seni seviyordur. Çünkü Allah seni sevmese, sen Onu sevemezsin. Delikanlı sevinmişti: - Öyle mi efendim? - Tabii evladım. Sevgi yukarıdan gelir. Baba evladını sevmezse, evlat onu sevemez. İşveren, çalışanı sevmezse, onlar onu sevemezler. Bu, hep böyledir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38
.;Haset ediyordu, ama...
21-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir Müslüman, her nedense su-i zanda bulunurdu bu büyük velîye. İnsanlar Ona ilgi gösterdikçe huzuru kaçardı hasedinden. Hele Onun doğum ve vefat tarihlerinde tertiplenen mevlid cemiyetlerinde iyice huzursuz olur, düşmanlığından yalan ve iftiralarla kötülemeye çalışırdı kendisini. Gerçi Müslümandı. İlmi de vardı. Ama hasedinden yapıyordu bütün bunları. Tâ ki silleyi yiyene kadar! Nitekim bu kötü davranışları yüzünden gadabına uğradı bu zâtın. Bütün ilimler, hâfızasından silindi. En basit şeyleri de bilemez oldu. Dünyası kararmıştı sanki. Zira çocukların bildiği şeyleri bile bilemez hâle gelmişti. Hatta kendi adını bile unutmuştu. İşte o zaman anladı hatâsını. Kendi kendine; "Ey ahmak nefsim! Büyük zatlarda hatâ kusur aramak Müslümana yakışır mı? Böyle büyük bir insan dünyaya az gelmişken, sen nasıl böyle bir zâta su-i zan edersin. Sana yazıklar olsun!" dedi. Ve geldi mübarek türbesine. Orada edeble diz çöküp; - Efendim! Bendeniz, utanmadan size su-i zan ettim. Ama şimdi çok pişmanım. Himmet buyurun da kurtulayım bu kötü halden, diye yalvardı. O anda bir nida duydu kabirden. - Ey kişi! Bu hâlden kurtulursun, ama bir şartla! diyordu. Sevinçle sordu adam: - Nedir o şart efendim? - Bir daha yapmayacaksın. Bunu işitince; - Peki efendim, söz, bir daha yapmayacağım, diye fısıldadı. O anda kurtuldu o hâlinden. Unuttuğu bilgiler geri geldi hâfızasına. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Bunlar kimdir acaba?"
22-04-2010 01:00
Abdülvehhab-ı Şarani hazretleri anlatıyor: Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri için okunacak mevlid-i şerîf için toplanmıştık. Ancak hiç tanımadığımız kimseler vardı aramızda. Yanlarına sokulup; - Sizi ilk defa görüyorum. Buraya, ne maksatla ve nereden geldiniz? diye sordum. Cevabında; - Biz Hindistan'dan geldik. Gayemiz, Ahmed Bedevi hazretlerini ziyaret ve mevlid-i Nebeviyi dinlemektir, dediler. Sordum yine: - İyi de Hindistan buraya çok uzak. Ahmed-i Bedevi hazretlerini siz nereden tanıyorsunuz? - Onu tanımayan mı var, dediler. Dünyanın her yerinde oturan Müslümanlar Onu tanır. Hatta okyanusların ötesinde yaşayan Müslümanlar bile Onu tanır, dediler. Ve eklediler: - Hatta yalnız insanlar değil, cinler de Onu tanır ve her yıl gelip Onun mevlidine katılırlar. Biz ne zaman daralsak, Ondan imdat isteriz. Bi iznillah ânında yetişir imdadımıza. Bu zât bir gün cemaatine; - İnsanın en büyük düşmanı kimdir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - Herkes düşmanı dışarıda arar. Halbuki düşman, insanın içindedir ve kendi nefs-i emmaresidir. O, yalnız insana değil, Allah'a da düşmandır. - Neden Allah'a düşmandır hocam? - Allahü teâlâ öyle yarattı onu. Ama buna makabil aklı halk eyledi ve hiçbir mahlûkuna vermediği aklı, bize verdi. İnsan, aklını kullanarak nefsin şerrinden korunabilir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212)
.Yetiş yâ Seyyid Ahmed!"
23-04-2010 01:00
Seyyid Ahmed Bedevi hazretlerinin kerametleri çoktur. Biri şöyle: Bir gün, bu zâtın kabri başında elleri kelepçeli birine rastladı insanlar. Şaşkın bir vaziyette etrafına bakıyordu. Yanına yaklaşıp; - Senin bu hâlin nedir? diye sordular. Şöyle anlattı: Ben, bir iş için küffar memleketine gitmiştim. İşimi halledip dönüyordum ki, düşman askerleri beni esir alıp kelepçe vurdular. Türlü eziyetlere düçar oldum. Ahmed Bedevi hazretlerini hatırlayıp imdat istedim ruhaniyetlerinden. O anda nurlu bir zâtı gördüm yanımda. Mübarek eliyle tuttu elimi. Bir de baktım ki buradayım. Bir şaşkınlık içinde etrafıma bakıyordum ki, siz beni görüp yanımda toplandınız. En son şunu söyledi: - Anladığım tek şey varsa, Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri, Allah'ın sevgili bir kuludur. HUZURLU OLMANIN SIRRI Bu zât bir sohbetinde; - Huzurlu olmanın yolu, İslâmiyete uymak'tır. İnsan, İslâma uyduğu nisbette huzurlu olur, rahat eder. Dünyayı düşündükçe de huzuru kaçar, asabı bozulur, buyurdu. Ve ekledi: - İslâmiyet bir reçetedir. Tatbik eden faydasını görür. - Bu, her insan için böyle midir efendim? - Evet. İster Müslüman olsun, ister kâfir, böyledir. - Kâfirler için de mi efendim? - Evet. Onlar da İslâmın hükümlerine uydukları nisbette bu dünyada huzura kavuşurlar. Ama âhirette saâdete kavuşmak, îmâna bağlıdır. Îmândan mahrum olanlar, Cennetin kokusunu bile duymayacaklardır. ww
.Sakın yardım istemeyesin!"
24-04-2010 01:00
Sâlim adında bir Müslüman, başından geçenleri şöyle anlatıyor: Küffar memleketinde esirdim. Bir nöbetçi asker de başımda bekliyordu. Bu asker, birinden; "Müslümanlar darda kalınca, Seyyid Ahmed Bedevi adındaki bir evliyâdan yardım ister, O da gelip onları kurtarır" diye duymuş. Bir gün bana; - Sakın ha! Sen de Seyyid Ahmed Bedevi denen evliyâdan yardım istemeyesin. Eğer bunu sezersem pişman ederim seni, ona göre! dedi. Bununla da kalmadı. Soktu beni bir sandığın içine. Kapağını kilitleyip, kendi de uzandı üzerine. Ben, o sandığın içinde; "Yâ Seyyid Ahmed! Allah'ın izniyle yetiş, bana yardım et!" dedim. Seyyid Ahmed ismini der demez yetişti mübarek zât. Sandığı, üstündeki nöbetçi askerle birlikte alıp, bilinmeyen bir yere koyuverdi. Beni sandıktan çıkarıp, kayboldu. Asker de uyandı o ara. Beni dışarıda görünce; - Bize ne oldu, neredeyiz? dedi. Etraftan insanlar toplanmışlardı. Onlara sorduk. - Burası, Mısır'a tam iki aylık yoldur, dediler. Asker bunu duyunca; - Neler oluyor? dedi. Yoksa... Ben gerçeği söyledim artık. - Evet, Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri getirdi bizi buraya. O ve Allah dostu velîler, darda kalan kullara işte böyle yardım ederler, dedim. Merakla sordu: - Sen yardım istedin mi? - Evet. Ahmed Bedevi hazretlerine hâlimi arz ettim. Gelip, kurtardı beni senin elinden. Asker o anda insafa geldi. Şehâdeti söyleyip îmânla şereflendi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Hangimizin dîni hak?.."
25-04-2010 01:00
İbrahim Havvâs "rahime-hullahü teâlâ", hac yolunda bir rahiple karşılaştı. Birlikte yürüyüp hasbihal ettiler. Sonra önlerine bir nehir geldi. Rahip bu zâta dönüp; - Ey İbrahim! Senin dînin mi hak, benimki mi? Bunu, tecrübe ile anlayabiliriz, dedi. - Nasıl anlarız? - Çok kolay. Şu suyun üzerinden hangimiz yürüyüp karşıya geçerse, onun dîninin hak olduğu anlaşılır. Deneyelim mi? Büyük velî; - Hayhay, deneyelim, buyurdu. Önce rahip yürüyüp geçti karşıya. İbrahim Havvâs hazretleri; - Yâ ilâhî, bana yardım et, onun karşısında mahcup etme, diye yalvardı. Ve Besmele söyleyerek geçti karşıya. Rahip; - İkimiz de geçtik, tekrar yarışalım, dedi. Ve devam ettiler yollarına. Nihâyet acıktılar. Rahip; - İkimiz de acıktık. Haydi bir daha yarışalım. Hangimizin önüne daha leziz rızıklar gelirse, onun dîninin hak olduğunu anlayalım, dedi. Ve kâğıda sihir olarak bir şeyler yazıp; - Gör bak, dedi. Bana nasıl rızık gelecek. Derken bir köpek, ağzında tuttuğu bir dilim kuru ekmek'le gelip durdu rahibin önünde. Rahip, köpeğin ağzından ekmeği alıp yemeye başladı. İbrahim Havvâs hazretleri duâ etti. O anda nur yüzlü birini gördü yanında. Elinde, üzeri leziz yemeklerle dolu büyükçe bir sini tutuyordu. Rahip bunu görünce, insafa geldi. Kalbi, İslâma meyletti ve; - Ben iki defa da sihir yapmıştım. Ama seninki gerçekten keramet. Anladım ki senin dînin haktır, dedi. Ve Şehâdeti getirip Müslüman oldu.
.Hazreti Hızır'ın selâmı var
26-04-2010 01:00
İbrahim Havvâs hazretleri, bir gün Ravda-yı mübareki ziyarete giderken çölde vahşi hayvanlar gördü ki, susuzluktan takatleri kalmamıştı. Acıdı onlara. Ve bir kayaya hafifçe dokundu. Allah'ın izniyle su fışkırdı kayadan. Çölde susuz kalmış ne kadar hayvan varsa, ânında oraya üşüştüler. Ve o sudan doya doya içtiler. Yoluna devam ederken, nurlu biri yanına yaklaşıp sordu: - Nereye gidiyorsun yâ İbrahim? - Medine'ye. - Resûlullah'ı mı ziyaret edeceksin? - İnşallah. - Bir şey rica etsem yapar mısın? - Emriniz olur. - Estağfirullah. Resûlullah Efendimiz'e "aleyhissalâtü vesselâm" benim de selâmımı söyler misin. - Hayhay. Kimin selâmı var diyeyim? - Kardeşin Hızır'ın dersin. Hızır kelimesini duyunca elini öpmek istedi hemen. Fakat öpemedi. Zira çoktan kaybolmuştu gözden. KÜFÜRDEN ÇOK KORKUN! Bu zât bir gün sohbetinde; - Bir Müslüman dinden çıkarsa, buna mürted denir, buyurdu. Mürted olunca, önceki ibâdetleri ve sevapları yok olur. Sordular: - Kelime-i şehâdeti söylerse, tekrar îmâna gelmez mi efendim? - Hayır. - Ne yapması lazım efendim? - Îmânının gitmesine sebep olan o şeyden tövbe etmesi gerekir. Yoksa Müslüman olamaz. - Bu, korkunç bir şey efendim. - Elbette. Bunun için Müslüman, küfre girmekten çok korkmalı, İslâmiyete uygun olmayan söz, iş ve hareketlerden şiddetle sakınmalıdır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Îmânın esası nedir?
27-04-2010 01:00
İbrahim Havvâs hazretlerine bir gün birisi gelip; - Îmânın esası nedir? diye sordu. Cevabında; - Bu, sözle ve anlatmakla olmaz. Bunun cevabı yaşamakla verilir. Ben Mekke'ye gidiyorum. İstersen sen de gel. Yolda cevabını öğrenirsin, buyurdu. Adam; - Peki geliyorum, dedi. Ve ikisi birlikte yola çıktılar. Yemekleri, gaibden geliyordu her öğün. Derken önlerine bir çöl çıktı. Bu çölde ilerlerken karşıdan bir atlı gelip İbrahim Havvâs hazretlerinin önünde durdu. - Selâmün aleyküm. - Aleyküm selâm. İkisi bir şeyler konuştular. Sonra o atlı geri dönüp uzaklaştı. Adamcağız merakla sordu: - Efendim, bu hâl nedir? - Bu, sorduğun sualin cevabıdır işte. - Bağışlayın efendim, hiçbir şey anlamadım. - O zât, Hızır aleyhisselâm'dı. "Ben de yanınızda geleyim mi?" dedi. Kabul etmedim. O da "Peki" deyip geri gitti. Adam şaşkın vaziyette sordu: - Aman efendim, Hızır gibi bir nîmeti neden kabul etmediniz ki? - Eğer kabul etseydim, Rabbime itimadımın azalacağından korktum. - Nasıl yâni efendim? - Şöyle ki, Hızır'a güvenerek kalbim rahat olur ve Rabbime tevekkülüm bozulabilirdi. Zira hazret-i Hızır, her imdat isteyene Allah'ın izniyle yetişip yardım eder ve sıkıntıdan kurtarır, öyle değil mi? - Evet efendim. - Böyle biri yanımızda olunca, Ona güvenir, Allahü teâlâya tevekkül ve bağlılığımız gevşerdi. Bu da Allah'tan başkasına güvenmek olur ve îmânın esasına zarar verirdi. Şimdi anladın mı? - Evet efendim, iyi anladım. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Aç mısın, susuz musun?
28-04-2010 01:00
İbrahim Havvâs hazretleri, bir talebesi ile yolculuğa çıktı bir gün. Yedi gün, yedi gece hiçbir şey yemeden yürüdüler. Ancak talebe, açlıktan yürüyemez hale gelmişti. Hocası onu böyle görüp; - Evlâdım, ne oldu sana böyle. Aç mısın, susuz musun? diye sordu. Talebe; - Hem susuzum, hem açım hocam. Bir şey yiyip içmezsem yürüyemeyeceğim, dedi. Ona sevgiyle bakıp; - Öyleyse git şu akan sudan iç. Bundan sonra hiç susamazsın, buyurdu. Genç bakınca bir nehir gördü önünde. Halbuki az önce yoktu. Eğilip, kana kana içti avcuyla. Serin ve tatlı idi. Hiç böyle lezzetli su içmemişti. Sonra bir abdest aldı o sudan. Ve geri geldi. Dönüp de ardına baktığında göremedi o suyu bir daha. Kaybolmuştu gözden. ÜÇ ŞEYE DİKKAT ET! Bu zât, bir gün nasihat isteyen bir gence; - Evlâdım, üç şeye dikkat et, buyurdu. Delikanlı merak etti: - Onlar nedir efendim? - Birincisi, paraya, mala mülke gönül bağlama! İkincisi, bu dünyada öyle hayat sür ki, senin yüzünden kimse Cehenneme girmesin. Yâni kimseye kötü örnek olma. Hiç kimse sana bakıp da İslâmiyetten soğumasın. Genç sordu: - Ya üçüncüsü efendim? - Üçüncüsü de, yanına üzüntüyle gelen, neş'eyle çıksın yanından. Kederli insanları ferahlandır. Sen insanları sevindirirsen, Allahü teâlâ da seni sevindirir. www.gonulsultanlari
.Tatlısını bulursam yerim"
29-04-2010 01:00
İbrahim Havvâs hazretleri, bir gün, tepsi içinde nar görmüştü bir dükkânda. Sorup, ekşi olduğunu öğrendi onların. Ama Onun canı tatlı nar istiyordu. "Sabredeyim. Tatlısını bulursam, o zaman yerim" dedi kendi kendine. Bu tatlı nar düşüncesiyle ilerlerken, çok hasta birisini gördü yol kenarında. Çok zayıf ve hâlsizdi. Eli ayağı da yoktu üstelik. Onu böyle görünce çok üzüldü. Yaralıydı vücudunun çok yeri de. Yaraların üzerine arılar üşüş-müştü. "Bu kişi evliyâdır" diye düşündü. Ve yanına gidip; - Sen bu dertten şifâ bulmak istemez misin? diye sordu. - İstemem, dedi adamcağız. - Peki istemeyişinin hikmeti nedir? - Bu dertten kurtulmak, nefsimin arzusudur. Bunu ise, Rabbim istiyor, işte hikmet bu, dedi. Ve ilave etti: - Benim hasta olmamı istemeseydi, ben de böyle olmazdım. Hak teâlâ bir dert verirse, kula düşen, buna râzı olmaktır. - Yaralarına arılar üşüşmüş. Kovayım mı onları? - Hayır, kovma. Bırak dursunlar. - Neden efendim? - Senin de kalbine "tatlı nar" düşüncesi üşüşmüş. Sen benim arıları bırak da, kendi kalbindeki "tatlı nar" fikrini kovmaya bak. MÜMİN NEDEN GÜZELDİR? Bu zât, bir gün cemaatine; - Müminin güzelliği ne ile ölçülür, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Müminin güzelliği, ne namaz kılmasıyla, ne de orucuyla belli olmaz, buyurdu. - Ya neyle belli olur hocam? - Kalb kırmamasıyla belli olur. www.gonulsultanlari.
.Besmele'ye hürmet
30-04-2010 01:00
Mansur bin Ammar hazretleri, gençliğinde yerde bir kâğıt gördü gezinirken. Besmele-i şerîfe yazılıydı üzerinde. Vicdanı sızlayarak eğilip aldı. Etrafına bakınıp, onu koyacak yüksek bir yer aradı, ama bulamadı. Yere de atamadı tekrar. O kâğıdı ağzına koydu. O gece, rüyasına nurlu bir zât girip; - Sen Rabbinin ismine hürmet ettin. Allah da ilim ve hikmetin kapılarını açtı sana, buyurdu. Uyanıp çok duygulandı bu rüyadan. Bütün günahlarına tövbe etti. Çalışıp, kısa zamanda evliyâ oldu. ARKADAŞIN ÖNEMİ Bir gün bazı sevdikleri; - Îmân nedir efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Îmân, benim sizi gördüğüm gibi, Allah'ın varlığına, birliğine ve Muhammed aleyhisselâmın O'nun Peygamberi olduğuna inanmaktır, buyurdu. Ve ekledi: - Bu îmân elde edildi mi, gerisi kolay. - Nasıl kolay efendim? dediler. - Arkadaş, buyurdu. Arkadaşınız iyiyse, siz de iyi olursunuz. Kötüyse, sizi de kötü yola sürükler. Peygamber Efendimiz; "İnsanın dîni, arkadaşının dîni gibidir" buyuruyor. Sordular: - Îmânımızın kuvvetli olmasını istiyorsak ne yapacağız hocam? - Îmânı kuvvetli olanlarla beraber olacaksınız. - Namaz kılmak istiyorsak efendim? - Namazını muntazaman kılan birisiyle arkadaş olacaksınız. - İhlâsımızın artması için? - Bunun için de, ihlâslı kimselerle görüşecek, onlarla yakınlık kuracaksınız. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dört gümüş, dört duâ
01-05-2010 01:00
Mansur bin Ammar hazretleri zamanında zengin bir genç vardı ki, devamlı içki içip, eğlenirdi. Bir gün oturdu yine içki âlemine. Sonra kölesine dört gümüş verip; - Git bana biraz meze al, dedi. Köle, peki deyip çıktı evden. Çarşıya giderken bir kalabalık gördü. Bir kişi sohbet ediyor, ötekiler dinliyordu. Sohbet eden, Mansur bin Ammar hazretleriydi. Ayaküstü dinleyip, büyük haz duydu bu sohbetten. Öyle ki, gönlüne işliyordu her cümlesi. İlerleyip tam önüne oturdu bu zâtın. Hazret-i Mansur, bir fakir göstererek; - Ey insanlar! Kim bu fakire dört gümüş verirse, ona dört şey için duâ edeceğim, buyurdu. Köle, herkesten önce davranıp, efendisinden aldığı dört gümüşü verdi o fakire. Büyük velî sordu: - Söyle bakalım, hangi hususlarda duâ istiyorsun? Şöyle arz etti: - Önce, efendim günahlarına tövbe etsin, sonra beni kölelikten âzad eylesin. Ayrıca bana dörtyüz gümüş versin ve Rabbimiz günahlarımızı affeylesin. Büyük velî duâ buyurdu. Köle geri dönünce, efendisi: - Nerede kaldın? diye sordu. Köle başından geçenleri anlatıp da aldığı duâları söyleyince, efendisi çok duygulandı. Hidâyet ışıkları doldu kalbine. Ve hemen tövbe etti oracıkta. Sonra onu kölelikten azad edip, dörtyüz gümüş hediye etti. Sonra da el kaldırıp; - Yâ Rabbî, ben üçünü yerine getirdim. Dördüncüsü sendendir, keremine sığınıyorum, dedi. O anda bir ses duydu gaibten: - Sen vazifeni yaptın. Allahü teâlâ ikinizi de bağışladı! diyordu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Setrederdi kendini...
02-05-2010 01:00
Abdurrahim İstahri hazretleri, üstün bir velîydi. İlim öğrenmek için pek çok seyahat yaptı. Kalbi, hüzünle dolu iken, insanlara neş'eli görünürdü yine. Bazen av elbiselerini giyip, tek başına avlanmaya giderdi dağlara. Ama Onun niyeti av değildi. Kendisini böyle setrediyordu. Bir gün av köpeğini alıp ava çıktı yine. Bir kişi de, gizlice takib etti onu. Dağ eteğine varınca, köpeğini salıp kendini zikre verdi hemen. O, Rabbinin ismini söylediği zamanda, dağlar da söylüyordu onunla. Öyle ki, dağlardaki ağaç, taş ve vahşi hayvanlar, Ona iştirak edip hep zikre başladılar. Yer gök Allah sesleriyle inliyordu. Yirmibin akçe kalmıştı babasından. Onbinini, dağıttı fakirlere. Kalan onbin akçeyi de bir torbaya doldurup dama çıktı. Sonra, o akçeleri torbadan avuç avuç alıp saçtı dört bir tarafa. İnsanlar sabah uyanınca, şaşırdılar. Zira yerler para ile dolmuştu. - Bu gece, gökten para yağmış, dediler gayri ihtiyari. EN MÜHİM ŞEY Bir gün bazı gençler; - Hocam, İslâmiyette en mühim şey nedir? diye sordular bu zâta. Cevaben; - En mühim şey, îmân sahibi olmaktır, buyurdu. - Îmândan sonra nedir efendim? - İslâmiyeti öğrenmektir. Hadîs-i şerîfte mealen; "Nerede ilim varsa, orada İslâmiyet vardır" buyuruldu. - O hangi ilim efendim? - Fen ve din ilimleri. Mesela gözün yapısı, ilâhî sırlarla doludur. Bunu öğrenmek, Allahü teâlâyı tesbih etmektir. Ama ilmihâlini öğrenmek önce gelir. >
.Hangi yemeği istiyorsun?"
03-05-2010 01:00
Abdurrahim İstahri hazretleri, bir ramazanda Abadan'a gitmişti. Onu gören herkes, iftar için yemek getirdiler kendisine. Ancak sabah olunca, yemeklerin hiçbirine el sürmediğini gördüler. Bu hâli görünce; - Bu zât bir Allah adamı, dediler birbirlerine. O bunu hissedince, terk etti Abadan'ı. Ve Sehl-i Tüsteri hazretlerinin memleketine gidip, kavuştu bu büyük Velînin sohbetine. Sehl-i Tüsteri hazretleri ona; - Nasıl yemek istiyorsan hazırlasınlar, buyurdu. Cevaben; - Öyleyse ekşili olsun, dedi. İstediği gibi pişirip arz ettiler. İftarı beklerken, kapı önünde bir ihtiyar kimse gördü. Bir lokma bile yemeden, çömleği verdi o ihtiyara. Sadece su ile iftar yaptı o gün. Yarınki oruç için de niyet etti tekrar. Üç gün üst üste böyle oldu. Üçünde de getirilen yemeği ikrâm etti başkalarına. DİN KİMDEN ÖĞRENİLİR? Bu zât, bir gün sohbetinde; - Dînimizden bir kelime öğrenip öğretmek, 'bin nafile hac'dan daha sevaptır, buyurdu. Sordular: - Dînimizi nereden öğrenmeliyiz efendim? - Ehl-i sünnet âlimlerinden. - Bu âlimlerin özelliği nedir hocam? - Onlar sadece nakleder, kendi kafalarından bir şey söylemezler. - Kafasından söyleyen âlimler de var mı ki hocam? - Elbette. Onlar, din âlimi değil, din hırsızları'dır. Dînini, Ehl-i sünnet âlimlerinden veya onların kitaplarından öğrenenler kurtulacaktır âhirette. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin gizleniyordu?
04-05-2010 01:00
Da'lec bin Ahmed hazretleri büyük hadis âlimidir. Zengin olup, malı ve serveti pek çoktu. Ama dünya sevgisi hiç yoktu kalbinde. İhtiyacı olana cömertçe dağıtır, fakirler çekinmeden gelip ihtiyaçlarını arz ederlerdi kendisine. Bir gün camiye girdi. Tam namaza duracaktı ki, birini mahcub bir halde görüp merak etti. Elbisesinin içine bürünmüş, birinden gizleniyor gibiydi sanki. Yanına yaklaşıp; - Böyle gizlenmenize sebep nedir? diye sordu. Adamcağız utanarak; - Size beşbin akçe borcum var efendim, deyiverdi. Mübarek zât çok üzüldü. - Bunun için mi sıkılıyorsun? - Evet efendim. - Öyleyse helâl ettim, düşünme artık. Para için üzülmeye değmez, buyurdu. Sonra koluna girip; - Haydi gel, bize yemek yemeye gidelim, buyurdu. Beraberce eve gittiler. Birlikte çok çeşitli leziz yemekler yediler. Ayrıca, beşbin akçe hediye edip; - Seni üzdüm, hakkını helâl et, buyurdu. Adam ne diyeceğini şaşırmıştı. - Siz helâl edin, dedi. Allahü teâlâ mükâfatını kat kat ihsan eylesin. İKİ ŞEY ÇOK MÜHİM Bir gün nasihat istediler bu zattan. Cevabında; - İki şey çok mühimdir, buyurdu. - Onlar nedir efendim? dediler. - Okumak ve okutmak, buyurdu. Sonra izah etti bunları: - Okumaktan maksat, İslâmiyeti öğrenmek, okutmaktan maksat da öğrendiğini başkalarına öğretmektir. Öğretmek, öğrenmekten daha sevaptır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Büyük derdin bu mu?
05-05-2010 01:00
Da'lec bin Ahmed hazretleri zamanında bir Müslümanın, birine onbin dirhem gümüş borcu vardı başka bir memlekette. Ama ödeyemiyordu. Bunun için de çok sıkılıyordu. Yeryüzü kendisine dar gelmişti. Çâresiz katırına binip terk etti o diyarı. Lâkin bilmiyordu ne yöne gideceğini. Hayvanın yularını serbest bıraktı. Kalbinden; "Yâ ilâhî! Borcumu ödemekte bana yardım et. Sevdiğin bir kulunu rast getir" diye duâ etti. Katırına tâbi olup, devam etti yoluna. Hayvan, bir mescid'in önünde durdu. Bu, Da'lec bin Ahmed hazretlerinin mescidiydi. Katırı durur durmaz ümitle indi yere. Da'lec bin Ahmed hazretleri bu yabancı adamı görür görmez fırsatı kaçırmayıp, davet etti evine. Zira bir bakışta anlamıştı derdini. Ona, nefis yemekler ikrâm etti. Hâlini hatırını sordu ve; - Senin bir sıkıntın mı var? buyurdu. Adamcağız; - Evet efendim, birine onbin akçe borcum var, ödeyemiyorum, dedi. - Bütün derdin bu mu? - Evet efendim, başka derdim yoktur. - Bunu dert etme, hallederiz, buyurdu. Sonra onbin akçe hediye edip, şehir dışına kadar yürüyerek uğurladı kendisini. HELÂL LOKMA YİYİN! Bir gün de bazı dostları; - Efendim, ibâdet yapmanın kolay gelmesi için ne yapmalı? diye sordular bu zâta: Cevaben; - Helâl lokma yiyenin ibâdet yapması kolaylaşır, buyurdu. - Ya haram yenirse efendim? - Haram yiyen, harama meyleder. İbâdet zor gelir onlara. www.gonulsultanlari.com T
.Boğuldu mu, boğulmadı mı?
06-05-2010 01:00
Ebû Bekr-i Şibli hazretleri, talebesinden birini, diğerlerinden daha çok seviyordu. Öbürleri bunu merak eder; - "Hocamız niçin onu bizden daha çok seviyor?" diye konuşurlardı aralarında. Onların bu düşüncelerini anlayıp, götürdü hepsini bir gün Dicle Nehrinin kenarına. Oturup, sohbete başladı. Maksadı, onu niçin çok sevdiğini anlatmaktı diğerlerine. O sevdiği talebe, bir ara aşka gelip, Allaah! diye bağırdı birden. Gayri ihtiyari bağırmıştı. Ancak diğer talebeler beğenmediler bu hâlini. Kendi kendilerine; "Gösteriş yapıyor. Biz de onun kadar Allah'ı seviyoruz. Ama biz onun gibi riya yapmıyoruz" diyorlardı. Hazret-i Şibli bunu sezip, çağırdı o halis talebeyi huzuruna. Ve tuttuğu gibi atıverdi genci Dicle'ye. Talebeler bunu görüp; - Eyvah! Ne olacak şimdi? Mutlaka boğulmuştur, dediler. Bazıları da, - Yazık oldu, biz sebep olduk, diye üzülüyorlardı. O anda hocaları seslenip; - Evlâtlarım! Böyle yapmaktan maksadım, size ders vermekti. Siz, onun kalbindeki "Allah sevgisi"ni ve "ihlâs"ı bilseydiniz, hakkında böyle düşünmezdiniz, buyurdu. Ve ekledi: - Eğer o bağırması, ihlâsla olmuşsa, su ona zarar vermez. Nil Nehrinden Mûsâ aleyhisselâm nasıl kurtulduysa, bu da öyle kurtulur. Ama riya ile bağırdıysa, Fir'avn misali boğulur o da. Talebeler, "Boğuldu mu, boğulmadı mı?" diye merak ediyorlardı ki, o esnada delikanlı çıktı sudan. Ve oturdu aralarına. Baktılar. Elbisesi az bile ıslanmamıştı... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İbret böyle alınır!..
07-05-2010 01:00
Ebû Bekr-i Şibli "rahime-hullahü teâlâ", bu yola girmeden önce çok çalışkan ve âdil bir vâli idi bir şehirde. Bu vazifeyi başarıyla yapmıştı nice yıllar. Ahali de kendisini çok seviyordu. Bu hâli zamanın sultanı da öğrenmiş, vazifesinde gösterdiği başarı sebebiyle kendisine bir hil'at, yâni elbise vermişti mükâfat olarak. Bu elbiseyi özel günlerde ve itina ile giyerdi. Titizlik gösterirdi kirlenmemesi için. Ama bir gün elinde olmaksızın kirletti bu elbiseyi. Üzüldü, ama oldu bir kere. Bazı kötü kimseler bunu fırsat bilip, şikâyet ettiler vâliyi hükümdara. - Sultanım, bu vâli, sizin verdiğiniz o kıymetli hil'atı hor kullandı, üç günde kirletip tanınmaz hale getirdi, dediler. Ve eklediler: - Bu, size hakârettir aslında. Hükümdar da sinirlenip; - Öyleyse azlettim onu vâlilikten. Acele yanıma gelsin! dedi Ve bir ferman çıkarttı bu hususta. Ebû Bekr-i Şibli hazretleri, bu fermanı alınca çok üzüldü. Ama üzülmesinin sebebi başkaydı. Hükümdardan ziyade, Rabbine karşı mahcup olmuştu mübarek zât. Kendi kendine; "Hükümdar da bir kul nihâyet. Bana verdiği bu kıymetli hil'atı, az bir ihmalle kirletince, nasıl da kızıp azletti beni vâlilikten" diye düşündü. Ayrıca; "Sultanların sultanı olan cenâb-ı Allah da bize kıymet vererek bu "kulluk hil'atı"nı giydirdi üstümüze. Biz, bu çok kıymetli olan "kulluk elbisesi"ni günahla kirletirsek, Rabbimiz de bize gadab edip ceza verebilir. Hem bu cezanın yanında öbür ceza hiç kalır" diye düşündü. Ve ayrıldı vâlilikten. Kendini ibâdete verdi. Bu yolda çalışıp girdi velîler arasına. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Ey nefsim, yazık sana!.."
08-05-2010 01:00
Ebû Bekr-i Şibli hazretleri, zaman zaman nefsini hesaba çeker ve derdi ki: - Ey nefsim, ömür bitti, bir kulluk yapamadım. Yazık sana, halis kul olmak bu muydu. Sana, bunca nîmeti lütfetti Hak teâlâ. Sen ise gaflettesin. Uyanamadın hâlâ. Bu günden tezi yok, Sahibine dön artık. Yetmez mi, bunca zaman işlediğin günahlar? Öyleyse pişmanlık duy. Günahlarına ağla! Böyle söyleyerek Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin huzuruna gitti bir gün. Onun terbiyesinde kâmil bir insan oldu. Kalbi nurlarla doldu. İHLASIN ARTMASI İÇİN Bir gün, genç birisi bu zâta gelip; - Efendim, ihlâsımın artmasını istiyorum, ne yapayım? diye sordu. Cevabında; - Öyleyse İslâm büyüklerinin, evliyâ zatların hayat hikâyelerini oku, buyurdu. Delikanlı sordu: - O zaman ihlâsım artar mı efendim? - Evet evlâdım. Çünkü onların kalbleri çok nurludur. Hayat hikâyeleri okunursa, sevgileri kalbe dolar. Onları sevince de kalb nurlanır, temizlenir. İhlâs hasıl olur böylece. DÜNYADAN SAKININIZ? Bir genç de bir gün; - Efendim, "Dünyadan sakınınız!" diye okuyoruz kitaplarda. Bu ne demek? diye sordu. Cevaben; - Burada anlatılmak istenen, bildiğimiz bu dünya değil, buyurdu. Delikanlı merak etti: - Ya nedir hocam? - Burada sakınmamız gereken dünyadan maksat, Allahü teâlânın beğenmediği şeyler, yâni haramlar ve mekruhlar'dır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Git, çıra sat!
09-05-2010 01:00
Ebû Bekr-i Şibli "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde bir üstad ararken Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini "rahime-hullahü teâlâ" bulup, girdi hizmetine. Aradığına kavuşmuştu. Üstadı da kavuşmuştu aradığına. Nitekim Ebû Bekr-i Şibli'yi görünce, ondaki kabiliyeti sezmiş ve ilk emir olarak; - Git, çıra sat! diye emretmişti kendisine. O da can-ü gönülden kabul edip; - Başüstüne efendim, demişti. Bir sene müddetle çıra satıp geldi yine üstadının huzuruna: - Bana başka emriniz var mı efendim? Büyük velî; - Gel artık, yeter, bir sene de yanımda hizmet et, buyurdu. Ebû Bekr-i Şibli; - Başüstüne efendim, dedi. Bir yıl da üstadının yanında hizmet etti. Bir sene sonunda sordu hocası: - Ey Şibli, hâlin nasıl? Hâlâ kendi nefsinde bir varlık görüyor musun? Cevaben; - Ne mümkün efendim, dedi. Yüksek himmetinizle nefsim zelil oldu. Sayenizde nefsim bir hale geldi ki, kendini başkalarından asla üstün görmüyor. Buyurdu ki: - Madem nefsini zelil ettin, bu yola girmek için artık ehil olmuşsun. Zira tasavvufta ilk adım, nefsini hiç görmektir. Kendisinde bir zerre varlık gören insan, bu yolda yürüyemez, buyurdu. Ve ilave etti: - Bu, öyle binadır ki, giriş kapısı hiçlik'tir. Az kibirli olanın işi yoktur burada. EN BÜYÜK BAYRAM Bu zât bir gün; - Bu dünyada en büyük bayram nedir, biliyor musunuz? diye sordu sevdiklerine. Cevaben; - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Günah işlemediğimiz gün, en büyük bayramdır, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir tek hadise uydum"
10-05-2010 01:00
Ebû Bekr-i Şibli hazretleri, bir gün sevdiklerine; - Dört yüz hocadan ders okudum. Onlardan, dört bin hadîs-i şerîf öğrendim, Bunların arasından bir tanesini seçip ona uydum, diğerlerini bıraktım, buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü dört bin hadisin içindekiler bu hadiste vardı zaten. Merak ettiler: - O hangi hadîs-i şerîf efendim? Buyurdu ki: - Bu hadîs-i şerîfte dört nasihat var. Birincisi, bu dünyada ne kadar yaşayacaksan, dünya işlerine de, o kadar çalış! İkinci nasihat, âhirette ne kadar kalacaksan, âhiret işlerine de o kadar zaman ayır! Üçüncüsü, Allahü teâlâya, muhtaç olduğun kadar ibâdet yap! Dördüncüsü de, cehenneme dayanacağın kadar günah işle! BİR MÜMİN GÖRÜNCE Bu zât, bir sohbetinde; - Bir mümini görünce, ona duâ etmelidir, buyurdu. Dinleyenler; - Nasıl duâ edelim? diye sordular. Gülümsedi mübarek zât: - Duâ ediyoruz ya. - Nasıl yâni efendim? - Bir Müslümanla karşılaşınca ne yapıyoruz? - Selâm veriyoruz efendim. - İşte bu selâm, en güzel duâdır. Selâmün aleyküm demekle, Allahü teâlâ sana selâmet ve afiyet versin. Selâmette ol, demek istiyoruz ona. O da bize, Aleyküm selâm diyor, değil mi? - Evet efendim. - Böyle demekle, aynı duâyı o da bize yapmış oluyor. Şimdi anladınız mı? - Anladık efendim. > www.gonulsultanlari.com
.Mühim olan, gönüldür
11-05-2010 01:00
Ebû Bekr-i Şibli "rahime-hullahü teâlâ", nefsinin bir tek arzusunu yapmaz, yaşayan ölü gibi bulunurdu bu hayatta. Bir gün, yeni elbisesini giyip çıktı dışarı. Baktı ki, kimin üstünde kıymetli elbise varsa, herkes onlara kıymet veriyor, eski elbiseli olanları adamdan saymıyorlar. Bu hale çok üzüldü. Oradan acele döndü eve. Eski elbisesini giyinip çıktı. Hanımı seslenip; - Niçin yeni elbiseni çıkardın? diye sordu. Cevabında; - İnsanların hâline baktım, çok üzüldüm. Zira herkes insanların zahirine bakıyor, ona göre değer veriyorlar. Halbuki Rabbimiz zahire bakmaz, buyurdu. Hanım sordu: - Ya neye bakar efendi? - Mühim olan, kalbdir, gönüldür hanım. Allahü teâlâ kalbe bakar. Kulun niyetine, ihlâsına göre hüküm verir, buyurdu. Ve sordu ona: - Kalbi bozuk bir kişi, çok kıymetli bir elbise giyse, Hak teâlâ indinde kıymet kazanır mı? - Kazanmaz tabii. - Ama kalbi temiz olan çul giyse, Allah katında makbuldür. Zira cenâb-ı Allah kalblere nazar eder. Onun için asıl hüner, kalbi ihlâs ile süslemektir. ALLAHI SEVİYOR MUSUN? Bu zât bir gün tanıdığı bir gence; - Sen Allahü teâlâyı seviyor musun? diye sordu. Delikanlı; - Elbette efendim, dedi. - Peki O'nun emirlerine uyuyor musun? - Tam uyamıyorum hocam. - Evladım, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına uymayan bir kimsenin "Allah'ı seviyorum" demesi doğru olamaz, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com T
.Allah rızka kefildir
12-05-2010 01:00
Bir gün, Şibli hazretlerine bir kimse gelip; - Efendim, geçim derdine düştüm. Zira aile efradımız kalabalık, ne yapacağımı şaşırdım, diye dert yandı. Büyük velî cevaben; - Bunun çâresi kolay, buyurdu. Adam sevindi: - Nasıl kolay efendim? - Şöyle ki, evine döndüğünde dikkat et, aile efradının rızıkları Allah'a mı bağlıdır, sana mı? Hangisinin rızkı sana bağlıysa, onu çıkar evden. Böylece mevcut azalır, geçiminiz rahatlar. Adam merakla dinlerken şöyle devam etti: - Kimlerin rızkını da Allahü teâlâya bağlı görürsen, onlara dokunma. Seninle alakalı değil çünkü. Adamcağız; - Hocam, bir kitapta okumuştum, dedi. "Her mahlûkun rızkına Allahü teâlâ kefildir" diye yazıyordu. Büyük velî; - Öyleyse niye üzülüyorsun? Mademki Allah rızıklara kefildir, senin ailene de gönderir elbette. Hatta sen istemesen de gönderir, buyurdu. Ve ilave etti: - Ama senin vasıtanla gönderir. Öyleyse bırak üzülmeyi. ALLAHA YAKINLAŞTIKÇA Bir gün bazı sevdikleri; - Hocam, kulun Allah'a yakınlığı ne ile anlaşılır? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Vermesiyle belli olur, buyurdu. Anlayamadılar: - Nasıl yâni efendim? Buyurdu ki: - Müminin Allah'a yakınlığı arttıkça, insanlara vermesi artar. Allahın kullarına ihsanı fazla olur. Sordular: - Ya Allah'tan uzaklaşırsa hocam? - Uzaklaştığı ölçüde vermesi azalır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Riya ve gösteriş
13-05-2010 01:00
Abdullah-i Mürteiş "rahime-hullahü teâlâ", her velî gibi riya ve gösterişten hiç hoşlanmazdı. Bir ramazanda itikafa girmişti camide. Yâni vaktini ibâdetle geçirecekti orada. Fakat ikinci günde itikafı bırakıp çıktı. Bir daha da gitmedi. Yakınları Onu görüp; - İtikafa girmiştiniz efendim. Niçin yarıda bırakıp çıktınız? dediler Cevaben; - Camide ibâdet yapanların gösteriş ve riya yaptıklarını görünce çıktım, buyurdu. Ve ekledi: - Halbuki ibâdet Allah için yapılır. İnsanlara gösteriş olursa, hiç kıymeti olmaz o ibâdetin. SU BİLE İSTEMEZLER Bir gün, genç evlilere nasihat ederken; - Nice evliyâlar var ki, hanımlarından su bile istemez, kendileri kalkar içerlermiş, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Belki kul hakkı geçer, diye korkarlarmış da ondan. Kul hakkı çok mühimdir dînimizde. Bunun içindir ki herkesle sık sık helâlleşmek lazım. Sordular: - Hanımla da mı helâlleşelim? - Elbette. Hanımla her gün helâlleşmeli, hatta helâlleşmeden evden çıkmamalıdır. EHİL NA EHİL, BERABER Bir gün de sohbetinde; - Âhirette bir topluluğun içinden bir kişi kurtulunca, onun hürmetine o topluluktaki herkes kurtulup rahmete kavuşur, buyurdu. Sordular: - Öbürleri günahkâr olsa da mı efendim? - Evet. Bu ehildir, şu değildir diye ayırım yapılmaz. O bir kişinin hürmetine, ehil, na-ehil hepsi kurtulur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir elbisem olsa...
14-05-2010 01:00
Abdullah-i Mürteiş hazretleri, keramet sahibi olup, kalbten geçeni anlar ve çok cömertlik yapardı insanlara. Şöyle ki; O devirde fakir biri nafile hac yapmak istiyor, ama parasızlıktan gidemiyordu bir türlü. Bir gün kalbinden; "Abdullah-i Mürteiş hazretleri cömert bir velîdir. Bana bir yol elbisesi ile onbeş gümüş para verse, bu parayla kova ve ip alır, o elbiseyi de giyer Beytullah'a giderim" diye düşündü. Tam o anda kapısı çalındı. Koşup açtığında, bu büyük velîyi gördü eşikte. Çok şaşırdı. Zira birkaç saniye evvel Onu düşünüyordu. Elinde, bir paketle, bir kese vardı bu zâtın. Önce paketi uzatıp; - Bunun içinde bir elbise var. Hacca gitmek istersen bunu giyip gidersin diye düşündüm, buyurdu. Sonra da keseyi uzattı: - Bunda da onbeş gümüş para var. Kova ve ip alırsın, hac yolunda lazım olur. Ve ayrılıp gitti. Fakir gözyaşlarıyla duâ ediyordu arkasından. SIRATTAN GEÇMEK Bir gün bazı sevdikleri; - Efendim, Sırat köprüsünden rahat geçebilmek neye bağlıdır? diye sordular. Cevabında; - İslâmiyete uymaya bağlıdır, buyurdu. Dünyada İslâma uymakta kılı kırk yararcasına titiz davrananlara, Sırat köprüsü o nisbette geniş ve rahat olacaktır. - Ya aksi olursa hocam? - Aksine gevşek, sorumsuz ve geniş davrananlara da o nisbette dar ve sıkıntılı olacaktır. www.gonulsultanl
.Bu niçin dileniyor?
15-05-2010 01:00
Abdullah-i Mürteiş "rahime-hullahü teâlâ", dünyaya zerre kadar değer vermez, zamanındaki velîler kendisini methederlerdi. Bir gün, evinin önünde oturuyordu ki, bir genç gelip para istedi kendisinden. Ama vermedi. Çünkü baktı, üzerinde yeni ve kıymetli bir elbise vardı ve hiç de fakire benzemiyordu. Hatta "Bu niçin dileniyor? Yaşı genç, sakat değil, elbisesi yeni. Bu halde dilenmek ona yakışır mı?" diye geçirdi kalbinden. O genç de ayrıldı oradan. Eli boş, boynu bükük ve kırık bir kalb ile. O gidince, pişman oldu böyle düşündüğüne. Peşinden koştuysa da göremedi onu bir daha. Kendi kendine; "Ey nefsim, niçin kırdın onu? Rabbimiz rızık gönderirken bakıyor mu kullarının günahına? Belki o, Allah'ın sevgili bir kuluydu" diye düşündü. Ve uyuyakaldı öylece. Rüyasında hazret-i Alî'yi "radıyallahü teâlâ anh" gördü. Yanında o fakir de vardı. Hazret-i Alî kendisine bakarak; - Niçin üzdün bu genci? Paran da vardı halbuki. Parası varken vermeyeni Allahü teâlâ sevmez, buyurdu. O anda uyandı uykudan. Eyvah! dedi, ben ne yaptım. Fırladı yataktan. Dünyalık nesi varsa, tamamını tasadduk etti fukaraya. Ve o gün yola çıktı. Bağdat medresesinde on beş sene ilim tahsil etti. Sonra Ebû Hafs-ı Haddad hazretlerini tanıdı evliyâdan. Ondan da tasavvuf dersi aldı. Ve kat kat yükseldi derecesi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Namazda kendinden geçerdi
16-05-2010 01:00
Müslim bin Yesar "rahime-hullahü teâlâ", tâbiîn-i izamdan olup, çok ibâdet yapardı. Kalbini Allah sevgisi sarmış, kul olmanın tadına varmıştı. Namazı öyle güzel kılardı ki, görenler hayran olur, ibret alırlardı bu büyük velîden. O, namaza durduğunda her şeyi unutur, sanki bu dünyadan çıkar, etrafında olan hadiselerden habersiz olurdu. Bir gün Basra'da bir camide namaza durmuştu ki, zelzele oldu birden. O sarsıntı ile bir direk yıkıldı. Ve kubbe çöktü. Cemaat can havliyle dışarı kaçtılar. Müslim bin Yesar hazretleri ise duymadı olanları. Devam etti namazına. Daha sonra cemaat, kendisini kurtarmaya geldilerse de sağ ve sâlim namaz kılarken gördüler kendisini. Şaşırdılar: Namazdan selâm verince; - Geçmiş olsun efendim, dediler. O hayretle sordu: - Neden, bir şey mi oldu? - Zelzele oldu, direk yıkıldı, kubbe çöktü, duymadınız mı bunları? - Hayır, ne zaman oldu bunlar? - Az önce. - Hiçbir şey duymadım. EN ÜSTÜN HASLET Bir gün bazı sevenleri; - Efendim, insandaki en üstün haslet nedir? diye sordular bu zâta. Cevabında; - En üstün haslet, kâmil akıldır, buyurdu. - O yoksa efendim? dediler. - Güzel edeb'tir, buyurdu. - O da yoksa efendim? - İstişare edilecek bir arkadaştır. - O da yoksa efendim? - Sükut etmektir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454
.Kâbe'yi görünce...
17-05-2010 01:00
Müslim bin Yesar hazretleri, bir sohbetinde; - Kâbe'yi ilk görünce yapılan duâ kabul olur, buyurdu. - Hikmeti ne efendim? dediler. - Çünkü Kâbe-i şerîf çok kıymetli bir yerdir. Ama müminin kalbi daha kıymetlidir. Zira Kâbe kul yapısıdır, kalb ise, Allah'ın kudretiyle var olmuştur. Onun için bir mümini görünce yapılan duâyı da Allahü teâlâ kabul eder. Sordular: - Nasıl duâ edelim efendim? - En güzel duâ, selâm'dır. Selâm verince ona duâ edilmiş olur. O da selâmı alınca, selâm verene duâ eder. KORKU VE ÜMİT Bir gün de sohbetinde; - Mümin hem ümitli olmalı, hem de korkmalıdır, buyurdu. Ve izah etti bunu: - Mesela Cehenneme bir kişi gidecek denilse, acaba o kişi ben miyim? diye korkmalı, Bir kişi Cennete gidecek dense, o kişi ben olabilirim diye ümitlenmelidir. Ve ekledi: - Büyüklerimiz; (Ümit ile korkuda müsavi, yâni eşit olmalıdır) buyuruyorlar. EN KIYMETLİ İŞ Bir gün de sohbetinde; - Gayemiz, bir kimseyi ateşten kurtarmaktır. Bundan daha kıymetli iş yoktur, buyurdu. Ve ekledi: - Değil ki insan, bir yılanı veya bir akrebi yanarken görsek, kurtarmaya çalışırız, öyle değil mi? - Elbette efendim, dediler. Buyurdu ki: - Halbuki Cehennem insan için yaratılmıştır. Şiddeti de bu dünya ateşinden binlerce defa daha fazladır. > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Beni bulamazsan, suya at!"
18-05-2010 01:00
Muhammed bin İsmail "rahime-hullahü teâlâ" Sırri-yi Sekati hazretlerinin talebesi olup, dokumacılıkla uğraşır, bunun için Hayrünnessac diye tanınırdı halk arasında. Çok zaman, Dicle'nin kıyısına gider, orada kendisine has yerde ibâdet yapardı. Bir gün nehir kıyısında ibâdet ediyordu ki, bez dokuduğu müşterilerinden biri geldi. Borcunu ödeyip sordu: - Efendim, bundan sonraki borcum için geldiğimde sizi bulamazsam, kime vereyim? Mübarek zât nehri gösterip; - Beni bulamazsan, şu nehre atıver, buyurdu. Adam şaşırmadı bu cevaba. Zira alışıktı böyle şeylere. - Peki efendim, deyip gitti. Birkaç gün sonra borcunu ödemek için geldi yine o yere. Fakat yoktu büyük velî. Getirdiği parayı nehre atıp gitti. Az sonra Hayrünnessac geldiğinde, Dicle'nin kıyısı balıklarla doldu birden. Her birinin ağzında birer para vardı. Su yüzüne çıkıp, onları teslim ettiler bu Allah dostu'na. LOKMANA DİKKAT ET! Bir gün, sevdiği bir talebesi; - Hocam, hallerim iyi değil. Ne yapayım? diye sordu bu zâta. - Lokmana dikkat et. Haram geçmesin boğazından, buyurdu. Ve ilave etti: - Bir yemek, gafletle pişer, isteksiz hazırlanırsa, onu yiyenin halleri bozulur. Günaha girmesi kolay olur. - Neden hocam? - Çünkü şeytan ve nefis karışır o yemeğe. - Ya istekli pişerse efendim? - O zaman şifâ olur. Onu yiyen, zevk alır ibâdetinden. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Eli kilitlendi!..
19-05-2010 01:00
Bir gün hırsızın biri Muhammed bin İsmail hazretlerinin arkasından sessizce yaklaşıp, cebinden bir miktar para aldı. Ama o paraları avcuna aldığında, elinin parmakları kilitlendi ânında. Çok uğraştıysa da, açamadı. Hiç böyle şey olmamıştı önceden. Düşününce anladı hatâsını. Yanlış kapı çalmıştı. Bin pişman olarak huzuruna gelip; - Affedin, dedi. Çok pişmanım. Mübarek zât sordu. - Hayrola neye pişmansın? - Cebinizden gizlice para çaldım. Ama parmaklarım kilitlendi, açılmıyor. Duâ edin de açılsın elim. Hayrünnessac, şifâ için duâ etti. O anda açıldı parmakları. Aldığı paraları iade edince; - Sende kalsın, buyurdu. Ama bir daha yapmamaya söz ver bana. Ellerine yapıştı: - Söz hocam. Bir daha yapmayacağım. NİÇİN NEŞEN YOK? Bir gün talebesinden biri geldi bu zâta. Ancak neş'esizdi. Mübarek zât anlayıp sordu hemen: - Bir sıkıntın mı var evlâdım? - Evet hocam. - Hayrola, neyin var? - Dünya sıkıntısı efendim. Biri bitip öteki başlıyor. Gence sevgiyle bakıp; - Evlâdım dert etme onları. Allahü teâlâ bize öyle bir nîmet verdi ki, dünyanın bütün sıkıntıları bize gelse, yine de bu nîmet yanında hiç kalır, buyurdu. Ve izah etti: - Hani insanın alnına bir sinek konar ya, elini kaldırsan uçup gider. - Evet efendim, - İşte bütün dünyanın sıkıntıları, o sinek gibidir aynen. Kavuştuğumuz îmân nîmeti yanında bu böyledir. www.gonulsultanlari.com
.Sıkıntıda beni hatırla!.."
20-05-2010 01:00
Cabir-el Kürdi "rahime-hullahü teâlâ", Hanbeli mezhebinin büyük âlimlerindendir. Keramet sahibi olup, nafakası gaibten verilirdi bu zâtın. Ne yiyip ne içtiğini kimse bilmezdi. Bir gün bir talebesi; - Efendim, izninizle uzun bir deniz yolculuğuna çıkacağım. Duânızı almaya geldim, diye arz etti. Cevaben; - Hak teâlâ sana selâmet versin. Yollarda bir sıkıntı olursa, o anda beni hatırla. Allah'ın yardımıyla imdadına yetişirim, buyurdu. Talebe; - Peki efendim, deyip ayrıldı. Aradan altı ay geçmişti ki, bu zât evinde ailesiyle otururken birdenbire ayağa fırladı. Sağa sola gidip eliyle de bazı işaretler yaptı ve oturdu yine. Evdekiler hiçbir şey anlamadılar. Merak edip; - Az önce niçin kalkıp oturdunuz? diye sordular. - Bir talebemiz denizde boğulmak üzereydi. Onu kurtardık, buyurdu. Bir ay sonra geldi o talebe. Hocasının elini öpüp; - Efendim, siz yardım etmeseydiniz, hepimiz boğulacaktık, dedi. Ve hadiseyi şöyle anlattı bir arkadaşına: Biz gemideydik ki birden rüzgâr çıktı bir gece. Dalgalar, sıra dağlar gibi geliyordu ard arda. Gemimiz tam batmak üzereydi ki, hocamı hatırlayıp, himmetini istedim. O anda geldi ve rüzgâra eliyle 'Dur!' işareti yaptı. Rüzgâr kesildi ânında. Sonra dalgalara yaptı aynı işareti. Dalgalar da kaybolup sütlimân oldu deniz. Ve kendisi kayboldu gözden. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Çok zengindi, ama...
21-05-2010 01:00
Ebû Muhammed Basri "rahime-hullahü teâlâ", zengindi, ama dünya sevgisini çıkarmıştı kalbinden. İnsanlar, akın akın sohbetine koşar, O da o Müslümanların kalblerine ilim, hikmet saçardı. Bir seveni anlatıyor: Ebû Muhammed ismini işitince, ziyaret etmek istedim. Ve aynı gün çıktım yola. O yere yaklaşınca, pek çok hayvan sürüleriyle karşılaştım. Ayrıca hurmalıklar, tarlalar, bağlar ve bahçeler. İlk rastladığım adama; - Bu hayvanlar ve bu bağlar kimindir? diye sordum. Cevabında; - Hepsi de Ebû Muhammed hazretlerinindir, dedi. Çok şaşırdım. "Bu nasıl velî ki, dünyalığı çok" diye düşündüm içimden. Bildiğime göre, Allah adamlarının malı mülkü olmamalıydı. "Öyle ise bu kişi velî değil" dedim kendi kendime. Hem bunları düşünüyor, hem de ilerliyordum yollarda. Bir taraftan da; "Bu kadar yolları boşa geldim" diyordum. Nihâyet ulaştım bu zâtın hânegâhına. Henüz kapısını çalmamıştım ki, bir hizmetçi gülümseyerek açtı kapıyı. Ve iltifatlarla aldı beni içeri. Ebû Muhammed hazretlerinin huzuruna çıkınca, elimde olmayarak, meyl etti kalbim ona. Bana, ismimle hitâb edip; - Yâ Ömer! Yol boyunca gördüğün o mal ve mülkler bize ait ise de, sevgileri yoktur kalbimizde. Çünkü kalb, Allah içindir, buyurdu. Ve ekledi: - Bir kalbte az bir dünya sevgisi olsa, o kimseye Hak teâlâ'yı tanımak nasib olmaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212)
.Şikâyet edecekti, ama...
22-05-2010 01:00
Kadib-ül ban "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir kişi vardı ki, hasedinden dolayı bu zâtı sevmez, büyüklüğünü inkâr ederdi. Bir gün; "Bu zât işi ilerletti, talebesi çoğaldı. Nereye gitsem, bir talebesi çıkıyor karşıma" diye düşündü. Sonra da; - En iyisi, gidip sultana şikâyet edeyim. Musul'dan sürgün etsin, ben de rahat edeyim, dedi kendi kendine. Ve bu niyetle çıktı evden. Birkaç adım atmıştı ki, biri çıktı karşısına: - Dur bakalım, nereye gidiyorsun? Cevap veremedi. - Kadib-ül ban hazretlerini sultana şikâyet edeceksin değil mi? Yine sustu. - Söyle bakalım, ne suçu var ki şikâyet edeceksin Onu sultana? Çok şaşırmıştı. Çünkü bu niyetini kimseye söylememiş, kalbinden düşünmüştü sadece. Ama dönmedi niyetinden. Saraya doğru birkaç adım atmıştı ki, başka biri çıktı karşısına. - Dur bakalım, nereye gidiyorsun? Sustu yine. - Sultana gidip hocamızı şikâyet edeceksin değil mi? İyi de, ne suçu var ki şikâyet ediyorsun? İyice şaşırmıştı: - Evet ama, ben bu niyetimi kimseye söylemedim. Siz ne biliyorsunuz bu fikrimi? - Bizi o büyük zât gönderdi. Allah'ın velî kulları kalbten geçenleri anlarlar. En iyisi vazgeç bu fikirden. Zaten vazgeçmişti adam. İstese de gidemezdi artık. Çünkü kalbine, bu zâta karşı inanılmaz bir sevgi dolmuştu. Geri dönüp, huzuruna gitti bu Allah dostu'nun. Özür diledi. Ve talebesi olmakla şereflendi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.
.En büyük düşman!..
23-05-2010 01:00
Kadib-ül Ban hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, insanın en büyük düşmanı, nefsidir, buyurdu. Dînin her bir emrinde, bu nefsi kırmak vardır ve nefis kırılırsa netice hayır olur. Sordular: - Nefsi nasıl kıralım efendim? - İstişare edin ki, bu, nefsi kırar. Zira nefis, istişare etmek istemez. "Ben de biliyorum" der. Yolda bir mümine rastlarsanız, önce siz selâm verin. Müsafaha ederken önce siz uzatın elinizi. Şöyle devam etti: - Kırıldığınız kimseden önce siz özür dileyin. Öfkelenmeyin, hâlim olun, çok çalışın, tembel olmayın ki, bunlar da nefsi kırar. Ve sordu onlara: - Nefsin, bizi en fazla aldattığı husus nedir, biliyor musunuz? - Bilmiyoruz, nedir hocam? - Her türlü anlaşmazlıkta; "Ben haklıyım" dedirtir bize. Ancak Resûlullah'ın tavsiyesi böyle değil. - Nasıldır efendim? - Tam tersidir. Her konuda haksızlığı kabul etmemizi, bilakis karşı tarafa "Sen haklısın" dememizi tavsiye ediyor. KUL HAKKI MÜHİM Bu zât bir sohbetinde; - Ey insanlar! Gaflete gelmeyin ki, âhirette hesaba çekileceğiz. Hele kul haklarında Peygamberlere bile korku gelir, buyurdu. Ve ilave etti: - Bir gıybet, bir iftira, gönül yıkma ve bir su-i zan sebebiyle niceleri Cehenneme atılır o gün. Sordular: - Ne yapmak lazım efendim? - Helâllaşmaktan başka çâresi yoktur. Mahşer günü pişman olmak istemeyen, bugün kul hakkına girmesin. Girdiyse de helâllaşsın! > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Hocanız nerededir?.."
24-05-2010 01:00
Kadib-ül ban "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir kimse vardı ki, yanında pehlivanlar gezdirir, bunları güreştirip nam yapardı. Yanında, kırk pehlivan vardı ki, bunları güreşte yenen kimse çıkmamıştı. Bu kişi bir gün Kadib-ül ban hazretlerinin memleketine geldi. Bu zâtın bir talebesine; - Hocanız nerededir? diye sordu. Talebe; - Falan göle gitmiştir, dedi. O dediği göle yaklaşınca, Kadib-ül ban hazretlerini, gölün ortasında bağdaş kurmuş oturuyor görüp; - Ey Kadib-ül ban! Benim yanımda kırk pehlivan var ki, bunları yenebilen bir kimse çıkmadı bugüne kadar. İsterim ki senin talebelerle de güreşsinler! diye seslendi. Mübarek zât, oturduğu yerden; - Benim talebelerimden çok zayıf, ufak tefek bir çocuk var. Git o çelimsiz çocuğa benden selâm söyle. Senin pehlivanlarla güreş tutsun, buyurdu. Adam, gururla geldi medreseye. O zayıf talebeyi görüp, hocasının sözünü nakletti kendisine. Çocuk, hocasının emrini alır almaz, - Emirleri baş göz üstüne, dedi. Bir taraftan da; "Ben ömrümde hiç güreşmedim. Mademki hocam emretmiş, öyleyse bir hikmeti vardır" diyordu. Çıktı er meydanına. Sanki kırk yıllık yağlı güreş pehlivanıydı. O kırk pehlivanın herbirini, bir hamlede tutup, sırt üstü yere serdi. Az sonra Kadib-ül ban hazretleri gelip; - Ne oldu? diye sordu mağrur adama. Ama konuşacak hâli yoktu zavallının. Çarpılmıştı sanki. Büyük velî ona bakıp; - Evliyâ himmeti dağı bile devirir. Senin pehlivanların ne ki, buyurdu. Adam acele terk etti bu havâliyi. > www.gonulsultanlari.co
.Deriden su kabı
25-05-2010 01:00
Macid-ül Kürdi "rahime-hullahü teâlâ", evliyânın büyüklerindendir. Pek çok kerameti vardı. Biri şöyle: Bir gün, bir dostu gelip; - Efendim! Tek başıma nafile hacca gitmek istiyorum, dedi ve duâ istedi bu büyük velîden. Ancak hiç azık almamıştı yanına. Zira azık alacak parası yoktu. Macid-ül Kürdi hazretleri, deriden su kabını ona uzatıp; - Bunu al, yolda çok işe yarar, buyurdu. Ve saydı kabın marifetlerini: - Bu, öyle kaptır ki, neye ihtiyacın olursa, içi onunla dolar. Mesela susadığında, içinde su bulursun. Acıkınca da yemekle dolar içi. Ve ekledi: - Abdest, gusül ve temizlik için de, yine su bulursun bu kabın içinde. Fakir çok sevinmişti. Bu kabı alıp, koyuldu hac yoluna. Gidip gelene kadar, bu kırba yetti ona. Acıkınca yemek buldu içinde, susayınca da su. EVLİYAYI SEVİNİZ! Bu zât bir sohbetinde; - Evliyâ zatları çok sevin. Zira sonsuz saâdetimiz bu sevgiye bağlıdır, buyurdu. Dinleyenler sordu: - Sevmenin şartı nedir efendim? - Söz dinlemektir. Eğer dinlemiyorsa, sevmiyor demektir. Ve misal verdi: - Mesela bir kimse Hak teâlâ'nın emirlerine uymuyorsa, "Allah'ı seviyorum" demesi doğru olmaz. Biri de Resûlullahın sünnetine uymuyorsa, onun da "Resûlullahı seviyorum" sözüne inanılmaz. Ve ekledi: - Kim de hocasını dinlemiyor ve "Hocamı seviyorum" diyorsa, yalan söylemiş olur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sofra ve yemekler
26-05-2010 01:00
Macid-ül Kürdi hazretlerinin oğlu anlatıyor: Babamla aynı evde kaldığımız zamanlarda kapımıza kim gelse, karnını doyurur ve giderdi sevinerek. Bir gün, yine birçok fakirler gelip çok aç olduklarını söylediler babama. Babam bana dönüp; - Gir şu küçük odaya. Oradaki sofrayı alıp buraya getir! dedi. Çok şaşırdım. Zira az önce o odadaydım ve yerdeki kilimden başka bir şey yoktu odada. Ama yine de itiraz etmedim. - Peki, deyip odaya girdim. Bir de ne göreyim. Mükellef bir sofra duruyor odanın ortasında. Üzerinde çeşit çeşit yemek ve meşrubat vardı üstelik. Getirip koydum fakirlerin önüne. Oturup bir güzel yediler. Ve Allah'a şükredip, babama da teşekkür ederek ayrıldılar. Az sonra, otuz fakir daha geldi. Babam, yine emretti bana: - Git şu odadaki sofrayı getir! Tereddütsüz girdim odaya. İkinci sofrayı da kucaklayıp getirdim misafirlerin bulunduğu yere. Onlar da yemekleri yiyip, geri gittiler. Ben alışıktım bunlara. Hiç yadırgamıyordum artık... RAHAT ETMEK İÇİN Bu zât bir sohbetinde; - Kardeşlerim, dünya ve âhirette rahat etmek, İslâmiyete uymaya bağlıdır, buyurdu. Ve açıkladı bunu: - Görünen görünmeyen bütün iyilikler, Resûlullah Efendimize tâbi olmaya bağlıdır. Fakat bu iş bilgi ister. İslâmiyet ilim dinidir. Bilmeden Müslümanlık olmaz. Resûlullaha uyabilmek için Onun dînini iyi bilmek gerekir. Bilmezsek nasıl uyacağız? www.gonulsultanlari.com
.Tüylü kanat
27-05-2010 01:00
Seyyid Abdülkâdir hazretlerinin yaşadığı Mültan şehrinde bir kemik hastalığı yayılmıştı. Ve bu derde yakalanan, ölüyordu. Bu zâtın talebesinden Gıyaseddîn adında bir genç, bir cuma gecesi Efendimiz aleyhisselâmı gördü rüyasında. Peygamberimiz, ona bir tüylü kanat verip; - Bu kanadı, seyyid Abdülkâdir'e ver. Hasta olan bir uzva bunu dokundurur ve o hastaya on İhlâs-ı şerîf okursa, Hak teâlâ şifâ yaratır, buyurdu. Gıyaseddîn uyandığında, Resûlullahın verdiği o tüylü kanat elindeydi. Seyyid Abdülkâdir hazretleri de böyle bir rüya gördü aynı gece. Resûlullah Efendimiz ona da; - Ey oğlum! Sana Gıyaseddîn'le bir tüylü kanat gönderiyorum. Onu, tarif üzere hastalara tatbik edersen Hak teâlâ onunla şifâ verir, buyurdu. Gerçekten o kanadın öyle çok faydası oldu ki, kısa zaman içinde hastaların sayısı azaldı ve hiç kalmadı. Ve artık o hastalık görülmedi o beldede. KARDEŞİM ÖMER Bu zât şunu anlattı sevdiklerine: Bir gün Peygamber Efendimiz, hazret-i Ömer'e; - Ey kardeşim Ömer, bana da duâ et, buyurmuştu. Hazret-i Ömer; - Ben bu kardeşim sözünden daha güzel, daha tatlı bir kelam duymadım, demiştir. Eshâb-ı kirâm; - Yâ Resûlallah, sizin de duâya ihtiyacınız var mı? diye sordular. Cevaben; - Siz duâ edin, faydası edene mi, yoksa edilene mi olur, o belli olmaz, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Zikir, İslâmiyete uymaktır
28-05-2010 01:00
Said bin Cübeyr "kuddise sirruh", ilmiyle amil olan büyük velîlerdendi. Günahlarını düşünüp çok ağlamasından, gözlerinin görmesi azalmıştı. Gece, Kur'ân-ı kerîm okurken bir azab âyetine rastlasa, onu tekrar tekrar okur, hıçkıra hıçkıra ağlardı. Bir gece de; (Ey mücrimler! Bugün sevdiklerimden ayrılınız!) âyet-i kerîmesini okumuş, sabaha kadar ağlamıştı. Bir gün Ona; - Zikir nedir efendim? dediler. Cevaben; - Zikir, İslâmiyete uymaktır, buyurdu. Ve açıkladı: - Yâni İslâmiyete tam uyan bir kimsenin her hareketi zikirdir. Eğer böyle değilse, eline tesbih alıp, binlerce Allah Allah Allah... dese de zikretmiş sayılmaz. EN MÜHİM VAZİFEMİZ Bir gün de bazı gençlere; - Bugün Müslümanların en mühim vazifesi nedir biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - En mühim iş, unutulmuş bir sünneti meydana çıkarmak ve İslâmiyeti yaymaktır, buyurdu. Sordular: - Yâni İslâmiyeti öğrenmek ve başkalarına öğretmek mi hocam? - Evet. Hadîs-i şerîfte mealen; "Unutulmuş bir sünnetimi meydana çıkarana yüz şehit sevabı vardır" buyuruldu. Sordular yine: - Burada Sünnet'ten kasıt nedir hocam? - Allahü teâlânın emir ve yasaklarıdır. Bunları önce kendimiz öğreneceğiz. Sonra da aile efradımıza öğreteceğiz. - Ya öğretmezsek efendim? - Öğretmezsek, çok pişman oluruz âhirette... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Seni ona götüreceğiz!.."
29-05-2010 01:00
Zamanın vâlisi, memurlarını gönderip huzuruna çağırttı Said bin Cübeyr hazretlerini. Memurlar geldiğinde, o namaz kılıyordu. Bitirince; - Niçin geldiniz? diye sordu. - Vâlimizin emridir. Seni ona götüreceğiz, dediler. Hiç itiraz etmeden, - Peki gidelim, buyurdu. Ve çıktılar yola. Bir müddet sonra bir kiliseye rastladılar. Kilisenin rahibi; - İçeri giriniz, dedi. Memurlar girdi, ama İbni Cübeyr hazretleri girmedi. Rahip seslendi Ona: - Ey Said, sen niçin girmiyorsun? - Ben Müslümanım. Kâfir kilisesinde Müslümanın ne işi var? - Ama dışarıda yırtıcı hayvanlar dolaşıyor. İçeri girmezsen, seni parçalarlar. - Rabbim beni korur. Zira onlar da Rabbimin bir mahlûkudur. Rahip öbürlerine dönüp; - Siz girin ve vahşi hayvanlara karşı oklarınızı gerip, bu zâtı bekleyin, dedi. Onlar kiliseye girip, gece boyu İbni Cübeyr hazretlerini gözlediler. Baktılar ki, hakikaten birçok vahşi hayvan gelip, İbni Cübeyr hazretlerinin yakınında durdular. Sonra daha yaklaşıp, uslu uslu oturdular. Hiçbir şey yapmadılar bu Allah adamı'na. Rahip bunu görünce; - Aman yâ Rabbî! Ne acayip şey. Ben ömrümde böyle bir şey görmedim. Demek ki yeryüzünde böyle büyük zatlar varmış, demekten kendini alamadı. Ve Şehâdet getirip Müslüman oldu. Ertesi gün yola devam edip, zâlim vâliye teslim ettiler bu Hak dostu'nu. Hiç suçu yokken hapsetti. Ardından da katlettirdi bu büyük velîyi. Kesik başı, kelime-i tevhidi söylüyordu... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Aç bu kulun gözlerini!.."
30-05-2010 01:00
Abdullah bin Mübarek "rahime-hullahü teâlâ", büyük İslâm âlimlerindendi. Bir gün, huzuruna bir âmâ gelip; - Efendim, duâ buyurun da gözlerim açılsın, diye rica etti. Kırmadı adamı. Ellerini açıp; - Yâ Rabbî, aç bu kulunun gözlerini, diye duâ etti. Ânında açıldı adamın gözleri. Dersine, günahkâr ve kötü huylu bir kimse de geliyordu ki, bir ara gelmez oldu derslere. Abdullah bin Mübarek hazretleri çok üzüldü onun derslere gelmeyişine. Yakınları; - Efendim, o kötü huylu biriydi, niye üzülürsünüz? dediler. Cevabında; - O zavallı bizden ayrıldı, ama kötü huyları ondan ayrılmadı. Halbuki yanımızda az daha kalsaydı, kötü huylarını burada bırakıp da tertemiz giderdi. Ona üzülüyorum, buyurdu. TAKVÂ YOKSA... Bu zât bir sohbetinde; - Bir kulun takvâsı yoksa, Hak teâlâ o kula zerre kadar kıymet vermez, buyurdu. Ve ekledi: - Yine din ilmi yoksa, onun da hiç değeri olmaz Hak katında. Ama sırf ilim de yetmez. Sordular: - Başka ne lazım efendim? - Eğer hilm sahibi değilse, yani insanlara yumuşak davranmıyorsa, o ilmin ona faydası olmaz, buyurdu. Ve ekledi: - Eğer mahlûkata merhamet etmezse, Allahü teâlâ da ona merhamet etmez. Şöyle bitirdi: - Halis mümin odur ki, her günahtan kaçınır. Kimseyi incitmez ve kalb kırmaktan titrer. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Bu merkebi bana sat!"
31-05-2010 01:00
Abdullah bin Mübarek hazretleri, bir zaman uzak bir sefere çıkmıştı ki, bir ara yol kenarında ölü bir merkep gördü. Yanında da biri oturmuş ağlıyordu. - Niçin ağlıyorsun? diye sordu ona. Adam gözyaşları içinde; - Ben fakir biriyim. Bu hayvanla iş yapıp geçimimi sağlıyordum. O da ölünce ne yapacağımı şaşırdım, dedi. Bu defa sordu ona: - Pekâlâ, bu hayvanı bana beşyüz dirheme satar mısın? Gözleri parladı adamın: - Satarım, ama ölü hayvanı ne yapacaksın? - Sen sıkıntıdan kurtul, kâfi, buyurdu. Ve beşyüz dirhemi verdi adama... Fakir, sevinerek döndü evine. O gece, Cenneti gördü rüyasında. Ölmüş merkebi, inci ve yakutlarla süslenmiş, yeşillikler arasında geziniyor, bir melek de onu gösterip; - Bu merkebin sahibine müjdeler olsun! diyordu. Fakir, sevinçle koştu meleğe: - Ey melek! O benim merkebimdi. - Evet senindi, ama öldüğüne ağladın ve sattın onu başkasına. Bak önünde ne yazıyor? Fakir bakınca, "Bu binek, Abdullah bin Mübarek'e aittir" yazısını okuyup, çok üzüldü. Ve uyandı uykudan. Anlamıştı hatâsını. Koşup yetişti Abdullah bin Mübarek hazretlerine. Ondan aldığı o beşyüz dirhemi kendisine uzatıp; - Ben satıştan vazgeçtim, dedi. Büyük velî tebessüm etti: - Bu geceki rüya için mi vazgeçiyorsun? - Evet. - Pekâlâ ben de vazgeçtim. Ama para sende kalsın. Musibete sabretmek lazım geldiğini anladın değil mi? - Evet, çok iyi anladım efendim. www.gonulsultanlari.
.Artık dersinize gelmeyeceğim!"
01-06-2010 01:00
Abdullah bin Mübarek hazretlerinin talebesinden Sehl bin Abdullah vardı ki, yakışıklı bir genç olup, çok takvâ sahibiydi. Bir sabah derse geldiğinde; - Artık dersinize gelmeyeceğim, dedi hocasına. Abdullah bin Mübarek hazretleri; - Niçin? diye sorunca da; - Bugün buraya gelirken, kapı önünde çok ayıp bir hadise vuku buldu, dedi. - Nasıl bir hadise evlâdım? O, sıkılarak arz etti: - Tam kapıya yaklaşmıştım ki, sizin evin kızları dama çıkmış, oradan bana seslenerek, "Gel! gel!" diye işaret ediyor ve her biri gülerek; "Benim Sehl'im! benim Sehl'im!" diye, beni kendilerine çağırıyorlardı. Büyük Velî anladı meseleyi. O gece talebeleri toplayıp; - Haydi Sehl'in cenazesine gidelim, buyurdu. Evine varınca, vefat etmiş olduğunu gördüler gerçekten. Talebeler çok şaşırıp; - Efendim, siz Sehl'in öleceğini nasıl bildiniz? diye sordular. Dünkü hadiseyi anlatıp; - Benim hiç kızım yok, Sehl'in o gördükleri, Cennet hurileriydi. Vefat edeceğini öğrenip, Onu kendilerine davet etmişler, buyurdu. İHLASIN ALAMETİ Bir gün de bazı dostları; - İhlâsın alameti nedir efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; - İhlâslı Müslümanı methetseler, hiç sevinmez. Çünkü Onun, insanlarla işi yoktur. O, yalnız Allah rızâsını düşünür. Onu kazanmaya bakar. Her işini, Allah emrettiği için yapar ve sevabını Ondan bekler, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bana zarar yapar mısın?"
02-06-2010 01:00
Abdullah bin Mübarek hazretleri, bir gün şunu anlattı sevdiklerine: Bir ateşperest ile birlikte bir yerde çalışıyorduk. Namaz vakti gelince; - Ben namaza duracağım. Bana bir zarar yapar mısın? diye sordum. Cevaben; - Hayır, söz veriyorum ki sana bir zarar yapmayacağım, müsterih ol, dedi. O böyle söyleyince, namaza durdum. Gerçekten de ahdinde durdu ve bir fenalık yapmadı bana. Sonra, onun ibâdet vakti geldi. O da, benden teminat istedi. Ben de ona; - İbâdetini rahat rahat yapabilirsin. Benden sana zarar gelmez, dedim. Fakat o, ateş yakıp da karşısında secdeye varınca dayanamadım. Din gayretim galebe çaldı. Tam üzerine hücum edecektim ki, o esnada bir ses duydum gaibten. - Söz vermiştin, ahdine vefa eyle! diyordu. Hemen geri çekildim. Ama o farkına varmış bu işin. Secdeden kalkınca; - Sen bana hücum edecektin ki, birden geri çekildin, dedi. Niçin öyle yaptın? Cevaben; - Rabbim beni îkaz etti, dedim. - Nasıl îkaz etti? - Söz vermiştin, ahdine vefa eyle! diye îkaz etti beni. O bunu işitince, Şehâdet'i okuyup Müslüman oldu. Sebebini sorunca; - Senin ilahının hak olduğunu anladım, dedi. Sordum: - Nasıl anladın? - Çünkü senin ilahın, düşmanı için dostunu azarladı. Onun hak mabud olduğunu bundan anladım. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454
.Namazda ne düşünürsünüz?
03-06-2010 01:00
Amir bin Abdullah "rahime-hullahü teâlâ", tâbiîn-i kirâmdan, bir büyük velîdir. Kalbi, Resûlullah'ın "aleyhissalâtü vesselâm" aşkı ile yanardı. Namaza durduğunda, kendinden geçer, tamamen sıyrılırdı dünya düşüncesinden. Çocuklarının sesini duymazdı. Bir gün Ona; - Efendim, siz namaza durunca, hatırınıza hiç dünya düşüncesi gelmez mi? diye sordular. Cevabında; - Allah'ın huzurunda iken başka şey düşünmek hiç uygun olur mu? buyurdu. - Peki namazda kalbinize ne gelir efendim? - Yarın mahşer günü Rabbime nasıl cevap veririm. Cennete mi giderim, yoksa Cehenneme mi? Bunları düşünürüm. Gündüzleri oruç tutar, gece namaz kılardı. Zira başka şeyden zevk almazdı. Ya ibâdet yapardı, ya da bir hizmet. Âhiret derdi ile dertlenmişti ki, ölüm ve sonrasını düşünürdü daima. ÇABUK SÖYLE, İŞİM ÂCİL Bir gün bir kimse Onu görüp istifade etmeye gelmişti. Baktı ki, namaz kılıyor. Başladı beklemeye. Büyük velî selâm verip, onu görünce; - Safâ geldin kardeşim. Bana bir şey diyeceksen çabuk söyle ki, işim acildir, buyurdu. Adam şaşırdı: - Hayırdır efendim. Bu kadar acil işiniz nedir ki? - Ölümü bekliyorum, buyurdu. Ve namaza durdu yine. Rûhunu, namazdayken vermeyi çok istiyor, bunun için namazdan çıkmak istemiyordu. Namazdayken vefat etti...
.Âhireti görsem de!.."
04-06-2010 01:00
Amir bin Abdullah hazretleri bir gün sevdiklerine; - Âhireti görsem de îmânımda ve ibâdetimde bir artma olmaz, buyururdu. Pek çok geceleri uyumaz, ölüm ve âhireti düşünürdü sadece. Hiç uyumayıp hep ağladığını görünce; - Niçin uyumuyorsunuz? diye sordular. Cevaben; - Cehennemin harareti uykumu kaçırıyor. Cehennem, yakmak için insan beklerken rahat uyuyanlara şaşıyorum, buyurdu. Bir cenaze görseydi, kendinden geçer, âhiret hallerini düşünürdü. Şöyle ki; Ölüm meleği rûhumu güç mü alır, kolay mı? Kabre girdiğimde mezarım vücudumu sıkıp da kemiklerimi birbirine geçirir mi? Sual meleklerine nasıl cevap veririm? Amel defterim sağımdan mı verilir, yoksa solumdan mı? Hep bunları düşünüp, kendinden geçerdi. Ağlayıp yaş akardı gözlerinden. ÂHİRETTE EN ZOR ŞEY Bir gün bazı sevdiklerine; - Âhirette en zor şey nedir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz, nedir efendim? dediler. - En zor şey, kul hakkıdır, buyurdu. Sordular: - Neden zordur efendim? - Çünkü Allahü teâlâ kendisiyle ilgili günahları affedebilir, ama kul hakkını affetmez. - Peki ne yapalım hocam? - Şimdiden helâlleşin. Alacaklı olsanız da "Âhirette alırım" demeyin. Helâl edin gitsin. Âhirete bir şey kalmasın. - Neden efendim? - Çünkü hiç belli olmaz. Belki de o haklı, siz haksızsınız. Her şeyin doğrusu o gün meydana çıkacak ve o gün, kendini "alacaklı" zanneden nice kimseler, "borçlu" çıkıp hüsrana uğrayacaktır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ama ben istemiyordum!.."
05-06-2010 01:00
Behlül Dânâ "rahime-hullahü teâlâ", Harun Reşid devrinde yaşayan hâl ehli bir velîdir. Aslen Kûfeli olup, Bağdat'ta yaşadı. Harun Reşid, bu zâtı kıymetli tutuyor, nasihatleri ile ferahlıyordu. Bir gün Onu görünce; - Ey Behlül, nicedir seninle görüşmek istiyordum, dedi. O ise hiç oralı olmayıp; - Ama ben hiç istemiyordum, buyurdu. Harun Reşid kızmadı buna. Hatta hoşuna gitti ve; - Bana biraz nasihat eder misin, dedi. Behlül Dânâ; - Sana ne diyeyim ey hükümdar, bir şu sarayına bak, bir de kabristana. Bundan ibret alamayan, başka neden alır ki? Ölümden daha büyük nasihatçi yoktur, buyurdu. Ve devam etti: - Ey müminlerin emiri! Yarın huzur-u ilâhî'ye çıkacak, her amelinden hesaba çekileceksin. Verecek cevabın varsa iyi, yoksa otur da cevap hazırla! BEN HENÜZ GENCİM Bir gün de, bir genci görüp; - Ömür, çok kıymetli bir sermayedir, buyurdu. Onu boşa geçirme. Genç umursamadı: - Ben henüz gencim efendim. Mübarek acıyarak baktı ona: - Bu gençlik böyle devam eder mi sanıyorsun? - Etmez mi efendim? - Etmez tabii. Vaktiyle ben de senin gibi gençtim. Ama bak, şimdi yaşlandım. Geçmişte boşa geçirdiğim zamanlarıma üzülüyorum. O günleri arıyor, ama bulamıyorum. Delikanlı sordu: - O günleri bulsaydınız, ne yapardınız? - İslâmiyeti öğrenir, başkalarına da öğretirdim. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ona söyle, işimize karışmasın!"
06-06-2010 01:00
Behlül Dânâ hazretleri, şehirde dolaşıp, rastladığı kimselere nasihat ediyor, yanlış iş yapanları görürse, îkaz ediyordu. Bu hâl, çoklarının hoşuna gitse de rahatsız olanlar da vardı. Bunlardan birkaçı Halîfeye gidip; - Behlül'e söyleyin, işimize karışmasın. Bizim günahımızdan ona ne. Her koyun, kendi bacağından asılır, dediler. Harun Reşid, hazret-i Behlül'ü saraya çağırıp; - Ey Behlül, halk senden şikâyetçi, dedi. Hazret-i Behlül sordu: - Ne diyorlar? - İşimize karışmasın. Her koyun, kendi bacağından asılır, diyorlar. - Pekâlâ, deyip çıktı saraydan. Birkaç koyun alıp, kesti onları. Ve bacaklarından astı her birini bir sokağın başına... İnsanlar bunu görüp; - Ne olacak, deli işte! dediler. Fakat, birkaç gün sonra etler kokmaya başlayınca iş değişti. Pis koku, giderek dayanılmaz hâl aldı artık. Öyle ki, kötü kokudan insanlar nefes alamaz hâle gelmişlerdi. Hatta kokudan mahallede durulmaz olmuştu ki, halîfeye koştular yine. - Ey halîfe, Behlül'e söyleyiniz. Astığı koyunların kokusundan bizar olduk, dediler. Harun Reşid, çağırdı hazret-i Behlül'ü. - Ey Behlül, halk senden şikâyetçi. - Neden şikâyetçilermiş? - Köşe başlarına astığın koyunlardan. - İyi ama onların dediğini yaptım ben. Her koyunu kendi bacağından astım. Niye şikâyet ediyorlar ki? - Ama pis kokudan rahatsız olmuşlar. - Evet, ben de onu anlatmak istedim onlara. Demek ki, bir kötünün zararını, bütün bir mahalle halkı çekermiş. Herhalde anlamışlardır!.. www.gonulsultanlari.com Tel
.Bir günah işlemişim ki..."
07-06-2010 01:00
Behlül Dânâ "rahime-hullahü teâlâ", hâl ehli bir velî idi. Çocuklar, taş attılar bir gün kendisine. Bir taş vücuduna isabet etti ve kanattı orasını. Buna rağmen kızmayıp; - Ey çocuklar! Attığınız taşlar vücudumu kanattı. Ama bu da Allah'tandır. Bir günah işlemişim ki bu iş geldi başıma, dedi. Çocuklar mahcup oldu. Ve özür dilediler kendisinden. Bir gün de, bu zâtı kabristanda, kabirler arasında otururken görüp; - Ey Behlül! Ne ararsın bu kabristanda? dediler. Cevaben kabirleri gösterip; - Bana hiç eziyet etmeyen ve gıybetimi yapmayan şu insanlarla oturuyorum, buyurdu. NİYET ÇOK MÜHİM Bu zât bir gün de; - Ey insanlar! Her işi yaparken niyetinize dikkat edin! Niyetiniz halis olsun. Yâni her işinizi sırf Allah rızâsı için yapın. Kulların da beğenmesini düşünmeyin, buyurdu. Ve ekledi: - Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Müminin niyeti, amelinden hayırlıdır" buyuruyor. BİLMEDEN OLMAZ Bir gün de bazı insanlara; - Bilmeden Müslümanlık olmaz. Dünya ve âhirette rahat etmek için, dînimizin bildirdiği şeyleri öğrenmek, bilmek ve bunların gereğini yerine getirmek mecburiyetindeyiz, buyurdu. Ve ilave etti: - İslâmiyeti bilmeyen ve tatbik etmeyen bir kişi, evliyâlık yolunda bulunmaya kalkarsa, sapıtır. Hatta şeytan çalar onun îmânını. www.gonulsultanlari.
.Ben o işe karışmam!.."
08-06-2010 01:00
Bir zaman Bağdat'ta müthiş pahalılık olmuş, gittikçe şiddetlenen bu musibete halkın tahammülü kalmamıştı ki, Behlül Dânâ hazretlerine gidip; - Ey Behlül! Duâ et de şu belâ üstümüzden kalksın, dediler. Cevaben; - Vallahi ben bu işe karışmam, buyurdu. - Neden efendim? - Demek ki, biz buna lâyıkmışız. Zira biz günahlardan kaçınıp, Rabbimizin emrettiği gibi yaşasaydık, bir buğday tanesi, bir dinar olsa bile hiç sıkıntı çekmezdik. DÜNYA VE ÂHİRET Bir gün de bazı insanlara; - Bu hayat, bir hayaldir, yahut sanki bir rüya. Bu faniye aldanan, huzur bulamaz. Aklı olan, ona gönlünü kaptırmaz, buyurdu. Şöyle devam etti: - Sadece dünya için çalışana, Allah dünyalık muradı ne ise onu verir. Ama âhiret için çalışana, ikisini de ihsan eder. İkisini de elde etmek isteyen, her ikisinden de mahrum kalır. Dinleyenler; - Pek iyi anlamadık, dediler. Daha iyi anlatmak için etrafına bakındı. Bir kalas gördü yerde. Kalasın bir ucuna geçti ve kaldırıp yere koydu. Sonra, öbür ucuna geçip kaldırdı ve koydu. Her iki tarafı da kolayca kaldırıp koymuştu. İnsanlar merak içinde Onun ne yaptığına bakıyorlardı ki, bu defa kalasın tam ortasına geçti ve kaldırmaya çalıştı. Ama oynatamadı yerinden. Gücü yetmemişti. Doğrulup sordu: - Şimdi anladınız mı? - Evet, çok iyi anladık, dediler... > www.
.İhtişamla geliyordu
09-06-2010 01:00
Behlül Dânâ "rahime-hullahü teâlâ", zamanında halîfe Harun Reşid hac yoluna çıkmıştı bir sene. Dönüşte debdebe ve ihtişamla Bağdat'a giriyordu ki, hazret-i Behlül önüne çıkıp; - Ey Harun! diye seslendi. Halîfe, yüzündeki perdeyi kaldırıp; - Buyur ey Behlül, bir arzun mu var? diye sordu. Cevaben; - Ey Harun! Allah'ın Habîbi Beytullah'tan dönerken senin gibi yapmazdı, buyurdu. Halîfe sordu: - Nasıl yapardı yâ Behlül? - O, bir tek kızıl deveye biner, başı önünde, mütevâzı olarak gelirdi. Sen de bu usule riâyet edersen Hak teâlâ indinde kıymetli olursun. Zira kullara karşı gurur, mümine yakışmaz. Alçak gönüllü olmak yakışır, dedi. Ve sordu yine: - Ey Harun! Bağdat'a giriyorsun. Peki Beytullahtan halkına ne hediye getirdin? Harun Reşid merak etti: - Onlar nedir ki yâ Behlül? - O hediye, Allah ve Resûl'ünün sevgisidir. Eğer halkına bunu verebilirsen, en güzel hediyeyi getirmiş olursun onlara. Harun Reşid, ağlamaya başladı. Ve rica etti: - Devam et yâ Behlül. Buyurdu ki: - Ey Harun! Sen bir hükümdarsın. Sakın adaleti elinden bırakmayasın. Mülkünde bir mazlum zulüm görse, onu yarın senden sorarlar. Harun, Ona bir kese altın uzatıp; - Lütfen şu hediyemi kabul et, dedi. Ancak o kabul etmeyip; - Ey hükümdar! Bunu, ihtiyacı olana ver, dedi. Ve ayrılıp gitti. Halîfe de gözyaşları içinde yoluna devam etti... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Damda ne arıyorsun?.."
10-06-2010 01:00
Behlül Dânâ "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir kişi dînin emirlerine uymaz, ama; "Yâ Rabbî, bana Cennetini nasib eyle" diye duâ ederdi. Bir gece yine böyle duâ edip uyumuştu ki, damda tıkırtılar işitti. Uyanıp, dama çıktı merakla. Gördü ki, biri damda dolaşıyor. Seslendi ki: - Ey kişi, damda ne arıyorsun? Hazret-i Behlül cevap verdi: - Devem kayboldu da onu arıyorum. Sesinden tanıdı Onu: - Sen misin Behlül? - Evet benim. - İyi ama kaybolan deve hiç damda aranır mı? Hazret-i Behlül; - Peki yattığın yerden Cennet istemek olur mu? dedi. Sen, ibâdet etmeden Cenneti istiyorsun. Bu, daha abestir. EN ÇOK NE VAR? Bir gün de Harun Reşid'e; - Ey halîfe! Yerin altında, yerin üstünde ve gökyüzünde en çok ne vardır? diye sordu. Harun Reşid biraz düşünüp; - Yer altında en çok ölüler, yerin üstünde bitki ve hayvan, göklerde ise en çok olan melekler'dir, dedi. Hazret-i Behlül başını kaldırdı: - Hayır, bilemedin. - Peki sen söyle bakayım. - Yer altında çok olan, ölüler değil, ölülerdeki pişmanlık'tır, dedi. Zira her ölü; "Keşke daha çok ibâdet etseydim" der ve üzülürler. Ama hiç faydası olmaz. Harun Reşid sordu: - Peki yer üstünde çok olan nedir? - Yer üstünde çok olan, insanların hırs ve tamahları, yâni uzun emellere sahip olmalarıdır. Göklerde ise meleklerden daha çok âdil hükümdarların kazandığı sevaplar vardır... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Korkunç tehlikeler!..
11-06-2010 01:00
Bir gün, Hasan-ı Basri hazretlerinden, sevdiği bir genç nasihat istemişti. Ona sevgiyle bakıp; - Evlâdım, sen Rabbinin emrini aziz tut ki, Allah da seni aziz tutsun. Önünde çok korkunç tehlikeler var, buyurdu. Delikanlı merak etti: - Ne gibi tehlikeler efendim? - Ölüm, kabir ve mahşer, sonra mizan, sırat ve Cehennem. Bu tehlikeli geçitlerden geçeceksin. Ya kurtulur, Cennete girersin, ya da düşersin Cehennem ateşine, buyurdu. Ve ekledi: - Akıllı insan, hesap günü gelmeden, hesabını gören ve cevaplarını hazırlayandır. NİÇİN GÜLÜYORSUN? Bir gün de bir grup genci gördü ki, içlerinden biri kahkahayla pek fazla gülüyordu. O gülen genci yanına çağırarak; - Hayırdır evlâdım, buyurdu. Bu kadar çok güldüğünü görünce merak ettim. Yoksa âhirete îmânla gittin de ona mı seviniyorsun böyle? Genç büktü boynunu: - Hayır efendim. - Kabir azabından mı kurtuldun? - Hayır. - Yoksa Mizanda amellerin tartıldı da sevapların ağır mı geldi? - O da değil efendim. - Sırat köprüsünü mü selâmetle geçtin yoksa? - Hayır efendim. Buyurdu ki: - Öyleyse bu kadar kahkaha nedir evlâdım? Bir insanın önünde bu kadar tehlikeler varken nasıl böyle sevinir, nasıl böyle çok güler? Genç almıştı alacağını. Ondan sonra hiç gülmedi artık. Tövbe edip yöneldi Allah'a... www.gonulsultanl
.Âhirete hazırlan!
12-06-2010 01:00
Hasan-ı Basri hazretleri, nasihat isteyen bir gence; - Âhirete hazırlık yap evlâdım. Ecel, herkesi bir gün yakalar. Günahtan çok sakın ki, günahın karşılığı, o gün ateş olur, buyurdu Ve sordu ona: - Bir yılanı ateşte görsen ne yaparsın? - Hemen kurtarırım efendim. - Öyleyse sen kendini de ateşe atma evlâdım. Cehennem insanlar için yaratıldı. Delikanlı sordu: - Yanmaktan nasıl kurtulurum efendim? - Doğru îmân sahibi olursan, yanmazsın Cehennemde. DÜNYA ÜÇ GÜNDÜR Bir gün de bir sevdiğine; - Dünya üç gündür, buyurdu. Dün, bugün ve yarın. Dün gitti, geri gelmez. Yarın henüz gelmedi, belki de gelmeyecek. Öyleyse bugünü değerlendir. Şöyle devam etti: - Dostunun çokluğuna da güvenme. Zira öldüğünde yalnız kalacaksın. Kabre yalnız girersin, yalnız dirilirsin. Münker ve Nekir'e, yalnız cevap verirsin kabirde. Sözüne devamla; - Hesap ve Mizanda da yalnız olur ve yalnız çıkarsın Sırat'ın üzerine. Sana buralarda yoldaş olacak bir tek şey var. - O nedir efendim? - İhlâs ile yaptığın amellerindir. KİMSEYİ AYIPLAMAYIN! Bir gün de; - Kimseyi ayıplamayın. Yoksa aynı hatâyı siz de işlersiniz, buyurdu. Ve ilave etti: - Hadîs-i şerîfte mealen; "Bir kimse bir Müslümanı, tövbe ettiği bir kusurundan dolayı ayıplarsa, o kimse o kusuru işlemeden ölmez" buyuruluyor... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir gün öleceğiz!.."
13-06-2010 01:00
Hasan-ı Basri "rahime-hullahü teâlâ", bir dostunun cenazesine gitmişti. Kabir başında ağlayıp, çok gözyaşı döktü. Sonra başını kaldırıp; - Ey Müslümanlar! Sonunda hepimizin yeri işte şu mezar. Dünya konaklarının sonu olan bu kabir, âhiret menzillerinin ilkidir, buyurdu. Ve ekledi: - Bir Müslüman madem bir gün şu mezara girecekse, nasıl günah işleyebilir? Onu dinleyince cemaat da ağladı. Uzun müddet gözyaşı döktüler. ÖYLE ÇOK AĞLADI Kİ... Bir gün, dam üstünde namaz kılıyordu. Secdeye gittiğinde ağlamaya başladı. Öyle ki, gözyaşları damın kenarından aşağıya aktı. O sırada alttan biri geçiyordu. Gözyaşları üzerine damladı. KENDİNİZİ KUSURLU BİLİN! Bir gün de sevdiklerinden biri; - Efendim, bize bir hadîs-i şerîf okur musunuz, diye rica etti. - Pekâlâ! buyurup, "Kendilerini kusurlu bilenlere, helâlden kazanıp hayırlı yerlere sarf edenlere, dînini öğrenip öğrendiğiyle amel edenlere, işlerini Allah için yapanlara müjdeler olsun" hadîs-i şerîfini okudu. MÜSLÜMANIN ŞİARI Bir gün de; - Müslümanlık kısaca nedir efendim? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Allahü teâlânın emir ve yasaklarına saygılı olmak ve O'nun mahlûklarına acımaktır, buyurdu. - Müslümanın şiarı nedir efendim? - Güleryüz, tatlı dildir. Münafıklar, çatık kaşlı ve asık suratlı olurlar. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kan vardı tabağında!..
14-06-2010 01:00
Habîb-i Acemi "rahime-hullahü teâlâ", gençliğinde çok zengin olup, parasını faizle verirdi insanlara. Bir gün eve geldi. Tam sofraya oturmuştu ki, kapıya bir fakir gelip; - Allah rızâsı için yiyecek bir şeyler verin, diye yalvardı. Genç Habîb; - Yemek yok! deyip, kapattı kapıyı. Fakir, mahzun halde dönüp gitti. O, yemek için sofraya geldiğinde, yemek değil, "kan" vardı tabağında. Şaşırdı, duygulandı. Bunun, bir îkaz-ı ilâhî olduğunu anladı. "Keşke kovmasaydım" dedi içinden. Hasan-ı Basri hazretlerinin "rahime-hullahü teâlâ" büyük velî olduğunu biliyordu. Ona gitmek için çıktı evden. Yolda oynayan çocuklara rastladı. Onu gören çocuklar, oyunu bırakıp kaçışmaya başladılar. Kaçarken de birbirlerine; - Kaçın, kaçın! Şu gelen faizcidir. Ayağından kalkan toz üstümüze bulaşmasın! diyorlardı. Bu sözler bir ok gibi saplandı sinesine. Nihâyet Hasan-ı Basri hazretlerinin huzuruna varıp, sohbetini dinledi. İlk sohbette, pişman oldu hallerine. Kalbinden; "Yâ ilâhî, günahım pek çoktur, ama senin af ve mağfiretin de sonsuzdur. Beni affet", diye yalvardı. Eve dönerken çocuklara rastladı yine. Onu görüp kaçışmaya başladılar. Kaçarken de birbirlerine, - Kaçın, kaçın! Bu gelen, tövbekârdır. Bizim ayağımızdan kalkan toz o mübarek zâtın üzerine bulaşmasın! diyorlardı. Sonra ona borçlu olanları gördü. Borçlular, onu görünce yollarını değiştirdiler. O, bunu fark edince; - Kaçmayın! Kaçmayın! Bu gelen, başka Habîb'tir. Nasıl siz şimdi ondan kaçıyorsanız, bundan sonra o sizden kaçacak! diye seslendi arkalarından. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ben buna lâyık değilim!.."
15-06-2010 01:00
Habîb-i Acemi hazretlerinin bir kulübesi vardı ki, orada gece gündüz ibâdet ederdi. Bir gece, elbisesinin söküğünü dikiyordu ki, iğnesini düşürdü elinden. O anda gün gibi aydınlandı kulübe. İğneyi kolayca görüp aldı. Ama çok utanmıştı. Yüzünü elleriyle kapatarak; - Affet yâ Rabbî, ben buna lâyık değilim, dedi. Ve ağladı hayâsından... NE DERDİ VAR ACABA? Bir komşusu anlatıyor: Ben her gün akşam eve vardığımda, ağlama seslerini işitirdim komşumuzun. Kendi kendime; "Acaba ne derdi var ki böyle ağlıyor?" der, sabah uyandığımda, yine ağladığını duyardım. Bir gün, hanımından; - Komşunun ne derdi var? diye sordurdum. Cevabında; - Bizim bey, hep ölümü düşünür. Akşam olunca; "Sabaha çıkar mıyım?" diye düşünüp ağlar. Sabah olunca da; "Akşama çıkar mıyım?" der, yine ağlar, dediler. EN ZOR İŞ NEDİR? Bir gün sevdiklerine; - Bu dinde en zor iş nedir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - Bu dinde en zor iş, "doğru yol"u bulduktan sonra o yoldan hiç ayrılmamaktır. Nitekim Hud suresinde, Peygamber Efendimize "aleyhissalâtü vesselâm"; "Emr olunduğun doğru yolda sabit kadem ol. O yoldan ayrılma!" mealindeki âyet-i kerîme inince, Efendimiz aleyhisselâm; "Hud suresi, sakalıma ak düşürdü" buyurmuşlardır. > www.gonulsultanlari.com
."Hiç hatırlayamadım"
16-06-2010 01:00
Habîb-i Acemî hazretlerine bir gün, bir kimse gelip; - Benim, senden yüz dirhem alacağım var, dedi. Ve istedi bu parayı. Mübarek zât cevaben; - Hiç hatırlayamadım. Yarın gel, bir çâresine bakalım, buyurdu. Adam gitti. O gece, iki rekat namaz kılıp; "Yâ ilâhî, bu kimse doğru diyorsa, bu borcu ödemem için bana kolaylık ver. Eğer yalan söylüyorsa, onu sana havale ettim" diye niyazda bulundu. O sabah, felç oldu adam. Hazret-i Habîb bunu işitip ziyaretine gitti. O, bu velî zâtı görünce; - Ne olur affet. Nefsime uyup yalan söyledim. Aslında senden alacağım yoktu. Bu cezayı hak ettim, dedi. Ayrıca; - Ey Habîb, şifâ için bana duâ eyle, diye yalvardı. Büyük velî acıdı yine ona. - Yâ ilâhî, buna şifâ ver, diye duâ etti. Adam o anda şifâ buldu. Ve fırlayıp kalktı ayağa. Sanki hiç hasta olmamıştı. ALLAHI SEVMEK İÇİN Bu zât, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, Allahü teâlâyı sevmek için, O'nun düşmanlarını sevmemek gerekir ki, buna, "hubb-i fillah" ve "buğd-i fillah" denir, buyurdu. Ve ilave etti: - Kalbiniz Allah'tan başka bir şeye meylederse, hasta demektir, onu tedavi edin. Sordular: - Nasıl tedavi edelim efendim? - Kalbi hasta olmayanlarla beraber olun. Onların sohbetini dinleyin, onların kitaplarını okuyun. Allah sevgisi, Allah adamlarının kalbinde olur. Onlara yakın olanlar da pay alır bu nîmetten... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hasan-ı Basri'yi gördün mü?"
17-06-2010 01:00
Bir gün, zâlim Haccac; - Gidin, Hasan-ı Basri'yi bulup bana getirin! diye emretti adamlarına. Adamlar, Hazret-i İmamı köşe bucak her yeri aradılarsa da bulamadılar. Habîb-i Acemi hazretlerinin Fırat'ın kıyısında bir kulübesi vardı ki, Hasan-ı Basri hazretleri de oraya saklanmıştı. Haccac'ın adamları Onu bulamayınca; - Her yere baktık. Bakmadığımız, sadece Habîb'in kulübesi kaldı. Olsa olsa oradadır, diyerek, acele o kulübeye geldiler. Hazret-i Habîb karşıladı onları. - Buyurun, bir şey mi var? - Ey Habîb, Hasan-ı Basri'yi gördün mü? - Evet gördüm, ne olacak? - Öyleyse çabuk söyle yerini. Eliyle kulübeyi gösterdi onlara: - İşte şu kulübemde. Girip bakın! Adamlar, bir sevinçle daldılar içeri. Ancak me'yus olarak çıkıp; - İçeride Hasan yok, dediler. Mübarek zât sâkin sâkin; - O, şu anda içeride. Siz göremiyorsanız ben ne yapayım, buyurdu. Adamlar, hayretle birbirlerine bakıp; - Herhalde göremedik, dediler. Ve tekrar daldılar içeri. Lâkin kızgın olarak çıktılar ve; - Ey Habîb, sen ya yalan söylüyorsun, ya da bizimle alay ediyorsun, dediler. Ve me'yus olarak dönüp gittiler. Onlar gidince, Hasan-ı Basri hazretleri; - Ey Habîb! İyi biliyorum ki, senin bereketinle beni göremediler. Ne yaptın bunun için? diye sordu. Cevaben; - Âyet-el kürsi ve İhlâs suresini okuyup, "Yâ ilâhî, bu sureler hürmetine, hocamı onlara gösterme!" diye duâ ettim, dedi. O da cevaben; - Hakikaten, adamların elleri bana değiyordu da, yine de göremiyorlardı, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel:
.O bizi mahrum bırakmaz"
18-06-2010 01:00
Habîb-i Acemi "rahime-hullahü teâlâ", Fırat Nehri kıyısında bir kulübe yapıp, orada kendini ibâdete vermiş ve bu sebeple evini ihmal etmişti birkaç gün. Hanımı, bir gün kendisine; - Ey Habîb, hiç erzakımız kalmadı, dedi. O, cevap vermeyip; - Ben çalışmaya gidiyorum, diyerek çıktı evden. Doğruca kulübesine geldi. Ve akşama kadar ibâdet etti yine. Akşam eve gelince; - Hanım üzülme. Zira öyle bir zâta hizmet ediyorum ki, çok cömert, pek kerîm ve şefkati boldur. Bugün, Onun hizmetinden hiç ayrılmadım. Bir şey istemeye de utandım, dedi. Ve ekledi: - Ama ümit ediyorum ki, O bizi mahrum bırakmaz. Birkaç gün böyle geçti. Ve bir akşam, üzgün, mahzun ve mahcup halde eve yaklaşıyordu ki, "nefis yemek kokuları" geldi burnuna. Kapıyı çalmadan, zevcesi karşıladı. Neşeli görünüyordu: - Efendi, hizmet ettiğin o zât, gerçekten ne kerîm ve ne cömert bir zatmış, dedi sevinçle. Sordu Hazret-i Habîb: - Hayrola ne oldu ki? - Daha ne olsun. Öğle üzeri beyazlar giyinmiş, yüzleri parlayan birileri geldi evimize. Her biri erzak yüklü çuvalları sırtlamışlar ki, un'dan, tâ et'e kadar, her şey vardı içinde. - Peki bir şey demediler mi? - Demez olurlar mı. "Bunları, beyinin hizmet ettiği o zât gönderdi" dediler. Ayrıca; "Habîb hizmetini arttırırsa, biz de onun ücretini arttırırız" diye haber göndermiş o zât. Hakikaten ne kerîm, ne cömert zatmış. Gönderdiği bu erzak, bize aylarca yeter. Aman Habîb, Onun hizmetinden sakın ayrılma. Zira böyle kerîm zât bir daha bulamazsın. www.gonulsultanlari.com
.Hangi güzel yüzdür ki!..
19-06-2010 01:00
Davud-i Tai hazretleri, İmâm-ı âzam hazretlerinin talebesidir. Kanaat ehli olup, çok ibâdet yapardı. Para ve dünya malı hiç yoktu gönlünde. Haram ve şüphelilerden kaçınır, gece gün Rabbine ibâdete sarılırdı. Gençliğinde bir kadından; Hangi güzel yüzdür ki, toprak olmadı? Hangi tatlı gözdür ki, yere akmadı? Beytini işitince, şuuru altüst oldu. Ve çok ağladı. Doğruca İmâm-ı âzam hazretlerinin huzuruna vardı ve işittiği bu beyti arz edip; - Efendim, ben şimdi ne yapayım? diye sordu. Hazret-i İmam; - Önce İslâmiyeti öğren, buyurdu. Onun emriyle, bütün ilmihal bilgilerini öğrenip, buna göre düzeltti hâlini. Yirmi sene hazret-i İmam'ın dersine devam etti. Zahiri ilimlerde mütehassıs oldu. İslâma öyle kuvvetli sarıldı ki, hayâtı örnek oldu çok Müslümana. Sonraları uzleti tercih etti. Ancak İmâm-ı âzam hazretleri bunu haber alınca evine teşrif edip; - İnsanlar arasına gir. Talebe kardeşlerin arasına gel, fakat hiç konuşma, sadece dersine çalış, buyurdu. Hazret-i Davud; - Peki efendim, dedi. Ve bir sene müddetle hiç konuşmadan Hazret-i İmam'ın dersine devam etti. İmâm-ı Ebû Yusuf, İmâm-ı Muhammed ve İmâm-ı Züfer "rahime-hümullahü teâlâ" hazretleriyle de münasebet kurdu. Durup dinlenmeksizin çalıştı. Ama hiç konuşmuyordu. İmâm-ı âzam hazretlerinin emrine uyunca, mânevî derecesi de kat kat yükseldi. Kendisi bu konuda; - Bir sene çalışmam, otuz yıllık ibâdete denk oldu, demiştir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Niçin acele gidersiniz?.."
20-06-2010 01:00
Davud-i Tai "rahime-hullahü teâlâ", evliyânın büyüklerindendir. Nefsiyle mücadele ederek, evliyâlık yolunda kemale gelmişti. Dışarı pek çıkmazdı. Ancak namaz için camiye çıkar, kılınca da çok acele eve dönerdi hemen. Bir gün kendisine; - Niçin böyle acele ediyorsun? diye sordular. Cevabında; - Beni bekleyenler var, buyurdu. - Sizi kim bekliyor efendim? - Kabristandakiler, buyurdu. Sonsuz yolculuğa hazırlık yapmam gerekiyor. Onun için acele gidiyorum. KİMİNLE KONUŞAYIM? Bir gün yine camiden çıkmış, acele gidiyordu ki; - Bu aceleniz nedir efendim? diye sordular yine. Cevabında; - Gönlü dünyaya bağlı insanları görünce, kalbim dünyaya meylediyor. Onları görmemek için hızlı gidiyorum, buyurdu. - Efendim, insanlarla konuşmuyornusuz, dediler. - Kiminle konuşayım? buyurdu. Gönlünü dünyaya kaptırmış olanlarla konuşsam, kalbim kararıyor. Akıllı olanlar da bana emir ve yasakları hatırlatmıyor, hatâ ve kusurumu söylemiyorlar. Bana, bunlardan da fayda gelmiyor. UYUYAN MAHRUM KALIR Bir gün de sevdiklerine; - Sabah namazını kıldıktan sonra yatmak zararlıdır, buyurdu. - Ne zararı var efendim? dediler. - Böyle yapanlarda mide, bağırsak ve kemik hastalıkları görülür. Hem sonra maddî rızıklar bu saatte taksim ediliyor. Uyuyanlar mahrum kalır, buyurdu... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin evlenmiyorsun?.."
21-06-2010 01:00
Davud-i Tai hazretlerine, bir gün bazı sevdikleri; - Efendim, niçin evlenmiyorsun? diye sordular. Cevabında; - Evliliğin mes'uliyeti çoktur. Saliha bir hanımla evlenirsem, hukukuna riâyet edemem diye korkuyor, bu sebeple evlenmeye cesaret edemiyorum, buyurdu. Ve ekledi: - Ayrıca kul hakkı var. - Nasıl kul hakkı efendim? - Zevcemin kalbini incitirsem, kul hakkı olur ki, helâl etmezse mahşer gününde ödemek çok zordur. Zira üstünde zerre kadar kul hakkı bulunanlar, bunu ödemedikçe Cennetin kokusunu bile duyamayacaklardır. O gün, bir dank miktarı, yâni ufak bir hak için, bir yıllık namazın sevabı alacaklıya verilecektir. - O kadar sevabı yoksa efendim? - O zaman, alacaklının günahları alınıp buna yüklenir. EMR-İ MARUF SEVABI Bir gün de bu zâta: - Emr-i maruf nedir efendim? diye sordular. Cevabında; - Emr-i maruf, Allah'ın dînini O'nun kullarına öğretmektir ve çok sevaptır, buyurdu. - Ne kadar mesela efendim? - Bir kimseyi bir dünya sıkıntısından kurtarmanın sevabı, bütün cihanın nafile ibâdetlerinin toplamından daha çoktur. Âhiret sıkıntısından kurtarmanın sevabını düşünün artık. Ve şunu söyledi: - Hocamdan duymuştum. "İnsanlar, yaptıkları emr-i maruf hizmetine karşılık, Cennette kavuşacakları nîmetleri bilseler, sevinçten her şeyi unutur, sokaklarda oynarlardı" buyurmuştu bir gün. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kalbim çok katılaştı
22-06-2010 01:00
Davud-i Tai "rahime-hullahü teâlâ", bir gün evinden çıkıp, Cafer-i Sadık hazretlerinin huzuruna vardı ve; - Kalbim çok katılaştı, bana nasihat eyle, diye rica etti. O da cevaben; - Ey Davud, sen zahid birisin. Benim nasihatime ihtiyacın var mı? buyurdu. Hazret-i Davud; - Evet, sen Resûl'ün torunusun ve Onun kanından zerre taşıyorsun. Bunun için herkese üstünlüğün var ve herkes senin nasihatine muhtaçtır, dedi. Cafer-i Sadık hazretleri; - İyi ama ben de korkuyorum, buyurdu. - Sen neden korkuyorsun ki? - Dedem Resûlullah "aleyhissalâtü vesselâm", kıyamet günü yakama yapışır da; "Sen benim torunum olursun da niçin benim dînime tam uymazsın? Bugün nesebin faydası olmaz. Herkes, ancak İslâma uymakla kurtulur" derse diye çok korkuyorum. Hazret-i Davud ağlayıp; - Yâ ilâhî, O böyle korkarsa, o gün Davud'un hâli nice olur? dedi. Ve uzlete çekildi. Ama dünyayı tutmuştu şanı şöhreti... BİZDEN ZENGİNİ YOKTUR Bu zât, bir gün sevdiklerine; - Dünyada bizden zengini yoktur, buyurdu. Dinleyenler şaşırdılar: - Biz neden zenginiz hocam? - Malı çok olanı zengin sanmayın. Asıl zengin biziz, buyurdu. Ve sordu onlara: - Biz Müslümanız, öyle değil mi? - Elhamdülillah efendim. - Ehl-i sünnet üzere îmânımız var? - Şükürler olsun. - İşte asıl zenginlik budur. Allahü teâlâ bir kuluna îmân verdiyse, ona her şeyi vermiş demektir... > www.gonulsultanlari.com Tel
.Ne iyi hâli var ki..."
23-06-2010 01:00
Davud-i Tai "rahime-hullahü teâlâ" zamanında, insanlar gelip, o zamanın âlimlerinden; - Hazret-i Davud'un ne hâli var ki, ismi dillerde dolaşıyor. Nereye gitsek, herkes Ondan bahsediyor. Halbuki kendisi insanlardan kaçıyor, diye sordular. Âlimler; - Bu, her zaman böyledir. Kim kullardan yüz çevirip Rabbine dönerse, öyle şeref bulur ki, kimsenin aklı ermez, dediler. HIÇKIRARAK AĞLIYORDU Bir gece, evinin damına çıktı. Orada günahlarını düşünüp hıçkırarak ağlamaya başladı. Sonra gökyüzüne bakıp tefekküre daldı. Allahü teâlânın azametini fikredip bayıldı ve komşunun damına düştü kendi damından. Gürültüyü duyan adam koştu yukarı. Zira hırsız var zannetmişti. Onu görünce sordu: - Sen mi düştün yâ Davud? - Evet, ben düşmüşüm. - Nasıl düştün ki? - Rabbimi tefekkür ediyordum. Sonra mahşerdeki hâlimi düşünüp dehşete kapıldım. Sonrasını hatırlamıyorum. YAĞLI YEMEK YER MİSİNİZ? Bir gün de bazı dostları; - Zaifsiniz. Size yağlı bir yemek getirsek, yer misiniz efendim? dediler. - Yerim, buyurdu. Gerçekten de çok açtı. Yemeye ihtiyacı vardı. Ancak yemek gelince değişti fikri. Yiyemedi. Zira az ileride oturan yetim ve kimsesizleri hatırlamıştı. Yemeği getirene; - Sen bu yemeği, filân evde oturan yetim ve kimsesizlere götür. Onlar yesinler, buyurdu.
.Ölünce, hesaba çekileceksin!
24-06-2010 01:00
Davud-i Tai "rahime-hullahü teâlâ", Allah adamlarındandır. İmâm-ı âzam hazretlerinin dersine devam edip, kalbi ilâhî nurlarla doldu. Halîfe Harun Reşid, bir gün bu zâta gelip; - Bana nasihat eder misin, diye rica etti. Cevaben; - Ey Harun, günahtan çok sakın. Zira ölünce hesaba çekileceksin. Milletine de zulmetme, onlara acı. Yoksa mahşer gününde hepsi senden dâvâcı olurlar, buyurdu. Harun Reşid gözyaşları içinde dinledi. Ve bir kese altın verdi kendisine. Ama O almayıp; - Param, ölünceye kadar bana yeter, buyurdu. Zira O, evini yeni satmış, o helâl para için de; "Yâ Rabbî, bu para ne zaman biterse, ömrüm de bitsin" diye duâ etmişti. Ve o paranın, kaç gün idare edeceğini de bildirmişti Harun Reşid'e. Halîfe, defterini çıkarıp not etti bu tarihi. Aradan bir müddet geçti. Bir gün, bazı kimselere; - Davud-i Tai hazretleri bugün vefat etmiştir, dedi. Onlar şaşırıp; - Nereden biliyorsunuz? dediler. - Parası tam bugün bitti, dedi. Gerçekten de o gün ölüm haberi geldi. ÖLÜME ÇÂRE YOK Bu zât, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, ölüme çâre yok. Mümin olsun, kâfir olsun herkes bir gün ölecek, buyurdu. Sordular: - Ölüm acısını herkes duyacak mı efendim? - Kâfirler, çok şiddetli hissedecekler. - Ya müminler efendim? - Onlar, öldüğünü anlamayacak bile. Bir bakacak ki ölmüş. "Aaa, ben ölmüşüm" diyecek, o kadar. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kabrim belli olmasın!"
25-06-2010 01:00
Davud-i Tai hazretlerinin vefatından bir gün önce, bir sevdiği yanına gidip gördü ki, başını kerpiçden yastığına koymuş, uyuyor. Başında bekledi. Uyanınca; - Dışarıda, çok güzel hava var. İstersen seni dışarı çıkarayım, dedi. Büyük velî cevaben; - Ömrümde hiç nefsime uymadım. Ölürsem, beni şu duvarın ardına gömün, buyurdu. Ve ekledi: - Yerim belli olmasın. Sağlığımda uzlette yaşadım. Kabirde de öyle yatayım. O gün sabaha kadar namaz kıldı. Gözyaşlarıyla duâ ve niyazda bulundu. En son secdeye vardı ve fecir sökene kadar başını kaldırmadı secdeden. Annesi merak etti. Yaklaşıp baktığında, vefat etmiş olduğunu gördü. O anda bir ses duyuldu gaibden: - Bugün, Davud-i Tai Rabbine ve Cennet nîmetlerine kavuştu. Cennet hurileri Onun için süslendiler. Ne mutlu Davud'a ki, muradına erdi! diyordu. HERKESE İYİLİK EDİN Bu zât bir gün bazı sevdiklerine; - Kardeşlerim, Allah'ın kullarına, O'nun rızâsı için iyilik yapın, buyurdu. - Herkese mi efendim? dediler. - Evet, kim olursa olsun. - Ama iyilik yaptığımız kimselerden bazan kötülük görüyoruz efendim. - Olsun. Siz yine iyilik yapın. - Yine kötülük yaparsa efendim? - Siz yine iyiliğe devam edin. - Hikmeti ne hocam? - Çünkü siz Allah için iyilik yapıyorsunuz, o insan için değil ki. O iyiliğinizin mükâfatını Allahü teâlâ size verecektir. Hiç şüpheniz olmasın. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ateşe dayanacağın kadar!.."
26-06-2010 01:00
Davud-i Tai hazretlerinden bir kişi nasihat istedi. Ona cevaben; - Bu dünyaya, burada kalacağın kadar, âhirete de orada kalacağın kadar çalış. Ateşe dayanacağın kadar günah işle. Allahü teâlâya, muhtaç olduğun kadar ibâdet eyle, buyurdu. Bir gün pazara çıkmıştı. Hurma gördü bir satıcıda. Almak istedi. Ama parası yoktu. - Bana bir dirhem kıymetinde hurma ver. Parasını yarın vereyim, buyurdu. Ancak satıcı tanımıyordu Onu. - Veresiye satmıyorum, dedi. Bu cevabı alınca ayrılıp gitti oradan. Komşu satıcılar; - Sen ne yaptın. O zât Da-vud-i Tai hazretleriydi, dediler. Adam çok üzüldü yaptığına. Bir kesenin içine "bin dirhem" koyup, koştu arkasından. Yetişip keseyi arz edince; - Benim bunlarla işim yok, buyurdu. Ben, nefsime haddîni bildirmek istemiştim. Meğer bir dirhem bile itibarı yokmuş. Bunu o da anladı. GÖNLÜ ÖLDÜREN ZEHİR Bir günkü sohbetinde; - Kardeşlerim, Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarında yazılı olan itikada uymayan fena, bozuk itikatlar, îmânlar, gönlü öldüren bir zehirdir, buyurdu. - Zehir midir efendim? dediler. - Evet. İnsanı sonsuz ölüme, ebedî azablara götürür. - İbâdette gevşeklik olursa efendim? - İbâdetlerde gevşeklik olursa, affolunabilir. Ama itikatta gevşek davranmak affolunmaz. - Hikmeti ne hocam? - Çünkü âyet-i kerîmede mealen; "Şirki, yâni küfrü asla affetmeyeceğim. Diğer bütün günahları, istediğim kimselerden affederim!" buyuruldu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kapı yoktu evinde!..
27-06-2010 01:00
Davud-i Tai hazretlerinin evine biri geldi bir gün. Ama hiçbir eşya görmedi içeride. Kerpiçten bir yastığı vardı, bir hasırı, bir de su kabı. Dikkat etti, kapı bile yoktu evinde. Kendisine; - İsterseniz bir kapı takalım eve. Vahşi hayvanlar zarar vermesinler, dedi. Cevaben; - Lüzum yok, buyurdu. - Neden efendim? - Beni bu dünyadaki vahşilerden korursunuz. Peki kabirdekilerden kim koruyacak? buyurdu. Ve ekledi: - Hem mezardaki yılanlar öyle büyüktür ki, dünyadakiler hiç kalır ona göre. EN KIYMETLİ KUL Bir gün de cemaatine; - Allah indinde en kıymetli kul, Ondan korkandır, buyurdu. Ve ekledi: - Rabbimiz bir kulunda iki korkuyu birleştirmez. - Bu ne demek? diye sordular. Buyurdu ki: - Yâni dünyada Allah'tan korkanı cenâb-ı Hak âhirette hiç korkutmaz. Dünyada korkmayanı ise âhirette çok korkutur. ÇOK SEVEN, ÇOK KORKAR Bir gün de sohbetinde; - Çok seven, çok korkar, buyurdu. Ve izah etti: - Mesela ben hocamdan çok korkuyorum. Ama sevdiğim için korkuyorum. Yâni Onu üzerim, kırarım diye titriyorum. Sordular: - Allah korkusu da böyle midir efendim? - Elbette. Allah korkusunun da menşeinde sevgi vardır. Allahü teâlâyı çok sevenler, O'ndan çok da korkarlar. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gözüm görmesin
28-06-2010 01:00
Halîfe Harun Reşid, bir gün Ebû Yusuf hazretlerine; - Gel, seninle Davud-u Tai hazretlerini ziyarete gidelim, dedi. Ve birlikte gidip kapıyı çaldılar. Fakat açılmadı kapı. Halîfe kendisini tanıtıp tekrar çaldı. Yine açılmadı. Yaşlı annesi; - Evlâdım sultan kapına gelmiş, açıp içeri alsana, dedi. Cevaben; - Mazur gör anne. Dünya ehli birini görmek istemiyorum, buyurdu. - Neden oğlum? - Dünya adamlarını görünce, kalbim kararıyor. Annesi ısrar edince açtı kapıyı. Ama o girince; - Gözüm dünya ehli birini görmesin! deyip söndürdü kandilini. DOĞRU ÎMÂNIN KIYMETİ Bir gün cemaatine; - Doğru îmâna kavuşan birine, dünyanın bütün dertleri gelmiş olsa, bu nîmet yanında hiç ehemmiyeti yoktur, buyurdu. Ve izah etti: - Mesela insanın alnına "bir sinek" konsa, bu, büyük sıkıntı mıdır o kimse için? - Değildir elbet, dediler. - Peki, çok zengin bir kimse, "birkaç kuruş" kaybetse, ne çıkar? - Hiç. - İşte bütün dünya sıkıntıları birleşip, bir Müslümanın üzerine gelse, bütün bu sıkıntılar, o mümin için, alnına konduğu "bir sinek" veya o zenginin kaybettiği "birkaç kuruş" gibidir ki, elbette üzülmeye değmez, buyurdu. Ve ekledi: - Ehl-i sünnet bir Müslüman, dünyanın en şanslı, en bahtiyar insanıdır. O halde gülmelidir o. Neş'eli olmalıdır. Asık suratlı olmak yakışmaz ona.
.Derinde su vardı ama!.."
29-06-2010 01:00
Hasan-ı Basri "rahime-hullahü teâlâ", büyük âlim ve velîlerdendir. Bir kimse anlatıyor: Biz, bir grup Müslüman, Hasan-ı Basri hazretleriyle hacca gidiyorduk. Çölde ilerlerken, şiddetli susadık. Ama su yoktu o yerlerde. Sonra bir kuyuya rastladık. İçinde su vardı ama almak için kova ve ip gerekiyordu. Hasan-ı Basri hazretlerine arz edince; - Üzülmeyin, ben namaza durayım, siz suyunuzu için, buyurdu. Ve namaza durdu. O namaza durunca su, kuyu ağzına kadar yükselip, dışarı taştı. Kana kana içip, yola koyulduk. Az daha gidince, acıktık bu sefer de. Hasan-ı Basri hazretlerine arz ettik. O esnada bir hurma gördü yerde. - Bunu yiyin, acıkmazsınız, buyurdu. O bir hurmayı paylaşıp yedik. Ve Mekke'ye kadar hiç acıkmadık. ÜÇ VASIF ŞART Bu zât, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, İslâma hizmet için, bir kimsede üç vasıf olması şarttır, buyurdu. Ve saydı. - Evvela güler yüzlü, tatlı dilli olmalıdır ki, bu, muvaffak olmanın ilk şartıdır. İkincisi cömertlik. Cimri hizmet edemez. Zira o, kendisinden başka kimseyi düşünemez. Sordular: - Üçüncü şart nedir efendim? - Üçüncüsü ihlâslı olmak'tır. Yâni hizmeti Allah için yapmak, kimseden bir menfaat beklememektir. Kim ki, İslâmiyeti ticarete dökerse, dünya ve âhirette felakete düşer. Şöyle bitirdi: - Hizmet, vermekle olur, almakla değil. Sahabe, canlarını verip şehid oldular. Bu yolda can vermek, en büyük rütbe ve şereftir.
.Bir gün sen de öleceksin!"
30-06-2010 01:00
Ömer bin Abdülaziz hazretleri halîfe iken, Hasan-ı Basri hazretlerine mektup yazıp, nasihat istemişti. Ona cevaben; - Yâ Ömer, bir gün sen de öleceksin. Zulme, haksızlığa fırsat verme. Zira asıl vazifen budur, buyurdu. Ve devam etti: - Kendi evlâdına nasıl davranıyorsan, milletine de öyle davran. Sen Allah'ın emrine itaat et ki, milletin de sana itaat etsinler. Ve ekledi: - Ey emirel müminin! Orada sultan olduğuna bakmazlar. Ölüm ve sonrasına iyi hazırlan ki, o gün başkalarının faydası olmaz sana. BU DÜNYA İMTİHAN Şöyle devam etti nasihatine: - Yâ Ömer! Bu dünya imtihandır, ölümle biter. Fırsat varken ölümden sonrasına hazırlan. Kalbini bu dünyaya kaptırırsan, kabir ve mahşeri unutursun. Az gafletle ayağın kayar da pişman olursun. Sözüne devamla; - Yâ Ömer! Kıyamette bütün yaptıklarından hesaba çekileceksin. Eğer zulüm yapmışsan, vay hâline! Öyleyse senden öncekilerden ibret al ki, öldüğünde pişman olmayasın, buyurdu. AÇ VE KAPAT! Bir gün de gencin biri nasihat istemişti bu zattan. Ona buyurdu ki: - Aç ve kapat evlâdım! Genç adam bir şey anlamadı. - Neyi açıp neyi kapatayım efendim? - Kesenin ağzını aç, ağzını kapat! buyurdu. Yâni fakir ve muhtaçlara yardım et ve lüzumsuz konuşma demek istemişti.
.Bunları sakladın da!.."
01-07-2010 01:00
Bir gün Hasan-ı Basri hazretlerinin yanına biri gelip; - Efendim, filân kişi sizin gıybetinizi yaptı, diye haber verdi. Mübarek zât sordu ona: - O eve niçin gitmiştin? - Yemeğe davet etmişti. - Ne ikrâm etti size? - Çeşitli yemekler ve türlü meşrubat. - Peki bu kadar yiyecek ve içecekleri içinde sakladın da şu bir çift sözü niçin saklayamadın? buyurdu. Ve ona bir tabak hurma verip; - Bunu o gıybet edene götür. O, benim günahımı alıp bana iyilik etmiş. Ben de bu ikrâmı yapıyorum karşılığında. Lütfen kabul etsin, buyurdu. Ve ekledi: - Onun iyiliği karşısında bu, çok az, kusura bakmasın. HAYIR MURAD EDERSE Bu zât bir sohbetinde; - Allah, bir kula hayır murad ederse, ona iki şey verir, buyurdu. - Onlar nelerdir efendim? dediler. - Birincisi, ona sevdiği bir velî kulunu, mesela bir İslâm âlimini, bir evliyâ zâtı tanıtır. Onun vasıtasıyla kendine çeker onu. - İkincisi ne efendim? - İkincisi de ona hayırlı bir iş nasib eder. İnsanların dünyasına veya âhiretlerine faydası olan işler, hayırlı iştir. KIZIMI KİME VEREYİM? Bir gün de yanına bir Müslüman gelerek; - Efendim, kızımı isteyen çok kimse var. Hangisine vereceğimi şaşırdım, dedi. Cevaben; - Kızını, Allah'tan korkana ver, buyurdu. Eğer kızını severse, zaten iyi davranır, mutlu olurlar. Sevmezse de üzmez onu. Çünkü Allah'tan korkan, kimseye zulmetmez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Derhal susturdu
02-07-2010 01:00
İbni Sirin "rahime-hullahü teâlâ", âlim olup, rüya tabiri ilminde meşhurdu özellikle. Her günahtan titizlikle kaçar, Allah'tan çok korkardı. Yakınlarına; - Kardeşlerim, gıybetten uzak durun. Zira gıybet edenlere çok şiddetli azap olacaktır, buyururdu. Birisi anlatıyor: Bir gün İbni Sirin hazretlerine varıp, Haccac'ın aleyhinde bir iki laf söyledim. Derhal susturdu beni. Ve hiddetli olarak; - Bilesin ki cenâb-ı Hak hükmünde çok âdildir, buyurdu. Başkasının hakkını ondan aldığı gibi, onun hakkını da başkalarından alır. Mahcup olmuştum. Önüme baktım. O şöyle devam etti: - Sen, onun işlediği zulüm ve günaha bakıp da senin yaptıklarını küçük görme sakın. Zira senin işlediğin çok küçük günah bile, senin için büyük ve çetin olacaktır âhirette. Elini öpüp ayrıldım huzurundan. Bir daha da yapmadım kimsenin gıybetini. HAKKINI HELÂL ET! Biri de bu zâta gelip; - Efendim, gıybetinizi yaptım. Lütfen beni hoş görün ve hakkınızı helâl edin, dedi. Cevabında; - Ey kişi! Rabbimiz bu gıybet fiilini kerih bilip, hoş görmezken, ben nasıl hoş görürüm, buyurdu. Ve ekledi: - Hakkımı helâl ettim. Ama sen de bir daha yapma bu işi. O kimse çok mahcup olmuştu. - Peki efendim, dedi. Elini öpüp ayrıldı. Ve bir daha yapmadı kimsenin gıybetini. > www.gonulsultanlar
.Akıllı olmanın alameti
03-07-2010 01:00
Bir gün Hasan-ı Basri hazretlerinden nasihat istediler. Onlara; - Hiçbir kul var mıdır ki, attığı her adımdan hesaba çekilmesin? buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Aklı olan insan, "Cehennemden nasıl kurtulurum?" sorusuna cevap arayan ve bunun endişesini yaşayıp, çâresine bakandır. Derin bir nefes aldı: - Akıllı insan her an bunu düşünür, bunu dert eder kendine. Ve hiçbir şeye bu kadar ehemmiyet vermez. Onun akıllılığı şundan belli olur ki, gece gündüz âhiret hazırlığı içindedir. Sordular: - Ahmak olmanın alameti nedir efendim? - Ahmak olan'ın da tek derdi, oyun ve eğlence'dir. Bu dünyanın bir gün biteceğini, sonra sonsuz olarak âhiret hayâtının başlayacağını düşünmez. Bunu düşünmemesi, ahmaklığına en büyük delildir. BENDEN NİÇİN KAÇIYORLAR? Bir sohbetinde de; - Kardeşlerim, Müslüman mütevâzı olmalı, hatâ ve kusurları kendinde aramalı, buyurdu. Ve ekledi: - Kusuru başkasında arayan kimse, insanlar arasında sevimsiz olur. Herkes ondan kaçar, dost edinemez ve yalnız kalır. Sonra da "Bu insanlar niçin benden kaçıyorlar?" der. Daima kendini haklı gördüğü için kaçtıklarını düşünemez. Şöyle devam etti: - Kul, kendini haksız ve kusurlu bilmedikçe ve başkasını bırakıp, kendine dönmedikçe, bu yolda yükselemez. Şöyle bitirdi: - Kusuru kendinde arayan kimse, başkasına bakmaya vakit bulamaz zaten. > www.gonulsultanlari.com T
.Evliyâyı üzenin hâli
04-07-2010 01:00
Malik bin Dinar "rahime-hullahü teâlâ", büyük velîlerden olup, Basra'da vefat etmiştir. Bir gün, çok hasta olup, halsiz düşmüştü. Bakacak kimsesi de yoktu. Ancak çarşıya çıkıp bazı şeyler alması gerekiyordu. Yürümeye takati yoksa da çıktı mecburen. O sırada devlet adamlarından, makam sahibi biri geçiyordu. Halk kenara çekilip, ona yol veriyor, hazret-i Malik ise yolun ortasından gidiyordu. Bekçiler onu görüp; - Heey, yana çekil, kenardan yürü! diye îkaz ettiler. Bunu duydu ise de, mecalsizdi. Bu yüzden hemen çekilemedi kenara. Bekçilerden biri yaklaşıp tuttu mübarek zâtı ve kamçısıyla vurup itekledi yolun kenarına. Mübarek kalbi incinmişti. Evliyâyı inciten cezasız kalır mı? O bekçi, ertesi gün hırsızlık yaptı. Ve ceza olarak eli kesildi. Ona vurduğu eli. ÖMÜR AZALIYOR Bu zât, bir sohbetinde; - Ömrümüz azalıyor, ölüme yaklaşıyoruz. İnsanın en büyük sermayesi, ömrüdür ve onu boşa geçirmek, Müslümana yakışmaz, buyurdu. Tasavvuftan sordular. Cevaben; - Tasavvufu, yedi yüz âlim birer tarif yapmışlardır, buyurdu. Ama bunlardan biri benim çok hoşuma gidiyor. - O hangisi efendim? - Ehemmi mühimme tercih etmektir, buyurdu. Ve izah etti: - Yâni daha mühim olanı önce yapmak, az mühim olanı sonraya bırakmaktır. Bunu yapabilen kimse, en iyi tasavvufcudur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kötü arkadaş
05-07-2010 01:00
Malik bin Dinar hazretlerinin yanına bir köpek gelseydi, hiç kovalamaz, ilişmezdi ona. Hikmetini soranlara; - Evet bu, bir hayvandır. Ama unutmayın ki, kötü arkadaş bundan daha fenadır, buyururdu. Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, hakiki müminlerde şu iki haslet olmaz. Birincisi, kötü ahlâk, ikincisi cimri olmak'tır, buyurdu. Ve ekledi: - Hikmetlerin başı Allah'tan korkmak, amellerin başı, günahtan sakınmak'tır. ALLAH DİYEMİYORDU Bu zât anlatıyor: Bir gün, bir hasta ziyaretine gitmiştim. Tam da ölüm hâline gelmişti. Allah demesini telkin etmek istedim. Ancak diyemiyordu. Ne kadar uğraştımsa da olmadı. Ben "Allah de!" dedikçe, o, sayı sayıyor, bir türlü Allah diyemiyordu. Bir ara bana bakıp; - Üstadım! Önümde ateşten bir dağ var. Ben, ne vakit Allah diyecek olsam, o dağ üzerime şiddetle hücum ediyor, dedi. Yakınlarına sordum: - Bu hasta ne ile iştigal ediyordu? - Parasını faize veriyordu efendim, dediler. Ayrıca ticaretle uğraşıyor, ölçü ve tartısına da hiç dikkat etmiyordu. KİM ÖLÜME HAZIRSA... Bir gün de sohbetinde; - Kim ölüme hazırlanırsa, ona müjdeler olsun. Çünkü ölüme hazırlananın ömrü artar, buyurdu. Şaşırdılar: - Ömrü mü artar efendim? - Evet. Ölümü düşünenin ömrü uzar. Uzun emel kuranın ömrü kısalır. >
.Gemiye bindi ama parası yoktu
06-07-2010 01:00
Malik bin Dinar "rahime-hullahü teâlâ", Hasan-ı Basri hazretlerinden feyz alıp, velîler arasına girdi. Ama kendisini gizler, evliyâ olduğunu bilmezdi kimseler. Nitekim bir gün bindi bir gemiye. Az sonra gemici gelip; - Ücretini ver! dedi. Ancak hiç para yoktu üzerinde. Zira hırsızlar, cüzdanını çalmışlardı. - Param yok sonra vereyim, buyurdu. Ancak gemici Hristiyandı. Sinirlenip bir tokat vurdu yüzüne. Hatta adamlarını çağırıp bayıltıncaya kadar dövdürdü ve; - Eğer para vermezsen, seni suya atarız! diye tehdit etti. Cevap vermeyince, kol ve bacaklarından kaldırıp, tam denize atacaklardı ki, o esnada denizde ne kadar balık varsa, su üstüne çıkardılar başlarını. Her birinin ağzında birer altın lira vardı. Bunu görünce, donakaldılar şaşkınlıktan! Hiç böyle şey görmemişlerdi ömürlerinde. Allah dostu bir velî olduğunu anlayıp, usulca yere indirdiler. Mübarek zât, o balıklardan iki altın alıp verdi o gemiciye. Ama kalbi kırık olarak. Gemici çok pişmandı. - Ne olur affet, kıymetinizi bilemedik, dedi. O, hiç cevap vermeyip, çıktı gemiden. Su üstünden yürüyüp geçti karşıya. TASAVVUFUN TARİFİ Bir gün, bazı sevdikleri; - Tasavvuf nedir efendim? diye sordular. Cevaben; - Tasavvuf, dünyanın fani olduğunu anlamaktır, buyurdu. Ve izah etti bunu: - Dünyanın fani olduğunu anlayan kimse, ona sarılmaz. Âhirette hesaba çekileceğini bilir, ona göre yaşar bu dünyada. En azından günah işlemez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İki büyük nîmet
07-07-2010 01:00
Malik bin Dinar hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, nasıl yağmurla yerlere can gelirse, Kur'ân-ı kerîm okumakla da, kalblere nur dolar, buyurdu. Ve ekledi: - İki şey vardır ki, çok büyük bir nîmettir. - Onlar nedir efendim? dediler. - Birincisi, Allah adamlarının sohbetinde bulunmak, ikincisi ise gece, herkes uyurken, kalkıp namaz kılmaktır, buyurdu. İki şey de vardır ki, bedbahtlık sebebidir. - Onlar nedir efendim? - Biri, kalbin katı olup, gözün yaşarmaması, ikincisi ise kalbin dünyaya sıkı bağlanmasıdır. KİM DÜNYAYA DÜŞKÜNSE... Bir gün de, Basra vâlisi bu zâtı görüp; - Seni yükselten şu iki hasletindir ki, birincisi, dünyaya hiç kıymet vermiyorsun. İkincisi de bizim gibi kullardan bir şey beklemiyorsun, dedi. Ona cevaben; - Bir kişi dünyaya düşkünse, o, bizim sohbetimize gelmesin, buyurdu. Zira dünyaya düşkün olmak, günahların başıdır. ÎMÂN'IN MÜKÂFATI Bir gün de bazı sevdiklerine; - Cennete îmân ile girilecek, ama bir şartla, buyurdu. - O şart nedir efendim? dediler. - Îmânın doğru olmasıdır. Bu doğru îmân o kadar kıymetli ki, Allahü teâlâ onun mükâfatını dünyada vermiyor. - Neden efendim? - Çünkü dünya, buna müsait değil. Bu dünya, yıpranmaya, yok olmaya mahkum. Âhiret nîmetleri ise devamlı ve sonsuzdur. Allahü teâlâ, işte bu sonsuz nîmetler için Cennet'i yarattı. Îmân'ın karşılığı olan nîmetleri, Cennette verecek. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Böyle mektep olur mu?
08-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi "rahime-hullahü teâlâ", Hristiyan anne babadan dünyaya geldi. Henüz küçük iken, babası bir rahibe teslim etti bu oğlunu. Rahip, çocuğa yakınlık gösterip; - Bizim üç tanrımız var, dedi. Ama o, bu hurafeye karşı çıkarak; - Hayır, Allah birdir, dedi hemen. Bu yüzden rahip onu dövüyordu hep. O da üzülüyor ve "Böyle mektep olur mu?" diyordu içinden. Rahip ile mektepten nefret etti ve bir gün evden çıkıp, dönmedi bir daha. Terketmişti Bağdat'ı. KİM RABBİNİ İSTERSE... Hazret-i Maruf şöyle anlatıyor: Rahibe olan nefretimden, evimi ve mektebi terkedip çıktım Bağdat'tan. Bitkin bir halde Kûfe'ye vardım ve ilk rastladığım camiye girip oturdum. Nur yüzlü bir zât vaz ediyor, herkes can kulağıyla onu dinliyordu. Kulak verdim: - Kim Allahü teâlâya kavuşmak isterse, Allahü teâlâ da o kuluna kavuşmayı ister, dedi. Çok lezzet almıştım bu sözünden. Hoca, vazına ara verip; - Bu gün Bağdat'tan gelen genç nerede? diye sordu cemaate. Kalkıp, edeble vardım huzuruna. Başımı okşayarak; - Merhaba ey Rabbini arayan! buyurdu. Rahibi hatırlayıp, ağlamaya başladım. Çünkü her gün dövüyordu beni. İslâmın sevgisi'yle dolup taştı kalbim. Şehâdeti getirip, Müslüman oldum. Bana sevgiyle bakıp; - Ey oğlum, şu anda senin duân makbuldür. Duâ et, o rahiple annen ve baban da îmân etsinler, buyurdu. Huzurunda duâ ettim onlara. Bağdat'a döndüğümde çok sevindim. Zira rahip de, annem ve babam da Müslüman olmuşlardı. www.gonulsultanlari.com
.Allah sevgisi için
09-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi hazretlerine bir gün bir kimse gelip; - Efendim, Allah'ın sevgisine nasıl kavuşulur? diye sordu. Büyük Velî, ona bir şey buyurmayıp, padişah kapısına götürdü o kimseyi. Kapıda, padişaha tam sadık biri duruyordu ki, iki ayağı da yoktu. O kapıda, yılmadan yıllarca durur, başka yere ayrılmazdı. Zira gidecek başka kapı yoktu. Bütün varlığıyla buraya bağlanmıştı. O kimseye onu göstererek; - Ey kişi, işte böyle olursan, Allah'ın sevgisine kavuşursun, buyurdu. TASAVVUFUN TARİFİ Bir gün de; -Tasavvuf nedir efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; -Tasavvuf, Allah'tan başkasından ümidini kesmektir, buyurdu. Yâni bir kul, sırf Allah'a sığınır ve Ona güvenirse, Allah'ın yardımıyla her işi kolay olur o kimsenin. KALBTE DÜNYA SEVGİSİ Biri de bu zâta gelip; - Kalbten dünya sevgisi nasıl çıkar efendim? diye sordu. Cevaben; - Sen, kalbinden dünya sevgisinin çıkmasını mı istiyorsun? diye sordu ona. - Evet efendim. - Öyleyse kalbinden dünya sevgisini çıkaran kimselerle oturup sohbet et. Dünya sevgisinden kolayca kurtulursun. Bir kimse de; - Efendim, hâlim nasıl olsun ki, taş gibi katı olan kalbim yumuşasın, diye sordu. Ona da; - Ölümü hiç unutma, buyurdu. Zira ölümü düşünmek, kalbi yumuşatır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir bedduâ etseniz de...
10-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi hazretleri, bir gün Dicle kenarında bazı talebeleriyle oturuyordu ki, o sırada bir kayık peyda oldu ilerde. İçinde bir kaç genç, içki içip taşkınca saz çalıp yaygara yapıyorlardı. Talebeler çok üzülüp; - Efendim şunlara bakın. Ne iğrenç halleri var. Bir bedduâ etseniz de boğulup gitseler şu suda, dediler. Maruf-i Kerhi hazretleri onlara; - Bedduâ değil, duâ edelim, buyurdu. Ve ellerini açıp; - Yâ Rabbî, şu kulların şimdi nasıl neş'elilerse, öldükten sonra da böyle neş'elendir, diye yalvardı. Talebeler şaşkınlık içinde; - Böyle duâ etmenizin hikmeti nedir efendim? dediler. Ve neticesini beklediler. Gördüler ki, kayıktakiler Maruf hazretlerini uzaktan görünce, bir anda kestiler seslerini. Şarap şişelerini ve sazlarını kırdılar. Ve titremeye başladılar korkularından. Kıyıya yanaşınca, huzuruna koşup; - Özür dileriz, bizi affedin efendim, dediler. Sonra da huzurunda tövbe edip, talebesi olmakla şereflendiler. İSLÂMA HİZMET Bir gün de huzuruna bir genç geldi ve - Hocam, ben dînime hizmet etmek istiyorum, diye arzetti. Cevaben; - Çok iyi evlâdım, buyurdu. Mübarek olsun. İnsan neyi isterse, cenâb-ı Hak onu ona nasib eder. Genç sevindi. - Nasib eder değil mi efendim? - İnşallah. Yeter ki sen iste evlâdım. Ama niyetin halis olsun. Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Müminin niyeti, amelinden hayırlıdır" buyuruyor. www.gonulsultanlari.com
.Duâ edin de oğlum gelsin
11-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi "rahime-hullahü teâlâ" devrinde bir çocuk bir işi için evinden çıkmış, fakat geri dönmemişti bir daha. Babası yoktu. Annesi gözyaşıyla ağlıyor, bir an önce oğluna kavuşturması için duâ ediyor, Rabbine yalvarıyordu. Nihâyet Maruf hazretlerini hatırladı. Doğruca kapısına gidip; - Efendim, duâ edin de oğlum evine dönsün, diye yalvardı. Mübarek zât, acıdı kadıncağıza. Elerini kaldırıp; - İlâhî! Yer senin, gökler senin, ikisi arasındakiler de senindir. Bu kadının oğlu nerdeyse, evine döndür de, bu hasret bitsin, diye yalvardı. Kadın ayrılıp evine döndüğünde, gördü ki oğlu gelmiş, kapıda annesini bekliyor. Kuvvetle sarıldı oğluna. Sonra da; - Nerelerdeydin oğlum? dedi. Meraktan öldüm. Nasıl geldin? Şöyle anlattı: - Beni bazı kimseler kaçırdı anneciğim. At üstünden günlerce yol alıp, çok uzaklarda bir yere götürdüler ve hapsettiler daracık bir yere. Az önce bir el beni alıp buraya koydu. Kendisini görmedim. Annesinin gözleri parladı. - O el, Maruf hazretlerinin eliydi evlâdım, deyip Rabbine şükretti. İKİ ŞEYE DİKKAT EDİN! Bir gün de nasihat istediler bu zattan. - İki şeye dikkat edin, buyurdu. - Onlar nedir efendim? dediler. Buyurdu ki: - Birincisi, ihlâslı olmaya bakın. Çünkü ihlâslı olan, her işinde muvaffak olur. - Öbürü efendim? - İkincisi, yapacağınız işi hemen yapın. Bırakmayın sonraya. Hadîs-i şerîfte mealen; "Sonra yaparım diyenler helak oldu, ziyan etti" buyuruluyor. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Abdestsiz durmuyordu
12-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi hazretleri, abdesti bozulunca hemen tazeler, bir an bile abdestsiz durmak istemezdi. Dicle kenarında uyumuştu bir gün. Uyanınca, teyemmüm etti hemen. Yanındakiler; - İşte Dicle efendim, su varken niçin teyemmüm ettiniz? dediler Cevaben; - Dicle'ye kadar ömrüm var mı bakalım. Zira ecel ânî gelir, buyurdu. Ve ekledi: "Dicle'ye, teyemmüm alıp da gideyim" diye düşündüm. "Bu arada ölürsem, abdestsiz ölmeyeyim" dedim. ORUÇLU DEĞİL MİYDİNİZ? Bir gün de Ramazan-ı şerîf haricinde nafile oruca niyetlenmiş olarak çarşıya gidiyordu ki, bir ara sebil su dağıtan bir kesmeyi gördü yol kenarında. Adamcağız; "Bu sudan içenden Hak teâlâ râzı olsun!" diye bağırıyordu. Bu duâyı işitince durdu. Ve alıp içti o sudan. Bunu gören bir yakını; - Siz oruçlu değil miydiniz efendim? diye sordu. Cevaben; - Evet, nafile oruca niyet etmiştim. Ama sebilcinin duâsını işitince orucumu bozdum. "Belki kabul olur da Hak teâlânın rızâsına kavuşurum" diye ümitlendim, buyurdu. AZAPTAN KURTULMAK İÇİN Bir gün de; - Âhirette azaptan kurtulmak için ne yapmalı? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Ehl-i sünnet âlimlerine uyan veya onların kitabını okuyan, azaptan kurtulur, buyurdu. Ve ekledi: - Gayemiz, bir kişiyi olsun küfür'den kurtarmaktır.
.Kim kaldırabilirse...
13-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi hazretleri, hayâtı müddetince, müslim, gayr-i müslim, herkese iyilik ederdi. Bunun için vefatını duyan gayri müslimler, cenazesine gelip; - O, bizdendi, dediler. Ve cenazeyi kendi kabristanlarına götürmek istediler. Karşı taraf râzı olmadı. Münakaşa gittikçe sertleşiyordu ki, yakınlarından biri araya girip; - Bu hususta kendisinin bir vasiyeti var, dedi. O, sağlığında; "Cenazemi kim yerden kaldırırsa, bilin ki Maruf onlardandır" demişti bize. Bunu duyan yahudiler sarıldılar cenazeye. Ama kaldıramadılar. Hristiyanlar denedi, kaldıramadı. Ama Müslümanlar tutunca kuş gibi hafifledi cenaze. Kolayca kaldırıp "İslâm mezarlığı"na defnettiler. KALBİN NURLANMASI İÇİN Bir gün, bu zâta gelip; - Kalbimizin nurlanması için ne yapalım? diye sordular. Cevabında; - Kızdığınız kimseye duâ edin, buyurdu. Kalbi en ziyade nurlandıran şey budur. - Ama bu, çok zor efendim. - Evet zor. Ama marifet, zoru başarmaktır. TASAVVUF NEDİR? Bir gün de bir talebesi; - Tasavvuf nedir efendim? diye sordu. - Tasavvuf, ehemmi mühimme tercih etmektir, buyurdu. Ve izah etti bunu: - Yâni vakti, zamanı en faydalı şeylere harcamaktır, evlâdım. Daha önemli olanı, az önemli olana tercih etmek, çok önemli olanı önce yapmaktır. www.gonulsultanlari.com T
.Çocukları olmuyordu
14-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi hazretleri zamanında, bir hristiyan, Müslüman komşusuna giderek; - Komşu, biliyorsun, çocuğumuz olmuyor. Beni, bir din adamınıza götürsen diyorum. Onun duâsıyla belki bu arzumuza kavuşuruz, diye rica etti. O da Maruf hazretlerine götürdü onu. Hazret-i Maruf, onu İslâma davet etti. Ancak hristiyan; - Ben buraya din değiştirmeye gelmedim, dedi. Çocuğumuz olmuyor da, bir duânızı almaya geldim. Hazret-i Maruf, ellerini kaldırıp; - Yâ Rabbî, bu kuluna hayırlı bir evlât ver ki, o çocuğun vesilesiyle, bunlar da îmân edip, ebedî Cehennemden kurtulsunlar, diye duâ etti. Duâ kabul oldu. Ve bir erkek evlâdı oldu hristiyanın. Çocuk büyüyünce, onu bir rahibe götürüp; - Bunu, dînimize göre yetiştir, dedi. Rahip döndü çocuğa. - Ben ne dersem, aynısını söyleyeceksin! - Peki, olur. - Söyle bakalım, tanrı üçtür. Çocuk itiraz etti hemen. - Hayır. Allah bir'dir ve bütün insanlar Onun kullarıdır. - Hayır tanrı üçtür diyeceksin. - Diyemem. Tanrı üçtür diyenler Cehennemde yanacaktır. Bu sözler, rahibe öyle tesir etti ki, Şehâdet'i getirip, Müslüman oldu. Ve doğruca çocuğun evine gittiler. O gün rahibin üstünde başka bir hâl vardı. Yüzünde, "İslâm nuru" parlıyordu. Çocuğun bu hâlini anlatınca, adam, hazret-i Maruf'un yıllar önce yaptığı duâyı hatırlayıp; - Vallahi bu iş, Maruf-i Kerhi hazretlerinin bir kerametidir, dedi. Ve Şehâdet yankılandı odada. Onu, çocuğun annesi takib etti. Böylece hepsi de ebedî Cehennemden kurtuldular. www.gonulsultanlari.com
.Unutulmamak için
15-07-2010 01:00
Ma'rûf-i Kerhî hazretleri, bir gün, genç birine; - Öldükten sonra unutulmamayı istiyorsan, günah işleme. Zira insan günah işlememekle yükselir, buyurdu. Sözlerine devamla; - Kim, mümin kardeşinin bir ayıbını örterse, Allahü teâlâ da mahşerde onun günahlarını örter, ehl-i mahşere göstermez, buyurdu. Mübarek kabri, duâların kabul olduğu yerdi. İnsanlar, duâ için o kabre giderlerdi. Kendi de, talebesi Sırri Sekati'ye; - Duâ ederken beni vesile eyle, buyurmuştur. Bu zâtın dayısı, o şehrin kadısıydı. Bu, bir gün yeğenini gördü kenar bir semtte. Merak edip dikkatle baktı. Gördü ki, orada bir köpeğe ekmek yediriyor. Hatta kendi yediği ekmekten eliyle bölüp bölüp yediriyordu hayvancağıza. Sevgiyle yaklaşıp; - Böyle ne yapıyorsun? diye sordu. - Ekmek yiyorum dayıcığım. - Ama köpeğe de yediriyorsun. - Evet, birlikte yiyoruz. Dayısı sinirlendi: - Köpekle birlikte yemekten utanmıyor musun? - Bilakis, Rabbimden utandığım için bu zavallıya da yediriyorum. Dayısı bir şey anlamamıştı. O esnada havada bir kuş peydah oldu. Hazret-i Ma'rûf ona seslenince, kuş gelip elinin üstüne kondu. Sonra, utanır gibi, iki kanadıyla örtmeye çalıştı yüzünü onlardan. Hazret-i Ma'rûf dayısına dönüp; - Bir kul Allah'tan hayâ ederse, Ondan hayvanlar bile utanır, hayâ eder, buyurdu. Dayısı bunu görüp, daha da şaştı. O da yeğeninden utanıp, oradan uzaklaştı. www.gonulsultanlari.com Tel:
.Bu kimdir?
16-07-2010 01:00
Maruf-i Kerhi hazretlerinin talebesi Sırri-yi Sekati hazretleri şöyle anlatıyor: Ben, bir gece hocam Maruf-i Kerhi hazretlerini rüyada gördüm. Arş-ı âlâ altında, hayran ve şaşkın vaziyette hareketsiz duruyordu. Hak teâlâ, meleklere; - Bu kimdir? diye sual etti. Melekler cevaben; - Yâ ilâhî! Sen bizlerden daha iyi bilirsin, dediler. Hak teâlâ katından; - O, Maruf'tur ki, benim muhabbetimden böyle hayran ve mest olmuştur. Beni görmeden kendisine gelemez, diye nida geldi. OYUNCAK ALACAĞIM Yine Sırri Sekati hazretleri anlatıyor: Bir bayram günü, hocamı yerlerden hurma toplarken görüp; - Bunları niçin topluyorsunuz? dedim. - Bir yetim çocuğa oyuncak alacağım, buyurdu. - Ben o işi halledeyim, dedim. Ve birkaç oyuncak alıp yetime verdim. O yetimciğin sevincini hiç unutamıyorum. O çocuk sevinince kalb gözüm açılıp, "ilâhî nurlarla" doldu kalbim. NEFİS NEDEN DÜŞMANDIR? Bir gün de bu zâta; - Nefis neden büyük düşmandır efendim? diye sordular. Buyurdu ki: - Allah öyle yarattı onu. Ama ondan korunmak için kullarına "Akıl" nîmetini verdi. İnsan, aklını kullanarak nefsinin şerrinden kurtulabilir. - Ya aklını kullanamazsa efendim? - O zaman nefis ona merkep gibi biner ve istediğini yaptırır. Onun için Allahü teâlâ Kur'ân-ı kerîmde; "Ey akıl sahipleri!..." diye hitâb ediyor müminlere. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Anne karnında iken
17-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri "rahime-hullahü teâlâ", tebe-i tâbiînden bir mübarek zattır. Hiç abdestsiz gezmez, ölümden söz olunca, korkusundan takatsiz kalırdı. Annesi, buna hamileyken komşunun turşusunun tadına bakmıştı biraz. Ama onu ağzına alır almaz, hazret-i Süfyan, karnında ona ağrı vererek îkaz etti hemen. O anda aklı başına geldi. Zira izinsiz bakmıştı turşunun tadına. Komşusuna seslenip; - Hakkını helâl et! dedi. Kadın şaşırdı: - Ne oldu ki? - Turşunun tadına baktım da... - Olsun, ne var bunda: - Hayır sen helâl et yine de. Komşu kadın; - Peki peki, helâl olsun, deyince rahatladı. SIRTI KAMBUR OLMUŞTU Hazret-i Süfyan, henüz gençliğinde sırtı kambur olmuştu. Dostları merak edip; - Bu genç yaşta niçin kambur oldunuz efendim? dediler. Buyurdu ki: - Üç hocadan ders aldım. Üçü de, derin âlim idi. Ama son nefeslerinde îmânsız gitti üçü de. Onları böyle görünce, korkumdan omurga kemiğim eğildi. GÜLER YÜZLÜ OLUN! Bir gün de sohbetinde; - Güler yüzlü olun! Müslüman, güler yüzlü ve neş'eli olur, buyurdu. Sordular: - Müslüman neden neş'eli olur efendim? - Neden olmasın ki? Allahü teâlâ ona "Îmân nîmeti"ni vermiştir. Allahü teâlâ bir kuluna îmân vermişse, ona her şeyi vermiş demektir. Vermemişse, hiçbir şey vermemiştir. >
.Devamlı ağlıyordu!..
18-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri hazretleri, bir arkadaşıyla Mekke'ye gidiyor, yol boyunca gözyaşıyla ağlıyordu devamlı. Beytullah'a varınca bir genci gördüler ki, sararmış, solmuştu. Onlar bakarken, genç adam aşk-ı ilâhî ile "Allaaah!" diye bağırdı ve yere düştü birden. Hemen yanına koştularsa da, yetişemediler. Vefat etmişti. Meğer "Allah korkusu" o kadar çokmuş ki gençte, etrafa "yanık ciğer kokusu" yayıldı hemen. Bu hâl, çok tesir etti Süfyan-ı Sevri hazretlerine. Cesedinin başında; - Ey Allah korkusundan vefat eden kul! Bugüne kadar on defa hac yaptım, bunların sevabını sana verdim. Sen de, şu hâlinin sevabını bana ver! diye seslendi. DÎNİN İKİ TEMELİ Bu zât, bir gün cemaatine; - İslâmiyet, iki temel üzerine kurulmuştur! buyurdu. Sordular: - Onlar nedir efendim? Buyurdu ki: - Birincisi öğrenmek, ikincisi öğretmektir. İslâmiyeti bilmemekse felakettir. Şaşırdılar: - Felaket mi efendim, neden? - Çünkü cahillik özür değildir. Âhirette; "Öğrenemedim, bilmiyordum" gibi sözler geçersiz olacaktır. Ve ilave etti: - Bilmeden günah işleyen, iki kat günaha girer. Birincisi, "o fiili işlemesi", ikincisi ise, "o fiilin günah olduğunu öğrenmemesidir." Şöyle bitirdi: - Lüzumu kadar din bilgileri öğrenmek her Müslümana farzdır ve imkân dahilindedir. > www.gonulsultanlari.com
.Her içişte başka tat!..
19-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri hazretlerinin sevdiği bir genç şöyle anlatıyor: Bir seher vaktinde, zemzem kuyusunun yanında bulunuyordum ki, biri gelip su içti ve birâzını bırakıp gitti. Kalanını ben içtim. Badem ezmesi gibi tadı vardı. Yüzü örtülü olduğundan kim olduğunu bilemedim. Yine bir seher vakti aynı kişi geldi, su içti ve kalanını bırakıp gitti. Kalanını içtiğimde, bal şerbeti tadını hissettim suda. Üçüncü gün, aynı kişi su içip gitti. Kalanını ben içtim. Şekerli süt gibiydi lezzeti. Bu halleri görünce, Onun kim olduğunu merak ettim. Bir daha geldiğinde, eteğinden tutup; - Siz kimsiniz efendim? diye sordum. Cevaben; - Adım, Süfyan-ı Sevri'dir. Ama bunu kimseye söyleme, buyurdu. ASIL HASTALIK Bir gün sevdiklerine; - Bir kalbte hastalık varsa, o kimse Rabbini bırakıp, insanlara meyleder. Bu kalbi hastalıktan kurtarmak için bir velî sohbeti lazımdır, buyurdu. Ve izah etti: - Çünkü velîlerin kalbinde dünya hırsı olmaz. Onların sohbetine devam eden, kalb hastalıklarından kurtulur. Sonra sordu onlara: - İnsanın bedeninde bir hastalık olunca hemen bir doktora koşar, değil mi? - Evet efendim. - Ama kalbi hastadır, bunu hiç dert etmez. - Kalb hastalığı nedir ki efendim? - Dünya sevgisidir. Kalbi hasta olana günahlar tatlı gelir. - Çâresi ne hocam? - Çâresi, evliyâ sohbetidir. Onlar yoksa, onların kitaplarını okumaktır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kuşu serbest bıraktı
20-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri "rahime-hullahü teâlâ", evliyânın büyüklerindendir. Herkese karşı çok şefkatliydi. Hatta hayvanlara bile. Bir gün çarşıya çıkmıştı. Kafeste bir kuş görüp, acıdı hayvana. Kafes kuşlarından değildi. Onu satın alıp serbest bıraktı. O kuş, her gece, bu zâtın penceresine gelip konar, namaz kılarken Onu seyrederdi. NİÇİN ÇOK İBÂDET YAPIYORSUN? Bir gün de arkadaşları gelip; - Ey Süfyan! Niçin bu kadar çok ibâdet yapıyorsun? diye sordular. Onlara şunu anlattı: Müminler Cennete girdiğinde, çok parlak bir nur görürler ki, Cennetin her yerini kaplamıştır. Cemal-i ilâhînin nuru zannedip, ona tazim olarak secdeye kapanırlar. Ancak zannettikleri gibi değildir. Melekler onlara; - Başınızı kaldırın! Bu nur, Hak teâlâya ait bir nur değildir, derler. - Ya nedir? deyince; - Bir huri, sahibinin yüzüne güldüğü vakit hasıl olan bir nurdur, derler. RESÛLULLAHI SEVİYOR MUSUN? Bu zât, nasihat isteyen bir gence sordu: - Resûlullah aleyhisselâmı seviyor musun oğlum? - Tabii efendim, seviyorum. - Peki Onun sünnetine, yâni İslâmiyete uyuyor musun? - Tam uyamıyorum efendim. Buyurdu ki: - Resûlullahın "aleyhissalâtü vesselâm" getirdiği İslâm dînine uymayanın, "Onu seviyorum" sözü doğru olmaz evlâdım. - Uymadan sevilmez mi yâni efendim? - Hayır. Sevgi, itaat ister. İtaat etmeyen, sevmiş olmaz. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gıybet çok fena şey
21-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri hazretlerine bir gün; - Efendim, Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm", mealen; "Çok et yenen hâneden, Rabbimiz nefret eder" buyurmuş. Burada kastedilen hâneden murat nedir? diye sordular. Cevabında; - Bu ev, içinde gıybet yapılan hânedir, buyurdu. Bir gün de sevdiklerine; - Kardeşlerim, insanlar bir meydana toplansa ve bir kimse onlara; "Ey insanlar! İçinizde bugün akşama çıkacağını bilen var mı?" diye sorsa, buna doğru cevap verecek kimse çıkar mı? diye sordu. Dinleyenler; - Çıkmaz efendim, dediler. Buyurdu ki: - Hâl böyle iken, aynı insanlara bu defa; "Peki, içinizde ölüme hazır olan var mı?" diye sorulsa, yine cevap veren çıkmaz. Bu, size garip gelmiyor mu? ÂH, YER YARILSA DA... Bir gün de sevdiklerine; - Kardeşlerim, bir Müslüman, dînimizin her emrine uysa, ama gönlünde "dünya sevgisi" olsa, o kul, mahşer gününde çok mahcup hâle düşer, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Çünkü o kimse mahşer ehli arasından çıkarılır. Sonra bir melek, o kimseyi göstererek; "Ey insanlar! Bu, falan oğlu filândır ki, kalbinde dünya sevgisi vardır. Halbuki Hak teâlâ, halkettiği günden beri ona hiç kıymet vermemiş ve sevmemiştir!" diye nida eder. Ve ilave eder: - İşte ey ehl-i mahşer, Hak teâlânın sinek kanadı kadar sevmediği dünyayı, bu kişi, bir ömür boyu sevmiş ve kıymet vermiştir. O kimse, öyle utanır ki, "Âh, yer yarılsa da içine girsem" diye temenni eder. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bunları nasıl biliyor?.."
22-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri "rahime-hullahü teâlâ", bir gün âniden hastalandı. Bir doktor getirdiler. Ancak Hristiyandı adam. Bu zâtın ismini duymuş, evliyâdan bir kimse olduğunu öğrenmişti. Oturup tıp ilmi üzerinde sohbet ettiler. Fakat hazret-i Süfyan, ona öyle ince bilgiler verdi, öyle detaylar söyledi ki, ağzı açık dinledi Hristiyan doktor. Zira hiç duymadığı bilgilerdi bunlar. Hayretler içerisinde kalmış ve; "Bu kadar ince bilgileri nasıl biliyor?" diye de hayranlık duymuştu. Sonra muayene etti bu büyük velîyi. Ancak yine hayrette kalıp; - Aman efendim, bu halde nasıl yaşıyorsunuz? dedi hemen. Mübarek zât sordu: - Ne var ki hâlimde? - Korkudan, ciğerleriniz parça parça olmuş. Böyle bir ciğerle bir gün bile yaşamanız tıbben imkânsız. Senelerdir tabiplik yapıyorum. Böyle bir hadiseye, ilk defa rastladım. Buyurdu ki: - Tıp ilmi doğru söyler. Ama cenâb-ı Hak her şeye kadirdir. Yaşatmak dilerse, yaşatır. Hristiyan doktor düşündü, itiraz edemedi bu söze. Hatta hayranlık duydu. Kalbine hidâyet ışıkları doldu ve; - Mademki böyle bir ciğerle, yıllardır sıhhatle yaşadınız, öyleyse dîninizin hak olduğuna inandım, dedi. Ve ekledi: - Yine inandım ki, cenâb-ı Hak elbette her şeye kadirdir. Sonra Kelime-i şehâdeti söyleyip, Müslüman oldu. Zamanın hükümdarı bunu işitince; - "Ben, doktor hastaya gitti biliyordum. Meğer hasta, doktora gitmiş" demekten kendini alamadı. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Altmış defa abdest aldı!..
23-07-2010 01:00
Süfyan-ı Sevri hazretlerinin ölüm hastalığında, çok karnı ağrıyordu. Bu sebeple, sık sık abdesti bozuluyordu. Ama her defasında tekrar abdest alır, en ufak bir gevşeklik göstermezdi bu hususta. "Abdestliyken ölmeyi" çok ister, bunun için bir dakika bile abdestsiz bulunmazdı. Bu yüzden, altmış defa abdest almıştı bir gece. Ve nihâyet vefatı yaklaştı. Yakınlarına; - Vakit tamam, beni yere indirin! buyurdu. Derhal yere indirdiler. Bu durumu, dostlarına söylemek için dışarı çıktıklarında, yüzlerce sevdiğinin kapıda toplanmış olduğunu gördüler. İnsanlar içeri giriyorlardı ki, hazret-i Süfyan, "Allaah!" dedi ve rûhunu teslim etti. O anda bir ses işitildi. Gaibten gelen bu ses; - Takvâ sahibi Süfyan, Rabbine vasıl oldu! diyordu. BU GECE ÇOK SEVİNÇLİYİZ Bir kandil gecesinde; - Bu gece çok sevinçliyiz, buyurdu yakınlarına. - Neden efendim? dediler. - Çünkü böyle mübarek geceler, "umumi af günleri" gibidir, buyurdu. Ve açıkladı: - Hani hükümetler, suçlular için zaman zaman af çıkarırlar ya, - Evet efendim. - İşte Allahü teâlâ da kullarının birikmiş günahlarını bağışlamak için "umumi af" îlân ediyor bu gecelerde. Fakat inanmak şartıyla. Yeter ki, o geceye, o gece olarak inanalım ve o geceden ümitli olalım. - İnanılmazsa efendim? - İnanmayan, bu affa kavuşamaz. Çünkü "İnkâr eden, mahrum kalır" sözü meşhurdur. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sohbetinden istifade ediyorum
24-07-2010 01:00
Hanbeli mezhebinin kurucusu olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, Bişr-i Hafi hazretlerini çok sever, sohbetini dinleyip büyük haz duyardı. Bir gün talebeleri; - Efendim, siz tefsir, hadis ve fıkıhta büyük âlimsiniz. Buna rağmen Bişr-i Hafi hazretlerinin sohbetini dinlersiniz, hikmeti nedir? dediler. Cevabında; - Evet, zahiri ilimlerde dediğiniz gibidir. Ama kalb ilmini o benden iyi bilir. Sohbetlerinden istifade ediyorum, buyurdu. İLİM HİKMET YAYARDI Bu zât ne zaman, nerede konuşsaydı, ilim ve hikmet kokuları yayılırdı etrafa. Nihâyet vefat etti. O gün yakından ve uzaktan öyle çok kalabalık toplandı ki, cenazesini evinden sabah aldılar, akşam geç vakitte ancak varabildiler kabristana. Kendisini, rüyada görüp; - Allahü teâlâ size ne muamele etti efendim? dediler. Cevabında; - Kıyamete kadar, bana muhabbet besleyen kimseleri, Allahü teâlâ affetti, buyurdu. ZİKİR NEDİR? Bir gün de bu zâta; - Efendim zikir nedir? diye sordular. Cevabında; - Zikir, Allahü teâlâyı anmak, yâni hatırlamaktır. Mesela bir iki kişi, bir yerde oturur, Allah'tan ve Peygamberden bahsederlerse, zikretmiş olurlar, buyurdu. Ve ekledi: - Bir ilmihal kitabı açıp okumak da zikirdir. Melekler, böyle mec-lisleri bulunca hemen oraya üşüşür, onları sarar, onlar için duâda bulunurlar. > www.gonulsultanlari.com
.Umreye niçin gidiyorsun?
25-07-2010 01:00
Bir gün zengin bir kimse Bişr-i Hafi hazretlerine gelip; - Umreye gidiyorum, diye arz etti. Büyük velî sordu: - Yol harçlığın ne kadar? - İki bin dirhemim var efendim. - Umreye niçin gidiyorsun? - Allah rızâsı için, başka gayem yok. - Umreye gitmeden de Allah'ın rızâsını kazanmak mümkün. Sana, ondan daha çok sevab olan bir iş desem yapar mısın? - Yaparım efendim. - Pekâlâ, öyleyse bu parayı fakir ve muhtaçlara dağıt. Mesela ödünç almış da ödeyemeyen veya bir lokma ekmeğe muhtaç olan nice yetim ve öksüzler var. Paranı bu insanlara verirsen, bu yolla da rızâ-i ilâhîyi kazanırsın, buyurdu. Ve ilave etti: - Bir Müslümanın sıkıntısını gidermek, yüz nafile hacdan daha kıymetlidir. Adam pek memnun olmayıp; - Efendim, izin verirseniz ben yine de umreye gideyim, dedi. Cevaben; - Bir servet helâlden değilse, nefis o kimseye kendi arzusunu yaptırır, buyurdu. AÇIKÇA "SUS" DEYİN! Bu zât, gıybet edenleri hemen sustururdu. Bir gün sevdikleri; - Efendim, gıybet eden olunca hemen susturuyorsunuz. Hikmeti nedir? diye sordular. Cevabında; - Gıybet edeni susturana, yüz şehit sevabı veriliyor da ondan, buyurdu. - Peki nasıl susturacağız efendim? - Açıkça Sus! diyeceksiniz. - Bir "sus!" demekle mi yüz şehit sevabı kazanıyoruz? - Evet. Hem bu kadar sevap kazanıyorsunuz, hem de o Müslümanı günahtan kurtarmış oluyorsunuz. > www.gonulsultanlari.com
.Ne ile kavuştunuz?
26-07-2010 01:00
Bişr-i Hafi hazretlerine bir gün sevenleri; - Efendim, bu dereceye ne ile kavuştunuz? diye sordular. Cevabında; - Rabbimin ismi yazılı olan bir kâğıdı, yerde çamurlar arasında görüp, kalbim sızlayarak aldım. Yıkayıp temizledim ve güzel koku sürüp evimin duvarına astım. İşte neye kavuştumsa, bu sebeple kavuştum, buyurdu. Hidâyete geldiği o sevinçli anda, ayağında pabucu yoktu tesadüfen. O günden itibaren ayakkabı giymedi. Ölünceye kadar hep yalın ayak dolaştı bu sebeple. Bağdat sokaklarında, pabuçsuz gezdiğinden, hiçbir hayvan yerleri pisletmezdi. BİŞR SAĞ OLSAYDI... Bir gün, birinin hayvanı yeri pisletmişti. Sahibi bunu görünce; - Âh! dedi birden. - Niçin âh edersin? dediler. - Herhalde Bişr-i Hafi hazretleri vefat etti. Zira o sağ olsaydı, bu hayvan yere pislemezdi, dedi. Ve sorup araştırdı. - Bişr-i Hafi hazretleri Bağdat'ta vefat etti, dediler. ALLAH KALBE BAKAR Bu zât, bir sohbetinde; - Ey insanlar! Şimdi herkes dışını süslüyor. Halbuki Allah, kulun kıyafetine değil, kalbine ve niyetine bakar, buyudu. Ve ekledi: - Her sıkıntıya sebep, bir günaha girmek, çâresi ise, pişman olup, istiğfar eylemektir. - Müslüman nasıl olmalı? dediler. - Müslüman, gıda ve ekmek gibi, olmalı, yâni ona herkes, her zaman ihtiyaç duymalıdır, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com
.Geldiği gibi gitti!..
27-07-2010 01:00
Âlimler, Bişr-i Hafi hazretleri hakkında; - Bişr-i Hafi bu dünyadan, geldiği gibi ayrıldı, dediler. Nitekim ölürken, tek gömleği kalmıştı sırtında. Onu da bir fakire verdi. Zaten gömleksiz gelmişti dünyaya. Gömleksiz de gitti. ALLAH SENİ GÖRÜYOR Bir gün, bir kişi eline bir bıçak almış, hiddetle bir zavallıya saplamak istiyordu. Güçlüydü, kimse mani olamıyordu. Öbürü ise, can havliyle çırpınıp duruyordu çâresizce. Güçlü olan, bıçağı kaldırıp da tam adama saplayacağı anda, Bişr-i Hafi hazretleri onu gördü ve yaklaşıp gizlice bir şey dedi o kimseye. Adam bunu duyunca indirdi kolunu. Bıçak düştü elinden. Kendi de bayılıp düştü. Zavallı kurtulmuştu. İnsanlar, o zâlimin yanına koştular. Baktılar ki, zor nefes alıyor. - O zât sana ne dedi ki bayılıp düştün? diye sordular. Dedi ki: - O ihtiyar bana; "Senin bu yaptığını, cenâb-ı Hak görüyor" dedi. O böyle söyleyince, korku geldi kalbime. Sonrasını hatırlamıyorum. HIRSIZA AĞLIYORUM Bir gün de eşyasını çaldılar bu zâtın. O, bunu öğrenince başladı ağlamaya. Fudayl bin İyad hazretleri Onu böyle görünce sordu: - Malın çalındı diye mi ağlıyorsun? - Hayır. - Ya niçin ağlıyorsun? - O hırsız mahşer günü bu günahın hesabını veremezse Cehenneme girecek. O ateşe nasıl dayanacak? Bunun için ağlıyorum, buyurdu. >
.Besmeleye hürmeti
28-07-2010 01:00
Bişr-i Hafi "rahime-hullahü teâlâ", gençlik senelerinde günah içinde yaşardı. İçki içerdi mesela. Bir gün yine içip sarhoş hâlde sallanarak giderken, yerde, çamurlar arasında bir kâğıt gördü birden. Besmele-i şerîfe yazıyordu kâğıtta. İçi sızlayarak eğilip aldı. Çamurunu giderdi. Tazim ile öpüp başına koydu. Ve üzerine güzel kokular sürerek evinin duvarına astı o kâğıdı. O gece, tanıdığı salih bir kimseye, rüyasında; - Git, Bişr'e haber ver ki, dün yaptığı bir işten dolayı Allahü teâlâ ondan memnun ve râzı oldu. O, Rabbinin ismimi yerden alıp nasıl temizlediyse, Allahü teâlâ da Onu günah işlerden temizler, denildi. Ve uyandı uykudan. Bişr'i iyi tanıyordu. İçki içtiği meyhâneye koştu hemen. Dışarıdan seslendi kendisine. - Ey Bişr! Çık dışarı! Bişr tanımıştı bu sesi. Salih bir demirciydi bu. Meyhâneden çıkıp, koştu yanına. Demirci onu görünce; - Ey Bişr, sana bir haberim var, dedi. Bişr heyecanlandı: - Kimden haber var? - Allahü teâlâdan. Bunu işitince ağlamaya başladı: - Yoksa bana kızıyor mu? Güceniyor mu bana?.. - Hayır hayır, iyi haberler var, deyip gördüğü rüyayı anlattı kendisine. Bişr, sevinç içinde meyhâneye döndü. Ve arkadaşlarına; - Beni çağırdılar, gidiyorum. Artık beni bu meyhânede göremeyeceksiniz! diye seslendi. Bütün günahlarına tövbe etti. İlim öğrenmek için Bağdat'a gitti. Ve büyük bir velî olarak dönüp geldi... www.gonulsultanlari.com
.Allah seni görüyor
29-07-2010 01:00
Bişr-i Hafi hazretleri anlatıyor: Bağdat'ta, bir genci gördüm ki, askerler kırbaçla dövüyorlardı kendisini. Dikkat ettim, yüz kırbaç vurdular da yine hiç sesini çıkarmadı genç adam. Sonra, bağlayıp hapse götürdüler. Merak edip yanına gittim: - Askerler seni niçin dövdüler? - Kız meselesi efendim. Bir kıza âşık oldum. Onu sevdiğim için dövüp hapsettiler. - Peki askerler seni döverken niçin hiç sesini çıkarmadın? - O anda sevdiğim de bana bakıyordu. O beni görürken sesimi çıkaramazdım. Buyurdu ki: - Hak teâlâ da seni hep görüyor. Genç sarardı birden: - Gerçekten mi efendim? Allah beni hep görüyor mu? - Elbette. Hatta kalbinden geçenleri bile biliyor, haberin var mı? Genç bunu işitince titredi ve olduğu yere yığılıverdi. Baktım, nefes almıyordu. Allah korkusundan ölmüştü. NEDEN BEREKET YOK? Bir gün, bazı tanıdıkları; - Efendim, elimize çok para geçtiği halde yine maddî sıkıntı çekiyoruz. Sebebi nedir acaba? diye sordular. Cevabında; - Bereket yok da ondan, buyurdu. Sordular: - Neden bereket yok hocam? - Çünkü namazlar vaktinde kılınmıyor ve Allahü teâlânın emir ve yasaklarına riâyet edilmiyor. Bunları yapmayanlara Allahü teâlâ dört musibet verir. - Nedir onlar efendim? - Rızıklar daralır, hastalıklar artar, emniyet olmaz ve merhamet kalkar. - Peki İslâmiyete uyulursa efendim? - O zaman bu sıkıntıların hiçbiri olmaz. www.gonulsultanlari.
.Peşinden takip etti
30-07-2010 01:00
Bişr-i Hafi "rahime-hullahü teâlâ" zamanında bir adam bu zâtın büyüklüğünü bilmiyordu. Bir gün cuma namazını kılıp camiden çıkınca gördü bu büyük velîyi. Hızlı adımlarla bir yere gidiyordu. O da takıldı peşine. Kendi kendine; "Bu zât için evliyâ diyorlar. Bakayım doğru mu?" diye düşünüyor, bir yanlışını bulmaya çalışıyordu. Fırından ekmek aldı mübarek zât. Bir kebapçıdan da kebap ve helva. Adam bunları görünce; "Meğer nefsini ne de çok seviyormuş" diye düşündü. Nihâyet bir köye vardılar. Bişr-i Hafi hazretleri, bir camiye girip, oradaki yatalak bir hastaya yedirdi aldığı kebapla helvayı, Sonra çıkıp gitti. Bu defa bu adam girip sordu hastaya: - O giden kimdi? - Ona, Bişr-i Hafi derler. Cuma günleri ziyaretime gelir ve getirdiği yiyecekleri eliyle yedirir bana. - Senin kimsen yok mu? - Hayır, maalesef. - Peki burası Bağdat'a uzak mıdır? - Bir günlük yoldur. - Nasıl olur, biz yarım saatte geldik. - Bişr-i Hafi hazretleri, velî bir zattır. Bir günlük yolu az bir zamanda gider. Sen de Onu takib ettiğin için farkına varmamışsındır. Adam anlamıştı hatâsını. - Peki Bağdat'a nasıl dönerim? - Bekle, bir hafta sonra O yine gelir. Birlikte dönersiniz. Ertesi cuma günü, Bişr-i Hafi hazretleri gelince özür diledi kendisinden. Büyük velî, teselli etti onu. Ve birlikte yola çıktılar. Onun yanında birkaç adım atınca, Bağdat'ta buldu kendisini. Hem de tam evlerinin önünde. Artık talebesi olmuştu bu zâtın... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Üç mühim şey
31-07-2010 01:00
Bişr-i Hafi hazretleri anlatıyor: Bir gece rüyada hazret-i Peygamberi "aleyhissalâtü vesselâm" gördüm. Bana bakıp; - Ey Bişr, Allah sana bu dereceyi niçin verdi, biliyor musun? diye sordu. - Bilmiyorum yâ Resûlallah, dedim. Buyurdu ki: - Şu üç şey için verdi. Birincisi, dînimizin emirlerine tam riâyet ediyorsun. İkincisi, evliyâ zatlara hizmet ediyorsun. Üçüncüsü de, benim akraba ve eshabımı çok seviyor ve din kardeşlerine nasihat ediyorsun. DOSTTAN GELEN SEVİLİR Bir gün cüzzamlı ve kör birine rastladım. Vücudundaki yaraların üzerine binlerce karınca üşüşmüş, yerlerdi bedenini. Acıyıp, başını kucağıma aldım. Nihâyet ayılıp beni gördü ve; - Rabbimle aramıza giren bu adam kim? dedi hemen. Kendimi tanıtıp, acıdığımı söyledim. - Mühim değil, dedi. Vücudum lime lime olup etlerim dökülse de, Rabbime olan muhabbetim hiç azalmadı. Çünkü Sevgili'den gelen de sevgilidir. O, çok sevdiklerine böyle belâ gönderir. SABRIN NİŞANI Bir gün de sordular bu zâta: - Sabrın nişanı nedir efendim? Cevaben; - Sabırlı insan, Rabbinin her emrine itaat eder de, hiç bıkıp usanmaz. Yine Allahü teâlânın her bir yasağından da kaçınır, bundan da usanmaz, buyurdu. - Başka efendim? dediler. - Kendisine, bir musibet ve belâ geldiğinde, "Bana bunları Rabbim gönderdi" der. Yüzünü ekşitmeden kabul eder. Hatta onları nîmet bilerek rahatlık duyar.
.Niçin ince giyindiniz?.."
01-08-2010 01:00
Çok soğuk bir günde Bişr-i Hafi hazretleri, üzerine ince bir şey giyip dışarı çıkmış, soğuktan titriyordu. Bir Müslüman onu böyle görünce; - Efendim, bu soğuk havada neden böyle ince giydiniz? diye sordu. Cevaben; - Fakirleri hatırladım. Onların halleriyle hallenmek istedim, buyurdu. Ve ilave etti: - O garipler üşürken, kalın şeyler giymek içime sinmedi. NEYİ PAYLAŞIRLARMIŞ? Bir gün de kabristandan geçerken kalb gözüyle bakıp, mevtaların toplanmış bir şey paylaştıklarını gördü. Durdu ve; - Yâ ilâhî! Onların neyi paylaştıklarını bilmek istiyorum, diye niyaz etti. Kulağına gaibten; - Merak ettiğin şeyi, kendilerine sor! nidası geldi. Bu emirle sordu bir mevtaya: - Böyle neyi paylaşıyorsunuz? Mevta cevaben; - Üç gün önce, salih bir zât bir Fatiha okuyup bu kabristandakilere hediye etmişti. Onun sevabını paylaşmakla meşgulüz. Üç gün oldu, hâlâ bitiremedik, dedi. HERKESİN ÎMÂNI BİR Mİ? Bir gün de bazı sevdikleri; - Efendim, bizim îmânımızla Allah dostlarının îmânı bir midir? diye sordu. Cevabında; - Bir değildir. Onlarınki kâmil îmân olup, bizimkinden daha nurlu ve parlaktır. - Neden parlaktır hocam? - İbâdetleri çok olduğu için. İbâdetle, îmânın parlaklığı artar. Mesela Peygamberlerin îmânı da yaptıkları ibâdetlerle çok nurlu ve parlak olmuştur. www.gonulsultanlar
.Niçin ağlıyorsun?.."
02-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî "kuddise sirruh", evliyâ-yı kirâmın büyüklerindendir. Dayısı ve hocası Sırri-yi Sekati hazretlerinin derslerinde yetişip, zamanının kutbu oldu. Yedi yaşında iken, bir gün mektepten gelip babasını ağlarken görünce sordu: - Babacığım, niçin ağlıyorsun? - Oğlum, dayın Sırri'ye biraz zekât yolladım, almamış. Zaten birkaç gümüştü gönderdiğim. - Buna mı ağlıyorsun? - Evet yavrum. Ağır geldi bu bana. Şöyle ki, bir ömrümü, Allah adamlarının, hem de ihtiyacı varken kabul etmediği şu birkaç gümüş için tükettiğime ağlıyorum. Cüneyd; - Üzülme babacığım, dedi. Ben bu işi hallederim. - Nasıl halledeceksin oğlum? - Kolay babacığım, dedi. Ve o gümüşlerle gidip dayısının kapısını çaldı. Dayısı sordu içeriden: - Kimsiniz? - Ben Cüneydim dayıcığım. Şu gümüşleri lütfen al. Dayısı kapıyı açmadan; - Hayır almam, dedi. - Dayıcığım, adalet edip babama emreden ve ihsan edip seni serbest bırakan Allah için al, dedi. Sordu içeriden: - Babana ne emretti, bana ne ihsan eyledi? - Babama, çok mal ve para verip, zekât vermesini emretmekle adalet eyledi. Seni de fakir yapıp, zekâtı alıp almamakta serbest bırakarak ihsan eyledi. Yedi yaşındaki Cüneyd'in bu cevabı çok hoşuna gitti dayısının. Hemen kapıyı açıp; - Ey yeğenim, gümüşlerden önce seni kabul ettim, dedi ve içeri aldı onu. Gümüşleri kabul etti. Gözlerinden öptü. Ve çok duâlar etti kendisine. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Herkese nasihat et!
03-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî "kuddise sirruh", henüz çocuk idi ki, dayısı Sırri Sekati hazretleri Onu yanına alıp hacca gitti. Mescid-i haramda dört yüz âlim toplanmış, şükrün tarifini yapıyorlardı. Bir kenara oturup dinlediler. Dört yüz tarif yapıldıysa da, yine de tam tarifi yapılamamıştı. Sırri Sekati hazretleri, yeğenine; - Kalk Cüneyd, sen de bir tarif yap, dedi. Hazret-i Cüneyd; - Peki dayıcığım, deyip kalktı. Ve yüksek sesle; - Şükür, Allahü teâlânın verdiği nîmetleri, O'nun emrettiği yerde kullanmaktır, dedi. Âlimler, bu tarifi çok beğenip; - Şükrün mânâsı şimdi tamam oldu, dediler. SABAH AKŞAM TÖVBE EDİN Bir gün bu zâtı sevenlerden biri; - Efendim, ölüm zamanında, Azrâil "aleyhisselâm" göründükten sonra tövbe kabul olur mu? diye sordu. Cevabında; - Evet, bu, Allahü teâlânın bu ümmete mahsus bir ihsanıdır, buyurdu. - Öyleyse her gün yerine, öleceğimiz zaman toptan tövbe etsek olmaz mı efendim? Mübarek zât sordu ona: - Senin mesleğin nedir? - Terzilik efendim. - Ne zamandan beri bu işi yapıyorsun? - Yirmi senedir. - Terzilikte en kolay şey nedir? - Kumaş kesmek efendim. - Peki, ölüm ânında kumaş kesebilir misin? - Hayır, bu imkânsız efendim. O zaman kendisine; - Peki, yirmi yıldır yaptığın bir şeyi ölüm ânında yapamazsan, hiç yapmadığın bir şeyi nasıl yapacaksın kardeşim? buyurdu... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İnsanlara vaaz et!"
04-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri, Sırri-yi Sekati hazretlerinin derslerinde yetişip büyük İslâm âlimi oldu. Hocası ona; - Ey Cüneyd! İlim meclisi kur da insanlara ilim öğret, buyurdu. Ancak O, kendisini buna lâyık görmüyor; "Ben, nasıl insanlara vaaz ederim?" diyordu. Hocasının bu emrini her gün tehir ederken, bir gece Resûlullahı "aleyhissalâtü vesselâm" gördü rüyasında. Fahr-i kâinat Efendimiz, Ona; - Ey Cüneyd, insanlara nasihat eyle. Senin sayende bozuk halleri düzelir. Bugün herkesin kurtulması için Rabbimiz senin sohbetlerini sebep kıldı, buyurdu. O anda uyandı. Ve heyecanla üstadına gidip rüyayı anlatacaktı ki, hocası kendisine; - Ey Cüneyd, Resûl aleyhisselâm emredince bahânen kalmadı. Artık vaaza başlarsın değil mi? buyurdu. Hürmetle elini öpüp; - Başüstüne hocam, dedi. Ve o gün başladı vaz-ü nasihate. DUÂ ALMAYA BAKIN! Bir gün de cemaatine; - Duâ almaya bakın. İnsanların duâsını almak ganîmettir. Hele ki gariplerin duâsını, buyurdu. Ve ekledi: - Duâ almayan, arzusuna kavuşamaz. Sordular: - Kimlerin duâsını alalım efendim? - Özellikle anne ve babanızın. Anne-babanın evlâdına duâsı, Peygamberin ümmetine duâsı gibidir. Onların duâsını alanın sırtı yere gelmez, buyurdu. Ve ilave etti: - Bedduâsını alanlarsa, dünyada da iflah etmez, âhirette de. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Müminin firasetinden sakınınız!"
05-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî "kuddise sirruh", bir gün talebesiyle sohbet ediyordu ki, içeriye bir genç girdi. Ve ön tarafa oturdu. Ancak bu geleni kimse tanımıyordu talebeden. Biraz sonra o genç ayağa kalkıp; - Bir şey sorabilir miyim? dedi. Hazret-i Cüneyd; - Tabii, sor, buyurdu. Genç sordu: - Bir hadîs-i şerîfte mealen; "Müminin firasetinden sakınınız. Zira o, Allah'ın nuruyla bakar" buyuruluyor. Bunun mânâsı nedir acaba? Hazret-i Cüneyd, o gence sertçe bakıp; - Müslüman ol Müslüman! buyurdu. Bu cevap üzerine genç utandı, mahcub oldu. Kalbi, bu velînin muhabbetiyle doldu. Meğer Hristiyanmış. Ve zünnar varmış belinde. Kalbi değişti birden. Şehâdet'i getirip, Müslüman oldu. Onun kerametiyle halas oldu küfürden. NÎMETLER KARŞILIKSIZ Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine sevdiklerinden biri; - Efendim, hiç ibâdet yapmadan, karşılıksız olarak Allah'ın lütuf ve nîmetlerine kavuşmak mümkün müdür? diye sordu. Cevabında; - Rabbimizden bize gelen nîmetlerin hepsi zaten Onun lütfudur ve hepsi karşılıksızdır, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Bizim gibi günahkâr kulların yapacağı ibâdet, O'nun nîmetlerine karşılık olabilir mi? Mümkün değil. Şöyle bitirdi: - İbâdetlerimiz ne kadar çok olursa olsun, yine de O'nun nîmetlerine karşılık olamaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yarım kalan tıraş!..
06-08-2010 01:00
Bir gün Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine bazı sevdikleri; - Efendim, bize ihlâs hakkında bir misal verir misiniz? dediler. Şunu anlattı onlara: Mekke'de bulunurken tıraş olmak üzere bir berbere gittim ve; - Allah için şu saçımı düzeltir misin, dedim. O esnada birini tıraş ediyordu ki, o da mevki makam sahibi biriymiş meğer. Ben böyle söyleyince, o kimseye; - Efendi, bir zahmet siz kalkın! dedi. O kalkınca beni oturttu yerine. Adamın tıraşı yarım kalmış, canı da sıkılmıştı. Onu yatıştırmak için; - Kusura bakma beyim. Allah için bir şey istendiğinde o işi yapmak için acele edilir, dedi. Ben kalbimden; "Elime para geçerse, getirip bu berbere hediye edeceğim" diye düşündüm. Ertesi gün, bir kese altın geldi bir yerden. Götürüp, berbere verdim. Ancak kabul etmedi ve; - Kardeşim! Ben sana o iyiliği Allah için yapmıştım. Karşılığını Rabbim kat kat verir, dedi. EN ZOR ŞEY NEDİR? Bir gün de cemaatine: - Dünyada en zor şey nedir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - En zor şey "Peki" demektir. - Neye peki demek efendim? - Tabii ki hak söze. Çünkü nefis, "Peki" demek istemez. Ebû Cehil, Resûlullah Efendimize bir defa "Peki" deseydi, Hazret-i Ömer "radıyallahü teâlâ anh" gibi kıymetli olurdu. Hazret-i Ömer de, eğer "Peki" demeseydi, Ebû Cehil'den daha tehlikeli olurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Başka paran var mı?.."
07-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri, bir gün talebesiyle sohbet ederken huzuruna zengin biri geldi. Ve bin dirhem gümüş para hediye edip; - İhtiyacınıza harcarsınız, dedi. Büyük velî sordu ona: - Bundan başka paran var mı senin? - Evet, var efendim. - Peki daha çoğalmasını ister misin? - İsterim tabii efendim. - Öyleyse dursun sende. Adam şaşırdı: - Almıyor musunuz yâni? - Hayır. - Neden efendim? - Çünkü sen bu paraya bizden daha çok muhtaçsın. Bizim paramız az ise de daha çoğalmasını istemiyoruz. Ama sen istiyorsun, buyurdu. KENDİNİZİ SEVMEYİN Bir gün de, bazı sevdikleri; - Efendim, kendimizi başkalarına nasıl sevdirebiliriz? diye sordular. Cevabında; - Kendinizi sevmemekle, buyurdu. Ve izah etti: - Kendini seveni başkası sevmez. Kendini sevmeyeni ise herkes sever. Nefsinizi ayaklar altına alacaksınız. Nefsinizden tiksineceksiniz. Bunu başarırsanız, hem Allah sever sizi, hem de insanlar. DÜNYADA EN GÜZEL ŞEY Bir gün de; - Dünyada en güzel şey nedir efendim? diye sordular. Cevaben; - Dünyaya düşkün olmamaktır, buyurdu. - En kıymetli maden nedir efendim? - Altın'dır. - Peki altından kıymetli olan nedir efendim? - Onu başkasına vermektir.
.Meğer hasta benmişim!.."
08-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin gözünde bir rahatsızlık olmuştu. Hristiyan bir tabip muayene ettikten sonra; - Birkaç gün gözünüze su değdirmeyin, dedi. Hazret-i Cüneyd; - İyi ama, su değdirmeden nasıl abdest alacağım? dedi. - Onu bilemem. Ama bu gözleriniz size lazımsa, hiç su değdirmeyeceksiniz. O, yine abdest alıp, namaza durdu. Sonra da seccadesinin üzerinde uyudu. Uyandığında gözlerindeki ağrının tamamen gitmiş olduğunu fark etti. O esnada gaibden bir ses geldi kulağına. - Ey Cüneyd, sen gözlerini Allah için feda ettin. O da gözlerindeki o ağrıyı giderdi, deniyordu. Tabip, bunu işitince; - Ne yaptın da gözlerin iyileşti? diye sordu. O da, anlattı hadiseyi. O bunu öğrenince, daha çok şaşırıp, Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine hayran oldu ve îmân edip, küfürden kurtuldu. Sonra da; - Hasta olan, senin gözlerin değil, meğer benim kalbimmiş, dedi. TOPRAK GİBİ OL! Bir gün bazı sevdikleri; - Huzurlu olmanın sırrı nedir efendim? diye sordular. - Halı gibi, toprak gibi olmaktır, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Yâni nefsinizi ayaklar altına alacaksınız. Çünkü nefsin her arzusu, insanın aleyhinedir. O, iyilik yapmak istemez. Halıya ve toprağa her gün binlerce insan basar geçer de, onlar yine ses çıkarmaz, şikâyetçi olmazlar, öyle değil mi? - Evet hocam. - İşte huzurlu olmanın yolu budur. Kişiyle değil, işiyle uğraşanlar, huzurlu olurlar. www.gonulsultanlari.com T
.Cüneyd'e sor!.."
09-08-2010 01:00
Salihlerden biri, bir gece, Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini gördü rüyasında. Hem de Server-i kâinat'ın "aleyhissalâtü vesselâm" yanında. O esnada bir kişi gelip; - Yâ Resûlallah, size bir şey sorabilir miyim? diye arz etti. Efendimiz "aleyhisselâm", Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini gösterip; - Cüneyd'e sor ve cevabını al, buyurdu. NİÇİN TEK TEK ATTIN? Bir gün de zengin bir kişi Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine gelip; - Beni de talebeliğe alın, diye rica etti. Cevaben; - Senin malın mülkün çok. Onları elinden çıkarırsan olur, buyurdu. O zengin; - Peki efendim, dedi. Ve bütün servetini dağıtıp geldi ve; - Az bir altınım kaldı, dedi. Hazret-i Cüneyd; - Git onları da Dicle Nehrine at. Yoksa sohbetimizden istifade edemezsin, buyurdu. Zengin, gidip Dicle'ye attı altınları. Fakat toptan değil de, tek tek attı. Hazret-i Cüneyd: - Niçin toptan atmayıp da, teker teker attın? Demek ki kalbinde hâlâ dünyaya muhabbet var, buyurup kabul etmedi talebeliğe. Sonra tövbe edince, kabul etti. BAŞARININ SIRRI Bir gün bu zâta sordular: - Muvaffak olmanın sırrı nedir efendim? Cevaben; - İki şeydir, buyurdu. Biri, günah işlememek, ikincisi güler yüzlü olmaktır. Eğer işlerimizde muvaffak olamıyorsak, işlediğimiz günahlardandır muhakkak. Çünkü Allahü teâlâ, günah işleyeni muvaffak etmez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şeytan niçin kaçıyor?
10-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini tanıyan salih bir kişi, bu zâtın yanına geldiğinde, kalb gözüyle şeytanların hızla uzaklaştığını gördü bu büyük velîden. Fakat kızgın ve öfkeliydi mübarek zât. Kendi kendine; "Şeytan, öfkeli kimselerin yanına gelir biliyordum. Ama şimdi tersi oluyor" diye düşündü. Ve kendisine dönüp; - Ey Cüneyd, insan kızıp öfkelenince, şeytanlar onun yanında toplanır, diye biliyorduk. Lâkin görürüm ki, siz öfkeliyken şeytanlar sizden kaçıyor, neden acaba? diye sordu. Büyük velî; - Doğrudur. Ama bizim öfkemiz Allah içindir. Şeytan, nefsi için öfkelenen insanlara yanaşır, buyurdu. ARKADAŞIN BOZUK Bir gün de, bir genci çağırıp; - Evlâdım, sen iyi bir gençsin. Ama arkadaşların bozuk. Ayrıl onlardan. Kötülükleri sana da bulaşır, buyurdu. Ve sordu o gence: - Sen cüzzam hastalığını bilir misin? - Evet, çok bulaşıcı bir hastalıktır. - İşte cüzzamlı bir hasta ile bir kimse aynı evde, yedi sene kalsalar. Aynı kaptan yeseler, aynı bardaktan içseler, aynı yatakta yatsalar, yine de cüzzam hastalığının bu sağlam adama geçmeme ihtimali vardır. Ama bir evin bir odasında bir kötü insan olsa, onun kötülüğünün diğer odalardaki insanlara bulaşmama ihtimali yoktur. - Birbirlerini görmeseler de mi efendim? - Evet. Görmeseler ve konuşmasalar bile. - Neden böyledir efendim? - Çünkü kötülükler kolay ve çabuk yayılır. Bir sepet üzümden bir teki çürük olsa, bu bir çürük, diğer sağlamları da çürütür. Ama bütün sağlam üzümler, o bir tek çürüğü kurtaramaz. > www.gonulsultanlari.com
.Yüzü siyah oldu!..
11-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini sevenlerden biri, alışveriş için çarşıya giderken yolda güzel bir kadın görüp, baktıysa da, sonra tövbe etti hemen. Eve gelip de aynaya baktığında, simsiyah gördü yüzünü. Düşününce anladı sebebini. Harama bakmıştı az önce. "Ne yapsam?" diye düşünürken Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini hatırladı. Kendi kendine; "O, Allahü teâlânın sevgili kuludur. Onu gidip yalvarayım. Benim için istiğfar etsin" diye düşündü. Ancak kendisi Ruhbe'de, o büyük velî ise Bağdat'ta olup, arada hayli mesafe vardı. - Olsun, dedi ve düştü yollara. Günlerce yol gidip Bağdat'a vardı. Evini öğrenip çaldı kapısını. Büyük velî içeriden ismiyle hitâb edip; - Hoş geldin ey filân! Sen, filân gün Ruhbe'de harama bak, biz Bağdat'ta tövbe istiğfar edelim, öyle mi? buyurdu. Ve açtı kapıyı. Oturup sohbet ettiler. Çıkınca aynaya baktı hemen. Yüzü beyaz olmuş ve nurlanmıştı. Zira feyz almıştı bu büyük velîden. SERTLİKLE OLMAZ Bir gün de, sevdiği bir gence; - Evlâdım, insanların kaybettiğini bulmaya çalış, buyurdu. Genç merak etti: - O nedir ki hocam? - Sevgi ve muhabbet'tir. Zira sertlikle bir yere varılamaz. Sert insan, yalnız adamdır. Şahsen ben sert olamıyorum. Kimsenin kusurunu göremiyorum. Onun için karlı havayı çok seviyorum. Genç merak etti: - Neden efendim? - Çünkü kar, bütün kötülükleri, pislikleri örtüyor. Çirkinlikleri göstermiyor. Onun için seviyorum. >
.Allah seni görüyor!.."
12-08-2010 01:00
Bir gün Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin huzuruna bir genç gelip; - Efendim, gözlerimi yabancı kadınlara bakmaktan menedemiyorum. Bu hususta bana ne tavsiye edersiniz? diye sordu. Büyük velî cevaben; - Çâresi kolay, buyurdu., Delikanlı sevindi: - Aman hocam o nedir? - Sen o kadına baktığın anda Allahü teâlânın da sana baktığını düşün. Hatta senin o kadını görmenden daha çok Rabbin seni görüyor, bunu hatırından çıkarma! Ve ekledi: - Sen Allah'ı görmesen de, Allah seni görüyor evlâdım. O görürken, hiç günah işlenir mi? Bu söz, çok tesir etti o gence. Tövbe edip, bir daha da bakmadı harama. Zira haramlar çirkin geliyordu artık kendisine. Büyüklerimiz; "Evliyânın sözünde rabbânî tesir vardır" buyurmuşlardır. MÜMİN VERİNCE SEVİNİR Bir gün de sevdiklerine; - Müslüman, almayı değil, vermeyi düşünür. Onu kârlı bilir. Alınca değil, verince sevinir, buyurdu. Ve ekledi: - Böyle olan kimse, eceli geldiğinde rûhunu da kolay verir. Sordular: - Nasıl kolay verir efendim? - Şöyle ki, rûhu, tereyağından kıl çeker gibi çıkar da haberi bile olmaz. Sordular yine: - Ya vermeye alışmayanlar efendim? - Onların işi çok zor. Vermeye alışmadıkları için ruhlarını da zor verirler. Şöyle ki, yaş keçeden diken söker gibi çıkar ruhları. Delikanlı çok iyi anlamıştı meseleyi. Elini öpüp ayrıldı huzurdan. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir defa bile aldatamadı!..
13-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri, evliyâ-yı kirâmın büyüklerindendir. Bir gün şeytan, hizmetçi kılığında bu zâtın huzuruna gelerek; - Efendim, kabul ederseniz, hizmetinizle şeferlenmek istiyorum. Dünyada tek dileğim budur, dedi. Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri; - Peki, olur, buyurdu. Şeytan bu cevabı alınca çok sevinip yalandan hizmete başladı hemen o gün. Yirmi sene hizmet etti. Maksadı, bir defa olsun aldatabilmekti bu Allah dostu'nu. Bir vesvese verebilmekti. Ama muvaffak olamadı. Ümidini kesince, huzuruna gelip; - Ey üstadım, beni tanır mısınız? diye sordu. Cevaben; - Tanımaz mıyım ey mel'un, bana ilk geldiğin gün tanımıştım, buyurdu. Şeytan; - Ey Cüneyd, ben senin gibi yüksek dereceye kavuşan bir kimse görmedim, deyince; - Def ol git ey mel'un! Beni, ucb'a ve kibre mi sürmek istiyorsun? buyurdu. O anda uzaklaştı yanından. Korkusundan, bir daha Ona yaklaşamadı. HAYAT, HAYÂLDİR... Bir gün de, sevdiği bir gence; - Evlâdım, hayat, hayâldir, buyurdu. Nasıl yaşarsak öyle ölürüz. Dün öldü. Yarın doğmadı. O halde bugünü değerlendir. Yoksa; "Sonra yaparım diyenler helak oldu" hadîs-i şerîfine dahil olursun. Delikanlı sordu: - Hocam ben her şeye kızıyorum, ne yapayım? Büyük velî cevaben, - Ölümü düşün! O zaman kızmazsın, buyurdu. Ve ekledi: - Ölüm, en iyi nasihatçidir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Ben artık oldum!.."
14-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin bir talebesi, bir gün şeytanın vesvesesine aldanarak; "Ben artık kemale geldim. Sohbete gitmesem de olur" diye düşündü kendi kendine. Ve gelmedi sohbete. O gece, şeytani bir rüya gördü. Şöyle ki; yeşillikler içinde geziniyor, leziz yemekler yiyip, serin şerbetler içiyordu. Uyanıp, "Cennete girdim" diye tabir etti bu rüyayı. İyice inanmıştı kemale geldiğine. Ancak Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri, onu bu şeytani halden kurtarmak için ziyaretine geldi o gün. Sohbet esnasında; - Rüyada bir daha Cennete girersen, "Lâ havle" duâsını oku, buyurdu. Genç o gece rüyada yine Cennete girdi ve "Lâ havle" duâsını okudu hemen. O anda o yeşillikler kaybolup, "pis bir çöplük" içinde buldu kendisini. Ve uyandı. O hallerinin "şeytani" olduğunu anladı. Tövbe edip koştu hocasının huzuruna. Büyük velî ona sevgiyle bakıp; - Evlâdım, her Müslüman bir mürşid-i kâmile muhtaçtır. Mürşidi olmayana şeytan musallat olur, buyurdu. ÖNCE DÎNİNİ ÖĞRET! Bir gün de, bir komşusu bu zâta gelip; - Efendim, çocuklarımız var. Onlar için ne yapabilirim? diye sordu. Cevaben; - Önce İslâmiyeti öğret. Sonra da namaz kılmanın önemini anlat ve mutlaka kıldır, buyurdu. - İstikballerini düşünmeyeyim mi efendim? - Tabii düşün. Ama çocuğun istikbalini temin etmek, önce "iyi bir Müslüman" olmasıyla mümkündür. - Ya dünya kazancı efendim? - O da lazım. Ama dünya malı da, ancak "iyi bir Müslüman" olmak şartıyla işe yarar. > www.gonulsultanlari.com
.İftira attılar bu velîye
15-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerini, bazı kötü niyetli kimseler, zamanın halîfesine şikâyet ettiler bir gün. - Yanında binlerce insan var. Yakında fitne ve karışıklık çıkarabilir, dediler. Hatta daha ileri gidip; - Kadınlarla da ilgisi var, deyip çirkin iftiralar attılar kendisine. Halîfe, bu sözlerin tesirinde kalmıştı. "Gerçekten öyle midir?" diye şüphelendi bir an için. Genç ve güzel bir cariyesi vardı. Onu yanına çağırıp; - Üzerine ilgi çekici bir elbise giy ve iyice süslenerek Cüneyd'in evine git. O, kapıya çıkınca, cilve yaparak; "Kötü niyetli kimseler beni rahatsız ediyorlar. Hiç kimsem yok. Kabul ederseniz, günlerimi yanınızda ibâdet ve taatle geçirmek istiyorum" de diye tembih etti. Cariye; - Peki efendim, dedi. Süslenip, bir hizmetçi refakatinde geldi bu zâtın hânesine. Ve söyledi aynen bu sözleri. Hem de cilvelî bir eda ile. Ancak mübarek zât hiç bakmadı cariyeye. Gözlerini kapayıp aşk-ı ilâhî ile "Allaah!" diye feryad etti gayri ihtiyari. Cariye, düşüp öldü korkudan. Hizmetçi geri gelip, bu hâli haber verdi halîfeye. Halîfe çok üzülüp, ziyaretine geldi bu büyük velînin ve; - Cariyeyi nasıl öldürdün? diye sordu. Cevaben; - Ey halîfe, senin Müslümanlara merhametin bu mudur? Benim, kırk yıldır uğraşarak öldürdüğüm nefs-i emmaremi yeniden canlandırıp diriltmek mi istiyorsun? buyurdu Ve ilave etti: - Ben senin cariyeni görmedim bile. Sadece Allah! dedim, o kadar. Halîfe mahcup oldu. Ve özür diledi bu büyük velîden... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İmtihan etmek istedi, ama...
16-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin sohbetine devam eden bir kimse, bir ara şüpheye düştü bu velî hakkında. "Gerçekten velî midir?" diyordu kendi kendine. Ve imtihana karar verdi bu Allah dostu'nu. Huzuruna gelip İslâmiyetten bir şey sordu. "Bakalım bilecek mi?" diyordu içinden. Ancak büyük velî; - Bizi imtihan edeceğine, keşke kendini imtihan etseydin. İnsan, kendi ayıp ve kusurunu görebilse, başkasının kusurunu görmeye vakit bulamaz, buyurdu. Ve ekledi: - Sen bizi imtihan etmekle yolumuzdan ayrıldın. Nereye gideceksen, çık git aramızdan! O anda, simsiyah oldu adamın yüzü. Yaptığı hatâyı anladıysa da, iş işten geçmişti artık. Zira kırılmıştı ona o büyük zât. Bir Allah adamı'nın kalbini kıranın iflah olmayacağını iyi biliyordu halbuki. Çok pişman olup, tövbe istiğfar etti. Gidip, Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinden af diledi. O, merhamet edip affedince, simsiyah olan yüzü beyaz oldu yine. RÛHUN GIDASI NEDİR? Bir gün de sohbetinde; - Bedenimiz, topraktan yaratıldığı için, onun gıdası topraktan çıkan şeylerdir, buyurdu. Ama ruh, nûrânî bir varlıktır. Bedenin gıdasından tad almaz. Sordular: - Ruh neden tad alır efendim? - Mânevî şeylerden. - Onlar nelerdir efendim? - Önce îmân etmek'tir. Sonra namaz'dır, oruç'tur, Evliyâ sohbeti'dir. Sonra İslâmiyeti öğrenmek ve Kur'ân-ı kerîm okumak'tır. Gıdası verilmezse ruh ölür. - Rûhun ölmesi ne demektir efendim? - Kâfir olmasıdır maazallah. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin çok seviyordu?
17-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri, talebesi içinden birini çok seviyordu. Diğerlerinden çok sonra dergâha gelmiş olsa da, hocasının gönlüne girmeyi başarmıştı o talebe. Ancak diğer talebeler onu çekemiyor, "Hocamız niçin onu daha çok seviyor?" diye merak ediyorlardı. Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine malum oldu bu hâl. Bu bilmeceyi çözmek için, bir gün imtihan etti bütün talebesini. Şöyle ki; Her birinin eline bir kuş verip; - Bunu, hiç kimsenin görmediği bir yerde kesip geliniz! buyurdu. Talebeler; - Başüstüne efendim, dediler. Ve her biri tenha bir yer bulup, orada kuşlarını kesip geldiler hemen. Yalnız biri hariç. O çok sevdiği talebesi, kesmeden getirmişti kuşunu. Büyük velî; - Sen niçin kesmeden getirdin? diye sordu ona. O yeni talebe; - Kimsenin görmediği bir yer bulamadım efendim, dedi edeble. Öbür talebeler sevindiler bu cevaba. "Hocamızın emrini dinlemedi" şeklinde yorumladılar zira. Hazret-i Cüneyd döndü o gence: - Bir daha söyle oğlum, niçin kesmeden getirdiğini. - Kimsenin görmediği bir yer bulamadım da onun için hocam. - Neden bulamadın? Arkadaşların bulmuşlar. Delikanlı; - Allahü teâlânın görmediği hiçbir yer yoktur efendim. O, her yeri görüyor, dedi. Talebeler o zaman anladılar yanıldıklarını. Mahcup vaziyette önlerine baktılar. Utançlarından terlediler hatta. Ve o gün teslim ettiler hakikati. Ve haset etmekten vazgeçtiler. >
."Nefsin ilacı nedir?.."
18-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine bir gün biri gelerek; - Efendim, nefsin yola gelmesi için kesin ilaç nedir? diye sordu. Cevaben; - Bunun kesin ilacı, hiçbir isteğini yapmamak, ne derse, tersini yapmaktır. Çünkü nefis ahmak olup, her arzusu, kendi aleyhinedir. Hatta nefis bir canavardır, asla doymaz, buyurdu. Bu cevap, hoşuna gitti adamın. Teşekkür edip ayrıldı. Giderken de kendi kendine; "İşte ey ahmak nefsim, sen de duydun. Sana kaç defa söylerdim de, inanmazdın. İşte bak aynı cevabı verdi bu büyük velî de. Bizzat Ondan işitmen için getirdim seni buraya" diye söyleniyordu. ÖYLESİNİ BULAMAZSIN Bir gün de, biri gelip; - Bu devirde arkadaşlık yok, güzel ilişkiler kalmadı, diye dert yandı bu zâta. Büyük velî; - Kardeşim, derdini paylaşacak arkadaş ararsan, tabii bulamazsın. Ama sıkıntısını gidermek istediğin, derdini dinleyip teselli edeceğin bir arkadaş arıyorsan, böylesi çoktur, buyurdu. İSLÂM AHLÂKI NEDİR? Bir gün de; - İslâm ahlâkı nedir efendim? diye sordular. Cevabında - İslâm ahlâkı, kimseye yük olmamak ve herkesin yükünü çekmektir, buyurdu. - Bazısının yanına rahat gidemiyoruz efendim, dediler. - Çok fena, buyurdu. "Falancaya işim düşmektense, kalsın" dedirten kimse mahvolmuştur. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rızkımızı arıyoruz..."
19-08-2010 01:00
Bir gün bazı kimseler Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerine gelerek; - Biz, gezerek rızkımızı arıyoruz, dediler. Onlara cevaben; - Rızkınızın nerede olduğunu biliyorsanız, orada arayınız, buyurdu. - Rabbimizden bekliyoruz efendim. Bakalım ne vakit gelip bizi bulacak? - Unutmuş sanıyorsanız, hatırlatınız. - Unutmamıştır ama, ne vakit gönderecek diye tevekkül edip bekliyoruz efendim. - İmtihan ederek, deneyerek Allahü teâlâya tevekkül etmek olmaz. Zira bu, îmânda şüphe bulunduğunu gösterir. Sordular: - Öyleyse bize ne tavsiye edersiniz efendim? - Rızık için, hiç şüphe etmeyin. Zira cenâb-ı Hak rızkınıza kefildir. Az gayretle o rızık ayağınıza gelir. O emrettiği için çalışın, ama gelen rızkı, bu çalışmanızdan bilmeyin, buyurdu. Ve ilave etti: - Rızık için güvenin Rabbinize. Çünkü O, buna söz vermiştir, elbette gönderir. BU ÖMÜR FIRSATTIR Bir gün de sohbetinde; - Bu ömür bir fırsattır. Onu, en iyi şeyle değerlendirmelidir, buyurdu. Ve ekledi: - Bu dünyanın bir saati, ibâdet bakımından âhiretin bin yıllık zamanından iyidir. Sordular: - Neden efendim? - Çünkü bu bir saatte, iyi iş ve ibâdet yapılarak "ebedî saâdet" kazanılabilir. Halbuki kıyametin binlerle senesinde hiçbir iş yapılamaz, buyurdu. Ve ekledi: - İnsanın en kıymetli sermayesi, ömrüdür. Onu boşa geçiren, çok pişman olur âhirette. www.gonulsultanlari.com T
.Endişeli görünüyordu!..
20-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin vefatı iyice yaklaşmıştı ki, o hâlinde bile devamlı Kur'ân-ı kerîm okuyor, bir hatmi bitirip, diğerine başlıyordu. Sevdikleri; - Efendim, çok hastasınız, kendinizi bu kadar yormasanız, dediler. Cevaben; - Şu anda benden fazla sevaba muhtaç olan kim vardır? Zira sonsuz bir yolculuğa çıkıyorum. Ben okumayayım da, kim okusun? buyurdu Vefatı daha da yaklaştı. Endişeli ve üzgün görünüyordu. Talebeleri; - Efendim, bizler zât-ı âlinizin şefaatini düşünüp ümitleniyorduk. Ama sizin bu endişeli hâliniz yüreğimizi yakıyor, dediler. Gözlerini açarak; - Nasıl endişeli olmayayım. Yetmiş senedir bütün kazandıklarımı, karşımda bir kıl ile asılmış görüyorum, buyurdu. Ve ekledi: - Bir tüy, az bir rüzgâr ile nasıl sallanırsa, amellerimin hâli de öyledir işte. Sanki bir rüzgâr sallıyor amelimi. Ama bu, "kabul yeli" midir, yoksa "red yeli" mi? Bilmiyorum. Şöyle bitirdi: - Bir kul, akıbetinin ne olacağını bilmezse, onun korkmaktan başka ne işi olur? NASIL DUÂ EDİLİR? Bir gün de bu zâta gelerek; - Efendim, velîleri vesile ederek duâ edilir mi? diye sordular. Cevabında; - Edilir, ama bir şartla, buyurdu. Onları vesile ederek bir şeylere kavuşursak, bunları o evliyâdan değil, Allah'tan bileceğiz. Çünkü her iyiliği yaptıran, gönderen, yalnız O'dur. - Ya evliyâlar hocam? - Onlar âciz kuldur. Bir şey yaratamazlar. Lâkin Allahü teâlâ onları çok sevdiği için, onların hatırına istenilen şeyi verir... www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kendini yorma!
21-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretlerinin cenazesini yıkayan kişi, suyu, bu zâtın gözlerinin içine ulaştırmak için çok uğraştıysa da başaramadı. Zira açmıyordu gözlerini. O sırada bir ses duydu gaibden: - Ey kişi, kendini yorma. O gözler, Allah'ın aşkı ile kapanmıştır ki, Rabbinin didarını görmeden açılmazlar! diyordu. Mübarek cenazesi yıkandı, kefenlendi. Ve namazı kılınıp defnedildi. Sevdiklerinden biri Onu rüyada görüp; - Münker ve Nekir'e ne cevap verdin? diye sordu. Buyurdu ki: Münker-Nekir melekleri kabrime gelip; - Rabbin kim dînin nedir? diye sordular. Onlara dedim ki: Hak teâlâ, kalu-belâ'da benim rûhuma; - Ben sizin Rabbiniz değil miyim? diye sormuştu. Ben de cevap olarak; - Evet yâ Rabbî, elbette sen bizim Rabbimizsin, demiştim. Sonra onlara dönüp; - Şimdi, tekrar niçin soruyorsunuz? dedim. Melekler birbirine bakıp; - Doğru diyor, dediler. Ve mezarı terk ettiler. DÜNYA İÇİN ÇALIŞMAK Bir gün de genç biri bu zâta gelip; - Bir şey sorabilir miyim? dedi. - Tabii evlâdım, sor, buyurdu. - Dünya için çalışmak günah mıdır efendim? - Hayır. Bilakis helâl lokma yemek için çalışmak ibâdettir. Delikanlı şaşırdı: - Dünya malı kötü değil mi yâni efendim? - Hayır, mal kötü değildir. - Kötü olan nedir peki efendim? - Kötü olan, mal sevgisini kalbe sokmaktır evlâdım.
.Niçin el açıp dileniyor?
22-08-2010 01:00
Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri anlatıyor: Bir cuma namazını kılıp çıkmıştım camiden. Baktım, kapıda bir dilenci dikilmiş, camiden çıkanlardan sadaka istiyordu. Onu böyle görünce; "Niçin çalışmıyor da herkese avuç açıp dileniyor" diye geçirdim kalbimden. Sonra eve geldim. O gece bir rüya gördüm. Şöyle ki, biri önüme bir tabak koyup; - Haydi, bundan ye! dedi. Baktım, ölü eti var tabağın içinde. Hayret içerisinde, - Bu, bir ölü eti, nasıl yenir? dedim. - Dün bu etten yemiştin, şimdi niçin yemek istemiyorsun? dedi. O anda uyandım. Dünkü hadiseyi düşününce anladım hatâmı. Zira o dilenen kimse hakkında su-i zanda bulunmuştum. "Keşke öyle düşünmeseydim" dedim kendi kendime. Özür dilemem lazımdı ondan. O fakiri bulmak için acele çıktım evden. Baktım, Dicle'nin kenarında oturmuş, yerlerden topladığı tereleri yiyordu. Beni görünce; - Şimdi tövbe ettin mi? Kalbini o fikirden temizleyebildin mi? dedi. - Evet, dedim. Hakkını helâl eyle. - Helâl olsun, dedi. Ve kayboldu gözden. Bu hatâmı hiç unutamıyorum. TEVÂZU NEDİR? Bir gün de, bu zâta; - Tevâzu nedir efendim? diye sordular. Cevaben; - Merhamet ve şefkat kanatlarını gererek, Allah'ın kullarını her türlü zarardan korumaktır, buyurdu. Ve ilave etti: - Tevâzu, her Allah'ın kuluna acımak, herkese merhametli ve yumuşak davranmaktır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Her duâsı kabul olurdu
23-08-2010 01:00
Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretleri, evliyânın büyüklerindendir. Nefsiyle olan riyazetleri meşhurdur. O kadar ibâdet ve taat ederdi ki, hayvanlar bile itaat ederlerdi Ona. Yanına vahşi hayvanlar gelir, sessiz ve sâkin olarak oturur, hiç zarar vermezlerdi. Hak teâlâ indinde, duâsı makbuldü. Herkes bunu bilir ve gelip duâ isterlerdi kendisinden. Hasta olan birine duâ etseydi, ânında şifâya kavuşurdu. Kendinin bazı hastalıkları olsa da, O, bunları dert değil, "büyük nîmet" bilir, hatta şifâ için duâ bile etmezdi. NİÇİN DUÂ ETMİYORSUNUZ? Bir gün yakınları; - Efendim, hastalar sizin müstecap duânızla şifâya kavuşuyor. Sizin de iki mühim hastalığınız var. Siz niçin kendinize duâ etmiyorsunuz? dediler. Cevabında; - Onlar hastalıklarından kurtulmak istiyorlar ve kurtuluyorlar, buyurdu. - Ya siz efendim? dediler. - Ben hastalıklarımı dert değil, nîmet biliyorum. Çünkü Rabbim gönderiyor. İnsan, içinde bulunduğu nîmetten kurtulmak ister mi? buyurdu. Ve ilave etti: - Ben bunlara sabredip şükrettikçe, nice yüksek makamlara yükseltti beni Rabbim. DÜNYADA EN TATLI ŞEY Bir gün de; - Dünyada en tatlı şey nedir efendim? diye sordular bu zâta. - En tatlı şey, çile çekmektir, buyurdu. Şaşırdılar: - Nasıl olur hocam? - Evet, bu dünyanın tadı, çile çekmektir. Müslüman, zevk alır çileden, haz duyar. Hem sonra çilekeş olan, başarılı olur. Çile çekmeden hiçbir başarı sağlanamaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Zindanlar dolu iken
24-08-2010 01:00
Şehrin vâlisi hasta olmuş, hiçbir doktor çâre bulamıyordu ki, en son Sehl-i Tüsteri hazretlerini tavsiye edip; - O size bir duâ etse, şifâya kavuşursunuz, dediler. Vâli Onu çağırtıp; - Bana bir duâ etseniz de şu hastalığımdan kurtulsam, diye rica etti. Cevaben; - Zindanlarda nice mazlum kimseler varken benim duâlarım sana tesir etmez, buyurdu. Vâli; - Öyleyse hepsini affettim, dedi. Ve emir verip, ne kadar mahkum varsa hepsini çıkarttı zindandan. O zaman Sehl-i Tüsteri hazretleri ellerini açıp; - Yâ ilâhî! Bu vâlinin ne hastalığı varsa, şifâ ihsan eyle! diye yalvardı. Ellerini yüzüne sürerken vâlinin hastalığından eser kalmadı vücudunda. Çok teşekkür edip, bir kese altın hediye etti kendisine. Ancak O kabul etmedi. Orada, bazısının kalbine; "Keşke alıp da şehrin fakirlerine verseydi" diye bir düşünce geldi. Bunu anlayıp çakıl taşlarına bir nazar etti. Taşlar, "altın" oldu o anda. Öyle düşünenler çok utandılar. CENNETTE KÖŞK İSTER MİSİN? Bu zât, bir gün sevdiği birine; - Cennette bir köşke sahip olmak ister misin? diye sordu. Adamcağız; - Tabii efendim çok isterim, dedi. - Öyleyse haklı olduğun halde haksızlığı kabul edip, "Sen haklısın!" de karşı tarafa. - Böyle diyene köşk mü verilecek? - Evet. Bunu Peygamberimiz haber veriyor ve "Kefili de benim" buyuruyor. - Bu, bir defaya mı mahsus efendim? - Hayır, her "Sen haklısın" deyişte ayrı bir köşk verilecektir.
.Üstada saygı
25-08-2010 01:00
Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretleri, asrının bir teki olup, üstadı olan Zünnun-i Mısri hazretlerine karşı çok edebliydi. Şöyle ki; O hayatta iken dînî bir konuda ağzını açmadı. Kendisine bir sual sorsalardı, üstadına edebinden cevap vermezdi. Ama bir gün; - Kardeşlerim! Dînî bir suâliniz varsa sorun, cevap vereyim, buyurdu yakınlarına. Onlar çok şaşırıp; - Hayırdır efendim, yılardır dînî konularda hiç konuşmazdınız. Hikmeti nedir ki şimdi istediğinizi sorun diyorsunuz? dediler. Cevaben; - İnsanın hocası hayattayken dinden konuşması, edebe aykırıdır, buyurdu. Araştırdılar. Aynı gün hocasının vefat ettiğini öğrendiler. Ömrünün sonlarında hasta oldu. Öyle ki, eli ve ayakları hareket etmiyordu. Ancak günde beş defa, namaz vakitlerinde âzâlarına kuvvet gelir, namazlarını ayakta kılardı yine. RÛHUNUZUN KATİLİ OLMAYIN Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki; - Rûhunuzun katili olmayın! Bilakis onu besleyin, buyurdu. Sordular: - Ruh nasıl beslenir ki efendim? Bu suale, sualle cevap verdi: - Her gün, üç öğün yemek yiyoruz değil mi? - Evet efendim. - Yemezsek ne olur? - Hasta oluruz efendim. - Daha da yemezsek? - Ölürüz. O zaman; - İşte bedenimizin ölmemesi için nasıl gıdaya ihtiyaç varsa, rûhumuzun da ölmemesi için gıdaya ihtiyacı vardır, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bak ey nefsim!
26-08-2010 01:00
Sehl bin Abdullah Tüsteri hazretlerinin gençliğinde, annesinden çok mal kalmıştı kendisine. Tamamını şehrin fakirlerine dağıttı. Kimde ne alacağı varsa, onlara bağışlayıp hakkını helâl etti her birine. Sonra Kâbe'yi tavaf için yollara düştü. Kendi kendine; "Ey nefsim, dünya ile işin kalmadı. İflas ettin. Sana, bundan sonra âhiret lazım. Sakın dünyalık bir şey isteme benden. İstesen de vermeyeceğim" dedi. Sonra Kûfe'ye vardı. O gün balık ekmek istedi canı. Ama yapmadı nefsinin bu arzusunu. Az ileride bir un değirmeni ve etrafında dönen bir dolap beygirini görüp, yanaştı değirmenciye: - Şu dönen beygir için ne ücret ödüyorsun? - İki dirhem. - Ben bu işi bir dirheme yaparım, dedi. Adam; - Peki yap, deyince, geçti atın yerine. O gün akşama kadar, su çekti değirmene. Akşam bir dirhem ücretini alınca, nefsinin istediği balık ekmekten aldı ve; - Bak ey nefsim, istediğin oldu. Sen de Hak teâlâ'ya ibâdet yapacaksın. Benden günah bir şey isteme sakın, zira kavuşamazsın, dedi. İMAN NEDİR? Bir gün de bazı sevdikleri; - Îmân nedir efendim? diye sordular. Cevabında; - Îmân, Peygamber Efendimizden gelen haberlere, Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdiği gibi inanmak ve inandığını söylemektir, buyurdu. Sordular yine: - Îmân artar ve azalır mı efendim? - İmâm-ı âzam hazretleri, "Îmân, kalbin tasdik etmesi, kabul etmesi, inanması demektir ki, inanmanın azı çoğu olmaz" buyururuyor. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rabbim beni görüyor
27-08-2010 01:00
Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretleri, üç dört yaşlarında iken bir rüya gördü. Şöyle ki; Arş-ı âlâ altında secdeye kapanmış, duâ ediyordu. Rüyasını dayısına söylediğinde; - Bunu kimseye söyleme, buyurdu. Evliyâdan bir zattı dayısı. - Evlâdım, her gece yatağına yattığında, üç defa; "Rabbim hep benimledir, beni her an görüyor, sesimi işitiyor, kalbimden geçeni biliyor" de, sonra uyu, buyurdu. - Peki dayıcığım, dedi. Ve her gece yatarken bu cümleleri söyler, sonra uyurdu. Bu, birkaç sene devam etti. Kendisi anlatıyor: Çocuk yaşımda söylediğim bu cümlelerin mânâları, kalbime tesir etti. Ve çok iyi anladım ki, Rabbim, daima benimledir. Bu düşünce, günah işlememe mani oldu. Ve çok iyi öğrendim ki, Rabbim beni hep görmektedir. Bu da O'ndan hayâ etmeme sebep oldu. Yine bildim ki, Rabbim her sözümü işitiyor. Bu da, çirkin söz söylememe mani oldu. Bütün bunlar, içime öyle işledi ki, günahlar çirkin ve iğrenç gelmeye başladı bana artık. DÜNYA ÇİLE YERİDİR Bir gün de sevdiklerine; - Dünya, üzüntü ve sıkıntı yeridir. Müslüman, bu dünyada anne karnındaki çocuğa benzer, buyurdu. Ve izah etti: - Bebek dünyaya gelince nasıl rahatlarsa, mümin de ölünce Rabbinin nîmetlerine kavuşur ve rahatlar. Hatta bir pişmanlık duyar. - Ne pişmanlığı efendim? dediler. - Keşke daha fazla ibâdet etseydim. Allah yolunda daha çok yorulup, daha fazla sıkıntı çekseydim, der. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir kalpte îmân varsa...
28-08-2010 01:00
Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretleri, bir gün sohbetinde; - Bir kimsenin kalbinde hakiki îmân varsa, o kişi Rabbine karşı gelip de günah işleyemez, buyurdu. Ve ekledi: - Mesela kul hakkını bilen ve bunu düşünen bir Müslüman, ayağını uzatıp da rahat rahat yatamaz. Şöyle devam etti: - Îmânın, bir sureti vardır, bir de hakikati. Her Müslümanda îmânın sureti bulunur. Nitekim Hak teâlâ Kur'ân-ı kerîminde mealen; (Ey îmân edenler, îmân ediniz!) buyuruyor. Yâni Allahü teâlâ mealen; "Ey îmânın suretini edinen Müslümanlar, farzları yaparak ve haramlardan kaçınarak îmânın hakikatine kavuşunuz!" buyuruyor. SOBAYI GÖRÜNCE Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, hakiki îmân eden bir mümin, günah işleyip de Rabbine isyan edemez, buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü o, gece gündüz âhiretini düşünür. Sobayı görünce; Cehennem'i hatırlar. Her günahı ateş bilir. Başkası günah işlese, onun kalbi yanar. Ölümü asla unutmaz. İKİ GÜZEL İYİLİK Bir gün de sevdiklerine; - Size, iyiliklerden en güzel iki tanesini söyleyeyim mi? diye sordu. - Seviniriz efendim, dediler. - İyiliklerin birincisi, Allahü teâlâya dosdoğru bir îmân, öbürü, insanlara iyilik etmektir, buyurdu. - Kimlere iyilik edelim hocam? - Önce anneye, babaya ve hocaya. Sonra aile efradına, akrabaya, arkadaşlara, daha sonra da yakından uzağa doğdu herkese. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bedbahtlık alameti
29-08-2010 01:00
Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretleri, üstadına teslimiyetiyle meşhurdur. Bir kimse anlatıyor: Basra'da iken Sehl-i Tüsteri hazretlerine rastladım bir gün. Baktım, parmağını bir bezle sarmıştı. - Geçmiş olsun, dedim. Ağrıyor mu? - Hayır, buyurdu. - Niçin sardınız öyleyse? Cevap vermedi. Merak etmiştim doğrusu. Sonra oradan ayrılıp Mısır'a gittim. Hazret-i Sehl'in hocası Zünnun-ı Mısri hazretlerine rastladım orada da. Baktım, Onun da parmağı sarılıydı. - Geçmiş olsun, dedim. Ne oldu? - Parmağım ağrıyor. İlaç koyup sardım, buyurdu. - Allah şifâ versin, dedim. Hazret-i Sehl'in durumunu o zaman iyi anladım. Hocasına uymak için sarmıştı parmağını. NEFSİN GIDASI NEDİR? Bir gün nefisten bahsederken; - Nefsin gıdası nedir, biliyor musunuz? diye sordu cemaatine. - Bilmiyoruz, nedir efendim? dediler. Cevaben; - Haram ve günahlardır. Ama nefis doymaz. İstedikçe daha azar. Azdıkça daha ister, buyurdu. Ve sordu onlara: - Nefsini azdıran kimse rahat eder mi? - Etmez tabii hocam, dediler. - Öyleyse kesin gıdasını. Günah işlemeyin! buyurdu. Ve sordu yine: - Şeytan, insanı hangi hallerde kolay aldatır, biliyor musunuz? - Bilmiyoruz efendim? - İki yerde aldatır ve küfre sokar. Bunlardan biri öfke, diğeri şehvettir. Çünkü bu iki halde akıl örtülür. İnsan doğru karar veremez, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Takvâ kuşu
30-08-2010 01:00
Sehl-i Tüsteri hazretleri anlatıyor: Bir gece rüya gördüm. Bütün insanlar, büyük bir meydanda toplanmışlardı. - Niçin toplandınız? diye sordum. Cevaben; - Kıyamet koptu, dediler. O ara bir kuş gördüm. Uçarak geldi ve mahşer ehlinden bazısını kanatları üzerine alarak Cennete götürdü. "Bu, ne kuşudur?" diye merak ettim. O sırada, bir kâğıt peyda oldu havada. Uzanıp aldım. Üzerinde, "Bu kuş, takvâ kuşudur" yazıyordu. Kendi kendime; "Dünyada haramlardan kaçanlara ne mutlu" dedim. Zira insanlar mahşer meydanında sıkıntıdan kıvranırken, onlar, sevinç içinde Cennet'e uçmuşlardı. İSLAMİYET İLAÇ GİBİDİR Bir gün de bazı gençlere; - Allahü teâlânın emirleri, ilaç gibidir. Kim kullanırsa fayda görür, buyurdu. Ve sordu onlara: - Başı ağrıyan, ilaç kullanırsa, Allah'ın izniyle şifâ bulur, değil mi? - Evet hocam, dediler. - Bu kimse ister Müslüman olsun, ister kâfir, fark eder mi? - Etmez efendim. - İşte İslâmiyetin emir ve yasakları da böyledir, buyurdu. Kim uyarsa, rahat eder. KİTAP OKUSUNLAR! Bir gün de sevdiklerine; - Bir zaman gelecek, dünyada hakiki evliyâ, gerçek mürşit kalmayacak, buyurdu. - O zamanki insanlara ne tavsiye edersiniz efendim? dediler. - Mutlaka bir İslâm âlimi'nin, bir evliyâ zâtın kitabını okusunlar. O büyüklerin kitaplarının okunduğu yere rahmet yağar, bereket iner, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bedbahtlık alameti
31-08-2010 01:00
Bir gün bazı sevdikleri, Sehl bin Abdullah Tüsteri hazretlerine; - Bedbaht olmanın alameti nedir efendim? diye sordular. Cevaben; - İlmi olup da, amel yapmamak ve ameli olup da, ihlâsı olmamaktır, buyurdu. Ve ekledi: - Üçüncü alameti ise bir velî sohbetine kavuşamamaktır. Zira bir Allah adamını, bir evliyâ zâtı tanımamak veya Onu görüp de hüsnü kabul görmemek, kötü bahtlı olmanın en büyük nişanıdır. YILANDAN KAÇMIYORDU Bir gün, bir kimse Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretlerini ziyarete geldi. İçeri adım atmıştı ki, birden geri kaçtı. Zira koca bir yılan vardı odanın ortasında. O geri giderken hazret-i Sehl sordu: - Niçin girmiyorsun? - Yılan! dedi adamcağız. Ben böyle büyük ve korkunç yılan görmedim ömrümde; Buyurdu ki: - Mezardaki yılanlar daha korkunç ve bundan çok daha iridir kardeşim. Bugün bu yılandan korkarsak, mezarda ne yapacağız? Sonra o yılanı tutup attı öbür odaya. Adam bunu görünce korkusu gitti. Ve gelip oturdu büyük velînin yanında. PİŞMAN OLMAMAK İÇİN Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, sağlıkla ve salih amelle geçen ömür, çok büyük bir nîmettir, buyurdu. Ve ekledi: - Bir Allah söylemekle, bir iyilik, bir ihsan yapmakla belki âhirette kurtuluruz. Yarın ruz-i mahşerde pişman olmamak için, bu gün iyi ameller işleyelim. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gayri müslimdi ama...
01-09-2010 01:00
Bir gün Sehl bin Abdullah Tüsteri hazretleri, talebeleriyle bir yere giderlerken bir gayri müslim kişiye rastladılar yolda. Büyük velî, onu talebelerine gösterip; - Şu kimse ileride Müslüman olabilir, buyurdu. Ve devam ettiler yollarına. Aradan uzun yıllar geçti. Hatta Sehl-i Tüsteri hazretleri göç etti bu dünyadan. Talebesinden biri, bu velînin kabrini ziyarete gidiyordu ki, yolda bu gayri müslim kişiye rastladı yine. Hocasının sözünü hatırlamıştı. Adama yaklaşıp; - Size bir şey söyleyeceğim, dedi. - Buyurun, sizi dinliyorum. - Hocam Sehl-i Tüsteri hazretleri, sizin hakkınızda, "Bu kişi ileride Müslüman olabilir" buyurmuştu. Sizi görünce hatırladım, dedi. Adam heyecanlandı: - Benim için mi söyledi bu sözü? - Evet. - Ne zaman söylemişti? - Seneler evvel. Adam çok duygulandı. Biraz düşündükten sonra; - Sen nereye gidiyorsun? diye sordu. - Hocamın kabrini ziyarete gidiyorum. - Ben de geliyorum. Birlikte gidelim. Eğer aynı sözleri kendisinden de duyarsam, Müslüman olacağım, dedi. Ve kabre gidip oturdular. Büyük velî, kabrinden; - Ey filân! diye ismiyle hitâb etti o kimseye. Adam şaşkın bir vaziyette; - Buyurun efendim, dedi. Büyük velî, - Evet, ben senin hakkında; "Bu kişi ileride Müslüman olabilir" demiştim. Haydi, Müslüman olmanın tam zamanıdır! buyurdu. Adam bunu duyunca kalbi değişti birden. Ve Müslüman olmakla şereflendi. w
.Elini yüzüne sür!.."
02-09-2010 01:00
Bir gün Sehl bin Abdullah Tüsteri hazretlerine biri gelip; - Efendim, ben köseyim, duâ edin de sakalım çıksın, diye rica etti. Cevaben; - Elini yüzüne sür! buyurdu. Adam sürünce şaşıp kaldı. Zira bir tutam sakal geldi eline. Hem de gür olanından. Nasıl olur? demeyin. Allahü teâlâ her şeye kadirdir. Cenâb-ı Hak, "Evliyâ kulları"nı mahcup etmemek için böyle kerametleri yaratır. Onun her şeye gücü yeter. YEMEK HAKKINDA Bir gün de bazı sevdikleri bu zâta gelip; - Efendim, bir günde tek öğün yemeye ne dersiniz? diye sordular. Cevabında; - Yemeğin ideali, azıdır, buyurdu. Günde bir öğün yemek, sıddîk olanların yemek yeme tarzıdır. Sordular: - İki öğün yemek efendim? - Bu da müminin şiarıdır, buyurdu. - Ya üç öğün olursa efendim? - Çok yemek, sıhhate zararlıdır. Felaketlerin başı, doyuncaya kadar yemektir. NİYET ÇOK MÜHİM Bu zât bir sohbetinde; - Dînimizde niyet çok mühimdir. Yâni bütün hareketler, işler, sözler, hep Allah rızâsı için olmalı, Onun dînine uygun olmasına çalışmalıdır, buyurdu. Ve ilave etti: - Böyle olunca, insanın her âzâsı ve kalbi Allahü teâlâyı zikreder. Şaşırdılar: - Allah'ı mı zikreder efendim? - Evet. Yâni O'nu hatırlar. Zikir de, "hatırlamak" demektir zaten. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
."Bana Şâd-ı dil'i çağırın!"
03-09-2010 01:00
Sehl bin Abdullah-ı Tüsteri hazretleri ölüm hastalığına yakalanmış, son nefeslerini veriyordu ki, talebeleri; - Efendim, yerinize kimi bırakıyorsunuz? diye sordular. Mübarek zât gözlerini açıp; - Şâd-ı dil'i bırakıyorum, buyurdu. Talebeler şaşkın halde birbirlerine bakıp; "Hocamızın herhalde aklı gitti" dediler. Zira bir kâfirin ismiydi bu. Çok büyük şaşkınlık hasıl olmuş, herkes Onun sözünü, başka yorumluyordu. Sesler yükselince; - Kalkınız, gürültü yapmayınız! Bana Şâd-ı dil'i çağırınız! buyurdu. Tereddüt ettilerse de, koşup çağırdılar yine de. Az sonra Şâd-ı dil gelip yatağın yanına oturdu. Büyük velî, yatağından doğrulup; - Ey Şâd-ı dil, dünyadan ayrılıyorum. Benden sonra minberime çık ve insanlara sen vaaz et! buyurdu. O da şaşırdıysa da; - Peki olur, dedi cevaben. O gün, Sehl-i Tüsteri hazretleri göçtü bu âlemden. Üç gün sonra ikindi namazında Şâd-ı dil gelip cemaat arasına oturdu. Başında sorgucu vardı. Belinde zünnarı. Bu kâfir kıyafetiyle çıktı minbere. İnsanlar, kendisine hayret nazarlarıyla bakarken; - Ey Müslümanlar! Ey Sehl-i Tüsteri'nin kıymetli cemaati! diye seslendi cemaate. Ve şöyle devam etti: - O büyük zât, vaktiyle bana; "Ey Şâd-ı dil! Ne zaman aramıza katılacaksın? Ne zaman îmân edip, zünnarını atacaksın?" demişti. İşte ey Müslümanlar, o vakit geldi ve ben de sizin gibi Müslümanım, dedi. Ve başından sorgucunu, belinden zünnarını çıkarıp fırlattı bir kenara. Dediği olmuştu mübarek zâtın. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rabbinden iste!.."
04-09-2010 01:00
Sehl bin Abdullah Tüsteri hazretlerinin bir oğlu vardı ki, küçükken hâl ehliydi. Ne zaman yiyecek isteseydi, annesi; - Rabbinden iste! derdi ona. O da secdeye kapanır, Rabbinden isterdi. O arada annesi istediği yiyecekleri getirip yanına koyardı gizlice. Çocuk, secdeden kalkıp o şeyleri görünce sevinir ve annesinin koyduğunu bilmediği için Allahü teâlâ'dan bilirdi. Bir gün annesi yokken acıkmıştı. Her zamanki gibi secdeye kapanıp bazı şeyler istedi Rabbinden. Secdeden kalktığında, istediği şeyleri, gördü yine yanında. O sırada annesi girdi içeri. Yanındakileri görünce sordu: - Bunlar nereden geldi oğlum? Çocuk cevap verdi: - Her gün gelen yerden anneciğim. EN MÜHİM REÇETE Bu zât, bir gün cemaatine: - Size, nefis ve şeytanın zararından kurtulmanın reçetesini söyleyeyim mi? diye sordu. - Seviniriz efendim, dediler. - Bunun ilacı, kurtulmuş olanlarla beraber olmaktır. Bir cemaatin içinde Allahü teâlânın sevdiği biri varsa, cenâb-ı Hak, o zâtın hürmetine hepsini affeder, buyurdu. TEK BAŞINA OLMAZ Bir gün de bu zâta; - İnsan, âhiretteki azablardan tek başına kurtulamaz mı efendim? diye sordular. - Çok zor, buyurdu. - Neden efendim? - Bir kimse, "Ben kendimi kurtarırım. Kimseye ihtiyacım yok" derse, bu, okyanusun ortasında tek başına kalmış bir insana benzer. İmdat istese, kimse duymaz. Ölse, kimsenin haberi olmaz. Köpek balıklarına yem olur gider.
.Bir pişmanlık
05-09-2010 01:00
Sırri-yi Sekati hazretleri evliyânın büyüklerindendir. Bu zât, yaşadığı bir hadiseyi şöyle anlatıyor: Çarşı içinde bir dükkânım vardı ki, orada alım-satım işiyle uğraşıyordum. Bir akşam evde otururken; - Çarşı yanıyor! diye bir haber geldi. Koşup gittim. Bütün dükkânlar yanmış, yalnız benim dükkânım yanmamıştı. Gayri ihtiyari sevinip, "Elhamdülillah!" dedim. Ama sonra toparlandım. Başımı öne eğip, utandım kendimden. Zira diğer Müslüman kardeşlerim üzüntülüydü. "Onlar üzüntülüyken ben nasıl seviniyorum?" diye çok pişman oldum. Halbuki ben de üzülmeliydim. Onların derdiyle dertlenmeliydim. Odaya kapanarak; - Ey nefsim, sen nasıl Müslümansın ki, kendi menfaatini düşünür, başkasını düşünmezsin, dedim. O kadar pişman oldum ki, ömrüm boyunca unutmadım bu hatâmı. SONSUZ ŞÜKRETMELİYİZ Bu zât, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, herkes "bir" şükrediyorsa, biz "sonsuz" şükretmeliyiz, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Çünkü biz Ehl-i sünnet âlimleri'ni tanıyıp onları sevdik. Onların sayesinde hakkı bâtıldan ayırır olduk. Dünyada bundan büyük nîmet yoktur ve olamaz. Şöyle devam etti: - Bir mümin, dünyanın öbür ucunda "hakiki bir İslâm âlimi"nin bulunduğunu öğrense, her şeyini satıp yol parası yaparak, onun yanına gitmesi farz olur. Ve ekledi: - Ama biz, hiç aramadan, bedava kavuştuk bu nîmete. Onun için sonsuz şükürler olsun Rabbimize. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yalnız durmasın!.."
06-09-2010 01:00
Bir gün Lübnan'dan biri gelip, Sırri-yi Sekati hazretlerine; - Efendim, falan kimseden size selâm getirdim, dedi. Büyük velî; - Aleyküm selâm! deyip sordu: - Tekrar dönecek misin Lübnan'a? - Döneceğim efendim. - Öyleyse selâm söyle ve benim tarafımdan ona de ki; "Dağ başında yalnız durmasın, eve dönsün. İnsanlardan uzaklaşıp, tenha yerde tek başına yaşamak uygun değildir." Şöyle devam etti: - Ona söyle: "Hak âşığı dediğin, bir kenara çekilmez. Bütün gayretiyle kullara hizmet eder. Zira Allah'ın kullarına hizmet de ibâdettir." HANGİ NAMAZ KABUL OLUR? Bir gün de sevenlerinden biri; - Hocam, bazıları hem namaz kılıyor, hem de kötü işler yapıyor. Buna ne dersiniz? diye sordu. Buyurdu ki: - Kabul olan namaz, insanı günah işlemekten korur, her namaz değil. Sordular: - Hangi namaz kabul olur efendim? - Farzlarına, vaciblerine, sünnetlerine hatta müstehaplarına tam uyarak kılınan namazı Allahü teâlâ kabul eder. O kişi istese de kötülük yapamaz artık. BİRBİRİNİZİ ÇOK SEVİN Bir gün de talebelerine; - Birbirinizi çok sevin. İnsan birini sevdi mi, onda hatâ kusur görmez. Sevmeyince de her şeyi göze batar, buyurdu. Ve ilave etti: - Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum. - Neden efendim? - Çünkü sizi seviyorum. Seven, sevdiğinde kusur göremez. >
.Gözüne uyku girmez...
07-09-2010 01:00
Sırri-yi Sekati hazretleri ölüm hastalığında son nefeslerini alıyor, talebesi Cüneyd-i Bağdâdî hazretleri de yanında bulunuyordu. Hocasının vefat edeceğini anlayınca ağlamaya başladı. Sonra kendini toparlayıp; - Ey üstadım! Nasihatinize muhtacım, diye arz etti. Büyük velî gözlerini açıp; - Kötülerle oturup sohbet etme, iyilerle bulunmaya gayret et. Güçlü insan şudur ki, nefsine hâkim olup, hiçbir arzusunu yapmaz, buyurdu. Sözüne devamla; - Allah'tan korkanın, gözüne uyku girmez, Daima ölümü ve âhireti düşünür. Yemekten ve içmekten kesilip, yürüyen ölü gibi bulunur bu hayatta. Şöyle devam etti: - İyi insan şudur ki, mahcup ve edeblidir. Bir Müslüman, kendisine bir şey arz etse, "Peki" der, itiraz etmez. Allah korkusundan gözüne uyku girmez. "Hâlim ne olacak?" diye gözyaşları döker hep. GIYBETİ DİNLEMEYİN! Bu zât bir gün de sevdiklerine; - Gıybet yapanı dinlemeyin. Hatta susturun, buyurdu. Çünkü gıybet günahı, zina günahından büyüktür. - Nasıl susturalım efendim? dediler. - Açıkça Sus! deyin. Böyle yapana yüz şehit sevabı verilir. Peygamber Efendimiz "aleyhissalâtü vesselâm" öyle buyuruyor. İHLÂSLA İBÂDET EDERSEK Bir gün de; - Bir insan ihlâsla ibâdet ederse, cenâb-ı Hak onun dünyada işlerini kolaylaştırır, kabirde ona acır, âhirette affeder, buyurdu. - Ya ihlâs olmazsa efendim? dediler. - O zaman çok sıkıntı çeker, buyurdu. www.gonulsultanlari.com
.Günde bin rekat namaz
08-09-2010 01:00
Hallac-ı Mansur hazretlerinin asıl adı Hüseyin bin Mansur'dur. Kalbi, Hak teâlânın aşkı ile yanar, şiddetli mücahede ve riyazet yapardı. Nefsi bir şey istese yapmaz, ama istemediklerini hemen yapardı. Her gün, bin rekat namaz kılardı. Bu âdetini hiç bozmamış, yalnız öldüğü gece, beş yüz rekat kılmıştı. Bazı sevenleri; - Efendim, bu yüksek dereceye erişmişken niçin bu kadar çok ibâdet yapıyorsunuz, dediler. Cevabında; - Bir kul Rabbine dost olursa, Ona ibâdetten başka hiçbir şeyden tad almaz, buyurdu. NİÇİN HALLAC DENİLDİ? Bu zât, bir gün hallac, yâni pamuk atıcısı olan bir tanıdığının dükkânına gitmişti. Dükkan sahibi bir iş için çıktı dükkândan. O çıkınca, şöyle bir baktı pamuklara. Peşinden, eliyle bir işaret yaptı. O anda pamuk ile çekirdek ayrıldı. Az sonra geldi dükkân sahibi. Gördü ki, bir günlük iş, bir anda halledilmiş. Bu hadiseden sonra, ona Hallac dediler. Yoksa mesleği bu değildi mübarek zâtın. ÖRNEK İNSAN NASIL OLUR? Bir gün de; - Örnek insan nasıl olur efendim? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Örnek insan odur ki, din için, insanlara hizmet için kendini feda etmiştir, buyurdu. Ve izah etti: - Yâni insanlara faydalı olmak için kendi zararını düşünemez. Nitekim hadîs-i şerîfte mealen; "Bir kimseye deli denilmedikçe îmânı kâmil olmaz" buyuruldu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Fakirlik nedir?
09-09-2010 01:00
Hallac-ı Mansur hazretlerine, bir gün bazı sevdikleri; - Fakirlik nedir efendim? diye sordular. Cevabında; - Fakirlik, herkesten ümidini kesmek ve her ihtiyacını Rabbinden istemektir, buyurdu. Ve ekledi: - Yâni bir Müslüman ne kadar sıkıntıda olsa da, yine de hiçbir işini âciz kullara arz etmemelidir. ASIL HÜRRİYET Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, kim Rabbine tam kulluk ederse, başkalarına kul olmaktan kurtulur. Ve her kim hürriyet istiyorsa, Rabbine ibâdete daha sıkı sarılmalıdır, buyurdu. Ve ilave etti: - Çünkü asıl hürriyet, Allah'a kul olmak, nefse ve insanlara kul olmaktan kurtulmaktır. Biri de nasihat istemişti bu zattan. Ona cevaben; - Az da olsa, nefsine fırsat verme, buyurdu. Sen onu hayırlı şeylerle meşgul et ki, o seni günah işlerle meşgul etmesin. NEFİS FERYAT EDER Bir gün de namazın önemini anlatıyordu ki; - Müslüman demek, beş vakit namazını muntazam kılan insan demektir, buyurdu. Peşinden sordu ordakilere: - Nefse en zor gelen iş nedir, bilir misiniz? - Bilmiyoruz, nedir hocam? - Namaz kılmaktır. - Neden efendim? - Çünkü nefis istemez. Bir Müslüman namaza durunca nefsi feryad eder ve bir kimse "beş vakit namazı"nı muntazam kılıyorsa, ona müjdeler olsun. Onun yapamayacağı iş yoktur. www.gonulsultanlari.
.Fakirlik nedir?
09-09-2010 01:00
Hallac-ı Mansur hazretlerine, bir gün bazı sevdikleri; - Fakirlik nedir efendim? diye sordular. Cevabında; - Fakirlik, herkesten ümidini kesmek ve her ihtiyacını Rabbinden istemektir, buyurdu. Ve ekledi: - Yâni bir Müslüman ne kadar sıkıntıda olsa da, yine de hiçbir işini âciz kullara arz etmemelidir. ASIL HÜRRİYET Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, kim Rabbine tam kulluk ederse, başkalarına kul olmaktan kurtulur. Ve her kim hürriyet istiyorsa, Rabbine ibâdete daha sıkı sarılmalıdır, buyurdu. Ve ilave etti: - Çünkü asıl hürriyet, Allah'a kul olmak, nefse ve insanlara kul olmaktan kurtulmaktır. Biri de nasihat istemişti bu zattan. Ona cevaben; - Az da olsa, nefsine fırsat verme, buyurdu. Sen onu hayırlı şeylerle meşgul et ki, o seni günah işlerle meşgul etmesin. NEFİS FERYAT EDER Bir gün de namazın önemini anlatıyordu ki; - Müslüman demek, beş vakit namazını muntazam kılan insan demektir, buyurdu. Peşinden sordu ordakilere: - Nefse en zor gelen iş nedir, bilir misiniz? - Bilmiyoruz, nedir hocam? - Namaz kılmaktır. - Neden efendim? - Çünkü nefis istemez. Bir Müslüman namaza durunca nefsi feryad eder ve bir kimse "beş vakit namazı"nı muntazam kılıyorsa, ona müjdeler olsun. Onun yapamayacağı iş yoktur. www.gonulsultanlari.
.İki pide, bir kelle kebabı
10-09-2010 01:00
Hallac-ı Mansur "rahime-hullahü teâlâ", bir gün dört yüz kişiyle hac yoluna çıkmıştı. Bir miktar yol gidince, hepsi çok acıktı. Bunu bu zâta söyleyip; - Efendim, şimdi kelle kebabı olsaydı yerdik, dediler. Hemen bir elini arkasına uzattı. Ve taze pişmiş, "iki pide" ile bir "kelle kebabı" alıp verdi birine. Sonra bir daha uzanıp, "iki pide", bir "kelle kebabı" daha alıp verdi ikincisine. Sonra üçüncüsüne. Böylece o "dörtyüz kişi"nin tamamına ikrâm etti bu pide ve kebaptan. Onlar kebapları yiyip; - Şimdi de taze hurma istiyoruz efendim, dediler. Otururken ayağa kalktı ve; - Hurma mı istiyorsunuz? buyurdu. - Evet efendim. - Öyleyse ağaç diye beni silkeleyiniz! buyurdu. Dediğini yaptılar. O anda o kadar çok taze hurma döküldü ki yere, o dörtyüz kişi yedi de, bitmedi yine. NASİHAT DİNLEMİYORLAR Bir gün de biri bu zâta gelip; - Efendim, çocuklarıma nasihat ediyorum, dinlemiyorlar. Acaba sebebi nedir? diye sordu. Cevabında; - Bir nasihat dinlenmiyorsa, bunun iki sebebi vardır, buyurdu. Sordular: - Onlar nedir hocam? - Ya dinleyenlerin kalbleri günah işlemekten kararmıştır. Ya da nasihat eden, söylediğini kendi yapmıyordur. Adam düşünceye daldı ve - Ben söylediklerimi yapmıyorum, diye mırıldandı yavaşça. Buyurdu ki: - Öyleyse sebep budur. www.gonulsultanlari
."İstiyorsan dirilsin!.."
11-09-2010 01:00
Hallac-ı Mansur hazretleri devrinde, birinin kuşu ölmüştü. Buna çok üzülüyordu ki, bu velîye rastlayıp söyledi kuşunun öldüğünü. Büyük velî; - İstiyorsan dirilsin, buyurdu. - Çok isterim ama dirilmez ki. - Allahü teâlâ dilerse, dirilir, buyurdu. O anda Allah'ın izniyle kuş canlanıp geldi yanlarına. Adam sevinçten uçuyordu. ENELHAK NE DEMEK? Hallac-ı Mansur hazretleri, sekr hâlinde iken, ağzından (Enelhak) kelimesi çıktı bir gün. Bu söz, görünüşte "Ben Hakkım" mânâsına geliyorsa da, Onun, bundan muradı bu değildi. "Ben yokum, Allah var" demek istemişti. Zira sekr hâlindeydi. Yâni aklı, şuuru yerinde değildi. O devrin âlimleri, onun bu sözünü dînî yönden "küfür" sayıp, hapsettiler. O hapiste iken sevdiklerinden biri yanına gidip; - Sabır nedir efendim? diye sordu. Mübarek zât, ayaklarını bağlayan kalın zincirlere işaret ederek; - Sabır şudur ki, şu kalın zincire bir kere baksam, açılırlar, buyurdu. Ve o zincire bir nazar etti. O anda kalın zincir koptu. O kimse, şaşkınlıkla zincire bakıyordu ki, bu defa içinde bulunduğu hücrenin duvarına baktı mübarek zât. O bakışla kayboldu duvar. Ve o anda, Dicle'nin kenarında buldular kendilerini. Adamcağız "Neler oluyor?" diye düşünürken, yine zindanda olduklarını fark etti. Büyük velî ona dönüp; - İşte sabır budur, buyurdu. Yâni "Bütün bunlara rağmen, sabredip hapishâneden çıkmıyorum" demek istedi.
.Fütüvvet nedir?
12-09-2010 01:00
Hallac-ı Mansur hazretlerine bir gün bir kimse gelerek; - Tasavvufta fakirlik nedir efendim? diye sordu. O an zindanda idi. Adam baktığında, zindanın duvar taşlarının "altın" ve "gümüş" olduğunu fark etti o anda. Bu defa da; - Fütüvvet nedir efendim? diye sordu. Cevaben; - Bu gece anlarsın, buyurdu. Adam merak içinde eve gitti. Ve o gece rüya gördü. Şöyle ki: Kıyamet kopmuş, bütün insanlar bir meydanda toplanmışlardı. Bir ara Hallac-ı Mansur hazretlerini gördü yanında. Ve bir nida duydu: - Ey Mansur, seni seven Cennette, sevmeyen Cehennemde olacaktır, buyuruluyordu. Hazret-i Mansur hazretleri bu nidayı duyunca; - Yâ Rabbî, sevmeyen kulları da affeyle! diye yalvardı. Adam bu gördüklerinden bir mânâ çıkarmaya çalışıyordu ki büyük velî o kimseye dönüp; - İşte fütüvvet budur, buyurdu. KOMŞULARLA İYİ GEÇİN! Bu zât, akrabasından bir hanıma; - Komşularla iyi geçin. Bu, iyi bir huydur! buyurdu. Sonra şunu anlattı: Peygamber Efendimize "aleyhissalâtü vesselâm" bir kadını methedip; - Çok ibâdet yapıyor, dediler. Peygamber Efendimiz sordu: - Komşularıyla arası nasıl? - İyi değil, onları üzüyor, dediler. O zaman Efendimiz; - Öyleyse o kadın Cehennemliktir, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sabrın alameti
13-09-2010 01:00
Bir gün, bir sevdiği Hallac-ı Mansur hazretlerine gelerek; - Sabretmenin alameti nedir efendim? diye sordu. Cevabında; - Bir kimsenin elini ayağını kesip bir köprüde asarlar, hatta türlü türlü eziyet ederler de, o kimse bütün bunlara sabredip hiç âh-u vah etmezse, işte sabrın alameti budur, buyurdu. "Bir kimse" dediği kendisiydi. Nitekim bu sözünün üzerinden fazla bir zaman geçmemişti ki, elini ayağını kesip, bir köprü başında astılar kendisini. ARİF KİME DENİR? Bir gün de sevdiklerinden biri bu zâta gelip; - Arif kime denilir efendim? diye sordu. Cevabında; - Arif o kimsedir ki, onu üç yüz beş senesinin zilkade ayının bitmesine altı gün kala, bir salı günü, Bağdat'ın bir meydanında, ellerini ayaklarını kesip, gözlerini çıkarıp, baş aşağı olarak idam eder, cesedini de yakıp, külünü savururlar, buyurdu. Bu sözle, "kendisini" anlatmıştı. O kimse söylediği tarihi kaydetti. O gün geldiğinde, Bağdat'ın bir meydanında, buyurduğu gibi astılar ve cesedini yakıp külünü savurdular. İdam edilmesine üç gün kalmıştı ki, o gece yatağında bulamadılar kendisini. İkinci gecesinde, ne Hallac-ı Mansur hazretleri vardı, ne de zindan. Son gece, hazret-i Mansur da vardı, zindan da. Hikmetini sorduklarında; - Haklısınız, buyurdu. İlk gece Rabbimleydim, onun için beni bulamadınız. İkinci gece, Rabbim benimleydi. Onun için ne beni buldunuz, ne de zindanı. Son gece ise beni bulmanız lazımdı, buldunuz. Çünkü beni bulmadan idam edemezsiniz!.. ww
.Keramet sahibiydi
14-09-2010 01:00
Alî bin Ömer Harbi "rahime-hullahü teâlâ", Allah adamlarındandır. Kerametleri vardı. Kalbten geçenleri bilirdi mesela. Sevenlerinden biri, bu zâtın sohbetine giderken, yolda kendi kendine; "Huzuruna varınca, efendim, zât-ı âlinizin yediği yemekten bana da ikrâm eder misiniz, diye arz edeyim" diye düşündü. Bu düşünce ile vardı huzuruna. Oturup sohbet ettiler. Nihâyet sohbet bitti. Büyük velî bu kimsenin eline yapışıp; - Haydi bizim hâneye gidelim, buyurdu. Ve birlikte eve vardılar. Sonra, üzerinde yufka ve hurma bulunan bir sini getirip; - Biz bunlardan yeriz. Haydi birlikte yiyelim, buyurdu. Yiyip kalktılar. Adam çok mahcuptu. "Âh, keşke öyle düşünmeseydim" diyordu içinden. BU NASIL ZÜHD VE TAKVÂ? Biri de şöyle anlatıyor: Ben Alî bin Ömer Harbi hazretlerinin arkasında ilk defa namaz kıldığımda bir şey dikkatimi çekmişti. Şöyle ki; Çok kıymetli, sırmalı bir elbise vardı üzerinde. İçimden; "Bu nasıl zühd ve takvâ ehlidir ki, süslü ve sırmalı elbise giyiyor?" diye düşündüm. Zira bu hâli, dünyaya düşkün olmak gibi anlamıştım. Allah adamları, dünyaya düşkün olmadıkları için "eski elbise" giyerler zannediyordum. Bu düşünce ile namaz bitti. Mübarek zât bana dönüp; - Sırmalı elbise giymek, zühdü ve takvâyı bozmaz, buyurdu. Utancımdan yerin dibine geçmiştim. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir şey günah değilse...
15-09-2010 01:00
Alî bin Ömer Harbi hazretleri zamanında bir kimse vardı ki, zahid olup dervişane elbiseler giyerdi. Bu kişi, Alî bin Ömer Harbi hazretlerinin nefis yemekler yiyip kıymetli elbiseler giydiğini işitti birinden. Aklı yatmadı bu işe. Kendi kendine; "Bu nasıl Allah adamı ki, güzel yemekler yiyip kıymetli elbise giyiyor? Zühd sahibi olan böyle yapar mı?" diye düşündü. Bu fikirle gidip oturdu sohbetine. Sohbet esnasında büyük velî; - Sübhanallah! Bir şey günah değilse, hiç kerih görülür mü? Güzel yiyip güzel giymenin, zühd ile ne ilgisi var? Bilakis mümine, güzel şeyler yakışır, buyurdu. AL BUNLARI HARCA Biri de şöyle anlatıyor: Bir gün çok acıkmıştım. Yiyecek bulmak için dışarı çıktım. Ancak yiyecek almaya param yoktu. Belki birileri para düşürmüştür diye düşünerek yollara dikkatlice baka baka gidiyordum ki, İbni Ömer Harbi hazretleri beni görüp; - Sahibi bilinmeyen parayı kullanmak caiz olmaz, buyurdu. Sonra bir kese uzatıp; - Al, bunları harca, buyurdu. O paraları uzun zaman kullandım. Kullandıkça artıyordu. SU-İ ZAN ETMEYİN! Bir gün de cemaatine; - Kimseye kötü gözle bakmayın. Çünkü kimin sonu ne olur, bilinmez, buyurdu. Ve ekledi: - Bir kimse, ömür boyu îmânlı yaşar da, son anda tersine dönebilir. Yahut bir ömür küfürde geçer de, son anda îmânla âhirete gidebilir.
.Elma ve kayısı
16-09-2010 01:00
Alî bin Ömer Harbi hazretlerinin sevdiği biri şöyle anlatıyor: Bu zâtı görmek için evine gittim. İltifat ederek içeri aldı beni. Oturup sohbet ettik. O esnada bir kimse hediye olarak çok miktarda elma ve kayısı getirip takdim etti bu büyük velîye. Onlardan bana ikrâm etti. Sonra hepsini bir talebesine verip; - Bunları fukaraya dağıt! buyurdu. Az sonra talebe gelince sordu: - Hepsini dağıttın mı? - Evet hocam, dağıttım. - Şimdi rahat ettim, buyurdu. Çok duygulanmıştım. Kendi kendime; "Ne cömert insan. Hayâtımda böylesini görmedim" diye geçirdim içimden. EDEN, KENDİNE EDER Bir gün de, bu zâta biri gelip; - Efendim, haksız yere bizi üzenler oluyor. Ne yapalım? diye sordu. Cevaben; - Eden, kendine eder, buyurdu. - Yâni cezasını görür mü efendim? - Elbette. Yanına kâr kalmaz. Ya kendinden çıkar, ya çocuğundan. - Ama şimdi saltanat sürüyorlar. - Bugün öyle ama yarın ne olacağı belli olmaz. Allahü teâlâ zâlimlere mühlet verir, ama ihmal etmez. GENÇLİĞİ FIRSAT BİL! Bir gün de sohbetinde; - Ey gençler, bu gençliğiniz bir gün biter. Bizim gibi takatten düşmeden önce bu gençliği fırsat bilin ve Allaha kulluk edin, buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü gencin yaptığı ibâdetin sevabı öyle çoktur ki, haddi hesabı olmaz. İhtiyarlık gelince, güç ve kuvvet azalır. Çok ibâdet yapsa da fazla sevap alamaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Beni de ücretle çalıştırın!"
17-09-2010 01:00
Abdülkahir Sühreverdi hazretleri anlatıyor: Gençliğimde, henüz ilim tahsiline başlamamıştım ki, bir gün karnım çok acıkmıştı. Ama hiç yiyecek yoktu evimizde. Az ileride çalışan birilerini görüp yanlarına gittim. Gördüm ki, her birinin elinde birer tokmak, pirinç dövüyorlar. Yanlarına yaklaşıp; - Beni de ücretle çalıştırın, diye rica ettim. Bana cevaben; - Önce ellerini görelim, dediler. Uzattım ellerimi. Dikkatle baktılar ve; - Evlât, kusura bakma. Bu eller ancak kalem tutar, dediler. Ve bana, altın dolu bir kese uzatıp; - Git, ilim tahsil eyle! dediler. O andan itibaren, ilim tahsil etme arzusu doldu içime. O para ile tahsile başladım ve bütün din ilimlerine vâkıf oldum. EN BÜYÜK DÜŞMAN Bu zât, bir sohbetinde; - İnsanın en büyük düşmanı, kendisidir, buyurdu. Dinleyenler şaşırdılar: - İnsanın düşmanı kendisi midir efendim? - Evet. Herkes düşmanı dışarıda arar. Halbuki insanın içinde öyle bir düşman var ki, bütün düşmanlar, onun yanında hiç kalır. O da kendi nefsidir, buyurdu. EN AKILLI İNSAN Bir gün de gencin biri; - İnsanların en akıllısı kimdir efendim? diye sordu bu zâta. - En akıllı insan, ölüme hazırlanandır, buyurdu. - En ahmağı kimdir efendim? - Dünyaya tapandır. - Peki, en zengini kimdir hocam? - En zengini de kanaat edendir.
.Üçü de Müslüman oldu
18-09-2010 01:00
Abdülkahir Sühreverdi hazretlerinin ziyaretine üç Yahudi ile üç Hristiyan geldi bir gün. Onlara süt ikrâm edip; - Yâ Rabbî, bunlara hidâyet nasib eyle, diye duâ etti içinden. O sütten, bir yudum içenin kalbi değişti. Birer birer Şehâdeti okuyup Müslüman oldular. Kendileri de anlamadı ne olduğunu. Bir dakika içinde sonsuz Cehennem'den kurtulmuşlardı. ET DİYOR Kİ, BEN LEŞİM!.. Biri de şöyle anlatıyor: Bir gün Abdülkahir Sühreverdi hazretleriyle çarşıda dolaşıyorduk. Derken bir kasap dükkanının önünden geçiyorduk ki, mübarek zât durdu ve dükkandaki bir eti göstererek; - Şu et bana, ben leşim diyor, buyurdu. Kasap da duydu bu konuşmayı. Üzüntüsünden bayılıp düştü. Ayılınca; - Evet, o et gerçekten leşti, dedi. Yâni Besmelesiz kesilmişti hayvan. Sonra bu zâta dönerek; - Tövbe ediyorum ve bir daha böyle bir şey yapmayacağıma söz veriyorum, dedi. NASIL BAŞARDINIZ? Bir gün de; - Nasıl muvaffak oldunuz? diye sordular bu zâta. - Bir hadîs-i şerîfe yapışmak suretiyle, buyurdu. - O hangi hadîs-i şerîf efendim? - Helekel müsevvifun buyurdu. Ve ekledi: - Yâni Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "İyi işleri sonraya bırakanlar ziyan etti" buyuruyor. Ben bu hadîs-i şerîfe uyarak bu günün işini yarına bırakmadım. www.gonulsultanlari.com
.Bir karışıklık oldu!..
19-09-2010 01:00
Abdülkahir Sühreverdi hazretlerinin yeğeni, Şihabüddîn Ömer-i Sühreverdi şöyle anlatıyor: Bir gün, amcamın yanına biri geldi. Yanında bir de buzağı getirmişti. Hayvanı bir ağaca bağlayıp; - Efendim, kabul buyurursanız, bu hayvanı size nezr etmiştim, diye arz etti. Amcam, buzağıya bakıp; - İyi ama bize nezr ettiğin, bu hayvan değil ki, buyurdu. Adam, şaşkın şaşkın amcama bakıyordu ki, o esnada koşarak biri daha geldi yanımıza. Onun da yanında bir buzağı vardı. Amcama hitâben; - Efendim, bir karışıklık oldu. Size nezr edilen buzağı, o değil, işte budur, dedi. Onu bırakıp öbürünü alıp gitti. AHMAK İNSAN Bir gün de; - Ahmak kimdir efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Ahmak insan, kendi Yaradan'ına isyan eden insandır. Her türlü günahı işler de, yine kendisini Cennete girmeye lâyık görür, buyurdu. İYİ İNSAN KİME DENİR? Bir gün de; - İyi insan kime denir efendim? diye sordular. Cevabında; - İyi insandan, kimse zarar görmez. O, edeblidir. Kendini kötü, başkalarını iyi bilir, buyurdu. Ve ekledi: - İnsanlardan kendisine çok sıkıntı gelse de, yüzünü ekşitmez ve sabreder. Kötülük yapana da, iyilik eder. Zira onun içinde, kemlikten eser yoktur. Nitekim büyüklerimiz; "Her kaptan içindeki dışına sızar" buyurmuşlardır. www.gonulsultanlari.
.O, benim evlâdımdır!"
20-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri hem seyyiddir, hem de şerîf. Doksanbir yaşlarında, Bağdat'ta vefat etti. Doğduğunda babası altmış yaşındaydı. Annesi de yaşlanmıştı. İkisi de evliyâdan olup, Resûlullahın "aleyhissalâtü vesselâm" evlâtları idiler. Abdülkâdir doğmadan bir gün önce, babası bir rüya gördü. Şöyle ki, Peygamber Efendimiz kendisine; "Hak teâlâ sana bir erkek evlât verecek. O, benim evlâdımdır ve derecesi çok yüksek olacaktır" buyurdu. Gerçekten de bir oğulları oldu. Adını Abdülkâdir koydular. O gün ramazanın ilk günüydü. Akşama kadar, hiç süt emmedi. İkinci gün de öyle geçti. Ramazan-ı şerîfin sonuna kadar, otuz gün, hiç emmeyip, oruç tuttu. İkinci sene de böyle oldu. Hatta ramazanın ilk günü hava bulutlu olduğundan gök yüzünde hilali göremeyip, ramazanın başladığında şüphe edince, bu hanıma gelip sordular. Annesinin sütünü emmemişse, ramazanın ilk günü olduğunu anlayacaklardı. Kadıncağız; - O gün hiç emmedi, dedi. Ramazan olduğunu bildiler böylece. NİYET ÇOK MÜHİM Bu zât, bir gün sevdiklerine; - Âhirette, "Ne yaptın?" değil, "Ne niyetle yaptın?" diye sorulacak, buyurdu. Öyleyse işlerimizi niçin yaptığımıza dikkat edelim. İnsanlar için mi yapıyoruz, Allah için mi? Sordular: - İnsanlar için yaptıysak efendim? - O zaman işimiz insanlara bırakılır. - Ya Allah için yaparsak? - Allah için yapanlar, kurtulur âhirette.
.Çok büyük âlim oldu
21-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri, henüz küçükken, güzel ahlâkı ile temayüz etmişti. Onsekiz yaşında büyük âlim oldu. İnsanlara vaz-ü nasihata başladığında öyle ilgi ve alaka uyandırdı ki, cemaat medreseye sığamaz oldu. Medrese etrafındaki evler yıkılıp medreseye katıldı. Bütün Bağdat halkı, genç ihtiyar herkes inşaatta bilfiil çalıştılar. Bu da kifâyet etmeyince sahraya çıktı. İnzivaya çekildi oralarda. Yirmibeş sene, kendisini gizledi. Çok riyazet yapıp nefsini ıslah etti. Kırk sene müddetle, gece sabahlara kadar uyumayıp, ibâdetle geçirdi gecelerini. EMR-İ MARUFU BIRAKMA! Bir gün, nasihat isteyen bir gence; - Emr-i marufu elden bırakma. Günah işlemekten kork! Fakir olunca da üzülme! Allahü teâlâ servet de ihsan eder, buyurdu. Ve ekledi: - Hocalarının yanında edebli ol! Zira üstaddan, ancak edebli olanlar istifade eder. GÜLER YÜZLÜ OL! Biri de nasihat istedi bu zattan. Ona cevaben; - Aile efradınla tatlı sözlü, güler yüzlü ol. Allahü teâlânın emir ve yasaklarını onlara öğret. Her hâlinde İslâma uy! Çoluk çocuğunu da Cehennem ateşinden koru. Allah dostlarının, Evliyâ zatların hayat hikâyelerini oku. Çocuklarına da anlat! buyurdu Ve ekledi: - Hiç kimseyi gıybet etme! Gıybet yapanı da sustur! Zira gıybet yapana "Sus!" diyene, Cennette büyük bir köşk verilecektir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen bunun için yaratılmadın!
22-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri henüz çocuk idi ki, tarlaya, çift sürmeye gitmişti bir gün. Yolda giderken hayvan dile gelerek; - Ey Abdülkâdir, sen bunun için yaratılmadın! deyiverdi. Korktu ve eve gelip; - Anneciğim! Bana izin verirsen, Bağdat'a gideceğim, dedi. - Niçin oğlum? - İlim tahsil edeceğim anneciğim. - Tabii evlâdım! İlim öğrenmeni ben de çok isterim, dedi. Ve koltuğunun altına, kırk altın dikip; - Sakın yalan söyleme! diye nasihat etti. Abdülkâdir, bir kervanla çıktı yola. Az sonra âniden eşkıyalar bastı kervanı. Kimin ne parası varsa, hepsini aldılar. Eşkıyanın biri, laf olsun diye sordu küçük Abdülkâdir'e: - Ey çocuk, senin neyin var bakalım? - Kırk altınım var efendim. - Hani nerde? - Koltuğumun altına dikti annem. Reisleri gelip sordu bu defa: - Ey çocuk, yanında altın mı var senin? - Evet amca, kırk altınım var. - Hani nerde? - Koltuğumun altında. O yeri söküp altınları görünce, şaşıp dona kaldılar. Reisleri sordu yine: - Pekâlâ evlâdım! Niçin doğruyu söyledin? Söylemeseydin, biz bulamazdık. - Anneme söz vermiştim efendim. - Ne sözü? - Hiç yalan söylemeyeceğim diye söz verdim anneme. Reis bunu duyunca, başladı ağlamaya: - Eyvâh! Ben de kulluk yapacağım diye Rabbime söz vermiştim. Ama bunca senedir kulluk değil, eşkıyalık yapıyorum, dedi. Hepsi o anda tövbe ettiler. Ve o gün bu işi terkettiler. www.gonulsultanlari
.Çok lütufkârdı
23-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri, Evliyânın en büyüklerindendir. Sözlerini yazmak için dörtyüz kişi hazır bulunurdu yanında. Katı kalbli biri Onu görseydi, korkuya kapılır, kalbi yumuşardı hemen. Onun yüzünü gören, Allahü teâlâ'yı hatırlardı. Camiye giderken, halk yollara dökülüp, yüzünü görmek için beklerlerdi. Dergâhında her gün binlerce kişi yemek yer, hizmetçi, her gün kapıya çıkarak; - Yemek isteyen yok mu? Yatmak isteyen yok mu? diye bağırırdı. Evinin ihtiyacı için, çarşıya kendi çıkar, aldıklarını elinde taşıyıp evine getirirdi. Hızır aleyhisselâm ziyaretine gelir, melekler gökten yere iner, sohbetini zevkle dinlerlerdi. İlk vazettiğinde, dinleyen birkaç kişi idi. Ama sonra artıp, cemaat mescide sığmaz oldu. Bağdat'ın en büyük camiinde vaz etti bu defa. Orası da dar geldi. Sonra, büyük bir meydanda, Onun için vaaz kürsüsü koydular İnsanlar, geceleri bile elde kandilleriyle gelir, can kulağıyla dinlerlerdi. Meydan da dar geldi. Bu defa büyük bir tepenin üzerine kürsü kurdular. İnsanlar, akın akın oraya toplanır, büyük bir zevkle dinlerlerdi. ALLAH VE RESÛLÜ BİLİR Bir gün edebten sordular bu zâta. - Eshâb-ı kirâm, Resûlullah Efendimize karşı fevkalade edebliydiler. Mesela huzurunda lüzumsuz konuşmaz, bir fikir beyan etmezlerdi. Hatta bir defasında, "Bugün, günlerden ne?" diye sormuştu. Bunu dahi söylemekten hayâ edip; - Allah ve Resûlü daha iyi bilir, diye cevap verdiler. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir yılanı öldürmüştü
24-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerini sevenlerden ilim ehli biri, bazı talebesiyle bir yere gidiyordu. Derken siyah bir yılan gördü önünde. Bastonuyla vurup öldürdü. O anda âlimin etrafını siyah bir duman sardı. Sonra açıldıysa da, talebeler hocalarını göremeyip, merak ettiler. Bir saat sonra tekrar geldiğinde; - Merak ettik hocam, ne oldu? dediler. Hocaları şöyle anlattı: Öldürdüğüm o yılan, Cinmiş. Cinler beni tutup, denizin dibine indirdiler. Orada padişahları varmış. Onun huzuruna çıkardılar. Yerde, kanlar içinde bir ölü yatıyordu ki, cinler padişahının oğluymuş meğer. Padişah, bana hiddetle bakarak; - Bu gencin suçu neydi ki onu öldürdün? diye kükredi. - Hayır, onu ben öldürmedim, dedim. Adamları; - O öldürdü. Bakın, bastonu da kanlı, dediler. - Hayır, dedim. Ben bir yılan öldürdüm. Bu kan da onun kanıdır. Cinler padişahı; - Öldürdüğün o yılan, benim oğlumdur. Cezanı çekmek için sen de öleceksin, dedi. Ve kadıya dönerek; - Suçunu ikrar etti. Sen de bunun ölümüne karar ver! dedi. Kadı karar verdi. Müftüleri onayladı. Öldürülmem an meselesiydi ki, o anda içimden "Yetiş yâ Gavs-ı âzam!" diye yalvardım. Padişah, kılıcını tam boynuma indirecekti ki, nurlu bir zât içeri girdi ve; - Dur! Onu öldürme! dedi. - Neden? - Bu kişi, Gavs-ül âzam'ın yakınıdır. Padişah, "Gavs-ül âzam" ismini duyunca, kılıcını yere atıp; - Niçin kendini tanıtmadın? dedi. Ve serbest bıraktı beni. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hırsız ve kutub
25-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri tenha bir yoldan giderken karşısına biri çıktı âniden. Meğer hırsızmış adam. Yollarda soyacak birini arıyormuş. Gavs-ül âzam, bir bakışta niyetini anlayıp; - Senin ismin ne? diye sordu adama. O da söyleyince; - Senin adın günah mürekkebiyle yazılmış, buyurdu. Ve içinden duâ etti ona. O anda gaibten kulağına; "Ey seyyid, onu irşad et de kutub'lardan biri olsun!" nidası geldi. Öyle duâ etti. Kalbine nurlar aktı hırsızın. Bu duâ ile yükselip kutublardan biri oldu. KUL HAKKI ÇETİNDİR Bir gün, huzuruna bir genç gelip; - Efendim, bana kul hakkından bahseder misiniz, diye rica etti. Cevaben; - Kul hakkından çok sakın, buyurdu. Zira çetindir. Çünkü Allah affetmiyor kul hakkını. Delikanlı sordu: - Peki ne yapmamız lazım efendim? - Dünyada iken helâllaşmaktan başka çâresi yoktur. - Peki en mühim kul hakları hangileridir efendim? - Şu üç kimsenin hakkına riâyet et evlâdım. Anne-baba, üstad ve işveren. İnsanlara teşekkür etmeyen, Allahü teâlâya şükretmiş olamaz. DÜNYADA EN GÜZEL ŞEY Bir gün de, cemaatine: - Bu dünyada en güzel şey nedir? diye sordu - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - Dünyada en güzel şey, dünyaya düşkün olmamaktır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Zor durumda kalmıştı
26-09-2010 01:00
O devirde, Bağdat'ta bir kadın vardı ki, Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerini çok seviyor, darda kaldığı zamanlarda Ondan imdat istiyordu. Ancak ahlâksızın biri âşıktı bu kadına. Onu, gizli gizli takib ediyor, nereye giderse peşinden gidiyordu. Bir gün uzun bir yola çıktı bu kadıncağız. O adam da arkasında. Kadın dağda giderken akşam oldu. Gecelemek üzere girdi bir mağaraya. Ardından o adam da girdi. Kadın geri dönüp adamı gördü ama kaçacak, saklanacak bir yer yoktu. Çok zor durumda kalmıştı. Gözlerini kapayıp; "Yetiş ey Gavs-ül âzam!" diye yalvardı. O anda, Gavs-ül âzam abdest alıyordu. Kadının sesini işitince nalinini çıkarıp, o mağaraya doğru hiddetle savurdu. O terbiyesiz adam tam kadını tutacaktı ki, nalin yukardan gelip şiddetle çarptı kafasına. Hatta bir defa değil. Tekrar tekrar vurdu. Tâ ki ölene kadar. Kadın, o nalini alıp Gavs-ül azama getirdi ve; - Efendim, Rabbim beni o adamdan kurtardı, dedi. BAŞARILI OLMANIN SIRRI Bir gün de; - Muvaffak olmak neye bağlıdır efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Mütevâzı olmaya bağlıdır, buyurdu. Tevâzu göstereni Hak teâlâ yükseltir. O tevâzu ettikçe daha da yükselir. - Ya kibirliyse efendim? dediler. - Kibredeni Hak teâlâ alçaltır. O kibirlendikçe daha da alçalır. Kibirli olanlar, mahşer gününde, "küçük karıncalar" misali mahşer halkının ayakları altında kalıp helak olacaklardır.
.Allah'ın kullarını irşad et!
27-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri bütün ilimleri bitirince Resûlullah Efendimizi gördü rüyasında. Efendimiz aleyhisselâm Onun ağzını mübarek eliyle sıvazlayıp; - Ey oğlum, Allah'ın kullarını hikmetli sözlerinle irşad et! buyurdu. Bu emir üzerine sohbete başladı. Bir gün bir yerden geçerken, iki kimseyi, münakaşa ederken gördü. Biri hıristiyan, öteki Müslümandı. Onlara yaklaşıp; - Niçin münakaşa edersiniz? diye sordu. Müslüman arz etti: - Efendim, bu kimse; "Bizim Peygamberimiz, sizinkinden üstündür" diyor. Ben ise; "Bizim Peygamberimiz daha üstündür" diyorum. Mübarek zât, hıristiyana döndü: - Sen bu iddianı nasıl isbat edeceksin? - Bizim Peygamberimiz ölüyü diriltirdi, onun için o daha üstündür. - Ey kişi, ben peygamber değilim. Sadece o Resûl'ün ümmetinden biriyim. Ben ölüyü diriltirsem, Müslüman olur musun? - Diriltirsen, olurum. - Öyleyse çok eski bir kabir göster bana. Yakındaki kabristana gittiler. Hıristiyan çok eski bir kabir gösterip; - İşte şu mesela, dedi. Büyük Velî, o kabrin başına gelip; - Burada yatan, şarkıcı bir kadındır. İstersen şarkı söylerken dirilteyim, buyurdu. - Tamam, şarkı söyleyerek dirilsin. Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri o mezara hitâben; - Allah'ın izniyle kalk! diye seslendi. O anda, kabir boydan boya yarıldı ve bir kadın doğruldu kabir içinden. Hem de şarkı söyleyerek. Bir müddet öyle kalıp, kabre girdi tekrar. Adam, bunu görünce, kelime-i şehâdet getirip, müslüman oldu. www.gonulsultanlari.com
.Allah'ın kullarını irşad et!
27-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri bütün ilimleri bitirince Resûlullah Efendimizi gördü rüyasında. Efendimiz aleyhisselâm Onun ağzını mübarek eliyle sıvazlayıp; - Ey oğlum, Allah'ın kullarını hikmetli sözlerinle irşad et! buyurdu. Bu emir üzerine sohbete başladı. Bir gün bir yerden geçerken, iki kimseyi, münakaşa ederken gördü. Biri hıristiyan, öteki Müslümandı. Onlara yaklaşıp; - Niçin münakaşa edersiniz? diye sordu. Müslüman arz etti: - Efendim, bu kimse; "Bizim Peygamberimiz, sizinkinden üstündür" diyor. Ben ise; "Bizim Peygamberimiz daha üstündür" diyorum. Mübarek zât, hıristiyana döndü: - Sen bu iddianı nasıl isbat edeceksin? - Bizim Peygamberimiz ölüyü diriltirdi, onun için o daha üstündür. - Ey kişi, ben peygamber değilim. Sadece o Resûl'ün ümmetinden biriyim. Ben ölüyü diriltirsem, Müslüman olur musun? - Diriltirsen, olurum. - Öyleyse çok eski bir kabir göster bana. Yakındaki kabristana gittiler. Hıristiyan çok eski bir kabir gösterip; - İşte şu mesela, dedi. Büyük Velî, o kabrin başına gelip; - Burada yatan, şarkıcı bir kadındır. İstersen şarkı söylerken dirilteyim, buyurdu. - Tamam, şarkı söyleyerek dirilsin. Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri o mezara hitâben; - Allah'ın izniyle kalk! diye seslendi. O anda, kabir boydan boya yarıldı ve bir kadın doğruldu kabir içinden. Hem de şarkı söyleyerek. Bir müddet öyle kalıp, kabre girdi tekrar. Adam, bunu görünce, kelime-i şehâdet getirip, müslüman oldu. www.gonulsultanlari.com
.Suyumuzdan içsinler
28-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri zamanında Bağdat'ta bir taun hastalığı yayılmıştı. Her gün, yüzlerce insan ölüyordu. Bağdat'ın ahalisi, Gavs-ül azama gelip; - Efendim, bize bir yol gösterin, mahvolduk, dediler. Cevabında; - Bu illetin şifâsı, medresemizin önündeki otlarda vardır, buyurdu. Gerçekten şifâ oldu o otlar. Ancak otlar bitmişti. Tekrar bu büyük Velî'ye gelip; - Efendim, otlar iyi geldi ama malesef ahâlinin hepsine kâfi gelmedi. Şimdi ne yapalım? dediler - Avlumuzdaki çeşmenin suyundan içenler de, şifâya kavuşurlar, buyurdu. Gerçekten o sudan kim içtiyse kurtuldu taundan. Herkes şifâya kavuşmuştu. Bir gün de sohbetinde; - Bir insan ihlâsla ibâdet ederse, cenâb-ı Hak onun dünyada işlerini kolaylaştırır, kabirde ona acır, âhirette affeder, buyurdu. Sordular: - Ya ihlâsı kaybedersek efendim? Buyurdu ki: - O zaman çok sıkıntı çekeriz âhirette. KENDİ HATÂNIZI GÖRÜN Bir gün de; - Başkalarının hatâ ve kusurlarını araştırmayalım. Kendi kusurlarımıza bakalım, buyurdu. Sonra cemaate dönüp; - Niçin? diye sorun bakalım, buyurdu. - Niçin efendim? dediler. Buyurdu ki: - Çünkü başkasının günahından biz mesul değiliz. Bize, bizim günahlarımız sorulacak. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
Kabirde irşad etti
29-09-2010 01:00
O devirde Mısır'da bir kişi vardı ki, Gavs-ül âzam, Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerini çok seviyor, nurlu yüzünü görmeyi çok istiyordu. Bir gün çıktı Mısır'dan. Bağdat'a geldi ama; - Gavs-ül âzam vefat etti, dediler. Çok üzüldü. İçi yandı. Bu hüzünle nurlu kabrine gelip edeble oturdu. Gözlerini kapayıp mübarek rûhuna Fatiha okuyordu ki, elini biri tuttu. Gözünü açtığında Gavs-ı âzam'ı gördü yanında. Büyük Velî, onu, talebeliğe kabul edip, halkı irşad için icazet verdi kendisine. Adam, bir anda mürşid-i kâmil olup Allah'ın kullarını irşada başladı. RESÛLULLAHA SEVGİSİ Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerini bir kimse ansızın görse, elinde olmadan dehşete kapılırdı. Talebesinden biri anlatıyor: Hocama kırk sene hizmet ettim. Bu müddet zarfında yatsı abdestiyle sabah namazlarını kılardı hep. Resûlullaha Efendimiz'e sevgisi de pek fazlaydı. Zaten Onun evlâdı oluyordu. Bir gün, bu sevgi ve aşk ile ziyaretine geldi ve mübarek Ravdasına yüz sürüp, gözyaşlarıyla ağladı. Kırk gün böyle ziyaret etti. Kırkıncı gün münacatında; - Günahlarım, okyanus dalgaları gibi çoktur. Hatta yüce dağlardan bile ağırdır. Ama affedici kerîmlerin katında sinek kanadı kadar bile değildir, dedi. O anda bir el gördü. Bu, Resûlullahın "aleyhissalâtü vesselâm" mübarek eliydi. Büyük bir saygı ile müsafaha etti. Öpüp başına koydu. Ve bayılıp düştü. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Günden güne zayıflıyordu
30-09-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri zamanında bir kadın, yanına küçük oğlunu alıp geldi bu zâtın dergâhına. Huzuruna çıkarak; - Efendim! Oğlumu size teslim ediyorum. Eti sizin, kemiği benim, dedi. Büyük Velî kabul edip; - Peki bacım, gidebilirsin, buyurdu. Ve ilk olarak nefisle mücahede emrini verdi çocuğa. Çocuk az yiyor, az uyuyordu artık. Ama günden güne zayıflıyordu. O günlerde annesi geldi dergâha. Baktı ki, sararmış solmuş. Deri kemik kalmış yavrucak. Dikkat etti, arpa ekmeği yiyordu sadece. Oradan Gavs-ı âzam'ın huzuruna girdi. Gördü ki tavuk yiyor mübarek zât. Kısa aklı, bundaki hikmeti anlayamadı. Sitemli bir eda ile; - Ey efendim, siz tavuk yiyorsunuz. Benim oğlum kuru ekmek yiyor. Açlıktan ölecek nerdeyse, bu nasıl iş? diye dert yandı. Büyük Velî, tavuğun kemiklerini bir araya getirip; - Allah'ın izniyle kalk! buyurdu. Tavuk dirilip kalktı ânında. Kadın bunu görünce, utandı öyle söylediğine. Mübarek zât kadına dönüp; - Senin oğlun da nefsini ıslah etsin, istediğini yesin, buyurdu. GIYBETİ DİNLEMEYİN! Bu zât bir gün sevdiklerine; - Gıybet yapanı dinlemeyin, hatta susturun. Çünkü gıybet günahı, zina günahından büyüktür, buyurdu. Sordular: - Nasıl susturalım efendim? - Açıkça "Sus!" deyin. Böyle yapana yüz şehit sevabı verilir. - Yüz şehit sevabı mı efendim? - Evet. Peygamber Efendimiz öyle buyuruyor. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kendini sahrada buldu
01-10-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri, bir gün talebeleriyle sohbet ediyordu ki, gencin birinin abdest tazelemesi icab etti. Ancak çıkmak hayli zordu. Zira izdiham vardı camide. Gavs-ı âzam anladı talebenin sıkıntısını. Ona bir nazar edince, genç bir sahrada buldu kendini. Hem de bir çeşme başında. "Bu, hocamın bir kerameti" dedi içinden. Çeşmeden abdest alır almaz kendini camide buldu yine. Gördü ki, Gavs-ül âzam vaz ediyor. Başladı dinlemeye. ACELE AŞAĞI İNDİ Bir gün de Gavs-ül âzam hazretleri camide sohbet ediyordu ki, bir ara durdu ve hızla aşağı indi kürsüden. Ayakta el bağlayıp, edeble durdu. Sonra çıkıp devam eti sohbete. Cemaat bunu görüp bir şey anlamamışlardı. Önde oturanlardan biri; - Efendim, biraz önce ne oldu ki, kürsüden acele aşağı indiniz? diye sordu. Cevaben; - Resûlullah Efendimiz'i gördüm. Ondan hayâ edip, hızla yere indim. Bazı şeyler buyurup giderken; "Çık yerine, vazına devam et!" buyurdular. Emre uyarak tekrar çıktım. EN AKILLI İNSAN Bir gün de gencin biri; - İnsanların en akıllısı kimdir efendim? diye sordu bu zâta. Büyük Velî; - Ölüme hazırlanandır, buyurdu. - En ahmak olanı kimdir efendim? - Dünyaya düşkün olandır. - Peki, en zengini kimdir efendim? - Kanaat edendir. www.gonulsultanlari.com
.Bir anda yetmiş yerde
02-10-2010 01:00
Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerini, bir Ramazan gününde yetmiş kişi iftara çağırdılar. Hem de aynı günde. Ve birbirlerinden habersiz. Büyük Velî, herbirine; - Peki, inşallah gelirim, buyurdu. Ve hepsinin davetine gidip, hoş etti kalblerini. Ertesi gün hadise meydana çıktı. Şöyle ki, o yetmiş kişinin herbiri; "Hocamız dün iftarı bizim evde yaptı" diyorlardı. Nitekim bunlardan ikisi karşılaştı o gün. Bir tanesi çok sevinçliydi. Öbür kimseye; - Biliyor musun, Geylânî hazretleri dün iftarda bize teşrif etti, diyerek sevincini bildirdi. Öbürü şaşırdı: - Nasıl olur, hazret dün iftarda bizdeydi. - Hayır, bizdeydi. Velhasıl akıl erdiremediler bu işe. En nihâyet hizmetçisine gidip; - Dün, iftarı hocamız nerede yaptı? diye sordular. Hizmetçi; - Hiçbir yere gitmedi. - İftarı nerde yaptı peki? - Burada, birlikte yaptık. İYİ İNSAN KİMDİR? Bir gün de; - İyi insan kime denir efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; - İyi insan, kimseyi incitmez, zarar vermez. Bilakis herkese faydalı olur, buyurdu. Ve ekledi: - İyi insan, diğer insanlardan çok sıkıntı görse de, yüzünü ekşitmez ve sabreder. Kötülük yapana da, iyilik eder. Zira onun içinde, kemlikten eser yoktur. Nitekim büyüklerimiz; "Her kaptan içindeki dışına sızar" buyurmuşlardır. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 w
.Kezzebte yâ Kezzab!.."
03-10-2010 01:00
Bir gün, Gavs-ül âzam Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri pek fazla susamıştı. ?Ama içecek su yoktu. Zira çölün ortasındaydı o anda. Hak teâlâ Ona bir bulut gönderdi ve ondan bir yağmur boşandı ki, kana kana içip ferahladı mübarek zât. O sırada, bir ışık peyda oldu bulutta. Ve bir ses, kendisine hitâben; - Ey Abdülkâdir! Ben, senin Halikınım. Bütün haram şeyleri, sana helâl kıldım! diyordu. Bunu işitince; - Kezzebte yâ kezzab! buyurdu hiddetle. Yâni yalan söylüyorsun ey yalancı! buyurdu. Zira böyle hitâb eden, Şeytan'dı. Şeytan bu defa; - Ey Abdülkâdir! Sana, benim vesvesem hiç tesir etmedi. Halbuki ben bu yolla, nice tasavvuf ehlini aldatıp, doğru yoldan çıkarmıştım, dedi. Oğlu, merak edip; - Babacığım, onun Şeytan olduğunu nasıl bildin? diye sordu. Cevaben; - Gâyet kolay, buyurdu. - Nasıl kolay babacığım? - Evlâdım, o mel'un bana; "Ey Abdülkâdir! Her günahı sana helâl kıldım" dedi. Halbuki bu dînin sahibi olan Resûlullah Efendimiz bile her haramdan kaçmıştı. Allahü teâlâ, haramı Ona bile helâl kılmazken bana helâl kılar mı? İşte bundan anladım. EN BÜYÜK DÜŞMAN Bir gün de sohbetinde; - İnsanın en büyük düşmanı, kendisidir, buyurdu. Dinleyenler şaşırdılar: - İnsanın düşmanı kendisi midir efendim? - Evet. Herkes düşmanı dışarıda arar. Halbuki asıl düşman insanın içindedir ki, o da "kendi nefsi"dir. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirl
.Her duâsı makbuldü
04-10-2010 01:00
Abdurrahman Tafzunci hazretleri Evliyâ-yı kirâmdan olup, yüksekçe bir kürsüde vaaz verir, sohbetini, âlim ve velî herkes zevkle dinler, istifade ederdi. Ve her duâsı kabul olurdu. Mesela bir gün yanına biri gelip; - Ey efendim! Benim bir hurma bahçem ile ineklerim var. Ama on bir senedir, bir tek hurma olmadı. Üç senedir de ineklerim yavru yapmadı, diye dert yanıp rica etti: - Bir duâ buyursanız da, genişe çıksa elim. Zira bu ikisinden başka yoktur servetim. Büyük velî duâ etti. İnekleri o ay yavruladılar. Hurma bahçesi de o yıl öyle bol hurma verdi ki, o yörenin en zengini oldu adam. SOHBETİN FAYDASI Bu zât bir gün sohbetinde; - Ey insanlar! Kalbten dünya sevgisi, ancak kalbinden dünya sevgisini çıkarmış olanların sohbetiyle çıkar, buyurdu. Ve daha açıkladı: - Yâni 'kalb derdi'nin devası, evliyâ zatların sohbetidir. Zira onların sözlerinde, Rabbânî tesir vardır. O zatlardan birine rastlarsanız, kalbine girmeye çalışın. Çünkü o büyükler, Allah'ın dostudur. Onlar sevilmedikçe, yarın kurtuluş zordur. Şöyle bitirdi: - Velhasıl o büyük zatların kalbine giren, yarın Cehenneme girmekten kurtulur. TASAVVUF NEDİR? Bir gün de; -Tasavvuf nedir efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; -Tasavvuf, iyi insan olmak ve kimseyi incitmemektir. Bunu yapabilen, eni iyi tasavvuf ehlidir, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Hayvanlar zikrediyordu!..
05-10-2010 01:00
Abdurrahman Tafzunci hazretleri büyük velîlerdendir. Bir gün ıssız bir çöle çıkıp, Allahü teâlâ'yı tesbihe başladı. Şöyle ki; - Ey vahşi hayvanların, kendi lisanlarıyla tesbih ettiği Rabbim! Seni, bütün noksanlıklardan tenzih eder, bütün kemal sıfatlarıyla tesbih ederim, dedi. O anda, her taraftan vahşi hayvanlar gelip yanına toplanarak tesbihe başladılar. Hepsi, kendi diliyle zikrediyordu. Öyle ki, avazları Arş'a yükseliyordu. Daha sonra; - Ey bütün kuşların kendi lisanlarıyla tesbih ettiği Rabbim! Seni, bütün noksanlıklardan tenzih eder, bütün kemal sıfatlarıyla tesbih ederim, dedi. O anda dört bir yandan akın eden rengârenk kuşları gördü. Gelip, başı üstünde toplandılar. Öyle ki, gökyüzünü bulut gibi örtüp, kendi lisanlarıyla zikre başladılar. Yer gök kuş sesiyle inledi. Sonra da; - Ey bütün rüzgârların tesbih ettiği Rabbim! Seni tesbih ederim, dedi. O anda, her taraftan tatlı rüzgârlar esmeye başladı. O da, Hak teâlâ'yı zikrediyordu açıkça. Hiç öyle güzel rüzgâr esmemişti oralarda. Bir daha da esmedi zaten. Daha sonra; - Yâ Rabbî, şu dağlar ve şu tepeler seni nasıl zikrediyorlarsa, ben de seni öyle tesbih ederim, dedi. O anda etraftaki dağlar sallanıp, üzerlerinden koca koca kaya parçaları yuvarlandı aşağıya. Kendi lisanlarıyla, Allah! Allah! diyerek, tesbihe başladılar. Yer gök bu tesbihle inliyordu. Abdurrahman Tafzunci hazretleri daha sonra evine geldi. Bu olanları çok insanlar görüp işitmişlerdi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Âhirette bunu sormazlar!.."
06-10-2010 01:00
Muhammed bin Vasi "rahime-hullahü teâlâ" tâbiînin büyüklerindendir. Dünyaya zerre kadar itibar etmez, insanlar nasihatlerinden çok istifade ederlerdi. Bir gün yanına biri gelip; - Efendim, bana kaderi anlatır mısınız, dedi. Cevaben mezarlığı gösterdi ona. Hiçbir şey anlamadı adam. Bu defa; - Bu konu, geniş ilim ister. Kabirdekiler şimdi bununla hiç meşgul değiller, buyurdu. Yâni Âhirette bunu sana sormazlar, demek istedi. ECELİM ÇOK YAKIN Bir gün de, bazı sevdikleri huzuruna gelip; - Nasılsınız efendim? diye sordular. Cevabında; - Nasıl olayım, buyurdu. Ecelim yakın, amelim kötü, emelim uzundur. ÇALIŞ DA PADİŞAH OL! Bir gün de nasihat istedi biri bu zattan. Cevaben; - Çalış da dünya ve âhirette padişah ol, buyurdu. Adam anlamadı: - Nasıl yâni efendim? - Yâni bir dileğin olunca, insanlardan bekleme, Rabbinden iste. Zira herkes O'na muhtaçtır. İşte böyle olan mümin, hakiki padişahtır, buyurdu. RABBİNİ BİLİR MİSİN? Bir gün de bu zâta; - Rabbini bilir misin? diye sordular. Cevaben; Başını öne eğip biraz durdu. Sonra başını kaldırıp; - O'nu bilen, az konuşur, çok ibâdet yapar, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Diline hâkim ol!
07-10-2010 01:00
Muhammed bin Vasi hazretleri, bir gün nasihat isteyen bir gence; - İnsanlara karşı dilini muhafaza etmek, altını muhafaza etmekten daha zordur, buyurdu. Ve ilave etti: - Âhiret'te, Cennete giden bir kimsenin orada ağlaması ne kadar garipse, Cennete gideceği meçhul olan bir kişinin gülmesi de o kadar gariptir. ÖYLE ZATLAR VARDI Kİ... Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, vaktiyle öyle mübarek zatlar vardı ki, başını, hanımıyla bir yastığa koyardı ama, sabaha kadar uyumaz, sessiz sessiz ağlar, yastığı gözyaşından ıslanırdı, buyurdu. Ve ekledi: - Yirmi yıl, geceleri böyle ağlardı da, hanımının bundan haberi olmazdı. DÜNYA, KÜÇÜK VE DARDIR Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, bu dünya, küçük ve dardır. Bunun için burada, sıkıntı, keder vardır. Dünya işleri için sıkılan kimsenin gönlü dünyaya dönük demektir, buyurdu. Ve ilave etti: - Gönlünü âhirete çeviren, rahat eder. Çünkü ona giden yol, çok geniş ve sonsuzdur. Sonra sordu onlara: - Kavgalar dar yerlerde olur, öyle değil mi? - Evet efendim, dediler. - Neden? Çünkü herkes, kendini ön plana çıkarır. Herkes, kendi menfaatini kayırır ve herkes, dünya malına ben sahip olayım der. Böyle düşünenlerin, sıkıntısı çok olur, buyurdu. Ve ekledi: - Ama verenler, daima rahat ve huzurlu olurlar. www.gonulsultanlari.com
.Endişem Cehennemdir!.."
08-10-2010 01:00
Müslim bin Yesar "rahime-hullahü teâlâ", Allah adamlarındandır. O, ilâhî bir aşka tutulmuştu ki, Rabbinin rızâsı'ndan başkaca bir maksadı yoktu. Öyle huşu ile namaz kılardı ki, Allah korkusu'ndan titrerdi her âzâsı. Benzi beti sararır, Çoğu zaman ağlardı. Rabbinden çok korktuğu, yüzünden okunurdu. Bir gün sevdikleri; - Allah'ın lütfu boldur, niçin bu kadar çok korkuyorsun? diye sordular. Cevaben; - Bir kimse bir şeyden korkarsa, ondan kurtulmak için çalışır, gayret eder, öyle değil mi? diye sordu. Dinleyenler; - Evet öyledir efendim, dediler. Sordu yine: - Bir kimse de bir şeye kavuşmak isterse, o da bunun için çalışır, değil mi? - Elbette efendim. Buyurdu ki: - İşte benim korktuğum şey Cehenneme girmek'tir ki, bu ateşten kurtulmak için ne kadar gayret etsem, azdır. En çok istediğim şey ise, sonsuz olarak Cennete girmek'tir ki, buna kavuşmak için de ne kadar çalışsam, azdır. KİM HAYÂ EDERSE... Bir gün de sohbetinde; - Bir kimse, Allah'tan hayâ etse, Allah da, ona azap yapmaktan hayâ eder. O, Allah'a ne kadar itaat ederse, insanlar da o kadar ona itaat ederler, buyurdu. Ve ilave etti: - Kim ne kadar Allah'tan korkarsa, Allah'ın kulları da ondan o kadar çekinir ve korkarlar. Kim Rabbinin her emrini aziz tutarsa, Allahü teâlâ da mahşer günü onu aziz tutar. Ve kim gençliğinde yaşlılara hizmet ederse, kendisi yaşlanınca da gençler ona hizmet ederler. >
.Günahtan kaçının!
09-10-2010 01:00
Müslim bin Yesar hazretleri, bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim, büyük olsun, küçük olsun, her günahtan kaçının. Zira Rabbimizin gadabı, günahlar içinde gizlidir ve bilemeyiz ki, hangisindedir? buyurdu. Ve ekledi: - Rabbimizin rızâsı da, sevaplar içinde gizlidir. Bunun için her hayırlı işi yapmalı ki, Rabbimizin rızâsını kazanabilelim. NE VAR ÖBÜR DÜNYADA? Bu zât vefat edince, bir sevdiği rüyada görüp; - Efendim, öbür dünyada ne var? diye sordu. Cevaben; - Vallahi âhiret dehşetli bir yer. Buraya hazırlıksız gelenler, çok pişman oluyorlar, buyurdu. Ve ilave etti: - Yeminle söylüyorum ki, burada o dünyanın malı ve parası geçmiyor. Burada yalnız "halis amel" geçiyor. Îmânla gelen azaptan kurtulur. Şöyle bitirdi: - Orada ne kadar dünya malı yığdıysanız, bilin ki her birinin burada hesabı sorulacaktır. ÖRNEK İNSAN NASIL OLUR? Bir gün de; - Örnek insan nasıl olur efendim? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Örnek insan odur ki, din için, insanlara hizmet için kendini feda etmiştir, buyurdu. Ve ekledi: - Yâni insanlara faydalı olmak için kendi zararını düşünemez. Nitekim hadîs-i şerîfte mealen; "Bir kimseye deli denilmedikçe îmânı kâmil olmaz" buyuruldu.
.Dünyaya kıymet verenler
10-10-2010 01:00
Müslim bin Yesar hazretlerinden bir gün nasihat istediler. Onlara; - Akıllı insan, dünyaya kıymet vermez, ona aldanmaz. Dünyaya kıymet verenin her işi üzüntülü, karışık ve zor olur, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Dünya, zehir gibidir, gafil olanlar onu yer. O da, o gafilleri mahv-u perişan eder. Ey insanlar, bu dünya vefasız'dır, sıkıntıyla doludur. ŞU İNSANLARA ŞAŞARIM!.. Bir sohbetinde de; - Şu insanlara hayret ederim ki, dünyaya sıkı sıkı sarılmışlar. Sanki hiç ayrılmayacaklar. Halbuki biraz sonra, belki ölüp ayrılacak. Hazırlık yapacakken, o hâlâ oyalanıp durur, buyurdu. Ve ekledi: - Ölüm uyandırınca, herkes uyanacak, ama o uyanmanın hiç faydası olmayacak. İslâmiyet fedakârlık ister, çile ister. Dinleyenler; - Ama kimse çile çekmek istemez ki efendim, dediler. - Doğru, çile çekmeyi kimse istemiyor. Zor geliyor, acı geliyor. Halbuki ilaçtır o. İlaçlar elbette acı olur. Biz de çocuklarımıza İslâmiyet'i, ehl-i sünnet'i anlatalım, öğretelim. Yoksa Rabbimize cevap veremeyiz âhirette. SONSUZ ŞÜKRETMELİYİZ Bir gün de sevdiklerine; - Kardeşlerim, herkes bir şükrediyorsa, biz sonsuz şükretmeliyiz, buyurdu. - Neden efendim? dediler. Buyurdu ki: - Çünkü biz "Ehl-i sünnet âlimleri"ni tanıyıp onları sevdik. Onların sayesinde hakkı bâtıldan ayırır olduk. Dünyada bundan büyük nîmet yoktur ve olamaz. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Allahtan kork ve titre!
11-10-2010 01:00
Salih bin Beşir "rahime-hullahü teâlâ", tâbiînin büyüklerindendir. O devrin halîfesi Mansur, bu zâta; - Bana bir nasihat edin de saltanat işlerini ona göre yapayım, diye rica etti. Cevaben; - Ey halîfe, sana tavsiyem şudur ki, Allah'ın kullarına merhametli ol. Ahlâkını Resûlullah Efendimiz'in ahlâkıyle süsle. Her işinde Allah'tan kork ve titre. Adaleti elinden bırakma, buyurdu. Ve ekledi: - Ey halîfe, milletine zulüm yapmaktan kork, onlara acı. Yoksa, Peygamberimiz senden dâvâcı olur. HALİFENİN GÖZYAŞLARI Bu nasihatler çok tesir etti halîfeye. Bir kese altın hediye etti. Ancak kabul etmedi mübarek zât. Elinin tersiyle itti keseyi. Mansur, bunu görünce, başladı ağlamaya. Hem de gözyaşları dökerek. BEDAVA KAVUŞTUK Bir gün de sevdiklerine; - Kardeşlerim, bir mümin, dünyanın öbür ucunda hakiki bir İslâm âlimi'nin bulunduğunu öğrense, her şeyini satıp yol parası yaparak, onun yanına gitmesi farz olur, buyurdu. Ve ekledi: - Ama biz bedava kavuştuk bu nîmete. Hem de hiç aramadan. Onun için sonsuz şükürler olsun Rabbimize. EN İYİ İNSAN Bir gün de; - İnsanların en iyisi kimdir efendim? diye sordular bu zâta. Cevaben; - En iyi insan, Allah için insanlara dînini öğretendir, buyurdu. - Peki en alçağı kimdir hocam? - En alçağı da, din kisvesi altında dünya menfaati sağlayandır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Eyvah bize, vah bize!.."
12-10-2010 01:00
Salih bin Beşir hazretleri, Kur'ân-ı kerîmi hüzünle okur, azap âyetlerine gelince, korkar, sesi titrerdi. Bir gün, yine Kur'ân-ı kerîm okuyordu ki, benzi sarardı birden. Evdekiler; - Niçin korktunuz? dediler. - Okuduğum bir âyet-i kerîmeden, buyurdu. - O hangi âyettir ki efendim? - Bu âyette mealen; (Onlar, Cehennem ateşine girince, çok büyük bir pişmanlığın içine düşerler. Ve o zaman eyvah bize, vah bize! Keşke biz de ibâdet etseydik Rabbimize derler) buyuruluyor. Peşinden bir âaah! edip, yere düştü. Nabzına baktılar, durmuştu. RABBİM BENİ SEVİYOR MU? Bir gün bir kimse gelip; - Efendim, Rabbim bana değer veriyor mu? diye çok merak ediyorum, dedi. Cevaben; - Bunu merak ediyorsan, amellerine bak, buyurdu. Sen Rabbinin emirlerine değer veriyorsan, bil ki Rabbin de sana değer veriyordur. ÂHİRET AZIĞI Bir gün de sevdiği birine; - Sen âhiret'te Rabbinden nasıl bir muamele bekliyorsan, sen de dünyada O'nun mahlûklarına öyle muamele eyle, buyurdu. Ve ilave etti: - Âhiret yolculuğu çok uzundur, şimdiden o yolculuğa azık ve yolluk hazırla. Adam sordu: - Nasıl bir azık efendim? Cevaben; - O yolda, en kıymetli azık takvâdır, yâni Allah'tan korkup, günahlardan kaçınmaktır, buyurdu. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Müminin firaseti
13-10-2010 01:00
Ahmed bin Mesruk hazretleri, Horasan'da yetişen büyük velîlerdendir. Haramdan öyle çok kaçardı ki, bu yüzden birçok mubahı da terk ederdi. Onu gören, evliyâ olduğunu anlardı. Her işte Allahü teâlânın rızâsını düşünür; "Yâ ilâhî, bizi ateşte yakma!" diye yalvarırdı. Kalbini Allah sevgisi sarmıştı. Sevdiklerine; - Bir muhabbet, Allah için değilse, o sevgi, onun için öldürücü zehirdir, buyururdu. ER GEÇ PİŞMAN OLUR Bir gün sohbetinde; - Kardeşlerim, bir gönül, Allah'tan gayrisine tutulmuşsa, yıkılmış demektir, buyurdu. Ve ekledi: - Bir kul, Rabbinden gayri bir şeyden haz duyarsa, o şey, onun için dert ve maraz olur. Ve kim Allah'tan başkasına yakınlık duyarsa, er veya geç pişman olur. ÂHİRETTE NELER SORULACAK? Bir gün de bu zâta; - Âhirette bize neler sorulacak efendim? diye sordular. Cevaben; - Dört şey, buyurdu. Vücudunu nerede eskittiği, vaktini nerede harcadığı, ilmini nerede kullandığı ve parayı nereden kazanıp nereye sarf ettiği. Sordular: - Hocam, bazıları hem namaz kılıyor, hem de kötü işler yapıyor. Buna ne dersiniz? Cevabında; - İnsanı kötülüklerden ancak kabul olan namaz korur, buyurdu. - Hangi namaz kabul olur efendim? - Farzlarına, vaciblerine, sünnetlerine hatta müstehaplarına tam uyarak kılınan namazı Allahü teâlâ kabul eder. O kişi istese de kötülük yapamaz artık. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu kimse Yahudi'dir!.."
14-10-2010 01:00
Ahmed bin Mesruk hazretleri anlatıyor: Bir kimseyi gördüm ki, çok düzgün konuşuyor, derviş kıyafetinde tasavvuftan bir şeyler anlatıyordu. Dinledim, tatlı bir ifadeyle anlatıyor, dinleyenleri hayran bırakıyordu. Sözlerini bitirince; - Şimdi her biriniz, kalbinize ne geldiyse bana söyleyiniz, dedi. Kalbime baktım. "Bu adam Müslüman değil, Yahudi'dir" düşüncesi vardı kalbimde. Ama bunu nasıl söyleyecektim? Bir arkadaşıma gizlice söyledim. O itiraz edip; - Böyle güzel ve tatlı konuşan biri hiç Yahudi olur mu? dedi. Ama bu, benim elimde değildi ki. O herkese sorup cevabını alıyordu. Sıra bana gelince; - Kusura bakmayın, benim kalbime sizin Yahudi olduğunuz fikri geldi, dedim. Ben böyle söyleyince, başını öne eğip ağlamaya başladı. Sonra başını kaldırıp; - Sen, doğruyu söyledin, dedi. Ve bir aşk ile kelime-i şehâdet'i söyleyip Müslüman oldu ve bana bakıp; - Evlâdım, ben gerçekten Yahudi dînindeydim. Ama şimdi anladım ki, sizin dîniniz hakmış, dedi. - Nasıl anladınız? dedim. - Kalbimden; "Bunlar benim Yahudi dîninde olduğumu anlarlarsa, dinleri haktır" diye düşündüm. Sen anlayınca, dîninizin hak olduğunu anladım, dedi. Ve ekledi: - Sen, gönül gözü'yle bakıp iç hâlimi gördün ve bana sonsuz saâdetimi kazandırdın, çok teşekkür ederim. Ben de ona; - Müminde, firaset nuru vardır. Zira bizim Peygamberimiz "aleyhissalâtü vesselâm"; "Müminin firasetinden sakınınız. Zira o, Allah'ın nuruyla bakar" buyurmuşlardır, dedim. www.gonulsultanlari
.Maksadım, âhirettir..."
15-10-2010 01:00
Ebül Hüseyin Nuri hazretlerinin sözü ve nasihati öyle tesirliydi ki, bir defa dinleyen, hidâyete kavuşurdu. Ama iyilerin düşmanı çok olur. Bazı hasetçiler, zamanın sultanına şikâyet ettiler bu Hak dostu'nu. İnsanları yoldan çıkarıyor, dediler. Devlet için tehlikelidir iftirasını attılar. Şikâyetler çoğalınca, sultan da şüphelendi durumdan. Kadıyı çağırıp; - Bu zâtı araştır! dedi. Maksadı, bu söylentilerin doğru olup olmadığını araştırmaktı. Kadı, bu büyük zâtı mahkemeye çağırıp bazı sualler sordu kendisine. Aldığı cevaplardan, çok etkilendi. Hayran oldu kendisine. Hükümdarın huzuruna çıkarak; - Sultanım, bu zât eğer kötü biriyse, o zaman yeryüzünde iyi bir kimse yoktur. Bu kişi, yüzünü dünyadan âhirete çevirmiş. Tek düşüncesi, ölümden sonrası'dır. Kendini Allah'a vermiş, dünya mevki ve makamı hatırına bile gelmez, dedi. Ve ekledi: - Böyle din adamından, devlete zarar gelmez. Hükümdar, bu sözleri dinleyince yanına davet etti bu büyük velîyi. Konuşup, kadıya hak verdi. - Bir arzunuz var mı efendim? diye sordu kendisine. Büyük velî cevaben; - Arzum şudur ki, beni unutun. Zira benim, dünya adamlarıyla işim olmaz. Siz, bir hükümdarsınız, mevki ve makamınız var. Ben ise dünyada soğumuş ve ehiret hazırlığı içinde olan bir kimseyim, buyurdu. Ve ekledi: - Benim işim, Allah iledir. Âciz kullarla işim yoktur. Onun için ey sultan, ne sen beni görmüş ol, ne de ben seni. Hükümdar, iyice ikna oldu. Hürmet ve izzetle uğurladı kendisini... > www.gonulsultanlari.com Tel: (
.Nur çıkardı ağzından...
16-10-2010 01:00
Ebül Hüseyin Nuri hazretleri, evliyânın büyüklerindendir. Allahü teâlâdan çok korkuyordu. Karanlıkta bir defa Allah deseydi, ağzından bir nur çıkar, orayı aydınlatırdı. Küçük kulübesi vardı. Geceleri oradan nur şulesi çıkardı gökyüzüne. Feraset nuru ile konuşup insanların gönlünü nurlandırdığı için "Nuri" lakabı verilmiştir kendisine. Her gün, birkaç ekmekle dükkânına gider, fakat yolda fakirlere dağıtırdı o ekmekleri. Kendisi yemez, bu hâlini de hiç belli etmezdi. Nitekim evdekiler dükkânda, dükkândakiler ise evde yedi zannederlerdi. Bu hâli, tam yirmi sene devam etti. KURTARANA BİN ALTIN! Çarşının girişinde bir gün yangın çıkmış, bir dükkânda iki çocuk alevlerin içinde kalmıştı. Çocuklar, "İmdaaat!" diye bağırıyor, ama alevlerin arasına girmeye kimse cesaret edemiyordu. Çocukların ustası; - Ey ahali! Bu yavruları kurtarana, bin altın vereceğim! diye bağırdı esnafa. O anda, Ebül Hüseyin Nuri hazretleri oradan geçiyordu ki, tehlikeyi görüp girdi dükkâna. Ve çıkardı o çocukları ateşlerin arasından. Kurtulmuştu çocuklar. Usta, sözünde durdu. Bir kese içinde bin altın'ı takdim etti bu büyük velî'ye. Ancak O, kabul etmedi ve; - Bu ateşten kurtulmak mühim değil, buyurdu. - Ya ne mühimdir efendim? dediler. - Asıl Cehennem ateşinden kurtulmak mühimdir. Zira o ateş hem çok daha şiddetli, hem de sonsuzdur, buyurdu. www.gonulsultanlari.com
.Nefis engeli
17-10-2010 01:00
Ebül Hüseyin Nuri hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, Allah'ın sevgisine kavuşmak, bu nefis engelini aşmakla olur, buyurdu. Kendi de zaman zaman nefsine; - Ey nefsim! Senelerdir heva ve hevesine uydun. Rabbinin emirlerine karşı geldin. İstediğin gibi yedin, içtin, uyudun. Ama artık kendi isteklerini bırakıp, Rabbine ibâdet yapacaksın, derdi. Bazan da; - Ey nefsim! Çok iyi biliyorum ki, sen ahmağın birisin. Çünkü hep ateşe götüren işlerin talibisin. Ne yapsan, sonunda pişmanlık oluyor. Bıraksam, Cehennem ateşi'nde yanacaksın. İşte ey nefsim, sen bunun için ahmaksın, derdi. HALİS KUL ODUR Kİ... Bir gün sohbetinde; - Halis kul odur ki, boynu büküktür. Kusurlarını düşünüp; "Bu günahlarla, hâlim ne olacak?" diye dertlenir hep. Rabbine karşı mahcup ve gönlü kırıktır. Daima Allah korkusu ile yaşar, buyurdu. Şöyle devam etti: - Halis kul, ömrünü boşa geçirmez. Çünkü bilir ki, Allah boş vakit geçireni sevmez. İyi işlerini unutur, günahlarını ise asla. Kendisine yapılan eziyeti unutur, ölüm ve âhiret'i ise hiç unutmaz. BİRBİRİNİZİ ÇOK SEVİN Bir gün de talebelerine; - Birbirinizi çok sevin. İnsan birini sevdi mi, onda hatâ kusur görmez. Sevmeyince de her şeyi göze batar, buyurdu. Ve ilave etti: - Mesela ben, sizde hiç kusur göremiyorum. - Neden efendim? dediler. - Çünkü sizi seviyorum. Seven, sevdiğinde kusur göremez, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com
.Sevgi böyle olur
18-10-2010 01:00
Ebül Hüseyin Nuri hazretleri, Allahü teâlânın aşkı ile yanan bir büyük velî idi. Rabbini arayanlar, Ona koşuyordu. İsfehanlı bir genç bu zâtın ismini duydu. Görmeden âşık oldu kendisine. Hemen gidip görmek istiyordu. Ancak şehrin vâlisi, o zâtı gidip görmesine izin vermiyor; - Eğer gitmezsen, bir köşkü, eşyası ve hizmetçisiyle birlikte sana veririm, diyordu. Ancak genç kararlıydı. Görünmedi gözüne, ne o köşk, ne hizmetçi. O zâtı görmek için çırpınıyordu. Nihâyet dayanamadı. Bir sabah, yalın ayak çıktı yola. Ona kavuşmak için dere tepe koşuyordu. O zât da haberdardı bütün bunlardan. Talebesini toplayıp; - İsfehan'dan bir genç geliyor ki, kalbindeki muhabbet, hepimize ibrettir, buyurdu. Ve ekledi: - Gidin, geçeceği yolları süpürün, temizleyin ki, incinmesin ayakları. Nihâyet genç âşık çıkıp geldi bu zâtın huzuruna. Sordu büyük velî: - Nereden geliyorsun? - İsfehan'dan efendim. - Peki evlâdım, sizin vâli, bana gelmemen için sana, eşyasıyla birlikte bir köşk verseydi, yolundan döndürebilir miydi seni? Delikanlı şaşırdı. Kendini tutamayıp, hüngür hüngür ağladı. Sonra başını kaldırıp; - Köşkü de, eşyası da, hizmetçisi de onun olsun, dedi. Tamamını terk edip, size geldim efendim. Büyük velî; - Onsekiz bin âlemi, bir tepsinin içinde bir kimsenin önüne koysalar, onlara, göz ucuyla bir nazar etse, bu yolda zerre kadar ilerleyemez, buyurdu. >
.İnsanlara şaşılır!..
19-10-2010 01:00
Ebû Said-i Harraz hazretleri, büyük velîlerdendir. Riyazet ve takvâda, devrinin bir tekiydi. Bir gün sohbetinde bir hadîs-i şerîf nakletti. O hadîs-i şerîfte mealen; "Bir kimse, birinden bir iyilik görürse, elinde olmadan kalbi ona meyleder" buyuruluyordu. Bunu okuyup; - Şu insanlara şaşarım, buyurdu. - Hangi insanlara efendim? dediler. - Şu insanlara ki, kendisine az bir iyilik yapana teşekkürler eder de, her nîmetin ve her iyiliğin hakiki Sahibine şükretmezler. Halbuki insanlardan gelen her iyiliği, her nîmeti gönderen O'dur, buyurdu. Ve izah etti: - Çünkü Hak teâlâ'nın âdeti şöyledir ki, her nîmeti ve iyiliği, kullarının eliyle gönderir. O hatırlatmasa, kuvvet ve kudret vermese, kimse kimseye iyilik yapamaz. Şöyle bitirdi: - Kul, iyilik etmekte ancak bir vasıtadır. Her nîmetin hakiki sahibi, yalnız Allahü teâlâdır. NEFİS FERYAT EDER Bir gün de bazı sevdiklerine namazın önemini anlatıyordu ki; - Müslüman demek, beş vakit namazını muntazam kılan, hiç geçirmeyen insan demektir, buyurdu. Ve sordu oradakilere: - Nefse en zor gelen iş nedir, bilir misiniz? - Bilmiyoruz efendim, dediler. - Nefse en zor gelen şey, namaz kılmaktır, buyurdu. Sordular: - Neden efendim? - Çünkü nefis istemez. Bir Müslüman namaza durunca nefsi feryad eder. Bir kimse, beş vaktini muntazam kılıyorsa, onun yapamayacağı iş yoktur. > www.gonulsultanlari
.Tevekkül nedir?
20-10-2010 01:00
Ebû Said-i Harraz hazretleri, büyük tevekkül sahibiydi. Her nîmeti, Rabbinden beklerdi sadece. Bir ara çölde yolculuk yapıyordu. Açlıktan yürüyemez hâle gelmişti ki, ileriden bir kervanın geldiğini gördü. Gayri ihtiyari sevindi buna. Zira "Onlardan bir şey ister, yerim de yürümeye güç kazanırım" diye düşünmüştü. Ama böyle düşündüğüne pişman oldu. Kendi kendine; - Ey nefsim, kervanın gelmesine niçin seviniyorsun? Demek ki sen, Rabbinden başka birilerine güveniyorsun. Ahdım olsun, onlardan bir şey istemeyeceğim. Çünkü Rabbim beni onlardan daha iyi biliyor, dedi. Ve telâşla etrafına bakındı. Ve bir çukur gördü az ileride. Acele içine girip gizlendi kervandan. Etraf zifiri karanlıktı. Kervan gelip, o bölgede konakladı. Ve hiç mümkün değilken, kervandan biri gördü onu çukurun içinde. Yüksek sesle; - Ey insanlar! Burada biri var. Ölmek üzere. Koşun, bir şeyler yedirin de ölmesin zavallı! diye seslendi. Etraftan koşuştular. Onu çukurdan çıkarıp, nefis yiyecekler sundular kendisine. KOMŞULARLA İYİ GEÇİN! Bu zât, akrabasından bir hanıma; - Komşularla iyi geçin. Bu, iyi bir huydur! buyurdu. Sonra şunu anlattı: Peygamber Efendimize bir kadını methedip; - Çok ibâdet yapıyor, dediler. Efendimiz aleyhisselâm sordu: - Komşularıyla arası nasıl? - İyi değil, onları üzüyor, dediler. Buyurdular ki: - Öyleyse o kadın Cehennemliktir. > www.gonulsultanlari.
.Âhiret nasıl bir yer?
21-10-2010 01:00
Ebû Said-i Harraz hazretleri, bir gün vefat eden oğlunu rüyada görüp; - Ey oğlum, âhiret nasıl bir yer? diye sordu. Oğlu cevabında; - Babacığım, burada iki yer var ki, biri Cennet, öbürü Cehennem'dir. İnsanlar bu iki yerde sonsuz kalacaklar, dedi. Ve ekledi: - Burada dünyadaki işlerden soruyorlar. Cevap veremeyenler Cehennem'e, doğru cevap verenler Cennet'e gidiyor. Şöyle bitirdi: - Yâni dünyadaki ameller karşılıksız kalmıyor babacığım. İnsanlar, ya ebedî bir azab'a düşüyor, ya da sonsuz bir saâdet'e kavuşuyorlar. BİZİ ÜZÜYORLAR Bir gün de, bu zâta biri gelip; - Efendim, haksız yere bizi üzenler oluyor. Ne yapalım? diye sordu. Büyük velî cevaben; - Eden, kendine eder, buyurdu. Adam sordu: - Yâni cezasını görür mü efendim? - Elbette. Yanına kâr kalmaz. Ya kendinden çıkar, ya çocuğundan. - Ama onlar saltanat sürüyor hocam. - Bugün öyle, ama yarın ne olacağı belli olmaz. Allahü teâlâ zâlimlere mühlet verir, ama ihmal etmez kardeşim. GENÇLİĞİ FIRSAT BİLİN! Bir gün de sohbetinde; - Ey gençler, dikkat edin ki, bu gençliğiniz bir gün biter. Bizim gibi takatten düşmeden önce bu gençliği fırsat bilin ve Allaha kulluk edin, buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü gencin yaptığı ibâdetin sevabı öyle çoktur ki, haddi hesabı olmaz. ihtiyarlık gelince, güç ve kuvvet azalır. Çok ibâdet yapsa da fazla sevap alamaz. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Asi gencin tövbesi
22-10-2010 01:00
Ebû Türab Nahşebi hazretlerinin evinin yanında, bir kadınla genç bir oğlu yaşıyordu. Bir gün sesler duydu o taraftan. "Neler oluyor?" diye merak edip gitti. Gördü ki, o kadınla birkaç erkek tartışıyorlar. Kadın, onu görünce; - Ey komşu, oğlum içki içtiği için bunlar bizi mahalleden çıkarmak istiyorlar. Ama oğlum çok hasta. Bu hâlimizle nereye gidebiliriz? Ne olur, bana yardım edin! diye yalvardı. Acıdı kadıncağıza. O kimselere dönüp; - Duydunuz işte, çocuk hastaymış. Ya ölür, ya da tövbe eder. Ölürse mesele yok. Eğer tövbe etmezse, o zaman çıkarırsınız, buyurdu. Sonra kadına dönüp; - Oğlunu bir göreyim, deyip, içeri girdi. Delikanlı bu zâtı görünce, ağlayarak; - Yâ ilâhî, ne kadar şefkatli ve kerîmsin ki, benim gibi asi bir kulun duâsını kabul ettin, sana şükürler olsun, dedi. Sordu mübarek zât: - Ne duâ etmiştin? - İki şey istemiştim efendim. Birincisi, ölmeden Ebû Türab hazretlerini göreyim. İkincisi, o zâtın yanında tövbe edip, sonra vefat edeyim. Birinci duâm kabul oldu. Bilmem, ikincisi kabul olur mu? - Neden olmasın evlâdım? - Günahım çok. Tövbem kabul olur mu? - Elbette, buyurdu. Hak teâlâ, halisen tövbe eden kulunu elbette affeder. Günahkâr genç; - Anneciğim, beni yere indir, dedi. Ve yüzünü gözünü toprağa sürerek; - Ey Allah'ım! Günahım pek çok. Ama senden başka gidecek kapım da yok. Pişmanım. Şu, toprakla bir olmuş kulunu affeyle! diye yalvardı. Bu haldeyken teslim etti rûhunu. Ve affedilmiş olarak kavuştu Rabbine. > www.gonulsultanlari.com
.O gencin cenazesinde bulun!"
23-10-2010 01:00
Ebû Türab Nahşebi hazretlerinin komşusu olan günahkâr genç, halisen tövbe edip rûhunu teslim etmişti. Bu büyük zât anlatıyor: O gencin yanından ayrılıp eve geldim. O gece Resûlullah Efendimiz'i gördüm rüyada. Allahın Resûlü bana bakıp; - Yâ Ebâ Türab! Senin komşun olan günahkâr genç bu gece vefat etti. Allahü teâlâ onun tövbesini kabul etti. Derecesini yüceltip, beni onun ziyaretine gönderdi. Hatta pek çok evliyâlar da o gence geldiler, buyurdu. Ve ekledi: - Yarın, sen de git, o gencin cenaze hizmetlerinde bulun. - Başüstüne yâ Resûlallah, dedim. Ve uyandım. Tam namaz vaktiydi. O ara küçük kızımın hüngür hüngür ağladığını gördüm. - Kızım, niçin ağlıyorsun? dedim. Cevabında; - Babacığım hani bir genç vardı ya, senin yanında tövbe etmişti. O, bu gece vefat etmiş, rüyada söylediler ve "Kim onun cenazesinde bulunursa, her duâsı kabul olur" diye bildirdiler, dedi. Ve yalvardı: - Ne olur babacığım, izin ver, ben de onun cenazesinde bulunayım. - Peki kızım, dedim. Birlikte camiye giderken, çok yaşlı bir kadın, bastonuna dayanmış iki büklüm halde camiye doğru gidiyordu. Beni görünce; - O genç vefat etmiş. Bana rüyada söylediler. Ayrıca o genç hakkında; "Kim onun cenazesinde bulunursa, Hak teâlâ onu da affedecek" diye müjde verdiler, dedi. Meğer aynı rüyayı herkes görmüş o gece. Namazına akın akın insanlar geldi. Öyle kalabalık oldu ki, iğne atsan, yere düşmezdi sanki. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Âhireti düşünürdü
24-10-2010 01:00
Hübeyret-ül Basri "rahime-hullahü teâlâ", Allah adamlarındandır. Bir gece aşk-ı ilâhîyle ağlıyordu ki, gaibden kulağına bir nida geldi. - Ey Hübeyr! Bütün günahların mağfiret edildi. Git, Huzeyfe-i Mer'aşi'ye hizmet et! deniyordu. Bu mânevî işaretle o gün düştü yola. Ve gidip katıldı bu zâtın halka-i tedrisine. Bir seneye varmadan, tam yetişti, Ve mutlak icazet aldı hocasından. Dünya muhabbeti'ni attı gönlünden. Devamlı ağlar ve yaş dökerdi gözünden. O kadar ki, insanlar hâline acır; - Bu zâtın eceline az kaldı, derlerdi. Onun tek düşüncesi, ölüm ve âhiretti. Tek gayesi, insanları ateşten kurtarmaktı. Bu gaye uğruna geçirdi her gününü. Ve bu hizmette tamam etti bir ömrünü. NASİHAT DİNLEMİYORLAR Bir gün biri gelip; - Efendim, çocuklarıma nasihat ediyorum, ama dinlemiyorlar. Acaba sebebi nedir? diye sordu. Cevaben; - Bir nasihat dinlenmiyorsa, bunun iki sebebi vardır, buyurdu. Adam sordu: - Onlar nedir efendim? - Ya dinleyenlerin kalbleri günah işlemekten kararmıştır. Ya da nasihat eden, söylediğini kendi yapmıyordur. Adam düşünceye daldı ve - Ben söylediklerimi yapmıyorum, dedi yavaşça. Buyurdu ki: - Öyleyse sebep budur. Bir gün de cemaatine; - Kimseye kötü gözle bakmayın. Çünkü sonu ne olur, bilinmez. Bir kimse, ömür boyu "îmânlı" yaşar da, son anda tersine dönebilir. Yahut bir ömür "küfür"de geçer de, son anda "îmân"la âhirete gidebilir, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin ağlıyorsun?.."
25-10-2010 01:00
Huzeyfe-i Mer'aşi hazretleri ile talebesi Hubeyret-ül Basri hazretleri, gayr-i müslim bir köye gelmişlerdi bir gün. Kalabalık bir grup onları karşıladılar. O anda garip bir şey oldu. Bu zât başladı ağlamaya. İnsanlar merak edip; - Niçin ağlıyorsunuz? dediler. - Günahlarıma ağlıyorum, buyurdu. - Allahü teâlâ affeder, bilmiyor musun? - Evet biliyorum. - Öyleyse? - Evet, Allahü teâlânın merhameti çoktur, affeder. Ama unutmayın ki, azabı da şiddetlidir. Bu azaptan kurtulmaya elimde senedim yoktur, buyurdu. Ve ilave etti: - Kur'ân-ı kerîminde mealen; "İnsanların birçoğu, Cehennemde yanacaktır" buyuruluyor. Bilmiyorum ki ben de onlara dahil miyim? Bir kısmı da, Cennete girecekler, ama ona girmek için de elimde beratım yoktur. Velhasıl Cennete mi girerim, yoksa Cehenneme mi? Henüz belli değilken, ağlamamak elde mi? İşte bu sebepten ağlıyorum, buyurdu. Ve özetledi: - Dünyada ağlamayan, âhirette ağlar. Bu defa insanlar; - Yâ Hübeyr, sen böyle dersen, başkalarına nasıl yol gösteriyorsun? dediler. Bunu işitince, "Eyvaah!" dedi. Ve yıkılıp yere düştü kederinden. Bayılmıştı. İnsanlar etrafında toplandılar. Merakla bekliyorlardı ki, O sırada, gaipten; - Ey Hübeyre! Biz seni dost edindik. Ölünce, ebediyyen Cennette olacaksın! diye bir ses işitildi. Üç yüzden fazla kâfir, işitti bu sesi, Çok duygulandılar. Kalpleri İslâma meyletti. Birlikte "kelime-i şehâdet"i söylediler Ve hepsi îmânla şereflendiler. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kendisini gizlerdi
26-10-2010 01:00
Cafer-i Huldi "rahime-hullahü teâlâ" evliyâ zatlardandır. Bağdat'ta yaşadı.Takvâ sahibi olup, haram ve şüpheliden çok sakınır, her hâli sünnet-i seniyye'ye uygun olurdu. Keramet sahibiydi. Ama kendini gizlerdi. Kendine ait bir hâli anlatırken, onu, başka bir velîye nisbet ederdi daima. Mesela bir gün şöyle anlatmıştı: Velîlerden birisi, Beytullah'a, umre yapmak için gelmişti. Orada iken çok acıktı ama yiyecek almak için parası yoktu. İçinden, samimiyetle; "Yâ ilâhî, acıktım ama param yoktur. Sonsuz ihsanınla beni doyur" diye yalvardı. O anda gaibten bir sofra geldi önüne. Onları yiyip doyurdu karnını. Onun, "velîlerden biri" dediği kişi, bizzat kendisiydi. UZUN EMEL KURMAYIN! Bir gün bazı sevdikleri; - Efendim, âhirette şiddetli azaba düçar olmamak için ne yapmalıyız? diye sordular. Cevabında; - Uzun emel kurmayın, buyurdu. Ve izah etti: - Çünkü ecel ardınızdan yaklaşmaktadır. Bu ömür, böyle ilelebed sürmeyecek. Hiç ummadık bir anda hepimize ölüm gelecek, buyurdu. Ve sordu onlara: - Mesela şu anda çok şiddetli bir zelzele olsa, hangimiz kurtulabilir? - Hiçbirimiz efendim, dediler. - Para pul ne kadar çok olsa da, orada işe yarar mı? - Yaramaz tabii efendim, dediler. Ve sordular hemen: - Orada ne geçer efendim? - Orada geçerli olan, salih ameldir, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Îmânla gitmek için
27-10-2010 01:00
Bir gün sevdiği bir genç, Cafer-i Huldi hazretlerine; - Efendim, dünyadan îmân ile gitmek için ne yapmak lazımdır? diye sordu. Cevaben; - Son nefeste Allah demelidir, buyurdu. Yâni son söz, Allah olmalıdır. Delikanlı; - Peki efendim, dedi. Ve ayrıldı huzurdan. "DEDİĞİMİ ANLADIN MI?" Birkaç adım gitmişti ki, mübarek zât seslendi arkasından: - Peki anladın mı dediğimi? - Evet efendim. Îmânla gidebilmek için son söz Allah olmalıdır. - Peki ne zaman Allah diyeceksin oğlum? - Son nefeste diyeceğim efendim. - Peki, son nefes ne zamandır? - Bilmem, onu Allah bilir. - Şu anda da gelebilir mi yâni? - Elbette efendim. - Evlâdım, "Son nefes belli değil" diyorsun. Öyleyse şimdiden Allah desene. Niçin son nefesi bekliyorsun? - Ama ben henüz gencim efendim. - Ecel, genç ihtiyar tanır mı oğlum? Ecel, bazen öyle ânî gelir ki, bir kez Allah demeye fırsat bulamazsın. Onun için şimdiden başla Allah demeye. Zira ileride başka zamanın olmaz belki. NASIL BAŞARDINIZ? Bir gün de; - Nasıl muvaffak oldunuz? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Bir hadîs-i şerîfe yapışarak, buyurdu. - O hangi hadîs-i şerîf efendim? - Helekel müsevvifun. Peygamber Efendimiz; "İyi işleri sonraya bırakanlar ziyan etti" buyuruyor. Ben bu hadîs-i şerîfe uyarak bugünün işini yarına bırakmadım.
.Evlâd-ı Resûl idi
28-10-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri, henüz dünyaya gelmemişti ki, dayısı rüyasında Resûlullah Efendimizi gördü. Efendimiz aleyhisselâm kendisine; - Ey Mansur! Yakında hemşirenin bir oğlu olacak. Adını Ahmed koyun ve onu iyi yetiştirin. Zira o, Hak teâlâ katında yüksek bir zât olacaktır, buyurdu. Kırk gün sonra, bu zât doğdu. Gençliğinde, Allah'tan çok fazla korkuyordu. Öyle ki, çok ağlamaktan, gözyaşları iz yapmıştı yüzünde. Namaza durduğunda, benzi sararır, kendinden geçerdi. Orta boylu, nur yüzlü ve buğday benizliydi. Alnı açık ve geniş ve güler yüzlü idi. Konuştuğu zaman sözleri kalblere tesir eder, kötü yolda olanlar hidâyete kavuşurdu. Uzakta olanlar da, yanındaymış gibi işitirlerdi sohbetini. Hatta yavaş ve alçak sesle de konuşsa, yanındakiler gibi işitirlerdi aynen. Kulağı az işiten ve sağır olanlar bile işitir ve anlarlardı onun kerametiyle. EN MÜHİM ŞEY Bir gün sohbetinde; - Îmândan sonra en mühim şey, ilmihâlini öğrenmektir, buyurdu. Sordular: - Öğrendikten sonra mühim olan nedir efendim? - Öğrendiğiyle amel etmektir. - Amel etmezse efendim? Buyurdu ki: - O zaman o ilim vebal olur o insana. Yâni zararlı olup, onu Cehennem'e götürür. İlim, kendisiyle amel edilen ilimdir. Eğer amel edilmiyorsa, ona ilim denmez. Peygamber Efendimiz, amel edilmeyen ilimden Allahü teâlâya sığınmışlardır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 1
.Dört 'kutup'tan biridir
29-10-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretlerinin yeğeni Hasan Alî şöyle anlatıyor: Bir gün dayımın hususi odasının önünde otururken, hiç tanımadığım birini gördüm içeride. Dayımla gizli bir şeyler konuşuyorlardı. Sonra o kişi izin alıp gitti. Merak edip; - Dayıcığım, o zât kimdi? diye sordum. - Dört 'kutup'tan birisiydi, dedi. - Niçin gelmiş dayıcığım? - Bu kişi deniz kenarında oturur. Geçen gün, zihninden bir düşünce geçirince, kutupluk vazifesi alındı kendisinden. Hatâsını anlayıp tövbe etti. Bizden duâ almaya gelmiş. Duâ ettik. Memnun olup gitti. - Peki, affoldu mu dayıcığım? - Evet, affedilip eski vazifesine iade edildi. - Merak ettim dayıcığım, zihninden ne geçirmiş ki, kutupluktan alınmış? - Geçenlerde üç gün devamlı yağmur yağdı denize. Bunu görünce, içinden; "Çöllerdeki insanlar bir damla suya muhtaçken, denize yağmur yağıyor" diye düşünmüş. Dayımın yanından ayrılınca, o zâtı gördüm. Yanıma gelip; - Bir şey rica etsem yapar mısın? dedi. - Yaparım, dedim. Cebinden bir urgan çıkarıp; - Şu ipi boynuma geçir ve beni yerlerde sürükleyerek; "Ey insanlar! Allahü teâlâya karşı gelenin hâli işte böyledir. Bu, Allah'ın işine itiraz etti. İşlediği suça karşılık bu ceza az bile" diye bağır, dedi. Bunu yapmak, çok zordu. Ama söz vermiştim. Tam dediği işi yapacaktım ki, kalbime; "Yapma yâ Hasan Alî! Çünkü o tövbe etti ve affedildi. Gökteki melekler bile onun için ağladılar, Allahü teâlâ da ondan hoşnut oldu" diye ilham geldi. Bunun üzerine yapmadım dediğini. www.gonulsultanlari.
.Çok merhametli idi
30-10-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri çok şefkatli idi. Hatta hayvanlara bile. Nitekim bir köpek cüzzam hastalığına yakalanmıştı bir zaman. O haliyle çirkin ve iğrenç görünüyordu. Kapılardan kovulurdu bu yüzden. Hayvancağız en son bu büyük zâtın kapısına gelip yattı. Vücudu, yara bere içindeydi. Seyyid hazretleri o hâlini görüp acıdı hayvana. Ona, şehir dışında bir gölgelik yaptı. Ve tedavisi için tam kırk gün uğraştı. Sonunda sıhhate kavuştu hayvancağız. İnsanlar bunu görüp; - Efendim, hikmeti neydi ki, bir hayvan için bu kadar ilgi gösterdiniz? dediler. Cevabında; - Müslüman merhametli olur, buyurdu. Ve ekledi: - Zira dînimiz iki temele dayanır. Bunlardan biri, Rabbimizin her emrine tazim ve hürmet etmek, ikincisi de Onun mahlûklarına merhamet eylemektir. HİZMET EDEN, HİZMET GÖRÜR Bu zât, bir sohbetinde; - Hizmet eden, hizmet görür, merhamet edene, Allah merhamet eder, buyurdu. Kalbi, Resûlullah Efendimiz'in aşkıyla yanıyordu. Bir sene hacca gidip, haccını yaptı. Sonra, Medine'ye gelip, Resûlullahın Ravda-i mübarek'i önünde diz çökerek; - Yâ Resûlallah! Uzakta olduğum için toprağını öpemedim. Şimdi, ziyaretine geldim. Huzurunla şereflendim. Ey Allah'ın Habîbi, mübarek elini ver de öpeyim, diye niyazda bulundu. O esnada kabr-i şerîften nurlu eli göründü Efendimizin. Fırladı yerinden. Son derece hürmetle öpüverdi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kediyi uyandırmadı
31-10-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri, bir gün evinde paltosuyla otururken, kedi gelip uyudu paltonun eteğinde. Az sonra namaz vakti geldi. Kalkacak olsa uyanırdı kedicik. Onu uyandırmaya gönlü râzı olmadı. Kendisi uyanması için biraz bekledi. Uyanmayınca, paltosunun o kısmını kesip gitti camiye. Geldiğinde kedi uyanmıştı. Kestiği parçayı yerine dikti yine. KUSURUM VARSA SÖYLEYİN Bir gün de, sevdiklerini toplayıp; - Kardeşlerim, bir hatâm varsa lütfen söyleyin ki düzelteyim, buyurdu. Orada bulunanlar; - Estağfirullah! Biz sizde hiç kusur görmüyoruz, dediler. Ancak bir tanesi; - Efendim, izninizle ben bir kusurunuzu söylemek istiyorum, deyiverdi. Seyyid hazretleri; - Söyle kardeşim. Söyle ki hatâmı düzelteyim, buyurdu. - Efendim, dedi. Sizin kusurunuz şu ki, bizim gibi günahkâr ve asi kulları huzurunuza kabul ediyor, kıymetli vakitlerinizi bizim gibilere sarf edip ziyan ediyorsunuz. O zaman; - Kardeşlerim, içinizde günahı en fazla olan benim. Ama siz hüsnü zan ediyorsunuz, buyurdu. KURTULMANIN ÇÂRESİ Bir gün de sevdiklerine; - Bu zamanda Cehennemden kurtulmanın bir tek çâresi vardır, buyurdu. - O nedir efendim? dediler. Buyurdu ki: - Kurtulmanın tek yolu, kurtulanlarla beraber olmaktır. - Kurtulanlar kimlerdir efendim? - Allah dostları, yâni evliyâullahtır... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Çok mütevâzı idi
01-11-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri zamanında hayâsız biri vardı ki, bu büyük velîyi sevmez ve kötü şeyler söylerdi hakkında. Dedikodu yapardı. O tevâzu ettikçe, arttırırdı hakâretlerini. Bir gün de, aleyhinde bir mektup yazıp bu zâtın bir talebesine verdi ve; - Bunu, hocana götür, dedi. O talebe mektubu bu zâta teslim edince, büyük velî; - Aç da oku, buyurdu. Talebe okudu mektubu. Baştan sona hakâretlerle doluydu mektup. Hem de ağza alınmayacak cinsten. Ancak hiç üzülmedi mübarek zât. Talebesine; - Kâğıt kalem getir, buyurdu. Ona cevap olarak; - Ey kıymetli efendim! Buyurduğunuz gibi benim çok kusurlarım vardır. Hakkımda yazdığınız şeylerin hepsi doğrudur. Ne yapayım ki, hatâlarım benliğime işlemiş. Sizin de yazdığınız gibi işlerimin çoğu günah. Ama gayret ediyorum. Siz de duâ buyurun da, düzeleyim inşallah, diye yazdı. Ve gönderdi bu kişiye. Adam bu cevabı okuyunca, insafa geldi. Utanıp, pişman oldu yaptığına. Tam anladı Onun büyüklüğünü. Huzuruna koşup özür diledi. Elini öpüp talebesi olmakla şereflendi. ALLAH KULUNU SEVERSE... Bir gün bu zâta; - Allahü teâlânın bir kulunu sevdiğinin alameti nedir efendim? diye sordular. Cevabında; - Bir insan Allahü teâlâyı ve O'nun dostlarını sever, buna mukabil kendi nefsinden soğuyup tiksinmeye ve nefret etmeye başlarsa, bu hâl, Allahü teâlânın o kulu sevdiğinin işaretidir, buyurdu. >
.Bir duâ yazın da...
02-11-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri zamanında dertli ve hasta olanlar bu zâta gelir, arz ederlerdi dertlerini. O da hastalara bir duâ yazar, kullananlar şifâya kavuşurdu tam olarak. Ancak duâları kalemle değil, parmakla yazardı. Bir gün, yine bir hasta gelip; - Efendim, çok hastayım, bana bir duâ yazar mısınız, diye rica etti. Büyük velî, yine beyaz bir kâğıt üzerine, parmağıyla bir duâ yazıp verdi adama. Adam biiznillah şifâya kavuştu. Ancak bir şüphe geldi kalbine. Şöyle ki; "Kâğıtta hiç yazı, âyet yok. Buna rağmen nasıl tesir etti" diye düşünüyordu kendi kendine. Aynı kağıdı alıp tekrar gitti huzuruna. Ama maksadı, imtihan etmekti. - Efendim, tekrar hastalandım. Şu kağıda bir daha yazsanız, deyip uzattı kağıdı. Seyyid hazretleri kağıda bakıp; - Ama biz buna daha önce yazmışız, buyurdu. Adam perişandı. - Peki efendim, deyip, çıktı huzurdan. Çok pişmandı yaptığına. Kendine kızıyor ve; "Ey ahmak! Allah adamları hiç imtihan edilir mi?" diyordu içinden. ZAHMET ÇEKİLMEDEN Bir gün Cennetten bahsediyordu ki; - Hiç zahmet çekmeden rahatlığın tadı duyulur mu? diye sordu cemaate. - Duyulmaz tabii efendim, dediler. - Yorulmayan, dinlenmenin tadını alabilir mi? - Alamaz elbet. - Acıkmayana, yemek lezzetli gelir mi? - Gelmez efendim. - İşte bu dünyada Allah için çalışan, Allah yolunda sıkıntılara katlanıp çile çekenler de, Cennete girince; "Oooh! Dünya varmış!" diyecekler, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu dünya fanidir
03-11-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri zamanında bir adam işitti bu büyük velînin ismini. Görmeden sevdi kendisini. Ve ziyaretine gitti hemen. O esnada büyük zât, bir camide nasihat ediyordu bazı ilim ehli zevata. O da içeri girip ön safta bir yere oturdu. Dinledikçe muhabbeti çoğaldı bu velîye. Zira çetin sualler soruyorlar, O da tatminkâr ve doyurucu cevaplar veriyordu her birine. Hayran kaldı ilmine. Kendi kendine; "İyi ki gelmişim" diyordu. Ancak âlimler, bıkmadan, usanmadan sorunca, onlara dönerek; - Yeter artık, ne kadar fazla soruyorsunuz. Mübarek zâtı yormayın! dedi. Ama Seyyid hazretleri, o kimseye, - Hayır hayır, mani olma! buyurdu. Ben sağken sorsunlar, bu dünya fanidir çünkü. O, "Bu dünya fanidir" deyince, heyecana kapıldı bütün cemaat. Cereyana tutulmuş gibi. Kimi bayılıp düştü. Kimi geçti kendinden. Ayılınca kalb gözleri açılmıştı birçoğunun. Evliyâ olmuşlardı yâni. CENNETTE PİŞMANLIK Bir gün de bu zâta; - Cennette pişmanlık olacak mı efendim? diye sordular. Cevaben; - Olacak. Çünkü Cennetteki dereceler sonsuzdur. Cehennemden en son çıkacak olan mümine, on dünya büyüklüğünde Cennet verilecek. Bunu biz anlaymayız, buyurdu. Sordular: - Neden efendim? - Çünkü bizim aklımız sınırlıdır. Sınırlı olan, sonsuzluğu kavrayamaz. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir çocuğum olursa..."
04-11-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretleri zamanında bir kadın vardı ki, doğan çocukları ölüyordu hep. Hem de doğar doğmaz. Onun için çok üzülüyordu kadıncağız. Nihâyet adak yaptı bunun için. - Yâ Rabbî, eğer bir çocuğum olur ve yaşarsa, onu hazret-i Seyyid'in hizmetine vereceğim, dedi. Böyle bir nezirde bulundu yâni. Bir sene geçti. Ona, bir kız evlâdı ihsan etti Hak teâlâ. Ama sevinemedi kadıncağız. Zira sırtında kambur vardı yavrucağın. Ayakları da sakattı üstelik. Büyüyünce, diğer çocukların alay konusu olmuştu zavallı. Üzülüyordu, ama çâre yoktu. Bir gün Ahmed Rıfai hazretleri bu beldeye gelmişti. Onu, köyün dışında karşıladı köylüler. İçlerinde bu çocukla annesi de vardı. Sakat kız, ilerleyip bu büyük velînin yanına kadar sokuldu. Ve birden fırlayıp öpüverdi mübarek elini. Ve ağlayarak; - Efendim, ben doğuştan kamburum, üstelik de topalım. Arkadaşlarım benimle alay ediyorlar. Duâ edin de bu halden kurtulayım, diye yalvardı. Günahsızın bu sözleri, çok tesir etti büyük velîye. Ağlayıp, gözyaşları aktı yanaklarına. Başını şefkatle okşayıp, eliyle sırtını ve ayaklarını sıvazladı. Ve içinden; "Yâ Rabbî! Şu günahsız yavruya şifâ ver. Kurtar onu bu dertlerden!" diye duâ etti. O anda bir keramet meydana geldi. Kızın kamburu gitti. Sakatlığı düzeldi. Diğer çocuklar gibi normal hale geldi. Ancak şunu bilmeli ki, kerameti yaratan, Allahü teâlâ'dır. Sevdiği kullar hürmetine yaratır. Onun gücünün yetmediği bir şey yoktur. > www.gonulsultanlari.com
.Kurtuluş beratı
05-11-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretlerinin talebeleri birbirlerini çok severlerdi. Hele iki talebe vardı ki, aşk derecesindeydi onlarınki. Birbirlerinde fani olmuşlardı. Hiçbir dünyalık menfaat düşünmeksizin severlerdi birbirlerini. Sadece Allah için. Öyle ki, bu sevgi tesiriyle kendilerinden geçiyorlardı bazan. Bir gün bunlardan biri el kaldırıp; - Yâ Rabbî, âhirette Cehennem ateşine girmeyeceğimize dair, yüce katından bize bir berat gönder, diye yalvardı. Öbürü can-ü gönülden; - Aaamiiin! dedi. O esnada beyaz bir kâğıt indi gökyüzünden önlerine. Sevinçle o kağıdı aldılar. Ancak hiç yazı yoktu kâğıtta. Koşup hocalarına gösterdiler bu kağıdı. Seyyid hazretleri o kağıda baktı. Ve kalkıp şükür secdesine vardı. Başını secdeden kaldırıp; - Sana binlerce şükrolsun yâ ilâhî! Talebelerimin, Cehennemden âzad olunduğuna dair, dünyada iken bana vesika verdin, buyurdu. Sevinç gözyaşları akıyordu yanaklarına. O iki talebe; - Efendim, bu kâğıtta hiç yazı yok, dediler. Cevabında; - Yazı var, Ama belli olmaz. Çünkü bu yazı 'nur'la yazılmıştır, buyurdu. İKİ ŞEY OLMASAYDI Bir gün de sevdiklerine; - İki şey olmasaydı, dünyada yaşamaya değmezdi, buyurdu. Dinleyenler; - Onlar nelerdir efendim? dediler. Buyurdu ki: - Biri, seher vakitlerinde istiğfar, öbürü, Allah dostlarıyla sohbet etmektir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.O arslanı çağır, gelsin!"
06-11-2010 01:00
Seyyid Ahmed Rıfai hazretlerinin bir talebesi anlatıyor: Hocamın huzuruna bir gün birisi gelip; - Efendim, bendeniz tarlada meşgulken, bir arslan geldi ve öküzüme saldırıp yedi. O öküzden başka da hayvanım yok. Şimdi ne yapacağım? diye dert yandı. Büyük velî bana; - Git o arslanı çağır da gelsin. Korkma, sana bir şey şapmaz, buyurdu. Ama ben korkuyordum. Onun emriyle olunca cesaret geldi bana. Onu bulmaya gidiyordum ki, aynı arslanı gördüm. Doğruca hocamın huzuruna gidip yüzünü koydu yere. Ve edeble oturdu karşısında. Ben uzaktan seyrediyordum. Suçlu insan gibi, mahcup hâli vardı. Hatta mahcubiyetten, önüne bakıyordu. Böyle şey ilk deva görüyordum ömrümde. Hocam, ona hiddetle; - Ey hayvan! O öküzü ne hakla yedin? Bir tek öküzü varmış bu kimsenin. Buna zarar vermeye hakkın var mıydı? buyurdu. Ve bağırdı ona: - Çabuk terk et burayı! Bir daha şikâyet istemiyorum senden! Koca hayvan başını öne eğip, hürmetle ayağa kalktı. Ve geri geri uzaklaştı, O günkü hadiseyi hiç unutamıyorum. ARKADAŞINDA FANİ OL! Bir gün de bir gence; - Arkadaşında fani olamazsan, Allahü teâlâda fani olamazsın, buyurdu. Delikanlı anlamadı: - Bu ne demek efendim? - Yâni arkadaşının menfaatini kendi menfaatinin üzerinde tutacaksın. Onu, kendine tercih edeceksin. Böyle yaparsan, arkadaşında fani olmuş olursun. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Doğmadan keramet gösterdi!..
07-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri, evliyânın büyüklerindendir. Tâc-ül arifin diye tanınır daha ziyade. Babası da o zamanın velîlerindendi. Ölüm hastalığında hanımını çağırıp; - Ey hanım! Öyle zannediyorum ki, vefatım yaklaştı. Benden sonra, bir çocuk dünyaya getirirsin. Bu çocuk büyüyünce, büyük evliyâ olur. Henüz doğmadan önce kerametleri görülür. Onun sayesinde, pek çok insan hidâyete kavuşur, dedi. Ve az sonra ayrıldı dünyadan. Bir ay sonra da o köy halkıyla birlikte oradan göç ettiler. Derken bir yerde mola verildi. Bir bostan kenarıydı bu yer. O kafileden birkaç kişi, o bostandan izinsiz kavun koparıp, kervan halkına dağıttılar. Bir parça da bu hanıma verdiler. Ancak o kavunu yer yemez şiddetli bir ağrı saplandı kadının midesine. Ve istifra edip, çıkardı bütün yediğini. İşte o anda hatırladı beyinin vasiyetini. Kendi kendine; "O haram kavunu yedim, ama karnımdaki oğlum, kerametiyle çıkarttı bana onu" diye düşündü. Aradan iki ay geçti. Ebül Vefa hazretleri, teşrif etti dünyaya. ÎMÂNLA ÖLMEK İÇİN Bir gün bu büyük velîye; - Efendim, günah işlemekle îmân gider mi? diye sordular. Cevaben; - Îmân gitmez ama, küçük günaha devam etmek, büyük günaha sebep olur. Büyük günaha devam da insanı küfre sürükler, buyurdu. - Çâre ne efendim? - Kim îmânla ölmek istiyorsa, farzları yapıp haramlardan kaçınsın, buyurdu. Ancak böyle kurtarır îmânını. > www.gonulsultanlari.com
.Tanıdın mı bu yeri?.."
08-11-2010 01:00
Ebül Vefa hazretleri, henüz iki aylık iken ramazan gelmişti. Gündüzleri hiç süt emmiyordu annesinden. Yürüyecek bir yaşa gelmişti ki, annesiyle birlikte bir yolculuğa çıktılar. Bir bostanın yanından geçerken, Ebül Vefa annesine dönüp; - Anneciğim, burayı tanıdın mı? diye sordu. Kadıncağız; - Tanımadım, deyince hatırlattı: - Hani siz bir seferde yorulup, bir bostanın yanında mola vermiştiniz, hatırladın mı anneciğim? Kadıncağız hatırladı o zaman: - Evet evet hatırladım. - Yolculardan bazısı, bu bostandan kavun çalıp kestiler. Ve herkese dağıtıp, sana da bir dilim verdiler, bunu da hatırladın mı? Annesi hayretle; - Evet oğlum, dedi. - Sen, o kavunun çalındığını bilmediğin için yedin ve yer yemez şiddetli bir ağrı duydun karnında. Kadıncağız; - Evet öyle olduydu, deyince; - İşte o ağrıyı sana ben vermiştim anneciğim. Zira boğazına haram lokma girmişti, dedi. Ve şöyle devam etti: - Sonra ben, iki aylık bebek idim ki, ramazanda gündüzleri hiç süt emmezdim değil mi anneciğim? Annesi tasdik etti: - Evet yavrum. - Sen, benim hasta olduğumu zannedip, üzülüyordun. Ama akşamları süt emince seviniyordun değil mi? Annesi hayretle; - Evet, ama sen bunları nasıl biliyorsun yavrum. Ben bile zor hatırlıyorum, dedi. O, cevaben; - Rabbimiz bildirdi anneciğim, dedi. Zira cenâb-ı Hakkın her şeye gücü yeter. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Arslanla köpek
09-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri, henüz sekiz on yaşlarında iken tenhalarda ibâdet ederdi Rabbine. O devrin âlimlerinden Şenbeki hazretleri, bu çocuğun üstün hasletlerini duydu ve arayıp ormanlık bir bölgede ibâdet ederken buldu kendisini. Yanında bir arslanla bir köpek oynuyordu. Arkasından yaklaşıp, selâm verdi. O, yüzünü dönmeden cevap verdi selâmına. Şenbeki hazretleri; - Sana bir şey soracağım. Şu iki hayvan, birbirlerine düşman iken nasıl böyle oynuyorlar? diye sordu. Ebül Vefa; - Hak teâlâ, kalbimi temizledi. O zaman arslan ile köpeğimin dost olduklarını gördüm, dedi. Şenbeki hazretleri bu cevabı beğenip; - Evlâdım, seninle sohbet etmek istiyorum, buyurdu. - Annemden izin alıp geleyim, dedi. Ve bir koşu izin alıp geldi. Sözünü yerine getirmişti. Şenbeki hazretleri, sözünde durduğunu görünce; - Merhaba ey Ebül Vefa! dedi. Ondan sonra künyesi, Ebül Vefa olarak kaldı. CENNETE GİREBİLMEK İÇİN Bu zât bir gün talebelerine; - Âhirette Cennete girip, sonsuz saâdete kavuşmak için ne lazım, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. Buyurdu ki: - Bunun için âhirete îmânla gitmek lazım. Ama bu, o kadar kolay değil çocuklar. - Neden efendim? - Çünkü bu dünyada pervasızca günah işlenir, Allahü teâlânın emir ve yasaklarına önem verilmezse, son nefeste îmânla gitmek güç olur. > www.gonulsultanlari.com
.Tâc-ül arifin
10-11-2010 01:00
Bir gün, Seyyid Ebül Vefa hazretleri ile hocası Şenbeki hazretleri, üç gün üç gece sohbet ettiler. Dördüncü gün, hocası; - Yâ Ebül Vefa! Velîlerin ruhları her sene bir defa, falan yerdeki sahrada hazır olur. Peygamber Efendimiz de o mecliste bulunur, buyurdu. Ve sordu: - Biz de o mecliste bulunalım mı? Ebül Vefa hazretleri; - İyi olur efendim, dedi. Ve birlikte oraya vardılar. Gördüler ki, bir nice ehl-i hikmet toplanmış, Allahü teâlâ'ya ibâdet ediyorlar. Onlar da başladılar ibâdete. Sabaha yakın gökyüzü cihetinden, gök gürlemesi gibi bir ses duydular. Sonra "nurdan bir tâc" göründü havada. Öyle parlaktı ki, ışığında bütün kâinat aydınlanmıştı. Bu parlak "Tâc", yavaş yavaş alçalıp, nurlar içinde yere kadar inerek, Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin başına kondu. Hocası, buna çok sevindi. Ve Ebül Vefa hazretlerine dönüp; - Yâ Tâc-ül arifin, sana müjdeler olsun! buyurdu. O günden itibaren bir lakab daha aldı. Tâc-ül arifin. İLK YAPACAĞIMIZ ŞEY Bir gün de bazı gençler; - Efendim, ilk yapacağımız şey nedir? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Önce İslâmiyeti öğrenin. Buna göre amel edin ve başkalarına da öğretin. Fakat biraz acele edin, buyurdu. - Neden efendim? dediler. - Ölüm ânî gelir çünkü. - Aman hocam, biz henüz genciz. - Öyle demeyin. Genç iken ölenlerin sayısı, yaşlı ölenlerden daha fazladır. Bunu aklınızdan çıkarmayın!.. www.gonulsultanlari.com
.Bize ziyafet ver!.."
11-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri, Buhara'da tahsilini bitirip geri dönüyordu ki, arkadaşları kendisine; - Bize bir ziyafet vermen lazım, dediler. - Niçin? diye sorunca da; - Çünkü tahsilini mükemmel yapıp bitirdin. Bunun şerefine bizi memnun etmen lazım, dediler. Cevaben onlara; - Memnuniyetle, ama biliyorsunuz ben fakirim. Size ziyafet verecek kadar param yoktur, dedi. - Biz anlamayız, dediler. Ne yapıp edip bunu yapmalısın bize. İyi de, nasıl yapacaktı bu işi? Buhara melikine gidip; - Sultanım! Ben İmâm-ı Alînin evlâdındanım. Beldenizde tahsilimi bitirip memleketime dönecektim ki, arkadaşlarım benden bir yemek ziyafeti istediler. Bu hususta bana yardım ederseniz çok sevinirim, diye arz etti. Ancak melik aldırmayıp; - Doğru söylediğini nereden bileyim? dedi. Seyyidin kalbi kırılmıştı. Üzgün ve mahzun olarak çıktı yanından. Melik, o gece bir rüya gördü. Şöyle ki, kıyamet kopmuş, hararetten pek fazla susamıştı ki, o esnada Resûlullah Efendimiz'in, ümmetine su dağıttığını gördü. Önlerine edeble varıp; - Yâ Resûlallah, ben de senin ümmetindenim. Bana da ihsan et, diye arz etti. Efendimiz aleyhisselâm hiç oralı olmayıp; - Doğru söylediğini nereden bileyim? buyurdu. O anda uyandı melik. Anlamıştı hatâsını. Fırlayıp koştu dışarı. Ebül Vefa hazretlerini bulup; - Beni affet, dedi. Ve ona kırk deve yükü mal verdi. Ama O, hepsini şehrin fakirlerine dağıttı. > www.g
.Hikmetini anlayamadılar
12-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri, Buhara'ya gidip "zahiri ilimleri" tahsil ederek geri döndüğünde, hocası Şenbeki hazretleri çok iltifat etti kendisine. Ancak diğer talebeleri ve o yerin ahalisi bu iltifatı fazla buldular. Hikmetini anlayamıyorlardı. Şenbeki hazretleri, onların da anlamaları için bir ziyafet tertib etti. Ve herkesi davet etti bu ziyafete. Çünkü Ebül Vefa hazretlerinin gerçek yönünü kimse tanımıyordu. Onu, bu insanlara tanıtmak istiyordu mübarek zât. Dicle'nin kenarında kurdurdu sofraları. Bu davete, yüzlerce insan gelmişti. Yemekler yenildi. Şerbetler içildi. Sonunda Şenbeki hazretleri davetlilere dönerek; - Ey insanlar! Bugün, Allahü teâlânın öyle kulları var ki, hırkasını şu suyun üzerine bıraksa, ne batar, ne de ıslanır, buyurdu. Ve hırkasını çıkarıp attı Dicle'ye. Gerçekten hırka ne ıslandı, ne de battı. Su üzerinde durdu öylece. Sonra suda yürüyüp, hırkanın üzerinde çıktı. İki rekat namaz kılıp kalktı ve silkeledi hırkayı. Hırkadan, "Su" yerine "Toz" saçıldı etrafa. Ancak insanlar Hazret-i Şenbeki'yi tanıyorlardı. Onun için, fazla şaşırmadılar. Ama Ebül Vefa hazretlerini hiç tanımıyorlardı. Onun da asıl maksadı, Onu tanıtmaktı o insanlara. O yüzlerce insana dönerek; - Ey insanlar! Şunu iyi bilin ki, her talebe üstadı sayesinde saâdete kavuşur ve kıymet kazanır, buyurdu. Ve ekledi: - Ama benim saâdetim, Ebül Vefa sayesindedir. > www.gonulsultanlari.
.Az yiyin, az uyuyun!
13-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri bir sohbetinde; - Ey insanlar, az yiyin, az uyuyun. Bilhassa seher vakitlerinde âgâh olun. çok yemek, insanı uyuşuk ve tembel yapar. Karnı tok olan, bildiğini unutur ve Allah'tan gafil olur, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Nerede olursanız olun, Allahü teâlâ sizi görür. Öyleyse günaha yaklaşmayın. Dünya, gölge gibidir, ona kıymet vermeyin. Gönlünü dünyaya kaptıran kimse, sonunda pişman olur. Sordular: - Dünya nedir efendim? - Sizi Hak teâlâdan uzaklaştıran ne varsa, hepsi "Dünya"dır ki, haram ve mekruhlardır. Bir şey, size Allahı unutturmuyorsa, ona dünya denmez. ÂLİM KİME DENİR? Bir gün de; - Efendim, âlim kime denir? diye sordular bu zâta. Cevabında; - Işığı ve karanlığı gören kimsedir, buyurdu. Ve izah etti: - Yâni "âlim", hakkı bâtıldan, doğruyu yanlıştan ayırabilen kimseye denir ki, bunların özelliği, kendinden önceki âlimlerden nakil yapar, kendi kafalarından hiçbir şey eklemezler. Eklerse, ona "âlim" denmez. GENÇLİĞİNİN KIYMETİNİ BİL Bir gün de nasihat isteyen bir gence; - Bu gençlik zamanının kıymetini iyi bil. Onu, oyun ile, faydasız şeylerle geçirme, buyurdu. Ve ekledi: - Yapılacak en mühim iş, dînimizin emir ve yasaklarını iyice öğrenmek ve ona göre amel etmektir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10
.Sultana şikâyet ettiler
14-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerini çekemeyenler, hükümdara giderek; - Sultanım, bu kişi sizi kendisine rakib görüyor. Niyeti kötü. Kendisine tâbi olan binlerce insan var. Herkese; "Sultanlık benim hakkım" diyormuş, diye şikâyet ettiler. Sultan; - Onu alıp huzuruma getir! diye emretti bir adamına. Ebül Vefa hazretleri, o gelen kimse ile, Bağdat'a doğru yola çıktı. Ama yalnız değildi bu yolculukta. Kendisine "on bin kişi" refakat ediyordu. Derken gemiye binmek icab etti. Gemici, Ebül Vefa ismini duymuş, ancak; "gerçekten velî midir, değil mi?" şüphe ediyordu. Bunun için; - Ey seyyid! Gemimiz ücretlidir, dedi. Altın dolu bir kese verdiler gemiciye. Ama o kabul etmeyince; - Kardeşim, ücretse, işte altın. Almadığına göre, peki ne istiyorsun? buyurdu. Gemici; - Efendim, mahşer gününde Sırat'tan selâmetle geçeceğime dair bana kefil olursanız, sizi gemiye alırım, dedi. Ebül Vefa hazretleri, az tefekkür edip; - İnşallah selâmetle geçersin, buyurdu. - Bunun için bir delil istiyorum. Mübarek zât, gemicinin yüzüne bir defa nazar etti. O nazarla gemici "Allaah!" deyip, kaybetti kendisini. Ayılınca, - Tamam, dedi. Hepiniz binin gemiye. - Niçin kabul ettin? dediler. Şöyle anlattı: Bayıldığımda, kendimi "Sırat köprüsü"nde buldum. İnsanlar, güruh güruh Sırat'ta yürüyordu. Ama pek azı geçiyor, çoğu Cehenneme yuvarlanıyordu. Korkumdan; "Eyvâah! Şimdi ne yapacağım?" diye düşünürken, Ebül Vefa hazretleri geldi yanıma. Elime yapıştı ve birlikte şimşek gibi geçtik Sırat'ı. Âdeta uçarak. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ateş, pamuk, kar!..
15-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri Bağdat'ta bir camide kısa bir sohbet yapmıştı. Cemaate öyle çok tesir etti ki, kalb gözü açıldı dinleyenlerin. Mest oldular. Sultan, tebdil-i kıyafetle gelip, bütün cemaati nura gark olmuş ve kendinden geçmiş halde görünce, şaşkın halde saraya geldi ve vezirine; - Bir kabın içine bir miktar "Hamur" koyup, Ebül Vefa'ya götür ve kendisine; "Sultanımızın sana selâmı var. Erkek ve kadınlardan bir meclis kurmanı istiyor" de! diye emretti. Baş vezir, hamur kabıyla geldi huzura. Ancak büyük velînin heybet ve azametinden korkup, söyleyemedi sultanın dediğini. Fakat Ebül Vefâ hazretleri; - Yakın gel ey vezir! Sultan bize yağ ve bal mı gönderdi? buyurdu. Baş vezir; - Hayır efendim, deyip uzattı kutuyu. Ama kutu açılınca şaşkına döndü. Zira yağ ve bal vardı kutunun içinde. Büyük velî vezire dönüp; - Sultan bizden, erkek ve kadınlardan bir meclis kurmamızı mı istiyor? diye sordu. Vezir, şaşkın bir halde; - Evet efendim, dedi. Mübarek zât, içeriden bir kutu getirip başvezire uzattı ve; - Bu kutuyu sultanınıza ver. Cevabımız, bu kutunun içindedir, buyurdu. Vezir, arz etti o kutuyu sultana. Kutunun içinde bir miktar "Ateş koru" ile biraz "Pamuk", ikisinin arasına da bir küme "Kar" yerleştirmişti mübarek zât. Demek istemişti ki; Erkeklerin şehveti, "Ateş koru"na benzer, kadınlarınki ise "Pamuk" gibi olup, bir yerde durmaları tehlikelidir. İkisinin arasına "Kar" konursa, ateş pamuğu yakamaz. Sultan bu manzarayı görünce, bundaki "ince mânâ"yı anladı. Ama inadından vazgeçmedi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yılan yavrusu!..
16-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin büyüklüğüne, zamanın sultanı bir türlü inanamıyordu. İmtihan etmeye kalkıştı yine. Baş vezirini çağırıp; - Bir kabın içine bir "yılan yavrusu" koyup, götür Ebül Vefa'ya. Bakalım içindekini bilecek mi? diye emretti. Baş vezir geldi bu zâtın huzuruna. Ve elindeki kabı koydu önüne. Ama hiçbir şey demeden. Büyük velî gözlerini kapayıp açtı ve; - Dünyanın her yerini taradım. Sadece bir "yılan yavrusu" yoktu yerinde. O da bu kutunun içindedir, buyurdu. Baş vezir, o anda insafa geldi. Onu gönülden sevip, talebesi olmakla şereflendi. Ama sultanın huzuru kaçtı bunu öğrenince. "Saltanatım elden gidecek" diye büyük endişeye kapıldı. Halbuki Ebül Vefa hazretlerinin böyle bir düşüncesi yoktu. Dünyanın tamamını Ona verselerdi, dönüp de bakmazdı bile. Ama sultan bilmiyordu bunu. İnadını sürdürüp, bir imtihana daha tâbi tuttu bu zâtı. Bir kesenin içine, helâlinden "Yüz dinar" koydu. Aralarına "On dinar" da haram paralar koyup karıştırdı iyice. "Eğer gerçekten velî ise, bu haram dinarları helâl olanlardan ayırsın bakalım" dedi içinden. Hizmetçi gelip, arz etti o keseyi büyük velîye. Ve bir şey söylemeden oturdu. Ama O, biliyordu bunları niçin gönderdiğini. Keseyi önüne döküp, "helâl olan" dinarları tek tek avcuna koydu ve; - Bunları alıyorum, buyurdu. Öbürlerini hizmetçiye uzatıp; - Bunları da sultanına götür, buyurdu. Ama sultan, inada devam etti... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Onu imtihan edelim!
17-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri Bağdat'ta iken sultanın baş veziri kendisini çok sevmiş ve talebesi olmuştu. Sultan biraz yumuşadıysa da fitneciler huzuruna gelip; - Sultanım, en güvendiğiniz ve sadık adamlarınız bile birer birer sizden ayrılıp, o zâtın hizmetine giriyor, dediler. Sultanın kafası karıştı yine. Âlimleri yanına çağırıp sordu: - Bu Ebül Vefa'yı ne yapalım? - İmtihan edelim. En güç dînî meseleleri soralım. Cevaplandırırsa ne âlâ. Yoksa işini bitirelim, dediler. Sultan bu fikri beğenip; - Tamam, gidip bunu haber verin kendisine! diye emretti. Gidip söylediler. Büyük velî; - Peki olur. Filân yeri kazın. Orada demirden bir minber bulacaksınız. Onu çıkarıp, etrafında bolca ateş yakarak iyice kızdırın. Kıpkırmızı kor hâline gelince, ben gelip o minbere çıkar ve suallerinize oradan cevap veririm, buyurdu. Dediği gibi yaptılar. Cümle halk, o meydanı doldurmuş, merakla bu zâtın gelmesini bekliyordu. Sultan ve âlimler yerlerine oturdular. En son Ebül Vefa hazretleri teşrif etti ve Besmele söyleyerek çıktı o kızgın minbere. Halk bu hâli görünce dehşete kapıldılar. Büyük velî, vakarla etrafına bakıp; - Ey âlimler, haydi ne soracaksanız sorun! buyurdu. Ama âlimler, o anki şaşkınlık ve hayretten, soracakları şeyi unutmuşlardı. Ama O, her birinin sualini tek tek cevaplayıp, minberden indi. Bu kerameti gören âlimler ve Bağdat halkı, elini öpüp özür dilediler. Sultan da yumuşadı bu keramet karşısında. Ve anladı nihâyet bu zâtın büyüklüğünü. İhlâsla tâbi oldu kendisine.
.Hesaba çekileceksin!.."
18-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin huzuruna zamanın sultanı gelerek; - Bana nasihat eder misiniz, diye ricada bulundu. Büyük velî; - Ey sultan! Sen bu halkın çobanısın. İnsaf ve adaletle hükmedersen, Allah, saltanatını uzun ömürlü eder. Ama zulmedersen, bu mülkü senden alır, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Ey emirel müminin! Bir gün sen de ölür, her icraatından hesaba çekilir ve ona göre karşılık görürsün. Öyleyse hep iyilik yap ki, mahşer gününde iyi karşılık göresin. Sultan ağlamaklıydı. Büyük velî sözüne devamla; - Şunu da unutma ki, aslın, "bir damla su"dur. Sonunda ölüp, "bir avuç toprak" olacaksın. Hak teâlâ sana sultanlık da verdi ki, şu millet senin emrin altındadır. Ama bu insanların hesabı, âhirette hep senden sorulacaktır, buyurdu. Sultan bunu duyunca başladı ağlamaya. İçi yanıp, bir bardak "Su" istedi. Getirip takdim ettiler. Tam içecekti ki, - Dur, içme! buyurdu. Ve sordu padişaha: - Farzet ki, bir sahrada bulunuyorsun ve hararetten ölecek haldesin. Ama "bir damla su" bulamıyorsun içmek için. O anda biri gelse ve elindeki bir bardak suyu gösterip; "Bütün servetini verirsen, bu suyu sana veririm" dese, ona ne cevap verirsin? Padişah; - İstediğini veririm, dedi. Zira ben ölürken neye yarar servetim? Buyurdu ki: - Öyleyse bir bardak su kadar değeri bulunmayan bir servete gönül bağlama. Bir gün çıkar elinden. Sultan, Ebül Vefa hazretlerinin elini öperek; - Çok haklısınız, dedi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dünya, üç şeydir...
19-11-2010 01:00
Zamanın sultanı, Seyyid Ebül Vefa hazretlerine gelerek; - Efendim, kalbim dünyaya çok düşkün. Bana bir nasihat ediniz ki, dünyanın kötülüğünü anlayıp, ondan soğuyayım, diye arz etti. Büyük velî ona cevaben; - Dünyanın zevki üç şeydir ki, bunlar, yemek, giyinmek ve malum münasebettir, buyurdu. Ve ilave etti: - Yiyecekler içinde en lezzetlisi "Bal"dır. Onu imal eden de, bir küçücük "Arı"dır ki, insan istese, kolayca öldürebilir onu. Sultan merak etti: - İkincisi nedir efendim? - Giyeceklerin en iyisi ise "İpek"tir ki, bunu da bir ufacık "böcek" imal etmektedir. Bu da öyle zaif ve âcizdir ki, bir gök gürültüsüyle ölür. Son olarak; - Üçüncüye gelince, "bir anlık zevk"tir. Bu üç şeyin de kalbini bağlayacak nesi vardır? buyurdu. Sonra, çantasından bir "İnci" çıkardı. Öyle ki, parıltısından aydınlandı oda tamamen. Sultanın çok hoşuna gitti bu inci. İzin isteyip avcuna almak istedi onu. Büyük velî; - Buyurun, diyerek uzattı inciyi sultana. Ancak inci, o velînin elinden çıkar çıkmaz, adi bir "Taş" oldu sultanın avcunda. Sultan çok şaşırdı tabii. Buna bir mânâ veremedi. "Neler oluyor?" diye çok merak edip, o taşı Ebül Vefa hazretlerine uzattı. O büyük zât onu eline alır almaz, yine parlak bir "İnci" olup, başladı parlamaya. Sultan çok şaşırdı yine. Ve izin isteyip, aldı inciyi eline. Ama alır almaz "Taş" oldu inci yine. Ebül Vefa hazretlerine iade edince, parlak bir "İnci" olduğunu gördü. Bu kerameti görüp, bu zâtı daha çok sevdi. Talebesi olmakla şereflendi. > www.gonulsultanlari.com
.Ebül Vefa'nın haberi olmasın!"
20-11-2010 01:00
Ebül Vefa hazretleri, bütün talebeleriyle birlikte Bağdat'tan çıkıp, yurduna dönmeye karar vermişti. Hazırlıklarını yapıp gemiye bindiler. Sultan da uğurlamak için rıhtıma gidecekti. Ancak gitmeden önce katibini yanına çağırıp; - Falan falan köylerin gelirlerini Ebül Vefa hazretlerine kaydet, diye emretti. Bu hususta bir de ferman yazdırıp bir memuruna verdi ve; - Bundan Ebül Vefa hazretlerinin haberi olmasın! dedi. Memur, fermanı alıp koydu cebine. Sonra rıhtıma gidip, Ebül Vefa hazretlerine; "İyi yolculuklar" temennisinde bulundular. Yolcular birer ikişer bindiler gemiye. Ebül Vefa hazretleri de bindi. Ancak gemi hareket etmiyordu bir türlü. Ebül Vefa hazretleri, niçin gitmediğini anlayıp, o memura; - Cebindekini çıkar! buyurdu. Memur da; - Peki efendim, deyip çıkardı fermanı cebinden. Ve hürmetle takdim etti büyük zâta. O alıp okuyunca yırttı ve suya attı. O anda, gemi harekete başladı. "ÇOCUĞUMUZ OLMUYOR!" Bir gün, bu zâtın bir komşusu gelip; - Efendim, on yıllık evliyiz. Fakat çocuğumuz olmuyor. Bize ne tavsiye edersiniz? diye sordu. - Tövbe edin, buyurdu cevabında. Adam şaşırdı: - Niye tövbe edelim ki hocam? - Siz çocuk istemiyor musunuz? - Evet efendim, hem de çok. - Öyleyse tövbe edin. - Hiçbir şey anlamadım efendim. - Kardeşim, tövbe istiğfar, öyle bir anahtardır ki, her kapıyı açar. Cenâb-ı Hak mealen; "İstiğfar ederseniz, imdadınıza yetişirim" buyuruyor. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Üstadın vazifesi
21-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin bir talebesi, zaman zaman; - Efendim, talebenin hocasına, hocanın da talebesine karşı vazifeleri nedir? diye sorardı. Bu zât da; - Bu sualin cevabını, ancak yaşıyarak anlarsın, buyururdu. Bir gün o genci çağırıp; - Mısır'a git. Bir kimse benim için bin dinar nezretmiş. O parayı al getir, buyurdu. Talebe; - Başüstüne efendim, deyip çıktı yola. Mısır'da, ilk rastladığı biri ona sordu: - Ebül Vefa hazretlerini tanır mısın? - Evet, hocamdır. Ona bin dinar uzatıp; - Bu parayı hocana verir misin? diye rica etti. - Tabii, ben de bunun için geldim, dedi. Bin dinarı ondan alıp geri dönerken, çok güzel "bir kadın" görüp âşık oldu. Kadın bunu anlayıp, birisiyle; - Benimle olmak istersen, cebine bin dinar koyup filân yere gel, diye haber gönderdi. Teklifi kabul edip, o gece buluştular. Muhabbet ediyorlardı ki, gaibten, "bir el" peydah oldu birdenbire. Talebe, tanımıştı hocasının elini. Korkudan bayılıp düştü. Kendine gelince, koşup köyüne giden bir kervana katıldı hemen. Kadın da peşinden. Ebül Vefa hazretleri, o talebeye haber gönderip; - İkisi birlikte gelsinler, buyurdu. Onlar, korku içinde içeri girince, büyük velî o talebeye dönüp; - Evlâdım, hani sen bana bir şey soruyordun ya, işte bu seyahatte ona bir cevap aldın, buyurdu. İkisi de tövbe ettiler Onun huzurunda. Ebül Vefa hazretleri, nikâhlarını kıyıp, onları evlendirdi. O kadın da, çok saliha bir hanımefendi oluverdi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu mendili yanından ayırma!"
22-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri zamanında bir Müslüman şiddetli bir hastalığa yakalanmış, doktor ilaç kâr etmiyordu. Nihâyet; "Bu hastalıktan şifâya kavuşursam, Seyyid Ebül Vefa hazretlerine bin dinar hediye edeceğim" diye nezirde bulundu. Birkaç gün içinde iyileşti tamamen. Hemen "bin dinar" parayı alıp, Seyyid Ebül Vefa hazretlerine gitti ve nezrini söyleyip hediye etti bu parayı kendilerine. Büyük velî kabul etti hediyeyi. Ve cebinden bir "mendil" çıkarıp, ona hediye etti ve; - Bu mendili, yanından ayırma! Allah'ın izniyle her türlü belâdan muhafaza olursun, buyurdu. O kimse mendili alıp teşekkür etti. Ve izin alıp memleketine gitmek üzere düştü yollara. Issız bir ormandan geçiyordu ki, "koca bir arslan" çıktı karşısına. Kaçacak yer yoktu. Hayvan kükreyerek yaklaşıyordu ki, korkusundan "Kelime-i şehâdet"i söylemeye başladı gayri ihtiyari. O esnada 'mendil'i hatırladı. Sevinip, hızla cebinden çıkardı ve hayvana doğru tuttu onu. Hayvan, mendili görür görmez durdu ve sâkinleşti birden. Başını öne eğip, edeble yaklaştı. Ve o mendile yüz sürüp, yavaş yavaş uzaklaştı oradan. Bir "Suçlu çocuk" gibi. "ÇOCUKLARINIZLA İLGİLENİN!" Bu zât, bir gün sevdiklerine; - Çocuklarınızla ilgilenin, buyurdu. - Nasıl ilgilenelim efendim? dediler. Cevaben; - "Kur'ân-ı kerîm" okutun. "Ehl-i sünnet itikadı"nı ve "İlmihal bilgileri"ni öğretin. Bunu ihmal ederseniz, çocuğunuz "Cehennem"e gider. Ama sizi de beraber götürür, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com
.Gülüp eğleniyorlardı!..
23-11-2010 01:00
Bir gün, Ebül Vefa hazretleri, bazı talebesiyle Dicle kenarına gitti. Orada talebesiyle sohbet ediyordu ki, karşıdan bir geminin geldiğini gördüler. Bazı gençler, gemide gülüp eğleniyor, sesleri tâ onlara ulaşıyordu. Talebeler kızdılar içlerinden. Hocalarına dönüp; - Efendim, şunlar ne gafil ve hayâsız kimseler. Duâ buyurun da, Allahü teâlâ onları kahretsin, dediler. Ebül Vefa hazretleri elerini kaldırıp; - Yâ Rabbî, sen onları affeyle! diye duâ etti. Ayrıca da; - O kulların şimdi nasıl neşelilerse, âhirette de böyle neşeli olsunlar, diye yalvardı. Talebeler şaşırdılar. Hatta mahcup oldular az önceki temennilerinden. Zira yanlış düşündüklerini anlamışlardı. Nitekim biraz sonra anlaşıldı hikmeti. Eğlenen o gençler çıktılar gemiden. Ve doğruca bu zâtın huzuruna gelip, ağlayarak tövbe ettiler. Özür dilediler hatta. Dönüp giderlerken, talebeden biri arkalarından yetişip; - Size ne oldu ki, az önce gülüp eğlenirken, şimdi ağlayarak tövbe ettiniz? diye sordu. Gençler, bu büyük zâtı göstererek; - Bu zâtın sebebiyle oldu, dediler. - Hayırdır, ne oldu ki? - Biz uzaktan Onu görünce, içkilerimiz "Su"ya çevrildi. Çalgı aletlerimiz bozulup çalmaz oldu. Hatta geminin her yeri "Nur"la doldu. Dikkat ettik, bu nurlar, hep o zattan yayılıyordu, dedi. O talebe; - O bizim hocamızdır. Az önce sizin için duâ etti, dedi. Onlar bunu öğrenince geri döndüler. Ve tekrar elini öperek, talebesi olmakla şereflendiler. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Duâya ihtiyacım var!.."
24-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin huzuruna bir gün, sevdiği bir tüccar gelerek; - Efendim, duâya çok ihtiyacım var. İzniniz olursa para kazanmak için sefere çıkacağım, diye arz etti. Ebül Vefa hazretleri ona "Sabır"dan bahsedip; - İnsan, başına gelen her türlü belâya sabredip, şikâyet etmemesi gerekir, buyurdu. Hiçbir şey anlamadı adam bu nasihatten. Niçin böyle söylemişti acaba? Çok merak etti. Sormaya da utandı. Mübarek elini öpüp, çıktı sefere. Gerçekten de çok para kazandı. Çok mal ile geri dönüyordu ki, yolda "eşkıyalar" saldırıp, ne kadar malı varsa, yağma edip kaçtılar. Perişan olmuştu. Ne yapacağını şaşırdı. Bitkin halde memleketine geldi. Üzüntüyle Ebül Vefa hazretlerinin huzuruna girip, başına gelenleri anlattıktan sonra; - Asıl niyetim hacca gitmekti efendim. Dünya malı kazanmak değildi, diye arz etti. Böyle söyleyince; - Öyleyse hacca birlikte gidelim, buyurdu büyük velî. Adam şaşırdı: - Şimdi mi gideceğiz efendim? - Evet şimdi. - Ama bugün arefe. Nasıl yetişiriz ki efendim? Mübarek zât; - Merak etme, yetişiriz, buyurup, yapıştı tüccarın elinden. Ve çıktılar evden. Birkaç adım gitmişlerdi ki, "Beytullah"ın önünde buldular kendilerini. Haccı ifa edip, aynı hızla geri döndüler. Allah dostları için bunlar olağan şeylerdir. Çünkü Allahü teâlâdır her şeyi yaratan. O, her şeye kadirdir... > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dağlara çıktı!..
25-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin Ebül Kays adında tüccar bir talebesi vardı. Bu kişi, bu büyük zâtın sadece ismini duyduğu, ama kendisini henüz görmediği günlerde gemiyle mal getiriyordu. Derken fırtına çıktı denizde. Ve gemi suya gömüldü. Kendi de aynı gemideydi. Bir tahtaya tutunup, zor çıktı kıyıya. Ama mal ve para namına hiçbir şeyi kalmamıştı adamcağızın. İyi de alacaklılar, üzüyordu kendisini. Hiç anlayış göstermeyip; - Biz anlamayız, alacağımızı istiyoruz, diyorlardı. Onlara laf anlatamayınca çıktı bir gün evden, vurdu dağlara. Acıkınca, ot yedi çâresiz. Fakat olacak bu ya, bir gün dağlarda gezerken, alacaklılarından bir kafile, kervanla oradan geçiyordu. Bunu tanıyıp yakaladılar. Sonra tehdit edip; - Borcunu öde, yoksa pişman olursun! dediler. Adam çâresizdi. Gözlerini kapayıp, Allah'a sığınarak; - Yetiş yâ Ebül Vefa! diye feryad etti. Gerçi tanımıyordu kendisini. İsmini işitmişti sadece. Gözlerini açınca, "nurlu bir zât"ı gördü yanı başında. Ve sordu hemen: - Siz kimsiniz efendim? Büyük velî; - Bana Ebül Vefa derler. Bunlara ne kadar borcun var? diye sordu. Adam sevinçle; - Bin dinar efendim, dedi. - Pekâlâ, al sana bin dinar. Bütün borçlarını öde, buyurdu. Sonra bin dinar daha verip; - Bunu da sermaye yaparsın, buyurdu Adam sevinçle elini öpecekti ki, göremedi kendisini. Çoktan kaybolmuştu gözden. > www.gonulsultanlari.com
.Büyüklere danışmak
26-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretlerinin huzuruna, bir gün sevdiği bir tüccar gelerek; - Efendim, izin verirseniz ticari bir sefere çıkacağım, diye arz etti. Büyük velî; - İyi olur. İnşallah çok para kazanır ve afiyetle geri dönersin, buyurdu. Adamcağız; - İnşallah efendim, dedi. Ve elini öpüp ayrıldı huzurundan. Ancak o gün bir tanıdığına rastlayıp, ona da sordu bu meseleyi: - Ticari bir sefere çıkmayı düşünüyorum. Ne dersin? - Bana soruyorsan, gitme derim. - Neden? - Ne bileyim yollar tehlikeli. Eşkıya falan. Kafası karıştıysa da Ebül Vefa hazretlerinin sözüne uyarak çıktı sefere. Çok para kazanıp dönerken bir handa konakladı ve gece rüyasında eşkıyanın hanı basıp bütün malını aldıklarını gördü. Çok üzüldü, perişan oldu. Ancak uyanınca, rüya olduğunu anlayıp çok sevindi. Ve sürur içinde gelip, Ebül Vefa hazretlerini ziyaret etti. Büyük velî sitem etti kendisine: - Sefer için bize sormuştun. Tekrar başkasına neden sordun? Mahcubiyetinden önüne baktı. Büyük velî; - Bir iş, bir Allah adamına danışılıp yapılırsa, o işin neticesi şer olsa bile, bu istişarenin bereketiyle hayra dönüşür, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Sen o handa yatıp da bir rüya görmüştün ya. Hani eşkıya saldırmış ve ne kadar malın varsa hepsini almışlardı. - Evet efendim. - Bize danışmasaydın öyle olacaktı işte. İstişarenin bereketiyle o şer, hayra tebdil oldu. Şimdi anladın mı sorup da yapmanın ehemmiyetini? - Anladım efendim. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir duâsı kâfiydi
27-11-2010 01:00
Seyyid Ebül Vefa hazretleri, bir köye uğramıştı. Köylülerden biri yanına gelerek; - Efendim, bu köyde âlim bir zât var ki, herkes onu çok sever ve saygı duyarlar. O benim babamdır ve şu anda çok hastadır. Ayağa kalkamıyor. Bir ziyaret etseniz, diye istirham etti. Büyük velî kabul edip vardı hastanın yanına. Biraz konuşunca, "bozuk bir itikad"a saplanmış olduğunu anladı. Çok üzülüp, kendisine: - Hastalıktan şifâ bulursan, bu bozuk itikattan dönecek misin? diye sordu. Adam cevaben; - Evet döneceğim, dedi. Ebül Vefa hazretleri memnun oldu. Kalktı ve iki rekat namaz kılıp, şifâ bulması için duâ etti. Sonra ihtiyarın kolundan tutarak; - Haydi, Allah'ın izniyle kalk! buyurdu. Hiç hastalığı yokmuş gibi ayağa fırladı yaşlı adam. Sapasağlam olmuştu. Ebül Vefa hazretleri; - Az önceki sözünde durmazsan, bu hastalık tekrar gelir sana, haberin olsun, buyurdu. Ve ayrıldı o evden. Aradan birkaç sene geçti. Yine aynı köyden gelip çağırdılar bu büyük velîyi. Zira adam sözünde durmamıştı. Ve tekrar yakalanmıştı aynı hastalığa. Ancak Ebül Vefa hazretleri gitmedi bu defa. Gelen kişiler; - Niçin gelmiyorsunuz? dediler. Büyük velî cevaben; - Ben ona söylemiştim. Demek ki, o kendi zararına râzı olmuş. Böyleleri merhamete lâyık değildir, buyurdu. Ve ekledi: - Velînin attığı ok, yayından çıkınca geri dönmez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Nereye gitmiştiniz?
28-11-2010 01:00
Bir gün de Ebül Vefa hazretleri berberde tıraş oluyordu ki, tıraşın yarısında kalkıp, hızla bir yöne doğru koşturdu. Berber merak etti haliyle. Niçin böyle acele gittiğine bir mânâ veremedi. Ancak yarım saat sonra geri gelip oturdu yine berber koltuğuna. Berber tıraşa başlayıp; - Merak ettim efendim. Az önce acil olarak nereye gitmiştiniz? diye sordu. - Falan köye gitmiştim. Orası deniz kenarıdır ve buraya bir günlük mesafededir, buyurdu. Ve rica etti ona: - Sen yarın yola çıkıp o köye var. Orada şöyle şöyle bir kimse olacak. Onu bul ve kendisine; (Siz denizde seyahat ederken, fırtınaya tutuldunuz. Tam geminiz batacaktı ki, 'eğer kurtulursak, Ebül Vefa hazretlerine onbin dinar vereceğiz' diye nezrettiniz. O esnada başı yarım tıraşlı biri gelip geminizi düzeltti ve kurtuldunuz) diye söyle. Ve ekledi: - O parayı alıp bana getir! Berber; - Başüstüne efendim, dedi ve gidip buldu o adamı. Bunları söyleyince adamcağız çıkarıp verdi ona onbin dinarı. Üstelik de teşekkür etti kendisine. GIYBET, KUL HAKKINA GİRER Bir gün bazı sevdiklerine; - Gıybet günahı, zina günahından zordur, buyurdu. - Hikmeti nedir efendim? dediler. - Çünkü zinanın tövbesi kabul olur, gıybetinki olmaz. - Peki ne yapmamız lazım efendim? - Helâllaşmaktan başka çâresi yoktur. Çünkü bu, kul hakkına girer. Kul hakkını dünyada ödemek kolaydır. Ama âhirette çâresi bulunmaz. > www.gonulsultanlari.com
.Kalkın, namaz kılın!"
29-11-2010 01:00
Ata bin Meysere "rahime-hullahü teâlâ", tâbiînin büyüklerindendir. Hadis âlimidir kendisi. Geceleri uyumaz, ibâdet eder, hâne halkını da kaldırıp; - Kalkın, namaz kılın. Namazda hayır vardır. Gece namazı, uykudan hayırlıdır, derdi. Sohbetlerinde; - Tatlı uykudan kalkıp yapılan ibâdet, Cehennem azabından kolaydır, buyururdu. KALBİNİ ÂHİRETE BAĞLA! Bir gün de sevdiklerine; - Kalbinizi dünyaya değil, âhirete bağlayın, buyurdu. Ve şöyle devam etti: Para pul, mevki makam, insanı Cehennem azabından kurtaramaz. Dünya işlerinizle uğraşırken, Rabbimizin emirlerine de yapışın. O gün, hüküm O'nundur. Dilerse affeder. Dilerse, günahı kadar ateşte azab eder. Şöyle bitirdi: - Öyleyse salih amel yapın da, yanmayın Cehennemde. EN BÜYÜK GÜNAH Bir gün de sevdiklerine: - En büyük günah nedir, biliyor musunuz? diye sordu. - Bilmiyoruz efendim, dediler. - En büyük günah, cenâb-ı Hakkı unutmaktır, buyurdu. Ve izah etti: - Yâni Allahü teâlâyı unutarak, gafletle iş yapmaktır ki, böyle işlerin hiç kıymeti yoktur dînimizde. Sordular: - Hangi iş kıymetlidir peki efendim? - İhlâsla yapılan iş kıymetlidir. Mesela oruç tutmak büyük ibâdettir. Ama zayıflamak için tutulursa, on para etmez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir şey muhakkak ise...
30-11-2010 01:00
Ata bin Meysere hazretleri, bir gün sevdiklerine; - Kardeşlerim, Allah'ın kullarını gafletten îkaz edin. Nîmet bilin bu yolda gelen sıkıntıları. Madem ki eceliniz muhakkak bir gün gelecek, öyleyse şimdi geldi bilin, buyurdu. Ve ekledi: - Çünkü bir şeyin olması "muhakkak" ise, onu, "oldu" bilmeli, ona göre yaşamalıdır. Şöyle devam etti: - Madem ki her insan muhakkak ölecek ve âhiret yurdunda sonsuz yaşıyacaktır. O halde kendinizi "ölmüş" bilin ve "âhiret âleminde" addedin kendinizi. HAZIRLIK YAPIN! Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, bir kimse bir yolculuğa çıkacak olsa, henüz çıkmadan bir hazırlık yapar değil mi? diye sordu. - Elbette efendim, dediler. - Hele gittiği yerde çok kalacaksa, ona göre hazırlanır değil mi? - Evet efendim. - Hiç hazırlık yapmadan yola çıkarsa, o yolculukta çok sıkıntıyla karşılaşır. Halbuki bu sıkıntı, "dünya sıkıntısı"dır ki, "âhiret sıkıntısı" yanında "Hiç" kalır. Çünkü âhiret azapları, dünya'da olanlarla kıyas edilemeyecek kadar şiddetlidir. SIKINTININ ÜÇ SEBEBİ Bir gün de, sıkıntıdan şikâyet eden bir gence; - Sıkıntının üç sebebi vardır, buyurdu. Delikanlı sordu: - Onlar nedir hocam? - Kibir, hırs ve şehvettir. - Peki, ne tavsiye edersiniz efendim? - Birine kızmak istiyorsan, önce kendine kız evlâdım. Çünkü nefsin, en büyük düşmanındır. Seni Cehenneme atmak istiyor. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şimdiden hazırlanın!
01-12-2010 01:00
Ata bin Meysere hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, aklı olan bir kimse, şimdiden âhirete hazırlanır ve kendisini o şiddetli "Cehennem ateşi"nden kurtarır. Rabbine ibâdet ve dînine hizmet ederek âhirette "Cennet nîmetleri"ne kavuşur, buyurdu. Ve sordu onlara: - İnsan bir şeyden korkarsa, zararından kurtulmak için ondan kaçar değil mi? - Evet efendim, dediler. - Peki bir şeye kavuşmak isterse ne yapar? - Onu elde etmek için çalışır, gayret eder. Buyurdu ki: - Ama zamanımızda bazı kimseler var ki, "Cehennem"den korkar da, yine günah işler. Ve "Cennet"e girmeyi ister de İslâmiyetten uzak yaşar. İşte ben, bu insanlara şaşıyorum. DUÂNIN KABUL OLMASI İÇİN Bir gün de; - Efendim, duâlarımızın kabul olması için ne yapalım? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Büyükleri vesile ederek duâ edin, buyurdu. Yâni "Filân Evliyânın hürmetine..." diyerek duâ edin. O zaman kabul olur duâlarınız. İYİLERLE BİRLİKTE OLMAK Bir gün de; - Dünyanın zararından kurtulmanın çâresi nedir efendim? diye sordular. - Bunun çâresi, kalbinde dünya sevgisi olmayanlarla beraber olmaktır, buyurdu. - Onlar kimlerdir ki efendim? - İslâm âlimleridir, Evliyâlardır, Allah adamlarıdır. - Böyle zatlar yoksa hocam? - O zaman o zatların eserlerini okumalıdır. O büyüklerin kitaplarını okuyanın da kalbi nurlanır. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şunu susturalım mı?.."
02-12-2010 01:00
İmâm-ı Alî Naki "rahime-hullahü teâlâ", âlim ve evliyâdandır. Seyyiddir ayrıca. Bu zâtı, bir düğün yemeğine davet etmişlerdi bir gün. Kabul edip, teşrif etti. Ancak düğün evinde bir kişi vardı ki, hiç hürmet göstermiyordu bu büyük velîye. Bir şeyler konuşup halkı güldürüyordu. Hazret-i İmam önce sabretti. Bir şey söylemedi. Ancak diğer insanlar da rahatsız oluyordu bundan. Bu zâta yanaşıp; - Şunu susturalım mı efendim? dediler. Cevaben; - Lüzum yok. Biraz sonra mecburen kalkıp gidecek, buyurdu. O anda biri geldi oraya. O edebsize dönerek; - Annen damdan düştü, çabuk yetiş, ölmek üzere! dedi. Dondu kaldı bu haber üzerine. Telâşla kendini attı dışarı. Hem de tek bir lokma yemeden. DÜNYADA ÖYLE YAŞA Kİ... Bir gün de nasihat isteyen bir gence; - Sana iki nasihatim var evlâdım. Birincisi, bu dünyada öyle yaşa ki, Allahü teâlâ seni, yasak ettiği bir şeyi yaparken görmesin, buyurdu. Ve ekledi: - İkincisi de, ibâdetlerini öyle yap ki, Allahü teâlâ beğensin, kabul etsin. Genç sordu: - Allahü teâlâ, hangi ibâdetleri beğenir efendim? - Şartlarına uygun olarak yapılan ibâdetleri beğenir. Âhirette her işinden hesaba çekileceksin oğlum. Şimdiden cevaplarını hazırla, buyurdu. Ve ekledi: - Ehl-i sünnet âlimlerini çok sev. Onların nasihatlerine göre yaşa bu dünyada. >
.Böyle gülüyorsun, ama!.."
03-12-2010 01:00
imâm-ı Alî Naki hazretlerini, bir gün zamanın sultanı, oğlunun düğününe çağırmıştı. Büyük velî kabul edip teşrif etti düğün evine. Ancak davetliler arasında bir genç vardı ki, malayâni şeyler anlatıp insanları güldürüyor, kendi de kahkahalar atıyordu utanmadan. Büyük zât o gence dönerek; - Sen böyle gülüyorsun ama yakında öleceksin, haberin var mı? buyurdu. Delikanlı hiç oralı olmadı. Aldırmaz bir tavırla; - Yoook, dedi. Ve devam etti kahkahalarına. Mübarek zât, acıyarak baktı gence. Ve bir daha îkaz edip; - Evlâdım, sen yakında ansızın öleceksin. Bu sonsuz yolculuğa bir hazırlığın var mı? diye sordu O yine umursamaz bir eda ile; - Yoook, dedi. Ve devam etti gülmeye. Nihâyet düğün bitti, dağıldı herkes. Aradan üç gün geçmişti ki, o genç evinde vefat etti âniden. ÇOCUĞUMUZ ERKEK OLSUN Bir gün de, bu zâta biri gelip; - Efendim! Yakında bir çocuğumuz olacak. Duâ edin de erkek olsun, diye rica etti. Ona cevaben; - Hak teâlâ ne nasib ederse, hayırlısı odur, buyurdu. O yine ısrar etti: - Duâ edin de erkek olsun hocam. Buyurdu ki: - Evlâdım, nice kız çocukları vardır ki, erkek çocuklardan daha hayırlıdır. Sen hayırlısını iste. Adamın aklı başına geldi nihâyet. - Peki efendim, deyip eve gitti. Kapıdan girince; - Kızın oldu! diye müjde verdi yakınları. >
.Sihirbazın sonu!..
04-12-2010 01:00
imâm-ı Alî Naki hazretleri zamanında, o memlekete bir sihirbaz gelmiş, acayip gösteriler yaparak, halkı güldürüyor veya hayrette bırakıyordu. Bu zâtı çekemeyenler, o sihirbaza; - Burada bir kimse var ki, herkes ona çok itibar ediyor. Eğer onu mahcup edebilirsen, sana "bin altın" veririz, dediler. Sihirbaz; - O iş kolay, dedi. Siz onu yemeğe çağırın. Gerisini ben hallederim. Yemeğe davet ettiler bu büyük velîyi. Kabul edip teşrif etti. Sihirbaz da gelip oturdu sofraya. Büyük velî "Bismillah" deyip, elini ekmeğe uzattı. Tam bu sırada sihirbazın sihriyle ekmek havalandı sofradan. Sofrada bulunanlar, kahkahalarla gülüştüler. Ama Allah dostu üzülmüştü. Bir divan yastığında, "arslan resmi" vardı ki, büyük velî o resme hitâben; - Şu adamı yut! diye emretti. Resim ânında canlanıp, saldırdı sihirbaza. Ve parçalayıp yuttu. Mübarek zât o kimselere dönüp; - Bir Allah düşmanını, bir Hak dostuna musallat etmeyin ki, siz de böyle bir belâya çarpılırsınız, buyurdu. ASIL MARİFET NEDİR? Bu zât, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, Allahü teâlâ, kullarını bazı şeylerle imtihan eder. İmtihanı kazananlar Cennete girer, buyurdu. - İmtihan nasıl kazanılır efendim? dediler. - İnsanlardan gelen sıkıntılara sabretmekle, buyurdu. Ama bu da yetmez. Asıl marifet, o insanlara ayrıca "Gül demeti" sunabilmektir. - Ama bu çok zor hocam! - Evet ama zoru yapabilen kazanır imtihanı. > www.gonulsultanlari.
.Bir anda hâfız oldu
05-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretleri Osman ibni Affan hazretlerinin "radıyallahü anh" evlâdından bir velîdir. Ona vahşi hayvanlar bile dokunmaz, duâsıyle sükûnet bulurdu denizdeki korkunç dalgalar. Bir gün, hizmetçisine; - Bir isteğin varsa, yardım edeyim, buyurdu. Hizmetçi cevaben; - Efendim, Kur'ân-ı kerîmi ezberlemek istiyorum, ama hâfızam çok zayıf, diye arz etti. Büyük velî; - Peki, yaklaş! buyurdu ona. Yaklaşınca, bir eliyle meshetti göğsünü. O anda açıldı hâfızası hizmetçinin. Ve ezberine girdi Kitabullah baştan sona. Bir anda hâfız oldu adamcağız. Sevinçten uçuyordu artık. İHLASI NE KADARSA Bir gün de bu zâta: - Efendim, bir kimsenin ihlâslı olduğu nasıl anlaşılır? dediler. - İbâdetiyle, buyurdu. İnsanın ihlâsı ne kadarsa, o kadar ibâdet eder. Ne kadar ibâdet ederse, o kadar ihlâslıdır. - Kıymetli insan kimdir hocam? - Rabbimizin kıymet verdiğine kıymet verendir. - Ya kıymetsiz insan efendim? - Kulların kıymet verdiğine kıymet verendir. HARAM, ATEŞTİR Bir gün de; - Efendim, "Günah ateştir" deniyor, bu ne demek? diye sordular. Cevaben; - Günaha tövbe edilmezse, o günah onu Cehennemde yakar. Ama halis tövbe ederse, hiç günah işlememiş gibi olur, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Karışmasın kimseye
06-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretleri, bir gün hizmetçisine; - Filânca adaya git. Orada bir mescit göreceksin. İçerideki kimseye benden selâm söyle ve "Sen kendi işine bak, kimseye karışma!" diye söyle ona, dedi. Ve ardından; - Gözünü kapat ve aç! buyurdu. Hizmetçi gözünü kapayıp açtığında, o adada buldu kendisini. Mescidi görüp girdi içeri. Duvar dibinde bir ihtiyar vardı. Ona yaklaşıp; - Ben Musul'dan geliyorum, dedi. Adiyy bin Müsafir hazretleri size selâm ediyor ve; "O kendi işine baksın. Başkasının işine karışmasın" buyurdu. O, bunları duyunca başladı ağlamaya. Sordu hizmetçi: - Niçin ağlıyorsunuz? - Şimdi, bir Müslümana su-i zan ediyor ve; "O kişi niçin böyle yapıyor ki?" diyordum içimden. Bu düşünce kalbime yeni gelmişti ki, seni gördüm karşımda. Cenâb-ı Hak senden ve o büyük velîden râzı olsun. Sen de o zâta benden selâm söyle, dedi. Hizmetçi - Olur söylerim, dedi. Sonra gözünü yumup açtığında, Musul'da, Adiyy bin Müsafir hazretlerinin yanında buldu kendini. Adamın selâmını arz etti büyük velîye. TÖVBE EDİN! Bir gün de, bazı sevdikleri; - Efendim, isteklerimize kavuşmak için bize ne tavsiye edersiniz? diye sordular. Cevabında; - Tövbe edin, buyurdu. - Niye tövbe edelim ki efendim? - Siz isteklerinize kavuşmak istemiyor musunuz? - Evet efendim, istiyoruz. - Öyleyse tövbe edin. Tövbenin açmadığı kapı yoktur. > www.gonulsultanlari.
.Ey deniz, sâkin ol!.."
07-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretlerinin huzuruna bir sevdiği gelerek; - Efendim uzun bir yolculuğa çıkacağım, duânızı almaya geldim, diye arz etti. Adiyy hazretleri; - Selâmetle git. Yolda önüne vahşi hayvanlar çıkarsa, onlara hitâben; "Ey hayvanlar! Adiyy bin Müsafir'in emriyle önümden çekilin!" diye nida et, buyurdu. Ve ekledi: - Denizde yolculuk yaptığında fırtınaya tutulup, dalgalar yükselirse; "Ey deniz! Adiyy bin Müsafir'in emriyle sâkin ol!" diye nida eyle. O kimse; - Peki efendim, deyip çıktı yola. Gerçekten ıssız bir yerden geçiyordu ki, vahşi hayvanlar çıktı önüne. Bu zâtın tembihini hatırlayıp; - Çekilin önümden! diye bağırdı. O anda mıh gibi durdular yerlerinde. Başları önlerinde ve mahcubiyet içinde terk ettiler o yeri. Hem de geri geri. Sonra gidip bindi bir gemiye. Bir müddet sonra kuvvetli bir fırtına koptu âniden. Dalgalar, dağlar gibi yükselince, hatırladı yine o büyük zâtın tembihini. Gemileri neredeyse batıyordu ki; "Ey deniz sâkin ol!" diye seslendi. O anda deniz sâkinleşti. Rüzgâr durdu. Dalgalar duruldu. O da kurtuldu tehlikeden, yolcular da. ÖNCE DÎNİNİZİ ÖĞRENİN! Bir gün de, bazı gençlere; - Önce dîninizi öğrenin, buyurdu. Gençler; - Nereden öğrenelim efendim? dediler. - Yalnızca "Ehl-i sünnet âlimleri"nin kitaplarından, buyurdu. Çünkü bu âlimler nakli esas alırlar. Başkaları kendi kafasından da yazar ve söylerler ki, on para bile etmez. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kapat aç gözlerini!.."
08-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretlerinin huzuruna bir Müslüman gelerek; - Efendim, bana gaibden bir şey gösterir misiniz, diye rica etti. Adiyy hazretleri; - Peki, gözlerini aç kapat! buyurdu. O kimse kapattı gözlerini. Açtığında, melekler âlemini görüyordu. Hatta iki omuzundaki "kirâmen katibin melekleri"ni, amel defteri'ni ve o defterde kaydedilmiş olan günahları'nı satır satır görüyordu artık. Üç gün böyle geçti. Ama artık dayanamıyordu bu hale. Sonunda sıkılıp bu zâta geldi ve; - Efendim, ben eski hâlimden memnunum. Lütfen beni eski hâlime döndürün, diye rica etti. Büyük velî; - Peki, gözlerini kapat aç! buyurdu. Kapattı ve açtı. Gördü ki, eski hâline dönmüş. Sevinip şükretti Rabbine. MAKSADI ALLAH OLMAYAN Bir gün de, sevdiği bir gence; - İnsan, genç iken şehvetinin esiridir, yaşlılıkta ise şöhretinin. Hedefi, maksadı Allah olmayan, Cehennem ve kabir azabından kurtulamaz, buyurdu. Delikanlı sordu: - Hocam, bir kitapta; "Müminin her hâli imtihandır" diye okudum. Gerçekten öyle midir? - Evet. Allahü teâlâ müminleri sık sık yoklar. - Ne gibi efendim? - Mesela hastalık verir, para sıkıntısı verir, dert belâ gönderir. - Bunlar imtihan için midir efendim? - Evet. Bir mümine kırk gün içinde bir sıkıntı gelmiyorsa, onun durumu iyi değildir. - Neden efendim? - Çünkü cenâb-ı Hak, sevdiklerine gönderir bunları. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Tatlı su fışkırdı
09-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretlerini sevenlerden biri anlatıyor: Bir yolculukta yolum dağ başına uğradı. O gece dağda konakladım. Az sonra vahşi hayvanlar geldi yanıma. Ama bana hiç dokunmadılar. "Yoksa Adiyy bin Müsafir hazretleri mi var bu yakınlarda?" diye düşündüm. Zira bu hâl, o zâta mahsus bir kerametti. Gerçekten de o zâtın sesini duydum o ara. Düşüncem doğruymuş meğer. Çok yorgun, aç ve susuzdum. Bu büyük velî yanıma gelip, ayağını yere vurdu. Baktım, "tatlı su" fışkırdı o yerden. Bir daha vurdu. bir "nar ağacı" çıktı bu defa. Bana dönüp; - Bu nîmetler, Allah'ın izni ile, senin için çıkmıştır. Ye, iç ve O'na şükreyle, buyurdu. GÜNAHTAN UZAK DUR! Bir gence de nasihatinde; - Evlâdım, günahtan uzak dur. Zira tövbesiz ölenlere âhirette azap var, buyurdu. Ayrıca; - Sen, başkalarının günahına bakıp da, seninkini "küçük görme" sakın. Zira o gün, küçük bir günah, senin için "çok çetin" olacaktır, buyurdu. Ve ekledi: - Günah ateştir. Bunu hiç unutma. GIYBETTEN SAKIN! Bir gün de sevdiği bir gence; - Gıybetten çok sakın, buyurdu. Zira gıybet, zina etmekten daha çirkindir. Delikanlı şaşırdı: - Zinadan mı dediniz efendim? - Evet. Hem de annesiyle zinadan. "Falan âlim, filâncadan üstündür" demek de gıybettir. Çünkü duysa üzülür. > www.gonulsultanlari.com Tel
."Kimseye söylemeyeceksin!"
10-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretleri, sevdiği bir kimse ile uzun bir sefere çıkmıştı bir gün. Bir çeşmenin başında mola verdiler. Orada oturan hem âmâ, hem de kötürüm bir genç dikkatlerini çekti. Adiyy bin Müsafir hazretlerinin yanındaki kimse acıdı bu gence. "Bu velî zât, şu gence bir duâ etse, bi-iznillah sıhhate kavuşur" diye geçirdi içinden. Adiyy hazretleri anladı bunu. Ve o kimseye dönüp; - Ederim, ama bir şartla, buyurdu. O kimse mahcup olmuştu. - Şartınız nedir efendim? diye sordu. - Kimseye söylemeyeceksin. - Başüstüne efendim, söylemem, dedi. Büyük velî iki rekat namaz kıldı. Ellerini kaldırıp duâ etti. Sonra kalkıp, mübarek eliyle gencin vücudunu sıvazladı ve; - Haydi Allah'ın izniyle kalk! buyurdu. Genç fırladı ayağa. Sapasağlamdı artık. Gözleri açılmış, ayaklarına can gelmişti. Bir anda kurtulmuştu dertlerinden. ALLAH KULUNU SEVERSE Bir gün de bu zâta; - Efendim, Allah'ın bir kulu sevdiği nasıl belli olur? diye sordular. Cevaben; - Kendini sevmemesiyle belli olur, buyurdu. Ve izah etti: - İnsanın ilmi arttıkça kendinden soğuyup Allahü teâlâ'ya olan sevgisi artar. Allah'a olan sevgisi arttıkça da kendinden soğuması artar. Hatta gitgide tiksinir kendinden, nefret eder, iğrenir. Sordular: - Bu hâl iyi midir efendim? - Elbette. Bu hâle kavuşmak, Allahü teâlânın ihsanı ve o kulu sevdiğinin alametidir, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com T
.Öyle kullar vardır ki...
11-12-2010 01:00
Bir gün bazı insanlar Adiyy bin Müsafir hazretlerinin huzuruna gelerek; - Keramet nasıl bir şey? diye sordular. - Görmek mi istiyorsunuz? buyurdu. - Evet efendim. - Allahü teâlânın öyle kulları vardır ki, şu dağlara bir işaret etse, dağlar o anda birleşir, buyurdu. O böyle der demez o dağlar birleşip ayrıldılar tekrar. Sordu onlara: - Yine ister misiniz? - Hem de çok. Bu defa da; - Allah'ın öyle kulları vardır ki, bir işaret etseler, şu ağaçlar secdeye kapanırlar, buyurdu. O böyle deyince, oradaki bütün ağaçlar secdeye kapandı. Sonra doğruldular yine. DÜNYA İMTİHAN YERİ Bir gün de sevdiği bir gence; - Bu dünya, bir imtihan'dır. Nefis ve şeytan seni aldatmaya uğraşıyor. Kalbin, her an Allah korkusu ile titresin. Zira her hâlin ve düşüncen O'na malumdur, buyurdu. Ve şöyle devam etti: - Dünya malına da mağrur olma ki, sende devamlı kalmaz. Hiç gafil olma ki, ecel âni gelir. Ölümü de bir an bile unutma ki, o ardından gelmektedir. ŞEFKATLİ OL! Bir gün de sevdiği bir gence; - Herkese şefkat ve merhametle davran. Ahlâkını, Resûl'ün ahlâkı'yle süsle, kul hakkından kork ve titre, buyurdu. Ve ekledi: - Hiç kimseye kızma, bilakis acı. Yoksa Peygamber Efendimiz senden dâvâcı olur. Cehennemden kurtulmak istiyorsan, günahtan uzak dur. Zira Cehennem ateşi çok şiddetlidir, bir an dayanamazsın. > www.gonulsultanlari.com
.Kabirde azab vardı"
12-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretleri, bir gün yanına sevdiği birini alarak kabir ziyaretine gitti kabristana. Bir mezarın başında durdu ve; - Bu mevta, bizden yardım istiyor. Zira kabrinde azab var. Duâ etmemiz için bize yalvarıyor, buyurdu. Yanındaki de kalb gözü açık biriydi. Nitekim kabre teveccüh ettiğinde, siyah bir dumanın çıktığını gördü mezardan. Adiyy hazretleri duâ etti. Affedilmesi için yalvardı Allahü teâlâya. O esnada o siyah duman dağıldı ve kayboldu tamamen. Büyük velî sevinçli olarak; - Çok şükür, cenâb-ı Hak bu mevtanın günahlarını affetti. Zira az önce azap görürken, şimdi azabtan kurtuldu, buyurdu. Sonra ismiyle hitâb edip; - Ey Hüseyin! Hâlin nasıldır? diye sordu. Kabirden ses geldi: - Ey Adiyy bin Müsafir! Çok şükür sayenizde azabım kaldırıldı. Hâlim iyidir. Size çok teşekkür ederim, diyordu. AYAKKABISI YOKTU AMA Bir gün de, bir kimse ile sefere çıkmıştı. Bir müddet sonra çok dikenli bir yerde yürümeye mecbur oldular. Ancak ayağında ayakkabı yoktu bu büyük zâtın. Yol arkadaşı çok üzüldü. Kendi kendine; "Benim ayakkabım varken yine de ayaklarım rahatsız oluyor dikenlerden. Bu zât ise yalınayak yürüyor. Nasıl oluyor da hiç rahatsız olmuyor" diye düşündü. Merak ediyordu bu işi. O anda açıldı kalb gözü. O gözle baktı bu kere. Gördü ki, ayakları yere temas etmiyordu. 'Nur'dan bir şey üstünde yürüdüğünü görüp, merakı zail oldu. >
.Kutb-ül aktab idi
13-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretleri, Irak'ta yaşayan büyük velîlerdendir. Yedi yaşında açıldı kalb gözü. Bu zât, Ebül Vefa hazretlerinin en çok sevdiği talebesi ve o devrin kutb'uydu. Yâni her canlıya rızık gönderilmesi, dertlerin, belâların giderilmesi, hastaların şifâ bulması, Onun vasıtasiyle oluyordu. Yâni o zamanın kutb-u aktabı idi. Kutb-ül aktab, her devirde bulunması lazımdır. Zira Onsuz olmaz. Biri ölse, yerine başkası getirilir. BİZE ONDAN FEYZ GELİYOR Seyyid Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri de Onu över, saygı, hürmet ve edeb gösterirdi kendisine. Sebebini soranlara; - Bütün evliyâlar, bizim sohbetimizden feyiz aldılar. Biz de, Ondan feyz alırız, buyururdu. O da, Gavs-ı azam'a çok hürmet eder, Ona gideceği zaman muhakkak gusül abdesti alırdı. Talebesine de; - Gavs-ül âzam'a çok saygılı olunuz. Kalbinizi her kirden pak ediniz ki, Sultanın huzuruna gidiyoruz, derdi. Hatta Onun kapısında beklerken tir tir titrer, "Gir!" demeden içeri girmezdi. KENDİNİZİ TENKİT EDİN! Bu zât, bir gün sevdiklerine; - "Ben" demek, Allahü teâlâdan ve büyüklerden gelen feyzi keser. Feyze kavuşmak isterseniz, kendinizi beğenmeyin ve kimseyi tenkit etmeyin, buyurdu. - Hiç kimseyi mi efendim? dediler. - Evet. Tenkit edecekseniz, kendinizi tenkit edin. İğrenin kendinizden. - Neden hocam? - Çünkü böyle yapmayan, hiçbir şeye kavuşamaz. > www.gonulsultanlari.c
.Kim ölüme hazırsa...
14-12-2010 01:00
Adiyy bin Müsafir hazretleri, bir sohbetinde; - Kim ölüme hazırsa, öldüğünde, kabri Cennet bahçesi olur. Kim de ölümü hiç hatırlamıyorsa, onun kabri Cehennemden bir çukur olur, buyurdu. Şöyle devam etti: - Ey insanoğlu! Biri sana; "Ne mübareksin" dese, başkası da; "Ne kötü adamsın" dese, birinci sözden daha çok hoşlanıyorsan, bil ki, kötü birisin. Çünkü iyi insan, kendini iyi bilmez, her işini kusurlu, noksan ve bozuk görür, buyurdu. Ve ekledi: - Hatta o, kendini her müminden fena bilir. Aynaya baktığında, kendinden iğrenir. - Kötü insan nasıl olur efendim? dediler. - Kötü insan, kendini iyi görür, amellerini beğenir. Biri onu övse, sevinir, kötülese üzülür. "BEN" DEMEK, BİD'ATTİR Bir gün de sohbetinde; - Kardeşlerim, "Ben" demek bid'attir. Bid'at ehli ise Cehennemin köpekleridir, buyurdu. Sordular: - Ben demekten murat, kendini beğenmek mi efendim? - Evet. Bid'atlerin başı, "Ben" demektir. "Ben bilirim, ben yaparım..." demek, ne kadar çirkindir. BİRİNCİ VAZİFEMİZ Bir gün de sevdiklerine; - Birinci vazifemiz, dînin emirlerine uymaktır, buyurdu. Fakat buna maniler var. - Ne manisi efendim? dediler. - İnsanın dışında şeytan ve kötü arkadaş, içinde ise kendisi. - Kendisi mi efendim? - Evet. En büyük engel, insanın kendisidir. Yâni kendi nefsidir. Nefse uymak en büyük engeldir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Seni kim öldürdü?
15-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretleri, bir gün bir yere gidiyordu ki, az ileride kavga eden bir topluluğa rastladı. Yanlarına gidince, onlardan birinin öldürülmüş olduğunu gördü. Ancak kimin öldürdüğü belli değildi. Zira herbiri, diğerinin üstüne atıyordu suçu. Sordu ordakilere: - Hanginiz öldürdünüz bu kimseyi? Hiçbirinden ses çıkmadı. - Siz söylemezseniz, ölünün kendine sorarım, buyurdu. Yine söylemediler. Bu defa ölenin yanına sokulup; - Söyle, seni kim öldürdü? diye sordu. O anda ölünün gözleri aralandı. Ve doğrulup diz üzeri oturdu. Sonra o kavga edenlerden birini göstererek; - İşte şu adam boğazımı keserek beni öldürdü, dedi. Ve tekrar cansız olarak düştü toprağa. Bu kerameti yaratan, Allahü teâlâ'dır. Onun her şeye gücü yeter. AĞZINA DİKKAT ET! Bir gün de bir sevdiği gelip; - Efendim, duâlarımın kabul olması için ne yapayım? diye sordu bu zâta. - Ağzına dikkat et, buyurdu. Yâni haram yeme ve yalan söyleme. Zira haram yiyenin duâsı kırk gün kabul olmaz. SEVİLMENİN ALAMETİ Bir gün de sohbetinde; - Allahü teâlânın bir kulu sevmediğinin alameti nedir, biliyor musunuz? diye sordu cemaatine. - Bilmiyoruz efendim, dediler: Buyurdu ki: - Onun, ne dine, ne de dünyaya hiç faydası olmayan boş şeylerle uğraşmasıdır.
.Şu tavuğu kes getir!
16-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretleri, bir gün Irak'ın bir köyüne gitti ve bir evin önünde durup kapıyı çaldı. Kapı açılınca; - Kabul ederseniz misafir geldim, buyurdu. Ev sahibi Onu tanımadığı halde; - Buyurun, deyip içeri aldı. Hoşbeşten sonra mübarek zât, pencereden bir tavuğu göstererek; - Şu tavuğu benim için keser misiniz, buyurdu. Ev sahibi; - Hayhay, dedi ve gidip kesti o tavuğu. Bu Velî zât da yanındaydı adamın. - Bak bakalım, buyurdu. Ne var kursağında? Adam bakınca hayretten dona kaldı. Zira bir "altın gerdanlık" çıkmıştı içinden. Ev halkı bunu öğrenince büyük bir sevince garkoldular. Meğer ev sahibinin kızınınmış bu gerdanlık. Bir gün evvel kaybetmiş. Beyi de çok kızıp; - Bu gerdanlığı bul, yoksa seni öldürürüm! demiş bu kadıncağıza. Çok arayıp, bulamayınca, adam öldürmeye iyice karar vermiş. Ama şimdi bulununca kadın ölümden kurtulmuş. Sevinmeleri bunun içinmiş. Büyük Velî onlara; - Bu durumu Hak teâlâ bana bildirdi. Sizi bu felaketten kurtarmak için acele yola çıkıp yetiştim, buyurdu. Ve ayrıldı. ÂHİRETTE KURTULMAK İÇİN Bu zât br gün sevdiklerine; - Siz, âhiret sıkıntılarından kurtulmak ister misiniz? diye sordu. - Elbette isteriz efendim, dediler. - Öyleyse Allah'ın kullarını dünya sıkıntılarından kurtarın ki, Allahü teâlâ da sizi âhiret sıkıntılarından kurtarsın, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir nazarı kâfiydi
17-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretlerini, bir grup âlim ziyarete geldiler bir gün. Onları içeriye alıp iltifat etti. Oturup uzun uzun sohbet ettiler. Âlimler, Onun sohbetinden ve hikmetli sözlerinden çok istifade etmişlerdi. Ama birkaçı hariç. Onlar huzursuz olmuşlardı. Nitekim kalkıp gittiler az sonra. Bu büyük velî, anlamıştı niçin gittiklerini. Ama üzülmüştü bu hareketlerine. Ertesi gün, o gidenleri tek tek ziyaret etti evlerinde. Kapılarını çalıyor, yüzlerine bir defa bakıp geri dönüyordu. Bütün sır, o bakıştaydı zaten. O bakışla, bütün bildiklerini unuttular. Yıllarca tahsil edip, dirsek çürütüp öğrendikleri dînî bilgiler, Onun bir nazariyle silinmişti bir anda. Kur'ân-ı kerîmi bile unuttular. Hatâlarını anlamışlardı ama, olan olmuştu bir kere. Gidip özür dilemekten başka çâreleri yoktu. Toplanıp vardılar kapısına. - Affedin efendim, bu kötü halden bizi kurtarın, dediler. Yine merhamet etti mübarek zât. Onları içeri alıp yemek ikrâm etti. Âlimler, henüz ilk lokmayı alır almaz kavuştular eski bilgilerine. Onun büyüklüğünü de anlamış oldular böylece YÜZÜNÜZÜ ÂHİRETE ÇEVİRİN! Bir gün de; - Efendim, huzurlu olmamız için bize ne tavsiye edersiniz? diye sordular bu zâta. Cevaben; - Yüzünüzü âhirete çevirin. Âhireti dert edinin. Âhiret derdi olanın, dünya derdi olmaz, buyurdu. Ve ekledi: - Aksi halde hiç huzur bulamazsınız. İşleriniz karışık, üzüntünüz çok olur. www.gonulsultanlari.com
.Kuru ağaç hurma doldu
18-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretleri bir gün bir yere giderken bir hurma ağacının altında oturdu. Yorulmuş ve acıkmıştı. Yiyecek bir şey de yoktu yanında. Üstelik hurma mevsimi de değildi. Ama oraya oturur oturmaz canlandı o hurma ağacı. Yeşillenip meyveyle doldu dalları. Taze hurmalarla doldu ağaç. Bu hâli kendisi de görüp, çok mahcup oldu Allahü teâlâdan. Utancından yüzü kızardı. Yemek için kalkıyordu ki, lüzum kalmadı kalkmasına. Dallardan biri eğildi. O da oturduğu yerden kolayca alıp yedi o taze hurmalardan. Ve devam etti yoluna. HALİS MÜMİN NASILDIR? Bir gün bu zâta; - Halis mümin nasıl olur efendim? diye sordular. Cevabında; - Halis mümin, kimseyi fena bilmez. Kimsenin ardından konuşup da gıybet etmez, buyurdu. Ve ilave etti: - Halis mümin odur ki, elinden ve dilinden hiç kimse zarar görmez onun. İnsanlar rahatlıkla yanına giderler. Çünkü ondan bir zarar gelmeyeceğini iyi bilirler. Ve özetledi: - Yâni kimin yanına rahat gidiliyorsa, o, Allah indinde "iyi insan"dır. Kime de rahat gidilmiyorsa, bu da onun "kötü insan" olduğunun alametidir. Bir gün de tövbe etmekten sordular. - Ey insanlar, tövbeyi bir an bile geciktirmeyin ki, tövbe etmeden önce ölebilirsiniz, buyurdu. Ve ekledi: - Tövbeyi sonraya bırakanlar, muhakkak pişman olur. Zira ecel, çok vakit ânî gelip yakalar. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Askeri azdı ama...
19-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretleri, Evliyânın büyüklerindendir. O devirde Acem şahı, Müslümanlarla savaşmayı kararlaştırdı. Ordusunu alıp, Bağdat'ın yakınında karargah kurdu. Çünkü müminlerin padişahı Bağdat'ta otururdu o vakit. Ama askeri az olduğundan üzüldü. Ve gidip Gavs-ül âzam Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinden manen yardım istedi. Büyük Velî o esnada Alî bin Heyti hazretleriyle sohbet ediyorlardı baş başa. Bu haberi alınca bıraktı sohbeti. Alî bin Heyti hazretlerine; - Hemen kalk! Düşman tarafına birini gönder ki, düşman askerini Bağdat'a sokmasın! buyurdu. Alî bin Heyti hazretleri; - Başüstüne efendim! dedi ve eve gitti. Hizmetçisine; - Çabuk Acem askerlerinin olduğu yere git! buyurdu. Bir çardak altında üç kişi göreceksin ki, onlar Acem şahının kumandanlarıdır. Onlara; "Kalkıp gidin buradan! Zira Alî bin Heyti böyle istiyor" de. Eğer "Gitmeyiz" derlerse, "Benden söylemesi, gerisini siz bilirsiniz!" de ve geri dön! buyurdu. Hizmetçi, - Peki deyip, çıktı yola. O yere gidince, bir çardakta oturan üç kişi gördü gerçekten. Onlara yaklaşıp; - Derhal çıkıp gidin bu yerden! Zira Alî bin Heyti hazretleri böyle emrediyor! dedi. Onlar, Alî bin Heyti ismini duyar duymaz; - Peki peki! dediler. Hiç itiraz etmediler. Daha doğrusu edemediler. Askerlerine; - Geri dönüyoruz! tâlimatı verdiler. Ve acele toparlanıp, Bağdat'ı terk ettiler. > www.gonulsultanlari.com
.Çok mütevâzıydı
20-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretleri, güzel simalı olup, yakışıklı bir zattı. Çok da mütevâzıydı mübarek zât. Hem kibar ve zarifti. Zekî, akıllı ve cömertti. Herkese merhametle davranırdı. Kendisine lazım olan bir şeyi isteseler, verir ve üstelik zevk alırdı bundan. Zira O, başkalarının rahatını düşünmekten, kendi menfaatini unuturdu. KIZMA, SİNİRLENME! Bir sohbetinde; - Kardeşlerim, dünyalık bir sebeple sakın sinirlenmeyin. Öfkelenen kimsenin aklı örtülür, buyurdu. Ve ilave etti: - Şeytan da bunu fırsat bilip, o kimsenin boynuna bir yular takar ve kolaylıkla kendi yoluna çeker onu. İKİ ŞEYİ UNUTMA Bir gün de nasihat isteyen bir gence; - İyilerle birlikte olmaya bak, kötülerle olma, şu iki nasihati de unutma. Biri, iyilerle sohbet etmek, diğeri, cahillerden uzak durmaktır, buyurdu. Şöyle devam etti: - Kendi kusurlarını gör, başkasının ayıbını görme. Çünkü başkasının günahı sana sorulmayacak. Şöyle bitirdi: - Dünya muhabbetini kalbine koyma. Zira dünya sevgisi, her günahın başıdır. NE EKERSEK, ONU BİÇERİZ Bir gün de; - Kim genç iken yaşlılara hizmet ederse, kendisi yaşlanınca da ona hizmet eden gençler bulunur. Ne ekersek, onu biçeriz, buyurdu. Ve özetledi: - İyilik yapan iyilik bulur, kötülük yapan da kötülük. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Canım taze hurma istiyor
21-12-2010 01:00
Alî bin Heyti hazretlerinin bir hizmetçisi vardı ki, hâl ehli bir kişiydi. Bir zaman hastalandı. Hastalığı gitgide artınca, öleceğini anlayıp, Alî bin Heyti hazretlerine; - Hocam, canım taze hurma yemek istiyor, diye arz etti. Ancak hurma mevsimi değildi. Alî bin Heyti hazretleri; - Evlât! Bu mevsimde taze hurma bulunmaz. Ama Ketfan vilâyetinde bolca vardır, buyurdu. Orada Abdüsselâm adında bir tanıdığı vardı ama bu yer, altı aylık mesafede çok uzak bir yerdi. Bulunduğu yerden; - Ey Abdüsselâm! Bize oradan taze hurma getir! diye seslendi. Hizmetçi, son nefeslerini alıyordu ki, Abdüsselâm bir sepet hurma ile yetişti. Sonra memleketine dönmek için yollara düştü. Bir müddet sonra bir kadın gördü ki, çok güzeldi. Gözü ona takılıp, bir anda âşık oldu ona. Nefsine aldanıp, onunla beraber olmak istedi. Ancak kadın; - Şu kadar paran yoksa, yanıma gelme! diye haber gönderdi. Maalesef kabul etti bu teklifi. Zira nefsine aldanmıştı bir kere. O gece kadına gitmeye karar vermişti ki, hastalandı birden. Yatağa düştü. Alî bin Heyti hazretleri, bir talebesine; - Acele koş, Abdüsselâmın üzerine bir testi soğuk su boşalt! buyurdu. Talebe; - Başüstüne hocam, dedi. Ve gidip ifa etti hocasının bu emrini. Abdüsselâm, soğuk su vücuduna temas edince; - Allah Allah! diyerek fırladı yataktan. Kalktığında, o haram istek çıkmıştı kalbinden. Tövbe istiğfar etti hemen. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rüyada emir aldı
22-12-2010 01:00
Alî bin Vehb-i Sincari hazretleri, Irak'ta yaşayan büyük evliyâdandır. Yedi yaşında Kur'ân-ı kerîmi ezberledi. Onüç yaşında Bağdat'a gidip, çok derin âlimlerden ders okudu. Bütün bu ilimlerde tam yetişmişti ki, bir gece rüyasında, Ebû Bekr-i Sıddîk hazretlerini gördü. Büyük sahâbî kendisine bir takke giydirdi. Uyandığında, başında buldu takkeyi. Birkaç gün sonra da Hızır aleyhisselâm rüyasına girdi ve; - Yâ Alî, insanlara dînimizin emirlerini söyle, onlara anlat! buyurdu. Nihâyet Resûlullah Efendimiz'i görmekle şereflendi rüyada. Efendimiz de kendisine; - Halka nasihat et! buyurdu. Bu mânevî îkazlar üzerine nasihate başladı. Ve çok faydalı oldu Allah'ın kullarına. Ayrıca ziraatle uğraşır, çift sürer, tohum eker, hasat yapardı. Bir gün tarlasında çift sürüyordu ki, öküzün biri düşüp öldü ansızın. Hayvanı, boynuzundan tuttu ve; - Yâ Rabbî, bunu dirilt! diye yalvardı. Günahsız ağızla yaptığı duâ ânında kabul oldu. Ve hayvan dirilip kalktı hemen. SOĞUK CEHENNEM Bir gün de sohbetinde; - Cehennemin bir de soğuk kısmı vardır, buyurdu. Dinleyenler şaşırdılar: - Soğuk Cehennem mi dediniz efendim? - Evet. - Biz Cehennemi, ateş dolu bilirdik. Soğuk yeri de mi var hocam? - Evet. Kur'ân-ı kerîmde "Zemherir" diye geçiyor ki, "Soğuk Cehennem"i bildiriyor işte. Soğuğu pek şiddetli olup, bir an dayanılmaz. Cinniler, Cehennemin soğuk kısmına atılacaktır, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Melekleri görüyordu!..
23-12-2010 01:00
Alî bin Vehb-i Sincari hazretleri zamanında, Hemedan'da bir kimse vardı ki, melekut âlemini görüyordu. Ancak bir müddet sonra kaybetti bu hâlini. Çok üzülüp, tövbe ve istiğfar etti hemen. Bu hâlini tekrar kazanabilmek için bir Allah adamı aradı diyar diyar. Nihâyet bu büyük zâtı tavsiye ettiler. Çok sevinip, Hemedan'dan geldi bu velîyi ziyarete. Derdini söyleyip himmet ve yardımını rica etti. O da kendisine; - Üzülme. Eski hâlinden daha yüksek hallere kavuşursun inşallah, buyurdu. Adam çok sevinmişti: - Sahi mi efendim? - İnşallah kardeşim. Gözünü kapat! Adam gözünü kapatınca, melekut âlemini gördü yine. Buyurdu ki: - Bu, senin önceki hâlin. Bir daha kapat bakalım. Bu defa neler göreceksin. Bir daha kapatınca, yerden tâ Arş'a kadar bütün âlemleri aşikâr gördü bu defa. Son olarak; - Gözünü aç ve bir adım at, buyurdu. Adam gözünü açıp bir adım atınca, Hemedan'da buldu kendini. EN BÜYÜK NİMET Bir gün, bazı gençler gelip; - Efendim, en büyük nîmet nedir? diye sordular bu zâta. Cevabında; - En büyük nîmet doğru îmândır, buyurdu. - Nîmetin artması için ne yapmamız gerekir efendim? - Şükretmemiz lazım. - Îmân da artar mı ki hocam? - Îmân artmaz. Ama sağlamlaşır, kuvvetlenir. Yâni îmânın nuru artar, parlaklığı çoğalır. - Îmân nîmetine nasıl şükredilir efendim? - Şükretmek, günah işlememekle olur. > www.gonulsultanlari.com T
.Sustur şu insanları!
24-12-2010 01:00
Beka bin Batu hazretleri, Irak'ta yetişen evliyâdandır. Seyyid Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri bu zâtı çok sever ve methederdi kendisini. Bu zât, bir gün sahilde dinleniyordu. O esnada uzaktan bir gemiyi gördü. Ancak gemidekilerden bazısı içki içip ve nâra atarak rahatsız ediyorlardı diğer yolcuları. Beka bin Batu hazretleri bunu firasetle anlayıp çok üzüldü. Denizin kıyısından; - Ey kaptan! Sustur şu insanları! diye seslendi. Cenâb-ı Hak işittirdi bu sesi kaptana. Ama o edebsizler susmayınca, Allah dostu gadaba geldi birden. Bu defa; - Ey deniz! Şu asi insanları içine al! diye seslendi. O anda yükselmeye başladı deniz suları. Ve başladı koca gemi sallanmaya. İnsanları bir ölüm korkusu sardı o anda. Derken gemi batmaya yüz tutmuştu ki, feryad-ü figana başladı bütün yolcular. Tabii o edebsizler de. Herkes can derdine düşmüştü ki, büyük velî merhamete geldi yine. Acıdı onlara. Ve denizden yürüyerek gitti geminin yanına. İnsanlar hayret nazarlarıyla seyrediyordu Onu. Hatâlarını bilip, hepsi tövbe ettiler. O, su üstünde namaz kıldı. Ve ellerini kaldırıp; - Yâ Rabbî, bu kullar pişman olup tövbe ettiler. Sen onları boğulmaktan kurtar! diye yalvardı. Duâ bitmemişti ki, dalgalar durdu. Deniz sâkinleşti. Kurtulmuşlardı ölümden. Dahası, az önce içki içip nâra atan o insanlar, talebesi oldular bu büyük velînin. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Evliyâya su-i zan
25-12-2010 01:00
Beka bin Batu hazretleri devrinde üç âlim bu zâtın ziyaretine geldiler bir akşam. Oturup sohbet ettiler. Yatsı okununca, namaza kalktılar. Beka hazretleri imam oldu. Bu üç âlim, kıraatini beğenmediler. "Okuması tecvide uygun değil" dediler içlerinden. "Bu zât tecvid bile bilmiyor, böyle velî olur mu?" diye düşündüler. Ve orada misafir kaldılar o gece. Sabahleyin uyanınca üçü de ihtilam olmuştu. Gusletmek için yakındaki bir nehre girdiler üçü de. Sudan çıktıklarında, elbiselerinin üzerinde koca bir arslanın yattığını görüp dehşete kapıldılar. Ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Ama hikmetini anlar gibi oldular bu işin. O esnada büyük velî göründü kapıda. Arslan Onu görünce, koştu ve yüzünü sürmeye başladı bu zâtın ayağına. Onlar bunu görünce anladılar hatâlarını. Akşamki su-i zanları, muhabbete dönüştü birden. Büyüklüğüne inanıp, sevdiler Onu can-ü gönülden. Aralarında konuşup; - Biz ne yaptık. Bir Allah adamında kabahat aradık, deyip çok mahcup oldular. Ve talebesi oldular bu büyük velînin. KÖTÜ ARKADAŞTAN SAKIN! Bir gün, genç bir Müslümana; - Evlâdım, kötü arkadaşlardan sakın Onlar, Allah'ın merhametini ileri sürüp seni aldatırlar, buyurdu. Genç sordu: - Allahü teâlâ merhametli değil mi hocam? - Elbette, hem de çok merhametlidir. - Öyleyse efendim? - Ama azabı da çok şiddetlidir oğlum. Günah işleyenleri yakacağını bildiriyor Kur'ân-ı kerîmde. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Âhiret için yaratıldık
26-12-2010 01:00
Beka bin Batu hazretleri, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, iyi biliniz ki, Allahü teâlâ bizi âhiret için yarattı. Böyle iken bir mümin âhireti bırakıp dünyaya sarılırsa akıbeti ne olur? buyurdu. Şöyle devam etti: - Ey dünyanın peşinde koşanlar! Siz ona koşsanız da, o sizden kaçar. Dünya çok vefasızdır, bir üzüntü, bir sevinç. Böyle bir yalancıya, insan aldanır mı hiç? Bak, ömrün azalıyor, ölüme gidiyorsun. Hazırlığın bile yok, niçin düşünmüyorsun? Sonra derin bir nefes alıp; - Kardeşlerim, şuna çok şaşarım ki, bazı insanlar vardır, âhiretin ebedî olduğunu bilir, ama bildikleri gibi yaşamazlar. Bu dünyada uyur gezer misali yaşarlar, buyurdu. SEVGİNİN ALAMETİ Bir gün de; - Sevginin alameti nedir efendim? diye sordular bu zâta. Cevaben; - İtaat etmektir, buyurdu. - İtaat yoksa efendim? - O zaman sevgi de yoktur. - Peki sevginin derecesi ne ile ölçülür hocam? - İtaatteki sürat ile. ZERRE KADAR ÎMÂNI OLAN Bir gün de sevdiklerine; - Allahü teâlâ, bu dünyada müminlere de acır, kâfirlere de. Dünya nîmetlerini hepsine serper, buyurdu. Sordular: - Ya âhirette efendim? - Âhirette yalnız müminlere acıyacaktır. - Günahkâr müminler ne olacak hocam? - Kalbinde zerre kadar îmânı olan kimse Cehenneme girse de orada sonsuz kalmayacak. - Ya kâfirler efendim? - Onlar, Cehennemden hiç çıkarılmazlar. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Vakti gelmedi mi ki?.."
27-12-2010 01:00
Ebû Bekr bin Hüvara hazretleri, gençlik senelerinde haramilik yapar, insanların yolunu keserdi. Arkadaşları vardı yanında. O, hepsinin reisiydi. Bir gece, çetesiyle tenhada gidiyordu ki, bir kadının, kocasına; "Korkuyorum, şimdi İbni Hüvara gelip bizi yakalar" dediğini işitti. Ardından bir nida duydu. Gaibten geliyordu bu ses. - Ey ibni Hüvara! Allah'tan korkma zamanı gelmedi mi? diye nida ediliyordu kendisine. Bu ses, tesir etti kalbine. Ağlayarak; "Bu nasıl iş ki, insanlar benden korkuyor, ben ise Rabbimden korkmuyorum" dedi kendi kendine. O anda tövbe edip hak yola yöneldi. Hatta çalışıp Allah'a giden yolda yükselmeye başladı. Ve kısa zamanda evliyâ arasına girdi. Bir gece, Resûlullah Efendimiz'i gördü rüyasında. Yanında Ebû Bekr-i Sıddîk "radıyallahü teâlâ anh" da vardı. İbni Hüvara, Efendimize yaklaşarak; - Bana, hırka giydirir misiniz, diye arz etti. Efendimiz "aleyhisselâm", hazret-i Ebû Bekr'i gösterip; - Senin üstadın Odur, ona git! buyurdu. Sonra da hazret-i Sıddîk'a dönerek; - Yâ Ebâ Bekr, adaşın Ebû Bekr'e hırka ve takke giydir! buyurdu. O da ifa etti bu emri. İbni Hüvara hazretleri uyanınca, hırka ve takkeyi üzerinde buldu. O gün Irak semalarında; - Ebû Bekr bin Hüvara, Allah'a yakın olan evliyâdan olmuştur! nidası duyuldu. O günden sonra insanlar Ona yöneldiler. Rical-i gayb denilen velîler Ona gelir, huzurunda edeble oturup sohbetini dinlerlerdi. O sohbet ederken bir nur yayılır, o nurla koca şehir aydınlanırdı.
.Çocuğumu kurtarın!.."
28-12-2010 01:00
Ebû Bekr bin Hüvara hazretleri, büyük evliyâdandır. Bir gün, huzuruna bir kadın gelerek; - Efendim, az önce filân nehirde oğlum boğuldu. Ondan başka da hiç kimsem yoktur. Ben şimdi ne yapacağım, diye dert yandı. İbni Hüvara hazretleri; - Peki ne istiyorsun? diye sordu kadıncağıza. Kadıncağız ağlayarak; - Oğlumu bana geri ver, dedi. Mübarek zât şaşırdı: - Oğlum boğuldu diyorsun. Dertli kadın; - Evet boğuldu. Ama sen duâ edersen, Rabbim onu diriltir. Aziz ve Celil olan Allahü teâlâ'ya yemin ederim ki, O, sana bu makamı vermiştir, dedi. Ve ekledi: - Bana bu iyiliği yapmazsan, seni Hak teâlâ'ya şikâyet ederim. Büyük velî gülümsedi: - Nasıl şikâyet edersin bacım? - Yâ Rabbî, ben içim yanarak bu zâta gidip yalvararak derdimi arz ettim. Ama O, gücü varken oğlumu kurtarmaya yanaşmadı, derim. Mübarek zât, başını öne eğip, bir müddet murakabe eyledi. Sonra, sordu kadına: - Oğlun hangi suda boğuldu? - Filân nehirde. Birlikte o nehrin kıyısına geldiler. Gerçekten ileride, su üstünde hareketsiz yatan biri vardı. Çocuğun cesedi, boğulduğu yerde su üstünde duruyordu öylece. İbni Hüvara hazretleri, su üstünden yürüyüp, çocuğu aldı. Omuzunda taşıyıp, annesinin önüne bıraktı ve; - Al oğlunu! buyurdu. Kadın, oğlunu görür görmez kuvvetli bir sevinç çığlığı attı. Zira nefes alıyordu çocuk. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ey zelzele sâkin ol!.."
29-12-2010 01:00
Ebû Bekr bin Hüvara hazretleri zamanında bir gün çok kuvvetli bir zelzele olmuştu o diyarda. Herkes şaşırmıştı ki, İbni Hüvara hazretleri, zelzeleye hitâben; - Ey zelzele sâkin ol! diye nida etti. Zelzele dile gelip; - Ey ibni Hüvara! Ben de sana itaat ile emr olundum, diye nida etti. Bu sesi orada olanların hepsi işittiler Ve zelzele durdu o anda. ARSLAN ÇOK ACIKMIŞ Bir gün de, bu zâtın huzuruna biri gelmişti ki, gördüğü manzara karşısında irkildi. Zira koca bir arslan duruyordu yanında. Ve sanki bu zâta bir derdini arz ediyor, O da bir şeyler söylüyordu arslana. Az sonra arslan, geri geri giderek edeble terk etti o yeri. O kimse merakla yaklaşıp; - Efendim, o hayvanla ne konuştunuz? diye sordu. Cevaben; - Hayvancağız üç gündür bir şey yememiş. Onu Hamamiye köyüne gönderdim ve; "Senin rızkın, Hamamiye köyünde bulunan bir inektir, git onu ye!" dedim, buyurdu. O kimse merak edip, o köye gitti. Ve gerçekten o gün, bir arslanın bir ineği yediğini söylediler kendisine. RÛHUN GIDASI, VERMEKTİR Bu zât, bir sohbetinde; - Kardeşlerim, bedenin gıdası yemek, rûhun gıdası ise vermektir, buyurdu. Ve izah etti: - Yâni beden yemekten, ruh ise vermekten zevk alır. - Peki ne vereceğiz hocam? - Parası olan para, ilmi olan ilim. - Ya verecek bir şeyimiz yoksa efendim? - O zaman bir "gülücük" olsun verin. "Güleryüz" göstermek, sadakadır çünkü.
.Biz o zâtı hiç duymadık!.."
30-12-2010 01:00
Ebû Bekr bin Hüvara hazretlerine, bir gün bazı sevdikleri; - Efendim, Irak'ta meşhur evliyâlardan kimler var? diye sordular. Cevabında; - Bu yerde, sekiz evliyâ vardır, buyurdu. Ve saydı her birini tek tek. Ancak sonuncusunu hiç işitmemişlerdi. Zira sekizinci olarak Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerini saymıştı. Oradakiler; - Efendim, biz bu zâtın ismini hiç duymadık. Onu bize tanıtır mısınız, dediler. - Bu zât halen Bağdat'ta yaşıyor. Bugün Onun ismini kimse duymamışsa da, çok yakında tanımayan kalmaz, buyurdu. Ve ekledi: - O, zamanının en büyük velîsi olacak ve insanların kalbine nur salacaktır. Aradan uzun seneler geçmişti ki, Abdülkâdir-i Geylânî ismi her yerde duyuldu. Hatta dillere destan oldu. İnsanlar bu günü hatırlayıp; - Bunu, yıllar önce İbni Hüvara hazretleri bize müjdelemişti, dediler. ATEŞTE YANMAZ Bu büyük zât, bir gün yakınlarına; - Benim kabrimi, kırk çarşamba ziyaret eden kimseye, cehennem ateşinden kurtulduğuna dair bir berat verilir, buyurdu. Bir gün de; - Kim benim kabrimi ziyaret için gelirse, vücudunun ateşte yanmaması için Rabbimden söz aldım, buyurmuştur. ÇOK İSTİĞFAR EDİN! Bir gün de sevdiklerine; - Çok istiğfar edin, buyurdu. - Hangi vakitlerde edelim? dediler. - Her vakit. Bilhassa beş vakit namazdan sonra ve herkes uyurken, yâni seher vakitlerinde, buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 1
.
|
