ehlisunnnetde - İ KARAGÜL 99-08

.Skandal anlaşma

00:005/06/1999, Cumartesi
G: 9/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Yugoslavya Devlet Başkanı Miloseviç ve önde gelen Sırp liderlerin Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi tarafından savaş suçlusu ilan edilmesi ve haklarında tutuklama kararı çıkarması ABD''de memnuniyetle karşılanırken Rusya ve Avrupa''da tedirginlik yaratmıştı. Karara karşı olanların gerekçesi, suçlamanın Kosova konusunda olası bir barışı baltalayacağı ve müzakere kapısını kapatacağı yönündeydi. Karardan bir hafta sonra Rusya ve AB Sırplar''la anlaşmaya vardı. Avrupa''nın Savaş suçlusu ve hakkında tutuklama emri bulunan Miloseviç''le anlaşması ancak bir skandal olarak nitelenebilir ve meşruluğu tartışılabilir. Ancak Kosova konusundaki gelişmeleri insani boyuttan uzaklaştırıp stratejik bir hesaplaşmaya, daha doğrusu asıl anlamına döndürüsek bunun o kadar da garipsenmemesi gerektiği ortaya çıkar.

Avrupa''nın iki önemli atağı
Avrupa Birliği bu hafta çok önemli iki adım attı. Biri Köln''de yapılan AB Zirvesi''nde alınan kararlar, diğeri Miloseviç''le yapılan anlaşma. Bu iki adım da Amerika açısından hiç de hoşlanılacak bir durum değil ve Avrupa-Amerika çekişmesinin geldiği boyutları gözler önüne seriyor. Geçen hafta Fransa ile Almanya''nın aralarında anlaştığı, Köln''deki zirvede de resmileşen Avrupa Savunma Kimliği, Avrupa''nın önümüzdeki yüzyılda Amerika''dan sonra ikinci bir süper güç olma hesapları açısından çok ciddi bir adım. Başını Almanya ve Fransa''nın çektiği bu gelişme Avrupa güvenliği üzerinde NATO''nun, dolayısıyla Amerika''nın rolünü azaltmayı, kriz noktalarına anında müdahale edebilecek bir Avrupa gücü oluşturmayı hedefliyor. Artık Avrupa, daha doğrusu Almanya ve Fransa Amerikan koruyuculuğuna ihtiyaç duymuyor. Avrupa gücünün yetkileri ve sınırları henüz tam olarak netleşmiş değil. Ancak bu gücün NATO ile yetki çatışması yaşayacağı bir gerçek. NATO''nun 50 kuruluş yılı nedeniyle Washington''da yapılan toplantılarda ve Köln Zirvesi''nde de görüydüğü gibi Avrupa savunmasının karar mekanizmalarında tercihini Amerika''dan yana koyan Türkiye''ye yer verilmiyor. Washington''daki zirvede Amerika''nın baskısıyla Türkiye''nin dışlanması ertelenmişti.

Almanya''nın ikinci zaferi
Miloseviç''le yapılan anlaşma başından beri Amerika''nın Kosova''ya müdahalesine karşı çıkan ve bugüne kadar Yugoslavya''ya yönelik kara saldırısını engelleyen Almanya''nın ABD''ye karşı kazandığı ikinci zafer. Rusya ve Avrupa Birliği anlaşmayı Kosova sorununa bir çözüm ve zafer olarak sunarken ABD anlaşmanın havada kalacağının işaretlerini veriyor. Avrupa-Rusya ve Sırplar arasında bir danışıklı dövüş özelliği gösteren gelişmeye ABD''nin tedirginliği gizlenmiyor. Anlaşmada Sırplar''ın 48 saatte Kosova''dan çekilmesi öngörülüyor. Amerika, Kosova''dan çekilmesi için Sırplar''a 10 hafta süre tanımaya hazırlanıyor. Bu krizin daha uzun süre devam edeceğini gösteriyor. Anlaşma, çekilmeyle beraber NATO operasyonlarının durdurulmasını öngörüyor. ABD ise operasyonların durmasının şimdilik sözkonusu olmadığını açıkladı.

Avrupa-Rusya''nın geleceği
Anlaşmada yer alan çok önemli bir madde daha var: BM şemsiyesi altında uluslararası bir gücün devreye girmesi... Kosova müdahalesinin en önemli özelliği, NATO''nun uluslararası boyutta bir askeri güç, bir dünya jandarması olmasına yönelik ABD planının uygulanmasının bir başlangıcı olması ve BM''nin devreden çıkarılmasıydı. Başından beri Sırplar''ın, Rusya''nın ve Avrupa''nın sancısı da buradan kaynaklanıyor. Rahatsızlık BM Genel Sekreteri Kofi Annan tarafından da bizzat dile getirilmişti. Buraya kadar anlatılanlardan yola çıkınca, Avrupa''nın Sırplar''la anlaşması Amerika''nın stratejik hesaplarına büyük bir darbe niteliği taşıyor. Kosova''da ne tür bir sona ulaşılacağını bu tartışmaların sonucu belirleyecek. Ya anlaşma yoluna gidilecek ve Avrupa''nın dediği olmuş olacak ya da Miloseviç ekibi tasfiye edilip Yugoslavya Federasyonu parçalanacak ve ABD galip gelecek. Sonuç Rusya ile Avrupa''nın ortak geleceği üzerinde de önemli sonuçlar doğuracak. ABD başarılı olursa Avrupa ile Rusya arasında bir tampon bölge oluşacak ve Almanya ile Fransa dizginlenecek. Aksi olursa Rusya da Avrupa Birliği''ne dahil olacak ve önümüzdeki yüzyılda bir Avrupa süper gücü göreceğiz. Bu arada, ABD''nin Balkanlar üzerindeki hegemonyasını engellemeye çalışan Almanya Sırbistan dahil, Balkan ülkelerine AB''ye alınma sözü bile verdi. Bu ABD''nin Polonya, Macaristan ve Çek Cumhuriyeti''nun NATO''ya almasına verilen bir cevaptı.

.Türkiye"siz Ortadoğu barışı
00:0016/07/1999, Cuma
G: 9/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ehud Barak''ın İsrail Başbakanı olmasının üzerinden daha bir ay bile geçmeden sadece Türk-İsrail ilişkilerinde değil, Ortadoğu''daki barış sürecinde de köklü değişimleri haber veren gelişmelere şahit oluyoruz. Türkiye ile İsrail arasında kurulan ''stratejik eksen'' Barak''ın izlediği politikalara paralel olarak ciddi biçimde tartışmaya açıldı. Ortadoğu''ya yeni bir biçim vermeyi amaçlayan bu anlaşmalar, Netanyahu için en güçlü destek olmuştu. Netanyahu ve Türkiye''de devletten ziyade belirli çevrelerin şiddetle savunduğu bu ''eksen'', Barak''ın tasarladığı Ortadoğu barışı formülüne ne kadar uyuyor?

Cumhurbaşkanı Demirel''in İsrail ziyareti çok önceleri planlanmasına rağmen, İsrail Başbakanı''nın Demirel''le ancak 15 dakika görüşmesi, ABD gezisinin Demirel''in ziyaretiyle çakışması soru işaretlerine yolaçıyor. İsrail ile Suriye arasındaki yakınlaşma, resmi ağızlar tarafından yalanlansa bile Türkiye''nin Ortadoğu ile ilişkilerini derinden etkileyecek. Bütün hesaplarını İsrail üzerine yapan, Müslüman ülkelerin şiddetli tepkisini ciddiye almayan Ankara, şimdi İsrail''in Suriye, Filistin, Lübnan ve diğer Müslüman ülkelerle yakınlaşmaya dayanan bir politikayı uygulamaya sokması karşısında şaşkın.

Barak''ın formülünde Türkiye yok

Barak''ın kafasındaki Ortadoğu barışı formülünde Türkiye yer almıyor. Bu formülde, Filistin, Lübnan ve Suriye''den başlayarak Kuzey Afrika ülkelerini de içine alan bir ortadoğu barışı düşüncesi var. İsrail Başbakanı''nın her şeyin planlanacağı Amerika ziyaretinden sonra Fas''a gidecek olması, bu yeni süreçte Türkiye''nin yerini Mısır''ın alması Türkiye''nin dışarıda kalacağının işaretlerini veriyor. Türkiye''yi Müslüman ülkelerle ilişkiler konusunda bir sıçrama tahtası olarak kullanan İsrail, artık böyle bir misyona ihtiyaç duymuyor.

Türkiye''nin yerine Mısır

Türk-İsrail ekseninde Türkiye''den önce Mısır vardı. Mısır''la pazarlıklar sonuç vermeyince yerine Türkiye geçirildi. Bölgeyi yeniden dizayn etme amacı taşıyan ve küresel etkileri olacak olan bu süreçte taşlar yeniden oynuyor ve Mısır ilk baştakı rolüne dönüyor. Bunun sebebi, Suriye ve İran tehdidinin ortadan kalkması. Suriye ile barış yapılıyor. İran''a ambargo kaldırıldı. Libya Batı ile anlaştı ve yeniden Ortadoğu''ya döndü. Sudan ise İngiltere ile diyalogları yeniden kurdu. Türkiye ise İran, Suriye ve Arap ülkelerinin tepkilerini göğüslemekle kaldı. Avrupa ile zaten ilişkiler koptu. Amerika ile Kıbrıs ve Kuzey Irak''ta çok ciddi krizler yaşanacak. Türkiye başından beri Batı''nın Kuzey Irak''la ilgili planlarının önündeki en büyük engel. Eğer bu yeni süreç başarılı olursa, Türkiye Kuzey Irak''ta hiç istemediği bir durumla karşı karşıya kalacak ve yanında sadece Saddam yönetimini bulabilecek. Saddam''a bakışı belli olan bugünkü hükümet bu plan için biçilmiş kaftan. Üstelik Saddam yönetimini isteyen hiç bir Ortadoğu ülkesi de kalmadı.

Plan yürüyor, tartışılan Türkiye

Türkiye ile İsrail arasındaki ilişkilerin mimarları gelip Türkiye''yi bu halden kurtarsınlar bakalım. Türk-İsrail ekseni ilk başlarda iyi işlemişti. Yeni bir bölge tasarımıydı. Ancak Türkiye adına bu planı yürütenler Türkiye''nin konumunu iyi belirlemediler. Artık ne İsrail''de Netanyahu var ne de bu işin Türkiye''deki mimarları. Herkes yaptığı ile kaldı. Avrupa yok. İslam dünyası yok. Yakında Kıbrıs ve Kuzey Irak krizi patlayınca Amerika da olmayabilir. Ortadoğu''yu Kafkaslar ve Orta Asya''ya kadar genişletme planı yürüyor. Tartışılan plan değil, Türkiye''nin durumu.

Ankara-Tahran krizi: Neden şimdi?
00:0027/07/1999, Salı
G: 9/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran''dan Fas''a kadar Ortadoğu ve Kuzey Afrika''da İsrail merkezli baş döndürücü bir barış trafiği yaşanıyor. Bu yeni süreç, bölge barışının temelinin İsrail-Filistin merkezinden bütün Ortadoğu ve Kuzey Afrika''yı içine alan daha kapsamlı bir sürece kaydığını gösteriyor. Gelişmeler, İsrail-Filistin sorununun çözülmesi ve İsrail-Suriye düşmanlığının sona erdirilmesinin çok ötesinde uzun vadeli hesapların yapıldığının ipuçlarını veriyor. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel''in İsrail ziyaretinden sonra Mısır''a gitmesi ve bu yoğun diplomaside yer almaya çalışması, Ortadoğu''nun yeniden şekillendirilme çalışmalarının hızlandığı bir dönemde Türkiye''nin sürece bir yerden eklemlenmeye çalıştığı hissini veriyor. Bölgede taşların yerinden oynadığı bir günde Türkiye''nin İran''la derin bir kriz yaşyıyor olması bir rastlantı olabilir mi?

Ankara ve Tahran can alıcı noktalardan vuruyor
Başbakan Bülent Ecevit''in Tahran''daki öğrenci olayları devam ederken, "İran halkını bu çağdışı rejime bu kadar tahammül etmesi beklenemez" şeklindeki açıklaması İran''ı derinden etkiledi. İran''ın Türkiye''nin Piranşehir''de bir askeri kampı bombaladığını, daha sonra da Türk askerlerinin sınırı geçtiğini ve çatışma yaşandığını iddia etmesi ve iki Türk askerinin hala İran''da tutulması Türkiye ile İran arasında küçümsenmeyecek bir krizin başlangı olabilir. Tahran''ın Türkiye''ye yönelttiği suçlamalar komşu iki ülke arasında yaşanması muhtemel gerginliklerin boyutunu aşıyor. Öğrenci olaylarının doğrudan Türkiye ve ABD destekli olduğunu iddia eden Tahran, Türkiye''nin İran Azerbaycanı''na yönelik hesaplar içinde olduğunu, tutuklu bulunan 13 Mossad casusunun Türkiye üzerinde İsrail''e bilgi aktardığını iddia ediyor. Ankara''ya göre oldukça sert açıklamalar yapan Tahran, İran Azerbaycanı konusunda paronayaya varan hırçınlığını açıkça sergiliyor. Başbakan Ecevit''in, önceki gün ve dün yaptığı açıklamalarda, İran''ı Suriye''nin yerine koyması da Türkiye ile İran arasındaki ilişkilerin karekteri bakımından olağan değil. Sık sık kriz yaşayan iki ülke hiç bir zaman birbirlerini bu denli uzun vadeli hesaplar içinde olmakla suçlamamışlardı. İki taraf da birbirini en hassas olduğu noktalardan vuruyor.

Kriz neden şimdi patladı?
İki ülke arasındaki kriz neden Ortadoğu barış sürecinin hızlandırıldığı, kapsamının Filistin ve Suriye boyutlarını aşarak, bütün Ortadoğu ve Kuzey Afrika''yı içine alan, Kuzey Irak ve Kafkaslar''a kadar uzanan etkiler doğuracak kadar genişlediği bir döneme denk geldi? Cumhurbaşkanı Demirel''in İsrail ziyareti, Türkiye''nin Ortadoğu''daki yeni düzenden duyduğu bir panik havası içinde geçti. Türk-İsrail eksenli Yeni Ortadoğu Düzeni, Ehud Barak''ın Başbakan olmasıyla İsrail-Suriye-Mısır eksenine kaydı. Türkiye ise, İsrail''le yaptığı anlaşmalarla ortada kaldı. Türk-İsrail ekseninin Türkiye''deki mimarları için Netanyahu dönemi bu projenin yürümesi için en iyi dönemdi. Ancak Netanyahu seçimi kaybetti ve İsrail başbakanlığına, bölgesel çözümü Arap ülkelerine endeksleyen Barak geçti. Barak ve ona en büyük desteği veren ABD, Yeni Ortadoğu Düzeni için yine başa döndüler ve Türkiye''nin yerine başta öngörüldüğü gibi Mısır''ı yerleştirdiler. Barış için Filistin''in yerine de Suriye''yi geçirdiler.

İsrail Türkiye düşmanlığını kullanıyor
Ortadoğu barışının İsrail-Filistin anlaşmasına dayanması gerktiğini savunan tek ülke Türkiye kaldı. Bütün Ortadoğu ülkeleri şimdi bu yeni sürece övgü düzüyorlar. Türkiye, İsrail''le imzaladığı anlaşmalarla Müslüman ülkeleri karşısında bir blok olmaya zorlanmakla kalmadı, Barak''lı, Mübarek''li, Esad''lı bu yeni sürecin oturması için İsrail''in eline büyük bir koz daha verdi: Türkiye düşmanlığı. Şimdi İsrail Ortadoğu ülkelerinin Türkiye''ye yönelik öfkesini çok iyi kullanıyor. Cumhurbaşkanı Demirel''in Mısır ziyaretinde de, İsrail ziyareti gibi, Türkiye''nin yeni süreçte dışarıda kalma korkusunun verdiği panik havası hissediliyor.

Tehlikeli senaryo
Türkiye''nin Avrupa ile ilişkileri malum. Son zamanlarda ikili ilişkilerde en iyi dönemi geçirdiği ABD ile Kıbrıs ve Kuzey Irak krizleri kapıda. İsrail''e yapılan yatırımın getirdiği sonuç gözler önünde. Tam bu sırada İran''la ilişkilerin derin bir krize girmesinin sebebi ne olabilir? İran''ın içteki gerginliğin verdiği rahatsızlıkla daha bir saldırganlaştığı da bir gerçek. Ancak İran''ın Türkiye''ye, Türkiye''nin de İran''a saldırgan ifadelerle cevap vermesi yine de insanın aklına kötü senaryoları getiriyor. Şöyle ki:

Türkiye dünyayı tercihe mi zorlayacak?
Ortadoğu''da, devletlerin çatışması esasına dayanan düzenden işbirliğine dayalı bir düzene geçildiği ve bu projenin iki önemli düşmanı Suriye ve İran''ın da yavaş yavaş "yola geldiği" bir dönemde, yeni bir İran düşmanlığı hesapları mı yapılıyor? Bu kapsamlı barış projesinden istediği payı alamayan, üstelik Kuzey Irak gibi çok hassas olduğu bir bölgede kendi inisiyatifi dışında gelişmeler olacağını farkeden Türkiye, Araplar''ı ve Batı''yı yeni bir tercihe mi zorlamak istiyor? Ankara İran''ı hasım durumuna düşürerek Tahran''ın Araplar''la hızla gelişen ilişkilerini yeniden gergin bir döneme mi sokmak istiyor? NATO''nun öncü kolu Türkiye böyle bir krizde İsrail ve Batı''nın, İran tedirginliğini hala içinde barındıran Arap kamuoyunun Türkiye''yi tercih edeceğini, böylece hem Kuzey Irak planlarını erteleneceğini hem de Türkiye ile Ortadoğu''nun yeniden birbirine yakınlaşacağını mı düşünüyor? ABD''nin Kafkaslar ve Orta Asya''da İran''la işbirliği yapacağı sinyallerinin alındığı bir dönemde Türkiye, İran''ı ABD''nin gözünde yeniden "düşman ülke" statüsüne mi sokmak istiyor? ABD dış politikasında İran''ın, Kafkaslar ve Orta Asya''da dışlanmasına dayalı politikalar dayatan "şahinlerin" yerini İran''la işbirliğini isteyenlere terketmesinden korkularak, şahinler yeniden harekete mi geçirilmek isteniyor?

Büyük risk
Bunlar sadece akla gelen sorular. Birileri bölgede yeni bir macera peşinde koşuyor. Kimse Türkiye''nin böyle bir riski üslenmesini kabul edemez. Ankara''daki yeni yapı bu hesabı yapanlar için biçilmiş kaftan. Otoriterleşmenin getirdiği içe kapanıklılığı aşmanın ve kamuoyunu kontrol altında tutmanın yolu ülkeyi yeni bir maceraya sokmak değil, küresel eğilimlere göre dış politika belirlemektir. Dış politikada atılan adımlara yönelik eleştirileri de devlet-millet düşmanlığı ile karıştırmamaktır.

Suriye, Kuzey Irak ve Kıbrıs"a dikkat
00:007/08/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Abdullah Öcalan''ın PKK''ya silah bırakma ve sınır dışına çekilme talimatı vermesi, PKK Başkanlık Konseyi''nin bu karara kayıtsız şartsız uyacağını açıklaması önümüzdeki günlerde Türkiye''nin hem içinde hem de sınırlarının hemen yakınında çarpıcı gelişmelerin olacağını habercisi. Öcalan''ın çağrısı bugüne kadar yaptığı ateşkes çağrılarının çok ötesinde örgütün tarihinde bir dönüm noktası niteliğinde. Çağrı, örgütün silahlı mücadele tarihine bir nokta koyuyor. Bundan sonrası bilinen anlamıyla ''siyasallaşma" süreci ya da bölgesel pazarlıkların hızlandığı anlamına geliyor.

Yeni süreç
Hem Öcalan''ın çağrısı hem de örgütün buna bütün boyutlarıyla uyacağını açıklaması, PKK açısından tarihi bir dönüm noktası olduğu gibi Türkiye açısından da tarihi bir dönüm noktasıdır. Türkiye açısından, sorunun ''askeri boyutu'' böylece ortadan kalkmış oldu. Örgüte karşı askeri anlamda zafer kazandığını dünyaya deklare eden Türkiye, bölgeye yönelik reformlarla toplumsal huzuru tesise yönelik yatırımlara girişme eğiliminde. Ancak son gelişmeler, Türkiye''nin kendi iradesiyle ortaya koyduğu bir stratejiden ziyade, Fas''tan Kafkaslar''a kadar hızlı bir değişimin yaşandığı Ortadoğu''daki yeni pazarlıkların içinde olduğu çok boyutlu bir denklemin yansımaları gibi. Artık Türkiye''nin Güneydoğusu''nda akan kanın yerini Türkiye''nin ve Kürtler''in taraf olduğu uluslararası boyutta yeni bir tartışma süreci alıyor. Öcalan''ın çağrısı, PKK''nın bittiği anlamına gelmiyor. Aksine örgüt bundan sonra Türkiye ile bir ''taraf'' olarak'' müzakerelere başlama şansını ele geçirmiş oluyor. Türkiye''de ''devlet'' bir taraftan resmi söylemiyle bunu kolay kolay kabul etmez görünüyor diğer taraftan kamuoyu oluşturmaya çalışıyor. Cumhurbaşkanı Demirel''in Saraybosna ziyaretinden dönerken sarfettiği sözler Türkiye''de de dünyada da aynı yansımayı buldu. Dünya basını Demirel''in sözlerini alıntılayarak, "Türkiye''de Öcalan''ın idamının karşısında güçlü bir kamuoyu oluştuğunu" yazdı. Öcalan''ın çağrısının ardından yapılan yorumlarda ise Türkiye''nin uzlaşma arayışlarına gireceği iddia edildi.

Çağrı, ABD ve AB''de karşılık bulacak
Silahları bırakmış bir PKK''nın siyasal talepleri hem Avrupa''da hem de Amerika''da doğrudan karşılık bulacak. Amerika''nın bugüne kadar PKK''ya yüz vermemesinin gerekçesi terör kelimesiyle özetlenyordu. ''Terör''ün bittiği bir atmosferde Washington''ın bu gerekçesi de ortadan kalkacak. Öcalan''ın ABD''ye bu yönde göndermeler yapması dikkat çekici. İngiltere zaten Amerika ile hemen hemen aynı politikaya sahip ve tavırları da yine aynı olacak. O da PKK''ya terör yüzünden itiraz ediyordu. Silahlı bir PKK''ya bile destek veren Avrupa için ise artık tek muhatap Türkiye. Avrupa Birliği bundan sonraki ilk adımın Ankara tarafından atılması için baskı yapacak. Türkiye''de ABD ve Avrupa''dan gelecek taleplerin karşılık bulacağı bir atmosfer oluştuğu kanaati yaygın. Türkiye''yi Avrupa''dan dışlayan Almanya Helsinki''de yapılacak AB Zirvesi''nde Türkiye''nin aday ülke yapılması için mücadele ediyor. Bu yeni Başbakan Schröder''den kaynaklanan bir gelişme olamaz. Almanya gibi ciddi bir ülkede iktidarlarla devlet politikası değişmez. Türkiye ile yine PKK yüzünden kanlı bıçaklı olan İtalya Türkiye''nin AB üyeliğini destekleyeceğini açıkladı. Yunanistan''ın AB''de Türkiye aleyhine sık sık kullandığı vetolarının önleneceği Türkiye''ye taahhüt ediliyor. Türkiye muhtemelen Helsinki Zirvesi''nde AB''ya aday ülke ilan edilecek. Ne değişti de Avrupa ile buzlar çözülmeye başladı?

Suriye ve Kuzey Irak
Ehud Barak''ın İsrail Başbakanı olmasından sonra Ortadoğu''daki gelişmeler dikkatle takip edilmeli ve Suriye, Kuzey Irak ve Kıbrıs mercek altına alınmalı. Barak''ın göreve başlamasıyla Ortadoğu''da taşlar yerinden oynamaya, Kuzey Afrika''dan Suriye ve İran''a kadar barış rüzgarı esmeye başladı. Filistinliler bir kenara atıldı ve bütün hesaplar Suriye üzerine yapılmaya başlandı. Türkiye-İsrail arasında yapılan ve bölgeye bir nizam vermeyi amaçlayan eksen sarsıldı. Cumhurbaşkanı Demirel''in İsrail ve Mısır ziyareti bir anlamda panik havasında geçti. Stratejik avantajlarının bir kısmının Suriye''ye kaydığı endişesine kapılan Türkiye, garanti istedi. İsrail''le barışmış bir Suriye''nin dikkatlerini Kuzey''e yoğunlaştırmasından ve ABD''nin Türkiye''ye biçtiği misyonu bir anlamda üslenmesinden korkuluyor. Böyle bir durumda Türkiye''nin bazı tavizlere açık olduğu dikkatlerden kaçmamalı. ABD''nin Kuzey Irak''ta bir Kürt devleti kurma planlarının önündeki en büyük engel bugüne kadar Türkiye oldu. Türkiye bunun için Kürt grupların barışmasını hiç bir zaman istemedi. Bölgede kurulacak bir Kürt devleti kısa vadede sorunu Kuzey Irak''a yoğunlaştırsa ve Türkiye''nin üzerindeki ağırlığı kaldırsa da, uzun vadede Kürt sorununu sadece ertelemek anlamı taşıyor. Bugünkü gelinen noktada Türkiye ile Kuzey Irak konusunda bir uzlaşmaya varıldığı sonucu da çıkarılabilir. Ancak nasıl bir formül benimsendiği şimdilik bilinmiyor. ABD''nin Barzani ve Talabani grupları arasında anlaşma sağlandığına dair son açıklaması ve bugünlerde Irak''ta oluşabilecek gelişmeler not edilmeli.

NATO adası Kıbrıs
ABD''nin son günlerde Türkiye''nin keyfini kaçırdığı bir diğer nokta Kıbrıs konusu. G-8 zirvesinde alınan kararlar ve bu kararlar doğrultusunda BM''nin yönlendirilmesi Türkiye''yi oldukça rahatsız etti. Amerika''nın Kıbrıs üzerine bu kadar yoğunlaşması sadece Türk-Yunan sorunuyla bağlantılı bir durum değil. NATO''nun genişlemesi perpektifinden de olaya bakıldığında, Ortadoğu''ya yönelik hesaplarla bir bütünlük arzettiği ortaya çıkıyor. NATO bir dünya gücü olarak Doğu Avrupa, Kafkaslar ve Orta Asya''ya yerleşirken bir taraftan da Ortadoğu''ya açılıyor. Kıbrıs''ın bir NATO üssü olarak kullanılması, hem Ortadoğu''nun denetlenmesi hem de Ortadoğu ve Hazar enerji kaynaklarının kontrol altında tutulması açısından çok önemli. Bunun için Kıbrıs sorunu bir an önce çözülecek. Çözüm formülü Türkiye''nin de Yunanistan''ın da kabullenebileceği bir şekilde olması gerekir ancak büyük güçler için bu o kadar da önemli değil. Önemli olan Amerika ve Avrupa dengesinin Ada üzerinde de sağlanması.

Dayatma mı, pazarlık mı?
PKK''nın en güçlü olduğu dönemlerde şiddetle örgütün üzerine giden ve dünyanın onca baskısına rağmen pazarlık ya da uzlaşma kelimelerini ifade edenleri hain ilan eden Türkiye, PKK''nın askeri anlamda bittiği ve zaferin ilan edildiği bir dönemde büyük güçlerle Kürt sorununu pazarlık konusu yapar mı? Ayrıca, Kürt sorunu konusunda, Kuzey Irak''ta, Kıbrıs''ta ve Suriye ekseninde ve gelişen Ortadoğu barışında Türkiye''ye bir dayatma ile mi karşı karşıya yoksa Yeni Ortadoğu Düzeni kapsamında pazarlıklar mı sözkonusu? Her ikisi de olabilir. Ayrıca Suriye, Kuzey Irak, Kıbrıs ve PKK konusunda Türkiye''de oluşan olumlu hava birbirinden bağımsız gelişmeler değil. Türkiye''nin bir dayatmadan ziyade Fas''tan Hazar''a kadar bütün bölgeyi içine alan Yeni Ortadoğu denkleminde konumunu güçlendirme çabası içinde olduğu ihtimali daha güçlü. Ortadoğu ve Hazar enerji kaynaklarını kontrol edecek, bölgede devletlerin çatışmadan ziyade uzlaşması esasına dayanan, uzlaşmayanların dışlanacağı bu yeni projede haritaların değişmesi bile sözkonusu. Irak''taki bir yönetim değişikliği veya Irak''ın bölünmesi Kürt devleti''ne izin vermeyen Türkiye, İran ve Suriye''nin önceliklerini değiştirebilir.

.Türkiye"deki Rus cephesi
00:0014/08/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Çeçenistan''dan sonra Dağıstan''da da başlayan özgürlük hareketi dağılma süreci devam eden Rusya''nın iç yapısında ve Kafkasya''da derin sarsıntılara yolaçma potansiyeli taşıyor. Ağır bir hezimetten sonra Çeçenistan''ın bağımsızlığını fiilen kabullenmek zorunda kalan Rusya, Dağıstan''ı da aynı şekilde kaybedecek gibi görünüyor. Bir haftadır şiddetli çatışmaların yaşandığı bölgede direniş belki kısa bir dönem içinde kırılabilir. Ancak uzun vadede Rusya''nın bölgedeki kontrolü hiçbir zaman eski haline dönemeyecek ve direniş her geçen gün daha da güçlenecek.

Rusya için Dağıstan Çeçenistan''dan çok daha önemli bir bölge. Hazar enerji kaynakları, boru hatları, Rusya''nın Hazar Deniz''inin statüsü üzerindeki etkisi, Rusya''nın güneyle ilişkisi açılarından bakıldığında Dağıstan''ın, Moskova''nın hayat damarladrından biri olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Aynı şekilde bu yeni durum, NATO''nun bölgeye ve Orta Asya''ya yönelik hesaplarını ve Türkiye-İran ve Rusya arasındaki tarihi rekabeti de derinden etkileyecek.

Büyük oyun
Soğuk Savaş sonrası uygulamaya konulan küresel projeler için büyük güçlerin bölge ülkelerini de kamplara bölerek sürdürdüğü başdöndürücü bir savaşa sahne oluyor Kafkasya. Her an dengelerin değişebildiği, yeni oyunların sahneye konduğu böylesine kaygan bir zeminde en azılı düşmanların çıkar ilişkisi içine girmesi, dostların karşı kamplarda yeralması anormal değil. Önemli olan aktörlerin elde edecekleri sonuç. Dolayısıyla herkes bölgede pay kapmaya, etkili bir güç olmaya ve yeni dünya sisteminin şekillenmesinde çok önemli bir köşe taşı olan Kafkasya''da söz sahibi olmaya çalışıyor. Gelişmelere bu perspektiften bakanlar önyargılarını terkedip bölgedeki her güçle işbirliği yapmanın yollarını arıyor.

Rus ağzı
Ancak Türkiye''deki bazı kalemler Dağıstan''daki direnişin başladığı günden bu yana, tam anlamıyla bir Rus ağzı kullanarak hem devleti hem de Türkiye kamuoyunu bölgedeki gelişmelerden uzak tutmaya çalışıyor. Savaşın başlamasından bu yana gazetelerde yeralan konuya ilişkin yorumların hemen hepsi, Dağıstan''daki gelişmeyi bir ''terör hareketi'' olarak nitelendirdi ve mahkum etti. Rusya ve küresel güçler için olduğu kadar Türkiye için de tarihi fırsatlar yaratabilecek olan bu gelişmeyi küçümseyen, Rusya''yı kırmamayı salık veren, Yeltsin senaryoları üreterek gelişmeleri Rusya''nın iç politikadaki çekişmelerine indirgeyen bu kesimler, Çeçenistan''daki şanlı direniş başladığında da aynı tavrı sergilemişlerdi. O zaman da üzerine basa basa Çeçen direnişinin Rusya''nın iç meselesi olduğunu söylemişler, onlara ''terörist'' sıfatını yakıştırmışlardı. Halkımız ise gereken desteği vermekte tereddüt bile etmedi.

Direnişe destek
Ama şimdi Çeçenistan, petrol boru hatları üzerinde ve Kafkasya''ya yönelik hesaplarda vazgeçilmez bir güç. Bugün Çeçenistan''ın Türkiye''ye olan ihtiyacından çok Türkiye''nin Çeçenistan''a ihtiyacı var. Türkiye Çeçenistan konusunda düştüğü hataya şeniden düşmemeli. Kafkas Müslümanları hem özgürlük hem de Rusya''nın elinde olan stratejik imtiyazların kendi ellerine geçmesi için direniyorlar. Hazar''ı Karadeniz''e bağlayan bir kuşak her açıdan Türkiye''nin menfaatinedir. Türkiye''nin küçümsediği bu güçler çok ciddi projeleri adım adım uyguluyorlar ve uluslararası pazarlıklarda yerlerini alıyorlar. Madem destek olmuyorsunuz hiç değilse rahatsızlık vermeyin. En azından Anadolu insanının gönlünü karartmayın.

Yağmur Atsız''ın ''geyiği''
Türkiye''de bölgedeki gelişmeleri Yağmur Atsız''ın dünkü Milliyet''te yazdığı pencereden bakmayan insanların da olduğunu biliyoruz. Onurlu Kafkas insanını en doğal haklarını elde etmek için verdikleri mücadelerinde birer profesyonel katil olarak damgalayan bu zihin yapısı iç karartmaktan başka bir işe yaramaz. Rusya, Kafkasya''da ve Orta Asya''da çıkarlarına zarar veren her güç için Vahhabi sıfatını kullanıyor. Türkiye''deki bazı çevreler de nedense bu sıfatı çok benimsediler ve sürekli gündemde tutuyorlar. Katı Hanefi olan Orta Asya''daki Müslümanlara bile Vahhabi diyerek, Türkiye kamuoyunda olumsuz bir imaj çizmeye çalışıyorlar. Sanırsınız Ortadoğu''dan gelen üç beş kişi bütün Asya''nın kaderini elinde tutuyor. Sanırsınız Kafkaslar ve Orta Asya''daki herkes mezhebini değiştirip Vahhabi olmuş ve Suudi Arabistan''ın hizmetine girmiş. Sanırsınız S. Arabistan Amerika ve Batı''dan önce bölgeye girmiş ve Kafkasya ve Orta Asya''yı işgal etmiş. Diğer yorumlar da Atsız''ın ''geyiği''nden farklı değil. Sanki Türkiye''nin önünü kapatıp Rusya''nın çıkarlarının zedelenmemesi için çalışıyorlar. Yazık..!

.Kıbrıs için kritik dönem
00:0017/09/1999, Cuma
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye ile Yunanistan ve AB arasında son günlerde yaşanan dostluk gösterileri kamuoyunu gözlerini kamaştırıyor. Bir Yunan aşkıdır aldı başını gidiyor. İnsanın içinden "Türkiye ile Yunanistan bir fedrasyon altında birleşsin" demek geliyor. Böylece ne Kıbrıs sorunu kalır, ne AB ile ilişkilerdeki kriz, ne kıta sahanlığı, ne Kardak, ne de ''resmi düşman'' gibi sorunlar!

Başımızı döndüren, gözlerimizi karartan bu duygusal hava, Türkiye ile AB ve Amerika arasında sürdürülen Kıbrıs ve AB''ye üyelik pazarlıklarına dikkat çekmemizi bile engelliyor. Romantik bir havaya büründürülen gelişmelerin arkasından gelecek gerçekler sanki bir sis perdesinin arkasında özellikle gizleniyor. Oysa Türkiye-AB ilişkileri ve Kıbrıs konusunda çok ciddi adımlar atılıyor ve bu adımların hapsi Kıbrıs üzerinde pazarlığa dönüşüyor.

''Egemen Kıbrıs'' tezi rafa kaldırıldı
Ankara, Türkiye''nin Avrupa ile geleceği üzerinde birinci dereceden etkili olan Kıbrıs konususunda çok ciddi bir yumuşama dönemine girdi. Önceki akşam Çankaya''da yapılan ve Türkiye ve KKTC''nin en üst düzeyde temsilcilerinin katıldığı Kıbrıs zirvesinde alınan kararlar, Türkiye''nin resmi Kıbrıs tezinde radikal bir dönüşe işaret ediyor.

Önceki gün alınan kararlarla Ankara, bugüne kadar savunduğu ''egemen Kıbrıs'' tezini rafa kaldırıldı. Her ne kadar kararlarda ''devlet'' sözüne vurgular yapıldıysa da, ABD''nin önerdiği ''üç çatılı yapı'' formülünün kabul edildiği açıkça ilan edildi.

''Egemenlik'' ve ''eşitlik''
Buna göre KKTC ve Güney Kıbrıs iki ayrı yapı olarak kabul edilecek ve bunların üzerinde yeni bir anayasa ile dış ilişkileri yürütecek üçüncü bir ''çatı'' ihdas edilecek. Yani ''eşit statü''yü öngören bir kabul sözkonusu. Oysa ''egemen'' kavramı ile ''eşit'' kavramı arasında büyük bir fark var.

Türkiye de KKTC de ''egemenlik'' kavramını bir daha dile getiremeyecek. Bu durumda Türkiye, bağımsız KKTC devletinden, Rumlar''ın AB''ye üyeliğine karşı geliştirilen KKTC''nin Türkiye ile ekonomik ve siyasi entegrasyonu politikasından da vazgeçmiş sayılıyor. Gerçi Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel Türkiye''nin öteden beri savunduğu tezlerden geri adım atmayacağını kayda geçirdi ancak bunun ne kadar doğru olduğu tartışılır. Çankaya Zirvesi''nde alınan kararlar resmi tez olarak Başbakan Ecevit''in Amerika ziyaretinde esas alınacak.

Kıbrıs tavizi Helsinki''ye yetiştirilecek
Türkiye''nin Avrupa Birliği ile ilişkilerinin de Yunanistan ile ilişkilerinin de düğüm noktasını Kbırıs konusu oluşturuyor. Zaten AB''nin Türkiye''ye yönelik olumsuz tavrının en önemli gerekçesini Türkiye''nin Kıbrıs konusunda sürdürdüğü tavizsiz tutumu oluşturuyordu. Bu kriz ABD''nin marifetiyle büyük oranda aşılacak ve Helsinki''de yapılacak AB Zirvesi''ne yetiştirilecek. Zirvede Türkiye''nin adaylığının ilan edilmesi buna bağlı. Yani Ecevit''in ABD ziyaretinde taşlar yerine oturacak.

Kıbrıs''tan sonra özgürlükler
Kıbrıs''tan sonra AB üyeliği önündeki ikinci engel demokratikleşme, özgürlükler, insan hakları ve azınlık hakları gibi daha önce Türkiye''nin reddettiği ölçütlerdir. Türkiye bu alanlarda Kıbrıs''tan daha önce adımlar atmaya başlamıştı. ''Depremlerle gelen dostluk'' süreci aslında Başbakan Bülent Ecevit''in Almanya Başbakanı Schröder''e yazdığı mektupla başladı. Lüksemburg zirvesinde Türkiye''yi hayal kırıklığına uğratan Almanya''nın Başbakanı''na gönderilen mektupta, Türkiye''nin AB kriterlerini esas alacak reformlar yapılacağı belirtilde ve bunun için Türkiye''ye bir program önerilmesi istendi. Mesela tahkim yasası bu açıdan atılmış önemli bir adım oldu.

Ankara böylece, Türkiye''nin AB yolundaki en önemli engellerinden biri olan "Kopenhag Kriterleri''ne" uyum konusunda inandırıcı adımlar atmaya niyetli olduğunu gösterdi. Bu süreç devam ederse önümüzdeki günlerde Kürt sorunu ve demokratikleşme alanında önemli adımların atılacağını umabiliriz.

Sonu gelmeyecek savaşlar
00:0025/09/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

BM Genel Sekreteri Kofi Annan''ın örgütün 54. Genel Kurulu''nu açarken yaptığı konuşmada, insani amaçlı uluslararası müdahalelerin ne kadar meşru ve gerekli olduğuna dair sözleri, Batı kamuoyunda yoğun bir tartışma başlattı. Türk basınının Ecevit''in ABD ziyareti, Türk-Yunan yakınlaşması ve Kıbrıs''tan fırsat bulup yansıtamadığı tartışmalarda, kendini ''Batı Klübü''nde gören ülkelerin bile başını ağrıtacak gelişmeler ele alınıyor. Annan, artık hiç bir devletin ulusal sınırlar veya ulusal egemenlik kavramlarının arkasına sığınarak halkına zulüm yapamayacağını, bu gibi durumlara doğrudan müdahale edileceğini ve edilmesi gerektiğini söyledi.

Dünyaya nizam veriyorlar
İnsani gerekçeler ileri sürülerek egemen devletlere yönelik askeri müdahaleler, NATO''nun yeni statüsü ve genişleme stratejisinin kabulüyle başladı. Kosova ile başlayan yeni süreç, Doğu Timor''la devam ediyor. Kosova''da BM''yi bile devre dışı bırakan güçler, uluslararası terimlerin içini boşaltarak, ulusal devlet, milli egemenlik, ülkelerin eşitliği, içişlerine karışmama gibi birçok ilkeyi tanımayacaklarını ilan etmişlerdi. Soğuk Savaş''tan sonra oluşturulmaya çalışılan yeni dünya sistemi, küresel düzeyde bir çok çalkantılara sebep olacak. Sistemin tasfiye edeceği ülkelerdeki etnik sorunlar teker teker gündeme getirilerek çatışmalar çıkarılacak ve ''uluslararası insani müdahaleler'' yapılacak. Bugün Ortadoğu''daki eksen kaymaları, Kafkaslar ve Orta Asya''da kanlı çatışmalar, Balkanlar ve Doğu Avrupa''daki ince hesaplar, Pasifik''te Çin''i kontrol etmeye yönelik projeler ve küresel bir müdahale gücüne dönüştürülen NATO''nun Ortadoğu ve Orta Asya''ya doğru genişlemesi, taşlar yerine oturana kadar bir çok ülkenin haritasının değişeceğini ve kanlı etnik kavgaların alevleneceğini haber veriyor.

Vatansever ve terörist
Dünya kamuoyu iki şeye inandırıldı: Birincisi, bu müdahaleler insani amaçlıydı. İkincisi, dünyanın neresinde olursa olsun sistem dışında kalan herkes, her grup teröristti. Bağımsızlık için savaşan gruplar İslami bir niteliğe sahipse terörist olarak ilan edilir ve uluslararası koruma bir tarafa, şiddetle üzerine gidilir. Çeçenistan ve Dağıstan halkının Doğu Timor''dan farkı ne? Doğu Timor''u kurtarmak için dünya seferber olurken, Kafkaslar''daki direnişçiler uluslararası terörist olarak ilan edildi. Bugün terörist olarak nitelenen kişi ve grupların hemen hepsi Müslümandır ve İslami talepleri vardır. BM''nin 54. Genel Kurulu''nda da resmileşen bu süreç, dünyayı önü alınmaz savaşlara sürükleyebilir. "Etnik grupların birarada yaşamasının imkansızlığı"na dair oluşturulan kanaat, daha bir çok ülkenin tek kutuplu dünya sistemine kurban edileceğini, doğrudan Batı''nın askeri gücü ile karşılaşacağını gösteriyor.

Kıbrıs"ın geleceği NATO"ya bağlı
00:0029/09/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Ecevit''in ABD ziyareti''nin en önemli gündem maddesinin Kıbrıs olduğu bir gerçek. Avrupa ve ABD, Ada''nın statüsünün netleşmesi için Atina''ya ve Ankara''ya ikili bir baskı uyguluyor. Çözüm formülleri değişecek ancak değişmeyecek olan tek bir şey var: Anlaşma formülünün Ankara''yı da Atina''yı da rahatsız etmeyecek olması konusunda ABD ile AB''nin kararlılığı.

Peki Kıbrıs sorunu neden bir an önce çözülmek zorunda? Şimdiye kadar neden bu kadar acele edilmemişti? Kıbrıs Türkiye''nin AB ile ilişkilerinin geleceğinde anahtar bir rol oynayacağı gibi, Ankara ile Atina arasındaki sorunların çözülüp çözülemeyeceğini de belirleyecek. Bunlar doğru. Ancak Batı''nın Kıbrıs konusunu bir an önce çözme ısrarı sadece bunlardan kaynaklanmıyor. Ada''nın NATO için ne anlam ifade ettiğine bakarsak, çözüm için bunca ısrarın ve aceleciliğin sebebini anlarız. ABD''nin önceliği Türkiye''nin AB''ye girmesinden ziyade, genişleyen NATO''nun Ortadoğu''yu kontrol altına almasıdır. Kıbrıs''ın çözümü de buna göre şekillenecektir.

Doğu Akdeniz''i Kıbrıs denetleyecek
Kuruluşunun 50. yılında Avrupa güvenliği konseptini aşan NATO, dünya çapında bir müdahale gücüne, ''Amerikan Dünyası''nın silahlı koluna dönüştürüldü. Önce Karadeniz''in kuzeyinden Kafkaslar''a uzanan ittifak, oradan Orta Asya''ya yayıldı ve bu bölgede Rusya ve Çin ile çatışıyor. Atlantik İttifakı, Avrasya merkezli yayılmasına devam ederken, bir taraftan da Ortadoğu''ya açılıyor. Çünkü ''yeni sistem'' Ortadoğu''yu Avrasya ile birleştiriyor ve bir ''Amerikan Ortadoğusu'' oluşturuyor. Yani, Ortadoğu''nun enerji kaynakları ile Hazar çevresi enerji kaynakları için ortak bir denetim mekanizması kurmanın hesapları yapılıyor. İşte burada, Doğu Akdeniz''in denetimi Kıbrıs''tan geçiyor. Ortadoğu barışını, İsrail-Filistin ekseninden İsrail-Suriye eksenine oturtan güç, Kıbrıs''ın çok önemli stratejik avantajını NATO''nun hizmetine sunacak. Böylece hem Suriye, hem Irak, hem de İran denetim altında tutulacak. Türkiye, İsrail ve Ürdün''ün eli daha da güçlenecek. Eğer Suriye kendisine uzatılan son şansı kullanıp İsrail''le barış yapmazsa, o da denetlenmesi gereken ülkelerden biri olacak.

Ankara ve Atina direnemez
Kıbrıs sorununun çözümü Türk-AB ilişkilerinin geleceğini belirleyecek, doğru. Ancak NATO''nun yayılma stratejisine bakılırsa, Türk-AB ilişkilerinin NATO''nun menfaatlerine göre ikinci planda kalacağı görülecektir. NATO üssü bir Kıbrıs için Türk-AB ilişkileri de yoluna girer, Türk-Yunan ilişkilerinde de yumuşama sağlanır. Ankara ve Atina''nın, Kıbrıs sorununun çözümü yolunda inanılmaz esneklikler göstereceğine şahit olacağız. Avrupa''nın Lüksemburg zirvesinde alınan kararlardan çarkedip Türkiye''nin kapısına dayanmasının, Yunanistan''ın Helsinki zirvesinde veto hakkını Türkiye''ye karşı kullanmayacağını açıklamasının ve Türk-Yunan halkları arasında oluşturulan inanılmaz dostluk havasının arkasında hep bu planlar yatıyor.

Türkiye taviz mi verecek?
AB''nin Türkiye''ye yönelik tavır değişikliği, AB ile ABD''nin Kıbrıs konusunda anlaşmış olmalarından kaynaklanıyor. Yani NATO üssü Kıbrıs için Türk-Yunan anlaşmasından önce ABD ile AB''nin anlaşmış olması gerekiyordu. Türk tarafı da dahil, Kıbrıs AB''ye üye olacak. Ada Avrupa sınırları içine girerken Türkiye için artık modası geçmiş olan bir üyelik ihdas edilecek. Türkiye''nin önüne konulacak uzun yolun sonuna gelindiğinde ise, Balkanlar''dan Doğu Avrupa''ya bölgede AB üyesi olmayan ülkenin kalmamış olacağını göreceğiz. Yani üye olmak bir ayrıcalık olmaktan çıkacak. Zaten AB''ye üyelik artık Türkiye için bir dava olmaktan da çıkmış durumda. Pek Türkiye zararlı mı çıkacak? Hayır. Türkiye''nin geleceği Avrupa''dan ziyade Ortadoğu-Kafkaslar ve Orta Asya ekseninde şekilleniyor. Türkiye, ''tek süper güç'' olan ABD ile, dolayısıyla NATO ile ortak bir geleceğe doğru yelken açmış durumda.

Kafkaslar"dan sonra Orta Asya
00:002/10/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Ecevit''in ABD ziyareti üzerindeki tartışmalara odaklanan Türkiye, hemen yanıbaşındaki Kafkaslar ve Orta Asya''nın merkezindeki sıcak gelişmeleri ne kadar takip ediyor? Perşembe günü Çeçenistan topraklarını yeniden işgale başlayan Rusya''nın girişimi bütün dünyada çılgınlık ve umutsuz bir gösteri olarak nitelenirken, Özbekistan-Tacikistan-Kırgızistan arasındaki bölgede hareketli günler yaşanıyor.

Özbekistan Devlet Başkanı İslam Kerimov''u devirmek için resmen savaş ilan eden Özbek İslami muhalefeti, Özbekistan topraklarına doğru harekete geçti. Muhalif birliklerin Haydarhan''a kadar ilerlediği ve Kerimov''un çok zor durumda olduğu belirtiliyor. Muhalif güçler son olarak Kerimov''dan, 16 Şubat''ta Taşkent''te meydana gelen bombalamalardan sonra hapislere doldurduğu 50 binden fazla kişiyi serbest bırakmasını istedi. Kerimov ise Salı günü 700 siyasi tutukluyu, bir daha kendisine karşı gelmeyecekleri şartıyla, serbest bıraktı. Serbest bırakılanlar arasında 1992''den beri hapiste olan Fergana müftüsü ile 1993''ten beri hapiste olan Namangan müftüsü de bulunuyor.

Kerimov paniğe kapıldı
Tacikistan ve Afganistan''dan silemediği, Kırgızistan''daki çatışmalarda da yokedemediği muhalefetin ilerleyişi karşısında paniğe kapılan Kerimov, bir taraftan daha sert tedbirler almaları için bölge ülkelerine baskı yapıyor diğer taraftan Rusya ve Çin''den askeri yardımlarını artırmasını istiyor. Tacikistan İslami haretketi ile birlikte hareket eden Özbek İslami muhalefeti, Tacik Müslümanlar''ın İmamali Rahmanov yönetimi ile anlaşmaları ve iktidarı paylaşmalarından sonra bu ülkede sıkıntılı günler geçirdi. Kerimov''un Tacik yönetimi üzerinde kurduğu baskılar sonuç verdi ve Özbekler''in bölgeyi terketmeleri istendi. Yönetimdeki Tacik Müslümanlar da bu baskıya direnemediler ve Özbekler''den silahlarını teslim etmelerini istediler. Bunu reddeden Özbekler, Kırgızistan topraklarına girip 4 köyü işgal ederek kendilerine üs haline getirdiler. Olayın seyri bundan sonra değişti. Kırgız topraklarındaki Özbekler''e karşı bütün bölge ülkeleri harekete geçti. Rusya ve Çin ise bu ülkelere yoğun askeri destek sağladı.

Paralı asker toplanıyor
Günlerdir süren çatışmalardan Kırgız ordusu başarı ile çıkamadı. Kırgızistan ve Özbekistan resmen Moskova''dan askeri destek istediler. Son olarak Kerimov''un Kırgızistan Devlet Başkanı Asgar Akayev''e sert ifadelerin yeraldığı bir mektup gönderdiği, onu başarısızlıkla suçladığı, bir anlamda tahrik ettiği söyleniyor. Akayev üzerindeki Özbek ve Rus baskısı her geçen gün daha da şiddetleniyor. Özbek muhalefet kaynakları, askerlerin muhalif güçlere karşı hiç bir başarı sağlayamadığını, Rusya ve Kore''den paralı asker toplandığını ve bölgeye gönderildiğini söylüyorlar. Ortalama maaşın 4 dolar olduğu Özbekistan''da her paralı askere 320 dolar veriliyor.

Sovyet kadroları endişeli
Orta Asya''da her geçen gün daha da güçlenen muhalif hareketler, eski Sovyet kadrolarını ciddi bir şekilde korkutuyor. Her evden en az bir kişinin hapiste olduğu ve Kerimov''un baskılarının dayanılmaz noktalara ulaştığı Özbekistan''da, halkın muhaliflere destek vermesi, bölgede yepyeni bir süreç başlatabilir. Özbekistan''da yaşanacak bir değişim dalga dalga bütün bölgelere yayılma potansiyeli taşıyor. Doğu Türkistan''dan Kafkaslar''a kadar Orta Asya''yı çok sıcak günler bekliyor. Rusya ve Çin bu ülkelerin yönetimleri üzerinde yoğun bir baskı uyguluyor ve muhalif grupların yokedilmesi için her türlü yola başvuruyor. Türki Cumhuriyetler''de iktidarı elinde tutan eski Sovyet kadroları ile Rusya Federasyonu''nun akibeti birbirine benziyor. Her ikisi de bir geçiş dönemi özelliği gösteriyor ve her ikisi de taşlar yerine oturana kadar ancak ayakta kalabilecek gibi görünüyor.

.

.Amerikan dış politikası ve İslam düşmanlığı
00:006/10/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Soğuk Savaş döneminin sona ermesi ABD dış politikasında derin dönüşümlere yolaçtı. Tek süper güç olarak dünyanın her bölgesine müdahale etme gücünü eline geçiren ABD ile Avrupa arasındaki ilişkiler daha hassas bir döneme girdi. Almanya belirgin bir şekilde öne çıktı. BM''nin yerine G-8''ler dünyanın karar mekanizması haline geldi. İslam dünyasında cok ciddi hareketlenmeler başladı. Ekonomi ABD dış politikasının en önemli unsuru oldu ve ABD büyükelçileri birer ticari ataşe gibi çalışmaya başladılar. Ancak ABD dış politikasındaki en dramatik dönüşüm İslam''a bakış açısında yaşandı.

İslam dost mu, düşman mı?
Soğuk Savaş döneminin ''Amerika''sı, İslam dünyasını en önemli müttefiklerinden biri olarak kabul ediyordu. Washington''a göre, Sovyetler''in güneyinde boydan boya uzanan Müslüman ülkeler, komünizmin yayılmasına karşı en etkili güvenlik kuşağı idi. ABD kaynakları, Afgan mücahitlerine 3 milyar dolar yardım yaptıklarını iddia ediyor ve Afgan direnişçilerinin ABD medyasının gözbebeği olduğunu hatırlatıyor.

Ne zaman Sovyetler çöktü, ABD dış politikasında bir ikilem başladı. İslam dost mu, düşman mıydı? Sovyetler''den kurtulan Orta Asya ve Kafkaslar''daki ABD çıkarlarını önceleyen kesimler, Amerika''nın Müslümanlar''a bakış açısının değişmemesi gerektiği, hatta ilişkilerin daha da sıklaştırılmasının zorunlu olduğu, zira ABD''nin Avrasya hedefinin ancak Müslümanlar''la ittifak yaparak başarılabileceği tezini savundular. Onlara göre Amerika, İslami hareketlerle iyi geçinmeli, İslam dünyasındaki antidemokratik rejimlere fazla bel bağlamamalı ve yükselen toplumsal muhalefeti ciddiye almalıydı. Ancak bu kesimler ABD dış politikasını kendi kontrollerine almayı başaramadılar.

"İslamcı terör" paranoyası
Başarılı olanlar ABD dış politikasını İslam''a karşı provoke edenler oldu. Müslüman ülkelerdeki baskıcı yönetimler ile İsrail, yeni dönemde komünizmin yerin İslami hareketlerin aldığı, yükselen İslam''ın Batı için komünizmden daha tehlikeli olduğu tezini sürekli işlediler.

İslam ülkelerini kontrol eden yönetici elit, iktidarlarının geleceği için en büyük tehlike olarak gördükleri İslam''ı etkisizleştirmek için onu, komünizmin yerine yeni bir düşman olarak sundular. Baskı altında tuttukları toplulukların İslamlaşması''na paralel olarak siyasi ve ekonomik taleplerini artırması, boydan boya bütün İslam dünyasında toplumsal muhalefetin iktidarları zorlamaya başlaması, Yeni Dünya Sistemi için düşman arayanlara önerilecek çok iyi bir fırsattı. Ne de olsa bu yönetimler İslam dünyasının bütün kaynaklarını Batı''nın kontrolüne açmıştı ve iktidarlarının korunması için bunun devamını da taahhüt ediyorlardı. Müslüman ülkelerin yöneticileri bir taraftan bu propagandayı dünyaya kabul ettirmeye çalışırken diğer taraftan kendi ülkelerinde İslami kurum ve kuruluşlara karşı yoğun bir tasfiye süreci başlattılar. Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek, bu propagandanın en ateşli savunucularından biri oldu. Bütün bunlar, istikrar adına yapılıyordu ve bu "istikrar" kavramı milyonların kanı pahasına sağlanacaktı.

İsrail ve Yahudi lobileri
İsrail''in şiddetli baskısı ve ABD''deki Yahidi lobileri ise, Amerikan dış politikasındaki İslam düşmanlığının itici gücünü oluşturdular. Batı medyası ve araştırma kuruluşları yoğun bir ''İslami terör'' teması işledi. Önce ABD, sonra da dünya kamuoyunda terör paranoyası oluşturdu. Çok sistemli bir program uygulandı. Dışişleri yetkililerinden uluslararası kurumların temsilcisine kadar birçok kişi, İslami hareketlerin yeni dünya düzeninin en tehlikeli düşmanları olduğunu her fırsatta dile getirmeye başladılar.

Üsame Bin Ladin sendromu
ABD dış politikasını, uluslararası kurumları kimlerin yönettiği düşünülürse, bu çevrelerin nasıl bir etkinlik alanına sahip oldukları görülür. Bunlar gibi daha birçok think-tank kuruluşu çevresinde oluşan akademisyen, yazar, gazeteci ve siyasi şahsiyet, Fas''tan Endonezya''ya kadar bütün İslami hareketlerin birer terör grupları olduğu tezini sistemli bir şekilde dünya kamuoyuna ve ülke yönetimlerine empoze ediyorlar. Oldukça başarılı oldular. Bu çevreler, "İslami terör" kavramını uluslararası askeri müdahaleler için bir numaralı gerekçe haline getirdiler.

Üsame Bin Ladin sendromunun, Afganistan ve Sudan''a yapılan saldırıların, Kafkaslar''daki özgürlük savaşçılarının ''profesyonel Vahhabi tetikçiler'' olarak tanımlanmasının, Hamas''a yönelik tasfiye sürecinin, İslam ülkelerinde Müslümanlar''a yönelik baskıların arkasında hep bu kaynakların çalışmaları yeralıyor.

.Türkiye kendi coğrafyasına ihanet ediyor
00:009/10/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya''nın Çeçenistan''a yönelmesine dünyanın tepkisi yeni yeni şekillenmeye başladı. Bugüne kadar yaşanan trajediye sessiz kalan, onbinlerce insanın sürgün edilmesine, onlarcasının ölümüne, köylerin-kasabaların haritadan silinmesine ses çıkarmayan, bölgeye insani yardım göndermek için hiç bir girişimde bulunmayan uluslararası kamuoyunun neden şimdi harekete geçtiğini sorgulamak gerekir.

Moskova''nın Dağıstan''daki İslami grupları hedeflemediği, Kuzey Kafkaslar''da kalıcı bir takım düzenlemelere giriştiği ve bölgedeki kuvvetler dengesini sarsacak bir plan uyguladığı ortaya çıkınca birbiri ardına kınamalar gelmeye başladı. Burada üç ayrı yaklaşıma; Batı, İran ve Türkiye''nin tavrına dikkat çekmek istiyorum. Özellikle Türkiye''nin gösterdiği trajik yaklaşımın altı kalın çizgilerle çizilmeli.

Batı niye telaşlandı?
Daha önce Moskova''yı uyaran ABD, İngiltere, Almanya, Fransa ve İtalya''dan sonra Avrupa Parlamentosu da Perşembe günü Rusya''yı kınayan bir karar aldı. Kararda, Moskova''nın her türlü arabuluculuğu reddetmesi kınanırken, artan sivil can kaybına dikkat çekildi ve bölgeye yönelik insani yardımların önündeki engellerin kaldırılması istendi.

Batı''nın geç gelen bu tepkisinin altında insani kaygıların yattığına inanmak o kadar kolay değil. 1994-96 yıllarındaki kanlı savaşta Çeçen kahramanlığını efsaneleştiren Batı, aynı halkı bu sefer terörist ilan etti. Ancak Rusya''nın Terek nehrinin kuzeyini güvenli bölge ilan etmesi Batı''yı telaşlandırdı. Moskova''nın Çeçenler''i cezalandırmadan da ileri giderek Kuzey Kafkasya''nın haritasını yeniden çizmesinin, Avrasya merkezli projelere ve boru hatlarına büyük zarar vereceği anlaşılınca tepkilerin şiddeti de artmaya başladı. Nitekim Rusya''nın Kafkaslar''daki askeri gücünü sınırlandıran AKKA anlaşmasının artık tanımayacağını açıkça ilan etmesi olayın vehametini ortaya koydu. Moskova çekilmek zorunda kaldığı Kafkaslar''a yeniden dönüyor ve ilan ettiği güvenli bölge ile yeni bir Ermenistan''ın temellerini atıyor. Bu da Ukrayna''dan başlayarak Orta Asya''ya uzanan NATO''nun önünde çok ciddi bir engel teşkil edecek.

İran Rusya''yı yalnız bıraktı
İran da tarihi müttefiki Moskova''yı Çeçenistan''a yönelik saldırılarını durdurması için uyardı. İran''ın uyarısı Moskova''da tam bir şok etkisi yarattı. Gerek Hazar petrolleri, gerek Hazar''ın statüsü ve gerekse Orta Asya''ya yönelik projelerde Batı''ya karşı aynı eksende hareket eden Rusya ve İran arasındaki bu ayrışma çok dikkat çekicidir. Zira İran-Rusya ittifakının kökleri tarihin derinliklerine kadar uzanan bir gelenektir. 15. yüzyılda İslam dünyasını ikiye bölen, biri Hazar''ın güneyini diğeri de kuzeyini kontrol altına alarak doğu ile batı Müslümanlar''ı arasında yüzyıllarca sürecek derin bir engel oluşturan iki ülke, 21. yüzyıla yönelik tek kutuplu dünya sistemi projesine karşı da bugün de aynı doğrultuda hareket etmişlerdi. İki tarafta da değişen rejimler bu jeopolitik ittifakın yönünü hiçbir zaman değiştirmedi. Moskova, İran''ın kendisini arkadan vurduğunu düşünüyor. Ruslar ''çok kutuplu dünya'' arayışında İran''ın kendilerini yanlız bıraktığını gördüler ve büyük bir hayal kırıklığına uğradılar. Kafkaslar''daki krizlerde her zaman Rusya ile ortak hareket eden Tahran''ın bu ani dönüşünün sebepleri yakında ortaya çıkacaktır.

Ve Türkiye... Tam bir trajedi
Hemen yanıbaşımızda yaşanan insanlık dramı, güç gösterisi ve Kafkaslar''ı ve Orta Asya''yı paylaşma savaşına karşı Türkiye''nin tutumu ise insanı hayretler içerisinde bırakıyor. Sovyetler''in çökeceği yönünde hiçbir öngörüsü olmayan, bağımsızlık sonrası Orta Asya ve Kafkaslar''a yönelik hiçbir sağlıklı proje uygulayamayan Türkiye, bugünlerde yine çok kötü bir sınav veriyor. Dünya gerek insani gerekse stratejik amaçlarla Rusya''yı kınarken Ankara, Kafkasya''daki Rus katliamını ağzına almak bir tarafa, soykırıma tabi tutulan bir halkı terörist olarak niteliyor. Ankara''nın tek derdi bölgedeki ''Vahhabi teröristler''. İnguşistan''daki falaket, füzelerle vurulan mülteci otobüsleri, harabeye dönen Çeçenistan, 150 bin kişinin sürgün edilmesi Ankara''nın umurunda bile değil. Rusya''ya gitmeye hazırlanan Başbakan Ecevit, Rusya başbakanına mektup göndererek güvence veriyor. Mektupta "Türkiye''nin Kafkaslar''daki ''teröristlere'' destek vermesinin mümkün olmadığı" ifade ediliyor.

Moskova''ya güvence
Rusya''nın en büyük korkusu Türkiye''den bölgeye yönelecek destek. Bunu engellemek için de Ankara nezdinde çok yoğun girişimlerde bulunuyor. O kadar başarılı oldu ki, Rus kamuoyu bile ''terör'' ve ''müdahale'' kavramlarını sorgulamaya başladığı halde, bizimkiler "Vahhabi teröristler" saplantısından kurtulamıyor. Dünyanın bölgeye yönelik tepkileri iyi takip edin. Hiçbir ülkenin bölgedeki gelişmelere bu kadar sığ, bu kadar ufuksuz yaklaşmadığını göremezsiniz. Abdullah Öcalan Moskova''da iken Türkiye''nin, Öcalan''ın sınırdışı edilmesi karşılığında Kafkasya''daki özgürlük mücadelesine destek vermeyeceği yönünde Moskova''ya taahhütte bulunduğu iddia edilmişti. Bunun ne kadar doğru olduğu şimdi anlaşılıyor. Türkiye kendi coğrafyasına ihanet ediyor.

.Düğmeye basıldığı an
00:0013/10/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan ordusu dün akşam ülke yönetimine el koydu. Daha önce Kara Kuvvetleri Komutanı''nı değiştiren Başbakan Navaz Şerif''in Genelkurmay Başkanı Orgeneral Perviz Müşerref''i görevden almasından birkaç saat sonra harekete geçen ordu birlikleri, Başbakan''ın resmi konutunu, evini, televizyon ve radyo kanalları ile havaalanını kuşattı. İlk saatlerde darbenin niteliği henüz netleşmemişti: Ordunun yönetime el mi koyduğu, yoksa olayın görevden alınan Genelkurmay Başkanı''na destek veren ordunun bir bölümünün girişimi mi olduğu belli olmamıştı. Başkent İslamabad''ın çevresinden silah sesleri geldiği, televizyonların önce karardığı daha sonra belgeseller ve marşlar çalmaya başladığı, Şerif''in evinin çevresindeki polislerin silahsızlandırıldığı ve Şerif''e evinden dışarı çıkmamasının emredildiği bildirildi. Ancak daha sonra Navaz Şerif hükümetinin görevden alındığı açıklandı. Peki Pakistan bu duruma nasıl geldi? Önce Pakistan''ı darbe sürecine sokan iç gelişmeleri ve daha sonra da bölgede son aylarda yaşanan ve ordunun darbe yapmasına etki eden dış gelişmeleri sıralayalım:

Sivil-asker iktidar kavgası
Ezici bir parlamento çoğunluğu ile iktidara gelen Şerif''in daha önce de bir Genelkurmay Başkanı ve bir Devlet Başkanı harcadığını hatırlatalım. Gücünün zirvesinde olan Şerif önceki Devlet Başkanı Faruk Legari''yi istifaya zorlamıştı. Perviz Müşerref de, Şerif''in görevden aldığı ikinci Genelkurmay Başkanı oluyor. Sahip olduğu sivil gücü çok etkin bir şekilde kullanan Şerif, bu gücü sadece orduya karşı değil, ülkedeki muhalefete karşı da kullandı. Muhalefet partilerinden Cemaat-i İslami, Şerif''i iktidardan düşürmek için günlerce protesto mitingleri düzenledi. Ülkedeki muhalif partiler otoriterleşen Şerif''i devirmek için güçbirliğine gittiler. Pakistan, bağımsızlığından bu yana geçen sürenin üçte ikisini sıkıyönetim altında geçirdi. Yani ordu çok güçlü ve ülkenin iç ve dış politikalarında birinci derecede belirleyici durumda. Şerif de, ordunun bu gücünü sınırlama yoluna giden ilk Başbakan durumunda. Bu da ordu ile Şerif arasında müthiş bir güç mücadelesinin başlamasına sebep oldu.

Şerif Clinton''a ne taviz verdi?
Pakistan ordusunun sabrını taşıran son olay Temmuz ayında meydana geldi. Keşmir''in bağımsızlığı için mücadele eden gruplar, Hint işgali altındaki Kargil bölgesine sızarak şiddetli bir direniş başlattılar. Gerçekten de mücahitler ilk kez Hindistan ordusu karşısında mevzi kaybetmediler ve günlerce süren çatışmalarda Hindistan çok zor durumda kaldı. Ta ki 4 Temmuz''da Şerif''in ABD''ye gitmesi ve Clinton''la görüşmesine kadar. Şerif''in Clinton''la ne tür pazarlıklar yaptığını Pakistan halkı da bilmiyor. Ancak ABD''den dönen Başbakan''ın ilk icraatı mücahitleri Kargil bölgesini terketmeye zorlamak oldu. Şerif''in bu kararı mücahitleri isyan ettirdi, orduyu da... Emekli generaller ve ordu içinden bazı üst düzey subaylar, Şerif''i vatana ihanet etmekle suçladılar ve ABD''ye ne tür tavizler verdiğini açıklamasını istediler. Pakistan''da büyük gösteriler oldu. Sonunda mücahitler istemeseler de bölgeden çekilmek ozrunda kaldı. İşte ordunun sabrını taşıran bu gelişme oldu. Mücahitlerin Kargil bölgesinde direnmelerini isteyen orduya göre bu bölge, Pakistan''ın savunulması için stratejik bir bölgeydi ve Hint ordusunun ilerleyişini engelliyordu. Ayrıca Şerif, ülkenin ulusal güvenliği ile ilgili bir konuda, üstelik bugüne kadar ordunun belirleyici olduğu bir konuda orduya danışmadan böyle bir karar almıştı. Bazı kaynaklar, Pakistan ile Hindistan''ın Keşmir konusunda bir anlaşmaya varmak üzere oldukları bir anda Keşmirli mücahitlerin direnişinin başladığını ve anlaşmanın suya düştüğünü söylüyor. Bu gizli hesap kamuoyunda duyulunca da Şerif''e yönelik büyük bir tepki ortaya çıktı.

Darbe önceden planlandı
Aslında darbe hazırlıkları o günlerde başlamıştı. Ancak iki general durumu Şerif''e haber verdiler. Aynı dönemde Navaz Şerif''in kardeşi Amerika''ya gitti ve ABD Pakistan''da bir darbe yapılacağı endişesini taşıdığını Şerif yönetimine bildirdi. ABD ayrıca silahlı müdahaleyle iş başına gelecek bir yönetime iyi bakmayacağını da dile getirdi. Darbe hazırlıklarını haber veren iki generalden biri Genelkurmay Başkanı''nın baskısıyla istifa etmek zorunda kaldı. İikincisi de pasif göreve atandı. İşte bu hareket ve darbe hazırlıkları yüzünden Şerif son olarak Genelkurmay Başkanı Pervez Müşerref''i görevden aldı ve yerine İstihbarat Teşkilatı Başkanı Hacı Ziyaeddin''i atadı. Sri Lanka''da bulunan Müşerref de dün ülkeye döner dönmez üst düzey komutanlarla biraraya geldi ve darbe için düğmeye bastı.

.Ankara"yı AB korkusu sardı
00:0016/10/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Avrupa Komisyonu''nun Aralık ayında yapılacak Helsinki Zirvesi için hazırladığı raporda Türkiye''ye adaylık verilmesini tavsiye etmesi, Türkiye''de "Merhaba Avrupa" sloganları ile karşılandı. Ancak raporun "adaylık statüsü verilmesi" ifadesi, ardından gelen katı şartları gölgede bıraktı. Gazeteler Türkiye''nin Avrupa''daki geleceği için hayali tablolar ortaya koyarken, Demirel, Ecevit ve İsmail Cem''in temkinli ve tedirgin tutumu raporun Türkiye için ne anlama geldiğinin göstergesiydi. Demirel ve Ecevit, "umutlu" olduklarını açıklarken Cem, "Katılmadığımız yönleri var" diyordu. Hiçbirinde ''sevinç'' alameti yoktu, aksine ''tedirginlik'' vardı.

Ankara bunu kaldırabilir mi?
Türkiye''ye adaylık şansı veren Avrupa, ardından Ankara için ciddi bir sınav niteliğinde olan katı şartları da sıraladı. Bırakın Romanya, Bulgaristan, Litvanya, Slovakya veya Malta''dan sonra sıraya girebildiğimizi, AB''nin Türkiye''nin önüne sürdüğü şartlar Ankara''da depreme yolaçacak nitelikte. Ecevit''in aylar önce Almanya Başbakanı Schröder''e gönderdiği ve Türkiye''nin Kopenhag kriterlerine uyacağı yönünde taahhütlerde bulunduğu iddia edilen mektuptan sonra yön değiştiren Türkiye-AB ilişkileri, kaçınılmaz sona gelip dayandı. Yani Ankara, bugüne kadar ''ulusal güvenlik'', ''ülke bütünlüğü'' ve ''devletin bekası'' çerçevesinde değerlendirdiği birçok konuda ciddi değişimlere imza atmak zorunda kalacak.

Peki Ankara bunu kaldırabilir mi? Hiç sanmıyorum. Eğer Ankara bu değişimi kaldırabilirse bu Türkiye için tarihî bir dönüm noktası, bir devrim olacak. Çünkü bu değişim, ''devlet'' kavramının, ''millet'' kavramının, ''özgürlük'' kavramının, ''devlet-millet ilişkileri''nin ve ''millet iradesi''nin yeniden tanımlanması anlamına geliyor. Türkiye''ye üyelik şansı verip yükümlülükleri yerine getirene kadar müzakerelerin başlatılmaması şartı, önümüzdeki aylarda Avrupa''nın Ankara''yı çok ciddi reformlara zorlayacağına işaret ediyor. Ankara, Helsinki Zirvesi''ne kadar, Türkiye''nin toplumsal yapısını da rahatlatacak, birçok konuda somut adımlar atmak zorunda. Demirel''in, Ecevit''in ve Cem''in tedirginliği buradan kaynaklanıyor. Bunu yapabilecekler mi? Gerçekten yapmak istiyorlar mı? Veya yapmalarına izin verilecek mi?

Raporda ne diyor?
1- İnsan haklarında ciddi eksiklikler var.

2- İşkence devam ediyor.

3- DGM sistemi hâlâ etkin bir şekilde kullanılıyor.

4- MGK siyasi hayatta belirleyici rolünü sürdürüyor.

5- Hukuk d?evleti ilkesi oturmamış.

6- Ekonomi çokmüş halde.

Avrupa ne istiyor?
1- Kopenhag kriterlerine uyun. Yani:

a- İnsan hakları, demokrasi, kanun hakimiyeti prensiplerini sadece kabul etmekle kalmayacak, günlük hayata da uyarlayacaksınız.

b- İfade, düşünce ve basın özgürlüğünü tam teminat altına alacaksınız.

c- Azılık haklarına riayet edeceksiniz. (Bu madde, Lozan Antlaşması ile azınlık statüsü verilenlerin dışında Kürt sorununu da bir azınlık sorunu olarak Ankara''nın önüne getirebilir)

2- Abdullah Öcalan''ı idam etmeyeceksiniz.

3- Atina''nın Türkiye''nin AB üyeliğine yönelik engelini kaldırması karşılığında siz de Kıbrıs konusunda bir jest yapacaksınız.

4- DGM''lere son vereceksiniz.

5- MGK''yı kaldıracaksınız.

6- Sivil otoritenin üstünlüğünü kanıtlayacaksınız. (Yani, onların deyimiyle, ''askeri demokrasi''den kurtulacaksınız.)

40 yıl daha bekleriz
Bu maddeleri gördükten sonra AB Komisyonu''nun Türkiye raporunun Ankara''da ne anlam ifade ettiği, Ankara''nın bu değişimi kaldırıp kaldıramayacağı ortaya çıkıyor. Bu şartlar yerine getirilmediği takdirde üyelik perspektifi verilmesinin Türkiye için hiçbir pratik anlamı yok. Yani ''adaylık'' için 40 yıl bekleyen Türkiye ''üyelik pazarlıklarının başlaması için'' 40 yıl daha beklemek zorunda kalacak. Ankara, AB''nin istediği doğrultuda yapısal değişiklikleri kaldıramayacağını anladığı anda, AB yolunda yine karamsar bir dönem başlatıp yeni krizler ortaya çıkarabilir. Veya bu yapısal değişiklikleri göğüslemeye kalkan koalisyon hükümeti ciddi sarsıntılar geçirebilir. Türkiye''nin AB''ye üye olup olmayacağının kriteri ''adaylık satüsü''nün verilmesi değil. Yeni oluşturulmaya çalışılan Avrupa Savunma İnisiyatifi''nde Türkiye''ye ne tür bir rol veriliyor ona bakın siz. Türkiye''nin NATO üyeliğini bile kaldıramayan Avrupa, bu oluşumda Türkiye''yi tamamen dışlıyor. Yani, geleceğin ''Avrupa''sının güvenlik haritasında Türkiye''nin yeri yok. Bu da Türkiye''nin Avrupa''nın geleceğindeki yerinin neresi olduğunun bir göstergesi değil mi?

Bu anlaşmayı imzalamayın
Başbakan Bülen Ecevit 4 Kasım''da gideceği Moskova''da Rus yetkililerle Kuzey Kafkasya''nın Müslüman halkının yüreğine oturacak bir anlaşma imzalayacak. Adı, "Terörizmle Orta Mücadele Anlaşması". Yani, Kafkaslar''da özgürlük için binlerce şehid veren halklarla mücadele anlaşması. Yani, Rusya''ya göre ''ayrılıkçı'' ve ''terörist'' olan ve Rus imparatorluğunu parçalamaya çalışan bu insanlar Türkiye''ye göre de ''ayrılıkçı'' ve ''terörist''. Yani, Türkiye bölgedeki Müslümanlar''ın Rusya''dan kopmaması için Moskova ile birlikte hareket edecek. Yani, Türkiye''deki Kafkas kökenliler de takibata uğramaya başlayacak. Rusya''da apartmanları havaya uçuran, onlarca masum insanı öldürenlerin Çeçenler olmadığını bütün dünya anladı, Ankara''dakiler hâlâ bu katliamları Çeçenler''in yaptığında ısrar ediyor. Dağıstan''daki çatışmaları ''Vahhabi teröristler''in başlatmadığını, Rusya''nın bağımsızlık yanlısı Müslüman köyleri harabeye çevirmesine bir tepki olduğunu bütün dünya anladı, Ankara''da bazıları hâlâ onların ''Vahhabi teröristler'' olduğunda ısrar ediyor.

Soykırıma sessiz kalamayız
Bütün dünya Ruslar''ın 160 bin kişiyi yurdundan sürmesini, yüzlerce insanı öldürmesini, yerleşim birimlerni harabeye çevirmesini bir soykırım olarak değerlendiriyor, Ankara''dakiler bu insanlara karşı Moskova ile işbirliği yapmaya hazırlanıyor. Dünyanın önde gelen ülkeleri ve petrol şirketleri bölgedeki gruplarla pazarlıklar yürütüp onlar üzerine hesaplar yapıyor, Ankara''dakiler bırakın onları muhatap almayı, Çeçenistan''daki soykırıma tepki göstermeye bile müsaade etmiyor. Bütün dünya parçalanmakta olan bir imparatorluğun mirasından pay kapmaya çalışıyor, Ankara''dakiler bu imparatorluğu ayakta tutmak için var gücüyle çalışıyor. Türk halkı, Türkiye''de yaşayan milyonlarca Kafkas kökenli ve en önemlisi Kafkaslar''da bizim sınırlarımızı koruyan Müslüman halklar böyle bir anlaşmayı ''ihanet'' olarak algılayacak. Böyle bir anlaşmanın terörle hiçbir ilişkisi yok. Tamamen Moskova''nın güvenliğini sağlamayı amaçlıyor.

Rusya''nın toprak bütünlüğünü biz mi koruyacağız?
Türkiye''de bazı çevreler Rusya''ya toz kondurmuyor bugünlerde. Türkmenistan dururken Rusya''dan pahalı doğal gaz almak için dev yatırımlara girişiyoruz. Türkmenistan Devlet Başkanı Türkmenbaşı''nın sitemlerini bütün kamuoyu duydu. Aynı sitemler Azerbaycan''dan da geldi. Ama duyan yok. Rus lobisinin etkisini kimse kıramıyor. Ankara Moskova''yı gücendiririm korkusuyla resmi gezileri bile iptal ediyor. Nedir bu korkunun içeriği? Bunun kamuoyuna açıklanması lazım. Ankara''nın bölgeye yönelik politikasının ana hatlarını bilmemiz gerekiyor. Ankara, Sırbistan karşısında izlediği ''toprak bütünlüğüne saygı'' politikasını Rusya karşısında da tekrarlamak zorunda mı? Dünya Rusya ve Sırbistan''ı parçalarken onların toprak bütünlüğünü biz mi koruyacağız? "Ya Kürt sorununu kaşırlarsa" korkusu, Türkiye''yi tarihî yanlışlıklara götürüyor. Söz konusu devletlerin hiçbir ülkeyi sarsacak gücü kalmadı zaten. Ve böyle bir anlaşmanın kesinlikle imzalanmaması gerekiyor. Bunun tek sonucu olacaktır: O da, Kafkas ve Türkiye halkının gönlünde açılan derin yara.

.Müşerref, Ziya-ül Hak olamaz
00:0020/10/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan Genelkurmay Başkanı Perviz Müşerref''in 12 Ekim''de liberal Başbakan Nevaz Şerif''i devirip yönetimi ele almasından sonra bütün dünya, Pakistan''da yeni bir Ziya-ül Hak döneminin, yeni bir İslamcı yönetimin başladığı korkusuna kapıldı. Özellikle Amerikan gazeteleri, darbenin hukuki meşruiyeti ve demokrasiyi kesintiye uğratmasından daha ziyade, Müşerref''in İslamcılığını, bunun Pakistan için ne anlama geldiğini ve Keşmir, Afganistan ve Orta Asya''daki İslami gelişmelere ne tür etkileri olacağını tartıştı. Darbenin bölgesel dengeleri tehlikeli bir şekilde sarstığını vurgulayan dış politika uzmanları, öteden beri İslami kimliği belirgin olan Pakistan ordusunun Keşmir, Afganistan, Tacikistan ve Özbekistan bölgesindeki silahlı İslami gruplara yönelik desteğini sürdüreceğine, son zamanlarda gözden çıkarılan Taliban''ı yine eski gücüne kavuşturacağına yönelik endişelerini dile getirdiler. Avrupa Birliği Pakistan''ı şiddetle kınadı ve ilişkileri asgariye indirme kararı aldı. İngiliz Milletler Topluluğu Pakistan''ın üyeliğini askıya aldı. Ülkenin en önemli finansörü durumundaki Japonya kredi musluklarını kapattı.

İslamcı Pakistan yeni sisteme uymuyor
Zaten Pakistan''a ambargo uygulayan ABD ise, günlerce net bir tavır sergilemedi. Ta ki, İslamabad Büyükelçisi''ni Müşerref''le görüştürene kadar. Görüşmenin içeriği ile ilgili kamuoyuna yansıyan bilgilere göre Müşerref ABD''ye, Hindistan''la ilişkilerin yumuşatılmasından Taliban''a desteğin çekileceğine, nükleer denemelerin azaltılmasından silahlı İslamcı grupların tasfiye edileceğine kadar bir dizi garanti verdi. ABD Büyükleçisi''nin görüşmeden çıkardığı en önemli sonuç; Müşerref''in ''köktendinci'' olmadığı, kendisiyle işbirliği yapılabileceği oldu. Askeri darbenin arkasında ABD var mı, yok mu tartışmaları bir tarafa, ABD Büyükelçisi''nin bu tesbiti, Amerika açısından çok büyük önem taşıyor. Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği''nin Afganistan''ı işgaline karşı Pakistan''ı güçlendiren, Hindistan''a rağmen Pakistan''ı tercih eden, bölgedeki İslami grupların desteklenmesine zemin hazırlayan, Soyvetler''in karşısına Müslümanlar''ın desteğini almış bir Ziya-ül Hak çıkaran ABD için durum şimdi çok farklı. O zamanlar Soyvetler''e karşı mücadele veren, Ruslar''ın Hint Okyanusu''na inmesinin önündeki en önemli engel olan İslam, şimdi ABD''nin Orta Asya politikaları için bir tehdit olarak görülüyor.

O zaman Soyvetler''e karşı savaşan İslam, şimdi Rusya''nın çekildiği Orta Asya''daki Amerikan yayılmacılığına karşı savaşıyor ve ABD, ileride Müslümanlar''ı karşısında birer silahlı güç olarak görme endişesini taşıyor. Sadece Afganistan değil, Keşmir''in bağımsızlığı için savaşan İslamcı gruplar, Özbekistan İslami muhalefetinin silahlı mücadeleyi başlatması ve Taciki''daki Müslüman muhalefetin gücünü artırması, bölgedeki Batı çıkarlarını ciddi bir şekilde tehdit ediyor. Bu yüzden Perviz Müşerref''in demokrasiye ne zaman izin vereceğinden, serbest seçimleri ne zaman yapacağından çok daha önemli bir konu askeri yönetimin İslam''a bakışı. Avrasya''nın İslamcılar''dan ''temizlenmesi'' Orta Asya petrol ve gazını Hint Okyanusu''na indirmek için Taliban öncülüğünde ''istikrarlı bir Afganistan'' projesi uygulayan ABD, Taliban''ın bölgedeki çıkarlarını tehdit ettiğini anladığı anda bundan vazgeçti. Vazgeçmekle kamadı, Taliban''ı ezmek için bir dizi yaptırımlara girişti. Nevaz Şerif yönetimi de ABD''nin bu politikasını Taliban karşısında aynen uygulamaya girişti. Tıpkı Taliban''ı palazlandırdıkları gibi. Petrol boru hatları, Orta Asya''daki statükoyu sarsan İslamcı gelişmelerden duyulan korkuyla rafa kaldırıldı. Keşmir''deki İslamcı güçlerin Pakistan ordusunun desteğiyle kazandığı zaferden endişe edildi ve Navaz Şerif''le anlaşılarak mücahitlerin direnişi kırıldı. Pakistan''daki yerli ve yabancı Müslüman gruplara karşı geniş bir tutuklama kampanyası başlatıldı. Bazı kişiler Amerika''ya veya ülkelerine iade edildi. Pakistan''da yerleşik Orta Asya ve başka bölgelerin muhalif grupları ülkeden kovuldu. Bu kişiler Amerika''ya göre ''İslamcı teröristler''di ve yeni dünya sisteminin bir numaralı düşmanlarıydı. Bu konuda Amerika, Avrupa, Rusya ve Çin, aralarındaki çıkar kavgalarına bakmaksızın işbirliğine gittiler. Ortadoğu''dan Doğu Türkistan''a kadar Müslümanlar''ın yaşadığı ''orta kuşağın'' İslamcılar''dan ''temizlenmesi'' için sürdürülen kampanyaya Pakistan da katılmak zorunda kaldı. Çünkü, yeni dünya sistemi için ''eksen'' alınan Avrasya''nın bütün siyasi ve ideolojik ''sıkıntılar''dan arındırılması gerekiyor ve bu sürece katılmayan ülkeler dışarıda kalmanın cezasını bir şekilde çekeceklerini biliyorlar.

Askerler neyi değiştirecek?
Amerika ile hemen her konuda işbirliği yapan Şerif yönetimini deviren General Müşerref, darbenin Pakistan''a maliyetini en aza indirmek ve yeni yönetimi meşrulaştırmak için dünyanın ''hassas'' olduğu her konuda Batı''ya güvenceler verdi. İç politikadan daha ziyade nükleer silahlar, Keşmir ve Afganistan gibi gerekçelerle sivil yönetimi deviren Müşerref, birkaç günlük bocalamadan sonra derbenin gerekçesini iç politikaya indirgedi ve eski yönetimin dünya sistemiyle işbirliği yaptığı her konuda kendilerinin de işbirliği yapacağı izlenimini uyandırmaya çalıştı. Her ne kadar Pakistan halkı ve Müslüman gruplar yeni bir Ziya-ül Hak dönemi beklentisi içine girmişlerse de, buna uluslararası konjonktürün izin vermeyeceğini yakında anlamak zorunda kalacaklar. Askerlerin böyle bir iradesinin olup olmadığı da şimdilik bilinmiyor. Ancak böyle bir iradesi olsa bile bölgesel ve küresel güçleri karşısına alması çok zor. Ekonomik açıdan çökmüş, etrafı krizlerle çevrilmiş üstelik Avrasya merkezli projelerin tam ortasında yeralan Pakistan''ın, kendi başına buyruk hareket edemeyeceğini önümüzdeki günlerde göreceğiz.

AB üyeliği pahalıya malolacak
00:0023/10/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Fazilet Partisi''nin AB''ye üye ülkelerin Türkiye Temsilcileri için verdiği yemeğe katılan AB''nin Türkiye Temsilcisi Karen Fogg''un bir sözü oldukça dikkat çekiciydi. Fogg, Fazilet lideri Recai Kutan''a bakın ne diyor: Ne zaman Türkiye ile Avrupa arasında bir yakınlaşma doğsa Türkiye''de bir şeyler oluyor. Avrupa Komisyonu''nun Türkiye''nin Helsinki Zirvesi''nde aday ülke ilan edilmesine yönelik raporu ve hemen ardından sıralanan şartların Türkiye''de nasıl algılandığı tekrar tahlil edilince, Ahmet Taner Kışlalı''nın öldürülmesi ve son günlerde meydana gelen ''garip'' olaylara ister istemez değişik bir açıdan bakma zorunluluğu doğuyor.

Bazılarını korku sardı
16 Ekim''de yazdığım ''Ankara''yı AB korkusu sardı'' başlıklı yazıda, Cumhurbaşkanı Demirel, Başbakan Ecevit ve Dışişleri Bakanı İsmail Cem''in AB Komisyonu''nun raporuna hiç de sevinmediklerini aksine tedirgin bir görüntü sergilediklerini belirtmiştim. AB''nin şart koştuğu kriterlerin Türkiye''de derin bir değişimi gerektirdiğini, Ankara''nın bu yönde yapacağı reformların Türkiye için devrim anlamına geleceğini, Demirel''in, Ecevit''in ve Cem''in bunun Türkiye için ne anlama geldiğini çok iyi bildiklerini, tedirginliklerinin bundan kaynaklandığını söylemiştim. Hemen ardından Ankara''nın bu değişimi kaldırmasının çok zor olduğunu, zira yapılacak reformların, ''iktidar'', ''devlet'', ''millet'' ve ''halk iradesi'' gibi kavramların içeriğinin büyük oranda değişimini zorunlu kılacağını, iktidar aygıtlarının sarsılacağını, bunun da Türkiye''de şiddetli bir depreme neden olabileceğini belirtmiştim. Ve sonra eklemiştim: Ankara, Helsinki Zirvesi''ne kadar, Türkiye''nin toplumsal yapısını da rahatlatacak, bir çok konuda somut adımlar atmak zorunda. Demirel''in, Ecevit''in ve İsmail Cem''in tedirginliği buradan kaynaklanıyor. Bunu yapabilecekler mi? Gerçekten yapmak istiyorlar mı? Veya yapmalarına izin verilecek mi? Ankara, AB''nin istediği doğrultuda yapısal değişiklikleri kaldıramayacağını anladığı anda, AB yolunda yine karamsar bir dönem başlatıp yeni krizler ortaya çıkarabilir. Veya bu yapısal değişiklikleri göğüslemeye kalkan koalisyon hükümeti ciddi sarsıntılar geçirebilir. Şimdi kimin AB''yi istediği, kimin istemediği belli olacak...

Doğru adrese ulaşmak
Bazı çevreler yine eskisi gibi ''İslamcı terör'' söylemlerini sürdürüyor. Ancak bu sefer resmi ağızlar bu tür söylemlere prim vermiyor ve hiç kimse de bunları ciddiye almıyor. Merve Kavakçı olayında olduğu gibi iktidarıyla muhalefetiyle bütün partiler bir senaryonun kokusunu almış gibi ortak tavır sergiliyorlar. AGİT Zirvesi yaklaşırken sanki bir yerlerden düğmeye basılmış gibi Türkiye''nin toplumsal yapısı tekrar giriliyor. AB üyeliğinin neye malolacağını çok iyi bilen çevreler yeni bir korku senaryosunu devreye sokmuş gibi görünüyor. Ancak Ankara''daki siyasi iradenin bu sefer doğru iz üzerinde olduğu izlenimi belirgin.

Deprem öncesi, deprem sonrası
Türkiye tarihine depremden önce ve depremden sonra diye bir çizgi çizilmeli ve bazı olaylar bu gelişmelerin seyrine göre dikkate alınmalı. Depremden sonraki gelişmeleri sıralayalım:

1- Deprem sonrası inanılmaz bir sivil dayanışma örneği sergilendi ancak aynı şiddetle bu dayanışma engellenmeye çalışıldı.

2- Deprem sonrası Türk dış politikasının temel tezleri büyük darbe yedi. Dış düşmanlarla çepeçevre ''kuşatılmışlık'' tezi iflas etti ve ''düşman'' devletler Türkiye''nin yardımına koşarak dostluğunu gösterdi. Yıllardır milletin zihnine ilmik ilmik işlenen düşmanlık bir anda yok oldu.

3- Avrupa ile Türkiye arasındaki ilişkiler yeniden düzelmeye başladı. AB''nin Lüksemburg kararından sonra Ankara''nın sert tutumu ilişkileri bir anlamda koparmıştı. O zaman Ankara tercihini tamamen ABD''den yana kullanarak AB ile ilişkileri ''bilinçli'' olarak koparmıştı.

4- AB ile ilişkilerin gelişmesine ters orantılı bir şekilde Türk-İsrail ekseni etkisini kaybetmeye başladı. Nitekim bugünlerde Türkiye''ye gelmeye hazırlanan Ehud Barak''ın İsrail''de Başbakan olması ve Türkiyesiz bir Ortadoğu barışı için kolları sıvaması, iki ülkenin ortak düşmanı olan Suriye ile anlaşmayı her şeyden önce tutması ve Türkiye''nin bundan duyduğu rahatsızlık ''eksen''i zayıflatan unsurlar oldu.

5- AB Komisyonu gelişme raporunda Türkiye''nin Helsinki Zirvesi''nde aday ilan edilmesini istedi ve ardından demokrasi ve insan hakları eksenli şartlarını sıraladı.

6- İstanbul''da toplanacak AGİT zirvesi ve Türkiye''nin adaylığının tescilleneceği Helsinki zirvesi öncesi ciddi reformların yapılması için Türkiye''ye baskılar başladı.

Bu daha başlangıç
Bazı çevreler AGİT Zirvesi''ne kadar hemen her gün Türkiye''nin durumunu zorlaştıracak bir takım olayların meydana geleceği uyarıları yapıyor. Son günlerde yaşanan ve bundan sonra da yaşanması muhtemel görünen provakasyonların adreslerini ararken, öncelikle "Türkiye''nin Avrupa üyeliğini kim, hangi sebeplerle istemez" sorusunu sormak gerekiyor.

Endonezya topyekün direnişi seçti
Son yılların ''istikrarsızlaştırılan'' ülkelerinden biri olan Endonezya, Çarşamba günü ülkenin en büyük İslami cemaatinin lideri Abdurrahman Vahid''i Devlet Başkanı seçti. Perşembe günü ise bütün dünyanın Devlet Başkanı olacağına kesin gözle baktığı eski döktatör Sukarno''nun kızı Megavati Sukarnoputri''yi Vahid''in yardımcılığına seçti.

Dünyanın en kalabalık ve eski Müslüman cemaatlerinden biri olan Nahdat-ul Ulema''nın lideri Vahid, Batı''nın favori adayı Megavati''ye karşı parlamentodaki bütün grupların desteğini aldı. Kurulduğundan bu yana Endonezya''da iktidarı belirleyen ordu, ordu ile birlikte Suharto başkanlığında 32 yıl ülkeyi yöneten Golkar partisi, bir diğer Müslüman cemaat olan Muhammediye hareketinin lideri Emin Reis ve diğer küçük gruplar hep birilkite Vahid''den yana tavır koydular. Ordunun ve Golkar''ın Vahid''e oy vermesi ve Vahid''in diğer Müslüman gruplar tarafından da desteklenmesi Endonezya için dönüm noktası niteliğinde. 210 milyonluk nüfusuyla dünyanın en fazla Müslümanını barındıran bu ülkede Müslümanlar yıllardır iktidardan uzak tutuldu.

Cakarta parçalanmayı önlemeye çalışıyor
Kurulduğundan beri ülkeyi yöneten Sukarno ve Suharto gibi diktatörler, iktidarlarını ordunun gücüne dayandırdılar ve sadece ülkenin zengin azınlığı ile paylaştılar. Ülkenin kuruluşunda İslami bir devlet amacıyla nice şehitler veren Müslümanlar, o zamandan bu yana devlet tarafından hep tehlike olarak görüldü.

Ancak bugünlerde Endonezya''nın sıkıntıları çok farklı. Pasifk ile Hint Okyanusu, Ortadoğu, Afrika ve Akdeniz arasındaki deniz ulaşımını kontrol eden Endonezya, dünya sisteminin belirleyicileri tarafından cezalandırılıyor. Soğuk Savaş döneminde Çin ve Vietnam''a karşı güçlendirilen Cakarta yönetimi şimdilerde dünya sistemi için ''tehlike'' olarak algılanmaya başlandı. Bölgenin yeni bölgesel gücü olarak ise, Avustralya öne çıkarılıyor.

Doğu Timor''u kaybeden Cakarta, kopuşun bununla bitmeyeceğini çok iyi biliyor. Son yıllarda ülkenin hemen her köşesinde etnik ve dini çatışmalar aldı başını gidiyor. İşte, geçtiğimiz hafta Endonezya Parlamentosu''nda sergilenen tavır bu kopuşa gösterilen tepkinin sonucu. Bütün güçlerin Vahid''i desteklemesi Batı''nın yoğun desteğini alan Megavati''nın diışarıda kalması Endonezya için bir başka tehlike anlamına geliyordu. Ancak Megavati de Başkan Yardımcısı olarak atandı ve sürece dahil edildi. Yeni oluşum hiç kimseyi dışarıda bırakmadan bir ulusal uzlaşma ve topyekün savunma girişimidir.

Şimdi Endonezya ordusuyla, Müslüman gruplarıyla, laikiyle Müslümanıyla, sağcısıyla solcusuyla, Cakartalısıyla Açelisiyle küresel baskılara karşı topyekün direnişin yolunu seçti. Yeniden bir kurtuluş savaşını göğüslemeye hazırlanan bu Müslüman ülke, dünya sisteminin azgın saldırılarına karşı bütünlüğünü koruyabilecek mi?

."Kadife kuşak" ve Çevik Bir
00:0027/10/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Emekli Orgeneral Çevik Bir Salı günü ABD''deki Yahudi lobilerinin önde gelenlerinden olan ve ABD dış politikasında belirleyici bir etkisi olan Musevi Ulusal Güvenlik Enstitüsü''nden Türk-İsrail ilişkilerine yaptığı katkılarından dolayı ''Uluslararası Liderlik Ödülü'' aldı. Ödülü almak için ABD''ye giden ve buradaki düşünce kuruluşlarında konuşmalar yapan Bir''in ısrarla üzerinde durduğu en önemli konu, Türkiye-İsrail-ABD ''ekseni''nde oluşturulan ve Soğuk Savaş''tan sonra Ortadoğu ile Orta Asya''yı birbirine bağlamayı amaçlayan Avrasya Projesi oldu. Bir, ''kadife kuşak'' olarak tanımladığı ve Ortadoğu, Türkiye, Kafkaslar ve Orta Asya''yı içine alan coğrafyada yeni bir güç dengesi oluşturmayı amaçlayan bu projenin ekseninde yeralan Türk-İsrail itifakının, Türkiye''nin bölgesel gücünü ne kadar artırdığını vurgularken diğer yandan bölgede yaşanabilecek muhtemel eksen kaymaları konusunda bir dizi uyarılarda bulunmayı ihmal etmedi.

Son yıllarda Ortadoğu''dan Orta Asya''ya uzanan bölgedeki gelişmeleri ve bu bölgedeki ülkelerin iç yapılarındaki sancıları anlamak, Türkiye''de yaşanan 28 Şubat''ı, Suriye''deki değişim sancılarını, Ortadoğu Barış Süreci''ndeki nitelik farklılaşmasını ve Mısır-Türkiye-Suriye arasındaki hassas ilişkileri kavramak için Çevik Bir''in her sözünü dikkatle izlemeye çalışıyorum. Çünkü Çevik Bir, Soğuk Savaş''tan sonra içinde bulunduğumuz coğrafyanın geleceğini belirleyecek nitelikteki en somut ve şimdiye kadar da ''başarılı'' bir seyir takip eden projenin merkezinde yeralan bir isim. Bir''in ABD''deki konuşmalarına bakarsak, ''İslami tehdit'' yine birinci sırada. Gerçi İsrail''de Netanyahu kabinesi düştü ve önceki gün Türkiye''ye gelen Ehud Barak''ın Suriye ile barışa öncelik vermesi Türkiye''yi tedirgin ediyor. Barak''ın Türkiye''ye resmen gelen ilk İsrail Başbakanı olması bu açıdan önemli.

Şaniler''in projesi
Türkiye''nin, İsrail''in ve ABD''nin ''şahinleri'' tarafından planlanan ve Kuzey Afrika''dan Özbekistan''a kadar dünyanın bu en hareketli bölgesini ''hizaya sokmak'' için uygulamaya sokulan bu proje, Soğuk Savaş sonrası ''bizim bölgemiz''de yeni bir blok oluşturmayı amaçlıyor. İsrail''de Netanyahu kabinesinin, Türkiye''de 28 Şubatçılar''ın ABD''de ise dış politikayı belirleyen Yahudi lobilerinin ve onların kontrolünde çalışan isimlerin imzasını taşıyan proje, Sovyetler''in dağılmasından sonra Müslümanlar''ın yaşadığı ''orta kuşak''ta yepyeni bir güç merkezi oluşturuyor. ''Savunma''dan ziyade ''yayılmacı'' bir karakter taşıyan bu güç merkezi, dünyanın tek süper gücü Amerika öncülüğünde oluşturulmaya çalışılan yeni dünya sisteminin en önemli ağırlık noktasını oluşturuyor.

Bu merkezin öncelikleri ve tehdit algılamaları bölge ülkeleri arasındaki ilişkileri belirlediği gibi bu ülkelerin toplumsal yapılarında da önemli değişimleri zorunlu kılıyor. Nitekim son yıllarda bölge ülkelerinde yaşanan iç gerilimler, toplumu hizaya sokma çabaları bunun bir uzantısı.

''Eksen''in ilk meyveleri
Türkiye ile İsrail arasında yapılan anlaşmalarla kendini gösteren, Ürdün''ü de içine alan ''eksen'' ilk meyvelerini Ortadoğu''da verdi. Türkiye ve İsrail''in, aralarındaki anlaşmaları ''ikili ilişki'' olarak tanımlamalarına ve bir başka ülkeyi hedef almadığı yönünde garantiler vermelerine rağmen, Suriye ve Mısır, süreci yeni bir bloklaşma olarak algıladı ve Arap dünyasını harekete geçirmeye çalıştı. Öte yandan İran, Müslüman ülkeleri bu yeni eksene karşı mücadeleye çağırdı. Çünkü bu eksen öncelikle İran ve Suriye''yi düşman listesinin başına yerleştirmişti. Ancak Türkiye ile Suriye arasındaki gerginliğin zirvede olduğu dönemlerde ne olduysa Mısır''ın tavrı değişti ve başlangıçta Arap dünyasını yeni oluşuma karşı harekete geçirmeye çalışan Mısır, sürece bir şekilde katıldı. Dolayısıyla Suriye yalnız kaldı. Bu günlerde Suriye''de yaşanan iç gerginlikler ve Suriye-İsrail arasındaki diyalog süreci Şam''ın da yerini belirleyecek. İran ise tarihî müttefiki Rusya''nın Kafkaslar''da ve Orta Asya''daki gerilemesi yüzünde bölgede yalnız kalma tehlikesiyle karşı karşıya. Tahran''ın Suudi Arabistan ve Körfez ülkeleriyle yakınlaşan ilişkileri bu eksen için şimdilik bir tehdit içermiyor. Rusya''nın kayıpları Tahran''ın bu eksene yönelik tepkileri üzerinde belirgin bir rol oynayacak.

Öncelikler ve tehdit
Yeni yüzyılın enerji merkezleri olan Ortadoğu ve Orta Asya''daki kaynaklar üzerinde ortak bir kontrol kurmayı amaçlayan eksen, Kafkaslar''daki gerginlikler, Hazar''ın geleceği, Batı''ya ve Hint Okyanusu''na uzanacak boru hatları, Taliban''ın geleceği, önümüzdeki yıllarda Orta Asya''da çıkabilecek yeni krizler ve sınır değişimleri gibi bir- çok konuda karar mercii durumunda. Çünkü ABD''nin Avrasya projesinin merkezini bu eksen oluşturuyor. Eksen''in öncelikleri ve tehdit algılamaları konusunda ise belirleyici olan İsrail.

Yaşadığımız coğrafya üzerinde uygulamaya konulan bu masa başı proje ilk sonuçlarını şüphesiz Müslümanlar üzerinde hissettirecek. Hissettirmeye başladı bile. Nasıl mı? Avrasya projesinin en önemli propagandası ''istikrar''dır. Tehdit algılamasında en önceliklisi ise ''İslam''.

Hantal devlete son
Yeni bir dünya kuruluyor ve bu dünyanın mimarları insan hakları, demokrası, bireysel özgürlükler gibi ''devlet''i hantallaştıran, karar mekanizmalarını yavaşlatan, hareket kabiliyetini sınırlayan ''değerler''le uğraşmak istemiyorlar. Bunun için muhalif hareketler, hatta ''yasal muhalefet'' bile bir tehlike oluşturuyor. İstakrar adına Kuzey Afrika''dan Özbekistan''a kadar bütün otoriter yönetimler ayakta tutulmaya çalışılıyor. Bölgedeki birçok ülkenin bu eksene gönüllü olarak katılmak istemesinin en önemli sebeplerinden biri de bu yönde verilen güvencelerdir. İktidar tutkusu kendi kaynaklarını paylaşmayı, halkı hizaya getirmeyi, ulusal çıkarları unutmayı mübah kılıyor.

İslam düşman safına itildi
Gelelim tehdit algılamasına. Yeni süreç, İslami gelişmeleri, bölgenin daha da İslamlaşması''nı, İslam''ın bir bağımsızlık ruhuna dönüşmesini ve bölgedeki ''istikrarlı'' otoriter yönetimleri tehdit etmesini en büyük tehlike olarak algılıyor. Kuzey Afrika''dan Orta Asya''ya kadar hemen her ülkede İslami hareketlere karşı sürdürülen tasfiye operasyonunun ve ''İslami terör'' paranoyasının sebebi bu. Müslüman bir coğrafyada uygulanan ve Müslüman halkı baskı altında tutmayı, kontrol etmeyi ve onları iktidara ortak etmemeyi amaçlayan bu sürecin en zayıf noktası da burası. Yeni dünya sisteminin mimarları İslam''la barışmak yerine onu düşman safına iterek bir tercih yaptılar. ''İslam'' hem uluslararası düzeyde hem de Müslüman ülkeler nezdinde birinci tehdit ilan edildi ve bunun sonucu olarak sert bir tasfiyeci süreci yaşanıyor. Ortadoğu''nun ve Orta Asya''nın Müslüman toplumları ne zamana kadar kontrol altında tutulabilecek, bölgedeki otoriter yönetimler Müslümanlar karşısında ne kadar direnebilecek, bunu gelecek yıllar gösterecek. İslam''ı ''düşman'' safına iten bir projenin uzun vadede bölgeyi kontrol altında tutması zor görünüyor.

Ver Ermenistan"ı al Çeçenistan"ı
00:0031/10/1999, Pazar
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Bülent Ecevit''in 4 Kasım''da Moskova''ya yapacağı ziyaret öncesi Kafkaslar''ın hem güneyinde hem de kuzeyinde yaşananlar, Türkiye''nin Rusya''ya ve bölgeye yönelik politikalarında derin izler bırakacak nitelikte. Türk dış politikası için ciddi bir sınav olan gelişmeler, önümüzdeki yüzyılın Kafkasya ve Orta Asya''sının haritasını şekillendirmeye yönelik küresel politikaların çatışmasından başka bir şey değil.

Çeçenistan''a yönelik Rus işgali, Ermenistan''daki Parlamento baskını, Azerbaycan''daki siyasi kriz, Bakü-Ceyhan boru hattı konusundaki son gelişmeler, Türkiye ile Rusya arasında imzalanması muhtemel olan Mavi Akım Projesi, Türkmenistan ve Azerbaycan doğalgazı üzerindeki pazarlıklar, Türkiye''nin Rusya ile imzalamaya hazırlandığı ''Terörle Mücadele Anlaşması'' ve son günlerde Bakü-Ankara-Erivan-Moskova arasında sürdürülen mekik diplomasisi hep birbiriyle bağlantılı konular ve Kafkaslar''daki uluslararası çıkar dengesinin birer tezahürü. Bugüne kadar daha çok diplomasi ağırlıklı olarak sürdürülen savaş Rusya''nın Çeçenistan''a yönelik işgal harekatı ve özellikle Ermenistan''daki kanlı baskınla birden güç gösterisine dönüştü. Dünyanın en kritik noktalarından biri olan ve küresel projelerde çok belirgin bir yer işgal eden Kafkasya, Sovyetler''in çöküşünden bu yana hiç bu kadar tehlikeli bir sürece girmemişti. Peki nasıl oldu da bugüne kadar kontrollü bir şekilde devam eden gerginlikler aniden böylesine endişe verici bir boyuta geldi? Rusya''nın Çeçenistan''ı yeniden işgale girişmesi aslında son krizin başlangıç noktası oldu. Hazar çevresi enerji kaynakları, bunları dünyaya taşıyacak stratejik ulaşım koridoru ve Hazar''ın geleceği üzerindeki etkisini kaybetmekte olan Rusya, son bir hamle ile Kafkaslar''da kendini dışarıda bırakacak hesaplara izin vermeyeceğini göstermek istedi. Güney Kafkasya''da Azerbaycan ve Gürcistan''ı Batı''ya kaptıran, NATO''nun Orta Asya ve Güney Kafkasya''ya yerleşmesini engelleyemeyen Moskova, Çeçenistan''ın kopması yüzünden hem boru hatları konusundaki tezlerini kaybetti, hem de Hazar kıyısındaki Dağıstan''daki egemenliğini tehlikeye düşürdü. Dağılmakta olan bir imparatorluğun mirası üzerinde paylaşım yapan Batı ise, Rusya''yı kontrollü bir şekilde Hazar çevresinden uzaklaştırmaya yönelik politikalarını ısrarla sürdürdü. Ukrayna, Gürcistan, Azerbaycan ve Orta Asya ülkeleri ile Rusya''nın güneyini boydan boya kuşatan Batı, NATO''nun caydırıcı gücünü, Moskova''nın bütün direnişine rağmen, Özbekistan''a kadar hissettirdi. Üstelik bölgedeki kaynaklar üzerindeki Rus etkisi de günden güne kırıldı ve Moskova kuzeye hapsedilme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Kafkaslar''a dönersek. Rusya son işgal operasyonuyla hem Kuzyey Kafkaslar''daki iktidarını pekiştirmek hem de Çeçenistan yüzünden kaybettiği boru hatları şansını yeniden ele geçirmek istiyor.

Çeçenistan kurban edildi
Rusya''nın Çeçenistan''a yönelik son saldırıları Batı''da ciddi bir tepki doğurmadı. Batı''nın önceliği şimdilik Güney Kafkaslar. Moskova işgal harekatında Batı''dan destek bile gördü. ABD ve İsrail istihbaratı Çeçenler üzerinde Rus istihbaratı ile ortak çalışıyor. Eğer Ermenistan''daki kanlı baskın yaşanmamış olsaydı Çeçenistan''daki soykırıma kimse ses çıkarmayacaktı. Ancak Moskova güneydeki tek üssü olan Ermenistan''ın da elinden çıkmak üzere olduğunu anlayınca Ermenistan''ı karıştırdı. Hazar petrolünü dünyaya ulaştırmak için en elverişli güzergahta bulunan Ermenistan ile Azerbaycan arasındaki barış süreci Moskova''yı telaşlandırdı. Hattın Ermenistan''dan geçmesi için Karabağ konusunda Erivan ile Bakü''nün anlaşması gerekiyordu. İşte ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Strobe Talbot''ın Bakü-Erivan-Ankara-Moskova arasında günlerdir sürdürdüğü mekik diplomasisininin sebebi de bu. Anlaşılan hem Bakü, hem de ciddi bir şekilde dünyadan izole olan Erivan imzaya hazır hale getirildi. Ankara ise Erivan''a uyguladığı ambargonun kalkmasının tek sebebi olarak Bakü ile anlaşmayı şart koşuyordu. Dolayısıyla Ankara''nın onayını almak hiç de zor olmadı.

Moskova''nın onayını almak için Çeçenistan kurban seçildi. Şimdi "Ver Ermenistan''ı, al Çeçenistan''ı" pazarlığı yapılıyor. Moskova''ya giden Talbot, Rus yetkililere, "Anlaşmayı onaylayın Çeçenistan''da yaptıklarınıza karışmayalım" önerisi getirdi. Talbot''a verilen cevabın ne olduğunu Erivan''daki kanlı baskınla anlıyoruz. Çeçenistan konusuna hiçbir müdahaleyi kabul etmeyen Moskova, Ermenistan''ın Batı''yı tercih etmesine de müsaade etmedi. Parlamento baskını Moskova''nın bölgedeki barış sürecine bir cevabıydı. Moskova, son günlerde hem Çeçenistan konusunda hem de Ermenistan konusunda Batı''ya iki gol atmış oldu. Eğer Moskova Çeçenistan''a karşı Ermenistan''ı vermeyi kabul ederse kriz yakın bir zamanda Ermenistan ve Azerbaycan''da dondurulabilir. Ancak o zaman da Çeçenistan''ın Rus merhametine terkedilmesine şahit olacağız.

Aliyev''in Karabağ''ın genişletilmiş özerkliğini kabul ettiği ve bu statüye göre Karabağ Ermenileri''nin kendi parlamentosu, anayasası, ordusu ve parası olacağı, bunun bir bağımsızlık anlamına geldiği anlaşılınca Bakü karıştı. Bu güne kadar 30 bin kişinin öldüğü, 1 milyon kişinin melteci durumuna düştüğü Karabağ anlaşmasına göre, işgal edilen Laçin ve Kelbecer gibi birçok bölgenin geri verilmeyeceğinin ortaya çıkması Azeriler''in kolay kabul edebileceği bir sonuç değil. Yani önümüzdeki günlerde Bakü''de daha çok sarsıntılar yaşayacağız. Aliyev''in en büyük destekçisi de Ankara olacak. Onun için Azeri muhalefeti "Ankara onaylamazsa bu iş olmaz" diyor. Ancak Bakü-Ceyhan''ın selameti için Ankara bu projeyi onaylayacak, hatta teşvik edecektir.

Bundan sonra ne olacak?
Moskova Ermenistan''ın Batı Klübü tercihini kolay kolay kabul etmez. Ermenistan''ın da Moskova''nın onayını almadan böyle bir tercih yapması şimdilik çok zor. Moskova hem Azerbaycan''da hem de Erivan''da provokasyonlarına devam edebilir. Ancak Çeçenistan''ı vererek Ermenistan''ı almayı düşünen Batı da, planın başarısız olmasını kolay kolay kabul etmez. Boru hatları gibi uzun vadeli stratejik hesaplar öyle bir- kaç kişinin ölümüyle vezgeçilecek mesele değil. Bunun için ülkeler feda edilebilir, haritalar değiştirilir. Moskova Azeri-Ermeni anlaşmasını, dolayısıyla Ermenistan''dan geçecek boru hatlarını engellemeye yönelik çalışmalarını sürdürürse, bugüne kadar Çeçenistan konusunda sesini çıkarmayan Batı harekete geçebilir. Sadece Ermenistan değil, Çeçenistan''daki Rus varlığı da tehlikeye düşebilir. Nitekim Rusya''nın Çeçen operasyonu sadece Çeçenler''i değil, petrol hesaplarını gözönüne getirirsek, Batı''yı da hedefliyor.

Ankara''nın tavrı değişir mi?
Böylesine karışık bir dönemde Ecevit''in Moskova ziyaretinde iki önemli günden maddesi var. Rusya''dan Türkiye''ye gelecek Mavi Akım doğalgaz boru hattı ve Moskova ile imzalanacak ''Terörle Mücadele Anlaşması''. Bu iki konu da Türkiye''de şiddetli tepkilere yolaçıyor. Rusya''dan pahalı gaz alımının arkasında yatan sebep aylardır açıklığa kavuşmuş değil. Böyle bir anlaşma Azeri ve Türkmen enerji kaynakları konusunda Türkiye''nin şansını zayıflatacak, belki de Bakü-Ceyhan''ı tehlikeye düşürecek. Türk Dışişleri''nin gezi öncesi Ecevit''e verdiği brifingte de bu tehlikelere işaret edildi. Dışişleri''nin tavrı Kafkaslar''daki son gelişmelerle birlikte değerlendirildiğinde oldukça sağduyulu bir tavır. Brifingten sonra Mavi Akım Projesi konusunda Ankara''daki eğilim biraz değişmiş gibi görünüyor. Bunu Moskova ziyareti sırasında izleyeceğiz.

Dışişleri''nin ikinci uyarısı, ''Terörle Mücadele Anlaşması'' konusunda oldu. Başından beri tamamen Rusya''nın güvenlik endişelerini öncelediği belli olan anlaşmaya yönelik eleştirel yayınlar yaptık. Böyle bir anlaşmanın Türkiye''nin tarihî bir hatası olacağı, Türkiye''nin bölge ile tarihî yakınlığına gölge düşüreceği, Türkiye''deki Kafkas kökenlileri rencide edeceği, üstelik çözüldüğü bir dönemde PKK''nın Moskova tarafından bir koz olarak kullanılmasının Türkiye açısından telafi edilmez tavizlere yolaçtığı belliydi. Ancak Ankara, Çeçenistan''a yönelik soykırıma bugüne kadar hep Moskova''nın tezleriyle yaklaştı ve hâlâ da bu tutumunu sürdürüyor. İşte, Dışişleri''nin Ecevit''e verdiği brifingte bu konuda da sağlıklı uyarılar var.

Bakü-Ceyhan, Ermenistan''daki kanlı baskın, Azerbaycan''daki siyasi kriz, Karabağ anlaşması gibi konulara Rusya''nın gösterdiği tepki, sanıyorum Ankara''nın bakışını da değiştirdi. Dışişleri uyarısı bunun bir göstergesi. Moskova''nın Türkiye''nin bölgedeki çıkarlarına göz göre göre sabotaj düzenlediği bir dönemde Ankara''nın Rusya''ya böylesine tavizler vermesi kabul edilir bir şey değil.

.Rusya ile Avrasya ortaklığı mı?
00:006/11/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Bülent Ecevit''in büyük gürültü çıkaran Rusya gezisi, Moskova''yı teskin etmeyi mi amaçlıyor yoksa, iki ülke arasındaki ekonomik işbirliğini daha da geliştirmek adına Türkiye''nin stratejik çıkarlarının yara alması göze mi alındı?

Ziyaretin planlaması çok önceleri yapılmasına rağmen Çeçenistan''daki katliamla aynı döneme gelmesi Ecevit adına çok büyük bir talihsizlik. Başbakan bu gerilimli ortamda Çeçen halkının gönlünü alacağı, Türkiye kamuoyunu teskin edeceği yerde Rusya''ya yönelik öyle açıklamalar yaptı ki, normal zamanlarda bile yenilir yutulur cinsten değil.

"Çeçenistan Rusya''nın kendi meselesidir. Rusya''nın toprak bütünlüğünü en az kendi toprak bütünlüğümüz kadar önemsiyoruz" sözlerinin Türk dış politikasının elini kolunu bağlayan PKK ve Kürt kompleksinden kaynaklandığı biliniyor. Nitekim Türkiye Balkanlar''da ve Kafkaslar''daki her krizde aynı tavrı gösterdi. Bu politika bir korkudan öte paronayaya ve Türkiye''nin ufkunu daraltan bir noktaya ulaşmış durumda.

Kim paniğe kapılmalı?
Türkiye''nin sıkıntıları açısından Ankara''yı bu paronayadan uzaklaştıracak gelişmelerin yaşandığı bir dönemde bu açıklamaların yapılması bir başka talihsizlik. Hem PKK eski PKK değil, hem de Kürt milliyetçiliği tabanını kaybetmiş durumda. Rusya''nın PKK kartını kullanması nasıl olur da Türkiye''yi bu kadar köşeye sıkıştırabilir? İki ülkenin mevcut durumuna ve gidişatına bakınca şartların hiç de eşit olmadığı apaçık ortada. Bir kere Rusya, kim ne derse desin, çözülmekte olan ve bütünlüğünün korumaktan aciz bir imparatorluk. İkincisi, Türkiye bugünkü Rus imparatorluğunun her köşesinde Moskova''ya baskı kurabilir. Kafkaslar''dan alın da Moskova''nın burnunun dibindeki Tataristan''a kadar Türkiye''nin nüfuz sahası. Böylesi bir durumda kimin paniğe kapılması gerektiği apaçık ortada değil mi?

O zaman Ankara''nın bu paronayayı sürdürmesi ne anlama geliyor? Öyle görünüyor ki, Ankara ''toprak bütünlüğü'' kompleksli dış politikasını yakın gelecekte de sürdürecek. Çünkü bu tavır, ''ayrılıkçı hareketler'' ve ülke bütünlüğüne yönelen tehditlerden değil, Ankara''nın uzun vadeli politikalar üretme yönündeki beceriksizliği ve cesaretsizliğinden kaynaklanıyor.

Çeçenistan Rusya''nın iç meselesi değil
Bütün bunlara rağmen Ecevit bu sözleri söylemek zorunda mıydı? Kafkaslar''daki Müslüman halkların gözlerini Türkiye''ye diktiği, 200 binden fazla Çeçen''in yollara düştüğü, bir insanlık trajedisinin yaşanmakta olduğu üstelik dünyanın hiç bir yerinden yardım gitmediği bir dönemde Rusya''nın toprak bütünlüğünden sözetmeden başka bir açıklama yapamaz mıydı?

Üstelik Çeçenistan hiç bir zaman Rusya''ya entegre olmadı. Bırakın şimdiki bağımsızlığını, tarihten gelen özel bir statüsü var ve bu Sovyetler döneminde bile böyleydi. Sovyetler dağıldıktan sonra Rusya çözülmeleri önlemek oluşturduğu federasyon anlaşmasını imzalamayan iki bölgeden biri Çeçenistan diğeri Tataristan. Moskova Tataristan''a genişletilmiş bir özerk statü kazandırarak bir şekilde Tatar konusunu erteledi. Şimdi Tatarlar güvenlik ve dış politika gibi bir kaç konu dışında tamamen bağımsız. Çeçenistan ise Federasyon''la hiç bir anlaşma yapmadı. Yani Çeçenistan''ın statüsü öyle iddia edildiği gibi kolay kolay Rusya''nın iç meselesi olarak değerlendirilemez. Bu gerçekler varken, üstelik bölgede vahşi bir insanlık trajedisi yaşanırken Ecevit''in bu sözlerinin üstü kolay kolay örtülemez.

Ruslarla çıkarlarımız ne zaman örtüştü?
Ecevit''in Rusya''ya yönelik övgüleri bu kadar da kalmadı. "Büyük gelecek vaat eden Avrasya''da, Rusya ile olan dostluğumuz özel bir önem taşıyor" diyen Başbakan, Türkiye''nin Rusya''yı, güçlü ve değerli bir ortak olarak kabul ettiğini vurguluyor ve "Ortağımızla Avrasya''nın geleceği için birlikte çalışacağız" diyor.

Bu ne demek? Türkiye ile Rusya Avrasya üzerinde ne tür bir ''ortaklık'' ilişkisi içine girebilir? Avrasya''nın geleceğini nasıl planlayabilir? Bu mümkün mü? Türkler''in ve Ruslar''ın tarihte çıkarlarının örtüştüğü hiç bir dönem bir örnek gösterilebilir mi? Ruslar''ın Moskova Prensliği''nden imparatorluğa geçiş döneminden, Altınordu Devleti''nin yıkılışından bu yana Türkler''le Ruslar''ın çıkarları hep çatışmıştır. 5 yüz yıldır devam eden süreci iki taraftaki rejim değişiklikleri bile etkileyememiştir. Ruslar İran''la, Çin''le Avrasya üzerinde ''ortaklık'' kurabilir. Ancak Türkiye ile asla! Kafkasya yerinde kaldığı, Orta Asya yerinde kaldığı sürece bu böyledir ve Ruslar yeniden bir Moskova Prensliği''ne dönünceye kadar da böyle devam edecek. O zaman Rusya ila Avrasya üzerinde nasıl ''ortaklık'' kuracak Türkiye. Yeni Dünya Sistemi ve Avrasya merkezli çalışmalarla dünyanın bölgeye yığıldığı, Enerji kaynakları üzerinde küresel bir savaşın verildiği ve Türkiye''nin bu savaşta Batı Klübü ile birlikte hareket ettiği bir dönemde Ecevit''in bu sözleri ne anlam ifade ediyor?

''Talihsizlik''
Başbakan''ın sözleri Rusya''yı teskin edici nitelik taşımıyor. Öyle olsaydı kendi kamuoyunu ve bölge halklarını rencide etmeyecek cümleler seçerdi. Türkiye Batı''ya karşı Rusya''yı koz olarak kullanabilecek bir durumda da değil. Hem Türkiye''nin Batı ile ilişkileri ve geleceğe yönelik planları, hem de Rusya''nın Batı ile ilişkileri buna imkan vermez. O zaman bu cümleleri düşüncesizce sarfedilmiş talihsiz beyanlar olarak mı kabul edeceğiz? Böyle kabul etmez, bölgedeki hassas durumu gözönüne getirerek anlamaya çalışırsak yine bir talihsizlikle karşı karşıya olduğumuzu anlıyoruz. Türkiye''nin Rusya''da büyük ekonomik çıkarları var, bu doğru. Ancak kısa vadeli ekonomik kazançların, uzun vadeli stratejik çıkarlara tercih edilmesi, Türkiye''ye ileride büyük zararlar verecek. Rusya''yı teskin edici ancak bölge halklarının menfaatlerini savunan, onları tahrik etmeyen bir formül bulunamaz mıydı?

Rusya''ya verilen iki ödül: Çeçenistan ve Mavi Akım
Başbakan Bülent Ecevit''in Rusya ziyaretine damgasını vuran iki konu var; Terörle Ortak Mücadele Deklerasyonu ve Mavi Akım doğalgaz boru hattı projesi. Her iki konuda şiddetli tartışmalara neden oldu ve bu tartışmalar daha uzun süre devam edecek.

Terörle mücadele anlaşması hem zamanlama açısından hem de içerdiği anlam açısından hafızalardan silinmeyecek büyük bir gaflet. Bütün dünyanın Çeçenistan''daki insanlık dışı saldırılara sesini yükselttiği, Avrupa ve Amerika''nın Moskova üzerinde baskı kurduğu ve Çeçen halkının bir soykırımla karşı karşıya olduğu bir dönemde, Türkiye gibi bölgeye sahip çıkması gereken bir ülkenin başbakanının Moskova''ya gitmesi başlıbaşına büyük bir ihanetken, kalkıp soykırıma uğrayan bir halkın yokedilmesini meşrulaştıran, üstelik bu halkı ''terörist'' gibi aşağılayan bir anlaşmaya imza atmak soykırımı onaylamaktan başka bir anlam taşımıyor. Ankara bu tavrıyla Rusya''nın Çeçenistan''daki saldırılarını desteklediği imajı verirken Moskova, büyük bir keyifle, Kafkaslar ve Orta Asya''daki tarihi rakibini yanına alarak bütün dünyaya şov yapıyor.

Bedeli kim ödeyecek?
Ankaradakiler, ''Çeçen terörü''nün başı ilan edilen Şamil Basayev''in Yeni Şafak''ta da yayınlanan teröre yönelik açıklamalarını bari duymadı mı? Basayev, Çeçen savaşının başlama sebebini, Moskova''daki iktidar savaşlarını, kendilerinin nasıl kurban edildiğini bir bir dünyaya açıkladı ve Rusya''ya, "Gelin teröre karşı birlikte savaşalım" çağrısı yaptı.

Rusya''nın Çeçenler''in terörist olduğu, teröre karşı savaştığı yönündeki tezi bütün dünyada inandırıcılığını kaybetti artık. Herkes Ççenistan''daki katliamların Moskova''daki iktidar savaşı olduğunu biliyor. Dünya, bölgede yaşanan insanlık trajedisine odaklanmış, Moskova''nın insani yardımları bile engellemesi kendisine yönelen eleştirileri öfkeye dönüştürmüş, binlerce Çeçen Gürcistan''dan Türkiye''ye doğru yola çıkmışken imzalanan böyle bir anlaşmanın bedelini kim ödeyecek?

Bu ısrar neden?
Hal böyleyken Ankara Mavi Akım projesiyle Ruslar''ı ödüllendiriyor. Türkiye gerek petrol boru hatları ve gerekse doğalgaz boru hatlarıyla yeni yüzyılda bir enerji kavşağı olmayı hedefliyor. Bu büyük bir proje ve alkışlanması gerekir. Çünkü, yeni yüzyılda Avrasya merkezli güvenlik stratejileri üzerinde Türkiye''ye büyük bir etkinlik sahası açacak. Ancak Mavi Akım Projesi''nin, Kafkaslar''daki trajedinin devam etmesine yönelik Rusya''ya destek sağlamasının dışında, kimin yararına olduğu iyi tespit edilmeli. Bir kere Türkiye''nin 2020 yılı için tespit edilen doğalgaz ihtiyacı, Rusya ile daha önce yapılan anlaşmalarla sağlanan, Cezayir''den alınan, İran''dan geçecek boru hattı ve Bakü-Ceyhan''a paralel olarak Azerbaycan''dan getirilmesi planlanan doğalgazla karşılanıyor.

Ekonomi mi güvenlik mi?
Peki Mavi Akım üzerindeki bu ısrar neden? Türkiye fazla gaz ithal edip dünya pazarlarına taşıyabilir. Bu yadırganacak bir düşünce değil. Ancak olay sadece ekonomik açıdan değerlendirilemez. Hazar petrolleri ve boru hatları ekonomik olmaktan ziyade güvenlik stratejileriyle ilgili bir konudur. Doğalgaz kaynakları ve bunlara bağlı boru hatları da böyle. Bir kere ABD, Türkmenistan ve Azerbaycan, Rusya''nın ısrarla üzerinde durduğu bu projeye şiddetle karşı çıkıyor. Türkiye''nin Bakü-Ceyhan''a dair beklentileri için de ABD ve bölge ülkeleri belirleyici bir durumda. Peki ABD ve bölge ülkelerinin desteği olmadan Bakü-Ceyha''ın savunmasını bile doğru dürüst yapamayan Türkiye, dünyayı karşısına alarak Mavi Akım için nasıl bu kadar kararlı olabiliyor? Bu konuda kamuoyu ikna olmuş değil. Bu proje ekonomik çöküş yaşayan Rusya''ya bir hayat damarı kazandıracak. Ayrıca, Hazar çevresinden ve boru hatları güzergahlarından uzaklaştırılmaya çalışılan Rusya bu projeyle enerji alanında tekrar etkinlik kazanacak. Bu açılardan bakıldığında Mavi Akım, dünya enerji pazarından kovulmaya çalışılan Rusya''nın tekrar bu pazara dönmesi anlamına geliyor. Bu da Moskova''nın güneye yönelik politikaları açısından büyük bir kazanç. Hazar enerji kaynaklarının Rusya topraklarından Avrupa''ya ve dünyaya ulaştırılmasıne güvenlik endişesiyle izin vermeyen Batı, Mavi Akım''ı yine güvenlik endişesiyle kolay kolay hazmedemez.

İstanbul"da Kafkasya zirvesi
00:0010/11/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İstanbul''da yapılacak ve 54 ülkenin temsil edileceği ''Yüzyılın son zirvesi'' Çeçenistan, Güney Kafkaslar''daki güçler dengesi ve enerji pazarlıklarının gölgesinde geçecek. Soğuk Savaş döneminde Doğu ile Batı arasında bir uzlaşma yolu olması için oluşturulan AGİT, Sovyetler''in dağılmasından sonra kurulan Rusya Federasyonu tarafından ABD''nin Balkanlar ve Kafkaslar''daki yayılmasına karşı bir can simidi gibi kullanılmaya çalışıldı. İstanbul''daki zirvenin en önemli iki gündem maddesi olan Avrupa Güvenlik Şartı ile AKKA Anlaşması''nın güncelleştirilmesi de yine Kafkaslar''daki Rus varlığını belirleyecek olan, dolayısıyla Çeçenistan ve Güney Kafkaslar''daki son gelişmelerle birebir bağlantılı konular. 1994''te Rusya tarafından gündeme getirilen ve Avrupa güvenlik modelini belirleyecek olan Avrupa Güvenlik Şartı''nın imzalanması konusunun zirvede Avrupa, ABD ve Rusya arasında şiddetli tartışmalara yolacacağı belirtiliyor. Zira Avrupa güvenliğinin ana ilkelerini belirleyecek olan Şart''ın, Avrupa ile Rusya''nın ortak geleceği üzerinde etkili olacağı gibi, muhtemel bir Avrupa-Rusya yakınlaşmasına karşı ABD''nin tepkisini de ortaya çıkaracak. Avrupa ile Rusya''nın ortak geleceği Washington''ın Avrupa ve Asya''daki etkisine yönelecek en ciddi tehlike olarak ortaya çıkıyor. Ayrıca bir Avrupa Barış Gücü''nü de ortaya çıkarabilecek olan Güvenlik Şartı, ABD kontrolündeki NATO''nun uluslararası müdahale gücünü de, hiç olmazsa Doğu Avrupa, Balkanlar ve Kafkaslar''da sınırlayabilecek. Nitekim Kosova operasyonunu sona erdiren anlaşma Avrupa ile, daha doğrusu Almanya ile Rusya arasında yapıldı ve Amerika burada bir oldu bitti ile karşı karşıya kaldı.

Bir diğer önemli konu olan AKKA''nın güncelleştirilmesi konusu da Çeçen savaşı nedeniyle tehlikeye girdi. Rusya saldırıları başlattığı günlerde AKKA''nın operasyonu sınırlayan bölümlerini yok saydığını ilan etmişti. ABD ise, Rusya''nın Çeçenistan işgaleyle AKKA''yı ihlal ettiğini, bunu için İstanbul Zirvesi''nde güncelleştirme anlaşmasının imzalanmayabileceğini açıkladı. Birinci dereceden Türkiye''nin güvenliğini ilgilendiren bir konuda bu tür tartışmalar yapılırken Ankara, Rusya''nın Kafkaslar''a yeniden dönüş girişimine karşı ciddi bir politika ortaya koyamadı. Oysa Ankara, zirveye ev sahipliği yapan bir ülke olarak bölgedeki gelişmelere karşı herkesten önce söz söyleme imkanına sahipti.

Ecevit Türkiye''nin elini zayıflattı
AGİT zirvesinin en önemli iki gündem maddesi olan Avrupa Güvenlik Şartı ve AKKA''nın yenilenmesi konusu Çeçenistan''daki soykırım, Ermenistan''daki etkinlik savaşı ve enerji pazarlıkları ile biraraya geldiğinde İstanbul Zirvesi''nin bir Kafkasya zirvesine dönüşeceği ortada. Rusya, gerek Çeçenistan''daki işgal harekatı gerekse Erivan''daki kanlı baskınla Karabağ anlaşmasına imkan vermeyip, Bakü-Ceyhan''ın Ermenistan üzerinden Türkiye''ye ulaşmasını engelleyerek, zirveye bir adım önde katılıyor. Ancak Moskova, gerek Hazar petrolleri ve boru hatları gerekse doğalgaz pazarlıkları konusunda şansını büyük ölçüde kaybetmiş durumda. Başbakan Ecevit''in fiyaskoyla sonuçlanan Moskova gezisi sonrası Mavi Akım Projesi konusunda Rusya ve Türkiye''deki Rus lobisi büyük bir hayal kırıklığına uğradı. Rusya''nın Kafkaslar''daki yeni yayılma sürecinden endişelenen güçler, Türkiye''nin Mavı Akım konusundaki ısrarını da kırdılar ve Rusya için paha biçilmez bir ekonomik kazanç olan proje belirsiz bir tarihe ertelendi. Buna karşılık Türkmenistan ve Azerbaycan ile Türkiye arasındaki doğalğaz pazarlıkları hızlandırıldı. Bakü-Ceyhan petrol boru hattı için de zirvede bir dizi somut gelişmelerin olacağı müjdesi verildi. Yani Türkiye ile Rusya arasındaki pazarlıklar bir anlamda sabote edildi.

Ecevit''in ''Avrupalı'' tavrı
Balkanlar''da, Kafkaslar''da ve Orta Asya''da Amerika ile birlikte hareket eden Türkiye, Ecevit''in Moskova ziyaretiyle aslında ''Avrupalı bir tavır'' ortaya koymuştu. Ankara ile AB arasında son zamanlarda gelişen yakınlaşmaya ve Avrupa Birliği ile Rusya''nın ortak geleceğine yatırım yapmayı amaçlayan, ancak Türkiye''nin içinde bulunduğu Amerikan ekseninin Avrasya''daki çıkarlarını kötü yönde etkileme potansiyeli taşıyan bu ziyaretten hiçbir sonuç alınamamasına hiç şaşırmamak gerekir. Türkiye''nin ziyaretten elde ettiği tek bir sonuç var; Kafkaslar''daki pazarlık gücünün büyük yara alması. Yüzyılın son zirvesi arefesinde Türkiye için bir lüksten başka anlam ifade etmeyen bu çıkış, ABD-Avrupa-Rusya ekseninde, Türkiye''nin içinde bulunduğu durumu ve Avrasya''daki paylaşım savaşında Türkiye''nin elini zayıflattı, güvensizliğini ortaya koydu. Türkiye''nin birçok kozu elinde bulundurduğu coğrafyada kıyasıya bir rekabetin sürdüğü bir dönemde Ankara''nın bu tavrı yüzünden Kafkaslar''daki nüfuzumuz büyük ölçüde yara aldı. Çeçenler''i PKK''nın statüsüne indirgeyen ve bunun için Ruslar''dan alkış alan Başbakan, sadece Çeçenler''in değil, bütün Kuzey Kafkasya halklarının Türkiye''ye duyduğu güveni ve bağlılığı yoketti. Böyle bir basiretsizliğin bedelinin muhakkak ödenmesi gerekir. ABD Başkanı Clinton''ın; "20. yüzyılın tarihi Osmanlı''nın çöküşü ile belinlendi. 21. yüzyıl ise Türkiye''nin rolünü nasıl tanımlayacağına göre şekillenecek" sözleriyle, Ecevit''in Moskova''da Türkiye''yi düşürdüğü alçaltıcı durumu bir arada düşünmek ne kadar zor.

Moskova''ya Çeçenistan baskısı artacak
Bugüne kadar Rusya''nın Çeçenistan''ı işgaline seyirci kalan ABD''nin, zirve öncesi Rusya''ya yönelik tepkilerini şiddetlendirmesi bekleniyor. Nitekim son zamanlarda Washington''dan Moskova''ya ardı ardına uyarılar gelmeye başladı bile. Eğer Moskova, Ermenistan''a müdahale edip Karabağ barışını, dolayısıyla boru hatlarının Ermenistan''dan geçmesini engellemeseydi ABD''nin Çeçenistan konusunda suskunluğu devam edecekti. Ancak Moskova hem Karabağ barışını engelleyerek boru hattı planını zora soktu hem de Rusya''nın Kafkaslar''daki üssü Ermenistan''ın Batı''dan yana tercih koymasını engelledi. Yani Moskova, hem Kuzey Kafkasya''da hem de Güney Kafkasya''da Batı''ya gol atmış oldu. Oysa Rusya Güney Kafkasya''yı rahat bırakarak Kuzey Kafkasya''ya yönelecek müdahaleyi engelleyebilirdi. Her ikisi üzerinde de taviz vermeye yanaşmayan Moskova, zirvede şiddetli bir tepkiyi göğüslemek zorunda kalacak. Ancak zirve öncesi Rusya''da birçok şey değişebilir. Çeçenistan''daki soykırımdan geri adım atılmasına kesinlikle razı olmayan Başbakan Viladimir Putin ve bazı generaller gözden çıkarılabilir. Nitekim generaller ile Kremlin arasındaki tartışmalar basına yansımaya başladı bile. Yine Rus gazeteleri Başbakan Putin''in Yeltsin tarafından görevden alınacağını belirterek, muhtemel başbakan adaylarının isimlerini yayınlamaya başladılar bile.

İstanbil Zirvesi''nin bu açılardan bir Kafkasya Zirvesi''ne dönüşeceği muhakkak. Gerek enerji pazarlıkları, gerek Avrasya''nın geleceği ile birebir ilintili olan stratejik boru hatları ve gerekse Kafkaslar''daki etkinlik savaşı zirveye damgasını vuracak. Rusya''ya yönelen tepkiler ise, bir insanlık trajedisinin yaşandığı Çeçenistan üzerinde şekillenecek.

21. yüzyılın AvrupasıAGİT''in İstanbul''da yapılacak yüzyılın son zirvesinde, Avrupa''nın 21. yüzyıldaki güvenlik çerçevesini belirleyen Avrupa Güvenlik Şartı ile AKKA''nın yeni şartlara uyarlanmış şeklinin imzalanması bekleniyor.ANKARA- Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı''nın (AGİT) İstanbul''da yapılacak yüzyılın son zirvesinde, Avrupa Güvenlik Şartı ve Avrupa''da Konvansiyonel Kuvvet Anlaşması''nın (AKKA) yeni şartlara uyarlnmış şeklinin imzalanması bekleniyor. Rusya''nın 1994''te gündeme getirdiği, Avrupa Güvenlik Şartı''nın, AGİT ilkelerini teyit eden ve yeni yüzyılda hangi işlevleri ve fonksiyonları icra edeceği hususunda genel bazı ilkeleri öngöreceği kaydedildi. Ayrıca, AGİT''in önemli bir uğraş alanı haline gelmesi düşünülen barış koruma harekatlarının nasıl yapılacağını ve bunlar için yeni mekanizmalar geliştirilip geliştirilmeyeceğini hedefleyen bir belgenin de imzalanması bekleniyor. AGİT dönem başkanlığını yürüten Norveç tarafından hazırlanan güvenlik konusundaki dördüncü taslak üzerinde de ciddi tartışmalar yaşanıyor. İstanbul''daki zirve sonunda, Çeçenistan, Kosova ve Karabağ sorunlarını da içeren bölgesel konularla ilgili ortak bir deklarasyon yayınlanması bekleniyor. Sözkonusu bildirinin AGİT''in diğer uğraş alanlarını ve özellikle bölgesel çatışmalar konusundaki misyonlarının sonuçlarını içerecek bir deklarasyon olması öngörülüyor. Zirvede, 1986 yılından beri geliştirilen Viyana Belgesi''nin gözden geçirilmiş şeklinin devlet ve hükümet başkanları tarafından kabul edilmesi bekleniyor. Askeri kuvvetler, silah ve teçhizat ile bunların konuşlandırılacağı yerler hakkında bilgi değişimini içeren Viyana Belgesi''nde, ülkeler her yıl savunma planlaması konusunda da bilgi alışverişinde bulunuyorlar. Ülkelerin olağan dışı veya tehlikeli askeri faaliyetlere giriştiklerinde belge gereğince, bilgi değişimi, işbirliği ve temas mekanizmalarının tesis edilmesi öngörülüyor. Hava üslerinin ziyareti için özel hükümlerinin ibraz edilmesinin yanısıra askeri makamlar arasında da temas öngörülen belgede, belirli düzeylerdeki tatbikat ve yığınakların bildirilmesi, 9 bin askeri kapsayan askeri faaliyetlerin 9 gün önceden bildirilmesi, asker sayısının 13 bini aşması halinde de gözlemci çağırmak zorunluluğu bulunuyor.

AKKA Uyarlama Anlaşması
İstanbul''daki zirve sırasında, AKKA Uyarlama Anlaşması''nın kabul edilmesi de bekleniyor. Beş kategoride önemli bazı indirimler ve kısıtlamalar getiren ve Avrupa güvenliğinin büyük ölçüde temel taşını oluşturan bir düzen olan AKKA, imzalandığı tarih itibariyle NATO ve Varşova Paktı olmak üzere iki blok esasına dayalıydı. Varşova Paktı''nın çökmesinden sonra taraflar, İstanbul''daki zirvede blok tavanlarından ülke tavanlarına geçecekler. Böylelikle, AKKA''da bloklar içinde var olan ülkesel tavanlar, doğrudan ülkesel tavanlar şeklinde tanımlanacak ve değişen güvenlik şartlarına göre uyarlanmaya çalışılacak.

Yugoslavya hariç 54 ülke katılıyor
İstanbul''daki zirveye, üyeliği 1992 yılında askıya alınan Yugoslavya dışında 54 ülke katılacak. Zirveye katılan ülkeler şunlar: "Arnavutluk, Andora, Ermenistan, Avusturya, Azerbaycan, Belarus, Belçika, Bosna Hersek Cumhuriyeti, Bulgaristan, Kanada, Hırvatistan, GKRY, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Estonya, Finlandiya, Fransa, Gürcistan, Almanya, Yunanistan, Vatikan, Macaristan, İzlanda, İrlanda, İtalya, Kazakistan, Kırgızistan, Letonya, Liechtenstein, Litvanya, Lüksemburg, Malta, Moldova, Monako, Hollanda, Norveç, Polonya, Portekiz, Romanya, Rusya Federasyonu, San Marino, Slovak Cumhuriyeti, Slovenya, İspanya, isveç, isviçre, Türkiye, Tacikistan, Makedonya, Türkmenistan, Ukrayna, Britanya, Amerika Birleşik Devletleri ve Özbekistan". Zirveye üye 54 ülkenin yanısıra, AGİT''in Akdeniz''de işbirliği yaptığı Cezayir, Mısır, İsrail, Ürdün, Fas ve Tunus da katılacak.

Denktaş yok Klerides var
AGİT İstanbul Zirvesi''ne Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) katılamazken, Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY) Glafkos Klerides başkanlığındaki 30 kişilik bir heyetle katılacak. Türkiye''nin tüm itirazlarına rağmen AGİT''e üye olarak kabul edilen GKRY, yine AGİT''in bağımsız işlevinden dolayı İstanbul''da yapılacak zirveye katılırken, KKTC''yi tanımayan ve KKTC ile herhangi bir diplomatik ilişki geliştirmeyen AGİT''in kararı yüzünden KKTC Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş zirvede bulunamayacak. Türkiye, zirveye sadece ev sahipliği yapıyor ve bu nedenle de, GKRY''nin zirveye katılmasının Türkiye tarafından tanındığı anlamına gelmiyor. GKRY''nin Türkiye tarafından tanınması şeklinde yorumlanabilecek olguları göz önünde bulunduran Türkiye, GKRY yönetimi ile tüm yazışmalarını AGİT Sekretaryası aracılığıyla yapıyor. Buna göre, zirve için Türkiye''ye gelecek GKRY heyetinin vizeleri pasaportları yerine ayrı bir kağıt üzerine işlenecek. Türkiye, GKRY ile birlikte imzalamak zorunda kalacağı anlaşmalara çekince şerhleri düşecek.

Kafkasya zirveye damgasını vuracak
AGİT İstanbul Zirvesi birçok ikili ve bölgesel görüşmelere de ev sahipliği yapacak. Türkiye''nin önerisi üzerine, Karadeniz Ekonomik İşbirliği (KEİB) Örgütü üyesi ülkelerin devlet ve hükümet başkanlarının zirveden önce ortak bir açıklama yapması planlanıyor. Dışişleri Bakanı İsmail Cem''in, Türkiye''ye gelecek 15 AB üyesi ülkelerin dışişleri bakanlarına bir yemek vermesi beklenirken, Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel''in de AB dönem Başkanı Finlandiya Cumhurbaşkanı ile görüşmesi öngörülüyor. Zirve bir anlamıyla, Türkiye''nin AB üyeliği konusunda 10-11 Aralık''ta Helsinki''de yapılacak AB zirvesi öncesi, Türkiye''nin kulis faaliyetleri için önemli bir fırsat olacak. Demirel''in Ekim ayında Bakü''deki temasları ve Aliyev''in Türkiye''yi ziyareti sırasında gündeme getirdiği Bakü-Ceyhan boru hattı çok büyük bir aksilik çıkmaması halinde imzalanacak. Zirvede, Azerbaycan Cumhurbaşkanı Aliyev ve Ermenistan Cumhurbaşkanı Koçaryan''ın, Dağlık Karabağ sorunu konusunda bir görüşme yapması beklenirken, Ermenistan Başbakanı Sarkisyan''ın geçen ay parlamentoda uğradığı saldırı sonucunda öldürülmesinin sözkonusu süreci olumsuz yönde etkilemesinden endişe ediliyor. AGİT''in Çeçenistan gözlemcileri de İstanbul''daki zirvede açıklanacak.

Zirvenin duayeni Süleyman Demirel
AGİT''in son zirvesinde, Cumhurbaşkanı Demirel 1975''te imzaladığı Helsinki Nihai Belgesi''nden 24 yıl sonra zirveye katılan tek lider olarak İstanbul Şartını imzalayacak. Helsinki Nihai Senedi''nin imzalandığı 1975''te ABD Başkanı olan Richard Nixon''dan İstanbul''daki Zirve''ye kadar geçen sürede sırasıyla Jimmy Carter, Ronald Reagan, George Bush ve Bill Clinton ABD''de iktidara geldi. Almanya adına Helsinki Senedi''ni imzalayan Başbakan Helmut Schmidt''ten sonra Helmut Kohl ve son olarak Gerhard Schröder iktidara geldi. Fransa adına Helsinki Nihai Senedi''ni Cumhurbaşkanı Valery Giscard D''estaing imzalarken, geçen süre içinde Fransa''da toplam 11 başbakan değişti. Dönemin Başbakanı Harold Wilson''un Helsinki Senedi''ne imza koyduğu İngiltere ise bugüne kadar 4 başbakan değiştirdi.

.21. yüzyıla biz de girecek miyiz?
00:0013/11/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Zirvesi''nin İstanbul''da yapılmasının, Türkiye için ne kadar büyük bir kazanım olduğunu takdir edebiliyor muyuz? Soğuk Savaş''tan sonraki on yılın karmaşasından sonra yeni bir bin yıla girerken, dünyanın istikrar ve denge aradığı, ulus devletlerin ömrünü tükettiği, ulusal sınırların ortadan kalktığı, devletlerin egemenliği ilkesinin sağladığı korumacılığın etkisini kaybettiği, ''insan unsuru''nun öne çıktığı ve insan hakları ilkesinin yaptırım gücüne dönüştüğü bir dönemde, dünyanın önde gelen 54 ülkesinin liderleri İstanbul''da toplanarak, 20. yüzyılın kapanışını ve 21. yüzyılın ana ilkelerini ortaya koyacak.

20. yüzyılı kayıp bir yüzyıl olarak geçiren İstanbul için bu zirve bir dönüm noktası, yeni bir başlangıç olabilir mi? Bir yüzyıl ulusal sınırlar içine sıkışıp kaldıktan, iç sorunlarla uğraşıp durduktan ve o yüzyılı kendi gölgesinden korkarak geçirdikten sonra Türkiye, İstanbul ile yeni bir vizyonu yakalama şansı bulabilecek mi? Yeni bir dünyanın kurulduğu, Türkiye''nin de bu yeni dünyanın ekseninde yeraldığı bir dönemde, İstanbul ile sembolleşen küresel aktör olma özelliğimizi tekrar kazanabilir miyiz?

Soğuk Savaş dönemindeki bir ''cephe ülkesi'', bir ''tetikçi ülke'' olmaktan öte geçmeyen bölgesel rolümüzden, hafızalarımızı yenileyip ufkumuzu genişleterek sıyrılmamız, içinde bulunduğumuz coğrafyanın pazarlık gücünü kullanarak yeni bir dünyanın kurulmasında öncü bir misyon yakalamamız mümkün mü?

Yeni yüzyılın haritası
Pazar günü Türkiye''ye gelecek olan ABD Başkanı Clinton''ın Georgetown Üniversitesi''ne bağlı Alman-Avrupa Araştırmaları Merkezi''nde Türkiye için sarfettiği sözleri de bu çerçevede değerlendirmemiz gerektiğine inanıyorum. Berlin Duvarı''nın yıkılışının 10. yıldönümü için düzenlenen programda konuşan ABD Başkanı, Soğuk Savaş''ın nasıl sona erdiğini, Sovyetler ve diğer Doğu Bloku ülkelerinin nasıl birer birer devrildiğini anlatırken, kurulacak yeni dünya sisteminin de haritasını çizdi. Yeryüzünün ''orta kuşağı''nı kontrolü altında tutan Osmanlı''nın dağılmasının 20 yüzyılın tarihini ve güçler dengesini belirlediğini söyleyen Clinton, Osmanlı''nın kalbi olan Türkiye''nin sahip olduğu vizyonun, kendine biçeceği rolün yeni dünya sisteminin ağırlık merkezini oluşturan aynı kuşak üzerinde bir güce dönüşeceğinin, dolayısıyla 21. yüzyılın güçler dengesini belirleyeceğinin altını çizdi.

Soğuk Savaş perspektifi
Hala Soğuk Savaş''tan kalan dünya perspektifinden kurtulamayan, yeni sürecin zorlamasına karşı direnen, iktidar kaybı korkusuyla yüzünü dünyadan çok kendi kamuoyuna çeviren Türkiye için bu sözler ya ''uçuk''tur ya da korku kaynağı. 20. yüzyılı kendi toplumuyla kavga ederek geçiren, otoriter yöntemlerle vatandaşlarının gözlerini dünyaya çevirmesini engelleyen ve bunu bir ''iç tehdit'' olarak gören Türkiye''nin, 21. yüzyılın ilk çeyreğine damgasını vuracak bu paylaşıma nasıl bir donanımla gireceği konusunda maalesef umutlu değiliz.

Türkiye''nin Rusya ve Hindistan gibi süper güç olma potansiyeli taşıyan ülkelerin arasında sayıldığı, üstelik bu öngörüde Ankara''nın peşine takıldığı İsrail''e ''bölgesel bir güç'' olmaktan öte rol biçilmediği bu bin yılın kavşağında, vatandaşının kendisi için bir korku kaynağı olarak gören, onlara iktidarına göz diken işgalciler gibi bakan bir zihniyetin Türkiye''nin önünü kapatması ne büyük bir talihsizlik.

20 yüzyılın karamsarlığına dönmek...
Devlet gibi bizlerin de Soğuk Savaş''tan kalma bakışaçısından kurtulmamız gerekiyor. Clinton''ın çizdiği 21. yüzyıl perspektifini, ABD''nin dünyanın bir numaralı hegemonik gücü olduğu gerekçesiyle, korku ve şüpheyle algılamamız ilk elde makul görülebilir. Ancak bu yaklaşım, tehdit ve tuzaklara karşı bir savunma mekanizması geliştirmekten öte, önümüzü kapatan ve bizleri yeniden 20 yüzyılın karamsarlığına geri götüren bir tehlikeyi de içeriyor.

Kabul edelim veya etmeyelim ABD dünyanın yönünü belirleyen tek süper güç ve yeni dünyayı şekillendiren de o. Bu güce karşı hiç bir bölgesel gücün ayakta kalamadığını, yakın gelecekte de kalmasının mükün olmadığını görmek zorumuza gitse de bir gerçek. Böyle bir gücün ulusların birikimlerinden, fırsatlarından yararlanması da son derece doğal. Bunu ister sömürge olarak algılayalım, ister işbirliği olarak. Amerikan hegemonyasına karşı olmamız bu gerçekleri ortadan kaldırmadığı gibi, bu gerçeklerden hareket etmemiz de bize yönelen bir tehlikenin olmadığı anlamına gelmez. Ancak yakın gelecekte dünya sitemini tersine çevirme gücünü kendimizde bulamayacağımızı bilen bizlerin, Amerika''yı, Avrupa''yı, Çin''i, Rusya''yı, kısaca bütün dünyayı Müslümanlar''ın düşmanı ilan etmemiz ne kadar rasyonel? Dostluk ve düşmanlığın ötesinde başka seçenekler üzerinde kafa yormamız gerekmez mi?

Tetikçi ülke mi, küresel güç mü?
ABD Başkanı''nın Türkiye''nin geleceğine biçtiği rolü Müslümanlara karşı bir tuzak olarak değerlendirmek, dünyadaki her oluşumu Müslümanlar''ın dünya sistemine yönelik atılımlarını yoketme girişimi olarak görmek bizleri bir paronayaya doğru sürüklemez mi?

Türkiye Avrasya merkezli dünya sistemi projesinin en merkezinde yeralan, bir kolu Balkanlar''a, bir kolu Ortadoğu''ya bir kolu da Kafkaslar''a ve Orta Asya''ya uzanan bir ülke. 21. yüzyılın paylaşımını belirleyen enerji kaynaklarının kavşak noktasında. Kuzey Afrika''dan Hindistan''a kadar nüfuz sahası olan bir geleneğin mirasçısı. Yine dünya sisteminin en önemli ağırlık noktası olan orta kuşak Müslüman bir coğrafya ve Türkiye bu topluluklar üzerinde derin etkileri olan ve bunu kullanması gereken bir ülke.

Dünya egemenliğine oynayan her güç böylesi bir imkandan yararlanmak isteyecektir. Ama bu gücün karşısındaki rölünü belirleyecek olan da Türkiye''dir. İster Soğuk Savaş dönemindeki gibi ''tetikçi ülke'' olur, isterse pazarlık gücünü en etkin bir şekilde kullanarak bölgesel sınırları aşan bir yetkiye ulaşır.

Zirve ve İstanbul vizyonu
Müslümanlar''ın dünyasından oluşan bir coğrafyada Müslümanlar''ı düşman safına iterek oluşturulan bir projelerin de uzun vadeli olmayacağını, olmaması gerektiğini de bilmemiz gerekir. Şunu bilmemiz gerekir ki, son on yılda İslam''ın yeni dünya sistemi için birinci tehlike olarak ilan edilmesi, küresel aktörlerden çok Müslüman topluluklar üzerindeki gayri adil, gayri insani yönetimlerin projesiydi. Bu iktidarlar kendilerini ayakta tutabilmek için Müslüman coğrafyanın kaynakları karşılığında böylesi bir pazarlığa giriştiler ve kendileri için birinci tehdit olan Müslümanlara yönelik bir ''Haçlı Savaşı''na öncülük ettiler.

Bu açılardan Clinton''ın Türkiye vizyonu, bizim uğruna adım atmaya cesaret edemediğimiz gerçekliklerin 21. yüzyılda en çok muhatap olacağımız gücün itirafından başka bir şey değil. Bunun bir tuzak olup olmadığına karar verecek olan da bizleriz. Pazartesi başlayacak olan İstanbul Zirvesi''nin, gerek Ankara''ya gerekse bizlere bir İstanbul vizyonu sağlaması en büyük kazancımız olacak.

21. yüzyıl kasırgası
00:0020/11/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Deprem nasıl bir sivil uyanışa sebep olduysa, 60''a yakın ülkenin liderinin geldiği AGİT İstanbul Zirvesi de Türkiye''nin bir dünya gücü olmasının önündeki tek engelin kendi içimizde olduğunu öğretti bizlere.

İki gün boyunca dünyanın kalbi İstanbul''da attı ve biz Atlantik''ten Pasifk''e kadar olan coğrafyayı içine alan 21. yüzyıl kasırgasını çok yakından yaşadık. Amerika''nın küresel bir güç olarak damgasını vurduğu zirvede Rusya''nın Sovyetler''in çöküşünden beri devam eden çözülme sürecinin devam ettiğini ve bu çöküşün dünyayı nasıl sarstığını, iştahları nasıl kabarttığını gördük.

Yeryüzününün eksenini oluşturan bir coğrafyaya hakim olan Türkiye''nin, imkanlarını kullandığı sürece, elinde ne muazzam imkanları barındırdığını ilk elden test ettik. Avrupa''nın güvenliğinin Türkiye ve Rusya''ya bağlı olduğunu, çöken bir Rusya''nın ancak küçülerek Avrupa''nın bir parçası olabileceğini, Rusya''nın parçalanmasıyla Türkiye''nin hem Türkiye hem de Rusya''nın gücünü eline geçirererek Avrupa''nın kaderini etkileyebileceğini, bu yükselişe Avrupa''nın direnmesinin mümkün olmadığını öğrendik.

İçimizdeki Türkiye...
21. yüzyıla yön verecek olan enerji kaynaklarının kaderinin Türkiyesiz belirlenemeyeceğinin, Avrupa-Ortadoğu-Asya ekseninde Türkiye''ye rağmen hiç bir harita değişikliğinin, hiç bir paylaşımın, hiç bir savaşın ve barışın mümkün olmadığının ayırdına vardık.

Bugüne kadar bu gerçekleri dile getirenleri hayalcilikle suçlayanların hayal bile kuramadıklarına, Türkiye''nin ve Türk halkının vizyonunun genişlemesini iç tehditle birebir algılayanların ne kadar büyük bir ihanet içinde olduklarına bütün Türkiye şahit oldu. Yıllardır Türkiye''yi ulusal sınırlar içine hapsedenlerin dünyalarının ne kadar küçük olduğu, bin yılın kavşağında varlık ve yokluk arasında tercih yapma aşamasında olan Türkiye''yi bu küçük insanların bile artık engelleyemeceği apaçık ortada değil mi? İki gün boyunca dünyanın merkezi olan İstanbul, bizlere yeniden bir dünya gücü olmanın duygularını tattırdı.

Amerikancılık-Avrupacılık-Rusçuluk-Çincilik gibi sloganlarla yıllarını kaybeden Türkiye için bu sloganlar artık bir anlam ifade etmiyor. Anlamlı olan içimizdeki Türkiye''yi uyandırmaktır.

Bunun için önce kendi insanlarımızın bileklerindeki zincirleri kırmak, onurunu iade etmek, kendi değerleriyle insanca yaşama hakkının önündeki zorlukları ortadan kaldırmak, halkını iktidarı elinden kaçırma korkusuyla en büyük tehlike olarak gören zihniyeti şiddetle sorgulamak gerekmiyor mu?

İki imparatorluğun mirası üzerinde iki dünya sistemi
21. yüzyılın temel ilkelerini belirlemek için İstanbul''da toplanan dünya liderlerinin hemen hepsinin yüzünün doğuya dönük olduğuna dikkat ettiniz mi?

Amerika, Türkiye, Almanya, Fransa, İngiltere, Rusya, İsrail ve Çin, Sovyet sömürgesinden kurtulan ve daha kurtulacak bölgeleri bulunan bu devasa kıtanın bakir kaynakları üzerinde kıyasıya bir savaş yürütüyor. 19. yüzyılda Rusya ve İngiltere arasında İran ve Afganistan''ı kontrol ederek Orta Asya''ya hakim olmak için verilen kirli savaşın, yani ''Büyük Oyun''un onlarca katı şiddetinde bir savaş yaşanıyor ve bu savaşta süper güçlerin yanında bölge ülkesi olan ve olmayan hemen her ülke yeralıyor.

İngiltere''nin Hindistan''ın güvenliğini sağlamak, Rusya''nın da Orta Asya''nın zenginliklerini ele geçirmek ve güneye inmek için yoğun enerji sarfettiği Büyük Oyun''dan bugüne çok şeyler değişti. Zamanın iki süper gücü eski konumunda değil artık.

İngiltere ABD''nin Avrupa''daki bir piyonu olmaktan öteye geçemezken Rusya imparatorluktan bir ulus devlete doğru geriliyor. Yeryüzünün orta kuşağını oluşturan bölge, gerek startejik üstünlüğü gerekse ekonomik zenginliğiyle yeniden dünyayı biçimlendirmeye başladı. Kuzey Afrika''dan Çin Seddi''ne uzanana bu kuşağın merkezi bir kontrolün altında olmaması büyük güçler için en büyük şans. Zira bölgeyi kontrol altında tutan güçlü bir irade, hem dünyayı avucunun içine alır hem de bugünkü büyük güçlerin çoğunun bu güce erişmesine imkan tanımazdı. O zaman, bugün dünyayı paylaşan empenryal güçlerin çoğunun tarih sahnesinde yeri bile olamazdı. Böyle bir coğrayaya sahip olan Müslümanlar''ın kurtlar sofrasında ikinci kez yem olmaları ne büyük bir acı.

Bu acıyı ikinci kez yaşıyoruz
Biz bu acıyı ikinci kez yaşıyoruz. Birincisinde 20. yüzyılın dünya sistemi belirlendi. İkincisinde de 21. yüzyılın dünya sistemi belirleniyor. Birincisinde Osmanlı İmparatorluğu dağıldı ve onun mirası üzerinde kurulan onlarca devlet bugüne kadar kendilerini küresel güçlerin hizmetine adadı. Müslüman coğrafyanın kaynakları süper güçlerin hizmetine verildi ve bu coğrafyadaki paylaşım dünya sisteminin temelini oluşturdu. Avrupa korkunç ikinci dünya savaşını yaşadı ama bu savaş dünya değiştirmedi ve Osmanlı mirası üzerindeki paylaşıma göre oluşturulan düzen Sovyetler yıkılana kadar devam etti. Batı bir imparatorluğun mirası ile yüz yıl beslendi.

Şimdi kalan son imparatorluk, Rus imparatorluğu parçalanıyor ve Batı Osmanlı mirası ile bu imparatorluğun mirasını birleştirerek bir kaç yüz yıl daha kendini sağlama almanın hesaplarını yapıyor. Her ne kadar parçalanan imparatorluk bizim ezeli düşmanımız ise de, yağmalan coğrafya yine bizim coğrafyamız. Dünyayı doyuracak olan zenginlikler yine bizim zenginliklerimiz.

İstanbul''a akın eden dünya liderleri ve Clinton''ın Türkiye''nin 21. yüzyılı belirleme potansiyeline işaret eden sözleri, bizim bu paylaşım savaşında bir anda öne çıkabileceğimize de işaret ediyor. Bütün toplumsal zindeliği ile yeni yüzyıla hazırlanan bizler, bu paylaşım savaşını kendi lehimize çevirebiliriz ve Türkiye, bir anda Avrasya''ya rengini veren ülke haline gelebilir. Bu gücü bize başkaları hatırlattı. Önemli ve değerli olduğumuzu bir anlamda onlar dikte etti.

Türkiye''yi AGİT sonrası yeniden karamsarlığa, yeniden bir Üçüncü Dünya ülkesi ölçeğine indirgemeye çalışanların hesapları boşa çıkarılmalı. Osmanlı''nın çöküşünün başladığı zamandan beri bu şansı ilk kez yakalıyoruz. Ve bu şans yeni bir dünyanın kurulmasından sonra bir daha elimize geçmeyecek.

Kafkasya''da açık savaş dönemi
İstanbul Zirvesi''nin ilk gününde ABD Başkanı Clinton ile Rusya lideri Yeltsin arasındaki söz düellosu, Doğu ile Batı arasındaki Avrasya savaşının ne derece tehlikeli bir hal aldığını gözler önüne serdi. Ermenistan''daki Meclis baskını ve Çeçenistan işgaliyle zirveye bir adım önde katılan Rusya, bir anda bütün dünyayı karşısında buldu. Çeçenistan''ın artık bir iç mesele olmadığını haykıran dünya, Moskova''nın boru hatlarına yönelik sabotajlarına ve Kafkaslar''a yeniden dönüşüne çok sert cevap verdi. ABD ve Rus liderleri kamuoyu önünde ilk kez böyle bir üslup kullanıyorlar. Bu durum iyi tahlil edilmeli. Rusya Kafkaslar ve Orta Asya konusunda Batı ile bir uzlaşmaya girmeyeceğini ortaya koyarken Batı, işbirliği yapmayan Rusya''nın cezalandırılacağını ilan etti. Bu olay bu güne kadar Rusya''yı kızdırmadan sonuca ulaşmayı amaçlayan ABD ile Rusya arasında açık bir savaş ilanı anlamı taşıyor. Yeltsin''in öfkeyle geldiği zirveyi öfkeyle terketmesi, Batı ile Rusya arasında yeniden bir soğuk savaşı başlatabilir. Bu gergin dönemde Rusya''da milliyetçi eğilimler tehlikeli bir boyut alabilir. Çeçenistan''a yönelik saldırılar şiddetlenebilir. Rusya''da sivillerle generaller arasında büyük bir kavganın başlangıcı olabilir ve Rusya derin bir sarsıntıya yakalanabilir. İmzalanan Bakü-Ceyhan anlaşması ile büyük oranda petrol hesaplarından dışlanan Rusya ile yine petrol pazarlıklarından dışlanan İran ve Çin arasındaki yakınlaşma daha da güçlenebilir. Bu durumda özellikle Özbekistan, Kırgızistan ve Kazakistan''ın tavırları yakından izlenmeli. Bu ülkeler büyük ölçüde Rusya-Çin eksenine kayabilir. Moskova, zirvede sergilediği ''açık savaş'' tercihini değiştirmek ve yumuşamak zorunda kalacaktır. Bu da Kremlin ile generaller arasındaki uzlaşmaya bağlı. Moskova bunu sağlayamaz, Çeçenistan''dan çekilmez, Ermenistan''ın tercihlerine koyduğu ambargoyu kaldırmaz, Kafkasya ve Hazar bölgesine yönelik uzlaşmaz tutumunu yumuşatmazsa, Rusya Federasyonu büyük yara alacak. Önümüzdeki Duma seçimlerine kadar Moskova''da yer yerinden oynayacak.

Malezya Endonezya olmasın
00:0024/11/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dört asır süren İngiliz sömürgesinden 1957''de kurtulan ve son 20 yılda inanılmaz bir yükselişe geçen Malezya, tıpkı Endonezya gibi, bugünlerde çok sıkıntılı günler yaşıyor. Bağımsızlıktan sonra yeni bir ulus meydana getirmek için çok çalışan Malaylar, kendi ülkelerinde yabancı olmanın, ikinci sınıf vatandaş olmanın dayanılmaz acısını hâlâ üzerilerinden atabilmiş değil.

Ülkenin kaynaklarını Çinlilere veren sömürgeci İngilizler, Malayları köylerde tarımla uğraşmaya mahkum ederek, onların şehirlere yerleşmelerine, ticaretle uğraşmalarına, devlet yönetimi ile ilgili becerilerini geliştirmelerine, bir ulus olmalarına engel oldu. Ancak bağımsızlıktan sonra hızla kendine gelen Malaylar, müslümanların aleyhine olan herşeyi kökünden değiştirmeye koyuldu, sosyal ve kültürel zenginliklerini güçlendirmeye çalıştı, ulusal bilincini geliştirmek için İslam''a sarıldı. Malezya son 10 yılda Asya''ya ve müslüman dünyaya ilham kaynağı olan ekonomik başarılara imza attı. Ancak bölgeyi çökerten büyük ekonomik kriz, hem Endonezya''yı hem de Malezya''yı derinden sarstı ve Malezya rüyası bir anlamda sona erdi.

Toplumsal yapıları etnik ve dinî çoğulculuk üzerine şekillenen İki müslüman ülkede de taşlar yerinden oynadı. Endonezya hızla parçalanma sürecine girerken Malezya da o yöne doğru ilerliyor. Ekonomideki hızlı gelişme ve bunun getirdiği refah Malezya''nın iç sıkıntılarını ertelemesine yolaçmıştı. Yükseliş durunca sıkıntılar bir bir ortaya çıkmaya başladı. 29 Kasım''da yapılacak ve eyalet parlamentoları ile Federal Parlamento üyelerini belirleyecek olan seçimler, bağımsızlığını kazandığı 1957''den bu yana, Malezya için en büyük sınav niteliği taşıyor. Malezya bu tarihî sınavın üstesinden gelip yoluna devam edebilecek mi? Bunu umuyoruz ancak, ülkede yaşanan tansiyona bakınca karamsarlık öne çıkıyor.

''Bay Otorite'' sarsılacak
Asya''nın en uzun süre iktidarda kalan ''seçilmiş Başbakanı'' olan 73 yaşındaki Malezya Başbakanı Mahathir Muhammed''in 1981''den beri devam eden tartışılmaz otoritesi bu seçimlerde ciddi bir şekilde sarsılacak gibi görünüyor. Yardımcısı ve Maliye Bakanı olan, kendisinden sonra ülkenin lideri olarak görülen ve toplumun her kesiminin sempati beslediği Enver İbrahim''e yönelik komplodan sonra, Mahathir''in Malezya halkının gözündeki imajı çok büyük bir darbe yedi.

Karizması tartışılmaz olan Mahathir''den sonra Malezya''nın yetiştirdiği ender lider adaylarından biri olan ve Malezya tarihine damgasını vuracak birikime sahip olan Enver İbrahim''e kurulan yüz kızartıcı komplo, Mahathir''in gözüyle dünyayı gören Malezya halkının gözlerini açtı. Enver 6 yıl hapis cezasına çarptırıldı ve siyasi yaşamı sona erdirildi. Ancak bu olay Enver''i halkın gözünde daha da kahramanlaştırdı. Hiçbir zaman biraraya gelmeyecek olan partiler Mahathir''e karşı birleşti. 1974''ten beri iktidar olan ve 14 partiden oluşan Mahathir''in önderliğindeki UMNO (Malay Ulusal Birliği) koalisyonunun karşısında ilk kez 4 partiden oluşan bir mahalefet cephesi oluştu.

Muhalefet sürpriz yapabilir
Enver İbrahim''in karısı tarafından kurulan Ulusal Adalet Partisi''nin öncülük ettiği muhalefet cephesi, Mahathir''i yendikleri takdirde Enver İbrahim''i Başbakan yapacaklarını açıkça ilan etti. Malezya İslam Partisi ile ülke nüfusunun yüzde 30''unu oluşturan Çinliler''i temsil eden Çinli Demokrat Partisi''nin de yeraldığı koalisyonun amacı, Mahathir''in, Anayasa değişikliği için gerekli olan üçte birlik oranı yakalamasını engellemek. Ancak muhalefet cephesinin büyük bir sürpriz yaparak çoğunluğu ele geçirebileceği üzerinde de duruluyor.

Her ne kadar yarış Mahathir''in önderliğindek UMNO ile muhalefet cephesi arasında ise de bu seçimde en büyük sürprizi Anamuhalefet Partisi olan Malezya İslam Partisi yapacak gibi görünüyor. Malezya İslam Partisi''nin (PAS), iktidarda olduğu kuzeydoğu eyaleti Kelantan''ın dışında Malayların çoğunluk teşkil ettiği kuzey eyaletlerinde oylarını büyük oranda artırdığı belirtiliyor. Enver İbrahim komplosuna yönelik tepki ve diğer azınlık partilerinin de desteğiyle birleşen bu yükselişin, Mahathir''i zor durumda bırakacağı ifade ediliyor.

İç savaş korkusu
Taraflar kıran kırana bir propaganda dönemi geçiriyor ve 29 Kasım''da yapılacak tercihin ülkenin kaderini belirleyeceğini halka hissettiriyor. Ülkenin bütün gücünü elinde bulunduran Mahathir, bu avantajını seçim sonuçlarına tahvil etmeye çalışıyor. Bütün kurumların başında, ya Mahathir''in ''doyurduğu'' kişiler ya da Mahathir korkusundan nasibini almış kişiler bulunuyor. Böylece muhalefet, devletin bütün kurumlarıyla yarışmak zorunda bırakılmış. Mahathir, basına çok sıkı kontrol getirmiş ve muhaliflerin propagandasını yapmalarını yasaklamış. Gazete ve televizyonların muhalefetin ilanlarını bile yayınlamıyor.

Mahathir, kaybetmesi halinde ülkede iç savaş çıkacağını, ülkenin parçalanabileceğini, Çinli ve Hintli azınlıklarla müslüman Malaylar arasında etnik ve dinî çatışmalar çıkacağını iddia ederek halka korku yaymaya çalışıyor. Ancak bunun karşısında İslam Partisi ile budist Çinliler seçim ittifakı yapıyor ve Malezya halkı bunu görüyor. Mahathir ayrıca, seçim tarihini 29 Kasım olarak belirleyerek Haziran''da oy kullanma ehliyetine sahip olacak ve büyük ihtimalle muhalefeti destekleyecek 680 bin genç seçmenin oy kullanmasına engel oldu.

Mahathir değişime direniyor
Her ne kadar seçilmiş bir Başbakan olsa da Mahathir''in bir ''seçilmiş diktatör'' olduğunu bilmeyen yoktur. Bölgedeki otoriter devlet anlayışının en önemli örneklerinden biri olan Mahathir, gençliğe ve değişime direnmeye çalışıyor. Endonezya''daki kaosu, diktatör Suharto''nun başına gelenleri gördükten sonra, seçilmiş de olsa, Mahathir''in entikalarla değişime uzun süre direnemeyeceği ortada. Umarız bu güzide müslüman ülke, iktidar tutkusu yüzünden bir kaos ortamına sürüklenmez. Aksi takdirde, müslümanların nüfusun yüzde 55''ini oluşturduğu Malezya da, Endonezya gibi, etnik ve dinî çatışmaların yakıp yıktığı bir ülke olacak ve başta Sabah ve Saravak eyaletleri olmak üzere, birçok bölge Federasyon''dan kopmaya çalışacak. Singapur ve Buruney''in de bir zamanlar Malezya''nın bir eyaleti olduğunu hatırlamamız gerekiyor.

Kafası bozuk iki adam ve Orta Asya"nın selameti
00:0027/11/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İstanbul''daki AGİT Zirvesi''nden kafası bozuk ayrılan iki lider oldu: Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin ve Özbekistan Devlet Başkanı İslam Kerimov. Yeltsin''in öfkesinin sebebini anlamak zor değil. Çarlık Rusyası ve Sovyetler''in haşmetini yavaş yavaş kaybeden Rusya''nın lideri olarak, son Çeçenistan katliamlarının da etkisiyle, bütün dünyanın sert eleştirilerini kaldırmak o kadar kolay değil. Üstelik 21. yüzyılın dünyası Rusya''nın kayıpları üzerine şekillenecek ve Avrupa''dan ABD''ye ve Uzakdoğu''ya kadar herkes hesaplarını ona göre yapıyor. Doğu Avrupa''da, Balkanlar''da, Kafkasya''da ve Orta Asya''da devam eden kayıplar süreci zamanla Sibirya''ya, Moskova''nın burnunun dibine kadar genişleyecek.

Eğer Rusya üzerindeki ağırlıklardan kurtulamazsa, bu ağırlıkların altında ezilip gidecek. Veya çılgınca bir taşkınlıkla dünyayı kana bulayacak. Bunun içindir ki dünya, Moskova''yı tahrik etmeden, sabırla işin üstesinden gelmeye çalışıyor. Var gücüyle Çeçenistan''da zafer kazanmaya çalışan Moskova, Kafkaslar''ı ele geçirerek, Orta Asya''ya giden yolları tekrar açmaya çalışıyor. Ancak yeni dünya sesteminin ağırlık merkezini oluşturan bu bölgeleri Rusya''ya bırakmaya kimsenin niyeti yok. Yani Moskova, Çeçenistan''daki saldırganlığı ile bütün dünyaya karşı, yeni dünya sistemine karşı bir savaş başlattı.

Rusya''nın bugünkü içleracısı halini gören herkes, Moskova''nın bu çılgınca ve umutsuz girişiminin sonuçlarını tahmin edebilir. Bu, Rusya tarafından dünyaya yöneltilen bir tehdittir. 21. yüzyılın enerji stratejisi ile güvenlik stratejisinin iç içe şekillendiği bölgede, Yeltsin''in ve Rusya''nın dünyanın önünde durması mümkün değil. Bir ayağı mezarda olan Yeltsin''in İstanbul''da öfke ile masayı terketmesi bu açılardan son derece normal. Hastalığı ağırlaşan Yeltsin''in ölmesi veya iktidardan uzaklaştırılması ise, generallerin ve milliyetçilerin önünü açacak ve Rusya çok tehlikeli bir sürece girecek. O zaman hem Kafkaslar hem de Orta Asya yeniden sıcak çatışmaların girdabına sürüklenecek ve çatışmanın sarsıntıları bölge sınırlarını aşacaktır.

Kerimov''un derdi ne?
Peki ama Kerimov''un derdi ne? Yeltsin''den sonra İstanbu''dan öfkeyle, daha doğrusu küserek ayrılan Kerimov, zirve öncesi onca gürültü çıkarmasına rağmen, İstanbul''da silik bir tavır sergiledi. Akıntıya karşı kürek sallayan bir isim Kerimov. Batı''yı ve Türkiye''yi, tarih boyunca Orta Asya''nın bir numaralı düşmanı olmuş Çin ile dengelemeye çalışan Kerimov, Emir Timur''un ruhunu kuşanarak, komşu Türkî Cumhuriyetler''i tehdit eder bir hale geldi. Türkiye ve komşularıyla ilişkilerinde Timurvari bir tavır sergileyen Kerimov''un Timur havasını aslında kendisinden başka takan yok.

Kendisine rakip gördüğü ve Özbekistan''dan sürdüğü, öldürtmek için girişimlerde bulunduğu Muhammed Salih''in İstanbul''a gelmesine engel olan, bu amaçla Türkiye''ye şantaj yapan ve AGİT''in Salih''e gönderiği davetiyeyi iptal ettiren Kerimov, Ankara''nın her istediğini yapmasına rağmen yine de tatmin olmadı. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel''in Türk Cumhuriyetleri''nin devlet başkanlarına vermeyi planladığı kahvaltıyı reddeden ve programın iptaline sebep olan Kerimov, hemen herkese küserek zirveyi terkedip gitti.

Orta Asya için tehlikeli
Kerimov, hem ülkesinin yönetiminde hem de uluslararası ilişkilerde başarısız bir tablo çiziyor. Bugüne kadar Özbekistan''da uyguladığı baskılarla, insan hakları ihlalleri ile, demokrasi ve özgürlük katliamı ile, binlerce masum insanı terörist olduklarını iddia ederek hapishanelere doldurmasıyla, sayısız insanın faili meçhullere kurban gitmesinden sorumlu olduğu iddiasıyla dünya gündeminin baş sıralarını işgal eden Kerimov, hem kendi halkıyla hem de komşularıyla çatışma halinde. Dinine bağlı herkese inanılmaz baskı uygulayan bu demir yumruklu adamın hapishanelere doldurduğu insan sayısının yüz bine yaklaştığı söyleniyor.

Rusya''yı tekrar Orta Asya''ya çağıran, Çin ile, Doğu Türkistan müslümanlarının özgürlük mücadelesine büyük darbe vuracak anlaşmalar imzalayan Kerimov''un tek dostu Çin. Pekin''de "Ayrılıkçılığa Karşı İşbirliği Anlaşması" imzaladıktan sonra ayağının tozuyla İstanbul''a gelen Kerimov, "Biz büyük komşumuz Çin''in kudretine sığınmalıyız" diyor. Yine İstanbul''dan Taşkent''e gider gitmez Kırgızistan''la yeni bir gerilim başlatıyor ve Kırgızistan''ın doğalgazını kesiyor. Taşken''te Bişkek ve Duşanbe arasında karşılıklı protesto notaları gidip geliyor bugünlerde. Kırgızistan, Tacikistan ve Türkmenistan''ı Özbekistan''ın bir eyaleti olarak gören ve bu ülkelerin bağımsızlığının önündeki en büyük tehdit olan Kerimov, Orta Asya''da başgösterecek bir kaosun bir numaralı sorumlusu olacak.

Göstermelik seçimler

Kerimov''un Özbekistan''ı bugünlerde göstermelik seçimlere hazırlanıyor. 5 Aralık''ta yapılacak parlamento seçimlerine 5 parti katılacak. Bu 5 parti de, seçilecek 250 milletvekili de Kerimov''un onayından geçmiş kimseler.

Devlet başkanlığı seçimi ise 9 Ocak''ta yapılacak ve Kerimov tartışmasız yine seçilecek. AGİT, seçimler için Özbekistan''a gözlemci göndermeye bile gerek duymadı. Gerekçe şu: Özbekistan''da serbest seçim şartlarının bulunmaması. Seçimlerin tüm aşamalarına devletin karışmasının gerçek muhalefetin ortaya çıkmasını, seçim kampanyalarının serbest biçimde yapılmasını engellenmesi.

Orta Asya''nın selameti Kerimov''suz bir Özbekistan''la mümkün. Tarihi, devlet geleneği, kültürel zenginliği nüfus yapısı itibariyle dünyaya açılan Özbekistan, Orta Asya''yı peşinden sürükleyebilir, Çin ve Rusya''ya karşı bir denge unsuru olabilir. Ancak bütün bu imkanlar Kerimov''un paronayaya varan kuşkuları arasında kaybolup gidiyor.

AB üyeliğine karşı Öcalan
İtalya''nın sol gazetelerinden La Republica, İtalya ile Türkiye arasında AB üyeliği konusunda "gizli bir anlaşma" yapıldığını, İtalya''nın, "AB''ye girmesine yardımcı olma karşılığında Türkiye''den Öcalan''ın hayatını bağışlama ve İtalya ile ekonomik ilişkilerin yeniden başlamasını istediğini" iddia etti.

Anlaşmanın İtalyan Dışişleri Bakanı Lamberto Dini''nin geçen Eylül ayında Türkiye''ye yaptığı ziyaret sırasında yapıldığı öne süren gazete, "Türkiye Avrupa''da. Ama Öcalan''ın yaşamasıyla... Bu anlaşma, Türkiye ile İtalya''nın tekrar yakınlaşmasını sağlayacak bir şeytan paktı" iddiasında bulundu.

ROMA- İtalya''nın sol gazetelerinden La Republica, İtalyan Hükümeti ile Türk Hükümeti''nin arasında Avrupa Birliği konusunda "gizli bir anlaşma yapıldığını" ileri sürdü. Öcalan''ın İtalya''da bulunduğu sırada kendisiyle sık sık röportaj yapan Marco Ansaldo''nun kaleme aldığı yazıda, İtalyan Hükümeti''nin, "AB''ye girmesine yardımcı olma karşılığında Türkiye''den Öcalan''ın hayatını bağışlama ve İtalya ile ekonomik ilişkilerin yeniden başlamasını istediği" iddia edildi. Anlaşmanın İtalyan Dışişleri Bakanı Lamberto Dini''nin geçen Eylül ayında Türkiye''ye yaptığı ziyaret sırasında yapıldığı öne sürülen haberde, "Türkiye Avrupa''da. Ama Öcalan''ın yaşamasıyla... Bu anlaşma, Türkiye ile İtalya''nın tekrar yakınlaşmasını sağlayacak bir şeytan paktı" iddiasında bulunuldu. Diğer İtalya gazetelerinden Corrier della Sera, "Öcalan adalete gidiyor. Ama Avrupa önlemeye çalışıyor" başlığını kullandı. La Repubblica, "Avrupa''nın Ankara''ya karşı ayaklandığını" savunurken, Sağ görüşlü Il Giornale, Türk Hükümeti''nin zorda olduğunu iddia etti ve "Türkiye uluslararası baskılara boyun eğerse, aşırı sağ partiler ortalığı karıştıracak" diye yazdı.

"Ankara''ya Öcalan''ın canlısı lazım"
İngiltere''de yayınlanan haftalık siyaset ve ekonomi dergisi The Economist ise, Öcalan''ın, "canlı olarak Türk Hükümeti''ne çok daha faydalı olacağını" yazdı. Dergi, bu haftaki sayısında yer verdiği "Öcalan''ı hayatta bırakmanın faydaları" başlıklı yorumunda, Kenya''da yakalanıp Türkiye''ye getirildiğinde 30 bin kişinin ölümünden sorumlu tutulan Öcalan''ın idamının geniş kitlelerce istendiğini hatırlattı. Dergi, şimdi bu havanın değiştiğini, aralarında politikacıların da bulunduğu pekçok kişinin artık Öcalan''ın asılmasının "ne kadar akılcı bir karar olacağını" tartıştığını bildirdi. Başbakan Ecevit''in de genelde idam cezalarına karşı olduğunu sık sık söylediğini hatırlatan dergi, ancak, yine Ecevit''in, bu konudaki dış baskılara boyun eğmeyeceği yolunda açıklamalarda bulunduğuna da işaret etti. Öcalan''ın asılmaması halinde bunda en büyük rolün yine kendisine ait olduğunu iddia eden dergi, Öcalan''ın mahkemeye ilk çıkarıldığında "devlete isyanın bir hata olduğunu kabul etmesinin" gelinen noktada etkili olduğunu yazdı.

Asılırsa adaylık hayal olur
İngiltere''nin bütün gazetelerinde yer alan haberlerde, özellikle AB ülkelerinin, idamın infazının Türkiye''ye üyelik yolunu kapatacağı şeklindeki açıklamaları ön plana çıkarıldı. The Guardian gazetesi, "AB, Türkiye''yi, Öcalan''ı bağışlaması yolunda uyardı" başlığını kullanırken, şehit ailelerinin Öcalan''ın asılması yönündeki ısrarlarına dikkati çekti. Gazete, Türkiye''nin, önümüzdeki günlerde son derece hassas diplomatik ilişkilerin içine gireceğini savundu. The Times ise, Öcalan''ın asılması halinde, Türkiye''nin AB adaylık listesinden silineceğini öne sürdü. The Daily Telegraph da, TBMM''nin sözkonusu kararı almakta zorlanacağını öne sürdü. The Independent ise, kararın onanmasından sonra, Türkiye''nin AB''den bugüne kadarki "en açık uyarıyı" aldığını savundu.

.Çevik Bir ve ABD tipi kampanya
00:001/12/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rumeli Yönetici ve İşadamları Derneği''nin davetlisi olarak önceki akşam Ceylan Intercontinental Otel''de konuşan emekli General Çevik Bir, Türkiye''nin Soğuk Savaş sonrası konumu üzerine şekillendirdiği konuşmasını, özenle seçilen davetlilerin sorularının da yardımıyla, Cumhurbaşkanlığı adaylığını açıklayarak sona erdirdi. Fenerbahçe eski Başkanı ve işadamı Ali Şen''in, NATO''nun yeni stratejisinden Avrupa Savunma Girişimi''ne kadar daldan dala atlayarak yaptığı girişden sonra, konuşmasını kendi isteğiyle kürsüde yapan Bir, uzmanlık alanı olan Soğuk Savaş sonrası güvenlik stratejileri konusunda bugüne kadar söylediklerinin bir tekrarını yaptı. Konuşmasının bu bölümü heyecanlı değildi, heyecanlı olan soru-cevap faslı oldu. Bir''in flaş açıklamalarına da bu bölümde şahit olduk.

Bugüne kadar ''kullanıldığı'' hissini üzerinden atamayan, bunun için mümkün olduğunca konuşmamayı tercih eden, konuştuğu mekanları özenle seçen, konuşmalarını manipule ettiğini söylediği kişileri azarlayan Bir, önceki akşam kamuoyunda tartışılan hemen her konuda açık sözlerle düşüncelerini ortaya koydu. Bir''in siyasi geleceğine ilişkin sözlerinden önce, ben yine de konuşmasında üzerinde durduğu Soğuk Savaş sonrası Türkiye''nin durumu ile ilgili ifadelerinin es geçilmemesi gerektiği kanaatindeyim. Çünkü bu sözler, Türkiye''nin toplumsal yapısındaki sancıların sebebini birinci elden ortaya koyuyor.

Yeni tehdit, denge formülü ve 28 Şubat
28 Şubat müdahalesinin ve Türk-İsrail anlaşmalarının merkezinde yer alan bir isim olan Bir, Doğu Bloku''nun yıkılmasıyla Türkiye''nin ''kanat ülke'' rolünün ''cephe ülkesi'' konumuna evrildiğini ve konumunun daha öne çıktığını, artık güvenlik üreten, strateji üreten ülke konumuna geldiğini söyledi. Ben 28 Şubat''ın mantığını ve amacını anlamak için Çevik Bir''in konuşmalarını özellikle takip ederim. Sovyetler''in çöküşünden sonra Batı''nın yeni tehdit değerlendirmelerine dikkat çeken Bir, uluslararası terörizm, kitlesel güç, nükleer tehlike gibi endişelerle oluşturulan bu tehdit değerlendirmesinin Türkiye için de geçerli olduğuna dikkat çekti ve bu tehdit değerlendirmesine karşı oluşturulan ''denge kavramı''nın güvenlik, sosyal, ekonomik ve politik alanda yapılacak düzenlemelerle sağlanacağını ifade etti.

28 Şubat''ın bu tehdit değerlendirmesinde sadece müslümanları öncelediğini ve müslümanları uluslararası terörizmin potansiyeli olarak gördüğünü söylemeliyiz. Çünkü Fas''tan Özbekistan''a kadar hemen her müslüman ülkede yaşanan 28 Şubat süreçlerine baktığımızda, hepsinde müslümanların ''birinci tehdit'' ilan edildiğini görüyoruz. Ayrıca Batı''nın ve uluslararası örgütlerin hedef listesindeki ''yeni uluslararası terörizm'' kavramının yeryüzünün her köşesindeki İslami canlanmayı hedef gösterdiği de apaçık ortada. Batı''nın biçimlendirdiği ve Türkiye''nin tabi olduğu yeni tehdit değerlendirmesinin üstesinden gelmek için planlanan denge formülünün içeriğini oluşturan sosyal, güvenlik, ekonomik ve politik düzenlemeler, güvenlik stratejilerinin ağırlık merkezini oluşturan Avrasya coğrafyasındaki hemen her müslüman ülkede uygulanıyor. 28 Şubat, bu anlamda sosyal bir düzenlemedir. Toplumu homojenleştirme, toplumu ''hantallaştırıp karar mekanizmalarını yavaşlatan'' muhalefeti tasfiye etme, hatta demokrasi, özgürlük, insan hakları gibi ''angaryalara'' saplanıp kal?an siyasi iradeyi ezme girişiminden başka bir şey değildir. Baştan sona mizansen Bir''in konuşması bitince gelecek soruların da bu minval üzere devam edeceğini sanmıştım ancak yanıldım. Kimsenin yeni uluslararası düzen tartışmalarıyla harcayacak vakti yoktu anlaşılan. Mayıs''ta boşalacak bir Cumhurbaşkanlığı makamı dururken, 28 Şubat''ın birer birer harcadığı siyasi partilerin bıraktığı boşluk ortada iken, yeni arayışlar için oldukça elverişli bir dönem yaşanırken, Türkiye''nin kurtarılması herşeyden önemliydi onlar için. Aslında toplantının başından sonuna kadar bir mizansene şahit olduk. Bir''in konuşması asıl değil bir ayrıntıydı. Hemen her toplantıda aynı knuyu konuşan ve aynı sözleri sarf eden Bir, önceki akşam bunların kısa bir özetini yaptı sadece. Toplantıya davet edilenler özenle seçilmişti ve muhtemelen nelerin sorulması gerektiğini, Bir''in siyasi geleceğine ilişkin düşüncelerini açıklayacağını biliyorlardı. Sözbirliği etmişçesine hep aynı sorular soruldu: Bundan sonra ne yapacaksınız? Siyasi parti kuracak mısınız?, Cumhurbaşkanlığı''na aday olacak mısınız?

Boşuna liderlik ödülü almadı
Alınan cevaplar yoğun alkışlarla karşılandı. Sanki bir kampanya dönemi başlatılıyormuş gibiydi. Evde oturup, eşinin ev temizliğine yardımcı olmak istemediğini söyleyen Bir, önce, bir strateji vakfı kurmak istediğini söyledi. Ancak Yahudi kuruluşlardan ''liderlik ödülü'' alarak liderlik kapasitesini tescillendiren Bir''i yeni bir imaj olarak görmek isteyenler, ardı ardına sordukları sorularla emekli generalin konuşmasına yardımcı oldular. "Dostlarım bana başkalarının emrine girme diyorlar" diyen emekli general, siyasi parti de kurabileceğini, Cumhurbaşkanı adayı da olabileceğini net bir tavırla ortaya koydu. Ancak 28 Şubat''ın rantı üzerinde siyasi gelecek hayalleri kuran bir generalin, "Cumhurbaşkanı''nı halk seçerse aday olurum" şeklindeki sözlerini büyük bir şaşkınlıkla karşıladığımı ve bunu çok cesur bir çıkış olduğunu ifade etmeliyim.

Medya adayını görücüye çıkardı
Sürekli stratejik arayışlardan dem vuran, sivil toplum örgütlerinin devletin iç ve dış politikalarını belirlemesi gerektiğini söyleyen, ABD''deki düşünce üreten kurumların sosyal ve siyasi alandaki belirleyiciliğini örnek gösteren Bir, hayran olduğu Amerikan tarzı bir kampanya başlattı. Türkiye''nin yeni vizyon arayışlarıyla Bir''in imajı ne kadar örtüşür, kapalı kapılar ardında devam eden pazarlıklarda Bir''in şansı ne kadardır bilemem ama, önceki akşam medya dünyasının yoğun alkışları arasında, yağcıların bol olduğu bir ortamda, Türkiye''ye yeni bir lider adayı sunuldu. Mizansen böylece tamamlandı. Soru sorması gerekenler sordu, lider adayı açıkça cevap verdi ve kampanya başlatıldı. Bu arada geceyi ''sulandıran'', imaj sarsıcı sorular soran Murat Birsel gibiler de fırçayı yedi. Medya yeni lider adayını görücüye çıkardı. Bakalım, Türkiye bu işe ne diyecek.

Çeçenistan"ı unutmayalım
00:002/12/1999, Perşembe
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ekim ayından bu yana devam eden katliamlardan ve üzücü haberlerden sonra birkaç gündür Çeçenistan''dan içimizi ferahlatan haberler de geliyor. Çeçen savaşçılar, hiçbir yerden destek alamamalarına rağmen ruhlarını ortaya koyarak yeni bir destan yazmaya çalışıyor. Gerçi bu iyi haberler, savaşın kaderini belirleyecek nitelikte değil ama başından beri Rusya''nın Çeçenistan''da bir geleceğinin olmadığını, savaşın Rus-Çeçen boyutunun çok ötesinde anlamları olduğunu, dolayısıyla savaşın kaderini, Çeçenler''in zaferini veya mağlubiyetini de bunun belirleyeceğini hep söyledik. Bunun içindir ki, Çeçenistan''dan gelen kötü haberler bizleri hiç de ümitsizliğe sevketmedi.

Ancak, yaşanan insani trajedinin stratejik pazarlıkların gölgesinde kalması, Türkiye ve dünyanın Çeçen halkının yaşadığı drama karşı kahredici bir duyarsızlık sergilemesi, bununla da kalmayıp Türkiye''nin Başbakanı''nın Moskova''ya giderek Kafkaslar''ın bu yiğit-özgürlük âşığı insanlarının terörist olduğunu iddia eden bir anlaşma imzalaması bizleri Rus füzelerinden daha fazla yaraladı. Ne oldu Ecevit''in dilinden düşürmediği Rus tezlerine? Rusya Federasyonu''nun kuruluşuna bakın. Ecevit, Sovyetler''in yıkılmasından sonra kurulan yepyeni bir devlet olan Federasyon''a üyelik imzası atmayan, bu vesileyle uluslararası hukuka göre Federasyon''un bir üyesi olmayan, yani fiilen bağımsız olan Çeçenistan''ı PKK ile eş değerde tutup, hem PKK''yı bir uluslararası sorun haline getirdi, hem de Çeçenler''i Rusya''nın bir iç meselesine indirgedi. Moskova ziyaretinden Ecevit''in elinde ne kaldı? Koca bir utanç.

Meclis''in çıkışı çok önemli
Bu açıdan Pazartesi günü TBMM İnsan Hakları Komisyonu''nun Çeçenistan''la ilgili olarak aldığı karar çok önemli ve Türkiye''nin başından beri izlediği yanlışlığın düzeltilmesi açısından umut verici. Komisyon, Hükümetin aksine, Çeçenistan''ın Rusya''nın iç sorunu olmadığını ve Çeçenistan''daki insan hakları ihlallerinin katliama dönüştüğünü belirterek, Rusya''nın bir an önce durdurulmasını istedi ve dünyanın dikkatlerinin bölge üzerinde yoğunlaştırılması için harekete geçti. AGİT Zirvesi''ndeki havanın Ankara''ya yansıdığı belli. Zirve sırasında dünyanın Rusya''ya karşı tutumu Ecevit Hükümeti''nin bölgeye yönelik politikasıyla tezat teşkil etmişti. Zirve''de varlığı bile hissedilmeyen Ecevit ve koalisyon hükümeti, izlediği Rusya ve Kafkasya politikasıyla, dünyadaki yönelimin tamamen dışında kaldılar. Zannediyorum bu çelişki görüldü ve birileri Ankara''ya, Kafkasya politikasının ne kadar sığ ve kısa vadeli hesaplar üzerine kurulduğunu hatırlattı. Eğer böyleyse Ankara''nın bölgeye yönelik politikalarındaki ürkekliğin önümüzdeki günlerde değişeceğini umabiliriz. Ancak öyle değilse Ecevit''in Moskova''daki gafları gibi daha bir sürü yüz kızartıcı olaylara şahit olacağız demektir.

Kafkasya''yasız, güçlü Türkiye mümkün değil
Biz bunları tartışılırken Kafkasya''daki Çeçen-Rus savaşı, Amerika ile Rusya arasındaki Kafkasya''ya sahip olma savaşı, bütün dünyanın katıldığı Kafkaslar ve Orta Asya''yı kontrol etme ve buradan alınan güçle dünya sisteminde söz sahibi olma mücadelesi devam edip gidecek. Doğu ile Batı''yı, Asya ile Avrupa''yı, İslam ile Hristiyanlığı ayıran, Orta Asya''nın kapısı olan, enerji kaynaklarını kontrol eden, Rusya-Ortadoğu ilişkilerini belirleyen, Ortadoğu müslümanları ile Asya müslümanları arasında bir köprü olan, Türkiye''nin ve İran''ın güvenliği ile birebir ilişkili olan Kafkasya''da hiçbir savaş kısa sürmemiştir. Daha doğrusu savaşlar hiç bitmemiştir. Ne Cengiz Han Kafkas dağlarına hakim olabilmiş ne Timur. Ne Çarlık Rusya''sı bölgeyi tam anlamıyla kontrol edebilmiş ne Sovyetler Birliği. Bütün bir tarih önümüzde dururken ayakta durmakta bile zorluk çeken Rusya Federasyonu''nun bölgeyi kontrol edeceğine kim inanır? Kim, imparatorlukların kaderini belirleyen böylesine bir coğrafyaya karşı bu denli sığ bir politika izleyebilir? Kafkas halklarıyla işbirliği yapmayan hiçbir güç bölgede etkinlik kuramaz, kalıcı olamaz. Çeçenler''i küstüren, Kuzey Kafkasya halklarıyla bağlarını güçlendirmeyen Ankara, istediği politikayı uygulasın, hiçbir başarı sağlayamayacaktır. Bölgeye yönelik politikalarda etnik, dinî, ideolojik hiçbir ölçü anlamlı değildir. Dolayısıyla ''islamcı terör'' safsatası Rusya''dan başka kimsenin işine yaramaz. Bunu bilen büyük güçler bölgedeki her grupla, rengine bakmaksızın, işbirliği yapmaya çalışıyor. Müslüman Türkiye ise, bu fırsatlarına büyük darbe vurdu.

Savaşın sebebi Basayev değil
Bu arada son Çeçen-Rus savaşının Çeçenler''in taktik hataları sonucu meydana geldiğini, Şamil Basayev''in Dağıstan''a saldırmasının bir sonucu olduğunu iddia etmek hiç anlamlı değil. Bu yöndeki tartışmalar Türkiye kamuoyunun bölgeye yönelik duyarlılığına darbe vuruyor. Herşeyden önce şu bilinmeli: Çeçenler hiçbir taktik hata yapmasalardı, Dağıstan''da ezilen müslümanları savunmasalardı, hatta Şamil Basayev olmasaydı bile bu savaş çıkacaktı. Savaşın Dağıstan''daki çatışmalarla başladığına inanmak büyük bir hatadır. Zaten böyle bir durum da sözkonusu değil. Rusya''nın Dağıstan''daki bazı müslüman köyleri bombalamasına bir grup Çeçen''in verdiği destek Çeçenistan''ı bağlamaz ve Rusya Kafkaslar''a bunun için dönmedi. 21. yüzyıla yönelik güvenlik stratejileri, enerji hatları üzerindeki küresel rekabet, Kafkaslar''ın Amerika, Rusya ve Türkiye için ne anlam ifade ettiğini düşünürsek, bölgedeki savaşın gerçek boyutları ve sebepleri ortaya çıkar. Yoksa olayı sadece Şamil Basayev''in taktik hatalarına indigemek hem bölgedeki değişimleri görmemizi engeller hem de müslümanların bölgey yönelik duyarlılıklarına darbe vurur.

Türkiye-ABD-Avrupa denklemi ve Helsinki
00:008/12/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Cuma günü başlayacak AB Helsinki Zirvesi, Türkiye-AB ilişkilerinde, iki tarafın hesaplarını da aşan nitelikte, yepyeni bir süreç başlatacak. 1959 yılından bu yana Türkiye''yi Avrupa haritasının dışında tutan Birlik, Lüksemburg kararlarının aksine, Ankara''nın bir zamanlar hayalini bile kuramadığı türden jestlerle kapıyı aralıyor. Gerçi Avrupa Türkiye gibi büyük bir ülkenin hazmının kendine oldukça pahalıya malolacağını biliyor. Bunun için insan hakları, sivil yönetim, azınlık hakları gibi genel kriterlerin yanında, Kıbrıs ve Ege sorunlarının çözümü şartlarının üzerinde de ısrarla durarak, Türkiye''yi ehlileştirmeye, Avrupa değerlerini özümsemeye zorluyor.

Zirve öncesi genel manzara, Türkiye''nin AB''ye üyelik baskısından ziyade, Avrupa''nın Türkiye üzerinde ısrarcı olduğu şeklinde. Avrupa, ilişkilerde Türkiye''den bir adım önde gidiyor ve sanki Ankara''yı cesur adımlar atmaya zorluyor. Buna karşılık Ankara ısrarla fazlaca umutlu olmaya gerek olmadığı, Türkiye''nin Avrupa dışında seçeneklerinin olduğu, AB üyeliğinin Türkiye için saplantı olmadığı yönünde kamuoyu oluşturmaya çalışıyor. Türkiye''nin bu tavrının yeni bir hayal kırıklığını önleme amacından ziyade, değişen şartlara ve kapalı kapılar ardında sürdürülen uzun vadeli pazarlıklara göre şekillendiği ortada.

40 yıllık süreç ömrünü doldurdu
Avrupa''nın genişleme stratejisinde Türkiye''nin yeri diğer adaylarla kıyaslanamaz. Pazarlıkların zorluğu da buradan kaynaklanıyor. Pazarlık AB-Türkiye bağlamını çoktan aşıp Amerika''nın daha fazla belirleyici olduğu bir boyuta dönüştü. Avrupa''nın tavrındaki kesin dönüş ve Türkiye''nin pazarlık gücünü artırmaya yönelik eğilimleri Amerika''nın olaya dahil olmasıyla ortaya çıktı. Buradan şuna ulaşıyoruz: Klasik Türkiye-AB süreci ömrünü doldurdu ve yepyeni bir ilişkiler tarihi başladı. Eski süreçte Avrupa''nın sınırları Ege''den başlatılarak Türkiye dışarıda bırakıldı ancak, ilişkiler kontrolde tutularak, Türkiye''nin Avrupa''nın karşısına dikilecek bir güç olmasına, veya böyle ''tehlikeli'' bir maceraya girişmesine engel olundu.

Yeni süreç ve ABD''nin hesabı
O zaman Avrupa''nın keskin dönüşü, Amerika''nın olaya müdahil olması ve Türkiye''nin tavır değişikliği ile başlayan bu yeni dönemi, Türkiye ile Avrupa arasında yeni bir ilişkiler tarihinin başlangıcı olarak göreceğiz ve taraflar arasındaki pazarlıklara da bu doğrultudan bakacağız. Bu yeni durumda Avrupa''nın, Amerika''nın ve Türkiye''nin tavırları yeni uluslar arası düzen hesaplarına dayanıyor. Türkiye Avrasya kuşağının merkezinde yer almasının büyük avantajını kullanma fırsatıyla karşı karşıya. Türkiye''yi AB üyeliğinin yanında Avrupa Savunma Gücü''nün karar mekanizmasına da sokmaya çalışan Washington, bir taraftan Avrupa içinde Almanya-Fransa ağırlığına karşı denge oluşturmaya çalışıyor diğer taraftan Türkiye''yi Avrupa ile Asya arasında bir bağlantı noktası haline getirerek, Avrupa-Asya ilişkilerini denetime almayı hesaplıyor. Bunu ABD''nin Balkanlar ve Doğu Avrupa''da yaptıklarına benzetebiliriz. NATO''nun yayılmasını da görüldüğü gibi, ABD bu iki bölgede Rusya ile Avrupa arasında bir güvenlik kuşağı oluşturmuş durumda. Aynı durum Rusya''nın güneyinde de mevcut. Türkiye, Gürcistan ve Azerbaycan''dan Pakistan''a kadar Rusya güneyden kuşatılmış durumda ve her geçen gün kuzeye doğru daha çok sıkıştırılıyor. Çeçenistan''daki Rus saldırganlığına biraz da bu yönden bakılmalı. ABD Asya ile bütün bağlantı noktalarına kontrolü altına almaya çalışıyor.

İnsan hakları hedef değil
Kopenhag kriterlerinin içerdiği insan hakları, sivil yönetim, azınlık hakları ve Abdullah Öcalan''ın idam edilmemesine yönelik talepler, bu yeni durumda, Türkiye''nin üyeliğinin merkezini oluşturmuyor aslında. Gerçi, Batı Türkiye''nin Avrupa değerlerini benimsemesi konusunda ısrarını sürdürecek ancak tarafların hiç biri bu alanlardaki olumsuzluklarla ilişkileri kesme noktasına bir daha getirmeyecek. Eğer ilişkiler kesilecekse bu, insan Türkiye''nin insan hakları ve özgürlükler konusunda yeterli reform yapmamasından değil, 21. Yüzyıla dönük pazarlıkların kötüye gitmesinden kaynaklanacak. Öcalan da, Kürt sorunu da Batı için feda edilmeyecek konular değil. Nitekim Kürtler''i daha önce de yüzüstü bıraktı.

Kıbrıs, petrol ve Doğu Akdeniz''in güvenliği
Peki Kıbrıs konusunun bu süreçle ne tür bağlantısı olabilir? Tıpkı Türkiye-AB ilişkileri gibi Kıbrıs sorununa da bu yeni durumdan bakmalıyız ve kırk yıllık Kıbrıs sürecini kapatıp yeni bir sayfa açmalıyız. Soğuk Savaş sonrası Doğu Akdeniz''in, tıpkı Kafkasya ve Balkanlar gibi, büyüyen önemi ve Ortadoğu ve Hazar petrollerinin bu bölgeden dünyaya dağıtılmasının planlanması Kıbrıs''ı çok önemli bir üs haline getirdi. Ayrıca NATO''nun Orta Asya''nın yanısıra Ortadoğu''ya yönelik yayılma hesapları da Kıbrıs''ın bir an önce sakinleşmesini gerektiriyor. Bu açıdan New York''ta devam eden Kıbrıs pazarlıkları ile Helsinki''de başlayacak AB Zirvesi''nde alınacak kararlar birbiriyle çok bağlantılı ve birbirini tamamlayan unsurlar. Çünkü her ikisinde de yeni bir süreç başlıyor. Bu süreç eskisinden bir ölçüde bağımsız ve ikili ilişkilerle sınırlı değil.

AB ve Kıbrıs''taki bu yeni pazarlıklar sürecinde Türkiye kartların çoğunu elinde tutuyor. Bu açıdan Avrupa''nın Ankara üzerinde kuracağı baskıların Türkiye''de büyük büyük değişimlere yol açmasını beklemek rasyonel olmayabilir. Çünkü yeni dönem insani konulardan ziyade stratejik önceliklere göre şekilleniyor. Dikkat ederseniz Türkiye son günlerde dış ilişkilerde daha insani bir tavır çizerken içte tam tersine statükocu eğilimlerini devam ettiriyor

.Ankara"da hüsran
00:0011/12/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün Helsinki''de toplanan Avrupalı liderler, Türkiye''nin 1987''de yaptığı tam üyelik başvurusunu cevapladı ve Lüksemburg kararlarının tam aksine, Türkiye''yi resmen aday ülke ilan etti. Bir kaç gündür Ankara-Helsinki arasında sürdürülen yoğun trafik ve Atina''yı ikna etmek için serfedilen baskılar sonucu alınan karar, başta Türkiye olmak üzere bütün bütün Avrupa''da yankılandı. Türkiye aday ülke ilan edildi ancak, AB''nin Türkiye''nin önüne koyduğu şartlar henüz tüm ayrıntılarıyla kamuoyuna yansımadı. İlk izlenimlere göre, Ankara beklentilerin aksine Kıbrıs ve Ege konusunda Yunanistan''a verilen taahhütlerden oldukça rahatsız ve adaylık kararı geri dönebilir.

Bütün Avrupa ve ABD Türkiye''nin cevabını beklerken dün gece geç saatlere kadar taraflar arasındaki müzakereler devam etti. Helsinki''de Türkiye''ye hayır denmesinin Avrupa ile kapıları sonuna kadar kapatacağını daha önce açıklayan Türkiye, ''evet'' dense bile Ankara''nın kabul etmeyeceği veya edemeyeceği şartların öne sürülmesi halinde de bunun ''hayır'' anlamına geleceği uyarısını da önceden yapmıştı. AB Dış Politika ve Ortak Savunma Yüksek Temsilcisi Javier Solana AB''nin görüşlerini anlatmak ve Ankara''yı ikna etmek üzere dün akşam apar topar Ankara''ya geldiler. Bu yazıyı yazdığım saatlerde Ankara''nın cevabı açıklanmamıştı ancak Yunan cephesinden gelen haberleri bakılınca, Türkiye''nin durumunun hiç de iç açıcı olmadığını söyleyebilirim. AB kararından sonra Ankara''dan çıkan ilk tepkiler olumsuz oldu ve Solana bunun üzerine Türkiye''ye hareket etti. Ankara''nın cevabı Solana ve beraberindeki heyetin kendisini ikna edip edemeyeceğine göre şekillenecek.

Atina istediklerini aldı
Atina cephesi, Kıbrıs ve Ege dahil olmak üzere bekledikleri bütün tavizleri aldıklarını ve Kıbrıs Rum Kesimi''nin adaylık müzakerelerinin önünün de açıldığını duyurdu. Açıklamalarda, "Kıbrıs konusunda AB ile anlaştık" ifadesi kullanıldı. Atina, eğer doğruysa, bu zirveden en kazançlı çıkan ülke oldu. Rum Kesimi, üyelik müzakerelerinin önündeki Almanya, Fransa ve Hollanda engelini aştı. Kıbrıs sorununun çözümü konusunda AB''nin desteğini aldı ve Türkiye''nin başından beri karşı çıktığı Ege sorununun Uluslararası Lahey Adalet Divanı''nda çözülmesi teklifini kabul ettirdi.

Sevinç kısa sürecek
Eğer Türkiye''nin önüne Yunanistan''ın iddia ettiği gibi ağır şartlar konulmuşsa, ki bu bugün net olarak belli olacak, Türkiye''deki sevinç kısa sürecek demektir. Üye adaylığı şarta tabi tutulmamış ancak üyelik müzakerelerinin başlaması Kıbrıs ve Ege''de verilecek taviz şartına tabi tutulmusa, üyelik süreci ölü doğmuş demektir. Ankara''daki koalisyon hükümetinin, Atina''nın iddia ettiği gibi, ''ağır tavizler'' vermesi ve bunu kamuoyuna anlatması çok zor olacak. Eğer hükümet, Avurpa''dan gelen teklife göre hareket eder ve AB''nin önerisini kabul ederse, Kıbrıs ve Ege konusunda kamuoyu karşısında zor bir durumda kalacaktır. Dışişleri Bakanı İsmail Cem''in günlerdir sürdürdüğü tedirgin açıklamalar, Ankara''nın kararı o kadar da kolay kabul etmeyeceğini gösteriyor.

Kıbrıs görüşmeleri kesilebilir
Dün Helsinki''de alınan karar ve Ankara''dan verilecek cevap New York''ta devam eden Kıbrıs görüşmelerinin de kaderini belirleyecek. Türkiye olumsuz bir tavır takınırsa Kıbrıs görüşmeleri yarıda kesilecek, Denktaş geri dönecektir. Böyle bir durumda Türkiye-Avrupa ilişkileri çok kötü bir döneme girecek, Ankara ''tek alternatif'' ABD ve İsrail ile ilişkilerini daha bir sıklaştıracaktır. Bu da, yeni yüzyıla yönelik staratejik paylaşımda Türkiye''nin kazançlarına uyum sağlasa bile Türkiye''nin iç yapısında derin sancılara yolaçacak, baskıcı eğilimi artıracak, insan hakları ve özgürlük alanları daha da daraltılacaktır.

Bundan sonra ne olacak?
Kısacası, Kıbrıs ve Ege''de verilecek tavizlere göre şekillenecek olan Türkiye-Avrupa ilişkilerinin geleceği, sosyal, siyasal, ekonomik ve hukuki yapımızda köklü dönüşümlere zemin hazırlayacak. Ankara şartları ''ağır'' bulur ve daha önce yaptığı gibi gerekli adımları atmayıp sürüncemede bırakırsa, bundan hem Avrupa hem de Ankara zarar görecek ve bu sonuç, Ankara''nın da Avrupa''nın da yeni yüzyıla ilişkin bölgesel politikaları üzerinden derin etkiler bırakacak. Avrupa Asya''ya yönelik paylaşım savaşına Türkiye''nin sahip olduğu imkanlardan mahrum bir şekilde girecek ve özellikle Almanya ve Fransa, Ortadoğu''da olduğu gibi, Asya''da da Amerika hegemonyasına boyun eğmek zorunda kalacak. İlişkilerin daha da kötüye gitmesiyle Batı''nın baskılarını bertaraf etmiş bir hale gelecek olan Türkiye''de ise, baskıcı eğilimler artarak insani değerler geri plana itilecek.

Bugün deprem bölgelerindeki mağdur insanlara iftar vermeyi bile yasaklayan devlet mantığı daha da hortlayacak. Paylaşmayan, kıskanç, vatandaşıyla ilişkileri güvensizlik üzerine kurulu ve tahakkümcü devlet, kendini uluslararası baskılardan, insani değerlere ilişkin prensiplerden kurtulmuş sayacak ve rahatlayacaktır.

Ucuza mı gittik?
00:0015/12/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin Helsinki Zirvesi''nde Avrupa Birliği''ne aday ülke ilan edilmesi, Avrupa''da Türkiye''den daha fazla sevinç dalgası oluşturdu. Helsinki''den önceki Türk-Avrupa ilişkileri ile çelişen bu sevincin aynısını Yunanistan ile Rum Kesimi''nde de görüyoruz. Bunlara karşılık Türkiye''de önce tedirgin sonra göstermelik bir sevinç, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti''nde ise tam anlamıyla hüzün yaşanıyor.

Kıbrıs konusunu çözülmüş gören, Ege sorunlarını da Avrupa''ya havale eden Yunanistan, son zamanlarının en büyük diplomatik başarısına imza attı. Her iki konuda da Türkiye''yi Avrupa''nın karşısına çıkaran Atina, "bölünmüş bir Ada''nın AB''ye üye olamayacağı"na ilişkin Almanya, Fransa, İtalya ve Hollanda''nın ısrarını kırarak, Rum Kesimi''nin AB üyeliğinin önündeki engelleri kaldırdı. Böylece hem Birlik içindeki konumunu güçlendirdi hem de Türkiye''nin bu yöndeki itirazlarını işlevsiz hale getirdi. Rum Yönetimi''nin önü açılırken KKTC bir anda yalnızlığa terkedildi. Denktaş üzüntüsünü hiç saklamıyor.

Üstelik Türkiye Avrupa ile değil de Rum Yönetimi ile ilişkilendirildi. Yani Rumlar''ın üyelik müzakerelerinin başlatılması karşılığında Türkiye''nin adaylığı açıklandı. Yoksa adaylık çoktan Atina''nın vetosuna takılmıştı. Türkiye''yi AB''ye sokmaya çalışan Almanya, Fransa gibi ülkeler Atina ile bunun pazarlığını yaptılar.

Bir diğer olumsuzluk da Ege ile ilgili. Türkiye yıllarca konunun iki ülke arasında çözülmesinde ısrarcı oldu. Uluslararası müdahaleleri engellemeye çalıştı. Atina''nın hep savunduğu Lahey Adalet Divanı''na kesinlikle karşı çıktı. Şimdi ne oldu? Adaylık sözleşmesindeki ifadeler aynen kabul edildi. Tıpkı Kıbrıs''la ilgili hükümler gibi. Dışişleri Bakanı İsmail Cem''e göre, Lahey aslında Türkiye''nin menfaatine imiş. Peki Türkiye bunu yeni mi anladı? Bu güne kadar neden hep karşı çıktık?

Pazarlık gücümüzü kullanamadık
Aslında Helsinki''den gelen ilk taslak karşısında Ankara''nın takındığı ilk tavır bir ciddi devlet tavrı idi. Yazılı metindeki bağlayıcı ifadeler Solana, Clinton gibilerin taahhütleriyle yumuşatıldı ve Türkiye ikna edildi. Oysa gerçek olan, kalıcı olan imzalanan sözleşmedir. Zamanla verilen taahhütlerin hepsi unutulur. Ankara bu taahhütlerden sonra şahlandı ve Avrupa ve Yunanistan''dan sonra sevinç kervanına katıldı.

Yeni yüzyıla ilişkin küresel ve bölgesel politikalar Türkiye''yi büyük fırsatların kapılarını açıyor. Türkiye bir daha eline geçmeyecek şekilde, hemen her uluslararası pazarlıkta güçlü bir şekilde yer alabilecek bir konuma geldi. Avrupa da bunlardan biri. Ancak böylesine güçlü imkanlara sahip olduğu bir dönemde Türkiye bunu iyi bir pazarlığa dönüştüremedi. Kıbrıs ve Ege''de olan budur. Pazarlık gücümüzü kullanamadık ve bir anlamda ucuza gittik. Bu sadece Kıbrıs ve Ege konularıyla da sınırlı değil. Türkiye, Avrupa''dan istediği hemen har tavizi alabilecek durumdaydı ancak bunu yapamadı.

Asıl pazarlık Türkiye ile Ankara arasında
Göreceksiniz Türkiye''nin adaylıkta üyeliği gidiş süreci beklenenden daha kısa ve problemsiz olacak. Avrupa yeni yüzyıla ilişkin paylaşım savaşına Türkiye''nin imkanlarından mahrum şekilde girmeyi göze alamaz. Bunun için şartları Türkiye için kolaylaştıracaktır. İnsan hakları, özgürlükler, sivil demokrasi gibi alanlardaki Avrupa şartlarından vazgeçilmeyecek ancak bunlar Türkiye için yumuşatılacaktır. Üyelik müzakereleri döneminde beklenen zorluk Avrupa-Türkiye arasında değil, Türkiye ile Ankara arasında yaşanacaktır.

Bugüne kadar iktidar ve zenginliği bu ülkenin insanlarıyla paylaşmayan güçler, bundan önce yaptıkları gibi, yeni sabotajlara yeltenmezlerse Türkiye sosyal, ekonomik ve siyasal alanlarda büyük değişime uğrayacak. Kendi şartlarında insanca bir yaşam standardına ulaşamayan bir toplumun ''yabancı bir terbiyeci'' ile buna ulaşma hakkı var. Daha önce üyeliğe karşı olan bütün kesimler artık kararı alkışlıyor. Türk halkındaki AB sevinci bir soluk alma ihtiyacından kaynaklanıyor ve umarız bu beklenti hayal kırıklığına uğramaz.

Çeçenler değil, biz kaybettik
00:0018/12/1999, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Üç aydır Rusya''nın bütün gücüyle sürdürdüğü saldırılara karşı koymaya çalışan Çeçen mücahitler, çarşamba günü Grozni''ye girmeye çalışan Rus ordusuna karşı 1994-96 dönemindeki meşhur savunmalarına hatırlatan bir direniş örneği gösterdiler. Savaşın başından beri Çeçen halkını ve yerleşim birimlerini uzaktan bombalayan, binlerce insanın ölümüne, yerleşim birimlerinin haritadan silinmesine ve unutulmaz bir sivil faciaya yol açan, dünyanın gözleri önünde kimyasal silah bile kullanabilen ve hiçbir tepkiyle karşılaşmayan Ruslar, Çeçenler karşısında ilk kez böylesine bir hezimete uğradı. Başkente girip girmemekte tereddüt eden, 19 Aralık''ta yapılacak Duma seçimleri öncesinde olası bir hezimetle yüz yüze gelmemeye çalışan Rusya, mücahitlerin bu muhteşem zaferinin üstünü örtmeye çalıştıysa da başaramadı. Kente girmeye çalışan Rus birlikleri tanklarıyla, zırhlı araçlarıyla ve askerleriyle tamamen imha edildi.

Mücahitlerin Başkent''e kadar hemen bütün yerleşim birimlerinden çekilmesini erken zafer olarak ilan eden, Grozni''yi de alsa bile bu savaşı kaybetmesi kaçınılmaz olan Moskova yönetimi, bütün dünyanın kaderine terkettiği bu insanların artık hiçbir şey yapamayacağını düşünüyordu. Ruslar ne şiddette saldırırsa saldırsın Grozni ve Çeçenler''in elinde kalan dağlık bölgelerin savunması bugüne kadar şahit olduğumuzdan çok farklı olacak. Ruslar, uzaktan füzelerle ne kadar saldırırsa saldırsın bir şekilde Çeçenler''le yakın çatışmaya girmek zorunda kalacak. O zaman savaşın seyri tamamen değişecek. Ve Ruslar Grozni''ye ele geçirseler de bu savaşı kaybedecekler. Bir kere Çeçenler''i desteklesin veya desteklemesin bütün dünyada ortak bir kanaat var: Ruslar bu savaşı kesinlikle kaybedecekler.

Daha ne olması gerekiyor?
Peki bu durumda, binlerce Müslüman''ın bu Ramazan ayında sığınaklarda yaşadığı, elektriksiz, susuz, yemeksiz, ekmeksiz yaşama savaşı verdiği bir durumda, bu insanlara hiçbir şekilde yardım ulaştıramayan Müslüman dünya Çeçenler''in yüzüne nasıl bakacak? Ya Türkiye, bu Müslüman insanları en ağır şekilde ''terörist olmakla'' suçlayarak küstüren Türkiye, muhtemel bir Çeçen zaferi sonrası ne yüzle bölgeye ilişkin yakınlaşma politikaları uygulayacak? Kuzey Kafkasya''yı Ruslar''ın insafına bırakarak, Ermenistan''ın, Azerbaycan''ın, Gürcistan''ın istikrarını garanti altına almaya çalışan Batı, Kafkaslar''ın kuzeyini yeniden ele geçiren Rusya''nın güneyi rahat bırakmayacağını bilmiyor mu?

Rusya ve Çin''in Asya''da yükselen İslam''a karşı geliştirdikleri ''Vahhabi terör'' ''İslamcı terör'' propagandasının esiri olan Müslüman ülkeler, hatta Müslüman bireyler İslam ulusunun bu nadide çocuklarına ihanet etmenin, onlar için hiçbir ciddi girişimde bulunmamanın, bu yanlışlarına gerekçe olarak da Rus tezlerine sığınmanın rahatsızlığını vicdanlarından söküp atabilecekler mi? Bıraktık Müslüman ülkelerin yönetimlerini, bıraktık Avrupa Birliği''ni, bıraktık Amerika''yı, bıraktık uluslararası insani kurumları, Müslüman bireylerin vicdanlarını harekete geçirmek için daha ne kadar katliam olması gerekiyor? Grozni''de bodrum katlarında ölümle burun buruna yaşayan, üstelik bir mübarek Ramazan ayında, üstelik Kafkasya''nın o inanılmaz soğuğunda direnmeye çalışan bu insanların daha ne tür bir trajedi yaşaması gerekiyor ki, vicdanlar harekete geçebilsin?

Vicdanlarımızı harekete geçirelim
Onlar bütün dünyadan umutlarını kestiler. Daha önce de kesmişlerdi. Çarlık Rusya''sı döneminde de, İmam Şamil''in direnişi sürerken de, Sovyetler''in o korkunç sürgün ve soykırım uyguladığı günlerde de bütün dünya tarafından unutulmuşlardı. Ama yok olmadılar. Her katliamdan sonra yeniden bilendiler, Cengiz Han''a, Timur''a, Çarlık Rusya''sına, Sovyetler''e karşı hep direndiler. Hiçbir güç, hiçbir imparatorluk, hiçbir silah onları yıldıramadı. Yine yılmayacaklar. Yine başaracaklar. Grozni teslim olsa, bütün Çeçenistan işgal edilse bile yüzyıllardır süren bu özgürlük direnişi hiçbir zaman bitmeyecek. Kaybedecek olan onlar değil bizleriz, bizim vicdanlarımız, insani değerlerimiz, Müslümanca bilincimiz, paylaşma duygularımız...

İnsan haklarını yeni yüzyılın temel kriteri ilan edenler, bunun için egemen devletlere savaş ilan edebilenler, Kafkaslar''ın, Orta Asya''nın kaynaklarını paylaşmak için dünyayı yeniden dizayn edenler ve onların bölgesel ortakları stratejik öncelikleri için birçok milletin yok olmasına rıza göstereceklerini gösterdiler. Ama Müslümanların, hâlâ insani değerlerini muhafaza eden Müslümanların, yapabilecekleri çok şey var. Dünya bir insanlık sınavını kaybederken bizler hiç olmazsa yapabileceklerimizi ihmal etmeyelim. Vicdanlarımızı harekete geçirelim.

.Moskova"da soykırım tacirleri kazandı
00:0022/12/1999, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Duma''daki komünistlerin bile ulusal konularda şahinleştiğini ve milliyetçilerle hiç tereddütsüz işbirliği yaptığını hatırlarsak, bu seçimlerle daha da güçlenen milliyetçiliğin staratejik konularda komünistlerle beraber hareket edeceğini, bunun da hem bölgesel bir tehdit içerdiğini, hem de Rusya''nın Batı ile ilişkilerinin daha da tutarsızlaşacağını söyleyebiliriz.

Rusya''da Pazar günü yapılan parlamento seçimlerinde komünistler oy oranını korumakta zorlanırken milliyetçiler, özellikle de Çeçenistan''daki soykırımın arkasında olan güçler, nisbi bir başarı gösterdiler. Devlet başkanı karşısında yetkileri oldukça sınırlı olan, ancak yine de muhalefetin yönettiği durumlarda, sık sık Kremlin''in önünü kapatan Duma''da komünistler artık eskisi gibi hareket edemeyecek ve özellikle dış politik konularda bundan sonra Kremlin''e engel değil yardımcı olacak. Daha birkaç ay öncesine kadar adı bile bilinmeyen eski KGB''li şimdiki Başbakan Viladimir Putin, seçim sonuçlarını, "devlet başkanlığına giden yolda ilk raundun kazanılması" şeklinde yorumladı. Haziran''da yapılacak devlet başkanlığı seçimi için Yeltsin''in yerine geçecek kişi üzerinde henüz uzlaşma sağlanamadı. Putin, altı ay zarfında popülaritesinden bir şey kaybetmezse bu makan için Kremlin''in en önemli adayı gibi görünüyor. Ancak Rusya''nın özel şartları gözönüne getirildiğinde altı ay sonrasını bugünden kestirmenin hiç de gerçekçi olmadığı ortada. Yeltsin''in harcadığı başbakanları hatırlarsak Putin''in de bir anda gözden düşebileceğini ve kısa sürede adının bile unutulabiliceğini söyleyebiliriz.

Rus milliyetçiliği tehlike saçıyor
Moskova''daki iktidar hesapları Haziran''a kadar kıran kırana devam edecek. Ancak bize göre bu seçimin en önemli göstergesi, Rusya''da milliyetçiliğin gittikçe güçlenmesidir. Duma''daki komünistlerin bile ulusal konularda şahinleştiğini ve milliyetçilerle hiç tereddütsüz işbirliği yaptığını hatırlarsak, bu seçimlerle daha da güçlenen milliyetçiliğin staratejik konularda komünistlerle beraber hareket edeceğini, bunun da hem bölgesel bir tehdit içerdiğini, hem de Rusya''nın Batı ile ilişkilerinin daha da tutarsızlaşacağını söyleyebiliriz.

Batı ile ilişkileri iyiden iyiye soğuyan Rusya''nın lideri Yeltsin''in, İstanbul''daki AGİT Zirvesi''nden sonra soluğu Çin''de aldığını unutmayalım. Çeçenistan konusunda Batı''nın onca tepkisine aldırmayan Moskova, umutsuz da olsa, Pekin''le sıkı bir işbirliğine giderek Batı''dan gelen baskıları göğüslemeye çalışıyor. Milliyetçi eğilimlerin giderek güçlendiği Rusya daha da saldırganlaşabilecek, özellikle Kafkasya ve Orta Asya ülkeleri üzerindeki baskılarını artıracaktır. Bu da, Türkiye''nin de içinde bulunduğu Batı Bloku''nun gerek enerji kaynakları ve boru hatları, gerekse Avrasya eksenli dünya sistemi projesi üzerinde ciddi bir endişe oluşturacaktır. Ancak Moskova''nın, Pekin''siz bu işi başarması mümkün değil. Pekin ise, yarını belirsiz Rusya ile böylesine bir ''ittifaka'' girmenin riskini göze alacak gibi görünmüyor. Zira kendi iç bütünlüğü şimdiden tehlike sinyalleri vermeye başladı. Rusya ve Çin''in tek kutuplu dünya sistemine karşı geliştirmeye çalıştıkları çok kutuplu denge aslında apayrı bir yazı konusu... Şimdilik bu kadarla yetinelim.

Çeçenistan''ı nasıl etkileyecek?
Peki seçim sonuçları Çeçenistan''ı nasıl etkileyecek? Çeçenistan''daki Rus işgalinin en önemli sebeplerinden biri Moskova''daki iktidar hesaplarıydı. Savaşın başladığı günden bu yana bütün dünya bunun bir seçim yatırımı olduğunu, daha fazla oy almak için insanların katledildiğini hep söyledi. Moskova''nın bu hesabı seçim sonucunda da görüldüğü gibi tuttu. Daha önceki Çeçenistan savaşında ciddi bir kamuoyu tepkisine maruz kalan Moskova, bu savaştan gerek kendi kamuoyu, gerekse dünya ölçeğinde çok ciddi bir propaganda yürüttü ve başarılı da oldu. Moskova bunun için apartmanları bombalayarak kendi insanlarını bile katletti ve bu cinayetleri Çeçenler''in üstüne attı. Bütün dünya artık bunu biliyor. Sonuçta Çeçen soykırımının failleri seçimden başarıyla çıktı. Savaşın bundan sonra daha da şiddetleneceğini, hiç değilse Haziran''daki devlet başkanlığı seçimine kadar bu ''soykırım primi''nin kullanılmasının düşünüldüğünü söyleyebiliriz. Sibirya''dan Çeçen dağlarına getirilen deniz komandoları da savaşın devam edeceğini gösteriyor. Putin ve Yeltsin''in kadroları ''faşizmin ratingi''nden daha fazla yararlanmak istiyorlar.

Ancak Çeçenler''in bu planı bir anda tersyüz debileceği de hesaba katılmalı. Nitekim son zamanlarda Grozni''deki Rus kayıpları hızla artıyor ve Ruslar bu kayıpları uzun süre kamuoyundan gizleyemeyecek. Bu da Moskova''daki planları bir anda değiştirebilir ve Devlet Başkanlığı''na hazırlanan Putin''in bütün hesaplarını bozabilir. Beklentimiz o yönde.

Kazanan Çeçenler olacak
Beklentimiz Grozni''de çok şiddetli bir direniş olacağı, bu direnişin savaşı uzatacağı, Ruslar''ın moralini bozacağı, gecikmenin mali açıdan Moskova''yı zor durumda bırakacağı, asker ve itibar kaybının yükselmesinin Moskova''daki iktidar hesaplarını bozacağı yönünde. Eğer beklentimiz gerçekleşirse ''Putin canavarı''nın bütün hesapları bozulacak ve Haziran''a varması bile mümkün görünmeyen Yeltsin sonrası Moskova''da ciddi karışıklıklar ortaya çıkacak.

Savaşın süreceğine dair kanaatimizin en önemli dayanağı aslında seçim sonuçları değil. İşgalin en önemli sebebi seçim yatırımı değil de ondan. Savaşın asıl hedefi Kafkaslar''ın Batı''ye kaptırılmamasıdır. Hazar petrollerinin, Dağıstan''ın, Gürcistan''ın NATO kontrolüne girmememsidir. Ermenistan''ın kontrol altında tutulmasıdır ve Kuzey Kafkasya''daki Rus hegemonyası güçlendirilerek Güney Kafkaslar''ın istikrarının korunmasının amaçlanmasıdır. Esas savaş Rusya ile Batı''nın güç mücadelesidir, Kafkasya mücadelesidir, enerji mücadelesidir. Ve bu mücadele 21. yüzyılın ilk dönemine damgasını vuracaktır. Gerçi Çeçenler yenilse bile savaş bitmeyecek ve kolay kolay da yenilmeyeceklerdir. Zira Rusya''nın bu savaşı uzun süre götürebilecek bir direnç göstermesi mümkün değil. Ayrıca Çeçenler''i ne zaman yenilmiş sayacaksınız? Grozni''nin işgali Çeçenler''i kaybettiği anlamına gelmez. Asıl sorun Ruslar orada kalıcı olabilecek mi? Hiç sanmıyorum. Kazanan her halükârda Çeçenler olacaktır.

.Rehine pazarlığı ve Taliban"ın Orta Asya kozu
00:001/01/2000, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Eğer Hindistan ve Taliban arasındaki yakınlaşma başladığı gibi olumlu devam ederse, bundan en karlı çıkan Hindistan olacak. İkincisi ise Taliban. En büyük zararı da Pakistan görecek

Geçen Cuma günü kaçırılan ve Afganistan''ın Kandahar kentinde tutulan Hindistan yolcu uçağı ve 155 yolcu dün nihayet serbest bırakıldı. Hindistan''da tutuklu bulunan, aralarında eylemcilerin lideri Mevlana Mesud Ezher''le 2 Keşmir mücahidi serbest bırakıldı ve bu kişiler bizzat Hindistan Dışişleri Bakanı tarafından Kandahar''a getirildi.

8 gün boyunca Hindistan, Pakistan, Taliban (Afganistan) ve İran''ın aktif olduğu yoğun bir diplomasi trafiği yaşandı bölgede. Hindistan ile eylemciler arasındaki pazarlık Hindistan ile Afganistan arasında Orta Asya dengelerini etkileyecek nitelikte ve çok önemli bir gelişmenin ilk adımlarını oluşturdu. Geçen yazıda değindiğim bu konuyu daha detaylı bir şekilde tartışmak istiyorum.

Uçağı kaçıran Keşmirli gruplar belki liderlerini hapisten kurtardılar ancak Keşmir davasına, uzun vadede etkisini gösterecek, büyük bir darbe vurdular. Biraz sonra sözünü edeceğim Hindistan-Taliban yakınlaşmasına zemin hazırlayarak, Afganistan''ın Keşmir üzerindeki etkisinin ve Taliban''dan Keşmir''e gelecek desteğin önünü kestiler.

Bu arada bu grup eyleme karşı çıkan, Keşmir direnişinin öncü gruplarından olan ve Cemaat-i İslami''nin Keşmir kolu niteliğindeki Hareket-ül Mücahidin ile karıştırılmamalı. Bunların ismi sadece Mücahidin. Yeni bir grup, genç insanlardan oluşuyor ve radikal yöntemleri benimsiyor. Organik hiçbir ilişkisi olmamasına rağmen Üsame Bin Ladin çizgisine yakın.

Büyük Oyun devam ediyor

1850''lerden yüzyılın sonuna kadar İngiltere ile Rusya arasında yaşanan ve adına ''Büyük Oyun'' denen ''Afganistan Savaşı'' bugün daha ince ve çok taraflı bir şekilde devam ediyor. Afganistan, Orta Asya''nın güneye açılan kapısı. Pakistan''ın da Orta Asya''ya uzanan tek yolu. Afganistansız bir Pakistan''ın Orta Asya üzerinde hiçbir hesabı olamaz. Bunun için ABD ile birlikte Taliban''ı Afganistan''a hakim hale getirdiler ve bu ülkeyi bir an önce istikrara kavuşturarak Avrasya projelerinde etkin bir şekilde kullanmayı düşündüler.

Ancak Taliban kontrol edilmez bir hale gelince ve Afganistan''dan Hint Okyanusu''na inecek boru hatları projeleri rafa kaldırılınca bu plan da ''ertelendi.'' Üstelik Taliban, bölgedeki İslami hareketlerle birlikte, Orta Asya''daki Batıcı yönetimleri tehdit eder hale geldi. Ve cezalandırıldı. Bugün Afganistan''a uygulanan sıkı ambargo Afganistan''da Taliban dışındaki arayışların bir göstergesi.

Kaçırılan uçak kime ne kazandırdı?

Bu özetten sonra Kandahar''daki rehine pazarlığının bölge ülkeleri açısından neleri değiştirdiğine bir bakalım:

1- Pakistan: Taliban''ı destekleyip diğer grupların tasfiye edilmesini sağladı. ABD''nin Taliban''ı cezalandırmasıyla o da Taliban''la ilişkilerini bozdu. Afganistan''ın hemen tamamını kontrol eden Taliban''ın dışlanması Afganistan''ın dışlanmasıdır. Afganistan tarihî olarak bölgedeki güç dengelerini belirleyen bir ülke olmuştur. Bu gün bu özelliği daha da güçlendi. Afganistansız bir Pakistan, Orta Asya''dan tecrit edilmiş, Hindistan''la baş başa bırakılmış olacak. Orta Asya''yı ve Afganistan''ı arkasına alamayan Pakistan''ın Hindistan karşısındaki caydırıcı gücü büyük yara alacak. Rehine pazarlıkları sırasında Taliban''ın İslamabad kapısını kapatıp Yeni Delhi kapısını açtı. Bu Pakistan için yeni bir durum.

2- Hindistan: Bugüne kadar Taliban''ı tanımayan, onu Keşmir için en büyük tehditlerden biri olarak gören, hatta terörist örgüt olarak niteleyen ve hâlâ Burhaneddin Rabbani yönetimini yasal kabul eden Hindistan ile Taliban arasındaki yakınlaşma rehine krizinin en önemli sonucu. Çok önemli iki başarı sağladı Hindistan. Birincisi Taliban''ı kontrol altına alarak Keşmir''e destek vermesini engelledi. İkincisi, Batı ve İslam dünyası tarafından dışlanan Taliban yönetimindeki Afganistan''ı kendi yanına çekerek hem Orta Asya''daki güç mücadelesine müdahil oldu hem de Pakistan''ın Orta Asya yonunu keserek onu adeta arkadan kuşattı.

3- Taliban: Hindistan''a kayan Taliban Pakistan için artık ciddî bir tehdit olacaktır. Pakistan Hindistan ile Afganistan arasında sıkışmış durumda. Taliban bu hareketi ile meşruiyet anlamında da önemli bir adım attı. Muhtemelen ileride Hindistan tarafından tanınacak. Tabi işler yolunda giderse. Ayrıca BM''yi de devreye sokarak uluslararası bir kredi elde etmiş oldu. Terörist olmadığını, insani önceliklerinin olduğunu dünyaya kanıtlamaya çalıştı. Bunda da bir nebze olsun başarılı oldu.

Eğer Hindistan ve Taliban arasındaki yakınlaşma başladığı gibi olumlu devam ederse, bundan en karlı çıkan Hindistan olacak. İkincisi ise Taliban. En büyük zararı da Pakistan görecek. Eğer ambargo devam ederse Afganistan''ın ileride, Özbekistan gibi, bölgede oluşan batı karşıtı eksenin içinde yer alması mümkün. ABD''nin bölgeye ilişkin politikalarının Hindistan değil Pakistan üssünden yürütüldüğünü unutmayalım. Bu Soğuk Savaştan sonra değişmeyen bir durum.

.Moskova"da örtülü darbe ve Çeçenistan
00:003/01/2000, Pazartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kendini son gününe kadar hükmetmeye kodlamış olan Yeltsin''in ''istifası'' milliyetçilerin ve generallerin daha emperyal bir Rusya çabalarının bir sonucudur.

Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin''in 1999''un son günü görevinden ''istifa etmesi'', Yeltsin Rusyası''nın yaşaması yönünde büyük çaba sarfeden Amerika için 20 yüzılın son kötü haberi oldu. Ağır sağlık problemleri geçirdiği günlerde bile Kremlin''den uzaklaşmamak için büyük gayret gösteren, ülkeyi hasta yatağından idare etmek için direnen, Rus iç politikasında ''temsil ehliyetinin kalmadığı'' tartışmalarına hiç aldırmayan, dirayetini göstermek için her fırsatı kullanan, görevden aldığı ve atadığı başbakanların adını kendisi bile unutan (sağlık durumu) Yeltsin''in bu ani istifası, Rusya ve Türkiye''nin de içinde bulunduğu bölge için ciddi gelişmelerin habercisi.

Batı Yeltsin''i koruyordu. Ona ekonomik ve siyasi destek vererek iktidarının zayıflamasına engel oluyordu. Çünkü Yeltsin Rusya''yı kontrol altında tutan, dengeleyen bir isimdi. Rusya''nın yeni arayışlara girmesine, Rus milliyetçliğinin güçlenmesine, Rusya''nın daha da saldırganlaşmasına engel olan Yeltsin, Batı''nın Avrasya''ya yönelik stratejik proglamlarını sabote etmiyor, bir şekilde uzlaşma yolunu seçiyor, ekonomik gelişmeye daha fazla önem veriyordu. Onun için en büyük kazanç refah seviyesinin artmasıydı. Batı''nın kredileri de bunu sağlıyordu. Strateji ve devlet öncelikleri ikinci plana itilmişti. Batı da onu kredilerle destekleyerek, kendi stratejik programlarını bir şekilde garantiye almıştı. Generaller emekli etti

Kendini son gününe kadar hükmetmeye kodlamış olan Yeltsin''in ''istifası'' milliyetçilerin ve generallerin daha emperyal bir Rusya çabalarının bir sonucudur. Bir kaç ay öncesine kadar adı bile bilinmeyen bir adam olan Vilademir Putin''in, generallerin baskısıyla Yeltsin tarafından başbakanlığı atandığı gün Yeltsin Rusyası''nın sonu gelmişti zaten. Putin''i atarken boyun eğdiği güçlerin baskısına dayanamayan Yeltsin ''emekli edildi.''

Çeçenistan''da işlenen insanlık suçunun birinci dereceden sorumlusu olan Başbakan Putin, Rusya''nın yeni eğiliminin ekrandaki yüzü. 26 Mart''ta yapılacak devlet başkanlığı seçiminde ne olur bilinmez ama, Putin''in o tarihe kadarki uygulamaları Rusya ile komşuları arasında gerilimli günlerin yaşandığı bir dönem olacak. Çeçenistan''daki Rus katliamları daha da artacak. Artık Kremlin''in değil generallerin ne düşündüğü önemli ve savaşın sonucunu da onlar belirleyecek. Rus ordusunun Kafkaslar''daki ağırlığını gittikçe artırmasını dikkatle izleyen, Çeçenistan''daki savaşın Güney Kafkaslar''a nasıl yansıyacağını belirlemeye çalışan, Yeltsin''le yine eskisi gibi krizi çözme hesapları yapan Batı, Putin''e karşı yepyeni bir yöntem belirlemek zorunda. Zaten Yeltsin, ordunun ve güç odaklarının baskısı altında olmasaydı Çeçenistan''daki durum daha anlaşma zeminin yatkın olurdu.

Putin''in hakaretlerini nasıl içine sindirdin?

Putin''in Rusyası stratejik konuları tekrar birinci plana aldı. Bu da Hazar petrolleri ve boru hatları savaşlarının, NATO''nun Kafkaslar''a ve Orta Asya''ya yayılmasının seyrini değiştirecek, Rusya ile Batı''nın çıkarlarının çatıştığı hatlarda ciddi gerilimlere yolacak bir gelişme. Artık daha saldırgan, daha kapalı, daha baskıcı bir Rusya göreceğiz. Rusya Federasyonu''nu bir arada tutma telaşından kaynaklanan bu uygulama aslında Federasyonu daha katlanılmaz bir hale sokacak ve dağılma sürecini artıracaktır.

Yeltsin Batı''nın adamı idi ama aslında Rusya''nın da geleceğinin güvencesiydi. Putin ve onun gibiler ise sert uygulamalarıyla hem bölgelerinde bunalımlara yol açacaklar hem de Federasyon''un dağılma sürecini hızlandıracaklardır.

Çeçenistan''da ağır bir insanlık suçunun işlendiği bir dönemde Moskova''ya yaptığı skandal ziyaretle bütün Müslümanları rencide eden, tamamen Rusya''nın önceliklerine göre programlanan ziyarette bir anlamda Ankara''daki Rus lobisinin sözcülüğünü yapan Başbakan Bülent Ecevit de Putin''den rahatsız olanlardan. Moskova ziyareti sırasında Rus Başbakanı yanında Çeçenler''e ağır hakaretler ederken, onlara inanılmaz sıfatlar yakıştırırken sadece gülümseyen Ecevit, şimdi Putin''in uygulamalarını içine sindiremiyormuş. Türkiye, bugün Çeçenistan''a gösterdiği duyarsızlığın bedelini yarın Kafkaslar''da ödeyecek ve bunun sorumlusu da Ecevit hükümeti olacak.

Önümüzdeki günlerde Çeçenistan''ın yanında Güney Kafkasya''da ve Orta Asya''daki gelişmeleri yakından izleyeceğiz. Batı da bu yeni durum karşısında bu bölgelere yönelik politikalarını yeniden gözden geçirecek. Çeçenistan''da başlayan ve Kafkaslar''ı tehdit eden savaşın başladığı günden bu yana Rus dış politika önceliklerine göre bir Çeçenistan politikasın izleyen Ecevit hükümeti, şahinlerin iktidarda olduğu ve bölgesel güvenlik sorunlarının daha da önem kazandığı bir dönemde, bakalım Rusya''ya ve Kafkaslar''a yönelik politikasını nasıl belirleyecek? Dün Çağlayan Meydanı''nda toplanan binlerce insan, Çeçenistan''da Körfez Savaşı''ndan sonra en ağır bombardımana maruz kalan bir masum halk ve Bütün Türkiye sizi izleyecek.

.21. yüzyıla ilişkin öngörüler
00:005/01/2000, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

21. yüz yılın ilk çeyreğinde en büyük değişikliklerin, bunalımların ve kargaşanın yine Müslümanlar''ın yaşadığı topraklarda yaşanması bekleniyor.

Müslümanların kayıp bir yüzyıl olarak geçirdiği 20. yüzyılı, İslam coğrafyasının hemen her köşesinde yaşanan acılarla/krizlerle kapatıp yeni bir yüzyıla girdik ve bu yüzyılı da yine İslam coğrafyası üzerinde yaşanan krizlerle/bunalımlarla/acılarla açtık. Öyle görünüyor ki, 21. yüzyıla, en azından ilk çeyreğine, Müslüman topraklar üzerindeki krizler ve küresel güçlerin paylaşım savaşları damgasını vuracak ve daha nice katliam/soykırım örneklerine şahit olacağız.

Osmanlı''nın dağılması ve onlarca devletin ortaya çıkması dünya sistemini belirleyen Batı için yeni bir sömürge dönemi başlattı. Sömürgecilik döneminde dünyanın her köşesinden Avrupa''ya aktarılan zenginlik Avrupa''nın uzun dünya hakimiyetinin temelini oluşturdu. 20. yüzyılda dağılan Osmanlı''nın mirası ise Batı''nın (Avrupa ve Amerika''nın) 20. yüzyılda da bu hakimiyetini sürdürmesine ciddi bir katkı sağladı. İslam topraklarındaki kaynaklar Avrupa''yı ve Amerika''yı yüzyıl boyunca doyurmaya yetti ve onların dünyayı şekillendirecek gücü ellerinde tutmalarına imkan tanıdı.

Derin sancılar çekeceğiz
Sovyetler''in dağılıp Soğuk Savaş döneminin sona ermesinden, Doğu Avrupa ve Orta Asya''nın Rus hegemonyasından kurtulmasından ve sosyalizmin alternatif dünya sistemi modeli sunma şansının ortadan kalkmasından sonra oluşturulmaya başlanan yeni dünya tasarımı, artık proje aşamasını geçip uygulama aşamasına geldi ve sistem ABD''nin dünya hakimiyeti öncelikleriyle bütünleşti. Bu tek kutuplu sistemin ağırlık merkezini Ortadoğu''dan başlayıp, Kafkaslar ve Orta Asya''yı içine alarak Güneydoğu Asya''ya uzanan, üzerinde Müslümanlar''ın yaşadığı coğrafi kuşak oluşturuyor. Avrupa''nın (Almanya-Fransa), Rusya''nın ve Çin''in ABD''ye karşı henüz bir denge oluşturamadığı, Müslüman dünyanın ise böyle bir inisiyatif geliştirme gücünün kısa vadede mümkün görünmediği 21. yüz yılın ilk çeyreğinde en büyük değişikliklerin, bunalımların ve kargaşanın yine Müslümanlar''ın yaşadığı topraklarda yaşanması bekleniyor.

Müslüman ülkelerdeki temsil krizinin çözülemediği, Müslümanlar''ın kendi zenginliklerine, dünya görüşüne sahip çıkamadığı, jeopolitik imkanlarını pazarlık konusu yapamadığı sürece, yeni yüzyılın ilk çeyreğinde dünya sisteminde belirleyici bir aktör olma şansları da görünmüyor.

Bu dönemde Müslümanlar eğer dünya sistemi ile barışma yolunu seçmez, imkanlarını pazarlığa ve güce dönüştürmeye yönelirse iki ciddi sorunla boğuşmak, iki cephede savaşmak zorunda kalacaklar. Bunlardan biri, Müslüman toplumları yöneten baskıcı yönetimleri sorgulamak, diğeri de kendi coğrafyalarındaki küresel paylaşım savaşına müdahale etmek.

Müslümanlar''ı zorlu bir sınav bekliyor
Ortadoğu''da İsrail''in güvenliği ve ekonomik önderliğini öngören uzlaşma çabalarının bölgesel dengenin eksenini oluşturmaya doğru hızla gittiği bu dönemde, en büyük krizin eski Sovyet sınırlarında yaşanacağı bir gerçek. Rusya''nın Kafkaslar ve Orta Asya''daki hakimiyetini tekrar tesis etmeye yönelik girişimi, Batı ve İslam dünyası ile Rusya arasında şiddetli bir gerilim yaşanmasına yol açacak. İlk örneğini Çeçenistan''da veren bu gerilim zamanla Güney Kafkaslar''ı ve Orta Asya''yı da içine alacak gibi görünüyor. Rusya ve Çin''in Orta Asya''da bir rekabete gireceğini tahmin eden ve bundan yararlanmayı uman Batı şimdilik yanılmış görünüyor. Bu iki ülke Asya''da yükselen İslam''a karşı omuz omuza vererek şiddetli bir savaş başlattı. Bölgedeki yerel yönetimlerle de anlaşmalar yaparak onları yanlarına almaya çalışan bu iki gücün uzun vadede başarılı olmaları oldukça zor.

Dağılmakta olan Rusya ile güney bölgeleri sisteme başkaldıracak derecede güçlenen ve bir iç savaş paronayası yaşayan Çin, dünya sistemini tersyüz edecek bir görüntü çizmiyorlar. Ancak bu iki ülke Orta Asya ve Kafkaslar''ı kontrollerinden çıkarmaya da hiç niyetli değil. Batı ile Rusya ve Çin arasında yaşanacak gerilimin faturasını bölgede yaşayan Müslüman halklar ödeyecek. Kaynaklarını Batı''ya rüşvet vererek bağımsızlıklarını ve kişisel iktidarlarını korumayan çalışan bölge yönetimleri ile halkları arasındaki bunalımlar da buna eklenince, Orta Asya''nın önümüzdeki yıllarda yeryüzünün en sancılı bölgesi olacak gibi görünüyor.

Taşların yerinden oynayacağı, haritaların yeniden belirleneceği, etnik çatışmaların başını alıp gideceği, birçok ülkenin dünya sistemine kurban edileceği Fas''tan Endonezya''ya kadar olan Müslüman kuşağı büyük bir sınav bekliyor. Umarım bu yüzyıl da bir önceki gibi Müslümanlar''ın ağıtları üzerinde şekillenmez

.Müslüman-Hıristiyan çatışması ve Endonezya
00:0012/01/2000, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir ''öz savunma dönemi'' yaşayan Endonezya dağılmaları önlemek için federasyona geçmeye çalışıyor. Ancak bu çaba askerlerle siviller arasında ciddi bölünmelere yol açtı.

Rusya''da Viladimir Putin ve ekibinin başlattığı Sovyet Ruhu''nu canlandırma girişimleri dünyada endişeye yol açıyor. Çeçenler''in ölüm kalım savaşı tüm duyarsızlıklara rağmen başarıya ulaşacak gibi görünüyor. Gürcistan ve Azerbaycan ciddi bir Rus tehtidi altına girdi. Ortadoğu''da Türkiye''nin de içinde yer aldığı ''su diplomasisi'' hızla bölgenin yeni yüzünü ortaya çıkarıyor. Türkiye''nin etrafında bütün bunlar yaşanırken, Güneydoğu Asya''nın en güçlü ülkesi Endonezya''da 21. yüzyılın dünyasında yaşanması muhtemel kaygı verici gelişmelerin ipuçlarını veren olaylar oluyor.

210 milyon nüfusuyla, zengin kaynaklarıyla, güçlü ordusuyla, jeopolitik konumuyla ve teknolojik üstünlüğü ile İslam dünyasının en güçlü ülkesi olan Endonezya, yeni yüzyıla en ağır bedeli ödeyecek ülkelerden biri olarak girdi. Soğuk Savaş döneminde dünya sisteminin bekçiliğini yapan, onca etnik ve dinî karışıma rağmen ''istikrarı'' garanti edilen Endonezya, değişen koşullarda bu önemini muhafaza edemedi. Doğu Timor''da yaşananlar bu ülkenin Pasifik''teki ABD çıkarları için tehlikeli görüldüğünün bir işareti. Hıristiyanlar''ın yaşadığı Doğu Timor, Endonezya''dan alınıp Avustralya''nın denetimine verildi ve Avustralya bölgesel bir güç olarak Endonezya''nın yerini almaya başladı. Suharto''nun uzun yıllar süren diktasının sone ermesinden hemen sonra yaşanan bu olay, Endonezya''nın diğer sorunlu bölgelerini de hareketlendirdi.

Etnik ve dinî çatışma bölgeleri
Onlarca etnik yapının barındığı ülkede etnik çatışmaların yanında dinî çatışmaların da baş göstermesi, üzerinde çok ciddi şekilde durulması gereken bir konu. Çeçenistan''da, Bosna''da, Kosova''da, Mısır''da ve Nijerya''daki Müslüman-Hıristiyan çatışmasından çok farklı bir karakter çizen Endonezya''daki dinler arası çatışmalar dalga dalga bütün Güney Asya''yı sarabilir ve önümüzdeki yüzyılın en önemli sorunlarından biri haline gelebilir. Her ne kadar medeniyetler arası bir hesaplaşmaya prim verilmiyorsa da bu ülkede yaşananlar dünyaya acı tecrübeler sunabilir.

Etnik ve dinî çatışmaların özellikle zengin kaynakların bulunduğu bölgelerde yaşanması bir raslantı değil. Doğu Timor gibi, Batı Timor, Doğu-Batı ve Güney Kalimantan, Orta ve Güney Sulevasi, Güney ve Kuzey Sumatra, Doğu Cava, İriyan Jaya (Papua) ve Baharat Adaları hem zengin kaynakları hem de stratejik önemleri bakımından çok önemli bölgeler. Bazıları zengin petrol yataklarına sahip, bazıları dünyanın en önemli kauçuk merkezi, bazıları yağmur ormanlarıyla kaplı, bazıları ise Pasifik''le Hint Okyanusu''nu birbirine bağlayan su yollarını kontrol ediyor. Bu bölgelerin hemen hepsinde etnik ve dini çatışmalar yaşanıyor ve bunlar doğrudan dışarıdan yönlendiriliyor.

Müslümanlar''ın öfkesi
D. Timor tecrübesini yaşayan Endonezya halkı Hristiyanlar''ı artık birer işbirlikçi olarak görüyor. Arefe günü Cakarta''da toplanan yüz binden fazla Müslüman Hıristiyanlar''a karşı cihad çağrısı yaptı. Bunu bir dine yönelik öfkeden ziyade, ülkenin parçalanmasını engellemeye yönelik çırpınış olarak görmeliyiz. Zira hemen hemen bütün etnik ve dinî azınlıklar küresel güçlerle işbirliğine giderek ülkeden kopuyor.

Bunların içinde Açe''nin durumu çok farklı. Ülkenin kuruluşundan bu yana bağımsızlık savaşı veren Açe, İslami bilincin en yoğun olduğu yerlerden biri ve askerî baskılardan çok çekti, katliamlar yaşadı. Bağımsızlık Açe''nin hakkı. Ancak böyle bir dönemde Endonezya''dan kopması ülkenin tamamen parçalanmasına yol açacak. Bunun için ulusal birlik yönetimi Açe ile barışmaya çalışıyor.

Bir ''öz savunma dönemi'' yaşayan Endonezya dağılmaları önlemek için federasyona geçmeye çalışıyor. Ancak bu çaba askerlerle siviller arasında ciddi bölünmelere yol açtı. Eski Savunma Bakanı Viranto''nun temsil ettiği şahinler sorunların askeri yöntemlerle çözülmesini savunurken Abdurrahman Vahid liderliğindeki siviller, uzlaşma ve federatif çözüm istiyorlar. Bu iki kesim arasındaki bölünme telafi edilmezse Endonezya çok daha büyük gerilimler yaşayacak ve süreci ağır bir bedel ödeyerek kapatacak.

Diğer taraftan Hıristiyanlar''ın yaşadığı bölgelerde Müslümanlara yönelik kıyım ve katliamlar da ülke içinde şiddetli öfkelere yol açıyor. Müslümanlar katliamların önlenmesi için hükümete ültimatomlar veriyor, aksi taktirde kendilerinin savaşacaklarını söylüyorlar. Dünyaya Hıristiyanlar''ın katledildiği şeklinde verilen olaylarda aslında büyük oranda Müslümanlar katlediliyor. Endonezya tekrar dünya sisteminin sömürge alanlarından biri oldu. Bu güçlü ülkenin dağılması İslam dünyası için çok büyük kayıp olacak.

.Neden paniklediniz?
00:0015/01/2000, Cumartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Güney Kafkaslar''da ve Türkiye''deki paniğin zamanlamasına dikkat ettiniz mi?

Rusya''nın son günlerde Kafkaslar''daki ağırlığını iyice artırması Bakü-Tiflis ve Ankara''nın eteklerini tutuşturdu. Aliyev''in apar topar Ankara''ya gelmesinden sonra Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel de dün Tiflis''e gitti. Kafkaslar''daki bu hareketlenmenin sebebi kamuoyuna yansıdığı gibi değil. Aliyev''in ve Demirel''in ziyaretlerinin gerekçesi Bakü-Ceyhan boru hattında Gürcistan''dan kaynaklanan bazı pürüzlerin giderilmesi şeklinde yansıtıldı. Oysa sorun çok daha derinlerde. Moskova''nın Kuzey Kafkaslar''da baskılarını artırması, beklendiği gibi Güney Kafkaslar''daki Azerbaycan ve Gürcistan''da ciddi bir güvenlik endişesine yol açtı. Moskova bu iki ülkeyi doğrudan tehdit etmeye başladı. Hatta, Çeçenler''e yardım ettiği, yardımların ulaşmasına aracı olduğu iddiasıyla Tiflis''e müdahale sinyalleri bile gönderdi. İstanbul''daki AGİT zirvesinin arefesinde Rusya''nın bölgedeki en sağlam üssü olan Ermenistan''ı bile Moskova''dan koparma noktasına gelen Türkiye ve Batı, izlediği kararsız siyasetle, bırakın Ermenistan''ı yanlarına çekmeyi Azerbaycan ve Gürcistan''ı da tehlikeye attı.

Dört ay sonrasını göremediniz
Moskova''ya Kuzey Kafkaslar''da istediği manevrayı yapabileceği sinyalini veren Batı, bu şekilde Güney''i garantiye alacağını düşündü. Oysa Kuzey Kafkaslar''da durdurulamayan Rusya''nın Güney Kafkaslar ve Orta Asya için çok büyük bir tehdit haline geleceği belliydi. ABD Başkanı Clinton''ın şiddetle eleştirilen ''Rusya''nın istikrarı'' politikası hem Batı''yı hem de Türkiye''yi içinden çıkılmaz bir sıkıntıya soktu. Çeçenistan''da yaşanan onca katliama rağmen Moskova''ya karşı caydırıcı bir tepkide bulunulmamasının sebebi de buydu. Rusya hırçınlaştırılmayacak. Kuzey Kafkaslar''da istediği gibi varlığını sürdürecek. Ancak Azerbaycan ve Gürcistan''a dokunmayacak. Bu politika Türkiye''yi Çeçenistan konusunda çok kötü bir sürecin içine soktu. Başbakan Bülent Ecevit''in Moskova ziyareti ve imzaladığı terör anlaşması, Çeçenler''i terörist olarak nitelemesi ve sorunun Rusya''nın bir iç sorunu olduğunu vurgulayarak Moskova''ya güvence vermesi daha dört ay geçmeden bakın Türkiye''yi ne duruma getirdi. Gelinen noktada sadece Azerbaycan''ın ve Gürcistan''ın değil Türkiye''nin de güvenlik ve çıkarları tehlikeye girdi. Bu sıkıntılı dönemde ABD''yi de tam olarak Türkiye''nin yanında göremiyoruz.

Rusya''ya karşı yeni cephe
Türkiye-Gürcistan ve Azerbaycan arasında bir savunma ittifakı oluşturulmasının da gündemde olduğu ve bölgede Rusya''ya karşı bu üç ülkenin yeni bir cephe açma aşamasına girdiği bu karmaşık dönemde iki durum söz konusu. Birincisi ihtimal: Türkiye kendi inisiyatifini ortaya koyarak Rusya''ya karşı ciddi bir üstünlük mücadelesine girecek. Rusya''nın yeni lideri Viladimir Putin''in Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan devlet başkanlarının Moskova''da bir araya getirme çabası, Karabağ konusunda arabulucu rolüne soyunması ve son günlerde boru hatları konusunda ABD''nin başka arayışlar içinde olduğu iddiası, Türkiye''yi Rusya''nın karşısında yalnız başına bıraktı. Bu durumda Türkiye ya Rusya''ya karşı cepheye sürülüyor ya da kendi başına bölgede etkinlik mücadelesine giriyor. Her iki şekilde de Rusya ile Türkiye arasında yepyeni ve gerilimli bir dönem başlıyor. Demirel, Aliyev ve Sevardnadze arasındaki hızlı diplomasi başarıya ulaşamaz veya ABD tarafından desteklenmezse boru hatları da, Gürcistan da, Azerbaycan da tehlikede demektir. Türkiye Orta Asya''nın yolunu da unutabilir.

Panik neden şimdi başladı?
Gelelim ikinci ihtimale... Güney Kafkaslar''da ve Türkiye''deki paniğin zamanlamasına dikkat ettiniz mi? Çeçenler geri çekilirken, Ruslar ardı ardına zafer duyuruları yaparken, binlerce Müslüman sürgün edilir veya öldürülürken, yani Ruslar''ın işgal planı kusursuz işlerken böyle bir panik yaşanmıyordu. Ne zaman Çeçenler Ruslar''ı avladı, işgal edilen kentleri birer geri aldı, Rusya''dan zafer değil hezimet duyuruları gelmeye başladı, o zaman Türkiye''nin de, Güney Kafkaslar''ın da etekleri tutuştu. Acaba paniğin sebebi başlangıçtaki zımni anlaşma mı? Yani Ruslar''ın kuzeydeki hakimiyetinin garanti edilmesi karşılığında Güney''in rahat bırakılması politikası tehlikeye mi düştü? Çeçenler''in kazandığı zafer bu planları bozuyor mu? Eğer böyleyse Ankara savaşın başında izlediği yanlış ve çirkin politikayı sürdürüyor demektir. Umarız böyle değildir ama böyle bir ihtimal var.

Konsensus bozuldu mu?
Rusya''nın sorunsuz bir şekilde Çeçenistan''ı işgal edeceği düşünüldü. Böylece Moskova susturulacaktı. Petrol güzergâhlarındaki pazarlık payını da koruyacaktı. Ancak Çeçenler''in planı bozmaları Moskova''nın Kuzey''deki hakimiyet planını sabote etti. Bundan hem Moskova, hem ABD, hem Türkiye ve hem de Güney''dekiler rahatsız oldu. Buna Putin''in ''şahin'' politikalarını da ekleyince, başlangıçtaki konsensusun artık ortada olmadığını, yeniden başa dönüldüğünü görüyoruz. Yani her şey yeni baştan dizayn edilmek durumunda. Öyle görünüyor ki, Kafkaslar önümüzdeki aylarda Türk dış politikasının birinci gündemi olacak. Türkiye''nin Asya''daki geleceğini belirleyecek olan bu satranç masasından bakalım kim galip kalkacak?

Türk-Rus cepheleşmesi
00:0019/01/2000, Çarşamba
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye ile Rusya''nın başını çektiği bir kutuplaşmanın şekillenmesine şahitlik ediyoruz. Türkiye-İsrail''e karşı Rusya-İran ekseninde oluşan bu rekabet, bölge ülkelerini de saflarını netleştirmeye zorluyor.

İran Dışişleri Bakanı Kemal Harrazi''nin Türkiye ziyareti Ortadoğu, Kafkaslar ve Orta Asya''nın geleceği üzerine yürütülen çetin pazarlıklar ve bölge diplomasisinin temelini oluşturan su ve enerji kaynakları üzerindeki paylaşım savaşları açısından çok önemli anlamlar içeriyor. Bu günlerde Ankara''ya gelen ziyaretçilerin yoğunluğu ve kimliği, bölgenin nasıl sıcak bir atmosfer içinde olduğunun ve Türkiye''nin belirleyici konumunun göstergesi. Rusya Dışişleri Bakan Yardımcısı, Ürdün Tarım ve Su Bakanı, İsrail Genelkurmay Başkan Yardımcısı da Türkiye''ye geldi. Yunanistan Dışişleri Bakanı bugün geliyor. Devlet Bakanı Ramazan Mirzaoğlu dün sabah Şam''a gitti.

Saflar netleşiyor
Güvenlik konularından petrol ve doğalgaza, su kaynaklarından silahlanmaya, Ortadoğu barışından Kafkaslar ve Orta Asya''nın geleceğine kadar bir dizi konu bu temaslarda masaya yatırılıyor. Türkiye''nin bölgedeki etkin konumunun tartışılmaz bir şekilde zirveye oturduğu bu müzakerelerde, ülkeler arasındaki ikili anlaşmazlıklardan bölgesel bloklaşmaya kadar uzun vadeli projeler üzerinde kıran kırana pazarlıklar yapılıyor. Geleceğin Avrasyası''nın şekillenmesi açısından tarihî adımların atıldığı günleri yaşıyoruz.

Türkiye-İsrail''in arkasındaki ABD desteğine karşı Rusya-İran ekseni Çin''i yanına çekmeye ve Suriye-İsrail anlaşmasını engellemeye çalışıyor. Şam geleneksel müttefikleri Tahran ve Moskova''ya sırtını dönerse bu iki ülke Kafkaslar''da olduğu gibi Ortadoğu''da da büyük bir darbe yiyecek. Gürcistan ve Azerbaycan gibi, Orta Asya ülkeleri de tercihlerini net olarak ABD''den yana koyarsa Rusya ve İran''ın enerji kaynakları üzerindeki pazarlık payları önemli ölçüde zayıflayacak. Şimdi son günlerde ortaya çıkan önemli gelişmeleri ve ülkelerin konumuna özet olarak bakalım:

Yeni Rus emperyalizmi
Rusya-İran: Generalleri temsil eden Vilademir Putin''in yönetime gelmesinden sonra ilk iş olarak güvenlik doktrinini değiştiren Rusya, saldırgan ve yayılmacı bir yola girdi. Son birkaç gün içinde Tahran ve Pekin''le askeri işbirliği anlaşmaları imzalayan Moskova, bunu NATO ve tek kutuplu dünya sistemine karşı bir gövde gösterisi olarak sundu. İran ve Rusya ilk kez nükleer işbirliğini açıkça deklare etti ve üçüncü ülkeleri uyardı. Moskova, Kafkaslar ve Orta Asya''da tahrik edici bir politikaya girişti. Gürcistan ve Azerbaycan''a yönelik tehditlerini artıran Putin, Orta Asya liderlerini Moskova''da toplamaya hazırlanıyor. Türkiye ile Rusya ilk kez bu denli bir cepheleşme içine girdi. Kafkas Paktı önerisi Rusya''yı tedirgin etti.

Nükleer güce ulaşan İran ise, Türkiye''nin ''İsrail tuzağı''na düşmesinden oldukça rahatsız. Tahran, İsrail''in Türkiye üzerindeki etkisin kırarak, hem güvenlik endişelerini gidermeye hem de Türkiye ile arasında çıkacak gerilimleri önlemeye çalışıyor. Ayrıca, Türkiye''nin enerji pazarından pay kapmayı umuyor. Tahran''ın bir diğer endişesi de Suriye. Şam İsrail ile anlaşırsa İran''ın Ortadoğu''daki etkisi büyük yara alacak. Suriye''yi kaybeden İran, Irak''la yakınlaşma yoluna gidecektir.

Fatura Türkiye''ye
İsrail: Suriye ile yürüttüğü müzakerelere Türkiye''yi de dahil etmeye çalışan İsrail, Suriye''nin su ihtiyacının Türkiye tarafından garanti edilmesini isteyerek Golan''daki su kaynakları konusunda Şam''dan taviz koparmayı umuyor. Yani barışı Türkiye''ye fatura etmeye çalışıyor. ABD Dışişleri Sözcüsü James Rubin''in, "Türk hükümetiyle düzenli temas halindeyiz. Su konusu da, bariz şekilde bu meselelerden bir tanesi. Su yalnızca İsrail ve Suriye''yi ilgilendirmiyor. Bölgesel boyutu var. Herhangi bir çözümün de bölgesel boyutları olabilir" sözleri bunun kanıtı. İsrail dünyanın sayılı nükleer ve biyolojik silahlarına sahip olan ülke olmasına rağme, İran''a karşı büyük bir kampanya yürütüyor. İran-Suriye ittifakını da kırarak Tahran''ın Ortadoğu''daki etkisini sınırlandırmaya çalışıyor. Türkiye''nin bölgesel gücünden yararlanmayı hedefleyen İsrail, Şam-Tahran-Ankara arasında ortaya çıkabilecek üçlü yakınlaşmadan özellikle çekiniyor.

Türkiye başrolde
Türkiye: Gerek Avrupa ile yakınlaşma, gerek ABD ile yürütülen stratejik ortaklık ve gerekse bölge ülkeleri üzerindeki artan etkisiyle Türkiye, bu çok yönlü oyunda tartışılmaz bir güç olarak öne çıkıyor. İran ve Rusya''ya karşı İsrail''in askeri teknolojisinden yararlanmayı uman Ankara, İsrail zaafının esiri olmazsa, uzun zamandır ilişkileri bozuk olan Ortadoğu''da da, tıpkı Kafkaslar''da olduğu gibi, tartışılmaz bir etkinlik alanı oluşturacak. Bölgede bir süper güç olarak yerini sağlamlaştıran Türkiye, Rusya''ya karşı çok ciddi bir etkinlik mücadelesine girdi veya ''sürüklendi''.

Ankara kendini sadece İsrail''e endekslemez, Suriye ve İran kartını da iyi oynarsa yeniden toparlanmaya çalışan Rusya karşısında avantajlı duruma geçecektir. Bölgesel konumunu iyi kullanan Türkiye, yeni dünya sisteminin en önemli ağırlık merkezini oluşturan Avrasya''nın başkenti olma yolunda. Ankara''daki ziyaretçi trafiği bunun bir göstergesi değil mi?

Türkiye için tehlike çanları
00:0026/01/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugüne kadar hep başkalarının programıyla mücadele eden Türkiye yine başkalarının kurbanı oluyor. Rusya''ya karşı yalın kılıç savaşan bir cephe ülkesine dönüşüyor.

Sovyetler''in dağılmasından sonra oluşturulan Bağımsız Devletler Topluluğu''na bağlı ülkeler Moskova''da bir araya geldi. Rusya''nın Sovyet coğrafyasını kontrol altında tutmak için oluşturduğu, ancak bugüne kadar bir türlü istediği sonucu alamadığı örgüt dağılma noktasına gelmişken, generallerin idaresindeki Viladimir Putin''in Yeltsin''den görevi devralmasıyla Türkiye ve Batı için tehlikeli bir hal almaya başladı. Sovyet Ruhu''nu canlandırma ve emperyal bir Rusya meydana getirme peşindeki Putin, özellikle Orta Asya ve Kafkas ülkelerini yanına çekmek için, şantaj dahil, her türlü yöntemi kullanıyor. Buna bölge ülkelerinin Batı karşısında yaşadığı hayal kırıklığı da eklenince durumun vehameti ortaya çıkıyor. Kuzeyimizde hiç de iç açıcı gelişmeler olmuyor.

Rusya''dan karşı atak
Kafkaslar''da ve Orta Asya''da bugüne kadar gerileyen Rusya, amacının sadece Çeçenler olmadığını, Gürcistan ve Azerbaycan''ın da Rusya''nın bir arka bahçesi olduğunu göstermeye çalışıyor. Moskova''daki bu zirveden sonra Rusya''nın Kafkaslar ve Orta Asya''da ağırlığı daha da artacak. Gürcistan ve Orta Asya Türk Cumhuriyetleri Batı''dan sağlam güvenlik garantileri alamadıklarını düşünerek ciddi bir şekilde Moskova''nın yörüngesine doğru kayıyor. ABD dış politikasının özellikle son dönemlerde izlediği pasif ve tereddütlü durum Türkiye''yi Rusya karşısında tek başına bıraktı. Kafkaslar ve Orta Asya''da Rusya''ya karşı ciddi bir etkinlik mücadelesine giren Türkiye için Moskova''daki zirveden iyi sonuçlar çıkmayacak.

Türkmenistan, doğalgaz konusunda Azeri engeline takıldı. Azerbaycan Rus topraklarından alternatif boru hattı projelerine sıcak bakmaya başladı. Özbekistan, Batı''dan ciddi bir güvenlik garantisi alamadığını ve Rusya seçeneğini değerlendirmek zorunda olduğunu açıkça dile getirdi. Putin''in Kuzey Kafkaslar''daki saldırgan tutumu ve Batı''nın Çeçenistan''a destek vermemesi Gürcistan''ı telaşlandırdı. Bakü-Ceyhan boru hattı konusunda Bakü ile Tiflis arasındaki problemler Türkiye''nin müdahalesine rağmen çözülemedi. Hatta Gürcistan''ın Cuma günü Rusya ile yeni bir sınır anlaşması yaptığı ve Gürcistan sınırlarına Rus askeri yerleştirileceği iddia ediliyor. Moskova böylece hem Gürcistan''ı ablukaya alacak hem de Çeçenler''in yolunu kapatacak. Bu doğruysa Türkiye için yaşamsal önemi olan Kafkaslar''da tehlike çanları çalmaya başladı demektir. Yine Türki cumhuriyetlerin son günlerde Moskova''ya yönelmesi Türkiye''nin Orta Asya serüveninin büyük yaralar alacağına delalet ediyor.

Türkiye cepheye sürüldü
Türkiye, eline bir Kafkas Paktı paketi verilerek tek başına Rusya cephesine sürüldü. Gerçi ABD olmasa bile Türkiye bu mücadeleyi devam ettirmek zorunda. Çünkü geleceği Kafkaslar ve Orta Asya''ya bağlı. Ancak bugüne kadar hep başkalarının programıyla mücadele eden Türkiye yine başkalarının kurbanı oluyor. Rusya''ya karşı yalın kılıç savaşan bir cephe ülkesine dönüşüyor. Türkiye bir an önce kendi stratejisini belirlemeli ve çalışmalarını ona göre yapmalı. Ankara içinde bulunduğu bu sıkıntının farkında ve Amerika''yı hem askeri hem de siyasi anlamda bölgeye çekmeye çalışıyor. Bu amaçla Genelkurmay''da bir çalışma grubu oluşturulduğu, öncelikle Kafkaslar ve bir sonra da Orta Asya''da tekrar oluşabilecek Rus etkisini kırmak için çalışmalar yapıldığı bildiriliyor. Rusya ile uzlaşma tezini savunanlar, Rusya''nın Türkiye ile hiç bir zaman uzlaşamayacağını, çıkar paylaşımına girmeyeceğini, bunun tarihi bir gerçeklik olduğunu düşünmediler. Hatta yaptıkları anlaşmalarla Rusya''yı güçlendirdiler. Türkiye''deki Rus lobisi yine başardı galiba.

Biraz hareket lütfen
Hem enerji kaynakları ve bunların dünya pazarlarına ulaştırılması için planlanan boru hatları konusunda, hem de Rusya''nın Kafkaslar ve Orta Asya''dan uzaklaştırılması konusunda son bir kaç yıldır süreç Türkiye ve Batı''nın lehine işliyordu. Ancak Rusya, dünyanın korktuğu bir sürece girdi. Rus milliyetçiliği güçleniyor. Milliyetçilerle komünistler dış politikada birlikte hareket ediyor. Rusya''yı şahinler yönetiyor. Rusya''nın Batı ile ilişkleri Soğuk Savaş dönemini andırır bir boyuta sürükleniyor. Moskova buna paralel olarak hem Kafkasya''da hem de Orta Asya''da yayılmacı ve baskıcı bir politikayı uygulamaya soktu. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ile Haydar Aliyev ve Eduard Şevardnadze arasındaki mekik diplomasisinin başarıya ulaşamadığı, sadece Türkiye garantisinin Gürcistan''ı ikna edemediği ortaya çıktı. Sanki 1918-21 arası döneme tekrar dönüyoruz. O zaman da hem Azerbaycan hem de Gürcistan bağımsız olmuştu. Kuzey Kafkas halkları kendilerine gelmeye başlamıştı. Ancak çöken Çarlık Rusyası''nın yerine geçen komünistler bu bölgeleri tekrar işgal ettiler. Dağılmakta olan Rusya bir kez daha kabuk değiştirip milliyetçi ve emperyal bir boyuta evrilirse, ki çok bu ciddi bir endişe, Kafkaslar''ı da, Orta Asya''yı da, Hazar petrollerini de, Bakü-Ceyhan''ı da unutabiliriz. Ne yazık ki, bizim hızımızla dünyadaki değişimin hızı bir birine uymuyor.

"Barış, çıkarlarımıza uygunsa mümkün..."
00:0029/01/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Barış eğer Amerikan çıkarlarına uygunsa mümkündür. Barış Doğu Timor''da mümkün, Çeçenistan''da değil. Doğu Timor''da ucuz, Çeçenistan''da pahalı.

"Çıkarlarımız tehlikede olduğu zaman ve müdahalenin sonuç vereceği durumlarda barışı kurmalıyız. ABD, her çatışmayı önleyemez." ABD Başkanı Bill Clinton''ın ''Ulusa sesleniş'' konuşması, Amerikan dış politikasının ve küresel hesaplarının ana ilkelerini ortaya koyarken, dünya sisteminin patronunun açmazlarının da ipuçlarını veriyor. İnsan hakları gerekçeli askerî müdahaleleri yeni meşruiyet aracı olarak uluslararası hukukun baş tacı yapan ABD''nin, dünyadaki çatışma bölgelerine yaklaşımındaki çelişkilerin sebebi Clinton''ın konuşmasında açıkça ortaya konuyor.

Amerika''nın kriz bölgelerine müdahalesinde ''seçici'' davrandığını itiraf eden Clinton, hangi ulusun uluslararası sisteme kabûl edileceğini, hangilerine bu hakkın verilmeyeceğini belirleyen kriterin, öyle propagandası yapıldığı gibi, insan hakları değil, çıkarlar olduğunun altını çiziyor. Böylece, Yeni Dünya sisteminin insanlığa, vadedildiği gibi, refah ve özgürlük vermekten ziyade, çatışmalarla dolu bir dünya hediye edeceği birinci kaynaktan itiraf edilmiş oluyor. 1990''lardan bu yana yaşananlar zaten bunun kanıtı niteliğinde değil mi? Ortadoğu''da sancılı bir değişim dönemi yaşanıyor. Kafkaslar''da ve Orta Asya''da çatışmalarla dolu bir geleceğin başlarındayız. Asya-Pasifik''te taşlar yerinden oynuyor. Müslümanlar''ın kaynakları üzerinde yeni bir dünya inşa edilmeye çalışılıyor ancak, İslam''ın bu yeni dengede etkin bir güç olma şansı ortadan kaldırılıyor. Sürecin aktörleri ortaya çıkardıkları krizler oranında barış adına bugüne kadar bir şey yapmadılar.

Ne zaman barış, ne zaman savaş
Barış eğer Amerikan çıkarlarına uygunsa mümkündür. Barış Doğu Timor''da mümkün, Çeçenistan''da değil. Doğu Timor''da ucuz, Çeçenistan''da pahalı. Doğu Timor''da insan hakları müdahale sebebi, Çeçenistan''da değil. Doğu Timor''da Endonezya''ya rağmen var, Çeçenistan''da Rusya olduğu için yok.. Bir devletin kendi içindeki topluluklara baskı yapmasının artık o ülkenin iç sorunu olarak görülemeyeceği, uluslararası müdahale gerektireceği, bu anlamda ulusal sınırların anlamını yitirdiği tezlerini nereye koyacağız? Endonezya''nın Doğu Timor''a baskısı bu ülkenin iç sorunu olarak görülmezken, Rusya''nın Çeçenistan''da soykırıma girişmesi iç sorun olarak niteleniyor. Bu çelişkiler üzerine bir gelecek nasıl kurulur?

Ertelenen yüzleşme
Clinton''ın sözlerinde bir konu daha göze çarpıyor: ABD''nin Rusya, Çin ve Avrupa''ya yönelik tutumu. Amerika bu üç güçle ilişkilerini çatışma ve rekabetten ziyade uzlaşma ve işbirliği içinde yürütmeye çalıştığı görüntüsü veriyor. Çeçenistan savaşının Çeçenler''i değil, Rusya''yı yıprattığını savunan Clinton yönetimi, Rusya''nın istikrarını önde tutuyor. Rusya ve Çin ABD''ye karşı çok kutuplu dünya arayışlarını umutsuz da olsa sürdürürken Washington bu iki ülkeyi açıkça karşısına almaktan kaçınıyor. Böyle bir uzlaşmanın uzun vadede mümkün olmadığı, çıkarların buna izin vermeyeceği ortada iken, ABD''nin bu tutumunun anlamı ne? Washington''ın her iki ülkeyi de tahrik etmek istemediği tezi bunu açıklamıyor. Clinton yönetiminin bu politikasını şiddetle eleştiren çevreler, ABD''nin er geç bu güçlerle yüzleşmek zorunda kalacağını, izlenen politikanın bunu sadece erteleme şansı olduğunu ifade ediyor. O zaman bir ihtimal daha ortaya çıkıyor: Amerika yeni dünya sisteminin ağırlığını kaldırmakta zorlanıyor mu?

.Avrupa"da "dün" korkusu
00:005/02/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Avusturya''da yaşanan gelişmeler en büyük darbeyi Birleşik Avrupa projesine vuracak gibi. Sürece bakılırsa, Viyana''daki durum kısa zaman sonra diğer ülkelerde de yaşanacak.

Avusturya''da aşırı sağcı Özgürlükler Partisi''nin muhafazar Halk Partisi ile iktidarı paylaşmasıyla birlikte Avrupa''yı yeniden ''Hitler paronayası'' sardı. Son yıllarda birçok Avrupa ülkesinde aşırı sağcı veya ırkçı partiler her seçimde oy oranlarını artırıyorlar. Bu durum Avrupa''nın geleceği için ciddi bir tehdit olarak tartışılıyordu. Ayrıca iki Almanya''nın birleşmesiyle Almanya''da yükselen milliyetçilik, başta Türkler olmak üzere, özellikle yabancıları telaşlandırmıştı. Ancak ilk kez bir ırkçı parti bir AB ülkesinde iktidara geliyor ve hem kendi ülkesinde hem de Birleşik Avrupa''nın kurumlarında resmî bir hüviyet kazanıyor. Ancak, başta Avrupa''nın sürükleyici ülkeleri Almanya, Fransa, İngiltere ve İtalya olmak üzere, hemen her Avrupa ülkesinde aşırı sağın oy oranları ortalama yüzde 30''ları aşmış durumda. Bu gerçek, geçmişin acı hatıraları üzerinde yeni bir Avrupa ruhu oluşturmaya çalışan Avrupa''yı bir gelecek korkusunu sarması için az bir sebep değil. Irkçı lider Jörg Haider''in sıradışı kişiliği Avrupalı sosyalistler tarafından abartılmış olabilir. İsrail''in Nazi söylemi de Avrupa''yı saran bu kaygıya tuz biber olabilir. Ancak Avrupa''nın korkusunun temelinde ne sosyalistlerin yaygarası ne de İsrail''in antisemitizm telaşı yatıyor. Bunlar sadece birer yardımcı etken. Korkunun temelinde Avrupa''nın kendisi var.

Avrupa güvenliği ve üç tehdit
İnsanlığı iki dünya savaşı kabusuyla karşı karşıya bırakan Avrupa''nın ihtirasları İkinci Dünya Savaşı''ndan sonra dizginlenmeye çalışıldı. Özellikle Avrupa''nın kendisi, kendi geleceği için bunu başarmaya yönelik çok ciddi adımlar atmak zorundaydı. Avrupa Birliği tezi Avrupa''nın kendisinden duyduğu korkunun bir sonucu olarak ortaya çıktı. Kıta içindeki, kökleri derinlere inen, anlaşmazlıkları küllendirmeye ve yeni bir Kıta Avrupası ruhu oluşturmaya çalışıldı. İkinci Dünya Savaşı''ndan sonraki kıta ile ilgili tehdit algılamalarına ve geliştirilen güvenlik stratejilerine bakarsak bu korkunun temeli ortaya çıkar. Avrupa güvenliği için iki tehdit sözkonusudur: Biri Avrupa''nın kendisi, diğeri de doğudan, Rusya''dan gelecek tehdit.

Özellikle Soğuk Savaş''tan sonra buna bir üçüncüsü eklendi: Avrupa nüfusundaki gerileme ile Doğudan ve Güney''den Avrupa''ya akan yabancı nüfus. Rusya''dan gelecek nütkleer içerikli tehdit Sovyetler''in yıkılmasından sonra da devam ediyor. Özellikle Doğu Avrupa''nın geleceği Avrupa-Rusya arasında, geçmişte olduğu gibi, gelecekte de büyük sorun olmayı sürdürecek. Bunun için Rusya''nın batısında yeralan ülkeler üzerinde ciddi bir güvenlik hattı oluşturulmaya çalışılıyor. Ayrıca Rusya-Avrupa yakınlaşması sağlanarak potansiyel Rus tehdidinin kontrol altına alınması planlanıyor. Nüfus sorunu ve yabancı göç ise Rus tehdidinden daha çok korku kaynağı.

Avrupa kendisinden korkuyor
Avusturya''da yaşanan gelişmeler en büyük darbeyi Birleşik Avrupa projesine vuracak gibi. Sürece bakılırsa, Viyana''daki durum kısa zaman sonra diğer ülkelerde de yaşanacak. Avrupa başkentlerinde ve Birleşik Avrupa''nın kurumlarında boy göstermeye başlayacak olan milliyetçiler, bugüne kadar sistemin dışında kalmanın, İkinci Dünya Savaşı''ndan sonra oluşturulan yeni Avrupa''nın temelinde ve Avrupa''nın geleceğine dair projelerde yer alamamanın açığını kapatmaya çalışacaklar.

Ekonomik ve siyasi entegrasyonun, kültürel ve tarihî farklılıkların üstünü örtmesinin mümkün olmadığını ispat etme yolunu seçecekler. Avrupa''daki Amerikan hegemonyasına başkaldıracak, Avrupa''nın emperyal vizyonunu genişletmeye kalkışacaklar. Eğer, gittikçe taraftar bulan bu yeni güçler Birleşik Avrupa''nın sistemi içinde eritilemezse, bu sorgulama dönemi Avrupa''ya çok pahalıya malolacak. İkinci Dünya Savaşı''ndan sonra oluşturulan sistem ve Birleşik Avrupa''nın genişlemesi projeleri suya düşebilir. Avrupa''nın kanlı tarihi tekrar geri dönebilir. Almanya ile Fransa, İngiltere arasındaki eski hesaplar gün yüzüne çıkabilir. Avrupa bu tarihi anlaşmazlıklara göre şekillenmiş bir coğrafyadır.

Refahın ve siyasi entegrasyonun tarihi ve kültürel temeli çok derinlerde olan bu anlaşmazlıkları ortadan kaldıramayacağı biliniyordu. Krizin bir gün ortaya çıkacağı bekleniyordu ve bunu engellemenin yolları aranıyordu. İşte bugün Avusturya''daki gelişmelerin üzerine bu denli hışımla gidilmesinin arkasında bu korku yatıyor.

Ne tür önlem alınacak?
Birleşik Avrupa ve üye ülkeler, bakmayın bunca yaygaralara, milliyetçilere polisiye tedbirlerle karşı koyma yolunu kullanmayacak. Böyle bir yöntem hem milliyetçiliği daha da artırır hem de üye ülkeler arasında ciddi krizlere sebep olur. Bu yeni güçler önce, Avrupa değerleri potasında eritilmeye, sisteme entegre edilmeye çalışılacak. Özellikle Almanya, Fransa, İngiltere ve İtalya''nın tavrı belirleyicidir. Olayın patlak vermesinden hemen sonra gelişen şiddetli tepkiler ileride etkisin yitirecektir. AB''nin Viyana''yı gözden çıkarması ise hiçbir zaman mümkün değil. Avrupa''dan bölünmenin ilk adımını oluşturacak olan bu yöntem, milliyetçilerin yapamadıklarını onlar adına yapmak anlamına geliyor. Viyana ile ilişkileri dondurmaya yönelik tepkilerin milliyetçileri tasfiye etmesinin mümkün olmadığı anlaşılınca de geri adım atılacaktır.

Bugünkü öfke, korkuyu bir müddet erteleyebilir ancak bitiremez. ''Dün korkusu'' ayrıca, birlik ülkelerini zamanla milliyetçilerle barışma ve onlarla bazı şeyleri paylaşma yoluna da itecektir. Şiddet ve askerî çözüm bu yolun en sonunda yer alıyor. O zaman gelince de Birleşik Avrupa zaten ömrünü doldurmuş olacak.

Viyana''dan yükselen Haider krizinin kaynağında Hitler zulmünü aramak Avrupa''nın karşı karşıya geldiği endişeyi basite almak olur. Antisemitizm sadece Almanlar''a özgü bir şey değildir. Başta İngiltere olmak üzere, Avrupa tarihi Yahudi düşmanlığının örnekleriyle dolu ve bugünün Avrupa değerlerinin bu yargıyı ortadan kaldırması da mümkün değil.

İslam dünyası sancılı
00:009/02/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Geleceğin dünyasında söz hakkı isteyen Müslümanlar, yaşadıkları bu tarihi günlerin, İslam''ın bütün dünyada siyasi sahneden uzaklaştırılmasına tanık olmanın sorumluluğunu duymalılar.

Zaten krizlerle, çatışmalarla dolu İslam dünyasında son günlerde yüksek tansiyonlu, uzun vadeli sonuçlar doğuracak gelişmeler yaşanıyor. Avusturya''daki Haider krizi dışında, dünya gündemini meşgul eden gelişmelerin hemen hepsi İslam ülkeleri ekseninde şekillenmiş durumda. Dünyanın geri kalanı sakin ve huzurlu günler yaşarken Müslüman coğrafyanın her köşesi kaynıyor. Gerçi bu durum bizler için yeni bir şey değil. 20. Yüzyılı istikrarsızlık ve çatışmalarla geçiren bir coğrafyanın sakinleriyiz biz. Ancak, önümüzdeki yıllarda İslam dünyasını daha da etki altına alacak olan kaosun şiddetlenmesi ve yaygınlaşması yeni bir durum. 20 yüzyılın kurulu düzeninde büyük değişikliklere yol açacak olan yeni süreç, dünyaya bakış açımızı nasıl şekillendirmemiz gerektiği konusunda bizlere önemli görevler yüklüyor. Geleceğin dünyasında söz hakkı isteyen Müslümanlar, yaşadıkları bu tarihi günlerin, İslam''ın bütün dünyada siyasi sahneden uzaklaştırılmasına tanık olmanın sorumluluğunu duymalılar.

Son bir hafta içinde dünyada neler oluyor bir göz atalım...

Ruslar karşısında kim kaybetti?

Çeçenistan''da yalnız bırakılan bir halkın dramını yaşıyoruz. Bir kaç bin kişiyle Grozni''de inanılmaz bir direniş sergileyen Çeçenler, savaşın daha uzun süreceği bir taktik uygulamasına geçtiler. Çeçenler''in Grozni''yi terketmesi Rusya tarafından bir zafer olarak ilan edildi. Ancak buna Rusya''dan başka kimse inanmıyor. Bölgedeki savaşın tarihini ve karakterini bilen hiç kimsenin inanması da mümkün değil. Olayın vehametini iyi bilen Ruslar, ucuz bir zafer söylemiyle durumu kurtarmaya çalışıyor. Savaş da bitmedi ancak dünya, özellikle İslam dünyası bir insanlık sınavını kaybetti. Ayrıca Batı ve Türkiye Kafkaslarda önemli derecede mevzi kaybetti. Türkiye ile Gürcistan arasında son günlerde yaşanan olumsuzluklar ve Tiflis ile Moskova arasında başlayan yeni bahar havası bunun kanıtı değil mi? Yeni Rus milliyetçiliğinin sadece Kafkaslar''ı ve Orta Asya''yı değil, Doğu Avrupa''yı da tehdit etmeye başladığı yakında görülecektir. Ne yazık ki dünya bu tehlike karşısında ciddi bir tavır geliştiremedi.

Taliban hızla meşrulaşıyor

Afgan Havayolları''na ait yolcu uçağının kaçırılıp Londra''ya indirilmesi, daha önce Hindistan uçağının Afganistan''a kaçırılmasında olduğu gibi, Taliban tarafından çok iyi kullanılıyor. Misyonu tamamlandığı gerekçesiyle tasfiye edilmeye çalışılan ancak kendisinden beklenmediği ölçüde akılcı bir direnç gösteren Taliban hızla meşrulaşıyor. Halen ambargo altında olan, ''Terörü besleyen örgüt'' olarak kabul edilen ve tecrit edilmeye çalışılan Taliban, ''teröre karşı mücadele eden bir yönetim'' görüntüsü veriyor. Taliban, Çeçenistan''ı tanıyarak, dünya Müslümanları''nın nezdinde bugüne kadar bulamadığı saygınlığı kazanmaya çalışmıştı ve bunda başarılı da oldu. Hindistan-Aganistan-Pakistan arasındaki denge mücadelesi Orta Asya''yı da birebir etkileyecek. Dünya sistemi ile uzlaşma adına önemli adımlar atan Taliban hem Pakistan''a karşı Hindistan, hem de Orta Asya kartını iyi oynuyor. Güneydoğu Asya''yı Orta Asya''ya bağlayan bölge önümüzdeki dönemde en hareketli bölgelerden biri olacak.

İsrail, Hizbullah ve Tahran''daki saldırı

Son günlerde en hareketli bölgelerden birisi de Lübnan. İsrail, Güney Lübnan''daki 22 yıllık işgaline son vermeyi amaçlayan Hizbullah karşısında çaresiz. Suriye ile İsrail arasındaki barış görüşmelerinin ana eksenini de Hizbullah konusu oluşturuyor. Golan dahil, İsrail''in örgütün tasfiyesi karşılığında vermeyeceği taviz yok. İsrail-Suriye görüşmelerinin kesilmesinden hemen sonra Güney Lübnan''daki çatışmaların şiddetlenmesi ilginç. Barış görüşmeleri iki ülke arasında Hizbullah kavgasına dönüştü. Hizbullah''ın caydırıcı gücünü iyi hesaplayan Suriye ve İran örgütü tasfiye yerine güçlendirme yoluna gittiler. İsrail ise, "Lübnan sınırındaki askeri faaliyetlerinde, 1996''da imzalanan sivillerin korunması anlaşmasıyla bundan böyle yükümlü olmadığını" açıkladı. Durumun ciddiyetini ortaya koyan bu açıklama, İsrail''in yeniden sivil katliamlara girişebileceğine işaret ediyor. Son kriz Ortadoğu''da yumuşayan havayı oldukça sertleştirdi. İran''da doğrudan dini lider Hamaney''i hedefleyen saldırıların ''Halkın Mücahitleri''nden ziyade bu olayla bağlantılı olduğu kuşkusu var. Her yönüyle mevzi kaybeden ''Halkın Mücahitleri''nin saldırısının 18 Şubat''ta İran''da yapılacak seçimler öncesinde ve Hizbullah-İsrail çatışmalarının şiddetlendiği bir dönemde meydana gelmesinin altı çizilmeli. Bölgede örgütlerin karmaşık ilişkileri göz önüne getirilirse Halkın Mücahitleri''nin de kimler tarafından ne amaçla kullanılacağı ortada değil mi?

Bunlara, Endonezya''daki dini ve etnik çatışmaları, Kosova''da yeniden tırmanan etnik krizi ve daha nicelerini ekleyebiliriz. Gerginlik yaşamayan Müslüman ülke yok gibi. Acaba neden?

Batı Rusya"yı kaybetti, İran"ı kazanıyor
00:0012/02/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tahran, bir taraftan Rusya ile stratejik ortaklığını sorgularken diğer taraftan ABD, özellikle de Avrupa ile ilişkilerini geliştirme yolunda hızlı adımlar atıyor.

Sovyetler''in yıkılmasıyla başlayan Rusya''nın Batı''ya yakınlaşma süreci, Yeltsin''in ''devrilip'' generallerin ipleri ele almasından sonra tersine döndü. Eski günlerine dönüş yolunda tehlikeli adımlar atan Rusya, Batı ile uzlaşma yerine çatışmacı bir stratejiyi uygulamaya soktu. Rusya''nın Amerikan hegemonyasına karşı birlikte denge oluşturmaya çalıştığı İran ve Çin ise, tam tersine, Batı''ya yaklaşıyor. Çin''in temkinli tutumuna karşın İran''ın Washington, Ankara ve Brüksel ile ilişkileri bir çoklarını şaşırtacak veya rahatsız edecek derecede gelişiyor. Rusya''nın 1990''lardan sonra kendisini marjinalleştirmeye çalışan ABD ve Avrupa''ya karşı takındığı düşmanca tutum Türkiye''nin de içinde bulunduğu bölgede ciddi denge kaymalarına yol açtı. Tarihi Rus-İran ittifakı da sıkıntılı bir döneme girdi. Moskova''nın yeniden başlattığı Soğuk Savaş dönemi örneği adımlar hem İran''ın hem de Çin''in stratejik önceliklerini tehdit eder duruma geldi. Bu, İran''ın hem Kafkaslar''da hem de Ortadoğu''da Türkiye ile yakınlaşmasına, Washington ve Brüksel ile ilişkilerini daha da geliştirme ihtiyacı duymasına yol açtı.

Rusya''nın yeni tehdit stratejisi
Yeni Rus yönetiminin Irak, Kuzey Kore ve Vietnam''la yoğun bir stratejik ortaklığa girmesi Basra Körfezi''ni, Güneydoğu Asya deniz yollarını ve Japonya-Güney Kore bölgesindeki Amerikan çıkarlarını ciddi biçimde tehlikeye attı. Moskova''nın Indo-China bölgesinde ve su yollarında etkin olmasından rahatsız olan Pekin, Kuzey Korey''i kontrol altında tutma karşılığında Japonya ve Güney Kore ile milyarlarca dolar tutarındaki ticaretinin de tehlikeye düştüğünü düşünüyor. ABD ise Pasifik''teki otoritesinin kaleleri durumunda olan Güney Kore ve Japonya''nın tehdit edildiği kanaatinde. Kuzey Kore de, Vietnam da Sovyetler''in ileri karakolu durumundaydılar. Şimdi Rusya bu karakolları yeniden devreye sokuyor. Hem Amerika, hem de Çin bugünlerde Moskova''nın bu tehlikeli adımlarının önüne geçmeye çalışıyor. Irak, Kuzey Kore ve Vietnam''ı kontrol altına alan ''yayılmacı Rusya'' bu bölgelerle dünyanın en kritik noktalarında sarsıntılara yol açacarak yeni bir çatışma dönemini başlattı.

Basra Körfezi''nde Rus askerî üssü
Kavganın en şiddetlisi ise Ortadoğu''da yaşanıyor. Rusya''nın Irak''la ciddi ilişkiler içine girmesi hem ABD''yi, hem de İran''ı sıkıntıya soktu. ABD''nin gerekçeleri malum. Körfez''deki çıkarları tehlikeye giriyor. Irak''ın toparlanmasını istemiyor. Bölgemizde asıl kaymalara yol açacak olan İran''ın içinde bulunduğu gerginlik. Rusya ile nükleer teknoloji alanında işbirliği içinde olan İran kendini ihanete uğramış hissediyor. Irak''a uygulanan ambargonun kaldırılmasını isteyen Rusya''nın, Basra Körfezi''nde bir Rus askerî üssü kurulması için Irak''la anlaşması Tahran''ın eteklerini tutuşturdu. Rusya''nın Irak''ı yanına alarak Körfez''e yerleşmesi, ekonomik ve askerî gücünün temeli Körfez''de olan İran''ın bölgesel etkinliğine büyük darbe vuracak. Buna karşı politika geliştirmeye çalışan Tahran, bir taraftan Rusya ile stratejik ortaklığını sorgularken diğer taraftan ABD, özellikle de Avrupa ile ilişkilerini geliştirme yolunda hızlı adımlar atıyor. ABD ile AB arasındaki ihtilafları iyi takip eden Tahran, ABD henemonyasına karşı tavır alan Almanya, Fransa ve İtalya ile işbirliğini artırıyor.

İran NATO''ya girmek istiyor
18 Şubat''ta yapılacak İran meclis seçimleri bu süreci hızlandıracak. Dışa açılmayı, dünya ile uzlaşmacı bir dış politikayı takip edecek olan yenilikçiler, İran''ın Washington, Brüksel ve Ankara ile ilişkilerinin daha da güçlendirmesini istiyor. Ancak İran''daki radikal dönüşün yenilikçilere endkesli bir gelişme olmadığı da bir gerçek. Hatemi''nin dış politikasının öncelikleri muhafazakarlar tarafından da benimsenmiş ve bir devlet politikası haline gelmiş durumda. Muhafazakar kanada mensup bir milletvekilinin NATO konusunda sarfettiği sözler, İran''ın yeni gerçekliğini apaçık ortaya koyuyor. Iran dış politika komisyonunda görevli Muhammed Cevad Larasani, Tahran''ın NATO ile ilişkilerini geliştirmek istediğini, AB-İran yakınlaşması çerçevesinde sürdürülen müzakerelerin İran-NATO yakınlaşmasına kadar uzanacağını açıkladı. Seçimleri kim kazanırsa kazansın, İran dış politikası Batı''ya dönük girişimlerini sürdürecek. Bunu hem Hatemi yanlısı yenilikçiler hem de muhafazakarlar istiyor.

Türkiye''yi kapma yarışı
Türkiye-İran-Suriye-İsrail ekseninde ciddi hareketlenmeler yaşanıyor. Suriye ve İran''ın Türkiye ile yakınlaşma çabalarının önündeki en önemli engel İsrail. Uzun vadede bölge ülkeleri ile İsrail arasındaki ilişkilerin yumuşayacağı farzediliyor. Ancak, Tel Aviv''le ittifak halindeki ülkelerde bile ortak bir kanaat var: İsrail''in güvenilmezliği. Çünkü İsrail, bir çok konuda ''devlet'' gibi değil, ''örgüt'' gibi hareket ediyor ve müttefiklerini şaşırtabiliyor. Türk-İsrail stratejik ittifakı bölgemizdeki hareketlenmelerde tek itme noktası değil. Türkiye eksenli, İran ile Suriye''yi içine alan ve Tahran-Moskova ilişkilerinin geleceğinin de etkili olduğu bölgesel hareketlenme, bir anlamda Türkiye''yi kapma yarışına dönüşmüş durumda. Ankara ile Tahran''ın Suriye ve Kafkaslar konusunda son günlerde yakın işbirliği içine girdikleri biliniyor.

Rusya''nın başlattığı, en somut sonuçlarını yaşadığımız bölgede ortaya koyan bu hareketliliğin en önemli sonucu Rusya''nın sistemin dışına itilmesi, İran''ın sistemle barışması olacak gibi.

Özgürlük tuzağı ve Muhammed Salih
00:0019/02/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ülkesinde uyguladığı terör yönetimiyle binlerce insanı hapishanelere dolduran, her türlü düşünceyi ve siyasi örgütlenmeyi yasaklayan, legal veya illegal muhalefeti sindiren ve ülkenin güzide insanlarının bir kısmını hapseden, bir kısmını da ülke dışına çıkmak zorunda bırakan Özbekistan Devlet Başkanı İslam Kerimov, kendisinden beklenmeyecek bir demokratikleşme paketi açıkladı. 9 Ocak''ta yapılan ''komedi'' bir seçimle tekrar Devlet Başkanı olan ve kukla partilerden bir meclis listesi hazırlayan Kerimov, Erk Demokrat Partisi, Birlik Partisi ve Özbekistan Halk Hareketi başta olmak üzere, daha önce yasaklanan bütün siyasi partilere af vaadetti ve ülke dışındaki muhalif liderlere birlikte çalışmateklifinde bulundu. Şiddet politikalarıyla hem kendi ülkesinde hem de uluslararası alanda yalnız kalan Kerimov, Orta Asya''nın bel kemiği olan Özbekistan''ın parlak geleceğini de büyük bir riske soktu. Şimdi bu görüntüden kurtulmak istediği izlenimi veriyor ancak, kendi toplumunun ve dünyanın güvenini kazanması zor görünüyor. Kerimov''un bu radikal dönüşüyle ülke içinde ve dışındaki yalnızlıktan kurtulmayı, Devlet Başkanlığı sıfatına meşruiyet sağlamayı, özellikle iktidarını tehdit eden silahlı İslami gruplara karşı muhalefetin desteğini almayı amaçladığı belirtiliyor.

Kerimov neler vaadediyor?

Ne oldu da baskıcı yönetimi, siyasi ve İslami muhalefete yönelik şiddet politikalarıyla bölge ülkelerine de öncülük yapan, bu amaçla Çin ve Rusya ile işbirliğine giren ve Orta Asya''nın kendi içine kapanmasına yol açan Kerimov, birden eskiyi bir yana bırakıp, demokrat, insan haklarına saygılı, iktidarını paylaşacağı izlenimini veren bir demokratikleşme paketi açıkladı?

Kerimov''un 8 maddeden oluşan paketinin ana hatları şöyle:

1- Daha önce yasaklanan bütün siyasi partiler tanınacak.

2- Bu partilerin ülke içindeki faaliyetleri kısıtlanmayacak.

3- Demokratikleşme için bir dizi adımlar atılacak: Basın özgürlüğü sağlanacak ve resmî basının manipülasyonuna son verilecek. Sivil toplum örgütlerine tam serbestiyet tanınacak. Sendikalar ve yazarlar birliği gibi örgütlerin çalışmaları desteklenecek.

4- Özbekistan''ı demokrasiden uzaklaştıracak girişimlere müsaade edilmeyecek

5- Yukarıdaki adımlar atıldıktan sonra özgür seçimler yapılacak.

6- Bütün bunların yapılabilmesi için muhalefet Kerimov''a destek verecek. Yine muhalefet, bugünkü yönetimi devirip yerine İslam devleti kurmak isteyenlere karşı Kerimov''la birlikte mücadele edecek.

7- Kerimov ve muhalefet ülkenin tam demokratikleşmesi için içte ve dışta birlikte çalışacak.

8- Serbest seçimler yapıldıktan sonra yeni bir anayasa hazırlanacak.

Muhammed Salih ne dedi?

Kerimov''u tanıyanları ciddi bir şaşkınlığa iten bu uzlaşma teklifinin ne anlama geldiğini halen ülke dışında yaşamak zorunda kalan, Kerimov''un öldürtmeye çalıştığı Özbek muhalefetinin önde gelen ismi ve Erk Demokrat Partisi Başkanı Muhammed Salih''e sordum. Ülkesine hizmet etmek istediğini, bu amaçla bütün yolları deneyeceğini öncelikle vurgulayan Muhammed Salih, öneriyi ciddiye aldıklarını, aksi halde Kerimov''un bunu aleyhlerine kullanacağını söyledikten sonra, umutlu olmaktan ziyade, ''ciddi bir şüphe içinde olduğu''nun altını çiziyor. Kerimov''un bu açıklamayı yapmasından sonra bile baskılarda hiç bir yumuşama olmadığının ifade eden Salih''te, uzlaşma önerisinin yeni bir manevra olduğu kanaati hakim. Özbek muhalefetinin yayınladığı ortak bildiriyi hatırlatan Salih, önerinin ciddi olup olmadığının ortaya çıkması için Kerimov''dan isteklerini şöyle sıraladı:

1- Öncelikle hapiste bulunan onbinlerce muhalif, dindar insan serbest bırakılsın.

2- Özgürlük sadece siyasi partileri değil, İslami grupları, her türlü düşünceyi ve toplumun bütün kesimlerini kapsasın.

3- Terör politikasına bir an önce son verilsin.

4- Demoktaritk kurallara bir erken seçim yapılsın.

Özbekistan''da insani bir yönetimin kurulması adına her türlü fedakarlığa hazır olduğunu belirten Salih ve diğer muhalifler, şimdi Kerimov''un atacağı ikinci adımı bekliyor. Umutlu olmaktan çekinen Salih, Kerimov''un vaadlerini yerine getirmesinin bir mucize olacağına işaret etti.

.İran"daki değişimden kimler rahatsız?
00:0023/02/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hatemi misyonunun zaferi, öyle sanıldığı gibi, İran''ın komşularının pek de hoşuna gitmedi. Özellikle İsrail ve Türkiye''nin rahatsızlığı çok yakında kendini ele verecektir.

İran''daki parlamento seçimlerinde Muhammed Hatemi''nin temsil ettiği ''değişim ve dışa açılma'' dalgası ezici bir çoğunlukla İran parlamentosunda üstünlüğü ele geçirdi. Hatemi misyonunu taşıyanların bu zaferi İran''dan çok Türkiye''de ''erken sevinç dalgaları'' ile karşılandı. Türk medyası olayı, İslam''la hesaplaşma hevesiyle "devrim bitti" şeklinde, son derece yüzeysel ve gerçekdışı bir değerlendirme ile alkışladı. Oysa İran''daki değişimden en fazla rahatsız olması gerekenler bugün en çok sevinenler olmalıydı. Değişen İran''ın en büyük zararının Türkiye''ye dokunacağını anlamayanlar, aslında Türkiye''nin kaybedişini alkışlamış oldular.

Komşular rahatsız
23 Mayıs 1996''da Hatemi''nin Cumhurbaşkanı olması ile başlayan ve 18 Şubat seçimlerinden sonra daha da hızlanması beklenen yeni süreci izlemeye çalışan bu kesimler, ''kıravat ve güneş gözlüğü''nün ötesine geçip bu derin yenilenme dalgasının İran, komşuları ve bölge için ne tür sonuçlar ortaya çıkaracağı üzerine hiç kafa yormadılar. Devrimin sürekliliğini, İran halkının refahını ve özgüvenini artıracak olan Hatemi''nin zaferi, en önemli sonucunu İran''ın uluslararası alandaki yeni yeri üzerinde gösterecek.

1979''dan sonra dünya sisteminden dışlanan İran''ın bölgesel bir güç olarak uluslararası sahnede yeniden boy göstermesinin erken dönemlerini yaşıyoruz bugün. Hatemi misyonunun zaferi, öyle sanıldığı gibi, İran''ın komşularının pek de hoşuna gitmedi. Özellikle İsrail ve Türkiye''nin rahatsızlığı çok yakında kendini ele verecektir. Bu açıdan, Başbakan Ecevit''in ''İran''da devrimin bittiği'' hükmünü ortaya koyan açıklaması, ileriyi gören bir devlet adamının sarfetmesi gereken sözlerden çok uzak; basınının yanılgıları üzerinde biçimlenmiş bir açıklama oldu. İran''daki gelişmeleri ''karşı devrim'' olarak görüp alkışlayanlar, yarın bu kesimlerle en çok çatışmaya girecek olanlardır.

En büyük derbeyi Türkiye yiyecek

İran halkının önünü açacak yeni süreç, komşuları için ne anlama geliyor? Dışa açılan, dünya sistemi ile işbirliğine girebilen, stratejik konumunu pazarlık konusu yapabilen İran''ın Türkiye ve İsrail için iyi sonuçlara yolaçmayacağı ortada. İsrail''in ''İran tehlikesi'' kozu, Türkiye''nin ise, İran''ın yokluğunda bölgede Batı''nın alternatifsiz müttefiki olma tekeli ortadan kalkacak. Her iki ülke de, İran''ın sistem dışına itilmesinin büyük nimetlerini yedi yıllardır.

Sovyetler''in dağılmasından sonra Kafkaslar ve Orta Asya''ya yönelik projelerde tek sermayesi olan ''stratejik konumu'' ile ABD ve Avrupa açısından vazgeçilmez ülke haline gelen Türkiye, ABD ve Avrupa ile arası düzelecek İran''la bu avantajlarını paylaşmak zorunda kalacak. İran''ın tecrit edilmesi bölge petrol ve doğalgazını dünyaya ulaştırmak için İran seçeneğinin yok sayılmasına yol açmıştı. Kısa vadede Bakü-Ceyhan başta, stratejik enerji koridorları üzerinde hesapların yeniden yapılmasına yol açabilecek olan İran''daki değişim, uzun vadede Türkiye''nin Asya''ya yönelik hesaplarına darbe vuracak. Türkiye''ye biçilen ''bölgesel güç'' rolü de İran''ın yükselişi ile tehlikeye girecek. Tahran''ın Almanya, Fransa ve İtalya ile kurduğu yakın ilişkinin içeriği iyi tahlil edilirse, Türkiye''nin seçim sonuçlarından ve reformcuların dışa açık politikalarından o kadar da memnun olmaması gerektiği ortaya çıkar.

İkiyüzlü yaklaşım
Uluslararası ilişkilerde iki türlü yaklaşım sözkonusu. Kamuoyuna verilen insancıl mesajlarla şekillenen, demokrasi, insan hak ve hürriyetlerini öne alan özgürlükçü yaklaşım ve ülkelerin gerçek ''devlet'' politikaları. İnsani bir dünya söyleminin sempatisiyle devlet politikalarının acımasızlığının çatışmasını özellikle İslam dünyasına yönelik Batılı politikalarda açıkça gözlemleyebiliriz. İnsan haklarını, özgürlükleri, sivil idareyi uluslararası yaptırım aracına bile dönüştürebilen güçlerin, İslam dünyasındaki gayri insani yönetim ve eğilimlerin en büyük destekçileri olduğunu biliyoruz. Buradan hareketle, eğer Hatemi misyonu, küresel güçler karşısında teslimiyetçi bir politika izlemeyip, İran''ın pazarlık gücünü sonuna kadar kullanma yoluna giderse, ki öyle görünüyor, büyük güçlerin hedefi durumuna gelecektir ve değişime karşı olanlarla dış güçlerin işbirliğine şahit olacağız. Bugünkü tereddütlü sempati, büyük güçlerin İran''ın teslim olacağına dair umutlarından kaynaklanıyor.

İran''ın komşularının, kamuoyunda alkışlanan Hatemi''den ziyade, değişime direnenlerle işbirliği içinde olduğu ortada değil mi?

Not: 19 Şubat''ta yayınlanan ''Özgürlük tuzağı'' başlıklı yazıda, Özbekistan''da Kerimov-muhalefet uzlaşması için Sayın Timur Kocaoğlu tarafından maddeleştirilen öneriler, Kerimov''un teklifleri olarak sunulmuştur. Düzeltir, özür dilerim.

.Panda diplomasisi ve kurbanlar
00:001/03/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ankara Müslüman-Türk dünyası üzerindeki etkisinden vazgeçerek Çin''in en önemli güvenlik sorununu çözmekle kalmıyor, Çin''e yönelecek tehditlere karşı da işbirliği taahhüt ediyor.

Türkiye''nin Rusya ve Çin ile ilişkileri iki halkın kurban edilmesi üzerine şekilleniyor: Çeçenler ve Uygurlar. Başbakan Ecevit''in Moskova''da imzaladığı anlaşma Çeçenler''i, İçişleri Bakanı Saadettin Tantan''ın Pekin''de imzaladığı güvenlik anlaşması da Doğu Türkistan''daki Uygur Müslümanları''nı terör sınıfına soktu. Gerçi Tantan''ın imzaladığı anlaşmada yeni bir şey yok. Türkiye daha önce verdiği güvencelerle Pekin''in Doğu Türkistan konusundaki kaygılarını gidermişti.

1997''de zamanın Çin Başbakanı Li Peng, Türkiye''deki Doğu Türkistan''a yönelik faaliyetlere tepki olarak Ankara ziyaretini iptal etmişti. Bu olaydan sonra iki ülke arasındaki ilişkilerde sıkı bir yakınlaşma dönemi başladı. Mesut Yılmaz''ın, bölgeye yönelik faaliyetleri yasaklayan meşhur genelgesi ve Ecevit''in girişimleri Pekin ile ilişkileri stratejik bir boyuta sürüklerken, Türkiye kamuoyunun bölgeye yönelik hassasiyetlerine de büyük darbe vurdu. Öyle ki, bölgedeki ağır insan hakları ihlallerini bile dile getirmek imkansızlaştı. Karşılıklı üst düzey ziyaretler gerçekleşti. Türkiye''den sivil ve askerî heyetler kısa aralıklarla Pekin''e gitti ve önemli anlaşmalar imzalandı. Son olarak Tantan ve Meclis Başkanı Yıldırım Akbulut başkanlığındaki heyetler Pekin''e gitti ve en üst düzeyde ilgi gördü. Basının, hediye edilen panda ve karşılığında gönderilen Van kedisi üzerinde magazinleştirdiği süreç, aslında Türkiye''nin Orta Asya''ya yönelik geleceğine büyük darbe vuracak. Türkiye bu sefer de Pekin''in taşeronu olma yolunda. Nasıl mı?

Çin''in Türkiye ve İran hesabı
Bir kere Ankara-Pekin ilişkileri Türkiye''nin kazanımlarından ziyade Çin''in Ortadoğu''ya kadar uzanan hesaplarına göre şekilleniyor. İki ülke arasında yapılan anlaşmalarda, kamuoyuna yansıtıldığı gibi ekonomik bir beklenti sözkonusu değil. Ticari ilişkilerin seyri izlendiğinde bu apaçık ortada. Yakınlaşmanın esas unsurunu güvenlik stratejileri oluşturuyor. Yapılan askerî karakterli anlaşmalarda Ankara''nın ne tür askerî teknolojilere ulaştığı belirsiz. Ancak kesin olan bir şey var ki, Pekin, Doğu Türkistan''dan Kafkaslar''a, oradan da Basra Körfezi''ne kadar uzanan bölgede etkinlik kazanıyor. Nasıl?

Pekin''in Türkiye ile ilişkileri İran''la ilişkileriyle paralel gelişiyor. Aynı zamanda hem Türk, hem de İran''lı heyetler Pekin''de oluyor. Ancak Pekin''in İran ve Türkiye''ye yönelik politikası nitelik olarak farklı. İran''la ilişkileri ekonomik ağırlıklıyken Türkiye ile ilişkileri güvenlik ağırlıklı gelişiyor. Doğu Türkistan, Hazar çevresi ve Basra Körfezi dünyanın en önemli petrol bölgeleri arasında. Çin İran''la hem Hazar çevresinde hem de Ortadoğu''da ekonomik karakterli işbirliğine gidiyor. Karşılığında da askerî teknoloji veriyor.

Pekin''in Türkiye''ye biçtiği rol
Türkiye-Çin ilişkileri ise Pekin''in güvenlik endişelerine göre şekilleniyor. Amaç Orta Asya ve Doğu Türkistan''da yükselecek ve bütün hesapları bozabilecek İslamcı veya milliyetçi karakterli bir akımın önünü kesmek. Çok önemli enerji kaynaklarına sahip olan Doğu Türkistan, aynı zamanda Çin''in nükleer deneme merkezi. Pekin, Orta Asya kontrol altında tutarak Doğu Türkistan''a yönelecek bir tehlikeyi önlemeye çalışıyor. Ayrıca Çin''in kendi içinde büyük bir Müslüman potansiyel var. Zamanla bu toplulukların uyanmasından endişe ediliyor. Bu amaçla Pekin ile Türk cumhuriyetleri arasında bir dizi güvenlik anlaşmaları imzalandı ve Orta Asya''daki muhalif gruplara karşı ortak mücadele veriliyor. Türkiye ile yakınlaşma da bu paralelde. Ankara Müslüman-Türk dünyası üzerindeki etkisinden vazgeçerek Çin''in en önemli güvenlik sorununu çözmekle kalmıyor, Çin''e yönelecek tehditlere karşı da işbirliği taahhüt ediyor.

Soykırıma ortak olmuyor muyuz?
Türkiye''nin Kafkaslar''a ve Orta Asya''ya yönelik uzun vadeli politikaları nedense bölge halklarının önünü kapatan, onları baskılardan kurtaracak gelişmelerin önünü tıkayan bir karakterde. Oysa bugünkü iktidarlar halkın taleplerine uzun vadede direnecek durumda değil. Bölgede çok ciddi değişim sancıları yaşanıyor. Bugün cephe aldığınız güçlerle yarın bölgenin kaderini elinde tutacak.

Ankara''nın Rusya ve Çin''le yürüttüğü ilişkilerin kurbanları olan Çeçenler''e ve Uygurlar''a bir bakın. Çeçenistan''da bir millet yokediliyor ve hiçbir vicdan harekete geçmiyor. Günlerce kar altında kalan cesetler gömülemiyor, gökyüzünden kapkara kar taneleri düşüyor. Katliam, işkence, tecavüz... Küresel çıkarlar adına bir milleti yoketmek için sessiz bir ittifakı gözlemliyoruz. Doğu Türkistan da benzer durumda. İdamlar, nükleer kazalar ve sağlık sorunları, baskılar... İki millete karşı uygulanan soykırıma ortak olmuyor muyuz? Hem de MHP''li bir yönetim iktidardayken...

.Yeniden Soğuk Savaş: Türkiye riskli oynuyor
00:004/03/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye hem Rusya ile hem de Çin ile savunma alanında çok ciddi projeler ele alıyor. AB ile yakınlaşma sürecinde olan Türkiye''nin bu tavrı Batı ile ciddi bir soruna dönüşebilir

Türkiye kamuoyunun Türk-AB ilişkilerinin dışında hiç bir uluslararası gelişmeyi ciddi olarak ele almadığı bugünlerde, Türkiye''yi de içine alan, küresel düzeyde çok önemli adımlar atılıyor. 1991''de Sovyetler''in dağılmasından sonra oluşan tek kutuplu dünya düşüncesinin fiilen ömrünü tamamladığına, yeniden Soğuk Savaş''ın başladığına delalet eden bir sürecin içindeyiz.

NATO''nun Kosova operasyonuyla Balkanlar''ı kontrol altına almasından sonra iyice bozulan Doğu (Rusya-Çin) Batı (ABD-AB) ilişkileri, Kafkaslar''da ve Orta Asya''daki Rusya-Çin yayılması ve ABD''nin Pasifik''te füze savunma sistemi kurma planıyla tam bir cephe savaşına dönüştü. Rusya ve Çin, Kafkaslar ve Orta Asya''nın enerji kaynakları üzerindeki kontrolünü her geçen gün daha da artırırken, Batı''nın bu bölgelerdeki etkisi zayıflıyor. Yine Rusya ve Çin, Türk cumhuriyetlerinin sınır kontrollerinden rejimlerine, muhalefet gruplarını tasfiyesine kadar Orta Asya''yı avucunun içine almış durumda. Bunun en büyük sebebi bu cumhuriyetlerin Batı''dan alacakları destek konusunda yaşadıkları hayal kırıklığıdır.

Karşılıklı restleşme ve cephe ülkeler

Rusya ve Çin''in Orta Asya ve Kafkaslar''da yayılmasına karşı ABD ve Avrupa da, Sovyetler''den ayrılan Baltık cumhuriyetleri, İsveç, Polonya, Ukrayna, Türkiye ve Tayvan üzerinden Rusya ve Çin''i baskı altına almaya çalışıyor. NATO eski Sovyet cumhuriyetlerinde askeri denetim kurmaya çalışırken AB de bu ülkelere finansal desteğini artırıyor. Mart ayının ilk günlerinde karşılıklı restleşmenin örnekleri yaşandı. Çin Dışişleri Bakanı''nın Moskova gezisi sırasında iki ülke arasında varolan stratejik işbirliğini daha da geliştiren anlaşmalar derinleştirildi ve bunun Batı''ya karşı olduğu deklare edildi.

Aralarında çok önemli sorunlar olmasına rağmen iki ülke Batı''nın dünya hegemonyasına karşı karşı ortak bir tavır sergiliyor. Bunun yanı sıra savunma, güvenlik ve enerji alanında dev adımlar atıyorlar. Rusya askeri alanda ileri teknoloji ve enerji konularında Çin''e bir dizi teklifler sundu. Rusya''dan Çin''i bir petrol boru hattının döşenmesi gündemde. Bu durum Orta Asya enerji yolları için yeni bir alternatif sunabilir. Geçen hafta Türkiye''ye gelen Rusya Başbakan yardımcısı İlya Klebanov Pekin''e gitti. Taraflar bir liderler zirvesi için hazırlıklar yapıyor.

Çatışma şiddetlenecek

ABD-Avrupa cephesi ise NATO''nun Rusya''nın batı ve güney sınırlarında baskısını artırarak, Kafkasalar''da zayıflayan drurumunu güçlendirmeye çalışıyor. NATO-Ukrayna Komisyonu''nnun 1-2 Mart''ta Kiev''de toplanması Rusya''ya bir gözdağı verme niyetini taşıyordu. NATO''nun üzerine en fazla yatırım yaptığı Ukrayna''nın, Türkiye''den sonra Rusya karşısında en güçlü direniş noktası olması planlanıyor. Ancak sahip olduğu Rus nüfus ve ekonomisinin bağımlı olmasından dolayı tercihini Batı''dan yana yapmayı isteyen Ukrayna tedirgin. Şimdi Moskova''nın bu gözdağına vereceği cevap bekleniyor.

Eğer Moskova, Çeçenistan''dan sonra Gürcistan ve Azerbaycan üzerinde baskılarını artırmaya başlarsa çatışma çok ciddi bir boyuta sürüklenecek.

Türkiye ve Ukrayna''nın önemi

Hem Rusya ve Çin hem de ABD-Avrupa açısından cephenin en önemli ülkeleri Türkiye ve Ukrayna. Türkiye''nin AB üyeliği, Ukrayna''nın da NATO üyeliği sürecini bu açıdan görmek gerekiyor. AB, üyelik yolunda Türkiye''yi küstürmemek için her türlü olumsuzluğa evet derken, ABD bölge enerji savaşında Türkiye''ye desteğini sürekli açıklamak zorunda kalıyor. Ancak Moskova ve Pekin Ankara ile ilişkilerini geliştirmek için yoğun çaba sarfediyor.

Çarşamba günkü yazımda Çin''in Türkiye ve İran''la ilişkilerini sorgulamış, Tahran''ı ekonomik bir partner olarak kullanan Pekin''in, Ankara''yı Orta Asya''daki İslami ve milliyetçi dalganın önlenmesi için kullanmayı amaçladığını yazmıştım. Bunun karşılığında Türkiye''ye askeri teknoloji transferi taahhüt ettiğini belirtmiştim.

Ankara''nın riskli oyunu

Pekin gibi Moskova''da Ankara''ya askeri alanında işbirliği öneriyor. Bunun karşılığında ne istediği malum. Moskova ayrıca hem Pekin hem de Ankara ile çok ciddi enerji pazarlıkları yapıyor. Ankara''dan döner dönmez Pekin''e giden Klabenov''un çantasında yine enerji ve savunma projeleri vardı. Ortak nokta şu: Türkiye hem Rusya ile hem de Çin ile savunma alanında çok ciddi projeler ele alıyor.

AB ile yakınlaşma sürecinde olan Türkiye''nin bu tavrı Batı ile ciddi bir soruna dönüşebilir. ABD''ye tam entegrasyona karşı olan yerli güçlerin Rusya ve Çin ile ilişkilerin daha da güçlenmesi için elinden geleni yapacağını ve yaptığını biliyoruz. Soğuk Savaş''ın yeniden hortladığı bir dönemde Türkiye''nin bu riskli oyunu, korkarım en önemli sonucunu tekrar yalnızlaşma ve içe kapanma şeklinde gösterecektir.

.Türkiye"nin yeni serüveni
00:008/03/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye, Rusya ve Çin... Her üç ülkenin çıkarları aslında Orta Asya''da kesişiyor. Şimdi buna dördüncü olarak Hindistan eklendi. Bu dört ülke Orta Asya''da nasıl bir işbirliğine gidebilir?

Ankara, Çeçenistan''daki trajedi karşısında neden Moskova ile birlikte hareket etti? Türkiye, İsrail-Suriye barışı konusunda ve Fransa ve Almanya''nın İran''la ilişkilerini geliştirmesine karşı ne tür yöntemler geliştiriyor? Kafkaslar ve Orta Asya''da ağırlığını her geçen gün daha da artıran Rusya-Çin eksenine karşı önlem almak yerine Türkiye neden bu ülkelerle stratejik ölçekli işbirliğine gidiyor?

Ankara, bir taraftan Amerika ve Avrupa ile ilişkiler pekiştirirken diğer taraftan Rusya ve Çin gibi, Batı karşısında yeni bir denge oluşturmaya çalışan güçlere yakınlaşıyor. Bu ilişkilerde inisiyatifi hangi taraf belirliyor? Yeni süreç Ankara''nın ABD ve AB ile ilişkilerini nasıl etkileyecek? Türkiye''nin Kafkaslar ve Orta Asya''daki çıkarları, Ortadoğu-İran ile ilişkileri, bu karmaşık ilişkiler ağında nasıl bir hal alacak?

Yeni dış politika perspektifi
Türk dış politikasında iki yönlü bir eğilim var. Dışişleri Bakanı Yunanistan ve AB ile ilişkilerin ötesine geçemezken, dış politikayı yönlendiren güçler, Türkiye''nin uluslararası ilişkilerinde yapısal değişikliklere gidiyor. Bir önceki yazıda bu yeni süreci sorgulamış, Rusya ve Çin''in Türkiye ile İran''a yönelik politikalarındaki ortak yönlere işaret etmiştim. AB ile ilişkilerin kayıtsız şartsız bir üyeliğe gidişinden rahatsız olan güçler Türkiye''ye yeni bir uluslararası ilişkiler perspektifi çiziyorlar. Üstelik bu perspektif, Türkiye''nin temel değerlerine, Müslüman halkların özgürlük mücadelelerine rağmen çiziliyor. Tıpkı Çeçenistan ve Doğu Türkistan gibi, yakında başka Müslüman toplumların da kurban edildiğini göreceğiz. Mesela Keşmir.

Ecevit Pakistan''a neden gitmiyor?

Rusya ve Çin''in yanında Batı''ya karşı yükselen yeni bir güç olma mücadelesi veren Hindistan''la ilişkilerde ne zaman bir yakınlaşma başlayacağını düşünürken Başbakan Ecevit''in bu ayın sonuna doğru yapacağı Hindistan ziyareti gündeme geldi. Rusya ve Çin ile ilişkiler süreci Türkiye''nin Hindistan''la da yakınlaşmasını gerektiriyor. Bu arada Rusya Hindistan''la ilişkilerini derinleştirirken, Pekin, Yeni Delhi ile kırk yıllık dargınlığı sona erdirmenin yollarını arıyor.

İlginç olanı Ecevit''in bu ziyareti sırasında Pakistan''a gitmeyecek olması. Gerekçe Pakistan''daki askeri yönetimin meşruiyeti olarak sunuluyor. Oysa General Perviz Müşerref daha önce Türkiye''ye geldi. O zaman meşruiyet sorunu yok muydu? ABD''nin Soğuk Savaş döneminde ve sonrasında bölgede yatırım yaptığı ülke olan Pakistan bu güçler tarafından bir kenara itilerek, Hindistan bölgesel bir güç olarak öne çıkarılıyor.

Helikopter ihalesi Ruslar''ın
Türkiye, Rusya ve Çin... Her üç ülkenin çıkarları aslında Orta Asya''da kesişiyor. Şimdi buna dördüncü olarak Hindistan eklendi. Bu dört ülke Orta Asya''da nasıl bir işbirliğine gidebilir? Aslında Orta Asya''da nüfuz mücadelesine gitmeleri beklenen bu ülkeler, bölgede ne tür bir işbirliği formülü geliştiriyorlar?

Türkiye''nin 150 milyar dolarlık silahlanma programındaki helikopter ihalesinin İsrail-Rusya ortaklığına verileceği kesinleşmiş gibi. Bölgedeki yeni eğilim iyi izlenirse bunda yadırganacak bir şey yok. Teknoloji öncelenirse İsrail-Rus ortaklığının bu ihaleyi alamaması gerekir. Ancak siyasi karar alınacak ve ihale bu ülkelere verilecek. Büyük pastadan Çin''e de pay verilmesi gerekir. Ne de olsa Çin askeri teknolojide başarılı bir ülke. Ne de olsa süreç bunu gerektiriyor.

Kafamızı biraz kaldırıp biraz da Doğu''ya bakmamız gerekiyor. Sonuçlarını birebir yaşayacağımız gelişmeler oluyor Doğu''da.

Peki Türkiye neden böyle bir sürece girdi? Stratfor''da "Why It''s Not A New Cold War: Secondary Powers and the New Geopolitics" başlığıyla yayınlanan analizde, Fransa, Almanya, Türkiye ve Hindistan gibi "ikincil güçler''in yeni serüveninden sözediliyor. Eğer fırsat olursa bu analizi tartışmak istiyorum.

.Raduyev"in kaçırılması direnişi zayıflatmaz
00:0015/03/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Raduyev''in kaçırılması Çeçen direnişinde bir gerilemeye yol açmayacak, sadece Putin''e reyting kazandıracak.

Rus gizli servisi, silah pazarlığı için Dağıstan sınırındaki Novogroznenski kasabasına gelmeye ikna ettiği Çeçen komutanlardan Salman Raduyev''i kaçırıp Moskova''ya götürdü. Ruslar''ın hezimete uğradığı 1994-96 savaşında önemli kahramanlıklar gösteren Raduyev, Çeçenistan''ın bağımsızlğını ilan eden Şehit Cehar Dudayev''in de damadıydı. Ancak savaş sonrası Çeçen yönetimi ile anlaşamayan Raduyev, kendine bağlı savaşçılarla bağımsız bir gurup olarak hareket ediyordu ve ülkenin içinde bulunduğu ikinci savaşta aktif olarak kendini gösteremedi. Raduyev''in bugünkü Çeçen yönetiminde resmî bir görevi de bulunmuyor.

''Durumu kurtarma'' telaşı

Çeçenistan''ın seçilmiş Devlet Başkanı olan ve Rusya ile resmî barış anlaşması imzalayan Aslan Mashadov''u bile uluslararası terörist ilan eden Moskova, Şamil Basayev ve diğer komutanların da ele geçirileceğini iddia ediyor. Bu, başarılması çok güç bir iddia ve Moskova da bunu biliyor. Zira savaşı sürdüren asıl güçler cephede ve Çeçenistan''ın üçte biri hâlâ onların kontrolü altında. Rus birlikleri ülkenin güneyindeki dağlara saplanıp kaldı. Yerleşim birimlerini yoğun ateş gücüyle ele geçiren Rusya, Çeçenler''in mevzi savaşını "terketmesiyle" zor anlar yaşıyor. En az kayıpla baharın gelişini bekleyen Çeçenler, ilerleyen günlerde daha güçlü saldırılara hazırlanıyor. Kremlin, Raduyev''in kaçırılması gibi sansasyonlarla seçim arafesinde durumu kurtarmaya çalışıyor.

Rusya''nın Apo''su mu olacak?

Uluslararası terör söylemini bugüne kadar çok iyi kullanan ve böylece dünyanın soykırıma sessiz kalmasını sağlayan Rusya, başından beri Çeçenler''i PKK ile özdeşleştirmeye ve dört yüz yıllık meşru müdafaayı terörist bir hareket olarak göstermeye çalıştı. Bu politikasına hem Türkiye gibi bölge ülkelerinden hem de Avrupa ve ABD''den destek sağladı. Moskova, Türkiye''nin Abdullah Öcalan''ı yakalaması ve yargılaması sürecini örnek alarak, Raduyev''i bir Öcalan haline getirecek ve ''terör'' tezini güçlendirmeye çalışacaktır. İngiltere Başbakanı Blair''in Çeçenler''i terörist olarak göstermesi, Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi''nin ateşkes şartı olarak Çeçenler''in İslami yönetimden vazgeçmesini istemesi ve NATO''nun "terörü" önlemek amacıyla kitle imha silahlarının kullanılması konusunda Rusya''ya güvence vermesi, Moskova''nın elini daha da güçlendirdi.

Putin''in seçim yatırımı

Raduyev''in kaçırılması Rus-Çeçen savaşını nasıl etkileyecek?

Hemen belirtelim ki, Çeçenler üzerinde ciddi bir olumsuz etki uyandırmayacak. Raduyev''in ele geçirilmesiyle ilgili dün bir açıklama yapan Mashadov, "Onun nerede olduğunu bilmiyorum. Çünkü askeri çarpışmalara katılmıyor" dedi. Raduyev''in kaçırılması, sonuçlarını Çeçenistan''da değil Moskova''da ortaya koyacak. Rusya Devlet Başkan Vekili Viladimir Putin, 26 Mart''ta yapılacak devlet başkanlığı seçimi öncesi büyük bir sükse yaptı. Tek sermayesi Çeçenistan zaferi olan Putin, seçime iki hafta kalmasına rağmen kesin bir üstünlük sağlayamamanın verdiği sıkıntıyı kamufle etme şansını buldu. Raduyev''in kaçırılması Çeçen direnişinde bir gerilemeye yol açmayacak, sadece Putin''e reyting kazandıracak.

Yüzbinlerin duası

Çeçenler, bütün dünyanın Moskova ile birlikte hareket ettiği bir dönemde tam anlamıyla varolma savaşı veriyor. Şurası unutulmamalı ki, İslam''ı önceleyen bütün özgürlük mücadelelerine karşı uluslararası güçler ortak tavır alıyor. Bosna ve Kosova''ya müdahale edenler, İslami hassasiyetlerin yokedilmesi için büyük çaba sarfettiler ve bunu insani tarjediyi önleme şartı olarak öne sündüler. Çeçenler İslam''dan yüz çevirmedikleri sürece Çeçenistan toptan yokolsa, bütün Çeçenler öldürülse bile dünyanın kılı kıpırdamayacak. Avrupa, Amerika, Türkiye ve diğer İslam ülkelerinin Çeçenistan politikalarının Rusya ile örtüşmesinin tek sebebi bu. İnsani değerlerin kategorize edildiği, İslam ülkelerinde bile, İslam''la terörün eş değer gösterildiği bir döneme şahit oluyoruz. Bizim umudumuz Çeçenler''den yana. Yüzbinlerce Müslüman''ın Mescid-i Haram''da edeceği dualardan elbet biri kabul olacak.

.Clinton"ın ziyareti ve İslam"ın değişen rolü
00:0020/03/2000, Pazartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Clinton''ın 22 yıl aradan sonra Hindistan''a giden ilk ABD Başkanı olması, bölgedeki çıkarlarını yıllardır Pakistan üzerinden yürüten Washington''ın tercihinin değiştiğini göstermesi bakımından önemli.

Tayvan''da önceki gün yapılan devlet başkanlığı seçimini tam bağımsızlık üzerine propaganda yapan Çen Şui-pian''ın kazanması, Pekin''in istila tehdidi ve Tayvan ordusunun alarma geçmesi iki ülke arasındaki Formoza Boğazı''nı dünyanın en sıcak bölgesi haline getirdi. ABD''nin de taraf olduğu krizin yolaçtığı toz duman arasında ABD Başkanı Bill Clinton, Çin ile bir başka çekişmeli bölge olan Güneydoğu Asya''ya çok kritik bir ziyarete başladı. Bangladeş''te bir gün kalacak olan Clinton''ın ziyaret programının ağırlık noktasını beş gün kalacağı Hindistan oluşturuyor. Pakistan''a ise, dönüşte bir kaç saatliğine ''uğrayacak''.

Denge savaşları
Kosova savaşından sonra daha da gerginleşen Amerika-Çin ilişkileri, Pekin-Moskova ekseninin ABD''nin dünya hegemonyasına karşı geliştirmeye çalıştıkları yeni bloklaşma hareketi, iki ülkenin özellikle Orta Asya''da Batı''ya karşı yakaladıkları üstünlük, yine iki ülkenin başta Türkiye ve İran olmak üzere, Ortadoğu''da ve Pasifik''teki ABD ileri karakollarına yönelik girişimleri ve son Tayvan krizinin de bunlara tuz biber olması, küresel düzeydeki denge savaşının çok önemli göstergeleri.

Rusya ve Çin''in Türkiye ve İran''la ilişkilerine neden bu kadar önem verdiklerini tartıştığım bir yazımda, bu iki büyük gücün yakında Hindistan''ı da öne çıkarmaya çalışacaklarına işaret etmiştim. Buna paralel olarak da, Türkiye''nin Rusya ve Çin''den sonra Hindistan''la da bir yakınlaşma içine gireceğini, Pakistan''ın ''bir anlamda'' devre dışı olacağını ifade etmiştim. Nitekim Clinton''dan sonra bu ayın sonlarına doğru Başbakan Ecevit de Hindistan''a gidecek. Ecevit''in programında, Türkiye''nin çok yakın dostu olan Pakistan''ın olmaması çok ilginç. Bunun sebebi Pakistan''daki askeri yönetimin meşruiyeti değil. Zira General Perviz Müşerref darbeden sonra Ankara''ya geldi ve Clinton da İslamabad''a ''uğrayacak''.

Pakistan neden yalnızlaşıyor?
ABD, soğuk savaş dönemi boyunca bölgedeki çıkarlarını Pakistan üzerinden yürüttü. Afganistan savaşında da olduğu gibi, İslam''ın öne çıkarak Sovyetler''in karşısında bir Müslüman kuşağın oluşmasına yardım etti. Ziya-ül Hak''ın İslamizasyon projelerini destekledi. O dönemde İslam, komünizme karşı küresel düzeyde bir müttefik olarak benimsenmişti. Ancak şimdi durum tam tersine döndü. İslam, dünya sisteminin en büyük düşmanı ilan edildi. Fas''tan Uzakdoğu''ya, Orta Asya''dan Nijerya''ya kadar, dünya sistemine entegre olmayan, politik talepleri olan ve kendi kaynakları üzerinde hak iddia eden İslami söylemlere karşı küresel düzeyde bir savaş yürütülüyor. Bunun için, Çeçenistan gibi, İslam''ın öncülük ettiği özgürlük savaşlarının boğulmasına yönelik bir ittifak söz konusu.

İslam''a biçilen yeni misyon belirleyici
Bu süreç dünyada yeni dengelerin oluşumunda çok önemli hareket noktalarından biri. Bunun en iyi örneği ise Pakistan. Müşerref darbe yapınca yeni bir Ziya-ül Hak olacacağı umuldu. Bunun mümkün olmadığını o zaman yazdık. Artık Sovyetler yok ve İslam düşman safına itilmiştir. Bunu bilen Müşerref, iktidara geldiğinden bu yana, bilinçli bir şekilde, ''laik'' bir görüntü çiziyor. Pakistan''ın misyonunun değiştiğinin farkında. Ancak, Afganistan ve Keşmir''deki İslamcı güçlerin, Pakistan için hayati önemini de bildiği için bu güçlerin tasfiyesinde ABD ile işbirliği yapmıyor.

Clinton''ın 22 yıl aradan sonra Hindistan''a giden ilk ABD Başkanı olması, bölgedeki çıkarlarını yıllardır Pakistan üzerinden yürüten Washington''ın tercihinin değiştiğini göstermesi bakımından önemli. ABD basını, yılların müttefiki Pakistan hakkında yoğun eleştiriler yayınlarken Hindistan''a övgüler düzüyor bugünlerde. Pakistan''ın giderek yalnızlaşması sanıldığı gibi askeri darbeden kaynaklanmıyor. Hem ABD hem de Türkiye, bir başka darbeci Ziya-ül Hak''a büyük destek vermişken, Müşerref''e neden yüz vermiyor sizce?

Hindistan''ı tavlama dönemi
Rusya ve Çin arasındaki derin ilişkiler, bu iki ülkenin Hindistan''ı da yanlarına çekme planları ABD''nin Hindistan''a yakınlaşmasının bir başka sebebi. Bu üç ülkenin, etkileri altındaki ülkeleri de Batı karşıtı bir yörüngeye sokmaları, Washington''ın dünya hegemonyasına büyük bir darbe vurabilir. Üstelik Japonya, Güney Kore ve Tayvan gibi müttefikler daha da tehlikeye girebilir. Şimdi, ABD ile Çin ve Rusya arasında Hindistan''ı tavlama yarışı yapılıyor. Bundan sonra Pakistan''ın giderek yalnızlaşmasına, Hindistan''ın yükselişine şahit olacağız.

Batı''nın en önemli bölgesel müttefiklerinden Türkiye''nin ise, aynı zamanda Rusya ve Çin''le, hatta Hindistan''la yakınlaşması, Moskova ve Pekin''in Orta Asya ve Ortadoğu''da daha da yerleşmesine imkan verecek derinlikte ilişkilere girmesi önemli bir risk taşıyor. Bu arada, Türkiye''nin İslami söylemlere karşı acımasız bir savaş yürüten güçlerle işbirliği yapması dikkat çekilmesi gereken bir başka nokta...

.Çeçenistan, "Yeni Rusya" ve seçim
00:0022/03/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Çeçenistan Rusya''nın dağılmasının anahtarı durumunda. Üstelik seçime bir hafta kala Ruslar hala zafer kazanmış değiller.

Pazar günü Rusya''da devlet başkanlığı seçimi yapılacak. Kremlin''deki karanlık iktidar hesaplarından Rusya''nın dış ilişkilerine kadar bütün planlar bu seçime endekslenmiş durumda. Seçimi, Rusya''nın emperyal vizyonunu tekrar devreye sokan, Basra Körfezi''nden Kuzey Kore ve Vietnam''a kadar Soğuk Savaş dönemi stratejilerini yeniden uygulamaya başlayan, Orta Asya ve Kafkaslar''da kanlı ve istikrarsızlıklarla dolu bir geleceğe yönelik sıkıntı verici adımlar atan, yumuşama dönemindeki Rusya''nın batılılaşması sürecini kapatan ve nükleer korku üzerine uluslararası siyaset yürüten Viladimir Putin''in kazanması için hiç bir şey şansa bırakılmıyor.

Rusya''nın dünya ile ilişkileri gibi, özellikle Batı''nın Moskova ile ilişkilerinin geleceği de bu seçime ayarlı. Yeltsin''in bir anda devreden çıkarak Putin''in vekaleten devlet başkanlığına gelmesinden bu yana Batı, kalıcı ilişkileri yeniden belirlemek için seçimi beklemek zorunda kaldı. Bu arada Putin''i de test etme yoluna gitti.

Ancak generallerin temsilcisi Putin, bugüne kadar Batı''ya hiç de iyi sinyaller vermedi. Rus milliyetçiliğinin ve emperyalizminin eski Sovyet coğrafyasını tekrar sıkıştırmaya başlaması, Batı''yı Rusya politikalarını gözden geçirmek zorunda bıraktı. Eğer seçimi bugün iktidarda olan askeri kadrolar kazanırsa, Rusya''nın dünya ile ilişkileri oldukça gergin bir döneme girecek. Orta Asya ve Kafkaslar''daki karışıklıklar daha da artarken, yeni dönemin etkisi Çin-ABD ilişkilerindeki rahatsızlığın da yardımıyla, Pasifik''ten Güney Asya''ya, hatta Ortadoğu''ya kadar uzanacak. Kafkaslar''daki savaşın yayılmasını, bu bölgede yeniden tesis edilen Rus hegemonyasının Türki Cumhuriyetler''in bağımsızlıklarını nasıl tehlikeye düşürdüğünü göreceğiz.

Savaşın Kremlin''deki anlamı ne?

Putin''in seçimi kazanma stratejisinin en önemli ayağını Çeçenistan''daki savaş oluşturuyor. Çeçenler''in özgürlük direnişinin kırılması hem Putin''i karşı konulmaz bir kamuoyu desteği sağlayacak hem de Rusya''nın yeniden dirilişinin kalkış noktasını oluşturacak. Ukrayna''nın Rusya''nın Karadeniz''e açılan kapısını büyük oranda kapatması, Hazar çevresinin Türki Cumhuriyetleri''nin inisiyatifine geçmesi, her iki bölgeye bağlılığını küçük kara parçaları ile korumaya çalışan Rusya''nın güneye açılan yollarınının tehlikeye düşürdü.

Çeçenistan''da başlayan direnişin boydan boya Kafkaslar''ın batısını kaplaması ve Hazar''a girişi sağlayan Dağıstan''ı etkisi altına alması Rusya''nın yüzyıllarca mücadele ettiği güney kapılarının tamamen kapanmasına yol açacak. Üstelik bölgedeki bağımsızlık hareketi Federasyon''un ikinci parçalanma dönemini de başlatacak ve süreç, Rusya''nın Kuzey''e sıkışıp kalmasına kadar gidebilecek. Yeniden yayılmacı bir hüviyete bürünen Moskova için bu yok oluş demektir. Buradan hareket eden Putin ve generaller, savaşın ne pahasına olursa olsun kazanılmasını istiyor. Savaşı kazanırlarsa hem yeni Rusya''nın önü açılacak hem de emperyal Rusya''yı taşıyacak kadrolar iktidarda kalacak. Batı''dan gelen cılız tepkileri umursamıyorlar bile.

Çeçenistan Rusya''nın anahtarı
Ancak bu hesapların tam tersi de mümkün. Çeçenistan Rusya''nın dağılmasının anahtarı durumunda. Üstelik seçime bir hafta kala Ruslar hala zafer kazanmış değiller. Argun''dan başlayarak güneye doğru uzanan dağlarda hiç bir varlık gösteremediler. Zaten yüzyıllar süren direnişinin ana noktaları da hep bu bölgeler olmuştur. Savaşı, dağların kontrolünü kim elinde tutarsa o kazanır. Çeçenler''in her an bir sürpriz yapıp Moskova''yı karıştırmaları da mümkün. Dağıstan ve İnguşistan''a ağır takviye birliklerinin gönderilmesinin sebebi de bu. Salman Raduyev''in kaçırılması, Putin''in Grozni''ye gelerek şov yapması Rus ordusunun başarısızlığını kamufle etmeyi amaçlıyor. Putin''in Grozni''de, Çeçenler''le görüşmeye hazır olduğu yönündeki açıklamasını da buraya eklemek gerekir. Dünyaya mesaj niteliği taşımasından öte bir anlam olmayan ''görüşme''den kasıt, Çeçenler''in direnişi bırakarak teslim olmaları. Çeçenler için bu hiç bir anlam ifade etmiyor. Şimdi Çeçenler''e düşen 26 Mart''tan önce Putin''e önemli bir mesaj vermeleri ki, bunu bekliyoruz.

Dostlarımızı ucuza satıyoruz
Savaşın ve Kremlin''deki karanlık iktidar hesaplarının bir başka boyutu daha var: İnsanlık değerlerinin, bir ulusun yaşama hakkının, özgürlük hakkının denge savaşlarına, enerji kaynaklarına, stratejilere kurban edilmesi. Hem de bütün dünyanın sessiz onayıyla... Başta Türkiye olmak üzere, Avrupa ve Amerika Kafksalar''daki bu toplu imha hareketine karşı tarihe geçecek bir duyarsızlık sergiledi.

Özellikle Türkiye''nin savaşı, Rusya''nın basit propagandalarına indirgeyerek algılaması, Osmanlı tarihi boyunca Rusya ile yaşananları unutması ve 21. yüzyılda yaşamamız muhtemel süreci öngörmedeki yeteneksizliği tam anlamıyla ibretlik bir durum. Bu sığlık Çeçenistan''la sınırlı da değil. Balkanlar''dan Orta Asya''ya ve özellikle Doğu Türkistan''a kadar, Türkiye''nin uluslararası konumunu güçlendirmede çok önemli misyonlar yüklenecek bir çok dost topluluk, ucuz hesaplara kurban ediliyor.

.Putin"in Rusya"sı, Putin"in dünyası
00:0025/03/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Yeni Rus yayılmacılığının Çeçenistan''daki vahşi örnekleri önümüzdeki günlerde daha bir çok bölgede kendini gösterecektir.

Rusya''da yarın yapılacak devlet başkanlığı seçimini şimdiki Başkan Vekili Vladimir Putin''in kazanması, hem Rus halkı hem de bölge ve dünya için hiç de iyi sonuçlar doğurmayacak. Ancak, Putin''in kazanması için Rusya bütün kurumlarıyla seferber edilirken, dünyada bu tehlikeli eğilime karşı duyulan rahatsızlıkla ilgili kayda değer bir çıkış şimdilik gözlenmiyor. Uluslararası kamuoyu, Rusya''daki gelişmelere hazırlıksız yakalanmanın verdiği temkinlilikle süreci izlemeye almış durumda. Seçimden sonra daha da kendini hissettirmesi beklenen Rus yayılmacılığının Batı ve Rusya''nın komşuları tarafından kolayca hazmedilmesi de beklenmiyor. Zira Putin''in kafasındaki Rusya, bağımsızlığına kavuşan eski Sovyet topraklarındaki kaynakların paylaşımı konusunda hiçbir pazarlığa yaklaşmayacak, Basra Körfezi''nden Kuzey Kore''ye, Baltık bölgesinden Güney Asya''ya kadar eski Sovyet nüfuz bölgelerine tekrar hakim olmaya çalışacaktır. Bunun için de en etkili silahı nükleer gücü ve ABD''nin dünya hakimiyetine karşı yükselen rahatsızlığı manipule etmek olacaktır.

Batı''nın kredileri kurşun olarak döndü
Rusya ekonomik, siyasi ve etnik olarak bir çöküşün eşiğinde. Putin''in de dediği gibi, "Ülke son üç yüz yıldır hiç karşılaşmadığı derecede parçalanma tehlikesiyle karşı karşıya." Rus halkının büyük bölümü yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Hatta bu yıl Rusya''da kıtlık bekleniyor. Putin''in önündeki ilk ve en önemli sorun bu. Batı Rusya''ya kredileri dondurmuş durumda. Sebebi; ülkenin son dönemde Batı ile ilişkilerinin kopma noktasına gelmesi ve Putin''in icraatlarına yönelik güvensizlik ve endişe. Ayrıca, geniş Rus coğrafyasının dünya savaşında Alman ordularını yuttuğu gibi, yıllardır Rusya''ya verilen milyarlarca dolarlık krediler de kaybolup gitti. Bunlar Rusya''nın ekonomisinin düzelmesi ve ülkenin Batı ile ilişkilerinin daha da geliştirilmesi için verilmişti ancak paralar reformlara değil, mafyaya gitti.

Sadece silah satmayla Rus ekonomisi kendini kurtaramaz. ABD ve Avrupa''nın kredilerinden yoksun olan Rusya, hem ekonomik hem de sosyal ve etnik çözülmeyi önlemek için askeri tedbirlere sarılacaktır. İç politikadaki bu katılaşma, zaten ekonomik olarak zor durumda olan halkını daha da huzursuz edecek, azınlıklara yönelik baskıların da buna paralel olarak artmasıyla, ülke şimdikinden daha sancılı bir döneme girecektir.

İslam''a karşı ortak savaşın bedeli
Bugüne kadar Rusya''daki azınlıkların bağımsızlık özlemlerine karşı Moskova ile işbirliği yapan, bölgede Rusya''yı ve işbirliği içindeki iktidarları yıpratma potansiyeli taşıyan İslami ve demokratik yükselişin ezilmesinde Kremlin''e her yönden destek veren Batı, şimdi Pasifik''ten Ortadoğu''ya kadar çıkarlarını tehdit etmeye başlayan Rus-Çin ortaklığına karşı yeni yöntemler geliştirmeye çalışıyor.

Moskova''daki tehlikeli eğilim, bir taraftan Kafkaslar ve Orta Asya''daki yeni özgürleşmiş ve özgürleşme yolundaki toplumları tehdit ederken, diğer taraftan daha geniş düzeyde Batı''nın çıkarlarına zarar vermeye başladı. Moskova''nın Pekin''le birlikte ABD''nin dünya hegemonyasına karşı açıkça savaş ilan etmesi, Kuzey Kore ile Güney Kore ve Japonyayı tehdit etmesi, Vietnam ile Indo-China''yı etkileri altına alma çabası, Hindistan ile Hint Okyanusu''nu, Güney Çin Denizi''ni, Pasifik''teki su yollarını Batı''ya kapatma ve ABD''nin Pasifik gücünü sınırlama çalışmaları Batı''yı ciddi bir şekilde endişelendiriyor. Üstelik Amerika, Endonezya''yı parçalayarak bölgedeki önemli bir kalesini kendisi yok etti. Şimdi de Soğuk savaş dönemi boyunca müttefiki olduğu Pakistan''ı devre dışı bırakarak Asya''nın güneyinde mevzi kaybediyor. Eğer Hindistan''ın Rusya ve Çin''in elinden kurtaramazsa ABD''nin zararı katlanacaktır. Rusya ve Çin''in Ortadoğu''nun önemli kaleleri olan Türkiye ve İran''la geliştirmeye çalıştıkları derin ilişkileri de bu bağlamda çok dikkatli bir şekilde takip etmek gerekiyor.

Bütün bunlar Putin ve ekibinin kazanması halinde daha da hızlanacak bir rekabetin erken örmekleri. Yeni Rus yayılmacılığının Çeçenistan''daki vahşi örnekleri önümüzdeki günlerde daha bir çok bölgede kendini gösterecektir. Çeçen savaşını Basayev ve Hattab''ın stratejik hatalarına bağlayanlar, olaya biraz da bu açılardan bakmalı.Putin''in Rusya''sı, Putin''in dünyası

Yeni Rus yayılmacılığının Çeçenistan''daki vahşi örnekleri önümüzdeki günlerde daha bir çok bölgede kendini gösterecektir.
Rusya''da yarın yapılacak devlet başkanlığı seçimini şimdiki Başkan Vekili Vladimir Putin''in kazanması, hem Rus halkı hem de bölge ve dünya için hiç de iyi sonuçlar doğurmayacak. Ancak, Putin''in kazanması için Rusya bütün kurumlarıyla seferber edilirken, dünyada bu tehlikeli eğilime karşı duyulan rahatsızlıkla ilgili kayda değer bir çıkış şimdilik gözlenmiyor. Uluslararası kamuoyu, Rusya''daki gelişmelere hazırlıksız yakalanmanın verdiği temkinlilikle süreci izlemeye almış durumda. Seçimden sonra daha da kendini hissettirmesi beklenen Rus yayılmacılığının Batı ve Rusya''nın komşuları tarafından kolayca hazmedilmesi de beklenmiyor. Zira Putin''in kafasındaki Rusya, bağımsızlığına kavuşan eski Sovyet topraklarındaki kaynakların paylaşımı konusunda hiçbir pazarlığa yaklaşmayacak, Basra Körfezi''nden Kuzey Kore''ye, Baltık bölgesinden Güney Asya''ya kadar eski Sovyet nüfuz bölgelerine tekrar hakim olmaya çalışacaktır. Bunun için de en etkili silahı nükleer gücü ve ABD''nin dünya hakimiyetine karşı yükselen rahatsızlığı manipule etmek olacaktır.

Batı''nın kredileri kurşun olarak döndü
Rusya ekonomik, siyasi ve etnik olarak bir çöküşün eşiğinde. Putin''in de dediği gibi, "Ülke son üç yüz yıldır hiç karşılaşmadığı derecede parçalanma tehlikesiyle karşı karşıya." Rus halkının büyük bölümü yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Hatta bu yıl Rusya''da kıtlık bekleniyor. Putin''in önündeki ilk ve en önemli sorun bu. Batı Rusya''ya kredileri dondurmuş durumda. Sebebi; ülkenin son dönemde Batı ile ilişkilerinin kopma noktasına gelmesi ve Putin''in icraatlarına yönelik güvensizlik ve endişe. Ayrıca, geniş Rus coğrafyasının dünya savaşında Alman ordularını yuttuğu gibi, yıllardır Rusya''ya verilen milyarlarca dolarlık krediler de kaybolup gitti. Bunlar Rusya''nın ekonomisinin düzelmesi ve ülkenin Batı ile ilişkilerinin daha da geliştirilmesi için verilmişti ancak paralar reformlara değil, mafyaya gitti.

Sadece silah satmayla Rus ekonomisi kendini kurtaramaz. ABD ve Avrupa''nın kredilerinden yoksun olan Rusya, hem ekonomik hem de sosyal ve etnik çözülmeyi önlemek için askeri tedbirlere sarılacaktır. İç politikadaki bu katılaşma, zaten ekonomik olarak zor durumda olan halkını daha da huzursuz edecek, azınlıklara yönelik baskıların da buna paralel olarak artmasıyla, ülke şimdikinden daha sancılı bir döneme girecektir.

İslam''a karşı ortak savaşın bedeli
Bugüne kadar Rusya''daki azınlıkların bağımsızlık özlemlerine karşı Moskova ile işbirliği yapan, bölgede Rusya''yı ve işbirliği içindeki iktidarları yıpratma potansiyeli taşıyan İslami ve demokratik yükselişin ezilmesinde Kremlin''e her yönden destek veren Batı, şimdi Pasifik''ten Ortadoğu''ya kadar çıkarlarını tehdit etmeye başlayan Rus-Çin ortaklığına karşı yeni yöntemler geliştirmeye çalışıyor.

Moskova''daki tehlikeli eğilim, bir taraftan Kafkaslar ve Orta Asya''daki yeni özgürleşmiş ve özgürleşme yolundaki toplumları tehdit ederken, diğer taraftan daha geniş düzeyde Batı''nın çıkarlarına zarar vermeye başladı. Moskova''nın Pekin''le birlikte ABD''nin dünya hegemonyasına karşı açıkça savaş ilan etmesi, Kuzey Kore ile Güney Kore ve Japonyayı tehdit etmesi, Vietnam ile Indo-China''yı etkileri altına alma çabası, Hindistan ile Hint Okyanusu''nu, Güney Çin Denizi''ni, Pasifik''teki su yollarını Batı''ya kapatma ve ABD''nin Pasifik gücünü sınırlama çalışmaları Batı''yı ciddi bir şekilde endişelendiriyor. Üstelik Amerika, Endonezya''yı parçalayarak bölgedeki önemli bir kalesini kendisi yok etti. Şimdi de Soğuk savaş dönemi boyunca müttefiki olduğu Pakistan''ı devre dışı bırakarak Asya''nın güneyinde mevzi kaybediyor. Eğer Hindistan''ın Rusya ve Çin''in elinden kurtaramazsa ABD''nin zararı katlanacaktır. Rusya ve Çin''in Ortadoğu''nun önemli kaleleri olan Türkiye ve İran''la geliştirmeye çalıştıkları derin ilişkileri de bu bağlamda çok dikkatli bir şekilde takip etmek gerekiyor.

Bütün bunlar Putin ve ekibinin kazanması halinde daha da hızlanacak bir rekabetin erken örmekleri. Yeni Rus yayılmacılığının Çeçenistan''daki vahşi örnekleri önümüzdeki günlerde daha bir çok bölgede kendini gösterecektir. Çeçen savaşını Basayev ve Hattab''ın stratejik hatalarına bağlayanlar, olaya biraz da bu açılardan bakmalı.

.Amerika ile kavga, Avrupa ile barış
00:0029/03/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Putin''in dış politikada iki hedefi var: ABD''nin dünya hegemonyasına karşı bir duruş geliştirmek ve ABD ile Avrupa''yı birbirinden ayırmak.

Rus halkı Pazar günü yapılan devlet başkanlığı seçiminde, Vladimir Putin''in otoriter yönetimini tercih etmekten ziyade, mafya-siyaset-işadamı üçlüsünün oluşturduğu yolsuzluk ve başıbozukluğa karşı oy kullandı. Putin''in, seçimden önceki birkaç aylık iktidarı döneminde Rus milliyetçiliğini canlandırmaya yönelik girişimi kısmen etkili olsa da, Sovyetler''in yıkılmasından sonraki on yıl içinde ülkenin bütün zenginliğini emen oligarşik sınıfa yönelik tepki sonuçlar üzerinde belirleyici oldu.

Batı''dan gelen milyarlarca dolarlık kredileri ekonomik reformlar için kullanmak yerine kendi aralarında paylaşan, Rus toplumsal yaşamında yepyeni bir sınıf oluşturan ve Rusya''nın siyasi ve ekonomik yaşamını tamamen kontrolleri altına alan bu sınıf, halktaki fakirleşmeye ters orantılı olarak tehlikeli bir şekilde büyüdü. Putin''in bu kesimleri dize getireceğine dair verdiği sözler, siyasette birkaç aylık tecrübesi olan bu eski istihbaratçının önünün açılmasına yetti.

Rusya''nın yeni Stalinist liderinin seçimden sonraki dönemde aşması gereken en zor engel şüphesiz bu sınıfı tasfiye etmek olacaktır. ''Kanunların diktatörlüğü''ne boyun eğmeyenler Putin ve çevresindeki KGB kökenli kadroların sert yöntemleriyle karşılaşacak. Ekonomik çöküş içindeki Rus halkının tek umudu zenginliğin tabana yayılmasıdır. Putin iç politikadaki bu savaşı kazanamazsa, -ki bu bir ihtimal- arkasındaki destek hızla eriyecektir.

Dış politikada iki hedef
Yeni Rus liderinin düşünceleri daha çok ülkenin dış politikası üzerinde kendini hissettirecek. Putin''in, iç politikadaki projelerini hayata geçirebilmek için uluslararası boyutta krizlerden medet umması bekleniyor. Oligarşik sınıfa yönelik savaşının başarıya ulaşması için, özellikle ABD ile sürtüşme yoluna gitmesi beklendiği gibi, bu mücadeleyi kaybetmesi halinde başvuracağı Rus milliyetçiliğini diriltme düşüncesi de doğal olarak bölgesel ve uluslararası krizlere sebep olacaktır.

İç politikadaki tek hedefi olan mafya-siyaset-işadamı üçgenine yönelik projesinin yanında Putin''in dış politikada iki hedefi var: ABD''nin dünya hegemonyasına karşı bir duruş geliştirmek ve ABD ile Avrupa''yı birbirinden ayırmak. ABD''nin özellikle eski Sovyet toprakları üzerindeki etkisini kırmak isteyen, güçlü bir ordu, otoriter ve yayılmacı bir Rusya hayal eden Putin''in, nükleer tehdit stratejisini tekrar devreye sokarak ülkeyi eski şöhretine kavuşturmayı hedeflediği biliniyor. Amerika''nın önümüzdeki yıl uygulamaya geçirmeyi planladığı Ulusal Füze Sistemi, Putin''in bu politikası için elverişli bir ortam oluşturuyor. ABD her ne kadar bu sistemi, Rusya için değil, Kuzey Kore gibi ülkelere karşı geliştirdiğini söylese de, Putin bunu anlamak yerine kendine hareket noktası olarak almayı tercih ediyor.

Son dönemde Hazar çevresi enerji kaynakları ile Kuzey Kafkasya ve Orta Asya''da kendini hissettirmeye başlayan yeni Rus politikası, ABD ve Türkiye''nin bölgesel menfaatlerine ağır darbeler indirmeye hazırlanıyor. BP''nin Bakü''de darbe planladığına dair iddialar, Amerikan gazetelerinde Bakü-Ceyhan''ı stratejik hayal olarak niteleyen yazılar, Putin''in Türkmenistan''ı uyararak doğal gazı kendine satmaya zorlaması ve Cumhurbaşkanı Demirel''in Türkmenistan ziyareti, bölgedeki hareketlenmenin birer göstergesi. Önümüzdeki günlerde bu hareketliliğin arttığını, ayrıca daha geniş coğrafyalarda kendini hissettirdiğini göreceğiz.

Avrupa''yı Amerika''dan ayırmak
Putin''in ikinci dış politik hedefi ABD ile Avrupa''yı birbirinden ayırmak. 1970''lerden 1980''lere kadar Doğu Almanya''da kalan, çok iyi derecede Almanca konuşan, çocuklarını Alman okullarında okutan, tam bir Alman hayranı olan Putin, Rusya''nın Alman geçmişine çok iyi bir örnek teşkil ediyor. ABD ile restleşirken özelde Almanya, genelde Avrupa ile yakınlaşmayı planlayan Putin, Avrupa''da ABD hegemonyasına karşı yükselen muhalefeti çok iyi ölçüyor. Seçilmesi ABD''de rahatsızlık yaratırken Avrupa Putin''i alkışladı.

Rusya ne kadar otoriterleşirse otoriterleşsin Almanya''nın bu ülkeye yoğun finansal destek vereceği söyleniyor. Özellikle Almanya, Fransa ve İtalya, Rusya''nın yükselişinin kendi dış politikalarında yeni açılımların ortaya çıkmasına ve ABD''ye karşı geliştirilen muhalefete destek vereceğine inanıyor. Avrupa öteden beri Moskova''ya her halükarda destek vermişti. Bunun altında yatan sebep ise, Almanya ve Fransa''nın küresel düzeyde bir denge unsuru olma düşüncesinin önündeki ABD engelini Rusya üzerinden aşmayı düşünmeleridir. Rusya Gorbaçov''dan sonraki en büyük değişimin eşiğinde. ABD''nin Yeltsin döneminde Rusya''ya uyguladığı politika ömrünü doldurdu. Yeni Rusya ve yeni bölgesel krizlere hazır olalım.

.Pakistan artık "kardeş" değil
00:001/04/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ecevit''in ziyareti, Bugüne kadar ''kardeş ülke'' durumunda olan Pakistan''ın devre dışı bırakılıp artık Hindistan''ın tercih edildiğinin tescilidir.

Her ne kadar 5+5 fiyaskosunun gölgesinde kalacak gibi görünse de, Başbakan Bülent Ecevit''in Hindistan ziyareti Türk dış politikasında son dönemde yaşanan eğilimi tamamlayan unsurlar içermesi açısından çok ömenli. Ziyaret Türkiye''nin Rusya ve Çin ile yürüttüğü ilişkilerin yükselen grafiği ile birlikte değerlendirilmeli. Ankara hem Moskova hem de Pekin''le stratejik ölçekli bir yakınlaşmaya girdi son yıllarda. ABD''nin bölgedeki en iyi müttefiki olan, Kafkaslar, Orta Asya ve Ortadoğu ile ilişkilerinde önemli bir yer işgal eden Türkiye, doğudan yükselen ve Rusya ile Çin''in sürüklediği batı karşıtı yeni eğilime ilgi ile yaklaşıyor.

Bu ülkelerle ilişkiler her ne kadar ekonomik gerekçelerle ilişkilendirilse de, ilişkilere asıl yön veren unsurlar askeri teknolojiler ve bu iki ülkenin özellikle Orta Asya ve Kafkaslar''daki güvenlik endişeleridir. Şüphesiz Rusya, Çin ve Hindistan Türk ekonomisi için çok büyük bir Pazar. Ancak bugüne kadar ilişkilerin ekonomik boyutu Türkiye için yeterince cazip bir görüntü vermedi. Bu ülkeler daha ziyade Türkiye''yi askeri teknoloji alanında birer Pazar olarak gördüler.

Ekonomi değil, stratejik ilişkiler
Ankara''nın Rusya ile ilişkileri malum. Son iki yıldır Rusya''ya her açıdan destek veren Ankara, Kafkaslar ve orta Asya''nın her geçen gün daha da Moskova''nın kontrolüne girmesine imkan tanıdı. Sovyetler''in dağılmasından bu yana Türkiye bu bölgelerde hiç bir zaman böylesine zayıf duruma düşmemişti. Çeçenistan''daki soykırım bile Ankara''da bir tereddüde yol açamadı. Şimdi Moskova, Bakü-Ceyhan''dan Türkmen gazına kadar enerji kaynakları üzerinde Türkiye''nin projelerini tehdit eder bur duruma geldi. Önümüzdeki günlerde bu tehdit daha da kendini hissettirecektir.

Çin ile ilişkiler ise, öncelikle askeri alanda başladı. Sayısız askeri ve sivil heyet karşılıklı ziyaretler yaptı. Yakınlaşmanın ekonomik hiç bir göstergesine şahit olmadık bugüne kadar. Buna karşı Rusya''nın yanında Çin de Orta Asya''ya damgasını vurdu. Kazak petrolünün Rusya üzerinden Çin''e taşınması projesi için çalışmalar sürüyor. Orta Asya''da ve Doğu Türkistan''da yükselecek İslami veya milliyetçi bir yükseliş hem Rusya''yı hem de Çin''i tedirgin ediyor. Her iki ülkenin Türkiye ile ilişkileri de bu bölgelerdeki güvenlik endişelerine endekslenmiş durumda. Ankara Çeçenistan konusunda Moskova''ya verdiği taahhüt gibi, Doğu Türkistan konusunda da Çin''e taahhütlerde bulundu ve her iki bölgedeki özgürlük hareketlerini ''terörist hareket'' olarak niteleyen anlaşmalara imza attı. Ancak bu ülkeler taahhütlerle yetinmeyip Türkiye''den bu hareketlerin ezilmesi için de destek istiyor. Pekin bu amaçla Türkiye ile ilişkileri güçlendirmeye özel bir önem veriyor. Bu ay Çin Devlet Başkanı Can Zemin Türkiye''ye gelecek ve gündemin ağırlık noktasını Doğu Türkistan oluşturacak.

Kıbrıs ve Keşmir pazarlığı
Rusya ve Çin''den sonra Ankara''nın Hindistan ile de özel bir ilişkiye geçmesi çok anlamlı. Bir kere Rusya ve Çin, tek kutuplu dünya sistemine karşı duruşlarını güçlendirmek için Hindistan''ı yanlarına almaya çalışıyor. Yeni Delhi ile aralarındaki sorunları süratle çözüyorlar. Buna karşılık Kafkaslar ve Orta Asya''da hızla mevzi kaybeden ve durumu kurtarmak için Orta Asya ülkelerine ardı ardına temsilciler gönderen ABD, Clinton''ın ziyareti ile Hindistan''ı bu oluşumdan uzak tutmaya çalışıyor. Türkiye ise, kendi stratejik çıkar alanları üzerindeki kayıpları hiç hesaba katmadan, Türkistan coğrafyası, Afganistan ve Pakistan''ı gözden çıkararak, Rusya ve Çin''den sonra Hindistan''la da aynı paralelde yakınlaşmaya çalışıyor. Türkiye''nin her üç ülke ile de ilişkilerinin askeri ve güvenlik ekseninde gelişmesi çok ilginç değil mi? Ecevit''in ziyareti, Bugüne kadar ''kardeş ülke'' durumunda olan Pakistan''ın devre dışı bırakılıp artık Hindistan''ın tercih edildiğinin tescilidir. Ekonomik çıkar kandırmacasıyla Türkiye''nin stratejik çıkarları satılıyor. Ecevit''in ziyaretiyle, Kıbrıs konusunda Türkiye aleyhtarı politika yürüten Hindistan''ın bu tavrı değişecek, Türkiye''de Kesmir''e verdiği desteği çekecektir.

Üç ülke üç kurban
Türk dış politikasındaki yeni eğilimin çarpıcı bir özelliği daha var. Türkiye, İslam''a karşı savaşın güçlerle derin ilişkilere giriyor. Rusya ile yakınlaşma adına Çeçenistan kurban edildi. Çin ile yakınlaşma adına Doğu Türkistan kurban edildi. Hindistan''la yakınlaşma adına da bugüne kadar desteklediğimiz Keşmir kurban ediliyor. Üstelik bu bölgelerde yıllardır süren kanlı özgürlük savaşlarının mensupları, Türkiye tarafından resmen ''uluslararası terörist gruplar'' olarak kabul ediliyor artık. 28 Şubat''ın sürecinin oluşturduğu dış politika perspektifi hiç bir aşınmaya uğramadan Türkiye''nin ufkunu karartmaya devam ediyor.

Kimse bunların büyük ülke olmak, uluslararası güç dengesinde aktif biçimde yer almak ve çok yönlü dış politika geliştirmek adına yapıldığını iddia etmesin. İsrail''in Suriye ile barışmak için Türkiye''nin sularını satması gibi, Kafkaslar, Orta Asya ve Doğu Türkistan''da da Türkiye''nin stratejik çıkarları Türkiye''nin geleceğini mahkum edecek şekilde Türkiye''ye karşı kullanılıyor. Burada hazin olan nokta ise, Türkiye''nin bütün bunlara gönüllü olmasıdır.

.Soykırım tescillendi
00:008/04/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya''nın Çeçenistan''da giriştiği soykırıma bugüne kadar sessiz onay veren batı ilk kez ciddi bir tepki gösterdi. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi, önceki gün kabul ettiği bir kararla, Çeçenistan''daki soykırımı tescil ederek, Rusya''nın oy hakkını elinden aldı.

Karada ayrıca, Moskova''nın ateşkes ilan edip Çeçen temsilcilerle görüşmelere başlamaması halinde, üyeliğinin askıya alınması, üye ülkelerin de Rusya''yı Avrupa İnsan hakları Mahkemesi''ne ''devlet olarak'' şikayet etmeleri istendi.

Karar, ABD''nin Kafkaslar ve Orta Asya''da mevzi kaybettiği, Avrupa-Rusya ilişkilerinin Vladimir Putin''e rağmen geliştiği bir döneme denk gelmesi açısından oldukça önemli. Özellikle Fransa ve Almanya''nın, Devlet Başkanı seçilen Putin''e ''her şeye rağmen'' açıkça destek vadetmeleri ve Rusya''da yükselen ABD karşıtı eğilimi kullanma yoluna gitmeleri bu ''tavsiye kararı''na gölge düşürse de, bölgede yaşanan ağır insan hakları ihlallerine karşı ilk kez bir uluslararası kurum resmen tepki göstermiş oldu.

Türk paralamenterlerin başarısı

Türkiye gibi, Almanya ve Fransa hükümetleri de, Çeçenistan''daki vahşete karşı Moskova''ya her yönden destek veriyor. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi''nin kararı, Türkiye Büyük Millet Meclisi''nin, koalisyon hükümetinin ''yüz kızartıcı'' Çeçen politikasının aksine, sürdürdüğü özverili çabalarıyla paralellik gösteriyor.

Çeçenistan konusunda ciddi çalışmalara imza atan TBMM, hükümetin her yönüyle Moskova''nın taleplerine endekslediği Çeçen politikasının kamuoyunda açtığı yaraları bir ölçüde tedavi etmeye çalışıyor.

Kararın alınmasında Türk parlamenterlerin gösterdikleri çabalarını özellikle vurgulamak gerekiyor. Oylamaya son anda katılan sekiz kişilik Türk heyeti, yoğun tartışmalara sahne olan salonda onurlu bir tavır sergileyip, sekiz oy farkla alınan kararda belirleyici oldu. Beklenenin aksine karara sert tepki göstermeyen Moskova ise, "Çeçenistan politikasının aynen devam edeceği"ni açıkladı.

Rusya''nın üyeliği askıya alınır mı?

Moskova, Türkiye gibi, Avrupa yönetimlerinin kendisini desteklediğini biliyor ve kararın ciddi bir etki uyandırmayacağını düşünüyor. Rusya''nın APKM üyeliğinin askıya alınması tehdidini de ciddiye almıyor. Zira AB ülkeleri ile Rusya arasındaki derin ilişkiler, Moskova''da yeterli derecede güvence oluşturuyor.

AB Dışilişkiler Komisyonu Başkanı Javier Solana, AB Dönem başkanı Portekiz''in Dışişleri Bakanı Jaima Gama ve AB başkanlığını Portekiz''den devralacak olan Fransa''nın Dışişleri Bakanı Hubert Vedrine Moskova''da. AB''nin Rusya ile ilişkilerini önceki gün alınan karar değil, bu isimlerin Moskova''daki temasları şekillendiriyor.

Rusya''yı soykırımla itham eden bu karar, katliamdan kaçan bir kaç mülteciyi sınırdan geri çeviren hükümetin kararlı Rusya dostluğuna etki eder mi? Hiç sanmıyorum. Çünkü Ankara''nın Moskova ile ilişkilerinde ''insani değerler''in yeri yok.

Rusya yargılanmalı

APKM''nin kararından önce Çeçenistan''da yaşanan, katliam, işkence, tecavüz, sürgün ve toplama kamplarına karşı dünyaya ardı ardına çağrılar yapan insan hakları kuruluşları Rusya''nın durdurulmasını istemişlerdi. İşte bunlardan bazıları:

BM İnsan Hakları Yüksek Komiseri Mary Robinson, esir kamplarına girmesine izin verilmediği halde, Çeçenistan''da tescil edilmiş insan hakları ihlallerine dikkat çekerek, bunların soruşturulmasını istedi.

Uluslararası İnsan Hakları Federasyonu, "Çeçenistan''da sürdürülen zalim, onur kırıcı ve gayri insani davranışlar"a dikkat çekerek Rusya''yı, "savaş suçu ve insanlığa karşı suç işlemekle" itham ederken, bu konuda uluslararası bir mahkeme kurulması çağrısında bulundu.

Avrupa İşkenceyi Önleme Komitesi, Çeçen toplama kampında Rusların mahkumlara kötü muamele ettiğini açıkladı.

Cenevre''deki Uluslararası Hukukçular Komisyonu, Çeçenistan''daki insan hakları ihlallerinden sorumlu kişiler hakkında soruşturma açmak ve bu kişileri yargılamak için uluslararası ceza mahkemesi kurulmasını önerdi.

Uluslararası Af Örgütü ve Human Right Watch, neredeyse günlük olarak bölgedeki vahşeti örmekleriyle dünyaya duyurdu.

Bir sonraki adım atılmazsa AKPM''nin kararı, Çeçenistan''dan gelen çığlıklara kulaklarını tıkayan insanlığı bu utançtan kurtarmaya yetmeyecek.

Ucuz propagandaları gerekçe yaparak Müslümanların bölgeye yönelik duyarlılığını bastıran Türkiye, İran ve diğer İslam ülkeleri, Moskova ile yürüttükleri çirkin pazarlıkları bir tarafa bırakmadan sorumluluğun altından kalkamayacak.

.Soykırımı onaylamak...
00:0015/04/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ankara, 18-21 Nisan tarihlerinde Çin Devlet Başkanı Can Zemin''i ağırlayacak. Ankara''nın Pekin ile ilişkileri, Türk-İsrail ilişkileri gibi, gizli yanları fazla olan bir süreç.

Türkiye gibi İsrail de Çin ile askeri teknoloji ve güvenlik eksenli ilişkilerini geliştiriyor. Hem de Çin''i, Avrasya''ya projesinin önünde en büyük engel gören ABD''ye rağmen. ABD''nin bölgedeki en önemli iki müttefikinin, Pekin ile bu denli yakınlaşması Orta Asya''nın özgürlüğü ve enerji kaynakları üzerinde ne denli karmaşık bir savaşın sürdüğünü gözler önüne seriyor.

Zemin''in "Ortadoğu''da söz hakkı elde etme" amacına yönelik ziyareti, İsrail ile ABD arasında çok ciddi bir krize neden oldu.

İsrail''in Çin''e askeri teknoloji transfer etmesi, Awacs radar sistemlerini vermesi ve bu sistemin monte edildiği Çin uçaklarının teslimine hazırlanması ABD-İsrail ilişkilerinde görülmemiş bir sıkıntıya yol açtı.

ABD''nin İsrail''e nota vererek askeri yardımları kesme tehdidinde bulunması bile İsrail''e geri adım attıramadı. Gelinen durum, barış sürecini tamamlaması halinde İsrail''in dünya dengelerini nasıl ''ilkesizce'' sarsacağına örnek teşkil ediyor.

İsrail askeri teknolojinin yanısıra, Pekin''in Doğu Türkistan ve Orta Asya''daki İslami yükselişe karşı savaşına da büyük destek veriyor. Bu iki konu, Ankara-Pekin ilişkilerinin de ana eksenini oluşturuyor.

Daha önce Türkiye''nin üç ülkeyle ilişkilerinin üç masum Müslüman toplumun kurban edilmesi üzerine şekillendiğini belirtmiştim. Rusya ile ilişki Çeçenler''in kurban edilmesi ve ''terörist'' ilan edilmesine kadar gitti. Pakistan yerine Hindistan''la yakınlaşan Ankara, Hindistan''ın Kıbrıs politikasını değiştirmesi karşılığında Keşmir konusunda tavrını değiştirme eğiliminde. Çin ile yakınlaşma da Doğu Türkistan''ın ''satılması'' şartı üzerinde gelişiyor.

Yılmaz''ın başlattığı süreç

Türk-Çin ilişkileri Pekin''in ''arka bahçesi'' olarak gördüğü Doğu Türkistan ve Orta Asya''ya dönüp, Türkiye ve İran''la işbirliği ile Ortadoğu''ya kadar Avrasya bölgesinin kontrolünü ele geçirme düşüncesiyle başladı.

Bölgesel bir güç olma yerine global düzeyde belirleyici olacak süper güç olma yolunda ABD ile hemen her alanda yarışa giren Çin, Orta Asya''daki üstünlüğünü şimdiden ele geçirmiş gibi görünüyor. Türk cumhuriyetleri ile güvenlik eksenli bir dizi anlaşmalar yapan Çin, bu ülkelerin işbirliği ile bölgedeki Müslümanlar''a göz açtırmıyor.

1995''ten bu yana Cumhurbaşkanı Demirel''den Başbakan Ecevit''e, Akbulut''a, İsmail Cem''e, Sadettin Tantan''a kadar Pekin''e gitmeyen hemen hiç bir yönetici kalmadı. Son olarak Enerji Bakanı Ersümer ve Ulaştırma Bakanı Enis Öksüz gitti. Bunların yanında Dışişleri ve Genelkurmay''dan heyetler sürekli Çin''e gitti. Pekin''den Ankara''ya gelenlerin sayısı da bir o kadar var.

Ziyaretlerin içeriği hep ''ekonomik yakınlaşma'' olarak gösterildi. Ancak ticaret hacmine bakıldığında ortada bir şey yok. Olancası da onda bir oranında Türkiye''nin aleyhine.

1998''de Mesut Yılmaz tarafından yayınlanan genelge yakınlaşmanın gerçek boyutunu ortaya koydu. Genelgeyle Doğu Türkistan davasını savunan programlar yasaklandı, devlet erkanının bu programlara katılması engellendi, Doğu Türkistan''ın Çin toprağı olduğu tescillendi ve bu mazlum milletin temsilcileri Türkiye''den kaçmaya zorlandı.

Ankara: Onlar terörist

Son olarak Tantan''ın Pekin ziyaretinde, yıllardır soykırıma uğrayan Doğu Türkistan''ın bağımsızlığı için mücadele edenler ''terörist'' olarak nitelendi. Tıpkı Çeçenler gibi... Zemin ile Demirel arasında imzalanacak anlaşmada bu ifadelerin yer alması muhtemel.

Türk cumhuriyetleri Pekin''le yaptıkları anlaşma gereğince bu özgürlük aşıklarını Çin''e teslim ediyor ve bu kişiler idam ediliyor. Yarın Türkiye de aynı davranışı sergilemek durumunda kalacak.

İnsan hakları örgütleri hemen her hafta bölgedeki soykırımı, idamları, katliamları, sürgünleri, nükleer denemeleri, bozulan ekolojik dengeyi ve denemelere bağlı olarak yükselen hastalık oranlarını rapor ediyor.

Bir kaç ay önce bir Fransız televizyonunda yayınlanan Doğu Türkistan''dan gizlice çıkarılmış görüntüler insanın kanını donduracak nitelikteydi.

Bu ödül verilmemeli

Ancak Ankara''da bunları düşünecek kimse yok. ABD ve Almanya kadar bile tepki gösterecek irade bulunmuyor. Aksine Salı günü Türkiye''ye gelecek olan Zemin''e Devlet Nişanı veriliyor. Sanki soykırım ödüllendiriliyor. Türkiye kamuoyu ne düşünür, Türkiye''deki sürgünler ne hisseder, düşünen yok.

MHP''li bakanların ilgili Bakanlar Kurulu Kararı''na imza vermeyeceklerini düşünmek istiyoruz. Verirlerse kendilerini inkar etmiş olacaklar. Bu ödül, Orta Asya''da, Türkiye''de, Doğu Türkistan''da yaşayan insanların onurunu kıracak.

Türkiye Rusya ile yakınlaşmanın bedelini bu ülkenin tekrar Kafkaslar ve Orta Asya''ya dünüşüne zemin hazırlamakla ödüyor. Pekin''le ilişkilerin bedeli ise Doğu Türkistan. Ortadoğu''da zaten yokuz. Peki geriye ne kaldı? Birileri Türkiye''nin stratejik çıkar alanlarını satıyor. Birileri Türkiye''nin önünü belki de bir daha açılmayacak şekilde kapatıyor.

.Adriyatik"ten Çin Seddi"ne" ne oldu?
00:0019/04/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Vefatının yedinci yıldönümünde Turgut Özal''ın dış politikada ve iç toplumsal yapıda çizdiği ufuk çizgisinin, özgürlükler üzerine kurduğu refah toplumu projesinin yerinde yeller esiyor şimdi. Dünyaya açılan Türkiye toplumu alabildiğini sıkıştırılıp tekrar kontrol altına alınırken, iktidar aygıtlarındaki yaygınlaşma dizginlenirken, tabana yayılan ulusal zenginlik yeniden merkezileştirilirken, bireysel özgürlüğün en dar yorumlarına bile müsamaha göstermeyen ''devlet kontrolü'' yeniden tesis edilirken, aynı daralma ve içe kapanma dış politikada da trajik bir şekilde kendini gösteriyor.

Türk dış politikası hızla Sovyetler''in çöktüğü, yeni bir dünya sisteminin temellerinin atıldığı, kaynakların yeniden paylaşıldığı doksanlı yılların öncesine dönüyor.

Çin Seddi''ne varamadık

Balkanlar, Karadeniz, Ortadoğu, özellikle de yeni sistemin ağırlık noktasını oluşturan Kafkaslar-Orta Asya eksenindeki stratejik avantajları, Soğuk Savaş döneminin cephe ülkesi Türkiye''ye bölgesel bir güç olarak öne çıkma şansı vermişti.

Dünyadaki değişim ve yenilenmenin hızını yakalamaya çalışan Türkiye, bir taraftan toplumsal zenginliğini ekonomik ve siyasal alanda itibara tahvil etmeye çalışırken, diğer taraftan da uluslararası güç dengelerinde belirgin bir rol oynamaya başlamıştı.

"Adriyatik''ten Çin Seddi''ne" şeklinde formüle edilen etkinlik alanı, son yıllarda içeride yaşadığımız gerilimlerin temelindeki ''ideolojik konsept''in dış politikaya da uyarlanmasıyla, Balkanlar''da, Ortadoğu''da ve Kafkasya-Orta Asya ekseninde ardı ardına hayal kırıklığına dönüştü.

Çin''i Adriyatik''e taşıyoruz

"Adriyatik''ten Çin Seddi''ne" kimler mi at koşturuyor şimdi? Kafkaslar''ı teslim ettiğimiz Rusya''nın faşist Devlet Başkanı Vladimir Putin ile dün Türkiye''ye gelen Çin Devlet Başkanı Jiang Zemin.

Türkiye, "Çin Seddi''nden aldığı Pekin yönetimini Adriyatik''e, hatta Kudüs''e kadar taşıyor.

Orta Asya''nın enerji kaynakları yönünü Batı''dan Doğu''ya dönmüş durumda. Kazak petrolü Rusya üzerinden Çin''e taşınıyor. Türkmen gazının yine Rusya üzerinden Batı''ya ve İran-Pakistan üzerinden Hint Okyanusu''na taşınması için çalışılıyor. Moskova ve Pekin Orta Asya''yı dünyaya kapatmak üzere.

Türkiye ise, İsrail''e endeksli ''İslam fobisi'' üzerine şekillendirdiği politikasıyla Orta Asya''da ''radikal İslam''ın peşine düşmüş durumda. Bölge yönetimleriyle tek ortak çabası da bu.

Bakü''de toplanan son ''Türkçe Konuşan Devletler Zirvesi''ne Türkmenistan ve Özbekistan devlet başkanları katılmadı. Bu Türkiye''ye çok ciddi bir uyarıdır. Bakü''deki zirve muhtemelen son zirve olacak.

Putin''e de ''Devlet Nişanı'' verin

Ankara, Kremlin''e endeksli politikasıyla Kafkasya''yı terketti. Hem de öyle bir terketti ki, dört yüz yıllık bir direnişin evlatlarını ''uluslararası terörist'' olarak damgaladı. Çeçenistan''daki soykırım Ankara''nın umurunda bile olmadı. Ne de olsa onlar Putin''in dediği gibi ''Vahhabi teröristler''di. Bununla da yetinilmedi. Bölgeye duyarlı insanların çabaları baskı altına alındı, engellendi.

Aynı oyun Doğu Türkistan''a da oynanıyor. Ecevit''in Moskova''da Putin''li imzaladığı ''terör anlaşması'' gibi, Pekin''le imzalanan anlaşmalarla bu sefer Doğu Türkistan halkı terörist ilan edildi. Mesut Yılmaz''ın genelgesiyle Doğu Türkistan davası Türkiye''de mahkûm edilmişti zaten. Pekin''de imzalanan son anlaşmayla da, tıpkı Çeçenler gibi, yıllardır soykırıma, katliamlara, idamlara, nükleer denemelere maruz kalan bu mazlum halk ''terörist'' ilan edildi. Şimdi bu ifadeler Zemin-Demirel arasında Ankara''da imzalanacak anlaşmada da parafe edilecek.

Türkiye bununla da yetinmedi. Zemin''e Devlet Nişanı'' verilmesine karar verdi. Hem de MHP''li bakanların imzasıyla... Soykırımın temsilcisi ödüllendirildi.

Ne adına? Askerî teknoloji adına. İsrail adına. İslam fobisi adına.

.Tehlikeli çıkışlar...
00:0026/04/2000, Çarşamba
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin cumhurbaşkanlığı seçimine kilitlendiği bugünlerde hemen yanıbaşımızda çok önemli gelişmeler oluyor. Rusya ve Çin''ın Kafkaslar ve Orta Asya''da attığı adımlar Türkiye''nin çıkar alanlarını her geçen gün daha da daraltıyor.

Çin Cumhurbaşkanı Jiang Zemin''in Ankara ziyareti, Pekin''in Çin Seddi''nden Adriyatik''e kadar olan coğrafyada Türkiye''nin önünü kesmeye yönelik tehlikeli adımlarının son merhalesi oldu. Bundan sonra oluşturulan stratejinin somut sonuçlarını göreceğiz.

Rusya Devlet Başkanlığı''na getirildikten sonra radikal çıkışlarıyla bütün dünyanın ilgisini üzerinde toplayan Vladimir Putin''in geçen hafta yaptığı doğrudan Türkiye''yi ilgilendiren, Türkiye''ye yönelik ciddi tehditler içeren çıkışları nedense Ankara''da ve basınımızda gerekli yansımayı bulmadı.

"Karadeniz de bizim Hazar da"

Neydi bunlar?

1- İngiltere''den Ukrayna''ya gelen Putin, Rus donanması Karadeniz''de geniş çaplı tatbikatlar yaparken, Ruslar''ı imparatorluğa götüren Karadeniz''in önemini vurgulayıp Osmanlı ile yapılan savaşların anısını canlandırarak, "Karadeniz''in bir Rus gölü" olduğunu söyledi. Bu açıklama, Türkiye''nin son yıllarda Karadeniz''e komşu ülkelerle yakınlaşmasına, NATO-Türk gücünün Karadeniz''e etkinliğini artırmasına ve özellikle NATO-Türkiye''nin Ukrayna''ya yatırım yapmasına yönelik bir tehdit niteliği taşıyor. Moskova Türkiye''nin önerdiği Karadeniz Gücü''ne de taş koyarak, çatışmayı tercih ettiğini ortaya koydu.

2- Karadeniz''deki çıkıştan hemen sonra Moskova Hazar''a yönelik yeni stratejisini uygulamaya koydu. ABD ve Türkiye''nin bölgedeki enerji ve güvenlik eksenli üstünlüğüne ciddi olarak karşı koyamayan Moskova, yeni Hazar politikasıyla Kafkaslar ve enerji kaynakları üzerinde etkinliğini yeniden tesis etmeye çalışacak. Enerji şirketleri ve bölgedeki Rus valilerin de katıldığı Güvenlik Konseyi toplantısında, "Türkiye, İngiltere ve Amerika''nın Hazar''a yönelik ilgisi rastlantı değil" diyen Putin, Rusya''nın bölgedeki yarışmaya artık aktif bir şekilde katılacağını açıkladı. Bir Hazar Çalışma Grubu kuruldu ve Özel Hazar Temsilcisi atanması kararlaştırıldı. Türkmen gazı ve Kazak petrolü üzerinde baskı kuran Moskova, önümüzdeki günlerde Hazar çevresindeki ülke yönetimlerini de ciddi şekilde sarsabilir.

Ermeniler neden harekete geçti?

3- Türkiye''ye yönelik üçüncü çıkış, ''Ermeni soykırımı'' tezine verilen destek oldu. Amerika ve Avrupa''da faaliyetlerini yoğunlaştıran Ermeniler, ''soykırım'' tezini birçok ülke parlamentolarına kabul ettirdi. Türk Dışişleri ile Ermeni lobileri arasında kıyasıya bir mücadele sürüp gidiyor. ''Sözde soykırım''ın 85. yıldönümü vesilesiyle Batı''da yapılan gösterilerin Avrupa''dan Moskova''ya, İran''dan İsrail''e kadar kendini hissettirmesine dikkat edilmeli. Türkiye''nin "en iyi müttefiği" İsrail bile bu tezleri lise müfredatına almayı planlıyor. Rusya''nın Kafkaslar''daki en etkin gücü olan Ermenistan''ın, Türkiye ile uzlaşma çabalarını sürdürürken, aniden dünya Ermenileri''ni Türkiye''nin aleyhine harekete geçirmesinin arkasındaki irade Moskova''dır.

4- Yine son günlerde Karabağ''nın Rusya toprağı olduğu iddiası Moskova''da sıkça dile getirilmeye başlandı. Eğer beklendiği gibi Türkiye''nin Bakü''de bir NATO temsilciliği açma girişimi sonuca ulaşırsa bu tezler çok daha keskin ifadelerle Ankara''nın önüne gelecek.

Moskova cepheyi genişletiyor

Moskova, Türkiye ile mücadelesinde cepheyi genişletiyor. Çeçenistan''daki son Rus saldırısıyla başlayan süreç, şimdi Karadeniz''den Hazar''a, Türkmen doğalgazından Özbekistan''a kadar kendini hissettiriyor.

START 2 Anlaşması''nı ve Nükleer Denemelerin Yasaklanması Anlaşmaları''nı onaylayan Moskova, küresel düzeyde bir süper güç olmaktan ziyade bölgesel düzeyde hareketli bir güç olmaya doğru gidiyor. Moskova''nın kendi bölgesinde yoğunlaşmasının sonuçlarını en fazla Türkiye hissedecek.

Ancak Rusya''nın son bir haftada attığı büyük adımlara karşı Ankara''dan hiçbir karşı girişim gözlenmedi. NATO''nun bölgeye yönelik stratejisine sığınan Türkiye, bu gelişmelerin kendi güvenliğini tehdit etmediğini düşünüyor. Oysa bölgede yarışan ülkeler kendi güvenliklerinin değil, çıkarlarının ve etki alanlarını genişletmenin yarışını yapıyor. Türkiye Soğuk Savaş dönemi zihin yapısını andıran ve risk almaktan kokan bir tavrıyla, Kafkaslar ve Orta Asya''da ardı ardına mevzi kaybetmeye devam edecek, yakın bir dönemde bu bölgelerde iddiasız bir konuma gelecektir.

.İnsanlık suçu, sürgün, katliam, soykırım
00:0029/04/2000, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

24 Nisan''ı ''soykırım günü'' ilan eden Ermeniler, Amerika''nın değişik eyaletlerinde, Avrupa başkentlerinde, Moskova''da, Tahran''da ve Ortadoğu''da anma gösterileri düzenleyerek, Türkiye aleyhine şiddetli bir kampanya başlattılar. Bir çok başkentte bu toplantılara ilgili ülkelerin üst düzeyde yetkilileri de katılarak, Türkiye ile ilişkilerin nabzına göre açıklamalarda bulundu. Fransa, "Fransa yetkilileri, bu trajedinin kurbanlarını anmaktadır" derken ''soykırım'' kelimesini kullanmayan ABD Başkanı Clinton, "Osmanlı''nın son yıllarında 1,5 milyon Ermeni''nin göçe zorlanması ve katledilmesiyle oluşan 20. yüzyılın en büyük trajedilerinden birini hatırladıklarını" belirtti. İsrail Eğitim Bakanı, sözde ''soykırım''ın okullarda okutulmasını önerirken, İsrail Adalet Bakanı, "Olanlar soykırımdan başka bir sözcükle açıklanamaz. 1,5 milyon insan yok olmuş. İhmal nedeniyle değil bilinçli olarak" dedi. Soykırım silahı

Türkiye ile ''derin'' ilişkilere sahip olan İsrail, sözde ''soykırım''ı resmî ağızlardan daha fazla dile getirmeye ve bunu Türkiye''ye de kabul ettirmeye hazırlanıyor.

Avrupa''nın hemen her ülkesinin parlamentolarında Ermeni soykırımı için karar tasarıları görüşülüyor. Bazıları kabul edilirken, bazıları Türkiye''nin girişimiyle ''şimdilik'' engellenebildi. Ancak bu süreç önümüzdeki yıllarda, ekonomiden dış politikaya, uluslararası dengelerden bölgesel işbirliklerine kadar Türkiye''yi her açıdan kuşatacak bir boyut alacak gibi.

Soykırım, etnik temizlik, katliam, asimilasyon, insanlık suçu ve sürgün gibi unsurları netleştirilmemiş kavramlar, 21. yüzyılın galiplerinin elinde en etkin uluslararası yaptırım silahı haline geldi.

Soğuk Savaş döneminin ideolojik yaptırım mantığı yerini insani yaptırım söylemlerine terketti. En esnek, en istismar edilen kavram haline gelen ''soykırım'' kelimesini sıkça telaffuz edenlerin bunu insani amaçlı kullanmadıkları da gün gibi ortada.

Ermeni karar tasarılarını parlamentolarından geçiren veya bunları, Türkiye''ye karşı gerektiğinde kullanılacak bir silah olarak kullanmak için, yedekte tutan ülkelerin geçmişlerine bakarsanız kapkara sicillere sahip olduğunu görürsünüz.

Kendi günahlarını hatırlasınlar

Rus ordusu ile işbirliği yapan Ermeniler''in Anadolu''da işledikleri cinayetleri, daha dün yine Ermeniler''in Hocalı''da yaptığı katliamı kim unuttu?

Ermenileri Türkiye''ye karşı tekrar harekete geçiren Rusya''nın yüzyıllardır Türk ve Müslüman toplumlara yönelik katliam, soykırım ve asimilasyon ve sürgün çalışmalarını kim dile getirecek? Bu soykırım süreci 21. yüzlılda bile Çeçenistan''da devam ediyor. Orta Asya''da Ruslar''ın katlettiği insanlara ait toplu mezarlar yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı.

Ermeni soykırım tezini ençok savunan Fransa, Afrika''da katlettiği yüzbinlerce insanı hatırlamıyor mu? Cezayir''de işlenen cinayetlerin dehşeti insanlığın hafızalarından hiç bir zaman silinmeyecek.

İtalya''nın Libya''daki cinayetleri, İspanya''nın ve Portekiz''in sömürge toplumlarına reva gördüğü katliamları nereye koyacağız?

Soykırımla kazanılmış topraklar üzerinde kurulan Amerika''nın Japonya''da kullandığı atom bombalarıyla ölen on binlerce masum insanın haklarını kim dile getirecek? Bu savaş hukukuna sığar mı? Toplu katliam mı, yoksa soykırım mıydı?

Balkan Savaşları''ndan bu yana Balkanlar''da Türk ve Müslüman toplumlara yönelen zulümlerin madurları kimler?

Türkiye ne yapmalı?

Türkiye, bu asılsız suçlamalara karşı "Böyle bir şey olmadı" şeklindeki uysal yaklaşımını terkedip, soykırım, insanlık suçu, sürgün, asimilasyon ve katliam gibi kavramlar üzerinde bilimsel çalışmalar yapmalı. Bugün kendisine yönelen suçlamaların geldiği adreslere yönelik karşı tezler hazırlamalıdır. Zira bu suçlamalar, insani yaptırımların en önemli silah haline geldiği 21. yüzyılda taktik savunmalarla geçiştirilemeyecek kadar önem arzetmektedir.

Ermeni soykırımı tezini dile getiren her toplumun geçmişi insanlık suçlarıyla dolu. Türkiye, tarihte ve bugün soykırıma mahkum olan insanlarımızın haklarını dile getirirse, soykırım suçuyla yargılanmak bir tarafa, soykırım maduru ülke konumunda bulacaktır kendini. O zaman bakın ilişkiler nasıl tersine dönüyor.

Ancak Türkiye, Doğu Türkistan''daki soykırımı bir kalemde silerse, Çeçenistan''da katliama uğrayanları terörist ilan ederse ve "Biz soykırım yapmadık" demekten öteye bir strateji geliştiremezse korkarım kendi kendini mahkûm edecek.

.İslam"la savaş Pasifik"e kaydı
00:0020/05/2000, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Filipinler''in güneyinde yaşayan Müslümanlar''ın bağımsızlığı için savaşan en küçük ve en yeni grup olan Ebu Seyyaf birliklerinin 23 Nisan''da 21 kişiyi rehin alması, Mindanao bölgesinde yaşayan trajediyi tekrar dünya gündeminin üst sıralarına yerleştirdi.

Olay Filipinler''de yaşanan iç savaşın uzantısı gibi görünse de, vatandaşları kaçırılan Malezya, Finlandiya, Almanya, Lübnan ve Güney Afrika''nın doğrudan taraf olması, krize uluslararası boyut katıyor. Ancak daha da önemlisi, son gelişme, dünyanın en önemli kriz bölgelerinden biri olan Güneydoğu Asya''nın gittikçe ısınan atmosferini yansıtıyor oluşudur.

Komploya karşı İslami dayanışma
Doğu Timor''un Endonezya''dan koparılması, ardından başka bölgelerdeki ayrılma eğilimleri körüklenerek bu büyük ülkenin parçalanmaya doğru sürüklenmesi, yıllarca Endonezya''ya karşı bağımsızlık mücadelesi veren Açe''deki savaşın yeniden patlak vermesi ve Müslüman Mindanao''da özgürlük savaşının şiddetini artırması,bölgeyi çok sıcak bir çatışmanın içine doğru sürüklüyor.

Dünyanın en önemli su yollarını kontrol eden, milletler, dinler ve kültürler mozaiği olan bu binlerce adada yaşayan Müslümanlar, büyük güçler ve uluslararası kurumlar tarafından tezgâhlanan bir oyunla karşı karşıya olduğuna inanıyorlar ve öz savunma mekanizmalarını ve varlık mücadelelerini daha da İslamlaşarak güçlendirmeye çalışıyorlar.

Moro Müslümanları''nın tarjedisi
Rehine eylemi münferit bir terör eyleminin ötesinde anlamlar içeriyor. Filipinler''i doyuran ancak en fakir bölge olan Müslüman Mindanao''daki (Moro) özgürlük savaşı 30 yıldır onbinlerce insanın canına maloldu. Manila''ya karşı savaşan Moro Ulusal Kurtuluş Hareketi 1996''da hükümetle anlaştı ve bu anlaşma 1998''de yürürlüğe girdi. Ulusal ve laik karakterli hareketin lideri Nur Misuari bölge valiliğine getirilirken askerleri de polis gücüne dönüştürüldü. Selamet Haşimi liderliğindeki Moro İslami Kurtuluş Cephesi mücadeleye devam ediyor. Bazı bölgelerin kontrolünü elinde tutan cephe, son zamanlarda etkisini daha da artırdı. Anlaşmaya yanaşmayanlar Misuari''den ayrılıp İslami Kurtuluş Cephesi''ne geçti. Ebu Seyyaf Grubu ise, küçük olmasına rağmen oldukça etkin ve tavizsiz tutumuyla Manila''yı ciddi anlamda zorluyor.

Hükümet, 1998''den bu yana anlaşma yükümlülüklerini yerine getirmedi ve bölgeye hiçbir yatırım yapmadı. Misuari''nin misyonu da tamamen göstermelik kaldı. Yeni Devlet Başkanı Josef Estrada''nın inisiyatifi askerlere bırakması huzursuzluğu daha da artırdı. Popülaritesini ciddi oranda kaybeden Misuari''nin anlaşmayı bozabileceği, işbirliğine girenlerin yeniden savaşa döneceği söyleniyor.

Ebu Seyyaf grubu rehineler karşılığında ciddi hiçbir talipte bulunmadı. Bu da asıl amacın, bölgedeki sorunu uluslararası düzleme taşımak olduğuna işaret ediyor. Mindanao''daki özgürlük mücadelesi eski kanlı dönemlerine dönüyor.

Küresel güçler ve Mahathir endişeli
Gelişmelerin Filipinler''i aşan boyutu bölge ülkelerini ve uluslararası güçleri endişelendiriyor. Endonezya''da başlayan yeniden İslamlaşma ruhu, Açe''de bağımsızlık özleminin İslamla yoğrulması, Malezya''da İslam Partisi''nin son seçimlerde gücünü ciddi oranda artırması ve Mindanao''da şiddetlenen bağımsızlık savaşının İslami karakterli olması, dünyanın her tarafında İslami unsurları tasfiye eden küresel güçleri ve bölge ülkelerini telaşlandırdı.

Yıllarca Mindanao Müslümanlar''ın silah gönderen Malezya''nın Başbakanı Mahathir Muhammed, şimdi İslam''ın yeniden siyasi ve askeri güç kazanmasına karşı projelere üretme çabasına girişti. Güçlenen İslam''ın kontrol altına alınması için, Malezya, Endonezya ve Filipinler''den oluşan bir "kriz troykası" öneren Mahathir, ASEAN çerçevesinde de Bölgesel Güvenlik Konseyi oluşturulmasını istiyor. Enver İbrahim''in neden harcandığı ve hapiste süründürüldüğü yeni ortaya çıkıyor.

.Ankara"daki Rus lobisi kazandı, Türkiye kaybetti...
00:0024/05/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya''nın son birkaç hafta içinde Türkiye''nin stratejik çıkar alanları olan Kafkaslar ve Orta Asya''da attığı uzun vadeli ve çok önemli adımlar Ankara''da ciddi bir heyecana yol açmadı.

İnsanın, "Dış politikayı belirleyenlerin mutlaka bir bildiği vardır" diyesi geliyor. Ama geçek maalesef hiç de öyle değil. Özellikle son iki yıldır Türkiye''yi yönetenlerin başarılı olduğu en önemli konu, kamuoyunu yönlendirme becerisi. Kamuoyu "istikrar"a o kadar yönlendirildi ki, kimse neler olup bittiğini sorgulama gereği duymuyor.

Bütün iktidar aygıtlarının işbirliğiye toplum her alanda başarı yanılsamasına şartlandırıldı. Dolayısıyla Ankara''nın attığı yanlış adımlar kimsenin gözüne batmıyor.

Geçtiğimiz hafta Türkiye neler kaybetti, bir bakalım...

Orta Asya turuna çıkan Rusya''nın yeni Çar''ı Vladimir Putin, Özbekistan ile güvenlik anlaşması imzalayarak muhaliflerine karşı Kerimov iktidarını garanti altına aldı. Özbek liderin İslami muhalefete karşı savaşını da Moskova yönlendirecek artık. Özbekistan''ı tehlikelerden koruma sözü veren Putin, "Biz bu tehlikenin nereden geldiğini biliyoruz" dedi. Kerimov''un sözleri ise ibretlik: "Benim yerimde olan herkes bir ortak bulma zorundadır. Ben de Rusya''yı yakın gördün." Bu sözler, bağımsızlıktan sonra Özbekistan''ın Moskova''ya ciddi anlamda teslim olduğunun kanıtıdır.

Türkmenbaşı''yla da 15 yıllık güvenlik eksenli anlaşmalar imzalayan Putin, Türkmen gazı üzerinde tekel oluşturuyor. 50 milyar metreküplük Türkmen gazı 40 dolardan Rusya''ya verilecek. Türkiye ise bu gazı 110 dolardan Rusya''dan satın alacak. Ankara Türkmen gazını Türkiye''ye ulaştıracak projeyi bilinçli bir şekilde işlevsiz hale getirdi. Böylece Türkmen gazı, dolayısıya Türkmenistan Moskova''ya teslim edildi.

Türkmen gazı gitti, sıra Bakü-Ceyhan''da

Türkmenistan''a sadece Putin gitmedi. İran heyet üstüne heyet gönderiyor. Çin Devlet Başkanı gaz için Aşkabat''a gelecek. Pakistan''ın askeri lideri Perviz Müşerref bile Aşkabat''a geldi. Katar dahi Aşkabat yolunda. Yani Türkiye''den başka herkes Türkmen gazının peşinde. Ama bunlar Ankara''nın umurunda değil. Onlar "Mavi Akım"ı bir an önce tamamlayarak Türkiye''yi enerji alanda Rusya''nın kontrolüne sokma telaşında.

Başbakan Ecevit, Putin''in, Orta Asya''yı yeniden ele geçirme planlarının Bakü-Ceyhan''ı etkilemeyeceğini iddia ediyor. Yani Türkmen gazı Ankara''nın gündeminde yer almıyor bile.

Sadece gazla yetinilmiyor. Gelişmeler Bakü-Ceyhan''ın da rafa kaldırılmak üzere olduğuna da işaret ediyor. Türkman gazını Rusya''ya ulaştırmayı planlayan Moskova, İran ile Hazar''ı Basra Körfezi''ni ulaşacak ulaşım koridoru oluşturma aşamasında.

Moskova''nın planının ikinci aşaması Hazar petrolleri. Orta Asya''yı dize getiren Moskova Bakü ve Tiflis üzerine de yoğun baskı uyguluyor. Gürcistan Bakü-Ceyhan''a paralel yeni bir hat kurularak, Kazak petrolleri ile birleştirilip Rusya''nın Novorossisk limanına bağlanmasını önerdi. Bu tamamen Rusya''nın tezi ve Tiflis''e yönelik baskıların bir göstergesi. Geriye Azerbaycan kaldı. Onun da Aliyev sonrası ne olacağı belli değil.

Orta Asya''ya ihanet
ABD Türkmen gazının Rusya kontrolüne girmesinden Türkiye''yi sorumlu tutuyor ve Türkiye''nin "Mavi Akım"a ağırlık vererek Türkmenistan''ı ihmal etmesinin bu sonuca yol açtığını vurguluyor.

Türkiye''nin her alanda kaybı ve basiretsiz tutumu Bakü-Ceyhan''a verilen siyasi desteği de zayıflatacak ve ABD''yi yeni arayışlara itecek gibi görünüyor.

Ankara''da Rus lobisi başardı.

Kafkaslar ve Orta Asya''nın enerji kaynaklarını ve siyasi liderliğini Moskova''nın eline teslim etti. Böyle yaparak yeni özgürlüğüne kavuşan bölge halklarına da en büyük kötülüğü yaptı ve onları Moskova''ya mahkûm etti.

Putin''in Rusya''yı neden yedi bölgeye ayırıp özerk yönetimlerden daha yetkili valiler atadığını kimse düşünmüyor mu? Bunlardan dördü general. Putin''nin ''Yeni Rusya''sı Türkiye''nin hataları üzerine şekilleniyor.

''İstikrar'' yanılsamasına mahkûm edilen Türk halkı bakın neler kaybediyor.

.Ankara"daki Rus lobisi kazandı, Türkiye kaybetti...
00:0024/05/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya''nın son birkaç hafta içinde Türkiye''nin stratejik çıkar alanları olan Kafkaslar ve Orta Asya''da attığı uzun vadeli ve çok önemli adımlar Ankara''da ciddi bir heyecana yol açmadı.

İnsanın, "Dış politikayı belirleyenlerin mutlaka bir bildiği vardır" diyesi geliyor. Ama geçek maalesef hiç de öyle değil. Özellikle son iki yıldır Türkiye''yi yönetenlerin başarılı olduğu en önemli konu, kamuoyunu yönlendirme becerisi. Kamuoyu "istikrar"a o kadar yönlendirildi ki, kimse neler olup bittiğini sorgulama gereği duymuyor.

Bütün iktidar aygıtlarının işbirliğiye toplum her alanda başarı yanılsamasına şartlandırıldı. Dolayısıyla Ankara''nın attığı yanlış adımlar kimsenin gözüne batmıyor.

Geçtiğimiz hafta Türkiye neler kaybetti, bir bakalım...

Orta Asya turuna çıkan Rusya''nın yeni Çar''ı Vladimir Putin, Özbekistan ile güvenlik anlaşması imzalayarak muhaliflerine karşı Kerimov iktidarını garanti altına aldı. Özbek liderin İslami muhalefete karşı savaşını da Moskova yönlendirecek artık. Özbekistan''ı tehlikelerden koruma sözü veren Putin, "Biz bu tehlikenin nereden geldiğini biliyoruz" dedi. Kerimov''un sözleri ise ibretlik: "Benim yerimde olan herkes bir ortak bulma zorundadır. Ben de Rusya''yı yakın gördün." Bu sözler, bağımsızlıktan sonra Özbekistan''ın Moskova''ya ciddi anlamda teslim olduğunun kanıtıdır.

Türkmenbaşı''yla da 15 yıllık güvenlik eksenli anlaşmalar imzalayan Putin, Türkmen gazı üzerinde tekel oluşturuyor. 50 milyar metreküplük Türkmen gazı 40 dolardan Rusya''ya verilecek. Türkiye ise bu gazı 110 dolardan Rusya''dan satın alacak. Ankara Türkmen gazını Türkiye''ye ulaştıracak projeyi bilinçli bir şekilde işlevsiz hale getirdi. Böylece Türkmen gazı, dolayısıya Türkmenistan Moskova''ya teslim edildi.

Türkmen gazı gitti, sıra Bakü-Ceyhan''da

Türkmenistan''a sadece Putin gitmedi. İran heyet üstüne heyet gönderiyor. Çin Devlet Başkanı gaz için Aşkabat''a gelecek. Pakistan''ın askeri lideri Perviz Müşerref bile Aşkabat''a geldi. Katar dahi Aşkabat yolunda. Yani Türkiye''den başka herkes Türkmen gazının peşinde. Ama bunlar Ankara''nın umurunda değil. Onlar "Mavi Akım"ı bir an önce tamamlayarak Türkiye''yi enerji alanda Rusya''nın kontrolüne sokma telaşında.

Başbakan Ecevit, Putin''in, Orta Asya''yı yeniden ele geçirme planlarının Bakü-Ceyhan''ı etkilemeyeceğini iddia ediyor. Yani Türkmen gazı Ankara''nın gündeminde yer almıyor bile.

Sadece gazla yetinilmiyor. Gelişmeler Bakü-Ceyhan''ın da rafa kaldırılmak üzere olduğuna da işaret ediyor. Türkman gazını Rusya''ya ulaştırmayı planlayan Moskova, İran ile Hazar''ı Basra Körfezi''ni ulaşacak ulaşım koridoru oluşturma aşamasında.

Moskova''nın planının ikinci aşaması Hazar petrolleri. Orta Asya''yı dize getiren Moskova Bakü ve Tiflis üzerine de yoğun baskı uyguluyor. Gürcistan Bakü-Ceyhan''a paralel yeni bir hat kurularak, Kazak petrolleri ile birleştirilip Rusya''nın Novorossisk limanına bağlanmasını önerdi. Bu tamamen Rusya''nın tezi ve Tiflis''e yönelik baskıların bir göstergesi. Geriye Azerbaycan kaldı. Onun da Aliyev sonrası ne olacağı belli değil.

Orta Asya''ya ihanet
ABD Türkmen gazının Rusya kontrolüne girmesinden Türkiye''yi sorumlu tutuyor ve Türkiye''nin "Mavi Akım"a ağırlık vererek Türkmenistan''ı ihmal etmesinin bu sonuca yol açtığını vurguluyor.

Türkiye''nin her alanda kaybı ve basiretsiz tutumu Bakü-Ceyhan''a verilen siyasi desteği de zayıflatacak ve ABD''yi yeni arayışlara itecek gibi görünüyor.

Ankara''da Rus lobisi başardı.

Kafkaslar ve Orta Asya''nın enerji kaynaklarını ve siyasi liderliğini Moskova''nın eline teslim etti. Böyle yaparak yeni özgürlüğüne kavuşan bölge halklarına da en büyük kötülüğü yaptı ve onları Moskova''ya mahkûm etti.

Putin''in Rusya''yı neden yedi bölgeye ayırıp özerk yönetimlerden daha yetkili valiler atadığını kimse düşünmüyor mu? Bunlardan dördü general. Putin''nin ''Yeni Rusya''sı Türkiye''nin hataları üzerine şekilleniyor.

''İstikrar'' yanılsamasına mahkûm edilen Türk halkı bakın neler kaybediyor.

.ABD-Avrupa çatışması ve Türkiye"nin savruluşu
00:007/06/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kasım ayında yapılacak seçimler arafesinde son dış ziyaretlerini Avrupa ve Rusya''ya yapan ABD Başkanı Bill Clinton, Avrupa, Rusya ve Çin''e yönelik politikalarının ABD''nin küresel hegemonyasına ne büyük zararlar verdiğine dair şiddetli bir sorgulama ile karşı karşıya. ABD basını ve bazı çevreler, Washington''ın Avrupa, Rusya ve Çin politikalarının tam anlamıyla iflas ettiğini belirterek, Clinton yönetimini topa tutuyor. ABD''nin Avrupa, Rusya ve Çin politikalarında yaşanan gerileme Türkiye''yi de çok yakından ilgilendiriyor.

Birleşik Avrupa''nın oluşumu için büyük çaba harcayan Clinton, Amerika''nın karşısına yeni bir süper güç çıkardı: Avrupa. Artık yeni Avrupa''nın tek amacı ABD''nin gölgesinden kurtulmak, kendi savunma gücünü oluşturmak ve ABD''den bağımsızlığını kazanmak. Atlantik İttifakı içindeki çatlak derinleşiyor.

Avrupa-Amerika çekişmesini körükleyen ve Avrupa''nın yeni bir kimlikle ABD''ye karşı meydan okumasına zemin hazırlayan Fransa, Portekiz''den sonra AB dönem başkanı olacak. Fransa''nın başkanlığı döneminde Avrupa''nın tanımı, sınırları ve kimliği konularında birlik içinde ciddi bir sorgulama dönemi başlatması, ABD ile ilişkilerde ise, tam anlamıyla bağımsızlaşmaya ayarlı bir siyaset yürütmesi bekleniyor.

ABD''nin Rusya ve Çin hüsranı
ABD hem Avrupa hem de Rusya ve Çin ile ilişkilerde bir gerileme dönemi yaşarken Avrupa, Rusya, Ortadoğu ve Asya''da mevzilerini güçlendiriyor. Özellikle Rusya''nın ABD ile ilişkileri gerginleştirirken Avrupa''ya yakınlaşması ABD için ciddi bir tehdit.

ABD''nin Ulusal Füze Savunma Sistemi Avrupa, Rusya ve Çin başta olmak üzere, dünyanın geri kalanında ciddi rahatsızlığı yol açtı. Avrupa Savunma Kimliği''ni hayata geçirmeye çalışan ve buna sadece birliğe bağlı ülkeleri kabul eden Avrupa, savunma alanında da Rusya ile yakınlaşıyor. Moskova ABD tarzı ortak bir savunma kalkanı oluşturmayı Avrupa''ya teklif etti.

ABD dış politikası Avrupa''nın dışında Rusya ve Çin karşısında da yara aldı. Bu ülkelerde ekonomiyi güçlendirerek serbest piyasa ekonomisinin yerleştirilmeyi hedefleyen ABD, ekonomik liberalleşmenin siyasi liberalleşmeyi de beraberinde getireceğini, böylece bu iki ülkenin ABD''nin değerler sistemine dahil olup çatışmayı değil işbirliğini tercih edeceğini düşünüyordu. Yeltsin dönemi Rusya''sında işe yarıyor gibi görünen bu formül Putin''in gelişiyle bozuldu. Çin ise, ekonomiyi liberalleştirirken, hatta ABD''nin öncülüğündeki Dünya Ticaret Örgütü''ne dahil olmaya çalışırken, siyasi alanda ABD''ye karşı rekabeti seçti. Üstelik iki ülkede de milliyetçilik daha hızlı yayılmaya, güvenlik kaygıları ekonominin önüne geçmeye başladı. Rusya''nın toprak bütünlüğünü korumak için çabalayan ABD, bu ülkenin yeniden birincil güç olarak karşısına dikilmesine engel olamadı ve şimdi oluşmaya başlayan bir Avrupa-Rusya ekseni tehlikesiyle karşı karşıya.

Türkiye tek kelimeyle harcandı

Türkiye gibi ikinci dereceden ülkeler ise, ABD-Avrupa ve ABD-Rusya-Çin ilişkilerinin seyrine göre bir oraya bir buraya savruluyor. Avrupa savunmasına dahil edilmeyen ve edilmesi de düşünülmeyen Türkiye''nin, iflas eden ABD-Rusya ve ABD-Çin politikasının gereği olarak Moskova ve Pekin''le derin ilişkilere girmesi sağlanırken, bölgesindeki İran, Suriye ve Irak gibi ülkelerle muhtemel yakınlaşması ve etkinlik arayışına girmesi derhal önleniyor.

Ankara''nın Rusya ve Çin''e yakınlaşarak göz göre göre Kafkaslar ve Orta Asya''daki stratejik önceliklerini bu ülkelere devretmesi tamamen ABD dış politikasına yamanmanın bir sonucuydu. Şimdi bu politika iflas etti ve Türkiye de kaybetti. İran-Suriye ve Irak''la yakınlaşmasına da izin verilmiyor.

Son dönemde Türkiye''de kopan yaygaralar karşısında devletin bazı kurumlarının tedbirli tavrı ve tedirginliği iyi izlenmeli. Bölgesel yakınlaşma adına atılan her adım bir takım çevrelerce sabote ediliyor ve senaryo üstüne senaryo pazarlanıyor. Türkiye''yi son bir kaç yılda tehlikeli maceralara sokan, uluslararası alanda hırpalayan ve küçülten güçler, ipleri ellerinde tutmanın savaşını veriyor.

.Türkiye-İran-İsrail denklemi ve senaryolar
00:0010/06/2000, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Mayıs başından bu yana kamuoyunda tezgahlanan senaryoların amacının neler olduğu yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Devletin en üst mercilerinin daha sorgulamaları bile bitmeden ''katil'' olarak tanımladığı kişilerin aranan kişiler olmadığı yine bizzat resmi ağızlardan dile getirildi. Türkiye kamuoyu büyük oranda suçlamaların gerçeği yansıtmadığını zaten biliyordu. Ancak, ardı ardına pazarlanan senaryolar insanların kafalarını öyle karıştırdı ki, kimse bunları analiz etmeye bile muktedir olamadı.

Sonunda itirafları bölgesel kirizlere yol açan kişilerin iddialarla hiç bir ilgisinin bulunmadığı ortaya çıktı. Bu fiyaskonun ardından kaçakçı ve kara para aklayıcısı olduğu söylenen Ahmed Behbahani diye biri piyasaya sürüldü ancak o da tutmadı. Türkiye''nin yöneticileri ise, bu senaryolardan hareketle, uluslararası ilişkilerde telafisi çok zor kararlar aldılar.

Türkiye''nin Kafkaslar ve Orta Orta Asya''daki etkinliği açısından çok önemli misyonu olan, üstelik kurucusu olduğumuz ECO gözden çıkarıldı ve uluslararası pazarlıklarda tek kozumuz olan bu bölgelerle ilişkilerimize büyük darbe vuruldu.

Dosyalar ne zaman aydınlanır

Abdullah Öcalan''ın Suriye''den çıkarılması ve Kenya''da ele geçirilmesi, Türkiye-Suriye arasında yumuşamanın başlaması, İsrail ile Suriye arasındaki düşmanlığın sona erdirilmesi çalışmaları, İsrail''in karşılıksız olarak Güney Lübnan''dan çekilmesi ve başarısızlıkla sonuçlanan Suriye ile İran''ı birbirine düşürme planı, Suriye''nin İsrail''e mi yoksa Türkiye''ye mi yakınlaşacağı sorusu, İran''ın Suriye''yi İsrail''den uzak tutma çabaları, Türkiye-İran-Suriye arasında özellikle Tahran tarafından sürdürülen yakınlaşma çabaları, PKK''nın bitmesi ve Kuzey Irak''ın ne olacağı gibi konular sorgulanmadan daha çok senaryolarla uğraşacak Türkiye.

İran-Türkiye-Suriye ve İsrail arasında yeniden yapılanma sancısı çeken dengeler oturmadan, bu ülkeler arasındaki ilişkiler netleşmeden, hiç kimse, karanlık dosyaların aydınlanmasını beklemesin.

Türkiye-İsrail-İran-Suriye denklemi

Bölgede kim ne istiyor bir bakalım:

İran: Hatemi''nin özgürleşme ve dışa açılma misyonunun en büyük amacı İran''a uluslararası meşruiyetini yeniden kazandırmak. Bunun için İran dünya ilişkilerini yumuşatmaya ciddi şekilde ihtiyaç duyuyor. Tarihi müttefiki Rusya''nın Kafkaslar ve Orta Asya''daki son atılımlarından endişe duyuyor ve Türkiye ile ABD''ye işbirliği öneriyor. Suriye''nin İsrail yörüngesine girmesini engelleyerek Türkiye-Suriye ve İran arasında bölgesel işbirliği temeli arıyor. Hatemi misyonunun en büyük korkusu İran''daki yenilenmenin komşuları ve uluslararası güçler tarafından sabote edilmesi. Zira başta İsrail, bazı komşuları tecrit edilmiş İran''ı, dünya ile barışmış İran''a tercih ediyor. Bu güçler 20 yıldır İran''ın dışlanmasının rantını kaybetme endişesi içinde.

İsrail: Türkiye-İsrail eksen anlaşmaları ile Ankara üzerinde ciddi etki kuran İsrail, muhtemel İran-Suriye-Türkiye yakınlaşmasını sabote etmek için yoğun çaba harcıyor. G. Lübnan''da Suriye ile İran''ı etkinlik savaşına sokmaya çalışan ancak başaramayan Tel Aviv, Suriye''nin Türkiye''ye yaklaşmasından da endişeli. Ancak İsrail''in en büyük korkusu, Türkiye-İran ve Suriye arasında kendisini dışarıda bırakacak bir oluşumun şekillenmesi. İsrail bu yakınlaşmayı sabote etmek için her yolu deniyor.

Senaryolar neyi amaçlıyor?

Suriye: İsrail''le yapmayı planladığı barış son anda İran tarafından engellendi. Türkiye-İran veya Türkiye-İsrail denklemi arasında kararsız ama Türkiye-İran yakınlaşmasına daha yakın. Türkiye de, İsrail de ve İran da Suriye üzerine oynuyor. Şam''ın tercihi bölgesel denklemi belirleyecek. Eğer İsrail zaman içinde Suriye''yi Türkiye''ye karşı kullanmaya kalkışmazsa, Türkiye ile Suriye arasında yeni bir gerilim beklenmiyor.

Türkiye: Bugune kadar bölgesel işbirliğini İsrail eksenli olarak düşünen Türkiye, son zamanlarda Türkiye-Suriye-İran yakınlaşmasını hayata geçirme çabası ile yeni bir merhaleye girdi. Tam bu sırada Türkiye''de İran''a karşı yoğun bir saldırı kampanyası başlatıldı. Türkiye ile Suriye Ordu Milli Takımları''nın futbol maçı yaptığı bir dönemde İran''a karşı ikili bir yaklaşım sözkonusu. Bazı çevreler, Suriye gibi İran''la da yakınlaşmayı savunurken bazıları, ortamı iyice gerginleştirdi. Türkiye İran konusunda kararsız durumda. Ancak, Suriye''nin İsrail yörüngesine girmesinden de endişe ediyor. Türkiye''de İsrail-Suriye-Türkiye eksenini savunanlarla Türkiye-İran-Suriye ekseninin savunanlar arasındaki rekabeti yaşanıyor. Gelinen noktada İsrail eksenini savunanlar, İran''daki yenilenmeden endişe edenler, Türkiye''yi Kafkaslar ve Orta Asya''da büyük bir kayıpla başbaşa bırakanlar bir adım önde görünüyor.

Türkmenbaşı gibi, Aliyev''in de Tantan''a sitem etmesini ve "Gaz veriyoruz almıyorsunuz. Bakü-Ceyhan anlaşmasını onaylamıyorsunuz" sözlerini, Orta Asya''da Rusya ve Çin karşısında aldığımız hezimetlere eklersek, senaryo pazarlayanların neyin peşinde olduğunu anlarız.

.Ortadoğu"yu değiştiren ölüm
00:0014/06/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün toprağa verilen Suriye''nin 30 yıllık diktatörü ve Ortadoğu dengesinin kilit adamı Hafız Esad''la birlikte, bölge ülkeleri arasındaki düşmanlıklar da bir anlamda toprağa gömülmüş oldu ve İsrail''in kuruluşundan bu yana devam eden bölgesel denklem, ilk kez köklü bir değişimin arafesine geldi.

ABD ve İsrail dışındaki bölge ülkeleri Esad''ın ölümüne hazırlıksız yakalandı.

Başta, kendisini henüz Suriye''nin başına geçmeye hazır görmeyen Beşşar olmak üzere, Ortadoğu''daki en büyük müttefikini kaybeden İran, Şam''ın himayesindeki Lübnan ve yalnızlıktan Suriye''ye yakınlaşarak kurtulmaya çalışan Irak Esad Suriyesi''ni çok arayacak.

Ölüm haberinden en fazla mutluluk duyan ülke ise şüphesiz İsrail. Bölgesel barış perspektifini Suriye''ye endeksleyen, yapılan onca gizli görüşmelere ve 15 Aralık''taki Barak-Clinton ve Faruk El Şara görüşmelerine rağmen Suriye''yi yumuşatamayan İsrail, bölgesel projelerinin önündeki en büyük engelden kurtulmuş oldu.

Bu engelden kurtulmak için son olarak Güney Lübnan''dan karşılıksız çekilen İsrail, böylece, hem Suriye''yi bölgede işgalci bir güç olarak gösterip uluslararası baskıya maruz bırakacak hem de Suriye-İran eksenini parçalayarak Esad''ı yalnız bırakacaktı. Ancak tem tersi oldu ve Şam ile Tahran, Lübnan''da bir etkinlik savaşına girmeme konusunda anlaştılar. İran-Suriye dayanışmasını kırmadan istediği maverayı yapamayacağını çok iyi bilen İsrail''in tek umudu kalmıştı, o da Esad''ın sahneden çekilmesi.

İktidarı kim belirleyecek?

Oğul Beşşar''ın Batı''da eğitim görmüş olması, asker veya siyasetçi olmaması, internete meraklı olması, Suriye''nin izolasyonundan rahatsızlık duyması, modern bir Suriye hayal etmesi ve zayıf iradeli bir kişi olması İsrail ve Batı için bulunmaz bir fırsat. Dolayısıyla Beşşar''ın Suriye''nin başına geçmesi hem ülke içindeki yönetici Nusayri azınlık hem de Batı''dan büyük estek görüyor ve görecek de...

27 Nisan''da İsrailliler''le buluşan Beşşar, her ne kadar babasının yolunda gideceğini iddia etse de, İsrail-Suriye ilişkilerinin hiçbir zaman eskisi gibi olmayacağının sinyallerini gerekli adreslere ulaştırdı.

Ancak Beşşar Batı ve İsrail için alternatifsiz değil. Bölgesel ilişkilerde beklenen yumuşamaya giden adımlar atmazsa, Pazartesi günü Suriye halkını ayaklanmaya çağıran ve meşru liderin kendisi olduğunu iddia eden kardeş Rıfat, pekala sahneye sürülebilir. Zira Rıfat da Beşşar gibi çoğunluğu oluşturan Sünni Müslümanlar''ı iktidara ortak etmeme konusundaki acımasız ve katı tutumuyla biliniyor. Geçen yıl Lazkiye''de yüzlerce adamı öldürülen Rıfat, "Otokratik düzen''in değişmesi, demokratik seçimlerin yapılması ve Suriye''den özgürlüğün tesis edilmesi" gibi kulağa hoş gelen referanslar kullanıyor. Bu da iktidara giden yolun nerelerden geçtiğini çok iyi bildiğine işaret ediyor. Zaten Suriye halkı hiçbir zaman iktidarı belirlemedi ve yakın vadede de belirlemesi beklenmiyor. Bunun için iki aday da hesaplarını Suriye halkı değil dış güçler üzerine kuruyor.

İktidar arayışlarını sadece azınlıktaki Aleviler arasında tutma konusunda ise sanki bütün dünya hemfikir. Şu an için inisiyatif belirleme şansı olmayan ezici Sünni çoğunluk, iktidar kavgalarının uzaması, Suriye yönetiminin yumuşaması, Filistinliler''in geleceği, Ürdün-Filistin ortak kaderinin seyri gibi dalgaların da etkisiyle zaman içinde bir fırsat yakalayabilir.

Bundan sonra ne olacak

Bölgesel dengelerde ne gibi değişiklikler olur?

İsrail, Türkiye ve İran arasındaki Suriye''yi kontrol etme yarışında dengeler değişecektir. İsrail-Türkiye-Suriye''ye karşı İran''ın başını çektiği İran-Türkiye-Suriye ekseni yara aldı. Ayrıca varılan Suriye-İran dengesi sarsıldı ve İran, Türkiye ve İsrail''e karşı iyice yalnızlaştı. Tahran''ın son zamanlarda Türkiye''ye yakınlaşma sebeplerinden biri de Esad sonrası Suriye''den emin olamayışıydı. İsrail ve Türkiye, Suriye''yi de yanlarına alarak İran''ı dışlama siyaseti güderken bir taraftan da kendi aralarında Suriye savaşı veriyorlar. Bu savaş Esad sonrası da devam edecek.

Tahran ise, Türkiye''nin İsrail cephesinde değil, İran-Suriye cephesinde yer alması için uğraş verirken, Türkiye''ye karşı İran-Suriye gücünü hissettirmeyi de ihmal etmedi. Yani İsrail ve İran hem Türkiye''yi hem de Suriye''yi yanlarına çekme savaşı veriyor. Türkiye ile İsrail ise, bir taraftan İran''a karşı cephe oluştururken diğer taraftan, bazı güçler hariç, birbirlerine güven duymuyor, kendi aralarında Suriye''ye kapma yarışı yapıyorlar.

Ankara İsrail''in Suriye ve Ürdün üzerine kurduğu hesaplardan tedirginlik duyuyor. Bu güvensizlik Suriye safını netleştirene kadar devam edecek ve Şam''daki iktidar yarışı üzerinde ciddi oranda belirleyici olacak. Cmuhurbaşkanı A. Necdet Sezer''in Şam''a gitmesi, Türkiye''nin Suriye konusundaki hassasiyeti bakımından önemli bir adım olmuştur. Şimdilik Türkiye''nin kaybı görünmüyor. İsrail kazanan, İran ise kaybeden taraf durumunda.

.İran-Suriye ayırımı ve Türkiye-İran krizi
00:0021/06/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer''in Tahran''daki ECO Zirvesi''ne katılmayıp, Hafız Esad''ın cenaze töreni için Şam''a gitmesi, Türkiye''nin bölgesel ilişkilerindeki iki farklı yaklaşımı göstermesi açısından çok önemli. İki ülkeye gösterilen iki farklı tavrın yansımaları bundan sonra kendini çok fazla hissettirecek.

Tahran''a uygulanan ambargo sanıldığı gibi ''terör'' gerekçeli değil. Öyle olsaydı, Şam''a hiç gidilmemesi gerekirdi. Zira Suriye kadar Türkiye''ye terör ihraç eden bir başka ülke hiç bir zaman olmadı. Gerekçe daha, Türkiye-İran-İsrail arasındaki bölgesel etkinlik mücadelesinden başka bir şey değil. Henüz yerine oturma sancısı çeken bu hareketlilik, özellikle Türk-İran ilişkilerinde yepyeni krizlerin de habercisi.

Bu açılardan, üç ülke arasındaki etkinlik mücadelesi günü gününe izlenmesi gerekiyor.

Esad''ın ölümünden sonra Suriye bölgesel dengelerde ciddi anlamda mevzi kaybetti. Ülkedeki belirsizlik Suriye''nin bundan sonra aktif bir aktör değil, edilgen ama yine de anahtar ülke olacağını gösteriyor. Dolayısıyla Suriye''ye hakim olan ülke büyük oranda Ortadoğu''da söz sahibi olacaktır.

Mücadele her ne kadar üç ülke arasında gibi görünüyorsa da iki kutuplu bir yarış sözkonusu. Türkiye-İran ve Türkiye-İsrail. Ankara, Türk-İran yakınlaşmasıyla bölgesel işbirliği arayışını, ECO''yu gözden çıkarma pahasına, tercih etmediğini ortaya koydu.

Türkiye-İran krizine doğru

Oysa Türkiye İran''la ilişkileri güçlendirerek İran-İsrail gerginliğinin, dolayısıyla Ortadoğu''ya özgü soğuk savaşın aşılmasına imkan sağlayabilirdi. Ankara''nın İsrail''in beklentileriyle örtüşen tercihe zorlanması ve İran''ın kenara itilmesine yol açacak bir sürece girmesi, Ortadoğu''da krizin İsrail-Suriye cephesinden uzaklaşıp Türk-İran cephesine kaymasına yol açacak.

Türkiye ile İsrail arasında krize dönüşebilecek Suriye konusunu bir tarafa bırakırsak, Türkiye ve İsrail''in yaklaşımları birinci elden İran''ı tecrit etmeyi, ikinci safhada da Türkiye ile İran arasında krizi yükseltmeyi hedefliyor.

Suriye''nin etkin olmadığı bu hareketlilik içinde bütün uygulamalar Ankara-Tahran gerginliği üzerine kurgulanmış. Sezer, Tahran''a gitseydi Türkiye böyle bir krizin içine çekilmeye izin vermeyeceğini ortaya koymuş olacaktı.

Ankara''yı bu maceraya sürüklemek isteyen "etkin çevreler" Türkiye''nin genel hassasiyetini temsil etmiyor. Bu çevreler, Türkiye-Suriye krizinin bitmesinden sonra, Türkiye''yi İran''a yönlendirerek hem İran''ı hırpalamayı hem de Türkiye''nin bölgesel inisiyatifi eline almasını engellemeyi amaçlıyor.

Türkiye için doğru olan "etkin çevrelerin" provakasyonuna gelmeyerek hem İran hem de Suriye ile yakınlaşmasıdır. Hatemi yönetiminin yakınlaşma çabalarına rağmen, değişime direnen merkez güzlere yakın durmak Türkiye''ye, sanıldığı gibi, yarar getirmeyecektir. Tecrit edilmiş İran Türkiye''nin değil, İsrail''in yararına. Senaryoyu kurgulayanlar, Türkiye ile İsrail arasında ileride Suriye krizinin çıkacağını da biliyorlar. Kimbilir, su veya değişik gerekçelerle Türkiye-Suriye yakınlaşması da sabote edilip Türkiye iki cepheye birden sürülebilir.

.Doğu Türkistan, Türkiye ve İran
00:0024/06/2000, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin Orta Asya politikalarındaki gerileme her geçen gün daha da geri dönülmez bir hal alıyor. Hükümetteki üç ''milliyetçi'' partinin dış politika anlayışındaki marjinal yaklaşım, Türkiye''nin bölgedeki bütün kazanımlarını neredeyse sıfırladı. Ecevit ekibinin nostaljik özentileri ve MHP''nin buna yamanmasıyla bakanlarımız günlerinin çoğunu Küba, Vietnam ve Çin''de geçirir oldu. AB ile ilişkiler ve Yunanistan dışında uluslararası ilişkilerde Türkiye''nin inisiyatif belirlediği hiç bir platform gözükmüyor.

Konuyu Doğu Türkistan''a getirmek istiyorum. 21. Yüzyıl dünyasında yüzkarası bir trajedinin yaşandığı bu talihsiz ülkeye ve insani değerlerin korumasına layık görülmeyen, kanlı katliamlara maruz kalan ve en yakınları tarafından ''satılan'' insanlarına...

Daha geçen hafta özgürlük istedi diye 7 kişi yargılanmadan idam edildi. Bilmediğimiz sayısız ölümler ve idamlar devam ediyor ve edecek. İran Cumhurbaşkanı Muhammed Hatemi 5 günlük Çin ziyaretin çıktı. Programında D. Türkistan da var.

Ziyaret her açıdan Türkiye için önemli sonuçlar doğuracak nitelikte. Rusya-Çin-İran arasında şekillendirilmeye çalışılan ''stratejik üçgen''in değişen durumu, Rusya''nın Orta Asya''nın kaynakları üzerinde tekel oluşturmasının İran ve Çin''e verdiği korku, petrol ve enerji kaynakları üzerinde ortak yatırım, doğuya döndürülen boru hatları vs.

Hatemi ve Doğu Türkistan

Ancak, Hatemi''nin ziyaretinin en dikkat çekici yönü şüphesiz Doğu Türkistan''a gidecek olması. İran-Çin arasında özellikle askeri ilişkilerin en yüksek düzeyde olduğu bir dönemde bölgeyi ziyaret eden Hatemi, Türkiye''nin geri çekildiği Orta Asya''da İran''ın kazanımlarına bir yenisini daha ekliyor.

Türk Cumhuriyetleri ile ilişkileri gittikçe güçlenen ve çeşitlenen Tahran, Türkiye''nin ''sattığı'' D. Türkistan Müslümanları''nın da temsilcisi olduğu izlenimini verecek. Elbette Tahran''ın Çin''e karşı bu insanlara destek vermesi beklenmiyor. Tıpkı Çeçenler''e karşı Rusya''yı, Azerilere karşı Ermenileri desteklediği gibi Tahran, D. Türkistan''a karşı da her zaman Pekin''in yanında olacak. Ancak, onlara yeni bir adres gösteriliyor: Tahran.

İran''ın da tıpkı Rusya ve Çin gibi, Türkiye''nin boşalttığı mevzilere yerleşmesi Ankara''da kimseye bölge politikalarını sorgulama ihtiyacı hissettirmiyor mu? Üç ülke de Türkiye''nin bölgeden çekilmesini meyvelerini topluyor.

Peki biz ne yaptık D. Türkistan''a...

Pekin ile yaptığımız kimsenin ne olduğunu bilmediği sayısız anlaşmalarla önce onları Türkiye''den kovduk. Soykırımı dünyaya duyurmalarını yasakladık. Sesini kestiğimiz bu insanları, tıpkı Çeçenler gibi, terörist ilan ettik ve resmen tescilledik. Pekin''in onları ezme politikalarına açık desteğimizi taahhüt ettik. Devlet erkanından Pekin''e gitmeyen kimse kalmadı.

Türkiye ne kazandı? Kimse bilmiyor. Ne kaybetti? Orta Asya''yı, enerji kaynaklarını, kardeşlerini, çıkarlarını, hayat alanlarını, Doğu Türkistan''ı, geçmişini...

Rusya ve Çin''i Müslümanların nasıl dize getirileceğine dair tecrübelerimizi aktarıyoruz. Yeter ki bölgedeki İslami mücadeleler, özgürlük mücadeleleri ezilsin. Türkiye''nin çıkarlarıymış, Orta Asya''ymış, enerjiymiş, soykırımmış, kardeşlikmiş, tarihmiş... Bunlar kimin umurunda. Korkularınız yüzünden bu ülkenin her şeyini heba ediyorsunuz. İslam''la mücadele etme adına Türkiye''nin feda edilecek neyi kaldı?

.Globalleşme bizi yok edecek
00:0028/06/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Malezya''nın başkenti Kuala Lumpur''da dün başlayan İKÖ Dışişleri Bakanları Toplantısı''nın çok önemli bir gündemi var: "İslam ve globalleşme."

Toplantıya 56 ülkeden binden fazla delege katılıyor. İKÖ Genel Sekreterliği yarışına da sahne olan toplantılara en kalabalık katılım 28 kişilik heyetle Türkiye''den.

Genel Sekreterliğe adaylığını koyan Türkiye, son yıllarda gerek örgüt nezdinde gerekse diğer platformlarda Müslüman ülkelerle ilişkilerini ciddi şekilde soğuttu. Türk-İsrail anlaşmalarından bu yana Ankara örgüt içinde ''yabancı bir unsur'' olarak görülmeye başlandı. Hatta bazı ülkeler Türkiye''yi ''İsrail''in sözcüsü'' durumuna indirgedi.

En son ECO Zirvesi''ne gösterilen tavır, Orta Asya ve Pakistan gibi ülkelerde rahatsızlık doğurdu. Hem Arap dünyası hem de Asya, Türkiye''nin sürekli değişen tavırlarından rahatsız.

Türkiye''nin kalabalık bir heyetle toplantıya katılması sadece genel sekreterlik yarışı için mi, yoksa ilişkileri yeniden güçlendirme arzusundan mı? Her ne olursa olsun alınacak sonuç, Türkiye''nin İslam dünyasındaki itibarını ortaya koyacak.

Enformasyon devrimi ve yenilgi

Gelelim toplantıların asıl gündemine...

İslam dünyası, Sanayi Devrimi gibi, Globalleşme ve Enformasyon Devrimi''ne de yenilgiyle girdi. Önceki gün insanlık tarihinin en önemli buluşu dünyaya duyuruldu. ''Ulusal sınır'', ''milli egemenlik'', ''ülkelerin eşitliği'', ''ulusların kendi geleceklerini tayin etmesi'', ''özgürlük'' ''özel hayatın dokunulmazlığı'' ve ''siyasal irade'' gibi nice kavramların yerinden yeller estiği, küresel zenginliğin belirli merkezlerde toplandığı, dünyanın iletişim teknolojisi ile yönetildiği bir çağda Müslüman ülkeler otoriter yönetimler altında nefes bile alamıyor. İslam dünyasının kaynakları karşılığında varlığını devam ettiren bu ilkel anlayış, Müslüman halkların entelektüel zekasını, girişim ruhunu yok ederek, köle düzenlerini 21. yüzyılda da devam ettirmeye çalışıyor.

Mahathir: Tehdit altındayız

Malezya Başbakanı Mahathir Muhammed, muhteşem bir konuşma yaparak, Müslümanlar''ı hem eleştirdi hem de uyardı: Konuşmada hepimizin alacağı önemli dersler var: Mesela:

"Müslümanlar Batı''nın düşmanı değil, Batı İslam''a düşmanlık yapıyor. Müslümanlar''ın değerlerini yok ediyor. Birleşmezsek, globalizasyon bizleri birer muz cumhuriyetine dönüştürecek"

"Müslüman olmayanlar, Enformasyon Çağı''nın fırsatlarını değerlendirip sınai hegemonyayı güçlendiriyor. Küreselleşmenin, tüm ülkelerin, serbest ticaretle zenginleşeçeğine dair vaadlerine karşı dikkatli olun. Zengin ülkelerin, sahip olduğumuz küçük bankalar, sanayiler ve işletmeleri yutmak için hazırladığı büyük tasarısının bir parçası olan Dünya Ticaret Örgütü''ne karşı ihtiyatlı olun."

"Müslümanlar ciddi bir ayrımcılıkla karşı karşıya. Hepimizi terörist ve ülkelerimizi terör üssü olarak ilan edecekler."

"Allah bu dünyayı sadece Batılılar için yaratmadı. Müslümanlar geri kalsın, onurunu kaybetsin, ezilsin diye yaratmadı. Eğer isteseler bütün Müslümanlar''ı yeryüzünden silebilirler."

"Globalleşen dünyanın finansal sistemi bizi neredeyse iflasın eşiğine getirerek dilenci yaptı ve gündemleri bizimle aynı olmayan dış güçlerin yörüngesine yerleştirdi."

"İslam dünyası bilgi çağı ile yüzleşmeye hazır değil".

."Dil" yanlışlıkları
00:001/07/2000, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

26 Haziran 2000 tarihli Milliyet''in ilk sayfasında yeralan (Araç muâyenesi özelleştiriliyor) başlıklı haberin bir spotu şöyle:

"Özel şirketler muâyene başına belirli bir ücret alacak.. Belirlenen niteliklere hâiz şirketler, âlet ve cihazları krediyle getirebilecek."

Bu spotun yanlışlığı şurada: (niteliklere hâiz) denemez; (nitelikleri hâiz) denmesi gerekir..

(Niteliklere sahip) denebilirdi.. Fakat, hâiz olmak, geçişli bir fiil olduğu için, nesnesinin (i) halinde bulunması gerekir.. Meselâ; (bu mesele, benim için büyük ehemmiyeti hâizdir.) deriz.. (Bu mesele benim için büyük ehemmiyete hâizdir.) diyemeyiz.. Ama, istersek (hâiz) yerine başka bir kelime kullanarak (bu mesele benim için büyük ehemmiyete sahiptir.) diyebiliriz..

(Haiz olmakla ilgili yanlışlık gitgide yaygınlaşıyor.. Bu yanlışlığa göz yumulmaması gerekir.

22 Haziran 2000 tarihli Hürriyet''te Oktay Ekşi, (Bu, tabîî, özgürlükçülükle bağdaştırılamıyacak bir yaklaşım..) demiş.. Cümlede bir gramer hatâsı yok.. Ama, özgürlükçülük kelimesinde, bir telâffuz zorluğu, yani, eskilerin "tenâfürü hurûf", sonrakilerin "kakafoni" dediği bir sakatlık var.. Bunun yerine "özgürlük ilkesi" yahut "özgürlük tutkusu", veyahut "özgürlük prensibi", "özgürlük ülküsü" falan gibi bir terkîb kullanılabilirdi.

Oktay Ekşi''nin türkçesini beğeniriz ama, ender de olsa, bu çeşit pürüzlerden uzak durmaya özen göstermesi gerekir.

Doğan Heper, (18 Haziran 2000) tarihli Milliyet''te, İstanbul Belediyesi''nin gönderdiği ulaştırma bilgilerini sütûnunda neşrederek sözünü şöyle bitiriyor: "Bu duyarlılık daha güzel bir İstanbul için umut veriyor. O nedenle ve taahhüt olarak kabul ederek, belediyeden gelen bilgileri özetleyip siz İstanbullularla paylaşmak istedim.."

Burada (olarak) kelimesi fazladır. Eski tabirle fıkra yeni deyimle köşe yazısı yazanlar, vecîz ve mükemmel bir türkçe kullanmak zorundadırlar.. Aksi takdirde o köşede oturamazlar.. Birçok haklı ve güzel yazısını okuduğumuz Doğan Heper''in çalakalem yazmaktan kaçınması ve yazdıklarını kontrol etmeyi unutmaması gerekir. Türkçeye ve okuyucuya saygısı bunu âmirdir.

Bu vesileyle kardeşi (veya ağabeyi) Av. Tamer Heper''in güzel türkçesine işaret etmenin de bir kadirşinaslık borcu olduğunu belirtmeden geçmeyelim!..

Çeçenistan"dan Fergana"ya...
00:005/07/2000, Çarşamba
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Orta Asya''nın geleceği Çeçenistan ile Fergana Vadisi''nin geleceğine göre şekillenecek. Bu iki bölgedeki Müslümanlar''a karşı bütün dünya dayanışma içine girse de, düşman ülkeler bile bölgedeki Müslümanlar''a karşı sayısız güvenlik anlaşmaları imzalasa da, Orta Asya''yı denetimine alacak uluslararası güçler dengesi için birinci tehdit olarak gösterilen İslam''ın tasfiye edilmesi amacıyla bütün güçlerin katıldığı ortak bir çephe açılsa da, yeryüzünün suskun Müslümanları''nı sevindirecek, coşturacak, özgüvenini artıracak zaferler ardı ardına geliyor.

Orta Asya''nın batısındaki Çeçenistan''da mücahidler Pazar günü Ruslar''a 1994''teki savaşı andıran ağır kayıplar verdirdiler. Moskova''nın, "Çeçenistan''daki savaşın artık bittiği, ordunun geri döneceği ve özel polis timlerinin görevlerine devam edeceği" şeklinde açıklama yapmasından hemen sonra başlayan Çeçen saldırıları, Rusya''yı, savaşta Rusya''ya destek veren komşularını ve uluslararası güçleri şok etti.

1 saatte 1.500 kayıp
Çeçenler; Grozni, Gudermes, Urus-Martan, Argun, Kurcheloy ve daha bir- çok bölgede Ruslar''ı korkunç bir gerçekle yüzyüze getirdiler. Bu bölgelerde sadece Pazar günü 1.500 Rus askeri öldürüldü. Hem de bir saat içinde. Tıpkı 1994 yılında Rusya''nın yine bir saat içinde 2.300 askerini kaybetmesi gibi... Gudermes''i her an ele geçirebilecek bir duruma gelen Çeçenler''in asıl hedefi başkent Grozni. Rusya''nın Çeçenistan''ın geleceğine dair hiçbir çözüm planının olmayışı bu savaşın hiçbir zaman Rusya lehine bitmeyeceğinin apaçık delilidir.

Çeçenler''i bölgedeki petrol pazarlıklarında Rusya''nın çıkarlarına hizmet etmekle, Basayev ve arkadaşlarını Rusya''nın istekleri doğrultusunda savaş çıkarmakla itham ederek, Müslüman dünyanın bölgeye yönelik ilgisini sabote edenler de, bu masum ve mazlum millete en büyük darbeyi vuranlardan oldular. Bütün yokluklarına, kimsesizliklerine rağmen onlar hâlâ ayakta ve direniş "Rusya''nın dostları"nın şok etmeye devam edecek.

Bölgedeki insanî kıyıma sessiz kalan, soykırımı, hak ihlalini ''terörizme karşı savaş'' kapsamında değerlendiren, Moskova ile suç ortaklığına giren ve insanî değerleri çiğneyen "Rusya''nın dostları" ise, terörizm ile özgürlük savaşını karıştırmanın, devlet terörizmine destek vermenin utancından hiçbir zaman kurtulamayacak.

İnsanî değerlerin savaşı
Müslüman halkların özgürlük arayışlarını, hak arayışlarını, baskılardan kurtulma çabalarını, "İslami terörizm tehdidi" propagandasıyla yok etmeye çalışan, böylece Müslüman dünyanın kaynaklarına, 21. yüzyılda da sahip olmayı amaçlayan uluslararası güçler ve denetimlerindeki yerel iktidarlar, Müslümanlar''ın siyasi, sosyal ve ekonomik yükselişlerine karşı acımasız bir tasfiye hareketi başlattılar.

Çeçenistan''daki yüzyılların özgürlük direnişini boğmaya çalışan bu dayanışma, Orta Asya''daki özgürlük, refah, din ve inanç hürriyeti isteyen halkları da düşman listesine yerleştirdi. Çeçenistan''dan Fergana''ya kadar Müslümanlar''ın karşısında olan güçlere dikkat etmek gerekiyor.

Kendi aralarında enerji savaşı veren güçler Müslümanlar''a karşı aynı cephede. ABD, Avrupa, Rusya, Çin, bölgedeki iktidarlar, komşu ülkeler aynı safta nasıl yer alıyor? Çeçen savaşında Avrupa, ABD, Türkiye, İsrail, İran, Çin Moskova''nın yanında yer aldı. Özbekistan, Tacikistan, Kırgızistan, Afganistan, Doğu Türkistan''daki İslami uyanışa, özgürlük ve refah arayışına karşı bu ülkeler yine aynı safta. Aynı güçler Afganistan ve çevresindeki Müslümanlar''a karşı da birlikte savaşıyor.

Enerji-kaynak savaşı uluslararası güçler arasında değil, uyanan Müslüman halklarla küresel hegemonya arasında yapılıyor.

.Bush yönetimi, İslam ve Esposito"nun uyarısı
00:007/01/2001, Pazar
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Sekiz yıllık Demokrat Bill Clinton''dan sonra gelen Cumhuriyetçi George Bush ve kurduğu ''şahin'' ekibin, Sovyet sonrası dünyanın ''karşı konulmaz hegemonik gücü'' olan ABD dış politikasında ne tür değişikliklere imza atacağı bugünlerin en belirgin tartışma konusu. Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği, Çin, Kuzey Kore ve Küba gibi ABD ulusal güvenliği ve küresel çıkarları için korku kaynağı olan ülkeler, Çin hariç, güçlerini kaybetti. Pekin ve Moskova şimdi ABD''nin lideri olduğu tek kutuplu dünya sistemine karşı bir denge oluşturmak için yoğun bir çaba sarfediyor. Avrupa Birliği''ni arkasına alan Almanya ve Fransa ise, Ortadoğu ve Orta Asya''da Rusya''nın desteğiyle ABD gücüne meydan okumanın formüllerini aramakla kalmıyor, yeni dünya sistemine muhalefetin ideolojisini şekillendirmeye çalışıyor.

Bush''un yardımcısı Dick Cheney, Dışişleri Bakanı Colin Powell, Ulusal Güvenlik Danışmanı Condoleeza Rice ve Genelkurmay Başkanı Donald Rumsfeld gibi stratejik görevlere atanan sembol isimler, yeni yönetimin Ortadoğu''dan Orta Asya''ya, Kuzey Afrika''dan Güneydoğu Asya''ya kadar bir çok alanda hiç de sakin bir politika izlemeyeceğinin en belirgin işareti.

İslam''la savaş sürecek mi?

Son on yıldır dünya sistemi için bir numaralı tehdit ilan edilen İslam''a karşı yeni yönetimin ne tür tavır alacağı konusu ise, İslam dünyasında hararetle merak ediliyor. Gerek NATO gerekse diğer uluslararası kurumlar harekete geçirilerek, Fas''tan Endonezya''ya kadar siyasal İslam''a karşı yürütülen savaş, Müslüman ülkelerin toplumsal yapılarının ve siyasi kurumlarının bu savaşa göre yeniden dizayn edilmeye kalkışılması, "İslamcı terör" buluşuyla Müslüman organizasyonlara karşı Haçlı savaşı ilan edilmesi, Müslüman ülkelerin iç tehdit değerlendirmelerinin İsrail''in küresel güvenliği ekseninde belirlenmesi, Ortadoğu ve Orta Asya''da enerji kaynakları ve stratejik çıkarlar uğruna yapılan korkunç mücadeleyi kamufle etmek için "Taliban", "Usame Bin Ladin", "İslamcı terör" tehditleri üretilerek Müslümanlar''a karşı yürütülen kirli savaş Bush yönetiminde de devam edecek mi?

ABD''nin, Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi, Sovyet sonrası da Müslüman dünya ile çatışma yerine işbirliğine girme seçeneği vardı. Washington''a bu düşünceyi önerenlerin sesi Clinton döneminde ABD dış politikasını bir anlamda teslim alan Yahudi lobisi tarafından kesildi ve İslam''la küresel savaş bu çevrelerin planlamasıyla harekete geçirildi.

Uluslararası ilişkilere hakim olan kavramların ve uluslararası hukukun yeniden tanımlandığı, ulusal sınırların kaldırıldığı, egemenlik ve devletlerin eşitliği ilkesinin çöpe atıldığı, insani suçların "iç mesele" olmaktan çıkıp askeri müdahale gerekçesi sayıldığı bu dönemde, yeni kriterlerin hiç biri adalet, özgürlük veya demokratikleşme için mücadele eden Müslümanlar için uygulanmadı.

Esposito: Yeni Amerikan düşmanlığı kapıda

Prof. John L. Esposito, İslam dünyasını kaosa sürükleyen bu yaklaşımı terketmesi için yeni yönetime uyarılarda bulunan bir yazı yayınladı. İslam dininin bütün İslam coğrafyasında en güçlü siyasi ve ideolojik motivasyon olmaya devam ettiğine işaret eden Esposito, Fas''tan Endonezya''ya kadar İslami siyasi taleplerin tabandan gelen bir hareket olduğunun altını çizerek, Washington''dan yeni bir Amerikan karşıtlığının habercisi olan bu yaklaşımı terk edip, İslam dünyasındaki demokratikleşmeye önyargısız yaklaşmasını istedi. Esposito''nun uyarılarından bazıları şöyle:

"Amerika, otoriter yönetimlere, ''İslami fundamentalizmle savaşıyorum'' gerekçesiyle muhalefete baskıyı meşrulaştırma imkanı veren Soğuk Savaş mantığına kaymaktan kendini korumalı. ABD''nin Müslümanlar''la ciddi iletişim sorunları var. Müslümanlar ABD''yi demokratikleşmeye verdiği destekte çifte standart uygulamakla suçluyor. Bugün Ortadoğu, İslam dünyasının çoğu bölgesinde olduğu gibi, diktatörlerin ve ekonomik durgunluğun altında eziliyor. Bu durum sonuçta yeni bir Batı karşıtlığını ortaya çıkarabilir. Üstelik bu cephede yer alan herkes ideolojik ve dini karakterli olmayabilir. Amerika''nın İslam karşıtlığına ihtiyacı yok. ABD''ye yönelik tehdit medeniyetler çatışmasından gelmeyecek, sosyo-ekonomik ve siyasi gerçeklerden gelecek."

.Büyük Oyun"da ikinci perde
00:0014/01/2001, Pazar
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin''in Bakü ziyareti sırasında Azerbaycan''la stratejik işbirliği yolları araması ve Azeri petrollerinin tamamının Bakü-Novorossisk boru hattından taşınmasını önermesi, ABD''nin Carnegie Endowmen ve CATO Institute gibi düşünce kuruluşlarının Bush yönetiminden, Clinton''ın iflas eden Orta Asya/Hazar politikalarını kökten değiştirmesini ve bölge enerji kaynaklarına ilişkin boru hatlarında radikal değişikliklere gidip, Bakü-Ceyhan''a verilen desteğin çekilmesini istemeleri, yine Bush yönetiminin İran''a uygulanan ambargonun kaldırılması ve Hazar enerji hatlarında Tahran''la işbirliğine yönelik işaretler vermesi, enerji savaşlarının yeniden şiddetini artıracağına ve bunun Türkiye''nin bölgeye yönelik politikalarından derin izler bırakacağına işaret ediyor.

Bush''un Yardımcısı Dick Cheney''in Hazar petrolleriyle "çok yakından" ilgilenen bir isim olması ve Enerji Bakanlığı''na Ermeni yanlısı olarak gösterilen ve Türk tezlerine karşıtlığını gizlemeyen Spencer Abraham gibi bir ismin atanması, Kafkasya''dan Afganistan''a kadar enerji politikalarında yaşanacak değişikliklerin sadece Türkiye''nin enerji politikasını değil, bölgenin siyasi yapısında da ciddi bir dalgalanmaya yol açacağının göstergesi.

Soğuk Savaş''tan sonra yeniden başlayan "Büyük Oyun"un ikinci perdesi Bush yönetimiyle start aldı. Kabinedeki kilit isimlerin belirlenmesinden sonra yeni yönetimin verdiği mesajların hemen hepsinde belirgin bir ihtiras ve saldırgan tutum kendini hissettiriyor. Daha birkaç gün önce yeni Savunma Bakanı Donald Rumsfeld''in Rusya, Çin ve Avrupa''nın şiddetle karşı çıktığı Füze Savunma Projesi''ni hayata geçirerek Yıldız Savaşları Projesi''ni yeniden başlatacaklarını ve Anti-Balistik Füze Anlaşması''nı feshedeceklerini, bunun için Rusya''nın öfkesini dikkate almayacaklarını söylediği oldukça sert ve bir o kadar da riskli açıklaması, yeni yönetim döneminde özellikle Asya''nın hiç de huzur bulmayacağının kanıtı.

Türkiye''nin hezimeti ve Mavi Akım

Clinton yönetiminin Orta Asya politikasının Rusya ve Çin karşısında hezimete uğradığı ve NATO''nun bölgeye yönelik genişleme çalışmalarının eski heyecanını kaybettiği ABD diplomasi çevrelerinde de kabul ediliyor hatta tam anlamyla iflas olarak niteleniyor.

ABD ile beraber Türkiye''nin politikaları da aynı iflası yaşadı. Rusya ve Çin''in bölge ülkeleriyle enerjiden iç güvenliğe kadar birçok alanda yaptığı anlaşmalar ve bu ülkelerin ABD''den duydukları hayal kırıklığı Türkiye''yi de hezimete sürükledi. Türkmenistan, Kazakistan, İran ve Azeri doğal gazı dururken, bugünlerde sürdürülen "enerji operasyonları" ile adından tekrar söz ettiren Mavi Akım Projesi''yle kendini Rusya''ya bağımlı hale getiren Ankara''nın, elinde kala kala petrol şirketlerinin hiç de şans tanımadığı, sadece Clinton yönetiminin baskılarıyla bugüne kadar gelen Bakü-Ceyhan kaldı. O da, Bush yönetiminin verdiği sinyallere bakılırsa, şansını kaybetmek üzere.

Türkiye kamuoyunda büyük tartışmalara yol açan Mavi Akım Projesi, Türkiye ile Orta Asya ülkeleri ve enerji kaynakları arasına Rusya''yı öyle bir yerleştirdi ki, Ankara''nın Moskova''nın referansı olmadan bölgeye ulaşması imkansız artık. Bazı çevrelerin ısrarlı hayata geçirmeye çalıştığı Mavi Akım, Türkiye''nin Orta Asya politikalarına vurulan en büyük darbelerden biri. Enerji alanında birçok alternatif varken Mavi Akım''la Türkiye''nin Rusya''ya mahkum edilmesinin arkasındaki sır perdesi kamuoyuna açıklanmalı. Türkiye''nin enerji ihtiyaçlarına atıfta bulunan gerekçelere kimse inanmıyor.

Dört aktörün ganimet savaşı

Afganistan''da Taliban hakimiyetini tesis eden ABD şimdi Taliban''a ambargo uyguluyor ve Afganistan''a askeri müdahaleyi tartışıyor. Boru hatlarını Afganistan ve Pakistan üzerinden Hint Okyanusu''na indirme politikaları terkedilince Taliban gözden çıkarılmıştı. Taliban''ın kaderi enerji politikalarının seyrine göre değişecek. Kazakistan''dan Çin''e uzanan boru hattı gibi, Afanistan güzergahı da tekrar hayata geçirilirse Afganistan ambargosu da kalkacak, Taliban imajı da sempatik hale getirilecek.

Clinton döneminde Rusya''nın inisiyatifine terkedilen ancak Moskova korkusuyla Çin''e teslim olan Türk cumhuriyetlerinin ABD''ye duyduğu güvensizlik ortadan kaldırılırsa, ABD ile Çin ve Rusya arasındaki hegemonya savaşı şiddetini artıracaktır. Sinyallere bakılırsa, Bush yönetimi ile Almanya kılavuzluğunda Avrupa''ya yaklaşan Rusya''ya ve Orta Asya''yı aşıp Türkiye ve İran üzerinden Ortadoğu''ya kadar etki alanını genişleten Çin arasında sert rüzgarlar esecek.

Türkiye, Rusya, Afganistan, Pakistan ve İran''ın bölgedeki etkisi, Türk cumhuriyetlerinin geleceği, siyasi yapıları, bu ülkelerdeki muhalefetin kaderi üç ülke arasındaki hegemonya savaşına göre şekillenecek. Rusya ile bölgeye uzanan Avrupa ise dördüncü bir güç olarak denklemdeki yerini hızla alıyor.

Kafkaslar, Orta Asya ve Hazar petrolleri üzerinde oynanan oyunun birinci perdesi bitti, ikinci perde başladı. ABD''nin karşı konulmaz manevralarıyla başlayan ilk perdenin sonunda Washington hayal kırıklığına uğradı. İkinci perdede dört oyuncu arasında yaşanacak acımasız savaş, en kalıcı etkisini bu güçlerin etrafındaki ülkeler üzerinde bırakacak. İslam coğrafyasının kaynakları üzerindeki bu ganimet savaşına bizler yine sadece şahitlik edeceğiz.

.Fransa bunu neden yaptı?
00:0022/01/2001, Pazartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD Temsilciler Meclisi Genel Kurulu''na kadar çıkan, Avrupa Parlamentosu, Almanya ve İtalya başta olmak üzere bir çok Avrupa ülkesinin ulusal meclisinde tartışılan "Ermeni Soykırımı Tasarısı" Fransız Ulusal Meclisi''nde kabul edildi ve sırada bekleyen Avrupa''nın diğer parlamentolarının önünü açtı. Önümüzdeki günlerde hem ABD yönetiminin hem de Avrupa ülkelerinin teker teker bu tasarıyı yasalaştırmaları pek muhtemel. "Soykırım" kavramının unsurlarının henüz netleşmemesi gerçeğini ve Ermeni iddialarının bu unsurları ne ölçüde barındırdığını, Avrupa parlamentolarında yasalaşan iddiaların Türkiye üzerinde ne tür hukuki sonuçlar doğuracağını, bugün yaptırım gücü bulunmayan bu kararların yarın Anadolu insanının gündeminde nasıl yer edineceğini, Ankara''nın yıllardır hemen her platformda önüne çıkan ve bu sonuçları doğuracağı önceden belli olan iddialara karşı neden etkisiz kaldığını ve Osmanlı mirasının reddi üzerine kurulan Cumhuriyet Türkiye''sinin "Modern Türkiye''yi suçlamıyoruz" telkinlerine rağmen bu olayda neden Osmanlı üzerine toz kondurmadığını bir tarafa bırakalım.

Avrupa Birliği''ne aday olan Türkiye''nin birliğe girmeden önce "ehlileştirilmesi", sivri uçlarının törpülenmesi, bölgesel güç olma yolundaki bir ülkenin "ulusal gururunun kırılması", birlik içinde hazmının kolaylaştırılması için mümkün olduğunca budanması, tabiri caizse "hırpalanıp yumuşatılması" düşüncesini de şimdilik geçelim.

Hamasi söylemlerin, "Fransa''ya ambargo" sloganlarının, "Fransa ASALA''ya teslim oldu", "Fransa Ermeniler''in oyununa geldi", "Fransa zaten öteden beri Ermeniler''in ve Ermeni terörünün en büyük destekçisiydi" türü avuntularla gelişmeyi sadece Fransa-Ermeni yakınlığına bağlamak ne Fransa''ya bir zarar verebilir ne de bizim Fransa''nın bu davranışının altındaki sebebi anlamamıza yardımcı olur.

Fransa''nın bu tavrını Fransız-Ermeni dostluğuna bağlayabilirsiniz. Türkiye''nin tam üyelikten önce hazmının kolaylaştırılması için terbiye edilmesi düşüncesine dayandırabilirsiniz. NATO (ABD)-AGSK (Avrupa) çekişmesine, Avrupa Gücü karar mekanizmasında yer verilmeyen Türkiye''nin NATO''da bu girişimi "sabote" etmesine cevap olarak da görebilirsiniz. Bunların hepsi doğru ancak asıl sebep bunlar değil...

Fransa''nın "aktör olma" stratejisi

Afrika''da, Cezayir''de kanlı bir tarih bırakan, kendi aydınları bile bu bölgelerde uygulanan katliamların bir soykırım olup olmadığının tartışılmasını isteyen Fransa''nın bu kararının arkasında yatan sebep bambaşka...

Bunu anlamak için özellikle son 10 yıllık Fransız dış politikasının seyrini yakından izlemek, ABD dış politikasıyla Fransa dış politikasını karşılaştırmak, aradaki görünmez rekabeti iyi tahlil etmek, Fransa''nın 21. yüzyıla yönelik önceliklerini kestirmeye çalışmak gerekir.

Paris, Soğuk Savaş''ın bittiği, Sovyetler''in çöktüğü, iki kutuplu dünya dengesinin ortadan kalktığı, ABD''nin küresel hegemonyasının pekiştirilmeye ve yeni dünya sisteminin kavramsallaştırılmaya çalışıldığı 10 yıl boyunca Avrupa''daki ABD varlığına, Afrika, Ortadoğu, Akdeniz, Orta Asya ve Kafkaslar''daki ABD hegemonyasına muhalefetin öncü ülkesi haline geldi. Rusya''nın, Çin''in, Avrupa Birliği''nin, Fransa ve Almanya''nın öncü güçlerden olduğu, Türkiye ve Hindistan''ın da potansiyel aday görüldüğü bu cephenin en hareketli savunucusu ve bir anlamda yeni oluşumun ideolojisini oluşturan ülkedir Fransa.

Amerika''nın küresel hegemonyasını hiçbir zaman içine sindiremeyen Paris, özellikle son yıllarda, küresel aktör rolüne soyundu ve hemen bütün uluslararası soruna/konuya müdahale ediyor.

İnsan hakları emperyalizmi

Bosna ve Kosova savaşından Çeçenistan''a, İran ve Irak''a yönelik ambargonun kaldırılmasından İsrail-Filistin sorununa, uluslararası kurumlardaki yetki paylaşımından Amerikan kültürüne savaş açmaya kadar Fransa''yı hemen her konuda ABD''ye karşı yalın kılıç savaşırken görüyoruz. NATO''nun yayılmasını engellemek için kurulması planlanan Avrupa Gücü''nün de öncü ülkesi Fransa.

Küresel aktör olma yolunda böylesine bir savaşa girmiş bir ülke "Büyük devlet" olarak emperyal vizyonunu sadece askeri ve teknik alanlarda değil, kültürel ve insani alanlara da yaymak zorunda hissediyor kendini.

İnsani değerlerin savunulmasının ve insan hakları ihlallerine yönelik müdahalelerin stratejik çıkarlarla iç içe geçtiği, insani amaçlardan ziyade bir emperyal baskı ve şantaj aracı haline getirildiği, demokrasi-insan hakları-birey özgürlüğü gibi masum kavramların ''kirletilerek'' bir sömürü silahına dönüştürüldüğü yeni dönemde Fransa 21. yüzyılın en etkin silahını güce tahvil etme peşinde. Madem ABD bu mekanizmayla küresel hegemonyasını ayakta tutuyor, bu silahı Fransa neden kullanmasın?

Hedef ülkelerin azınlıklar, insan hakları ihlalleri, kültürel değerler gibi gerekçelerle hırpalandığı bir döneme girdik. Yakında Amerika ve Fransa''nın yanında "Büyük devlet" çizgisini geçen başka ülkeler de bu kervana katılacak. Son 10 yılı heba eden ve "ısrarla küçük kalmak isteyen" biz daha çok hırpalanacağız. Yeni döneme en avantajlı giren ülke olan Türkiye, "çizginin ötesine çekecek" ve bu tür yaptırımları bertaraf edecek güce ulaşması için hayati önem arzeden Orta Asya, Kafkaslar, Ortadoğu gibi stratejik çıkar alanlarını kendi elleriyle terkedince böylesine savunmasız kaldı işte...

.Avrupa"nın Orta Asya macerası
00:0029/01/2001, Pazartesi
G: 10/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Azerbaycan Devlet Başkanı Haydar Aliyev, Ermenistan Devlet Başkanı Robert Koçaryan ve Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac''ın Cuma günü Paris''te yaptıkları üçlü görüşmenin, Fransa''nın Ermeni soykırım iddialarını kabul etmesinden hemen sonra yapılması bir rastlantı değil. Ermenistan ve Azerbaycan''ın Avrupa Konseyi''ne kabul edilmesinin de aynı zamana denk gelmesi, Fransa''ya dolayısıyla Avrupa''ya Kafkaslar''da önemli bir mevzi kazandırdı. Azeri-Ermeni sorununun Avrupa''nın eliyle çözülmesi ise AB''yi, Kafkaslar''a daha da yerleştirecektir.

Bakü ve Erivan''ın Avrupa Konseyi''ne dahil edilmesiyle AB''nin sınırları Kafkaslar''a kadar genişletildi.

Böylece Fransa''nın Almanya ve AB''yi arkasına alarak Amerikan hegemonyasına karşı başlattığı savaşın yeni cephesi Kafkaslar''da açıldı.

Bu çok önemli gelişmeyi sadece Bakü-Erivan sorununu çözmek gibi dar bir açıdan yorumlamak, Kafkaslar''da, Hazar enerji kaynakları üzerinde ve Orta Asya''da yeniden belirlenmeye çalışılan güçler dengesini sağlıklı olarak anlamamıza engel olacaktır.

Rusya-İran ile Amerika-Türkiye arasında zaten varolan etkinlik savaşına üçüncü bir güç olarak giren Avrupa, yarışı sadece Kafkaslar''la sınırlamıyor, Hazar''dan Orta Asya''ya kadar genişletmeyi planlıyor. Dolayısıyla önümüzdeki dönemde Almanya ve Fransa''nın Orta Asya''daki sorunlarla daha yakından ilgilenmesi beklenebilir. Bu sadece enerji pazarlıklarında değil, Türk cumhuriyetlerindeki insan hakları ve demokratikleşme gibi konuları da içerecektir. Zira, insani değerlerin savunulmasıyla kamufle edilen stratejik yayılma planları günümüzün en etkin baskı unsuru ne de olsa.

Bir önceki yazıda Fransa''nın Ermeni soykırımı iddialarını Meclis''te yasalaştırmasının gerçek sebebinin tarihi Ermeni-Fransız yakınlığından ziyade, Paris''in ABD''nin tek kutuplu dünya sistemine karşı başlattığı savaşın bir uzantısı olduğunu dile getirmiş, insan hakları ve demokrasi gibi insani değerlerin uluslararası güce tahvil edilen bir mekanizmaya dönüştürüldüğünü, ABD tarafından çok iyi kullanılan bu yöntemin yeni global aktör olma hevesindeki Fransa tarafından da kullanılmaya çalışıldığını belirtmiştim. Fransa bu uygulamasıyla Ermeni iddialarını Temsilciler Meclisi''nden geri çeviren ABD''ye bir ''gol'' daha atarak ABD''nin yapamadığını yapıp tasarıyı meclisten geçirdi ve Ermenistan üzerinde zaten var olan etkisini pekiştirdi.

Denklem yeniden kuruluyor

Sovyetler''in çöküşünden sonra Kafkaslar ve Orta Asya''da başlatılan sömürge rekabetinde Avrupa istediği yeri kapamadı. Tartışmasız bir üstünlükle bölgeye giren ABD, Clinton yönetiminin Rusya politikası yüzünden büyük bir hayal kırıklığı yaşadı. Beklenenin aksine Çin sürpriz bir çıkış yaptı, Rusya da yüzünü tekrar Orta Asya''ya çevirdi. Avrupa (Almanya ve Fransa) ise İran''la yakınlaşıp ABD ambargosunu delmenin ötesinde ciddi bir varlık gösteremedi.

Şimdi Hazar enerji savaşlarında yeni bir perde açılıyor ve denklem yeniden kuruluyor. Yeni George Bush yönetiminin hem Rusya''ya karşı hem de Hazar çevresi enerji kaynaklarına yönelik ABD politikasında ciddi değişikliklere gitmesi planlanıyor. Yani 10 yıllık Kafkaslar ve Orta Asya rekabetinde politikalar, ittifaklar ve ortaklıklar yeniden belirleniyor. Önceki dönemde bölgede pek varlık gösteremeyen Avrupa ise yeni döneme en hazırlıklı giren güç durumunda.

AB-Rusya ve Fransa-Rusya zirvesi, Almanya ile Rusya arasında enerji hatları ve bir çok alanda stratejik projelerin hayata geçirilmesi gibi özellikle Devlet Başkanı Vladimir Putin döneminde artan Avrupa-Rusya yakınlaşması ile Asya''ya açılan Almanya''dan sonra, Fransa''nın da Kafkaslar''daki atağa geçmesi yeni dönemde bölgede daha şiddetli bir rekabetin yaşanacağına işaret ediyor.

Aliyev ile Koçaryan Ankara''da görüşmeliydi

AB-Rusya ve İran arasındaki dayanışmaya karşı son dönemi kayıplarla geçiren ABD-Türkiye ne tür bir yöntemle cevap verecek? Hem ABD hem de Türkiye, Türk cumhuriyetlerini memnun edemedi. Ne Azeri-Ermeni sorununa çözüm bulabildi, ne enerji hatları üzerindeki projelerini hayata geçirebildi. Bakü-Ceyhan''ın geleceği hâlâ tartışmalı. ABD, Afganistan ve Pakistan üzerinden geçirmeyi planladığı boru hattını bile eline yüzüne bulaştırdı ve bir zamanlar bu proje için iktidara geçirdiği Taliban''ı bugün düşman ilan etti.

Buna karşı Kazakistan''dan Çin''e boru hattı yapımı çoktan başladı. Bölge ülkeleriyle bir dizi projeye imza atan İran, Türkmenistan''la demiryolu bağlantısı kurdu. Üstelik Hazar petrollerinin İran üzerinden Körfez''e indirilmesi projesininin önü açılıyor.

Almanya ve Rusya Avrupa''nın enerji ihtiyacını karşılayacak dev projeleri hayata geçiriyor.

Mavi Akım''la Bakü-Ceyhan arasında sıkışıp kalan Türkiye''nin Çeçenistan''la başlayan gerilemesi devam ediyor. Orta Asya ülkeleri artık Türkiye''yi ciddiye almıyor. Sadece, Özbekistan gibi, sıkıştığı zaman askeri ve güvenlik alanında yardımlarına başvuruluyor.

Aliyev''le Koçaryan Paris''te değil Ankara''da buluşmalıydılar. Kayıplar devam edecek...

.Endonezya"dan alınacak dersler
00:005/02/2001, Pazartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

21. yüzyılın ilk günlerinde etnik ve dini sorunlardaki artış, bu sorunların gittikçe bölgesel düzeyde krizlere dönüşmesi, etnik ve dini farklılıkların belli büyük güçler tarafından hedef ülkeleri yıpratacak/sarsacak bir silah olarak kullanılması ve bununu belli bazı ülkeler üzerinde yoğunlaşması düşündürücü.

Bugünlerde Ermeni soykırımı tasarılarıyla köşeye sıkıştırılmaya çalışılan Türkiye, Avrupa''da kendisine yönelen bu dalgayı savuşturmaya çalışırken İslam dünyasının bir başka ülkesi parçalanmanın eşiğine geldi. Türkiye''ye oldukça uzak bir coğrafyada bulunan ancak gerek kuruluş dönemi şartları gerekse modernleşme tarihi açısından Türkiye''ye çok fazla benzeyen, içinde bulunduğu süreç açısından ise yakından izlenmesi gereken Endonezya''da ilk demokratik seçimlerden sonra biraz sakinleşen hava yeniden sertleşiyor.

Uzun süren bir sömürge döneminden sonra bölgesel düzeyde kurulmaya çalışılan İslami yönetimlerin tasfiyesi üzerine oluşturulan Endonezya devleti, yüzlerce etnik yapıdan oluşuyor. Bağımsızlıktan sonra Sukarno ve Suharto diktatörlükleri altından bugünlere gelen Endonezya, Soğuk Savaş sonrası dünya sisteminin tasfiyesini öngördüğü belli başlı ülkelerden biri.

Hedef "yeniden bağımsızlık ruhu" mu?

Sovyetler ve Çin komünizmine karşı, tıpkı Türkiye gibi, yıllarca Batı tarafından desteklenen, onca etnik ve dini anlaşmazlıklara rağmen bütünlüğü korunan, Vietnam savaşı döneminde Güneydoğu Asya''nın güven verici ülkesi olan Endonezya, son yıllarda uğursuz planların hedefi haline geldi. Suharto''nun devrilmesinden sonra yapılan demokratik seçim sonrası bir ulusal uzlaşmayla Devlet Başkanlığı''na getirilen Abdurrahman Vahid, Endonezya için en kolay suçlama yolu olan yolsuzluk ithamlarıyla parlamento ile karşı karşıya getirildi. Hedef Vahid değil, onu iktidara getiren ulusal uzlaşma ruhunun parçalanması. Zira, Vahid''i iktidara getiren Endonezya''nın ''Halk Partisi'' konumundaki Golkar ve liderliğini eski diktatör Sukarno''nun kızı Megavati Sukarnoputri''nin yaptığı Demokratik Mücadele Partisi Vahid''e cephe aldı.

Vahid''in bir özelliği de ilk kez Müslüman bir liderin Endonezya gibi bir ülkenin devlet başkanlığına getirilmiş olmasıdır. Yıllarca İslami taleplere göz açtırılmayan ülkede parçalanma korkusu o kadar büyüdü ki, dünyanın en eksi ve en büyük İslami örgütlenmelerinden ikisi olan Muhammediye ve Nahdat-ul Ulema iktidara ortak edildi. Bu, Endonezya için yepyeni bir tecrübeydi ve ülkede dalga dalga yayılan "yeniden bağımsızlık ruhu"nun motor gücünü Müslümanlar oluşturmaya başladı. Bütün dünyada İslami hareketlerin, siyasal İslami yapıların güç kaybettiği bir dönemde Endonezya toplumumun İslami hareketlerin peşine takılmaları bazı güçleri korkutacak nitelikte oldu.

Dolayısıyla çok geçmeden ulusal uzlaşma ruhu üzerinde kara bulutlar dolaşmaya başladı. Doğu Timor sarsıntısıyla kendine gelmeye başlayan Endonezya, yeni şok dalgasını da atlatabilecek mi?

Zengin kaynaklar iştah kabartıyor

210 milyon nüfusuyla, zengin kaynaklarıyla, güçlü ordusuyla, jeopolitik konumuyla ve teknolojik üstünlüğü ile bu güçlü ülkenin, yeni yüzyıla en ağır bedeli ödeyecek ülkelerden biri girmesi sadece iç sorunlarıyla açıklanamaz.

Doğu Timor''da yaşananlar bu ülkenin Pasifik''teki Batı çıkarları için tehlikeli görüldüğünün bir işareti.

Hristiyanlar''ın yoğunlukta olduğu Doğu Timor Endonezya''dan alınıp Avustralya''nın denetimine verildi ve Avustralya bölgesel bir güç olarak Endonezya''nın yerini almaya başladı. Suharto''nun uzun yıllar süren dikta yönetiminin bitmesinden hemen sonra yaşanan bu olay, Endonezya''nın diğer sorunlu bölgelerini de hareketlendirdi.

Etnik ve dini çatışmaların özellikle zengin kaynakların bulunduğu bölgelerde yaşanması da bir raslantı değil. Doğu Timor gibi, Batı Timor, Doğu-Batı ve Güney Kalimantan, Orta ve Güney Sulevasi, Güney ve Kuzey Sumatra, Doğu Cava, İriyan Jaya (Papua) ve Baharat Adaları hem zengin kaynakları hem de stratejik önemleri bakımından çok önemli bölgeler. Bazıları zengin petrol yataklarına sahip, bazıları dünyanın en önemli kauçuk merkezi, bazıları yağmur ormanlarıyla kaplı, bazıları ise Pasifik''le Hint Okyanusunu birbirine bağlayan su yollarını kontrol ediyor. Bu bölgelerin hemen hepsinde etnik ve dini çatışmalar yaşanıyor ve bunlar doğrudan dışarıdan yönlendiriliyor.

Ders alınacak süreç

Endonezya''da başlayan "yeniden İslamlaşma ruhu", Açe''de bağımsızlık özleminin İslamla yoğrulması, Malezya''da İslam Partisi''nin son seçimlerde gücünü ciddi oranda artırması ve Mindanao''da yeniden şiddetlenen bağımsızlık savaşının İslami karakterli olması bölgesel hatta, uluslararası bir sorun olarak algılanıyor. Endonezya''daki etnik ve dini çatışmaların başta Malezya olmak üzere bütün güneydoğu Asya''yı sarsmasından endişe ediliyor.

Endonezya tecrübesi gerek bu ülkenin İslam dünyasındaki özel konumu, gerek bölgesel ve uluslararası etkileri, gerek dünyanın geri kalan bölgelerinde İslami hareketlerin güç kaybettiği bir dönemde yepyeni bir İslami dalga yakalaması açısından yakından izlememiz gereken bir süreç.

.Amerika Bağdat"ı neden bombaladı?
00:0019/02/2001, Pazartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ve İngiltere''nin Irak''a karşı kapsamlı saldırıya girişmelerinin Bağdat yönetiminin eylemlerinden kaynaklanan hiç bir inandırıcı gerekçesi yok. Hukuki ve insani gerekçesi de yok. İki ülke saldırıyı en yakın müttefiklerine bilgi verme ihtiyacı bile hissetmeden gerçekleştirdi.

Saldırının inandırıcı gerekçesi olmayınca da dünya doğal olarak değişik ihtimalleri tartışmaya başladı. Ortak kanaat, mesajın sadece Saddam''a değil, son zamanlarda AB''yi ABD karşıtı bir çizgiye çekmeye çalışan, Irak ambargosunun delinmesine öncülük eden, ambargoyu fiilen işlevsiz hale getiren Fransa''ya ve Paris''le birlikte Kafkaslar''da yeni bir güç dengesi oluşturmaya çalışan Rusya''ya olduğu şeklinde. Saldırının bu iki ülkeden, AB''den hatta Türkiye''den gizlenmiş olması da bu ihtimali güçlendiriyor. Zira Türkiye de tıpkı Rusya ve AB ülkeleri gibi Bağdat''la ilişkileri yeniden kurmaya çalışıyor.

AB-Rusya''nın etkinlik savaşı

Gerek Fransa gerekse Almanya, Rusya ile hem AB''nin geleceği konusunda hem de Kafkaslar, Orta Asya ve Ortadoğu''da ekonomik ve siyasi anlamda çok derin ve uzun vadeli projeler üzerinde çalışıyorlar. Bu ülkeler ayrıca İran, Irak ve Suriye gibi ülkelerle de hızla yakınlaşıyorlar. İran, Rusya ve Suriye''nin gerek Körfez ülkeleri ve gerekse diğer Ortadoğu ülkeleri ile dikkat çekici yakınlaşmalarını da göz önüne alırsak, yeni oluşumun Avrupa''dan Rusya''ya, Orta Asya''ya ve oradan da Ortadoğu''ya kadar ciddi bir etkinlik alanı oluşturmaya çalıştığını görürüz.

Avrupa ve Orta Asya''da oluşturulmaya çalışılan bu yapılanmaya karşı ilk tepkisini en güçlü olduğu Ortadoğu''dan veren ABD''nin, önümüzdeki dönemde, Avrupa Gücü konusunda tavrını serleştireceğini, NATO''nun genişlemesi projesini tekrar canlandıracağını, Hazar enerji kaynakları, Kafkaslar ve Orta Asya''da gerileyen ABD varlığını yeniden tesis etmeye çalışacağını, bütün bunları yaparken de daha çatışmacı bir çizgi takip edeceğini söyleyebiliriz.

H3>''Enerji merkezi Hazar değil, Ortadoğu''<

Saldırının başka bir mesajı daha var: Hazar enerji kaynakları dünya pazarlarına açıldıktan sonra Ortadoğu üzerindeki yoğunluk biraz Kafkaslar ve Orta Asya''ya yöneldi. Yeni yönetim ilgiyi tekrar Ortadoğu üzerinde toplamaya çalışıyor.

Carnegie Endowmen, CATO Institute veya Stratejik ve Uluslararası İlişkiler Merkezi gibi bir çok düşünce kuruluşunun son günlerde yayınladığı raporlar özellikle dikkat çekici. Genelde Bakü-Ceyhan''a alternatifler göstermesi nedeniyle Türkiye''de iyi karşılanmayan bu raporlarda bir konunun altı ısrarla çiziliyor. Bu da şu: Hazar enerji kaynakları her ne kadar paylaşılamayacak kadar değerli olsa da, tahmin edildiği gibi, hiç bir zaman Ortadoğu petrollerinin yerini alamayacak. Ortadoğu 2040 yılına kadar dünya enerji ihtiyacının karşılamaya devam edecek. Dolayısıyla bu bölge üzerindeki kontrol kesinlikle gevşetilmemeli. Bağdat''a yönelik saldırı Ortadoğu''nun merkezi önemine tekrar vurgu yaptı ve yeni ABD yönetiminin enerji savaşına Ortadoğu merkezli baktığını da ortaya koydu.

Sırada neler var?

George Bush liderliğindeki yeni ABD yönetiminin hem Ortadoğu''da hem de Kafkaslar''da Clinton döneminde uygulanan politikalarda ciddi değişikliklere gitmesi zaten bekleniyordu. Bush''un, en yakın yardımcılarını seçerken Ortadoğu, Rusya ve enerji konularında tecrübe sahibi kişileri tercih etmesi, bu bölgelerde hareketli gelişmelerin olacağı yönünde genel bir beklenti oluşturdu.

Yeni ekibin dış politika konusundaki bütün açıklamaları Irak, Ortadoğu petrolleri, Hazar enerji kaynakları, Rusya''nın geleceği, Orta Asya ve Kafkaslar''daki otorite boşluğu ve nükleer füze kalkanı gibi konular etrafından odaklandı.

Dış politika çevreleri daha göreve gelmeden Bush ve ekibinin dış politika önceliklerini şöyle sıralamışlardı:

1- İsrail-Filistin barış sürecinde ABD doğrudan anlaşma dayatmayacak.

2- Irak''ta yarım bırakılan şey bitirilecek. Yani Irak''a yönelik baskılar artacak, Kuzey Irak daha da hareketlenecek.

3- Rusya''ya yönelik politika gözden geçirilecek. Clinton''un Rusya politikası tam anlamıyla iflas etmiş durumda. Bu ülkenin geleceğini kurtarma kaygısı ve kayıtsız şartsız mali destek rafa kaldırılacak.

4- Hazar enerji kaynakları üzerindeki yarış sertleşecek.

5- İran''a uygulanan ambargo kaldırılacak, Orta Asya ve Kafkaslar''da İran ile işbirliği imkanları aranacak.

6- Bu da Hazar petrollerinde İran alternatifinin şansını artıracak. Yani Bakü-Ceyhan ve Türkiye''nin bölgesel politikaları darbe alabilecek.

7- İnsan hakları öncelikle konu olmayacak. Askeri operasyonlar için insan hakları gerekçesi aranmayacak.

ABD Irak''a saldırarak bir taşla çok sayıda kuş avladı. Bundan sonra Irak merkezli kriz daha da tırmandırılacak. Devlerin küresel hegemonya ve kaynak savaşlarında Saddam günah keçisi olarak daha çok kullanılacak. Sadece Saddam mı? Yakında yeni günah keçileri çıkarılacak ortaya. Enerji savaşından denklem yeniden belirlenecek. Bu yapılırken ABD ile Fransa ve Almanya gibi AB ülkeleri, Rusya ve Çin arasında sert rüzgarlar esecek. Türkiye ve İran''ın bölgesel rolü bile yeniden tanımlanabilir..

.Buda heykelleri ve Taliban"ın hesabı
00:0011/03/2001, Pazar
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Taliban''ın Afganistan''daki antik Buda heykellerini yıkacağını açıklaması hem uluslararası kamuoyunda hem de İslam dünyasında "şok" etkisi yaptı.

Başta BM olmak üzere, bütün uluslararası kurumlar Taliban''ı bu fikrinden vazgeçirmek için seferber oldu. Batılı ülkelerin yanı sıra, Mısır gibi, Müslüman ülkeler de Taliban''ı ikna edebilmek amacıyla Kabil''e temsilciler gönderiyor. Taliban ise, "hiç bir gücün kendisini bu kararından geri çeviremeyeceğini" belirterek, heykellerin yıkılmaya başladığını hatta yok edildiğini açıkladı.

Kimse, bazıları bin beş yüz yıllık olan, antik eserlerin gerçekten yok edilip edilmediğini bilmiyor. Zira, Taliban''ın Buda heykellerini tahrip ettiğine dair hiç bir görüntü yayınlanmadı. Dün Hürriyet gazetesinde yayınlanan "kafası parçalanmış Buda heykeli resmi" yeni değil. Eski bir resim ve heykelin üzerindeki tahribat, Rusya ile savaş sırasında meydana gelmiş...

Ancak uluslararası "meşruiyet krizinde" olan Taliban, bu çıkışıyla kendini uluslararası gündemin en üst sırasına yerleştirdi. Şimdilik ortaya çıkan en net sonuç bu...

Mantık ve zamanlama

Bu eylemin "mantığı" ve "zamanlaması", "İslam''ın heykellere ilişkin yaklaşımı" İslam dünyasında yeni bir tartışma başlattı. Müslüman alimler, dünyanın ortak kültürel mirası olan heykellerin yıkılmaması için Taliban''ı kararından vazgeçmeye çağırdı. Yusuf el Kardavi, "Taliban fakirlikle, hastalıklarla, işsizlikle, iç savaşı sona erdirmekle savaşsın, heykellerle değil" derken, Batı''yı, "dünyanın diğer bölgelerinde ağır zulümler altında inleyen topluluklara heykeller kadar değer vermemekle" suçladı.

Başta el Ezher uleması olmak üzere, Mısır''lı alimlerin herkesten daha fazla öfkeli olmalarının sebebi, bu mantığın Mısır piramitleri açısından bir tehdit içermesi olabilir mi, bilmiyoruz. Taliban "putların" yıkılması için Müslümanlar''dan destek isterken, İslam dünyası, bütün kurumlarıyla, bu hareketi kınadı. Olayın tarihi ve İslami boyutu veya Taliban''ın İslam anlayışı daha çok tartışılacak.

Dini değil, siyasi amaçlı

Ben bu çıkışın arkasında, dini değil, siyasi gerekçelerin olduğuna inananlardanım.

Ciddi bir "meşruiyet" krizi yaşayan Taliban, bulduğu her fırsatı kendini kabul ettirmek için kullanıyor. Uluslararası sistemin "yok edilmesi gerekenler" listesinin en üst sırasında yer alan Taliban''ın, Hindistan''dan Çin''e ve Orta Asya''ya kadar bütün bölgeyi tehdit ettiğine inanılıyor. Tacikistan, Kırgızistan ve Özbekistan''da yaşananlardan sonra silahlı İslami hareketler her geçen gün bölge ülkeleri için daha büyük bir tehdit olmaya başladı.

Orta Asya''ya ilişkin hiç bir politika Taliban''ı hesaba katmadan uygulanamaz oldu. Bundan hareketle, ABD, Avrupa, Rusya, Çin ve Hindistan Taliban''ın devirmek için ortak hareket etmeye başladılar. Ancak tehdidi en yakından hisseden Rusya, Çin ve Hindistan Afganistan''a yönelik "yıkıcı" çalışmalarını açık açık yürütmeye başladılar. Rusya''nın Orta Asya, Çin''in Doğu Türkistan, Hindistan''ın Keşmir ve Müslüman nüfusu Taliban''ın elindeki en ciddi kozları oluşturuyor. Rusya ve Hindistan temsilcileri Yeni Delhi''de "Taliban''ı nasıl devireceklerini" dünyanın gözü önünde tartıştılar. Büyük güçlerle çevrili Afganistan ise bu politikalara silahla değil, Buda heykellerinin yıkılması gibi, "hassas yöntemlerle" cevap veriyor.

"Mekke ve Medine''yi yakarız"

Karara karşı Hindular, Yeni Delhi sokaklarında Kur''an-ı Kerim nüshalarını yaktılar. "Mekke ve Medine''yi yıkacağız" sloganları attılar ve Babür Mescidi''ni yıktıkları gibi, Hindistan''daki bazı camileri yıkacaklarını açıkladılar. Bu gelişme, yeni Bir "Hindu-Müslüman çatışması"nın habercisi. Daha önce binlerce Müslüman''ın hayatını kaybettiği bu iç çatışmalar Hindistan''ı kalbinden vuruyor. İşte "Taliban misillemesi..." Her ne kadar etkili olsa da oldukça tehlikeli sonuçlar verecek bir plan...

Ambargonun kaldırılmasını ve uluslararası tanınmayı isteyen Taliban, heykel krizi ile bir taraftan şiddetli öfkeye maruz kalırken diğer taraftan tanınmak için uluslararası sistemi zorluyor, adeta "şok dalgası" uyguluyor. Bu politika şimdiye kadar resmiyette olumsuz sonuçlar verdi. Ancak fili durumda Taliban''ın kazançlı çıktığını söyleyebiliriz. Zira her geçen gün gücünü daha da artırdı, Afganistan''ta "alternatifsiz" hale geldi, bölgesel konularda "kilit rol" oynamaya başladı. Son krizin sonuçları henüz ortaya çıkmadı ancak Hindistan''daki iç çatışma riski Taliban''a sert tepki gösterilmesine engel olabilir. Zaten ambargo altındaki bir yönetimin kaybedeceği fazla bir şey de yok.

Taliban Dışişleri Bakanı Vekil Ahmed Mütevekkil, BM Genel Sekreteri Kofi Annan ile Pakistan''da bir araya gelerek, Buda heykelleri dahil, Afganistan''la ilgili bir çok konuyu görüşme fırsatı yakalayacak. Bu, Taliban için ciddi bir kazanım...

Mütevekkil, "BM haksızlığını, yaptırımları ve Afgan halkının kötü durumunu Annan ile görüşeceğim. Heykeller de gündeme gelecek ve dünya ile karşı karşıya gelmenin amaçlanmadığını ileteceğim" dedi.

.Çeçenler neyi hatırlattı?
00:0017/03/2001, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İstanbul-Medine hattındaki uçak kaçırma olayı maalesef kanlı bitti. Kan dökülmeden de sona erdirilebilirdi. Sonuç çok kötü olsa da, İstanbul-Moskova seferini yapan Rus uçağını kaçıran Çeçenler''in öne sürdüğü üç istek dikkatleri yeniden Çeçenistan''a çekmeye yetti: Çeçenistan''daki sivil katliamların, insani trajedinin ve Rus vahşetinin görüntülerini içeren bir video kaseti dünyaya göstermek, savaşı sona erdirecek müzakerelerin başlatılması ve Ruslar''ın Çeçenistan''dan çekilmesi...

Çeçenistan''da insani değerleri yerle bir eden savaş uzunca bir süredir dünya kamuoyunun dikkatlerinden uzaklaştı/rıldı. Son günlerde ortaya çıkarılan ve içinde yüzlerce ceset bulunan toplu mezarlar bile dikkatleri bölgeye toplayamadı.

Mezarlardan çıkarılan kadınlar, çocuklar, gençler... Elleri bağlanarak kurşuna dizilen masum insanlar, yaşlılar, gençler, kadınlar...

Hatta bir yaşındaki bebekler...

Kaçırılarak ailelerinden fidye istenen, verilemeyince de öldürülen çocuklar... Yerle bir edilen Çeçen köy, kasaba ve kentleri...Mülteci kamplarında açlık ve sefaletle iç içe yaşayan yüz binlerce kişi... Ölüm çukurlarındaki Çeçen çocuklar... Kaybolan veya cesetleri bulunan insanlar... En yalın insani değerlere bile itibar etmeyen Rus ordusu... Ve direnen insanların dünyası...Bütün bunlar dünyanın dikkatinden uzaklaştırıldı. Kimler uzaklaştırdı? Rusya, İran ve Türkiye...

Rus-İran kuşatması

Rusya ve İran tarihi müttefik. Hem Ermenistan konusunda, hem Çeçenistan konusunda, hem Hazar''ın statüsü konusunda, hem enerji kaynakları ve boru hatları konusunda tam anlamıyla "müttefik". İran''ın savunmasının, askeri teknolojisinin, hatta nükleer teknolojisinin, dolayısıyla hem siyasi hem de askeri anlamda bölgede hızla yükselmesinin arkasındaki güçlerden biri Rusya. İran Cumhurbaşkanı Muhammed Hatemi''nin Moskova ziyareti bölgedeki İran-Rusya dayanışmasının hangi boyutlara ulaştığını gözler önüne serdi. İki ülke arasındaki askeri, siyasi ve ekonomik dayanışma Türkmenistan''ı ve Azerbaycan''ı hem ekonomik hem de siyasi anlamda boğmaya doğru gidiyor. Azerbaycan ve Türkmenistan''ın enerji kaynakları ve bunları dünyaya ulaştıracak boru hatları İran ve Rusya tarafından kuşatılmış durumda. Hatta Kazakistan bile, Çin''e yönelik açılımının dışında Rusya ve İran''ın kuşatması altında.

"Hazar''dan geçemezsiniz"

Hatemi''nin ziyareti sırasında Moskova''dan gelen "Hazar''ın altından boru hatlarının geçirilmesine izin vermeyiz" açıklaması ne anlama geliyor? Kazak petrolünün ve Türkmen gazının Türkiye''ye ulaşmayacağı anlamına... Ne olacağı belli olmayan Bakü-Ceyhan''ın dışında Hazar enerji hatlarının Türkiye ve Batı''ya ulaştırılmasında İran ve Rusya''nın dışında hiç bir alternatif güzergah var mı? Yok... Türkiye ise, bırakın bu iki güce karşı rekabet etmeyi, Mavi Akım ve Türk-İran doğal gaz hattı gibi, stratejik enerji geleceğini tamamen bu iki ülkeye bağlamış durumda. Moskova ve Tahran, enerji savaşının dışında Kafkaslar''da kendilerine yönelecek bütün tehditlere de birlikte karşı koyuyorlar. Ermenistan''a büyük destek verirken Çeçen direnişinin kırılmasında da işbirliği yapıyorlar.

Azerbaycan Devlet Başkanı Haydar Aliyev''in Ankara ziyaretinin panikten başka gerekçesi yok. Fransa ve Rusya tarafından Karadağ konusunda köşeye sıkıştırılan Bakü, İran-Rusya stratejik dayanışmasının sonuçları itibari ile geleceğe ilişkin ciddi güvenlik kaygıları duyuyor.

Ankara''nın "satışı"

Çeçenistan''ı susturan üçüncü ülke Türkiye''dir. Mavi Akım''la enerji alanında Rusya''nın denetimine giren Türkiye, bölgeye yönelik bütün planlarını rafa kaldırarak Moskova''nın önünü açtı. Ancak anlaşmalar zinciri ekonomik alanla sınırlı kalmadı. Ankara, Moskova ile güvenlik alanında yaptığı anlaşmalarla da, başta Çeçenistan, Kafkaslar''daki bütün inisiyatifi Moskova''ya terketti. Yani Kuzey Kafkasya Ankara''nın ilgi alanında çıkarıldı. Rusya''nın isteğiyle Çeçenler resmen "terörist" ilan edildi. Türkiye''den giden yardımlar engellendi, "Çeçenistan''la dayanışma" Anadolu insanının gündeminden çıkarıldı. Açlık ve sefalet içinde sınırlarımıza dayanan Çeçen kadın ve çocuklar içeri alınmadı. Çeçenler sınır dışı edildi. Moskova ne isterse Türkiye onu yaptı. Rusya ile yapılan anlaşmaların sonuçları, Çeçenistan''ın gözden çıkarılması ile kalmadı. Bugün Azerbaycan''ın içine düştüğü sıkıntılı durumun arka planında Ankara''nın Moskova''ya verdiği tavizler vardır. Önümüzdeki dönemde daha vahim sonuçlarla karşılaşacağız.

Türkiye''nin geleceğine ipotek koyan iki konu var. Türk-İsrail ekseni ve Ankara-Moskova arasında yapılan anlaşmalar. Bu iki gelişme Türkiye''nin bölgesel ve uluslararası çıkarlarına, etkinlik alanlarına, stratejik geleceğine çok büyük darbe vurdu. Yakın dönemde Türkiye''ni başını ağrıtacak bütün gelişmelerin temelinde bu iki yakınlaşmayı göreceğiz. Ama bunlar Ankara için önemli değil. Onların Türkiye''yi bölgesel hatta uluslararası bir güce dönüştürme gibi bir tercihleri söz konusu değil. Onlar Türkiye''nin Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi bir cephe ülkesi konumuna indirgenmesini istiyorlar. Türkiye hızla bu yöne doğru ilerliyor.

Yeni gerilim hattı...
00:0024/03/2001, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

George Bush yönetiminin iktidara gelmesinden sonra Ortadoğu''da yeniden tırmanan gerilim Balkanlar''dan Orta Asya''ya kadar uzanma evresine girdi. Bağdat saldırısı ve Körfez Koalisyonu''nu tekrar bir araya getirme çabaları İsrail-Filistin gerilimini bile gölgede bırakan bir hareketliliği Ortadoğu''ya taşırken, Balkanlar''da Sırplar''ın hakim rolünü üslenmeye aday olan Arnavutlar''ın Makedonya''yı bölünmeye doğru sürükleyen çıkışları ve bütün Arnavutlar''ı birleştirme hedefleri bölgede uzun sürecek çatışmaların kapısını açtı.

Son olarak ABD''nin 50 Rus diplomatı sınır dışı etme kararı ve bunlardan dördünün derhal ABD''yi terk etmesini istemesi, Rusya''nın da misilleme hazırlığına girişmesi ve aynı şekilde 4 ABD''li diplomatı sınır dışı etmesi, bununla da kalmayıp, ABD yönetiminin Çeçenistan Dışişleri Bakanı İlyas Ahmadov''un Washington''a geleceğini ve kendisiyle resmen temas kurulacağını açıklaması Moskova''yı telaşlandırdı.

Bütün bu gelişmeler, yeni ABD yönetiminin sadece Ortadoğu''da değil, Orta Asya ve Balkanlar''da da daha "radikal çıkışlar" yapabileceğinin sinyallerini verdi. İlginç bir şekilde, "Avrupa Birliği, Rusya ve İran hattı"ndaki stratejik yakınlaşma ve bunun sonucunda Avrupa''dan Rusya''ya, oradan da İran ve Ortadoğu''ya kadar uzanan yeni dayanışma hattında ciddi hareketlilikler oluşmaya, Balkanlar''dan Orta Asya/Hazar bölgesine oradan da Ortadoğu''ya uzanan bir gerilim hattı ortaya çıkmaya başladı.

AB-Rusya dayanışması ve ABD''nin misillemesi

ABD''nin yeni Ortadoğu politikası netleşirken Orta Asya''daki "hezimet"i nasıl telafi edeceği hala tam anlamıyla belirginlik kazanmadı. Aynı şekilde Hazar enerji kaynakları ve ulaşım koridorlarını denetim altına alan AB-Rusya-İran dayanışmasına, Balkanlar''daki ABD varlığının geleceğine, Avrupa''nın Sırplar''la yeniden barışıp Arnavutlar''ı dışlamasına karşı nasıl tavır alacağı merakla bekleniyor.

Ancak sinyaller, ABD''nin Ortadoğu''da yaptığı gibi bu bölgelerde de ilişkileri sertleştireceği izlenimini veriyor. Kafkaslar ve Hazar bölgesine ilişkin gelişmelere karşı sessizliğini koruyan ABD''nin son "casus krizi" ve Çeçenistan''la temas kurma girişimi Rusya ile ilişkileri gerdi.

Rusya''nın ABD karşısında ne Ortadoğu''da, ne Balkanlar''da ne de Orta Asya/Hazar bölgesinde tam anlamıyla direnç göstermesi mümkün değil. Casus krizi ve Çeçen meselesi üzerine Moskova''dan yapılan "Soğuk Savaş yeniden başlar" tehditlerinin de ciddiye alınacak bir tarafı yok. Mesela, Fransa ile birlikte Rusya Irak ambargosunun fiilen devre dışı bırakan iki ülkeydi. Buna rağmen ABD''nin sert yöntemlerle Irak meselesini yeniden gündeme getirmesine karşı Moskova hiç bir şey yapamadı.

Her ne kadar gerilim ABD ile Rusya arasında görünüyorsa da, son zamanlarda Rusya''nın derin ilişkilere girdiği adreslere bakılınca yeni boyutlarının nelere uzandığı ortaya çıkıyor. Rusya hem Balkanlar''da, hem Orta Asya/Hazar bölgesinde hem de Ortadoğu''da AB ile birlikte hareket ediyor. AB Rusya ve Rusya-İran arasındaki stratejik derinlikli işbirliği, Avrupa''dan Rusya''ya, Orta Asya''dan Ortadoğu''ya uzanan bir dayanışma hattına dönüştü. ABD Dışişleri Bakanı Colin Powell Ortadoğu''ya yönelik destek turundan şimdilik boş döndü. Yine Washington, Clinton yönetiminin iflas eden Orta Asya politikasından sonra bölgeden sanki silindi. ABD ve Türkiye''nin bıraktığı boşluk Rusya, AB ve İran tarafından dolduruldu. Şimdi ABD bütün bu bölgelerde her şeyi yeniden başlatıyor. Bush yönetiminin, Almanya-Fransa güdümündeki AB''ye ve Rusya''ya karşı Clinton yönetimi kadar "sabır" göstermesi beklenmiyor.

Türkiye yeni tercihlere zorlanacak

Yeni gerilim hattı en fazla Türkiye''yi bir "tercih yapmak"la karşı karşıya bırakacak. Gerek AB''ye üyelik süreci gerekse Mavi Akım gibi enerji projeleri ve güvenlik anlaşmalarıyla AB ve Rusya ile geri dönülmez ilişkilere giren Türkiye, son krizden sonra ekonomik yönetimini tamamen ABD inisiyatifine terk etti. Bunun gerek iç siyaset üzerinde gerekse dış politika ve Türkiye''nin bölgesel konumu üzerinde ciddi etkileri olacak. ABD''nin tayin ettiği bölgesel rolü oynamaktan başka seçeneği kalmayan Türkiye, geçmişe yönelik alternatif açılımlarını da sorgulama dönemine girecek. Mesela, Rusya ve Çin ile girdiği ekonomik ve güvenlik eksenli ilişkiler yeniden gözden geçirilebilir. ABD dış politikasının önceliklerine göre Ortadoğu''ya karşı konumlandırılmaya çalışılan Türkiye, yine ABD''nin tercihlerine göre Orta Asya/Hazar bölgesinde yeni roller üslenmeye başlayacak.

Rusya ile ABD arasındaki belirginleşmeye başlayan gerilim, aynı zamanda Atlantik İttifakı''ndaki çatlamanın da göstergesi. Yani, Avrupa''dan Rusya''ya, oradan İran ve Ortadoğu''ya uzanan dayanışma hattı ABD''nin son çıkışlarıyla bir gerilim hattına dönüşüyor. Bu hat üzerinde en zor sınavı verecek ülke de Türkiye''dir.

."Stratejik ortak" vefasızlık mı yaptı?
00:0031/03/2001, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

On yıl önce, "Adriyatik''ten Çin Seddi"ne uzanan bölgede varolmak isteyen her ülkenin kapısını aşındırdığı, dünya enerji merkezleri olan Körfez ve Hazar bölgeleri etrafındaki 16 ülke arasında yıldızı en hızlı parlayan, "Avrasya''ya yönelik küresel projelerin "kilit ülke"si olan, Almanya, Japonya, Rusya, Fransa ve Hindistan ile birlikte bölgesel güçler arasında yer verilen Türkiye, "geleneksel iktidar odaklarının direnç noktası"nı kıramadı ve kendini hızla eski konumuna; siyasi ve ekonomik krizleriyle boğuşan sıradan bir bölge ülkesine indirgedi.

Türkiye''nin iki geleneksel rakibi Rusya ve İran ise, hem Ortadoğu''da, hem Orta Asya''da, hem Hazar enerji kaynakları üzerinde hem de petrol ve doğal gaz boru hatları üzerinde tam anlamıyla denetim sağlarken, Rusya Orta Asya ve Kafkaslar''a geri dönerken, İran, bırakın Hazar petrollerini, Ortadoğu''da düşmanca ilişkiler içinde olduğu ülkelerle bile ekonomik ve güvenlik eksenli anlaşmalar imzalarken Ankara, yıllardır bu bölgelerde "sırtında taşıdığı" Batı''nın "vefasızlığı" ile dövünüyor bu günlerde.

Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi, bugün de "jeopolitik konum" satmaktan başka hiç bir çözüm projesi olmayan Türkiye, "büyük devlet" veya "bölgesel güç" olmanın "ekonomik, siyasi ve diplomatik esnekliğini" gösteremeyince bütün dünyada ikna gücünü kaybetti.

Rus oligarşisi ve Türkiye

Devlet Bakanı Kemal Derviş, ekonomik kriz içinde kıvranan Türkiye''nin son umudu olarak gittiği ABD ve Avrupa''dan neden eli boş döndü?

Çünkü Avrupa da ABD de Türkiye''nin içinde bulunduğu ekonomik bunalımı "eknomik sorun" olarak görmüyor. Daha krizin ilk günlerinde "siyasi kriz" teşhisi koyan iki merkez de Ankara''ya verilen kredilerin, tıpkı Rusya''da olduğu gibi, "doğru adres"lere ulaşacağına inanmıyor? Türkiye''de siyasi ve ekonomik anlamda yapısal değişimler gerçekleşmediği sürece de bu kanaatleri değişmeyecek.

ABD ve Avrupa''nın Moskova''ya verdiği milyarlarca dolarlık krediler, Yeltsin döneminde oluşan, ahtapot gibi Rusya''yı kuşatan mafya ve medya baronlarından oluşan oligarşik yapı arasında kaybolup gitti. Rusya''ya kredi muslukları kapatıldı. Ancak Putin''le yeni bir dalga yakalayan Rusya, kısa sürede kendini toparladı. Önce oligarşik yapı dağıtıldı veya zayıflatıldı. Bugün IMF''nin kredilerini bile reddedebilen Moskova, çıkışını diplomatik alanda da ciddi kazanımlara tahvil etti.

Hazar enerji kaynaklarının kaderini belirleyecek olan Hazar Denizi''nin statüsü konusunda beş kıyıdaş ülke arasındaki sorunlar hızla çözülürken Moskova, en son Tengiz-Novorossisk petrol boru hattına start vererek Türkiye''ye bir gol daha attı. Bu gelişmeyle bir taraftan Boğazlar''a yönelik Türkiye''nin endişesini kimsenin ciddiye bile almadığı ortaya çıkarken, Türkiye''nin enerji savaşının tamamen kaybettiği de tescillenmiş oldu. Dün Moskova''dan gelen "Türkiye''nin Boğazlar''daki trafiği kısıtlama veya engelleme gibi bir hakkı yok" açıklaması gelinen hazin durumu ortaya koyuyor.

ABD desteğinin iki şartı

Orta Asya, Kafkaslar ve enerji kaynakları üzerinde yürütülen küresel savaşta Türkiye''yi Rusya''nın yerine ikame etmeye çalışan ABD, Moskova''nın Avrupa ve İran''la birlikte bölgenin kontrolünü ele geçirmesi karşısında yeniden durum belirlemeye çalışıyor.

Yeni ABD yönetiminin "AB-Rusya-İran dayanışması"na karşı geliştireceği politika Türkiye''nin hem bölgesel konumunu yeniden tanımlayacak hem de iç siyasi yapısında ciddi değişimleri gündeme taşıyacak. Ekonomik, siyasi ve güvenlik heyetlerinin ABD''den aldığı "siyasi reform yapın, krizin sebebi ekonomik değil, siyasi" cevabının anlamı bu.

George Bush yönetiminin Ortadoğu ve Orta Asya''ya yönelik politikaları netleşmeden, ABD ve Avrupa''nın Rusya ve Türkiye konusundaki "tercihleri" netleşmeden Ankara''ya ciddi taahhütte bulunulmayacak. Türkiye''nin kredi taleplerinin ABD''de de Avrupa''da da beklemeye alınmasının ve siyasi reform şartına bağlanmasının sebebi bu.

Kimse Türkiye''nin 2010 yılında bile AB üyesi olmasını beklemesin. Zaten Birlik de Türkiye ile uzun vadeli bir ortaklık statüsünden başka bir birliktelik düşünmüyor. Ankara''nın büyük reform paketi olarak sunduğu Ulusal Program''a AB''nin resmi tepkisinin sert olacağı da bir gerçek. Avrupa için Türkiye değil, Rusya önemli ve AB''nin geleceğine ilişkin büyük hesaplar Rusya üzerine yapılıyor.

Türkiye-ABD stratejik ortaklığı gücünü kaybetmedi. Bush döneminde daha da güçlenmesi bekleniyor. Ancak Washington''ın Türkiye''ye vereceği desteğin iki şartı var: Biri ABD''nin Ortadoğu ve Hazar enerji kaynaklarına yönelik politikasının netleşmesi, diğeri de Türkiye''nin, ekonomik sarsıntının da desteğiyle, radikal bir siyasi dönüşüm gerçekleştirmesi. Böylece, Türkiye''ye yüklenecek misyona yönelik iç drencin kırılması...

.Casus uçak krizinden Ahmed Şah Mesud"a
00:008/04/2001, Pazar
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika ile Çin arasındaki casus uçak krizi Pasifik''te gerilimi bir anda tırmandırırken, aslında dünyanın bazı bölgelerinde aynı türden ve birbiriyle oldukça bağlantılı ciddi ve bir o kadar da tehlikeli "gerilim noktaları" oluşuyor. ABD ile Çin arasında Asya-Pasifik bölgesinde yaşanan hakimiyet savaşı, yine ABD ile Avrupa ve Rusya arasında Kafkaslar''dan Irak''a ve Afganistan''a kadar uzanıyor. AB-Rusya arasındaki dayanışma hattı İran''ı da içine alarak Hazar enerji kaynakları ve boru hatlarını kontrol altına alıp İran ve Irak''la Körfez''e kadar uzandıktan sonra, enerji güzergahları ve Orta Asya''nın geleceği için hayati konuma sahip Afganistan''a yöneldi. Yani ABD''ye karşı oluşan "yeni gerilim hattı"nın kapsama alanı daha da genişledi. Strasbourg''a çağrılan Ahmed Şah Mesud, AB nezdinde en üst düzeyde ağırlandı. Azerbaycan Devlet Başkanı Haydar Aliyev ve Ermenistan Devlet Başkanı Robert Koçaryan''ı ABD''ye davet eden George Bush yönetimi, taraflara Yukarı Karabağ sorununun çözüm için yoğun baskı uyguluyor. AB ülkeleri, Rusya ve Çin, Irak''la ilişkileri yoğunlaştırırken ABD, Irak''a baskıyı daha da artırmak için bölge ülkelerini tekrar biraraya getirme planları yapıyor ve Irak''ın komşularıyla pazarlıkları sürdürüyor.

Ekonomik kriz içinde kıvranan Türkiye''nin kafasını kaldırıp etrafındaki bu hareketli gelişmelere bakacak hali bile yok. Oysa Kafkaslar, Orta Asya, Ortadoğu ve Afganistan, Türkiye''nin hayati çıkar alanları.

Önümüzdeki dönemde AB, Rusya ve İran''ın Avrupa''dan Kafkaslar''a oradan da Basra Körfezi''ne uzanan manevralarıyla yeni ABD yönetiminin Ortadoğu ve Asya''ya yönelik heyecanlı çıkışı arasındaki etkinlik mücadelesini izleyeceğiz. Özellikle Azeri-Ermeni sorunu ve Kafkaslar, Irak ve Körfez, Afganistan bir de Kıbrıs sorunu dikkatle takip edilmesi gereken konuları oluşturuyor.

Şah Mesud''un Avrupa çıkarması

ABD''nin Pakistan''la birlikte önce destekleyip Afganistan''da hakim kıldığı, Afganistan üzerinden Hint Okyanusu''na indirilmesi planlanan boru hatları projesinin iptal edilmesinden sonra tecrid edip düşman ilan ettiği Taliban''a karşı savaşan Ahmed Şah Mesud, Afganistan Devlet Başkanı Yardımcısı sıfatıyla AB tarafından bu hafta Strasbourg''a davet edildi ve en üst düzeyde ilgi gördü. Başta Fransa Dışişleri Bakanı Hubert Vedrine, Fransa Meclis Başkanı Raymond Forni, Senato Başkanı Christian Poncelet ve Avrupa Parlamentosu Başkanı Nicole Fontaine olmak üzere, hem Fransız yönetimi hem de AB''nin üst düzey yöneticileriyle biraraya gelen Mesud, Taliban''ın devrilmesi için Avrupa''dan destek istedi. AB ise Pakistan''a çağrıda bulunarak, Taliban''ı desteklememesini istedi ve bu desteğin bütün bölge için bir tehdit oluşturduğunu açıkladı. Taliban sonrası kurulacak sistem hakkında AB''yi ikna etmeye çalışan Mesud, "kadın ve erkeklerin özgür seçimlere katılmalarına izin vereceklerini, Taliban''ın aşırılığına karşı modern bir İslami devletten yana olduklarını, komşularıyla ve dünyanın geri kalanıyla karşılıklı saygı içeren ilişkiler kuracaklarını" taahhüt etti ve "Afganistan''ı yeniden fethetmek" için yardım istedi.

Daha önce Aliyev ile Koçaryan''ı iki kez Paris''e getiren ve görüştüren Fransa, dolayısıyla AB, Rusya ile birlikte enerji merkezli ataklarına böylece bir yenisini daha eklemiş oldu. Clinton yönetiminin başarısız politikalarıyla Türkiye ve ABD''nin bölgede etkisini kaybetmesinden doğan boşluğu iyi kullanan AB, Rusya ve İran üzerinden bölgedeki açılımını sürdürüyor. Avrupa''nın Afganistan''a yönelik ilgisi şüphesiz Hazar enerji merkezleriyle birebir bağlantılı. Dolayısıyla Rusya ve İran''la dayanışma içinde sürdürülüyor. En son Tengiz-Novorossisk hattının devreye sokulmasına, Boğazlar''ın ve Türkiye''nin enerji projelerinin tehlikeye atılmasına hiç bir cevap üretemeyen Türkiye''nin Afganistan konusunda da inisiyatif ortaya koyacak bir politikası yok.

Türkiye''nin etkinliği Nahcivan''da bitiyor

Mesud''un ziyareti önümüzdeki dönemde Avrupa-Rusya dayanışmasının Afganistan üzerinde, daha sonra da bütün Orta Asya''da manevralarını artıracağının göstergesi. Öyle görünüyor ki, Türkiye Nahcıvan''dan öteye geçemeyecek artık. Ve bu yeni süreç Azerbaycan''ı da tehdit ediyor. Tıpkı Türkmenistan ve Kazakistan''ı, dolayısıyla bu ülkelere ait enerji kaynaklarını kuşattığı gibi Azerbaycan da, eğer Yukarı Karabağ sorunu çözülemezse, kuşatılma tehdidi altında.

Bugünlerde Çin ile casus krizi yaşayan ABD''nin bu sürece sessiz kalması mümkün değil. Karabağ görüşmelerinde olduğu gibi, Afganistan konusunda da bir çıkış yapması bekleniyor. Fransa''dan hemen sonra ABD de Aliyev ve Koçaryan''ı biraraya getirdi. Florida''daki görüşmelere büyük önem veren ABD, bu yaz Karabağ sorununu çözmeyi planlıyor. Bu çerçevede Azeriler ile Ermeniler arasında toprak değişimini esas alan bir çözüm önerisi üzerinde duruluyor. Bakalım çözümü ABD mi sağlayacak Fransa mı? Aynı şekilde Bush yönetiminin Afganistan konusunda da yeni bir çıkış yapması bekleniyor. Eğer AB ve Rusya''nın bölgedeki ağırlığı daha da artar, bu güçler Taliban''ı devirir veya Mesud''a askeri ve siyasi destek vererek Afganistan''daki iç savaşı yeniden tırmandırırlarsa ABD''nin Taliban''a yönelik tavrı değişebilir. Halen Afganistan''a ambargo uygulayan ve dünyadan tecrid eden ABD, Hazar enerji savaşındaki savaş kızıştığında eski projeleri tekrar hayata geçirebilir ve ilk dönemde olduğu gibi Taliban''a destek verebilir.

.Soros-Mahathir kavgası ve Türkiye
00:0015/04/2001, Pazar
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Devlet Bakanı Kemal Derviş''in dünyaca ünlü Musevi para spekülatörü George Soros''un özel temsilcileri Antnio Richter ve Aryeh Neier ile görüşmesi Güneydoğu Asya''nın derin bir ekonomik krize sürüklendiği dönemde Malezya Başbakanı Mahathir Muhammed ile Soros arasındaki keskin kavgayı hatırlamamıza yol açtı. Kurduğu fonlarla yüzmilyarlarca doları yönlendiren, Balkanlar''ı, Rusya''yı ve Orta Asya ülkelerini siyasi hesaplara göre dizayn edilmiş görünüşte yardım kuruluşlarıyla donatan Soros, 1997 yılında korkunç bir kaosa sürüklenen Güneydoğu Asya''nın kaderini belirleyen kişi olarak biliniyor.

Soros''u, Batı''nın yönlendirmelerine direnip kendi politikalarını uygulayan bölge ülkelerini "çizgiyi aştıkları" için cezalandıran "uluslararası finans kuruluşlarının tetikçisi" olarak niteleyen Mahathir''in öfkesi aslında Soros''tan ziyade uluslararası finans kuruluşlarına yönelik.

Aslında kendisi de küreselleşmeye, kapitalist sisteme, serbest piyasa ekonomisine inanan ve yabancı sermayeye önem veren Mahathir''in uluslararası sermaye kuruluşlarına karşı başlattığı amansız savaşın gerekçeleri ve uluslararası sisteme yönelik itirazları, bugünlerde aynı kaosun içinde bulunan Türkiye açısından da ciddi mesajlar içeriyor.

"Ülkelerimizi yağmalıyorlar"

Mahathir''e göre uluslararası sermaye, Güneydoğu Asya, Latin Amerika, Güney Kore gibi, "refah ülkeleri" ile gelişmekte olan ülkeler arasındaki çizgiyi zorlayan ve uluslararası sermayenin kontrolünden bağımsızlaşma eğilimi gösteren ülkeleri cezalandırıyor.

Krizin sıcak günlerinde Asya''yı Batı''nın "tahrip edici finansal fikirler"ine karşı önlem almaya çağıran Mahathir, bu dev güçlerin para kazanmaktan başka değer yargılarının bulunmadığını belirterek, "Şirketlerin nasıl yutulduğunu görüyorum. Sınırlarımızda yığınak yapıyorlar. Sonra her şeyi ele geçirmek için ülkelerimize girecekler. İnsanlarımız ızdırap çekecek. Kafalarını koparmak istiyorum. Ancak buna gücüm yetmiyor" diye haykırıyor.

Malezya Başbakanı, uluslararası sistemin gelişmekte olan ülkelere yönelik bir sömürü mekanizması kurduğunu, bu ülkelerin ekonomilerini kontrol ettiğini, mekanizmaya karşı çıkan veya mekanizmadan kurtulma eğilimi gösteren ülkelerin ise derin bir krize sürüklendiğine inanıyor.

Mahathir''in uluslararası finansın, dolayısıyla uluslararası sistemin bu ülkelere yönelik "sömürü tuzağı"na karşı geliştirdiği akıl dolu itirazları, küreselleşmenin karşı konulmaz gücü karşısında çaresizlik içinde kaybolup gitti.

"Direnirseniz sizi yok ederiz"

1997''de Hong Kong''da yapılan Dünya Bankası Yıllık Toplantısı''nda gelişmekte olan ülkelere yönelik Haçlı Savaşı''na isyanının ana hatlarını dile getiren Mahathir, sorunu, "Onların yapmayın dediklerini yaptık ve başarılı olduk. Yapmayın dediklerini yaptığımız için de cezalandırılıyoruz" diye özetledi.

"Japonya, Kore ve Meksika gibi ülkeler gelişmiş ülkelerle aralarındaki açığı kapatmak üzereyken uluslararası komplo ile yüz yüze geldiler. Bizden Meksika yolunu izlememiz istendi. Oysa Meksika uluslararası sermayenin manipülasyonu ile büyük darbe yedi ve arkasından 20 milyar dolar borç almaya zorlandı" diyen Mahathir, sermaye ihraç eden ülkelerin refahın başkalarını fakirleştirmekle mümkün olduğuna inandıklarını, zenginliği fakir ülkelere karşı bir silah olarak kullandıklarını söylüyor..

Yabancı sermayeye çok geniş imtiyazlar tanıdıklarını ancak bu firmaların yerel ekonomiyle hiç bir zaman bütünleşmediğini ve yerel katılıma imkan vermediğini dile getiren Malezya Başbakanı, uluslararası sermayenin Güneydoğu Asya''dan gelişmiş ülkeleri yakalama mücadelesini durdurmasını istediğini açıkça dile getiriyor.

"Rant ekonomisi ahlaksızdır"

Bakın Mahathir ne gibi itiraflarda bulunuyor:

"Bize spekülasyona izin vermemiz söylendi. Büyümeyi durdurmamız, mega projelere girmememiz istendi. Büyük ülkeler bizden, fakirleşmeyi kabul etmemizi, uluslararası finansın bunu istediğini, bu güce karşı direnmemiz halinde bizi yok edeceklerini bildirdiler. Yabancı sermayeye geniş imkanlar tanıdık, spekülasyona izin verdik. İstedikleri hisseyi satın alıp istedikleri zaman ülke dışına çıkarmalarına imkan tanıdık. Ancak daha sonra büyük fonlar spekülasyonlara başlayarak devasa miktarda para kazanıp bunları ülke dışına çıkardılar.

Rant ekonomisinin reel ekonomiden yirmi kat daha büyük olduğunu söylediler. Bankalar arasındaki bu ticaret halka hiçbir şey vermedi. Milyarlarca dolar sadece bankalar arasında alınıp satıldı. Reel ekonomiye hiçbir katkısı olmadı. Rant ekonomisi zorunlu değil, üretici değil ve ahlaksızdır. Durdurulmalı ve yasadışı ilen edilmeli. Bizim buna ihtiyacımız yok. Bizim sadece reel ekonomiyi finanse etmek için paraya ihtiyacımız var..."

"Bize ne söyledilerse tersini yaptık" diyen Mahathir, tersini yaptıkları için de başarılı olduklarını, dev yatırımlara giriştiklerini, bu ülkelerle aradaki açığı büyük oranda kapattıklarını, bunun bedeli olarak da dünya sisteminin kendilerinden intikam aldığını dile getiriyor. Malezya, Meksika, Güney Kore, Arjantin ve Türkiye hem ekonomik hem de siyasi olarak belirleyici olabilecek ve refah çizgisini zorlayabilecek ülkeler. Dolayısıyla Güneydoğu Asya''nın başına gelenlerden bizim de alacağımız dersler var...

.Felaket senaryoları, Türkiye ve Endonezya
00:0022/04/2001, Pazar
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ekonomik ve siyasi anlamda çok derin bir krizin içine sürüklenen ve tarihinin en buhranlı, en hazin dönemlerinden birine daha katlanmak zorunda bırakılan Türkiye, bunalımdan kurtulma yollarını ararken, umuyoruz ki, ızdıraplı olsa bile ciddi bir sorgulama dönemine de imzasını atacaktır.

On yıl önce Balkanlar''dan Doğu Türkistan''a, Kafkaslar''dan Kudüs''e kadar etkili olabilecek bölgesel bir güç olarak nitelenen, uluslararası konjonktürün adeta "emperyal" bir vizyonla öne sürdüğü Türkiye''nin bu kadar kısa zaman içinde böylesine daramatik bir sürece girmesinin nedeni ciddi biçimde sorgulanmadan ileriye güvenle bakabilmemiz mümkün değil.

Türkiye''nin siyasi ve ekonomik yapılanması yeniden tanımlanmadan, iktidar mekanizmaları üzerinde yoğunlaşan soru işaretleri giderilmeden, uluslararası sistemin Türkiye''ye biçtiği rol ile Türkiye''nin kendisine biçtiği rol arasında kararlı bir denge kurulmadan, uluslararası finansla ilişkiler spekülasyon ekseninden kurtarılıp adil bir düzleme oturtulmadan, bu çevrelerle Türkiye''nin ilişkilerini belirleyen ve bu ülkeyi ağır biçimde sömüren oligarşik blokun imtiyazları elinden alınmadan geniş çaplı bir ıslahata gitmenin, Türkiye''yi yeniden yapılandırmanın mümkün olmadığını akıl sahibi herkes biliyor.

"Uçurumun kenarındaki ülke"

Türkiye''nin dış kredi bulmak için kapı kapı dolaştığı, içeride umut vaadeden bir havanın oluşturulduğu bu günlerde, uluslararası finans çevreleri ve siyasi merkezler krizin vahim boyutlara ulaşabileceğine dair raporlar yayınlıyor, Türkiye hakkında felaket senaryoları üretiyor. Başta ABD olmak üzere, Türkiye''nin kapısını çaldığı herkes öncelikli olarak ekonomik değil siyasi değişim şartında ısrar ediyor. ABD Ulusal Güvenlik Konseyi belirli aralıklarla toplanıp Türkiye''nin durumunu tartışıyor. Toplantılara Savunma Bakanlığı''ndan istihbarat teşkilatlarına kadar geniş yelpazeden yetkililer katılıyor. Dünya uçurumun hemen kenarındaki bir ülkenin dramatik serüvenini heyecanla izliyor.

Alman Die Welt gazetesi Türkiye''deki kötü yönetimin özelliklerini dört maddede özetledi: Hükümet işlerini gizli yürütmek ve şeffaflıktan kaçmak, mutlak gerekli olan dönüşümleri geciktirmek, idare-i maslahatı bozmaya çalışanları maddi menfaat karşılığı susturmak ve kamu maliyesini yağmalamak... Die Welt, Kemal Derviş''in ülkenin kanını emen spekülasyoncuların üstesinden gelemeyeceğini belirtti ve şu ifadeleri kullandı: "Türkiye''nin kamu borçlarının ödenmesi mümkün değildir. Ne IMF ne Dünya Bankası ne de G-7 ülkeleri Türkiye''ye ödeme yapmayacaktır. Türkiye tamamen kontrolden çıkabileceği bir mali çöküşe doğru ilerlemektedir..."

Neden Endonezya örneği veriliyor?

Die Welt''in bu yorumundaki ifadelerin aynısı veya benzerleri bugünlerde hemen bütün Batı basınında yer almaktadır. Küresel düzeyde sermayeyi yönlendiren kuruluşların korku senaryoları içeren raporlarını da ekleyince, içerideki iyimser havanın dışarıdan hiç de öyle görünmediği ortaya çıkıyor.

Meksika, Brezilya, Güney Afrika ve Endonezya örneklerinden hareket eden bu çevreler Türkiye''yi özellikle Endonezya''ya benzetiyorlar. Burası çok önemli... Çünkü Endonezya ekonomik krizin faturasını toplumsal bölünmeyle ödeyen tek ülke. Latin Amerika ve Güneydoğu Asya krizinden sonra ülke bütünlüğünü kaybeden, parça parça bölünen tek ülke Endonezya oldu. Soğuk Savaş dönemi güç dengeleri açısından Asya-Pasifik bölgesinin en sağlam kalelerinden biri olan ve bunun için sürekli finanse edilen ülke bir anda kaosun içine sürüklendi. Endonezya''nın yerine bölgesel güç olarak Avustralya ikame edildi. Önce Doğu Timor BM, ABD ve diğer uluslararası kurumların işbirliği ile ülkeden koparıldı. Başta İrian Jaya olmak üzere petrol gibi zengin kaynaklara sahip bölgelerde çok ciddi etnik çatışmalar başladı. Endonezya etnik anlamda çok hassas bir ülke. Ancak son çatışmaların ve ülkenin parçalanmaya doğru gidişinin sebebi bu değil. Uluslararası sistem İslam dünyasının en kalabalık ülkesini parça parça yutuyor. Türkiye''nin Endonezya''ya benzetilmesi bu açıdan hiç de iyi çağrışımlar yapmıyor.

Kim suçlu?

Türkiye''nin kendi ulusal duruşunu, iç siyasi yapılanmasını yeniden tanımlamadan, uluslararası sistemle, küresel finansla ilişkilerini yeniden belirlemeden krizden kalıcı olarak kurtulması mümkün değildir. Krizin faturasını sadece içerideki siyasi yapının bozukluğuna bağlamak, buhranın sebebini anlamamızı yardımcı olmayacak ve eksik kalacaktır. Küresel sermayenin gelişmekte olan ülkelerin siyasi yapısını belirleyen en etkili güç olduğu bir gerçektir. Bu ülkelere ekonomik programlar öneren veya ''dayatan'' IMF, Dünya Bankası gibi uluslararası sistemin öncü kuvvetleri hiçbir zaman sözkonusu ülkeleri düzlüğe çıkarmadılar. IMF programlarıyla kalıcı bir refaha ulaşan, bunalımlardan kurtulan hiçbir ülke örnek gösterilebilir mi?

Uluslararası sermayenin Türkiye''ye yönelik ''müdahalesine'' karşı itirazlar geliştirmek, ulusal menfaatleri savunmak, bir ülkenin kaynaklarının sömürülmesine karşı olmak o ülkenin siyasi, ekonomik ve özgürlükler anlamında değişmesine karşı olmakla birebir örtüşen tavırlar değildir. Siyasi, ekonomik ve kültürel reformları savunmanın bedeli de o ülkenin kaynaklarının peşkeş çekilmesi olmamalı. Sorumuluk sadece Türkiye''yi yönetenler veya sadece uluslararası sermaye olarak tanımlanamaz. Sorumlu ikisi de. Zira Türkiye''yi bu hale getirenler hiç bir zaman uluslararası sermayeden bağımsız olmadılar.

"Sınırlarımıza yığınak yapıyorlar. Her şeyimizi yağmalayacaklar. Kafalarını koparmak istiyorum. Ancak buna gücüm yetmiyor" diyen Mahathir, uluslararası sistem tarafından tecrit edilse de, bu feryad, Türkiye için de bir çağrıdır.

.Kim kimi tasfiye ediyor?
00:005/05/2001, Cumartesi
G: 11/09/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Devletin, bankaların, Türkiye''nin siyasi yapısını belirleyen sermaye çevrelerinin içine düştüğü ekonomik krizin ağır faturasını "toplumsal facia"ya dönüştürerek halka ödettirenlerin, Türkiye''yi ABD''nin ekonomik ve siyasi vesayeti altına soktukları bugünlerde, hem ABD cephesinde hem de Avrupa Birliği cephesinde küresel düzeyde belirleyici olacak nitelikte ancak Türkiye''de kimsenin gündemine bile almadığı oldukça radikal gelişmeler yaşanıyor.

ABD Başkan George Bush''un, 1972 Anti Balistik Füze Anlaşması''nın çağdışı kaldığını açıklayarak, beklemede bırakılan "nükleer füze kalkanı" projesini yeniden uygulamaya koyduğu günlerde AB Dönem Başkanı İsveç''in Başbakanı Göran Persson, Avrupa Komisyonu''nun dış ilişkilerden sorumlu üyesi Chris Patten ve AB Ortak Savunma ve Dış Politika Yüksek Temsilcisi Javier Solana''nın da içinde bulunduğu üst düzey Avrupa Birliği heyeti ABD''nin "nükleer füze kalkanı"na gerekçe gösterdiği ülkelerden biri olan Kuzey Kore''deydi.

"Süper Avrupa" ve ABD

Yine ABD Dışişleri Bakanlığı''nın "terörizmi destekleyen ülkeler" listesinde K. Kore ile birlikte yer alan İran, Irak, Suriye gibi ülkelerle AB arasında son zamanlardaki yakın işbirliği dikkat çekici boyutlarda. ABD''nin sorunlu olduğu ülkelere özel bir yakınlık duyan Avrupa, Hazar petrolleri ve Orta Asya için hayati önem taşıyan Azeri-Ermeni sorunu ve Afganistan''la da çok yakından ilgileniyor. ABD''nin İran ve Irak''a uyguladığı ambargo, AB, Rusya ve Çin''in ortak manevralarıyla işlevsiz hale getirildi.

AB''nin motor gücü olan Almanya ve Fransa ile Rusya arasında, Rusya ile de ABD''nin "Asya''daki stratejik rakibimiz" dediği Çin arasında derin stratejik ortaklıklar kuruluyor. Bunun yanı sıra hem AB, hem Rusya, hem de Çin, İran''la oldukça ciddi işbirliği alanları oluşturdular. İşin ilginç yanı, AB, Rusya, Çin ve İran''ın Kafkaslar''da, Orta Asya''da ve Basra Körfezi''ndeki manevraları ABD çıkarlarını tehdit ediyor.

ABD''nin dünyayı Soğuk Savaş günlerine döndürecek "nükleer füze sistemi"ne karşı Rusya ve Çin''den yükselen öfke ile Fransa ve Almanya''nın tepkisi birbiriyle örtüşüyor. Almanya''nın "Süper Avrupa" hedefiyle bir "AB hükümeti" peşine düşmesi, Almanya-Fransa arasındaki ''flört''ün İngiltere ve ABD entrikalarıyla boşa çıkarılmaya çalışılması, ABD''nin küresel hegemonya planının karşı konulmazlığının sorgulanmasına yol açıyor.

AB Türkiye ile değil İran''la iş yapıyor

Bütün bunların Türkiye ile ne ilgisi var? Paris''ten Moskova''ya, Kafkaslar''dan Orta Asya''ya, Afganistan''dan Tahran''a kadar Avrupa''nın yoğunlaşan bir ilgisi söz konusu. Ancak bu yeni oluşumun içinde Türkiye''nin adı geçmiyor. Brüksel''de hiç de iyi karşılanmayan Ulusal Program''la Türkiye-AB ilişkileri sanki donduruldu. AB''nin Rusya ve İran''la geliştirdiği ilişki biçimi, bir aday ülke olan Türkiye''nin bölgesel çıkarlarına ciddi zarar verecek nitelikte. AB-Rusya ilişkileri sadece Doğu Avrupa üzerinde değil, özellikle Kafkaslar ve Orta Asya üzerinde yoğunlaşıyor. İran''la ilişkileri ise Hazar petrollerinden Basra Körfezi''ne kadar yayılıyor. Peki AB neden Türkiye ile değil de Rusya ile veya neden İran''la bu bölgeye yatırım yapıyor? Aday ülke Türkiye mi yoksa İran mı?

ABD''nin stratejik ortağı, AB''nin de aday ülkesi olan Türkiye, bu süreç içinde nerede duruyor? Almanya ve Fransa''nın çıkışı ABD ve Türkiye''nin Kafkaslar ve Orta Asya''da ciddi bir gerileme dönemi yaşadığı günlere tekabül ediyor. Aynı dönemde derin bir ekonomik krizin içine sürüklenen Türkiye''de, ekonomik ve siyasi olarak yeniden yapılanma çalışmaları Ankara''da değil, Washington''da başlatılıyor. Krizin ilk günlerinde ABD finans otoriteleri Türkiye''nin içine düştüğü durumdan açıkça Almanya''yı sorumlu tutmuşlardı. Bugün Almanya, Türkiye''ye verilmesi taahhüt edilen kredi miktarı yüzünden IMF''yi yetkilerini aşmakla suçluyor.

Avrupacı olmak tehlikeli

Kemal Derviş''i Türkiye''ye kendilerinin gönderdiğini Dünya Bankası yetkilileri bizzat dile getirdiler. Derviş''in günlerce süren hazırlık çalışmaları sonrası açıkladığı ekonomik program IMF''nin Endonezya''ya önerdiği programın aynısı. Bankacılık reformu, telekom satışı, Merkez Bankası''nın bağımsız hale getirilmesi vs. Verilecek kredilerin faizi bile aynı. Burada programın Derviş''in eline Washington''da tutuşturulduğu ortaya çıkıyor. Derviş günlerini, yeni bir ekonomik program için değil, eline tutuşturulan programın kabul edilmesi için ikna turlarıyla geçirdi.

Ardından başlayan siyasi yapılanma çalışmaları ve Mavi Akım gibi AB-Rusya patentli projelerin üzerine gidilmesi üzerinde dikkatlice düşünülmesi gereken konular. Türkiye''de gerçekten yolsuzlukların üzerine mi gidiliyor yoksa AB-Rusya-İran hattına karşı ilk çıkış Türkiye''den mi yapılıyor. Olup bitenlere biraz da Avrupa, Amerika cephesinden bakmak gerekmez mi?

Türkiye bir tasfiye sürecine girdi. Keşke bu süreç, gerçekten yolsuzlukların üzerine gidilmesi, Türkiye''yi bu bunalımın içine sokanlardan hesap sorulması, ülkeyi uzun vadede büyük zararlara sokacak uluslararası taahhütlerde bulunanların cezalandırılması amacıyla yapılıyor olsa... Türkiye''de Avrupa referansıyla iş yapanlar için zor bir dönem başlayor. AB''ye giden yol Derviş''ten sonra çok daha sıkıntılı olacak...

.Mavi Akım"dan Doğu Türkistan"a
00:0019/05/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Son üç hafta içinde Çin''de beş yüze yakın kişi idam edildi. Yolsuzluklara ve "ayrılıkçı hareketler"e savaş açan Pekin yönetiminin idam ettiği kişilerin önemli bir kısmı Doğu Türkistan bağlantılı. "Strike Hard" (sert vuruş) adı verilen tutuklama ve idam furyası, dünyaya yolsuzluklara karşı verilen mücadele olarak yansıtılsa da, operasyonun Doğu Türkistan bağlantısı Müslüman Uygur Türkleri''ne yönelik yeni bir kıyım harekatından başka bir şey değil.

Önümüzdeki hafta Doğu Türkistan''da yeni bir nükleer deneme yapmaya hazırlanan Pekin yönetiminin, Mayıs''ın son günlerinde bu bölgedeki Müslümanlar''a karşı geniş çaplı bir "temizlik harekatı"na girişeceğine dair haberler geliyor. Çin Kara Kuvvetleri Komutanı ve Genelkurmay Başkan Yardımcısı Orgeneral Shugen Qian Salı günü Ankara''da görüşmeler yaparken, camilerin yıkıldığı, Kur''an okumanın yasaklandığı, insanların "İslamcı" veya "ayrılıkçı" olarak damgalanıp düzmece bir yargılama sonrası kurşuna dizildiği Doğu Türkistan''da korku dolu bekleyiş sürüyordu.

Rusya ile birlikte "Şanghay Beşlisi"ni kurup Kazakistan, Tacikistan ve Kırgızistan''ı kontrol altına alan, Doğu Türkistan ile Türk cumhuriyetleri arasına güvenlik duvarı ören Pekin, bir taraftan içeride acımasız bir baskı uygularken diğer taraftan bölge ülkelerine askeri destek vererek Uygurlar''ın "hayat damarları"nı kurutuyor.

Doğu Türkistan''daki bu baskı ve kıyımlarda Türkiye''nin basiretsiz politikalarının çok önemli etkileri var.

Yeni strateji pahalıya patladı

Çin Kara Kuvvetleri Komutanı gibi, hemen her hafta Pekin''den bir askeri veya sivil heyet Ankara''ya geliyor. Aynı şekilde Türkiye''den de askeri ve sivil heyetler Pekin''e gidiyor. MHP''liler dahil, Pekin''e gitmeyen pek az hükümet yetkilisi kaldı. Kamuoyunda fazla öne çıkmayan bu temaslar ve son dört yıldır Ankara ile Pekin arasındaki askeri-güvenlik eksenli ve bir çoğunun içeriği bilinmeyen anlaşmalar Doğu Türkistan''a vurulan en ağır darbe oldu. Pekin Doğu Türkistan''da katliamlarını sürdürürken Türkiye, Çin Devlet Başkanı''na Devlet Nişanı takıyordu.

Mesut Yılmaz''ın meşhur genelgesiyle Türkiye''de Doğu Türkistan''a verilen moral desteğinin önü alınırken Ankara, baskılara karşı ayakta durmaya çalışan bu insanları resmen "terörist" olarak niteledi. Ankara''nın bu tavrı, Rusya ve Çin ile girdiği stratejik yakınlaşmanın bir parçasıydı ve Türkiye için yeni bir stratejiydi. İslami hareketler ve güvenlik ekseninde belirginleşen bu strateji, Türkiye''nin bölgeden tamamen silinmesiyle sonuçlandı.

Ankara''nın Çeçenler''i ve Müslüman Uygurlar''ı resmen "terörist" ilan etmesiyle başlayan yeni strateji, Türkiye''ye oldukça pahalıya maloldu. Bölge halkları nezdindeki sempatisini kaybeden Türkiye, ekonomik ve stratejik çıkar alanlarına da kendi eliyle büyük darbe vurdu.

Dünyanın en önemli kriz noktalarından biri olmaya doğru hızla yol alan Orta Asya''da Rusya-Çin-Hindistan üçlüsü, İslami hareketlere karşı ciddi bir savaş yürütüyor. İsrail ve Türkiye ise, bu savaşa önemli katkılarda bulunuyor. Askeri teknoloji vererek Türkiye ve İran''ı etkileyen ve önemli güvenlik garantileri elde eden Moskova ve Pekin, Orta Asya''yı denetim altına almış durumda.

İki ülkenin yakın işbirliği içinde olduğu Tahran, hem petrol boru hatları hem de bölgenin ticari hayatında önemli mevziler kazanırken kaybeden ülke Türkiye oldu. Ankara, Pekin ve Moskova ile yaptığı anlaşmaların sonucunda hem Orta Asya''dan silindi hem de iddia ettiği gibi ciddi bir ekonomik gelir elde edemedi.

İsrail ise Hindistan ile İslam dünyasının kritik bölgelerinde İslami hareketlere karşı ortak operasyonlar yapmak için geçtiğimiz günlerde bir anlaşma imzaladı. İstihbarat örgütlerinin birlikte çalışmasını öngören bu anlaşma, İslam ülkelerindeki Hindistan büyükelçiliklerini aynı zamanda İsrail istihbaratının üsleri haline getiriyor.

Mavi Akım "gizemli dayanışma"yı vurdu

Türkiye''nin Rusya-Çin ve Hindistan''la aynı döneme denk gelen yakınlaşmasının tıpkı Mavi Akım projesi gibi mercek altına alınması gerekiyor.

Ankara''nın "İslam fobisi" ve "askeri teknoloji" ekseninde bu üç ülke ile geliştirdiği ilişkiler Türkiye''nin doğu sınırını Nahcıvan''da kapattı. Öyle ki, Türkiye Hindistan''a yaranabilmek için en önemli dostu Pakistan''a bile sırtını döndü. Başbakan Bülent Ecevit''in Hindistan''a gidip Pakistan''a gitmesini yeni stratejinin bir gereğiydi. Mavi Akım Ankara''nın Rusya-Çin ve Hindistan''a yaptığı ve Türkiye''yi bölgeden silen anlaşmalarla aynı strateji içinde yer alan bir proje.

Çeçenistan''daki gayri insani duruma ve Doğu Türkistan''daki katliam ve idamlara karşı Türk halkının hassasiyetlerinin önünde devlet eliyle bir duvar ören yeni strateji, bugünlerde ciddi sarsıntı geçiriyor. Mavi Akım soruşturmasıyla başlayan yeni süreçte, üzerine gidildiği takdirde, Türkiye''nin Rusya ve Çin''e yakınlaşması kapsamında yeni yeni skandallar patlayabilir.

Bir çoğu gizli olan ve kamuoyuna ekonomik ve ticari anlaşmalar şeklinde "yutturulan" bu "gizemli dayanışma" Türkiye''nin Sovyetler''in dağılmasından sonra doğan bölgesel rolünü değiştirmeyi ve ABD ve Rusya''nın küresel denge oluşturma çalışmaları içinde yer almayı amaçlıyordu.

Ancak özellikle son ekonomik krizden sonra süreç tersine dönmeye başladı. Hemen ardından Mavi Akım mercek altına alındı. Yakında Türkiye''nin Kafkaslar''dan Orta Asya''ya, Doğu Türkistan''dan Afganistan''a ve petrol boru hatlarına kadar dış politikasında bir çok şeyin sorgulandığına şahit olabiliriz. Tabi, kriz sonrası Türkiye''nin ekonomik ve siyasi yönetimini vesayeti altına alan irade bu kararlılıkla devam ederse...

"Hizaya sokulan" ülke
00:002/06/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünya sisteminin Türkiye''yi, "hizaya" sokarak uluslararası sermaye hareketleri ve ABD''nin küresel hegemonyası için "istikrarlı" bir ülkeye dönüştürme projesi emin adımlarla ilerliyor. En "hassas" ulusal konularda bile Türkiye''nin direnci birer birer kırılıyor. Kuzey Irak''ta Kürt devleti kurulmasını "savaş sebebi" sayan, Rumlar''ın AB''ye üye olması halinde Kuzey Kıbrıs''la entegrasyona gireceğini ve Kıbrıs''ta iki ayrı devlet dışında formül tanımayacağını açıklayan ve bunun MGK toplantısıyla dünyaya duyuran, Avrupa Ordusu''ndan dışlanması halinde ise NATO''daki veto hakkını kullanacağını açıklayan Ankara''nın ilk olarak Avrupa Ordusu konusundaki direnci kırıldı.

Böylece Türkiye''nin AB karşısındaki en önemli kozu da elinden alındı. AB''nin kuracağı 60 bin kişilik Avrupa Ordusu''nun NATO imkanlarından yararlanması ancak NATO üyesi olup da AB üyesi olmayan ülkelerin bu gücün karar mekanizmasında yer almamasına şiddetle karşı çıkan Ankara, ABD ve İngiltere''nin baskılarıyla teslim oldu. Kıbrıs Rum Kesimi''nin AB''ye tam üyeliğine karşı veto yetkisini kullanarak AB ile ABD arasındaki Avrupa Gücü-NATO pazarlıklarını kilitleyen Türkiye, Kıbrıs konusunda da elindeki kartları ciddi oranda kaybetti.

Türkiye nasıl ikna edildi

Artık Rum Kesimi''nin tam üyeliğinin önündeki Türkiye engeli ortadan kalkmış oldu. Türkiye''nin teslimiyeti AB''yi hem Avrupa Gücü''nün kurulmasında hem de Rum Kesimi''nin tam üyeliği sorununda büyük bir sıkıntıdan kurtardı. Ankara''nın NATO''daki direnişine en büyük desteği veren Amerika idi. Ancak Avrupa Gücü''nün NATO imkanlarından yararlanamaması halinde AB ülkelerinin NATO dışı arayışlara girişmesinden ve Avrupa''nın AB denetiminden çıkmasından endişe eden Washington desteğini çekti ve Türkiye''yi ikna etti.

ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı James Dobbins ve İngiltere Dışişleri Siyasi Direktörü, 27 Mayıs Pazar günü Türkiye''de yaptıkları gizli görüşmelerle ikna operasyonu tamamlandı. Ziyaret ve pazarlıklar gizli tutuldu. ABD''nin Ankara''ya güvence vermesiyle Türkiye''nin ısrarı ortadan kaldırıldı.

Böylece sorun Budapeşte''de yapılan NATO ve AB dışişleri bakanları toplantısı öncesi çözülmüş oldu. NATO ile Türkiye arasında yapılman uzlaşma Budapeşte''deki toplantıda açıklandı. Geriye AB''nin uzlaşmayı kabul etmesi kaldı.

Avrupa kapısı kapandı

Türkiye''yi karar mekanizmasından, AB''nin istediği gibi, dışlayan uzlaşmaya göre Avrupa Gücü Türkiye''nin stratejik çıkar alanları üzerinde Ankara''nın hassasiyetlerini dikkate alacak ve bu bölgelere yönelik müdahalelerde Türkiye''ye bildirimde bulunacak. Ayrıca bu bölgelerde NATO imkanlarını sınırlı olarak kullanabilecek.

Yani AB''nin dediği oldu. Ankara blöfü hiç bir işe yaramadı. Türkiye''nin, geleceğin "süper Avrupa"sının en önemli projesi olan Avrupa Ordusu''ndan dışlanmasının net sonucu şu: AB kapıları Türkiye''ye kapandı. Geleceğin Avrupa''sında Türkiye gibi bir ülke olmayacak.

Türkiye''nin yakın dönemde önündeki üç hassas konudan biri olan Avrupa Ordusu kavgası da böylece bitti. Geriye Kıbrıs ve Kuzey Irak kaldı. Her üç konuda da "şahin" bir tutum sergileyen Ankara bakalım Kıbrıs ve Kuzey Irak konusunda da bu kadar kolay teslim olacak mı?

Dünya sisteminin veya "dış irade"nin Endonezya''da direnen güçleri nasıl temizlediğine, Devlet Başkanı Abdurrahman Vahid''i bile görevden almak üzere olduğuna bakılırsa, Ankara''nın Kıbrıs ve Kuzey Irak''ta da "dış irade"ye direnmesi biraz zor görünüyor.

Yeniden hizaya sokma projesi Türkiye''yi hızla "istikrarlı ülke" haline getiriyor. Ancak bu projenin hiç bir şekilde demokratikleşme veya özgürlüklerin genişletilmesi gibi bir niyeti yok. Son dönemde Türkiye''yi de içine alan gelişmeler, Avrupa Ordusu, ABD''nin Füze Savunma Projesi, Rusya''nın eski Sovyet coğrafyasında ardı ardına attığı önemli adımlar gibi, özellikle güvenlik eksenli .

"İstikrarlı cephe ülkesi"

Türkiye ile AB arasındaki mesafe hızla açılırken ABD''nin küresel düzeydeki askeri-güvenlik projelerinin ağırlık noktası Türkiye üzerinde yoğunlaşıyor. 4 Haziran''da Ankara''ya gelecek olan ABD Savunma Bakanı Donald Rumsfeld, hem Avrupa Ordusu konusunda Ankara''yı neden yarı yolda bıraktıklarını açıklayıp Türkiye''ye "güvence" verecek hem de "Nükleer Füze Kalkanı" konusunda Türkiye''nin üsleneceği misyonu belirleyecek. Gelişmeler Türkiye''nin özellikle İslam dünyasına karşı konuşlandırıldığına işaret ediyor. İran, Irak veya Pakistan''dan Batı''ya yönelecek muhtemel nükleer tehdide karşı Türkiye savunma füzeleriyle donatılacak. Ayrıca ABD''nin birinci düşmanı olarak gösterdiği Çin''in nükleer tehdidi de Anadolu''da durdurulacak.

Yani hızla cephe ülkesi, tetikçi ülke haline geliyoruz. Soğuk Savaş dönemi bütün uğursuzluğu ile yeniden kapımızda.

.Türkistan İslam Partisi"
00:008/06/2001, Cuma
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

NATO''nun Ortadoğu''dan Orta Asya''ya kadar geniş bir alana yayıldığı, Avrupa Birliği''nin kendi uluslararası müdahale gücü olan Avrupa Ordusu''nu kurmaya çalıştığı, Rusya ve Çin''in kendi ekonomik-güvenlik eksenini oluşturmaya çabaladığı, dünyanın, İkinci Dünya Savaşı sonrası olduğu gibi, yeniden paylaşılıp yapılandırıldığı, Sovyet sonrası doğan "küresel otorite boşluğu"nun giderilip büyük güçler arasında yeni bir Soğuk Savaş''ın temellerinin atıldığı, Türkiye, İran, Mısır, Endonezya, Nijerya gibi İslam dünyasının güçlü ülkelerinin ABD, Avrupa ve Rusya-Çin arasında oradan oraya sürüklendiği bir zamanda yaşıyoruz.

Son bir kaç yıldır uluslararası ilişkilerin niteliği "askeri-güvenlik" alanındaki restleşmelere doğru sürükleniyor. ABD füze kalkanı ile dünyayı tekrar silahlanmaya iterken, Avrupa NATO dışı askeri mücadale gücü oluşturma çabasıyla küresel "ekonomik-güvenlik" çıkarlarını genişletmeye çalışıyor. Rusya ve Çin ise, "askeri teknoloji transferi"yle taraftar kazanma peşinde. Güçlenen Japon milliyetçiliğinin sonucu olarak Japonya da silahlanma yarışında yerini aldı.

İslami uyanış dalgası ve birinci tehdit

Dünya sisteminin yeniden oluşturulduğu bu geçiş döneminde, küresel aktörlerin "ayakbağı" veya "tehdit" olarak gördüğü bazı ülkeler, uluslar, dünya görüşü veya dinin mensuplarına karşı acımasız bir savaş yürütülüyor. Yeni uluslararası dengenin ağırlık bölgesini oluşturan Kafkaslar, Orta Asya, Ortadoğu ve Güneydoğu Asya bu savaşın en fazla hissedildiği bölgeler. Bu coğrafyanın Müslüman olması, İslam''ın yeni dünya sistemi açısında "birinci tehdit" ilan edilmesine yol açtı. Bunun içindir ki, son on yıldır buralarda İslami hareketlere, müslümanların ekonomik ve siyasi taleplerine karşı acımasız bir tasfiye hareketi sürdürülüyor. Hemen bütün büyük güçler bu savaşta "aynı cephede" yer alıyor. ABD, AB, Rusya ve Çin İslam dünyasını "ekonomik, siyasi, sosyal ve kültürel alanda yeniden yapılandırma"ya çalışıyor. Bölge ülkeleri ise bu güçlerin birer cephe ülkesi misyonu yükleniyorlar.

Özellikle son 5 yıldır Fas''tan Endonezya''ya kadar hemen her müslüman ülkede İslami yeniden "uyanış dalgası" bu yüzden çok büyük darbe yedi. Bir çok ülkede güçlü İslami hareketlerin yerinde yeller esiyor bugün. En demokratik yapılar bile sistemden dışlandı ve iktidarı paylaşmasına imkan verilmedi. Dünya sistemini belirleyen güçler açısından, kendi aralarındaki savaş kadar belki de ondan daha önemli tek bir konu var, o da İslam. İslam''la savaş, yeni küresel denge arayışı için son derece belirleyici olan Kafkaslar, Orta Asya ve Güneydoğu Asya üzerinde yoğunlaşıyor. Afganistan, Tacikistan, Keşmir, Özbekistan, Doğu Türkistan ve Kırgızistan İslam''ın siyasi-sosyal ve ekonomik taleplerle yeniden sahneye çıktığı ülkeler durumunda.

Türkistan''ın İslamlaştırılması

Özbekistan''daki acımasız baskılara karşı ortaya çıkan Özbekistan İslami Hareketi''ne, Taliban''a veya Usame Bin Ladin''e karşı sürdürülen savaş, bu kişi ve oluşumların ciddi anlamda tehdit olmasından değil, İslam''ın yeniden gündeme gelmesinden ve kitleler için alternatif önermelerinden kaynaklanıyor. Üstelik bu güçler özellikle müslüman coğrafyanın kaynaklarının paylaşılmasına, yağmalanmasına şiddetle karşı çıkıyorlar. Büyük güçleri kızdıran en önemli unsur da bu. Ladin''in, Özbekistan İslami Hareketi''nin veya Taliban''ın düşünce tarzı veya eylem biçimi büyük güçler için hiç de önemli değil. Son derece demokratik yapılar olsalar bile bir taleple ortaya çıktıkları için düşmandırlar.

ABD, Rusya, AB ve Çin bölgedeki "otoriter yönetimler"i askeri techizatla donatıyor. Müslümanlarla ilgili yoğun bir dezenformasyon ve olumsuz imaj propagandası yürütülüyor. Fergana Vadisi''nden yükselen bu güç bütün dünyayı kana bulayacak sanırsınız.

İki kez İslam Kerimov yönetimini devirmek için Özbekistan''a giren Özbekistan İslami Hareketi (IMU), içinde bir çok etnik unsurdan insan barındırıyor. Hareket hedef alanını genişleterek bütün Türkistan''ı kapsayan bir yapıya büründü ve Mayıs ayında bir açıklama yaparak sadece askeri değil siyasi ve demokratik yöntemleri de kullanacağını ilan etti. Bunun için "Türkistan İslam Partisi" adında bir siyasi parti kurdu. Hareketin lideri Cuma Nemangani partinin "Hizb-i İslam-ı Türkistan" adını aldığını ve yeni hedefinin Doğu Türkistan''ı da kapsayacak biçimde bütün Türkistan coğrafyası olarak yeniden belirlendiğini açıkladı. Hareketin içinde Özbeklerin yanı sıra Çeçen, Arap, Pakistanlı, Kırgız, Tacik ya da Uygurlar''ın bulunduğunu söyleyen Nemangani, amaçlarının "Türkistan coğrafyasının İslamlaştırılması" olduğunu belirtti.

D. Türkistan''dan Hazar Denizi''ne

Bu strateji değişikliği hareketin askeri kanadının zamanla tasfiye edilmesini ve Özbekistan ve diğer bölgelerde siyasi bir varlık olmasını da beraberinde getirebilir. Ancak hedefin "Doğu Türkistan''dan Hazar Denizi''ne" kadar genişletilmesi, hareketin küçülmek yerine büyümeyi ve önümüzdeki yıllarda Orta Asya''da aktif rol oynamayı planladığına işaret ediyor.

Hiç şüphesiz yeni parti, Orta Aya üzerinde yürütülen uluslararası pazarlıklarda taraf olma potansiyeli taşıyor. İslami hareketler dünyanın diğer bölgelerinde güçlerini kaybederken Orta Asya''da dinamik bir yapı oluşturuyor. Orta Asya''da İslami hareketlerin geleceği İslam dünyasını da derinden etkileyecek. Savaş sürecek, bizler de heyecanla takip edeceğiz.

."Bloklar savaşı" ve Türkiye"nin yeri
00:0016/06/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD''nin füze kalkanı projesiyle dünyayı yeniden silahlanma yarışına sürüklediği, Avrupa Birliği''nin –Fransa ve Almanya''nın– ısrarla üzerinde durduğu Avrupa Acil Müdahale Gücü ile "Süper Avrupa" düşünün en önemli projesini hayata geçirmeye çalıştığı, ABD ile AB''nin NATO-Avrupa Ordusu''nun görev dağılımı konusunda kıyasıya pazarlıkların sürdüğü bugünlerde Rusya ve Çin de boş durmadı ve kendi güvenlik teşkilatlarını kurdu.

Budapeşte''de yapılan NATO ve AB dışişleri bakanları toplantısı, Brüksel''de yapılan NATO liderler zirvesi ve son olarak dün Göteborg''da başlayan AB liderler zirvesi, ABD ile Avrupa arasında küresel güvenlik, AB''nin genişlemesi, NATO ve Avrupa Gücü arasındaki görev paylaşımı konularında yoğun pazarlıklara sahne oldu. Amerika ve Avrupa arasındaki pazarlıkların dışında kalan, ABD''nin global güvenlik politikalarından ciddi biçimde rahatsızlık duyan Rusya ve Çin ise, "bloklar savaşı"nda üçüncü bir güç olarak ortaya çıktı ve bir nevi yeni Warşova Paktı''nın kuruluşunu ilan ettiler.

Rusya ve Çin''in "Warşova Paktı"

Moskova ve Pekin, Orta Asya ülkelerini kontrolleri altına alarak oluşturdukları "Şanghay Beşlisi" oluşumu, Özbekistan''ın da katılımıyla, Çin''in Şanghay kentinde liderler düzeyinde toplandı ve "oluşumun" artık "Bölgesel Güvenlik Örgütü"ne dönüştürüldüğü deklare edildi.

"Şanghay İşbirliği Örgütü" adını alan örgütün kuruluş bildirgesi de altı ülke liderleri tarafından imzalandı. Çin, Rusya, Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan ve Özbekistan devlet başkanları, bildirgenin yanı sıra, Doğu Türkistan''da olduğu gibi bağımsızlık hareketleri ve Özbekistan''da olduğu gibi "İslami hareketler"le mücadele için de bir anlaşma imzaladılar.

Liderlerin önceki gün ve dün Şanghay''da yaptıkları anlaşmalar, hem Orta Asya''nın tamamen Rusya ve Çin hegemonyasına girdiğinin hem de ABD ve Avrupa dışında yeni bir güç dengesinin oluştuğunun ilanıydı.

Moskova ve Pekin''in, Orta Asya''yı kontrol altında tutmak ve her iki ülkenin çıkarlarını tehdit eden İslami canlanmanın bölgedeki gücünü kırmak için kurdukları Şanghay Beşlisi, yeni haliyle ABD''nin küresel hegemonyasına ve tek kutuplu dünya projesine karşı yeni bir "blok"a dönüştü.

İslam''a karşı Rus-Çin cephesi

Zirvede Rusya lideri Vladimir Putin ve Çin Devlet Başkanı Jiang Zemin ABD''nin füze kalkanı projesine karşı olduklarına dair ortak açıklama yaptılar. "Sovyetler''in Orta Asya''dan çekilmesi bölgede bir otorite boşluğu ortaya çıkardı" diyen Putin bu boşluğu İslami hareketlerin doldurduğunu söyledi. İki günlük zirvenin en önemli gündemi Afganistan, Tacikistan ve Özbekistan''daki İslami canlanmanın nasıl yok edileceği konusu oldu.

Şanghay Beşlisi''nin savunma bakanları 18 Nisan''da Bişkek''te, dışişleri bakanları ise İstanbul''da yapılan "Türkçe Konuşan Ülkeler Devlet Başkanları Zirvesi"nden bir gün sonra Moskova''da yaptığı toplantılarda "İslam''la savaş" için yeni anlaşmalar yapmışlardı. Bu görüşmelerde Kırgızistan ve Tacikistan''ın Rusya ve Çin tarafından silahlandırılması ve İslami hareketlere karşı ortak askeri harekat düzenlenmesi kararlaştırılmıştı.

Oluşumun içinde yer almayan, İstanbul''daki zirveye de katılmayan, Özbekistan Devlet Başkanı İslam Kerimov ise, 4 Mayıs''ta Moskova''ya gitmiş, Putin''le yaptığı görüşme sonrasında, "Rusya''nın Orta Asya''daki çıkarlarını tanıyoruz. Rusya bizim stratejik ortağımız" şeklindeki ifadeler kullanmıştı. Moskova''daki bu görüşmeler Özbekistan''ın da oluşuma katılmasını sağladı.

Türkiye''nin zemini kayıyor

Türkiye ise her üç denge arasında son derece kararsız politikalarla bir oraya bir buraya sürükleniyor. Son ekonomik krizden sonra sağladığı kredilerle ABD ve AB karşısında savunmasız durumda kalan ve hiç bir tavize direnme gücü kalmayan Türkiye, bir taraftan ABD''nin Rusya ve Çin''e karşı geliştirdiği füze kalkanı projesinde ağırlıklı rol almaya çalışırken, diğer taraftan Rusya ve Çin ile ilişkilerini güçlendirme telaşında. Avrupa Ordusu''nun karar mekanizmasından dışlanan, böylece AB''nin geleceğinde kendisine yer olmadığını anlayan, Rum Kesimi''nin AB''ye tam üye olmasıyla da Kıbrıs konusunda tezlerini büyük oranda kaybedecek olan Türkiye, Avrupa Ordusu konusunda aynı zamanda "ABD''nin satışı" ile karşı karşıya.

ABD ve AB cephesinden gelen her tazyik Ankara''yı Moskova ve Pekin''e daha da yaklaştırıyor. Kuzey Irak''ta yeni bir ABD baskısına cevap üretmeye çalışan Ankara, Rusya ve Çin''e "rüşvetler dağıtarak" durumunu kurtarmaya çalışıyor.

Rusya''ya "enerji tekeli" sağlayan ve Kafkaslar''la Orta Asya''daki "nüfuz" iddialarından vazgeçen Ankara, Çin''e de "Doğu Türkistan''ı hibe etti." Ankara ile Pekin arasında askeri ve güvenlik eksenli ilişkiler ciddi anlamda güçleniyor. Ankara hızla Batı ile Rusya-Çin arasında bir tercihe sürükleniyor. ABD ve AB cephesinden gelen baskılar artarsa Türkiye kendini bir anda Rusya ve Çin''in insafına terkedilmiş bir halde bulabilir. O zaman ne demokrasi, ne insan hakları ve hürriyetleri ne de dini ve siyasi hakları dile getirmeye kimsenin cesaret edemeyeceği bir Türkiye''de yaşıyor olacağız

.Bir Felsefe Dili Kurmak (IV)
00:0023/06/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

"Efendiler! Burası bir Dârülfünûn değil, ben bir Dârülfünûn hocası değilim, sizler de Dârülfünûn talebesi değilsiniz. İşte [derse] buradan başlayabiliriz!"

Mehmed Akif merhûm Dârülfünûn''daki ilk dersinde işte böyle demiş... Lâkin siz siz olun büyük adamların kendi vasıfları hakkındaki tevazûlarını zâhirine hamletmek hatasını işlemeyin!

Sözümüzü tutalım ve biz de burada böylesi bir hataya düşmeyelim. Akif merhûm –her büyük adam gibi– "olan"ı "olması gereken"den ayırabilecek evsaftaydı ve hiç kuşkusuz olan''ın/olmakta olan''ın ne denli aşağılarda seyrettiğini de gayet iyi bilmekteydi.

- "İşte buradan başlayabiliriz!"

Yani ne olduğumuzu bilerek... Yani yoksulluklarımızı, yoksunluklarımızı farketmiş olarak.... Yani seviyemizi hiç değilse kendimize itiraf etmekten çekinmeyerek.... Yani bir işe başlamak için gerekli olan yegâne şartı, tevazû şartını yerine getirerek... Yani şimdi ve burada, şimdiden ve buradan....

Şimdi ve burada..... Başlanacak yer ve zaman her hâlukârda şimdi ve burada ile muttasıf bir yer ve zaman olmalıdır. Nitekim Akif de başlanacak yeri göstermiş: buradan...

Şimdi, şimdiden ve buradan başlayan bir büyük adamı daha, Babanzâde Ahmed Naim''i dinleyelim:

- "[Babanzâde Ahmed Naim] Galatasaray Sultanîsinde Arapça hocası olmuş. Dediğine göre, günün birinde, o dönemin Maarif Nazırı Emrullah Efendi kendisini çağırmış, demiş ki: "Ben seni üniversiteye Psikoloji hocası yapacağım!" O zaman Emrullah Efendi''nin bir üniversite reform girişimi var. Naim Bey de: "Aman efendim, ben ne anlarım Psikoloji''den?" demiş. "Bak Naim Bey!" diye karşılık vermiş Emrullah Efendi, "Bu memlekette kime, seni üniversitede şu dersin hocası yapacağım desem, bana aynı şeyi söyleyecektir. Bak sen üstelik iki dil biliyorsun: biri Fransızca, bir de Arapça; yani bir bizim eski dünyamızın klasik dili; bir de yeniden girdiğimiz dünyanın temel dillerinden bir tanesi... Bir ondan okursun, bir bundan, işin içinden çıkarsın!"

"İşte biz de böyle girdikti felsefeye" diye anlattıydı bana Naim Bey, "iyi kötü bir şeyler de yaptık. Tam şöyle oturacaktık ki dersimizde, konumuzda; dediler ki: "Psikoloji hocası geldi, sen şimdi burada Ahlâk okutacaksın! (O sırada Mustafa Şekip gelmiş Cenevre''den). "Aman" demiş Naim Hoca, "Ben bunu zaten zorla öğrendim. Nasıl olur? Ben bu Ahlâk''ı nasıl yaparım?" "Onu da öğrenirsin" demişler. "Ben yine kafayı vurdum" diye anlatıyor Hoca bana; Ahlâk filan derken, günün birinde Mehmet İzzet gelmiş; "Ahlâk''ın da hocası geldi" demişler: "Sen –o zamanki adıyla- Ma''ba''de''t-tabia (Metafizik) okutacaksın!"

Macit Gökberk, hocası Babanzâde''nin tevâzuunu zâhirine hamletmek hatasını işleyenlerden... Güya demek istiyor ki: "İşte bize felsefe okutacak adam hasbelkader bu işlerle meşgul olan biriydi."

İnsanın diyesi geliyor ki siz de hasbelkader bu işlerle meşgul olan böyle bir zâtı bulun da Ahlâk, Psikoloji, Metafizik gibi "demir leblebi" dense sezâ felsefe derslerini size okutuversin!

Acaba Ahmed Naîm neler okutmuş, nasıl okutmuş idi? Öyle ya, acaba kendileri hasbelkader meşgul olduğu sanılan (çağdaş) felsefe''yi ne düzeyde anlayabilmiş ve anlatabilmiş idi?!?

İsmail Kara''nın "Bir Felsefe Dili Kurmak: Modern Felsefe ve Bilim Terimlerinin Türkiye''ye Girişi" (Dergah Yayınları, İstanbul, 2001) adlı eserini okuyan her felsefe-sever''in bile hemen anlayabileceği gibi, Felsefî terimlerin Türkçeleştirmesi çabalarının en muktedir ve gayretli ustalarından biri olan Babanzâde Ahmed Naîm, tâbir-i âmiyanesiyle "çoluk-çocukla çelik çomak oynamanın" sıkıntısıyla birşeyler yapmaya çalışmış ve gerçekten de şimdi ve burada felsefe yapmanın sevdasıyla tutuşan hiçbir hikmet âşığının müstağni kalamayacağı devâsâ bir mirası ardıllarının istifadesine sunmayı başarmıştı.

O ki meşhûr (!) Fatih Türbedârı Amiş Efendi''nin damadıydı... O ki bilgiç değil, bilakis bilgin ve bilge bir zâttı. O ki sadece Dâvâ-yı Kavmiyet gibi reddiyelerin değil, Tecrid-i Sarih Terceme ve Şerhi gibi –ömrünün âhirinde kaleme aldığı- şaheserlerin müellifiydi.

Psikoloji dersi okutması istenince kendisinden –ki isteyen kim bir düşünün hele!- "Aman efendim, ben ne anlarım Psikoloji''den?" demiş, diyebilmiş bir usta!

Ahlâk dersi okutması istenince, "Aman efendim, ben bunu zaten zorla öğrendim. Nasıl olur? Ben bu Ahlâk dersini nasıl okuturum?" diyebilecek kadar büyük bir ahlâk sahibi!

Metafizik dersi okutması istenince, "iş başa düştü" deyip o dersin de hakkını verenlerden...

Bilenler bilir, hani beni çileden çıkaran bir lâf u güzaf vardır: "Bizden kim çıktı ki? Bizde adam var mı?", vs.

İşte size adam gibi adam! Doğu''ya da, Batı''ya da vâkıf gerçek bir bilgin... Öyle asırlar öncesinden filan da değil... Yıkıldığı, çöktüğü söylenilen acılı günlerin tanıklarından.... Vefat tarihi de 1934.

Evet yanlış yazılmadı: 1934.

Son 70 senenin mahsûlatını toplayınız; Babanzâde''nin bir dipnotu bile eder mi gelin birlikte bir mukayese edelim.

Fazla söze ne hacet! Haleb de burada, arşın da!

."Şanghay Bloku" ve kuşkulu sessizlik
00:0023/06/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Çin, Rusya, Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan ve Özbekistan''ın Çin''in Şanghay kentinde 15 Haziran''da kuruluşunu ilan ettikleri "Şanghay Bloku", nedense Türkiye''de fazla yankı bulmadı. Oysa yeni Blok''la, Orta Asya''yı kontrol etmek oradan da bütün Avrasya üzerinde etki kurmak için sürdürülen Büyük Oyun''da yepyeni bir perde açıldı. Oyunun önemli aktörlerinden Türkiye ise, Şanghay Bloku ile Orta Asya''dan dışlanmış oldu. Rus-Çin ittifakı bir taraftan Japonya ve Hindistan''ı tehdit ederken, diğer yanda ABD ve Türkiye''yi Orta Asya''dan sildi, bölge enerji kaynakları ve boru hatları üzerinde tam denetimi sağladı.

Avrupa Ordusu pazarlıklarından dışlanarak, AB''nin geleceğinde yer bulamayan Türkiye, hayat damarları olan Orta Asya''yı da kaybetti. Bu durumun "ABD-İsrail ekseni"ni Türkiye için alternatifsiz hale getirmesi muhtemel.

Yeni global aktör

Türkiye''nin geleceği üzerinde çok derin izler bırakacak olan Şanhay Bloku''nun Türkiye açısından hayati önemde iki sonucu var:

Birincisi; ABD ve Avrupa dışında yepyeni bir güç dengesi oluştu. ABD''nin küresel hegemonya projesine karşı Avrupa''dan sonra ikinci karşı çıkış Rusya-Çin cephesinden geldi. ABD''nin "global jandarma"sı NATO''ya karşı, doğum sancısı çeken Avrupa Gücü''nden sonra Şanghay Paktı''nın ortak askeri gücü ortaya çıktı. Şanghay Beşlisi, Hindistan''a karşı Pakistan''ı da yanına aldıktan sonra "global oyuncu" olarak tavrını daha da net olarak ortaya koyacaktır.

İlk başlarda Orta Asya''daki "İslami canlanma"yı yok etmek için oluşan bu yakınlaşma, bir taraftan Orta Asya''ya yeni bir şekil veren, diğer taraftan da ABD''nin Füze Savunma Sistemi''nden Avrupa ordusuna, nükleer silahların yayılmasından Irak ambargosuna, petrol ve doğal gaz boru hatlarından Güvenlik Konseyi''nde ortak tavır almaya kadar bir çok küresel konularda tavır belirler hale geldi.

Yeni blokun öncelikli iki hedefi var: Orta Asya petrol ve doğal gaz kaynaklarına milyarlarca dolar yatırım yapan ayrıca NATO''nun etkinlik alanını bölgeye yaymaya çalışan ABD ve en yakın müttefiki Türkiye. Blok''un, ABD''nin yeni dünya sistemine bir meydan okuma olduğu ambleminden bile belli. Amblemdeki haritada ABD''ye yer verilmemiş.

Oluşum aynı zamanda, iki dev güç olan Rusya ve Çin''in tek kutuplu dünya düzenine karşı ne denli işbirliği içinde olduklarının da ilk resmi göstergesi. Çin Devlet Başkanı Jiang Zemin Temmuz ayında Moskova''ya gidecek ve Rusya lideri Vladimir Putin ile dostluk anlaşması imzalayacak.

Türkiye ne yapmaya çalışıyor?

Türkiye için ikinci sonucu ise şu: Yeni oluşum Türkiye''nin hayati çıkar alanları üzerinde şekillendi. Sovyetler''in dağılmasından sonra Kafkaslar ve Orta Asya''da ortaya çıkan otorite boşluğunda kendine inanılmaz manevra alanı bulan ve bu güçle bölgesel ve global anlamda öne çıkan Türkiye, bölgede hiç bir zaman inisiyatif ortaya koyamamanın faturasını çok ağır ödedi ve kendini bir anda pazarlıkların ve ittifakların dışında buldu.

ABD, AB ve Rusya-Çin ekseninde oldukça "karmaşık ilişkiler"e sahip olan Türkiye''nin yeni eksene karşı nasıl tavır alacağı resmi görüş olarak henüz tanımlanmış değil. ABD ile stratejik müttefik olan, Avrupa Birliği ile üyelik yolunda çaba harcayan ve Avrupa Gücü içinde kendine yer bulmaya çalışan Türkiye, Rusya ve Çin ile de, özellikle son zamanlarda yapılan stratejik ölçekli anlaşmalarla "derin" ilişkilere girdi.

Ankara bir taraftan ABD-İsrail füzelerini Doğu Anadolu''da konuşlandırıp, hava savunmasını ABD-İsrail yapımı Arrow füzeleriyle İsrail''e emanet ederken, diğer tarafta Rusya ile yürüttüğü enerji projeleriyle ABD''nin bölgedeki planlarına büyük darbe vuruyor, Çin ile "askeri teknoloji transferi"ne dayalı anlaşmalar yaparak Doğu Türkistan''dan Kafkaslar''a kadar çıkar alanlarını Pekin''e devrediyor. Çin ise, Türkiye sayesinde Doğu Türkistan''dan Akdeniz''e ulaşacak ekonomik-güvenlik hattını kuruyor.

Aslında Ankara''nın Rusya ve Çin''e yaklaşması, Avrupa Ordusu ve Kıbrıs konularında AB ile, Kürt sorunu, Kuzey Irak ve Irak''la ilişkiler konularında da ABD ile sorunlar yaşamasından kaynaklanıyor. Ancak Türkiye''nin her iki güçle girdiği güvenlik eksenli ilişki ABD''yi kaygılandırıyor.

Yedek oyuncu mu olacağız?

Göstergeler Şanghay Bloku''nun en büyük darbeyi Türkiye''ye vuracağını gösteriyor. Ancak Ankara''nın Rusya ve Çin ile yürüttüğü "kuşkulu yakınlaşma" ve yeni Blok''a karşı tavrını net olarak ortaya koymaması bir takım endişeleri beraberinde getirmiyor değil. Türkiye de bu oluşumda yer alabilir mi? Bugüne kadar Orta Asya''daki İslami hareketlere karşı Rusya ve Çin ile ortak hareket eden Türkiye''nin Şanghay Bloku''na karşı tavrını net olarak ortaya koyamamasının asıl sebebi ABD''nin tepkisinden çekinmesi mi? Eğer Blok''a eklemlenirse bu, Türkiye için oldukça hazin bir durumu ortaya çıkaracak. Bugüne kadar bölgede aktif bir güç olarak görülen Türkiye, kendini bölgede "yedek oyuncu" statüsüne, örgüt içinde ise Kırgızistan veya Kazakistan''ın pozisyonuna düşecek.

Bugünlerde bir MHP Başkan yardımcısı Şevket Yahnici başkanlığında MHP kökenli bir heyet Çin''de üst güzey yetkililerle görüşüyor ve kendilerine Türkiye-Çin ilişkileri ile ilgili brifingler veriliyor. Orta Asya''da en büyük hezimetin milliyetçi bir koalisyon döneminde yaşanması oldukça üzüntü verici bir durum. Hiç bir zaman kamuoyuna açıklanmayan bu karmaşık ilişkilere yönelik milliyetçi tepkilerin kırılması ise başka bir gariplik. Şanghay Blok''u Türkiye''nin dış politika gündeminde ileride ciddi tartışmalara neden olacak.

.Dünya, Fazilet"in kapatılmasına neden tepki göstermedi?
00:0030/06/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Fazilet Partisi''nin, "demokratik ilkeler" bir tarafa bırakılarak, sistemin endişelerinden hareketle kapatılması, Türkiye''de İslami değerlere sahip kitlenin "sistemle uzlaşma formülleri"nden hiç birinin, iktidar talep ettiği sürece, onaylanmayacağının bir kez daha vurgulanmasından başka bir anlam taşımıyor.

28 Şubat''ta İslami değerleri önceleyen her hareketin birinci derecede "tehdit" ilan edilmesinden bu yana yaşanan süreçte belirgin bir değişiklik olmadı. Ekonomik kriz nedeniyle Türkiye''nin yangın yerine döndüğü bir dönemde MGK''nın "irtica raporu" görüşmesi, krizin tetiklediği "toplumsal cinnet"in değil, İslami değerlere sahip kitlelerin hala "ulusal güvenlik sorunu" olduğu düşüncesindeki ısrarı yansıtması bakımından önemli.

FP''nin kapatılması, Türkiye''deki statükonun İslam''ı siyasi ve sosyal talepleri ile nasıl algıladığını, dünya sisteminin siyasi İslam''a bakışı açısını ve hem yerel hem de uluslararası sistemin İslam''ı "öncelikli tehdit" ilan etmesinin pratik sonucunu yansıtması bakımından da çok önemli. Uluslararası sistemi belirleyen güçlerin, özelde Türkiye''de genelde ise İslam dünyasında İslami talepleri "demokratik yöntemler"le iktidara taşıma çabalarına nasıl baktığını, yerel ve uluslararası statükon "birbirini tamamlayan refleksler"ini doğru sorgulamak bundan sonra olabilecekler konusunda bize kapsamlı bir bakış açısı sağlayacaktır.

"Özgürlük sorunu değil"

Türkiye''nin demokratikleşmesi, AB''ye üyelik yolunda mesafe alması, insan hakları, demokrasi, bireysel haklar, örgütlenme ve inanç özgürlüğü gibi alanlarda uluslararası anlaşmalara imza atması ve bunları bir şekilde uygulamaya niyetlenmesi ile FP''nin kapatılması arasında, sanıldığı gibi, ciddi bir "çelişki" yok.

Tıpkı Türkiye''deki yerel iktidar gibi, uluslararası sistemi belirleyen güçler ve insani değerleri öne alan organizasyonlar da İslami olan, toplumsal ve siyasi talep ve vaadlerde bulunan, iktidar isteyen oluşumları hiç bir zaman özgürlükler kapsamında ele almadılar. Kapatma kararına ABD ve Avrupa cephesinden ciddi tepkinin gelmeyişinin sebebi de bu.

Yerel statüko bu tür talepleri, bilinen en kabul edilebilir ve "en ılımlı formüller"le yola çıksa bile, "iktidar paylaşımı"nın veya statükonun yok edilmesinin amaçlanması olarak gördü hep.

Sadece Türkiye''de değil, bütün dünyada İslami talepler içeren toplumsal ve siyasal projeler büyük bir endişeyle izlendi, "yerinde müdahaleler"le hep bir çizgide tutuldu, manipule edildi, kontrol edilemediği zaman ise "tasfiye" edildi.

Yerel ve uluslararası statükonun korkusu

1990''larda İslam''ın küresel düzeyde yeni bir siyasi, ekonomik ve sosyal bakış açısı olarak dünya gündemine girmesinden sonra, bu alanda oluşan "demokrasi dışı örgütlenmeler" yerel iktidarlar için olduğu kadar, dünya sistemi içinde tehdit görüldü. İslam''ın dünya sistemi tarafından düşman ilan edilmesinin en önemli sebebi yerel iktidarlardır. Onlar, sosyal, ekonomik ve siyasal alanda güç kazanan İslami eğilimlerin "yerel statüko" için birinci derecede tehdit olarak algıladılar ve bunu uluslararası güç merkezlerine de kabul ettirdiler.

"İslami canlanma"ya öncülük eden örgütlenmelerden demokrasi dışı ve batılı değerlere savaş açanlar başından itibaren hedef haline getirildi. "İslamcı terör" imajı ve askeri tedbirlerle bir çoğu yok edildi, bazıları da zayıflatıldı.

Ancak demokratik örgütlenmeler entelektüel seviyede ilgi gördü. Bu seviyede olmasa bile, "uluslararası statüko" tarafından da "müsamahakar" bir tavırla karşılandı. Böylece siyasal İslam''a görünürde bir şans verildi ve kontrol altına alınmak istendi.

Ancak hiç kimse bu oluşumların kitleler nezdinde bu denli popüler olacağını, ciddi ekonomik programlar ortaya koyacağını ve sistemin dışladığı kitleleri merkeze çekmeye "yelteneceğini" tahmin edemedi. Gördükleri yoğun ilgi, yerel iktidarlar kadar dünya sistemini tedirgin etti. İşin başında İslami oluşumlara şans tanıyor gibi görünen dünya sistemi, artık onları tehdit olarak algılamaya başladı.

Bu "modern ve demokratik örgütlenmeler", bir taraftan dışlanan yığınları iktidara ortak edip "seçkinlerin dokunulmazlığı"nı "tehlike"ye atarken diğer yandan, geleneksel değerler üzerinde olduğu gibi, "ülke kaynakları" üzerinde de kıskanç bir tavır sergileyerek "uluslararası sermaye" çevrelerini ürkütmüş oldular.

Siyasal İslam''ın farklılaşması

Gerek ABD ve Avrupa basınında gerekse ABD ve AB resmi çevrelerinde FP''nin kapatılması, insan hakları, demokratik ilkeler, fikir ve inanç veya örgütlenme özgürlüğü açısından değil, IMF programlarının geleceği, bu programların uygulanması için gereken "siyasi istikrar" ve özellikle "siyasal İslam"ın bundan sonra ne tür bir evrim geçireceğinin tecrübe edilmesi açısından ele alındı.

Avrupa ve Amerikan basını kararı, "Türkiye''de siyasal İslam bölündü" ekseninde tartıştı. Bu nokta çok önemli. Çünkü yasaklanan FP çizgisi, "İslam dünyasının en modern, en güçlü, en profesyonel siyasi örgütlenmesi"ydi. Onlara göre bu oluşumunun geçireceği değişim ve farklılaşma, diğer Müslüman ülkeleri derinden etkileyecek, Müslüman toplumların radikalleşmesi veya liberalleşmesi üzerinde etkili olacaktır. Böylece siyasal İslam''ın modernleşmesi daha yakından test edilecektir

.Türkiye"nin "sabıkalı dostlar"ı ve topyekün savaş
00:0014/07/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail Savunma Bakanı Benjamin Ben-Eliezer''in Ankara ziyareti, Genelkurmay Başkanı Şaul Mofaz''ın ay sonunda Ankara''ya gelecek olması, bugünlerde Ortadoğu''yu bölgesel bir savaşın içine çekme hazırlığı yapan Ariel Şaron''un Türkiye''ye gelmesinin planlanması kamuoyunun dikkatlerinden özellikle uzak tutulmaya çalışılan bir süreci hatırlamamıza yardımcı oldu: Türkiye''nin uluslararası ilişkileri hızla askeri/güvenlik eksenli bir boyuta evriliyor ve Ankara, antidemokratik, hızla silahlanan ve uluslararası düzeyde gerilim üreten ülkelere yakınlaşıyor.

AB ile yakınlaşmayı ulusal güvenlik için tehlike olarak algılayan Ankara, ABD''nin Irak ve Kuzey Irak politikasından duyduğu endişenin de tazyikiyle yeni arayışlara girdi. İsrail''le ilişkiler ivme kazanırken Ankara''nın Çin ile yürüttüğü askeri yakınlaşmaya yönelik Türkiye kamuoyundaki inanılmaz suskunluk da sürüyor. Ankara son olarak, dünyanın korsan ülkesi Kuzey Kore ile karşılıklı büyükelçi atama kararı aldı. Bu da hiç kimsenin dikkatini çekmedi.

"Askeri teknoloji" transferi sevdası

Türkiye''nin bu "üç özel dostu"na yakın sebebi askeri teknoloji transferi. Batı''nın silah satışlarında teknoloji transferini sıkı şartlara bağlaması Türkiye gibi hızla silahlanan ülkeleri farklı arayışlara itiyor. İsrail, Çin ve K. Kore ise, teknoloji transferini ekonomik/stratejik çıkar amaçlı kullanıyor. Ankara ile Pekin arasında, füze sistemleri dahil, savaş uçakları gibi çok önemli projeler gündemde.

Askeri teknoloji transferi Türkiye-İsrail ekseni ile başladı. Oluşturulan stratejik ortaklık, Suriye''nin dize getirilmesinden ziyade, İsrail''in sahip olduğu yüksek teknolojinin Türkiye''ye transferini amaçlıyordu. Bu amaçla çok önemli savunma anlaşmaları yapıldı. Türkiye''nin dev askeri ihaleleri, bazıları ihale bile yapılmadan, İsrail''e verildi ve bu ülkeye milyarlarca dolar aktarıldı. Ancak İsrail, teknoloji transferinde gönülsüz davrandı. İsrail''in korkusu bu teknolojinin Türkiye tarafından bir Müslüman ülkeye aktarılması ihtimaliydi.

Türkiye bunun üzerine, Çin, Rusya, Hindistan ve K. Kore''ye yöneldi. Ben Eliezer''in ziyareti sarsılan güveni tekrar tesis etmeyi amaçlıyordu. Kriz nedeniyle ihalelerin bir kısmı donduruldu ancak Tel Aviv önemli güvenceler vermiş olmalı ki, ticaret yeniden hareketlendi. İsrailli Bakan Ankara''da, Arrow füzeleri için gereken "Green Pine" radar sistemi, tanksavar füzeleri, insansız uçak ve Türk F-16''ları için Popeye füzelerinin satışı ile Türk M-60 tankları için modernizasyon paketini görüştü.

Soykırım suçlusu "dostlar"

Türkiye''nin, İsrail''le ilişkilerinden güvenlik alanında sağladığı hiç bir çıkarı yoktur. Aksine Ankara''nın askeri teknoloji sevdası, İsrail''in ise güvenlik endişeleri ve savunma sanayiinin geleceği söz konusudur. Konya''daki hava tatbikatı, yapılması planlanan kara tatbikatı, İsrail uçaklarının Türkiye''de eğitim yapması, milyarlarca dolarlık füze ihaleleri, Arrow füzelerinin ortak imalatı ve Türkiye''nin İran, Irak ve Suriye''ye karşı kışkırtılması tamamen İsrail''in ekonomik ve güvenlik çıkarlarına yöneliktir.

Türkiye''nin askeri teknoloji peşinde olduğu bir başka ülke olan Çin ile ilişkileri o kadar hızlı ilerliyor ki, her hafta Pekin''den bir askeri veya sivil heyet Ankara''ya geliyor. Yakınlaşma büyük bir gizlilik içinde yürütülüyor. İki ülke arasında pilotsuz uçaklardan füze teknolojisine kadar oldukça çeşitli silah anlaşmaları yapıldı. Türkiye, bir başka nükleer güç ve askeri teknoloji ihraç eden ülke olan Kuzey Kore ile de karşılıklı büyükelçilik açma kararı aldı.

Türkiye''nin yeni "dostları"nın ortak özelliği, insan hakları sicillerinin kabarık olması. Çin''in Doğu Türkistan''da uyguladığı soykırımın, yapılan nükleer denemelerin sakat bıraktığı insanların, her gün idam edilen Uygur gençlerinin ve toplu katliamların Ankara''nın Pekin''le yakınlaşmasında hiç bir caydırıcı etkisi olmadı.

Sabra ve Şatilla katliamlarını yöneten Ariel Şaron hakkında Belçika''da insanlık suçundan soruşturma başlatılması ve 31 Ağustos''ta yapılacak BM Dünya Irkçılık Konferansı''nda İsrail''in "ırkçı devlet" ilan edilmesinin beklenmesi de Ankara için hiç önemli değil.

"40 bin Filistinli ölecek"

Ankara, Şaron''un "Filistin''i imha etme"yi amaçlayan saldırı hazırlıklarına girişmesine ne diyecek acaba? Foreign Report dergisinin haberinde, "Filistin Yönetimi''nin yok edilmesi" adlı planda, İsrail''in saldırıyı Ramallah ve Gazze Şeridi''ne F-16 ve Türkiye''de eğitilen F-15 uçaklarının düzenleyeceği hava akınlarıyla başlatacağı, Filistin''in ağır topçu ateşiyle bombalanacağı, 30 bin İsrail askerinin bölgeye gireceği, Filistin''den "40 bin kişinin öleceği veya tutuklanacağı" belirtiliyor. Türkiye ırkçı "Şaron''un günahları"na katlanmak zorunda mı? Böyle bir savaş olursa Ankara bölgede nasıl bir açmazın içine düşecek acaba?

Türkiye silah alım projelerinden sadece kriz nedeniyle dondurulan 32 projenin maliyeti 19.5 milyar dolar. Silahlanma projelerinin toplam maliyeti ise 150 milyar dolar civarında. Türkiye''yi bu denli silahlanma yarışı içine sokan, çıkarlarından bu denli taviz verecek düzeyde endişe duyduğu güvenlik sorunu nereden kaynaklanıyor? Ekonomik kriz içinde kıvranan Türk halkı için bunun ne anlama geldiğini kimse hesaplıyor mu? Süreci anlamak için önce bunların sorgulanması lazım.

."Yeryüzünün efendileri" ve fakirlerin direnişi
00:0021/07/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

"Zenginler Klübü"nün liderleri küresel boyut alan ekonomik durgunluğa çözüm bulmak için Cenova''da çelik duvarların arkasında biraraya geldi. Küresel ekonominin üç motor gücü ABD, Avrupa ve Japonya ekonomilerinde yaşanan durgunluk ve gerilemenin sebebinin tartışıldığı zirvede üç büyük güç, çöküş eğilimine giren küresel ekonomideki sorunların kaynağı olarak birbirlerini suçluyor.

Dünya ölçeğinde üretimin yüzde 65''ini, refahın ise yüzde 80''ini ellerinde bulunduran "yeryüzünün efendileri"nin masasında gelişmemiş veya az gelişmiş ülkelerin sorunları ve milyarlarca insanın yaşamak zorunda bırakıldığı fakirlik ve açlık yer almıyor.

Dünya Ticaret Örgütü, IMF ve Dünya Bankası gibi kendilerine bağlı uluslararası kurumlarla "altı milyar insanın kaderine hükmeden sekiz lider"in, Cenova''da toplanan 150 bin kişinin çığlıklarına kulaklarını tıkayarak ekonomik çıkarları için alacakları kararlar, yeryüzünün diğer ulusları için daha fazla çalışma, daha fazla fedakarlık ve daha fazla fakirlikten başkahiç bir anlam ifade etmiyor.

"Köleler"in yükü ağırlaşacak

Bangladeş''in "fakirlerin sözcüsü" olarak zirveye katılması ve borçlandırılarak bağımlı hale getirilen ülkelerin borçlarından 54 milyar dolar indirim yapılması ise milyarlarca fakir insana yapılan büyük bir hakarettir. Bu tavırları, onların, dünyanın geri kalan halklarını nasıl "aptallar sürüsü" olarak gördüklerini gözler önüne seriyor.

Verdikleri yüksek faizli kredilerle fakir ülkeleri milyarlarca dolar borçlandırıp ekonomik ve siyasi olarak kontrol altına alan, ekonomik çıkarları için bölgesel krizler ve güvenlik sorunları üreten, yeryüzünün kaynaklarına, insanlığın ortak değerlerine hoyratça, bencilce ve büyük bir açgözlülükle saldıran, ulusal değerlerini ve kaynaklarını koruma içgüdüsüyle hareket eden ülkeleri acımasız bir hışımla cezalandıran, bölgesel ve uluslararası düzeydeki askeri kurumlarından adalet teşkilatlarına, İnsan Hakları Mahkemesi veya Savaş Suçları Mahkemesi''nden yardım kuruluşlarına kadar her şeyi dünyanın geri kalanının sömürülmesi esasına dayanan global politikalarına alet eden, kontrol altında tuttukları ülkeleri ağır silahlanma yükü altına sokup ellerindeki bütün kazanımlarını talan eden "yeryüzünün efendileri"nin Cenova zirvesinden fakir uluslar için "köleliklerinin daha da ağırlaşması"ndan başka nasıl bir sonuç çıkabilir?

İhanete uğrayan Türkiye...

Endonezya ve Arjantin gibi ekonomik krizin hızla siyasal kaosa dönüştüğü ülkelerle aynı sıkıntıları çeken, onbinlerce insanın daha iyi bir yaşam amacıyla yurtdışına kaçtığı Türkiye için bu zirvenin bir başka anlamı var.

Bir dönem dünyanın birinci sınıf ülkeleri arasında yer almak için hiç değilse hayal kurabilen Türkiye, kendisine ihanet eden vatandaşları ve uluslararası sermayenin ortak manevralarıyla bugün tarihinin en ağır ekonomik ve siyasi krizi altında ve birkaç milyar dolar bulmak için uluslararası kredi kuruluşlarının kapılarında dileniyor. Milyonlarca insan işsizlik ve fakirlik içinde kıvranırken ülkenin kaynakları haraç mezat yağmalanıyor.

Yeryüzünün efendileri ise Türkiye''deki risklerini kurtarmak için yüksek faizli krediler vermeye, bağımlılığı daha da pekiştirmeye devam ederken, bir taraftan da Türkiye''nin etrafında yepyeni kriz bölgeleri oluşturuyor. Türkiye yoğun bir silahlanma yarışının içine çekilirken ülkenin stratejik kaynakları da denetim altına alınıyor.

İnsanların yüz milyon lira aylıkla yaşamaya mahkum edildiği Türkiye, gayri safi milli hasılasının yarısına yakınına tekabül eden savunma ve güvenlik harcamalarına sokuluyor, füze sisteminden savaş uçaklarına, tank modernizasyonundan helikopter filolarına kadar milyarlarca dolarlık silahlanma paketleri oradan oraya uçuşuyor

IMF''den bir buçuk milyar dolar alınması için Türkiye''de yer yerinden oynarken, aynı dönemde, Türkiye ile İsrail arasında milyarlarca dolarlık ortak füze ve savunma anlaşmalarının yenilenmesi karara bağlanabiliyor.

Endonezya''nın, Meksika''nın, Arjantin''in, Nijerya''nın, Ortadoğu ülkelerinin veya dünyanın geri kalanının durumu ise Türkiye''den farklı değil.

"Küresel direniş hareketi"

Yeryüzünün efendileri hegemonyalarını daha da pekiştirmek için Cenova''da toplantı üstüne toplantı yaparken, insanlığın adaleti için kente akın eden yüz elli bin kişinin, Dünya Ticaret Örgütü, Dünya Bankası, IMF ve çokuluslu şirketler gibi uluslararası sömürünün öncü kuvvetlerine, kapitalizm, fakirlik ve küresel hegemonyaya karşı başlattığı savaş hiç küçümsenmemeli. Hareketin bizzat Avrupa ve Amerika''da filizlenmesi ve giderek dünya ölçeğinde bir harekete dönüşmesi tipik bir "Üçüncü Dünyacı söylem" olarak da algılanmamalı.

1999 yılında ABD''nin Seattle kentinde yapılan Dünya Ticaret Örgütü toplantısından bu yana en kalabalık ve en sert gösteriler yaşanıyor Cenova''da. Küresel hegemonya ve adaletsizliğin boyutları her geçen gün daha da katlanılmaz bir hal alırken, "fakirlerin çığlığı" da güç kazanıyor. Küreselleşme karşıtı hareket, ideolojilerin saltanatının bittiği Soğuk Savaş sonrasında adalet ve onur arayışına giren milyarlarca insan için yeni bir yol, bir ideoloji haline geliyor.

Cenova''daki meydan okuma ve küresel direniş, Yıldız Savaşları projeleriyle yeni güvenlik endişeleri ortaya çıkararak, ekmek bulamayan insanları hızla silahlanma yarışına sokan, uluslararası kurumlarıyla dünyanın geri kalanının elinde ne var ne yoksa el koyan "yeryüzünün efendileri" için ciddi bir uyarıdır. Adaleksizlik devam ettikçe bu hareket de güç kazanacaktır.

.Eliezer, Mofaz, Şaron, silahlanma, savaş suçu...
00:0028/07/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail Savunma Bakanı Benjamin Ben-Eliezer''in ziyaretinden sonra Genelkurmay Başkanı Şaul Mofaz da dün Türkiye''deydi. İsrail Başbakanı Ariel Şaron ise Başbakan Bülent Ecevit''in üç kez yaptığı davetten sonra 7 Ağustos''ta Ankara''da olacak. Mofaz da Ben-Eliezer gibi, füze savunma sistemi, Türk tanklarının modernizasyonu, insansız uçak satışı, havadan karaya Popeye-2 füzeleri, askeri istihbarat uydusu, helikopterler ve tanksavar roketlerinin teslimi gibi ortak savunma projeleri için geldi.

Ben-Eliezer, Mofaz ve Şaron''un ziyaretleri, Türkiye ile İsrail arasında 1996 yılında imzalanan "stratejik ortaklığın" ivme kazandığı bir dönemde gerçekleşiyor. Ortaklık Türkiye''nin tarihinin en ağır ekonomik krizini yaşadığı dönemde milyarlarca dolarlık silah anlaşmaları ile güçleniyor.

Ben-Eliezer''in ziyareti sırasında iki ülke "ortak füze kalkanı" kurma konusunda anlaşmaya vardı. Kriz nedeniyle ertelenen bazı projeler yenilendi. ABD''nin Füze Kalkanı Projesi çerçevesinde Doğu ve Güneydoğu Anadolu''ya yerleştirilecek füzelerin ağırlıklı olarak İsrail tarafından karşılanması ve Arrow füzelerinin bu amaçla ortak üretimi kararlaştırıldı. İsrailli pilotların Konya Ovası''nda yaptığı eğitim uçuşlarından ve hava tatbikatlarından sonra iki ülkenin ortak kara tatbikatı da yapması planlandı.

Anadolu''ya yerleştirilecek Arrow''lar için gereken "Green Pine" radar sistemi, tanksavar füzeleri, insansız uçak ve Türk F-16''ları için havadan karaya Popeye füzelerinin satışı ile Türk M-60 tankları için modernizasyon paketi ele alındı ve bunların bir çoğunun tekrar hayata geçirilmesi kararlaştırıldı. Türk hava sahasında önemli ayrıcalıklar kazanan İsrail, belki önümüzdeki dönemde Anadolu''da kara birlikleri de bulunduracak. Kimse olmaz demesin.

Türkiye topraklarına İsrail füzeleri

Ziyaretler, Türkiye''nin İran, Irak ve Suriye''ye karşı konumlandırıldığı, bu ülkelere karşı topraklarının füzelerle donatıldığı, sınırlarına "İsrail malı dinleme istasyonları" ve füze rampaları monte edildiği bir dönemde yapılıyor. ABD''nin Füze Kalkanı projesinin gerekçesi olarak İran ve Irak''tan gelecek füze saldırıları gerekçe gösteriliyor ve Türkiye bu ülkelere karşı silahlandırılıyor. Füze Kalkanı gibi küresel bir projenin gerekçesinin ısrarla İran ve Irak olarak gösterilmesi hiç de inandırıcı bir durum değil.

ABD ve İsrail''in bu ülkelere yönelik olası bir müdahalesinde Türkiye topraklarının ve hava sahasının, İsrail''in İran''ın nükleer tesislerine yönelik saldırısında da uzun menzilli uçuşlar için Türkiye''de eğitilen İsrail uçaklarının ve pilotlarının kullanılması muhtemel.

Üst düzey ziyaretler ayrıca Şaron''un Filistin Yönetimi''ne karşı topyekün savaş hazırlığı yaptığı bir dönemde gerçekleşiyor. Filistin Yönetimi''nin yok edilip Arafat ve diğer liderlerin Suriye''ye sürülmesi hesaplanan Şaron''un saldırı planına göre, 40 bin Filistinli bu savaşta hayatını kaybedecek veya tutuklanacak. Batı Şeria ve Gazze yeniden işgal edilecek. CIA kaynakları tarafından da doğrulanan senaryo, doğal olarak Suriye ve Irak''ı da içine çekecek nitelikte. Aynı dönemde ABD''nin Irak''a yönelik yeni bir saldırı hazırlığı içinde olduğuna dair belirtiler kendini hissettiriyor.

Avrupa Birliği''nin Tel Aviv yönetimini açıkça uyardığı, İsrail''e ekonomik ambargoyu bile düşündüğü, işgal altındaki topraklarda üretilen ve ihraç edilen İsrail mallarına vergi muafiyetini kaldırdığı, 31 Ağustos''ta Güney Afrika''nın Duban kentinde yapılacak olan BM Dünya Irkçılık Konferansı''nda İsrail''in ırkçı devlet ilan edilmesi için çalışmalar yapıldığı bir dönemde Türkiye ile İsrail arasında temaslar yoğunluk kazandı.

Savaş suçundan yargılanacaklar

Ben-Eliezer ve Mofaz ve Şaron, insanlığa karşı suç işlemekle suçlanıyor. Şaron hakkında Belçika''da insanlık suçu işlemekten resmen soruşturma açıldı ve 24 tanık ifade vermek için mahkemeye çağrıldı. AB''nin İsrail''e yönelik politikalarına bakılırsa AB Dönem Başkanı olan Belçika''nın soruşturma sonunda dava açması kesin. Başlangıçta soruşturmayı önemsemeyen Şaron, sonunda Belçikalı bir avukatla anlaşmak zorunda kaldı. Şaron, 1982 yılında Sabra ve Şatilla mülteci kamplarındaki katliamların dışında 1992''de Kanada''da 105 kişinin ölümüne yol açan bombalama olaylarından sorumlu tutuluyor.

AB İsrail''i, insan hakları açısından tam anlamıyla kuşatmaya alıyor. Şaron''dan sonra Mofaz ve Hava Kuvvetleri Komutanı Dan Haluzt için soruşturma açılacak. İsrail''in Filistinliler''e karşı suç işleyen ve askeri çevreden gelen bir çok isminin bu süreçten kurtulma şansı görünmüyor. Tel Aviv yönetimi, bu endişeyle paniklemiş durumda. İsrail güvenlik güçlerinde görev yapmış ve halen görevli üst düzey yetkililer Dışişleri Bakanlığı''na başvurarak, Avrupa''da hangi ülkelerde dikkatli olmaları gerektiği konusunda tavsiye istediler.

Danimarka ise, İsrail''in yeni Kopenhag Büyükelçisi olarak atanan Güvenlik Servisi Şin Bet''in eski başkanı Carmi Gillon''u ülkeye ayak basması halinde, işkence yaptığı ve yaptırttığı gerekçesiyle tutuklayacağını açıkladı.

Mofaz böyle bir ortamda Ankara''ya geldi. Mofaz ve diğerleri yakında hiç bir Avrupa ülkesine gidemeyecek duruma gelebilirler. Türkiye, ırkçı devlet ilan edilmesi beklenen İsrail ve insanlık suçundan mahkum edilmek üzere olan Şaron ve arkadaşları ile stratejik ortaklığını nasıl devam ettirecek? Şaron''un felaket senaryoları Türkiye''yi nasıl etkileyecek? Hep birlikte göreceğiz.

.Şaron Türkiye"ye felaket getirecek
00:004/08/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in son Nablus saldırısında 2''si çocuk 8 kişiyi öldürdüğü, Ortadoğu''da bölgesel bir savaşın çıkmasının an meselesi olduğu ve İsrail ordusunun Filistin Yönetimi''ni imha etmek için hazırlık yaptığı, Avrupa Birliği''nin Tel Aviv''e baskılarını artırdığı, ABD''nin "çıkarları"na zarar verdiği gerekçesiyle İsrail''i uyardığı ve gerilimin Filistin sınırlarını aşıp İran, Irak ve Suriye''yi de kapsayacak biçimde genişlediği bir dönemde Ankara, Belçika''nın hakkında "savaş suçu" işlemekten resmen soruşturma başlattığı İsrail Başbakan''ı Ariel Şaron''u ağırlamaya hazırlanıyor.

AB Dönem Başkanı Belçika, Şaron''dan sonra İsrail Genelkurmay Başkanı Şaul Mofaz, Hava Kuvvetleri Komutanı Dan Haluzt ile bazı üst düzey askerler hakkında da "insanlık suçu"ndan soruşturma açmaya hazırlanıyor. Belçika''nın bu tavrı bizzat AB politikası olarak uygulanıyor.

1 Eylül''de Güney Afrika''da toplanacak BM Irkçılık Konferansı''nda İsrail ırkçı devlet ilan edilecek ve Siyonizm "ırkçılık" olarak tanımlanacak. Danimarka ise, İsrail''in yeni Kopenhag Büyükelçisi olarak atanan iç istihbarat teşkilatı Şin Bet''in eski başkanı Carmi Gillon''u ülkeye ayak basması halinde, tutuklayacağını açıkladı.

Bütün bunlar olurken topyekün saldırı hazırlıkları yapan İsrail, 20 bin askerini ağır silahlar eşliğinde Filistin topraklarına yerleştirdi. Alarm durumundaki 186 bin İsrail askeri ile 445 bin kişilik yedek güç, 3 bin 900 tank, 133 askeri helikopter, bir çoğu Türkiye''de eğitim gören F-16 ve F-15''ler Filistin''e saldırmak için emir bekliyor. Türkiye''nin Şaron''u ağırlayacağı günlerde Ortadoğu''nun genel manzarası böyle...

Türk topraklarına İsrail askerleri de gelecek mi?

Şaron''un Çarşamba günü Ankara''da yapacağı temaslar, hem Ortadoğu''da hem de bütün dünyada çok yakından izlenecek. Terörü bir devlet politikası olarak uygulayan ve gittiği Avrupa başkentlerinin hiç birinde sıcak karşılanmayan Şaron''un, Türkiye tarafından üç kez davet edilmesi ve "Türk-İsrail ekseni"ne ivme kazandırılıp bölgesel gerilimi tekrar tırmandırması iyiye işaret değil. Türkiye''nin İsrail''le yürüttüğü askeri teknoloji ve ortak savunma projeleri NATO çevrelerinde bile ciddi tartışmalara neden oluyor.

Daha önce Ankara''ya gelen İsrail Savunma Bakanı Benjamin Ben-Eliezer ve Genelkurmay Başkanı Mofaz''ın temaslarında ele alınan konulara bakılırsa, Şaron''un gündemi Türk-İsrail askeri anlaşmalarla sınırlı değil. Mofaz''ın Ankara temasları hakkında İsrail''in "ulusal güvenlik" endişesiyle yayın yasağı koyması da kuşkuları artırıyor.

Mofaz ve Eliezer''in Ankara ziyaretlerinde, insansız uçak satışı, havadan karaya Popeye-2 füzeleri, askeri istihbarat uydusu, helikopterler ve tanksavar roketleri, Green Pine radar sistemi ve Türk M-60 tankları için modernizasyon paketi ele alındı. İki ülke "ortak füze kalkanı" kurma konusunda anlaşmaya vardı.

ABD''nin Füze Kalkanı planı çerçevesinde Doğu ve Güneydoğu Anadolu''ya yerleştirilecek füzelerin İsrail tarafından karşılanması ve Arrow füzelerinin bu amaçla ortak üretimi kararlaştırıldı. İsrailli pilotların Konya Ovası''nda yaptığı eğitim uçuşlarından ve hava tatbikatlarından sonra iki ülkenin ortak kara tatbikatı yapması planlandı. Önümüzdeki dönemde Türkiye topraklarına İsrail kara birlikleri konuşlandırılır hatta İsrail için Anadolu''da askeri üs tesis edilirse kimse şaşırmasın.

"Eksen" amacına ulaştı

Ziyaretler, Türkiye''nin İran, Irak ve Suriye''ye karşı konumlandırıldığı, bu ülkelere karşı topraklarının füzelerle donatıldığı, sınırlarına İsrail yapımı dinleme istasyonları ve füze rampaları monte edildiği bir dönemde yapılıyor.

Suriye sınırın Türkiye tarafında İsrail füze sistemleri tespit ettiğini açıkladı. Gerek Eliezer ve Mofaz''ın gerekse Şaron''un temasları, stratejik ortaklığın giderek Türkiye''nin komşularına karşı bir "meydana okumaya" dönüştüğünü gösteriyor.

Irkçı devlet ilan edilmesi beklenen İsrail ve insanlık suçundan mahkum edilmek üzere olan Şaron ve arkadaşları ile ortaklığı daha da güçlendiren Türkiye, İsrail''e yönelecek tehditleri kendi topraklarında durdurma görevini üzerine almakla kalmıyor, İsrail''in Türkiye''nin komşularına yönelik saldırganlığına da bir nevi üs oluyor.

İsrail''de yayınlanan Yediot Ahronot gazetesi, Türkiye ile İsrail arasında stratejik anlaşmanın 1958''de imzalandığını belirterek, anlaşmanın içeriğinin özellikle gizli tutulduğunu, ortak deniz manevralarının sembolik "kurtarma operasyonları" olarak gösterildiğini, İsrail Hava Kuvvetleri''nin Anadolu semalarında eğitiminin öneminin bilinçli olarak küçümsendiğini yazdı. "Eksen''in amacına ulaştığı"nı, dolayısıyla "gizlilik perdesi"nin kaldırılmasının ve gerçekleri açıklamanın zamanının geldiğini yazan gazete, "Artık İran, Suriye ya da Irak, İsrail''e savaş ilan etmek isterse, birliklerinin bir bölümünü Türkiye sınırlarına yığmak zorunda" ifadesini kullandı.

Siyonizme 312 koruması

Silah anlaşmalarının, istihbarat birlikteliğinin, Anadolu''nun İsrail füzeleriyle donatılmasının ve Türkiye''nin özellikle İran''a karşı kışkırtılmasının dışında, Türkiye''de büyük tartışmalara neden olacak bir gelişmeyi de burada haber vermek gerekiyor: Şaron yönetimi ve Yahudi lobisi, siyonizmin 312. madde koruması altına alınmasını istiyor. Buna göre, Türkiye''de İsrail''e veya siyonizme yönelik eleştiri TCK 312. Maddesine göre suç sayılacak ve cezalandırılacak. Böyle bir şey olur mu? "Türk-İsrail ekseni"nin boyutlarını kestirebilen bir insan için bunlar olmayacak şey değil.

.Ankara Şaron"u fırçalayabilir mi?
00:0011/08/2001, Cumartesi
G: 12/09/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in "savaş suçlusu" Başbakanı Ariel Şaron''un estirdiği şiddet politikası sadece İsrail ve Filistin''i değil, bütün Ortadoğu''yu hızla cehennemi bir ateşin içine doğru sürüklüyor. Önceki gün Kudüs''te meydana gelen patlama bölgede artık barışın bir tarafa, ateşkesin bile sözünün edilmesinin ne kadar zor olduğunu ortaya koydu. Sokakta yürüyen herhangi bir insanın İsrail helikopterinden atılan füze ile paramparça edildiği, terörün bir devlet politikası olarak en şiddetli biçimleriyle uygulandığı bu topraklarda, her şeye namlunun ucundan bakan, insani değerlerden nasibini almamış, hayatı katliam ve cinayetlerle geçen ve bütün dünyada "savaş suçlusu" olduğuna dair ortak kanaat oluşan "dengesiz bir adam"ın estirdiği "şiddet ruhu"nun faturasını Filistin ve İsrail kadar, Suriye, Irak ve Türkiye de ödeyecek.

"Kudüs İsrail''indir" açıklamasına cevap

Kudüs''teki saldırının, Şaron''un Ankara''dan dönüşünün hemen ertesinde meydana gelmesi, Türkiye''nin de bu savaşın içinde olduğunun bir göstergesidir. Ardı ardına yapılan üç davetten sonra Ankara''ya gelen Şaron, İsrail''in ABD''den sonra "ikinci dostu ve stratejik ortağı" olan Türkiye''den 170 adet M-60 tankının modernizasyonu projesiyle ülkesine döndü.

Başbakan Bülent Ecevit, basın toplantısında Şaron''u uyarıcı rollere bürünürken perde gerisinde ortak füze kalkanı kapsamında Türk topraklarına yerleştirilecek İsrail füzeleri, helikopter ve tank projeleri ile Türkiye''nin komşularına karşı stratejik ortaklığın daha da geliştirilmesi konuları görüşüldü.

İsrail Başbakanı Ankara''da hem Filistin''e, hem Arap dünyasına hem de insanlığa karşı suç işlediği gerekçesiyle hakkında hukuki süreç başlatan Avrupa Birliği''ne gövde gösterisi yaptı.

Türkiye''nin barış sürecine ilişkin tüm tekliflerini reddeden Şaron, "Kudüs''ün İsrail''in ezeli ve ebedi başkenti" olduğunu dünyanın en güçlü Müslüman ülkesinin başkentinde bütün dünyaya ilan etti. Müslümanlar''a yönelik bu aşağılayıcı ifadeler, Ankara''daki yetkililerin dışında Müslüman Türkiye''yi şok etti. Şaron''un şovundan bir gün sonra Kudüs''te olanlar, bu kentin hiç de İsrail''in başkenti olmadığını ortaya koydu.

Sabıkalı biriyle maceraya girişmek

"Ankara''nın Şaron''u fırçaladığı" yönünde kamuoyunda işlenen kanaat tam anlamıyla saçma bir düşünce. Savaş suçlusu bir insanı en üst düzeyde ağırlayacaksınız, onunla bölgesel maceralara girişeceksiniz, ordularını bu topraklarda eğiteceksiniz, sınırlarınıza onun dinleme istasyonlarını yerleştireceksiniz, hava sahanızı onun füzelerine emanet edeceksiniz, bütün bölgeyi savaşa sürükleyen ırkçı bir adama destek olacaksınız, ondan sonra da Şaron''u fırçalayacaksınız, öyle mi?

Şaron''a yapılan "dostça uyarılar"ın ciddiye alınacak hiç bir tarafı yok. Zira basın önünde yapılan bu uyarıların Türk-İsrail ilişkilerinin içeriğini hiç bir şekilde yansıtmadığını biliyoruz. Ankara, Türkiye''den önce Avrupa turu yapan Şaron''un Almanya ve Fransa''da ne kadar soğuk karşılandığını, AB''nin bu kişiyi savaş suçlusu ilan etmeyi kafasına koyduğunu, İsrailli diplomatların Avrupa başkentlerine sokulmadığını, Şaron''un yanı sıra İsrailli bir çok kişi hakkında yakında soruşturma başlatılacağını çok iyi biliyor.

Böylesine sabıkalı bir isimle bölgesel maceralara girişmenin bedelinin ne olacağını da çok iyi biliyor. Dolayısıyla Ecevit''in serzenişleri bu ağır sorumluluğu bertaraf etmek için görüntüyü kurtarma telaşından başka hiç bir şey değil.

Bu ihaneti durdurun!

Şaron''u davet ederek ona rahat bir nefes aldıran Ankara, bu ayın sonunda Güney Afrika''da toplanacak BM Irkçlılık Konferansı''nda İsrail''in ırkçı devlet ilan edilmesini ve siyonizmin ırkçılık olarak tanımlanmasını engellemek için hazırlıklara başladı bile. Daha çarpıcı şeyler de var: 31 Temmuz''da Mısır''a giden Dışişleri Bakanı İsmail Cem''in gündemi neydi? Ya da 1 Ağustos''ta Ankara''ya gelen Suriye Dışişleri Bakan Yardımcısı Seba Nasır''a ne tür telkinlerde bulunuldu?

Ortadoğu''nun kan gölüne döndüğü, Şaron''un Filistin topraklarını tekrar işgal edip liderlerini sürgüne göndermeye hazırlandığı, Kudüs''te Filistinliler için çok önemli anlamı olan ve AB yetkililerinin ziyaret ederek Filistin Yönetimini meşrulaştırdığı Doğu Evi''nin kapatıldığı bir dönemde Ankara, dünya Müslümanları''nın büyük tepkisine çekecek yeni bir girişim başlattı.

Türkiye, İsrail''in Filistin''e yönelik topyekün saldırısı başladığı zaman Suriye ve Mısır''ın karşılık vermesini engellemek için bu ülkeler nezdinde İsrail adına müzakereler yürütüyor, Kahire ve Şam''a baskı uyguluyor. Ancak bu olay savaşın genişlemesinin önlenmesi şeklinde yutturuluyor. Yani "Hitler bozuntusu" bir adamın kanlı emellerine destek oluyor, önünü açıyor.

İsrail''in saldırısı bir şekilde başlayacak. O zaman Türkiye özellikle Suriye üzerinde caydırıcı bir güç olarak kullanılacak ve Şam''ın İsrail''e tepki vermesi engellenecek.

Şaron Ankara''dan sadece tank ihalesiyle dönmedi. İsrail''e yönelecek tehditleri engellemesi için Ankara''ya yeni bir misyon yükledi. Şaron''a Ankara''da "Kudüs İsrail''in ezeli ve ebedi başkentidir" açıklamasını yaptıranların üslendiği yeni misyon, bu toplumun hafızalarından uzun yıllar silinmeyecek. Bir katilin çılgınlıklarına zemin hazırlamak veya yardımcı olup korumak, Türkiye için aşağılayıcı bir durum

.Durban: Susturulan ulusların adalet savaşı
00:008/09/2001, Cumartesi
G: 13/09/2019, Cuma
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Güney Afrika'nın Durban kentinde düzenlenen BM Dünya Irkçılıkla Mücadele Konferansı, Soğuk Savaş'tan sonra dünya sisteminin iki etkin aktörü olan ABD ve Avrupa ile İsrail'e yönelik en ciddi uluslararası "kalkışma"ya sahne oldu. Kölelik, sömürgecilik ve siyonizm mağdurları ortak bir zeminde hareket ederek, neredeyse dünya sisteminin aktörlerine meydan okudular. Amerika yüz kızartıcı köleci geçmişinin, Avrupa kanlı sömürgeci tarihinin, Nazi soykırımına uğrayanların kurduğu İsrail modern dünyanın "ırkçı devlet"i ilan edilmenin utancıyla yüzleşmek zorunda kaldılar.
Asya'nın, Afrika'nın ve Ortadoğu'nun halkları köleci, sömürgeci ve ırkçıların özür dilemelerini, insanlığa karşı işlenen cinayetlerin tazmin edilmesini Durban Konferansı'nda belki sağlayamadılar ancak çok önemli bir sürecin kapılarını aralayıp bütün dünyada etkisini gösteren etkin bir kampanya yürüttüler.Avrupa sömürgeci geçmişinden dolayı tazminat ödemeyi şimdilik kabul etmese bile özür dilemeye hazır hale geldi. ABD de tazminata karşı çıkmakla birlikte köleleştirdiği toplumlar için özür dilemeyi kabul etti. Küreselleşme karşıtlığı ve mülteci akınından sonra sömürgecilik ve köleliğin sorgulanması Batı'nın gelecekte karşı karşıya kalacağı en büyük tehdit haline geldi."Siyonizm ırkçılıkla eş anlamlı"İsrail ise, insanlığa karşı işlenen suçların en ağırıyla, ırkçılık suçlamasıyla köşeye sıkışmış durumda: Filistinliler'e yönelik şiddet ve terör yöntemleri yüzünden İsrail yönetimi ırkçı devlet ilan edildi ve Siyonizm, tıpkı Nazizm gibi, ırkçılıkla eş anlamlı olarak kabul edildi. Gerçi bu ifadeler Konferansı'ın sonuç bildirgesinde yer alamadı. Toplantıyı terk eden ABD'nin baskıları sonucu sonuç bildirgesinde çıkarıldı. Ancak dünyanın her bölgesinden gelen 3 binden fazla sivil toplum örgütü İsrail'i ırkçı devlet ilan etti. Resmi sonuç bildirgesi değil, dünya halklarının gerçek temsilcileri olan bu 3 bin NGO'nun ortak kararı, bütün dünyada yankı buldu ve İsrail insanlığın zihninde insanlığa karşı suç işleyen bir yönetim olarak yerini aldı.Birleşmiş Milletler'in, 1975 yılında aldığı ve "siyonizm ırkçılığın ve ırk ayrımının bir şeklidir" ifadesinin kullanıldığı 3379 sayılı kararından ve zamanın ırkçı Güney Afrika rejimiyle İsrail arasındaki ittifaka dikkat çeken 1973 tarihli kararından hareket eden 42 Müslüman ülke, gerek Durban'daki Konferans'ta gerekse Konferans'ın ön hazırlıklarının yapıldığı Cenevre'deki toplantılarda İsrail ırkçılığına karşı etkin bir mücadele örneği sergilediler. Bu durum Müslüman ülkeler ve Filistin adına çok ciddi bir diplomatik kazanımdır.Konferansın daha etkin bir şekilde sona ermesine engel olan tek talihsizlik belki de, hem köleliğin, hem sömürgeciliğin hem de siyonizmin aynı anda hedef haline getirilmesiydi. Bu durum Konferans'tan etkin sonuç alınmasını engelledi ve ABD, Avrupa ve İsrail'i aynı hedef almanın sıkıntısı yaşandı. ABD'nin Konferans'ı terk etmesinin sebebi, İsrail'in mahkum edilmesi değil, Amerika'dan da kölelik tazminatı istenmesinin de bu boykotta büyük etkisi var.İsrail yasadışı bir devletİsrail Başbakanı Ariel Şaron hakkında Belçika'da insanlık suçundan dava açılması, İsrailli üst düzey askeri görevlilere yönelik insan haklarını ihlal suçlamaları ve son olarak Durban'da bu ülkenin açıkça ırkçı devlet ilan edilmesi, İsrail'de tam anlamıyla paniğe neden oldu. Daha önce savaş suçlusu olarak gözaltına alınabileceği endişesiyle askeri yetkililerin Avrupa'nın hangi ülkelerine nasıl gidebileceklerine dair sıkı bir denetim uygulamaya başlayan İsrail Dışişleri Bakanlığı, Durban Konferansı sonrası durumu değerlendirmek için İsrail'deki tüm büyükelçiliklerin temsilcilerini acil bir toplantıya çağırdı.Ancak bu gelişmelerin İsrail için ortaya çıkardığı ölümcül bir gelişme daha var ki, işin en korkutucu yanı da bu: Durban Konferansı, İsrail'in yasallığını tekrar dünya gündemine taşıdı. Yani Tel Aviv yönetimi çok ciddi bir meşruiyet kriziyle karşı karşıya kalabilir ve yasadışı bir yönetim durumuna düşebilir. İsrail dışişleri çevrelerini panikleten nokta burası.Sessiz kitlelerin tarihi zaferiOrtadoğu'da İsrail karşıtı söylem güçlenip, barış sürecine yönelik umutlar azalırken, Avrupa'dan Çin'e, Rusya'dan Afrika ve Güney Asya'ya kadar İsrail'e yönelik tepkiler güç kazanıyor. Durban'da İsrail ırkçılığına karşı blok halinde kendini gösteren karşı çıkışa tahammül edemeyen ABD ve İsrail'in Konferans'tan çekilmesi, siyonizmin bir terör politikası olduğuna dair kanaatin ne denli güçlendiğini gözler önüne serdi.ABD, Hindistan ve Türkiye dışında bütün dünyada yalnızlığa sürüklenen İsrail, bu gelişmeler sonrası biraz olsun özeleştiri yapmak yerine, başta BM olmak üzere dünyayı karşısına aldı ve herkesi Yahudi düşmanı olmakla suçlamaya başladı. Şaron yönetiminin tazyiklediği öyle bir paranoya işleniyor ki, İsrail halkı bütün dünyaya karşı histeri nöbetine yakalanmış gibi. "Hitler bile bu kadarını hayal edemezdi" diye yazan İsrail basını, "Bütün dünya bize karşı" tezini işliyor.Durban Konferansı resmi olarak başarıya ulaşmamış görünebilir. Ancak başta İsrail olmak üzere, ırkçı, şiddeti bir devlet politikası uygulayan ülkelerle kölelik ve sömürgecilik geçmişi olanlar için korkutucu bir süreç başlattı. Bu da dünyanın sessiz kitleleri için tarihi bir zaferdir.

.Yeni Dünya Düzeni on yıl ayakta kalabildi...
00:0015/09/2001, Cumartesi
G: 13/09/2019, Cuma
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD'nin küresel hegemonyasına dayanan tek kutuplu Yeni Dünya Düzeni 10 yıl yaşayabildi. Dünyayı dehşete düşüren şok saldırı artık Amerikan hegemonyasının kanlı bir şekilde sorgulandığını, dünya sisteminin oluşturan güçlerin bundan sonra güven içinde olmayacağını, yeni bloklaşmanın dünya sistemini oluşturan güçlerle sistem dışına itilenler arasında olacağını ortaya koydu.
1987 yılında 19 yaşındaki Alman Mathiast Rust, Cessna 172-B uçağıyla Hamburg'dan yola çıkıp Sovyetler Birliği hava sahasını aşarak Kızıl Meydan'a indiğinde, Sovyetler'in bütün büyüsü bozuldu. Bu eylem, dünyaya korku salan bir orduya, nükleer güce, hava ve deniz kuvvetine sahip Sovyetler'in hava savunmasının bir hiç olduğunu, ortaya koymuştu. Bundan üç yıl sonra da Sovyetler dağıldı.
Artık hiç bir güç egemen değilABD'nin askeri, siyasi ve ekonomik mahremiyetine yönelen dehşetengiz saldırı da ABD'nin "federal" yapısını çok şiddetli şekilde sarstı ve Amerikan rüyasını yerle bir etti. Sovyetler gibi, ABD'nin de dokunulmazlığı da korkunç bir yara aldı. ABD'nin milyarlarca dolarlık hava savunmasının, nükleer gücünün, karşı konulmaz istihbarat yapısının, milyonlarca telefonu, e-maili ve faksı kontrol eden elektronik istihbaratının, iç güvenlik teşkilatının, en küçük hareketleri bile kontrol eden uydularının büyüsü bozuldu.Binlerce masum insanın hayatını kaybettiği bu saldırı, kapitalizmin, ABD federal sisteminin, küresel askeri ve siyasi güç merkezlerini hedefledi. Saldırı, gerek hedef aldığı semboller, gerekse sofistike planlaması açısından, bilinen hiç bir örgütün başarabileceği bir eylem değildir. Olayın iki önemli sonucu var: Birincisi; en büyük zararı ABD federal sistemine vurdu, dolayısıyla saldırının arkasındaki güçlerin Amerikan sistemi içinde aranması gerekiyor. İkincisi ise, dünya sisteminin belirleyen güçlerin, sistemin dışına ittikleri kitle veya grupların ne kadar güçlü olduğunu ortaya koydu. Artık hiç bir güç gerçekten egemen değildir.
ABD'nin düşmanı kendi içindeOklahoma'daki federal binayı yerle bir edip 168 kişiyi öldüren ve 11 Haziran'da idam edilen Timoty McVeigh, açıklamalarıyla ABD'nin en büyük düşmanının kendi içinde olduğunu ortaya çıkarmıştı. ABD federal sisteminin bireysel hakları yok ettiğini söyleyen McVeigh, "Ben bu saldırıyı Amerikan yönetiminden öğrendim. ABD'nin dünyada yaptığı operasyonlarla benim yaptığım aynı şey" diyerek, idam edildiğinde şehadete ulaşacağını söylemişti. Demek ki, Amerikalı bir beyaz da bu tür bir "şehadet saldırısı" yapabiliyor. 168 kişinin öldüğü Oklahoma saldırısından sonra ABD'de Müslümanlar'a yönelik saldırılar başlamış, Afganistan'a ve Sudan'a saldırı olmuş ve korkunç bir cadı avı başlatılmıştı. Çok geçmeden olayın faili bulundu ancak ABD, yaptığı hataları hala kabul etmedi.Oklahoma'dan daha kapsamlı, daha sofistike hazırlanmış, felsefi arkaplanı daha net, küresel sistemin kalbini vuran ve ona kafa tutan bir saldırı var önümüzde. Bir değil, elli McVeigh biraraya gelip böyle bir intihar saldırısı yapamaz mı? Ancak bu ihtimal yine ciddi olarak ele alınmıyor.
İslam dünyası tehdit altındaFatura Müslümanlar'ın üzerine yıkılmış durumda. Amerika temkinli olmaya çalışıyor görüntüsü veriyor ancak Dışişleri Bakanı Colin Powell, Usame Bin Ladin'in birinci derecede şüpheli olduğunu ilan etti. Afganistan, Pakistan, Irak, Yemen ve diğer Müslüman ülkeler tehdit altında. İslam dünyasına karşı küresel düzeyde ittifak kuruluyor. Sağduyusunu kaybetmiş ABD'li yazarlar, savaş çığırtkanlıkları yapıyor. Dünya medyası Müslümanları hedefe almış koymuş savaş çığlıkları atıyor.Afganistan ve Pakistan savaşa hazırlanıyor. ABD özel birliklerini ve yedek askerlerini göreve çağırıyor. Eğer saldırıyı yapan bir örgüt ise bunca savaş hazırlığı niye? Bütün İslam coğrafyası mı işgal edilecek? Afganistan'a kara harekatı yapılacağı söyleniyor. Ancak bakmayın siz bu küresel ittifaka. ABD, bu fırsatı stratejik çıkarlarına dönüştürmeye başladığı anda dünyadan itirazlar yükselecektir. ABD Afganistan ve Pakistan'a yerleşip Orta Asya'yı, Güneydoğu Asya'yı kontrol etmeye başladığında Rusya, Çin ve Avrupa hırçınlaşmaya başlayacaktır.
Usame Bin Ladin paranoyasıUsame Bin Ladin veya her hangi Müslüman bir örgüt bu korkunç saldırıyı düzenlemiş olsa bile, Müslümanlar bu derecede bir linç kampanyasına, aşağılanmaya, horlanmaya maruz kalamaz. Sorumlu olan örgütün bulup yok etmek varken İslam dünyasına karşı işgal kampanyaları başlatmanın amacı ne? Avustralya'dan Fransa'ya ve Almanya'ya kadar bir çok ülkede, Amerika'nın bütün eyaletlerinde Müslümanlar'a ait ev, işyerleri ve camiler saldırıya uğruyor, Müslüman çocuklar okullardan kovuluyor. Bu cinnet hali ABD'nin İslam dünyasıyla arasına uzun yıllar etkisini sürdürecek kalın bir duvar örecektir.Ne Bin Ladin'in ne de bir başka Müslüman örgütün böylesine iyi planlanmış bir saldırıyı yapabileceğine pek kimse inanmıyor. Salı gününden bu yana yapılan "İslamcı terör" propagandasına rağmen Türk halkının yüzde elliye yakını saldırının Amerikalı bir örgüt tarafından yapıldığına inanıyor. Bin Ladin'in yaptığını söyleyenler ise sadece yüzde 3.9.Fas'tan Endonezya'ya, Orta Asya'dan Güney Afrika'ya kadar İslam dünyasında son bir kaç yıldır İslam'a yönelik şiddetli bir kampanya zaten yürütülüyor. Şimdi bu saldırı çok daha şiddetlenecek. Müslüman ülkeler ve bireyler bunun acısını çok ağır hissedecek. Müslümanlar siyasi, ekonomik ve sosyal alanlarda büyük darbe yiyecek.İstesek de, istemesek de iki kutuplu bir dünya oluşuyor ve aradaki çizgi gittikçe kalınlaşacak. Dünya sistemini oluşturan güçler ve Müslümanlar arasıncda uzun sürecek bir savaş başlıyor. Bu, her iki taraf için de kaos demektir.

.Küresel olağanüstü hal mi ilan ediliyor?
00:0022/09/2001, Cumartesi
G: 16/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

New York ve Washington'ı vuran ve uluslararası sistemi sarsan saldırının bir numaralı "zanlı"sı ilan edilen Usame Bin Ladin ne kadar güçlü bir insan ki, bir eylemle bütün dünyayı kaosa sürükleyip, hak, adalet, uluslararası hukuk, ulusların egemenliği, insanlık değerleri, güç kullanımının meşru sınırları, birey hakları veya küresel ve bölgesel bloklaşmaları bir anda işlevsiz hale getirerek dünyayı "ölçüsü belirlenemeyen bir savaş atmosferi"ne sokabiliyor?
Eğer bir birey veya grup dünya sistemini bu kadar kolay sarsabiliyorsa, küresel güç dengelerini bu kadar kolay bozabiliyorsa, dünya sistemini oluşturan gücün, sermayenin ve kuvvetler dengesinin dayandığı temellerin bir hiç olduğu ortaya çıkmıyor mu? Dünyanın en güçlü ordusuna, sermayesine, uluslararası hukuku ve değerleri belirleme gücüne sahip bir süper imparatorluk nasıl oluyor da bu kadar kolay provoke edilebiliyor?11 Eylül'den bu yana şahid olduklarımız, eylemin sonuçlarının bir kişi veya örgütün hayal dünyasına bile sığmayacak şeyler olduğunu ortaya koydu. Saldırının arkasındaki güçleri tespit edip cezalandırmak için uluslararası çapta bir soruşturma yürütmek yerine, bu güçlerin kimler olduğu dünyanın dikkatinden özellikle uzak tutuluyor."Büyük çözülme"den sonra ilk ciddi tehditBütün bu sorular ortada dururken, entelektüel temelleri Soğuk Savaş'tan hemen sonra atılan, gerek uluslararası kurumlar düzeyinde, gerek öncü devletler ve yerel iktidarlar düzeyinde ve gerekse dünya medyasında on yıldır gündemde tutulan "İslamcı terörizm paranoyası"ndan hareketle, Müslüman toplumlara yönelik açık bir tasfiye operasyonu başlatılıyor.Müslümanlar'ın yaşadığı hemen her ülke bir anda "cephe ülkesi" haline geldi. Sanki bütün dünyada olağanüstü hal ilan edildi. Fas'tan Güney Afrika'ya, Orta Asya'dan Güneydoğu Asya'ya kadar Müslüman toplumlar tedirgin birbekleyiş içinde. Her ne kadar Batı-İslam karşıtlığı nitelemesinden kaçınılsa da, son on gün içinde İslam toprakları neredeyse bir "açık hapishane"ye dönüştürülmüş durumda.Taliban, Bin Ladin ve adamlarını ABD'ye teslim etse bu savaşın duracağını mı sanıyorsunuz? Veya sadece Afganistan'ın bombalanması, estirilen savaş çığırtkanlığını sona erdirecek mi? Bunun "Batı medeniyetinin savaşı" olduğunu söyleyen ABD Başkanı George Bush "Haçlı Seferi" gafını düzeltmeye çalışsa da, Müslümanlar kendilerini karşı safta görmeye başladılar bileEndonezya'da bir milyondan fazla insanın, yüz binlerce masumun öldüğü katliamların arkasındaki güçleri yıllar sonra öğrenen dünya, bu olayın arkasındaki güçleri belki de hiç bir zaman öğrenemeyecek. Ancak Müslümanlar, İslam dünyasının 19. yüzyılda yaşadığı "büyük çözülme"den sonra en büyük tehditle karşı karşıya bırakıldı bile...
Son on günde neler değişti?11 Eylül saldırısında hemen sonra dünya Amerika'nın etrafında kenetlendi. Tek kutuplu dünya sistemine itirazlar yükselten, NATO'nun global jandarmalığına karşı Avrupa Gücü'nü kuran, ABD'nin Yıldız Savaşları projesine öfke duyan ve "Süper Avrupa"yı oluşturmak ABD ile kıyasıya rekabete giren Avrupa Birliği'nin tezleri suya düştü. ABD'ye karşı çok kutuplu dünya sisteminin temellerini atmaya çalışan Çin ve Rusya, potansiyel müttefiklerini ABD'ye kaptırdı.ABD küresel hegemonyasına karşı olanları "terörle mücadele" gibi masum bir çıkışla öyle bir hazırlıksız yakaladı ki, Soğuk Savaş'tan bu yana yapamadıklarını 10 günde başarmış oldu.Amerika'yı, İsrail'i ve Türkiye'yi Orta Asya'dan silen, ABD'nin ambargo uyguladığı ülkeleri ayağa kaldırmaya çalışan, Ortadoğu'da ABD'ye karşı kıyasıya bir rekabet başlatan Almanya, Fransa, Rusya, Çin ve İran dengesi son beş yılda kazandığı mevzileri bir haftada kaybetti. Orta Asya'yı kontrol altına alan Rusya ve Çin liderliğindeki Şanghay Beşlisi daha başlamadan bitti.Afganistan'da Taliban karşıtlarının komutanı Ahmed Şah Mesud'un bir kaç ay önce Strasbourg'da AB tarafından en üst düzeyde ağırlanması, AB, Rusya ve Çin'in Taliban'ı devirmek için Mesud'a silah sevkıyatı başlatması ve Mesud'un 11 Eylül'den hemen önce öldürülmesi kimsenin dikkatini çekmiyor mu?Almanya, Fransa, Rusya, Çin ve İran dengesinin, Avrupa'dan Rusya'ya ve Basra Körfezi'ne kadar oluşturduğu hattın ötesinde ABD çıkarlarını yerle bir ettiğini, Hazar petrolleri üzerindeki ABD tezlerini bitirdiğini, Hazar enerji kaynaklarını Avrupa'ya, Çin'e, Basra Körfezi'ne aktaran bu dengenin, Taliban yönetimini devirip Afganistan'ı kontrol altına almaya çalıştığını hatırlamıyor mu kimse? İşte bütün bu çabalar on gün içinde heba oldu. Yaşanan bu atmosferde, ABD'ye itirazını yükseltebilecek bir güç görebiliyor musunuz?
Sorun Bin Ladin veya Taliban mı?Sorun, Usame Bin Ladin veya Taliban mı? Bin Ladin sendromu, ABD'nin yıllardır ısıtıp ısıtıp servise sunduğu bir paranoyadır. ABD, bu paranoyayı kullanarak hem İslam dünyasını tamamen kontrol altına alıyor hem de Avrupa, Rusya ve Çin'e kaptırdığı bölgelere yerleşiyor.Oluşturulmaya "küresel ittifak"ın hedefi sadece Afganistan değil. Sudan'dan Irak'a, Yemen'den Pakistan'a, Keşmir'den Mindanao'ya kadar bir çok Müslüman bölge endişe içinde. İçinde Müslüman grupları barındıran her ülke, en demokratik olanından en radikaline kadar İslami cemaatler, İslami eğitim veren kurumlar ve İslami dünya görüşüne sahip bireyler dünya sisteminin düşmanı listesine yerleştiriliyor. Cezayir'den Tacikistan'a ve Endonezya'ya, Özbekistan'dan Orta Afrika'ya kadar İslam topraklarında bir cadı avı başlatılıyor. Bunlar yapılırken şiddeti tasvip edenlerle etmeyenler arasındaki çizgi göz önüne alınmadan, siyasal, sosyal ve ekonomik talepleri olan her grup hedef alınabilir. Cadı avına karşı çıkanlar "terörist damgası" yiyebilir.Aslında bu yeni bir kampanya değil. Bugüne kadar el altından, ülkeler bazında yürütülen bir projenin ikinci aşaması. Yani açık savaş dönemi... Gözlerinizi açık tutun. Daha çok şeyler göreceğiz.

."Terör"le savaşta kim ne hesaplar yapıyor?
00:0029/09/2001, Cumartesi
G: 17/09/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

11 Eylül'den sonra hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağını söylenler, dünyada nelerin değişeceğini açıkça ortaya koymalılar. 11 Eylül'den sonra ordularını İslam topraklarına yöneltenler, Amerika'da ve Avrupa'da Müslümanlar'a yönelik nefreti körükleyenler, dünyayı "ya bizdensiniz ya da teröristlerin safında" gibi üçüncü bir tercih hakkını ortadan kaldıran sinsi dayatma ile yüz yüze bırakanlar, Müslümanlar'ı uygarlığın önündeki engel olarak gösterenler, Haçlı Savaşı'ndan ve Batı uygarlığının Müslümanlar'ı ehlileştirmesinden söz edenler, kafalarında nasıl bir dünya haritası oluşturduklarını, İslam dünyasında nasıl bir toplumsal yapı öngördüklerini, ne tür Müslüman birey tanımı yaptıklarını, dini özgürlüğün yeni sınırlarını açıklamalılar.
Bir taraftan kendi ülkelerindeki Müslüman kuruluşları ziyaret ederek bu savaşın "İslam'a değil, teröre karşı" olduğunu söyleyip dostluk nutukları atarken diğer taraftan Müslümanlar'ı hedef alan küresel ittifak arayışına girenlerin mesajları, Müslümanlar için hiç bir şekilde ikna edici değil. Bu nutuklar, hazırlandıkları intikam saldırılarını kamufle etmekten başka bir anlam ifade etmiyor.Onlar, ABD Başkanı George Bush'un, saldırılarının ardından doğrudan İslamcı örgütleri hedef gösterip "Haçlı Seferi" başlattığını ilan etmesini, "Mısır, Suudi Arabistan, Ürdün gibi bir çok Müslüman ülkedeki rejimleri devirmek istiyorlar. İsrail'i Ortadoğu'dan atmak, Hristiyanları ve Musevileri Asya ve Afrika'dan çıkarmak istiyorlar" şeklindeki sözlerini bir "gaf" olarak kabul etmiyorlar.İtalya Başbakanı Silvio Berlusconi'nin, "Batı medeniyeti İslam medeniyetinden üstündür. Batı, komünizmi yendiği gibi, başka toplumları da yenmeli. Bu, başka bir medeniyetle, bin dört yüz yıl önce öncesine takılıp kalan İslam'la çatışmaya kadar gitse bile" şeklindeki ırkçı söylemlerini "o zaten çatlak bir adam" deyip geçiştirmiyorlar.Delil yok, nükleer savaş başlıkları varOnlar, Afganistan'dan sonra sıranın Çeçenistan'a mı, Doğu Türkistan'a mı, Tacikistan'a mı, Lübnan'a mı, Filistin'e mi geleceğini, "Haçlı Savaşı"nın İslam dünyasını nasıl bir kaosa sürükleyeceğini kestirmeye çalışıyorlar. Onlar, ne Brüksel'de toplanan NATO savunma bakanlarının ne de ABD'ye koşan "müttefik" liderlerin saldırının arkasında kimlerin olduğuna dair delillere ulaşamamasına dikkat ediyorlar. Dışişleri Bakanı Colin Powell'ın "kesin kanıtları açıklayacağız" sözünden sonra FBI'in Arap asıllı bir kaç kişinin isimlerini ve resimlerini "delil" diye dünyaya "yutturmasını" ibretle seyrediyorlar. Amerikan ve İngiliz uçaklarının, savaş gemilerinin, binlerce askerinin Basra Körfezi'nde toplanmasının, Afganistan sınırına nükleer savaş başlıkları depolamasının ucunun nerelere varacağını tahmin etmeye çalışıyorlar.Onlar, bugüne kadar ABD karşısında yer alan Rusya ve Çin'in İslam söz konusu olunca ABD'nin Orta Asya'ya yerleşmesine nasıl böyle sessiz kaldıklarını, Rusya'nın hava sahasını neden ABD'ye açtığını, Hindistan'ın istihbarat bilgilerini neden ABD hizmetine verdiğini merak ediyorlar.Hazar projelerinde ABD'ye kafa tutan ve petrol ve doğal gazını dünyaya ulaştıracak boru hatları projelerinde ABD'yi Orta Asya'dan silen Almanya ve Fransa'nın neden bu gidişe ses çıkarmadıklarını, neden Birleşmiş Milletler'in devreden çıkarıldığını, neden saldırıların arkasındaki güçleri ince bir soruşturma ile bulma yolu varken Afganistan'a, Irak'a ve daha bir çok Müslüman ülkelere savaş açıldığını öğrenmek istiyorlar.Cevapsız kalan bu sorular, dünya Müslümanları arasında öyle bir ABD ve Batı karşıtlığı dalgası yayıyor ki, bunun ne zaman, nerede patlayacağını kimse tahmin edemez.Amerika dünyayı, dünya Amerika'yı kullanıyorMüslümanlar bu çarpıklıkların sebeplerini çok iyi biliyorlar aslında. Zira onlar, Soğuk Savaş'tan sonra komünizmin yerine Batı'nın düşman olarak İslam'ı nasıl ikame ettiğini, son on yılda bir çok ülkede Müslümanlar'ın siyasi, ekonomik ve kültürel olarak nasıl bir baskıya maruz kaldığını, "İslamcı terör" kavramının nasıl gündemde tutulduğunu ve "İslamcı teröre" karşı nerelerde anti-terör merkezleri kurulduğunu, Müslüman ülkelere yönelik ne tür toplumsal projelerin hayata geçirildiğini ve bu toplumların nasıl yeniden dizayn edilmeye çalışıldığını, sürece direnen ve kontrol altına alınamayıp sistem dışı kalan çevrelerin tereddütsüz terörist damgasını yediğini biliyorlar.Dünyanın bir çok bölgesindeki özgürlük mücadelelerine destek verilir ve onlar için askeri müdahaleler yapılırken, bizzat BM eliyle Endonezya parçalanırken, Müslüman coğrafyadaki hak ve özgürlük taleplerine neden şiddetle karşılık verildiğini de... Küresel güçler ve yerli iktidarların, siyasi ve sosyal talepleri kadar kendi kaynakları üzerinde de hak isteyen Müslümanlar'a karşı "kutsal ittifak" kurduklarını gördüler ve yaşadılar. Sadece onlar değil, on yıldır İslam dünyasında olan bitenleri yakından izleyen herkes bunlara şahit oldu. Şimdi ikinci on yıllık savaş başlıyor. Cephenin diğer tarafında ise Müslümanlar'dan başka kimse yok.11 Eylül'den sonra ilan edilen sınırsız ve ölçüsüz savaş, bir çok ülke için bulunmaz bir fırsat oldu. İntikam saldırılarına hazırlanan ABD'nin aslında dünyayı terörle değil, kendi amaçları için savaşmaya çağırdığı gibi bu ülkeler de terörü değil kendi sorunlarını çözmek için ABD'nin yanında yer aldılar.Bu kaotik ortamda, Rusya Çeçenistan'dan, Hindistan Keşmir'den, Filipinler Mindanao'dan, Cezayir cuntası İslamcılar'dan, Çin Doğu Türkistan'dan, İsrail Hamas ve Hizbullah'tan ve bir çok ülke İslami veya ulusal muhalefetten kurtulama umudunda. Artık kimse Çeçenler'in, Uygurlar'ın, Keşmirliler'in, Moro Müslümanları'nın "İslamcı teröristler" olmadığını, onların da temel hakları olduğunu, onlara yönelik katliam veya soykırımların insani değerlerle bağdaşmadığını iddia edemeyecek.Terör tanımı yenilenecek ve oldukça geniş yorumlanacak. "İslamcı terör"ü beslediği gerekçesiyle Müslümanlar'a ait ekonomik, siyasi ve kültürel kurumlar tasfiye edilecek. İslami değerleri önemseyen siyasal hareketlerin meşruiyeti sorgulanacak. Temel haklar ve özgürlüklere yönelik kısıtlamaların önündeki sınırlar esneyecek. Toplumsal muhalefeti temsil edenler, o ülkede yaşanan adaletsizliklerin üzerine gidemeyecek. Zira "statükoyu"i rahatsız eden her düşünce ve eylem terör kapsamına alınabilecek. Dünyaya özgürlük ve demokrasi vadedenler özgürlüklerin sınırlanmasına zemin hazırlayacak. ABD'nin otoriter yönetimlere verdiği desteğin, o yönetimler tarafından nasıl istismar edileceğine hep birlikte şahit olacağız.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Silopi"de bir Kontrgerilla karargahı!
00:005/07/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Londra'da yayınlanan El Kudüs El Arabi gazetesi, 4 Temmuz tarihli haberinde, Amerika'nın Silopi'de yeni bir üs inşa ettiğini, bir yıl içinde tamamlayacağını yazdı. Haberini Iraklı Kürt kaynaklara dayandıran gazete, yeni üssün, Habur sınır kapısı ile Silopi arasında, bin dönümlük bir alanda inşa edilmekte olduğunu belirti ve bazı ayrıntılar verdi. Nisan ayında başlanan çalışmalarla ilgili her ayrıntıyı izledim ama gündeme alma fırsatı bulamadım.

4 Temmuz tarihli iki haberi daha arşivime atmışım. Şöyle: Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı tank ve zırhlı araçlardan oluşan askeri araçlar, Silopi de konuşlanmaya başladı. Haberi, PKK'ya yakınlığı ile bilinen Fırat Haber Ajansı duyurdu. Ajans, Hac Konaklama Tesisleri ve Gıte köyü kırsalına sevk edilen tank ve zırhlı araçlardan dört tanesinin ise Habur Sınır Kapısı'nın sol tarafında yapılan çelik köprüden Kuzey Irak'a geçtiğini iddia etti. Yine ajansa göre, Silopi ile Kuzey Irak sınırına yapılan tank sevkıyatı, bir haftadan beri devam ediyordu.
Diğer haber ise şu: Kuzey Irak bölgesel hükümeti, Silopi'ye 16 kilometre uzakta Kabaruk'ta petrol bulmuştu. Petrol çıkarma ve pompalama töreni ise bir gün sonra yapılacaktı. Petrolü, CIA'nın gizli uçakları ve işkence merkezleri konusunda ABD ile işbirliği yapma karşılığında bölgede petrol arama imtiyazı elde eden insan hakları savunucusu Norveç bulmuştu.Silopi üssü haberi önceleri pek dikkat çekmedi. Akşam gazetesi, Mutlu Çölgeçen'in haberiyle konuyu gündeme taşıdı. 27 Haziran tarihinde "Çuvaldan ortaklığa" başlıklı, dün de "Emekli ajanlar şirketi" haberleriyle Black Hawk şirketi, üssün niteliği ve misyonu üzerine bir tartışma başlattı. Şirketin sorumluluğu resmi olarak Irak'a giden "Türk kamyonlarının güvenliğini sağlamak" olarak gösteriliyor. Gerçek amacın bu olduğuna siz de inanmadınız değil mi? Emekli asker ve istihbaratçılardan oluşan kadrosu ile zırhlı konvoy güvenliği, savunma taktikleri, düşük yoğunluklu çatışma, terörle savaş, istihbarat, hava operasyonları ve rehine kurtarma gibi "görev"ler üslenecek bir merkezin "kamyon güvenliği" ile bu kadar yakından ilgilenmesi ne kadar da şaşırtıcı!Sabah'tan Umur Talu, dün ve önceki gün, üs ve Black Hawk şirketi ile ilgili çok ilginç detayları yayınladı. ABD'de kurulan bu şirketin ortakları, Türkiye'deki şirketin ortakları hakkında bilgiler aktardı. En önemlisi de, ortaklardan birinin Kuzey Irak'ta başlarına çuval geçirilen askerlerden sorumlu dönemin Genelkurmay Harekat Dairesi Başkanı Korgeneral Köksal Karabay'ın da ortaklar arasında bulunması. Diğerleri; Gaffar Okan suikastinin faillerinin Hizbullahçılar olduğunu açıklayan, devlet-Hizbullah ilişkilerine ilişkin açıklamaları bulunun eski vali Cemil Serhadlı, eski Büyükelçi Mehmet Nuri Ezen ve benzer isimler. Bin dönüm arazi üzerine kurulan bir üs, MİT, CIA, FBI ve Özel Kuvvetler'den emekli kişilerden oluşan bir kadro. ABD'nin Irak işgalinin lojistik güzergahı Silopi.Serdar Turgut, Türkiye ile ABD arasındaki yeni Stratejik Ortaklık Belgesi'ne dikkat çekerek, ortak operasyon ihtimali üzerinde duruyor ve Silopi'deki yapılanmanın bunun ilk adımı olabileceğini söylüyor. Bir başka noktaya dikkat çekelim:Üssü, ABD ordusunun karanlık işlerini yürüten ve Irak'ı parselleyen ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney'nin şirketi Halliburton'a bağlı KBR şirketi inşa ediyor. ABD, Irak'taki yakıt ihtiyacını büyük oranda Türkiye'den karşılıyor. Koç Grubu ve Milangaz, bu şirketle yaptığı anlaşma gereğince Irak'a ayda bin 600 tanker lpg gönderiyor. Günde bin 200 tanker uçak yakıtı gönderiyor. ABD'nin mazot ihtiyacının yüzde 70'i bu kapıdan sağlanıyor. "Türk kamyonları"nın güvenliği derken bu tankerlerin güvenliği kastediliyor.Black Havk tipi örgütlenmeler aslında özel güvenlik şirketi. Yani özel ordu. Yani paralı askerler. Bu güçlerin Irak'ta neler yaptığını biliyoruz. Daha önce Vietnam'da, S. Arabistan'da, Latin Amerika'da, Güneydoğu Asya'da on binlerce insanın kanına giren bir yapılanma bu. ABD ordusunun kirli işlerini yürüten, savaş suçu kanıtlarını gizleyen, kitle imha silahı izlerini temizleyen, ihale edilen katliamları yapan örgütlenmeler.CIA'nın gizli insan kaçakçılığı, gizli işkence merkezleri de bu tür özel örgütler üzerinden yürütülüyor. Bugün Irak'ta sayısı binleri bulan suikastleri, çok ölümlü bombalamaları, iç savaş provokasyonlarını, mezhep çatışması senaryolarını da bu tür örgütler yürütüyor.Yakında bu üssün şanı sadece Irak'ta ve Türkiye'ye değil, bütün Ortadoğu'ya yayılacaktır.

.Edelman olsa da bu haberi yalanlasa!
00:006/07/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye ve dünya medyası, birkaç gündür, Irak'ın Mahmudiye bölgesinde yaşanan korkunç vahşeti tartışıyor. ABD askerleri, 12 Mart 2006'da, 15 yaşındaki Ebir Kasım Hamza adlı kızın evine girerler. Ailenin diğer fertlerini bir odaya kilitlerler. Iraklı kıza tecavüz ederler. Sonra kafasından vurup öldürürler. Ardından cesedini ateşe verirler. Durmayıp, odaya kilitledikleri annesini, babasını ve 5 yaşındaki kız kardeşini de kafalarından vurarak öldürürler. Üç askerden ikisi direnişçiler tarafından ele geçirilir ve öldürülür. Diğeri, iddialara göre vicdan azabı, ama gerçekte korkudan olanları anlatmak zorunda kalır. Direnişçilerin aynı tarihteki açıklamasında ise, eve üç askerin değil, 10-15 askerden oluşan bir birliğin girdiği belirtiliyor.

Medyanın olayı ele alış tarzına dikkat edelim: Vahşetin ürkütücü boyutları, en önemlisi de işgal altındaki Irak'ta bu tür olayların ne kadar yaygın ve sistematik olduğu sorgulanmıyor. Askerin vicdan azabı, Amerikan adaletinin göstergesi olan soruşturma süreci, askerin ne kadar ceza alacağı öne çıkarılıyor. Asker kötü, ABD iyi tezi işleniyor. İşgalin ilk günlerinden bu yana işkence ve tecavüz vakalarının ne boyutta olduğu, ABD yönetiminin bunu önlemek için hiçbir şey yapmadığı, göstermelik soruşturmalar açarak kamuoyunu uyuttuğu, soruşturmalardan hiçbir sonuç çıkmadığı, insan ırkına yönelik benzer saldırıların işgalden çok daha acı verici olduğu sorgulanmıyor. Her zaman olduğu gibi, "münferit vaka" teması işleniyor. Hadisa'da 24 sivili kurşuna dizen askerlerle ilgili soruşturmadan da, bu olaydan da bir şey çıkmayacak. Şimdiden tecavüzcü askerin deli olduğu, bunalıma girdiği ve sarhoş olduğu işlenmeye başlandı.
Arşivime baktım: Benzer gibi o kadar olay var ki. Hiç biri, yaşananları durdurmak için dünyayı harekete geçirmeye yetmedi. Gizli işkence merkezindeki çocuklar ve kadınlar, kaçırılan kız ve erkek çocukların akıbeti, belgelenmiş somut olaylar, hiç biri. Mesela; 9 Haziran 2004'te 18 ABD askerinin 14 ve 15 yaşlarında iki kız kardeşe tecavüz edip daha sonra birini kafasına kurşun sıktığı Irak'taki Es Sabah gazetesinde ve El Cezire'de yayınlandı. Olayı örtbas eden ABD, suçlamaları geri çevirdi.21 Kasım 2003'te akşam dokuz civarında komşudan gelirken ABD askerleri tarafından sokağa çıkma yasağına uymadıkları için gözaltına alınan Feride Buyut (38) ve kızı Havva (13) 1 Aralık'ta Bağdat çevresindeki kırsal alanda ölü bulundu. Defalarca tecavüz edilip işkenceye tabi tutulmuş, ardından da kafalarından kurşunlanmışlardı.Bir başka örnek: Samarra'da, iki ay önce tecavüze uğramış ve psikolojik tedavi gören 9 yaşındaki bir kız, ABD askerleri tarafından bir kez daha ailesinin gözleri önünde zorla alıkonuldu ve bilinmeyen bir yere götürüldü. Direnişçi diye tutuklanan Iraklı erkeklerin tüm kadın akrabaları işgalci askerler tarafından alıkonuluyor. Bunlara ne olduğunu bilen yok. Sokaktan kaçırılan ve ABD üslerine götürülen kadın ve kızlardan öldürülmeyenlerin günler sonra perişan halde döndükleri söyleniyor. Bazıları da "namus" gerekçesiyle aileleri tarafından öldürülüyor. En genç mağdure 9, en yaşlısı ise 64 yaşında. Binlerce tecavüz vakası bulunuyor.2003 yılında Irak'ın Samarra kenti ayağa kalktı. ABD ordusu 54 sivili öldürdü. Samarra halkı, ABD askerlerinin 15-20 yaşında 30 kızı kaçırıp tecavüz etmeleri sonucu ayaklanmıştı. 2 Aralık 2003'te bu olayı yansıttığımızda çok ağır bir baskıyla karşılaştık. Türkiye'deki bazı çevrelere Büyük Ortadoğu Projesi'ni ve Osmanlı Modeli'ni nasıl anlatacaklarına dair brifinglerle meşgul olan dönemin ABD Büyükelçisi Eric Edelman'ın linç girişimlerini unutmuyorum. Tabiî buna alkış tutanları da...ABD Büyükelçiliği'nin bu olayla ilgili 23 Ekim 2003 tarihli açıklaması şu an önümde. Türk-Amerikan ilişkilerini bozmakla, porno sitelerinden haber yapmakla suçlandık. Kendi gazetemizde bu habere yönelik eleştirileri yeterli bulmayan Edelman'ın linç girişimi, çirkin bir boyut aldı. Hürriyet gazetesine ardı ardına sipariş haberler yayınlattı.Ancak bu haberden sonra Irak'ta aslında neler yaşandığı ortaya çıktı. Bütün kirli işler, işkence merkezleri, kayıplar, tecavüz dosyaları birer birer ortaya çıktı ve dünyayı sarstı.Hâlâ devam ediyor. Devlet terörü, işkence, tecavüz, suikast, sabotaj, katliam, 'ABD-İngiliz-İsrail cephesi'nin en etkili savaş yöntemi. Devam edecek de. O zaman, ABD adaletini, tecavüzcü askerin vicdanını bir tarafa bırakıp, insan ırkını hedef alan bu uğursuz dalgaya karşı hep birlikte mücadele edelim.

Türkiye savaşta!
00:0018/07/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

1996'dan beri bu savaşa hazırlanıyorlar. Bölgesel savaşa! Büyük Ortadoğu Savaşı'na! Nihai hesaplaşmaya! En kötü senaryoya! Nükleer silahların da kullanılacağı büyük yıkıma! İsrail'in Lübnan'a saldırılarına paralel biçimde PKK saldırılarının tırmandırılması, büyük savaşın Türkiye'ye de sıçradığının kanıtı!

O tarihlerde aralarında Türkiye de vardı. Hedef İran'dan Filistin'e kadar bütün bölgeyi hizaya sokmaktı. Kim adına? ABD ve İsrail adına! Türk-İsrail anlaşmalarına, İsrail'in 21. yüzyıl hazırlıklarına ve Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi'ne bakın! Türkiye, bu savaşın kendini de hedef aldığını çok geç anladı. Hâlâ da tam anlayabilmiş değil. Kafa karışıklığı devam ediyor. İçimizdeki beyinsizler ve akıllarını kiraya verenler yüzünden ne olup bittiğini anlamayanlar ne kadar da çok ki!
Yeni yüzyıl inşasının temelinin Ortadoğu'da atıldığını, bölgedeki bütün ülkelerin çözülmesinin planlandığını, Birinci Dünya Savaşı sonrası oluşturulan haritaların yeniden çizildiğini, işgal ve yağmanın yanı sıra etnik ve mezhep ayrılıklarının iç savaşlara dönüştürülüp yeni harita taslaklarına malzeme yapıldığını, müttefiklik-dostluk ilişkilerinin artık gelecek güvencesi vermediğini, herkesin kendi öz savunma gücüne yoğunlaşmasının zamanının geçmekte olduğunu ne zaman anlayacağız!Afganistan işgal edildi, anlamadık. Irak işgal edildi, anlamadık. Irak'ta iç savaş çıkarıldı, anlamadık! Bütün bunlar birer aşamaydı, anlamadık! Filistin'de uyguladıkları yöntem, Lübnan'da iç savaş çıkarma çabaları hep bunun içindi. Anlamadık. Anlamamakta direniyoruz. Ne zaman anlayacağız? Türkiye topraklarından bir parça kopunca mı? Bu ülkede insanlar birbirini bir birini boğazladığı zaman mı? Bu suskunluk devam ederse, bunlarla da karşılaşacağız.Refik Hariri suikastini planlayıp uygulayanlar, bu suikast üzerinden Lübnan'da iç savaş çıkarmak, Suriye'yi Lübnan'dan atmak ve parçalara ayırmak istediler. Yapmadıkları rezillik kalmadı. Gözlerimizin içine baka baka, tüm arsızlıklarıyla bir kirli senaryo uyguladılar. Suriye'yi Lübnan'dan çıkardılar. Böylece hem Lübnan'ı hem de Suriye'yi savunmasız bıraktılar. Aynı anda Suriye'ye saldırma, parçalara ayırma planlarını açıkça ortaya koydular. Aynı anda İran'ı doğrudan hedef ilan ettiler. Lübnan'da Amerikancı bir darbe yapmaya kalkıştılar. Lübnan'ın, Filistin'in ve bölgenin direnç merkezlerini tasfiye etmeye kalkıştılar. Başaramayınca da, her zaman inandıkları yönteme başvurdular. Açık savaş...Şimdi Gazze'yi yakıp yıkıyorlar. Beyrut'u yakıp yıkıyorlar. Ne için? Kaçırılan askerleri için mi? Hayır, değil. Bu saldırılar o olaylardan çok önce planlandı. Dünya neden susuyor peki? Saldırıyı ABD ile İsrail birlikte planladığı için. Filistin'e, Lübnan'a yönelik saldırılar ABD/İsrail ortak saldırısı olduğu için. Irak işgali gibi, Büyük Ortadoğu Savaşı'nın yeni bir cephesi açıldığı için.Dar anlamda hedef Hizbullah ve Hamas. Çünkü bu iki güç, bölgedeki Arap rejimlerinden daha güçlü. ABD, İngiltere ve İsrail'in yeni Ortadoğu dizaynının karşısındaki en güçlü kaleler. Bu güçleri tasfiye etmek istiyorlar. Başarabilecekler mi? Elbette hayır, başaramayacaklar! Savaş onları daha da güçlendirecek. Bölge yönetimleri kendi halklarını savunmuyor, rejim derdinden başka kaygıları yok. Bakın ses çıkarabiliyorlar mı? Bakın İslam Konferansı Örgütü ses çıkarabiliyor mu? Çıkaramaz! Kim çıkarabilir? Kimin çıkaracağını bildikleri için hedeflerini ona göre belirliyorlar! Bölgenin rejimlerini değil, halklarını hedef alıyorlar.Bugün Beyrut'u vuran füzeler, Suriye topraklarına, kentlerine, köylerine yönelir. Bu çok güçlü bir ihtimal. Zaten işgal altında bulunan Golan Tepeleri, İsrail'in Suriye topraklarına yönelik saldırılarıyla yeniden cepheye dönüşebilir. Şu an susan dünya, zayıf bir ihtimal de olsa, İsrail'i sakinleştirse bile, yakın zamanda üretilecek yeni bir krizle bu gerçekle karşı karşıya kalacağız. Bağdat bombalanırken İstanbul'un yüreği yandı. Şam bombalanırken yüreklerimiz yine yanacak. Suriye rejimini gerekçe gösteren içimizdeki o beyinsizler, o zaman kişisel ve bölgesel çıkarları için bu korkunç yıkımı anlayışla karşılayacak.Bu, bölgesel savaşın hazırlıkları. Asıl amaç bu! Bugün başlamazsa yarın başlayacak. Kime güveneceğiz? Sadece kendimize. Yüreklerimizi ortaya koyup, öz savunma yöntemlerimizi yeniden keşfedeceğiz. Bunu bildikleri için, bu direnç merkezlerini tüketmeye, aşındırmaya ve bizleri çözmeye çalışıyorlar. Bu yönüyle savaş, Türkiye'de de yaşanıyor! Irak'ta, Lübnan'da yaşanan savaşın bir boyutunu da Anadolu topraklarında yaşıyoruz biz.İsrail saldırılarına paralel biçimde PKK saldırılarının başlamasına ne demeli? Ya da bu saldırıları PKK dışında birileri mi yapıyor? Ortadoğu'daki krize karşı en sert çıkış yapan Türkiye, bir anda kendi içindeki saldırılara yönelmek zorunda kaldı? Kim planladı bunu dersiniz? İsrail Türkiye'ye de mi saldırdı? ABD ve İsrail'in Kuzey Irak'taki faaliyetleri Türkiye'ye yönelmiş durumda. Açın gözlerinizi!Bölgesel kurtuluş savaşına doğru sürükleniyoruz. Belki şehirlerimiz yakılıp yıkılacak, ekonomimiz çökecek, ağır bedeller ödeyeceğiz ama bu coğrafyanın insanı kendi kurtuluş yolunu bulacak, her zaman bulduğu gibi.Türkiye'nin ve bölgenin insanları, siyasi liderleri, aydınları, toplumsal öncüleri, gerçeği görmeli artık. Washington'dan, Londra'dan gelen barış projeleri savaş olup bizi yakıyor. Bugüne kadar anlayamadıklarını artık anlasınlar! Anlasınlar da, kendi insanlarına öncü olsunlar, başkalarının hegemonyacı projelerine değil. Bugüne kadar yaptıklarına bir baksınlar. Baksınlar da, aslında kimler adına hareket ettiklerini görsünler. Hiç değilse vicdanlarına kulak versinler. Bağdat'ı, Beyrut'u, Şam'ı savunmayanlar İstanbul'u da savunmayacaktır. Bunu böyle bilin! Herkes gözlerini açmalı artık. Yüreklerini ortaya koymalı...

Beyrut"ta 243 ABD askerinin ölümünü unuttunuz galiba!
00:0019/07/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan-İngiliz savaş gemileri Lübnan'a geliyor. Binlerce askeriyle. Güya Lübnan'daki 25 bin ABD vatandaşını tahliye edecek. Ama bunlar tahliye gemisi değil. Bir ateşkesi zorlamak için de gelmiyorlar. Bunlar işgal gemileri. İsrail'e destek için geliyorlar. İşgale yardım için geliyorlar. Savaş şiddetlenirse büyük ihtimalle ABD deniz piyadeleri ve özel operasyon birlikleri Lübnan saldırısına destek verecek.

Amerikan özel birlikleri, Dimona'daki İsrail nükleer silah kompleksini korumaya aldı. Muhtemelen başka bölgelerdeki nükleer silah depolarını da korumaya aldılar ya da alıyorlar. Özel birlikler, ABD Dışişleri Bakanı ile İsrail Başbakanı arasında yapılan bir anlaşma gereği Irak'tan getirildi. Bu, savaşın hangi boyutlara ulaşabileceğine işaret ediyor.
Lübnan'ın dört bir yanı ağır bombardıman altında. Dünya, bırakın İsrail'i durdurmayı, ateşkes için bile kılını kımıldatmıyor. BM Güvenlik Konseyi İsrail'i kınayamadığı gibi ateşkes çağrısı için bile karar almadı. İsrail'e yapabileceklerini yapması için zaman tanıyorlar, kapıları açıyorlar, ellerini ovuşturup Lübnan'ın harabeye dönüşünü izliyorlar.Lübnan saldırıları, ABD yönetiminin, özellikle de neoconların rüyalarını süsleyen Büyük Ortadoğu Savaşı için bir bahane olarak kullanılacak. Saldırılarla bu savaşın zeminini hazırlıyorlar. Neoconların öncü ismi William Kristol, Weekly Standard'daki yazısında Bush'a çağrıda bulunarak, G-8 zirvesini bırakıp derhal Kudüs'e gitmesi ve İsrail'e destek vermesi çağrısında bulundu. Dünya, bu saldırılar nedeniyle İsrail'e şükran borçluymuş, İsrail özgürlükleri koruyormuş, hem kendi topraklarını hem de Amerika'yı savunuyormuş. "Bu bizim savaşımız" diyor Kristol ve asıl hedefin İran ve Suriye olduğunu söylüyor.Refik Hariri'yi neden öldürdükleri açıkça ortaya çıkmadı mı şimdi? Hariri suikastini soruşturan Lübnan istihbaratı, suikastten sonra Beyrut'ta meydana gelen 15 bombalı saldırının arkasındaki gücün İsrail istihbaratı olduğunu ortaya çıkardı. Suikastlerde kullanılan Lübnanlı Mahmud Rafa ve Filistinli Hasin Hattab, Mossad'a bağlı çalıştıklarını, Hariri suikastine benzer şekilde öldürülen İslami Cihad lideri Mahdum Maczib ile kardeşine yönelik suikasti aynı yöntemlerle düzenlediklerini, istihbarat ve teknolojiyi İsrail'in sağladığını, Mossad adına havaya uçurdukları 5 kişinin ölümünden sorumlu olduklarını itiraf etti. Lübnan Dışişleri Bakanı Fevzi Saluk, "Tel Aviv'i BM Güvenlik Konseyi'ne şikayet edeceğiz ancak önce uluslar arası kamuoyu önünde teşhir edeceğiz" açıklamasına Beyrut'taki ABD Büyükelçisi Jeffrey Feltman, "Eğer Lübnan bunu yaparsa Lübnan-ABD ilişkileri sekteye uğrar" tehdidiyle cevap verdi. Sekteye uğradı da! Ardından bu saldırılar başladı. İsrail ve ABD'nin kirli çamaşırları ortaya dökülüyordu.İsrail saldırılarını tek bir ülke durdurabilir: Amerika! Ama durdurmayacak. Çünkü saldırının arkasında o var. Bölgesel savaş için zemin oluşuncaya kadar saldırıları sürdürecekler. Öncelikli hedefleri Hamas ve Hizbullah'ı kontrol altına almak. Ama bu mümkün değil. Lübnan'da rejimi değiştirip bir kukla yönetim kurmaya, 1982'de yapamadıklarını şimdi yapmaya çalışacaklar. Hizbullah'ı sınırdan uzaklaştırıp İsrail topraklarını füze menzilinden çıkaracaklar. İlk etapta Lübnan'a 20-30 kilometre girmeyi uman İsrail, Beyrut'un güneyine kadar işgal senaryosu hazırlıyor.Güvenlik gerekçesiyle bütün Ortadoğu'yu ateşe atacak üçlüde bir saldırganlık örneği sergileyen ABD, İngiltere ve İsrail, PKK saldırıları nedeniyle Türkiye'nin Kuzey Irak'ta operasyon yapmasına kesin olarak karşı çıkıyor. Ankara'daki ABD Büyükelçisi, İsrail'in savunma hakkını kullandığını söylerken Türkiye'ye aba altından sopa gösteriyor.Onların terörle mücadele palavraları bu işte. Terörü bir savaş aracı olarak kullanıyorlar, ondan sonra da terörle savaştan söz ediyorlar. Bütün dünyayı aptal yerine koyuyorlar. Terör örgütleri kurup, varolanları destekleyip hedef ülkelere, Türkiye'ye, İran'a, Suriye'ye saldırtıyorlar. Herkes aklını başına almalı. Türkiye'nin elini kolunu bağlamalarının sebebi ne sizce?Ekim 1983'te Lübnanlı bir kızın ABD askeri üssüne bombalı araçla düzenlediği saldırıda, 243 Amerikalı deniz piyadesi öldürüldü. ABD apar topar Lübnan'ı terk etmek zorunda kaldı. Aynı gün Beyrut'taki Fransız askeri üssüne düzenlenen saldırıda ise 58 Fransız askeri öldü. Aradan 23 yıl geçti.Bekleyin, çok daha büyük dersler alacaklar!

İsrail Türkiye"yi nasıl susturdu!
00:0020/07/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail'in önce Gazze'nin altyapısını yok edip onlarca sivili katletmesine ardından Lübnan'a yönelip her köşesini bombalamasına, yüzlerce sivili öldürmesine yönelik en şiddetli tepkiyi Türkiye gösterdi. Bu insanlık dışı, ırkçı ve bütün bölgeyi savaş alanına dönüştürmeyi amaçlayan vahşete dünya onay verirken, İslam Konferansı Örgütü tuhaf sessizliğini korurken, Suudi Arabistan, Mısır, Ürdün gibi ülkeler saldırıları destekler bir pozisyon alırken en güçlü ses Türkiye'den yükseldi. Türkiye, hem insani yardım desteğini hızlandırdı hem İsrail'in insanın kanını donduran vahşetine tepkiler gösterdi hem de saldırıların bütün bölgeye yayılmasını önlemek için çaba harcadı.

Saldırılar devam ediyor. ABD, İngiltere ve İsrail Büyük Ortadoğu Savaşı'nın altyapısını hazırlıyor. Şehirlere harabeye dönüyor, yüz binlerce insan Lübnan'dan kaçıyor, çocuklar, siviller ölmeye devam ediyor. Ama Türkiye'nin sesini kestiler! Herkes sustu. Neden? Kim, nasıl susturdu?
Çünkü; İsrail Filistin'i ve Lübnan'ı bombalarken PKK saldırıları anında şiddetlendi. Bitlis ve Siirt'teki saldırılar ile İsrail'in bombardımanı aynı anda gerçekleşti. Türkiye'nin dikkati içeriye yöneltildi. Ardından Kuzey Irak'a girme tartışması alevlendi. ABD'nin Türkiye'ye tavrı ise net oldu: Hayır!PKK saldırılarıyla Lübnan saldırıları arasında bir bağlantı var mı? Ya da bu saldırıları gerçekten PKK mı yaptı? Neden aynı anda Türkiye'de çatışma tırmandı ya da tırmandırıldı? İsrail'in Kuzey Irak yönetimi üzerindeki etkisini, İsrail istihbaratının bölgedeki faaliyetlerini sadece hatırlatalım. Ama bir olaya özellikle dikkat çekmek istiyorum.1967 Arap/İsrail Savaşı'nda aynı anda Mısır, Suriye ve Ürdün ordularıyla savaşan İsrail, İran Şahı ile birlikte Kuzey Irak'taki Kürtlere askeri yardımlar yapmaya başladı. İsrail'den İran'a getirilen ağır silahlar karayolu ile Kuzey Irak'a aktarılıyor, İsrailli istihbaratçılar, subaylar aynı güzergahtan bölgeye naklediliyor, Kürt birlikleri eğitiliyordu. Barzani birliklerinin başına geçen İsrailli subaylar Bağdat'a karşı ağır saldırılara girişti. Bölgede görev yapan yüz civarında İsrailli subay hem savaş taktiklerini belirliyor hem de savaşı bizzat komuta ediyordu. Yetenekli gördüklerini ise seçip askeri eğitim için İsrail'e gönderiyordu.Peki neden? Büyük bir savaşın içinde olan İsrail neden bunu yaptı. Kürtleri sevdiği için mi? Elbette hayır! Hedefi Bağdat'tı. Daha doğrusu Irak birliklerinin İsrail'le savaşan Birleşik Arap Orduları'na katılmasını engellemekti. Nitekim başardı da! Irak ordusu Birleşik Arap Orduları'na çok az destek verebildi. Bütün gücünü Kuzey'e yığmak zorunda kaldı. Bu savaşta tam on bin Irak askeri öldü. İsrail başarmıştı. Kendisi de Kuzey Irak'ta görev yapan Şolom Nakdimon'un hatıralarını anlattığı Mossad adlı kitabı, konuyla ilgili çarpıcı detaylar içeriyor ve bugüne ışık tutuyor.Irak işgalinden bu yana İsrail'in bölgedeki ağırlığının ne kadar arttığını herkes biliyor artık! İşte bu çalışmaların sonucunu şimdi Türkiye topraklarında görüyoruz. Lübnan saldırılarına karşı yükselen Türkiye tepkisi, anında söndürüldü. PKK üzerinden. Yani PKK İsrail'i kurtardı! Gerçekten PKK mı? Yoksa İsrail'in Barzani için eğittiği birlikler ya da kurduğu istihbarat teşkilatı mı?Türkiye'nin Kuzey Irak'a müdahalesine dikkat etmek gerekiyor. İsrail saldırılarıyla paralellik kurmak çok tehlikeli. Kürt sorununu İsrail-Filistin sorunuyla, Fransa-Cezayir soruyla örtüştürmek ve buna göre konum belirlemek hem tarihi bir hata, hem de çok ciddi bir kafa karışıklığıdır.Kuzey Irak'a girme meselesini dar anlamda PKK meselesine indirgemek son derece yanlıştır. Önceki gün savaşın Anadolu topraklarına sıçradığını yazdım. İsrail ve ABD, sadece Lübnan'ı vurmadı, aynı anda Türkiye'yi de vurdu. Vurmaya da devam edecek. Yoğun hazırlık ABD'nin Türkiye'yi Irak batağına çekme manevrası olabilir mi?Ya da şu ölümcül ihtimale ne dersiniz? Aynı güçlerin Lübnan'da bir işgal başlatmaları, Suriye topraklarına müdahale etmeleri halinde Suriye'deki Kürtler ayaklanacak, ülke parçalanacak, Kuzey Irak bağımsızlığını ilan edecektir. Türkiye, bu büyük korkuya hazırlık yapıyor olabilir mi?Not: Bu köşenin okuyucularına yoğun destek mesajları için teşekkür ediyorum. Hepsine cevap verebilmem maalesef imkansız. Anlayışla karşılanacağımı umuyorum...

Bölgesel istila ve nihai hesaplaşma!..
00:0021/07/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Şu işe bakın!.. ABD ve İsrail saldırı altındaymış! Lübnan ve Filistin değil. Savaşı İran ve Suriye başlatmış İsrail ve ABD değil! İsrail hem Amerikan topraklarını hem de dünya demokrasi için savaşıyormuş! Füzeler İsrail topraklarını yakıp yıkıyormuş Filistin ve Lübnan'ı değil. İsrail, İran-Suriye ekseninin kurbanı olmuş! Bu iki ülke hem ABD'ye hem de İsrail'e savaş açmış! Amerikan medyası ve buradan beslenen dünya medyası barbarlığı böyle pazarlıyor. İsrail'in kendini savunma hakkı olarak pazarlıyor. ABD yönetimi ve dünya liderleri de buradan beslenip aynı sözleri tekrarlıyor.

Sanki; İsrail Gazze'yi, Batı Şeria'yı Güney Lübnan'ı işgal etmemiş de Hamas ve Hizbullah İsrail'i işgal etmiş! Sanki; İsrail ABD'nin verdiği F-15 ve F-16'larla Gazze'yi ve Lübnan'ı harabeye çevirmemiş de, İran ve Suriye Tel Aviv'e saldırmış! Sanki; ABD'nin İsrail'e verdiği beş bin adet Bunker Buster sığınak bombası Beyrut'a atılmamış da, İsrail'e atılmış!
Bunlar, Irak'ı da kitle imha silahı gibi yalanlarla işgal etmişlerdi. Bunlar; Ortadoğu'yu nükleer silah deposuna dönüştüren İsrail ortadayken nükleer çalışması var diye İran'a saldırmaya hazırlanıyor! Bunlar, Suriye'yi parçalama planlarını bile kitle imha silahı var yalanlarıyla pazarlıyor! Bunlar, bütün dünyayı aptal yerine koyuyorlar. Hepimizi...Beyaz Saray eski Sözcüsü New Ginrich; şu anki durumun "Üçüncü Dünya savaşı"nın bir parçası olduğunu söylüyor. Yine Cumhuriyetçi senatörlerden biri Müslüman ülkelerde bir çok bölgenin Batı ile İslam'ın çatışma alanı olduğunu söylüyor. Aynı senatör, şunu ekliyor: "Avrupalı dostlarımız şunu anlamalı: Bu, Ortadoğu'da karşı karşıya olduğumuz en ciddi meydan okuma. ABD doğrudan müdahale etmeli." Seferberlik havası hakim. Sanki İsrail bütün Ortadoğu'da yapayalnız ve korkunç saldırı altında inliyor.İsrail Başbakan Yardımcısı Şimon Peres, iki örgüt ve iki devletle savaş içinde olduklarını söylüyor. Bunlar, İran, Suriye, Hamas ve Hizbullah... İsrail yapayalnızmış. İsrail teslim olursa İran, Suriye, Hamas ve Hizbullah'a karşı koyabilecek hiç kimse kalmayacakmış. Barbarlığı hâlâ gözyaşlarıyla pazarlayan bir zihniyet bu!Lübnan Başbakanı Fuad Sinyora, "Hizbullah'ı silahsızlandırmamız için tüm dünya bize yardımcı olsun. İsrail'in bombardımanı derhal sona ersin. İsrail, Şeba bölgesinden çekilsin, tutukluları da serbest bıraksın. Biz de Hizbullah'a silahı bırakması gerektiğini anlatalım" diyor. Bu da barışın özeti. Ama kim dinleyecek? Hiç kimse...Yeni hedef ortada. Öteden beri hedef alınan ülkeler ve çıkarılmak istenen Büyük Ortadoğu Savaşı apaçık ortada. Irak işgalinden bu yana Suriye ve İran'ı parçalayıp bölgede etnik ve mezhep eksenine göre kukla devletçikler, garnizon ülkeler kurmaya çalışıyorlar. Irak'tan üç devlet çıktı, Suriye'den de üç devlet çıkar. İran'dan da birkaç tane. Bütün bölge Körfez emirlikleri gibi olur. ABD, İngiltere ve İsrail ise 21. yüzyıl boyunca Ortadoğu'nun efendileri olup bütün kaynaklarını talan eder. "İslam tehdidi" de ortadan kaldırılır. Bölge insanı için yüzyıllık bir esaret hayatı başlatılır!Bu bölgesel bir savaş. Amacına ulaşana kadar durmayacak. Kısa süreli ateşkesler kimseyi yanıltmasın. Lübnan'da ABD/İngiliz/İsrail ekseninin İran ve Suriye'ye karşı açtığı savaşı izliyoruz bugün. Yarın bu savaş Suriye topraklarında devam edecek. İsrail ve ABD, bunun, İran ve Suriye'ye karşı başlattıkları savaşın ilk aşamaları olduğunu söylüyor. Onlara göre Hizbullah, bu ülkelerin Lübnan'daki savunma hattı. Saldırı bu nedenle Lübnan'da başlatıldı. Hesap bu olunca sonuçlarının çok ürkütücü olacağı ortada. Bir sonraki aşamasının ne olacağı da. Lübnan'da kısa süre içinde bir ateşkes beklemek fazla iyimserlik olacak. Ne dünyanın merkez ülkeleri ne de Birleşmiş Milletler böyle bir girişimde bulunmayacak. Ne İslam Konferansı Örgütü ne de Arap ülkeleri ateşkes girişiminde bulunmayacak. Sivil kayıplar, kentlerin yakılıp yıkılması kimsenin umurunda olmayacak.ABD savaş gemileri, uçak gemisi, helikopter gemileri ve binlerce askeri bölgeye geldi. Kurtarma harekatı için mi? Hayır! İşgale hazırlık için... Hepsi İsrail'e getirilen mühimmatlarla doluydu. İsrail'i yeniden silahlandırıyorlar. İngiltere bölgeye altı savaş gemisi gönderdi, aynı amaç için.Peki bunu beklemiyor muyduk? Irak işgalinden bu yana dünyayı ve bölgeyi buna hazırlamıyorlar mıydı! Bilmediğimiz bir şey yok. İran'dan Kızıldeniz'e kadar, daha doğrusu Büyük Ortadoğu Projesi kapsamındaki bütün bölgelerde sarsıcı çatışmalar, çözülmeler işgaller göreceğiz. Lübnan çatışması uzadıkça ABD'nin doğrudan müdahalesini göreceğiz. Çünkü Ortadoğu, 1973 savaşından bu yana hiç bu kadar tehlikeli bir sürece girmedi.Bu coğrafyada yaşayan herkes artık şu gerçeği görmeli: Bütün bölge kapsamlı bir savaşın eşiğinde. Topyekün bir istilanın, parçalanmanın, çatışmaların arefesinde. Bütün ülkeler bir şekilde bu savaşın içinde yer alacak. Türkiye de. Türküyle, Arabıyla, Acemiyle, Kürdüyle bu bölgede yaşayan bütün insanların ağır yara alacağı bir süreç bu. Nihai bir hesaplaşma ve yeniden varolma süreci..

.Yuh olsun!..
00:0025/07/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Afganistan işgal edilirken de, Irak işgal edilirken de aynısını yaptılar. ABD ve İngiltere'nin önünü açtılar. İslam dünyasını uyutmak için her şeyi yaptılar. Irak'ta iç savaş, etnik savaş, mezhep savaşı projelerine kapı araladılar, destek verdiler. Filistin'deki işgali ve insanlık trajedisini yıllarca istismar ettiler; kendi halklarının öfkesini kontrol altına almak için Filistinli çocukların kanını kullandılar! ABD ve İngiltere'nin bölgesel hegemonyasının bekçiliğinden başka hiçbir rolü olmayan rejimlerini korumak için her türlü onursuzluğu sergilediler. Onlarca yıldır Ortadoğu'da yaşanan işgallerde, insanlık dramlarında, sömürüde, onursuzlukta, aşağılanmada, yoksullukta, yolsuzlukta ve kaosta hep en önemli rolleri üstlendiler. Kendi halklarını, bölgenin insanlarını, refahını değil, patronlarının çıkarlarını öncelediler, onların bekçiliğini yaptılar, onlar için kendi halklarını kıyımdan geçirdiler. Bu onursuzlukları sergilerken gerekçeleri bazen Taliban'dı, bazen Saddam'dı, bazen mezhepti, bazen terördü. Bu bölgede işlenen bütün günahlardan onlar sorumlu. Bu azgın zümre sorumlu.

Lübnan'a yönelik ABD-İsrail saldırısı, tüm gaddarlığı ile devam ederken S. Arabistan'ın, Mısır'ın ve Ürdün'ün saldırıdan Hizbullah'ı sorumlu tutmaları, İsrail'e karşı seslerini yükseltememeleri, ABD'yi ağızlarına bile alamamaları, Arap Birliği zirvesinde sergiledikleri tutum ne utanç verici! Beyrut harabeye dönerken onlar iktidarlarını koruma telaşı içinde kendi toplumlarına, kendi coğrafyalarına, kendi tarihlerine sövmeye devam ediyorlar. ABD/İngiliz/İsrail cephesinin istediği gibi, olayı hemen mezhep farklılığına getirdiler. Irak'taki mezhep savaşında da aynısını yapmadılar mı? İsrail'in Lübnan'a saldırısı kadar alçakça değil mi bu?
Suudi din adamlarından Şeyh Abdullah bin Cabrin'in şu fetvasına bakın: "Hizbullah'ı desteklemek hatta onun başarısı için dua etmek bile haram"mış. Adam devam ediyor: Sünniler Hizbullah'ı kınamalıymış, ona sempati besleyenlerle arasına mesafe koymalıymış, böylece onların İslam düşmanlığını ortaya koymalıymış!İsrail bir açıklama yapsa ancak bu kadarını söyleyebilirdi. ABD ve İngiltere, Müslümanları birbirine bağazlatmak için bir tahrike girişse ancak bu kadarını yapabilirdi. Bu nedenle ABD televizyonları fetvayı büyük bir sevinçle yayınladılar. Sünni Müslüman Kardeşler Lübnan'ın yanında yer alırken Suud'lu ve Kuveytli yozlaşmış, gözleri ve kalpleri kararmış din adamı kılığındaki aptallar takımı kendilerine verilen vazifeleri harfiyen yerine getirdiler.Tam bu açıklamalar yapılırken S. Arabistan'la ABD arasında 6 milyar dolarlık silah anlaşmaları imzalanıyordu. Black Hawk ve Skorsky helikopterleri, 724 tane askeri araç, iletişim sistemleri ve askeri mühimmat için imzalar atılıyordu. Bu açıklamalar yapılırken S. Arabistan ile İngiltere arasında 10 milyar dolarlık savaş uçağı anlaşmaları için son görüşmeler yapılıyordu. 71 Eurofighter savaş uçağını içeren pazarlıklar yapılırken Lübnan'ın canın cehenneme! Filistin'in canı cehenneme! Irak'ın canı cehenneme!..Yine Suudi yönetimi ABD Başkanı George Bush ve Dışişleri Bakanı'yla görüşme istiyor. Neden? İsrail saldırılarını durdurmak için mi? Hayır! ABD ve İngiliz askerlerini Lübnan'a yerleştirmek için... Onlar ABD askerlerinin NATO bünyesinde Lübnan'a yerleştirilmesine çoktan karar verdiler. Bunlar ise, bir yandan bunu için çabalıyor diğer yandan İsrail'le çatışan grupları kınamaya devam ediyorlar!İsrail ordusu Lübnan'ı işgal edecekmiş, ülke İsrail kontrolüne verilecekmiş, ABD bölgeyi ikinci bir Irak'a dönüştürecekmiş, Suriye'yi parçalayıp bölgesel savaş çıkaracaklarmış, etnik ve mezhep eksenli çatışmalarla binlerce yıldır bir arada yaşayan insanları kıyımdan geçireceklermiş. Kimin umurunda! Kendi ülkelerini ve bölgelerini parça parça satıyorlar. Sadece kendilerini korumak için, sadece rejimlerini korumak için. Din de, mezhep de, kitleler de onlar için sadece birer malzeme. Bütün bunları istismar ediyorlar.Bu ilkel, bu kör, bu akılsız kafalar yüzünden onlarca yıldır bölge insanının yüzü bir kez olsun gülmedi. Aşağılanmanın her türünü yaşadılar. Öldürüldüler, fakir bırakıldılar, horlandılar, zulüm altında inlediler. Hesap sormaya kalkıştıkları anda din adına, mezhep adına kafaları ezildi, kıyımdan geçirildi. Onlarca yılda bitmeyecek bir kin tohumu ekiyorlar şimdi, kitleleri ateşe atıyorlar. Kim adına? Tabiî ki, ABD ve İngiltere adına!İslam Konferansı Örgütü ne işe yarar? Ya da ne işe yaradı şimdiye kadar! Irak işgal edilirken ABD/İngiltere aleyhine tek bir cümle söz söyleyebildi mi? Afganistan işgal edilirken tek bir cümle söz etti mi? Mezhep savaşları yayılırken bir kez olsun, o hiçbir işe yaramayan bitmek bilmez toplantılarının gündemine alabildi mi? Lübnan alevler içinde yanarken hepiniz sormadınız mı? Nerede bu örgüt diye?Toplanamaz, konuşamaz, hayır diyemez! Çünkü Müslüman kitlelerin değil ABD ve İngiltere'nin örgütüdür o! Suudi finansıyla Suudi dış politikasına göre hareket eder. Yani ABD ve İngiliz politikalarına göre. Onların talimatlarına göre toplanır, onların politikalarını uygular. Milyarlarca dolar paraya hükmeder, bu paralarla semirir, lüks salonlarda toplanır, kararlar alır ama bu kararları kimse duymaz, anlamaz, kabul etmez. Kendileri konuşur kendileri dinler. Bombalar altında inleyen İslam şehirlerinin acılarını hissetmez!..10 milyar değil, bir trilyon dolarlık silah da alsalar, Beyrut'a düşen bombalar onların da tepesine düşecek. ABD, İngiltere ve İsrail, ülke ülke, bölge bölge, bütün Ortadoğu'yu istila ediyor, kamplara ayırıyor, iç çatışmalara sürüklüyor. Ama onlar bunu anlamazlar, düşünemezler. Onlar küçük hesaplarla hareket ederler. Amaçlarına ulaşmak için her şeylerini satarlar. Sattılar, satıyorlar! İçinde bulunduğumuz coğrafyada yaşanan en büyük talihsizlikten söz ediyoruz. En büyük esaretten. En büyük ihanetten. Yuh olsun!..

.Anadolu"ya Amerikan askeri mi yerleşecek!
00:0026/07/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail'in Lübnan saldırısını, ABD ve İsrail üst yönetimi birlikte planladı. 17-18 Haziran tarihlerinde ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney, İsrail eski Başbakanı Benjamin Netanyahu, Bush'un akıl hocası Natan Şaransky arasında Colarado'da yapılan toplantıda bütün ayrıntılar netleştirildi: İsrail Gazze ve Lübnan'ı işgal edecek. Netanyahu, İsrail'e dönünce "eski başbakanlar" toplantısı yapıldı. Netanyahu, Ehud Olmert, Ehud Barak ve Şimon Peres gibi liderlerin katıldığı toplantıya bir Ariel Şaron katılamadı.

Yapılan hazırlık, Filistin ve Lübnan'daki direncin kırılması, sadece Hamas ve Hizbullah değil, İsrail otoritesine karşı direnecek hiçbir gücün bırakılmaması, ABD askerlerinin Lübnan işgaline iştirak etmesi ve Lübnan'a yerleşmesi, böylece Suriye yolunun açılmasıydı. Bahaneleri İsrail üretti. Hiç yoktan sivilleri öldürmeye başladı ve süreç başlatıldı. Amerikan güçleri Lübnan'a yöneldi. Çok yakında Suriye cephesi açılacak. Suriye ya çok kanlı bir cephe olacak ya da Büyük Ortadoğu Savaşı'nın ana merkezi.
S. Arabistan'ın, Mısır'ın, Ürdün'ün, Türkiye'nin Lübnan'a NATO gücüne onay vermeleri bu ülkelerin tuzağa düştüklerinin ya da ABD-İsrail planlarına iştirak ettiklerinin göstergesi. Afganistan ve Irak işgalinden sonra Lübnan'ın işgali de bölge ülkelerinin desteğiyle gerçekleşiyor. Lübnan'a gelecek NATO gücü, ateşkesi hedeflemeyecek. İsrail ve ABD için savaşacak. Kendilerine yönelecek direnişi kırma görevi üslenecek. Bu NATO gücü değil, Amerikan gücü olacak. Plana destek veren ülkelere şunu soralım: Tamam; NATO gücü gelsin ama içlerinde ABD askeri olmasın! ABD ve İngiltere bakalım bu planı kabul edecek mi? Bölge ülkeleri kabul edecek mi? Etmeyecekler! Çünkü amaç saldırıların durdurulması değil. Amaç, ABD-İngiliz emperyal gücünün Lübnan'a yerleşmesi. Bu yeni bir işgal. Bir ülkenin daha ABD-İngiliz-İsrail cephesine kurban edilmesi..Uzun bir savaş olacak. ABD ön hazırlık olarak bir yandan İsrail'in ateş gücünü kullanırken diğer yandan Arap ülkelerini hizaya sokuyor, büyük istila harekatı için onlara talimatlar yağdırıyor. Hem İsrail saldırganlığına karşı seslerini kesmelerini istiyor hem de ABD ve İsrail'e yönelen kitlesel öfkeyi bastırmalarını. Bunun için en iyi çözümü buldular. Şii-Sünni ayırımı. Başarıyla uyguluyorlar. ABD ve İsrail bölgesel müttefikleriyle birlikte kitleleri büyük bir tuzağa sürüklüyor. Onlarca yıl sürecek bir hesaplaşmaya. Din adına, mehzep adına ABD/İngiliz çıkarları için on binlerce insanın hayatını söndürmeye...Irak işgalinden bu yana, İsrail'i hazırlıyorlardı. Bölgenin en büyük ateş gücüne sahip ülkesine Suriye ve İran'a saldırı hazırlıkları kapsamında yığınak yapıyorlardı. ABD yapımı yüzlerce GBU-28 bunker buster bombaları, Hizbullah menzillerini vurmak için değil, doğrudan Suriye ve İran hedeflerini vurmak için verildi. Lübnan bombardımanı başladıktan sonra askeri mühimmat nakliyatı hızlandı. Şu anki silah yığınağı Lübnan için değil, Lübnan sınırlarının ötesine yapılacak saldırılar için. ABD Dışişleri Bakanı'na göre, Lübnan'a "uluslararası" Amerikan gücü yerleştirme planı 60 ile 90 gün içinde gerçekleştirilecek. Bu gücün amacı ateşkesi sağlamak olmayacakmış, Hizbullah'ı silahsızlandıracakmış! Lübnan işgalinin ilk aşaması bu. Neden bunu yapıyorlar? İsrail'e "dur" deseler duracak. Neden demiyorlar da böyle bir güç yerleştiriyorlar? Çünkü savaşı yaymak!Not edin: Bir süre sonra Suriye için de "uluslararası güç" isteyecekler. Suriye topraklarını parçalara ayırmak için önce krizler çıkartacaklar, bazı yerlerini bombalayacaklar. Ardından çatışmaların önüne geçmek için ABD askeri ya da ABD kontrolündeki birlikleri yerleştirecekler.Şunu da not edin: Çok geçmeyecek, Türkiye'nin Güneydoğusu için de benzer senaryolar yüksek sesle dile getirilmeye başlanacak. Türkiye-Suriye sınırı boyunca ve İskenderun Körfezi'ne "çokuluslu güç" adı altında Amerikan askeri yerleştirmek isteyecekler.Ahmet Şah Mesud suikastini kimse sorgulamadı. İki gün sonra 11 Eylül oldu ve Afganistan işgal edildi. Irak işgali öncesi İngiliz silah denetcisi David Kelly, öldürüldü, intihar dendi ve düzmece bir soruşturmayla dosya kapatıldı. Gerçekler gizlendi. Refik Hariri suikastine bir kez daha dikkat çekmek istiyorum. Onun imar ettiği Beyrut'u şimdi yıkıyorlar. Sonuçlarını nasıl devşiriyorlar, görüyor musunuz? Kendi dostlarını, müttefiklerini kurban ederek hedeflerine ulaşıyorlar.Her şey apaçık ortada. Bu, Lübnan'ın, Hizbullah'ın, Irak'ın ya da İran'ın meselesi değil. Bu Şii-Sünni savaşı değil. Bu; Irak'ın veya Lübnan'ın savaşı da değil. Öyle düşünmemizi istiyorlar. Bu; ABD Dışişleri Bakanı'nın söylediği gibi, "Yeni Ortadoğu" savaşı. Daha doğrusu Büyük Ortadoğu Savaşı.

Yayınlanmayan o yazı!
00:0027/07/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

30 Mayıs 2006 tarihinde bu köşenin boş olduğunu fark etmişsinizdir. Aslında o günkü yazımı yazmıştım. Ama yayınlamadım. Çünkü, yazıda yer alan iddiaların Türkiye kamuoyunda derin etkileri olacaktı. Belli çevreler iddiaları kesin bir dille yalanladı. kamuoyuna yansımaması için azami gayret sarfetti. Yazdığım yazıyı bir kenara koydum. Yeni bir yazı yazma fırsatı da bulamadım. O gün bu köşe boş kaldı. İşte o yazıyı bugün aynen yayınlamam gerektiğine karar verdim. Çünkü iddialar ve yalanlamalar gazete sayfalarına, köşelere yansıdı. Bu köşenin okuyucusu, olayları, gelişmeleri, tartışmaları aylar hatta yıllar önce öğrenmeye alışkın. Ama bu sefer öyle olmadı. Bir buçuk ay önce yazılan "Bu sefer MİT'çilerin başına "çuval" geçirildi!" başlıklı yazı şöyleydi:

"4 Temmuz 2004 tarihinde, Irak'ın Süleymaniye kentinde yaşanan "çuval olayı" Türk-Amerikan ilişkilerinde hiç bir zaman telafi edilemeyecek bir kırılmaya neden oldu. Türk Özel Kuvvetleri karargahı basıldı. 11 asker, kafalarına çuval geçirilerek gözaltına alındı ve sorgulandı. Bununla da kalmayıp onur kırıcı, aşağılayıcı uygulamalara maruz bırakıldı. ABD askerlerinin baskınına Peşmergeler'in de katılması, hatta iddialara göre, bu güçlerin içinde PKK'lıların da bulunması, Türkiye kamuoyunda infiale neden oldu. Türkiye ile ABD arasında yapılan, olayı unutturmaya yönelik bütün girişimler başarısızlıkla sonuçlandı.
Başbakan Tayip Erdoğan'ın 22 Aralık 2004'teki Şam ziyaretinden hemen önce bir vahim olay daha yaşandı. Türkiye'den Bağdat'a giden Büyükelçilik korumaları Musul'da pusuya düşürüldü. 4 koruma kurşuna dizilerek öldürüldü. Peşmergelerin ve PKK'nın bu saldırısı üzerindeki esrar perdesi, mesela Mossad'ın rolü, hala netleştirilemedi. Çünkü "Çuval olayı"ndan sonra Musul saldırısı gündemden uzak tutuldu, unutturulmaya çalışıldı.Bugün anlatacağım ise, "yeni bir çuval olayı"ndan farklı değil. Bu sefer Özel Kuvvetler'e mensup askerler değil, Türkiye'nin Milli İstihbarat Teşkilatı'na (MİT) mensup istihbaratçılar benzer bir olay yaşadılar. Bu sefer kafalarına çuval geçirilmedi ama ellerine kelepçe takıldı. Olay Mayıs ayı başlarında meydana geldi. Şöyle:Milli İstihbarat Teşkilatı'na mensup 2 istihbaratçı, bir iddiaya göre 4 istihbaratçı, akşam saatlerinde Silopi'nin doğusunda Habur çayı üzerine Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından yaptırılan demir köprüden geçerek Zaho'ya girdi. İstihbaratçılar Zaho girişinde bulunan peşmerge kontrol noktasında durduruldu. Bölgeye girişlerinin yasadışı olduğu söylendi. Kimlik bilgilerini sorup iki istihbaratçıyı gözaltına almak istediler.Peşmergeler ile Türk istihbarat personeli arasında yaşanan tartışma sonrasında peşmergeler, bu kişileri tartaklayarak ellerine kelepçe taktı ve gözaltına aldı. Ardından Zaho'da bir yere götürülen Türk istihbaratçıları uzun süre burada sorgulandı. Durum Selahaddin kentinde bulunan Mesut Barzani'ye bildirildi.Barzani önce serbest bırakılmalarını istedi sonra bu kararını değiştirdi. Bu arada bir başka İstihbarat yetkilisi gelerek adamlarını almak istedi ancak bu yetkili de göz altına alındı. Saatlerce gözaltında tutulan ve sorgulanan istihbaratçılar, aynı gece saat 01.00 sularında Barzani'den gelen bir talimatla serbest bırakıldı ve Türkiye'ye "iade" edildi. Türk istihbaratçıları önce serbest bırakmayan Mesut Barzani, muhtemelen Ankara'dan bir telefonla kararını değiştirdi ve olay büyük bir skandala dönüşmeden kapatıldı.Irak'taki yerel kaynaklar ve Kürdistan Demokrat Partisi çevreleri tarafından doğrulanan bu olay hakkında Türkiye'de nedense hiçbir bilgi yayınlanmad..."Bazıları bu kişilerin MİT'e değil, başka istihbarat teşkilatlarına bağlı olduğunu öne sürüyor. Gazeteler hem bu olayı hem de Özel Kuvvetler'in Kuzey Irak'taki operasyonlarını birlikte tartışıyor. "8sutun" adlı haber sitesi, Vatan gazetesi, Takvim gazetesi, E. Özkök ve Ö. Lütfi Mete'nin haber ve yorumlarının ana konusu çuval olayı ve operasyonlar."Barzani'ye operasyon" tartışmasının temelinde Özel Kuvvetler'in son günlerde Kuzey Irak'ta yürüttüğü çalışmalar var. Bölgede operasyon yapan Özel Kuvvetler'e mensup birimlerden bir kısmı geri çekildi. Peşmergelerle bu birimler arasında ciddi sorun lar çıktığı ifade ediliyor. Geri çekilenlerin yerini başkaları aldı. Son olarak 24 Temmuz akşamı bir başka birlik, operasyon için Kuzey Irak'a gönderildi.Kuzey Irak'ta çok gizli operasyonlara katılan Özel Harekat Birlikleri'nin çalışmalarının birileri tarafından gerekli adreslere bildirildiği, operasyonların deşifre edildiği, birliklerin pusuya düşürüldüğü iddia ediliyor. CIA, Mossad ve Barzani ile irtibatlı çevrelerin bölgeye gönderilen birimleri ateşe attıkları öne sürülüyor. Lübnan'a düşen bombaların sesi Kuzey Irak'a kadar ulaşıyor. Bu ses yakında daha da güçlenecek.

.Terörist devlet ve Roma rezilliği..
00:0028/07/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika'nın Felluce'de kullandığı fosfor bombaları, vakum bombaları şimdi Lübnan'da kullanılıyor. Felluce'de gördüğümüz yanmış, kararmış cesetler şimdi Lübnan'da görülüyor. Felluce'yi bombalarla harabeye çevirirken insanları ve bütün canlıları kimyasal silahlarla yakmışlardı. Cesetleri gizlemişler, kenti haftalarca dünyaya kapatıp kitle imha silahlarının izini silmeye çalışmışlardı. Aynı vahşeti şimdi Lübnan'da yapıyorlar. Sayda kentinde kimyasal silahlarla yanan insan bedenleri gerçeği apaçık ortaya koyuyor. Kararmış cesetlerde ne kurşun ne de yara izi var. Lübnan Başbakanı günlerdir dünyaya; "İsrail'in kitle imha silahları kullandığı"nı haykırıyor. Çünkü Güney Lübnan'daki köylere karşı zehirli gaz kullanılıyor. Ama bu sesi de kimse duymuyor.

Bu da yetmemiş olacak ki İsrail kimyasal ve nükleer içerikli füzeleri kullanıma hazır hale getiriyor. İsrailli askerler, fanatik Yahudilerin duaları eşliğinde füzeleri kullanıma hazır hale getiriyor, askeri araçlara yerleştiriyor. Neden? Çünkü Hizbullah direnişini kıramıyorlar. Kıramadıkları gibi ağır zayiat veriyorlar. Birkaç gün daha kıramazlarsa büyük ihtimalle Cenevre Sözleşmesi'ne göre yasaklanmış silahları aleni kullanmaya başlayacaklar. Hizbullah mevzilerini kimyasal silahlarla, nükleer içerikli bombalarla vuracaklar.
Amerika'dan İsrail'e füze koridoru oluşturuldu. İngiltere üzerinden İsrail'e füze yığınağı yapılıyor. Irak işgalinden bu yana sevkıyat devam ediyordu. İsrail toprakları füze stoklarıyla dolduruldu. Anadolu semalarında eğitilen İsrail pilotları Lübnan'ı harabeye çevirirken, Anadolu semalarında denenen F-16 ve F-15'lerle toplu kıyım hazırlıkları yapılıyor. Bu uçaklardan atılabilen nükleer içerikli füzelere yenileri ekleniyor. 2004 yılında 500 adet BLU 109 bunker buster bombası nakledildi İsrail'e. 2005 yılında daha sofistike olan 100 adet GBU 28 bombası. Kayda geçmeyen daha yüzlerce lazer güdümlü ağır bombanın İsrail'e nakledildiği söyleniyor. ABD-İsrail yapımı Harpoon füzelerine nükleer başlıklar takıldı. Doğu Akdeniz'deki Dolphin tipi denizaltılara nükleer füzeler monte edildi. Neden? Ne amaçla? Konvansiyonel saldırılar yetmedi mi? Nükleer içerikli füzeleri, kimyasal silahları sadece Hizbullah mevzilerine mi atacaklar? Savaş uzarsa ve İsrail beklediği başarıyı elde edemezse Lübnan kentlerine, sivil halka karşı bu silahları kullanmazlar mı?Kullanırlar, katliamlar yaparlar! Çünkü ortada bir terörist devlet var. Terörle kurulmuş, terörle yönetilen, terörle ayakta kalmaya adanmış, kurucularının ve yöneticilerinin büyük çoğunluğu terörist olan, işledikleri suçlardan bir çok ülkeye girmesi yasaklanan bir devlet. Kanla, katliamla, soykırımla beslenen bir devlet! Hiçbir uluslararası sözleşmeye uymayan, başıboş, ırkçı bir devlet. ABD yönetimini ellerine geçiren Anglosakson ırkçılarla el birliği içinde bütün bölgeyi ateşe atan bir devlet!Hani hedef Hizbullah'tı? Neden Lübnan'ın her köşesini vuruyorlar o zaman? Hedef sadece Hizbullah, sadece Lübnan değil. Hedef bütün Ortadoğu. Hedef Suriye, hedef İran ve sonra hedef Türkiye!Pentagon ABD medyasına direktifler yağdırıyor. Sanki saldıran İsrail değil, saldırıya uğrayan İsrail! Lübnan saldırısını Ortadoğu Savaşı'na dönüştürmek için hem halkına hem de ABD askerlerine karşı müthiş bir yalan kampanyası başlatıldı. "Suriye İsrail'e ültimatom vermiş, orduyu alarma geçirmiş, İsrail'e saldıracakmış! İsrail korunmalıymış, ABD korunmalıymış!" Beş yıldır bu bölgede uyguladıkları bütün politikaları yalan üzerine kurulmuştu. Hep yalan söylediler, hâlâ söylüyorlar!Onca hava saldırısına, kara saldırılarına rağmen Hizbullah'ı bir adım geriletemediler. Bir adım ilerleyemediler. Ağır kayıplar verdiler. Birkaç gün içinde Güney Lübnan'ı işgal edeceklerdi. Olmadı, yapamadılar, yapamayacaklar da! Birkaç ay saldırsalar da başaramayacaklar. Lübnan'ı tamamen harabeye çevirseler de.. Hizbullah'ı aşamayan bir güç neyi başaracak? Bütün bölge İsrail'e ve ABD'ye bileniyor. Korkunç bir öfke dalgası kabarıyor. Devletler, rejimler, ordular hiçbir şey yapmasalar, yapamasalar bile, bu topraklarda yaşayan her birey onlar için aşamayacakları birer engele dönüşecek. Yeni Hizbullahlar, yeni direniş örgütleri ortaya çıkacak. Bir düşmanı ortadan kaldırmaya çalışırlarken karşılarına onlarca düşman dikilecek.Sahipsiz bir dünyada yaşıyoruz. Sağduyusunu, erdemini kaybetmiş bir dünyada! ABD, İngiltere ve İsrail alabildiğine taşkın, pervasız, açgözlü ve utanmaz biçimde herkese saldırıyor, her şeyi yağmalıyor. Roma Toplantısı'nda sergilenen rezilliğe bakın! Acizliğe bakın! Dünya üç ülkenin hizmetine girmis. Ateşkes kararı bile alamadılar. Bırakın karar almayı teklif dahi edemediler. Roma toplantısı ABD'nin Büyük Ortadoğu Savaşı'nın ilanından başka bin anlam taşımıyor. Uluslararası irade diye bir şey var mı? Birleşmiş Milletler, uluslararası sözleşmeler, teamüller nerede? Var mı ki?Türkiye'ye kurulan tuzağa bakın! "Lübnan'a asker gönderirsen biz de PKK'ya karşı operasyon yaparız" diyorlar! Yalan, palavra! Böyle bir niyetleri yok. Bölgeye 10 ile 20 bin ABD askeri göndermeye hazırlanıyorlar. Türkiye'nin de bu güce destek olmasını hedefliyorlar. Kuzey Irak'ta birkaç yüzeysel operasyon yapacaklar, göz boyayacaklar, Türkiye'yi ikna etmiş olacaklar. Ama aslında hiçbir şey yapmayacaklar. Sadece Türkiye'yi, kendilerinin başaramadığı bir düşmana karşı cepheye sürecekler. Hizbullah'ın ve bütün bölgenin karşısına dikecekler!Barış nutuklarının palavra olduğunu bütün dünya bir kez daha gördü. Böyle bir dünyada, sahipsiz kalan kitleler kendi yolunu bulacak, kendi savaşını verecek, kendi kurtuluşunu sağlayacak. Herkesin savunması kendi elinde. Bilinen her yöntemle bu bölgenin insanları savunma hatlarını oluşturmak zorunda...

.Yeryüzünün sapkını!
00:001/08/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ellerinden gelse insanlığı öldürecekler. Kendilerine bir yeryüzü cenneti yaratmak için, her şeye sahip olmak için, her şeye hükmetmek için kadın, çocuk, yaşlı demeden bütün insanları yok edecekler: Denizleri kurutacak, yeryüzünü ateşe verecekler. Bu ırkçı, bu bencil, bu açgözlü, bu çıldırmış, bu sapkın devlet, sadece Filistin için değil, sadece Lübnan için değil, sadece Müslümanlar için değil, bütün insanlık için büyük bir tehdit, trajik bir talihsizlik! Ya onu onaylayanlar, onu omuzlayanlar? Barbarlıklarını, utanmazlıklarını gözyaşlarıyla gizleyenler?

İşlemedikleri günah kalmadı, yapmadıkları katliam kalmadı, imza atmadıkları zalimlik kalmadı, denemedikleri kötülük kalmadı, fesat tohumları ekmedikleri yeryüzü parçası kalmadı!
Kurulduğundan beri günahla, gözyaşıyla, kanla beslenen bir devlet! Tarihin gördüğü en şımarık, en ölçüsüz, en azgın devlet! Hak ettiği en çirkin sıfatları iltifat gören bir devlet! Yüzüne tükürsen sırıtan bir devlet! Yaptıklarından çok daha fazlasını yapmaya hazırlanan bir devlet! Sadece düşmanlarını değil, dostlarını da ateşe atmaya hazırlanan bir devlet! Kendisinden başka herkesi, her topluluğu, her ülkeyi düşman gören bir devlet! Yeryüzünde hiçbir devlete, hiçbir güce, hiçbir topluluğa, hiçbir canlıya tahammül edemeyen bir devlet!Bu bir güç mücadelesi değil, bu bir güvenlik arayışı değil, bu bir ayakta kalma refleksi değil! Bu; şiddetle beslenen bir kültürün, intikam hırsıyla şekillenen bir kafa yapısının, hastalıklı bir ruhun göstergesi.O çocukların ne suçu vardı? Kime, ne yaptılar? Saldırılardan kaçıp kendilerince güvenli bir yere sığınmışlardı! Su bulmuşlardı, sığınak bulmuşlardı. Orada olduklarını biliyorlardı. Çocuk olduklarını biliyorlardı. Bilerek öldürdüler, kasten öldürdüler. Ardından da utanmazca, edepsizce yalanlar sıraladılar. Hep yaptıkları gibi.Neden öldürüldüler? Gözdağı vermek için mi? Hizbullah'ı dize getirmek için mi? Lübnan'ı Hizbullah'a karşı kışkırtmak için mi? "O çocuklar büyür de bizimle savaşırlar" diye mi? Bunların hepsi... Ama bir neden daha var: Hep inandıkları, hep yaptıkları, hiçbir zaman vazgeçmeyecekleri bir neden? Buna inanmaları!.. Çocukların öldürülmesi gerektiğine inanmaları! Siyaseten, ahlaken ve dinen inanmaları!18 Nisan 1996'da aynı yerde aynısını yaptılar. Gazap Üzümleri adını koydukları saldırılar dan kaçıp BM korumasına sığınan 800 kişiyi bombaladılar. Çoğu çocuk 109 kişiyi öldürdüler. BM soruşturma açtı. Hazırlanan raporu yayınlamak isteyen dönemin BM Genel Sekreteri Boutros Gali'yi; "Bu raporu yayınlarsan seni görevden alırız" diye tehdit ettiler. Şimdi öldürdüğü masumların, çocukların hesabını veren ölüm döşeğindeki tarihin en büyük teröristi Ariel Şaron hakkında, o katliamdan insanlık suçu gerekçesiyle dava açıldı.Güney Lübnan'da kalan herkes terörist kabul edilecekmiş ve öldürülecekmiş! İsrail adalet bakanı öyle söylüyor. O çocuklar da teröristti! ABD ve İsrail, o çocukları terörist kabul ettiği için öldürdü! Bölgeyi tamamen boşaltmak istiyorlar. Ellerini kollarını sallaya sallaya oraya yerleşecekler. Yok öyle yağma!...Bir karış ilerleyemediler. Çocukları öldürmekten, şehirleri harabetmekten, uzaktan bombalamaktan başka bir şey yapamadılar. Şimdi Suriye sınırlarını bombalıyorlar. Önceki gece Suriye askerleriyle ile İsrail askerleri az kalsın çatışmaya giriyordu. Suriye hava sahasına gönderdikleri casus uçakları düşürüldü. Provoke ediyorlar. Savaşı Suriye topraklarına yaymaya çalışıyorlar.Girdikleri her coğrafyada, her ülkede, her bölgede, saldırdıkları her karış toprakta karşılarına bir Hizbullah dikilecek. Sağlam bilekli, sağlam yürekli insanlar dikilecek! Öldürdükleri her çocuk için binlerce çocuk doğacak, büyüyecek, karşılarına dikilecek! Attıkları her kurşun huzursuzluklarını daha da artıracak. Kullandıkları her füze, bölgeyi onlar için daha da yaşanılmaz hale getirecek. Yürekleri korkutamadıktan sonra, yenemedikten sonra ne yapabilirler! Filistin'de onlarca yıldır korkutamadılar! Lübnan'da korkutamadılar, Irak'ta korkutamıyorlar! Yarın Suriye'de ya da bir başka bölgede korkutamayacak. Öfke bilenecek, nefret büyüyecek. Şehirlerine, kasabalarına, evlerine hapsolup kalacaklar. Yeryüzünde özgürce gezemeyecekler! Bunu mu istiyorlar!

.Damadın gelini beklemesi gibi..."
00:002/08/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

"Hiçbir ülke İsrail'e ahlak dersi veremez. İsrail, binlerce yıllık Yahudi geleneğinin bir parçası olan en yüksek ahlaki değerlere bağlı" diyor İsrail Başbakanı. O ahlakın ne olduğunu biliyoruz biz. Bütün insanlık biliyor. O ahlakı, önceki gün Kana'da bir kez daha gördük. 37 çocuğun tüyler ürperten görüntüleriyle gördük. O ahlakı Cenin'de gördük. Küçücük bir alana tonlarca bomba yağdırılırken gördük. Onlarca insan diri diri toprağa gömülürken gördük. Sabra-Şatilla'da gördük. Masum insanlar boğazlanırken gördük. O ahlakı, gözleri görmeyen, felçli Ahmet Yasin'i füzelerle parçalarken gördük. Babasının arkasına sığınan çocuk kurşunlanırken gördük. Taş atan çocukların kolları kırılırken gördük. Evinin önünde oynayan kız çocuğu kurşun yağmuruna tutulurken gördük. Sınıfında ders dinleyen çocuk kafasından vurulurken gördük. Bir halk, aç susuz bırakılırken, her gün bombalanırken, her şeyi çalınırken, evleri yağmalanırken gördük. Kentler, kasabalar harabeye döndürülürken gördük. O ahlakı, hahamlar çocuk ölümlerine fetva verirken gördük. Zeytin ağaçları yok edilirken gördük. Onlarca yıldır Filistin'de, Lübnan'da her gün görüyoruz. Dünyanın her yerinde suikastlerle, cinayetlerle, entrikalarla görüyoruz. Nazilerden öğrendikleri yöntemleri uygularken gördük. O ahlakı, hiçbir meşruiyeti olmayan, hiçbir ahlakı olmayan, hiçbir sınırı olmayan, dokunulmazlık sarhoşluğu ile azgınlaşan bir devletin küstahlıklarıyla gördük, görüyoruz.

Teröre karşı savaşıyormuş, ayakta kalmak için savaşıyormuş, kendi halkını korumak için savaşıyormuş! Bu palavralara inanan kimse yok. Boşuna nefeslerini tüketmesinler. Bütün insanlık, taşkın bir devleti, kontrol altına alınması gereken bir devleti, terör devletini sorguluyor. Bu büyü bir gün bozulacak. Bu dokunulmazlık zırhı bir gün çatlayacak. O zaman Amerika, füzeler, saldırganlıklar, ölçüsüzlükler, korku salmalar para etmeyecek. Bugün Ortadoğu'da dolaylı askeri gücünüz olan rejimler para etmeyecek. Kitlesel öfkeyi ne İsrail, ne ABD ne de bölgedeki rejimler kontrol edebilecek.
Bu coğrafya, yüzyıllar sonra en büyük uyanışını gerçekleştiriyor. Haçlı savaşlarından sonraki en acımasız saldırılarla yüzleşiyor, tarihi rolünü yeniden üstlenmenin ilk adımlarını atıyor. Bugün yıkım gibi görünen, bugün kaos gibi görünen, bugün yenilgi gibi görünen her şey aslında bir direniş dalgasının, değişimin, özgürleşmenin sarsıntıları.Hizbullah onlara göre bir örgüt. Onlara göre terörist. Bir avuç militan. Ama 20 gündür bir avuç insanı aşıp bir adım ilerleyemiyorlar. Sivilleri katletmekten, alçaklıktan başka bir şey yapamıyorlar. Bu bir avuç insan dokunulmazlık büyüsünü paramparça ediyor. Amerika'ya, İsrail'e, İngiltere'ye ve onların arkasında saf tutan dünyayla karşı onurlu bir savaş veriyor. Bir avuç insan, Ortadoğu'nun en güçlü ordusu haline geliyor.Üç haftadır İsrail askerleriyle savaşan Hizbullah savaşçısının; "Onların silahlarına bir bakın bir de bizdeki silahlara. Onları nasıl mağlup ettik? İşte bu Allah'ın bir sırrıdır. Bu, savaşçıyla Allah arasında bir olaydır. Bir damadın gelini beklemesi gibi biz de savaşı bekliyoruz!" sözlerinden ders çıkartsınlar! Hizbullah'ı geçseler bile karşılarında başkalarını bulacaklar.Unutanlar için hatırlatalım: CIA eski Başkanı James Woosley; Amerika'nın "Dördüncü Dünya Savaşı"nda olduğunu söylemişti. Soğuk Savaş'ın "3. Dünya Savaşı" olarak tanımlayan Woosley, "4. Dünya Savaşı'nın 1. ve 2. dünya savaşlarından çok daha uzun süreceği"ni belirtmişti. ABD'li General Wesley Clark, ABD'nin 2001 yılında hazırladığı plana dikkat çekip, Pentagon'dan bir yetkilinin; "Evet Irak'a gireceğiz. Ancak daha fazlası var. Beş yıllık bir plan hazırlandı. Toplam yedi ülke var: Irak, Suriye, Lübnan, Libya, İran, Somali ve Sudan" şeklindeki sözlerini aktarmıştı.Herkes bunun bölgesel bir savaşın ilk adımları olduğunu biliyor. Hizbullah savaşı olmadığını biliyor. Lübnan'a, Suriye'ye ve bütün bölgeye yönelik hedefleri biliyor. ABD ve İsrail'in savaşı Suriye topraklarına yayacağını biliyor. Suriye ordusu, İran Devrim Muhafızları bu yüzden en üst düzeyde alarma geçirildi. İsrail bu yüzden Suriye sınırlarını bombalıyor. Suriye'den Lübnan'a silah taşıyan her araç vurulacakmış ama Suriye'ye savaş açma niyetleri yokmuş. Yani; "ben Suriye topraklarında saldıracağım, Şam cevap vermesin" demek bu!Amerika'nın Büyük Ortadoğu Projesi, İsrail'in Yeni Ortadoğu Planı, Avrupa'nın Ortadoğu politikaları.. İstedikleri kadar proje uygulasınlar. İstedikleri kadar harita çizsinler. İstedikleri kadar rejim değiştirsinler. İstedikleri kadar etnik çatışma çıkarsınlar. Lübnan'ı iç savaşa sürüklesinler, Irak'ı bölsünler, Suriye'yi parçalasınlar, İran'ı dize getirsinler, Türkiye'yi istikrarsızlaştırsınlar. Hepsi hüsranla bitecek. Bu bölge kendi haritasını çizecek, kendi yolunu çizecek. Ve, yüzyıllardır bu toprakları ezen, sömüren, yağmalayan, kanla yoğuran uğursuzluk, bir daha geri dönmemecesine çekip gidecek.

.En sıcak iki ay!
00:003/08/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan istihbarat teşkilatı (ISI) eski başkanı General Hamid Gül; "Amerika'nın İran ve Suriye'ye Ekim ayında saldıracağını" iddia ediyor. Ona göre iki ülkeye yönelik saldırı eşzamanlı olacak ve Ekim'de kesin olarak başlatılacak. Pakistan'ın ve Müslüman ülkelerin acizliğini kınayan Gül; bugünkü savaş senaryosuna göre ABD ve İsrail'in Lübnan'da siyasi ve askeri olarak inisiyatifi kaybettiğini, kitlelerin bu iki ülkeye karşı bloklaştığını, İsrail'in kara saldırılarını yakında durdurmak zorunda bırakılacağını ancak korkunç hava saldırıları yapacağını belirtiyor. Gül'ün bir diğer iddiası ise şu: İran ve Suriye'den sonra Suudi Arabistan, ardından da Pakistan aynı kaderi paylaşacak.

Başka kaynaklar da; ABD'nin İsrail'e böyle bir plan sunduğu, Suriye'ye karşı bir "Ekim Sürprizi" hazırlandığı, Ehud Olmert kabinesinden bazılarının önerinin reddedilmesini istediği, gerekçe olarak Saddam'ın kitle imha silahları gösterileceği, Negev Çölü'nde birkaç aydır hazırlıklar yapıldığı, ABD/İsrail istihbaratının Suriye topraklarına girerek daha önce hazırlanmış senaryoyu uygulayıp kitle imha silahlarını bulacağı iddia ediliyor.
Gül'ün iddiası yeni değil. Bu, Afganistan işgalinden bu yana uygulanan savaş stratejisinin, yeniden dizayn stratejisinin bir kez daha hatırlatılması. Hesapları bozan, erteleyen Irak direnişi ve Hizbullah'ın beklenenden daha çetin çıkması dışında, hiçbir şey bu senaryonun dışında gelişmedi. Elbette Lübnan savaşı Hizbullah'la sınırlı değil. Elbette Suriye'ye saldırı olacak. Elbette İran'a yönelik oldukça tehlikeli senaryolar uygulanacak. Bunlar kesin. Sadece zaman ve yöntem tartışılabilir. Ve en önemlisi, giderek güçlenen bölgesel reaksiyonun bu senaryoyu nasıl paramparça edeceği konusunda öngörülerde bulunulabilir.Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) çerçevesinde ortaya atılan hiçbir iddia, öngörü temelsiz değil. BOP'un Türkiye'de tartışılma biçimi çok yanlıştı, yanıltıcıydı. Askeri bir proje olduğunu, güvenlik eksenli bir proje olduğunu, demokrasi ve özgürlüklerle hiçbir ilişkisinin bulunmadığını, harita taslaklarını gerçeğe dönüştüren bir amaca hizmet ettiğini söyleyip durduk. Ama hep başkalarına kulak verildi. Lübnan'da yaşananlara ister askeri ister siyasi gözlükle bakılsın. İki halde de Lübnan dışına taşacak senaryo görülecektir. İsrail Lübnan'ın doğusunu, Suriye sınırlarını bombalamaya, Suriye-Lübnan bağlantısını kesmeye, sınır bölgelerini boşaltmaya, boşaltılan yerleri Suriye'ye karşı mevzilere dönüştürmeye çalışıyor.İsrail Savunma Bakanlığı, sınırın Suriye tarafından patlama haberleri veriyor. Yorumu şu: "Hizbullah, Suriye'yi İsrail'le savaşa kışkırtmak, savaşın içine çekmek için provokatif patlamalar yapıyor!" Ne kadar gerçekçi bir tahmin! Propaganda aygıtı böyle çalışıyor işte!Suriye'nin BM Temsilcisi Beşşar Caferi, Washington ve Tel Aviv'in Suriye'ye saldırı için bahaneler ürettiğini söyledi. 1973 Arap-İsrail savaşında işgal edilen Golan Tepeleri'nin Suriye tarafındaki Quneytra, Şam'ı savaşa çekmek için her türlü oyunun oynanacağı bir bölge. "Lübnan'a silah taşıyor" iddiasıyla vurulacak bir Suriye aracı, ölecek bir Suriye askeri bile çatışmaları başlatabilir. Bir de, Lübnan'ın dışına gelişen bölgesel savaş hazırlıklarına bakalım.ABD'nin Irak'taki gücünü azaltması bekleniyordu. Tam tersi oldu, Pentagon Irak'a yeni birlikler gönderme kararı aldı. Neden? Suriye'yi Doğu'dan da sıkıştırmak için Irak'taki güçlerini takviye ediyor olmasın! Jerusalem Post gazetesi, Pazartesi günkü nüshasında İsrail ordusunun savaşı Suriye'ye yayma konusunda ABD'den işaret aldığını yazdı.Lübnan'daki trajediye karşı rezil bir tutum takınan BM Güvenlik Konseyi, İran için toplandı ve tüm nükleer çalışmalarını durdurması için Tahran'a 31 Ağustos'a kadar süre tanıdı. İsrail'in kınanmasını veto eden ABD Temsilcisi John Bolton, İran'ın nükleer çalışmalarının Lübnan'dan daha acil olduğunu söyledi.Irak'ta bu ihtimali besleyen ilginç gelişmeler oluyor. Bağdat'taki Nuri El Maliki hükümetine karşı darbe hazırlıkları yapıldığı, hükümetin dağıtılıp yerine "Ulusal Kurtuluş Hükümeti" kurulacağı, Anayasanın ve seçimlerin geçersiz kabul edileceği, Güney Irak'ın bağımsız bir devlet olmaya doğru yö-neleceği iddia ediliyor.Necef'te yetişen Hizbullah lideri Hasan Nasrullah'ın, Ayetullah Sistani, özellikle de Muktada Sadr'ın ailesiyle yakın bağlarına dikkat çekiliyor ve Lübnan saldırısının devam etmesi halinde Irak'ta bir patlama yaşanabileceği ihtimali üzerinde duruluyor.ABD, Yeni Ortadoğu için beş yıllık işgal planı hazırlamıştı. Beş yılın en sıcak iki ayına giriyor olabilir miyiz?

.İşte İsrail"in o korkunç planı!
00:004/08/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

1982 yılında Dünya Siyonist Örgütü'ne bağlı Enformasyon Dairesi'nin İbranice yayın organı Kivunim'de yayınlanan ve Kudüs İbrani Üniversitesi profesörü Israel Shahak'ın İngilizce'ye çevirdiği "The Zionist Plan for the Middle East" (Ortadoğu İçin Siyonist Plan) başlıklı rapor, bugün Müslüman dünyada yaşananların adresini gösteriyor.

"Lübnan'ın tam anlamıyla parçalanıp beş ayrı bölgeye ayrılması içerisinde Mısır, Suriye, Irak ve Arap Yarımadası'nın da bulunduğu bütün bir Arap dünyası için bir örnek teşkil edecektir. Tıpkı Lübnan gibi, Suriye ve Irak'ın da etnik veya dini bölgelere ayrılması şeklinde ortaya çıkacak parçalanması İsrail'in bölge için uzun vadeli amacıdır.
Suriye, bünyesinde barındırdığı etnik ve dini yapılara uygun bir şekilde birkaç bölgeye ayrılacaktır. Kıyı bölgelerinde Şii-Alevi devleti, Halep civarında Sünni bir devlet, kuzey komşusuyla husumet içerisinde olan bir başka Sünni devlet ise Şam'da kurulacaktır. Dürziler ise başta Huran ve Kuzey Ürdün olmak üzere muhtemelen Golan'ı da içine alabilecek şekilde bir devlet oluşturabilirler.Araplar arasındaki her türlü iç çatışma kısa vadede bizim lehimize sonuçlar doğuracaktır ve Irak'ın da mezhepler çerçevesinde bölünmesi gibi çok daha önemli hedeflere ulaşılması sürecini hızlandıracaktır. Tıpkı Osmanlı yönetiminde Suriye'de olduğu gibi, Irak'ta da etnik ve dini bölgeler şeklindeki parçalanmışlık mümkün gözükmektedir.Bu çerçevede, üç (veya daha fazla) devlet, Basra, Bağdat ve Musul gibi üç önemli şehir merkezli olmak üzere bir oluşum sergileyecektir. Güneydeki Şii bölgeler, Kuzeydeki Sünni ve Kürt bölgelerinden ayrılacaktır...Büyük felaket kimi bekliyor?Küdüs'ün kurtarılması için kurulan ve 57 Müslüman ülkeyi temsil eden İslam Konferansı Örgütü (İKÖ) Lübnan'a saldırının başlamasından 23 gün sonra toplanabildi. O da, dar bir katılımla. Arap ülkelerinin kerhen katılımıyla. Lübnan yakılıp yıkıldıktan sonra. Bir milyon kişi mülteci olduktan, yüzlerce kişi öldürüldükten sonra. Güya ses verdiler, ilk kez bir krize karşı süslü ve gereksiz cümlelerin dışında bir şey söylediler: "Ateşkes olsun!"Kim duydu? Lübnan duydu mu? Filistin duydu mu? İslam dünyası duydu mu? İsrail umursadı mı? ABD ve İngiltere umursadı mı? Avrupa ve dünya ciddiye aldı mı? Elbette hayır! Mısır ve S. Arabistan gibi, bölgedeki kanlı oyunu hala mezhep rekabeti olarak algılayanlar yüzünden yaşanan bir fiyasko... Birkaç ülkenin iç politikasına göre hareket eden ama temelde ABD/İngiliz emperyal hülyalarına göre kendini konumlandıran bu örgütten kim, ne bekleyebilir? Hiç kimse.. Ama alay konusu olmasınlar, bunu bari yapmasınlar artık!Beş yıldır dünya tarihini şekillendiren krizler yaşanıyor bu coğrafyada. İKÖ neye çözüm buldu, hangi konuda bir söz söyledi ve tavır aldı? Afganistan ve Irak'ın işgal edilmesine karşı mı? Irak'taki mezhep krizine ve bölünmeye karşı mı? Oturumlarına bakın, gündemlerine bakın! Hemen hepsi ABD'nin, İngiltere'nin dayattığı gündemler oldu. Hemen hiçbir toplantısı, hiçbir gündemi, temsil ettiği insanların sorunları olmadı.Müslümanlara yönelik işkence kurumsallaştırıldı, İKÖ hiçbir çözüm üretmedi. Yeni sömürge dalgası bizleri adım adım sardı, İKÖ hiçbir şey yapmadı. Bölgedeyi daha da parçalanmaya sürükleyen stratejilere karşı hiçbir şey yapmadı. Etnik ve mezhep çatışmaları çıkaranlara karşı hiçbir şey söylemedi. Adaletsizliklere, özgürlük taleplerinin susturulmasına, fakirliğe karşı bir şey yapmadı.Ben bu örgütü şimdiye kadar hep, bölgenin enerjisini boşa çıkaran bir yapı olarak gördüm. Bölgesel direnci kıran, adalet ve özgürlük arayışlarının önündeki en büyük engel olarak gözlemledim. Müslüman dünyanın temel sorunlarından hiçbirine çözüm üretemedi. Bir vizyon çizemedi. Aksine haksızlıklara karşı güçlenen direnci eritip bitirdi. Belki de en büyük başarısı burada.Kuala Lumpur'daki toplantıda konuşulanlar bir ümitsizliği yansıtıyor. İKÖ'nün çöküşünü. Başbakan Tayyip Erdoğan'ın "Bugün dokunulmayanlar, yarın bana dokunulmayacak rehaveti içine girmesinler. Aynı tarafsızlık, aynı durum onlara da olabilir'' şeklindeki sözleri bir gerçeği en yalın haliyle ortaya koyuyor. "Korkunç küresel yeni bir yangının, büyük bir felaketin bizleri beklediğini söylemek kehanet olmayacaktır" cümlesi önümüzdeki on yılı işaret ediyor. Ancak İKÖ'nün, bugünkü rejimlerin bu cümleleri algılaması mümkün değil.Yeni yüzyıla, yeni şartlara, yeni fırsatlara, yeni tehditlere göre yepyeni bir temsil mekanizmasının oluşturulması, yepyeni siyasi, ekonomik, askeri yakınlaşmanın temellerinin atılması gerekiyor. Bölgedeki devletlerin ömürlerinin ne kadar olacağının tartışıldığı bir dönemde, bölgeyi temsil ettiği varsayılan bu örgütün geleceğinin olmayacağı bir gerçek. Çünkü, ülkelerinden, topraklarından, tarihlerinden, kültürlerinden çok saraylarını, altınlarını, Batı bankalarındaki paralarını, yolsuz ve zalim iktidarlarını düşünenler, ABD işgalleri kadar, İsrail saldırıları kadar bu topraklara zarar veriyor.

.Tarih sizi unutmayacak!
00:008/08/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail'e yönelik nefretle Arap rejimlere yönelik öfke arasında kıyaslama yapsak nasıl bir sonuç çıkar ortaya? Mısır yönetimine, S. Arabistan yönetimine, Ürdün yönetimine yönelik öfke, İsrail'e yönelik düşmanlığa paralel olarak hızla tırmanıyor. Bu rejimlerin ABD ve İngiltere'nin Ortadoğu politikalarının önünü açmaları, kendi haklarının sesine kulak tıkamaları, İsrail'in Lübnan saldırıları için mazeret üretmeleri, mezhep farklılığını gerekçe göstererek İsrail saldırılarını adeta alkışlamaları, bu yolla hem derin bir düşmanlığı tahrik etmeleri hem de rejimlerini kurtarmak için ABD ve İngiltere'nin gözüne girmeye çalışmaları kendilerine yönelik kitlesel öfkeyi patlama noktasına getirdi.

ABD korkusundan İKÖ toplantısına bile katılamayan rejimler Amerika'nın, kitleler ise Lübnan halkının yanında. Öteden beri var olan bu ayrışma iktidar elitlerini sonunu getirecek güçlü bir dalgaya dönüşüyor. Lübnan'ı parçalama senaryoları daha da somutlaşır, Suriye'yi işgal süreci başlarsa Arap dünyası asıl savaşı kendi içinde ve rejimlerine karşı yapacak.
Kahire'de yapılan Lübnan'a destek gösterisinde Hüsnü Mübarek için "İsrail'in Mısır Elçisi" sloganları atıldı. Rejim yanlısı dini liderler, Hizbullah karşıtı fetvalar yayınlarken, bölgenin gerçek liderleri ABD-İngiliz-İsrail cephesinin bütün pisliklerini ortaya döküyor. Suudi ailesine bağlı Şeyh Abdullah bin Cebr; "Hizbullah'ı desteklemek, başarısı için dua etmek haramdır. Sünniler Hizbullah'ı kınamalı. Ona sempati besleyenlerle arasına mesafe koymalı" diyerek "Hizbullah'ın başarısı için dua etmenin bile haram olduğunu" söylerken S. Arabistanlı alimler ve entelektüeller bu fetvaya karşı harekete geçti. Hizbullah lideri Hasan Nasrallah'a destek verdiklerini belirten grubun sözcüsü Şeyh Selman el-Avde, dünya Müslümanlarının Lübnan halkı yanında olmasını ve onlara gereken insani, maddi ve manevi yardımları esirgememesi gerektiğini söyledi. Yine S. Arabistan'da halk, Hizbullah'a destek için birbirlerine cep mesajlarını gönderirken gençler, rejimlerinin aksine Hizbullah ve Lübnan'a destek için boykot çağrıları yapıyor, Riyad'da 1 milyon bildiri dağıtıyor.Mısır yönetimi, ABD ve İsrail'in Lübnan senaryosunu meşrulaştırmak için, mezhep farklılığı silahını kullanırken, Sünniliğin kalesi olan Ezher Üniveristesi öğrencileri Lübnan ve Hizbullah'a destek gösterileri yapıyor. Fransa'daki başörtüsü yasağına destek veren dini liderler, Hizbullah karşıtı fetvalar yayınlarken, gerçeği gören dini liderler, aydınlar, gazeteciler ve halk dayanışma çağrıları yapıyor. Dünyanın en büyük Sünni cemaati olan Müslüman Kardeşler, Lübnan halkına ve Hizbullah'a tam destek veren açıklamalar yayınlıyor. Hizbullah saflarında savaşmaları için 10 bin savaşçıyı Lübnan'a göndermeye hazır olduğunu duyuruyor.Irak'ta bazı Şii ve Sünni grupların kör bir düşmanlıkla yakalandıkları mezhep çatışması tuzağı rejimlerin katılarıyla derinleştirilmeye çalışılırken, kitleler saldırıya uğrayan her ülkeye, her topluma mezhep farklılığı gözetmeden açık destek veriyor. Rejimlerin ilkel, aşiret politikalarının fersah fersah ilerisinde olan kitleler, tehlikenin aslında ne olduğunun çok iyi farkında. Bu bilinç hem ABD ve İsrail için hem de baskıcı rejimler için tehlike çanları anlamına geliyor.Bölgede mezhep krizi değil rejim krizi var. ABD/İngiliz/İsrail saldırganlığının önünü açan despotik rejimler en büyük sorun. Şimdi bu yönetimler geriliyor, dini cemaatlerin toplumlar üzerindeki etkisi güçleniyor. Bu da Ortadoğu'nun keskin bir iç hesaplaşmaya doğru sürüklendiğinin göstergesi. 170 civarında Müslüman alim ve entelektüelin yayınladığı bildirideki şu cümleler, işte yaklaşan büyük hesaplaşmaya işaret ediyor:"Ey Müslüman ülkelerin liderleri! Haçlı Siyonist tufanın zararlarında ancak Allah'ın ipine sarılarak ve ümmetin birliğini temin ederek korunabiliriz. Bu tufan önlenemez ise zararını hepimiz çekeriz fakat bu durumda hükümetlerin zararı, halkın zararından daha büyük olur.Bizler sizlerden İsrail ile yaptığınız gizli açık tüm siyasal ve ekonomik ilişkileri kesmenizi ve bizlere ölüm, yıkım, zillet ve tefrikadan başka hiçbir şey getirmeyen 'Barış Evhamları'ndan vazgeçmenizi istiyoruz.Ey Müslüman yöneticiler! Sizleri Allah için uyarıyor ve tarihten ders almaya çağırıyoruz. Yaptıklarınızı ne halk ne de tarih unutmayacaktır. Sizden önceki liderlerden de mi ibret ve ders almazsınız?!"

.Dört günlük kıyamet savaşı!..
00:009/08/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hizbullah lideri Hasan Nasrallah, Cuma günü, Beyrut'un merkezine yapılacak her hangi bir saldırıya karşı Tel Aviv'i bombalayacaklarını söyledi. İsrail'in BM'deki temsilcisi Dan Gillerman, BBC'ye verdiği söyleşide, "Hizbullah'ın Tel Aviv'e saldırması bir savaş ilanı sayılacak. Çünkü Hizbullah Tahran'ın açık talimatı olmadan böyle bir şey yapamaz" dedi. Bu söz; İsrail'in Tel Aviv'e yönelik saldırıya Tahran'ı bombalamakla cevap vereceği şeklinde yorumlanıyor. İran Devrim Muhafızları Komutanı Yahya Rahim ise dün, ABD ve İsrail'in İran'a yönelik saldırısına yüz kat daha güçlü cevap vereceklerini, cevabın İran halkının öfkesi ve gücüyle sınırlı kalmayacağını söyledi. Suriye bölgesel savaşa hazır olduğunu bir çok kez açıkladı ve Hizbullah'a desteğini yineledi.

ABD'nin Fransa ile birlikte hazırladığı BM Güvenlik Konseyi karar tasarısı, Lübnan, İran, Suriye, bazı Müslüman ülkeler, Rusya ve Çin tarafından reddedildi. Şu bilinmeli: Lübnan'ı kurtarmaya, İsrail saldırılarını durdurmaya yönelik hiçbir diplomatik girişim olmayacak. Bütün girişimler savaşı bölgesel düzeye çekmeye ayarlı olacak.
Irak işgalinden hemen sonra başlayan askeri yığınak Lübnan'a saldırılarla bambaşka bir boyut aldı. ABD'den İsrail'e füzeler, bunker-buster bombaları, askeri mühimmat taşıyan uçaklar, İngiltere hava sahasını kullanıyor. İki haftadır devam eden seferlere kimse dikkat etmiyor. Şimdi İncirlik hava üssü de bu amaçla kullanılmaya başlandı. Dün İncirlik'ten Mersin'e giden ABD konvoyun da İsrail'i silah taşıdığı iddia ediliyor.Bu füze ve bombalar Lübnan'da kullanılıyor ama asıl hedefi İran ve Suriye. Askeri yığınak Lübnan ölçeğini çoktan aşmış durumda. Dünya; Büyük Ortadoğu Savaşı'nın hangi ölçeklerde seyredeceğini tartışmaya başladı. Bunu yaparken de, ABD-İngiltere-İsrail-Türkiye ilişkilerine dikkat çekiliyor.Bölgesel savaş aslında Irak işgaliyle başlamıştı. Üçüncü Dünya savaşı ise Afganistan işgaliyle. Şimdi merak edilen, Büyük Ortadoğu Savaşı'nın nükleer içerikli olup olmayacağı. Çok tehlikeli ve ürkütücü senaryolar dile getiriliyor. İran-İsrail/ABD çatışmasında nükleer silahların kullanılabileceği, bölgede büyük bir yıkım yaşanabileceği ifade ediliyor.7 Eylül 2004'te "En korkunç senaryo" başlığı ile buraya aldığım bir metni tekrar hatırlatmak istiyorum.Claude Salhani, 2003 yılında "The American Conservative" dergisinde "Four Day War" (Dört Gün Savaşı) başlıklı hayali bir senaryo yayınladı, ben de 7 Eylül 2004'te "En korkunç senaryo" başlığı ile bu köşeye aldım. Bugün yaşanan sapkınlığın nerelere uzanabileceğine dair biraz durup düşünmek için hatırlatayım:"Birinci gün: Çarşamba.Şafak vakti Negev çölündeki askeri üslerden kalkan İsrail savaş uçakları İran'ın Buşehr'deki nükleer tesislerini yok eder. Saldırı İslam dünyasını sarsar. Milyonlarca insan sokaklara dökülür.İkinci gün: Perşembe.İsrail'in ABD desteği olmadan saldıramayacağına inanan İran misillemeye geçer. Binlerce devrim muhafızı Irak içlerine girer. Şiddetli çatışmalar yaşanır. Hizbullah, İsrail'e füze yağdırır. İslam dünyasında dev kalabalıklar sokakları kaplar. Kahire, Amman ve Ankara'da İsrail büyükelçilikleri tahrip edilir, ABD büyükelçilikleri ateşe verilir.Üçüncü gün: Cuma:İslam dünyasında Cuma namazı sonrası kalabalıklar harekete geçirilir. Devlet binaları yağmalanır. Çatışmalar büyük bir zayiatla sona erer. Sıkı yönetim ilan edilir. Ancak kargaşa durdurulamaz. S. Arabistan'da İslamcı gruplarla güvenlik güçleri arasında yaygın çatışmalar başlar. Suudi kraliyet ailesi ortadan kaybolur. Endonezya'da, Malezya'da, Mısır'da İsrail'e savaş açılmasını isteyen halk çılgına döner.Dördüncü gün: Cumartesi.Pakistan ordusundaki İslamcı subaylar Perviz Müşerref'i devirme planını hareket geçirir. Pakistan istihbarat servisi ISI, ülkenin nükleer tesisleri ve nükleer kodların denetimini ele geçirir. Birkaç saat içinde, nükleer silah yüklenen iki uçak, gizli bir hava üssünden kalkar. Hedefleri Tel Aviv ve Ashdod'dur. Dolambaçlı bir yol izleyerek Doğu Afrika'da yakıt ikmali yapar. Kendilerini Güney Afrika uçakları olarak tanıtır. Kuyruk işaretleri de Güney Afrikalı olduklarına işaret etmektedir. İki uçak intihar pilotları tarafından uçurulmaktadır. İsrail hava trafik kontrolünün kendilerine verdiği hattı izlerken aniden yön değiştirip iki kente dalarlar ve nükleer yüklerini boşaltırlar.İsrail Pakistan'a misilleme yapar. Milyonlarca insan ölür. Arap yönetimleri çöker. Savaş Ortadoğu'yu kaplar. Yüz binlerce insan ölür. Zayıflayan İsrail ayakta kalma mücadelesi vermektedir ve nükleer silahlarla Arap başkentlerini vurur. Ortadoğu tam bir kaosa sürüklenir....."Bu cinnet çağında hiçbir şey ihtimal dışı değil....

.Kral neden geldi!
00:0010/08/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

1966 yalında Türkiye'ye gelen Kral Faysal'dan sonra ilk kez bir Suudi Kralı Türkiye'yi ziyaret etti. Kalacağı otelin hazırlanması, limuzinleri, 17 uçak dolusu insan gibi medyatik konular ve Türkiye-S. Arabistan ilişkilerinin seyri bir tarafa, bu ziyaret Riyad yönetiminin belki de kurulduğundan bu yana başlattığı en radikal dış politika açılımının daha doğrusu arayışının çok önemli bir parçası.

Soğuk Savaş dönemindeki ABD/İngiliz bağımlılığının artık kendisine gelecek güvencesi sağlamadığını gören, Birinci Körfez Savaşı'ndaki tutumu nedeniyle büyük itibar kaybına uğrayan, 11 Eylül saldırılarından sonra açıkça hedef gösterilen Suudi Krallığı, ABD bağımlılığını dengelemek için enerji/güvenlik ekseninde sürpriz adımlar atıyor.
El Kaide'nin ve 11 Eylül saldırılarında adı geçenlerin büyük çoğunluğunun Suudi kökenli oluşu ardından ABD'deki şahin çevrelerin, krallığın yakılmasına yönelik açık ifadeleri ve ülkenin doğusundaki Şii bölgelerin ayrılmasına yönelik süreç, Riyad yönetimi için yeni güvenli limanlar arayışını zorunlu hale getirdi. Bugün hala ABD'nin bölgedeki en yakın müttefiki gibi duran S. Arabistan'ın son üç yılda yürüttüğü arayışlara bakınca Irak, Filistin, Lübnan'a yönelik saldırıların ve İran ile Suriye'ye yönelik saldırı tehditlerinin Riyad yönetimini ne kadar endişelendirdiği, aslında kendisinin de hedef olacağına dair kanaatini güçlendirdiği ortaya çıkıyor. S. Arabistan'ın güvenli liman arayışı başarılı olursa Krallık kendini adeta yeniden kurmuş olacak. En azından bütün Ortadoğu'yu kapsayan kaostan sıyrılma yolunu bulacak.Suudi yönetimini ABD'den uzaklaştıran adımların ilki 2 Eylül 2003'te gerçekleşti. Veliaht Prens Abdullah'ın Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin'le yaptığı görüşme S. Arabistan'ı, 1926 yılından bu yana Rusya ile ilk kez bu kadar yakınlaşıyordu. Ziyaret, Ortadoğu'da taşların yerinden oynadığı, Rusya'nın bölgedeki en önemli petrol üreten müttefiki Irak'ı kaybettiği, ABD'nin OPEC'i devre dışı bırakmak ve Rusya ile Suudi Arabistan arasında rekabete yol açarak dünya petrol piyasasını kontrol etmek için Irak'ı elinde tutmaya çalıştığı bir dönemde gerçekleşti.Dünyanın en büyük petrol üreticisi iki ülke, petrol ve doğal gaz fiyatlarının belirlenmesi amacıyla 5 yıl süreli anlaşma yaptı. Bununla da kalmadı, Riyad ve Moskova savunma anlaşmalarının kapılarını açtı. Afganistan'da ABD ile birlikte Rusya'ya karşı savaşan ve Sovyetler'in yıkılmasından ciddi etkisi olan Riyad, güvenlik ve silahlanması için de ABD-İngiltere dışında seçenekleri devreye soktu. Soğuk Savaş döneminin iki düşman ülkesi bir çok alanda şaşırtıcı işbirliğine giriyordu.Suudi diplomasisinin ikinci manevrası Pakistan oldu. Prens Abdullah, 200 kişi ile gittiği Pakistan'dan çok önemli anlaşmalarla döndü. İki ülkenin nükleer işbirliği konusunda anlaştığı, Pakistan'a ait nükleer başlık takılabilen füzelerin S. Arabistan'a verilmesi konusunda anlaşma yapıldığı bildirildi. Böylece İsrail'in nükleer gücüne karşı bir denge oluşturulması amaçlanıyordu.Bir sonraki adım Çin oldu. Artık Kral olan Abdullah'ın 22-24 Ocak 2006'da Pekin'e yaptığı üç günlük ziyaret de, S. Arabistan'ın kuruluşundan bu yana bu ülkeye yapılan ilk üst düzey ziyaret oluyordu. Beş anlaşma yapıldı. Enerji alanındaki ortaklıklar ve savunma alanındaki işbirliği tabi ki en önemlileriydi. ABD çıkarları ile hiç de örtüşmeyen bu anlaşmalar, enerji bölgelerini birer birer ele geçiren ABD'ye karşı Çin'e Ortadoğu'da bir kapı açıyordu. Aslında çok eskilere dayanan askeri anlaşmalar ise alenileştirildi. 1980'lerde gizli pazarlıklarla verilen CSS-2 balistik füzeleri modern versiyonlarıyla yenilendi, tabi Pekin'in askeri teknolojisi ve ürünleri S. Arabistan savunmasındaki yerini aldı.Bir diğer adım, 24-27 Ocak 2006 tarihlerinde atıldı. Kral Abdullah, dört günlük bir ziyaret için Hindistan'a gitti. Bu ziyaret de, diğerleri gibi, 50 yıl sonra yapılan ilk en üst düzey ziyaret oldu. Rusya ve Çin'le yapılan anlaşmaların hemen hemen aynısı Hindistan'la da yapıldı. Hindistan Başbakanı Manmohan Singh, Kralı havaalanında karşıladı. (Cumhurbaşkanı A. Necdet Sezer'in bu yöne bir talebi geri çevirdiğini hatırlatalım.) Kralın onuruna yapılan davete 10 bin kişi katıldı. Enerji karşılığı silah anlaşmaları bu ülkeyle de yapıldı. Büyüyen Hindistan ekonomisinin enerji açlığını karşılama konusunda cömert davranan S. Arabistan, karşılığında savunma desteği aldı.İşte sürecin son adımı Türkiye oldu. 40 yıl sonra ilk kez bir Suudi Kralı Türkiye'ye geldi. Bu ziyaret sadece ekonomik ya da Arap sermayesini Türkiye'ye çekmekle sınırlı değil. Daha çok güvenlikle ilgili. Riyad'ın yeni Ortadoğu düzenine karşı arayışlarıyla ilgili. Türkiye de benzer arayışlar içinde değil mi? ABD müttefiki Türkiye'nin Rusya ve Çin'le yakınlaşmasının altında yatan gerçek gündeme dikkat edelim. Türkiye'nin Yeni Ortadoğu Düzeninin ortağı iken nasıl kurbanı olmaya başladığına dikkat edelim. İsrail'le bu kadar yakınken, İsrail savaş uçakları Konya uçuşlar yaparken, pilotları Türkiye hava sahasında eğitilirken, Lübnan krizine neden en fazla Türkiye'nin ses çıkardığına dikkat edelim. İki ülke de hızla silahlanıyor, ABD kaynaklı savunma sistemlerinin dışında alternatif kaynaklara yöneliyor, özellikle füze sistemleri üzerinde çalışıyor. Batı kaynakları, iki ülkenin de nükleer silahlanmaya gidebileceğine dair iddialarını yüksek sesle dile getirmeye başlamadılar mı?Bir konu daha var: Şii yükselişine karşı bir "Sünni eksen" oluşturulması düşüncesi. Ama bu bir başka yazı konusu.

.Katliama biz de ortağız!
00:0011/08/2006, Cuma
G: 9/08/2019, Cuma
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Lübnan'a yönelik kıyımda Türkiye'nin hiç mi rolü yok? Uluslararası iradenin İsrail'in önünü açmasıyla başlatılan ve bu ruhsatla devam ettirilen ABD-İsrail saldırılarına "İsrail'in en iyi ikinci dostu" Türkiye'nin katkısını konuşalım. Sorular soralım ve cevabını isteyelim.

Bütün dünyada infial uyandıran saldırılar Türkiye'de de yüksek sesle kınanırken Türk-İsrail askeri ortaklıkları neden sorgulanmıyor? Neden kimse ağzını açıp tek bir cümle söylemiyor? Türkiye'nin İsrail'e her türlü desteği vermeye devam ettiğine neden dikkat çekilmiyor? İç kamuoyuna yönelik mesajlarda İsrail eleştirilirken, askeri/güvenlik anlaşmalarından bir tanesi bile neden iptal edilmiyor?

1996'lardan bu yana devam eden süreç, savunma anlaşmaları, milyarlarca dolarlık ihaleler, istihbarat anlaşmaları, gizli operasyonlar, ortak tatbikatlar, oluşturulan eksen çerçevesinde uygulanan 28 Şubat projesi neden bir kez daha masaya yatırılmıyor? İsrail lobisine ve onların kontrolündeki dar bir kadroya teslim edilen bu ülkenin iç güvenliği ve dış politikasının Türkiye'yi nelere sürükleyeceğine dair neden bir sorgulama başlatılmıyor?

İki ülke arasındaki ortak füze kalkanı projesi, Doğu ve Güneydoğu Anadolu'ya yerleştirilmesi yerleştirilen füze sistemleri, füzelerin İran ve Suriye'ye karşı konuşlanması, Arrov füzelerinin ortak üretimi, "Green Pine" (Yeşil Çam) radar sistemi, tanksavar füzeleri, insansız uçaklar, Türk F-16'ları için havadan karaya Popeye füzelerinin satışı, Türk M-60 tankları için modernizasyon paketleri, sınırlarda kurulan İsrail elektronik dinleme istasyonları ile ilgili kimse neden bir soru sormuyor.

Filistin'e, Lübnan'a, Suriye'ye ve İran'a saldırı için Türkiye hava sahasında uzun menzilli uçuşlara hazırlanan İsrail savaş uçakları şimdi Lübnan'ı bombalıyor. Konya ovasında eğitilen İsrail pilotları şimdi Lübnan'da sivillere karşı korkunç bir kıyım gerçekleştiriyor. Türkiye'de savaşa hazırlanan uçaklardan geriye dönen ilk parti F-16'lar, aldıkları ilk görevde Filistinlileri bombalamadı mı? Şimdi aynı uçaklar sığınak delici bombalarla Lübnan'da apartmanları yerle bir etmiyor mu?

Konya ovasında yapılan, 20 bin kilometre kare alanda yüzlerce uçağın katılımıyla gerçekleştirilen nükleer saldırı tatbikatları bugünler için değil miydi? 1992 ve 1994 yıllarında yapılan bu nükleer saldırı tatbikatlarında ABD, İsrail ve NATO pilotlarının bu silahları nasıl kullanacağına dair verilen eğitim hangi ülkeyi, hangi bölgeyi hedef alıyordu? "Anadolu Kartalı" şimdi Lübnan'a bomba yağdırıyor. Doğu Akdeniz'de, Suriye açıklarında yapılan ABD-İsrail-Türkiye tatbikatları bu saldırılar için miydi?

Türk özel timleri İsrail'in Negev Çölü'nde ne arıyordu? İsrail askeri uzmanları Suriye-İran sınırlarında kimleri eğitiyordu? Bakü-Ceyhan'ı İsrail'e bağlamak için planlanan Ceyhan-Aşkelon-Eilat boru hattı için ne tür temizlikler yapılıyor? Lübnan saldırılarının bu projeyle hiç mi bağlantısı yok?

İsrail Genelkurmay Başkanı Dan Halutz'un, İsrailli komandoların Bolu ve Hakkari'deki dağ komando birliklerinde eğitilmesi talebi ne aşamada? Bölgesel savaş için Irak, S. Arabistan ve Türk hava sahalarının üç seçenek olarak öne çıktığı, Türkiye hava sahası üzerinde yoğunlaşıldığı, İsrail uçaklarının yakıt ikmali için Türk hava sahasının düşünüldüğü, vurulan İsrail uçaklarının Türkiye'ye veya Kuzey Irak'a iniş yapacakları söylentileri ne kadar gerçekçi? ABD'den İsrail'e açılan askeri yardım koridorunun bir diğer ayağı Türkiye değil mi? Lübnan'a atılan bombalar ve füzelerin ne kadarı Türkiye'den gidiyor?

Bir soru daha: Bugünlerde Lübnan'da olduğu iddia edilen Türk özel harekat birimlerinin ne amaçla burada tutulduğunu, ne tür operasyonlara katıldığını açıklayacak birileri var mı?

Bu soruların cevabını kim verecek? Gelin; Türkiye-ABD-İsrail ve NATO arasındaki Yeni Ortadoğu Projesi'ne yönelik askeri anlaşmaları tartışalım, 1994 yalında yapılan anlaşmanın ayrıntılarını ele alalım. Türkiye'de bunları tartışacak kimse var mı? Türkiye kamuoyundaki infiale oynayanlar, bu soruların cevabını verebilirler mi? Evet, İsrail'in Lübnan'da yürüttüğü katliamlarda Türkiye'nin de rolü var! Türkiye de sorumlu! İsrail'e lanet okuyan bizler de sorumluyuz!

En akıllı adamları böyleyse!..

Anglosakson faşizminin teoloğu, Yahudi kökenli, Uygarlıklar Savaşı tezinin öncü ismi, İngiliz istihbaratının akıl hocası ve George Bush yönetiminin pek tuttuğu Bernard Lewis, İran'ın Miraç Gecesi yani 22 Ağustos'ta İsrail'i yok edecek çok dehşetli bir saldırı yapacağını bunun da küresel kaosa yol açacağını iddia etmiş. Yani Kıyamet Savaşı başlayacakmış. Türkiye'de ve dünyada çok itibarlı olan Lewis'in neoconları çok sevindirdiği ortada. Çünkü Armageddon, yani kıyamet savaşını en çok isteyenler onlar. Türkiye'de birileri böyle bir iddiada bulunsa başına neler gelir tahmin edersiniz. En masum ifadeyle cinnet geçirdiği söylenir. Ama o Batı'nın en "akıllı" adamlarından. Her ne kadar adı 11 Eylül saldırısına karışmış olsa da. Batı'nın en "akıllı" adamları böyleyse bize eyvah demekten başka ne düşer!

.Ateşkes değil tuzak!
00:0015/08/2006, Salı
G: 9/08/2019, Cuma
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ve İsrail’in Lübnan’ı harabeye çeviren ve korkunç insan kıyımına yol açan saldırılarına bugüne kadar ses çıkaramayan, ABD’nin telkinlerinin ötesine geçemeyen Birleşmiş Milletler’in ateşkes kararı dün sabah yürürlüğe girdi. Dört haftadır İsrail’in önünü açmak, ona zaman kazandırmak için bekleyen BM, neden şimdi ateşkes kararı aldı? Neden bu zamana kadar sustu ya da susturuldu? Onca kıyım yaşanırken, şehirler harabeye dönüştürülürken, siviller katledilirken, öldürülen sivillerin çok önemli bir bölümünü çocuklar oluştururken, Rusya’daki G-8 Zirvesi’nde, Roma Toplantısı’nda, BM Güvenlik Konseyi’ndeki oturumlarda, İsrail saldırılarını güvence altına almak, Güney Lübnan’daki hedeflerine ulaşmasını beklemek için her türlü senaryoyu uygulayan bu güçler, ne oldu da bir anda ateşkes istediler?

Peki ateşkes, Lübnan’a saldırıları durduracak mı? Baktılar İsrail amaçlarına ulaşamıyor, planlanan zamanda ulaşamadı ve ulaşamayacağı da kesinleşti, ateşkes kararı aldılar. Lübnan halkını düşündükleri için değil, öldürülen çocukları düşündükleri için değil, yıkılan kentleri düşündükleri için değil, evlerini terk eden bir milyon kişiyi düşündükleri için değil. İsrail rezil olduğu için. Başaramadığı için. Yenilgisi katlanacağı için.

Ateşkes kararı uygulanamayacak. Birkaç gün içinde ateşkesin de aslında savaşın bir parçası olduğunu herkes görecek. İsterdik ki, dünya, bu insanlık trajedisini durdurmak için harekete geçmiş olsun ama öyle değil. İsrail’e biraz daha zaman kazandırmak için bu kararı aldılar. Savaşın yeni bir aşamasına geçileceğini göreceğiz. Daha kanlı, daha büyük yıkıma yol açacak bir aşama olacak bu! Ateşkes kararı Lübnan’a bir nefes alma fırsatı sunuyor gibi. Ama aslında İsrail’e nefes aldırmak için hazırlandı. Kararın bütün aşamaları İsrail’le istişare içinde belinlendi. “İsrail’i G. Lübnan’ı terk etmeye zorlamayacak. Uluslararası güç” gelene kadar 30 bin İsrail askeri orada kalacak. İsrail’in askeri operasyon hakkı devam edecek.” Bu da savaşın devam edeceği anlamına geliyor. Bütün bunlar olurken Hizbullah sessiz bir köşede mi bekleyecek!

İsrail’in amacı neydi ve bugün ne kazandı sorusunun cevabı da savaşın devam edeceğini gösteriyor. Hizbullah’ı silahsızlandırmak ve tasfiye etmek, Güney Lübnan’dan uzaklaştırmak, Lübnan’da Hizbullah karşıtı bir kamuoyu oluşturmak, örgütün lojistik kaynaklarını kurutmak ve kaçırılan iki askeri kurtarmak ABD ve İsrail’in öncelikli hedefleriydi. Ne oldu? Bunların hangisini başarabildiler? Hiç birini. Tam tersi oldu. Hizbullah sadece Güney Lübnan’ın değil bütün bölgenin askeri gücü ve umudu oldu. Son güne kadar Hizbullah’ın füze saldırılarında bir azalma olmadı. Son gün bile İsrail topraklarına iki yüz füze düştü. Hizbullah yine G. Lübnan’da ve eskisinden çok daha güçlü. Ayrıca, silahsızlandırılması eskisine göre imkansız hale geldi.

En önemli gösterge de; İsrail ordusunun yenilmez olmadığını bütün dünyaya gösterdi. İsrail’in askeri dokunulmazlığı, büyüsü bitti. Artık bütün bölge ülkeleri, Hizbullah benzeri örgütlerin pekala İsrail’i dize getirebileceğini biliyor ve kendilerine yönelen tehdide bu yolla cevap vermeyi deneyecekler. Kara savaşında çok ağır yenilgiler yaşayan İsrail, Hizbullah karşısında ikinci yenilgisini aldı. Bu, İsrail kara birlikleri için gerileme döneminin başladığına işaret ediyor. Kaç kez kara saldırısı başlattılar ve iptal ettiler. Bütün iptaller aldıkları ağır yenilgi ve kayıpları içindi. Ama dünyaya diplomasiye şans tanımak olarak gösterdiler.

Türkiye’ye de satmak istedikleri Merkava tankları Hizbullah karşısında hiçbir işe yaramadı. Ölen İsrail askerlerinin büyük bölümü bu tankların içinde öldü. Bir Rus tanksavar roketi Merkava markasını silmeye yetti. Elliden fazla tank kayıpları var. Helikopterler kaybetti, savaş gemisi vuruldu. Sadece önceki günkü saldırıda yirmi beş İsrail askeri öldü. Hangi savaşta bu kadar asker kayıpları oldu? Savaş devam etseydi, günde ortalama kırk İsrail askeri ölecekti. Ve Hizbullah Tel Aviv’i vuracaktı. Bu füzeler hiç kullanılmadı.

Refik Hariri suikastiyle başlatılan istila süreci ikinci kez yenilgiye uğruyor. Bu yenilgi ile Büyük Ortadoğu Projesi yerle bir oldu. Haritaların ABD ve İsrail’e göre değil, bölgenin direnç haritasına göre şekilleneceğine ilişkin kanaat daha da pekişti. İsrail, sadece askeri olarak değil, siyaseten de kaybetti. Savaşın başlangıcında hedeflediği hiçbir siyasi amaca erişemedi. Sadece sivilleri katleden, apartmanları, yolları, köprüleri, fabrikaları, hastaneleri bombalayan bir İsrail. Bölgede istediği gibi at oynatamayacağını anlayan bir İsrail. Lübnan’da bir kukla yönetim kurulması amacına ulaşamayan, Suriye ve İran’ın bölgedeki varlığına hiçbir şey yapamayan bir İsrail.

Bütün dünya yanındaydı. Korkunç ateş gücüne rağmen, bu desteklere rağmen kazanamadı. Tek başarısı sivil katliamlar oldu. İnsanlık suçları, Kana katliamı oldu. Bundan başka başarı olarak gösterilebilecek ne var?

İsrail bu yenilgiyi hazmedebilecek mi? Elbette hayır! Bunun için çok daha tehlikeli bir süreç bizi bekliyor. Ateşkes bu haliyle tuzaktan başka bir şey değil!

.İncirlik’ten nükleer silah mı çıkarılıyor?
00:0016/08/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran’ın nükleer silahlanmasına yönelik baskı Hizbullah direnişi nedeniyle bir süre ertelendi. Ama BM Güvenlik Konseyi’nin Tahran’a verdiği süre Ağustos ayı sonunda doluyor. Lübnan için alınan ateşkes kararı, Hizbullah’ın savunma kabiliyetini teslim etti, Lübnan halkının kitlesel ölümlerini şimdilik durdurdu. Ama bir çarpıklık var ortada. Bölgeye konuşlanacak uluslar arası güç, İsrail için güvence oluşturabilecek mi? Daha doğrusu ateşkes ne kadar uygulanabilecek? ABD ve İsrail bu ateşkesi neden kabul etti? Bu soruların cevabı olumsuz. Dolayısıyla nasıl bir sürprizle karşılaşacağımızı düşünmeliyiz! Lübnan’daki ateşkesi İran’ı merkeze almak için mi kabul ettiler? Çünkü dünya İran’a yoğunlaşmışken Hizbullah-İsrail savaşı çıktı. Ateşkesten sonra dünya yeniden İran’a yoğunlaşacak. O zaman da Irak’taki Şiiler mi harekete geçecek?

Lübnan saldırılarının Suriye/İran yolunu açma girişimi olduğu biliniyor. İki ülke bir şekilde savaşın içine çekilecekti. Olmadı. Hem Hizbullah direnişi kırılamadı hem de İran ve Suriye dikkatli hareket etti. Şimdi yeni bir aşamaya geçildi. Hizbullah’ın savunduğu ve İsrail için en büyük tehlike olan G. Lübnan artık uluslararası gücün kontrolüne veriliyor. İsrail ve ABD bölge ile uğraşmak zorunda kalmayacak. Doğrudan Suriye ve İran programını uygulayabilecek. Binlerce askerden oluşacak uluslararası güç ise, her ne kadar Hizbullah’ı silahsızlandıramasa da, örgütü hareket edemez hale getirecek. İsrail’in eli rahatlatılacak.
ABD ve İsrail’in; 34 gün süren ağır saldırılar sonrası, askeri ve siyasi açıdan hiçbir başarıya ulaşamadan Lübnan’da ateşkes ilan etmesini ya da ettirmesini bu açılardan sorgulamak gerekiyor. Ayaklarına dolanan G. Lübnan’ı “uluslararası taşeronlar”a havale eden ABD-İngiliz-İsrail cephesinin çok daha büyük bir hedefe kilitlendikleri ortada. Bu sefer Yeni Ortadoğu Dizaynı’nın bölgesel savaş karakteri gerçekten öne çıkacak. Hem de nükleer içerikli bir savaş ihtimali güç kazanıyor. ABD’nin Irak’ta yaptığı hazırlıklar, İsrail’e üç yıldır yapılan yığınak, diplomatik alanda yürütülen süreç, bölge ülkeleri arasında oluşturulmaya çalışılan kamplaşma gibi bir çok faktör, bu tehlikeli sürece işaret ediyor. Irak işgalinden hemen sonra yazdığım; “Amerika’nın Irak’ın güneyine nükleer silahlar stokladığına, bunların B61 taktik nükleer silahlardan olduğuna, Güney Irak’taki ABD F16’larının bu silahları kullanacak şekilde yenilendiği”ne dair bilgilerin gerçek anlamı şimdi ortaya çıkıyor. Bir kısmı İncirlik’te bulunan bu silahların akıbeti hakkındaki tartışmaların neden sonuçsuz kaldığı sorulmalı. Bugünlerde İncirlik’ten Mersin’e taşınan oradan da bir ABD gemisine yüklenen konteynırların içinde “patlayıcı” değil nükleer silahlar olabilir mi? Türkiye’de bulunan 90 adet B61 nükleer bomba, bölgesel savaşta İncirlik bombalanır diye başka bir yere mi sevkediliyor? İran için burada tutulan bombalar İsrail’e ya da Irak’a naklediliyor olabilir mi?İsrail’in ABD’den 5 bin adet 500 BLU 109 bunker-buster bombası almasını, bunlarla yeraltındaki İran nükleer tesislerini vurmaya hazırlanmasını, saldırıların ABD’nin AWACS uçaklarının desteğiyle yapılacak olmasını da ekleyelim.Üç yıl önce yine bu köşede bir çok kez İsrail denizaltılarının nükleer füzelerle donatıldığını yazdım. Almanya’dan İsrail’e verilen Dolphin (Yunus) denizaltıları nükleer başlık takılan Harpoon füzeleriyle donatılmıştı. Şimdi o denizaltılar Basra Körfezi’ne gönderildi. Alman mühendislerin de görev yaptığı denizaltılar neden Basra Körfezi’nde, neden nükleer füze yüklü? Bernard Lewis, The Wall Street Journal’da yayınlanan ve “22 Ağustos’ta Ortadoğu’yu büyük bir kaos bekliyor” çerçevesinde tam bir dehşet senaryosu çizdi. İsrail’in İran nükleer tesislerine saldırısı, ABD’nin Basra Körfezi ve Irak’tan vereceği desteği, İran’ın misillemesini, bu kaos durumunda korkulan silahların kullanılmasını ve Türkiye’nin savaşın içine çekilmesini içeren senaryoyu hatırlayalım. Hiroşima’ya atılan atom bombasından sonra ABD, nükleer silahlanma için 5 trilyon dolar harcadı. Ama 60 yıl boyunca nükleer silahlar kullanılabilir olamadı. ABD, askeri açıdan ihtiyacı olduğu için değil, bu silahların kullanılabilir olmasını istediği için nükleer soykırıma kadar varabilecek çılgınlıkları düşünebiliyor. Ben ateşkese inanmıyorum. Kalıcı olacağına, uluslararası gücün bu imkanı sağlayabileceğine, krizin G. Lübnan’la sınırlı kalacağına inanmıyorum. Bana göre ateşkes; bölgesel savaş tezinin yeni bir aşaması. Lübnan’a asker göndermenin aslında Büyük Ortadoğu Savaşı’nın bir parçası olarak şekillendirildiği şimdiden belli değil mi?

.“Lübnan’a karşı PKK” palavrası!
00:0017/08/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye’nin toprak bütünlüğünün Irak’ın toprak bütünlüğü ile aynı cümlede zikredilmesi beni müthiş rahatsız ediyor. Hele de bu; Yeni Ortadoğu dizaynının, harita değişikliklerinin tartışıldığı bir gündeme ilişkin olursa. ABD Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Sean McCormack’in, “Türkiye'nin toprak bütünlüğü ve Irak’ın toprak bütünlüğü konularında kesinlikle çok doğrudan ve açık konuşuyoruz” sözleri, Irak’ın fiilen üçe bölünmesi, Lübnan’da yaşananlar, Suriye, İran ve S. Arabistan’ı parçalama senaryoları, bölgesel düzeyde Şii-Sünni kamplaşması hazırlıklarıyla birlikte ele alındığında ne ifade ediyor. Sakın Türkiye’nin toprak bütünlüğü, Irak’ın toprak bütünlüğü ile aynı güvencede olmasın! Buna güçleri yetmez ama bölgedeki yakın hedeflerine ulaşırlarsa, dillerinin çözüleceği bir gerçek. Ortadoğu’ya yönelik bütün tezleri ile uygulamalarının farklı olması, siyasi gündemleriyle gizli gündemleri arasında derin bir farklılık olması, bizi her ihtimali düşünmeye sevk ediyor. Söylenen hemen her şeyin tam tersinin çıkması aklımızı başımıza getirmiş olmalı.

Lübnan’da yaşananlara bakalım: Hep yalan söylendi, dünya yanlışa yönlendirildi. Yıkım ortada. Bundan sonra olacaklar da öyle. Yine yalanlar söylenecek. Gerçek gündem gizlenecek. Barış nutukları atılacak ama yıkımı Suriye topraklarına yaymak için akla hayale gelmedik yöntemler denenecek.

Ateşkes kararından sonra ABD için en önemli ülke, Lübnan’da oluşturulacak “barış gücü” için vazgeçilmez ülke Türkiye. ABD ile ortak siyasi ve askeri geçmişe sahip, AB üyesi, NATO üyesi, laik, Müslüman, Osmanlı siyasi mirasına sahip olan bir ülke ve ABD'nin bölgesel politikaları için daha elverişlisi yok. Dahası, ABD’de ve Türkiye’de bir çoklarının fena halde kızdığı; Hamas daveti, İran ve Suriye ile yakın ilişki, Sünni dünya ile iç içelik Lübnan konusunda ABD’nin beklentilerini artıran unsurlar. O çevreler hâlâ itiraz edecek ama; Lübnan konusunda Türkiye üzerinde bu kadar ısrarla durulmasının en önemli sebebi bu yakınlık.

Özellikle AK Parti hükümetinin üç yıldır bölge ile geliştirdiği çok yakın ilişkiler, ABD’nin Lübnan için Türkiye’den beklentisi üzerindeki en önemli etken. Buradan hareketle; Türk-Amerikan ilişkilerinde yeni beklentiler ortaya çıktı. Türkiye’nin Lübnan'a asker göndermesinin, ilişkilerdeki soğukluğun, özellikle Irak işgalinin ortaya çıkardığı rahatsızlığın giderilmesi için bir fırsat olduğu, Lübnan krizinin Türk generallerin ABD’deki pozisyonunu güçlendirdiği, özellikle askeri/güvenlik alanında iliksilerin güç kazanacağı, bunun da PKK konusunda kendini göstereceği öne sürülüyor. Acaba öyle mi?

Lübnan krizi, Yeni Ortadoğu Projesi kapsamında yapılan dizayn çalışmalarının sadece bir aşaması. Bitmedi, yeni başladı, devam edecek. Bundan sonraki gelişmeler de, öncekiler gibi, son derece rahatsız edici olacak. Üstelik krizin bölgesel boyutu öne çıkacak. Dolayısıyla Türkiye’nin Lübnan’a asker göndermesinin barışla bir ilgisi yok. Türk birlikleri Güney Lübnan’ı İsrail saldırılarından mı koruyacak? Elbette değil. İsrail'in sınırını koruyacak. Bombardıman başlar başlamaz Türkiye’yi içeren diplomatik sürece dikkat edelim.

Ankara-Washington görüşmelerine dikkat edelim. Barış gücünün daha o zaman planlandığını, bütün aşamalarının ABD-İsrail onayıyla belinlendiğini, önce NATO bünyesinde askeri birlik düşünüldüğünü, büyük reaksiyon olacağı endişesiyle BM’-nin devreye sokulduğunu, asıl amacının Hizbullah’ı tecrit etmek, Güney Lübnan’ı İsrail adına kontrol etmek olduğunu, “barış” adına, Türk-Amerikan ilişkilerinin düzeltilmesi adına yapılan bu girişimin aslında savaşın bir parçası olduğunu bilelim.

Bundan sonra Türk-Amerikan ilişkileri “işbirliği” değil “şantaj”la yönetilecek. İsrail'in Lübnan’a saldırılarıyla aynı anda PKK saldırılarının tırmanmasına dikkat çekerek, “İsrail Türkiye”yi nasıl susturdu” diye yazmıştım. Şimdi de; Lübnan’a “barış gücü” söylemiyle paralellik arzeden ABD'nin PKK'ya karşı açıklamalarına, koordinatör atanmasına, ortak operasyon iddialarına dikkat çekiyorum. PKK’ya karşı operasyon yapılacağı yok. Belki birkaç kişi paketlenip Türkiye’ye verilir, o kadar... Ama Türkiye, Lübnan kriziyle bölgesel savaşın ve kamplaşmanın tarafı haline getirilmek üzere.

Bizler elbette, Türkiye’nin barış adına, huzur adına, etkinliğini artırması adına dünyanın her yerinde olmasını istiyoruz. Ama bu beklenti çoğu zaman Türkiye’nin değil, başkalarının bölgesel hegemonyasına hizmet ediyorsa ciddi ciddi düşünmemiz gerekiyor. “Lübnan'a karşı PKK” pazarlığı bizi “barış ve güvenlik” ararken çok daha büyük güvensizliklere sürüklemesin!..

.Güney Lübnan: Direnen köyler!
00:0022/08/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

BEYRUT- Amerika’nın Irak’ta uyguladığı “şok ve dehşet” saldırılarına maruz kalan Lübnan, 3.6 milyar dolarlık zararı bir şekilde telafi eder ve yeniden imar edilir. Nitekim imar çalışmaları derhal başlatılmış. Ancak, Hizbullah’ın dünyayı şaşırtan direnci ile ülkeye yönelen uluslararası gücün etkileri, İsrail saldırganlığı ve ABD’nin yeni Ortadoğu dizaynı ile birlikte ele alındığında, Lübnan’ın eski günlerine dönmesinin çok zor olduğunu, krizin Güney Lübnan sınırlarını aşıp ülkenin tamamını tartışmalı hale getirdiğini söyleyebiliriz. Bölgesel stresin zirveye tırmandığı bir zamanda, dış etkenlere aşırı bağımlı, iç yapısı hassas dengeler üzerine kurulu bir ülkenin hem de böylesine ağır bir saldırıdan sonra kendi yolunu çizebilme iradesini gösterebileceğine inanmak mümkün mü?

Birkaç gündür Beyrut’ta bu soruların cevabını arıyorum. ABD-İngiliz ekseninin nasıl bir dünya kurmaya çalıştığını, bu sürecin Ortadoğu’ya nasıl yansıdığını, Lübnan krizinin “Büyük Oyun” içinde nereye oturduğunu, bölge için ne tür ayrıştırma senaryoları uygulandığını tartışmanın yanında, savaşın mağduru olan insanların gündelik yaşamlarını gözlemlemek için Beyrut’un güneyine, G. Lübnan’a, sınır köylerine gitmemiz gerekti. 8 Ağustos’ta ilan edilen ateşkesten sonra yeniden canlanmaya başlayan ama hâlâ sokakları, meydanları saldırıların ürkekliğini yansıtan Beyrut, bu gözlemi yapmaya yetmiyor.

Ronald Reagan, 20 Ağustos 1982’te Amerikan deniz piyadelerine “Barış Gücü” olarak Lübnan’a gitme emri verdi. Bu emir, üç yıl sonra, Lübnanlı bir kızın 243 Amerikalı deniz piyadesinin öldüğü saldırıyı gerçekleştirmesiyle fiyaskoya dönüştü ve Beyrut’u denizden bombalayan ABD, bölgeden ayrılmak zorunda kaldı. “Barış Gücü” adı altında gelen ABD güçleri bir anda kendilerini Lübnan’ı bombalar halde buldular. Bugün yine uluslararası güç Lübnan’da toplanmaya başladı. Bugün Barış Gücü olarak gelenlerin yarın Hizbullah’la savaşmayacağını, İran ve Suriye bağlantısı dolayısıyla Lübnan’a saldıran güçler haline gelmeyeceğini kim garanti edebilir?

Benzer bir senaryonun yeniden yaşanacağına, üstelik bu sefer Lübnan’la sınırlı olmayıp bölgesel bir krize yatırım yapıldığına inanan birisi olarak, Reagan’ın bu emri verdiği 20 Ağustos’ta Güney Lübnan’da bombalanan köyleri, kasabaları, köprüleri, camileri, sığınak delici bombalarla yerle bir edilen apartmanları, sınır köylerindeki çatışma izlerini görme fırsatı bulduk. Şimdilik sadece notlar halinde anlatayım:

- Beyrut’u, Sayda’ya, Sur’a ve daha güneye bağlayan yollar birkaç kilometre arayla, köprülerin ise tamamı bombalanmış. Özellikle kavşaklar seçilmiş. Yolun güneye giden tarafları bombalanmış, kuzeye gelen tarafı sağlam bırakılmış. Sebebi, güneyden çıkış yolu açık olsun ama kuzeyden güneye geçiş imkanı olmasın. Hizbullah’ın lojistik desteğini kesmek için G.Lübnan’ı insansızlaştırma girişiminin açık bir göstergesi bu. Fabrikalar, santralar, elektrik trafoları, küçük atölyeler bombalanmış. Kısaca, insan yaşamı için zorunlu ne varsa yok edilmiş.

- Yerleşim bölgelerinde yoğun olarak Şii bölgeleri bombalanmış ama sadece Hizbullah’a bağlı insanlar hedef alınmış. Emel Hareketi’ne mensup insanlara ait tek bir ev bile bombalanmamış. Camiler, okullar da saldırıdan nasibini almış.

- Hizbullah’ın direnişine Sünniler de katılmış. Destek açıklaması yapan Müslüman Kardeşler’e mensup direnişçilerden 6 kişi şehid olmuş. Dört kişi de yaralanmış. Ancak direnişe destek veren Sünnilerin ismi gizleniyor. Çünkü Lübnan’da sadece Hizbullah’ın silah taşıma izni var. Sünniler’in bu hakkı yok. Terörist kabul edilip cezalandırılıyorlar. Nitekim yaralanan dört kişi hapse atılmış. Savaşın uzun sürmesi halinde Müslüman Kardeşler’in de silahlı direnişe geçme kararı aldığı, buna yönelik hazırlıklara giriştiği ifade ediliyor.

- İsrail saldırıları Şii yerleşim birimlerini hedef almış. Bu evler özellikle seçilmiş ve yok edilmiş. Ancak vurulan Sünni köyleri de var. Hem de çok sayıda. Bu saldırılara bağlı olarak da çok sayıda Sünni de hayatını kaybetmiş.

- Hizbullah’ın; “Kudüs kurtulana kadar hiçbir grupla çatışmayacağız” açıklaması dikkat çekici. İsrail saldırılarını Şii-Sünni ayrışması için bir bahane olarak kullananlar aslında tersi bir durum olduğunu bilmeliler. Irak’taki mezhep çatışmasının aksine Lübnan krizi, Şiilerle Sünniler arasında bir yakınlaşma sağlayabilir. ABD’nin S. Arabistan, Ürdün ve Mısır arasında Sünni blok oluşturma gayretlerine rağmen, kitleler ve birçok Sünni cemaat tam tersi bir tutum içinde.

- Lübnan’da Şiiler’le Sünniler arasında değil, Şiiler’le Dürziler arasında ciddi gerilim var. Krizin temelinde ise, Velid Canbulat’ın İran ve Suriye ile ters düşüp Suudi Arabistan’a yakınlaşması var. Babası Kemal Canbulat’ın Suriyeliler tarafından öldürülmesinin bıraktığı bir kin var. Canbulat’ın Refik Hariri suikastinden bu yana Hizbullah karşıtı açıklamaları, ateşkesten sonra tekrar başladı. Ancak Dürziler’in küçük bir bölümü Hizbullah’ı destekliyor. Ayrıca, Hristiyanların bir bölümü Hizbullah’a destek verirken diğer bir bölümü karşı duruyor.

Sınır köylerinde Marmara depremini andıran görüntüleri ve “mukavemeti” de yarına bırakalım.

.Bir Katyuşa da ben aldım!
00:0023/08/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

BEYRUT- Güney Lübnan eskisinden daha güçlü. Her ne kadar İsrail, sınırdan 25 kilometre kuzeye kadar bütün yerleşim birimlerini yok etmeye, bölgeyi insansızlaştırmaya çalışsa, onları en az üç yıl kafalarını kaldıramayacak hale getirmiş gibi görünse de birer enkaza dönüşen köylere dönüş hızlı. İnsanlar, köylerin yeniden kurulacağına, evlerin yapılacağına, hayatın başlayacağına inanıyor. Topraklarına ve özgürlüklerine tutkuyla bağlı olan bu insanları hangi güç yıldırabilir?

Uluslararası gücün gelişine ve İsrail’in çekilme takvimine göre Lübnan ordusu bölgeye yerleşiyor. Lübnan ordusunun ulaştığı son noktadan itibaren BM barış gücü askerlerinin kontrolü var. Ancak daha güneye inildiğinde belirsizlik sürüyor. Sur’da Şiiler’in olduğu dört bölge bombalanmış. Sekiz katlı bir binanın son iki katı vurulmuş. Antik Sur kentinin en eski Sünni camisinin imamı, 25 ceset olduğunu, hâlâ orada beklediğini söylüyor.

Ateşkes kararı alınalı iki hafta olmasına rağmen asıl darbeyi yiyen sınır köylerine pek kimse ulaşamamış. Geri dönenler evlerinin yerine enkaz bulmuşlar. Kimi tamire başlamış kimileri de ne yapacağını bilemez halde bekliyor. Köylerin bazıları sığınak delici bombalarla vurulmuş, mahalleler yok edilmiş. Ağır bir koku, patlamamış top mermileri karşılıyor sizi. Kadınlar ellerinde çocukları gelen araçları durdurup, ne yapacaklarını soruyor. “Günlerdir bu haldeyiz, kimse gelmedi, ne yapacağımızı bilmiyoruz” diye yakınıyor. Bu görüntünün yansıtılmasını, seslerinin duyurulmasını istiyor.

Hizbullah, evlerini kaybedenlere ekonomik yardımlar başlatmış, tespit yapıp zararlarını karşılıyor. Hizbullah bayraklı araçlar her tarafta, halkın ihtiyaçlarını gidermeye çalışıyor. Yemek dağıtıyor, ihtiyaç listeleri yapıyor.

Tam sınırdayız. Beyyada köyü: Tamamen yok edilmiş. Yine sınıra en yakın köy olan Şem’a. Hâlâ İsrail askerleri var. Geceleri devriye gezdikleri, gündüzleri ortalıkta görünmedikleri söyleniyor. Daha önce ölenler mezarlarından çıkarılıp tekrar gömülüyor. Şem’a köyünde dört kişinin cenaze törenine denk geldik. Biri Hizbullah direnişçisi. Çiçeklerle süslenmiş. Ağıtlar ve sloganlar eşliğinde mezarlığa getirildi. Aynı şehide ağlayan anne, baba, dede, kız kardeş ve genç bir kadın. Gururlu, adanmış ancak içten içe ağlayan köyün delikanlıları. Hüzün ve övünçlerini gizlemeyen genç kızlar. Bizi gezdiren kişi Sünni olmasına rağmen kabre indiriliyor ve telkin verdiriliyor. 23 yaşlarındaki şehid, şarapnel parçalarıyla dolu mezarlıkta “Ya Allah, Ya Hizbullah” sloganlarıyla toprağa veriliyor. Yaşlı bir adam mezara inip İsrail aleyhine nutuk çekiyor.

Şam’a köyü, İsrail askerlerinin girdiği ilk yer. 15 gün boyunca bombalanmış. İsrail sınırına bakan tepeye çıkıyoruz. 65 yaşlarında fakir bir adam torunlarıyla yıkılmış evin önünde oturuyor. Yanımıza gelip hararetle olanları anlatıyor. Sonunda; “İnsan ve hayvan görünce vuruyorlar. Her şey Lübnan için, Hizip için. Sabır gerek. İsrail bitene kadar sabredeceğiz ve savaşacağız” diyor. Yıkıntılar üzerine bez afişler asılmış. “Sizin demokrasiniz bu”, “Bu Amerika ve İsrail’in terörü”, “Köprülerimizi yıktınız ama kalplerimizi aşamadınız” yazılı afişler…

Sınıra bir kilometre boyunca ilerliyoruz. Tepelerde İsrail tankları var. Ana yoldan çıkmamamızı istiyorlar. Sayda’ya gitmek için aracımıza binen kişi, acele etmemizi söylüyor, ateşkese rağmen İsrail askerleri saldırabilirmiş.

Mecd el Zuun köyü. Tam bir harabe. Mezarlıklar bombalanmış, mezarlığın ortasında dev bir çukur açılmış. Ortaya saçılan iskeletler köylüler tarafından kapatılmış. Yine bir sığınak delici bunker-buster bombası, bir mahalleyi tamamen yok etmiş. Korkunç bir yıkım... Herkes bu insanlık suçunun kayıtlara geçmesini istiyor, bizi gezdirip “bunları da çekin” diyor. Hizbullah her yerde. Savaşan, direnen, bölge insanın her şeyi olan Hizbullah, onların yardımına koşan tek güç. Buralara daha Lübnan hükümeti ulaşmamış.

Mervah köyü. Hemen sınırda bir Sünni köyü. 23 kişi şehid olmuş. Köyün meydana yıkıntılarla dolu. Yaşlı bir adam ve iki yaşlı kadın aracı durduruyor. “Bahçede mayın var, ne yapacağımızı bilmiyoruz, bize yardım eder misiniz” diyor. Lübnan askerlerini beklemelerini söyleyip devam ediyoruz. Cami’nin hemen yanında Katyuşa parçaları. Zaman ayarı yapılırken patlamışlar. Bir direnişçi şehid olmuş. Kömüre dönüşen araç ve direnişçinin parçalanan elbisesi oracıkta. Katyuşa’nın bir parçasını Türkiye’ye getirmek için yanıma alıyorum. Direnen insanlara saygı için…

Bunca yıkıma rağmen insanlar güçlü, kararlı, onurlu. Acıyı sevinçle birlikte yaşıyorlar. Evleri yıkılsa da kalpleri ve iradeleri sapasağlam. Eskisinden daha da güçlüler. Çünkü bir zafer kazandılar. Bütün dünyaya rağmen. Ve bu zafer Ortadoğu’da çok şeyi değiştirecek.

Geri dönen köylülerden ve İsrail askerlerinden başka kimsenin olmadığı sıfır noktasına IHH insani yardım kuruluşu olmasa ulaşamazdım. IHH gönüllüsü İhsan Özyürek ve yine bir yardım organizasyonunun başındaki İmad İbrahim Said’e teşekkürlerimi gönderiyorum.

Neden bu kadar istekliyiz?
00:0024/08/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hiçbir ülke, Lübnan’a asker gönderme konusunda Türkiye kadar istekli değil. ABD’nin “Uluslararası güç” planlamasına hiçbir ülke Türkiye kadar destek vermiyor. Uluslararası gücü komuta etmesi beklenen Fransa son anda vazgeçti ve göstermelik bir birlik gönderme kararı aldı. Şimdi komutayı İtalya’ya vermeye çalışıyorlar. Avrupa Birliği ülkeleri, birer birer kaytarıyor. Neden? Korkudan mı, kaypaklıktan mı? Bosna’da gösterdikleri acizlikten mi? Bence değil. BM Gücü’ne katılmak, bir ateşkesi ayakta tutmak, bizzat şahit olduğum o korkunç yıkımın bir daha olmaması için bir şeyler yapmak her ülkeden çok, yüzyıllarca bölgede kalan bizim üzerimize düşüyor. Nitekim insani yardım örgütlerimiz, herkesten önce oralara ulaştı, ev ev, köy köy dolaşıp yardım dağıtıyor. Anadolu’dan giden gönüllü insanlar, ateş altında bile bu çalışmalarına devam ediyor. Lübnan-Suriye sınırı Türkiye’den giden tırlarla dolu. Türkiye olarak oradayız. Asker olarak da orada bulunabiliriz, siyasi ve ekonomik olarak da... Ve bulunmalıyız...

Ama mesele bu kadar basit, bu kadar düz ve kolay anlaşılabilir değil. Lübnan konusunda tereddüt eden bütün ülkeler, ateşkesin çok kırılgan olduğunu, uzun sürmeyebileceğini, uluslararası gücün Hizbullah’ı silahsızlandırma tuzağına çekileceğini düşünüyor. Türkiye ise, bunları pek önemsemiyor. Sadece “Hizbullah’ın silahsızlandırılması” gibi bir rolü üslenmeyeceğine dair net ifadeler kullanıyor. Oysa daha bugünden işin rengi belli oldu. Öncelikle; 19 maddelik 1701 Nolu Karar’ın ilgili maddelerini dikkatle inceleyelim 8. Madde’de yer alan; “Bu bölgenin (Mavi Hat ve Litani Nehri arasında kalan güvenli bölge) 11. maddede zikredilen şartlara uygun olarak yetkilendirilen Lübnan ve UNIFIL güçleri dışında tamamen silahsızlandırılması ve silahlı unsurlardan arındırılması. Lübnan’da bulunan silahlı grupların silahsızlandırılmasını öngören Taif Uyumları, 1559 ve 1680 nolu kararlarının bütünüyle hayata geçirilmesi, böylelikle Lübnan devletinden başka silahlı bir güç veya yetkinin olmayacağını ifade eden ve Lübnan 27 Temmuz 2006’da Lübnan Kabinesi’nin tarafından alınan kararın hayata geçirilmesi” ifadeleriyle 15 Madde’deki, “Herhangi bir kuruluş, örgüt ya da Lübnan’da bulunan çeşitli gruplara silah, cephane, patlayıcı madde, askeri araç gereç, özel askeri ekipman ve bunların yedek parçalarının satışı ya da temini” ifadesi, bölgeye yerleştirilecek gücün görevini açıkça tanımlıyor. O halde, Türkiye’nin “silahsızlandırma rolü üslenmeyeceğiz” kaydı ne kadar geçerli olacak?

İsrail ateşkesi iki kez ihlal etti. Önce Baalbek’e operasyon yaptılar, 21. Ağustos’ta da 3 Hizbullah direnişçisini öldürdüler. Yani Ateşkes her an bozulabilir.

Bölgedeki BM gücü UNIFIL’e bağlı askerlere, 21. Ağustos’ta “Silahlı Hizbullah direnişçilerine ateş açma” emri verdi. Bu emir, Hizbullah direnişçilerine silah taşıma yasağı getirmenin dışında, silahını teslim etmezse vurulacağına işaret ediyor. BM askerinin buna gücü yetmez, ama “uluslararası gücün” amacı hakkında açık işaret veriyor. Güney Lübnan’a silah nakli bu güçler tarafından önlenecek. Güya bölgeyi Lübnan askeri koruyacak. Mümkün mü? Suriye’yi bölgeden çıkaranlar Hizbullah’ı da devreden çıkarıp bölgeyi tamamen savunmasız hale getirecekler. Lübnan ordusunu buna gücünün yetmeyeceğini herkes biliyor. Böylece İsrail, Hizbullah’a karşı her türlü operasyonu yapacak ama Hizbullah cevap veremez hale gelecek. Ne olacak o zaman? BM gücü hedef olacak. BM gücü, İsrail’in bölgeye müdahalesine karşı durabilecek mi? Buna inanan var mı?

Türkiye’nin asker göndermesine zemin oluşturan 1701 Nolu BM Kararı açıkça silahsızlandırmayı öngörürken, bu karara dayanıp asker gönderenlerin “Asker göndereceğiz ama kararı uygulamayacağız” demesi ne anlama geliyor?

İlk gün dediğimiz gibi: Lübnan’ı Suriye’den çıkaran karar bu silahsızlandırmayı içeriyordu. Başaramadılar. Sonra İsrail saldırılarıyla yapmaya çalıştılar. Başaramadılar. Üçüncü adım bu işi “uluslar arası güce havale etmek” oldu. Kendimizi kandırmayalım. Yine başarısız olacak. Bu teşebbüs, Lübnan’ı ve bölgeyi daha berbat hale getirecek. Üçüncü başarısızlıktan sonra olacak olan şu: İsrail ve ABD yeni bir saldırı dalgası başlatacak. Ama bu sefer, kararı uygulamaya gidecek ülkeler de bu ateşin içinde kalacak. Hizbullah’la anlaşmadan bölgeye gönderilecek askerler, sadece ABD’yi, Lübnan’da bazı grupları ve birkaç Arap rejimini memnun edecek. Gerisi kayıplar listesi... İsrail’le bu kadar askeri yakınlığı olan Türkiye’nin, Lübnan halkını İsrail saldırılarından koruyabileceğini kim düşünebilir? Dünya bekliyor, ateşkesin ömrünü kestirmeye çalışıyor. Peki biz, neden bu kadar aceleci ve hevesliyiz?

.Lübnan’a asker pazarlığı savaştan önce başladı!..
00:0025/08/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kendimizi kandırmayalım. Lübnan'a asker gönderme isteğinin altında ne Türkiye'nin bölgesel gücünü yaygınlaştırması var ne de Lübnan halkını İsrail saldırılarından koruma ya da ateşkesi güvence altına alma düşüncesi. Türkiye ile İsrail arasındaki sır dolu anlaşmaların bölgesel etkilerini ortada iken, Türkiye ile ABD arasında Yeni Ortadoğu Dizaynı'na ilişkin temel alanlarda işbirliği bu kadar güçlü iken, ateşkes kararının bütün maddeleri ABD tarafından hazırlanmış ve İsrail'e danışılmışken, "uluslararası güç" bir ABD planı iken, insani gerekçeleri öne sürüp bölgede asıl yapılması planlanan düzenlemeyi gizlemek, Türkiye'nin bu düzenlemedeki rolünü hasıraltı etmek, asker gönderme konusunu mecrasından çıkarmak, asıl tartışılması gerekenleri ertelemek kendimizi kandırmaktan başka bir şey değil.

Lübnan'ın güneyinde 30 kilometrelik bir tampon bölge oluşturulacak. Göstermelik bir Lübnan ordusu buraya yerleştirilecek. Aynı anda bir de 15 bin kişilik yabancı güç.. Ülkesini korumak bir tarafa, Lübnan ordusunun kendini koruyacak hali yok. Güney'deki Lübnan-Suriye sınırı bu güçler tarafından kontrol edilecek. Hizbullah bölgeye hapsedilecek. Lübnan'a gönderilecek gücün bunlardandan başka hiçbir görevi yok.

Yolları, köprüleri tamir edecekseniz edin. Ekonomik yardım yapacaksanız yapın. Harabeye dönen köyleri imar edecekseniz edin. Ama "biz gideceğiz, ama Hizbullah'ın silahsızlandırılmasına karışmayacağız" diyerek ne kendinizi ne de bizi kandırın! Konuyu sorgulayanları da boş laflarla suçlamayın sakın! Bu ülkenin hassasiyetlerini başka güçlerin bölgesel heveslerine kurban etmenin adı ne zamandan beri "çıkar" oldu?

Biz, bugüne kadar bölgede olanların hemen hepsini doğru öngördük, maalesef bütün endişelerimiz gerçek oldu. Türkiye, asker gönderirse ve gücü yeterse bu silahsızlandırmada rolünü oynayacak, bu kesin! Çünkü görev tanımı Türkiye'nin dışında yapılıyor. Tanımı yapanlar, Hizbullah'ı terörist örgüt görüyor ve hesaplarını bu gücün silahsızlandırılması üzerine kuruyor. Açık konuşalım: Türkiye'nin Lübnan'da ABD ve İsrail'in çıkarlarını korumaktan başka hiçbir misyonu olmayacak!..

Çok daha yaygın ve yıkıcı!
İsrail saldırıları bütün şiddetiyle devam ederken, İngiltere üzerinden İsrail'e füze taşımak için hava koridoru kurulurken, ABD gemileri İsrail'e askeri mühimmat taşırken, İncirlik'ten nakledilen konteynerları durdurduk mu? Kaç yıldır İskenderun Körfezi'nden Irak'a sevkıyat yapılıyor, durdurduk mu? Ama biz, Hizbullah'ın silahsızlandırılmasına ateşkesten önce başladık. Silahsızlandırdığımız aslında Hizbullah değil, Güney Lübnan'da harabeye dönen evlerini savunan insanlardı. ABD ve İsrail'in baskılarıyla sınırlarımızı sıkı kontrol altına aldık. Askeri mühimmat diye insani yardımları bile engelledik.

Hal böyle iken, ABD basını, İsrail kaynakları hâlâ Türkiye'den Hizbullah'a silah sevkıyatı yapıldı iddiasında bulunabiliyor. Türkiye üzerinden Suriye'ye ve oradan da Hizbullah'a kamyonlarla "seyyar füze bataryası ve bu bataryalara ait parçalar"ın gönderildiğini idtdia edebiliyor.

Oysa aynı tarihlerde Türkiye, ABD baskılarıyla İran kargo uçakların indirip arıyor, bazılarını ise geri gönderiyordu. Türkiye ve Irak, Suriye'ye gidecek İran uçaklarına hava sahasını kapatıyordu. Mesela; 15 Temmuz'da, savaşın başlamasından üç gün sonra, ABD istihbaratı harekete geçiyor, 19 Temmuz'da Mahrabat Havaalanı uydudan kontrol altına alınıyor, 20 Temmuz'da Şam'a gitmek üzere havalanan Ilyushin Il-76 tipi kargo uçağına ABD'nin baskısıyla Türkiye hava sahasını kapatıyor ve Tahran'a geri gönderiyordu. 22 Temmuz'da ise iki İran uçağı Türkiye'de indirilip aranıyordu. Oysa İran, Türk uçak ve helikopterlerine kendi topraklarında PKK'ya karşı askeri operasyonlar için hava sahasını açıyor, Türk askerine Van ve Hakkâri'den Urumiye'ye geçiş izni veriyordu.

Yani Türkiye, Hizbullah'ın silahsızlandırılmasına daha savaş sırasında başladı. ABD ve İsrail istihbaratının her talebini yerine getirdi. İncirlik'ten İsrail'e yardım için kalkan ABD uçaklarına izin verilmemesi hikayesine inanan yok herhalde…

Ateşkesin her an bozulacağı beklentisi ortadayken, Lübnan'daki gruplar arasında gerilim tırmanırken, ABD ve İsrail'in bir sonraki adımının savaşı bölgesel düzeye çıkarmak olduğu biliniyorken, ABD savaş gemileri Lübnan sularına ilerliyorken, İsrail nükleer denizaltı filosunu güçlendiriyorken ve "olası acil durum için" taktik nükleer silahları hazırlıyorken, öncekinden çok daha yaygın ve yıkıcı bir savaşın ön hazırlıkları yapılıyorken binlerce askeri o bölgeye gönderip de krizlerin dışında tutmanın mümkün olacağını kim söyleyebilir?

Asker gönderme kararının ateşkes kararından hatta savaştan önce verildiği ortada. Kararı hazırlayanlar, Güvenlik Konseyi'ne sunanlar, "uluslararası güç" planlamasını yapanlar Türk askerinin bölgeye gönderilmesini de karara bağladılar. Son birkaç aydır Türkiye ile ABD arasındaki görüşmelere dikkat edelim. Pazarlık İsrail saldırılarından önce başladı. Bütün görüşmelerde bölgeye Türk askeri gönderilmesi vardı. Saldırılar devam ederken de pazarlıklar sürdü. Türk askerinin oraya gönderilmesi, İsrail saldırıları kadar ABD planlamasına dayanıyor. "Irak'a gitmedik bari Lübnan'a gidelim" hevesi, ABD'ye yaranma isteği ve İran'ın bölgesel etkisini kırma misyonundan başka hiçbir gerekçe yok burada. Bu da bizi, beklenen bölgesel savaşın açıktan tarafı haline getiriyor.

.Nasrallah ne dedi ?
00:0029/08/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hizbullah Lideri Hasan Nasrallah’ın; «İsrailli askerleri kaçırmanın, o dönemde, bu ölçüde bir savaşa yol açabileceğine yüzde bir bile ihtimal vermemiştik. Bana; ‘Bunun savaşa neden olacağını bilseydiniz yine de o emri verir miydiniz’ diye sorsanız, cevabım ‘Kesinlikle hayır’ olurdu. İnsanların güvenliğine, askeri ve siyasi nedenlere istinaden buna kesinlikle karşı çıkardım» şeklindeki ifadeleri ABD/İsrail kaynakları tarafından Hizbullah’a karşı bir kampanya aracı olarak görüldü. Hürriyet gazetesi ise, açıklamayı «Hizbullah pişman» şeklinde verdi.

Açıklamayı bu şekilde okuyanların Hizbullah hakkında, Güney Lübnan’da olanlar hakkında, bölgenin geçmişi hakkında ve bölge insanı ile Hizbullah arasındaki güçlü ilişki hakkında hiç bir şey bilmedikleri ortada. Hizbullah’ın attığı askeri ve siyasi adımları hangi ilke ve ölçeklerde belirlediğini bilmiyorlar. Savaşın sebebinin aslında iki askerin kaçırılması olmadığını, iki askerin bahane olarak kullanıldığını, daha önceki bu tarz eylemlerin böylesi bir savaşa yol açmadığını bilmiyorlar. G. Lübnan’daki yıkımın hangi boyutta olduğunu, İsrail’in Hizbullah’a zarar veremediğini ancak sivillere ve yenleşim birimlerine ağır zayiat verdiğini, bu kayıplarla Hizbullah otoritesini sarsmayı denediğini ama başaramadığını, şimdi Nasrallah’ın kendi halkına yönelik iyiniyet ve dürüstlük açıklamasını istismar ettiğini görmüyorlar.

Son saldırıdan önceki bir kaç yıla bakanlar, daha önce de benzer durumlar yaşandığını, karşılıklı çatışma ve asker esir alma eylemleri gerçekleştirildiğini ancak hiç birinin böylesi saldırıya gerekçe oluşturmadığını, son durumun ABD ve İsrail tarafından kasıtlı olarak istismar edildiğini, Lübnan halkını Hizbullah’a karşı kışkırtmak, ezemedikleri bu gücü bu yolla oyun dışına itmek, Suriye ve İran’a gözdağı vermek için korkunç bir sivil kıyıma girişildiğini anlayacaktır.

Açıklama, Hizbullah’ın böylesi bir savaşa hazır olmadığı, bu kadar şiddetli bir saldırı beklemediği anlamına da geliyor. Bu haldeyken, ciddi bir hazırlığı yokken, İsrail karşısında zafer kazanan, karadaki çatışmaların hemen hepsini kazanan, İsrail ordusunun yenilmezlik büyüsünü yok eden Hizbullah, acaba bu kapsamda bir saldırıya hazır olsa ne olacaktı? Hezimeti tartışan İsrail kamuoyu ve ordusu, Hizbullah’ın yıllardır böyle bir savaşa hazırlandığını söylemiyor muydu?

Hiç bir lider, bu ölçüde bir sivil yıkımın altından kalkamaz. Ama Nasrallah ve Hizbullah kalkabiliyor. Gidenler görecektir; ben gittim ve sınır köylerini, olağanüstü yıkımı, insanlık suçunu gördüm. Bunca yıkıma rağmen insanların Hizbullah’a bağlılığını ve manevi gücünü de gördüm. Nasrallah büyük bir lideri olarak dünya sahnesinde yerini aldı. Onlarca yıldır Arap dünyasının yapamadığını yaptı ve İsrail karşısında zafer kazandı. Kimse ona «bu yıkımı senin yüzünden yaşadık» demiyordu. Bunun sefasını sürebilirdi. Ama o öyle yapmadı, halkına ne kadar yakın olduğunu gösterdi. Acıyı onlarla birlikte yaşadığını... İşte onu güçlü yapan, G. Lübnan halkını «mukavemete» bu kadar sıkı bağlayan kullandığı bu dil, uyguladığı bu siyaset. Sınır köylerinden birinde, evinin ankazının yanında bekleyen yaşlı Lübnanlı’nın «Her şeyimiz yokoldu, hayvanları bile vurdular. Ama sabretmek gerekir. İsrail yıkılana kadar sabredip savaşacağız» diyerek Hizbullah’a övgüler yağdırması ile Nasrallah’ın açıklamasını ve yıkılan evlerin inşasına destek veren, evlere yemek servisi yapan Hizbullah ve şehid evlerindeki gururu birlikte değerlendirmek gerekiyor.

Şu kesin: Hizbullah öncekinden çok daha güçlü. Lübnan’da kimseye hesap verme durumunda da değil. Çünkü kimse ondan hesap sormuyor. Sadece zaferini paylaşıyor. Ancak hayatını kaybeden, evlerini araçlarını kaybeden, köylerini köprülerini kaybeden insanlarla birlikte olan liderler, halkın gözünde daha da büyüyor. Nasrallah gibi...

Şu soru neden sorulmuyor: İki askerin kaçırılmasına karşı bunca yıkımın hesabını kim verecek? Köylerini, kasabalarını, camilerini savunan insanlara karşı sığınak delici bombalarla mahalleleri toptan yok edenler neden pişman değil? Savaşı onlar çıkarmadı mı? Neden Lübnan halkının acısını paylaşmıyorlar? Onlar yıkmadı mı, onlar öldürmedi mi?

Nasrallah’ın konuşmasında bir şey daha vardı: «G. Lübnan’a gelecek BM gücü, savaşçıları silahsızlandırmaya kalkışmazlarsa hiç bir sorunla karşılaşmayacak. Şimdiye kadar sabretmemiz, sürekli olarak sabredeceğimiz anlamına gelmez, Hizbullah ne şimdi ne de gelecekte kimseye garanti vermeyecektir. İsrail’in Lübnan’ın herhangi bir yerinde kalması durumunda savaşmaya hakkımız olacaktır.” Bu sözler de bölgeye asker göndermek isteyen ülkelereydi ve bence konuşmanın en önemli bölümüydü.

.Kime suikast yapılacak?
00:0030/08/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ortadoğu’nun geleceğine yönelik beklentiler, Lübnan’da çok kötü bir “uluslararası güç fiyaskosu”nun yaşanacağına işaret ediyor. Güney Lübnan için ilan edilen ateşkesin ne kadar kırılgan olduğuyla sınırlı değil bu endişe. Bazı ülkeler reddetse de, uluslararası gücün asıl hedefinin İsrail’le birlikte Hizbullah’ı silahsızlandırmak ve Lübnan’ı abluka altında tutmak olduğu bir gerçek. Bunun yanında; giderek tırmanan İran-ABD/İsrail krizi, İsrail-Suriye krizi, Lübnan iç siyasetinde beklenen kriz, ABD/İngiltere ve İsrail’in bölgesel dizaynı çerçevesindeki son gelişmeler, bölgesel düzeyde çok ciddi bir gerilimin yaklaşmakta olduğunu, siyasi müdahalelerin yanında askeri operasyonların ve suikast planların yapıldığını görmek zorundayız.

Lübnan’a Türk askeri gönderilmesi yönünde çalışanların, her ne kadar vizyonlarına toz kondurmasalar da, bu gerçekleri kavradıklarını pek sanmıyoruz. Çünkü bugüne kadar kavramadıklarını defalarca gördük. Hesaplarının büyük çoğunluğu yanlış çıktı. Hâlâ haritanın tamamını, resmin bütününü görmemekte, bölgenin nasıl bir kamplaşmaya doğru sürüklendiğini anlamamakta ısrar ediyorlar. Lübnan’da yaşanan savaşın ABD/İsrail ile İran/Suriye arasında yaşandığını ve bu savaşın asıl bundan sonra başlayacağını görmüyorlar. Ateşkes sürecinin Güney Lübnan’daki krizi, Suriye-Lübnan sınırına taşıyacağını, Lübnan-Suriye sınırının yeni kriz hattı olarak öne çıktığını görmek istemiyorlar. Şimdi şu gelişmeleri birlikte düşünelim:

1- ABD’nin elektronik savaş birimleri İsrail’de ve savaş sırasında kontrol edemedikleri Hizbullah’ın elektronik savaş aygıtlarını çözmekle meşgul. Hizbullah’ın İran kaynaklı iletişim sistemini aşamayan İsrail’e yardım ediyor. Hazırlıklar Lübnan savaşının bir sonraki aşamasına ve Suriye’ye askeri müdahaleye hazırlık için.

2- ABD ve İsrail kaynakları, Lübnan’daki savaşın yeniden başlayacağına ama özellikle bir kısmı İsrail işgali altında olan Golan’a sıçrayacağına inanıyor. İran ve Suriye’nin, Hizbullah’ın başarısını örnek alıp, İsrail’e karşı yeni bir savaş yöntemi uygulayacağı, İran’ın nükleer silah edinmesine kadar dünyayı bu şekilde oyalayacağı belirtiliyor.

3- İki ülkenin, uluslararası gücün Suriye ve İran’ın etki alanını daraltmak ve Hizbullah’ı kontrol altına almak için geleleceği gerçeğinden hareketle, Lübnan’daki bu gücü işlevsizleştirmeye çalışacağı ifade ediliyor. Dolayısıyla bölgede her an yeni bir çatışmanın başlayabileceği ve BM gücü formülünün suya düşebileceği, düşmese bile kısa zamanda zor durumda bırakılacağı vurgulanıyor.

4- BM gücü Hizbullah’ı hareket edemez hale getirirken ABD ve İsrail’in Suriye sınırına yoğunlaşacağı, aynı zamanda BM güçlerinin de desteğiyle Suriye-Lübnan sınırını kontrol altına alacağı, iki ülke arasında tehlikeli bir düşmanlık dönemi başlatılacağı, sınırın Suriye tarafına müdahaleler yapılacağı ifade ediliyor. Şam yönetimi bu tehdide karşı “Yabancı güç yerleştirilirse sınırları kapatırız” diye açıklama yaptı.

5- Lübnan krizi, dünyanın müdahalesiyle Ortadoğu’da derin bir kamplaşmaya yol açıyor. İran-Suriye’ye karşı Batılı güçler ve bölgedeki yandaşları etkin bir savaş yürütüyor. Bu nedenle Fas’ın dışında hiç bir Anap ülkesi asker göndermiyor. Hizbullah’ın bölgedeki etkisinden çekinen bu rejimler, asker göndermenin siyasi intihar olacağı kanaatinde.

6- Dikkat edilecek bir başka nokta, ABD ve İsrail’in İran’a karşı yürüttükleri saldırgan süreç. İran’dan gelecek füze saldırılarına hazırlanmakta olduğunu açıklayan İsrail kendi saldırganlığını gizlemeye çalışırken, Genelkurmay Başkanı Dan Halutz, Hava Kuvvetleri Komutanı General Elyezer Shkedy’yi İran’la savaşacak güçlerin başına getirdi. Diğer askeri hazırlıkları tekrar etmeye gerek yok.

7- Muhalifler Lübnan hükümetinin istifasını istiyor, Beyrut’ta siyasi kriz başlayabilir. Dahası, ülkedeki etnik ve dini gruplar birbirine düşebilir. Fuad Sinyora hükümeti devrilebilir.

8- Ve en tehlikeli ihtimal: Refik Hariri suikasti’ne benzer yeni bir suikastle karşı karşıya kalabiliriz. Hizbullah’a ve Suriye’ye karşı sert tavırlarıyla bilinen Velid Canbulat, son olarak Suriye ile savaşacağını açıkladı. ABD ve İsrail için bulunmaz bir fırsat bu. Suriye’ye saldırının gerekçesini oluşturmak için suikast yapılacak en doğru kişiyi buldular. Böyle bir suikast bekleniyor. Eğer gerçekleşirse, bu bölgede hiçbir ülke güvende olmayacak.

.Siyasi suikastler cenneti!
00:0031/08/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünkü «Kime suikast yapılacak» başlıklı yazımda; Türkiye dahil, birçok ülkenin asker göndermeye hazırlandığı Lübnan’da beklenen gelişmelere dikkat çekmeye çalıştım. İç yapısındaki hassas dengeler, yıllardır devam eden güç mücadelesi, etnik ve dini farklılıkların çok çabuk düşmanlığa ve çatışmaya dönüşebiliyor oluşu, bölgedeki her ülkenin bir uzantısını barındırması, ABD ve diğer merkez güçlerin müdahale alanı olması, yapay ve zoraki ayakta duran bir devlet oluşu, Ortadoğu’da yaşanan bütün krizlerin ortasında kalması, yeni Ortadoğu planlamasının merkezinde yer alması, yaşadığı işgaller, iç çatışmalar, siyasi suikastler nedeniyle her an her şeyin değişebileceği, hesapların sıfırlanacağı bir ülke Lübnan. Dünyanın en hassas bir kaç bölgesinden biri. Uluslararası ilişkileri izlemek için en verimli laboratuar. Ve kendi başına bırakılmayan, bırakılmayacak olan bir ülke. Beyrut’a yansıyanlar, dünyadaki gelişmeleri algılamak için yeter de artar bile.
Dolayısıyla akşam verilen kararların sabah bozulduğu bu ülkeye ilişkin uzun vadeli tek bir öngörü olabilir; istikrarsızlık. Yeni bir İsrail saldırısından henüz çıktığı, Hizbullah’ın Lübnan’daki en etkili güç haline geldiği, 1980’lerdeki kaosa dönüş konusunda güçlü işaretlerin bulunduğu bir dönemde, Lübnan’da her an sürprizler yaşanabilir. Refik Hariri suikasti, yeni dönemde bu sürprizlerin ilkiydi. İkincisi Suriye ordusunun Lübnan’dan çıkarılması oldu. Üçüncüsü, İsrail saldırıları oldu. Dördüncüsü ise «uluslararası gücün» Lübnan’a yerleştirilmesi kararı.

Bundan sonraki sürprizlerin neler olacağı aşağı yukarı belli. Hepsi, barışa değil, iç çatışmaya ve bölgesel krize yönelik olacak. Hizbullah’ın silahsızlandırılması öncelikli hedef. Bu girişim, içerideki güçler arasındaki husumeti tahminlerin çok ötesinde artıracak. Silahsızlandırma başarılı olamazsa, Hizbullah’a ve Suriye’ye karşı provokasyonları göreceğiz. Hariri suikasti sonrası Beyrut’a yürütülen gençler, «Sedir Devrimi» karnavalları yerini silah seslerine terkedebilecek. Etnik ve dini grupların liderlerine yönelik suikastler ciddi bir ihtimal olarak öne çıkıyor. Hem Lübnan’ı hem de bölgeyi karıştırmak, Suriye ve İran’a yönelik süreci hızlandırmak için en elverişli yöntem bu.

Lübnan tarihi bir çeşit siyasi suikastler tarihi. 1977’de Dürzi lider Kemal Canbolat, 1982’de Hristiyan Devlet Başkanı Beşir Cemayel, 1987’de Devlet Başkanı Reşit Kerimi, 1989’da Suriye destekli Maruni Devlet Başkanı Rene Muavid, 1992’de Hizbullah lideri Abbas Musavi ve son olarak 14 Şubat 2005’te eski Başbakan Refik Hariri. Devamında kimler olacak ?

Suikastlerin hepsi, Lübnan’daki güç mücadelesi ile bağlantılı. Ama sadece Lübnan’la sınırlı değil, bölgesel niteliği olan, ABD, Fransa, İsrail, Suriye, İran ve Suudi Arabistan gibi güçlerin oynadığı oyun çerçevesinde yapıldı. O zaman sorun İsrail-Filistin kriziyle sınırlıydı. Bu krizin Lübnan’a yansımalarıydı.

Şimdi çok daha büyük bir oyun oynanıyor. Kuzey Afrika’dan Afganistan’a kadar bütün ülkelerin içinde olduğu, bölgesel istila ve harita çalışmalarının masada olduğu ölümcül bir satranç oynanıyor. Güney Lübnan’da sadece İsrail-Hizbullah savaşı yaşanmadığını, ABD/İsrail ile İran/Suriye arasında bir savaş yaşandığını hepimiz biliyoruz. Ve bu savaşın yayılacağını da. Suriye ve İran’a yönelik müdahale için Güney Lübnan’ın ayakbağı olmasını engellemek istediler. Hariri suikasti ile Suriye’yi bölgeden çıkardılar. 1976’da Lübnan, Mısır, Kuveyt ve S. Arabistan’ın katılımıyla imzalanan Riyad Anlaşması gereği «Arap Gücü» olarak Lübnan’a konuşlandırılan Suriye askerleri ABD ve İsrail’in suikasti istismar etmesi sonucu bölgeden çıkarıldı. Ama Hizbullah hâlâ orada duruyordu. Son ABD/İsrali saldırısıyla Hizbullah’ı dize getirmek istediler, başaramadılar. Şimdi bu görevi uluslararası güce havale ediyorlar. Bu güçler Hizbullah’la uğraşırken onlar daha önemli hedeflere yoğunlaşacaklar.

Uluslararası güç formülü tutmazsa, etkisiz kalırsa, yeni bir senaryo devreye sokulacak. Hariri suikastine benzer suikastler görebileceğiz. Hem Lübnan’da iç çatışma çıkarmaya hem de Suriye üzerine yürümeye elverişli suikastler.

Hariri suikasti sonrası Beyrut’un Hristiyan mahallelerinde patlayan bombalar, Suriye karşıtlarına yönelik suikastler yeterli olmadı. Suriye-Lübnan bağlantısı tamamen kesilemedi. Son savaşta da bu görüldü. Suriye’ye karşı müdahale gerekçesi tam olarak oluşturulamadı. Suriye’nin Hizbullah’a destek iddiaları da yeterli olmadı. Şimdi daha etkili bir şok bekleniyor. Cumhurbaşkanı ve Başkomutanı Maruni, Başbakanı Sünni, yardımcısı Ortodoks Hristiyan ve İslamcı Şii, Genelkurmay Başkanı Dürzi, Meclis Başkanı laik Şii ve yardımcısı Ermeni olan, her grubun kendine göre bir güç olduğu Lübnan, yabancı güçlerin gelmesiyle zaten zayıf olan egemenliğini tamamen kaybetmiş bir ülke haline gelecek. Bölgeye müdahil olan ülkelerin amaçları ve içerideki grupların çıkarları doğrultusunda her türlü senaryola açık hale gelecek. Kimin ne kadar gizli gündemi varsa çok yakında görmeye başlayacağız

Türk kontrgerilla timleri Lübnan ve İsrail’e ne amaçla gönderildi?
00:001/09/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

27 Temmuz 2006 tarihinde “İşte yayınlamadığım o yazı” başlıklı bir “buçuk ay gecikmeli” yazıda Kuzey Irak’ta yaşanan bir olayı nakletmiştim. Olay şuydu:
Türk istihbarat birimlerine mensup 2 istihbaratçı, akşam saatlerinde Silopi’nin doğusunda Habur çayı üzerine Türk Silahlı Kuvvetleri tarafından yaptırılan demir köprüden geçerek Zaho’ya girdi. İstihbaratçılar Zaho girişinde bulunan peşmerge kontrol noktasında durduruldu. Bölgeye girişlerinin yasadışı olduğu söylendi. Kimlik bilgilerini sorup iki istihbaratçıyı gözaltına almak istediler.

Yaşanan tartışma sonrasında, bu kişiler tartaklanarak ellerine kelepçe takıldı ve gözaltına alındı. Zaho’da bir yere götürülen istihbaratçılar uzun süre sorgulandı. Durum Selahaddin kentinde bulunan Mesut Barzani’ye bildirildi. Barzani önce serbest bırakılmalarını istedi sonra bu kararını değiştirdi. Bu arada bir başka İstihbarat yetkilisi gelerek adamlarını almak istedi ancak bu yetkili de göz altına alındı. Saatlerce gözaltında tutulan ve sorgulanan istihbaratçılar, aynı gece saat 01.00 sularında Barzani’den gelen bir talimatla serbest bırakıldı ve Türkiye’ye “iade” edildi. Türk istihbaratçıları önce serbest bırakmayan Barzani, muhtemelen Ankara’dan bir telefonla kararını değiştirdi ve olay büyük bir skandala dönüşmeden kapatıldı...”

Bazı gazetelere de yansıyan bu iddiaları Milli İstihbarat Teşkilatı kesin bir dille yalanladı. Haziran’dan itibaren benzer tartışmalar farklı bir boyutta devam etti. Türkiye’nin Kuzey Irak’a askeri müdahale tartışmaları arasında özellikle Özel Harekat birimlerinin bölgedeki operasyonlarına ilişkin ilginç haberler yayınlandı. Ama bunlar doğrulanmadı.

Şimdi aktaracağım son derece önemli iddialar:

Haziran ayı sonlarına doğru üç bölgeye kontrgerilla timleri gönderilir. Her biri 15 kişiden oluşan timlerden biri Kuzey Irak’a gider. Türkiye’de gizli operasyon tartışmalarının merkezindeki grup budur. Peşmergelerle çatışmaya girerler, birkaç tanesi yaralanır. Tim geri çekilir. 24 Temmuz akşamı bir başka birlik, operasyon için Kuzey Irak’a gönderilir. Ancak bu birimlerin operasyonları Türkiye’den bazı kaynaklar tarafından gerekli adreslere ispiyonlanır, operasyonları deşifre edilir, pusuya düşürülürler. Türkiye’den CIA, Mossad ve Barzani ile irtibatlı çevreler bölgeye gönderilen birimleri ateşe atarlar. Tabi on binlerce asker yığılan sınırın diğer tarafında operasyon yapıldığı iddiaları da yalandır.

İsrail’in Lübnan’a saldırıya başladığı günlerde “Türkiye de bu savaşın içinde” demiştim. Hatta İsrail ve ABD kontrolündeki güçlerin Türkiye topraklarında PKK üzerinden yaptığı saldırılara dikkat çekmiş, “İsrail Türkiye’yi nasıl susturdu” başlıklı bir yazı yazmıştım. Çünkü Lübnan’da patlayan füzelerin sesi Kuzey Irak’a ve Türkiye’ye kadar ulaşıyordu.

Şimdi asıl soruya gelelim: Haziran başlarında başlayıp Ağustos ortasında sona eren kontrgerilla operasyonları başka nerelerde yapıldı? 15’er kişilik gizli timler başka nerelere gönderildi?

Türk Silahlı Kuvvetleri’ne mensup en gizli birimlerden iki tim İsrail’e gönderilir. Savaş sırasında orada bulunurlar. İsrail’e gidenler Türk-İsrail istihbarat anlaşmaları çerçevesinde buradadır. Bu ülkede yaşayan herkesin, orada ne yaptıklarını sorma hakkı var. Bu soruyu biz de soruyoruz: Savaşın en yoğun olduğu zamanda 30 kişilik iki tim İsrail’de ne yapıyordu?

Dahası var: Bir tim de Lübnan’a gönderilir. Amaçları bilgi toplamaktır. Onlar da savaş sırasında oradaydılar. Ama nasıl olduysa İsrail saldırısı altında kalırlar. İçlerinden biri hayatını kaybeder. Ve geri çekilirler. İsrail’dekiler İsrail’le işbirliği içinde çalışırken Lübnan’dakiler İsrail’le çatışma içinde buluyorlar kendilerini. Nasıl oluyorsa!

Afyon’da eğitim gören bu birlikler simdi yabancılarla birlikte hareket ediyor. 7 yıldır bu birimin içinde bulunan Afyon doğumlu kişinin bu yabancılarla ne işi olabilir? Kimlerden emir alıyorlar? En mahrem birimlerin içinde ABD ve İsrailliler de mi var? Yeni bir operasyona hazırlanıyorlar. Acaba Kuzey Irak’a mı yoksa Lübnan’a mı?

Türkiye zaten Lübnan savaşının içinde. Kuzey Irak’ta ABD ve İsrail nedeniyle kılını kıpırdatmayan, bu güçlerle işbirliği yapan çevreleri kontrol edemeyen ve kamuoyunu yanıltan bilgilere göz yuman Türkiye, gizli birimleriyle İsrail-Hizbullah savaşının tam ortasındaydı.

Bu iddialara karşı söyleyecek sözü olan biri var mı bu ülkede? Bunları tartışacak kimse var mı? Doğrulayacak veya yanlışlayacak kimse var mı? Varsa çıksın ortaya ve bu işin detaylarını da aktaralım.

İşte Lübnan’a bu şekilde gidiyoruz biz. “Barış gücü” olarak. En azından kamuoyu öyle bilecek. Ama birileri safını çoktan seçmiş. Suriye, İran ve Hizbullah’a karşı ABD ve İsrail’in safını. Anadolu çocuklarının orada Türkiye’nin “büyük devlet” olma özlemine mi hizmet edeceğini sanıyorsunuz? Umarız öyledir. Ama ben emin değilim. Gizli eller bizi hızla bir cephenin içine doğru sürüklüyor. Bu konuyu tartışmaya devam edeceğiz...

Bu kadarı fazla değil mi?
00:005/09/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu kadarı fazla değil mi? Madem BM bünyesindeki uluslararası güç çatışmalara katılmayacak, Hizbullah''ı silahsızlandırmayacak o zaman Doğu Akdeniz''deki devasa askeri yığınağın sebebi ne? Bırakalım kaç ülkenin kaç asker göndereceğini de Akdeniz''deki hareketlenmeye bakalım. Güney Lübnan''ı ya da Hizbullah''ı kontrol etmenin hatta Lübnan''ı tamamen kontrol etmenin çok ötesinde bir askeri yığınak yapılıyor. İşin ilginç yanı, bölgeye gönderilen savaş gemileri BM komutasında olmayacak, ait olduğu ülkenin komutasında görev yapacak.

Yoksa G.Lübnan''ın dışında bir amaç için mi hazırlık yapılıyor? Suriye için mi? İran için mi? Bölgesel savaş için mi? Kapsamlı bir saldırıya hazırlık mı? Yeni Ortadoğu Savaşı için mi? Amerika''nın Lübnan ve Suriye''ye yönelik girişimlerini, İsrail''in girişimlerini, bu iki ülkenin Türkiye ile ortaklıklarını, NATO''nun D. Akdeniz faaliyetlerini, D. Akdeniz üzerindeki küresel kapışmayı ve son askeri yığınağı bir araya getirince G. Lübnan ya da Hizbullah''ın silahsızlandırılmasından başka daha büyük bir senaryo çıkıyor önümüze.

Avrupa ülkeleri D.Akdeniz''e, 2. Dünya Savaşı''ndan sonraki en büyük askeri yığınağını yapıyor. “İran cephesi” için yeni bir komutan atayan, yeni askeri birimler kuran, hemen her gün İran''ın nükleer tesislerini vuracağını açıklayan İsrail, ABD üzerinden yürüttüğü Tahran''a baskı kampanyasından sonuç alınamazsa neler yapabileceğına ilişkin hazırlıklara çoktan başladı. ABD''nin, Irak, Lübnan ve Basra Körfezi''nde etkinliğini her geçen gün artıran İran''a karşı istikrarsızlaştırma kampanyası şimdilik Birleşmiş Milletler üzerinden devam ediyor. Ama, BM dışı alternatiflere daha fazla ağırlık verildiği, hatta İran-Suriye blokuna karşı BM dışında koalisyon arandığı ortada.

İsrail istihbaratına yakın bir internet sitesi, Avrupa''nın Akdeniz''deki yığınağını ABD/İsrail ile İran/Suriye arasında çıkacak bir savaşa karşı hazırlık olarak değerlendiriyor. Üstelik çatışmanın bugünden Kasım ayına kadar bir süre içinde olabileceğini iddia ediyor. Avrupa''nın askeri yığınağı şöyle: 75 savaş gemisi, casus uçakları, helikopterler taşıyan iki uçak gemisi, 15 savaş gemisi, 7 bin asker. Türkiye de dahil, ABD ve müttefiklerinin D. Akdeniz''de “teröre karşı savaş” kapsamında tuttuğu güçler ile ABD''nin uçak gemisi, savaş gemileri ve deniz piyadeleri bunun dışında. Bu güçler, Hizbullah''a silah sevkıyatını önleyecek deniz ve kara ablukası dışında özellikle İran ve Suriye ile ABD/İsrail arasındaki savaş için burada tutuluyor. Ayrıca, Suriye/İran ve Hizbullah''ın Akdeniz''den ABD ve İsrail''e karşı yeni bir cephe açmasının önüne geçmek için. Bir başka görevleri de, İran''ın Şahab füzelerinin Avrupa''ya yönelmesini engellemek.

Fransızların Charles De Gaulle uçak gemisi, 40 savaş uçağı, helikepterler, keşif uçakları, iki bin sekiz yüz asker, 15 bin askerin 90 günlük ihtiyacını karşılayacak mühimmatla ve 7 savaş gemisiyle bölgede görev aldı. Yine Amerika''nın dünyanın en ileri komuta kontrol sistemleri ve diğer gemilerle bölgede görev aldı. Yine İtalya''nın uçak/helikopter gemisi Garibaldi, Skorsky ve savaş uçaklarıyla bölge görevi aldı.

Fransa donanması, bu ülkenin BM gücüne liderlik yaptıktan sonra yine Fransa tarafından yönetilecek. ABD birimleri ABD tarafından (Çünkü ABD 1993''ten beri BM idaresine asker vermiyor), İtalya gemileri İtalya tarafından. İsrail savaş gemileri ve denizaltıları da İsrail tarafından yönetilecek. Kimse BM Gücü diye bölgedeki güçlerin yönetimini devretmiyor.

Bölgedeki olağanüstü gelişmeler Lübnan ölçeğini aşıyor. ABD, AB ülkeleri, NATO, Türkiye, İsrail… İran ve Suriye''ye karşı yeni bir koalisyonun temelleri atılıyor. ABD ve İsrail, iki ülkeye yönelik savaş hazırlıklarını sürdürürken müttefikleri “yeni Ortadoğu dizaynı”ndan pay almak için orada bekliyor.

Türkiye''nin hangi koalisyonun içinde yer aldığını şimdi bir kez daha düşünelim. Doğu ve Güneydoğu Anadolu''ya yerleştirilen füze sistemleri, Arrov füzelerinin ortak üretimi, insansız uçaklar, Türk F-16''ları için havadan karaya Popeye füzelerinin satışı, Türkiye hava sahasında uzun menzilli uçuşlara hazırlanan İsrail savaş uçakları, Konya ovasında eğitilen İsrail pilotları, Konya ovasında yapılan ve 20 bin kilometre kare alanda yüzlerce uçağın katılımıyla gerçekleştirilen nükleer saldırı tatbikatları bugünler için değil mi? 1992 ve 1994 yıllarında yapılan bu nükleer saldırı tatbikatlarında ABD, İsrail ve NATO pilotlarının bu silahları nasıl kullanacağına dair verilen eğitim hangi ülkeyi, hangi bölgeyi hedef alıyordu? “Anadolu Kartalı” ve Doğu Akdeniz''de, Suriye açıklarında yapılan ABD-İsrail-Türkiye tatbikatları bu saldırılar için miydi?

Ve Cuma günü yazdığım, herkesin sus pus olduğu İsrail ve Lübnan''a gönderilen Türk Özel Kuvvetleri''nin oralarda çalışmaları, bu büyük hazırlık için miydi?

Hadi bunlara cevap verin!
00:006/09/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Beklenen oldu. Lübnan''da karışıklığın ilk kıvılcımları ortaya saçılmaya başladı. 14 Şubat 2005''de öldürülen Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri suikastini soruşturan Lübnan İstihbarat''nın Bilgi Merkezi Başkanı Albay Samir Şehade''ye Hariri suikastindeki yöntemle dün saldırı düzenlendi. Tesadüfen başka bir araçta olan Şehade ağır yaralı olarak kurtuldu. Beraberindeki 4 kişi öldü. Beyrut''un güneyindeki Sayda kentine bağlı Rimeyla köyünde düzenlenen saldırıda ölenler Şehade''nin yardımcıları ve korumaları. Durumu kritik olan istihbarat şefinin yanı sıra 5 kişi daha yaralandı. Yola yerleştirilen bomba uzaktan kumandayla patlatıldı. Amaç Şehadeyi susturmaktı. Umarız hayatta kalır. Hariri suikasti gibi, bu saldırıyı da kimse üslenmedi.

Şehade, Refik Hariri soruşturmasını yürüten ekibin içindeydi. Soruşturma kapsamında toplanan bilgiler onun kontrolündeydi. Onu susturmak isteyenler, Hariri soruşturmasının üstünü örtmek isteyenlerdir. Şimdi çok çarpıcı şeyler aktaracağım. Umarım Lübnan''a asker göndermek için yanıp tutuşanlar, güllük gülistanlık gösterenler birkaç hafta ya da ay içinde bu bölgede nelerle karşılaşacağımıza dair bir nebze bilgi edinirler.

Hariri soruşturmasını yürüten ve Mossad''la bağlantısı açığa çıkan Alman Savcı Detlew Mehlis, neredeyse ABD ile Suriye arasında savaş çıkaracaktı. Görevi devretti. Yerine geçen Belçikalı savcı Serge Brammertz birkaç ay önce ilk raporunu BM''ye sundu. Mehlis''in aksine, işbirliği yaptığı için Suriye yönetimini teşekkür etti. Ama kimse bu rapordan bahsetmedi. Çünkü ABD/İsrail tezleriyle örtüşmüyordu. Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad''la bile görüşen Brammertz, soruşturmayla ilgili bütün bulgularını bir rapor halinde 10 gün sonra BM Güvenlik Konseyi''ne sunacak. Muhtemelen Lübnan istihbaratının bilgilerinden yararlanacak. Yani Samir Şehade''nin bilgilerinden. Bu bilgiler kimi rahatsız etmişse Şehade''yi onlar susturmak istedi. Sizce kimi rahatsız etmiş olabilir? Birlikte bakalım:

Hariri suikastinden sonra Lübnan''da Hristiyanların yaşadığı bölgelerde ardı ardına bombalar patlamaya başladı. Daha da önemlisi, Suriye karşıtı gazetecilere yönelik suikastler düzenlenmeye başlandı. Bütün bunlar, Suriye askerlerini Lübnan''dan çıkaran ABD ve İsrail''in Beyrut meydanlarında “Sedir Devrimi” karnavallarıyla örtüşüyordu. Saldırıların hepsinden Suriye sorumlu tutuldu. Tıpkı Hariri suikastinde olduğu gibi. Türk basını da her bombadan, her saldırıdan sonra Suriye''ye veryansın ediyordu. Kimse; saldırılar hakkında işe yarar tek bir soru sormadı.

Lübnan istihbaratı, Hariri sonrası saldırılar için dikkatli bir soruşturma yürüttü. Hem Hariri suikasti hem de diğer saldırılara yönelik soruşturma çok çarpıcı, aslında dünyayı sarsması gereken bulgular elde etti.

22 Haziran 2006''da “Neden susuyorsunuz şimdi de konuşsanıza!” başlıklı bir yazı yazdım ve önemli bilgiler aktardım. Dünkü suikastle birlikte bu bilgileri yeniden okuyalım:
“Şimdi sıkı durun!

Lübnan, suikastlerin arkasındaki gizli gücün İsrail olduğu gerekçesiyle bu ülkeyi BM Güvenlik Konseyi''ne şikayet etmeyi tartışıyor. Lübnan askeri polisi ve gizli servisinin uzun süredir yürüttüğü gizli operasyonlar, saldırılardaki İsrail bağlantısını açığa çıkardı. Siyasi suikastlerde kullanılan Lübnanlı Mahmud Rafa ve Filistinli Hasin Hattab, Mossad''a bağlı çalıştıklarını, Hariri suikastine benzer şekilde öldürülen İslami Cihad lideri Mahdum Maczib ile kardeşine yönelik suikasti aynı yöntemlerde düzenlediklerini, istihbarat ve teknolojiyi İsrail''in sağladığını, Mossad adına havaya uçurdukları 5 kişinin ölümünden sorumlu olduklarını itiraf etti. Lübnan Dışişleri Bakanı Fevzi Saluk, “Tel Aviv''i BM Güvenlik Konseyi''ne şikayet edeceğiz ancak önce uluslararası kamuoyu önünde teşhir edeceğiz” açıklamasına Beyrut''taki ABD Büyükelçisi Jeffrey Feltman, “Eğer Lübnan bunu yaparsa Lübnan-ABD ilişkileri sekteye uğrar” tehdidiyle cevap verdi. Uçaklardan gönderilen sinyallerle patlatılan bombalar gibi, Hariri suikastinde kullanılan teknolojinin İsrail''e ait olduğu ortada.”

Şehade''yi kimlerin susturmak istediğini bir kez daha soralım. Lübnan''a asker gönderme tezkeresinin görüşüldüğü saatlerde yazdım bu yazıyı. Tezkerenin bir sonuç olduğunu, asker meselesinin Türkiye ile ABD arasında savaştan önce ve savaş sırasında müzakere edildiğini hatırlatayım. İsrail Lübnan''ı bombalarken Türk Kontrgerilla Birlikleri''nden bir timin Lübnan''da, iki timin de İsrail''de olduğunu geçen hafta yazmıştım. Bu akşam aynı birimlerden iki tim daha Lübnan''a gidiyor. ABD ve İsrail''le birlikte planlanan operasyonlar için. Biz, bölgesel bir savaşın içinde yerimizi aldık. Bundan sonra Lübnan ve Kuzey Irak''ta hepimizi şok edecek gelişmeleri beklemekten başka ne yapabiliriz ki!
Yeni suikastleri bekleyin!

Acaba biz mi yanılıyoruz?
00:007/09/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Lübnan''a asker gönderme tezkeresi beklendiği gibi Meclis''ten geçti. Dünyanın içinde bulunduğu küresel bunalım, Ortadoğu-Orta Asya hattındaki çatışma alanların hızla artması ve bölgenin ölümcül bir paylaşım savaşının merkezi oluşu, ABD''nin müttefikleriyle başlattığı yeni istila dalgası ve karşısında gelişen bölgesel direnç, Irak işgaliyle başlayan ve kısa sürede bitmesi beklenmeyen harita değişiklikleri ve Lübnan''da başlayan krizin Suriye ve İran''a doğru yönelmesi nedeniyle günlerdir burada endişelerimizi dile getiriyoruz. “Dünyada hiç savaş olmasın” diyenlerle olayı “horoz dövüşü”ne çeviren, birilerine yaranmak için alabildiğine asabileşen, hiçbir şey anlamadıkları halde “uluslararası ilişkiler” dersleri vermeye kalkışanlar arasındaki tezkere tartışması ne yazık ki, gerçekleri gizleyen bir örtü oldu Türkiye kamuoyu için ve kafaları daha da karıştırdı.

Ama biz, uyarmaya devam edeceğiz. Her ne kadar yalanlansa da, kamuoyu yanlış yönlendirilse de, ABD''nin BM üzerinden uyguladığı Lübnan politikası, hem Lübnan''ın hem de yakın çevresinin savaş alanına dönüştürülmesini içeriyor. Sadece Refik Hariri''nin öldürülmesinden sonraki gelişmeleri izleyen biri için bile ortada cevaplanmadık soru yok aslında. Son saldırının neden başlatıldığı, ülkenin neden bu kadar tahrip edildiği, uluslararası gücün ne amaçla planlandığı ve bundan sonraki gündem açıkça ortada.

Lübnan''a yönelik hava ve deniz ablukası kaldırılmıyor. BM ve bir çok ülkenin taleplerine rağmen ABD ve İsrail ablukaya devam ediyor. Doğu Akdeniz''e biriken yabancı birlikler sayesinde bu abluka devam ettirilecek. Ayrıca Lübnan-Suriye sınırı kontrol altına alınacak. Suriye ve İran''a yönelik planları uygulamak için, Lübnan''ın daha doğrusu Hizbullah''ın ayak bağı olmaması için abluka katı bir şekilde uygulanacak. Birçok gözlemci, “Doğu Akdeniz''deki askeri yığınağın ve Lübnan ablukasının Suriye ve İran''a yönelik saldırı hazırlığının işareti” olduğunu dile getiriyor.

Bugünkü gelişmeler ve Lübnan''a yönelik uluslararası müdahale, 1982''deki İsrail işgali ve sonrasına çok benziyor. O zaman sorun İsrail-Filistin''le sınırlıydı. Şimdi ise, çok daha büyük bir kriz var. Çünkü bölge yeniden tanımlanıyor. O döneme bakalım:

İsrail askeri istihbarat başkanı Washington''a gidip teröristleri (Filistinlileri) yok etmek için Beyrut''un güneyine asker gönderme planını önerdiğinde ABD bunu, teröristlerin Batı''ya karşı savaştığı düşüncesiyle kabul etti. Beyrut''taki ABD Büyükelçisi ise, bu müdahalenin ABD''nin Arap dünyasındaki gücüne ağır darbe indireceği uyarısı yaptı. 6 Temmuz 1982''de İsrail güçleri sınırı geçti, 8 gün sonra da Beyrut''un güney varoşlarına ulaştı. “Galile” operasyonu başarıya ulaşmıştı. Üç ay sonra Lübnan''ın Hristiyan Devlet Başkanı Beşir Cemayel öldürüldü. Lübnan karıştı. İsrail ancak 18 yıl sonra Lübnan''dan çıkarıldı. (Şimdi yeniden Lübnan''da.) Bunu başaran da, İsrail işgali nedeniyle kurulan Hizbullah oldu.

4 Ekim 1982''de, Beyrut''taki ABD diplomatı Washington''a 17 sayfalık bir rapor gönderdi. “Çokuluslu güç” adı altında Lübnan''a asker gönderilmesi isteniyordu. Bu güç, Filistinli “teröristler”in Beyrut''tan çıkarılmasını sağlayacaktı. 800 ABD askeri 25 Ağustos''ta Lübnan sahillerindeydi. 10 gün içinde operasyon tamamlandı. Çokuluslu güç içindeki Fransız, İtalyan ve İngiliz birlikleri için de öyleydi. Cemayel''in öldürülmesi Ariel Şaron''a FKÖ''yü bitirme fırsatı vermişti. İsrail emriyle, 16 Eylül''de Cemayel''in Hristiyan militanları Sabra ve Şatilla''ya girdi ve o korkunç katliamı yaptı.

48 saat sonra ABD Deniz Piyadeleri yeniden Beyrut''a gönderildi. Bu askerlerin aslında ne yapacağını kimse bilmiyordu. Bin beş yüz asker ve tanklar Beyrut Havaalanı''na yerleşti. Planlara göre Lübnan ordusu 18 ay içinde iç güvenliği, 3 yıl içinde de sınırları kontrol edecekti. 29 Ağustos''ta ilk ABD askeri bir havan saldırısında öldü. Lübnan ordusu ağırlıklı olarak Hristiyanların kontrolündeydi. Ama kısa süre içinde Hristiyan, Şii, Sünni, Dürzi, Suriye ve İsrail gibi bir çok kamp oluştu. Sahildeki ABD donanması bir anda kendini Beyrut''u bombalarken buldu. 23 Ekim: Sabah saat 06:30. Sarı bir Mercedes kamyon Beyrut Havaalanı''ndaki ABD karargahına daldı. Sonuç 241 Amerikan deniz piyadesinin ölümü. Aynı anda Fransız karargahı: 59 ölü. Saldırıyı İslami Cihad üslendi. O zamana kadar adı duyulmamıştı.

1984. Bütün umutlar tükendi. ABD''nin bugünkü Savunma Bakanı Donald Rumsfeld, Lübnan Devlet Başkanı Emin Cemayel''e “Artık burada yapabileceğimiz bir şey yok” dedi ve “çokuluslu güç” planı çöktü.

Bugünün Ortadoğu''su çok daha vahim gelişmelere hazırlanıyor. Lübnan, Suriye, Filistin, İran ve Irak, bölgesel hatta küresel bir savaş alanına dönüşmek üzere. Tezkereyi tartışırken bunları tartışmak istiyorduk. Acaba biz mi yanılıyoruz? Umarız öyle olur…

.Gelin Türkiye"yi bu pis işten kurtaralım!
00:008/09/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD kimseyi işkence yapılan bir ülkeye taşımamıştır, taşımayacaktır. ABD işkence yapmak için hiçbir ülkenin hava sahasını ve havaalanını kullanmaz.” (ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice. 5 Aralık 2005)

Sayısı bile bilinmeyen insanlar Avrupa''dan Güneydoğu Asya''ya, Orta Asya''dan Afrika''ya ve okyanuslara kadar yayılan gizli işkence merkezlerinde hayatlarını kaybederken, Avrupa ve Türkiye hava sahalarında uçan esrarengiz uçaklar “21. yüzyılın köleleri”ni bu merkezlere taşırken ABD Dışişleri Bakanı bütün dünyaya bu yalanı söylüyordu.

ABD Başkanı Geroge Bush ise; “Teröristlerle ilgili en önemli bilgilerin, bunların nerelerde saklandıklarının, neler planladıklarının, yine teröristlerden alınabildiğini, dünyanın çeşitli ülkelerinde CIA''nın sorgulama merkezlerinde bu çalışmanın yapılmış olduğunu, bu kişilerin gizlice elde tutulabileceği, sorgulanabileceği yerlere ihtiyaç olduğunu” söylüyor. Ne zaman? 7 Eylül 2006''da.

1995''lerden bu yana devam eden, Afganistan işgaliyle devasa boyutlara ulaşan, Irak işgaliyle insanlık için tehdit haline gelen ama Ebu Gureyb ve Guantanamo ile kontrol edilebilir noktada tutulmaya çalışılan 21. yüzyıl köle ticaretinin hangi boyutlarda olduğunu yaklaşık dört yıldır yazıp durduk. Kaç yazı yazdığımı hatırlamıyorum bile. Hep yalanladılar. ABD yalanladı, elçilikleri yalanladı, bu “ticaret”e dahil olan ülkeler yalanladı, hava sahasını kullandıran ülkeler yalanladı, topraklarında gizli işkence merkezi kurduran ülkeler yalanladı, insan hakları şampiyonu ülkeler yalanladı ve Türkiye yalanladı. Uluslararası Af Örgütü, bağımsız gözlemciler, bu korkunç “ticaret”in mağdurlarının seslerini duyurmaya, biz de bu sese destek vermeye çalıştık. Şimdi, bu insanlık suçunun en büyük faili, işkence ve katliamların en büyük sorumlusu bizzat itiraf ediyor. Neleri itiraf etmediler ki? Yalanlayıp da sonradan itiraf etmedikleri ne kaldı ki!

Uluslararası Af Örgütü''nün CIA''nın işkence uçakları ve gizli cezaevleriyle ilgili raporundan sonra Avrupa Konseyi''nin 67 sayfalık raporu da her şeyi ortaya koymuştu. CIA''nın terör zanlılarının yasa dışı transferi ve gözaltında tutulmaları için “küresel örümcek ağı'' kurduğu, bu operasyonunda Avrupa Konseyi''nin 14 üye ülkesinin işbirliği yaptığı, Türkiye, İsviçre, Bosna-Hersek, İngiltere, İtalya, Makedonya, Almanya, Polonya, Romanya, İspanya, Kıbrıs Rum kesimi, İrlanda, Portekiz, Yunanistan gibi ülkelerin “esir ticareti”nde rol aldığı, Romanya ve Polonya gibi ülkelerde gizli cezaevleri kurulduğu, Norveç''in bu kirli ticarette önemli bir ülke olduğu, karşılığında da Kuzey Irak''tan petrol kuyuları aldığı, kanlı ticaretin Kosova, Ukrayna, Azerbaycan, Özbekistan, Mısır, Ürdün, Tayland, Filipinler ve Ortadoğu ülkeleri gibi onlarca ülkeyi kapsadığı, özellikle İsrail ve Ürdün''de insanlığın yüz karası kampların kurulduğu bilinmiyor muydu?

İstanbul, Sabiha Gökçen, İncirlik ve Diyarbakır gibi bölgelerde neler döndüğü, 7 Mart 2005''te İstanbul''dan kalkıp Kopenhag Havaalanı''na inen, 23 saat sonra, İzlanda''ya oradan da ABD''ye giden uçağın kimleri taşıdığı yalanlanmadı mı? 31 Mart 2002''de Spar 2 uçuş plakalı Learjet uçağının İzlanda (Keflavik)-Fransa (Brest-Guipavas)-İtalya (Roma)dan hareketle İstanbul''a gelmesi gibi, kaç uçağın daha Türkiye''ye geldiğine, Güney''deki bazı ülkelerden Türkiye''ye uçuş yapıldığına dair iddialar hep yalanlanmadı mı?

Afganistan''dan alınan bir kişinin Türkiye, Bulgaristan, Romanya, Gürcistan ya da Doğu Avrupa''da bir yerlere götürüldüğü, Yemen''den alınan kişinin İtalya''ya, İspanya''ya, İngiltere''ye, Almanya''ya ya da Kuzey Afrika ülkelerine götürüldüğü, Tayland, Singapur gibi ülkelerde, Diago Garcia''da, okyanuslarda yüzen gemilerde, ABD askeri üslerinde ne tür insanlık suçlarının işlendiği bilinmiyor muydu? 80 ülkeden 80 bin kişiyi sorgudan geçirenler, CIA''nın bu kirli işleri 24 ülke ile birlikte kurduğu karşı terör merkezi üzerinden yürüttüğünü gizlemeye çalışmadılar mı? Paris''teki merkez karargah, işbirlikçi ülkelerde yapılan ortak gizli operasyonlar, CIA merkezindeki eğitim birimi, hangi ülkeye ne kadar ABD özel birlik mensubu gönderildiği bilinmiyor muydu?

Yalancılara buradan bir çağrı yapmıştım. “Yalanlamayın. Bir süre sonra ABD bütün bunları kabul eder. Siz yalanladıklarınızla kalırsınız. Bu bir insanlık suçu. Bu suçta yer almayın” demiştim. Onlar kendilerine söylenenleri yapmaya devam ettiler. Hadi şimdi konuşun bakalım! Ne diyeceksiniz? “Hayır Bush yanlış biliyor, yok öyle bir şey” mi diyeceksiniz?

İnsanlığın ortak hafızasını hafife almayın! İnsanlık suçlarını hafife almayın! Bir gün yakanıza yapışır, kurtulamazsınız. Tarihin en büyün insanlık suçu bu! Sayısız insanın şu anda nerede olduğu bile bilinmiyor. Yeryüzünün her yanı işkence merkezine dönüştürüldü. Offshore işkence merkezleri ve modern köle ticareti size bir şey anlatmıyor mu?

Gelin bu pis işten kurtulalım. Türkiye''yi bu ayıptan kurtaralım. Çünkü yarın Türkiye topraklarında neler yapıldığını, bu kirli ticaretin altında kimlerin imzası olduğunu, CIA''nın bu ülkedeki sorgu merkezlerine kimlerin izin verdiğini de açıklayacaklar. O zaman sizi kimse düşünmeyecek…

Usame Bin Ladin nerede?
00:0012/09/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Beş yıl oldu… Berlin Duvarı''nın yıkılmasından bu yana kaos peşinde koşanların, yeryüzünü talana çevirmek isteyenlerin, bencillikleri ve açgözlülükleri için insanlığı toptan ateşe atmaktan kaçınmayanların, kendileri dışında herkesi düşman safına itenlerin “yeni küresel düzen” inşası adı altında başlattıkları açık savaşın üzerinden sadece beş yıl geçti. Oysa bu savaş, 11 Eylül 2001 tarihinde başlamamıştı. Soğuk Savaş''tan hemen sonra başlamıştı. Ama 11 Eylül saldırıları, yeryüzüne egemen olmak isteyenlerin bahanesi oldu.

1990''lardan beri ilmik ilmiş işledikleri stratejiyi uygulamak için elverişli bir zemin oluşturdu. Aslında 11 Eylül''den çok önce tehdit konseptini hazırlamışlardı. “İslam tehdidi”, “terör tehdidi”, “İslamcı terör”, “medeniyetler krizi”, “medeniyet içi kriz”, “rejim değişikliği”, “küresel güvenlik”, “enerji güvenliği”, “demokrasinin geliştirilmesi” ve daha nice kavramların bugün yaşadığımız savaş ve yeni sömürge dalgasının ön hazırlıkları olduğunu artık hepimiz biliyoruz. Beş yılda neler oldu?

Temel insan hakları ve bireysel özgürlükler yok edildi, özgürlük alanları daraltıldı, uluslararası hukuk rafa kaldırıldı, uluslararası kurumlar devre dışı bırakıldı, sivil toplum örgütleri baskı altına alındı, uluslararası sözleşmeler unutuldu, dünyanın her köşesinde insanlar gözaltına alınıp aylarca sorgusuz-sualsiz hapislerde tutuldu, hemen her Amerikan askeri üssü esir kampları haline geldi, katliamlar/toplu mezarlar dönemi başlatıldı, diktatörler güç kazandı, devlet terörü meşrulaştı, işkence ve tecavüzler bir savaş yöntemi haline getirildi, ABD ordusu katliam yapma hakkını elde etti, ABD, İngiltere ve İsrail''in ekonomik-siyasi ve askeri önceliklerine ters düşen ülkeler düşman ilan edildi. Her türlü muhalif söylem ve harekete şiddetle karşılık verildi. ABD dış politikası uluslararası hukuk normu haline geldi.

İki ülke işgal edildi. Lübnan ağır yara aldı. İran ve Suriye işgal tehdidi altında. Pakistan ve S. Arabistan''ın bölünmesi tartışılıyor. Irak üçe bölündü. Sınırlar tartışmaya açıldı. Etnik ve mezhep eksenli krizler beslendi. 140 ülke ya da bölgeye ABD askeri yerleşti. “Terörle mücadele” adı altında yürütülen saldırılarda en az 180 bin kişi öldü, beş milyona yakın kişi mülteci oldu.

Terör paranoyası ile zihinler esir alındı. İnsanlık askeri/güvenlik projelerine mahkum edildi. Demokrasi ve özgürlükler güvenlik stratejilerinin malzemesi oldu. Zihinleri tazelemek için belli aralıklarla terör alarmları verildi, Londra''da olduğu gibi standart terör saldırıları tezgahlandı.

İnsanlık suçlarının hemen hepsi denendi. Afganistan''da binlerce esir katledilip toplu mezarlara gömüldü. Üzerlerine asit dökülüp yakıldı, konteynerlerın içinde kurşuna dizildi. Toplu mezarlarla ilgili soruşturma bile açılamadı.

Irak toplu katliamlara sahne oldu. Felluce''de kaç kişinin öldüğü hala bulunmuyor. Haftalarca dünyaya kapatılan kentte korkunç cinayetler işlendi. Kimyasal silahlar kullanıldı. Soruşturma bile açılamadı.

Ebu Gureyb''deki işkence ve tecavüzler yaşandı. En az on cezaevi daha vardı, gizlendi. Çocukların tutulduğu esir kampları kimseye gösterilmedi.

Hedef ülkelere karşı terör örgütleri kuruldu ve kullanıldı. Terör askeri bir strateji olarak kullanıldı.

Yeryüzünün her köşesi işkence merkezlerine dönüştürüldü. ABD askeri üsleri, savaş gemileri, okyanuslardaki küçük ve ıssız adalar, yağmur ormanları ya da çöller gizli cezaevleriyle doldu. Sayısı belirsiz insanlar bu merkezlere götürüldü. Hemen hiç birinden bir daha haber alınamadı. İşkence uçaklarıyla esir ticareti yapıldı.

İşgal gerekçeleri olarak öne sürülen her şey yalan çıktı. Irak''ta kitle imha silahları bulunamadı. El Kaide''ye ne oldu? Usame Bin Ladin nerede? Hani bu El Kaide''ye karşı bir savaştı? Dünyanın birçok bölgesinde meydana gelen El Kaide saldırılarıyla ilgili soruşturmalar sonuçsuz kaldı. “El Kaide yaptı” denilip soruşturma dosyaları kapatıldı.

Yalanladıkları her şey sonradan doğrulandı. Gizli cezaevleri, kitle imha silahları, işkence uçakları ve daha niceleri. Küresel savaş kapsamında iddialarının hiç biri doğru çıkmadı.

Terörle mücadele adı altında yürütülen savaşı ABD çoktan kaybetti. Yılda yüz milyar dolar harcanan savaşla hiçbir sorun çözülemedi. Ancak dünya, aslında böyle bir savaş olmadığını, ABD/İngiliz/İsrail ekseninin, askeri, siyasi, finansal ve kültürel açıdan kendilerine bağımlı bir dünya kurmaya çalıştığını gördü.

Artık onlara kimse inanmıyor. İnanmayacak da. Sevilmiyorlar, sevilmeyecekler de. Bugün kazanıyor gibi görünebilirler. Ama gerçekte kaybediyorlar. Bu coğrafyada onlara güvenip gelecek inşa etmeye kalkışanlar da kaybedecek!

11 Eylül"ü haber veren suikast!!
00:0013/09/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hazır dünya 11 Eylül saldırılarını ve ardından başlayan küresel olağanüstü hali sorgularken, bunu fırsat bilip dikkatleri yeniden bir noktaya çekmek istiyorum. En az 11 Eylül saldırıları kadar üzerinde durulması gereken bir konuya. 11 Eylül kadar tartışmamız gereken 9 Eylül 2001 tarihine….

Küresel istila harekatı kapsamında on beş yıldır üretilen kavramların çok çabuk aşındığı bugünlerde “İslamcı faşitlerle savaş” doktrinini dünyaya kanıksatmaya çalışan ABD Başkanı George Bush''un, 11 Eylül''ün yıldönümünde sarfettiği sorumsuz cümlelerini okurken, yalan ve senaryolarla geçen son beş yıla ilişkin bazı gerçeklerin hatırlatılmasının zaruretini bir kez daha düşündüm. “Özgür ulusların yaşam standardını güvence altına alacak yeni bir yüzyıl için” savaş verildiğini söyleyen ABD Başkanı, bunun bir “medeniyet mücadelesi” olduğunu söyledi. 11 Eylül sonrası oluşturulan ideolojik kamplaşma, “medeniyetler çatışması”, “medeniyet için çatışma”, “Haçlı savaşı” gibi çok farklı kavramlarla ifade edildi. Bu kavramlar ve onlara bağlı süreç gündelik yaşamımızın her alanında etkili oldu. Enerji savaşından işgallere, güvenlik paranoyasından ekonomik baskılara, demokrasi nutuklarından kadife devrimlere, rejim değişikliklerinden bireysel özgürlüklerin sınırlanmasına kadar, aynı merkezlerden üretilen çok yoğun zihinsel dayatmalarla, güvenlik operasyonlarıyla boğuşuyoruz.

İşgallerin, örtülü operasyonların, esir kamplarının, gizli gündemlerin, suikastlerin, boru hatlarının, bölgesel istikrarsızlaştırma senaryolarının ve tanık olduğumuz daha bir çok şeyin aslında aynı büyük amacın parçaları olduğu ortada. Her olayı diğerinden bağımsız değerlendirmenin bizi hiçbir sonuca ulaştırmadığını bu beş yıl içinde gördük. Bugün, bütünün çok önemli bir parçasını hatırlatmak istiyorum. Ya da 11 Eylül''le çok bağlantılı bir suikastten.

Tarih 9 Eylül 2001. Yani 11 Eylül saldırılarından iki gün önce. Afganistan''da Kuzey İttifakı''nın askeri lideri ve Ruslara karşı Afgan mücadelesinin sembol ismi Ahmet Şah Mesud''a suikast düzenlendi. Ağır yaralanan Mesud, kurtarılamadı. Kimse 11 Eylül ile 9 Eylül''de meydana gelen bu saldırı arasında bağlantı kurmadı.

O zamanlar, suikastle ilgili çarpıcı iddialarda bulundum. 11 Eylül''le bağlantısını sorguladım. ABD''nin Afganistan''a ilişkin gündemiyle birlikte değerlendirdim. El Kaide saldırısı denilerek üstünün örtüldüğünü, aslında ABD''nin yeni küresel savaş stratejisi kapsamında işlenen bir suikast olduğunu söyledim. Benden başka da kimse suikasti bu yönüyle sorgulamadı. Sonraları doğrulanan bir çok olayda olduğu gibi. Ama ben ısrarımı sürdürüyorum. Çünkü, 11 Eylül''ün, Afganistan işgalinin, bugün Ortadoğu''da yaşananların; terörle mücadele palavrasının şifresi bu suikastte gizli.

Şah Mesud, Afganistan Devlet Başkanı Yardımcısı sıfatıyla AB tarafından Strasbourg''a davet edildi. Fransa Dışişleri Bakanı Hubert Vedrine, Fransa Meclis Başkanı Raymond Forni ve Senato Başkanı Christian Poncelet ve Avrupa Parlamentosu Başkanı Nicole Fontaine gibi çok önemli isimlerle görüştü. Taliban''ın devrilmesi için Avrupa''dan destek istedi. AB''den siyasi destek alan, ekonomik ve askeri destek sözü alan Mesud''a Rusya da askeri yardım yapmaya başladı. Taliban''ı devirmek için Yeni Delhi''de bir toplantı bile yapıldı. Rusya, İran ve Avrupa gezisinden yeni dönen Mesud 9 Eylül 2001''de öldürüldü. Belçika''dan 2 Arap gazeteci, Tacikistan içlerindeki Hoca Bahuiddin''deki merkezde Mesud''la görüşmek üzere izin aldı. 5 gün bekletildikten sonra, 9 Eylül''de görüştürüldüler. Görüşme odasında kameraman hazırlık yaparken, teçhizat arasına gizlenmiş güçlü bir bomba infilak etti. Sonradan bu kişilerden birinin eşi vasıtasıyla olay öğrenildi. Bomba olduğunu saldırıyı yapanlar da bilmiyordu!

Kuzey İttifakı ve Batı basınına göre Pakistan istihbaratının (ISI) bu suikastle bağlantısı vardı. Aynı tarihte ISI''nin başındaki kişi Washington''daydı. Bush yönetiminin önde gelen isimleriyle görüşmeler yapıyordu: Colin Powell, Richard Armitage, CIA Baskanı George Tenet ve Senato yetkilileriyle. Şimdilerde olay biraz aydınlanıyor. Suikastte ABD ve Pakistan''ın rolüne ilişkin daha somut veriler ortaya çıkıyor.

Mesud öldürülmeseydi ABD Afganistan''ı bu kadar rahat işgal edip Hamit Karzai gibi bir kuklayı iktidara taşıyamayacaktı. Çünkü Mesut ABD ve İngiltere ile değil Avrupa ve Rusya ile iş tutuyordu. Yıllardır Mesud''u zayıflatıp Taliban''ı güçlendirmeye çalışan ABD, bu suikastle amacına erişti. Ve bugünkü Afganistan''ı dizayn etti. Suikastten iki gün sonra 11 Eylül saldırıları gerçekleşti ve ABD''nin Afganistan işgali başladı. Mesud suikasti ile Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri suikasti sonuçları itibariyle ne kadar de benzeşiyor.

11 Eylül''ün yıldönümünde bu gerçeği bir kez daha hatırlatıp Şah Mesud''a rahmet diliyorum.

Kim bu İslamcı faşistler!..
00:0014/09/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ürettikleri kavramlar hızla aşınan İsrail sağı ve Hristiyan siyonistlerden oluşan neoconlar, bugünlerde yeni bir kavrama, slogana sarıldılar. Batı''nın tarihsel korkularını sömürerek, İslam coğrafyasına yönelik yeni sömürge kampanyalarına destek bulmaya çalışıyorlar. Çünkü korkudan başka sömürecek bir şey bulamaz oldular. 21. yüzyılda yüzleşeceğimiz yeni faşizm dalgasının öncüleri, kendilerine karşı duranları “şer ekseni” ya da “terörist” görüyorlardı, bugünlere gelebilmek için İslam tehdidi, “radikal İslam” ya da “İslamcı terörizm” gibi kavramlara sığınmışlardı. Dünyaya hatta Müslümanlara bile bu kavramı kanıksattılar. Son keşifleri “İslamofaşizm” oldu.

ABD Başkanı George Bush, 11 Eylül saldırılarının yıldönümünde yaptığı konuşmasını bu kavram üzerine oturttu. Dünyayı “İslamcı faşistlere karşı savaşa” çağırdı. İnsanlığın yeni bir faşizm, yeni bir Nazizm dalgası tarafından tehdit edildiği propagandasını yapmaya başladı. Törene katılan “vatansever” Amerikalılar da tv kameralarına aynı korkuyu haykırdı. Bu bir medeniyet mücadelesiydi, Batı değerlerini, demokrasiyi, özgürlükleri koruma savaşıydı. Sadece El kaide değil, Hamas, Hizbullah, Müslüman Kardeşler de faşistti. Sadece bunlar değil, bir çoklarının “ılımlı Müslüman” kategorisinde gördüğü siyasi partiler, gruplar da faşistti. Sadece bunlar da değil, Ortadoğu''da, İslam coğrafyasının diğer bölgelerinde hatta dünya genelinde ABD saldırganlığına karşı duranlar, direnenler, ülkelerinin özgürlüğü için mücadele edenler hatta ABD ile aynı safta savaşmayanlar da faşistti.

Sadece Bush mu? Rupert Mordoch''un sahibi olduğu Fox News ve diğer yayın organları, neoconların yayın organı Weekly Standard, Moon tarikatının yayın organı The Washington Times, The New York Sun, onlardan geri kalmamaya çalışan diğer ABD, İngiliz ve Kanada merkezli yayın organları, aylardır “İslamofaşizm”e karşı savaş çağrıları yapıyor. Dünyayı adeta Nazi Almanyası''na karşı mücadeleye davet ediyor. İnsanlığa 1930''lardaki faşizmin yükselişi dönemini hatırlatıyor. Onlara göre İslamcı İran da İslamofaşist, seküler Suriye''de. Kavramı kullandıkları çerçeveye bakınca İslam dünyasının ezici bölümünün faşist olduğunu görüyorsunuz.

Bu topraklarda baskıcı rejimler oldu, monarşiler oldu, aşiret devletleri oldu, diktatörler oldu ama faşizm olmadı. Hizbullah''ın, Hamas''ın, Irak''taki direnişçilerin, Taliban''ın ya da diğerlerinin, bu coğrafyanın özgürlüğünü savunanların, kitlelerin faşizmden nefret ettiklerini de.. 1980''lerde tek bir faşist grup vardı. Lübnanlı Hristiyanlardan oluşan Falanjistler. Onların da İsrail tarafından yönetildiğine dikkat etmek gerekiyor. Peki Avrupa tarihi öyle mi? Bugün Hristiyan sağının öncülük ettiği yeni faşist dalga, ilhamını nereden alıyor? Faşizmin tarihinde Avrupa''dan başka bir coğrafya var mı?

Şimdilik Amerika''da servis ediliyor bu kavram ve ABD kamuoyunu etkilemeyi amaçlıyor. Yakında Avrupa''da da dile getirilmeye başlanır. Henüz “Türkiye pazarı”na girmedi. Her ne kadar birkaç kendini bilmez, İslamcı, ulusalcı ve solcu karışımı tuhaf benzetmelerle köşelerinde patinaj yapıp dursalar da, pek dikkate alan olmadı. Ama yakında güçlü bir şekilde Türkiye pazarına sürüleceğini söyleyelim. Alıcısı olacaktır. Ancak alıcıdan çok satıcısı olacaktır. ABD finanslı bir kamuoyu çalışmasıyla gündeme getirilecektir. O zaman kimlerin bu pastadan pay alma yarışına girişeceğini bu köşenin okuyucuları çok iyi biliyor.

Önce neocon ideolojik savaş ajanları keşfetti kavramı. Neoconların mabedi American Enterprise Institute ve Yahudi lobisine bağlı kuruluşlarda çalışan Daniel Pipes, Michael Rubin ve daha bir çok isim sayesinde. İlk kez, The Washington Times''ın editörü neoconcu Tony Blankley “Batı''nın son şansı: medeniyetler savaşını kazanacak mıyız” başlıklı kitabında kullandı. Ardından Reagan yönetiminin Savunma Bakan Yardımcısı Frank Gaffney aynı gazetede 27 Eylül 2005''te çıkan “İslamcı Türkiye''ye hayır” başlıklı yazısında kullandı ve Türkiye''nin “İslamofaşist ülke haline dönüşmekte olduğu”nu iddia etti. Bundan sonra Bush, ABD''nin “İslamofaşist tehdit altında olduğu”nu söyledi.

Sizin ne olduğunuz önemli değil. Müslümansanız, ABD''nin bu bölgedeki işgallerine direniyorsanız, işkence uçakları ya da gizli cezaevlerine karşıysanız, zenginliklerinizin talan edilmesini engellemek istiyorsanız “İslamofaşist”siniz. Laik ya da İslamcı olup olmamanızın hiçbir önemi yok. Irak işgaline karşı, İsrail''in Lübnan''daki kıyımına karşı ya da bu savaşta ABD''nin yanında değilseniz faşistsiniz. ABD''nin uzun savaşının ideolojik kılıfı bu kavram artık.

Farklı renk ve kültürde olan herkes; Araplar, İranlılar, Türkler, zenciler, Asyalılar ya da Latin kökenliler… Müslümansanız böylesiniz. Müslüman değilseniz yakında siz de faşist ilan edileceksiniz. Ama deriniz beyazsa, İngilizce konuşuyorsanız, biraz da Hristiyansanız kurtuldunuz Anglo-Amerikan faşizminin elinden…

Ankara"da Mossad"lı kontrgerilla toplantısı!
00:0015/09/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

31 Ağustos''ta “Türk kontrgerilla timleri Lübnan ve İsrail''e neden gönderildi?” başlığı altında yayınlanan yazımda; İsrail''in Lübnan''a saldırıları devam ederken Türk özel birimlerinin Lübnan ve İsrail''e neden gönderildiğini sorgulayıp, BM gücü''ne asker vermeye hazırlanan Türkiye kamuoyuna olayın bir başka yönünü sunmaya çalıştım. Önce o bilgileri tekrarlayalım:

“Haziran ayı sonlarına doğru üç bölgeye kontrgerilla timleri gönderilir. Her biri 15 kişiden oluşan timlerden biri Kuzey Irak''a gider. Türkiye''de gizli operasyon tartışmalarının merkezindeki grup budur. Peşmergelerle çatışmaya girerler, birkaç tanesi yaralanır. Tim geri çekilir. 24 Temmuz akşamı bir başka birlik, operasyon için Kuzey Irak''a gönderilir. (…)

İsrail''in Lübnan''a saldırıya başladığı günlerde ''Türkiye de bu savaşın içinde'' demiştim. Hatta İsrail ve ABD kontrolündeki güçlerin Türkiye topraklarında PKK üzerinden yaptığı saldırılara dikkat çekmiş, ''İsrail Türkiye''yi nasıl susturdu'' başlıklı bir yazı yazmıştım. Çünkü Lübnan''da patlayan füzelerin sesi Kuzey Irak''a ve Türkiye''ye kadar ulaşıyordu.

Şimdi asıl soruya gelelim: Haziran başlarında başlayıp Ağustos ortasında sona eren kontrgerilla operasyonları başka nerelerde yapıldı? 15''er kişilik gizli timler başka nerelere gönderildi?

En gizli birimlerden iki tim İsrail''e gönderilir. Savaş sırasında orada bulunurlar. İsrail''e gidenler Türk-İsrail istihbarat anlaşmaları çerçevesinde buradadır. Bu ülkede yaşayan herkesin, orada ne yaptıklarını sorma hakkı var. Bu soruyu biz de soruyoruz: Savaşın en yoğun olduğu zamanda 30 kişilik iki tim İsrail''de ne yapıyordu?

Dahası var: Bir tim de Lübnan''a gönderilir. Amaçları bilgi toplamaktır. Onlar da savaş sırasında oradaydılar. Ama nasıl olduysa İsrail saldırısı altında kalırlar. İçlerinden biri hayatını kaybeder. Ve geri çekilirler. İsrail''dekiler İsrail''le işbirliği içinde çalışırken Lübnan''dakiler İsrail''le çatışma içinde buluyorlar kendilerini. Nasıl oluyorsa!

Afyon''da eğitim gören bu birlikler simdi yabancılarla birlikte hareket ediyor. 7 yıldır bu birimin içinde bulunan Afyon doğumlu kişinin bu yabancılarla ne işi olabilir? Kimlerden emir alıyorlar? En mahrem birimlerin içinde ABD ve İsrailliler de mi var? Yeni bir operasyona hazırlanıyorlar. Acaba Kuzey Irak''a mı yoksa Lübnan''a mı?”

G. Doğu, K. Irak ve Lübnan''a dikkat!
Bu yazıdan sonra ne oldu? Lübnan''a asker tezkeresi Meclis''ten geçtikten sonra üç bölgeye yeni timler gönderilir. Lübnan''a ulaşanlar CIA ve Mossad birimleriyle buluşur. Kuzey Irak''a ise, dört ya da beş tim gönderilmesi kararı alınır. Lübnan''a yeni birimler de yol hazırlıklarına girişir. Bugünlerde Afyon''dan Güneydoğu, Kuzey Irak ve Lübnan''a yolculuklar yoğunlaşır.

Beş/altı gün önce: Ankara''da Lübnan ve Kuzey Irak konusunda aynı birimler çerçevesinde bir toplantı yapılır. Dört saat süren toplantıya bir süredir özel birliklerle birlikte olan beş yabancı da katılır. Kim mi bu yabancılar? Mossad''a bağlı birimler! Ankara''da Türkiye''nin en mahrem güvenlik birimleriyle Mossad mensupları toplantı yapıyor! Ne toplantısı bu? Neyi planladılar? Bu toplantının Güneydoğu, Kuzey Irak ve Lübnan''da etkisi nasıl olacak? Bekleyip göreceğiz.

Dün de İstanbul''a Kuzey Irak''tan bir ekip geldi. Bazı görüşmelerden sonra Ankara''ya geçtiler. Orada, aynı birimlerden birkaç subayın da katılacağı bir toplantı yapılacak. Tabiî yine yabancılarla! Ve bir şey daha;

ABD, İngiltere, Fransa ve Almanya''da belli adreslere virüs içeren mektuplar gönderilir bugünlerde. Salgın hastalıklara yol açan virüs içeren mektuplarla ilgili bakalım kamuoyuna bir şey sızacak mı? Yoksa yeni bir El kaide kampanyası mı başlatılıyor?

İsrail''in Lübnan''a saldırısından önce bölgeye giden, ateşkes ve uluslararası güç yerleştirilmesi aşamasında yeni birliklerle takviye edilen, Güneydoğu, Kuzey Irak, Lübnan ve İsrail gibi dört önemli bölgede Türk özel birimleri, CIA ve Mossad unsurlarıyla ortak operasyon ve toplantılar yapılan bir süreç yaşanıyor. Bu bölgelerde meydana gelen her olayı kılı kırk yararak sorgulamayı öneririm. Diyarbakır''da 10 kişinin ölümüne yol açan son saldırıyı da tabiî…

Hizbullah neden sertleşti?
BM Genel Sekreteri Kofi Annan, Lübnan içinde devletin dışında hiçbir silahlı güce izin verilmeyeceğini içeren bir rapor hazırladı. 1701 sayılı BM kararı ve atıf yaptığı 1559 sayılı kararla, silahsızlandırma sürecinin başlatılacağı işaretini verdi. Buna paralel olarak Hizbullah lideri Hasan Nasrallah''ın, Lübnan Başbakanı Fuad Sinyora''yı topa tutması, istifasını istemesi ve onu “Amerikan taşeronu” olarak nitelemesi de, çok yakında şahit olacaklarımıza ilişkin ilginç ipuçları veriyor. İsrail askerleri, uluslararası gücün korumasında, daha önce giremediği sınırdaki Lübnan köylerine yerleşiyor bugünlerde. ABD, İsrail, Türkiye üçgeninde, Güneydoğu, Kuzey Irak, Lübnan ekseninde neyin hazırlıklarının yapıldığını bir kez daha düşünmek geriyor. Özellikle El Kaide''nin ABD''ye nükleer saldırı yapacağı, Sovyetler''in kayıp 200 çanta nükleer bombasının bazısının örgütün elinde olabileceği, hatta İran''ın Ramazan ayında ABD''yi nükleer silahla vuracağına dair neocon merkezli sansasyonların tekrar piyasaya sürüldüğü bir dönemde, üç bölgeyi çok dikkatli izlemek gerekiyor.

Hayalin ötesine geçmek!
00:0019/09/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

1993 yılından bu yana yapılmakta olan Türk Devlet ve Toplulukları Dostluk, Kardeşlik ve İşbirliği Kurultayı''nın onuncusu, Türk İşbirliği ve Kalkınma İdaresi ile (TİKA) Türk Devlet ve Toplulukları Dostluk, Kardeşlik ve İşbirliği Vakfı(TÜDEV)''nca ortaklaşa düzenlendi. Kurultayın MHP''nin inisiyatifinden çıkıp Ak Parti hükümetinin kontrolünde yapılması, iç politikada yol açtığı tartışmalar bir tarafa, benim açımdan, hükümetin ilk kez Türk dünyası ya da Orta Asya''yı bu derece önemsemesi açısından önemli. İktidara gelir gelmez, Avrupa Birliği yolunda dev adımlar atan, içteki radikal reformların yanısıra AB ortak dış politikasına yakınlaşan, Ortadoğu''ya yönelik cumhuriyet tarihinin en önemli açılımını gerçekleştiren AK Parti iktidarı, nedense bugüne kadar Orta Asya''dan hep uzak durdu.

Türk dünyası ya da Orta Asya politikalarının belli çevrelerin kontrolünde olmasının yol açtığı psikolojik ön kabul, bu soğukluğun oluşmasında muhtemelen rol oynamıştır. Öteden beri, Ak Parti''nin bir Orta Asya girişimi olması gerektiğini ısrarla dile getirdim. AB ya da Ortadoğu''ya yönelik enerjinin bir benzerinin Orta Asya''ya yansıtılması gerektiğini, bu yönün eksik kaldığını vurguladım ve bunu sorguladım. Bölgeye yönelik girişimin duygusallıktan çıkarılıp küresel politikalarda gördüğümüz gibi rasyonel bir çizgiye çekilmesi gerektiğini, Kafkaslar, Hazar ve Orta Asya''da ABD politikalarına paralel bir yol izlemenin bu açığı kapatmayacağını, yine Rusya ve Çin''in bölgeyi hızla denetimi altına alan etkinliğinin iyi izlenmesi gerektiğini, Türkiye''nin Atlantikçi ve Asyalı güçlerin bölgesel kapışmalarının kurbanı olmaması için Bir “Türkiye inisiyatifi” olarak adlandırılacak köklü politikalar üretmesi gerektiğini söyledim ve buna gücünün yeteceğine hep inandım.

Başbakan Tayip Erdoğan''ın, kurultaydaki konuşmasında altını çizdiği maddeler çok önemliydi: Kalıcı Ekonomik Ortaklık Tahkimi''nin oluşturulması, dil birliğinin geliştirilmesi, ortak tarihin yazılması ve bunun ders kitabı olarak okutulması, Türkçe Konuşan Devletler Topluluğu oluşturulması ve küresel politikalarda bu topluluk adı altında birlikte hareket edilmesi. Oldukça somut kalıcı nitelikleri olan bu önerileri gerçekleştirmesi mümkün mü?

Atlantikçi ve Asyalı güçler arasındaki Hazar/Orta Asya kapışmasının bölgeyi hızla yeni bir Ortadoğu''ya dönüştürmekte olduğu, Hazar çevresinin ve Kafkaslar''ın 21. yüzyılın en büyük çatışma alanları olmaya doğru sürüklendiği, Batı ve Asya arasındaki nüfuz savaşının küresel ölçekte kamplaşmanın temelini oluşturduğu bir dönemde, Türkiye''nin, ABD ve İngiltere paralelinde politikalarla bunları başarması mümkün değil. Tek başına Asyalı güçlerle de başaramaz. İki dünyanın küresel iktidar ve pazar paylaşımından azami ölçüde yararlanıp, bunlardan kısmen bağımsız bir Türkiye varlığı için en azından mücadele edilmelidir. Keşke bunlar, on yıl önce yapılabilseydi. Bölge bu kadar paylaşılmadan önce bu somut projeler hayata geçirilebilseydi. Çünkü artık Orta Asya, bugün büyük oranda paylaşıldı. Ne yazık ki Türkiye etkinlik mücadelesinin ana aktörlerinden değil. ABD''nin, İngiltere''nin, Rusya''nın, Çin''in ve Hindistan''ın yanında Türkiye''nin ne kadar yeri var? İran''ın bile bu büyük satranç oyunundaki hamleleri birilerini aşırı kızdırırken Türkiye, 1990''dan beri ABD; İngiltere ve İsrail''in dışında bölge için hiçbir inisiyatif geliştiremedi. Duygusallık bitti.

Yeni bir dünya var. Bu dünya, Ortadoğu ve Orta Asya merkezinde şekilleniyor. Batı ile Doğu arasındaki ilişki Soğuk Savaş döneminden çok farklı. Dünyanın ekonomik, siyasi ve askeri ağırlık merkezi Batı''dan Doğu''ya kayıyor. Yıllarca “Adriyatik''ten Çin Seddi''ne” sloganları attırılan Türkiye, bu sloganların ABD ve İngiltere için atıldığını çok geç fark etti. Bakü-Ceyhan gibi “milli onur” düzeyine çıkarılan projelerin bile İngiliz emperyal stratejilerine göre belirlendiğini hâlâ anlayamadık.

Ama yine de geç değil. Çünkü Orta Asya, bu yüzyılın jeopolitik oyunlarının tam merkezinde. Öyleyse, duygusallıktan, dar milliyetçi bakıştan, işe yaramayan kardeşlik nutuklarından biraz uzaklaşıp, yüzyılın nasıl şekillendiğini görerek, nasıl bir Asya inşa edileceğine bakarak biz de bu bölgede varolmalıyız. Bu yüzden, hükümet, ilişkilerdeki bugünkü seyri tatmin edici bulmamalı. Dünyanın ağırlık merkezini oluşturmaya başlayan bu bölgedeki bütün imkanlarıyla varolmanın yollarını aramalı. Ve hiçbir zaman, Kafkaslar ve Orta Asya''ya yönelik politikaları iç politik çıkara tahvil etmemeli.

Küresel fay hattını oluşturan coğrafyanın insanları Antalya''da elbette bunları tartışamıyor. Bazı konuşmacıların politik ufukları “terörle mücadele” ve “dini ekstremizm” gibi ABD''nin imparatorluk dedikodularından öteye geçemezken, biz neleri hayal ediyoruz!

Daha ne söyleyecekti!
00:0020/09/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Katolik dünyasının dini lideri Papa 16. Benediktus''un; Bizans imparatoru Manual II Paleologos''tan yaptığı, “Hz. Muhammed''in gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği”ne yönelik alıntı, “medeniyetler çatışması” tezini doğrularcasına devam eden krizler zincirine yeni bir halka ekledi. Daha önce “Hristiyan Birliği” çağrıları yapan, Müslüman bir ülke olduğu için Türkiye''nin AB üyeliğine karşı çıkan ve bunu bir medeniyet sorunu olarak yansıtan, Batı''nın İslam coğrafyasını, Müslümanları ve doğrudan İslam''ı hedef alan saldırgan tutumuna destek veren Papa, hemen bütün açıklamalarında “Haçlı zihniyeti”ni yeniden ortaya koyan sözler sarfetti. Adeta Batı''yı, “İslam tehlikesi”ne karşı yeniden uyanışa geçirme gibi tarihsel bir misyon üslendi. Her ne kadar Katolik dünyasının lideri olsa da, Protestanların dünyayı İslam''a karşı seferberliğe çağıran, açık savaş olarak yeryüzünün bir çok bölgesinde yaşadığımız yeni istila dalgasına paralel bir dini söylemi tercih etti. Bu yönüyle, neoconlara yakın Protestan papazlardan hiç de farklı olmayan bir dil kullandı, kullanıyor.

Şimdi biz, özellikle 11 Eylül''den sonra dünyanın başına bela olan bu tehlikeli ve ırkçı yangını “Haçlı savaşı” olarak nitelesek, öncelikle kendi kamuoyumuzdan, çevremizden ciddi tepki alırız ve “medeniyetler çatışması” istemekle suçlanırız. Ancak hem medeniyetler çatışmasına hem de İslam içi çatışmaya yatırım yapanların söylemini, eylemlerini, uyguladıkları stratejiyi, insanlığı sürükledikleri geleceği, yol açtıkları kaosu ve çatışmaların şeklini birlikte değerlendiren herkes, aslında bu tanımlamanın bizzat onlar tarafından benimsendiğini, sanki yüzyıllar öncesine dönüş yaşandığını, terör tehdidi gibi söylemlerle doğrudan Müslümanlar, İslam ve Kur''an''ı hedef aldıklarını, yeryüzünü İslam tehdidi''nden kurtarma gibi “ilahi” bir misyona omuz verdiklerini, Ortadoğu''ya yeniden bu amaçla yoğunlaştıklarını göreceklerdir. “Medeniyetler çatışması”na karşı söylemi geliştirenlerle bu çatışmayı körükleyenlerin aynı güçler olduğunu, Anglo-Amerikan ve Protestan dünyanın başını çektiği “topyekun savaş” kampanyasında Katolik liderlerin hiç de geri kalmadıklarını görmek gerekiyor.

Türkiye''nin, özellikle de Diyanet İşleri Başkanı Ali Bardakoğlu''nun yerinde ve zamanında tepkisi, bir çokları tarafından “bize mi düştü, laik Türkiye''ye mi düştü” şeklinde sığ eleştirilere muhatap olsa da, ağır tarihsel sorumluluğu içermesi bakımından, son derece önemliydi. Haçlı müdahalelerini göğüsleme tecrübesine, yüzyıllara dayanan Avrupa-İslam ilişkilerini belirleme mirasına sahip bir ülkenin bu şekilde tepkisi gerekliydi. Siyasi ve dini meşruiyet krizi yaşayan İslam dünyasında, asıl sorunun temsil krizi olduğunu artık herkes biliyor. Batının toptancı müdahalelerine karşı, bu toprakların sahipsiz, parçalı ve gelişigüzel reaksiyonlarla kendini ifade etme zorunda bırakılması, çok daha üzücü sonuçlar doğuracaktır.

Danimarka''da yayınlanan ve İslam dünyasını ayağa kaldıran karikatür rezaletinin Avrupa basını tarafından nasıl sahiplenildiğini, nasıl dayanışma çağrıları yapıldığını, hakareti yapanların kendilerini değil de hakarete uğrayanları nasıl yerden yere vurulduğunu hatırlayalım. Bu “bağ”, ABD''nin İslam coğrafyasında yaptıkları, Papa''nın sözleri ile birlikte ele alınmalı. Batı''nın kaosa sürüklenen Müslüman topluluklara karşı toptan “yok edici” bir müdahaleler zincirini nasıl beslediğini o zaman görürüz.

Papa seçimleri yapılırken 9 Nisan 2005''te “Soğuk Savaş''ın Papası öldü: Vatikan''a da bir Şahin lazım!” başlığı altında yazdıklarıma atıfta bulunmaktan geçemeyeceğim:

“Papa 2. Jean Paul, uygarlıklar arasında gerilimin tırmandırıldığı, medeniyetler çatışması “tezi”nin adım adım gerçeğe dönüştürüldüğü, dinlerin siyasi alanda yeniden belirleyici olmaya başladığı, 21. yüzyıl inşasına dönük planların kaba güce ve güvenlik doktrinlerine göre yapıldığı bir dönemde öldü.

“Soğuk Savaş''ın Papası”nın, tam da, insanlık tarihinde derin kırılmaların yaşandığı bir dönemde ölmesi, yeni seçilecek Papa''nın kimliğini çok daha önemli hale getiriyor. Soğu Savaş döneminde ABD ile birlikte Sovyetler''e karşı büyük bir savaşın içinde yer alan Papa, 65 milyon Katolik barındıran ABD''nin Başkanı George Bush tarafından “Barış adamı” ilan edildi. Ama yine Batı medyasında Papa''nın ABD destekli Pinochet''ye omuz vermesi, eşiyle birlikte onu “örnek Hristiyan” ilan etmesi, CIA''ya bağlı terörist örgütlerin Nikaragua, El Salvador ve Guatemala''da binlerce Katolik din adamını öldürmesine karşı sesini çıkarmaması, Arjantin''deki faşist rejimin katil ve işkencecileri için af istemesi gibi eleştiriler yer aldı. Sovyetler''in çöküşünden bu yana, Batı''nın İslam dünyasına karşı başlattığı medeniyetler çatışması eksenli müdahale stratejisine karşı Vatikan''ın ya da Papa''nın direncini görmedik. Bu cinnet döneminde Papa ve Vatikan hiçbir şey yapmadı. Yapmamakla kalmadı, bu ortamdan mümkün olduğunca yararlanma yoluna gitti.

“Soğuk Savaş döneminin Papası” gitti. “Sıcak Savaş” ya da “Dördüncü Dünya Savaşı” olarak tanımlanan bu dönemde yeni Papa''nın, yeni Haçlı rüzgarına yelken mi açacağını yoksa ABD''de yükselen ve yakın zamanda Avrupa''yı da etkisi altına alması beklenen faşizm dalgasına direnmeyi mi tercih edeceğini göreceğiz. Ancak, 21. yüzyılın siyasi geleceğinde derin izler bırakacak bu seçime İslam''la ilişkiler damgasını vuracak. Yani Papalık seçimi, aynı zamanda İslam''la ilişkilerin belirlendiği bir seçim olacak. (…) Vatikan''a bir “Şahin” seçilirse, asıl kaos, asıl medeniyetler çatışması o zaman ortaya çıkacak.”

Dolayısıyla özürleri çok da ciddiye almayın bence...

İşkence uçakları"nı neden indirmediniz!
00:0021/09/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

BBC, İsrailli komandoların Kuzey Irak''taki Kürt birliklerini eğittiğine dair önemli bir haber yayınladı. İsrailli uzmanlar bölgeye Türkiye üzerinden geçiyormuş. Aynı bilgiler daha önce de yayınlanmıştı, yeni değil. İsrail reddetmiş, Türk dışişleri bakanlığı ise kabul etmişti. Aynı uygulama 1970''lerde de vardı. Ancak İsralli uzmanlar Türkiye''den değil, Şah yönetimindeki İran''dan Kuzey Irak''a geçiyordu. Tabi silahlar da aynı yoldan bölgeye intikal ediyordu. Şimdi İsrail komandoları Türkiye''den geçiyor, acaba silahlar da geçiyor mu? Gerçi buna gerek yok. Irak ABD, İngiliz ve İsrail denetiminde. Bu hatırlatmayı yaptıktan sonra asıl konuya dönelim ve biraz kafa karıştırıcı şeyler söyleyelim:

Aynı gün Türkiye ile İran arasında “uçak krizi” yaşandı. Venezuela ziyaretinde İran Cumhurbaşkanı Mahmut Ahmedinejad''a eşlik eden Dışişleri yetkilileri, Sanayi Bakanlığı uzmanları ile gazetecilerden oluşan 90 kişiyi taşıyan Boeing 707 tipi yolcu uçağı dün sabah 04:00 sıralarında İstanbul Atatürk Havalimanı''na indirildi. Uçağın Türk hava sahasını kullanmasına izin verilmedi. Türkiye''nin Tahran Büyükelçisi Hüsnü Gürcan Türkoğlu, İran Dışişleri Bakanlığı''na çağırıldı ve bu davranış protesto edildi.

Bir ülkenin güvenlik nedeniyle hava sahasında bu tür önlemler almasından daha doğal bir şey olamaz. Ama olay öyle mi? Özellikle İsrail''in Lübnan''a saldırısından sonra çok sayıda İran uçağının Türk hava sahasını kullanmasına izin verilmemesi dikkat çekici. O zamandan beri uygulama aynen devam ediyor. İran uçaklarına kesin sınırlamalar getiriliyor, özellikle Suriye''ye giden uçaklar indirilip aranıyor. Şam''a gitmeye çalışan bazı İran uçakları Diyarbakır havaalanına indirilmiş ve aranmıştı.

Mesela 15 Temmuz''da, İsrail saldırılarının başlamasından üç gün sonra, ABD istihbaratı harekete geçiyor, 19 Temmuz''da Mahrabat havaalanı uydudan kontrol altına alınıyor, 20 Temmuz''da Şam''a gitmek üzere havalanan Ilyushin Il-76 tipi kargo uçağına ABD''nin baskısıyla Türkiye hava sahasını kapatıyor ve Tahran''a geri gönderiyordu. 22 Temmuz''da ise iki İran uçağı Türkiye''de indirilip aranıyordu. Oysa İran, Türk uçak ve helikopterlerine kendi topraklarında PKK''ya karşı askeri operasyonlar için hava sahasını açıyor, çok sayıda Türk askerine Van ve Hakkâri''den Urumiye''ye geçiş izni veriyordu.

Daha önce İran, Suriye ve Irak sınırlarında İsrail''e dinleme üsleri izni veren Türkiye, aslında Lübnan''a yönelik ambargoya çoktan başladı. “Hizbullah''ın silahsızlandırılması”na savaş sırasında başladı. Uluslararası güç, Lübnan''ı çepeçevre kuşatıp kesin bir abluka uygularken Türkiye de İran''dan bölgeye giden uçaklara aynı ablukayı uyguluyor. ABD, İsrail ve müttefikleri İsrail''e askeri yardım koridorları oluştururken, İsrail''e füze taşıyan uçaklar bir çok ülkenin hava sahasını kullanırken, Türkiye İncirlik''ten giden askeri mühimmata izin verirken, Hizbullah''a gidecek diye katı bir hava ambargosu uyguluyordu.

Aynı Türkiye, hava sahasını kullanan CIA''nın işkence uçaklarının hiç birine müdahale etmedi. En son ABD Başkanı George Bush''un itiraf ettiği gizli cezaevleri çerçevesinde hava sahasını, üslerini ABD uçaklarına kullandırttı. Kamuoyundan gelen yoğun tepkilere rağmen bir adım geri atmadı, bu uçakları sorgulamadı, indirip aramadı. Tam aksine, uygulamayı sürekli yalanladı. Tabi kimse inanmadı. Çünkü hepsi yavaş yavaş ortaya çıkıyor.

Ne garip? Mossad timleri Kuzey Irak''ta eğitim verirken, yine Mossad ve CIA''ya bağlı özel birimler, Türkiye''de, Kuzey Irak''ta, Lübnan''da ortak operasyonlar yapıyordu. Savaştan önce de sonra da bölgeye kontrgerilla timleri gönderildi. Hepsi İsrail istihbaratı ile koordinasyon içinde. Türkiye''de de bu koordinasyon devam ediyor.

Türk hava sahasını ABD ve İsrail mi kontrol ediyor? Hizbullah''a yönelik katı ambargo Türk hava sahasında başlarken, aynı hava sahası İsrail''in bütün faaliyetlerine açık. Dahası, karada ortak operasyonlar yapılıyor. Ama Lübnan halkına yardım gider korkusuyla İran uçakları indirilip aranıyor? O zaman biz, açıkça tarafımızı seçtik. Lübnan''a giden Türk askerinin ne yapacağı hemen hemen belirginleşmiş olmuyor mu? Şimdi düşünelim: İsrail Kürt birliklerini eğitiyor. Türk özel harpçileri Mossad''la birlikte eğitim yapıyor. Lübnan''da, Kuzey Irak''ta CIA ve Mossad''la birlikte çalışıyor. Kime karşı? ABD ve İsrail için Türkiye''nin üsleri ve hava sahaları kullanılıyor, silah sevkıyatı yapılıyor. Ama İran uçaklarına; “Hizbullah''a silah gider” korkusuyla ve ABD ile İsrail''in baskılarıyla hava sahası kapatılıyor, uçaklar indirilip aranıyor.

Mesele İran''a yönelik uygulama değil. Burada rahatsız eden şey, kamuoyunun bilgisi dışında ve asla onaylamayacağı şekilde bir gizli ortaklık. Bu ülkenin bütün nimetlerinin İsrail çıkarlarına hasredilmesi…

Madem hava sahamız bütün şüpheli hareketlere karşı kesin kontrol altında, CIA''nın işkence uçaklarından bir tanesini bari indirseydiniz ve bu insanlık suçuna ortak olmasaydınız ya! İsrail''e giden silahları engelleseydiniz ya!

."Derin uçurum"un mimarları siz değil misiniz?
00:0022/09/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

AB Yüksek temsilcisi Javier Solana, karikatür krizi ve Papa 16''ncı Benedict''in sözlerine atıfta bulunarak; ''Bir sorunumuz var. Uçurum derinleşiyor, bunu son günlerde görüyoruz. Uçurum sandığımızdan daha derin. Bizim için bir saldırı kaynağı olmayan, ancak dünyada milyonlarca insan için böyle algılanabilecek sözleri, ifadeleri kullanma biçimimiz konusunda sakınımlı olmalıyız'' dedi ve Müslümanlarla dünyanın geri kalanı arasındaki uçurumun derinleştiğini söyledi. İyi niyetli cümleler ancak son derece yanlış bir tespit içeriyor.

Müslümanların dünyanın geri kalanı ile bir sorunu yok. Batı''nın Müslümanlarla sorunu var. Şimdi kalkıp bunu; Müslümanların kendileri dışında her topluma, kültüre, medeniyete düşman olduğu şekliyle sunmak, onları küresel tehdit, düşman ilan etmekle aynı ölçüde sorumsuzca.

Soğuk Savaş döneminde böyle bir sorun var mıydı? Batı-İslam ilişkileri tehdit üzerine mi kuruluydu? Hatta o zaman Batı''nın İslam''la ilişkileri yer yer “ittifak” ilişkisi içinde değil miydi? Batı, Sovyetler''e karşı kimlerle ittifak yaptı? Ki bunun, Müslümanlar için ne derece zararlı sonuçlar doğurduğu ortada. Afganistan''da “Rambo”lar kimlerle birlikte kime karşı savaşıyordu? Afgan direnişçileri Batı''nın özgürlük sembolü değil miydi?

Soğuk Savaş bittikten sonra değişen neydi? Bir zamanlar özgürlük sembolü olanlar neden birkaç yıl içinde yeryüzünün en gerici insanları, teröristler ve azılı düşmanlar oluverdiler? “Uluslararası terörizm, İslam tehdidi, radikal İslam” gibi kavramları kimler üretip pazarladı? “İslamcı terörizm”e karşı küresel ölçekte operasyonları kim başlattı?

“Medeniyetler çatışması” tezini kim hazırladı? Bu bir öngörü değil proje değil miydi? Neden böyle bir projeye ihtiyaç duyuldu? Bununla da kalmayıp “Medeniyet içi çatışma” tezini kim ileri sürdü? “İslam kendi içinde çatışacak” tezini doğrularcasına, yeniden sömürge harekatı başlattıkları İslam coğrafyasında kitleleri etnik ve mezhep eksenli çatıştırma stratejisini kim hazırladı? 1990''dan bu yana, özellikle de 11 Eylül''den sonra, Batı''nın 21. yüzyıla dönük politikaları, güvenlik stratejileri neden hep “medeniyetler çatışması” ekseninde hazırlandı?

Dünyayı “İslamcı faşistler”le savaşa çağıran, “Haçlı ittifakı”ndan söz eden, dini olarak bunu reddetse de siyasi sonuçları itibariyle bir nevi Haçlı savaşı yürüten, “Hristiyan Birliği” çağrıları yapan Batı değil mi?

Ordularıyla bu toprakları istila eden, kaynaklarını talan eden, akılalmadık işkence ve katliamlara imza atan, bütün bunları dini-kültürel bir motivasyonla yapan, esir kampları ve işkence merkezleri kuran onlar değil mi? Bütün bunlar Müslümanların kendi topraklarında olmuyor mu?

Onlarla ortaklık eden baskıcı rejimler, fakirlik, geri kalmışlıkla mücadele eden Müslümanlar özgürlüklerinden, tarihlerinden, kimliklerinden ve onurlarından başka ne istiyor? Ülkelerini istila eden, kaynaklarını sömüren, kimliklerine saygısızlık yapanların topraklarından gitmesinden başka ne istiyor?

Hal böyle iken, Batı kendine yeni bir düşman belirlemişken, bu düşman tezi üzerinden yeryüzünün önemli bir bölümünü ele geçirmeye ve yağmalamaya çalışırken, bu yolda bütün gayri insani ve gayri ahlaki yöntemleri denerken, ürettiği kavramlarla kitleleri zehirlerken, Vatikan ve Avrupa ülkeleri bu ganimet paylamışında ABD''nin yanında saf tutarken, dünyanın sürüklendiği kaosun sorumlularını gizlemeye çalışmak son derece ahlaksızca. Müslümanların, kendilerine yönelen yeni sömürge harekatına, Haçlı dalgasına karşı olmaktan başka ne günahı var? Ne yapsaydılar, önlerinden diz mi çökseydiler? Batı''nın bu müdahalesi dışında Müslümanların yeryüzünün diğer kültür ve medeniyetleriyle bir sorunu yok.

Dünyayı ayrıştıran, kamplara bölen, çatışmacı tezleri besleyen, bu yolda “İslam düşmanlığı” tezine sarılan Batı, kendi kötülüklerini Müslümanların üzerine yıkarak dünyanın geri kalanlarını da aynı düşmana karşı ortak cepheye çağırıyor. “Müslümanlarla dünyanın geri kalanı arasındaki uçurum derinleşti” derken bütün suçu Müslümanlara yüklemek, hepimize kör ve aptal muamelesi yapmaktan başka bir şey değil.

İsrailli diplomat patlayıcılarla yakalandı!
9 Ağustos 2006 tarihinde Arjantin''in Buenos Aires havaalanı güvenliği bir İsrailli diplomatı gözaltına aldı. Diplomatın büyük miktarda patlayıcı taşıdığı, Şili''ye gitmek üzere olduğu, uçak havalanmadan birkaç dakika önce gözaltına alındığı, protestolara rağmen Savunma Bakanlığı''na bağlı güvenlik birimlerinin dinlemediği, hükümetin serbest bırakılması yönündeki baskılarına rağmen askeri birimlerin İsrailli diplomatı bırakmadığı belirtiliyor.

Arjantin ordusu, ülkede İsrail misyonlarına yönelik “üçüncü saldırı” hazırlığı şüphesi üzerine yoğunlaşmış. 1992''de İsrail elçiliğinin bombalanması ve Temmuz 1994''da Arjantin-İsrail Dostluk Derneği''ne yapılan ve Hizbullah''a yüklenen saldırıdan sonra, yakalanan patlayıcıların yeni bir saldırıya hazırlığın göstergesi olduğu söyleniyor. Arjantin''de “üçüncü saldırı” yapılacağı, İsrail''in Filistin ve Lübnan''a saldırısıyla aynı döneme denk gelecek saldırıdan El Kaide''nin sorumlu tutulacağı ifade ediliyor. Arjantin kaynakları, diplomatın gözaltına alınmasıyla büyük bir komplonun önlendiği üzerinde duruyor.

PKK, koordinatör, Türkiye-İran operasyonu
00:0026/09/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayip Erdoğan''ın 29 Eylül''de başlayacak ABD gezisinin temel gündem maddeleri PKK, Lübnan ve İran/Suriye. İki ülke arasında “PKK ile ortak mücadele” gerilimi şimdilik “koordinatörlük” formülüyle ertelendi. Hemen belirtelim; “koordinatörlük”, Türkiye''nin önüne sürülen bir aldatmacadan, krizi erteleme formülünden başka bir şey değil. Sadece PKK meselesine değil, Washington''ın Ortadoğu''da, özellikle de Irak''ta, “terör” üzerinden ne gibi sonuçlar elde ettiğine dikkatle bakmak, “terör kartı”nın nasıl işlettiğini görmek, bunları terörle mücadele adı altında nasıl yapabildiğini iyi kavramak gerekiyor.

Şimdilerde İran''a karşı etkin biçimde kullanılan PJAK, bir ABD projesi. Irak''ta kuruldu, örgütlendi, silahlandırıldı, eğitildi ve şimdi İran''ı vuruyor. Aynı girişim Suriye içinde de söz konusu. Aynı yöntem İran''daki başka etnik gruplar üzerinden de uygulanıyor.

Ziyaret öncesi ilginç gelişmeler oldu. Türkiye Lübnan''a asker gönderme kararı aldı ve ABD''nin Lübnan için geliştirdiği “uluslararası güç” formülüne dahil oldu. Hizbullah''ın silahsızlandırılması için hem Lübnan''da rol aldı hem de kendi hava sahasında İran uçaklarına sıkı denetim uygulamaya başladı.

PKK konusunda Türkiye''nin çağrılarını yıllardır duymayan ABD bir anda harekete geçti ve Türkiye''nin PKK''ya yönelik politikalarını belirleme pozisyonuna geçti. Türkiye sadece ABD''nin açtığı yoldan yürüme durumunda kaldı. Dolayısıyla PKK da, ABD''nin Ortadoğu''daki “Kürt kartı” çerçevesinde oynanan oyunun malzemelerinden biri oldu.

Irak Devlet Başkanı Celal Talabani, “Saldırıları durdurması yönünde PKK''yı ikna ettiklerini, örgütün yakında ateşkes ilan edeceğini” söyledi. Garip bir şekilde, İran için kurulan PJAK daha da güçlendirilip İran topraklarına saldırtılırken, PKK için başka bir formül devreye sokuluyor. ABD-Türkiye-Irak arasında PKK üzerinden bir pazarlık sürecinin zemini oluşturuluyor.

Tam bu sırada ilginç bir iddia ortaya atılıyor.

İsrail istihbaratına yakın bir internet sitesi, Türkiye ile İran''ın Kuzey Irak''a ortak operasyon yapmaya hazırlandığını öne sürüyor. Daha çok İsrail ve İran kaynaklarına dayandırılan iddialara göre; operasyonun hedefi Kandil dağı. Öncü birlikler Irak''ın 7-8 kilometre içerisinde hazır bekliyor. ABD''nin yarı resmi kurumlarında Türkiye topraklarının bölünmesine ilişkin haritalara da atıfta bulunulan iddialarda, Türkiye''nin Irak petrolünün yüzde 40''ını çıkaran Kerkük''ü ele geçirebileceği, Türkiye-İran ortak operasyonunun Ortadoğu Savaşı''na yol açacağı ifade ediliyor. İki ülkenin hava kuvvetleri, hava indirme birimleri, zırhlı birlikleri, özel harekat birlikleri (Son aylarda Kuzey Irak''ta yoğunlaşan özel harekat birlikleri ve Barzani birliklerinin Türkiye sınırına yaptığı yığınak hatırlanmalı) ve topçularının koordine bir operasyon için bekledikleri öne

sürülüyor.

Haberde, bu durumun ABD-İsrail karşısında Türkiye-İran ortak gücünü çıkarmış olacağı, Kuzey Irak hava sahasının kapanmasının İran''ı vurmaya niyetli ABD ve İsrail uçakları için ciddi sorun teşkil edeceği söyleniyor.

İsrail''in Kürtleri eğitmesine de atıfta bulunulan haberde, BBC''nin konuya ilişkin son haberindeki görüntülerin, Türkiye tarafından verildiği de iddia ediliyor. Yine ilginç bir iddia; ABD''nin PKK için koordinatör olarak tayin ettiği General Joseph Raltson''ın asıl görevi Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahalesini engellemek. İran ise, müdahale için Türkiye''nin karar vermesini bekliyor. İlk Türk asker ve tankı harekete geçtikten sonra İran da harekete geçecek. Eğer böyleyse Suriye''yi de üçüncü bir aktör olarak nitelemek gerekiyor.

İsrail kaynaklı bu iddialar ne kadar gerçeği yansıtıyor? ABD ve İsrail İran''ın nükleer tesislerine saldırıya hazırlandığı; Türkiye''nin Irak işgalinden bu yana ABD ile ilk kez bu kadar yakın olduğu bir dönemde bilgiler ne kadar doğruyu yansıtabilir?

ABD, PKK konusunda Türkiye''ye hep yalan söyledi. Çağrılarını duymadı, önerilerini geri çeviri. Şimdi birden PKK meselesine yoğunlaştı. Irak, Türkiye ve ABD üçgeninde belli çevreler Türkiye''yi bir müzakere masasına doğru sürüklüyor.

Ancak bu müzakereye direnç oldukça güçlü. Yakında ABD''nin yine yalan söylediği ortaya çıkacak ve müzakere süreci boşa çıkacak. Tabi Türkiye iç kamuoyunda ciddi bir gerilimin bizi beklediğini söylemek kehanet değil.

Ortada iki seçenek var: Sınıra yığılan binlerce asker ve aylardır süren hazırlıkların iki amacı olabilir: Ya ABD ve İsrail''le birlikte İran''a karşı bir operasyonun içinde yer alacaklar. Ya da, ABD''nin yalanlarına, ''Kürt kartı''na ve İsrail''in bölgedeki etkinliğine karşı belki İran ve Suriye ile büyük bir operasyona girişecekler. Türkiye''de her iki ihtimalin de müşterileri var. Bakalım kim kazanacak!

Kürt koalisyonu: PKK"ya anayasal güvence verildi!
00:0027/09/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Celal Talabani ne diyor? ABD basını üzerinden Türkiye''ye sinyaller gönderen Irak''ın Devlet Başkanı, bir gün önce PKK''yı ateşkese ikna ettiklerini, örgütün birkaç gün içinde ateşkes ilan edeceğini açıkladı. Newsweek dergisinin; “Türk birlikleri Irak sınırında” sorusuna Talabani; “Öyle ama içeri girmiyorlar, PKK''yı ikna ettik, birkaç gün içinde resmi ateşkes ilan edecek” şeklindeki cevabıyla PKK''nın nasıl bir pazarlığın içinde olduğunu, bölgesel satrancın nasıl da bir parçası olduğunu ortaya koydu.

Aynı Talabani; bir gün sonra, yine ABD medyası üzerinden Türkiye, İran ve Suriye''ye tehdit etti. Bu ülkelerin Irak''ın içişlerine karıştığını, bunun devamı halinde Irak''ın da bu ülkelerdeki muhalif grupları destekleyeceğini, bu ülkelerde sorun çıkaracağını söyledi. Kuveyt dışında bütün komşularını suçlayan Talabani, Irak''ın da o ülkelerde iç sorun çıkarmaya çalışabileceğini, bunun da bölgede kaosa yol açacağını ifade etti.

ABD''ye gitmek Talabani''nin cesaretini artırmış. Dengesiz, ölçüsüz, gelişigüzel ve ciddiye alınmayacak cümleler gibi gelebilir. Bir sömürge ülkesinin Devlet Başkanı olmanın yeterince küçük düşürücü olması, bu yönüyle Hamid Karzai ile Talabani''nin aynı karakteri yansıtması bir tarafa.

Talabani''nin son iki açıklaması da ABD ile Kuzey Irak yönetimi arasında yürütülen bir pazarlığın sonuçları ve çok önemli. ABD''nin “PKK ile mücadele koordinatörü”, daha doğrusu “Türkiye''yi PKK ile pazarlığı oturtmakla yükümlü” temsilcisi Joseph Raltson ile Kürt liderler ve PKK arasında yapılan müzakerelerin sonuçlarını izliyoruz bugünlerde. PKK''nın Türkiye''ye yönelik saldırılara “son vermesine” karşılık, Irak''taki PKK''lılara “Türkiye''ye iade edilmeme güvencesi” verildi. Talabani''nin önceki açıklaması bu anlaşmanın sonucuydu. Türkiye''yi ve diğer komşularını tehdit eden açıklaması ise, ABD ile bölge yöneticileri arasındaki anlaşmaya Türkiye''nin yanaşmamasına verilen bir cevap oldu. Dikkat edin, bu, Talabani üzerinden ABD''nin verdiği bir cevap, tam anlamıyla bir tehdit. “Bizim planlarımıza uymazsanız sizi içeriden çökertiriz” tehdidi.

ABD ve bölge yöneticileri, bir yandan bu anlaşma ile PKK''yı güç koalisyonuna ortak ederken aynı anda, “iade”yi yasaklayan bir maddeyi Kürt Anayasa taslağına eklendi. Kerkük ve Tel Afer''in Kürt sınırlarına alınması bir tarafa, PKK, Kürt parlamentosunun oluşturduğu Anayasa tarafından güvence altına alındı. PKK Irak''ta ABD, Kuzey Irak''ta ise Bölgesel Anayasa''nın güvencesi altında artık.

Buradan şu çıkıyor: Bundan sonra PKK ile Kuzey Irak Kürt yönetimi iç içe olacak. Türkiye, İran ve Suriye içinse PKK; PJAK veya diğer Kürt güçleri arasında fark kalmayacak. ABD yönetiminde bir “Kürt koalisyonu” oluşuyor ve bu Türkiye, İran ve Suriye''ye hedef alıyor. Tabiî ABD''nin bölgesel istila haritasının seyrine göre.

Şu söyleniyor: “Suriye, İran ve Türkiye''ye karşı Kürt kartı elimizde. Tabiî PKK kartı da, PJAK kartı da…” Kürtler bu büyük savaşta çok güçlü bir kart oldular. Bu yönüyle Talabani de Barzani de, PKK da birer kart. ABD, İngiltere ve İsrail bu kartı oldukça etkin biçimde kullanıyor.

Kuzey Irak''taki liderlere danışmanlık yapan Amerikalı Peter Gelbraith yeni yapılanmanın teorisini oluştururken, Raltson, gerçekten de tam bir koordinatör gibi stratejinin uygulanmasını koordine ediyor.

Gelbraith, 22 Kasım''da, “Ankara Kürt devletini kurulmasını engelleyemeyecektir. Bunu Türkiye''nin kendisi de anlamıştır” dedi. Gelbraith, aynı konuşmada, Kürt devletini Türkiye için tehdit görme düşüncesinin terk edilmekte olduğunu da söylemişti. Bu iddia, olsa olsa bugünkü pazarlıklar zincirine kapı aralamak için söylenmiştir.

Şimdi dünkü yazıya tekrar dönelim.

Türkiye ile İran''ın Kuzey Irak''a ortak operasyon yapmaya hazırlandığı öne sürülüyor. Türkiye''nin Irak petrolünün yüzde 40''ını çıkaran Kerkük''ü ele geçirebileceği, Türkiye-İran ortak operasyonunun Ortadoğu Savaşı''na yol açacağı ifade ediliyor. İki ülkenin hava kuvvetleri, hava indirme birimleri, zırhlı birlikleri, özel harekat birlikleri ve topçularının koordine bir operasyon için bekledikleri öne sürülüyor….

Yine son günlerde içerideki “ateşkes çağrıları”na karşı giderek keskinleşen "restleşme nutukları”na dikkat çekmek gerekiyor. ABD, İngiltere ve İsrail şimdi çok güçlü bir kartla bölge ülkelerini dize getirmeye çalışıyor. Bu ülkeler ise direnmeye. Ortada hem Türkiye''nin sınırlarını zorlayan hem de iç çatışmaya zemin hazırlayan bir kriz var. Önümüzdeki aylar çok kritik. Ne yazık ki, ABD, İngiltere ve İsrail bu kartı elinde tutup kullandığı sürece bizim diyalog için hiçbir şansımız kalmayacak.

Abdullah Öcalan"la pazarlık başladı mı?
00:0028/09/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Birkaç gündür Celal Talabani üzerinden bir şov izliyoruz. Şovun doğrudan Türkiye''nin iç sorunlarıyla bağlantılı olması, Talabani''nin güvenilmezliğine rağmen, son derece ciddiye alınmasını zorunlu hale getiriyor.

Önce “PKK ile anlaştık” diyor. “Birkaç gün içinde ateşkes ilan edecek” diyor, Türkiye''ye güvenceler vermeye çalışıyor. Neden? Türkiye''nin ABD''ye yaptığı baskılar mı sonuç verdi? Irak yönetimine yazılan rica mektupları mı sonuç verdi?

Sonra bambaşka şeyler söylüyor. Türkiye''yi, İran''ı, Suriye''yi tehdit ediyor. Aslına bakarsan Kuveyt dışında Irak''ın bütün komşularını tehdit ediyor. Bu ülkelerin Irak''ın içişlerine karıştığını, devamı halinde Irak''ın da bu ülkelerdeki muhalif grupları destekleyeceğini, sorun çıkaracağını söylüyor. Yani “Bu ülkelerdeki Kürtleri ayaklandırırız” diyor. Türkiye''ye ve diğer bölge ülkelerine en fazla ürktükleri gerçeği işaret ediyor.

Bunlarla da kalmıyor, devam ediyor: “Bizim de kartlarımız var. Özellikle Amerikan varlığı bir dış işgali caydırıcı nitelikte. İşte bu yüzden gelecekteki olası müdahalelere karşı Irak''ta sembolik boyutta da olsa Amerikan gücü kalmasını istiyoruz.” Birkaç gün önce “PKK ile anlaştık, ateşkes ilan edecek” diyen Talabani bu sözlerden birkaç gün sonra, “Türkiye''yi yatıştırabileceklerini ve PKK''yı Türkiye ile çatışmaları durdurması konusunda ikna edebileceklerini” söylüyor.

Tuhaf bir ortama sürükleniyoruz. Irak''ta Kürtlerden sonra Şiiler de federasyon istedi. Ülke dağılıyor. Kuzey Irak bölgesel anayasası bütün güçleri aynı koalisyon içinde toplamaya dönük maddeler içeriyor. Nitekim PKK''ya aynı Anayasa tarafından dokunulmazlık zırhı verildi ve Kürk koalisyonunda yerini aldı. Bundan sonra Türkiye''nin ABD ile birlikte PKK''nın üzerine gitmesi, Kuzey Irak otoritesine bunu kabul ettirmesi diye bir seçenek hemen hemen kalmadı.

ABD, PKK ve Kürt liderliği arasındaki pazarlıklar, anlaşmalar şimdilerde uygulanıyor. Özellikle Türkiye''yi PKK ile masaya oturtma konusunda ısrarlı adımlar atılıyor ve kısmen başarılı sonuçlar alınıyor. Türkiye''deki etkin lobinin katılımıyla, medya ve aydın imzalarıyla beslenen ama aslında ABD tarafından dizayn edilen bir süreç bu. Talabani''nin son sözleri, bu sürecin önemli ayrıntılarını ortaya dökmekten başka bir anlamı içermiyor.

Büyük pazarlık ABD/İngiltere tarafından hazırlandı. Kuzey Irak''ta pişiriliyor. Türkiye''de ise siyaset, medya ve sermaye ile destekleniyor. Ama sanıldığı gibi bir barış projesi değil. Keşke öyle olsaydı. Keşke bölgedeki sorunlar, bu sorunları istismar eden güçler devre dışı bırakılarak konuşulabilseydi. Ama izlediğimiz süreç, ABD''nin bölgesel dizaynının bir parçası. Bir çeşit “devrim” provası. Yeni Türkiye planlaması. Bu da beni ürkütüyor gerçekten!

Hal böyle iken Türkiye''de bambaşka bir reaksiyon kendini saldırgan bir üslupla hissettiriyor.

Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral İlker Başbuğ''un sert ifadeleri, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın Harp Akademileri''nin 2 Ekim''deki açılış töreninde yapacağın konuşmanın televizyonlar tarafından naklen yayınlanacak olması, Cumhurbaşkanı A. Necdet Sezer''in 1 Ekim''de Meclis''te yapacağı konuşmanın daha şimdiden tartışılması ve krizi tırmandıran açıklamaları, PKK ya da Kürt meselesi üzerinden Türkiye içinde büyük bir kavganın yaklaşmakta olduğuna işaret ediyor.

Bir tarafta ABD ile birlikte hareket eden, Türkiye''yi büyük pazarlığa hazırlayan, siyaset/aydın/sermaye desteğine sahip garip bir uzlaşma ya da “barış” süreci. Diğer tarafta, aşırı hassas, sert, reaksiyoner ve sorunu çatışma ve güçle çözmeye dayanan güçlerden oluşan bir direnç.

İki taraf arasındaki gerilimin ne kadar tırmanacağını kestirmek zor. Ama bir taraf barış adına İmralı''daki Abdullah Öcalan''la pazarlık sürecini başlatırken diğer taraf, ABD''ye rağmen, bölgeye müdahalenin yollarını arayabilecek, ilginç ittifaklara girişebilecek. Kendi halkına karşı yaptırımlara girişebilecek.

Bu kamplaşma tehlikeli. Çok tehlikeli...

ABD ziyareti, PKK ve irtica!..
00:003/10/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayip Erdoğan''ın ABD ziyareti, kendisinden önce Washington''a giden Irak Devlet Başkanı Celal Talabani''nin çelişkili ama önemli çıkışlar içeren dört açıklaması, Abdullah Öcalan''la pazarlık süreci, Öcalan''ın ateşkes çağrısı, PKK''nın kabul edip ateşkes kararı alması, Başbakan Erdoğan ve TSK''nın “pazarlık” ifadesine karşı sözleri, ABD-Türkiye-Irak arasındaki PKK diplomasisinin seyri, Cumhurbaşkanı ve kuvvet komutanların sert açıklamaları ve son olarak Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın naklen yayınlanan konuşması.

Bütün bunlar birkaç gün içinde oldu. Cumhurbaşkanı seçimi, Türk-ABD ilişkileri, Kuzey Irak, terörle mücadele adı altında gelişen belirsizlikler.. Hepsi kendi başına bir ülkeyi yeterince sarsacak potansiyel kriz alanları… Daha yakından bakalım:

Talabani''nin sözleri: “PKK''yı ikna ettik”, “yakında ateşkes ilan edecek”, “Türkiye ve diğer komşular Irak''ın içişlerine karışırsa biz de o ülkelerdeki muhalif güçleri destekleriz” ve son olarak “PKK bitti” şeklindeki ifadeleri. Bu sözler ABD ziyaretini sırasında sarf edildi. Bu sözler Talabani''nin ya da Irak''ın değil, ABD''nin PKK politikasını yansıtan sözler.

Talabani''nin sözleri resmi çevrelerde yoğun tepki gördü. “Resmen ateşkes” ifadesi rahatsızlık verdi. Türkiye''nin bir örgütler pazarlık etmeyeceği söylendi. Talabani sorumsuzlukla suçlandı. Ancak Talabani, “PKK bitti” erken Türkiye''nin, Kandil Dağı''ndaki PKK''lılar için genel af çıkarmasını istedi. Bu şart, PKK üzerinden uygulanan politikanın ayrıntılarını biraz daha ortaya çıkardı.

Ardından Öcalan''la pazarlık gündeme geldi. ABD''nin Kürt politikasına, PKK''ya yüklediği misyona ve Talabani''nin sözlerine paralel olarak İmralı ile yürütülen görüşmelerden sonra Öcalan ateşkes çağrısı yaptı ve PKK''da ateşkes kararı aldı.

Türkiye''de belli çevreler tarafından desteklenirken belli çevreler tarafından ihanetle değerlendirilen süreç, önümüzdeki dönemin en önemli çatışma konusu olacaktır. Öcalan''la pazarlık ve genel af konusunun ABD''nin PKK üzerinden yürüttüğü politikanın unsurlarından biri olduğu ortada. Tahmin ettiğimiz doğruysa, pazarlık sürecinin de af sürecinin de olgunlaşmaya doğru seyrettiğini göreceğiz. Tabi içerideki direnç, reaksiyon bütün hesapları bozmazsa…

Mesele PKK ile sınırlı değil. Türkiye gelecekte Kürtlerle ilişkisini ne şekilde yürüteceğini belirlemek zorunda. PKK tasfiye edildiğinde bugün yaşanan kriz sona erecek mi? Elbette hayır!.. Bu nedenle konu dar anlamda PKK değil, Türkiye ile Kürtler arasında belirlenecek gelecek sorunudur. “İşbirliği ve uyum mu yoksa çatışma ve nihai hesaplaşma mı” sorusunun cevabıdır.

Kürt meselesi ve Cumhurbaşkanlığı, Türk dış politikasını ve içerideki güç dengesini derinden etkileyen iki önemli konu. Ama nedense çatışma bu merkezlerden uzaklaştırılıp başka mecralara sürükleniyor. Yeniden başlatılan irtica tartışmaları, son derece kurnazca belirlenmiş ve planlanmış bur politikanın gsötergesi. PKK ve Kürt meselesi konusunda cesur ve rasyonel adım atmaya cesaret edemeyenler irtica gibi; Türkiye''de toplumla savaş stratejisine dönüşmüş bir kavrama sağınıp hem başarısızlıklarını kamufle ediyor hem de donkunulmazlıklarını güvence altına alıyor. Hamasi ve artık ezberlediğimiz cümleler tekrarlanıp duruyor. Bu sözlerin, tavırların, yaklaşımın şimdiye kadar hiç bir çözüm önermediğini görmedik mi hala?

Cumhurbaşkanı seçimi, bu makamın Türkiye''de temsil ettiği iktidar, bu iktidarı elde etmek için yürütülen büyük kavga kamuoyunun dikkatlerinden uzak tutuluyor. Bunun yerine irtica kampanyaları öne çıkarılıyor. Nasıl olsa karşılarında İslamcı geçmişten gelen bir siyasi kadro var.

Daha önce de aynısı olmadı mı? Anadolu insanının değerleri üzerinden iktidar/sınıf/dokunulmazlık mücadelesi yürütenler şimdi bunu tekrar ediyor. Bu sefer psikolojik ortam hazır. Nasıl olsa dünyada İslam ve terör tehdidine karşı kirli savaş yürütülüyor. Bu savaşın Türkiye ayağı 28 Şubat''la başlatılmıştı. Şimdi neden kaldığı yerden devam etmesin? Nasıl olsa George Bush ve ekibi daha yeni insanlığı “İslamci faşistler''le savaş”a çağırdı. Türkiye''deki iktidar/dokunulmazlık mücadelesi neden irtica ile ya da “islamofaşistlerle mücadele”ye dönüşmesin! Şimdi olduğu gibi… PKK, Kürt meselesi ve iktidar/rejim mücadelesi, yine irtica kampanyaları arkasında devam edecek…

Ve bir söz de İslamcılara!..
00:004/10/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Büyük Ortadoğu Projesi her alanda dökülüyor. Askeri projeler başarısız oldu. Demokrasi paketleri ve model ülke arayışları başarısız oldu. Silahsızlandırma çalışmaları ters tepki verdi. Devletler zayıflatıldı ama ABD''nin karşısına çok daha zor düşmanlar çıktı, çıkıyor. Büyük Ortadoğu coğrafyasında ABD''nin hiçbir kredisi kalmadı. Bu krediye dayanan iktidarlar, geniş kitlelerin tarafından yalnız bırakılıyor.

Irak''ta başarısız oldular. Ülke bölünse ve iç savaş yaşansa da, ekonomik, siyasi ve askeri açıdan bir ABD başarısı görmek neredeyse imkansız. Başarısızlık artık resmi ifadelerle teyid ediliyor. Direnişi kıramadılar. Dahası giderek güç kazanmasının önüne geçemediler. Son olarak Kadiri tarikatı toptan direnişe katılma kararı aldı. Dünya genelinde sufileri yanına çekmek için “Sufi Müslüman Konseyi” kurdular, neoconlarla bazı tarikatler arasında güçlü ilişkiler tesis etmeye çalıştılar, Türkiye''de de iyi bilinen bazı isimler üzerinden bu projeyi İslam dünyasına pazarladılar. Ama başarısız oldular.

Lübnan''da da başarısız oldu ABD. Yoğun saldırılara, suikastlere, entrikalara, bombalı saldırılara ve “renkli devrim” panayırlarına kadar denenmedik yol kalmadı. Sonuç bir hiç.

İran ve Suriye''ye yönelik baskı ve tecrit süreci başarısız oldu. Dahası, İran krizi dünyayı iki ayrı kampa ayırdı. Krizden şu ana kadar Tahran yararlandı. Daha güçlendi, etkinlik alanını genişletti, ABD''yi karşı kartlarını güçlendirdi, ABD karşısında küresel blok oluşturmayı başardı.

Bu yazının konusu olan Afganistan, yepyeni bir başarısızlık anıtı olarak öne çıkıyor şimdi. 11 Eylül''den hemen sonra saldırıya uğrayan, Taliban ve El Kaide nedeniyle dünyanın alkışları ve kitlesel kıyımlar arasında işgal edilen, “terörle mücadele”nin en güçlü kalesi haline getirilen, gizli işkence merkezlerinin ilk modellerine ev sahipliği yapan, masum insanların kanı üzerinden bir demokrasi abidesi olarak dünyaya sunulan Afganistan''da her şey ABD ve müttefiklerinin aleyhine gelişiyor.

Irak''ta ABD kaybediyor, Afganistan''da NATO ve Avrupa ülkeleri. Son aylarda tırmanan direniş, hem ABD''yi korkutuyor hem de NATO''yu çok ciddi bir başarısızlık sınavına tâbi tutuyor. ABD ve NATO''nun işgali altındaki ülkenin başkentinde kurulan ve diğer hedef ülkelere model olarak gösterilen kukla yönetimin, ABD ve NATO''nun askeri desteğine rağmen Kabil dışında hiçbir etkinliği yoktu. Askeri karargahların dışında Afganistan''ı kontrol edemiyorlardı. Şimdi ise, ABD, Hamid Karzai yönetimi ve NATO güçlerine karşı çok şiddetli bir mücadele başladı. Sovyetler''e karşı verilen direnişin bir benzeri. Ama bu sefer, geleneksel Afgan taktiklerinin yanında Irak''taki gerilla savaşının örneklerini de görüyoruz. Her ne kadar kabul edilmese de öngörülemeyen bir direniş dalgası bu.

NATO Operasyonlar Komutanı James Jones, ittifakın bir sürprizle karşı karşıya olduğunu söylerken Afganistan''daki İngiliz komutanlar ise, direnişin yoğunluk ve şiddet bakımından Irak''tan daha şiddetli olduğunu söylüyor.

Afganistan; 100 bin Sovyet askerine ve onun kontrolündeki Afgan ordusuna, Sovyet komandolarına karşı verdiği mücadeleyi şimdi ABD ve müttefiklerine karşı başlatıyor. Ülkedeki 20 bin ABD askeri, hemen bir o kadar NATO askeri, 42 bin Afganistan askeri, direniş karşısında çaresiz. Sadece ağır silahlar ve hava saldırılarıyla ölçüsüz saldırılar düzenliyor, çok sayıda sivilin ölümüne neden oluyorlar. Ama giderek yayılan direniş karşısında daha fazla asker istemekte başka yapacak hiçbir şeyleri yok. Nitekim bu çağrıya, Türkiye, Fransa, Almanya ve İtalya olumsuz cevap verdi. Olumsuz bakışın nedeni asker sıkıntısı değil, Afganistan''da bambaşka bir gerçeğin ortaya çıkması ve hiçbir ülkenin bu gerçekle yüzleşmek istememesi.

Pakistan Taliban''la anlaşma yapmak zorunda kaldı. Afganistan''da Pakistan istihbaratının etkisi yeniden yayılıyor. Devlet Başkanı Perviz Müşerref''in son ABD ziyareti, Pakistan liderinin siyasi geleceğinin o kadar da güvende olmadığını, ABD-Pakistan ilişkilerinin o kadar da yolunda gitmediğini, kayıtsız şartsız teslimiyetin Pakistan içinde ciddi sıkıntılara neden olduğunu, ülkenin siyasi bütünlüğünün tehdit altında olduğunu ayyuka çıkardı.

ABD Temsilciler Meclisi çoğunluk lideri Bill Frist, Afganistan ziyareti sonrası özetli şunu söyledi: “Gerillalar askeri olarak kesinlikle yenilgiye uğratılamaz. Bu nedenle bir an önce kendilerini Taliban olarak tanımlayan insanları iktidara getirmek gerekiyor.”

Büyük Ortadoğu Projesi yepyeni bir aşamaya girdi. Artık yerel direnişin gücünü göreceğiz. ABD ve proje ortakları bundan sonra her cephede son derece sert bir direnişle yüzleşecek.

Ve bir söz de İslamcılara!..

Afganistan''da ABD değil de Rusya ya da Çin olsaydı böyle susar mıydınız! Taliban dediniz, El Kaide dediniz. Bir ülke işgalini içinize sindirdiniz. Hâlâ susuyorsunuz. Bugünkü direniş Rusya ya da başka bir ülkeye karşı olsaydı ayağa kalkmayacak mıydınız? Peki şimdi neden susuyorsunuz! Zihinlerimizi yoklayalım. Aslında neye inandığımıza ibretle bakalım!...

"Ilımlı Sünni Konsensus": Allah akıl fikir versin!
00:006/10/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ortadoğu''nun ve dünyanın geleceğinde oldukça belirleyici olacak iki önemli gelişme yaşanıyor. Aslında birbirini tamamlayan, geleceğin dünyasını kurmaya çalışanların iki projesi hızla uygulamaya geçiriliyor.

Birincisi; Yeni bir Ortadoğu Ekseni kuruluyor. Türkiye''nin de doğal olarak içinde bulunduğu, ama özellikle Suudi Arabistan, Mısır, Ürdün ve Lübnan gibi ülkeleri bir araya getirmeyi amaçlayan, özünde ılımlı Sünnilerden oluşan bir Amerikan projesi. 1950''lerin "Bağdat Paktı" benzeri yeni yapılanma. Bir yönüyle Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) kapsamında olan, diğer yönüyle BOP''un başarısızlığını telafi etmeyi amaçlayan, ama bölge ülkelerini İsrail''le "stratejik konsensus" oluşturmaya yönelten, Arap dünyasındaki İran korkusu üzerine şekillendirilen bir çaba.

Soğuk Savaş''tan hemen sonra tasarlanan, 1995''lerde somutlaştırılan ve Yeni Ortadoğu dizaynına girişen "ABD-Türkiye-İsrail-Ürdün ittifakı"nın bir başka formatı ile karşı karşıyayız. "Bağdat Paktı" Sovyet tehdidini önlemek, bölgeyi ABD ve İsrail''e yakınlaştırmak için kurulmuştu. Şimdi ılımlı ve otoriter Sünni ülkelerden oluşturulan ve "şimdilik" konsensus olarak tanımlanan oluşum öncelikle İran''ı ve Suriye''yi tecrit etmeyi öngörüyor. Ama asıl hedefi çok daha büyük. Radikal İslam tehdidini kontrol altına almak.

Oluşumun dikkate aldığı ciddi bir konu var. Aslında İran-Irak savaşıyla başlayan mezhep eksenli bölünmenin, bölgesel bir savaşa yol açacağı öngörüsü. Irak''taki iç çatışmada da gözlemlediğimiz tehlikenin, İran''ın orantısız güç ve nüfuz el de etmesi halinde bütün bölgeye yayılacağı, Bir "Şii Hilali" oluşmasının aynı zamanda bir çok cephede savaş anlamına geldiği, dolayısıyla İran''ın dizginlenmesi gerektiği düşüncesi hakim. Türkiye dahil, bölge ülkeleri, aslında mezhep farklılığını çatışmaya dönüştüren ABD''nin beslediği canavara karşı ortaya attığı çözüm önerisine yakın. Bu nedenle, ABD-İran krizinin arkasında S. Arabistan ve Mısır gibi bölge ülkelerinin de bulunduğunu söylemeye gerek yok.

İSRAİL-SUUDİ ARABİSTAN PAZARLIĞI MI?
ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rise''ın son dönemdeki yoğun temaslarının temelini bu çalışma oluşturuyor. Yine Lübnan Başbakanı Fuad Sinyora, Pakistan Devlet Başkanı Perviz Müşerref ve Afganistan Devlet Başkanı Hamid Karzai''nin son ABD ziyaretlerinin temelinde de bu proje var. Başbakan Tayip Erdoğan''ın ABD ziyaretinde aynı konunun gündemde olup olmadığını bilmiyoruz. Türk-İsrail ekseni ve Büyük Ortadoğu Projesi''nin merkez ülkesi olan Türkiye, yeni "Bağdat Paktı"nın ne kadar içinde?

İsrail-Hizbullah çatışması bu süreci hızlandırdı. Bazı kaynaklar, İsrail-Hizbullah çatışmasının en yoğun olduğu günlerde S. Arabistan''dan üst düzey bir yetkilinin İsrail Başbakanı Ehud Olmert''le görüştüğünü, bu görüşmeden sonra S. Arabistan, Ürdün ve Mısır''ın Hizbullah''a tavır aldığını iddia ediyor.

Yeni "konsensus"un İran ve Suriye''yi tecrit etmek ve genel anlamda radikal İslam tehdidine karşı koymanın dışında çok önemli bir amacı daha var. İsrail''le yakınlık… Artık bölgede ideolojik değil jeopolitik hesaplar öne çıkmış durumda. Ancak bütün hesaplar, her zamanki gibi, ABD ve iki müttefikinin Ortadoğu''yu denetlemesine ayarlı. Proje ılımlı ve otoriter Arap rejimleri İsrail''le aynı safta birleştirmeyi hedeflese de, başarı şansı zor gibi. Çünkü iktidarların eğilimleri ile kitlelerin eğilimi tam ters yönde ilerliyor. İktidar için gözlerini karartıp en büyük düşmanları İsrail''le bile yatağa girmeye razı oluyorlar ama bizzat kendi Sünni kitleleri bu projelerin önündeki en büyük engeli oluşturuyor.

NATO MEDENİYET İÇİN SAVAŞACAK!
İkinci önemli gelişme de aynı kaynaktan besleniyor ve yukarıdaki gelişmeye paralel işliyor. İsrail''in NATO üyesi yapılması… 1949''dan 1991''e kadar Sovyetlere karşı mücadele eden ittifak artık bir medeniyet savaşı veriyor. 11 Eylül saldırılarından sonra açıktan radikal İslam tehdidine karşı Batı medeniyetini, Batı değerlerini korumak için yeniden yapılandırıldı. Ortadoğu''da oluşturulan konsensus çerçevesinde NATO-İsrail ilişkileri güç kazandı. ABD''de özellikle neocon çevreler İsrail''in tam üye yapılmasını istiyor. İttifak''a göre "İslamcı aşırılık üye ülkelere yönelmiş en büyük tehdit." Dahası, bu tehdide karşı genişleme takvimi son dedece dikkat çekici. İttifak, İsrail''den sonra Japonya ve Avustralya''ya tam üyelik önermeyi düşünüyor. Ardından Tayvan, Güney Kore ve Şili''ye… Bu ülkelerin hepsinin ABD''nin küresel savaşına en çok destek veren ülkeler olduğunu hatırlatalım. Özellikle İsrail, Avustralya ve Güney Kore. İttifak ayrıca Hindistan, Kolombiya, Meksika ve Sri Lanka''ya da yarı üyelik önerecek.

İçlerinde bir tane Müslüman ülke yok. ABD müttefiki olsa bile bir Arap ülkesi yok, bir Müslüman Asya ya da Afrika üyesi yok. Çünkü NATO artık medeniyet savaşı için var. ABD ve müttefikleri "İslami cihadizm"e karşı küresel ölçekte ittifaklar oluşturuyor. Bu mücadele için bölgemizde on tane daha Bağdat Paktı ya da Sadabad Paktı kurulur ve bütün ayrıştırma, çatıştırma tezleri uygulanır. Kimi Sünniliği kurtarmak, kimi Şiiliği kurtarmak, kimi etnik kimliğini kurtarmak için bir savaşın içinde yer alır. Ama aslında başkaları için savaşıp öldüklerini anlamazlar.

Allah akıl fikir versin!

.Kuzey Kore, Kürt sorunu, ateşkes!..
00:0010/10/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kuzey Kore ilk nükleer denemesini yaptı ve başarılı oldu. Bugüne kadar uzun menzilli füze sistemleriyle kendini gösteren, ABD, Japonya, Güney Kore ve “Nükleer Klüp”ün bütün baskılarına ve “Şer Ekseni” ilan edilmesine rağmen engellenemedi. Nükleer silahlanmada pandoranın kutusu açıldı. Asya Pasifik bölgesinde de pandoranın kutusu açıldı. Tıpkı Ortadoğu gibi.

ABD ve müttefikleri oldukça gergin. G. Kore ve Japon orduları alarma geçirilirken NATO Genel Sekreteri Jaap de Hoop Scheffer, NATO Konseyini olağanüstü toplantıya, ABD ve müttefikleri de BM Güvenlik Konseyi''ni acil önlemler için toplantıya çağırdı.

Ne yapabilirler? Halkı açlıktan kırılan, bütün gücünü füze ve nükleer silaha harcayan, nükleer ve füze teknolojisi transfer etmeye başlayan, ABD''nin durdurmayı başaramadığı bir ülke Kuzey Kore. Asya''daki güç dengesini derinden etkileyen, değiştiren bir ülke. Hesapları bozmaya şartlanmış bir ülke. Bozdu da… ABD''nin Doğu Asya''daki üstünlüğü ile alay ediyor şimdi.

Irak işgali sırasında Kuzey Kore daha öncelikli bir hedefti ABD için. Ama silah gücü ABD tehditlerini engelledi. Washington K. Kore''ye sadece kuru tehditler gönderebildi. Şimdi müttefiklerini topluyor. Ne yapacak dersiniz! Bence pek bir şey yapabileceğini sanmıyorum. Dikkatlerini ısrarla Ortadoğu''da tutacak, Hazar çevresinde tutacak. Nükleer denemeyi yapan K. Kore olmasına rağmen İran''ın nükleer çalışması öncelikli olacak. Dünyanın dikkatini K. Kore''ye değil İran''a çekecek.

Nitekim öyle de oluyor. Birkaç haftadır ABD, Türkiye ve bazı Arap ülkeleri arasındaki gelişmelere bakınca, asıl krizin Asya''da değil, yine Ortadoğu''da yaşanacağına dair güçlü işaretler görülüyor. Yani bir “Kuzey Kore şoku ve İran gerçeği” var önümüzde.

Irak''ın üçe bölünmesinin resmen teklif edileceği tartışmaları, ABD Kongresi''nin bu yönde karar alacağına dair belirtilerle birleştirildiğinde, İran''ın istikrarsızlaştırılması bizleri çok daha yakından ilgilendiriyor. Çünkü evlerimizin içine kadar etkisini hissediyoruz. Kürt meselesi, ateşkes, genel af tartışmaları hep bu krizlerden beslenmiyor mu? Şii-Sünni ayrışması, bölgenin bu ayrışmaya göre yeniden planlanması, Kürt meselesinin bir başka çatışma stratejisi olarak bölgenin kurucu unsurlarına karşı kullanılması, ne Kürtlerin ne de bu bölgede yaşayan diğer etnik unsurların hiçbir fayda göremeyeceği bir süreç olacak.

Irak işgalinden önce iddia ettiklerimizden hangisi gerçekleşmedi? Şimdi yeni iddialarımız var? Irak''ın bölünmesi, Suriye''nin de bölünmesini gerektirecek. Tahminlerin aksine İran''ı da istikrarsızlaştıracak. Bunun için de İran''ın nükleer çalışması uzunca bir süre önümüzdeki en ciddi kriz olmaya devam edecek.

Çünkü bölgede İran''a karşı bazı oluşumlar gerçekleşiyor. K. Kore''nin nükleer deneme yaptığını açıklaması gibi, bir sabah benzer bir İran şokuyla uyanabiliriz. Bunu engellemek isteyen ABD, bölge ülkelerinden İran''a karşı bir ittifak oluşturuyor. Türkiye, S. Arabistan, Ürdün, Mısır, Lübnan gibi ülkelerle ABD arasındaki yakın temaslara dikkat edelim. Yine bu ülkelerin kendi aralarındaki ilişkilerde son günlerdeki belirgin hareketliliğe de. Cuma günkü yazımda “Ilımlı Müslüman Konsensus” olarak nitelenen ve ABD''nin İran''a karşı oluşturduğu yakınlaşmaya değindim. Bu bir bölgesel bir yırtılma, ayrışma senaryosu. Bir çatıştırma stratejisi. İki kampa ayırma planı.

Türkiye, ABD ve Kürt temsilciler arasındaki ateşkes tartışması da bu genel planın bir unsuru olarak öne çıkıyor. Tahminlerimiz doğruysa “PKK ile pazarlık” da dahil, ateşkese ilişkin öncekilerden daha somut tartışmalar, gelişmeler izleyeceğiz önümüzdeki günlerde. Hiç tahmin edilmeyen kişiler, bir yerlerden güç ve iktidar devşirmek için, barış öncüleri olacak.

DYP Lideri Mehmet Ağar''ın ya da başkalarının sorunu çözmeye dönük önerilerinin bu yeni durumla ilgisi olduğunu düşünüyorum. ANAP lideri Erkan Mumcu''nun da benzer bir söyleme sarılacağını da. AK Parti iktidarının, cesaretle üzerine gidemese de, aynı hedefe kilitli olduğu da bir gerçek. Dolayısıyla üç partinin de ABD ile ilişkileri bu soruna ne kadar ilgi gösterdiklerine bağlı. Tabi içerideki güçleri için iyimserlik söz konusu değil.

Türkiye''nin bütün enerjisini tüketen sorun, ne yazık ki, Kürtlerin ve Türklerin inisiyatifinden hızla çıkıyor. Bizlere başkalarının belirlediği programa uyma ve ondan güç devşirme düşüncesi kalıyor sadece.

Türkiye''nin çevresindeki gelişmeler, ABD ve müttefiklerinin yeni Ortadoğu planları ve İran''a karşı bölgesel bir blok oluşturma çalışmaları süreci zorluyor. Kürt meselesine ilişkin yol haritasını ABD belirliyor. Türkiye ise, hizaya getiriliyor.

Kuzey Kore şoku değil, İran şoku, Irak''ın bölünmesi, Kürt sorunu ve bunlara bağlı olarak içeride başlayan yeni siyasi ortam bizim gündemimiz. Önümüzdeki seçim ateşkes ve milliyetçilik arasında yaşanacak.

.Anasayfa
Yazarlar
İbrahim Karagül
İran sürprizine uyanmak!
00:0011/10/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD, ilan ettiği “Şer Ekseni”nin tuzağına mı düşüyor? Daha doğrusu, ölçüsüz ve düşüncesiz politika belirlemenin bedelini mi ödemeye başladı? Kuzey Kore, İran ve Irak''ı hedef alan bu politika beş yıl sonra ABD''ye çok da bir şey kazandırmış görünmüyor. Dahası, bu “haydut devletler” Washington''ı tahmin edemediği bir sınav stresine soktular hatta gücü ile alay eder hale geldiler. Kuzey Kore 9 Ekim''de ilk nükleer denemesini yaptı. ABD bunu engelleyemedi.

İran uranyum zenginleştirmeyi durdurmuyor ve hızla nükleer güç olmaya doğru gidiyor. ABD ve müttefikleri şu ana kadar İran''a karşı son derece etkisiz kaldı. Irak işgal edildi ama üç buçuk yıldır kontrol altına alınamadı. Muhtemelen uzun vadede bu ülke üzerinde denetim kurulamayacak.

ABD ve müttefikleri şimdi hangi ülkenin yeni bir Kuzey Kore sürprizi yapacağını sorguluyor. Bir sabah İran''ın nükleer denemesiyle karşı karşıya kalabileceğini düşünüyor. İran devriminin dünyayı şok etmesi gibi, ikinci bir şokla karşılaşmamayı umuyor.

28 milyonluk aç nüfusu, son derece baskıcı rejimi, dünyadan izole olması bir tarafa, K. Kore''nin nükleer denemesi, tahminlerin çok ötesinde sarsıntılara neden olacak. Bugüne kadar yaptırımlara direnebilen bu ülke, askeri/güvenlik anlamında dokunulmazlık zırhına bürünmek üzere. Washington''ın Doğu Asya''daki iki önemli müttefiki olan Japonya ve Güney Kore gerçekten tehdit altında. Ortadoğu/Hazar çevresindeki büyük krizin bir benzeri Doğu Asya''da patlamak üzere. Orta Asya''daki Rus-Çin dayanışması, İranlı Şanghay Bloku ABD ve müttefiklerine ağır darbeler vururken, Rusya-Çin-Hindistan üçgeninde ekonomik ve askeri açıdan büyük bir Asya gücü oluşurken, dünya ekonomisinde Batı tekeli zayıflayıp bölge, dünyanın yeni ağrılık merkezi olarak öne çıkarken ve ABD Ortadoğu''ya bu kadar batmışken, birkaç yıl sonra nasıl bir dünyada yaşayacağımız konusunda ön kabullerimizi tekrar gözden geçirmemizde fayda var.

K. Kore''nin Temmuz ayında test ettiği nükleer başlık takılabilen Taepodong füzeleri Alaska''yı vurabilecek kapasitede. Şimdi, ikinci sürprizin bu füzelere nükleer başlık takılması olabileceği belirtiliyor. Böylece ABD, Japonya ve Güney Kore, nükleer başlıklı Taepodong füzelerinin menzili içine girmiş oluyor.

Bu gerçekten hareketle Japon milliyetçiliğinin ve silahlanmasının hızlanacağını söyleyebiliriz. Yeni bir Kore krizinin şimdiden patladığını söyleyebiliriz. K. Kore''nin nükleer know-how ihraç etme konusunda istekli olmasının, ABD''nin tehdit ilan ettiği ülkeler için yeni fırsatlar oluşturacağını, bunun da dünyanın bir çok bölgesinde nükleer silahlanmayı artıracağını, nükleer denetimin Batı''nın kontrolünden çıkacağını ve dünyadaki güç dengesinin önemli ölçüde sarsılacağını söyleyebiliriz.

Sürpriz bu kadarla sınırlı değil. Washington, neoconlarla işbirliği içindeki Moon tarikatına mensup Güney Kore Dışişleri Bakanı Ban Ki-moon''u BM Genel Sekreteri seçtirdi. Böylece Güney Kore, ilk kez dünya diplomasisinde çok önemli bir mevzi kazanmış oldu. K. Kore ise, bu atağa nükleer denemeyle cevap verdi. ABD''nin havası bir anlamda sönmüş oldu.

Şimdi bütün gözler, sanıldığı gibi K. Kore üzerinde değil, İran üzerinde. Acaba İran ne yapacak? Tahran yönetimi, merkez güçlerin bu ülkeye nasıl bir yaptırımla cevap vereceğini dikkatle izliyor. Muhtemelen nükleer güç olma yolunda aynı yöntemi izleyecek. ABD''nin nükleer bir güce karşı ne kadar çaresiz kaldığını görecek. George Bush''un açıklaması bu açıdan son derece ilginç: “Kuzey Kore, İran ve Suriye''ye en çok nükleer teknoloji transfer eden ülke.” İran''ı biliyoruz da, Suriye nereden çıktı?

Rusya, Çin ve Avrupa, İran''a askeri müdahaleye karşı. Ambargoya da. ABD''nin diplomasi ile bir sonuca ulaşma şansı yok. Tahran, nükleer teknolojiye karşı Asyalı güçleri petrol ve doğalgazla doyuruyor. Onların da, büyüyen ekonomileri gereği, en çok ihtiyaç duydukları şey enerji.

ABD ve İsrail şimdi şunu düşünüyor: “Kuzey Kore''yi engelleyemedik. İran da aynı yoldan bizi şaşırtırsa yapacak hiçbir şeyimiz kalmaz. Bu nedenle İran''ı, bu güce ulaşmadan, engellemek zorundayız.” Öteden beri, birçoklarının inanmadığı askeri seçenek, bir kez daha karşımıza çıkıyor. Gerçekten de, nükleer güce ulaştıktan sonra İran''a karşı ABD''nin elinde hiçbir koz kalmıyor. Bugünlerde Türkiye, S. Arabistan, Ürdün ve Mısır''ı İran''a karşı kışkırtmaya yönelik ABD politikalarını dikkatle izlemeyi öneriyorum. Ortadoğu''da oluşturulmaya çalışılan yeni blok, sadece Büyük Ortadoğu Projesi çalışması değil. Yepyeni bir cephe kuruluyor.

K. Kore, Doğu Asya''yı büyük bir kamplaşmanın girdabına sürükledi. Ama asıl Ortadoğu''daki krizi tetikledi. ABD, İsrail ve İngiltere''nin, bölgesel müttefikleriyle birlikte İran''a karşı çok daha sertleşeceklerini göreceğiz.

Washington 1979''da İran''ı kaybetti ve büyük bir şoka uğradı. İkinci bir İran şoku yaşamamak için mantık kurallarını tersine çevirecek ölçüde ölçüsüz hareket edecektir.

.655 bin kişiyi kim öldürdü?
00:0012/10/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Fransız parlamentosu bugün "soykırımı inkar" yasasını oylayacak. Büyük ihtimalle de kabul edecek. "Soykırım politikaları" çok etkin bir dış politika aracı. Sadece Fransa değil, bir çok Avrupa ülkesi ve ABD, yıllardır Türkiye''ye karşı bu "dış politika aracı"nı kullanıyor. Türkiye, ABD''deki Yahudi lobisine bu amaçla yıllardır para akıtıyor. Bu yönüyle soykırım tartışması aynı zamanda oldukça kar getirici bir sektör.

Ermeni soykırımına karşı Türkiye''nin Cezayir''de yaşanan vahşetten medet umması bir başka tutarsızlık. Bir kere Cezayir''in bağımsızlık oylamasında Türkiye Fransa''nın yanında oy kullandı. Milyonların hayatını verdiği özgürlük mücadelesi sonunda elde edilen bağımsızlığa karşı çıktı. Şimdi bunu kendisi için kullanıyor. Türkiye başkasının yaşadığı trajediyi kendini savunmak için kullanabiliyorsa, Fransa''ya da bu hakkı vermiş olmuyor mu?

Amacım Ermeni soykırımını tartışmak değil. Herkes tartışıyor ve söylenmedik hiçbir şey kalmadı. Ben çok daha güncel, günümüzde, gözlerimizin önünde yüz binlerin nasıl heba olup gittiğini bir kez daha hatırlatmak istiyorum. Soykırım tartışmasını ağızlarından düşürmeyenlerin, yanı başımızda yüz binlerin ölümüne neden ses çıkarmadıklarını sorgulamak istiyorum. Konu insansa, insanın merkeze alınmasıysa neden her gün izlediğimiz kıyıma karşı seslerini yükseltmiyorlar? Yoksa mesele, insan nesline duyulan saygı değil, belli merkez güçlerin bölgesel politikalarına destek vermek mi? Yaşanan trajedilerin istismarı mı?

Sözünü ettiğim ABD''nin Kızılderili katliamı değil. İspanyolların Latin Amerika''da uyguladıkları soykırım da değil. Balkan savaşlarında Anadolu''ya kaçarken hayatlarını kaybeden yüz binler değil. Kafkaslar''dan Andolu''ya kaçmaya çalışırken ölen, öldürülen topluluklar değil..

Irak''ın işgal edildiği Mart 2003 yılından bu yana kaç kişi hayatını kaybetti? Dünkü Washington Post gazetesi hepimizi şok etmesi gereken bir raporu tartıştı. Irak''ta işgalden bu yana hayatını kaybedenlerin sayısının yaklaşık 655 bin olduğunu ortaya koyan bir raporu. Tüyler ürpertici bir sonuç değil mi! Yüz binlerden söz ediliyor, binlerden değil!

20 Mayıs-10 Temmuz arası, Irak genelinde ev ev araştırma yapıldı. Proje, Massachusets Teknoloji Enstitüsü''ne bağlı Uluslararası Çalışmalar Merkezi tarafından finanse edildi. John Hopkins Üniversitesi Kamu Sağlığı Bölümü mensupları ile Iraklı görevliler tarafından yapılan çalışma bir rapor olarak yayınlandı.

2004''te, işgalden 18 ay önce yayınladığı ve Irak''ta 100 bin kişinin hayatını kaybettiğini açıklayan İngiliz tıp dergisi Lancet''in yayınladığı yeni rapor elbette büyük tartışmalara neden olacak. Ortaya çıkan rakam ABD Başkanı George Bush''un verdiği 30 bin rakamının yirmi katı. İngiltere merkezli Iraq Body Count adlı kuruluşun verdiği 50 bin rakamının on katı. Haziran sonu itibariyle ülkede ölüm oranı binde 13,3 olmuş. İşgalden önce bu oran binde 5,5''ti.
Bir önceki raporu çok tartışıldi Lancet''in, spekülatif bulundu. Yeni rapor da tartışılıyor. Washington Post gazetesinin görüşlerine başvurduğu uzmanlar, çalışmayı son derece gerçekçi buluyor. Colombiya Ünivirsitesi''nden Ronald Waldman rapor için "en iyi çalışma" olarak söz ederken Human Right Watch yetkilisi, sonucun sorgulanacak bir yanı olmadığını söylüyor.
Ölümlerin büyük çoğunluğu silahlı saldırı, intihar bombaları, yol kenarına yerleştirilen bombalar ve araçlarla yapılan saldırılardan kaynaklanmış. Silahlı saldırıda ölenler, toplam ölümlerin yüzde 56''sını oluşturuyor. Sağlık sebeplerinden ölümler de inanılmaz ölçüde artmış. Sadece dün ölenlerin sayısının 196 olduğu göz önünde bulundurulunca, yaşanan dehşet daha iyi anlaşılıyor. Sadece Bağdat''ta, Salı günü 30 patlama oldu. Genelde ABD karargahları hedef alındı.

Yeniden rapora dönelim. Elbette pek inandırıcı bulunmayacak. Çünkü Irak için sağlıklı bilgi kaynağı maalesef yok. Bir yanda işgal ve direniş, diğer yanda iç savaş, adam kaçırmalar, sokaklarda bulunan cesetler, infazlar. Tam anlamıyla bir ölüm kapanı. Ve bunun sorumlusu ABD ve İngiltere. Ölenleri suçlamayı bırakıp gerçek suçlulara bakamaz mıyız?

Lancet''in raporu şimdiye kadarki en yüksek ölüm oranını veriyor. Raporun ABD''Deki Kongre seçimlerinden birkaç hafta önceye denk getirilmesi ilginç. Ceset sayımları ve evlerde yapılan birebir görüşmelerle orta çıkarılan 600 bin civarındaki insan kaybında, ölenlerin büyük çoğunluğunun silahla öldürülmüş olması, işgal güçlerinin doğrudan sorumluluğunu işaret ediyor.

Soykırım elbette teknik bir kavram. Bir ulusu toptan yok etmeye yönelik sistematik bir şiddeti gerekli kılar. Irak''ta böyle bir durum yok tabi. Ama, tartışmaları bir kenara bırakıp, raporu esas alalım. Ne diyeceğiz buna? Ve kimleri suçlayacağız?

Hadi soykırım demeyelim. Bu kitlesel katliam değil mi? Bu, insan ırkına yönelik en ağır cürümlerden biri değil mi? Ne adına? Soykırımdan ne farkı var?

.Soykırım ve paylaşım: Ermeniler kimin umurunda!
00:0013/10/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Fransa Parlamentosu, “soykırımı inkar” yasasını onayladı. Artık bilimsel amaçla dahi olsa, Ermeni soykırımı tezini inkar, cezai müeyyide ile karşılanacak. Türkiye, “soykırım bir söylenti, yalan, dolayısıyla böyle bir yasa çıkmamalı” demenin ötesinde hiçbir caydırıcı adım atamadı.

Bu haliyle atamaz da... Çünkü durduğu yer sağlam değil. Kendi ayakları üzerinde durmaktan çok başkalarının desteğiyle bir gelecek kurmaya çalışan bir ülke. Dış politikası, bölgesel politikaları hep başka güçlere emanet edildi bu ülkenin. Soğuk Savaş boyunca ABD ve İngiltere''ye emanet edildi. Balkanlar, Kafkaslar ve Ortadoğu''ya bakışımızın nasıl olacağına hep onlar karar verdi. Şimdi farklı mı? Yeni bir dünya kuruluyor, Türkiye''nin kaderi Washington, Londra ve Brüksel belirliyor.

Son on yılda, Türkiye''nin iç politikasındaki gelişmelere dikkatle bakalım. Nerelerle, hangi ülkelerin bölgesel politikalarıyla ne tür bağlantı içinde olduğunu aynen göreceğiz. Kürt meselesi de, Ermeni meselesi de Türkiye''nin inisiyatif alanından çıkmıştır. Tabii Kürtlerin ve Ermenilerin de…

Ermeniler Fransa''nın umurunda bile değil. Tıpkı Kürtlerin ABD''in umurunda olmadığı gibi. Onlar, bu güçlerin bölgesel hedefleri için sadece birer araç, gerekçe olarak kullanılıyor. Bu, 1915 tarihinde de böyleydi, şimdi de böyle. Ermeni tehcirini hazırlayan şartları düşünelim: Rusya için, Fransa için, İngiltere için Ermeni meselesi ne anlam içeriyordu? Osmanlı''yı haritadan silmeyi ve bu toprakların paylaşımını sağlamayı. Şimdi ne anlam içeriyor? Jaques Chirac''ın Erivan şovunun arkasında ne var? Aynı şeyler var... Aradan yüz yıl geçti, hiçbir şey değişmedi. Güç mücadelesi, nüfuz alanı oluşturma çabası, ganimet paylaşımı, “malzeme” olarak kullanılan unsurlar…

Nuray Mert, dünkü (11-10-2006) yazısında çok iyi özetlemiş: “Bu Fransızlar, Türkler ve Ermeniler arası bir hesaplaşma değil. Fransa''nın AB içindeki iktidar mücadelesiyle, Batı emperyalizminin kendi içindeki iktidar mücadeleleri ve tüm dünyada giriştiği yeni kuşatma harekatıyla ilgili bir mesele. Ve nihayet Batı''nın zenginler kulübüne arkadan girmeye çalışan bir bölge gücü olan Türkiye ile ilişkilerine dair bir mesele. Ne akıl tutulması? Akıl tutulması bunlardan habersiz olmak.” Bir vizyon sorunu var ortada. Fransa''nın ısrarının arkasında yatan sebebi ortaya çıkaracak, Türkiye''nin karşı koyamamasının sebeplerini analiz edecek, 21. yüzyıla dönük yeni dünya tasarımının bölgede ne tür değişimleri tetiklediğini algılayacak bir vizyon..

“Medeniyetler barışı” tekerlemesini bir kenara bırakıp, aslında çatışma üzerine bir dünyanın şekillendiğini görmemiz gerekiyor artık.

Azeri petrolü ve Ermeni tehciri
Jack Manueilan, Ermeni sürgünü ile Bakü petrolleri arasında da ilginç bağlantılar kuruyor. Yazar, İspanya''dan kaçan Yahudilere kucak açan Osmanlı''nın dört yüz yıl sonra bu kişiler tarafından yıkılmasına dikkat çekiyor ve şöyle diyor: “Zaferlerini imparatorluk içindeki Hristiyanları öldürerek kutladılar. Ermenileri, Rumları ve Asurlu/Aramileri.”

“İmparatorluğun başkenti İstanbul''da 10 binden az Yahudi yaşıyordu. Hristiyan nüfus ise 200 bin civarındaydı. Ticaret ve finans Hristiyanların kontrolündeydi. Yahudilerle Hristiyanlar arasında yüzyıllardır süren yoğun bir rekabet vardı. Yahudiler kaybeden, Hristiyanlar ise kazanan taraftaydı. Çünkü, birkaçı hariç, sultanlar Hristiyanlar''a destek veriyordu. Yahudiler siyasi gücü ele alınca Hristiyanları tasfiye ettiler...”

Yazarın Ermeni sürgünüyle ilgili ikinci iddiası ise, Clifford Shack tarafından yazılan “The Armenian & Jewish Genocide Project: Eliminating Ethnic Conflict Along the Oil Route From Baku to the Suez Canal Region” adlı makaleye dayanıyor. İddia şu: 1880''de Rothschild ailesinin Fransa kolu Bakü petrolleri üzerinde inisiyatifi ele geçirdi. Petrolü İstanbul ve Marmara boğazlarından dünya ulaştırmak için Bakü''den Batum''a demiryolu hattı döşendi. (Bu hat yeniden açılıyor) Bölgenin etnik sorunlardan arınması gerekiyordu. Türkler, Azeriler ve Kürtler hakim unsurlardı. Hristiyan Ermenilerin tehciri ile sorun çözülmek istendi.

Petrol ilk kez 20. yüzyılda dünya siyasetini ele geçirdi. 1. Dünya Savaşı sonrası yaşanan Ermeni sürgünü Bakü petrollerini güvenceye aldı. Ortadoğu/Mezopotamya petrolleri İngilizlerin kontrolüne geçti. İkinci Dünya Savaşı sonrası Yahudiler Avrupa''dan sürüldü ve İsrail ile bölge petrolleri güvenceye alındı.

Shack; “Tarih bize Ermeni sürgününü Türklerin yaptığını söylüyor. Ama yakından bakanlar Türklerin bunu kendilerinden çok Fransa için yaptıklarını görecektir” diyor ve Fransa, Napolyon, Rothschild ailesi, Theodor Hertzl arasındaki ilişkilere dikkat çekiyor.

.Başörtüsü, Somalili Ayan ve Ekin Deligöz!
00:0017/10/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İngiltere Dışişleri eski Bakanı Jack Straw''un; Müslüman kadınlara “Peçelerinizi çıkartın” çağrısı yapmasından sonra ırkçılar harekete geçti. Liverpool''da otobüs durağında bekleyen bir kadına saldırıp peçesini çıkarttılar. Tabiî bu kişi yakalanamadı. Ardından çoğunlukla Pakistanlıların gittiği bir okulda öğretmenlik yapan Ayşe Azmi isimli kadın, peçeli olduğu iddiasıyla görevden uzaklaştırıldı.

Ardından ülkedeki Müslüman okulları tartışmanın merkezine yerleştirildi. Bazıları bu okulların terörist yetiştirdiği gibi moda söylemleri tekrarlarken bazıları da “uyum”u engellediği, buralarda yetişen çocukların yabancılaştığı tezini savunuyor. Bu nedenle devletin Müslüman okullarını okulları finanse etmemesi gerektiğini söylüyor. Zaten İngiliz yönetimi de, özellikle Londra saldırılarından sonra bu okullara destek verme konusunda son derece isteksiz. Yedi bin Hristiyan okulu, 36 Yahudi okuluna para aktaran devlet, sadece 7 Müslüman okuluna finansal destek vermiş.

Ardından, okullarda hocalara ispiyonculuk baskıları geldi. Eğitim Bakanlığı''nın öğretim üyelerinden Müslüman ve Asyalı öğrencileri takip etmelerini isteyeceği, emniyet müdürlüğünün ilgili birimine bilgi aktarmaları için tüm üniversitelere genelge gönderileceği ortaya çıktı.

İngiltere kırk yıl önceki çok kültürlülük felsefesini sorguluyor. Böyle bir devlet felsefesinin 21. yüzyılın, güvenlik eksenli dünyasına uymadığına inanıyor. Başörtüsü, Müslüman kimlik tartışması ve dışlaması, İslam-tehdit şeklinde formüle edilen yeni dünyanın düşman tasavvurunun daha doğrusu savaşının ilk belirtileri.

Ancak bir başka yönü daha var. Batı, artık yabancılarla birlikte yaşamak istemiyor. Çok kültürlülük, uyum, diyalog gibi kavramlar Avrupa ülkelerinin övünebilecekleri değerler kapsamında yer almıyor artık.

11 Eylül sonrası vatandaşlık ve göçmen yasalarındaki değişiklikler, terörle mücadele yasalarındaki faşizan düzenlemeler, bunlara paralel olarak sosyal alandaki ayrıştırma ve dışlamaya yönelik devlet merkezli politikalar, Londra bombalamalarının hemen ardından güvenlik planlamalarının hayata geçirilmesi, kamuoyundaki terör paranoyasını canlı tutmak için belli aralıklarla uygulanan terör saldırısı senaryoları. Hepsi, yabancılardan kurtulmayı, onları dışlamayı hedeflemiyor mu?

İngiltere''de bunlar olurken Almanya''da Türk kökenli Federal Meclis üyeleri, Lale Akgün ve Ekin Deligöz Almanya''yı işte bu tehditten kurtarmak için çok önemli bir çözüm buldular. Bil am Sonntag gazetesi üzerinden Müslüman kadınlara başörtülerini çıkarma çağrısı yaptılar. Alman toplumuna uyumun önündeki en büyük engelin başörtüsü olduğu iddiasından hareket eden vekiller, Türk kadınının görüntüsünü değiştirilmesinden, Alman toplumu içinde asimile edilmesine kadar oldukça “ileri” düşüncelere sahip. Amaçlarının “uyum” olmadığı çok açık. Bugüne kadar Almanya''nın bile öneremediği bu orijinal “çözüm”ün, Avrupa''nın gözünde yeni kahramanlar üretmenin en etkili yolu olduğunun bilincindeler. Özellikle Deligöz, bu çıkışlarını sürdürürse, Batı''nın el üstünde tuttuğu bir isim haline gelebilir.

Deligöz''ün sözleri ile Alman milli marşının Türkçe okunmasına karşı çıkan, Alman ulusunun bütünlüğü adına söyledikleri Almanları bile şaşırtan, önerinin toplumu Almanyalaşmaktan uzaklaştırmayı hedeflediğini iddia edebilen FDP Yönetim Kurulu eski üyesi Mehmet Daimagüler''in davranışı arasında hiçbir fark yok. Uyum''u asimilasyon olarak algılayan, kendine yabancılaşan, kendisiyle birlikte ait olduğu topluluğu da dönüştürmeye çalışan bir kişi o. İngiltere''nin, ABD''nin ve bütün Avrupa''nın yapmak istediğini yapan kişi. İslam tehlikesine karşı alarma geçirilen dünyada bundan daha çok kâr getirici ne tür bir yatırım olabilir ki?

Böyle giderse o da Almanya''nın Ayan Hırsi Ali''si olacak. 1992''de Hollanda''ya iltica eden, İslam ve Müslümanlara karşı etkin bir mücadele içine giren, ödüllendirilip milletvekili yapılan ancak en sonunda utanç içinde Hollanda''dan kovulan, ABD''deki neoconlara yakınlığı ortaya çıkan Somalili Ayan Hırsi Ali''yi hatırlamamak mümkün mü?

İngiltere''deki tartışmalarla Almanya''dakileri birbirinden ayırmak mümkün değil. Kimin ne söylediği değil önemli olan. Batı''nın ve dünyanın nasıl bir ayrışma, tahammülsüzlük, çatışmaya doğru sürüklendiğini ve bu çatışmanın hangi güçlerce beslendiğini bilmektir... Ötekilerden kurtulmak için her türlü yöntemi deneyenler, bunu Deligöz ve Hırsi Ali gibileri üzerinden yürütüyor. Irak''ta mezhep çatışmasını kışkırtılırken Tunus''ta sokaktaki başörtülü kadınlara “suçüstü” hali yapılması ve bir daha başörtüsü takmayacaklarına dair imza alınması işte bu büyük ayrıştırma stratejisinin birer uzantısı değil mi?

Kudüs"te Selahaddin"i beklemek...
00:0019/10/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

KUDÜS- Batı monarşileri, Vatikan Haçlıları ve Amerikan şirketleri petrol, doğalgaz ve silah sektörü için nasıl bir Ortadoğu dizayn ediyor? Din, kültür, medeniyet eksenli dünya tasavvuru, sömürge, istila, talan ve hükmetme arzusu ile yoğrulup, nasıl bir pervasızlık olarak kendini gösteriyor ki, insanoğlu''nun direncini ezip geçebiliyor? Vatan, özgürlük, refah ve onurlu yaşam özlemleri bu güçlerin ürettikleri birkaç kavramla nasıl işlevsiz, anlamsız hale getirilebiliyor?

Küdüs''te, Kanuni Sultan Süleyman''ın yaptırdığı surlar boyunca uzanan Sultan Süleyman Caddesi''nden Mescid-i Aksa''nın avlusuna girerken karşılaştığım dört gencin o akşam yaşadıkları, aslında bu bölgedeki her toplumun yabancısı olmadığı aşağılamalardan sadece birisi. Kudüs''ün birkaç kilometre dışındaki köylerinden Mescid-i Aksa''ya gelebilmek, orada namaz kılan binlerce insanın arasına karışabilmek, millet olduklarını hissedebilmek, kendilerini yalnız olmadıklarına inandırabilmek için İsrail duvarlarını, kontrol noktalarını aşmak gerekiyor. Ne yazık ki, aileleri parçalayan, köyleri-kasabaları birbirinden ayıran, kendi ülkelerinde köleleştirilen insanların birbirine ulaşabilmek için verdiği mücadeleyi, katlandığı zorlukları takdir edecek bir dünyada yaşamıyoruz.

İsrail engellerini aşamayınca Mescid-i Aksa''ya ancak su borularının içinden sürünerek ulaşabilmişler. Bir millete reva görülen bu işkencenin, insan ruhuna karşı verilen bu savaşın güvenlik kaygılarıyla çok da ilgili olmadığını düşündüm. Daha çok aşağılama, hakir görme, geri bırakma, köleleştirme, itaate zorlama, terbiye etme, ehlileştirme, kamçılama stratejisiydi bu. Yılgınlık ruhlarına o kadar işleyecekti ki, onları Firavun''un Mısır''da yüzlerce yıl köle olarak çalıştırdığı İsrailoğullarına benzetecekler ve kendi tarihlerinin intikamını alacaklardı. Ancak dört gencin, her engeli aşarak oraya gelmesi, su boruları içinde sürünerek gelebilmesi, insan ruhuna karşı, yaratılışında var olan özgürlük tutkusuna karşı yürütülen bir savaşın asla kazanılamayacağını gösteriyor. Çünkü onlar, bu halde bile, gündelik yaşamlarının acımasızlığına boyun eğmek yerine Selahaddin Eyyubi''nin kurtuluşunu, Sultan Süleyman''ın kudretini istemeye cüret edebiliyor.

Filistin''i ev ev, köy köy, kasaba kasaba parçalayan zihinle, Irak''ta, Lübnan''da, Pakistan''da, İran''da, Suriye''de ya da bir başka bölge ülkesinde aynı senaryoyu uygulayan, uygulamaya teşebbüs eden zihin aynı değil mi? Bu coğrafyada etnik farklılıkları, mezhep farklılıklarını ölümcül bir çatışmaya ve ayrışmaya dönüştüren, kamplara ayıran, yüzyıllardır birlikte yaşayan insanlara birbirini boğazlatan düşünce aynı değil mi? Tarihinde hiçbir zaman bu denli bir mezhep çatışması yaşamayan Irak''ta her gün tanık olduğumuz kanlı çatışma, CIA''nın işkenceleriyle hayatını kaybeden insanların sokaklara atılan cesetleri bu çirkin amacın birer göstergesi değil mi? CIA tarafından eğitilen “ölüm mangaları”nın üç yıldır sayısız insanın hayatına malolan cinayetleri bugün yaşanan mezhep çatışmasının altyapısını hazırlamadı mı?

Ne oldu? Irak parlamentosu, 11 Ekim''de yaptığı şaibeli bir oylamayla federasyon kararı aldı. ABD ve İngiltere''nin mezhep savaşı çıkarmaya yönelik kirli eylemlerinden sonra, Kürt temsilcilerin ve Şii Irak İslam Devrimi Lüksek Konseyi''nin evet oyu verdiği, Mukteda Sadr ve Sünnilerin veto ettiği federasyon kararı, ülkenin üçe bölünmesi için atılan ikinci adım oldu. Şimdi Irak Çalışma Grubu adı verilen bir yapılanma ülkenin üçe bölünmesini önerme hazırlığında. Dışişleri eski Bakanı James A. Baker, eski Kongre üyesi Lee H. Hamilton''ın başını çektiği, çoğu askeri endüstriyel komplekse bağlı ve ABD''nin yıllardır yürüttüğü örtülü operasyonlarda kariyer edinmiş kişilerden oluşan grubun önerisi büyük ihtimalle çok yakında ABD''nin resmi politikasına dönüşecek.

İşgalden bu yana yürüttükleri sabotajlar, kitlesel katliamlar, cami bombalamaları, suikastler, toplu infazlar, faili meçhuller, iç savaş senaryosuna yönelik kanlı senaryolar, bu niyetlerini açıklayacak ortamı oluşturdu. Buna rağmen Ekim ayında meydana gelen bin 666 bombalı saldırının yüzde 70''inin ABD askerlerini hedef aldığı, yüzde 20''sinin Irak polisini hedef aldığı ortada. Bu saldırılarda sivil kayıplar yüzde 10 sadece. İngiliz tıp dergisi The Lancet''in geçen hafta yayınladığı 655 bin kişinin ölümünden doğrudan ABD ve İngiltere sorumlu. Ama nedense dünya, bu korkunç rakamı görmezlikten geldi. Buna karşı, mezhep savaşını öne çıkararak bölünmeyi meşrulaştırmaya çalışıyorlar. Sanki o ülkede sadece bir iç savaş varmış, işgal yokmuş, ABD''nin kitlesel katliamları olmuyormuş havası oluşturuluyor.

1998''de Bill Clinton''a mektup yazarak Saddam''ın devrilmesini isteyen Yeni Amerikan Yüzyılı savaşçıları ile “A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm” raporunun mimarları, bunu başaramayınca şok etkisi yaratacak bir Pearl Harbor aradılar. 11 Eylül''le de aradıklarını buldular. Batı''nın yüzlerce yıllık sömürge geçmişinden beslenerek yeni bir dünya kurmaya giriştiler. Yeni bir Ortadoğu dizayn ettiler ve uyguluyorlar. Filistin''de uygulanan politikayla Irak politikası işte bu kaynaktan bes-leniyor. Bu coğrafyanın tamamını liflere ayırmak istiyorlar. Ancak Filistinli dört genci su borularının içinden sürünerek Mescid-i Aksa''ya ulaştıran irade var oldukça Selahaddinler de hep varolacak!...

Kudüs, sen neden bu kadar sevilirsin!
00:0020/10/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kudüs''teyim. Bugün Kudüs ve Filistinliler için olağanüstü bir gün. Çünkü Kadir Gecesi. Filistinliler için dini anlamının yanında bir kimlik bilincinin canlı tutulması aynı zamanda. Ramazan ayının son Cuma''sının Kudüs Günü olması, İslam dünyasında Mescid-i Aksa''ya ilginin zirveye çıkmasına neden oluyor. Ama Kadir Gecesi''nde Mescid-i Aksa''da olmak, Filistin halkı için hem dini bir kurtuluş arayışı hem de var oluşun, ayakta kalmanın, direnmenin, yok olmamanın göstergesi.

“Bu akşam en az yüz bin kişi toplanır” dediklerinde inanmadım. Belki ''on bin diyecekken yüz bin dediler'' diye düşündüm. Ancak öğleden sonra Kudüs''ün sokaklarının dolup taştığını, heyecan ve telaşın her yanı kapladığını, trafiğin işlemez hale geldiğini, Mescid-i Aksa''ya açılan kapıların ve daracık sokakların kilitlendiğini görünce gerçeği kavramaya başladım. Kudüs''te oturanlar sokaklara dökülürken, kentin dışında kalanlar, otobüslerle şehre akın ediyorlar, gelemeyenler İsrail''in ördüğü utanç duvarını zorluyordu.

Kudüs''ü Filistin''in diğer bölgelerinden ayıran duvarı görmeye gittik. Kente gelemeyenlerin hikayesini dinlemeye. Kontrol noktalarında olağanüstü güvenlik önlemi alan İsrail polisi ve askeri, şehre girmeye çalışanları engellemeye çalışıyor, ara sıra göz yaşartıcı bomba sesleri duyuluyordu. Öfkeli bir halde bizi uzaklaştırdılar. Kudüs''ü Batı Şeria''dan ayıran duvarın komşuları, aileleri birbirinden kopardığını orada tüm çıplaklığı ile görmek acı verici. Arada sekiz metrelik bir duvar, arkasında Batı Şeria, bu tarafta Kudüs''te adeta açık hava hapishanesinde yaşama mahkum edilen Filistinliler. Sadece 60 yaşın üstündekilere Kudüs''e girme izni veriliyordu.

Özellikle gençlerin öfkesi, sabırsızlığı ve Mescid-i Aksa''ya ulaşmak izin gösterdikleri göz yaşartıcı çaba, duvarlara yazılan sloganlarda kendini gösteriyor. Hiç değilse bu akşam, bu gece Mescid-i Aksa''da olmak onlar için karşı konulmaz bir tutku ama ulaşamıyorlar işte. Kaçak yollardan bir şekilde gelebilenler, adım başı bekleyen İsrail askerleri tarafından tutulup otobüslere bindiriliyor ve geri gönderiliyor.

Gazze''de yaşayanlar 18 yıldır Mescid-i Aksa''ya gelemiyor. Cenin''de, Ramallah''ta, Beytüllahim''de, El Halil''de yaşayanlar gelemiyor. Fatih''ten Eyüp''e gidememek gibi bir şey bu! Ya da Ayasofya''dan Sultanahmet''e geçememek gibi..

Duvarlara hapsedilen Kudüs''te yaşayanların rahatlıkla girebildikleri bu kutsal mekana eğer bütün Filistinliler gelebilselerdi ne olurdu kim bilir! İftar vakti yaklaşınca caddelerden, sokaklardan akın akın Mescid''e giden insanların arasına karışıp, İsrail kontrol noktalarından ve daracık sokaklardan geçip Mescid-i Aksa ve Kubbet-us Sahra''nın avlusuna girebildik. On binlerce insan, kadın, çocuk, yaşlı, genç, aileler dev avluyu doldurmuş, yer sofralarını kurmuş iftar vaktini bekliyordu. A. Faruk Ünsal ve Osman Atalay''la, Türkiye''den İHH''nın hazırladığı iftar sofrasının bir kenarına da biz iliştik.

Kubbet-us Sahra''nın avlusu kadınlara ayrılmıştı. Mescid-i Aksa''nın avlusu ise erkeklere. Ancak kadınlarla erkekleri birbirinden ayıran net bir çizgi yoktu. İftardan sonra oldukları yerde namaza başlayanların önünde kadın grupları namaz kılıyordu. Teravih vakti gelene kadar avluya insan seli devam etti. Yer bulmak, adım atmak, neredeyse imkansız hale gelmişti. En az 250 bin kişi avluyu doldurmuştu ama, Mescid-i Aksa''ya açılan sokaklardan insan seli gelmeye devam ediyordu.

Ağlama Duvarı''na yöneldik. İzin verilmedi. “Yarın gelin” dediler. Tam geri dönecekken izin verildi. İçeri girdik. Süleyman Mabedi''ni ortaya çıkarmak için yapılan kazı çalışmaları, dehlizlere uzanan demir parmaklıklı kapıların açıldığı alanda elli-yüz kişilik Musevi grup dua ediyordu. Duvarın hemen üstünde ise 250 bin kişi teravih namazı kılmaya başladı. İki mescidin kubbesini, etrafındaki coşkuyu bir de oradan izledik. Tekrar alana döndüğümüzde kalabalığın izdiham noktasına ulaştığını fark ettik. Bir süre sonra kendimizi alanı çevreleyen surlardan dışarı attığımızda insanlar hâlâ kapıları zorluyordu. Çünkü on binlerce insan sabaha kadar orada kalacaktı.

Eski kentin labirenti andıran sokaklarında yön duygumuzu tamamen kaybetmiş halde ilerlerken, bu şehrin yeryüzünden neden bir örneğinin bulunmadığını düşündüm. Peygamberlerin, dinlerin, medeniyetlerin merkezi bu şehir ve sokaklar, binlerce yıllık taş duvarlar ve daracık sokaklar, dehlizleri andıran evler… İnsana adres ve yön kavramını unutturan, zaman kavramını unutturan bir sonsuzluk hissi veren şehir.. Attığınız her adımın, bastığınız her taşın hikayesini düşündüren şehir.. Neden bu kadar kıskanıldığını, neden bu kadar sevildiğini, neden bu kadar sahiplenilmek istendiğini, bu şehir için neden bu kadar kan döküldüğünü ancak bu sokaklarda gezerken anlıyor insan!

Selahaddin-Ben Yahud arasında
Kudüs''te, duvarlara hapsedilmiş 220 bin Müslüman yaşıyor. Musevilerin nüfusu ise 800 yüz bini aşmış. Eski şehirden ayrılıp bir de Musevilerin yaşadığı bölgeleri görmek istiyoruz. Ben Yahud''a gidiyoruz. İki kesim arasında keskin bir refah farklılığı karşılıyor bizi. Yaşam standardındaki devasa farklılık ürkütüyor. Eski şehir kadar olağanüstü bir gece yaşanıyor burada da. Adım başı kontrol noktası, alabildiğine silahlanmış askerler, neredeyse her insan grubuna bir grup asker düşecek şekilde güvenlik önlemi. Bu heyecan verici gecede olası bir saldırı için alarm durumu hakim. Nereli olduğumuz soruluyor sık sık ve pasaportlarımız kontrol ediliyor. Her detayı kameralarla donatılmış eski Kudüs, kentin üzerindeki zeplinli gözetleme yeterli görülmemiş. Korku burada da kendini hissettiriyor. Bir tarafta var olmak, özgür olmak için korkuya talip olanlar, diğer tarafta sahip olduklarını, gücü ve refahı korumak için yaşanan korku.

Geri döndüğümüzde, Filistin bölgesinin en işlek mekanı olan Selahaddin Caddesi''ndeki festival havası devam ediyordu. Ara sıra gelen havai fişek ve göz yaşartıcı bomba sesleri, tekbir sesleri eşliğinde…. Kafesler içine yaşama mahkum edilmiş bir halkın dramını, umudunu ve azmini görüyoruz burada. Üzülüyoruz, seviniyoruz ve yoruluyoruz!..

Bizden neden nefret ediyorlar?
00:0025/10/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“Bizden neden nefret ediyorlar?” Bu soruyu hep Amerikalılar sorardı kendilerine. Özellikle 11 Eylül saldırılarından sonraki en önemli tartışma buydu: “Müslümanlar Amerika''dan ya da Batı''dan neden nefret ediyor”du? Ardından gelen son beş yıllık saldırganlıklar, yüz binlere varan katliamlar var olduğuna hükmedilen nefretin kökenini bütün dünyaya gösterdi.

Ama bugün konumuz Amerika değil. Bugün aynı soruyu bizim de kendimize sormamızın zamanının gelip gelmediğini sorgulayalım. Orta Asya Türk cumhuriyetlerinde Türkiye''ye karşı büyüyen ve her fırsatta kendini ifade eden öfkenin kaynağı ne olabilir? Kazakistan''da Türk işçilere yönelik saldırı her ne kadar münferit bir olay gibi görünse de, geçtiğimiz yıl Mart ayında Kırgızistan''da yaşananlarla birlikte ele alındığında derinlerde bir sorunun var olduğunu ve giderek kangrenleştiğini görmemizi zorunlu kılıyor.

Tengiz bölgesinde Amerikan Tengizchevroil şirketinin sorumluluk alanında iş yapan ENKA''ya bağlı, 4 bin Kazak ve bin 600 Türk işçinin birlikte çalıştığı şantiyedeki kavga, Türk işçilere göre maaş farkının doğurduğu kıskançlıktan, bazılarına göre yemek kavgasından kaynaklandı. Azatlık Radyosu''nun Kazakça servisine konuşan olaya karışmış Kazak işçilerse, olayın bir Kazak işçinin üç Türk tarafından ''iyi çalışmıyorsun'' diye demir çubukla dövülmesi yüzünden patlak verdiğini iddia etti.

Olayla ilgili haberler başından beri kontrollü olarak basına yansıdı. Ancak, çoğu yaralı halde Türkiye''ye getirilenlerin sayısının 396 kişi olması ve işçilerin anlattıkları basit bir kavga ya da kıskançlığın ötesinde bir ciddi bir sorunu önümüze koydu. Gayri resmi rakamlara göre 25 bin Türk işçinin bulunduğu Kazakistan''da Türkiye''nin istenmediğine dair halk düzeyindeki kanaatin iyice pekiştiği ortada. Bu olaydan sonra, daha başka istenmeyen gelişmelerin yaşanabileceği de. İşçilerin; “on kişi öldü”, “işkence yaptılar”, “yaktılar”, “boyunlarından astılar” gibi ifadeleri, son derece organize bir tepkinin var olduğunu gösteren bir başka gösterge.

Türkiye''nin Orta Asya''da algılanış biçimi hiç de kardeşçe değil. Oradaki insanları suçlama kolaycılığına kaçmadan şu zafiyetleri tespit etmek zorundayız: Bağımsızlıklarından bu yana resmi ilişkiler belli bir stratejiye göre seyretmedi. Bazı ülkelerde Türkiye, Ruslar''ın yerine yeni sömürgeci güç gibi algılandı. “Ağabey” yaklaşımının sonuçlarını şimdi görüyoruz. Bölgeye yoğun yatırım yapan Türk şirketleri, ülke kaynaklarını sömüren güçler olarak algılandı. Kamuoyu ile sağlam ilişkiler kuramadı. Bölgede iş yapan kişiler, yerel halkı hakir gördü, küçümsedi, değerlerini önemsemedi.

Geçen yıla dönelim. ABD''nin Kırgızistan''da giriştiği “Kadife Devrim”in yol açtığı kaosa… Eski yönetim devrildi ama Kırgız halkının öfkesi Türklere yöneldi. Oysa sokaklara dökülen halkın iktidarda görmek istediği kadro Amerika tarafından belirlenmişti. Türkiye de bölgede tamamen ABD''ye endeksli bir politika izliyordu. ABD şirketlerine ya da Rus ve Çin şirketlerine değil de, kitlelerin öfkesi neden Türkk şirketlerine, Türkiye vatandaşlarına yönelmişti? Kimse bunu sorgulamadı. Kaos ortamı denilip örtbas edildi. Sayısız mağaza yağmalanıp yakıldı. Otellere el konuldu. Türk vatandaşlarının evlerine saldırıldı. Korku ve dehşet doğrudan Türkiye''ye ve Türkiye vatandaşlarına yöneldi. Oysa Türkiye''nin Bişkek''teki rejim kriziyle doğrudan ilgisi yoktu. ABD ile Rus-Çin dayanışması arasında bir güç mücadelesi yaşanıyordu. Peki neden? Aynı sebeplerden. Kazakistan''da olan sebeplerden. Bütün Orta Asya''da çizilen kötü imajdan. Birilerinin bu imajı istismar etmesinden.

Bir örnek daha vereyim. Kırgızistan''daki kaostan iki ay sonra. 13 Mayıs 2005. Özbekistan''ın Andican kentinde, İslam Kerimov''un tiranlığına karşı çıkan halka Özbek ordusu ve özel timleri silahla karşılık verdi. 200 kişi hayatını kaybetti. Göstericilere ateş açan özel timler Türkiye tarafından yetiştirilmişti. Dahası, özel tim mensuplarını taşıyan araçlar ve silahları Türkiye tarafından verilmişti. Kentten dünyaya yansıyan az sayıdaki resimlerden birinde, katliamın failleri olan özel timlerinin mevzilendiği aracın kapısındaki Türk bayrağını elbette Özbek halkı da görmüştü. Kırgızistan ve Kazakistan''daki Türkiye karşıtlığı giderek güçlenecek. Daha kötüsü, Özbekistan''da yaşanacak olası bir karışıklıkta belki de en şiddetli tepkiyi yaşayacağız. Belki, Kerimov kadar Türkiye de yara alacak.

Orta Asya politikası, birkaç şirketin çıkarlarına hasredildi. 21. yüzyılın en büyük paylaşım alanı üzerindeki Türkiye tezleri birkaç işadamına bırakıldı. Çok büyük zaaf. Aklımızı başımıza almak zorundayız. Bizden nefret etmeye başladılar. Böyle giderse Türkiye''nin Asya kapısı Nahcıvan''da kapanacak.

.Bu haberi bizden neden gizlediler!
00:0026/10/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

10 Ekim 2006 Salı günü saat 12:30. Bağdat''taki Yeşil Bölge''nin 13 kilometre güneyinde bulunan ABD''nin Irak''taki en büyük karargahlarından birine yönelik karşı bir direnişçi saldırısı başlatıldı. Önce roketler, ardından Grad ve Katyuşa füzeleri farklı yönlerden ardı ardına askeri üsse yadı. Falcon askeri üssü, En büyük mühimmat depolarından biri olduğu gibi, 4. Piyade Bölüğü dahil, en az 3 bin kişinin barındığı bir karargah. 2 ile 5 metre yüksekliğindeki sağlam duvarlarla çevrili üs, kanlı para ile semiren askeri şirketler tarafından en ince detayına kadar özenle yapılmış, yoğun güvenlik önlemleriyle kontrol altında tutulan bir bölge olarak bilinir.

Füze saldırılarından sonra askeri bölgede büyük patlamalar başladı. Bağdat''ın her tarafından duyulan patlamalar gece gökyüzünü tıpkı ABD bombardımanında olduğu gibi aydınlattı. Haber kaynakları Bağdat''ta ardı ardına 30 patlama duyulduğu aktardı. Ama aslında Amerikan üssünden geliyordu. 4 saat süren patlamalarla birlikte askerin üssün hemen her yanını saran yangınlar ancak Çarşamba sabahı kontrol altına alınabildi.

Amerikan askerlerinin yanı sıra, Iraklı askerler, CIA mensupları, tercümanlar ve sivil görevlilerin bulunduğu üs, bölgedeki en büyük mühimmat deposuydu. Sadece bu mühimmatların güvenliğini sağlayan asker sayısı yüzün üzerindeydi. Askeri ve diplomatik misyonun bulunduğu Yeşil Bölge''de olağanüstü önlemler alındı.

Misilleme gecikmedi. ABD savaş uçakları ve helikopterleri havalanıp Bağdat''ın bazı bölgelerini bombaladı. Füze saldırılarını engellemek için. Ancak amaç hasıl olmuş, üs kullanılamaz hale gelmiş, mühimmat depolarının hemen tamamı yok olmuş, tanklar, füzeler, zırhlı araçlar, tonlarca yakıt, altı Apachi helikopteri, çok sayıda Humwee tarzı askeri araç imha edilmişti. Askerlerin barınakları, basketbol sahası, rekreasyon merkezleri ve idari binalar yandı. Bağdat yönetimi, zararın en az bir milyar dolar olduğunu açıkladı.

ABD''nin resmi açıklamasında bir kişinin bile yaralanmadığı söylendi. Ama yanmış tanklar Irak''taki başka üslere taşınırken Kızılhaç bayraklı askeri nakil araçları hastanelere ölü ve yaralı taşıyordu. Sadece ilk gün ölü ve yaralı sayısının 300 civarında olduğu söyleniyor. Bu büyüklükteki bir askeri üs, bu büyüklükte bir saldırıya uğrayacak, mühimmat depolarının yol açtığı dev patlamalar sırasında askeri araçlar ve binalar kömüre dönüşecek, üssün büyük bölümü sabaha kadar yanacak ve bir kişi bile yaralanmayacak!

11 Ekim sabahı ölü ve yaralı taşıyan 9 nakil aracının hastaneye gidişi medya mensuplarının gözünden kaçmadı. Direniş kaynakları ve hastane kayıtları, ABD askeri, CIA ajanı, tercümanlardan oluşan 300 kişilik kayıp sayısı veriyor. 165 yaralı ve 122 Iraklı askerin ölüm kayıtlarını. ABD''nin, kayıplarının artması üzerine 12 Mayıs''ta açtığı Bağdat''ın 70 kilometre Batısındaki Habbaniye Hastanesi''nin verdiği isim listesini burada yayınlama imkanı yok.

Üs kullanılamaz halde şimdi. Yaralılar Habbaniye ve diğer hastanelerde tedavi ediliyor. ABD ise sansür mekanizmasını işletmeye çalışıyor. Irak ordusundan General Bilal Ahmed El İ''tavi, askeri mühimmat dışında bütün binaların ve arşivlerin imha olduğunu söylüyor. Ve çok dikkat edici bir noktaya işaret ediyor: “En büyük korku, ABD ordusunun bu üste, Felluce''de kullandığı türden, düşük yoğunluklu nükleer ve kimyasal silah deposu olduğu. Eğer bu silahlar üste ise Bağdat''ta binlerce insan ölecek demektir.”

Direnişçiler ilk kez böyle bir saldırıya giriştiler ve son derece başarılı oldular. Bu olay, artık ABD üslerinin bile güven altında olmayacağını, her an saldırıya uğrayabileceğini, direnişçilerin bu boyutta saldırılar yapabileceğini gözler önüne serdi.

Irak''ın bölünmesi, ABD''nin Irak''tan çekilmesi, seçimler, iflas itirafları, Basra Körfezi''ne yığılan ABD uçak gemileri, İran''a karşı Bahreyn açıklarından yapılan tatbikat, yeni Irak politikası belirleme stresi tartışmaları arasında bu olay gazete ve televizyonlarda küçük haber olarak geçiştirildi. Neden ve nasıl?

Geciktim, biliyorum ama bayramınızı mübarek olsun….

.Kafatası resimleri ve bir vahşetin öyküsü
00:0027/10/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika ve İngiltere''nin, yerel cinayet şebekeleriyle birlikte imza attığı katliamların bedelini ödenek Almanlara düştü. Bild gazetesinin yayınladığı, Alman askerlerinin kafataslarıyla gösteren resimler büyük tartışmalara neden olsa da, Irak ve Afganistan''da işlenen cinayetlere katılan askerlerin ortak yönlerini bir kez daha gösterdi. Karikatür krizi, Papa''nın söylemi, Peygamber''e hakaretler, Irak''taki işkence merkezlerinde görev yapanların kurbanlarına bakışı, işkence resimleri, gizli cezaevleri, işkence uçakları, Müslüman veya öteki olanlara bakışın Batı''da nasıl da çirkinleştiğini göstermiyor mu?

ABD''nin küresel savaşına katkıda bulunan Alman, İngiliz, İsrail, Fransız, İtalyan ya da bir başka ülkenin askerlerinin, düşmanlarını algılayışının aslında birbirinden çok da farklı olmadığı, “Müslüman” olanı aşağılama, horlama, ezme, yok etme dürtülerinin hemen hepsinde canlı olduğunu söylemek ne yazık ki mümkün.

“Düşman İslam”, “tehdit Müslümanlar” ön kabulü, ABD ve İsrail''in yoğun gayretleri sonunda dünya genelinde yaygın bir kanaate dönüştürülebildi. Ülkesi istila edilen, değerleri aşağılanan, kaynakları sömürülen insanların özgürlük ve refah için verdikleri mücadele artık terörizm olarak görülüyor. Ve bu abartılı tehdide karşı yürütülen yaygın savaşa katılan askerler, nefret ve aşağılamaya şartlandırılıyor. İdeolojik şartlandırma, ABD ve Avrupa''da sokaklara, evlere kadar girdiği gibi, Irak''ta Ebu Gureyb, Afganistan''da Şibirgan ve Alman askerlerin davranışları gibi sonuçları ortaya çıkarıyor.

Papa gibi dini liderlerden siyasilere, aydınlardan güvenlik mensuplarına kadar, kitlelerin kanaatlerini etkileyenlerin sistematik biçimde yönlendirdikleri ve yönettikleri çatışma ve düşman tezi, insan ırkının nefretini besleyen çirkin sonuçları ortaya çıkardığında ise, olayın “münferit” olduğu iddia ediliyor.

O KATLİAMDAN MI KALDI?

Yıllardır bu sürecin ayrıntılarını aktarıyor, kaydını tutuyorum. Tutmaya da devam edeceğim. Bu kayıtlardan biri Afganistan işgalini sırasında yaşanan bir olayla ilgiliydi. Sanırım Türkiye''de olayın üzerine giden, birçok kez gündeme getiren tek kişi benim ve hatırlatmaya da devam edeceğim. Alman askerlerinin resim çektirdiği kafataslarıyla bu olay arasında nasıl bir bağlantı var? O kafatasları, ABD, İngiltere ve Raşit Dostum''un toplu mezarlara gömdüğü genç Afgan savaşçılarının kafatası olabilir mi?

En az üç bin kişinin gömülü olduğu, Birleşmiş Milletler''in, ABD''nin ve genel olarak dünyanın ört bas ettiği tüyler ürpertici bir vahşetten geriye kalan toplu mezarlardan söz ediyorum. Hatırlayalım...

ABD-İngiliz işgali sırasında bugün Alman askerlerinin yerleştiği Kunduz''da binlerce Taliban askeri teslim olmak istedi. Çünkü rejim çökmüştü. BM''nin Afganistan temsilcisi Lahdar Brahimi bu teklifi aracılık teklifini reddetti. İşgal güçlerinin verdiği güvenceyle teslim oldular. Yaklaşık 8 bin kişi silahlarını bıraktı. Teslim alınınanlar, Kunduz''dan Mezar-ı Şerif''e nakledilmeye başlandı. 500''ü Cenk Kalesi''ne nakledildi. Bu kişilerin nasıl katledildiğini Türkiye''de televizyon ekranlarından canlı izlemiştik. Dünya, ABD''nin “teröristler”e karşı zaferini bu yayınlarla alkışlamıştı. 7 bin 500''ü ise, Mezar-ı Şerif''teki Şibirgan Cezaevi''ne götürüldü. Konteynerlara istif edilenlerin bir kısmı havasızlıktan boğularak öldü, bir kısmı ise, dışarıdan açılan ateşle öldürüldü. Kurşun deliklerinden kan sızıyordu. İrlandalı gazeteci Jamie Doran, vahşeti “Mezar''da katliam” adıyla belgesel haline getirdi. Kunduz''da, değişik Müslüman toplumlardan 8 bin kişinin esir alındığını belirten Doran, bunların tek tek sayıldığını, 500 kişinin Cenk Kalesi''ne, 7 bin 500 kişinin Şibirgan Cezaevi''ne nakledildiğini, ancak cezaevine konulanların sayısının 3 bin 15 olduğunu belirterek, “geri kalanlara ne oldu?” diye sordu.

Görgü tanıkları, ABD askerlerin cezaevine getirilen esirlerin boyunlarını kırarak öldürdüğünü, üzerlerine asit döktüğünü, yüzlerce esirin çöle götürülüp ABD askerleri ve Dostum''un adamları tarafından kurşuna dizildiğini, infaz emrinin bölgedeki ABD birliklerinin komutanı tarafından verildiğini ve onlarca ABD askerinin bu infazda yer aldığını söyledi ve “Amerikalılar ne isterlerse yapıyorlardı. Onları durduracak gücümüz yoktu” dediler.

Toplu mezarları köpekler ortaya çıkardı. BM soruşturma bile açmadı. ABD, bu olayı Uluslararası Ceza Mahkemesi''ne götürecek ülkeleri tehdit etti.

Kasetin küçük bir bölümü Haziran 2002''de önce Alman Parlamentosu Reichstag''da, ardından Avrupa Parlamentosu''nda parlamenterler, insan hakları örgütlerinin temsilcileri ve hukukçulara izlettirildi. Ardından bütün dünya suspus oldu. Artık kimse bu olaydan söz etmiyor. Ben hatırlatmaya devam edeceğim.

Askerlerin elindeki kafataslarının Sovyet işgali zamanından kaldığı söyleniyor. Ama kesin bilgi yok. Alman askerleri, kendi parlamentolarında gösterilen bu vahşetin kalıntılarıyla mı resim çektirdi? Öyle olmasa bile ne farkeder ki! Mezar-ı Şerif çevresindeki toplu mezarlarda binlerce genç insanın kafatası var. Bugünkü işgalin ve yaşanan caniliğin Sovyet işgalinden ne farkı var! İkisi de toplu mezarlar bıraktı!

.Çok mu kötü niyetliyim!
00:0031/10/2006, Salı
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in Lübnan''ı harabeye çevirdiği saldırıların henüz bittiği günlerdi. Saldırıdan önce ABD ve İsrail tarafından planlanan, 19 madde halinde hazırlanıp BM Güvenlik Konseyi''ne kabul ettirilen 1701 sayılı karar uyarınca, Lübnan''a “çokuluslu güç” yerleştirilmesi aşamasına gelinmişti. Karara bağlı olarak Türkiye''nin de asker göndermesi tartışılırken, ABD-Türkiye-İsrail arasındaki derin bağlantılara, gelişmelere, Lübnan özelinde ve Ortadoğu genelinde öteden beri varolan ortaklıklara dikkat çeken yazılar yazdım. Bugün Lübnan açıklarında toplanan olağanüstü askeri gücün başka şeylere işaret ettiğine, daha kapsamlı krizlere hazırlık yapıldığına dikkat çekerken, üç ülkenin öteden beri Lübnan konusunda birlikte çalıştığına hatta gelecek krizlere karşı birlikte hazırlık yaptığına ilişkin tartışmalara yer verdim.

Sınırım bu iddialardan en etkili olanı gerek Lübnan savaşı sırasında gerekse savaş bittikten sonra bölgeye gönderilen Türk özel birliklerine ilişkin olanlardı. 31 Ağustos 2006 ve 15 Eylül 2006 tarihlerinde yazdığım iki yazıda yer alan iddialar şöyleydi:

“Haziran başlarında başlayıp Ağustos ortasında sona eren kontrgerilla operasyonları çerçevesinde Türk Silahlı Kuvvetleri''ne mensup en gizli birimlerden iki tim İsrail''e gönderilir. Savaş sırasında orada bulunurlar. İsrail''e gidenler Türk-İsrail istihbarat anlaşmaları çerçevesinde buradadır. Bu ülkede yaşayan herkesin, orada ne yaptıklarını sorma hakkı var. Bu soruyu biz de soruyoruz: Savaşın en yoğun olduğu zamanda 30 kişilik iki tim İsrail''de ne yapıyordu? Bir tim de Lübnan''a gönderilir. Amaçları bilgi toplamaktır. Onlar da savaş sırasında oradaydılar.

Lübnan''a asker tezkeresi meclisten geçtikten sonra üç bölgeye yeni timler gönderilir. Lübnan''a ulaşanlar CIA ve Mossad birimleriyle buluşur. Kuzey Irak''a ise, dört ya da beş tim gönderilmesi kararı alınır. Ankara''da Lübnan ve Kuzey Irak konusunda aynı birimler çerçevesinde bir toplantı yapılır. Dört saat süren toplantıya bir süredir özel birliklerle birlikte olan beş yabancı da katılır. Kim mi bu yabancılar? Mossad''a bağlı birimler! Ankara''da Türkiye''nin en mahrem güvenlik birimleriyle Mossad mensupları toplantı yapıyor! Ne toplantısı bu? Neyi planladılar? Bu toplantının Güneydoğu, Kuzey Irak ve Lübnan''da etkisi nasıl olacak?”

İddialar yalanlandı. Güverlik birimleriyle ilgili olmasına rağmen, güvenlik merkezlerinden bir yalanlama gelmedi. Dışişleri Sözcüsü Namık Tan, 15 Eylül 2006''da gazeteyi arayarak bu bilginin doğru olmadığını söyledi. Bir açıklama gönderilmesi ve bu köşede yayınlanması kararlaştırıldı. Görüşmeden birkaç saat sonra Anadolu Ajansı''na bir yalanlama haberi yaptırıldı. Haber şöyleydi: Dışişleri Bakanlığı, basında yer alan “Ankara''da Mossadlı kontrgerilla toplantısı” başlıklı köşe yazısında öne sürülen bilgilerin gerçek dışı olduğunu bildirdi. Bakanlıktan yapılan açıklamada, “Bugünkü Yeni Şafak gazetesinde İbrahim Karagül imzasıyla yayınlanan ''Ankara''da Mossadlı kontrgerilla toplantısı'' başlıklı köşe yazısında öne sürülen bilgiler tamamen gerçek dışı olup, ülkemizin dış politikası ile ilgili olarak istifham yaratıcı bu tür yayınlar basın sorumluluğu ile bağdaşmamaktadır” denildi.

Türkiye''nin bölge ülkeleriyle yakınlaşmasını en çok savunan insanlardan biri olmama rağmen, Türk dış politikası ile ilgili istifham yaratmakla suçlanıyordum. Ama dikkatimi çeken yalanlanmak ya da bu ifade değil, Dışişleri Sözcüsü Tan''ın telaşıydı. “Acaba Tan''ın telaşının İsrail''e Büyükelçi atanmakla bir ilgisi olabilir mi” diye düşündüm.

29 Eylül''de gazetelerde Namık Tan''ın Tel Aviv''e Büyükelçi atandığı haberi yayınlandı. İyi niyetimi korumakla birlikte, Namık Tan''ın, söz konusu iddiaları yalanlama usulü ve garip telaşının, Türk dış politikasına yönelik kaygılardan ziyade, kişisel kariyeriyle bağlantılı olduğu kanaatimi hala koruyorum. Anlaşılan daha atanmadan İsrail''le ilişkisini iyi tutma yolunda büyük çaba sarfetmiş! Yanılıyor muyum acaba?

El Kaide devleti!
00:001/11/2006, Çarşamba
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan''ın kuzeybatısındaki aşiret bölgesi Bajur''da El Kaide kampı iddiasıyla bombalanan yer, bir medreseydi. Aslında medrese de değil. Çocukların eğitim yaptığı bir Kur''an okuluydu. Yani elifba okunan bir mektep. Büyük çoğunluğu çocuk 80 kişi hayatını kaybetti. Çok sayıda da yaralı var.

ABD kaynaklarına göre burası El Kaide''nin üst düzey yetkililerinin bulunduğu bir kamptı. Pakistan kaynakları da aynı fikirde. İki ülkenin saldırıdan sonraki açıklamaları birbirinin aynısıydı. Pakistan ordusuna bağlı helikopterler bir El Kaide kampını bombalamıştı. Ancak olayın hiç de açıklandığı gibi olmadığı çok erken belirginleşti.

Okul, Pakistan ordusuna göre kendi helikopterleri tarafından bombalanmıştı. ABD kaynaklarına göre ise, daha sonra, ABD''nin pilotsuz uçakları tarafından vuruldu. Bir başka kaynak, ABD istihbaratı ve verdiği koordinatlara göre Pakistan helikopterlerinin bombaladığını söylüyor.

Ancak dikkat çekici bir iddia daha var, üzerinde durulması gereken: Kur''an okulu aslında NATO birlikleri tarafından bombalanmıştı. Bu da, cinayetin hem ABD hem NATO hem de Pakistan tarafından işlendiğini ortaya koyuyor. Çünkü Pakistan ile ABD arasında varolan ortak operasyon anlaşması, kısa zaman önce Pakistan ile NATO arasında da imzalandı. Bu anlaşmaya göre NATO güçleri, Afganistan''dan Pakistan''a geçebilecek, sınır ötesi operasyon yapabilecek. Bölgeye yönelik saldırı işte bu çerçevede yapıldı. Çoğu çocuk, 80 kişinin ölümüne hem Pakistan hem ABD hem de NATO imza atmış oldu.

İşin tuhaf tarafı, aynı bölgede binlerce kişi iki gün önce ABD ve NATO karşıtı protesto gösterileri yaptı. Çünkü Afganistan''da devam eden NATO operasyonlarında son günlerde çok ağır insan zayiatı veriliyor, ittifak birlikleri çoğu zaman sivilleri bombalıyordu.

Daha da tuhafı, Pakistan hükümeti ile bölgedeki Taliban yetkilileri arasındaki barış görüşmeleri bombalanan yerde, Bajur''da yapılıyordu. Daha iki gün önce yapılan görüşme imza aşamasına gelmişti. Sıkı durun! Anlaşma, okula saldırının gerçekleştiği Pazar günü aynı yerde imzalanacaktı. Çoğu çocuk 80 kişinin öldüğü saldırıda hayatını kaybedenlerden biri de, Taliban adına imzayı atacak kişiydi.

Bütün bunlar birer rastlantı mı? Bu karmaşanın içinden nasıl çıkılır? Küresel savaşta tarafları net biçimde ayırabilenler için bu hiç de zor değil.

Bajur, dini hassasiyetin en güçlü olduğu yerlerden biri. 2001 yılında ABD''nin Afganistan işgaline karşı savaşmak için aynı bölgeden 10 bin kişi Afganistan''a gönderildi. Pakistan ordusunun kontrolü dışında olan Veziristan bölgesi Taliban''ın çok güçlü olduğu bir yer. Bajur da öyle. Bölge, son günlerde NATO birlikleriyle yoğun çatışmaların yaşandığı Kunar''a gidiş yolu üzerinde. Yine El Kaide''nin Kunar ve Nuristan yolu için kullandığı, Afganistan eski Başbakanı Gülbeddin Hikmetyar''ın da güç aldığı bölgelerden biri.

Afganistan''da ittifak güçlerine karşı mücadele güç kazanıyor. Giderek şiddetlenecek bu savaş, Pakistan içlerine yayıldı. ABD''nin Sovyetlere karşı savaş alanı olan bölge, şimdi başka güçlerin ABD''yi av haline getirmek için kullandığı bölge oldu. Pakistan Devlet Başkanı Perviz Müşerref''in Veziristan bölgesine yönelik tutumu, ülkenin parçalanmasına kadar varabilecek bir kapı araladı. Pakistan ordusundaki Pencabiler ile Paştun ve Beluciler arasındaki çatışma, ABD''nin bölge stratejisinin de yardımıyla hem Pakistan''ı bölecek hem de El Kaide''ye bir devlet kazandıracak gibi. Sadece Irak değil, Lübnan, Suriye, İran ve Pakistan da bölünme tehdidiyle karşı karşıya. Peki Türkiye için böyle bir tehdit yok mu? ABD ile ittifaka güvenenler Pakistan örneğine bakmalı. ABD''nin kendi müttefikini ne hallere soktuğuna dikkat etmeli.

Mesela İran''a yönelik istikrarsızlaştırma, parçalama stratejisinin bedelini iki ülke ödeyecek. Türkiye ve Pakistan. İran savaşıyla Belucistan''ı kaybedecek olan Pakistan, Afganistan''daki yeni savaşın sonucuna göre Veziristan''ı da elinden çıkarmak zorunda kalabilir. Türkiye''nin ne kaybedeceğini bilmeyen yok sanırım.

Bejur saldırısı Müşerref''in çöküşünün başlangıcı. Afganistan''da çok tehlikeli bir savaşın içine sürüklenen NATO''nun da büyük yara alacağını şimdiden söyleyelim. Kitlelere karşı yürütülen bu savaş ve tekrarlanan hatalar devam ederse, Taliban devleti de kurulur, El Kaide devleti de. Çünkü iki örgüt, küresel savaşın ve yeni bloklaşmanın çok önemli iki unsuru haline geldi.

..İki fiyasko, bir itiraf!
00:002/11/2006, Perşembe
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bağdat kuşatma altında. Sünni direnişçiler Genelde Şiilerin hakim olduğu Bağdat''a giden bütün yolları kesti. Bazı bölgelerde gıda sıkıntılarının başladığı, köylerde insanların birkaç haftadır karpuz ve ekmekten başka bir şey yemedikleri söyleniyor. Bu durum Şiilerle Sünniler arasında çok ciddi gerilimlerin habercisi. Ama en önemlisi ABD''nin Irak''ta kontrolü tamamen kaybettiğinin göstergesi. Son bir ayki gelişmeler sanıldığı gibi ABD''deki Kongre seçimleriyle sınırlı değil. Ülke tamamen Şii ve Sünni grupların elinde. Peki ABD ve İngiltere nerde? İkinci Vietnam sendromu boş bir kaygı olmayacak gibi. Artık Sünniler kadar Şiiler de ABD''yi istemiyor, çekilme takvimi istiyor. Ülke hızla bölünmeye gidiyor. ABD, Kuzey Irak''a yoğunlaşma planlarını hızlandırıyor.

Afganistan''da durum hiç de bundan farklı değil. Taliban bir çok bölgede kontrolü elinde tutuyor. Altı bölgede Taliban''la ABD ve NATO askerleri arasında çatışma var. Hava saldırılarının neden olduğu sivil kayıplar halkı Taliban saflarına itiyor. NATO direnişçilerle pazarlıklara bile başladı. Kış boyu sürmesi beklenen çatışmaların bahara nasıl bir Afganistan bırakacağı meçhul. Burasının da Üçüncü Vietnam olmayacağını kim garanti edebilir?

ABD ve müttefiklerinin Ortadoğu ve Asya''da başlattıkları istila süreci karşı reaksiyonunu doğurdu. Bundan sonra Irak''ta da Afganistan''da da çok daha yoğun reaksiyon göreceğiz. Bu beklenen bir gelişmeydi ancak tek taraflı enformasyon ve zihin yönlendirmesi, dünyayı bu gerçeği öngörmekten mahrum etti.

ABD için bölgedeki kayıplar süreci başladı. Bölgesel refleks giderek güç kazanacak. Başarısızlıklar daha da artacak. Özellikle NATO''nun çok ciddi itibar kaybedeceği söyleniyor. İki fiyaskonun yanında, Washington için daha kötüsü de var. İslam dünyasına yönelik bütün kredisini kaybetti. Artık hiçbir girişimi, planı, projesi taraftar bulmayacak. Şüphe ve tereddütle karşılanacak. Bunu ben söylemiyorum.

CIA''nın Siyasal İslam Stratejik Analiz Programı Başkanı olan, Dış İlişkileri Konseyi üyesi ve terörle mücadele gibi kilit birimlerde 15 yıl görev yapan Dr. Emile A. Nakhleh, Harper''s dergisinin altı sorusuna verdiği cevaplarda çok önemli şeyler söylüyor.

www.dunyabulteni.net

adresinde Türkçesi yayınlanan söyleşideki şu analizlere birlikte bakalım:
“Hızlı bir şekilde çıkış stratejisi için yol bulmaya başlamalıyız. Irak''ta bir iç savaş var ve bizim varlığımız şiddete katkıda bulunmaktadır. Paratonere dönüştük, şiddeti azaltmıyoruz, artmasına katkıda bulunuyoruz. Irak mücahitleri harekete geçirdi. Bizim varlığımız onları cezbediyor. Oradan çıkmaya ihtiyacımız var. Irak''ın bölge için model olması düşüncesi de bence önemini yitirdi. Şimdi tek sorun şu: Irak, İran modelini mi yoksa Arap otoriterliğini mi izleyecek?. Aradan sadece üç yıl geçmesine rağmen, laik bir model talebinin ve demokratik bir Irak''ın unutulmasıdır. Bu Amerika''nın bölgede demokrasiyi yayma çabalarını gölgelemektedir.”

ABD-İslam dünyası ve terörle mücadele stratejisi için ise şu ifadeler kullanılıyor:

“İslam dünyasında bir iyi niyet neslini kaybettik. Resmi tumturaklı sözler hariç, demokratikleştirme ve Ortadoğu için reform programı artık kayboldu. Bu, Başkan''ın bölge için merkezileştirme politikasıydı ve şimdilerde kimse onun hakkında konuşmuyor. Biz tüm İslam dünyasında; demokrasi, temsili hükümet ve adalet konularında güvenilirliğimizi kaybettik. Herhangi bir karşılığı olmadan insanları (içerde) tutmak için yeni kurallar ve düzenlemeler tasarlıyoruz. İslam dünyası, “İnsan hakları hakkında konuşuyorsunuz, insanları yargılamadan içerde tutuyorsunuz” diyor. İslam dünyası, “terörle savaş” adı altında İslam ile savaş verdiğimiz görüşünde ve biz onları bu düşüncelerinden vazgeçiremedik. Guantanamo, Ebu Gureyb ve diğer işkencelerden dolayı; adalet, yasalara uyma, hukukun üstünlüğü düşüncelerimizi kaybettik. Ve bunlar Amerikan düşüncesinin kalbiydi. Bu çok ciddi bir durum ve ileriki yıllarda bunun tehlikeli neticeler doğuracağını görüyorum.”

Irak ve Afganistan''da sadece Iraklı direnişçiler ve Taliban savaşmıyor. ABD bu bölgeleri işgal ederken Taliban gibi semboller üzerinden aslında çok büyük bir dünya savaşını gizledi. Şimdi hem bölgesel reaksiyon harekete geçti hem de ABD karşıtı güçler, özellikle Asyalı güçler gücünü gsötermeye başladı. İki ülkedeki çatışmalar merkez güçlerin birbiriyle hesaplaşmasından başka bir şey değil. İşte Dördüncü Dünya savaşı dedikleri bu. Çok yakında bu büyük savaşı başka bölgelerde de izleyeceğiz. Geleceğin dünyası bu savaşın seyrine göre şekillenecek. Dünyanın nasıl kamplara bölünmüş olduğunu ancak o zaman farkedeceğiz.

İran"a saldırı tatbikatı mı?
00:003/11/2006, Cuma
G: 27/08/2019, Salı
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Daha önce de sormuştum: Doğu Akdeniz''deki devasa askeri yığınağın sebebi ne? Lübnan''ı tamamen kontrol etmenin çok ötesinde deniz gücünün biriktiği bölgede İsrail savaş uçaklarının Alman gemilerine ateş açmasından daha önemli gelişmeler yaşanabilir. ABD savaş filolarının yanı sıra Avrupa ülkeleri D. Akdeniz''e, 2. Dünya Savaşı''ndan sonraki en büyük askeri yığınağını yaptı. 75 savaş gemisi, casus uçakları, helikopterler taşıyan iki uçak gemisi, 15 savaş gemisi, binlerce asker ve bu sayı artıyor. ABD yüzlerce gemisiyle Doğu Akdeniz, Basra Körfezi ve Kızıldeniz''de toplanıyor.

ABD Başkanı George Bush''un Fransa Cumhurbaşkanı Jaques Chirac''a söylediği; “İsrail İran nükleer tesislerine önleyici saldırı yaparsa bunu anlayışla karşılarım” ifadesini son derece ciddiye almak gerekiyor. Ciddiye almamız gereken başka gelişmeler de var.

Yüzlerce Amerikan savaş gemisi Ortadoğu''nun stratejik sularında toplanmaya başladı. Bu hazırlığa paralel olarak bölgede iki önemli askeri tatbikat başlatıldı. İkisinin de amacı, İran nükleer varlığına yönelik saldırıya hazırlık ve petrol kaynaklarını korumak. Biri, uçak gemilerinin de katıldığı Arap Denizi''nde yapılan Malabar 06 adlı ABD-Hindistan ortak tatbikatı. Bu tatbikata katılan savaş gemileri, daha sonra Basra Körfezine gidecek. İran açıklarında ABD deniz filolarının başlattığı tatbikata katılacak. Operasyon kapsamında gelen askerlerin önemli bir bölümü, aylardır petrol ve doğalgaz platformlarını kontrol eğitimi alıyordu.

Tatbikatın bir diğer amacı da, bölgeye girecek nükleer malzemenin geçişini engellemek. Bu amaç, her ne kadar El Kaide''nin yakında S. Arabistan ve Körfez bölgesinde saldırı yapmasının önüne geçmek olarak ifade edilse de aslında doğrudan İran''ı hedef alıyor. Tatbikata katılmayan S. Arabistan bütün güçlerini alarma geçirdi. Dünyanın en büyük petrol terminalini barındıran bölgelerde olağanüstü önlemler aldı. Bu çerçevede askeri yığınak yapılan yerlerden biri de Kızıldeniz.

ABD''nin nükleer uçak gemisi USS Eisenhower da bu görevle Süveyş Kanalı''nı geçip 31 Ekim''de Kızıldeniz''e girdi. Şu Türkiye''de gazetecilerin davet edildiği, fotoğraflarının birinci sayfalarda yayınlandığı, hakkından övgüler düzülen uçak gemisi. Suudi Arabistan kıyılarında bekleyen bir diğer uçak gemisiyle buluştu. Bunlar olurken ABD''nin istihbarattan sorumlu ismi John Negroponte ise S. Arabistan, Mısır ve İsrail başkentlerinde görüşmeler yapıyor.

Doğu Akdeniz, Kızıldeniz ve Arap denizindeki askeri yığınak hayra alamet değil. Terör ihtimali, petrol ulaşımı ve Lübnan''da ateşkesin korunması gibi gerekçeler, devasa yığınağın sebebini yeterince açıklamıyor. Çünkü bütün bunlara göre oldukça orantısız bir güç birikimi var bu bölgelerde. Irak''ta ve Afganistan''da devam eden savaş da yeterli gerekçe değil. Bu ülkeler için çok özel araçlarla donatılmış mayın gemilerine ihtiyaç yok.

USS Enterprise, USS Iwo Jima, USS Nashville, USS Whidbey Island, USS Saipan ve daha bir çok savaş gemisi ve bağlı birimler Basra Körfezi''nde. USS Boxer, USS Dubuque, USS Comstock gibi gemiler ve bağlı birimler Hint Okyanusunda. USS Dwight D. Eisenhower ve bağlı birimler Kızıldeniz''de. Bütün bunlar ve binlerce asker el Kaide saldırısını engellemeye yönelik mi? Gülerler adama…

Bu gelişmeler İran''da gereken alarma yol açtı. Tahran, ABD ve müttefiklerinin tatbikatına karşı Çarşamba günü aniden kapsamlı bir tatbikat yapacağını açıkladı. “Büyük Peygamber” adı verilen ve Basra Körfezi ile Umman Denizi''nde yapılacak tatbikat on gün sürecek. Tahran ikinci bir sürpriz daha yaptı. ABD tatbikatının başladığı gün nükleer başlık taşıyabilen bir füzeyi denedi. 2 bin kilometre menzilli Şahap-3 füzesi hem İsrail''i hem de bölgedeki Amerikan güçlerini vurabilecek kapasitede.

Dünya petrol akışının yüzde 20''sinin yapıldığı Basra Körfezi diken üstünde. Her an öngörülmeyen bir gelişme yaşanabilir. Doğu Akdeniz, Basra Körfezi ve Kızıldeniz''de biriken stres bir şekilde patlayacak. Şaşırtıcı gelişmeler yaşayabiliriz.

Neden aynı senaryo olmasın!
Vietnam savaşı Ağustos 1964''te Tonkin Körfezi''ndeki bir destroyerine yönelik saldırı iddiasıyla başladı. Bu iddia üzerine ABD Vietnam''a saldırı kararı aldı. Ama zamanla ortaya çıktı ki, aslında böyle bir saldırı olmamıştı. Savaşı başlatmak için bir mizansendi. Bu senaryo milyonlarca Vietnamlının, on binlerce ABD askerinin ölümüyle sonuçlandı. Şimdi gözler Basra Körfezi''nde. Hazır iki taraf da askeri tatbikatlara girişmişken benzer bir senaryo yaşanabilir mi? Bir “kaza” meydana gelir mi? Başka bir ülke ABD hedeflerine saldırır suç İran''ın üzerine atılır mı? İsrail''in böyle bir senaryosu olduğuna inananlar bile var! ABD ya da İngiliz gemilerine yönelik bir saldırı neden benzer bir savaşa yol açmasın! Neden İran nükleer gücü böyle bir senaryo sonucu hedef alınmasın!

Olmaz demeyin! Güce dayalı politikalar, güvenlik stratejileri ve aptallık bu kadar öne çıkmışken olmayacak bir şey yok. Bush''un; “İsrail İran nükleer tesislerine önleyici saldırı yaparsa bunu anlayışla karşılarım” sözünü tekrar hatırlayalım….

.655 bin kişinin katilini kimler yargılayacak?
00:007/11/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugün yapılacak ABD seçimleri için kaç bin Iraklının daha ölmesi gerekiyor? İnsanlığa karşı işledikleri suçlardan insanlığın vicdanında mahkum olanlar bir başkasını insanlık suçundan yargılayabilir mi? Ellerinde yüz binlerce insanın kanı olan bir cinayet şebekesi, hangi toplumun haklarını savunabilir? Hangi masumun vicdanını rahatlatabilir? Kötülüğe daha büyük kötülükle, cinayete daha çok cinayetle, katliama daha acı katliamla, insanlık suçuna daha çirkin insanlık suçuyla karşılık veren hangi toplum iflah olur?

Saddam Hüseyin''e idam cezası verildi. Asılarak öldürülecekmiş. Burada Saddam''ı savunacak değiliz. Kötülük her zaman kötülüktür. Cezasını bulur, bulmalıdır da. Ama daha büyük kötülükleri örtmek için toplumların acılarının istismar edilmesini anlayabilmek, rüzgara kapılmadan gerçekleri görebilmek ve adalet duygusunu ayakta tutabilmek için bazen zor olanı söylemek gerekiyor.

Saddam''ın yakalanması da, yargılama süreci de, idam kararı da ABD''nin Irak''taki durumuna ve iç politikasının seyrine göre gelişti. Irak''ta zor durumda kaldığı zaman, iç politikada sıkıştığı zaman bu yöntemleri deneyen Bush yönetimi, yarınki seçimlerin dışında Irak''ta bu sefer gerçekten çok kötü durumda ve giderek kaybediyor.

Mesela şu tabloya bakalım: Resmi açıklamalara göre Irak''ta ölen ABD askeri sayısı 2 bin 790. Bağımsız kaynaklara göre bu sayı 15 bini aşıyor. Direniş kaynaklarına göre 25 bini aşkın ABD askeri öldü. Arapça haber kaynaklarının verilerine göre ise sayı 33 bin 693. Özellikle son iki ayda Irak neredeyse tamamen ABD''nin elinden çıktı. Güneyi Şiiler, Kuzey''i Kürtler, orta Irak''ı da Sünni direnişçiler kontrol ediyor. ABD''de ise çekilme takvimi tartışılıyor. Ülke bir daha toparlanamayacak halde bölündü. Şimdi bölünmenin resmileşmesi bekleniyor.

Saddam için kurulan mahkeme yasal değil. İşgal güçleri ve kuklaları tarafından yönetiliyor. Slobodan Miloseviç gibi bir uluslararası mahkemede yargılanmadı. Mahkemeyi yönetenlerin bazıları şu anki mezhep katliamından sorumlu isimler. Bazıları ise ölüm mangalarının yöneticileri.

Uluslararası yargı süreci ve uluslararası hukuk, mesela Cenevre Sözleşmesi uygulanmıyor. Son derece keyfi bir mahkeme. İntikam duyguları ile bir yargılama yapılıyor.

Savunma hakkı verilmedi. Avukatları öldürüldü. Tanıklar tehditle ve cinayetlerle sindirildi. Avukatlarından Hamis el Ubeydi 21 Ocak 2006''da, Sadun el Cenabi Ekim 2005''te, Abdüzzübeydi Kasım 2005''te öldürüldü. Saddam''ın savunmasıyla bağlantılı dokuz kişi öldürüldü.

Bağdat sokaklarında ve ülkenin bir çok bölgesinde kan ırmakları akarken, ülke alev alev yanarken ellerini kımıldatmayan Iraklı yöneticiler, katliamı daha da artırmak için bütün çirkinliklerini sergileyenler, yarın kendilerinin de aynı şekilde yargılanacaklarını düşünmeden adalet dağıtıyorlar! Caniler, hırsızlar, ırz düşmanları, kitlesel katliamdan sorumlu isimler adalet dağıtıyor, bir başkasını yargılıyor.

Mahkemedeki iddiaların büyük çoğunluğu gerçek verilere dayanmıyor. Alabildiğine abartılan rakamlar birer propaganda malzemesinden başka bir şey değil. Kimseyi incitmek istemiyorum ama Halepçe katliamı ve idam kararına gerekçe olan Duceyl katliamından sonra görülecek Enfar Katliamı ile ilgili rakamlar gerçeği yansıtmıyor. 1986-89 tarihlerinde gerçekleşen Enfal operasyyonunda 200 bin Kürt''ün öldüğü iddia ediliyor. Ama katliamla ilgili tarafsız bir araştırma yok. Human Rights Watch''ın iki uzmanının yaptığı bir araştırma var, o da rakamı 50 bine kadar düşürüyor. Amnesty, sadece 17 bin kişilik bir isim listesi belirleyebildi. Düceyl''de Saddam''a suikast yüzünden yapılan katliamla ilgili iddialar daha o zaman The New York Times gazetesi tarafından yalanlanmıştı.

Rakamlar çok önemli değil, suç suçtur. Bir kişi bile olsa. Ama şunu söylemek geliyor insanın içinden: ABD, İngiltere, müttefikleri ve içerideki kuklaları üç buçuk yılda aynı yerde 655 bin sivili öldürdü. Medya neden bundan söz etmiyor? Onlar insan değil mi? Bu suçu işleyenler nasıl başka suçları yargılayabilir? Bu bir soykırım değil mi?

Karardan sonra ülkede çok keskin ve kanlı bir iç savaş yaşanacak. Kararın uygulanması zor ama artık ipler koptu. Şii, Sünni ve Kürtler asla bir arada yaşayamayacakları gibi, onlarca yıl sürecek çatışmalar izleyeceğiz.

Mayıs 2005''te telaşla Irak''a giden Donald Rumsfeld, Bağdat havaalanındaki hücresinde, direnişi durdurma karşılığında Saddam''a ve ailesine güvenlik ve ekonomik destek taahhüt etti. Reddedilmeseydi bugün mahkeme bile olmayacaktı. Aynı Rumsfeld''in yıllar önce silah satmak için Bağdat''ta Saddam''la yaptığı görüşmenin resimlerini hatırlayalım.

Bu bir tiyatro. Masumların cesetleri üzerinde oynanan bir oyun. Bugün sevinç çığlıkları atanlar yarın kendilerini sanık sandalyesinde bulacaklar. Saddam''ın kaderini yaşayacaklar. Bugün sırtını ABD''ye verip sırıtanlar yarın Saddam gibi yalnız kalacak. Ve bugün on binlerce kurban üzerinden işgal politikası uygulayanlardan yarın 655 bin insanın hesabı sorulacak. Saddam da kendini idama götüren suçları ABD ile birlikte işlemişti. Şimdi ortakları onu yargılıyor. Yarın, ABD''nin bugünkü ortaklarını yargılayacaklar. Kim mi dersiniz? Birkaç yıl daha bekleyelim, göreceğiz!

Sünni dünyanın çöküşü
00:008/11/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

21. yüzyılın en kapsamlı çatışmalarının sebebi Batı''nın yaşadığımız coğrafyaya yönelik tek yanlı müdahaleleri mi olacak yoksa bu bölgenin iç sorunları mı? Etnik çatışmalar mı yoksa mezhep çatışması mı öne çıkacak? Bölgenin geleceğini iç çatışmalar mı yoksa dış müdahaleler mi şekillendirecek? Soğuk Savaş sonrası dünyanın yeniden şekillenmenin haritasına bakanlar, Afrika, Ortadoğu ve Asya''daki gelişmelerin, krizler ve çatışmalar zincirinin büyük oranda ABD blokunun yeni dünya tasavvurundan, tek taraflı dünya sistemi dayatmasından kaynaklandığını görüyor. Ama son zamanlarda, bu müdahaleciliği kamufle edecek yeni senaryolar öne çıkmaya başladı. Medeniyetler çatışması tezini tartışanlara; “asıl medeniyet içi çatışma yaşanacak” teziyle karşı duranlar daha belirleyici olmaya başladı.

Bunlardan biri de ünlü İslam düşünürü Seyid Hüseyin Nasr''ın oğlu Vali Rıza Nasr. Siyaset bilimci ve güvenlik uzmanı olan Prof. Nasr, Ortadoğu ve Güney Asya üzerine çalışıyor. Özellikle Irak işgalinden Şii uyanışı ya da Şii Hilali kavramları ile çokça tartışılan mezhep çatışması, Şii-Sünni rekabeti, bu gerilimin tarihi sebepleri, Irak''taki yansıması ve İslam dünyasının geleceğinde mezhep çatışmalarının nasıl belirleyici olacağı üzerinde tartışma doğuracak çalışmaları var. Nasr''ın tezleri, “İslam kendi içinde çatışacak” tezini ya da projesini öngörenler için ufuk açıcı. O, bu krizin üstünün örtüldüğünü, aslında çok derin ve etkin olduğunu, son derece ciddiye alınması gerektiğini söylüyor.

“The Worm in the Sunni Apple” (Sünni Elmasındaki Kurt) adlı kitabı, bugün Orak''ta yaşanan mezhep çatışmasının gelecekte İslam coğrafyasında nasıl yıkıcı sonuçlara, bölünmeye, ayrışmaya ve krizlere yol açacağına dair ilginç tespitlerde bulunuyor. “Nasrallah-Sistani-Hamaney ekseni”n nasıl bir Şii uyanışının öncüsü olduğuna işaret ederek, bir yandan bugünkü ABD yönetimine bir yol haritası sunuyor, diğer yandan Şii uyanışının artık önlenemez olduğunu, Şiilerin tarihsel bir fırsat yakaladığını, Pakistan''dan Lübnan''a kadar çok güçlü bir Şii kuşağının oluşacağını, Sünni dünyanın giderek zayıflayacağını öngörüyor. Yazar, Şiiler''in Safeviler dönemindeki gibi yeni bir çıkış yapacağını, mezhep dengesinin artık bozulduğunu söylüyor. Kitaba göre;

Sünni üstünlüğüne karşı fırsat yakalayan Şiilik, Ortadoğu ve Güney Asya''nın geleceğine yeniden verecek. Batı''nın İslam dünyası hakkında durmadan söz ettiği noktalar merkeziyetçilik, köktencilik ve kadın hakları olmasına rağmen, temelde mezhepçilik tezinin yanlışlıkları göz ardı ediliyor. Iraktaki savaş; İslam dünyasını yöneten Sünnilerin mutluluk çağını tehdit ediyor. Irak''ta mezhepçi güç dengesi bozuldu. Ayetullah Ali Sistani''nin ılımlı üslubu, Şii nüfuzu için milyonlarca Iraklı, İranlı, Lübnanlı, Pakistanlı ve Afganlının kimlik paylaşımı temeli üzerine kuruldu.

Şiilik ilk defa, 16. yüzyılda Safeviler''in soylarını Yedinci Şii İmama nispet ederek İran''da saltanatlarını pekiştirmeleri ile siyasi güce ulaştı. Bu şimdi yenileniyor.

Saddam Hüseyin''in Irak''ta düşmesiyle Şii din alimleri gerçek güç sahiplerine dönüştü. Şiiliğin suçlanması, Suudi''nin yol göstericiliğinde, kaybedilen Sünni ihtişamının yeniden ihya edilmesi projesinin bir parçasıydı. Ama artık bu başarısız olacak. Sünniler, Humeyni''nin, küresel İslami uyanışın kahramanı olma girişimini kabullenmediler. Humeyni, Mekke ve Medine yönetimini ele geçirmek şeklinde bir ''Şia entrikası'' olarak görüldü.

İran-Irak Savaşı (1980-88) bir Sünni ve Şii mezhep savaşıydı. Suud ve Pakistan stratejik ilişkileri kapsamında, Keşmir''de Taliban ve mücahitlere yönelik yapılan anlaşma, ''İran''ın ideolojik etkisini yok etmek'' amacıyla düzenlenmişti. Bu gün Şiiler, bundan daha fazlasını istiyor. Sadece yaşadıkları bölgede değil, bütün İslam coğrafyasında güç olmak istiyor…

Biraz abartılı olmakla birlikte, sarsıcı tespitler içeren kitap, “İslam kendi içinde çatışacak” tezini haklı çıkarmak istercesine ABD''ye yol gösteriyor. Bu derin kırılmanın nasıl kullanılabileceğine dair ipuçları veriyor ve Sünni dünyanın tarihsel çöküşüne işaret ediyor.

İşgal bu senaryoyu Irak''ta gerçekleştirdi. Bu zaaf, diğer bölgelerde en etkili silahları olarak kendini gösterecektir. Irak''ın dışlanmış Sünnileri 15-16 Kasım''da Türkiye''de toplanacak. Toplantıyı organize edenlerden Sünni lider İsam er Ravi, geçtiğimiz hafta öldürüldü. Sünniler Türkiye''de kendilerine bir lider seçecek.

Nasr''ın tezleri pek objektif değil. Adeta mezhep savaşı kışkırtıcılığı yapıyor. Şiiler''in rövanşı alması gerektiğini, tarihsel intikamı işaret ederek istiyor aslında. Adeta neoconların iç çatışma tezlerini kitaplaştırmış. Kötü bir mezhepçilik bakışıyla, Şii dünyasını Sünni dünyayı yönetmeye davet ediyor.

Tarihsel sömürgeciliğe karşı çıkanlar, bugünkü işgalleri yargılayanlar, bu coğrafyanın refah ve özgürlüğünü savunanlar, bu kimlik savaşının önüne geçmek zorunda. Aksi takdirde bu keskin ve kanlı hesaplaşmadan kimlerin kazançlı çıkacağını hepimiz biliyoruz. Kaybeden tarafta ise hepimiz olacağız!

Saddam"ın asılması bile kurtaramaz onu
00:009/11/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Salı günkü ABD Temsilciler Meclisi ve Kongre seçimlerinden iki gün önce, Pazar günü asılarak idam edilmesine karar verilen Saddam Hüseyin bile George Bush yönetimi ve Cumhuriyetçileri kurtaramadı. Demokratlar karşısında 11 puan geride kalan Cumhuriyetçiler, idam kararıyla aradaki farkı 4 puana düşürebilmişlerdi. Sansasyonel haberler, asılsız iddialar ve cehaletle çok kolay yönlendirilebilen ABD kamuoyu bir kez daha ikna edilmiş gibiydi. Ama yeterli olmadı. Temsilciler Meclisi''nin 435 sandalyesinden 226''sını Demokratlar kazandı. Cumhuriyetçiler 185''te kaldı. Sayımı devam eden 24 sandalye de sonucu değiştirmiyor. 100 sandalyelik Kongre sonuçlarını ise son iki bölge belirleyecek.

Saddam hakkında verilen idam kararının tek sebebi bu seçimdi. Ama Bush''a bu da yetmedi. Irak''taki siyasi gruplar ABD iç politikasının malzemesi olduklarının farkında bile değiller. Yalanlarla başlatılan bir savaş, yalanlarla devam ediyordu. Bush yönetimi, hem kendi kamuoyunda zor bir döneme giriyor hem de ABD''yi soktuğu Irak batağında giderek hezimete doğru yaklaşıyordu. İdam kararıyla bir şov yaptılar. Kararın uygulanması da yine aynı iktidarın ihtiyaç duyduğu zaman başvuracağı bir koz olarak bekletilecek.

ABD seçimleri için kaç bin Iraklının daha ölmesi gerekiyordu? İnsanlığa karşı işledikleri suçlardan insanlığın vicdanında mahkum olanlar bir başkasını insanlık suçundan yargılayabilir miydi? Ellerinde yüz binlerce insanın kanı olan bir cinayet şebekesi, hangi toplumun haklarını savunabilirdi? Kötülüğe daha büyük kötülükle, cinayete daha çok cinayetle, katliama daha acı katliamla, insanlık suçuna daha çirkin insanlık suçuyla karşılık veren hangi toplum iflah olur muydu? Karardan sonra ülkede çok keskin ve kanlı bir iç savaş yaşanacağı kimin umurundaydı. Şiiler, Sünniler ve Kürtler arasında yıllarca devam edecek kanlı çatışmalar kimin umurundaydı? Kaybedilecek hayatlar, harabeye dönecek bir ülke ve yağmalanacak kaynakları kim düşünebilirdi? Ama kimse bunları sorgulamadı:

Temsilciler Meclisi''nde bir sandalye daha kazanmak, ABD''nin kahramanlık büyüsüne azıcık katkı yapmak ya da bir varil petrol için milletlerin kaderiyle nasıl oynadıklarını, bir şirketin para kazanması için on binleri nasıl öldürebildiklerini hala sorgulayamıyoruz.

Bush yönetimi ve kadrosu güvenoyunu kaybetti. Dünyadaki kredileri çoktan bitmişti. Şimdi kendi kamuoyunda da ikna yeteneğinin kalmadığı ortaya çıktı. Çirkin işgal, ülkenin parçalanması, insan ırkını yerin dibine batıran işkence ve tecavüzler, esir kampları, gizli cezaevleri, iç savaş, ülkenin parçalanması ve 655 bin kişinin öldürülmesinin sorumluları için artık zor bir dönem başlıyor.

Yüz milyarlarca dolarlık savaş bütçeleri, milyarlarca dolarlık yols

uzluklar, örtülü operasyonlar, entrikalar, suikastler, devlet destekli cinayet şebekeleri için sorgulama imkanı doğdu. İşgalin ve hezimetin faturasını sorma fırsatı çıktı. ABD''nin daha büyük hatalardan vazgeçmesi için bir ihtimal belirdi. Bu cinayet şebekesi iktidarda tutulduğu sürece dünyanın bir çok bölgesini kana bulayacak. Hiçbir yerde güvenlik olmayacak. Haçlı istilası mantığı ile dünya egemenliği sevdasına girişen bu ideolojik kadro, bu fanatik cemaat durdurulamazsa, ABD''de başlayan faşizm dalgası Avrupa kıyılarına ulaşacak.

Ama şu gerçeği de görmek gerekiyor. Sonuçlardan hareketle dramatik değişimler beklenemez. Gördüklerimiz sadece iktidardaki oligarşik yapının ettikleriyle sınırlı değil. Gerçekte bir devlet politikası. Yaşananların temellerinin Demokrat Parti iktidarında, Ronald Reagan döneminde, Bill Clinton zamanında atıldığını unutmamak gerekiyor. Ama yine de Irak ve küresel savaşla ilgili kararlar ciddi engellerle karşılaşabilir. Terörle mücadele gibi palavralar sorgulanabilir. Savaş bütçeleri denetlenebilir. İşgal sorgulanabilir, toplu katliamlar su yüzüne çıkabilir. Lübnan, Suriye ve İran krizlerinde ABD''nin tutumu yumuşayabilir. Irak''tan çekilme için güçlü kamuoyu baskısı oluşabilir.

Çünkü ABD gerçekten kaybetti. Irak''ta yapabileceği hiçbir şey yok. Kuzey Irak''tan başka hiçbir yerde barınamayacak. CIA''nın Siyasal İslam Stratejik Analiz Programı Başkanı olan, Dış İlişkileri Konseyi üyesi Dr. Emile A. Nakhleh ne demişti?

“Hızlı bir şekilde çıkış stratejisi için yol bulmaya başlamalıyız. Irak''ta bir iç savaş var ve bizim varlığımız şiddete katkıda bulunmaktadır. Paratonere dönüştük, şiddeti azaltmıyoruz, artmasına katkıda bulunuyoruz. Oradan çıkmaya ihtiyacımız var. Irak bölge için model olması düşüncesi önemini yitirdi. Şimdi tek sorun şu: Irak, İran modelini mi? Yoksa Arap otoriterliğini mi izleyecek?” Bunu artık herkes söylüyor. Amerikan ordusundaki komutanlar da söylüyor, savaşın mimarlarından Richard Perle de. Sadece Irak''ta kaybetmediler. Bütün İslam coğrafyasında kaybettiler. Bu kaybı gidermek için aptalca denemeler yapabilirler. Buna da hazırlıklı olmak gerekir.

Bunların hesabını kim verecek
00:0010/11/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

O bir savaş tüccarıydı. Soğuk savaş döneminin çatışmacı dünya görüşüne sahip, Amerika''nın küresel imparatorluk düşleriyle yaşayan, güvenlik stratejilerinden başka hiçbir şeye inanmayan, ekranlarda kendinden emin ifadelerle Irak işgalinin haklılığını iddia eden, faşist eğilimlere sahip bir neocondu. Silah ve petrol lobisinin en etkin isimlerinden biriydi. Askeri endüstriyel kompleksin yarattığı bir oyuncuydu. Irak ve Afganistan işgallerinin mimarlarından biriydi.

O bir insanlık suçlusuydu. Savaş suçları nedeniyle hakkında soruşturmalar başlatılan, davalar açılan biriydi. Irak ve Afganistan''da işlenen savaş suçlarının, insanlık suçlarının hepsinin altında imzası vardı. Kabil havaalanı ve Bağram''daki üslerde işkence ile öldürülen kişilerden o sorumluydu. İşgal sırasındaki sivil katliamlardan, kitlesel ölümlerden, ölçüsüz şiddetten o sorumluydu. Kunduz''da esir alınan 8 bin 500 kişinin korkunç kaderinden o sorumluydu. Cenk Kalesi''nde katledilen yüzlerce kişiden, Mezar-ı Şerif''e varamadan katledilen binlerce esirden, Şibirgan cezaevinde katledilen binlerce esirden, kurbanların gömüldüğü toplu mezarlardan o sorumluydu. Amerikan askerlerinin boyunlarını kırarak, üzerlerine asit dökerek, çöle götürüp kurşuna dizerek öldürdüğü esirlerden o sorumluydu. Bunlar olurken; onların haydutlar olduğunu, insan olmadıklarını, yaşamayı hak etmediklerini söyleyen de oydu.

Ebu Gureyb''deki işkence ve tecavüzden de o sorumluydu. Ebu Gureyb gibi onlarca işkence merkezinden, kadın ve çocukların bu merkezlerde yaşadıklarından, binlerce insanın istif edildiği esir kamplarından, buralardaki toplu infazlardan o sorumluydu. CIA''nın gizli uçaklar projesinden, dünyanın her yanındaki ABD askeri üslerinin işkence merkezlerine dönüştürülmesinden, esir kampları haline getirilmesinden, küresel düzeydeki insan kaçakçılığından, bir çok ülkenin hava sahasını istismar eden işkence uçuşlarından, okyanuslarda dolaştırılan işkence gemilerinden o sorumluydu.

İşgalin çirkin yüzüydü o! Irak''ta yaşananların çirkin yüzü… Amerika''nın Irak''ta tatmak zorunda kaldığı hezimetin de sorumlusuydu. Gurur ve kibirle işgal askerleri arasında verdiği pozlar onu kurtaramadığı gibi, ellerindeki kanı, kafasındaki çirkinlikleri de gizleyemedi.

Donald Rumsfeld. ABD''nin Savunma Bakanı. Şimdi istifa ettirildi. George Bush yönetimi, onu görevden alarak hezimeti gizlemeye çalışıyor. Yaptığı kötülüklerle kaldı. Sadece o değil, bu bölgede Amerika da kaybetti, etmeye de devam edecek.

Rumsfeld''den ne farkı var?
İnsan ırkına karşı işlediği bu suçlar elbette yakasını bırakmayacak. O bu kadar kötü biriydi. Ama kötülük onunla sınırlı değildi. Bush yönetimi, neo-conlar, dünyayı savaş alanına çeviren ideolojik çetede yer alan herkes onun kadar suçlu. Bir çoğu somut olarak savaş ve insanlık suçlarından sorumlu tutuluyor. Ara seçimlerde alınan yenilginin faturasını Rumsfeld''e ödettiler. Ama bu istifa Bush yönetimini aklamayacak. Kayıpları durduramayacak. Çünkü yönetim, tam bir kötülük abidesi. Hepsinin elinde bu coğrafyada yaşayan insanların kanı var, acısı var. Kötülüklerden vazgeçmek niyetinde değiller. Hezimetten ders alma niyetinde değiller.

Yerine atanan Robert Michael Gates''in Rumsfeld''den hiç de farkı yok. Hayatı boyunca CIA''ya çalıştı, neocon ekipten, soğuk savaşçı, Bush''un güvenlik ekibinden, iki yıl CIA başkanlığı yaptı. Zbigniew Bzrezinski''nin yardımcılarından. Sovyetler ve Asya uzmanı. Nixon, Ford ve Carter yönetimleriyle çalıştı. Ronald Regan ve Baba Bush döneminde kritik görevlerde bulundu. Bush ailesine yakın bir neocon. İlginç bir işi daha var. Birkaç ay önce dışişleri eski bakanı James Baker başkanlığında oluşturulan Irak Gözlem Grubu''nun bir üyesi. Bu ekip, ülkenin parçalanmasını önermeye hazırlanıyor şimdi. Daha da önemlisi Latin Amerika''daki örtülü operasyonlarda elleri kirlenenlerden biri. İran-Contra skandalının da merkez isimlerinden.

Rumsfeld''den ne farkı var? Hiç. Belki daha da kötü bir isim. O da bir kötülük abidesi. Gelen gideni aratacak gibi. Yani, değişen bir şey yok. İstifa ve yeni atama göz boyamadan başka bir şey değil. Bu ekip durdurulamazsa, yıkımlar devam edecek. Tabi bu şiddete karşı dünya Amerika karşısında saf tutmaya da.

.Hangi medeniyet, kimlerin ittifakı!..
00:0014/11/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye ve İspanya öncülüğünde yürütülen Birleşmiş Milletler''in Medeniyetler İttifakı Projesi, yeryüzünü kuşatan derin krizden çıkış için bir yol önerebilir mi? Bu soruya gönül rahatlığıyla cevap vermek zor. Ancak, Başbakan Tayyip Erdoğan, İspanya Başbakanı Jose Luis Dordiguez Zapatero ve görev süresinin sonuna gelen BM Genel Sekreteri Kofi Annan''ın Ankara''da verdiği mesajlar, bir çaresizliğin resmedilmesi, dünyanın dibe vurduğunun gösterilmesi açısından son derece önemli. İyi niyetli ve kaygı içeren bir çaba. Soğuk Savaş sonrası barış adına atılan tek adım. Keşke gerçek olabilse!

Ancak; “Medeniyetler çatışması” ve “medeniyet için çatışma” ya da İslam kendi içinde çatışacak tezlerinin öncülüğünü yapanların, bu tezler üzerinden bir gelecek şekillendirenlerin, kimlikler üzerinden güç ve hegemonya mücadelesine girişenlerin, güvenlikten dine, kültürden sosyal projelere kadar her şeyi ayrışma ve çatışma tezleri üzerinden belirlediği bir dünyada, bırakalım ittifakı, çatışmaları önlemek için bile umutlar giderek tükeniyor. Hal böyle iken, Ankara ve İstanbul''da verilen mesajların, gösterilen çabaların cılız kalacağını, genel süreci tersine çevirme şansı olmayacağını söylemek mümkün.

Proje kapsamında oluşturulan Akil Adamlar Grubu''nun tespitleri elbette çok önemli. Filistin sorununun krizlerin merkezinde yer alması, İslam dünyasındaki sorunlar ve en önemlisi de; aslında bir medeniyet çatışması olmadığı, siyasi çatışma olduğu tezi gibi. O zaman şunu sormak gerekmiyor mu? Medeniyetler çatışması yoksa, bu işin adı neden Medeniyetler İttifakı Projesi oldu?

Soğuk Savaş''ın sona erdiği andan itibaren, hemen bütün Batılı siyasi liderlerin İslam ve düşman tezi üzerine sarfettiği cümleler, Batılı aydınların estirdiği entelektüel terörizm dalgası, yeni dünya düzenine dönük güvenlik projeleri, uluslararası ilişkilerdeki radikal değişimler, uluslararası kurumların yeni güvenlik konseptleri, ABD ve Avrupa''daki vatandaşlık ve terörle mücadele yasaları, uyum projelerinin askıya alınması gibi gelişmelerin hemen hepsinin temelinde çatışmacı bir tezin var olduğunu, dünyanın geri kalanını dönüştürme ve kontrol altına alma amacı olduğunu bilmiyor muyuz! Siyasi, ekonomik ve askeri hakimiyeti amaçlayan bu kapsamlı müdahale ne yazık ki kimlikler üzerinden yürütülüyor.

Yıllardır bunlar olurken Avrupa ülkelerinden hiç ses çıkmadı. Avrupa aydınları suskun kaldı ve bir çoğu kampanyada yer aldı. İslam dünyası zaten kendi ayakları üzerinde durmanın yollarını arıyordu. Müslüman aydınların önemli bir bölümü, yeni bir şey söylemek yerine bu tezlerin, yeni kavramların sözcülüğünü üslendi ya da sadece özür dileyici bir pozisyona girdi. Hala da aynı durumdalar. On yıl önce yazılanları, söylenen sözleri tekrarlasak, yıllardır nasıl bir küresel krize hazırlık yapıldığını ancak anlayabiliriz.

İyi niyetli çabaları istisna tutalım. Ama Medeniyetler çatışması ve ittifakı kavramını üretenlerle yaşadığımız krizin mimarları aynı. Batı''nın 21. yüzyıl lüksünü koruması için üretilen bu kavramlar, tehdit değerlendirmeleri, güvenlik konseptleri ve yürütülen fiili istilalar nedense dünyanın geri kalanının özgürlüğünü, refahını, adaletini, din ve kültürünü hiç göz önüne almıyor. Hem çatışma hem diyalog söylemleriyle, dünyanın geri kalanına söz hakkı bile verilmiyor. Ortadoğu''da, Orta Asya''da, Afrika''da, Latin Amerika''da ya da Uzak Asya''da yaşayanlar, Batı''nın yeni yüzyılda refah ve huzurunun güvence altına alınması için acı çekiyor, fakirleşiyor, sömürülüyor, eziliyor, öldürülüyor.

Böyle bir durumda nasıl bir medeniyet ittifakından söz edilebilir? Güce dayalı bir gelecek özleyenler, öteki gördükleriyle ittifak, diyalog ya da barış istemiyorlar ki! Kontrol etmek, özgürlüklerini ve zenginliklerini talan etmek istiyorlar. Bu amaçla ülkeleri işgal ediyorlar, iç savaşlar çıkarıyorlar, onları din, etnik farklılıklar ve mezhep gibi kimlikler üzerinden birbirleriyle savaştırıyorlar. Medeniyetler Çatışması kavramı neden Batı''da üretildi? Medeniyet içi çatışma tezini kim üretti? Filistinliler mi, Irak''ta direnenler mi? Bu coğrafyanın öncüleri mi?

Medeniyetler İttifakı Projesi, krizin mimarlarını sorgulamıyor. O da önerilerini mağdurların sorgulanması üzerine kuruyor. Yapılacak şey şu: Medeniyetler İttifakı Projesi değil, Krizlere Müdahale Projesi geliştirilmeli. İslam dünyasından, Asya''dan, Afrika''dan ve Avrupa''dan belli ülkeler bir araya gelerek dünyayı çatışmalardan çıkarmak için yol haritası oluşturmalı. Çünkü dünya, ittifak çizgisini çoktan geçmiş durumda. Bu aşamada ittifak değil, ateşkes için çaba gerekiyor. Hele de, krizi besleyen ve yönetenler bu kadar güçlüyken ve çatışmaları alabildiğince yaymaya çalışırken nasıl bir ittifaktan söz edebiliriz?

Hemen bütün Batılı liderlerin ağzından çıkan şu ifadeyi tekrar etmeliyim: “Günümüzde, özellikle de son yıllarda hem yerel hem de küresel düzeyde İslam''ın meydan okuyuşuyla karşı karşıyayız. Artık İslam''a karşı muhalefetimizi göstermenin zamanı geldi. Bunu yapmak zorundayız. Çünkü zamanında teşhis koyamamaktan ötürü zor duruma düşebileceğimiz bu tehdit riskinden kurtulmalıyız.” (15 Nisan 2005. Danimarka Kraliçesi 2. Margrethe.)

O çocukları kim öldürdü?
00:0015/11/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail ordusunun çekildiğini açıkladıktan sonraki sabah beşte Beyt-i Hanun''da bir aile apartmanına yönelik saldırısındaki trajik görüntüler unutulmadı. Aynı aileden 13 kişinin tank ve Apache helikopterleriyle katledilmesini, birkaç aylık ya da bir başındaki bebeklerin annelerinin kucağında cansız yatışını, 15 dakika arayla altı top mermisi atılan binadan 20 cesedin çıkarılmasını unutmak mümkün mü?

Türkiye basınında “insanlık neredesin” başlıklarıyla yayınlanan resimler, Filistin''den dünyaya yansıyan, insan ırkının tahammül sınırlarını zorlayan trajik görüntülerden sadece bir tanesiydi. Saldırının sebepleri, şekli, iğrençliği, sonuçları, dünyadaki yansımaları ve verilen tepkilerde bir farklılık olmadı. Bazılarının açık desteği, bazılarının sessiz onayı tekrarlandı sadece. Ama o saldırılarda dikkatlerden kaçan ya da kaçırılan çok önemli bir ayrıntı var ki, Filistin halkına yönelik yeni kıyımın niteliğini anlamak için bu ayrıntının üzerinde durmak gerekiyor.

Çocukların katledildiği saldırıdan 3 gün önce, 5 Kasım''da bir iddia atıldı ortaya. Birleşik Arap Emirlikleri''nde yayınlanan El-Beyan ve El-Halic gazeteleri, İsrail ordusunun “Güz Bulutları” adlı saldırılarının ve Beyt-i Hanun''daki apartman saldırısının Amerikan askerleri komutasında gerçekleştirildiğini yazdı. El Beyan gazetesinin “Amerikalı subaylar Gazze''ye saldırıyı yönetiyorlar” başlığıyla verdiği haberde, İsrail ordusunun Lübnan''da Hizbullah karşısında aldığı yenilginin Gazze''de tekrarlanmaması için ABD''nin operasyona yardım ettiği bildirildi. El-Halic ise, aynı haberi, “İsrail, saldırının ABD yönetiminde olduğunu açıklıyor” başlığı ile verdi. ABD''nin İsrail''i destekleme politikasını siyasi destekten askeri operasyonları yönetme seviyesine çıkardığını belirten gazete, son saldırıların bu işbirliğinin ürünü olduğuna işaret etti.

İsrail kaynaklarına dayandırılan haberde, İsrailli subayların Washington''da Amerikalı subaylarla bir araya geldiği ve Gazze''deki saldırıların planlanıp yönetilmesi konusunda Amerikalı subayların İsrail''e gönderilmesinin talep edildiği bildirildi.

Bu iddiaları güçlendiren başka gelişmeler de oldu. İsrail''de yayınlanan aşırı sağcı Jarussalem Post gazetesinde 12 Kasım''da yayınlanan haberde; Filistinli direniş gruplarının Amerikan hedeflerini vurma çağrısı yaptığı duyuruldu. Gazete, saldırı sonrası toplanan BM Güvenlik Konseyi''nde, İsrail aleyhinde hazırlanan karar tasarısının ABD tarafından veto edilmesine karşı, Filistin Hak Direniş Komitesi, El Aksa Tugayları, Ebu Riş Tugayları ve daha önce adı duyulmayan Tevhid Tugayları''nın, ortak bir açıklama yaparak, ABD''yi hedef aldıkları iddia edildi. Daha önce ABD vatandaşlarını rehin alan ama hepsini serbest bırakan Filistinli gruplar şimdiye kadar hiçbir şekilde ABD hedeflerine saldırmadı. Ama açıklamadaki şu ifadeler yeni bir gerçeği ortaya koyuyor: “İsrail''e atılan Kassam füzelerini engellemek için son Beyt-i Hanun saldırısına Amerikan askeri uzmanları da katıldı.”

Lübnan savaşından önce İsrail savaş gemilerinin Gazze plajında dokuz çocuğu katleden saldırısından bu yana devam eden operasyonlara ABD askerlerinin katıldığı yönünde bir çok iddia ortaya atıldı. Ama kimse bu konuda konuşmuyor. Daha da geriye gidelim:

2002 yılında yüzlerce kişinin hayatını kaybettiği korkunç Cenin katliamına da ABD askerleri katılmıştı. O zamandan bu yana İsrail''in hemen bütün operasyonlarına ABD askeri uzmanları ve özel birlikleri de katılıyor. Irak işgali sonrası başlayan direnişe karşı iki ülke birlikte çalışıyor. İsrail özel birlikleri ve istihbaratı Irak''ta aydınları, akademisyenleri, siyasi ve dini liderleri öldürmekle kalmıyor, mezhep savaşını kışkırtan saldırıları da planlayıp uyguluyor. Aynı anda ABD özel birlikleri İsrail topraklarında yetiştiriliyor. Şehir savaşı ve gerilla savaşı eğitimi alanların bir kısmı Gazze ve Batı Şeria''daki özel operasyonlara katılıyor. ABD askeri uzmanları ile İsrailli subaylar aynı operasyonlarda görev alıyor. İki ülke arasındaki dayanışma sadece siyasi, diplomatik, ekonomik ve askeri yardımlarla sınırlı değil. İstihbarat ve operasyon birlikteliği uzun zamandan beri devam ediyor.

BM Güvenlik Konseyi''nde İsrail aleyhine hazırlanan kararı veto eden ABD''nin aynı zamanda o masum çocukların da katili olduğunu neden kimse söylemez? Kıyamet savaşı, ırkçılıkla karışık seçilmişlik düşüncesi ve talan kültürünün ürettiği çarpık zihniyet, bu coğrafyanın her köşesinde aynı cürümleri işliyor. Irak''ta ölen çocukların katili kimse, Filistin''de ölen çocukların katili de o! Cephe ortak, kurbanlar ortak. Kullanılan silahlar ortak, uygulanan yöntem ortak, acımasızlık ortak!

Bir Duvar, bir yalan: Daha ne diyebilirim!
00:0016/11/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Şii ile Sünni dünya arasındaki derin bölünme, mezhep çatışması yaşanan Irak kadar, belki de ondan daha çok, bir başka bölgede kendini gösteriyor. Bir duvar hikayesinde. Medeniyetler arası düşmanlık, kültürlerarası ayrışma gibi çatışma alanlarının dışında, medeniyetler kendi içinde çatışacak tezi bir duvarın hikayesinde kendini ortaya koyuyor artık.

12 Nisan 2006''da bu köşede o duvarın hikayesini yazmıştım. Yazının yayınlandığı gün, Suudi Arabistan Büyükelçiliği''nden bir açıklama geldi. Yayın yönetmenimiz Mustafa Karaalioğlu''na hitaben yazılan açıklama şöyle: “Gazetenizde 12.04.2006, Çarşamba günü Sayın İbrahim Karagül''ün kalemi ile “Bir bu eksikti! Şii-Sünni duvarımız da olacak artık!” başlığı ila yayınlanmış yazı konusunu tekzip eden S. Arabistan Krallığı İlgili Makamları''nın açıklaması ekte bilginize sunulmuştur.” Ekte ise, Krallık İçişleri Bakanlığı''nın Sözcüsü''nün ağzından “Güvenlik Duvarı” planı olmadığı net bir şekilde ifade ediliyordu.

Dün Hürriyet gazetesinde yer alan bir haber, Duvar hikayesinin yalanlandığı gibi değil, benim yazdığım gibi olduğunu netleştirdi. Ama tam yedi ay sonra. Habere göre Suudi yönetimi, “İslamcı militanlar”ın sızmasını önlemek için Irak sınırına 900 kilometrelik duvar örmeye hazırlanıyor. O zamanki yazım İçişleri Bakanlığı tarafından yalanlanmıştı. Ama bu sefer bilgiyi aynı İçişleri Bakanı Prens Nayef veriyor. “Askeri karakollar ve gözlem noktaları içeren dev proje, 12 milyar dolara malolacak. Çalışmalar önümüzdeki yıl başlayıp 5-6 yıl sürecek. Tel örgü mü yoksa İsrail''in ördüğü 670 kilometrelik ''Utanç Duvarı'' gibi mi olacağı henüz netleşmemiş.” Teknik ayrıntılar bir tarafa. Amacı ve siyasi hedefi bana göre “militan sızması”nı önlemenin çok ötesinde. Anlamını o gün yazmıştım, tekrar edeyim:

“Çin Seddi''nden Orta Çağ''ın burçları yıldızlara uzanan kalelerine, Berlin Duvarı''ndan İsrail''in Filistin topraklarını çalmak için planladığı Utanç Duvarı''na kadar, şehirleri, ülkeleri, milletleri bölmek için nice kalın duvarlar inşa edildi. Berlin Duvarı dünyanın ikiye bölünmüşlüğünün simgesiydi. Dünya iki kamp arasında kalmanın sayısız trajedisini yaşadı. Soğuk Savaş döneminde ülkeler arasındaki ideolojik kamplaşma, akraba milletler ve topluluklar arasında görünmeyen sayısız duvar inşa etti. Ulusal sınırlar Çin Seddi kadar kalın, Çin Seddi kadar uzun ömürlüydü. Ama elli yıl sonra darmadağın oldu. Türkiye ile Suriye arasındaki “duvar”ın, sınırda değil, zihinlerimizde olduğunu, gönüllerimizi ayırmak için inşa edildiğini ancak birkaç yıl önce fark ettik. Suriye/Irak arasında sınır çizgisi yoktu. Şam''ın bizim şehrimiz olduğunu, Bağdat bombalanırken içimizden bir şeylerin kopup gittiğini, İsfahan''ın kaderinin İstanbul''la birlikte yazıldığını gördük.

21. yüzyıl medeniyetler, kimlikler, kültürler ekseninde ve yine güvenlik merkezli olarak dünyayı yeniden duvarlarla parçalıyor. İsrail''in Utanç Duvarı bunun ilk örneği idi. ABD Meksika sınırında duvar inşa ediyor. Rusya Çeçenistan sınırında duvar inşa edecek. Ama bizi en çok üzen, şaşırtan ve korkutan S. Arabistan''ın Irak sınırı boyunca duvar inşa etme kararı oldu. Riyad yönetimi, Irak''tan gelecek “terör”ü önlemek için sınır boyunca 900 kilometrelik duvar inşa etme kararı aldı. Milyonlarca dolara malolacak “duvar” için ihaleler açıldı. Resmi gerekçe, El Kaide sızmasını önlemek. İki hat halinde inşa edilecek duvarın gerçek amacı ise Şii yayılmasını durdurmak.

Tarihte ilk kez Müslümanlar kalın duvarlarla birbirinden ayrılıyor. ABD ve müttefiklerinin yeni Ortadoğu dizaynı, İslam dünyası ve Müslümanları yeniden kamplara ayırıyor. 20. yüzyılda ulusal sınırlarla onlarca devlete bölünen Ortadoğu halkları şimdi yine etnik ve mezhep farklılığı ile çok daha derin ve tehlikeli şekilde karşıt cepheler şeklinde konumlanıyor.

Irak''taki mezhep çatışması bu amaçla çıkarıldı. Şii-Sünni krizi Pakistan''dan Lübnan''a uzanacak şekilde provoke ediliyor. Bir taraftan Şii kuşak oluşturulurken diğer taraftan Sünni refleks için bölgesel planlamalar yapılıyor. Bu süreç, yarın Afganistan/İran arasında, Lübnan topraklarında, Ürdün/Irak topraklarında, Irak''ın orta yerinde, Bağdat''ı ikiye bölecek şekilde yeni duvarlara öncülük edecek. Belki Türkiye/İran arasında da benzerleri olacak. Belki Suriye''nin parçalanmasıyla yeniden çizilecek sınırlar duvarlar kadar kalın ve aşılmaz olacak.

Bu coğrafyanın “akıllıları” Irak''ta planlanan mezhep çatışmasını hâlâ anlamadı. Neden planlandığını, sonuçlarının nerelere uzanacağını kavrayamadı. Çatışmanın bir çok ülkeyi parçalara ayıracağını göremedi. Krizi yayılmadan dondurmak mümkünken, Şiiler''in ve Sünniler''in “akıllıları” aptalca denemelere giriştiler. “İçimizdeki beyinsizler” bu haldeyken başkalarının bu topraklarda bir şeyler yapmasına gerek var mı? Türkiye, S. Arabistan, Ürdün ve Mısır''ın yanlış adımları, İran''ın ihtiraslarıyla birleşince ortaya korkunç bir tablo çıkıyor.

Ne olacak? Şii blok ile Sünni blok bu yüzyıla damgasını vuracak çatışmaların içine çekilecek. Yeni savaşlar, yeni bölünmeler, yeni trajediler... Hangi devlet kendini duvarlarla koruyabildi? Bu duvarların kaç yıl ayakta kalacağını sanıyorlar? 21. yüzyıl için buldukları tek çözüm yolu bu mu?”

Daha ne yazayım!..

Zafer stratejisi: Artık 500 bin asker de yetmez!
00:0017/11/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dışişleri Bakanı Abdullah Gül''ün; "Irak bölünürse inanılmaz karanlık bir dönem başlar. Bölünme durumunda komşu ülkelerin tavrı da bugünkü gibi olmaz" şeklindeki sözleri ne yazık ki, bir korkunun ifadesinden başka bir anlam taşımıyor. Artık bu ülkeyi birleştirmek, yeni bir devlet kurmaktan çok daha zor. Ama komşularının tavrının bu kadar cesur olabileceği konusunda pek de umutlu olmamak gerekiyor. İşgalden bu yana yaşanan süreci adım adım tekrarlayalım. Kimin dediği oldu? Tabiî ki işgal edenlerin. Ve onlar bu ülkeyi parçalamayı işgalden önce planlamışlardı. Bu korkuyla yüzleşmenin zamanı geldi. Bakalım kim ne yapabilecek?

ABD seçimlerinden sonra hararetle tartışılan yeni Irak politikası için şu ana kadar geliştirilen yöntemler "yeni" bir şey içermiyor ve bölge ülkelerini ikna etmekten çok uzak. "ABD asker çekecek mi" tartışmaları sürerken bir anda dört maddelik bir plan çıktı ortaya. Ancak hiç biri çözüm önermediği gibi, kaosu daha da yaygınlaştırmaktan başka anlam taşımıyor. Zafer Stratejisi''nin maddeleri şöyle:

Irak''a 20 bin asker daha gönderilecek. Sorun 20 bin asker eksikliği mi? Elbette hayır? 100 bin asker daha gönderseler başaramazlar. Paul Bremer, "Irak''ı ancak 500 bin askerle kontrol ederiz" demişti. Bu aşamadan sonra, Bremer''in teklifi bile anlam taşımıyor.
S. Arabistan ve Kuveyt''in savaşı finanse etmesi. Zaten bu ülkeler finanse ediyordu. İran-Irak savaşını da, Birinci Körfez Savaşı''nı da onlar finanse etmişti. Ancak şimdi Suudi yönetiminin desteği, mezhep savaşını daha da kışkırtacak. Savaşı bölge ülkelerinin sırtına yükleme stratejisi bu ülkeyi bölgesel bir savaşın merkezine dönüştürecek.
Şii-Sünni ve Kürtler arasında yakınlaşma: Bölünme planını onlar yaptı, mezhep savaşını onlar planladı ve çıkardı. Hangi yakınlaşmadan söz ediyorlar? Her gün yüzlerce insanın kurban edildiği bir ülkedeki cinnet halini görmüyorlar mı?
Irak ordusunun güçlendirilmesi. Merkezi bir Irak ordusu zaten istenmiyordu ve bu olmayacak. Kurulan birilikler Kürtlerle Şiiler arasında paylaşılmış durumda. Bu etnik ve mezhebi farklılık birliğe değil iki kesimin daha da güçlenmesine yarayacak.
Acaba gerçek plan bu mu? Dışişleri eski Bakanı James Baker''ın ve yeni Savunma Bakanı Robert Gates''in de içinde olduğu Irak Gözlem Grubu şu planları yapmış olabilir mi?

Demokratlar ve Cumhuriyetçiler''in ortak planı gereğince; ABD yakında temel bir Irak stratejisi açıklayacak. Önümüzdeki aylarda uygulanacak bu strateji gereğince Amerikan ordusu yoğun olarak Kuzey Irak''a yerleşecek.
Şiiler ve Sünniler arasında ABD kara gücünün yer almayacağı çok keskin bir mezhep savaşı başlayacak.
Kuzey Irak''ta yoğun olarak sınır bölgelerine yerleşecek iç savaşın seyrine göre yapılacak plana göre müdahaleye hazır bekleyecek.
ABD sadece hava gücüyle çatışmalara müdahale edecek. Ancak yerine göre kara birlikleriyle de Sünni bölgeleri Şiilere karşı savunacak.
İç savaş Bush yönetiminin Irak başarısızlığını büyük oranda örtecek.
İran, Şii gruplar üzerinden Irak''ta olacak. Tahran savaşın içine çekilecek ve İran''a yönelik ABD stratejisi devreye girecek. ABD Sünnileri destekleyerek, İran-Irak savaşında olduğu gibi Tahran yönetimini ekonomik açıdan zayıflatacak ve rejimi yorgun düşürecek.
İran, ABD ile işbirliğini reddederse olacaklar bu. Ancak bir başka aşama daha var. Irak''ın parçalanmasının resmileşmesi ve Kürdistan Devleti''nin bağımsızlığının kabul ettirilmesi.
Kürdistan''ın bağımsızlığı karşısında Türkiye AB üyeliği ile yumuşatılacak.
Ve ardından Domino Etkisi devreye girecek. İran etnik olarak parçalanacak. Huzistan ve Güney Azerbaycan kopacak. Tahran işte o zaman kutsal değerler üzerinden savaşı bütün bölgeye yayacak.
Bazıları da böyle düşünüyor. Bakalım hangisi doğru çıkar. Ama kesin bir şey var: O da Ortadoğu''da haritaların böyle değiştirildiği gerçeği.

Maliki gelmese de olurdu!
Irak Başbakanı Nuri El Maliki Ankara''ya neden geldi? PKK ve Kerkük konusu dışında ortada bir gündem yok. PKK konusunda Maliki''nin yapacağı hiçbir şey yok. Bakanları bile Bağdat Havaalanı''nda aranan bir Başbakan''dan kim, ne bekleyebilir? İpler tamamen ABD''nin elinde. Kerkük konusunda ise Türkiye''nin hassasiyetleri ortada ama anayasal çerçeve ile belirlenmiş bir süreci Bağdat''ın değiştirme isteği ya da gücü yok. Soğuk bir ziyaret. Önceden planlandığı için yapılmak zorunda kalınan bir ziyaret. Hükümeti sallantıda olan bir Başbakan. ABD ile arası kötü. Irak''ın geleceği ile ilgili hiçbir konu ele alınmadı. Alınsa da bir işe yaramayacaktı. Zoraki bir görüşme işte!

Hepsi bu kadar mı?
00:0021/11/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

CENTCOM''un, yani ABD''nin Ortadoğu, Asya ve Afrika''daki güçlerinin, Irak ve Afganistan''da şu an devam eden savaştaki askerlerin, Büyük Ortadoğu Projesi''ni geliştiren merkezin ve beş yıldır terörden işgallere kadar yaşanan bütün acıların ve çirkinliklerin mimarı olan birimlerin en üst yöneticisi ve 27 ülkedeki 250 bin ABD askerinin patronu olan Orgeneral John Aabizaid birkaç cümlede her şeyi özetlemiş. Barış ve özgürlük getirmek için gelenlerin, aslında kafalarında hangi düşüncelerin olduğunu çarpıcı biçimde ortaya koymuş.

“1920 ve 30''larda Avrupa''da faşizmin yükselişi İkinci Dünya Savaşı''na temel oluşturmuş. Şimdi de İslamcı militanların yükselişi varmış. ABD bu tehdidi bastırmazsa Üçüncü Dünya Savaşı çıkacakmış. Dünya üç tehditle karşı karşıyaymış: Arap-İsrail krizi, İslamcı militanların yükselişi ve İran...” ABD bu tehditlere karşı dünyayı koruyormuş. Faşizme karşı korumuş. Komünizme karşı korumuş. Şimdi “İslam tehdidi”ne karşı koruyormuş.

Göz yaşartıcı bir kahramanlık efsanesi. Bu efsaneler üzerinden yürütülen bir dünya egemenliği, küresel sömürge harekatı. Faşizme karşı savaş verenler, gerçekten yeni faşizm dalgasının mimarları olduğunu, bu dalganın dünyayı tehdit ettiğini işte böyle kamufle ediyorlar. İnsanlığı sanal bir düşman paranoyası ile böyle dize getiriyorlar...

Yaşanan sürecin dünya savaşı olduğu ve daha da yayılacağı başından beri biliniyordu. Yeni dünya savaşının faşizmle ya da İslamcı militanlıkla hiçbir ilgisi olmadığını, doymak bilmez bir dünya egemenliği hırsından kaynaklandığını ve tek sorumlusunun bizzat ABD olduğunu bilmeyen mi kaldı?

Birinci Dünya Savaşı''nın gerçek sebebi neyse, İkinci Dünya Savaşı''nın gerçek sebebi neyse, bazılarına göre üçüncü, Soğuk Savaş''ı da katanlara göre Dördüncü Dünya Savaşı''nın gerçek sebebi de aynı. Sadece formatlar, sadece düşmanlar, sadece yöntemler değişti. Ancak bütün gezegeni kontrol etmek, yönetmek, sömürmek isteyen güçlerin amaçları hep aynı oldu. Ve bu güçler aslında hiç değişmedi.

Üstelik bu gerçek ilk kez ifade edilmiyor. CIA eski Başkanı James Woosley; Abizaid''den çok daha önce bunu söyledi. 2003''ten beri bu köşede tartıştığımız gerçekler şimdilerde en üst düzeyde ifade edilir oldu. Ne demişti Woosley? Soğuk Savaş''ı “Üçüncü Dünya Savaşı” olarak tanımlayan Bill Clinton döneminin CIA Başkanı, Amerika''nın “Dördüncü Dünya Savaşı”nda olduğunu, bu savaşın Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından çok daha uzun süreceği”ni ilan etmiş, düşmanları ise dini yönetimler, faşist yönetimler ve İslamcı örgütler olarak nitelemişti.

“Türkiye bir karar vermeli” demiştim o zaman. “Afganistan''la başlayan, Irak''ta süren bütün Ortadoğu''ya ve İslam coğrafyasına yayılacak ve Türkiye''yi de vuracak olan Amerikan-İngiliz imparatorluk savaşında, sömürgecilerle birlikte mi hareket edecek yoksa bu ülkenin tarihine ve geleceğine mi sahip çıkacak. Bu karar şimdi verilmezse sonra verilemeyecek. Zira süreç Türkiye''yi de tehdit eder hale geldi. Hangi ''koalisyon'' içindeyiz? Seçimimizi yapalım: 4. Dünya Savaşı''nda işgalcilerin safında mıyız?” diye sormuştum. Türkiye hala karar vermedi, veremedi. Kendini tehdit eden sürece direnmenin yolunu bile bulamadı. Bırakın direnmeyi kendine bir yol bile çizemedi. Moğollar karşısında kurbanlık koyunlar gibi sırasını bekleyen hanlıklar misali kafası karışık, eli kolu bağlı bekliyor.

Irak''tan çekilmeye karşı olan Abizaid, “bu savaşta yenilemeyiz” diyor. O zaman geriye tek bir seçenek kalıyor: Daha fazla güç, daha şiddetli savaş, daha fazla yıkım, daha fazla acımasızlık! Öldürülen 655 bin kişi kimin umurunda! İran, Suriye ve başka ülkeler sıradayken yolun başındayken durmak, dönmek olur mu? Irak''tan çekilmek olur mu? Peki ne öngörüyor olabilir o zaman?

“6 aylık süremiz var. Ya ABD muradına erecek ya da silahlarımızın gerçek gücünü herkese tattırabileceğimiz bir ''Dünya Savaşı''na hazır olun” mu diyor ABD''li komutan? İkinci Dünya Savaşı''nda Tokyo''ya, Dresden''e yaptıklarını mı yapacaklar Bağdat''a! Şehir sularını kaynatıncaya kadar, metalleri eritinceye kadar mı bombalayacaklar? ABD''nin onurunu böyle mi kurtaracaklar?

Unutmasınlar… Bağdat, Şam, Kudüs ve bu topraklardaki nice şehir, kaç tane Amerika''yı tarihe gömdü. Her yıkımdan sonra küllerinden yeniden dirildi. Özgürlüğüne ve onuruna kavuştu. Yine öyle olacak. Yine ayakta kalacaklar. Ama bugün Bağdat''ı Dresden''e çevirme planları yapanlar, Bağdat için Guernica senaryoları çizenler o zaman olmayacak. Hele bu yüzyılda, hele bölgenin yeniden dirilmeye çalıştığı bir dönemde bu şehirler bütün kabus senaryolarından daha güçlü çıkacak, daha aydınlık ve daha parlak bir gelecek için dirilecek. Unutmasınlar! Bu topraklar nice imparatorlukları tarihe göndü. Onları da gömecek!

Bir hatırlatma, bir yakıcı soru!
00:0022/11/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Seymour Hersh, PKK''nın İran''daki koluna ABD ve İsrail''in yoğun destek verdiğini yazınca, Türk medyası sanki yeni bir bilgiymiş gibi haberin üzerine gitti. Hersh doğru söylüyordu. ABD ve İsrail, PKK''nın İran''daki kolu “Kürdistan''da Özgür Yaşam Partisi”ne (PJAK) yoğun destek veriyor, İran''daki örtülü operasyonlar sadece Kürtler üzerinden değil diğer etnik gruplar üzerinden de yürütüyor, PJAK''a teçhizat ve eğitim sağlıyor hatta İran içinde hedefler listesi hazırlıyordu.

Bu bilgiyi biz yazdığımızda ya kimse ciddiye almaz ya da yalanlanırız. Bir çok gerçeği önceden duyurmanın böyle rahatsız edici bir tarafı var. Haberi okuyunca, bu konuda yazdıklarım aklıma geldi. Mesela; bir yıl önce 11 Mayıs''taki “ABD teröristlerle pazarlık etmezmiş. Hadi oradan!..” başlıklı yazıdaki ifadeler şöyle:

“ABD hedef bölgelerdeki işlerini çoğunlukla teröristlerle, hedef ülkenin muhalif örgütleriyle, bunlar yoksa ABD istihbaratının kuracağı örgütlerle yürütür. İran''a karşı Halkın Mücahitleri Örgütü ile çalışmaktadır. İran topraklarındaki Azerileri, Sünnileri, Kürtleri ve Arapları kışkırtmaktadır. Ülkenin bir çok bölgesinde saldırılar, sabotajlar yapmaktadır. Kimler eliyle? İran''a karşı kullanmak için kendi istihbaratı tarafından kurulan terör örgütleri eliyle.

Daha bu hafta İran''ın Kirmanşah kentinde meydana gelen iki patlamayı ABD yaptırdı. Saldırıdan önce 6 Mayıs''ta PKK lideri Cemil Bayık, “İran''a vur-kaç taktikleriyle saldırılara başlayacaklarını” açıkladı. Kirmanşah''daki saldırıyı PKK''nın İran''daki uzantısı olan PJAK üslendi. PJAK''ı kim kurdu? Amerika... Hem de açıktan. Hem de liderlerini Kuzey Irak''a davet ederek, onlarla toplantılar yaparak kurdu. İran için de bir PKK kurdu. Örgütün elemanları hâlâ ABD özel birlikleri tarafından eğitiliyor. Eylemleri Irak''taki ABD istihbaratı ve askeri birimleri tarafından planlanıyor.

Bir keresinde 27 İran askeri öldürüldü. Tahran, geçtiğimiz hafta Kandil Dağı''nı bu nedenle füzelerle vurdu. PJAK, PKK yönetiminde bir örgüt. Bayık, İran''la Türkiye''nin bölgedeki koordineli operasyonuna karşı İran''a verip veriştiriyor, tehditler yağdırıyor. Tabi ABD''nin verdiği, para, silah, eğitim ve istihbarat desteğinin verdiği cesaretle.”

26 Nisan 2006 tarihli yazıdan: “ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice''ın Ankara ziyareti, Türkiye''nin PKK konusunda ABD''den beklentilerine hiçbir şekilde cevap vermeyecek... Ziyaretin esas gündemi İran. Türkiye ile pazarlıkların merkezinde “İran''a karşı PKK” mı var? Öyleyse ABD''nin Türkiye''ye karşı PKK kozunu kullanmasından ne anlayacağız? İran''a karşı yeni kurulan Kürt örgütleri Irak''ta eğitiyor. ABD tarafından kurulan ve finanse edilen PJAK, ABD özel timleri tarafından eğitiliyor. İlk füzenin İran''a düşmesinden sonra bütün bölge kan gölüne dönecek. Saldırının en acı faturasını iki ülke ödeyecek. Türkiye ve Pakistan. Pakistan, İran savaşıyla Belucistan''ı kaybedecek. ABD, bir yandan müttefiki Pakistan''la işbirliği yaparken diğer taraftan Belucistan''daki Pakistan karşıtı örgütleri destekliyor. Kendi müttefikinin bile altını oyuyor. Türkiye''ye karşı aynısını yapmıyor mu.”

26 Eylül 2006 tarihli yazıdan: “Başbakan R. Tayip Erdoğan''ın ABD ziyareti öncesi ilginç gelişmeler oldu. Türkiye Lübnan''a asker gönderme kararı aldı. PKK konusunda Türkiye''nin çağrılarını yıllardır duymayan ABD bir anda Türkiye''nin PKK''ya yönelik politikalarını belirleme pozisyonuna geçti. Türkiye de ABD''nin açtığı yoldan yürüme durumunda kaldı. Böylece PKK, ABD''nin Ortadoğu''daki “Kürt kartı” çerçevesinde oynanan oyunun malzemelerinden biri oldu.

Celal Talabani, “Saldırıları durdurması yönünde PKK''yı ikna ettiklerini, örgütün yakında ateşkes ilan edeceğini” söyledi. İran için kurulan PJAK daha da güçlendirilip İran topraklarına saldırtılırken, PKK için başka bir formül devreye sokuldu. Tam bu sırada, İsrail istihbaratına yakın bir internet sitesi, Türkiye ile İran''ın Kuzey Irak''a ortak operasyon yapmaya hazırlandığını öne sürdü…. ABD''nin PKK için koordinatör olarak tayin ettiği General Joseph Ralston''ın asıl görevi Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahalesini engellemek. (Ralston olayı da tam bir fiyaskoyla sonuçlandı.)… ABD, PKK konusunda Türkiye''ye hep yalan söyledi. Ortada iki seçenek var: Türkiye, ya ABD ve İsrail''le birlikte İran''a karşı operasyonda yer alacak ya da ABD''nin ''Kürt kartı''na ve İsrail''in bölgedeki etkinliğine karşı İran ve Suriye ile büyük bir operasyona girişecek. Her iki tezin de müşterisi var. Bakalım kim kazanacak!”

Başka örnek vermeye gerek kaldı mı?

Peki; ABD ve İsrail istihbaratı mensuplarıyla Türk özel birlikleri Kuzey Irak''taki ortak üslerde hangi hazırlıkları yapıyor? Bu üslerdeki füze yığınakları kimler için? Sadece bu sorunun cevabını düşünsek yeter!

."Kime suikast yapılacak" diye sordum, işte cevabı!
00:0023/11/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

14 Şubat 2005''de öldürülen Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri''den sonra kaç cinayet işlendi? Hristiyan bölgelerinde Suriye karşıtı bombalamaları bir tarafa koyarsak, önceki gün öldürülen Hristiyan Sanayi Bakanı Pierre Cemayel''e yönelik saldırı beşinci infaz oldu. Samir Kasır, George Hawi ve Cibran Tueyni''den sonra siyasi suikastler zincirine bir isim daha eklendi. Hariri suikastiiyle ilgili resmi palavraları bir kenara atın. Daha sonraki cinayetlerle ilgili olanları da. Lübnan''ın içine sürüklendiği iç savaşı, ABD ve müttefiklerinin bölgeye yönelik planları çerçevesinde suikastleri bir kez daha düşünün. Kim ne kaybediyor, kim ne kazanıyor? Gerçekleri görmek için orta derecede bir zeka yetiyor. Ama, zihinlerinizi bölge haritasına yeniden çizmeye çalışanların esaretinden ya da onların sözcülerinin dezenformasyonundan kurtarmak şartıyla.

30 Ağustos 2006''da bu köşede “Kime suikast yapılacak” başlığı ile olabilecekleri yazmış, sırada kimin olduğunu sorgulamıştım. Özetle şöyleydi: “Ortadoğu''nun geleceğine yenelik beklentiler, Lübnan''da çok kötü bir ''uluslararası güç fiyaskosu''nun yaşanacağına işaret ediyor. Güney Lübnan için ilan edilen ateşkesin ne kadar kırılgan olduğuyla sınırlı değil bu endişe. Bazı ülkeler reddetse de, uluslararası gücün asıl hedefinin İsrail''le birlikte Hizbullah''ı silahsızlandırmak ve Lübnan''ı abluka altında tutmak olduğu bir gerçek. Bunun yanında; giderek tırmanan İran-ABD/İsrail krizi, İsrail-Suriye krizi, Lübnan iç siyasetinde beklenen kriz, ABD/İngiltere ve İsrail''in yeni dizaynı çerçevesindeki son gelişmeler, bölgesel düzeyde çok ciddi bir gerilimin yaklaşmakta olduğunu, siyasi müdahalelerin yanında askeri operasyonların ve suikast planların yapıldığını görmek zorundayız.

Lübnan''a Türk askeri gönderilmesi yönünde çalışanların, her ne kadar vizyonlarına toz kondurmasalar da, bu gerçekleri kavradıklarını pek sanmıyoruz. Çünkü bugüne kadar kavramadıklarını defalarca gördük. Hesaplarının büyük çoğunluğu yanlış çıktı. Lübnan''da yaşanan savaşın ABD/İsrail ile İran/Suriye arasında yaşandığını ve bu savaşın asıl bundan sonra başlayacağını görmüyorlar. Ateşkes sürecinin Güney Lübnan''daki krizi, Suriye-Lübnan sınırına taşıyacağını, Lübnan-Suriye sınırının yeni kriz hattı olarak öne çıktığını görmek istemiyorlar.

Lübnan''daki savaş yeniden başlayacak ama özellikle bir kısmı İsrail işgali altında olan Golan''a sıçrayacak. Uluslararası Güç, Hizbullah''ı hareket edemez hale getirirken ABD ve İsrail Suriye sınırına yoğunlaşacak. Beyrut''ta siyasi kriz başlayacak. Etnik ve dini gruplar birbirine düşebilir. Fuad Sinyora hükümeti devrilebilir. Ve en tehlikeli ihtimal: Refik Hariri suikasti''ne benzer yeni bir suikastle karşı karşıya kalabiliriz. Eğer gerçekleşirse, bu bölgede hiç bir ülke güvende olmayacak.»

31 Ağustosta ise ; «Siyasi suikastler cenneti!» başlığı altında şu ifadeleri kullandım : «Hariri suikasti, sürprizlerin ilkiydi. İkincisi Suriye ordusunun Lübnan''dan çıkarılması oldu. Üçüncüsü, Sedir devrimi denemesi oldu. Dördüncüsü İsrail saldırıları oldu. Beşincisi ise «uluslararası gücün » Lübnan''a yerleştirilmesi kararı. Bundan sonarki sürprizlerin neler olacağı aşağı yukarı belli. Hepsi, barışa değil, iç çatışmaya ve bölgesel krize yönelik olacak.

Lübnan tarihi bir çeşit siyasi suikastler tarihi. 1977''de Dürzi lider Kemal Canbolat, 1982''de Hristiyan Devlet Başkanı Beşir Cemayel, 1987''de Devlet Başkanı Reşit Kerimi, 1989''da Suriye destekli Maruni Devlet Başkanı Rene Muavid, 1992''de Hizbullah lideri Abbas Musavi ve son olarak 14 Şubat 2005''te eski Başbakan Refik Hariri. Devamında kimler olacak? Uluslararası güç formülü tutmazsa, benzer suikastler görebileceğiz. Hem Lübnan''da iç çatışma çıkarmaya hem de Suriye üzerine yürümeye elverişli suikastler…

Lübnan siyasi olarak bitti. Bağmısızlığını uluslararası güce devretti. Her ülkenin özel hedefleri var. Fuad Sinyora hükümeti devrilince yenisini kurmak neredeyse imkansız hale gelecek. Burası artık bir garnizon ülke, bir askeri üs. 1980''lerdekine benzer iç savaşa sürüklenecek. Ama bu sefer Suriyeli bir savaş olacağı kesin. Son suikastin, İran-Suriye-Irak yönetimi arasındaki yakınlaşmayla aynı döneme denk gelmesi dikkat çekici. Din, mezhep ve etnik farklılıklar üzerinden bir iç savaş ve bu savaş üzerinden de bölgesel müdahale senaryolarının gerçekleştirilmesi. Ne kolay, değil mi? Lübnan''a Türk askeri tartışmalarına katılanlar nedense bunları görmemeyi tercih etti. Amcası Beşir Cemayel 1982''de öldürülünce Falanjistler Sabra ve Şatilla''daki o korkunç katliamı yapmışlardı. Bakalım bu suikastin bedeli ne olacak? Ancak, bunun son suikast olmayacağı, siyasi kriz ve iç savaşa ayarlı cinayetlere daha çok kurban verileceği ortada.

Bize suikastlerin izini sürmek kalıyor. Çünkü bu iz, Afganistan''dan Lübnan''a uzanan krizler coğrafyasındaki gizli ve kirli hedeflerin haritasını sunuyor.

Papa"nın ziyareti ve medeniyetler çatışması
00:0024/11/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Papa 16. Benediktus''un Türkiye ziyareti, medeniyetler çatışması çerçevesinde kendini gösteren bölgesel ve küresel krize nasıl etki edecek? İslam-Batı arasındaki derin güvensizlik ve düşmanlık giderek ürkütücü bir hale dönüşürken, dünya acımasız bir hesaplaşma çizgisine doğru sürükleniyor, çatışmacı tezler güç kazanıyor. Krizi kontrol etmeye ehil kişi ve çevreler ise affedilmez sorumsuzluk örnekleri sergiliyor. Kimileri din için, kimileri kaynak için, kimileri imparatorluk rüyalarıyla, kimileri de tarihi düşmanlıklardan beslenen intikam hırsıyla derin çatışmayı beslemekten geri durmuyor.

Papa''nın Türkiye ziyaretinin Batı-İslam çatışması ekseninde ele alınmasının nedeni de bu. “The Papa Confronts Islam” başlığını kapak yapan Time dergisi, 16. Benediktus''un ilk kez bir Müslüman ülkeye gittiğine dikkat çekerek, “ziyaretin Batı ile İslam arasındaki ilişkileri yeniden belirleyeceği”ni iddia ediyor. Nasıl belirleyecek? Krizi yumuşatacak mı yoksa daha mı alevlendirecek? Papa''nın dini ve siyasi bakışından hareket edersek, umutlu olmak için bir sebep bulmamız maalesef çok zor.

Türkiye, medeniyetler krizinin tam merkezinde. Hem ziyaret hem de konu, George Bush''un ifadesiyle “cephe ülkesi” Türkiye''yi çok yakından ilgilendiriyor. Türkiye, bir taraftan İslam dünyasındaki Batı karşıtı reaksiyonu dizginlemekle uğraşırken diğer taraftan, Batı''nın İslam dünyasına yönelik dönüşüm projelerinde de ana merkez rolü oynuyor. İki dünyanın kesişme noktası ve en sancılı bölgesi.

AB VE HIRİSTİYAN BİRLİĞİ
Ziyaret, bazılarına göre ortamı yumuşatmak için bir fırsat. Bazılarına göre Hristiyan dünyanın kendi iç sorunuyla sınırlı. Bazılarına göre ise, Batı''nın İslam dünyasına yönelik genel savaş kampanyasının bir parçası. Vatikan, son kanaati uyandırmak için gereken ne varsa yaptı sanki. “Hristiyanlar tek çatı altında toplanmalı” çağrısı yapan, Hristiyan Birliği hayalleri kuran, Müslüman olduğu için Türkiye''yi Avrupa Birliği içinde istemeyen 16. Benediktus, karikatür krizi gibi aşağılanmalarla hırpalanan Müslümanlara en ağır darbeyi vurmaktan çekinmedi. Sözlerinin yanlış anlaşıldığı söylense de, kullanılan cümle-ler, Papa''nın inanç dünyasını, dünyaya bakışını, Müslümanlara yönelik yeni küresel kampanyayı algılama biçimini son derece açık biçimde ortaya koydu. ABD''nin imparatorluk hevesi gibi Vatikan''ın da, dinlerin yeniden sahneye indiği bir dönemdi, Hristiyanlar arasında yeniden diriliş vücuda getirmeyi hedeflediği, bunu yaparken varolan çatışmacı tezlerden yararlanma yolunu seçtiği ortada. Türkiye ziyaretinin Ortodoks Hristiyanlarla yakınlaşmayı amaçlaması bu yeni durumun bir göstergesi.

SÖZLERİN YIKICI GÜCÜ
16. Benediktus''un; Bizans İmparatoru Manuel II Paleologos''tan yaptığı, “Hz. Muhammed''in gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği”ne yönelik alıntısı, “medeniyetler çatışması” tezlerine maalesef çok büyük bir destek sağladı. Bu sebeple unutulması, affedilmesi, mazeret üretilmesi çok zor bir çıkıştı bu.

AB Yüksek Temsilcisi Javier Solana''nın, bu sözlere atıfta bulunarak; “Bir sorunumuz var. Uçurum sandığımızdan daha derin. Bizim için bir saldırı kaynağı olmayan, ancak dünyada milyonlarca insan için böyle algılanabilecek sözleri, ifadeleri kullanma biçimimiz konusunda sakınımlı olmalıyız” demesi, sözlerin yıkıcı gücünü anlama konusunda çarpıcı bir örnekti.

Diyanet İşleri Başkanı Ali Bardakoğlu''nun yerinde ve zamanında tepkisi, ağır tarihsel sorumluluğu içermesi bakımından, son derece önemliydi. Haçlı müdahalelerini göğüsleme tecrübesine, yüzyıllara dayanan Avrupa-İslam ilişkilerini belirleme mirasına sahip bir ülkenin bu tepkisi zorunluydu. Bardakoğlu''nun ziyaret konusundaki tavrı da aynı şekilde titizlikle belirlenmiş, “bir dini lider olarak” görüşme inceliğinin, İslam-Batı ilişkilerinin tarihi ve bugünkü durumu göz önüne alınarak belirlenmiş olduğu seziliyor.

Papa 2. Jean Paul, Soğuk Savaş döneminin Papa''sıydı. 16. Benediktus ise, dünyanın dinler, kimlikler ekseninde bölündüğü, tehlikeli bloklaşmaların oluştuğu bir çağın papası. O bir şahin… Dolayısıyla Türkiye ziyaretinde iki dünya arasındaki ilişkileri yumuşatmaya yönelik ciddi çıkışlar beklememek gerekiyor.

NOT: Bu köşede ele aldığımız tartışmalara, her hafta Cuma akşamı saat 22.00-23.00 arasında SKYTURK''te devam ediyoruz. Şimdilik sizden bir hafta izin rica ediyorum…

Babil"de son günler!
00:005/12/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayip Erdoğan''ın Tahran ziyareti, ikili ilişkiler ve İran''ın nükleer silahlanması gibi genel gündemin dışında, çok özel bir anlam taşıyor. Ziyareti, daha önce yapılan Amman ziyaretiyle, 28 Kasım''da Riga''da yapılan çok önemli NATO zirvesiyle, sıradaki Şam ve Beyrut ziyaretiyle birlikte ele almak gerekiyor. Bu da, hem Ortadoğu, hem ABD''nin bölge politikaları hem de Türkiye için çok önemli gelişmelerin gündemde olduğuna işaret ediyor.

Elbette, yeni olan bu durum sadece Erdoğan''ın ziyaretiyle sınırlı değil. Bölgedeki hareketliliği dikkatle izleyenler, baş döndürücü bir diplomasi trafiği yürütüldüğünü, Irak''taki iç savaşın ve ABD hezimetinin, Washington''u düşmanlarından yardım istemeye zorladığını, “zafer stratejisi” ya da “zarifçe çekilme” seçeneklerinin ABD''yi Irak batağından çıkarmaya yetmeyeceğini, yarın açıklanacak Irak Gözlem Grubu raporunun yeni sürece ilişkin önemli ipuçları sunacağını, bütün çabanın ABD''yi bir çıkmazdan kurtarmaya ayarlı olduğunu görüyorlar. Şimdi daha detaya girelim:

Riga''daki NATO toplantısı: Enerji, Ukrayna-Gürcistan ve NATO''nun Ortadoğu''daki (Büyük Ortadoğu Projesi. BOP) rolü gündemiyle toplanan ve 26 ülke temsilcisinin katıldığı zirvede, ABD müttefiklerinden Afganistan''daki asker sayısını artırmalarını ve bu güçlerin sevk ve idaresini tamamen kendisine bırakmalarını istedi.

NATO Irak''ta yardıma çağrıldı. NATO-Akdeniz İnisiyatifi kapsamında, İttifa''ın Basra Körfezi, Kuveyt ve Katar''da askeri üsler kurması tartışıldı. NATO''nun BOP''ta etkin rol almasının önü açıldı.

Daha önemlisi; Körfez İşbirliği Konseyi, Ürdün, Mısır ve bazı Sünni ülkelerle ABD ve özellikle de İsrail arasında bir yakınlaşmanın temellerinin atılmasına çalışılıyor. Bu çerçevede, Suudi Arabistan ve Hamas''la İsrail arasında gizli, dolaylı görüşmelerin yapıldığı iddiaları var. Irak''taki mezhep eksenli bölünme ve çatışma, Lübnan''da çatışmaya doğru sürüklenen Şii ve Sünniler arasındaki bölünme ve bütün bölgede güçlenen İran nüfuzuna karşı bir çeşit “Sünni Arap-ABD/İsrail dayanışmas”nın gündemde olduğu öne sürülüyor.

ABD''yi Irak''taki zor durumda kurtarma karşılığında Filistin meselesinde nasıl bir ilerleme olabilir? Artık Türkiye dahil, bütün ülkeler Irak-Lübnan ve Filistin meselesini bir bütün olarak görüyor. ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice''ın bölge ziyareti, kapsamlı diplomasinin Filistin boyutuyla ilgiliydi. ABD Başkanı George Bush, Ürdün''ün başkenti Amman''da Kral Abdullah ve Irak Başbakanı Nuri el Maliki ile görüşürken Rice, sürecin Filistin ayağı ile ilgileniyordu.

Ama ilginç bir ziyaret daha oldu ve biraz gözlerden kaçtı. ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney, 25 Kasım''da Suudi Arabistan''daydı. Riyad''da Kral Abdullah''la tam iki saat görüştü. Bu çok önemli görüşmede ele alındığı iddia edilen konular şöyle:

Cheney, Riyad''a, ABD-İran diyaloğu olmayacağına ilişkin güvence verdi. ABD''nin bölgede zayıflayan durumu için bir nevi İran karşıtı blok oluşturulması amacıyla, yukarıda değindiğimiz güç birliğinin oluşturulması; Katar, Kuveyt, Ürdün ve Mısır''ın da içinde bulunduğu Sünni Arap-ABD/İsrail dayanışması, NATO için askeri alanlar oluşturulması konuları ve bölgede yeni bir güvenlik yapılanması ele alındı. Yine, Lübnan''daki Suriye-İran ittifakı içinde yer alan Hizbullah''la Michel Aoun arasındaki dayanışmanın kırılmasına ilişkin bir süreç işletildiği söyleniyor.

ABD bir yandan komşuları Irak''ta inisiyatif almaya itiyor gibi bir hava veriyor, İran ve Suriye ile diyalog sürecini işletiyor gibi görünüyor diğer yandan ise, Sünni dünyayı Şiilere karşı örgütlemeye çalışıyor. Bir taraftan Irak''taki iç savaşı derinleştiriyor, Lübnan''ı iç savaşa sürüklüyor, diğer taraftan iç savaşı önlemeye çalışıyor görüntüsü veriyor.

Ancak hem Irak''ta hem de bütün bölgede pozisyonu giderek zayıflıyor. Babil''de sona doğru yaklaşırken Lübnan''da bütün denemeleri başarısız başarısızlıkla sonuçlandı. Şimdi komşuları yardıma çağırıyor, düşmanlarına sarılmaya çalışıyor. Bölgesel direnç, giderek etkisini artırıyor.

Tahran ziyaretinin Türkiye için anlamı çok büyük. ABD''nin bilgisi dahilinde gerçekleşse de, Türkiye ilk kez ciddi bir inisiyatif alma şansını yakaladı. Hem Irak''ta hem de Lübnan''da, taraflarla yakın ilişkisini kullanarak, tarafsız bir güç olarak, hem dış müdahaleyi dizginleyici hem de iç çatışmalarda arabulucu bir rol üslenebilir ve dünyanın saygısını kazanabilir. Başbakan''ın Irak ve Lübnan için yaptığı uyarılar son derece sağduyulu. Türkiye''nin işgalden bu yana ortaya koyduğu kaygıları ABD daha şimdi anlayabildi.

İnisiyatif ABD''nin elinde kalırsa, yada sadece İran ve Suriye''nin restleşmesine endekslenirse, bugün sokaklarda devam eden kimlik üzerinden siyasi iktidar savaşı, yarın devletler düzeyinde kendini gösterecek. Ama her şartta, bölgede yakın zamanda çok önemli gelişmelerin yaşanacağını söylemeliyiz.

Vatikan-neocon ittifakı ve Sultanahmet kıyamı!
00:006/12/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Papa 16. Benediktus, Türkiye ziyaretinden sonra gerçek anlamda Papa olmuş. Sorumluluklarını anlamış, olgunlaşmış. Dini lider olarak, siyasi lider olarak, kendini yeniden keşfetmiş! Daha önce Ratzinger''miş. Radikal, keskin düşüncelere sahipmiş. Ancak Katolik dünyanın dini lideri olduktan sonra bir Papa gibi düşünmeye, Papa gibi davranmaya başlamış. Diyalog, barış mesajlarını öğrenmiş. Bu değişimin meyveleri ise, Türkiye''de olgunlaşmış.

“Sultanahmet kıyamı”, Türk bayrağı sallaması, Müslüman dünyanın hoşuna gidecek sözler sarfetmesi, Türkiye''nin AB üyeliğine karşı olan sert tutumunu yumuşattığına dair imalarda bulunduğu varsayımı, öylesine bir sevda yeşertti ki, sanki Papa yeniden doğdu. Sanki, sadece Papa değil Vatikan da kökten değişti. Yüzyılların sorunları buhar olup uçtu. Hristiyan Birliği için yapılan ziyaret, bir anda, Müslüman-Hristiyan Birliği''ne dönüştü.

Hayal dünyasında yüzenler, gördükleri rüyadan ayılmak istemeyenler, ziyaretten Bizans imparatoru Manual II Paleologos''un “Hz. Muhammed''in gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği” şeklindeki sözlerini unutuverdiler. Dahası bu sözleri Papa''ya kimin hatırlattığını düşünmediler. Dahası, bir ay önce, Papa Ratzinger''in danışma heyetine kimlerin isminin yazıldığını hatırlamadılar bile.

Geçmişi bir tarafa bırakalım. Soğuk Savaş döneminde dünya genelindeki kıyımlarda Vatikan''ın ne tür roller üslendiğini bir tarafa bırakalım. Günümüze gelelim ve unutulanları ve hayal dünyasında yüzenlere küçük bir gerçeği hatırlatalım.

Üç günlüğüne medeniyetler arası barış insanı ilan edilen Papa 16. Benediktus, kimlerden akıl alıyor sizce? Barış ve diyalog havarilerinden mi? Hayır, tam tersi… Medeniyetler çatışması projesinin, medeniyet için çatışma tezlerinin, İslam dünyasına karşı yürütülen yıkıcı küresel savaşın mimarlarından alıyor.

Bunlardan biri herkesin günahlarıyla tanıdığı Henry Kissinger! Ratzinger ya da 16. Benedictus, 83 yaşındaki Kissinger''a danışmanlık teklif etti. Ve bu teklif kabul edildi. Neden acaba?

İtalyan La Stampa gazetesinin 4 Kasım tarihli nüshasında yayınlanan ve Vatikan kaynaklarına dayandırılan habere göre Kissinger, siyaset, dış politika, İslam''la ilişkiler, Filistin-İsrail sorunu ve Irak konularında Papa''ya danışmanlık yapacak. Aynı kaynaklar, Ratzinger''in meşhur Regensburg konuşmasındaki Müslüman dünyayı çıldırtan alıntıyı Kissinger''in uyarılarının etkisinde kalarak yapmış olabileceğini iddia ediyor. Soğuk Savaş''ın kurt politikacısının, yükselen İslami tehdit konusunda uyarılarının o çirkin yakıştırmaya yol açmış olabileceğini belirtiyorlar. Bir önceki Papa da bir başka Soğuk Savaş dönemin mimarı olan Zbigniew Brzezinski''yi danışman olarak atamıştı. Çünkü ikisi de Polonyalıydı. Ratzinger Almanya, Bavyera''dan. Kissinger da Bavyera doğumlu. 2. Dünya savaşı öncesi Nazi soykırımından kurtulmak için kaçan Musevi bir ailenin çocuğu.

Kissinger''ın günah defteri o kadar kabarık ki, hangi birini hatırlatabiliriz? Soğuk Savaş döneminde Latin Amerika''da, Güneydoğu Asya''da ve Ortadoğu''da yaşanan iç savaşlarda, kanlı katliamlarda, işgallerde hep onun imzası var. Sadece Endonezya''da bir milyon insanın ölümünden sorumlu olanlardan biri de o.

Soğuk Savaş sonrası yeni dünya düzeni arayışlarında medeniyetler çatışması, özellikle de medeniyet içi çatışma, İslam dünyasının Balkanlaşması, Avrasya fay hattı gibi tezler hep Kissinger ve benzerlerinin ürünü. “Medeniyetler çatışması değil asıl medeniyet için çatışma yaşanacak. İslam kendi içinde çatışacak” tezi Kissinger''ın. Bugün bu tezin Irak''ta nasıl uygulandığını, Lübnan''da nasıl uygulandığını, bütün bu coğrafyanın nasıl kendi içinde çatışmalara sürüklendiğini görmemiz bir rastlantı sonucu mu? Dünya nüfusunun dengelenmesi için soykırım planları bile yapabilen bir insan Papa''ya ne tür tavsiyelerde bulunur sizce? Papa''nın danışmanlar heyetinde başka ilginç isimler de var. Mesela Bernard Lewis.

Anglosakson faşizminin teoloğu, Medeniyetler çatışması tezinin öncü ismi, İngiliz istihbaratının akıl hocası ve George Bush yönetiminin pek tuttuğu bir isim. Sadece en son kehanetini hatırlatalım yeter. Geçtiğimiz Ağustos ayında, “İran''ın Miraç gecesi, yani 22 Ağustos''ta İsrail''i yok edecek çok dehşetli bir saldırı yapacağı, bunun da küresel kaosa yol açacağı” iddiasında bulunun büyük adam! Ona göre bu saldırıyla Kıyamet Savaşı, Armageddon başlayacaktı. Olmadı böyle bir şey.

Türkiye''de ve dünyada çok itibarlı olan Lewis neoconları ne de çok sevindirmişti. Ne de olsa o Batı''nın en akıllı adamlarından biriydi. Kissinger, 11 Eylül''le ilgili gerçekleri gizlemek için kurulan Soruşturma Komisyonu''nun başındaydı. Lewis ise, adının bu saldırılara karışmasını engelleyememişti.

Bir kişi daha var Vatikan''a akıl hocalığı yapanlardan. Onun da adını vereyim de, resim netleşsin: Şimdilerde Dünya Bankası Başkanı olan Paul Wolfowitz… Kissinger, Lewis ve Wolfowitz… Neoconlar Vatikan''ı işgal mi etti? Yoksa ortada gizli bir ittifak mı var? Peki bize ne oluyor?

Rüya görenler, madem geçmişi hatırlamıyorlar bugünü bari görsünler. Vatikan, 21. yüzyılın tehditlerine, krizlerine göre mevzi belirliyor. Ratzinger Papa olunca da değişmedi. Ratzinger olduğu için Papa seçildi. Çünkü o bir şahin! Vatikan büyük savaşta yerini alıyor. Her zamanki gibi

.Türkiye ve İran, Irak"a müdahale mi edecek?
00:007/12/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayip Erdoğan''ın Tahran''dan sonra Şam''a gitmesi, ardından Beyrut''a gidecek olması, Irak''taki durum, Lübnan''da büyüyen kriz ve ABD''nin bölgedeki başarısızlıklarına ilişkin genel değerlendirmelerin dışında, bugüne ve geleceği ilişkin yeni ve özel anlamlar içeriyor mu? Bu ziyaretlerden bir umut çıkar mı? Bölgenin içinde bulunduğu kaostan çıkış yolunda bir kapı aralanır mı? Erdoğan''ın ziyaretleri ve çok yoğun diplomasi trafiği ABD''yi zor durumdan kurtarmayı mı amaçlıyor yoksa bugüne kadar ciddiye alınmayan bölgesel inisiyatifin önünü açmayı mı?

Salı günkü “Babil''de son günler” başlıklı yazıda, Başbakan''ın Tahran ziyaretini NATO''nun Riga zirvesinde alınan kararlar, George Bush''un Amman''da Irak ve Ürdün liderleriyle yaptığı görüşme, ABD Başkan Yardımcısı Cheney''nin Riyad''a gitmesi, Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice''ın ayrı koldan yürüttüğü temaslar, bu trafiğin İsrail-Filistin sorununa etkisi ve Lübnan''da büyüyen kriz çerçevesinde ele almış, ABD-İran ve Suudi Arabistan-İran şeklinde bir cepheleşmenin yaşandığı Ortadoğu''da Türkiye''nin barış misyonu üslenmesinin ne kadar önemli olduğuna dikkat çekmiştim.
Soru şu: Tüm bu temaslar, ABD''nin inisiyatifiyle mi yapılıyor, ona bir çıkış yolu bulmayı mı amaçlıyor yoksa bölge ülkeleri Irak işgalinden bu yana ilk kez duruma müdahale fırsatı mı bulacak? En azından, Ortadoğu''da küresel aktörlerin oynadığı oyun içinde bölgesel aktörler kendilerine bir yer bulabilecekler mi? Irak, Lübnan ve Filistin sorununda biraz daha etkin olma fırsatını yakalayabilecekler mi?

Şu ana kadar İran, nüfuz alanını alabildiğine güçlendirdi. Bunu, büyük oranda ABD/ İsrail cephesiyle yürüttüğü çatışma eksenli stratejiye borçlu. Irak içinde neredeyse ABD''den daha etkin hale gelirken, Lübnan''da Suriye ile birlikte, ABD/İsrail cephesiyle kıyasıya bir güç mücadelesine girişti. Küresel göstergelerin aksine, Tahran iki cephede de tahminlerin ötesinde bir başarı sağladı.

Bunun dışında, Hem Irak''ta hem de Lübnan''da Suudi Arabistan''la kıyasıya bir mücadele yürütüyor. ABD ve işgalci güçleri bir tarafa bırakırsak, iki ülkede de aslında İran-Suudi Arabistan çatışmasından söz edebiliriz. Aslında bu çatışmanın İran-Irak savaşından beri devam ettiğini, Birinci Körfez Savaşı''nın bu çerçevede şekillendiğini, şimdi Irak''taki iç çatışma ile kendini gösterdiğini, giderek yayılma işaretleri gösterdiğini söylemeliyiz. Irak''ta izlediğimiz mezhep üzerinden iktidar savaşının önlenmesi, Lübnan''a ve Körfez bölgesine sıçramaması için bu iki ülkenin ikna edilmesinin tek yol olduğunu da.

Şu haliyle Ortadoğu''da dünya siyasetini belirleyen iki derin sorun ve bu sorunlara bağlı cepheleşme var. Biri bölgeye müdahil olan ABD ve müttefikleri ile karşısına aldığı ülkeler ve güçler arasında. Sebebi bazılarına göre siyasi, bazılarına göre ekonomik, bazılarına göre kültürel.

Diğeri ise yukarıda da değindiğimiz bölge içi kamplaşma. Afganistan''dan Lübnan''a uzanan, mezhep ve etnik kimlikler üzerinden yürütülen, bölgenin önemli aktörleri arasındaki güç mücadelesinden başka bir anlam taşımayan derin bölünme. Belki de işgallerden çok daha tehlikeli sonuç verecek bir tehlike bu.

Türkiye, birinci kamplaşmada iki kesime de yakın. Hareket alanı geniş. Yapıcı roller üslenebilir, krizi yumuşatıcı ya da erteleyici girişimlerde bulunabilir. Bölgesel kamplaşmada ise bekli de etkili olabilecek tek ülke. Şii yayılması, İran nüfuzu, Sünni Blok gibi projelerin dışında kalarak, iki tarafı da teskin etmeyi deneyebilir. İran-Suudi Arabistan gibi iki uç nokta arasında bölgesel bir çatışmaya doğru ilerleyen kriz sürecine etki edebilir.

ABD''nin yeni Savunma Bakanı Robert Gates, Irak''taki savaşı kazanamayacaklarını açıkladı. Aynı zamanda da komşuların Irak''a müdahale edebileceğini söyledi. Irak Gözlem Grubu ABD askerlerinin Irak''taki varlığının 2008''den itibaren çekilmesine ilişkin bir yaklaşım sunarken askeri kaynaklar ABD askerlerinin 2007''nin ortalarında görevi Irak birliklerine devretmeye başlayacağını söylüyor. Gözlem Grubu ayrıca İsrail-Filistin krizine müdahale konusunda da ABD''nin rolünü artırıcı öneriler getiriyor.

Erdoğan''ın ziyareti, Irak-Lübnan-Filistin paketi içinde önemli bir yer tutuyor. Komşuların Irak''ta daha işlevsel olmasına yönelik bir sürecin ilk adımları. Türkiye''nin mimarlığını yaptığı Irak''a Komşu Ülkeler Platformu belki de daha etkin çalışma imkanı bulacak. Tahran ve Şam ziyaretleri, bu iki ülkenin etkisinde olan gruplara söz dinletmeyi amaçlayan bir tarafı da var. Böylece en azından Lübnan''da bir iç çatışmanın önüne geçilmesi hedefleniyor. Peki Türkiye, İran ve Suriye Irak''a müdahale edebilir mi? Bu üç ülke bir şekilde zaten müdahil. ABD''nin üç ülkenin güvenliğini tehdit etmeye yönelik kozları bugünlerde biraz zayıflamış görünüyor. Ama bu bir müdahalenin önünü açmıyor. Önemli olan üç ülke ile birlikte S. Arabistan''ın Irak''taki kaosu sona erdirmek için olumlu katkılarda bulunabilmesi. Umut ancak o zaman doğacak.

Semerkand"da matem, Dilubar"ın gözyaşları..
00:008/12/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“Yaşlı adam korkudan titriyordu. Suçlananlardan biri torunuydu. Polis sorgulamasında torunu aleyhine verdiği ifade yüzüne okundu. Torununun Usame Bin Ladin''e vermek için soygun yaptığını ve Afganistan''a gidip El Kaide lideriyle buluştuğunu söylemişti.”

“Bu senin ifaden mi, diye sordu savcı. Yaşlı adam: Ama bu doğru değil. Bunu söylemem için bana işkence yaptılar, dedi. Torunuma gözlerimin önünde işkence yaptılar. Elektrik verdiler, testislerine vurdular, maske giydirip nefes alamaz hale getirdiler. Sonra kız kardeşini getirip tecavüz etmekle tehdit ettiler. Bizler iyi Müslümanlarız ama Bin Ladin hakkında ne bilebiliriz ki..”

“Dilubar Huderbigaynova. O, göstermelik yargılama kurbanlarından birinin kız kardeşi. Gözyaşlarına boğulmuştu. Kardeşi birazdan idam edilecekti. Nefretle doluydum. ''Üzülme, elimden gelen yardımı yapacağım'' demeye çalıştım. Ama ne yapabilirdim ki… Peki bir şey yapamayacaksam burada işim neydi?”

“Altı adam ölüm mangası tarafından idam ediliyordu. Kurşunlar beyinlerini dışarı fırlatıyor, omurgalarını parçalıyor, kalplerini patlatıyordu. İdam kararı hakkında ailelerine haber bile verilmemişti. Aylarca sevgili yavrularının hayatta olup olmadığını bile bilmeden beklediler. Belki ölmüşler belki de bir kuyuda ölüme terkedilmişlerdi. Sovyetlerden kalma bir gelenekle, kurşuna dizildikten sonra ailelerine haber verilecek, çocuklarını öldüren kurşunların parası onlardan tahsil edilecekti.”

“O an, Dilubar''ın hayatım boyunca unutamayacağım bakışlarına yakalandım. Gözlerimi delip geçiyordu. Küçük, siyah, yoğun, öfkeli, çaresizlik içinde.”

Muhalefet yok, özgür medya yok, din ve ifade hürriyeti yok. Sadece ülkeden çıkmak için değil, bir şehirden diğerine gitmek için bile vizenin olduğu bir ülke burası. Tırnakların söküldüğü, insanların suda kaynatılarak öldürüldüğü bir ülke. Sadece 2002''de 220 kişinin idam edildiği bir ülke. Hem de resmi rakamlara göre. Kayıplar, faili meçhuller, hapislere doldurulan on binler hariç.

Bu bilgiler, İngiltere''nin eski Özbekistan Büyükelçisi Craig Morray''nin kitabındaki tüyler ürpertici gerçeklerden sadece bir bölümü. ABD ve İngiltere''nin “Terörle savaş”taki en büyük müttefiklerinden olan, şimdilerde onlara sırt çevirip Rusya ve Çin''e yaslanan İslam Kerimov''un, yeryüzünün en acımasız rejiminin hüküm sürdüğü ülkesinde, kendi insanlarına reva gördüklerinin çok küçük bir bölümü. Hani şu, Türkiye''nin özel harekat timlerini yetiştirdiği, askeri araç-gereç ve silahla donattığı, aynı timlerin verilen silahlarla Mayıs 2005''te Andican''daki o korkunç katliamı yaptığı “müttefik”in ülkesi.

“MURDER IN SAMARKAND”
Murray, 2002 ile Ekim 2004 arası Taşkent''te büyükelçilik yaptı. Atandığında 43 yaşında olan büyükelçi, standart bir diplomat çalışmasının dışına taşan gayretleri, Özbekistan''da yaşananlarla çok yakından ilgilenmesi, şahit olduğu karanlık ortaklıklar ve insanlık dışı uygulamalar sonrası ABD ve İngiltere''nin “terörle savaş”ını sorgulamaya başlaması ile dikkat çekti. Bunları yaparken ABD öncülüğünde yürütülen küresel savaşın çirkinliklerini gözler önüne sermeye çalıştı. ABD ve müttefiklerinin Afganistan''ı “özgürleştirdiği” ve toplu mezarlarla doldurduğu dönemde ABD-Özbek ilişkilerini, ABD destekli insan hakları ihlallerini, devletlerin kontrol ettiği uyuşturucu ticaretini deşifre etti. Washington ve Londra''nın ortak arzusuyla görevinden uzaklaştırıldı.

Ülkesine dönünce, bildiklerini bir kitapta topladı. “Murder in Samarkand” (Semerkant''ta cinayet/katliam), ABD ve İngiltere''nin küresel savaş çerçevesinde Orta Asya''da yaptıklarıyla ilgili çok önemli bilgiler içeriyor. Müttefik diktatörlerin nasıl desteklendiğini, onlardan güç alan baskıcı rejimlerin kendi halklarına neler yaptıklarını, El Kaide ve terör gerekçesiyle masum insanların ne tür acılar çektiğini öğrenmek için iyi bir kaynak.

Tüm bunlar olurken ABD''nin istifa ettirilen Savunma Bakanı Donald Rumsfeld bakın ne diyordu: “Özbekistan''a geldiğim için sevinçliyim. Başkanla uzun, yararlı ve ilginç bir görüşme yaptık. Özbekistan, terörle küresel savaş koalisyonunun kilit ülkesi. Başkan Bush''un iyi dileklerini ve terörle savaşa verdiği cesur desteğe yönelik teşekkürlerini Başkan''a (Kerimov''a) ilettim. İlişkimiz güçlü ve daha da güçlenecek. (Taşkent, Şubat 2004)

Mart 2002''deki Bush-Kerimov görüşmesiyle Özbekistan''la ABD arasında “Stratejik ortaklık” anlaşması imzalandı. Bu anlaşmanın ardından Rumsfeld, General Tommy Franks ve Colin Powell defalarca Taşkent''e gitti. 11 Eylül''den bu yana Bush yönetiminin, neo-con''ların, İngiltere''nin ve İsrail''in “terörle mücadele”de en iyi müttefiki olan Özbekistan, ABD''nin kaçırdığı gençler için işkence merkezine dönüştürüldü.

Şimdilerde ABD ile arası çok kötü. Ama birkaç yıllık ittifakın ne tür kirli ilişkiler üzerine kurulduğunu anlamak için Murray''nin kitabına bir göz atmak gerekiyor. Kaç ülke, aynı yöntemi izliyor, bir düşünelim.

."Ülkemi bombalayın" diyen lider ve milyonların sesi!
00:0012/12/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in Güney Lübnan''ı harabeye çevirdiği 34 günlük saldırılar devam ederken, Lübnan''ın önde gelen isimlerinden biri İsrail Başbakanı Ehud Olmert''i arayarak, saldırılara devam etmelerini istiyor. "Biz bu Hizbullah''ı bitiremiyoruz, siz bitirin" diyor. Bugünlerde milyonları sokaklara döken Hizbullah''ın lideri Hasan Nasrallah, bu liderin kim olduğunu söylemiyor ama bilenler, siyasi çıkar için ülkesine saldırılmasını isteyen kişinin Dürzi lider Velid Canbolat olduğunu söylüyor. ABD ve İsrail''i arkasına alıp, Suriye ve Hizbullah''a savaş açmış görünerek siyasi kazanç elde etmeye çalışan bir kişinin, kendi ülkesini nasıl satabildiğinin çarpıcı, utanç verici bir örneği. Yaşadığımız coğrafya, bu tür aşiret politikaları örnekleriyle dolu. Küçük çıkarları için ülkelerini satan, büyük krizlere gözü kapalı giden lider örnekleriyle dolu.

Canbolat''ın planı basitti: ABD ve müttefikleri Suriye ve İran''a karşı kriz süreci uyguluyor. Bölgeyi etnik ve mezhep eksenli ayrıştırıyor. Yeni bir Ortadoğu dizayn ediyor. O zaman ben bundan alabildiğine nasipleneyim. Nasıl olsa Hizbullah tasfiye edilecek. Nasıl olsa Suriye parçalanacak. Nasıl olsa Lübnan iç savaşa sürüklenecek. Nasıl olsa yabancı güçler Lübnan''a yerleşti. O zaman benim için bir sorun yok. Güçlüden yana olayım. Beni korurlar….

14 Şubat 2005''te eski Başbakan Refik Hariri öldürüldükten sonra Suriye karşıtlarına yönelik suikastler devam etti. Gençler ''Sedir Devrimi'' adı altında renki devrimler için Beyrut sokaklarına sürüldü. Ama, ''Sedir Devrimi'' provalarının yapıldığı meydanlarda şimdi milyonlarca insan toplanıyor. Kimse renkli devrimlerden söz edemiyor. Lübnan''ın bütünlüğünü savunanlar, Şiiler, Sünniler, Hristiyanlar Beyrut sokaklarında yürüyor.

Irak''ta yenilen müttefikler, İran''ı da, Suriye''yi de ağızlarına alamaz lodu. Kurtuluş için düşmanlarına sarılmak zorunda kaldı. Lübnan''a yığdıkları yabancı güçlerle, Lübnan açıklarında demirleyen müttefik donanmasıyla karşıtlarını ezeceklerdi. Şimdi, iktidarda tuttukları zayıf bir hükümeti bile kollamaktan acizler. İsrail saldırıları sırasında Güney Lübnan''ı savunmak için silah gönderilmesini engellemeye çalışanlar, saldırıyı mezhep savaşı olarak gösterenler, şimdilerde suskun, endişeli.

Önceki gün Beyrut meydanlarında toplanan yüz binlerce insanın sesine neden kulak verilmedi? Sedir Devrimi için toplanan birkaç yüz kişi, haftalarca dünya basınının gündeminde kalırken, çarpıcı resim ve görüntülerle sunulurken, günlerdir aynı meydanlarda toplanan kalabalık neden ihmal ediliyor? Cuma günkü birlik gösterisi, önceki günkü dev kalabalık neden ilgi görmez? Görmez tabi.. Görmeyecek de.. Çünkü bu ses, özgürlüğün, onurun, yerli olmanın, direnmenin ve tarihin sesi. Kuklaların, "daha fazla saldır" diyenlerin, üç kuruşluk çıkar için değerlerini pazarlayanların sesi değil.

Sedir Devrimi''nden, Güney Lübnan''ın dize getirilmesinden, emperyal sömürgeye hayır diyenlerin tasfiye edilmesinden emin olanlar şimdi ne yapıyor. Beyrut''taki milyonların karşısını çıkabiliyor mu? Yerel direnci hiçe sayanlar, petrodolarlarla, yolsuzluk paralarıyla, suikastlerle, entrikalarla, yalanlarla Irak''ı mahvettikleri gibi Lübnan''ı da paramparça etmeye çalışanlar, bir garnizon ülkeye, askeri üsse dönüştürmeye kalkışanlar, sokaklardaki direnci, sokağın gücünü yenebilecekler mi, bu sesi susturabilecekler mi? Sinyora hükümetini korumak için bu ülkede bulunan uluslararası güç, Şii-Sünni-Hristiyan ortak hareketine karşı savaşa mı girecek? Bunu başarabilecek mi? Bu mümkün mü?

"Lübnan, Irak ve Filistin''de iç savaş çıkacağına dair açıklamaların geçmişte Şii hilal söylemini pazarlamaya çalışan çevrelerden gelmesi dikkat çekici. İsrail''in Filistin''deki, ABD''nin de Irak''taki işgaline veya Lübnan''a yapılan müdahalelere değinilmiyor" diyen Seyyid Hüseyin Fadlullah, bölge inanının bu tuzağı boşa çıkaracağını söylüyor. İşte şu an Beyrut sokaklarında bunun provası yapılıyor.

Müslüman Kardeşler''in Lübnan kolu olan Cemaat-i İslami''den ayrılan Sünni dini lider Fethi Yeken de, Cuma hutbesinde; "ABD''nin Lübnan''a uzanan eli kesilecek, Büyük Ortadoğu Projesi Lübnan''da mezara gömülecek. Bu kalabalık yalnızca Şiilerin, yalnızca Sünnilerin değil, bu kalabalık Lübnanlıdır, Lübnan kadardır. Ey Lübnanlılar! Sünniler! Şiiler! Dürziler! Hristiyanlar! Sakın bölünmeyin. Parçalanmaya karşı durun" diyerek, ABD''nin Irak''takine benzer mezhep savaşı projesini Lübnan''da uygulamaya çalıştığını, bunu boşa çıkaracaklarını söyledi. Şiiler ve Sünnilere Cuma namazı kıldıran Yeken de, tıpkı Fadlullah ve Nasrallah''la aynı dili kullanıyor.

Nasrallah''ın; "Lübnan''da Şiiler ile Sünniler arasında hiçbir zaman savaş çıkmaz. Onların kanı bizim kanımız, onların evi bizim evimiz. Sinyora hükümeti Sünni hükümet diyorlar. Hayır, Sünni değil, ABD sefirinin hükümeti. Gerçekten Sünni olsaydı önce biz tabi olurduk" şeklindeki sözleri, bu coğrafyaya ihtiyaç duyduğu vizyonu sunuyor.

Şii Hizbullah, Sünni Cemaat-i İslami, Hristiyanlar, Fethi Yeken, Fadlullah ve Nasrallah''ın yürüttüğü insan selini şimdi ciddiye almayanlar, yakında bu öfkenin Washington''ın kafasında patlayacağını şimdiden düşünebilmeli.

İngiliz şehid, Müslüman Gurka
00:0013/12/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İngiltere İslam Forumu (The British Muslim Forum), ülke çapında kampanya başlatarak, Müslüman gençleri İngiliz ordusuna katılmaya ve cepheye gitmeye davet ediyor. Kampanyada en etkili argümanı ise, şehadet! İngiliz ordusuna katılan Müslüman gençler cepheye gönderilecek, savaşta hayatlarını kaybederlerse şehid olacaklar. İngiltere İslam Forumu, gençlere böyle bir güvence veriyor.

İkinci Dünya Savaşı döneminde değiliz. Nazi Almanyası İngiltere''ye saldırmıyor. Ya da, faşizmi ezmek için Almanya''ya çıkarma yapılmıyor. İngiltere tehdit altında değil. Peki hangi cephelerde şehadet dağıtılıyor? Bu gençler nerelerde savaşacak? Ne adına şehid olacak?

Elbette Afganistan ve Irak''a gönderilecek? Oralarda savaşacaklar. İngiliz emperyal mirası için hayatlarını verecekler. Ölürlerse, ülkelerini, vatanlarını korudukları için şehid sayılacaklar.

“Silahlı kuvvetlerde görev yaparken öldüğünüz ülke Irak ve Afganistan gibi bir İslam ülkesi olsa bile, İngiltere için savaşırken ölmeniz sizi şehitlik mertebesine ulaştıracaktır.” Verilen konferanslarda böyle söyleniyor.

Irak''a gelecekler. Basra''da, Bağdat''ta, Felluce''de Müslüman kardeşlerini öldürecekler. Çatışmalara ara verip ibadetlerini yapacaklar, namazlarını kılacaklar, bölgedeki camileri ziyaret edecekler, Allah''a zafer için, şehadet için dua edecekler.

İngiliz ordusunda savaşırken geçen Temmuz ayında bir çatışma sırasında ölen Pakistan doğumlu Jabron Haşmi''nin şehid olup olmadığı tartışması yaşanmıştı. Müslüman cemaatler şehid olmadığını, hain olduğunu söylerken, 600''e yakın caminin üyesi olduğu en büyük İslami kuruluşlardan biri olan İngiltere İslam Forumu şunu söylüyor: “O bir şehitti, zira ülkesi için savaşırken öldü. İslam sadakati, insanın doğduğu topraklara ve o toprakların hukukuna bağlı olmasını emreder.” Bu söz, Forumun başkanı Hurşid Ahmed''e ait.

7 Ekim''deki Londra bombalamalarından sonra Başbakan Tony Blair''in en büyük destekçilerinden olan Forum, İngiliz yönetiminin Müslüman toplumla ilişkilerinde en büyük destekçi gücü.

Irak ve Afganistan''da yüz binlerce Müslüman''ı, ''insan''ı kim öldürdü? ABD ve İngiltere. Kitle katliamları, toplu mezarlar, kimyasal silahlar, işkenceler ve esir kampları kimlerin ürünü? Tabi ki onların. Kimdi bu ölüm mangaları? Bu ülkeleri özgürleştirmek, medenileştirmek, insanlık ailesine katmak için gelenler. Düşmanları kimdi? Irak''ı savunan Iraklılar, Afganistan''ı savunan Afgan halkı? Neydi bunlar? Batı''nın hayat tarzı için tehdit oluşturan teröristler? Mağdurların terörist olduğu, katillerin özgürlük sembolü olduğu bir dünya!

İngiltere''de yaşayan 20 yaşındaki bir Müslüman genç, kalkıp ta Afganistan''a gidip savaşınca ne oluyor? Ölürse şehid, kalırsa özgürlük abidesi. Peki aynı genç Londra''dan kalkıp Kandahar''a gitse ve ülkelerindeki işgale karşı savaşan Müslüman Peştun direnişçilere katılsa ne olacak? Tabi ki terörist, tabi ki insanlık suçlusu. Yakalanırsa göreceği işkence ve aşağılama tahayyül bile edilemez. Afganistan işgali sırasında Taliban saflarında savaşırken yakalanan Batılı Müslüman gençlerini akıbetini hatırlayalım. İngiliz ordusuyla Basra''da savaşan Irak kökenli bir Müslüman kahramandır. Aynı kişi Irak''ın kurtuluşu için savaşırsa terörist!

İngiltere Müslüman Forumu''na soralım: Basra''da ülkesini İngiliz işgaline karşı savunurken ölen Müslümanlar şehid mi? Yoksa Blair''in “özgürleştirici” gayretlerini anlamadıkları için boş yere hayatlarını kaybeden zavallılar mı? Yine soralım: Çanakkale''de Osmanlı''ya karşı savaşırken ölen Hindistan kökenli askerler şehid miydi? Cevabı “evet”se, aynı kişiler Hindistan''ın özgürlüğü için İngiltere''ye karşı savaşırken neydi? Britanya''ya göre, eğer Çanakkale''de Osmanlı''ya karşı savaşıyorlarsa şehid, kendi ülkelerini İngiliz işgalinden kurtarmak için savaşıyorlarsa teröristlerdi?

Ortadoğu''nun çöllerinde; Irak''ta, Kanal''da, Akabe''de, Medine''de Osmanlı askerleriyle omuz omuza çarpışan Araplar terörist, İngilizlerle birlikte savaşıp ölenler şehitti. Anadolu''da işgale direnenler, Kuzey Afrika''da, Güney Asya''da direnenler de teröristti. Ama bu coğrafyalarda İngiliz emperyalizmi için savaşanlar şanlı, ölenler şehitti.

Şehadet tapusu dağıtan İngiltere İslam Forumu, yeni bir Gurka sınıfı oluşturuyor. Müslüman Gurka''lar! Para ve vatandaşlıkla kandırılan, 1815''ten beri İngiliz ordusunun pis işlerini yapan, şu anda bile binlercesi İngiliz ordusunda görev yapan Nepalli Gurka''lar gibi. Öldür deyince öldüren, yat deyince yatan, beş para etmez kiralık katiller onlar. Ne için savaştıklarını bilmeyen, kendi ülkelerine, kardeşlerine karşı savaştıklarını anlamayacak kadar aptal olan bu katiller sürüsü şimdi Irak''ta. Ne mi yapıyorlar? Bıçaklarıyla, ABD ve İngiltere''nin terörist tanımına girenleri yakalayıp boğazlarını kesiyor..

Şimdi Müslümanlara aynı misyonu yüklemeye çalışıyorlar. ABD ve İngiltere saflarında işgal edilen Müslüman ülkelerde terörizme karşı savaşacaklar. Sağ kalırlarsa para ve vatandaşlık alacaklar. Ölürlerse şehid olacaklar? Zihinler o kadar karıştırıldı ki, sadece İngiltere''de değil, yaşadığımız topraklarda da Müslümanların bir kısmı böyle düşünebiliyor. Terörle küresel savaşta kim terörist kim özgürlükçü? Gelin bir daha düşünelim.

Tarih bize ne öğretti?

.Lübnan"da Türk askerine saldırı mı?
00:0014/12/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in 33 günlük Lübnan saldırısından hemen sonra, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi''nin aldığı 1701 sayılı kararla uluslararası güçlerden oluşan askeri birlikler Lübnan topraklarına yerleştirildi. Lübnan hava sahası kontrol altına alınırken, Doğu Akdeniz''e oldukça yoğun bir askeri yığınak yapıldı. Uluslararası güç, İsrail''in hedef alanı ilan ettiği bölgelere yerleştirildi. Amaç, Lübnan''ı korumaktı. Saldırı İsrail''den gelmesine rağmen yabancı güçler sınıra değil Lübnan topraklarına yerleşti. Saldırının geldiği ülke sınırına değil! Sonraları, bu güçlerin aslında İsrail saldırılarını önlemek için değil, Beyrut''taki ABD destekli hükümeti korumak ve Hizbullah''ın gücünü sınırlamak için geldiği netleşti.

Bugün Beyrut sokakları dolu. Şiiler, Sünniler, Hristiyanlar, hükümeti düşürmek için diretiyor. Hizbullah, askeri başarısından sonra siyasi olarak da Lübnan''da gücünü gösterme konusunda oldukça kararlı. Hükümet düştükten sonra nasıl bir Lübnan''la karşılayacağız? İç savaş tezleri, yabancı güçlerin aktif müdahalesi, din ve mezhep eksenli çatışmalar gibi kötü senaryolar konuşuluyor. Kimse bunların dışında Lübnan krizine son verecek bir proje önermedi şu ana kadar.

Suikastlerle bugüne getirilen Lübnan''da bir adım sonrası ne olacak? ABD ve Müttefikleriyle İran-Suriye ve müttefikleri olan örgütler arasındaki mücadelede ne gibi yeni sürprizler ortaya çıkacak? Ortamı yumuşatacak bir çözüm önerisi sunulmazsa, önümüzdeki günlerde bütün hesapları bozan, ülkeyi içinden çıkılmaz hale sokan yepyeni bir gelişme, olay, provokasyon olabilir. ABD, İsrail ve bölgedeki güçler, Beyrut''taki bu duruma bir şekilde müdahale edecek? Bu müdahalenin niteliği nasıl olacak? Hizbullah''ı, dolayısıyla İran''ı ve Suriye''yi dizginlemek, Lübnan''da artan etkilerini kırmak için ne yapılacak?

Birinci ihtimal: Bölgedeki uluslararası güç, Hizbullah''ın belirleyici olacağı bir Lübnan''a izin vermeyecek. Şimdiki hükümeti iktidarda tutamazsa bile, Hizbullah''ın gücünü sınırlamak için oldukça etkin görevler üslenecek.

İkinci ve en önemli tehlike: Yabancı güçlere yönelik saldırı. Bu ihtimal hep vardı. Her an, bir porvokasyon yapılacağına, suçun Hizbullah veya ABD karşıtı güçler üzerine atılacağına ve Uluslar arası gücün kendini bir iç savaşın içinde bulabileceğine dair çok ciddi endişeler mevcut.

Bir çok kimse, bu endişe çerçevesinde, Türk birliğine saldırı ihtimali olduğunu, Türkiye''yi Hizbullah''a karşı mevziye çekmek, bölgesel Şii-Sünni kamplaşmasına hazır hale getirmek için bir oldu-bitti yaşanabileceği ifade ediliyor.

İsrail Başbakanı Ehud Olmert''in, “El Kaide''nin Lübnan''daki BM Barış Gücü UNIFIL''e saldıracağı” açıklaması endişelerimi oldukça artırdı. İsrail askeri istihbaratı, Türkiye''nin de asker gönderdiği Lübnan''daki BM Barış Gücü''nün tehlikede olduğunu Olmert''e bildirmiş. İstihbarat daire başkanı Albay Yossi Baidatz, el-Kaide''nin UNIFIL''e saldırmaya hazırlandığını, Lübnan''da, özellikle mülteci kamplarındaki varlığına dair önemli göstergeler bulunduğunu, amaçlarının BM gücüne saldırmak olduğunu iddia ediyor.

Gerek UNIFIL''e, gerekse Türk birliğine saldırı endişesini taşıyanlar, saldırının el Kaide''den değil, Lübnan''da yeni bir askeri süreç başlatmak isteyenlerden geleceğini sık sık dile getirdi. Ben de bu kanaatteyim ve bunu gündemde tutmaya çalıştım. Bir süre önce, Lübnan''da el Kaide adına bildiriler dağıtıldı. Tabi sahte bildiriler. Sünnilere, Hizbullah''a karşı harekete geçmeleri çağrıları yapılıyordu.

El Kaide adına yapılan saldırılar sonrası neler olduğunu bir kez daha gözden geçirelim. El Kaide üzerinden ne tür planlar yapıldığını, hangi kirli tezlerin kamufle edildiğini hatırlayalım. O bildiriyi yayınlayanlar, El Kaide''nin BM Gücü''ne saldıracağını söyleyenler ve Lübnan''da ABD/İsrail karşıtı güç birliğine karşı harekete geçmeye hazırlananlar aynı güçler.

Gerçekten, eğer böyle bir açıklama yapılıyorsa, bunu bir istihbarat teşkilatı yapıyorsa, saldırının bu çevreler tarafından planlanma ihtimalinin çok yüksek olduğu bir kenara not edilmeli.

Sinyora hükümetinin devrilmesini engellemek, devrilirse ondan sonrasını kontrol etmek, Hizbullah''ı durdurmak, Beyrut meydanlarını susturmak isteyenler, bugünlerde hiç de hoş olmayan planlar hazırlıyor. Bir suikast ya da BM Gücü''ne saldırı. Tabi Türk askerlerine saldırı ihtimalini de ekleyelim.

Ve şunu kaydedelim: Bu güçler, Lübnan''da şu an yaşanan sürece müsamaha etmeyecekler ve kesin müdahale edecekler. Müdahale sonrası savaş yeniden başlayacak. Şimdi fırtına öncesi sessizlik hakim.

Bir soruyla bitirelim: ABD ve İsrail istihbaratıyla Türk birimlerinin Kuzey Irak''taki ortak askeri üslerinden Lübnan''a sevk edilen silahlar hakkında kimsenin bilgisi var mı? Neden ortak askeri üs, neden o üste füzeler depolanıyor, neden bu silahlar Lübnan''a gönderiliyor?

Şimdilik bu Olacak O Kadar

.Cennet Krallığı ve Yeryüzü Cenneti!
00:0015/12/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Taliban, Afganistan''da iktidara getirildiğinde bir nevi "Cennet Krallığı" kurma sözü verdi. Ama olmadı. Onu iktidara taşıyanlar 2001 yılında iktidardan indirdi. Taliban ve El Kaide gerekçesiyle Afganistan''ı işgal eden ABD ise, ülkeyi bir çeşit "Yeryüzü Cenneti" yapmayı taahhüt etti. Beş yıl geçti, ülke çok daha kötü duruma düştü. Taliban''ın devrilmesine karşı çıkmayan, bir şans veren aşiretler, silahlarıyla birlikte dağlara gönderdikleri Taliban savaşçılarını geri çağırdı.

Yeniden Cennet Krallığı denemesini başlattılar, Taliban saflarına geçtiler. Çünkü ABD''nin vaat ettiği cennet, cehenneme döndü. Afganistan''ı ele geçirmenin, Kabil''e yerleşmenin yolu tarih boyunca hep Kandahar''dan geçti. Taliban, bu tarihsel geleneği izliyor şimdi. Kandahar üzerinden Kabil''e yürüyor. Bu sefer, Çin''in, Rusya''nın silahlarıyla. Taliban ve Afganistan üzerinden ABD-Çin savaşı, NATO-Rusya savaşı başladı.

Bunu neden hatırlattım? Şundan: Irak''taki durum, giderek Afganistan''daki bu güç mücadelesine dönüşüyor. Afgan direnişini Sovyetlere karşı destekleyenler, para ve silah verenler, şimdi bu güçlerin para ve silahlarıyla yüzleşiyor. 1980''lerden sonra Soğuk Savaş''ın en kanlı cephesinde direnişçilerle birlikte mücadele verenler, şimdilerde yeniden sahneye iniyor. Ve en önemlisi de, aynı yöntem bu sefer Irak''ta denenmeye çalışılıyor.

Önce kısa birkaç bilgi aktaralım, sonra asıl konuya girelim.

Suudi Arabistan, İran nüfuzuna karşı, Irak''taki Sünnilere destek vereceğini açıkladı. Riyad''a göre, ABD çekilirse Şiiler Sünnileri katledecek, bir nevi etnik temizlik uygulayacak.
ABD ile üç büyük Sünni direnişçi grup, (Ensar-ı Süne Ordusu, Irak İslam Ordusu ve 1920 Devrimi Tugayı) yaklaşık bir yıldır görüşmeler yapıyor. Zalmay Halilzad''ın yürüttüğü bu görüşmelerin temel hareket noktası, Şii militanları sınırlamak, Sünnilerle işbirliği, İran nüfuzunu daraltmak. Amman''daki görüşmelerden şu ana kadar sonuç çıkmadı. Ancak görüşmelerden hemen sonra ABD, direnişçileri "teröristler" olarak değil, "milliyetçi Iraklılar" olarak tanımlamaya başladı.
Suudi Arabistanlı 30 dini lider, Irak''ın "Şii-Haçlı ittifakı" işgali altında olduğunu açıkladı ve Sünnilere destek çağrısı yaptı. Mezhep krizinin 1 milyon 800 bin Iraklıyı yerinden ettiğini, Sünnilerin büyük tehdit altında olduğunu duyurdu. Onlara göre:
Irak bir çeşit SAVAK (Şah zamanının CIA kontrolündeki İran istihbarat teşkilatı) ülkesi oluyordu. Irak''ta 50 bin İran askeri vardı ve Bedir Tugayları''nı kontrol ediyordu. Binlerce insanın ölümünden sorumlu "Ölüm Mangaları" işte bunlardı. Ayda beş bin kişinin öldüğü iç savaşta ölenlerin yüzde 80''i Sünni idi.
S. Arabistan, Ürdün ve Mısır''ın öncülük ettiği yeni Sünni Blok, açık biçimde İran''ın bölgesel hegemonyasına karşı cephe alıyor. Bu güçler, Sünnilere destek vereceklerini ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney''ye net bir şekilde ilettiler.
Şimdi asıl konuya gelelim: S. Arabistan''ın Washington Büyükelçisi Prens Türki el Faysal, 11 Aralık''ta aniden görevinden ayrıldı. Ayrılacağını sadece ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rica''a bildirdi.

Görünüşte hem ABD hem de Suudi yönetimini şaşırtan bir gelişmeydi bu. Arap basını, ani istifayı manşetlerden verdi ama kimse nedeni hakkında bir yorumda bulunamadı. Bazılarına göre sağlık sebeplerinden, bazılarına göre ailesiyle ilgilenmek için, bazılarına göre Dışişleri Bakanı olmak için ayrılmıştı. Bazıları ise, Türki el Faysal, 14 aylık görevine Suudi-ABD ilişkilerini rayına oturtmak için başladı, başaramayınca da istifa etti.

Bunların hiç biri bana inandırıcı gelmedi. Neden mi?

Türki el Faysal''ın kimliği çok önemli. 1980''lerde El Kaide ile yakın işbirliği içinde olan, Suudi istihbaratını yöneten, ABD''nin El Kaide dosyası hakkında çok önemli bilgilere sahip olan, ABD-Pakistan-S. Arabistan''ın ortak Taliban projesinin mimarlarından biriydi o. Pakistan eski istihbarat başkanı Hamid Gül ve Türki el Faysal bu örtülü projelerin iki kritik adamıydı.

İstifanın Irak''la ilgili olduğunu, Irak''taki Sünnilerle bağlantılı olduğunu, ABD-S. Arabistan arasında Sünniler üzerinde yeni bir girişimin gündemde olduğunu düşünüyorum. Ve soruyorum: 1996''larda iktidara getirilen Taliban gibi, Irak''ta da ABD-Suudi Arabistan ve bölgenin Sünni ülkeleri arasında yeni bir yapılanmaya mı gidiliyor?

Irak''ın Taliban''ı mı kurulacak? Afganistan''da Cennet Krallığı ve Yeryüzü Cenneti rüyaları görülmüştü. Şimdi Irak''ta da "Yeryüzü Cenneti" için bir serap mı hazırlanıyor? Yeni dönemin koordinatörlüğünü Türki el Faysal mı yürütecek?

Taliban temsilcileri İstanbul''da
Daha önce ertelenen Sünni liderler toplantısı dün ve önceki gün İstanbul''da yapıldı. Türkiye''nin organize ettiği toplantılara katılan Iraklı Sünni liderlerin büyük bölümü, mezhep krizine vurgu yaptı, Irak''taki kaosun sebebi olarak özellikle İran''ı hedef gösterdi. Haris ed-Dari gibi bazı isimler ise, "Sorun Şii-Sünni ya da Kürt-Arap sorunu değil. Sorun işgal sorunu" gibi krizin gerçek mahiyetini ortaya koyan önemli sözler söyledi.

Ama çok önemli bir gelişmeyi daha burada not edelim. Türkiye''nin organize ettiği iki günlük toplantıya Taliban temsilcilerinin de katılması, size göre ilginç değil mi? Afganistan ve Irak''ta çok şey değişecek gibi…

Dünyanın tüm yoksullarına!..
00:0019/12/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünyayı, hayatı ve insanı aynı duyarlılık, aynı kavrayış, aynı endişe, aynı özlemle algılayanlara. Güçlü yüreği, açık zihni, onurlu duruşu olanlara. Dünyanın tüm yoksullarına. Adalet ve erdemin peşinde koşanlara… Cahit Koytak''ın, “yoksullardan biri olmanın onurunu taşıdığı” için dünyanın tüm yoksullarına adadığı “Önden Yırtılan Gömlek” adlı yeni şiirini, aynı gerekçelerle buraya aldım bugün. Kalplerimizi, hafızalarımızı, duruşlarımızı, hedeflerimizi, sevgilerimizi bir kez olsun gözden geçirmek için…

ÖNDEN YIRTILAN GÖMLEK
İktidar, yol üzerinde bulduğun şu tekeş ayakkabı,

En belalı sınavıdır, Tanrı''nın.

Gözünü açıp da, çalıların, dikenlerin arasında

Onun yitik eşini, adaleti de bulup giymezsen öteki ayağına,

Yandın, ey Kral, yandın ey Başkan, yandın ey petrol şeyhi!

Bu durumda, seke seke gitmektense,

Cehenneme kadar yalınayak koş daha iyi!

Ve siz, benim yoksul, benim aziz dostlarım, kardeşlerim,

Siz, yüksek oktanlı refah ve demokrasi için kanları petrole katılanlar

Bakın, “Uygarlık ve barış” diyor bu Kuzeyliler,

“Özgürlük ve refah” diyor Romalı Kayzer,

Halkın, celladını kendisinin seçmesi falan feşmekân…

Söyleyen onlar olunca, on sefer düşünüyorum, ben,

Kırk sefer düşünüyorum ve yalan diyorum,

''Hakikat olsa da'', yalan!

Peki, ya sen ne diyorsun, kardeşim Moritanya?

Peki sen ne diyorsun Fas, sen ne diyorsun Cezayir,

Sen ne diyorsun Mısır, sen Libya, sen Ürdün,

Sen Katar, sen Yemen, sen Sükutî Arabistan?

Onların senin ağzının kenarına iliştirmek istedikleri

Bu kirli karanfiller, bu, barut ve üre kokan yapay süs çiçekleri,

Sömürgeli muhbirlerin sonunu hatırlatmıyor mu sana?

Hani şu önce tüyleri dolar rengine boyanıverip av tazılarının, polis köpeklerinin arasına katılan

Sonra, ya sınır tanımayan oburluklarından

Ya da rahimlerinde döllenen şeytanın büyüklüğünden karınlarını taşıyamaz hale gelince

Şakaklarına seksen sentlik bir kurşun sıkılan yahut ipe çekilen

Şu zavallı, çaputsu hainlerin sonunu, hatırlatmıyor mu sana,

Ne dersin, sen yoksul Darfurlu, yoksul Nouakhottlu,

Yoksul Bağdatlı, yoksul Felluceli, Yoksul Beyrutlu?

Peki, ya siz Ekselansları, ya siz Majesteleri,

Sizler ne buyururdunuz? Özgürlük, eşitlik, tarz-ı şûravî?

A evet, evet, sizler omuz silkiyorsunuz,

Susma hakkınızı kullanıyorsunuz, doğal olarak…

Pekâla… Pekâla… Sizler susmaya devam buyurun!

Şu kovulmuş melekle fiskoslarınıza yani,

İyidir, iyidir, kaht-ı ricalden iyi, fitneden iyi, ölümden iyi!

Sürdürün sabır kürlerinizi, dua kürlerinizi, uyku kürlerinizi sizler,

Ben kalkıp Bağdat''a gideceğim, Filistin''e gideceğim

Mezarından kaldırmaya İnsanlığı;

Ama Romalı Lejyonerlerin yaptığı gibi

Kefenini, altın dişlerini, iç organlarını soymak için değil, hayır,

Önden yırtılmış günah gömleğini,

Şu kapkara vicdanını söküp göğsünden,

Kürsüsünün önüne atmak için, Yargıçlar Yargıcının.

Tabii, Roma''nın korkunç cinayetleri,

Roma''nın ve Siyon''un efelikleri karşısında

Tam da ölülerden bekleneceği gibi

Sustuğu, susmayı seçtiği için,

O ''İnsanlık'' dediğimiz tabansız hortlak

Utançtan ve korkudan yerin yedi kat

Dibine tüymemişse, doğal olarak…

Cahit Koytak / 10 Aralık 2006

Safavi Şiiliği"ne karşı Osmanlı Sünniliği mi?
00:0020/12/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin Ortadoğu ve yakın çevresine yönelik açılımına, üslenmeye çalıştığı misyona ilişkin tartışmalar, kafaların ne kadar karışık olduğunu, varolan durumu okumaktan ne kadar uzak olduğu ortaya koymuyor mu?

Kaos, parçalanma ve tırmanan düşmanlıklar, dış müdahalelere karşı direnç merkezlerini hırpalarken, bölgenin derin tarihini yeniden günümüze taşıyor, birliktelik yerine çatışma örnekleriyle dolu eski düşmanlıkları canlandırıyor, kimlikler üzerinden yıkıcı siyaset üretiyor. Bugünün sorunlarına çözüm üretemeyenler, başkalarının hegemonik müdahalelerine direnme yolunu tercih etmeyenler zaaflarını, enerjilerini birbirine karşı tüketerek ortaya koyuyor.

Bazılarına göre Türkiye tarihsel yükselişini yaşıyor. Tek güç olarak öne çıkıyor. İran''ın güçlenmesi, karşısında Sünni dünyanın bir varlık gösterememesi, Türkiye''yi doğal olarak bölgenin liderliğine itiyor. Yeni bir Selçuklu ya da yeni bir Osmanlı yükselişinin ilk evreleri yaşanıyor. Kaostan çıkış için bir lider gerekli ve bu da Türkiye. Hem İran''ı dizginlemek hem de Sünni dünyayı toparlamak için tarih Türkiye''yi bu rolü islenmeye zorluyor. Bu bakışı ve bölgenin şu anki durumunu ile birlikte ele alalım.

ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi, Türkiye''de “Yeni Osmanlı Projesi” olarak tanıtıldı ve tartıştırıldı. ABD Büyükelçiliği''nde Türkiye''nin önde gelen aydınlarına “Yeni Osmanlıcılık” brifingleri verildi. Türkiye modeli üzerinden bir geniş Ortadoğu tanımı yapıldı. O zaman işgal dönemiydi. Tek taraflı işgal ve karşı direniş vardı. Şimdi bölge kendi içinde çatışıyor. Şiiler ve Sünniler arasında kalın duvarlar örülüyor. Tam bu sırada İran yeniden Safaviler olarak anılmaya başlıyor.

Bir yanda “Yeni Osmanlı” harekatı, diğer yanda “yeni Safaviler”in dizginlenmesi. Safavi Şiiliği''ne karşı Osmanlı Sünniliği. İran-S. Arabistan arasında, Irak''ta kanlı bir savaşa dönüştürülen nüfuz mücadelesinin arasında sıyrılıp çıkacak bir Türkiye. Fatih ile Uzun Hasan ya da Yavuz Sultan Selim''le Şah İsmail arasındaki mücadele yeniden mi başlatılacak?

Safavi Şiiliği-Suudi Vahhabiliği arasındaki çatışmasına karşı Osmanlı Sünniliği, neden bir model olmasın? Türkiye neden bu model üzerinden sıyrılıp çıkmasın? Neden bölgeyi toparlayıcı güç olmasın? Belki yakın bir gelecekte İstanbul''un ortasına Vatikan benzeri bir Hilafet bölgesi kurarlar. Neden olmasın!

Böyle düşünenlere göre Osmanlı Sünniliği-Safavi Şiiliği ya da Yeni Osmanlılar-yeni Safaviler gibi iki ayrı dünya oluşacak. Elbette yeni Fatihler yeni Yavuzlar gerekecek. Yeni Şah İsmailler… Ahmedinicad Şah İsmail, Tayip Erdoğan da Yavuz olacak…

Bölge için bulduğumuz en ciddi formül bu mu? Ya da bu kimlerin tezi? Türkiye''nin gücünü abartmak, ona hayali misyonlar yüklemek ne kadar sağlıksızsa, onu yok farzetmek, ABD''nin yüklediği misyonla sınırlamak da o kadar sağlıksız. Bu doğru. Ancak Batı''nın hegemonya için işgaller dışında en etkili politikası, Ortadoğu''da onlarca yıl sürecek mezhep savaşları olduğunu belirtelim. 1618''de başlayıp 1648''e kadar devam eden Avrupa''daki Otuz Yıl Savaşları''na benzer bir senaryo bu.

Türkiye''de her olay böyle yüzeysel algılanır. Ya bir anda gaza geliriz ya da her şeyi yanlış anlarız. Hürriyet gazetesinin (Cumartesi 16-12-2006) günkü manşeti işte bu sığlığın örneklerinden biri. İstanbul''da düzenlenen Sünni Liderler Toplantısı''na Taliban''ın katılıp katılmadığını sorgulayan gazete, iddiasını benim Cuma günkü “Cennet Krallığı ve Yeryüzü Cenneti” başlıklı yazımla desteklemiş. Ama şunu görmemiş. Toplantı Türkiye için büyük bir yanlışsa, ABD bir yıldır bu Sünni liderlerle pazarlık yapıyor. İki yıldır Taliban''la pazarlık yapıyor. Bu da mı büyük bir çarpıklık. Elbette hayır. Bu işler böyle yürür. Haberdeki, “ABD kızdı” yaklaşımının gerçekle ilgisi yok. ABD zaten bu işin öncüsü.

İdeolojik, ekstrem bakış açısı bu olmalı. Uluslararası politikada İran kadar bile pragmatik olamamanın örneğidir bu. Ya da gelişmeleri okuyamamanın.

İşte böyle bir Türkiye''de Ortadoğu''nun ve dünyanın geleceğine yönelik öngörülerimiz de bu sığlıkla şekilleniyor. Osmanlı-Safavi örneklerinden olduğu gibi. Ya gaza geliyoruz ya da kendimizi hiçbir şey zannediyoruz. Ya başkalarının projelerini kendimize malediyoruz ya da hiçbir şey söyleyemiyoruz. Ya tarihle şahlanıyoruz ya da emanet zihinlerle kendimize gelecek arıyoruz.

Biraz kendimize gelsek!

Üç ülke, üç kurban, üç ayrı iç savaş!..
00:0021/12/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD, İsrail''in 34 günlük Lübnan saldırısını finanse etti. İsrail''e her türlü füze ve mühimmatı verirken, ABD-İsrail arasında füze koridoru kurarken, bir çok ülkenin hava sahasını bu amaçla kullanırken, ateşkese ilişkin girişimleri de durdurdu. Temsilciler Meclisi ve Senato, Lübnan savaşı için İsrail''e finansal destek veren bütün kararları hızla aldı ve onayladı.

İsrail istihbaratına yakın kaynaklar, benzer bir desteğin Filistin için de kullanıldığını söylüyor. Bu kaynaklara göre, Aralık ayı içinde hem ABD hem de İsrail, önemli miktarda silah ve mühimmatı Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas''ın El Fetih grubuna transfer etti. Silahlar El Fetih lideri Muhammed Dahlan''a ulaştırıldı, buradan da El Fetih''in silahlı kanadı El Aksa Şehitleri Tugayı''na. Amaç, siyasi ambargonun yanında askeri alanda da Hamas hükümetini köşeye sıkıştırmak.

ABD, Lübnan savaşını neden finans eder? İsrail, El Fetih''e neden silah verir? Lübnan ve Filistin''de iç savaş çıkacak mı? İki ülkenin bu iki ülke ile ilgili planları neler?

Mahmut Abbas, Yaser Arafat döneminde de Başbakan yapıldı. Onun liderliğinde Filistin için yeni bir iktidar eliti oluşturulmak istendi. ABD/İsrail kontrolünde olacak bu iktidarın en büyük görevi Filistinli direniş gruplarını silahsızlandırmaktı. Arafat planı suya düşürdü. Abbas''ı hareket edemez hale getirdi. ABD ve İsrail''in denemesi sadece 4 ay sürdü. Abbas istifa etmek zorunda kaldı. Ardından Arafat''a yönelik ağır baskılar, tecrid, evinde korumalarının kurşunlanması ve son olarak zehirlenip öldürülmesi geldi. Arafat ölür ölmez Abbas yeniden iktidara getirildi. Yine ABD ve İsrail''in desteğiyle. Onlara verdiği taahhütler Filistin halkının tamamen teslim olmasına yönelikti.

Uluslararası gözlemcilerin denetiminde Ortadoğu''nun en demokratik seçimi yapıldı. Hamas iktidara geldi. ABD/İsrail destekli iktidar, Hamas iktidarına yetkilerini devretmedi. Hamas''ı bitirmek için Filistin''e ağır bir ambargo süreci başlatıldı. Halk açlıkla terbiye edilecek, Hamas iktidarı düşmek zorunda kalacaktı. Yardımlar durdu. Aylardır maaşlarını alamayan, korkunç bir ekonomik sıkıntının baş gösterdiği ülkeye bugün ancak çanta içinde gizlice para sokuluyor. Bu da yetmedi, başarılı olmadı. Şimdi iç savaşı tetikliyorlar. Faili meçhul saldırılarla, tıpkı Irak''ta yaptıkları gibi, iki grubu sokak çatışmalarına sürüklüyorlar. ABD, İsrail ile işbirliği içindeki Abbas ve ayakta kalmaya çalışan Hamas. Ülke yeniden seçime zırlanıyor. Ne değişecek? Bunun neresi demokratik olacak? ABD ve İsrail, Filistin halkına şunu söylüyor: "Bizim tercihlerimiz dışında kimseyi seçemezsiniz. Seçerseniz böyle açlıkla terbiye edilirsiniz."

Lübnan saldırıları da ülkede iç savaş çıkarmayı amaçlıyordu. İsrail başarsaydı bu savaş çıkacaktı. Başarısız oldu. Hizbullah direnişi kırılamadı. Şimdi yeni komplolar peşinde koşuyorlar.

Washington Ortadoğu Politikaları Merkezi Başkanı Meyrav Wurmser, neoconların İsrail''in Lübnan''dan sonra Suriye''ye saldırması için girişimlerde bulunduğunu söyledi. Hatta başarısız olduğu için İsrail''e kızdıkları, bunun için Lübnan savaşını finanse ettikleri, İsrail''in Suriye''ye saldırmasının hem Irak''taki direnişçiler hem de İran için sert bir darbe olacağını ifade etti.

Denklemi iyi okuyalım. Irak direnişi, Lübnan gerilimi, Filistin''de iç savaş senaryoları aynı merkezlerden besleniyor. Filistin''deki gerilim neden Condoleezza Rice''ın, Filistin-İsrail görüşmelerini merkeze alan bölge ziyaretinden sonra tırmandı? Abbas yönetimiyle neyin pazarlığı yapıldı? "Önce Hamas''ı tasfiye edelim, ondan sonra görüşmeleri başlatırız" mı dendi? Irak Gözlem Grubu''nun, "mültecilerin dönüşü dahil, Filistin-İsrail görüşmeleri yeniden başlatılmalı" önerisi mi boşa çıkarılıyor?

İki Filistin mi olacak? Gazze Şeridi''nde Hamas, Batı Şeria''da El Fetih! Yani Filistin kendi içinde de mi bölünecek? Bunun sonucu olarak El Fetih''e milyonlarca dolar mı akıtılacak? Silah transferlerinden sonra neden olmasın? Filistin için çok hazin bir senaryo bu.

İşgallerin yerini iç savaşlar alıyor. Irak''ta bunu tetiklediler ve başardılar. Şimdi mezhep kıyımı yaşanıyor. Lübnan''da denediler, şu ana kadar başaramadılar. Denemeye devam ediyorlar. Geri adım atma niyetleri de yok. Filistin''de deniyorlar. Suriye ve Lübnan için de planları giderek işgallerden iç savaş çıkarmaya doğru evriliyor. Bölgeyi azınlıklar ve otoriter rejimlerle yönetenler şimdi keskin ayrışmaları besliyor.

Evet, işgal yerini iç savaşa terk ediyor. Çünkü, işgaller, Irak''ta görüldüğü gibi, başarısız oluyor. Suriye''yi işgalin, İran''a saldırmanın faturasının ne kadar ağır olacağı görüldü. İç savaş daha etkili. Daha başarılı. Daha uzun ömürlü. Bir kez ayrılık, düşmanlık tohumlarını ekince, gerekli desteği verince amacına ulaşıyor. Sadece mezhep farklılığı değil, siyasi/ideolojik kamplaşma, ABD hegemonyasına direnme ya da karşı çıkma şeklindeki farklılıklar kanlı çatışmalara dönüştürülüyor.

Şimdilik ülkelerin sınırları içinde yaşanan iç çatışmalar yakında bölgesel bir bölünmeye, yırtılmaya yol açacak. İngiltere Başbakanı Tony Blair''in Kuveyt''te yaptığı, "İran nüfuzunu dizginlemek için Ilımlılar İttifakı" önerisi, işte bu iç çatışmaların bölge düzeyine yayılmasının bir projesi. Şii yayılmasına karşı Sünni Blok da bunun bir başka formülü.

Filistin''e, Lübnan''a, Irak''a birlikte bakalım…. Ve birlikte karşı duralım!

Bakalım bu iddialara ne diyeceksiniz!
00:0022/12/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Şimdi ben şöyle bir iddiada bulunsam ve “PKK''dan bazı gruplar, Irak''taki Sünni direnişçilerle pazarlık yapıyor. Aylardır görüşmeler sürdürülüyor. PKK''lı gruplar, ABD''ye karşı direnişe katılmak için Sünni gruplara işbirliği teklif ediyor!” desem kimler, ne anlar? “Görüşme teklifleri hatta baskılarının PKK''lılardan geldiğini, direnişçi grupların; ''böyle bir işbirliği direnişi zayıflatır, imajını bozar, Türkiye''de algılanışına zarar verir'' diyerek bugüne kadar işbirliğini reddettiğini, ancak görüşmelerin sürdüğünü” söylersem nasıl anlaşılır?

“Hayır, böyle bir şey yok. Bu bir manipulasyon hatta komplo teorisi” diyecek olanlara karşı, görüşmelerin tarihini ve katılanların isimlerini yazarsam, görüntülerini yayınlarsam kimlerin ağzı kapanır? Böyle bir işbirliği, bölgede ne gibi değişikliklere yol açar? Özellikle PKK ile Barzani/Talabani grupları arasındaki ilişki nasıl bir hal alır?

Peki Kuzey Irak''taki İsrail askeri üsleriyle, depolarıyla ilgili hiç yayınlanmayan resimler yayınlasam. Türk, İsrailli, Amerikalı ve bazı Kürtler''in de içinde bulunduğu özel birimlerin nerelerde ne tür ortak üsleri bulunduğunu, nerelere füze ve mühimmat yığınağı yaptıklarını, bu stokları nereye, hangi ülkeye gönderdiklerini yazsam, ne olur? Öncelikle herkes susar. Kimse konu hakkında bir cümle bile sarfetmez. En fazla bir yalanlama gelir ve konu kapanır.

Çarpıcı değil mi? Kaosun, belirsizliğin hüküm sürdüğü coğrafyamızda, bütün hesapların sürekli değiştiği bir yerde her şeyin mümkün olduğunu, herkesin herkesle işbirliği yapabileceğini, düşmanların bir anda dost olabildiğini, dostlar arasında keskin düşmanlıklar başlayabileceğini, çıkarların, güç mücadelelerinin, nüfuz savaşlarının, daha yeni başladığı, yıllarca süreceği Afro-Asya kuşağında politikaların, taktiklerin sürekli değiştiğini anlak için önyargı ve ön kabullerden uzak durmak gerekiyor, değil mi?

İstanbul''da yapılan “Sünni liderler toplantısı” da böyle bir şey. ABD gibi, Rusya gibi, İsrail ve İngiltere gibi, Türkiye de kendi bölgesinde gücünü, etkinliğini artırmak, bölgesel kaostan çıkış yolu bulmak için kendince bazı çalışmalar yürütüyor. Bunların bir kısmı İran''la, bir kısmı ABD/İngiltere ile iş birliği içinde, bir kısmı da Türkiye''nin kendi önceliklerine göre şekilleniyor. 16 Aralık''ta Hürriyet gazetesi bu toplantı üzerinden, beni de kaynak kullanarak, hükümetin dış politikasını eleştirdi. Dün de Mehmet Y. Yılmaz aynı doğrultuda konuyu tekrar hatırlattı. Toplantıya katılan Mevlana Semiul Hak ve Fazlurrahman Pakistan''ın önde gelen Sünni liderlerinden. Taliban düşüncesinin beyin takımından. Semiul Hak, bu düşüncenin önemli kurumu olan Hakkaniye medresesinin başında. İkisi de Taliban''ın kök saldığı Diyobendi ekolüne mensup. Peki bunlar toplantıya katılmışsa ne olmuş! Bu çevrelerle başka hangi ülkeler görüşüyor izleyen var mı?

Oysa ben aynı yazıda, Iraklı Sünni gruplarla ABD''nin Zalmay Halilzad üzerinden bir yıldır pazarlık yaptığını, görüşmelerin Amman''da devam ettiğini, sürecin birbirine paralel olduğunu belirttim. Başka yazılarımda ise, ABD''nin en büyük düşmanlarından Taliban''la iki yıldır pazarlık yaptığını, bir taraftan savaştığı Taliban''ı diğer taraftan Hamid Karzai hükümeti ile işbirliği yapmaya ikna etmek için uğraştığını yazdım. Ve bunların hepsi gerçek!

Bu köşede, dünya genelinde ve bölgemizde yaşananları hem teorik hem de ince detaylarıyla tartışıyorum. Ve birçok şey hakkında önceden bilgi aktarıyorum. Bunu yaparken, birilerini hedef almıyorum, hangi ülkenin gündelik iç politikasını nasıl ilgilendirdiğine genelde bakmıyorum. Daha büyük resmin aydınlanması için genel eğilimleri ve can alıcı detayları hatırlatıyorum.

Sığ limanlara demir atanlardan değilim. Bugün böyle yarın tam tersi yazmıyorum. Yazdıkları yüzünden yüzü kızaranlardan da değilim. İnanması zor şeyler için biraz beklemeyi öneriyorum sadece. Çünkü ben, Türkiye''nin bu kaotik süreci, dar grupların, parti politikalarının gündelik taktiklerine göre algılamaması gerektiğine inanıyorum. Bu konular, tıpkı yukarıda verdiğim örneklerde olduğu gibi, iç politikanın dar sokaklarına hapsedilecek kadar sıradan değil. Ortadoğu ve Orta Asya''da korkunç bir jeopolitik oyun oynanıyor ve bu, yüzyılın dünyasını şekillendirecek. Böylesine büyük bir mücadeleyi, gündelik iç politik manevralara kurban etmemek lazım.

Avrasya satrancında bir kurban ülke
Türkmenistan''ı 21 yıl yöneten, ömür boyu devlet başkanı ilan edilen, renkli uygulamalarıyla dünyanın gündeminden düşmeyen, Sovyet dönemi Orta Asya liderlerinden Saparmurat Niyazov, kendisine göre Türkmenistan''ın Atatürk''ü öldü. Dramatik bir hayat hikayesi güç ve ihtişamla sona erdi. Bazılarına göre diktatördü. Ülkesinde muhalefeti yok etti. Demokrasi ve özgürlüklere tahammülü yoktu. Tek adam olarak ülkenin başına geçti, tek adam olarak öldü. Kişiliği, inançları, icraatları elbette çok tartışılacak. Ancak şu an için ondan daha önemli bir şey var: Türkmenistan ne olacak? İkinci, üçüncü, dördüncü adamın olmadığı ülkeyi nasıl bir gelecek bekliyor? Bir çeşit Türkmen Kadife Devrimi mi izleyeceğiz? Uzun süren istikrarsızlıklar, bu güzel ülkeyi ne hale getirecek? Avrasya''daki jeopolitik satrancın tam merkezinde olan, Hazar kavgasının göbeğinde olan bu küçük, zengin ülke, hangi güçlerin savaş alanına dönüşecek? Zenginlikleri gücünden çok çok fazla olan Türkmenistan, Hazar mücadelesinin ilk kurbanı mı olacak? Türkmenistan halkının bu geçiş dönemini yara almadan atlatmasını, birlik içinde, bağımsız ve özgür bir geleceğe doğru adım atma becerisini göstermesini diliyorum.

Avrasya jeopolitiği ve ölümcül satranç
00:0026/12/2006, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkmenistan lideri Saparmurat Niyazov''un ani ölümü, Avrasya''daki jeopolitik kavganın taraftarlarını hazırlıksız yakaladı. Ortadoğu''dan Orta Asya''ya çevirdi. Kuzey Afrika''dan İran''a uzanan 21. yüzyıl dünya savaşının bir başka cephesi olan Karadeniz-Hazar-Orta Asya hattında enerji kaynakları üzerindeki savaşı bir anda şiddetlendi. Hazar kaynakları üzerindeki büyük savaşın tarafları, bu ölüm sonrası hamlelerini yeniden belirlemek zorunda kalacak. Ortadoğu''da ki ABD müdahalesinin geldiği nokta, Afganistan işgali ve Kadife devrimler yoluyla Orta Asya''da devam eden ABD nüfuz mücadelesinde yaşanan gerileme, Türkmenbaşı''nın ölümü sonrası yaşanabileceklerle birlikte ele alındığında, “Büyük Oyun”da yeni bir aşamaya girdiğimiz söylenebilir.

''Buüyük Oyun''un ilk aşaması 11 Eylül, Ahmet Şah Mesud suikasti ve Afganistan işgali; ikinci aşama, Irak işgali ve ardından gelen Lübnan krizi ile İran ve Suriye''ye yönelik süreç şeklinde kendini gösterdi. Üçüncü aşama ise, geçtiğimiz kış yaşanan ve Avrupa''yı korkutan doğalgaz krizi ile başladı. Türkmenbaşı''nın ölümüyle 2006 kışı sendromu, Avrasya''daki savaşın aşamalarından birini daha başlatıyor.

ABD Orta Asya''da çok ciddi bir gerileme içine girdi. Kadife devrimler Ukrayna ve Kırgızistan''da başarısız oldu. Gürcistan kapı kapı dolaşıp yardım istiyor. Afganistan işgali, NATO desteğine rağmen büyük bir hezimete dönüşüyor. Bu kez Asya''nın merkez güçleri, Taliban''ın Kabil''e yürüyüşünü destekliyor. Özbekistan, ABD ile kanlı bıçaklı oldu. ABD, İngiltere, Türkiye, İsrail, Azerbaycan ortak cephesi, bugüne kadar Bakü-Ceyhan''dan başka hiçbir projeyi hayata geçiremedi.

Ocak 2006''da Rusya, ABD''nin Kadife Devrim''le iktidarı denetim altına aldığı Ukrayna''nın doğalgazını kestiği zaman Batı, Rusya''yı gazı silah olarak kullanmakla suçladı. Nisan 2006''da Çin Devlet Başkanı Hu Jintao Beyaz Saray''ı ziyaret etti. ABD Çin liderini aşağılarcasına basın toplantısına Çin muhalefet temsilcilerini de kattı. Jintao Washington''dan S. Arabistan''a geçti ve petrol ve ileri teknoloji ürünü silah anlaşmaları yaparak ABD''ye cevap verdi. ABD Başkan Yardımcısı Cheney, 4 Nisan 2006''da Putin''i açıkça enerjiyi silah olarak kullanmakla suçladı ve gerilimi “soğuk savaş”a döndürdü. Rusya''nın dev enerji şirketi Gazprom, Almanya Eski Başbakanı Gerhard Schröder''i Kuzey Avrupa Gaz Hattı''nın danışmanlığına getirdi. Rusya ile Almanya, bu hattı, ABD''nin yeni müttefiki Polonya''yı by-pass ederek Baltık Denizi''nin altından geçirme kararı aldı.

Avrupa, 2006 kışı yaşadığı enerji krizi yüzünden Rusya ve Orta Asya kaynaklarına ne kadar bağımlı olduğunu fark etti. Avrupa''ya yönelik Rus doğalgazı''nın yüzde sekseni Ukrayna üzerinden gidiyor. Türkmenbaşı, Avrupa için doğalgaz sıkıntısının zirveye çıktığı bir dönemde öldü. Gürcistan Devlet Başkanı Mihail Saakaşvili''nin Ankara''ya gelip gaz ihtiyacını Türkiye''den karşılama çabası da bu korkudan kaynaklanıyor.

Rusya, Çin ve İran Hazar enerji savaşının belki de en kazançlı ülkeleri. ABD/İngiltere''nin Bakü-Ceyhan projesine karşı bu ülkeler hem kendi aralarında hem de dünya piyasalarına yönelik dev ilerlemeler kaydetti. Sadece İran''la-Çin arasındaki enerji anlaşmalarının toplamı yüz milyar dolar. İran-Hindistan arasındaki anlaşmalar milyarlarca doları buluyor. Çin, hem Orta Asya hem de İran''la yaptığı anlaşmalarla dev enerji ihtiyacının önemli bir kısmını güvenceye aldı. Bu ülkelerin Kazakistan, Türkmenistan ile yaptığı enerji anlaşmaları, Afganistan, Pakistan üzerinden boru hattı projeleri, Kazakistan''dan Çin''e uzanan boru hattı projeleri, ABD''nin Irak işgalinin çıkardığı büyük gürültü sırasında göze batmadı.

ABD''nin Afganistan işgalinin en önemli sebebinin Türkmen Doğal gaz boru hattı projesi olduğunu hatırlayalım. Çünkü Afganistan, enerji jeopolitiğinde kilit ülkelerden biri. Ama başarısız oldu. El Kaide ve terör kisvesi altında yürütülen hegemonya savaşlarının gerçek boyutu ortaya çıktı. ABD şimdi Afganistan ve Irak''ta çok zor durumda. Enerji alanındaki Alman-Rus arasındaki ortaklığı AB-Rusya ortaklığına dönüşürse ABD Kafkaslar ve Orta Asya''da hırçınlaşacak. Afganistan''ın yeniden patlamasının nedeni bu. Güney ve Kuzey Kafkaslar''ın karışması an meselesi.

Türkmenbaşı Avrasya''daki oyunun önemli aktörlerindendi. Bakalım, 330 bin kişi istihdam eden dev Gazprom imparatorluğu, trilyon dolarlık paylaşım kavgası, El Kaide/terör kavramı ile jeopolitik hesaplaşma arasındaki ilişki Türkmenbaşı''nın sahneden çekilmesi sonrası nasıl şekillenecek? Kadife devrimler, iktidar mücadeleleri, El Kaide saldırıları yeniden mi başlayacak? Bunları da yarın tartışalım.

.Türkmenbaşı öldürüldü mü?
00:0027/12/2006, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkmenistan lideri Saparmurad Niyazov öldürüldü mü? Kalp krizi ile hayatını kaybeden Türkmenbaşı, gerçekte Avrasya''daki enerji savaşının kurbanı mı oldu? Washington''daki enerji oligarşisinin son kurbanı, ''Büyük Oyun''un, ''Avrasya satrancı''nın, ABD-Rusya Orta Asya rekabetinin, ABD-İran krizinin, Hazar''daki paylaşım savaşının tam ortasında bulunan Türkmenistan liderinin ölümünde ABD''nin ne tür bir rolü olabilir?

Muhalefeti yok ettiği için George Soros ve ABD sivil toplum kuruluşlarının milyonlarca dolarla finanse ettikleri Kadife Devrim''le devrilmesi mümkün olmayan Türkmenbaşı''nı ortadan mı kaldırdılar? Türkmenistan-Rusya, Türkmenistan-Çin, Türkmenistan-İran doğalgaz anlaşmalarını kontrol edemeyen, engelleyemeyen ABD, Kadife Devrimlere rağmen Orta Asya''da giderek güç kaybeden ABD, Türkmenbaşı''na yönelik bir komplonun içinde bulunamaz mı? Bunun için görünüşte bütün gerekçeler mevcut. Hazar çevresinin en kritik ülkesi ve halkı nasıl bir oyunla yüz yüze?

22,5 trilyon metreküp doğalgaz rezervi üzerinde bulunan ve Asya''nın ikinci büyük gaz ihtiyacını karşılayan bir ülke ve bu dev kaynağı tek başına kontrol eden bir lider. Üstelik bu gazı Rusya''nın Gazprom devi üzerinden dünyaya pazarlayan bir ülke (Gazprom''un Ukrayna ve Avrupa''ya verdiği gaz, Türkmenistan''dan geliyor). Dünyanın birinci doğalgaz üreticisi ve ikinci petrol üreticisi olan, 153 bin 800 kilometrelik boru hattını yöneten, Asya ve Avrupa''nın enerji ihtiyacını karşılayan ve dünyada giderek tekel olan Rusya''nın Enerji Çarı Vladimir Putin''in maharetle yürüttüğü ''Avrasya satrancı''nın temel taşlarından biri olan bir ülke. Amerika''nın petrol şirketleri üzerinden Orta Asya''da kurmaya çalıştığı hegemonyaya boyun eğmeyen, Özbekistan ve Kırgızistan faciasından sonra ABD için yeni bir kabusa dönüşme ihtimali yüksek olan bir ülke.

Çin ile Kazakistan ve Özbekistan üzerinden döşenecek boru hattına imza atan, Ocak 2009''dan itibaren bu ülkeye yılda 30 milyar metreküp doğalgaz taahhüt eden, yine Çin ile 7 trilyon metreküplük (Suudi Arabistan''ın toplam rezervinden fazla) doğalgaz işletme anlaşması yapan bir lider. Yine doğalgazının bir bölümünü İran üzerinden dünyaya pazarlayan bir lider!

ABD''nin ise, Hazar''ın altından, Azerbaycan, Gürcistan, Türkiye üzerinden, (Bakü-Tiflis-Ceyhan''a paralel) doğalgazını Akdeniz''e ya da Afganistan ve Pakistan üzerinden Hint Okyanusu''na çıkarmaya hazırlandığı bir ülke.

Rusya, Çin ve İran; ABD''nin Ortadoğu-Hazar-Orta Asya kuşağındaki hegemonya savaşındaki düşmanları ve Türkmenbaşı bu güçlerle onlarca yıllık anlaşmalar yaptı. ABD''nin iki projesi olan Hazar altından döşenecek boru hattı ve Afganistan üzerinden gidecek boru hattı planlarında hala hiçbir gelişme yok. Türkmenbaşı yönünü hangi tarafa çevirmiş olabilir? ABD için yeni bir Ahmedinecad, yeni bir Hugo Chavez olmayacağını kim garanti edebilir?

Afganistan, Unocal''ın boru hattı projesi için işgal edildi. Taliban''ı iktidara getiren, finanse edenler de bu petrol şirketleriydi. El Kaide ve Taliban gerekçesiyle bu ülkenin işgalini sağlayanlar da onlar! Irak işgalinin en önemli sebeplerinden biri de buydu? Hiçbir gerekçeye ihtiyaç duymadan yaptılar. Kosova''daki Arnavut direnişinin ve Kosova için verilen NATO desteğinin Trans-Balkan boru hattıyla ilgisi hakkında kim ne söyleyebilir? Somali''de direnişçiler yönetimi ele geçirince Etiyopya''yı birkaç gündür bu ülkenin üzerine salan ABD değil mi? Hangi petrol kaynağı hangi boru hattı için? Darfur''daki soykırım edebiyatının Sudan petrolleriyle, Orta Afrika boru hatlarıyla hiç mi ilgisi yok? Neden bütün enerji kaynakları ve boru hattı güzergahlarında terörle mücadele var? Neden bu bölgelerde kadife devrimler yapılıyor? Neden aynı bölgelerde rejim değişiklikleri deneniyor? Lübnan iç geriliminde İsrail''e kadar uzanacak boru hattının hiçbir payı yok mu?

El Kaide-Afganistan, El Kaide Somali ve Orta Afrika, El Kaide-ABD''nin Orta Asya''da kurduğu askeri üsler ilişkisini bu bakışla yeniden gözden geçirsek nasıl bir sonuca ulaşabiliriz? Enerji kaynakları ve küresel hakimiyet alanında Doğu ile Batı arasında bir dünya savaşı yaşanıyor. El Kaide de, terör de, rejim değişikliği de, mezhep savaşları da hep bu büyük savaş için, anlamıyor muyuz hâlâ!..

ABD kontrolünde bir Türkmenistan''ın değeri o kadar yüksek ki... Rusya-İran arasında bir Hazar ülkesi... Dünyanın en zengin kaynakları, askeri koridorlar ve boru hattı güzergahları üzerinde... İran''ı çepeçevre sarmak için son kale... Rus-İran eksenini kırmak için ve 2 trilyon varillik Hazar petrolüne konmak için biricik konumda... Tabii Rusya ve Gazprom tekelini kırmak için de... Avrupa''nın enerji ihtiyacını kontrol etmek için de... Böylece, artık ABD''nin enerji savaşı için yaşatılan NATO da bölgeye tamamen yerleşecek. Eğer bu gerçekleşirse, ABD bu ülkeye konarsa Hazar savaşı kapıda demektir ve bunu kimse durduramaz.

Türkmenistan''ın başına neler gelecek? Doğu-Batı savaşının mahvedeceği bir ülke mi olacak? ABD yanlısı kadrolar yönetimi ele alacak mı? Yoksa Batı medyası NGO destekli demokrasi harekatı mı başlatacak ve bizdekiler buna alkış tutacak?

Ortadoğu (Irak, Lübnan, Filistin, İran, Suriye, S. Arabistan), Orta Asya (Afganistan ve şimdi Türkmenistan), Irak''taki Anglo-Amerikan işgalinin ürettiği kaos, Orta ve Doğu Afrika''da yeniden patlayan çatışmalar… Büyük satranç tahtasında kaç ülke kurban, bakar mısınız? Ve neyin kurbanı? Şimdi kilit oyunculardan biri devreden çıkarıldı. ABD-Rusya rekabetini, ABD-Çin rekabetini daha kaç bölgede göreceğiz? Daha kaç ülke mahvedilecek? Mezhep savaşlarıyla, etnik çatışmalarla uğraşanlar, demokrasi palavralarıyla beslenenler, sizler bu savaşın niteliğini hala anlamadınız, anlamayacaksınız da. Çünkü sizler, trilyon dolarlık pasta için kullanılan küçücük piyonlardan başka nesiniz ki! Çok yazık!

.Abizaid bir ziyaretle kirli savaşı başlattı!
00:0028/12/2006, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Orta Asya ve Ortadoğu''dan sonra üçüncü cephe açıldı. Afganistan, Irak, Lübnan ve Filistin''den sonra beşinci iş savaş, en az Yemen kadar en az Basra Körfezi kadar, en az Doğu Akdeniz kadar önemli olan bir başka coğrafya''da, Doğu Afrika''da, Afrika Boynuzu olarak nitelene Somali''de başlatıldı. 11 Eylül''den hemen sonra Cibuti''yi askeri üsse dönüştüren, Kızıldeniz''i abluka altına alan ABD, yine İslamcılar, yine terör, yine El Kaide argümanını önümüze sürerek bir ülkeyi daha işgal ediyor. Ama bu sefer doğrudan değil. Somali''nin sınır komşusu Etiyopya askerleriyle. ABD tarafından eğitilen, silahlandırılan, finanse edilen Etiyopya askerleri birkaç gündür Somali topraklarını işgal ediyor, havadan bombalıyor, ABD donanması da denizden abluka altına alıyor. Somali bizi ne kadar ilgilendiriyor? Afganistan kadar mı? Irak kadar mı? Lübnan kadar mı? İnanın hepsi kadar ilgilendiriyor. Somali''deki savaşla Lübnan ve Irak krizleri birbirine o kadar bağlı ki.

Fakir ve iç savaşlarla harap olmuş bir ülke Somali. Ama bu yönü kimseyi ilgilendirmiyor. Yine enerji, yine enerji! 1993''teki iç savaş ve ABD müdahalesinden sonra bu yaz çatışmalar yeniden şiddetlendi. İslamcı gruplar, savaş ağaları ve terör örgütlerine rağmen ülkenin büyük bölümünü ele geçirdi. Haziran''daki çatışmalar sırasında ABD, İslamcı gruplara karşı terör gruplarına açıkça finans ve silah desteği verdi ve örtülü operasyonlarla bu çatışmada yerini aldı. Ama başarılı olamadı. İslamcılar Mogadişu''yu ele geçirdi.

O zaman; "Somali ABD için yeni bir hedef haline getiriliyor" diye yazmıştım, işte şimdi gerçekleşiyor. Birkaç gündür Etiyopya ordusu Somali''ye saldırıyor, ülke topraklarını işgal ediyor, her yanını bombalıyor. Daha önce İslamcılara karşıt grupları destekleyen ABD, şimdi kendi eğittiği, finanse edip silahlandırdığı 15 bin kişilik Etiyopya ordusuyla Somali''yi işgal ediyor. Peki nedir bu savaşın gerekçesi? Daha önce yazmıştım, tekrar edeyim:

ABD, 1993 yılında Somali''ye binlerce askerin katıldığı kanlı bir operasyon yaptı. Ama korkunç bir facia yaşadı. Tam anlamıyla fiyaskoydu. Bu operasyon için "Black Hawk Down" adında bir film bile çevrildi. Amaç, her zamanki gibi, insani bir müdahaleydi! Oysa beş ABD firması Somali topraklarının üçte ikisini petrol ve doğalgaz sondajları için neredeyse kapatmıştı. Operasyon, bu şirketlerin çıkarlarını güvence altına almak için yapıldı. Plan başarısız oldu ama şirketlerin çıkarları hala tehlikedeydi.

Son yıllarda Sudan çok önemli bir petrol ülkesi olarak öne çıktı. Bütün Afrika''ya açılan ve ABD''ye karşı bir denge oluşturan Çin, Sudan''a 3 milyar dolarlık enerji yatırımı yaptı. Pekin''in enerji ihtiyacının önemli bir kısmını Sudan karşılayacaktı. Ayrıca Güney''den Kızıldeniz''e petrol boru hattı döşeyecekti. Çin ve Asyalı petrol şirketleri Afrika''nın bir çok ülkesinde enerji yatırımlarında kontrolü ele aldı. Ayrıca işbirliği yaptıkları ülkeleri, Batı''nın teknoloji ve ekonomik baskısından kurtarmak için yeniden yapılandırmaya giriştiler. Asya''nın Sudan çıkarmasına ABD, petrol ve doğalgaz zengini Darfur ile cevap verdi. BM''yi de yanına alarak Darfur''a insani müdahale projesi başlattı. Çünkü Darfur da bir başka enerji kaynağı olarak öne çıkıyordu. Çin, BM''nin Darfur ve Sudan kararlarını veto edeceğini açıkladı. Sudan''a, Çin''le işbirliğinin bedelini Darfur''la ödetiyorlardı. Şimdi Somali ile ödetiyorlar.

Somali, tıpkı Yemen gibi, enerji güvenliği için kritik bir ülke. Başkalarının kontrolüne geçerse ABD''nin Afrika-Ortadoğu bağlantısı çökecek. 11 Eylül''den bu yana Afrika Boynuzu''nu askeri muhasara altına alan ABD ve müttefikleri, El Kaide ve terörle mücadele adı altında Kızıldeniz''i adeta işgal etti. ABD''nin Afganistan''ı işgal gerekçesi neyse, Yemen''i kontrol altında tutma gerekçesi neyse, Somali''yi kontrol etme gerekçesi de o.

Somali petrol zengini bir ülke değil. Bilinen rezervi 200 milyar metreküp doğal gaz. Ama ülkenin çok zengin petrol ve doğalgaz kaynakları barındırdığı, hem Ortadoğu petrollerinin geçiş yolu üzerinde bulunması hem de kendi zenginlikleri nedeniyle ABD için yeni bir fırsat oluşturduğu biliniyor. Conoco, Amaco, Chevron, Phllips gibi ABD petrol şirketleri ülkenin bir an önce kontrol altına alınmasını ve sondajların başlamasını istiyodu. Bunun sonucu olar ABD ülkedeki savaş ağalarını hem askeri hem de finansal olarak desteklemeye başladı. George Soros''un kurduğu "Uluslararası Kriz Grubu" da sahnede yerini aldı.

1993''teki operasyon bir başka şekliyle tekrar başlatıldı, şirketlerin önü açılacaktı. Örtülü operasyonlar sonucu iç çatışma yeniden patlak verdi. Bu, büyük enerji savaşının ve jeopolitik oyunun yeni bir cephesiydi. Ama hesap yine tutmadı. ABD karşıtı güçler kazandı. 4 aydır süren çatışmalar sonrası başkenti ele geçirdi. ABD''nin Somali''de ikinci hezimetiydi bu. Ama altı ay geçmedi. ABD bu sefer Etiyopya üzerinden saldırıya geçti. Denizden de Somali''yi abluka altına aldı. 2001 yılından beri bu savaşa hazırlanıyorlardı. Petrol şirketlerinin önünü açmak için. Şimdi başladılar. Savaş bütün Doğu Afrika''ya yayılabilir. Kızıldeniz''i kontrol etmek için bütün bölge ateşe atılabilir.

Tereddüdü olanlar için bir not daha: ABD''nin Irak ordularını komuta eden General John Abizaid, bu ay Etiyopya''daydı. Birkaç gün sonra Etiyopya ordusu ABD ile birlikte saldırıya geçti. Ne ilginç değil mi? Tam da Çin Devlet Başkanı Hu Jintao''nun Kenya, Sudan ve Etiyopya''ya gidip enerji anlaşmaları yapmasından sonra. Yeni bir Afganistan, yeni bir Irak, yeni bir Lübnan''ımız oldu. Devlerin savaşı ile kana bulanan beşinci Müslüman ülke olan Somali, size uzak olabilir ama ABD ve Çin''e çok yakın…

.Bu yoğun ilginin sebebi ne?
00:0029/12/2006, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Yabancılar Türk medya sektörüne neden bu kadar ilgi gösteriyor? Bir taraftan yeni televizyon kanalları kurulurken, haber kanallarının sayısı yenileriyle Türkiye''nin ihtiyacının çok üstüne çıkarken diğer taraftan dünyanın belli başlı medya devlerinin ve belli sermaye çevrelerinin Türk medyasında yer edinmek için birbiriyle yarışmasının gerçek sebebi ne olabilir? Televizyon kanalları, gazeteler, dergiler, radyolar birbiri ardına tanıdık sermaye gruplarının ilgisine mazhar olurken, uluslararası yayın yapan TV kanalları Türkçe yayınlara başlıyor, merkezler kuruyor, ortaklıklar tesis ediyor.

11 Eylül saldırıları, El Kaide miti, Afganistan ve Irak işgalleri ile dünya çapında bir yayın kuruluşu olan El cezire, yakında Türkçe yayına başlayacak. Bunun için hazırlıklar ve görüşmeler devam ediyor. Belki yakında bir diğer önemli Arap televizyonu olan El Arabiya da aynı yolu izler.

Alman Axel Springer grubu, Doğan medya grubu ile ortaklıklar tesis ediyor. Avrupa Birliği''nin önemli haber televizyonu Euronews Türkçe yayınlara başlıyor.

Dünya medya devi, gazeteleriyle, televizyonlarıyla, radyolarıyla, film sektöründeki yatırımlarıyla, internet sektöründeki gücüyle, dergileriyle medya-enformasyon alanının en güçlü isimlerinden Rupert Murdoch, TGRT''yi satın aldı. Weekly Standart ve Fox TV gibi, dünyayı istilaya girişen neoconların önemli yayın organlarının da sahibi olan Murdoch''ın TGRT''sini artık Foxs Tv logosuyla izleyeceğiz. Yeniden kadrolaşan TGRT''de geçenlerde önemli bir talimat verilmiş. “Arşivde ne kadar Amerikan bayrağı yakılan görüntü varsa yok edilmesi” istenmiş ve yok edilmiş. Aynı Murdoch, 1980''lerde Lübnan işgalini ve bölgesel krizi tetikleyen ünlü Negev toplantılarına Ariel Şaron, Henry Kissinger ve İngiliz istihbarat elemanlarıyla katılan kişiydi. Bu toplantıların en önemli sonucu Lübnan''ın işgali ile Sabra ve Şatilla katliamları olmuştu.

Türkiye''nin ilk özel tv kanallarından olan ancak şimdiye kadar kimseye fayda getirmeyen Kanal 6''nın satışı için Ahmet Özal''la Orta Avrupa Medya Grubu (Central European Media Enterprises-CME) arasında pazarlıkların devam ettiği belirtiliyor.

TMSF''nin elindeki yayın kuruluşlarıyla yakından ilgilenen, agresif bir şekilde Türkiye piyasasına giren, Star TV ile ilgilenen ama başarısız olan Kanada merkezli Canvest, şimdi Çukurova grubu ile pazarlık yapıyor. Show tv, Akşam gazetesi, SKYTÜRK, Tercüman, Güneş, gruba bağlı dergiler ve radyolar için pazarlıklar devam ediyor. Bu yayın kuruluşlarının çoğunluk hisselerinin verilmeyeceği, yönetimin Çukurova Grubu''nda kalacağı yani TGRT''deki gibi yönetimin yabancılara geçmeyeceği ifade ediliyor.

Uluslararası yatırım bankası Moran Stanley, reklam gelirleri açısından cazip bir gelecek olan Türkiye''deki medya sektörünün iyi bir yatırım alanı olduğuna dair bir rapor yayınladı. Bugün 1 milyar dolar civarında olduğu söylenen reklam pastasının çok büyüyeceği, çünkü Türkiye''de Gayri Safi Yurtiçi Hasıla''da medyanın yerinin dünya ortalamasının çok gerisinde olduğu, AB sürecinde bu oranın tırmanacağı belirtiliyor. Dolayısıyla AB sürecinde yabancı girişi de artacak.

Acaba bu ilginin sebebi sadece ekonomik gerekçeler mi? Pek sanmıyorum.

Ortadoğu, Orta Asya/Hazar çevresinde yaşanan işgaller ve güçler çatışması Türkiye''nin merkezinde bulunduğu coğrafya üzerinde hazin görüntüler oluşturuyor. Küresel iktidar, kaynak ve pazarlar üzerinden acımasız bir hesaplaşma yaşanıyor. Ülkeler işgal ediliyor, iç savaşlar çıkarılıyor aslında bir dünya savaşı yaşanıyor. Bu savaş sadece askeri, siyasi ve ekonomik alanda değil, enformasyon alanında da kendini gösteriyor.

Enformasyon akışını yönetmek için Stratejik Etki Ofisi''i ve tv kanalları kuranlar, kamuoyu oluşturmak için Türkiye dahil bir çok ülkede milyonlarca dolar harcayanlar şimdi farklı bir yöntemle Türkiye üzerinden bu savaşı büyütüyorlar. Türkiye enformasyon savaşı ve kontrolünün merkez ülkelerinden biri haline geliyor. Türk medyasına ilgi gösteren sermaye çevrelerinin ABD''nin küresel savaş doktrinine, uygulamasına destek vermesi ve korkunç enerji savaşlarına da taraf olması dikkat çekici değil mi?

2007 yılı Ortadoğu''da şok gelişmelere sahne olacak. Ama özellikle kriz İran ve Hazar çevresinde yoğunlaşacak. Kamuoyu denetimi Irak işgali döneminden çok daha önemli hale gelecek. Türkiye bir taraftan enformasyon merkezi olurken, diğer taraftan İran ve bölgenin diğer ülkelerine karşı krize hazırlanacak. 2007 yılı aynı zamanda Türkiye''de bu süreci sorgulayan ve eleştiren muhalif sesler için belki de en zor yıl olacak!

NOT: Bütün okuyucularımın Kurban bayramını en içten dileklerimle kutlar, 2007 yılının hepimize huzur ve refah getirmesini dilerim…

Hurşid Ahmed ve bir hatırlatma!
13 Aralık 2006''da yazdığım “İngiliz şehid, Müslüman Gurka” başlıklı yazıda, İngiltere''de devlet tarafından kurulan ve Irak işgalini destekleyen İngiltere İslam Forumu''nun (The British Muslim Forum), Müslüman gençleri askere alabilmek için, Irak''ta savaşarak ölseler bile şehid olacaklarına ilişkin propagandasına dikkat çekmiş, kurumun başındaki Hurşid Ahmed''in bu yöndeki sözlerini aktarmıştım. Bu ismin, Pakistan Cemaati İslami Partisi''nin Genel Başkan Yardımcısı Prof. Hurşid Ahmed''le hiçbir ilgisi yoktur. Zaten öyle bir kasıt da yoktu. Tamamen isim benzerliğidir. Yanlış anlamayı önlemek için Sayın Temel Karamollaoğlu üzerinden gönderilen hatırlatmayı buraya alıyorum.…

.
Bugün 140 ziyaretçi (558 klik) kişi burdaydı!

Siz! Saddam"dan daha zalim değil misiniz?

00:002/01/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Mazlum olanlar, ellerine iktidar geçince kendilerine zulmedenlerden çok daha zalim olabiliyor. Adalet arayanlar, işte o zaman adaleti unutabiliyor. Değerleri için savaşanlar, güce ulaşınca bu değerlere düşmanlarından daha büyük zarar verebiliyor, onları en az düşmanları kadar aşağılayabiliyor. Çıkarların, iktidarın, hırsın; inançlardan, değerlerden, adalet duygusundan çok daha belirleyici olduğuna dair nice örnekler gördük.

Kendilerini Allah yolunda şehadete adayanların, asıl hedeflerini nasıl şaşırdıklarını, küçücük hesapları için düşmanlarıyla nasıl işbirliği yaptıklarını, kendi kardeşlerine karşı zalimden daha zalim olabildiklerini, o düşmanla aynı safta nasıl savaşabildiklerini gördük. Suçladıkları diktatörlerin yolunda giden, tiranlaşan, azgınlaşan, barbarlaşanların kime ne vereceklerini, nasıl adalet dağıtacaklarını sanıyorsunuz?

Bugün Irak''ta, iktidarı ellerine geçirenler Saddam''dan daha acımasız, daha zalim, daha diktacı, daha adalet ve insanlık sevgisinden yoksun değil mi?

İnsanın şunu söyleyesi geliyor: “İyi ki size şimdiye kadar iktidar verilmemiş. Saddam''dan daha çok kan dökecekmişsiniz!” Demeyelim mi bunu?

Saddam''dan daha çok katliam yapmadılar mı? Daha çok insan öldürmediler mi? Daha acımasız ve barbar olmadılar mı? Daha küçük hesapların insanı olduklarını göstermediler mi? Sokak ortasında Müslüman kardeşlerini boğazlamadılar mı? İşgal güçlerinden daha onursuz cinayetlere imza atmadılar mı?

Hani Saddam din düşmanıydı, Amerika''nın piyonuydu? Siz neyin piyonusunuz? Siz din adına savaşmıyor muydunuz? Din ve adalet adına “cihad” etmiyor muydunuz? Şimdi din adına bunca zulmü, katliamı yapmıyor musunuz? Hani Allah için insanlara huzur, mutluluk verecektiniz? Adaleti tesis edip, ülkeyi herkes için yaşanabilir hale getirecektiniz?

Kapı kapı dolaşarak insanları toplayıp, işkencelerle öldürüyorsunuz, evlerinden sürüyorsunuz, aileleri dağıtıyorsunuz, onlara Amerikan işgalinden daha vahim trajediler yaşatıyorsunuz? İçişleri Bakanlığı binasından yönetilen ölüm mangalarıyla binlerce insanı katletmediniz mi? Cesetlerinin sokaklara atmadınız mı?

İnsanlığa karşı işledikleri suçlardan insanlığın vicdanında mahkum olan Amerika, bir başkasını insanlık suçundan yargılayabilir mi? Ellerinde yüz binlerce insanın kanı olan bir cinayet şebekesi, hangi toplumun haklarını savunabilir? Ve sizin, onunla nasıl bir ortaklığınız olabilir? Kötülüğe daha büyük kötülükle, cinayete daha çok cinayetle, katliama daha acı katliamla, insanlık suçuna daha çirkin insanlık suçuyla karşılık veren hangi toplum iflah olur? Aynı suçlara ortak değil misiniz? Saddam on binlerce insanı öldürdü. Burada onu savunacak değiliz. Kötülük her zaman kötülüktür. Cezasını bulur, bulmalıdır da. Ama Irak''ta öldürülen 700 bine yakın insanın katili sadece Amerika mı? Siz! Saddam''ı asanlar! Siz kaç bin insan öldürdünüz? Ondan daha büyük ölüm yaşatmadınız bu ülkeye? Ondan ne farkınız kaldı?

Saddam''ı astınız, öldürmeye devam edeceksiniz? Bunun dinle, imanla, ahlakla, Müslüman olmakla ne ilgisi var? Asla! Hiçbir ilgisi yok. Bu yüreklerinizdeki intikam duygusunun kontrolden çıktığının, içinizdeki insan sevgisinin yok olduğunun, Allah için yaptığınız mücadelenin aslında dünyevi bir iktidar mücadelesi olduğunun, acımasızlıkta “kafir” diye nitelediklerinizden çok da farklı olmadığınızın kanıtı değil mi?

Ey İran, Saddam için ABD ile ne tür pazarlıklar yaptın! Ey Mukteda Sadr, acına hep inandık, üzüldük. Ama bu pazarlıkta ABD''ye neler tahahhüt ettin! Ey Abdülaziz El Hekim, Bedir Tugayları''nın ve ölüm mangalarının lideri, artık size nasıl saygı duyalım, nasıl inanalım? Suçladıklarınızla aranızda ne fark var? O sarıklarınızı, heybetli giysilerinizi çıkarınca geriye ne kalıyor?

Bu bir Saddam savunması değil. Bu, Irak''ta gücü eline geçirince işgal güçlerinden daha zalim olabilen Müslüman kimlikli herkese yönelik bir şikayettir. Bu, mezhep savaşından kaçınmak için çağrılar yapan birinin, bir zalime karşı savaşanların ondan daha zalim olabilmesinden duyduğu hayal kırıklığıdır! Bu, kirli bir iktidar savaşının, ilkesizliğin, değerden yoksunluğun, aç gözlülüğün ve bencilliğin bir dinin, sembollerinin, değerlerinin ve umutlarının üzerinden yürütülmesinden duyulan rahatsızlıktır.

TGRT''DEN (FOX) AÇIKLAMA
29 Aralık''ta yazdığım “Bu yoğun ilginin sebebi ne?” başlıklı yazıma TGRT (FOX) TV Haber Genel Yönetmeni Doğan Şentürk bir açıklama gönderdi. Yazıdaki “Arşivde ne kadar Amerikan bayrağı yakılan görüntü varsa yok edilmesi istenmiş ve yok edilmiş” ifadesinin yanlış olduğunu, kurumu zan altında bıraktığını, iddianın gazetecilik ve köşe yazarlığı ile bağdaşmadığını, meslek ahlakını zedelediğini ifade eden Şentürk, bunu kınadığını söylüyor. Ben de bu kınamayı buraya alıyorum...

Şii-Sünni savaşı bekleyenlere!
00:003/01/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ve İngiltere, Irak halkına en büyük komployu kurdu. Bayram günü Saddam Hüseyin''i idam ederek, öteden beri yürüttüğü politikanın son adımını attı. Doğru!

Saddam''ın idam edildiği oda, ABD askerleri tarafından kordon altına alınmıştı. İçeriye kameralar sokulmadı. Kendileri kaydetti. Sadece bir kısmını yayınladı. Ama cep telefonu ile “birileri” ayrı bir kayıt yaptı ve dünyaya bu “korsan” görüntü dağıtıldı. Tam bir kurgu. Irak halkını provoke etmek için her şey planlanmıştı. Bu da doğru!

İdam üzerinden, görüntüler üzerinden keskin bir psikolojik operasyon başlatıldı. Ortadoğulu liderlere, ABD''nin kontrolünden çıktıkları anda başlarına neler geleceği gösterildi. Irak halkına ise, Saddam''ı Amerika''nın değil Şiilerin astığı, Sünni dünyanın Kurban Bayramı''na bile saygı gösterilmediği hissettirildi. Bu da doğru!

Psikolojik operasyon, Irak''la sınırlı değildi. Pakistan''dan Lübnan''a kadar, Şiilerle Sünniler arasında derin bir uçurum, sonra da kanlı bir çatışmanın temeli oluşturuluyordu. Şii Hilali ve Sünni Eksen kavramları için yeni bir adım daha atılıyordu. İslam dünyası, ABD/İngiliz işgallerini aratmayacak şekilde onlarca yıl sürecek bir hesaplaşmaya sürükleniyordu. Son sahne, bu strateji için yürütülen kamuoyu çalışmalarından biriydi. Bu da doğru!

İdam görüntüleri ABD ve İngiltere için Noel, bazı Müslümanlar içinse Bayram armağanı oldu. Şiiler için de, Sünniler için de, mezhep krizine taraftar olmayanlar için de, bayram günü idam bir tezgahtı ve çirkin bir görüntüydü. Bu da doğru!

Amerika Muktada Sadr''dan kurtulmak istiyor. Çünkü o, ABD petrol şirketlerinin önündeki en büyük engellerden biri. İdam sırasında atılan “Muktada, Muktada, Muktada!” sloganlarıyla Sünnilerin silahlarını Sadr''a doğrultmasının yolu açıldı. Bu da doğru!

Şiilerle Sünniler arasındaki doktriner farklılık, 16. ve 17 yüzyılda Safavi-Osmanlı imparatorlukları arasındaki siyasi mücadele ile bir dönüm noktası yaşadı. Safaviler Şiiliği siyasi bir ideolojiye dönüştürerek İran ve çevresini kontrol altında tutarken, Osmanlı Sünnilik üzerinden bir mücadele verdi. Bu çatışma Türkiye''nin Doğusu ile Irak topraklarındaki egemenlik mücadelesinde (1638 4. Murad ile son buldu) yoğun biçimde kendini gösterdi. Osmanlı yönetimindeki Irak''ta mezhep savaşı yaşanmadı. İngiliz işgali altındaki Irak''ta Şiiler ve Sünniler işgale karşı birlikte savaştı. Baas yönetimi altında Şiiler ve Kürtler ezildi. Ama Irak-İran savaşında bile mezhep çatışması yaşanmadı. İran''a karşı Arap milliyetçiliği galip geldi. Şimdi, bu tarihi farklılık, Irak''ı ve bölgeyi paramparça edenler tarafından kanlı bir savaşa dönüştürülüyor. Bu da doğru!

Saddam Hüseyin, halkına çok kötülük etti, katliamlar yaptı, savaş suçları işledi, ABD adına İran''a saldırarak bir milyon kişinin ölmesine yol açtı. Ülkesini harab etti. Şii din adamlarını, siyasi liderleri idam etti. Bu da doğru!

Peki bu doğruları bilenler ne yaptı? Bu doğrulara karşı çıkanlar ne yaptı? 23 Kasım 2006''da bir intihar saldırısıyla 202 Şii''yi katledenler farklı bir şey mi yaptı? Bu şekilde sayısız saldırılara imza atanlar farklı bir şey mi yaptı? Sadece Sünni olduğu için sayısız insanı katleden Şiiler mi farklı bir şey yaptı? Allah, Peygamber, Kur''an adına hareket edenler, bu gerçekleri bilmelerine rağmen ne yaptı? Suudi Arabistan-İran üzerinden tezgahlanan mezhep savaşına, en az ABD kadar hizmet etmiyorlar mı? Hani akıllıydılar! Hani bu topraklara yönelen tehditlere karşıydılar! Neden bu planları boşa çıkarmak varken ondan yararlanma yoluna gittiler?

Ne yapmalıyız? Şii diye eleştirmeyelim mi? Sünni diye eleştirmeyelim mi? S. Arabistan''ı eleştirirken İran''ı eleştirmeyelim mi? Hep ABD''yi, İsrail''i eleştirirken, kendi içimizdeki vahşiliği, küçük siyasi çıkarlar için her şeyi heba edebilmemizi, bugünün dünyasına ve geleceğe yönelik vizyonsuzluğumuzu görmeyelim mi? Diktatörlere karşı, işgalci/talancılara karşı savaşırken, biz bu topraklara ne verebiliriz kaygısına düşmeyelim mi? Bunun dinle, mezheple ne ilgisi var? Mide bulandırıcı bir savaştan güç devşirenlerin hiç mi suçu yok! Manzara ortada değil mi?

Ben mi mezhep savaşını kışkırtıyorum?
00:005/01/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kimse kendi yanlışından söz edilmesinden hoşlanmaz. Eleştirilmekten, sorgulanmaktan hoşlanmaz. Ölümcül hatalar yapsa bile, trajedilere imza atsa bile. Herkes, her grup, her siyasi oluşum, her devlet, sürekli övülmek, sürekli alkışlanmak ister, hatalarının günahlarının gizlenmesini ister.

Taraf almak zorundasınızdır. Sırtınızı bir yere yaslayıp oradan herkesi eleştirmek, o pencereden bakmak, oranın doğrularına göre alkışlamak, övmek zorundasınızdır. İyi ve kötü, oranın bakışına göredir. Doğru, oranın doğrusudur. Durduğunuz o yerden başkalarının yanlışını anlatırken iyi oluyorsunuz, desteklenirsiniz. Ama, kendi yanlışlarınızı eleştirince bir anda en kötü oluyorsunuz. Bir gün önce sizi alkışlayanlar küfretmeye, hakaret etmeye, saldırmaya başlar.

Bazen El Kaideci olursunuz, bazen İrancı, bazen Sünni fanatik, bazen dolaylı Amerikancı, bazen ulusalcı, bazen gizli Kemalist, bazen provokatör, bazen Kürtçü, bazen Kürt düşmanı, bazen mezhep savaşı kışkırtıcısı, bazen AB''ci ve bu bazenler devam eder gider.

Tabiî bu arada günlük reflekslerin dışında zor olanı, gerçek olanı söylemeye devam edersiniz. Gün gelir olaylar, gelişmeleri sizin uyarılarınızı doğrular tarzda gelişir. Ama bunun farkında olan kaç kişi olur!

Bu gerçeklerin elbette bilincindeyiz. Bu bilinçte olduğumuz için de, dün övdüklerimizi, yanlışlarını görünce elleştirme yolunu seçtik. Dün eleştirdiklerimizi yeri geldiğinde övmeyi bildik, savunmayı bildik. Böyle yapmaya devam edeceğiz. Bu yüzeysel, kuru gürültüye değer verseydik, bir tarafa yamanır, hiçbir riski göğüslemeden, gerçeklerin peşinde koşmanın bedelini ödemeden rahat olanı tercih eder, işimize bakardık. Ama bunu yapmayacağız. Zor zamanlarda, birilerini kızdırma pahasına olsa da doğruları söylemenin imkansız olmadığını göstermeye devam edeceğiz. Böyle durumlarda, barış, kardeşlik nutukları atmak elbette çok kolay ve destek gören bir şey. Ama bu coğrafyada kimlerin neler yaptığını kendi kendimize söylemek zorunda değil miyiz?

Amerika Irak''ta katliam yapıyor, İsrail şunu yapıyor, İngiltere bunu yapıyor diye yazmaya devam ederken, bizim ne yaptığımızı da sorgulayacağız. Bunu yapmadığımız sürece, kendimizi eleştirmediğimiz sürece, bu olgunluğa erişemediğimiz sürece, boş sözlerin, temennilerin, derin konuşmaların ve palavraların hiçbir anlamı olmadığını anlamayacağız.

Böyle durumlarda hemen ayetlere, hadislere sarılıp insanları biçip doğrayanların kimseye verebilecekleri bir şey yok. Bugüne kadar olmadı da. Bunu şimdiye kadar görmedik mi? Sanki bu din, bu kitap, bu doğrular sadece onlara gelmiş gibi, ahkam kesenler, insanları dinden çıkarıp cehenneme gönderenler, biraz ötede Allah için Müslümanları doğruyorsa, hepimizin başımızı önümüze eğip düşünmeye, ağır bir sorgulamadan geçmeye ihtiyacımız var demektir.

Buna inanıyorum ve bunun çok acil bir ihtiyaç olduğunu düşünüyorum. Çünkü ben, dünyevi bir iktidara ilahi misyonlar yükleyip gözlerini köreltmişlerden değilim. Birilerinin bu coğrafyada işlediği günahları gördüğüm kadar, kendi günahlarımızı da görmek zorunda olduğumuza inananlardanım. Devletlerin, cemaatlerin, grupların, güç çıkar ilişkilerine ilahi misyonlar yüklemenin bedelinin ne olduğunu hep biliyorduk. Ama son birkaç yıldır bu bedelin ağrılığı altında eziliyoruz, nefeslerimiz kesiliyor.

Ne demişim ben?
“Mazlum olanlar, ellerine iktidar geçince kendilerine zulmedenlerden çok daha zalim olabiliyor. Adalet arayanlar, işte o zaman adaleti unutabiliyor. Değerleri için savaşanlar, güce ulaşınca bu değerlere düşmanlarından daha büyük zarar verebiliyor, onları en az düşmanları kadar aşağılayabiliyor. Çıkarlar, iktidar, hırs; inançlardan, değerlerden, adalet duygusundan çok daha belirleyici olabiliyor. Kendilerini Allah yolunda şehadete adayanların, asıl hedeflerini nasıl şaşırdıklarını, küçücük hesapları için düşmanlarıyla nasıl işbirliği yaptıklarını, kendi kardeşlerine karşı zalimden daha zalim olabildiklerini, o düşmanla aynı safta nasıl savaşabildiklerini gördük. Suçladıkları diktatörlerin yolunda giden, tiranlaşan, azgınlaşan, barbarlaşanların kime ne vereceklerini, nasıl adalet dağıtacaklarını sanıyorsunuz?”

“Bunun dinle, imanla, ahlakla, Müslüman olmakla ne ilgisi var? Asla! Hiçbir ilgisi yok. Bu yüreklerinizdeki intikam duygusunun kontrolden çıktığının, içinizdeki insan sevgisinin yok olduğunun, Allah için yaptığınız mücadelenin aslında dünyevi bir iktidar mücadelesi olduğunun kanıtı değil mi?”

“Ne yapmalıyız? Şii diye eleştirmeyelim mi? Sünni diye eleştirmeyelim mi? S. Arabistan''ı eleştirirken İran''ı eleştirmeyelim mi? Hep ABD''yi, İsrail''i eleştirirken, kendi içimizdeki vahşiliği, küçük siyasi çıkarlar için her şeyi heba edebilmemizi, bugünün dünyasına ve geleceğe yönelik vizyonsuzluğumuzu görmeyelim mi? Diktatörlere karşı savaşırken, biz bu topraklara ne verebiliriz kaygısına düşmeyelim mi? Manzara ortada değil mi?”

Din, iman, mezhep, ahlak, mazlum gibi kavramların altına gizlenen güç/iktidar savaşını görmeden, bu tehlikeli zihinsel hastalıktan kurtulmadan bu topraklara huzur gelmeyecek.

Daha Irak işgali başlamadan ülkenin bölüneceğini, mezhep savaşı çıkacağını söyleyip sayısız uyarılar yapan ben mi mezhep kışkırtması yapıyormuşum? Acaba gerçekte bu kışkırtıcılığı kim yapıyor? Bana değil, mezhep kimliği altında kirli bir güç mücadelesi verenlere, bu amaçla on binlerce insanı katledenlere sorun!

Aptallar ancak bu kadarını anlar!

MİT Müsteşarı ne demek istiyor?
00:009/01/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

MİT Müsteşarı Emre Taner''in, teşkilatın 80. yılı dolayısıyla yaptığı değerlendirme, Türkiye''nin bölgesel pozisyonunu yeniden tanımlaması kapsamında belki de şu ana kadar okuduğum en gerçekçi ve bir o kadar da üzüntü verici açıklama oldu. Üzülmemin sebebi, böylesi değerlendirmelerin ve buna bağlı gerçekçi bir bölge ve dünya tasavvurunun çok önceden yapılamamasıdır. Bu yönüyle, şimdi tartıştıklarımızı Soğuk Savaş''ın hemen sonrasında, 1990''lardan itibaren tartışmamız gerekiyordu. Maalesef bu yapılamadı. Neden yapılamadı?

Sebebi Türkiye''nin, Soğuk Savaş''ın galiplerinin safında bulunması oldu. Transatlantik İttfakı''nın zafer sarhoşluğu içinde yeni bir dünya kurduğunu, şekillendirdiğini düşünen Türkiye, 21. yüzyıla geçiş için hiçbir çaba sarfetmedi. Nasıl olsa galipler safındaydı ve nasıl olsa o galipler yeni bir dünya kuruyordu. Hiç zahmete girmeden o safta bulunmanın nimetlerinden faydalanacaktı. Bu çarpık düşünceyle, son on beş yıldır, hem bölgesel hem de küresel vizyonunu tamamen ABD/İngiliz/İsrail eksenine havale etti. Ortadoğu, Orta Asya, Kafkaslar ve Balkan politikalarını bu güçlere endeksledi. Sovyet sonrası Orta Asya''ya ABD ve müttefiklerini taşırken birkaç şirketin yatırımı dışında kendisi bu ülkelerde tutunamadı. Güney Kafkaslar politikası, Hazar politikası, Karadeniz politikası, bugün hâlâ aynı güçlerin kontrolünde.

Soğuk Savaş bittiğinde küresel ve bölgesel güçler pozisyonlarını yeniden tanımladı. Güvenlik stratejilerini yeniden belirledi. Türkiye ise, kendini bu güçlerin güvenlik konseptlerine hapsetti. Ne yazık ki, 1990''da hatta daha önce görmesi gerektiği gerçekleri ancak Irak işgal edildikten sonra fark edebildi. Şimdi büyük bir şok yaşıyor. 1996''da İsrail ve ABD ile birlikte bugün kurulan yeni Ortadoğu için gücünü seferber eden Türkiye, birkaç yıl sonra aslında kendi ayaklarının altını boşalttığını, kendini hedef aldığını, kendini Anadolu topraklarına hapsettiğini, üstelik bu toprakların bile güvenliğinin kalmadığını anladı. Ama çok geç anladı. On yıl önce bütün komşuları düşman olan Türkiye, şimdi sorunların kaynağının kendi dostları olduğunu, güvenlik tehditlerinin kendi müttefiklerinden geldiğini görmenin şaşkınlığı içinde bocalıyor.

“Dünyadaki tüm değerlerin, ilişkilerin, sistemlerin ve düzenlerin, ister sosyal-ekonomik-siyasi, ister ahlaki-dini olsun yeniden şekillendiği ve hatta tanımlandığı bir süreç içinde bulunmaktayız” diyor Taner. Evet doğru ama bu süreç 15 yıl önce başladı ve biz bu zamanı dönüşümün mimarlarına taşeronluk yapmakla geçirdik. Değişime hazırlıksız yakalanmakla kalmadık hala hazırlıksız bir şekilde bu ülkeyi oradan oraya savurup duruyoruz. Suç sadece bu yeniden kuruluş dönemini “statükocu yaklaşıma koyu bir muhafazakarlıkla” algılayanların değil. Statükoculuğa karşı çıkanların da, Türkiye''yi merkeze alacakken, Türkiye için geniş ufuklar belirleyecekken, bu ülkenin geleceğini belli güçlerin yeni dünya tasavvurlarının inisiyatifine terk etmeleridir aynı zamanda. Soğuk Savaş döneminin statükocu, refleksif, içe kapanmacı, korumacı ve ürkek Türkiye''sini yaşatmaya çalışanların vizyonsuzluğu ortada iken, dünyadaki yeniden yapılanmayı Türkiye adına yönetenlerin de aynı şekilde savurmacı, reaksiyoner, ufuksuz olduklarına işaret etmek zorundayız.

Yeni Türkiye''yi temsil edenlerin, değişimi, orta ölçekli bir şirket yönetiminden farklı algılayamadıkları bu süreçte, ağızlarından düşürmedikleri birkaç kavramdan başka ne anladıklarını sorgulayalım. Orta Asya''da ne yapabildik? Ortadoğu''da ne yapabildik? Karadeniz/Hazar''da ne yapabildik? Güvenlik stratejilerini kimler belirledi? Küresel düzeyde büyük kapışma yaşanırken, içinde bulunduğumuz bölge paramparça olurken, enerji savaşları için ülkeler yok edilirken, biz bu ülkenin insanları şu ana kadar kendimize ait bir söz söyleyebildik mi?

Daha dün yaşadığımız ekonomik krizlerin arkasında kimler vardı? Yanı başımızdaki etnik ve mezhep savaşlarının arkasında kimler var? 2007 yılında Türkiye sınırlarını zorlayacak krizlerin arkasında kimler var? Son birkaç yıl içinde, Ortadoğu''da atabildiğimiz birkaç önemli adımın dışında, 15 yıldır bütün bu krizleri besleyenlerle aynı cephede değil miyiz? Orta Afrika''dan Orta Asya''ya yayılan kriz kuşağındaki çatışmaların daha ilk dönemini yaşıyoruz. Büyük krizler yaşanacak. Hal böyle iken, en basit PKK sorununda bile müttefiklerimize bir adım attıramazken, nasıl oluyor da, bu ülkenin bütün geleceğini, kaderini hâlâ o müttefiklerin inisiyatifine terk etmeye, yarın bizleri saracak ateşi başımız önümüzde beklemeye devam edebiliyoruz? Tarih bize ne öğretti? Çok geriye gitmeyelim: Birinci Dünya Savaşı bize ne öğretti? Ondan sonra kurulan bölgesel düzen bize ne öğretti?

Bu uyarılar çok önemli. Geç ama anlamlı. Türkiye, 90''larda yapamadığını şimdi yapabilmeli. Bütün geleceğini birkaç ülkenin bölgesel politikalarına endekslememeli. Galiplerin safında yer almış olmak bugünün dünyasında yeterli değil. Dünya tehlikeli şekilde bölünüyor, kutuplaşıyor. Bölgenin en güçlü ülkesi olan Türkiye için bir Ürdün vizyonu, bir Yemen vizyonu ölümcül sonuçlar doğuracaktır. Kendi siyasal kültürümüzü başkalarının dış politikalarına hasretme zamanı değil. Türkiye bugün Ortadoğu''daki her hareketi yönlendirebilen bir ülke olabilirdi. Olmalı da. Çünkü buna gücü yeter. Yapılacak tek şey, zihinlerimizdeki korkuyu atmak, kendimize, coğrafyamıza ve küresel düzeyde yaşanan büyük kapışmaya kendi gözlerimizle bakabilmeyi öğrenmektir.

İdamın arkasındaki gizli pazarlık bu mu?
00:0010/01/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Saddam Hüseyin''in Bayram günü alelacele idam edilmesini sorgularken “Kimler ne tür pazarlıklar içinde?”, “Saddam''ın idamını isteyenler ABD''ye neler taahhüt etti?”, “Son ana kadar neyin pazarlığı devam etti?” diye sormuştum ve çok yakından bunların ortaya çıkacağını söylemiştim.

İdamdan hemen sonra Irak petrol yasasına ilişin bilgileri ortaya çıktı. Petrol şirketlerinin hazırladığı ve bugünkü Bağdat yönetiminin parlamentodan geçirme yükümlülüğü altında bulunduğu tasarıya göre, BP, Shell ve Exxon gibi dev petrol şirketleri ülke petrollerine yasal olarak el koymaya hazırlanıyor. 30 yıllık sözleşme içeren tasarı ile ABD ve İngiltere hem ülkenin petrollerine el koyacak hem de petrol gelirinden Iraklılara kalan çok az bölümü de yakıp yıktıkları ülkenin imarı için yapacakları yatırımla kasalarına akıtacak. Buraya kadar şaşırtıcı bir durum yok. Zaten bu bir talandı, böyle olacağı belliydi, Irak bir anlamda dev bir özelleştirme harekatıydı. Bütün bölgeyi adım adım bu şekilde özelleştirmeye hazırlanmıyorlar mı? Şaşırtıcı olan başka şeyler. Anlatayım.

2007 hem Irak hem de bölge için deprem niteliğinde gelişmelere sahne olacak. Herkes aklını başına alsın. Sünni gruplara karşı ABD, İngiltere, Şii gruplar ve Kürt birliklerle büyük operasyonlar yapılacak.

Başbakan Erdoğan''ın birkaç gündür dile getirmeye çalıştıkları bunlar olmalı. “2007 yılının Irak için bir kader yılı olacağını, Irak''ın petrol kaynakları için tasarrufun hangi istikamette geliştiğinin izlendiğini ifade eden Erdoğan, “Saddam Hüseyin''in idam görüntülerine yönelik tepkiler bizim kaygılarımızı doğrulamıştır. Irak''ta ve Arap dünyasında farklı kutuplaşmalar yaşanıyor. Etnik ve mezhep grupları arasında bir kan davası yaşanmasına izin verilmemeli. Küresel aktörleri birlikte çalışmaya davet ediyorum. Bu travmatik görüntüleri silmek için çok çaba harcanmalı. Irak''taki mezhep grupları bütün uyarılarımızı dikkate almalılar. Irak''ın bölünmesi Kerkük''te oldu bittinin peşinde olanlara bu uyarıyı bugünden sormalıyım. Irak meselesi bizim için AB''den daha öncelikli bir hal aldı” derken bu korkuya işaret ediyor.

Hem Erdoğan''ın sözlerinde hem de MİT Müsteşarı Emre Taner''in çok tartışılan açıklamasında bu korkuya ilişkin çok açık mesajlar var. Hem Erdoğan''ın sözlerinde hem de Taner''in açıklamasına gerekçe gösterilen MİT raporunda Irak petrollerinin geleceğine ilişkin soru işaretlerine yer veriliyor.

Saddam''ın idamı sadece barbarlık görüntüleriyle tartışılacak bir şey değil. Gizli pazarlıkların deşifre edilmesi gerekiyor. Çok şaşırtıcı iddialar var. Şöyle: İdam''la yeni petrol yasası arasında ciddi bir bağlantı var. Yasanın geçirilmesi için Saddam karşılığında Şii grupların desteğinin alındığı, bu çerçevede bir pazarlık yürütüldüğü söyleniyor ve dikkatler Mukdada Sadr grubuna çekiliyor. Sadr grubu Irak parlamentosundan çekildi. Hatta Şii blokla arasının açılması ve Sünnilerle işbirliği ihtimali olduğu belirtiliyor. Böyle bir durumun hem ABD hem de İran için felaket olacağı, işgal güçlerinin petrol hesaplarını en az 30 yıl erteleyeceği, ABD''nin Irak üzerinde denetim kurma şansını tamamen kaybedeceği ifade ediliyor.

Sadr burada kilit önemde bir güç ve Irak''ın geleceğini belirleme kudretine sahip. Sadr-Sünni koalisyonu oluşursa sadece Irak''ta değil bütün Ortadoğu''da ABD için felaketlerin başlayacağı söyleniyor. Söz konusu yasanın çıkarılması için ve bu korku senaryosunu boşa çıkarmak için Saddam''ın Sadr''a verildiği ve idam ettirildiği, karşılığında direnişten uzaklaştırılmaya, özellikle petrol yasasına karşı rezervini geri çekmeye teşvik edildiği hatta bu yönde bir pazarlığın söz konusu olduğu öne sürülüyor. Bunun doğru olup olmadığını önümüzdeki günlerde göreceğiz. Umarız gelişmeler bizi yanıltır. Yoksa büyük bir hüsran yaşanacak. Sadr grubu boykotuna son verir, parlamentoya dönerse bu pazarlığın doğru olduğu ortaya çıkacak.

O zaman; Sadr grubunu parlamentoya yeniden katmak ve yasayı geçirmek için daha davaları bitmeden Saddam''ın idam edildiğini anlayacağız. Bu durumda Bağdat''taki kukla yönetim güçlenecek ve bütün grupların katılımıyla Sünnilere karşı bir kıyıma girişilebilecek. Kürt birliklerinin Bağdat''a gönderilmesinin nedeni bu olmalı. Bizim beklentimiz Sadr''ın bu küçük hesabın içinde olmaması yönünde. Güçlü Arap vurgusunun bunu engelleyeceğine, belki Sünniler ve Türkmenlerle ortak hareket etmeyi tercih edebileceğine inananlar var.

Suudi Arabistan''ın petrolü on-on beş yıl içinde düşecek ama Irak''ınki hızla artacak. İşletilmeyen rezervleriyle Irak''ın dünyanın ikinci büyük petrol ülkesi olacağı söyleniyor. ABD, 1970''lerdeki petrol sıkıntısını S. Arabistan''la aştı ve 20 yıl kendini güvenceye aldı. Şimdi bu açığı Irakla kapatmayı düşünüyor.

İster petrol yasası olsun ister Irak''ın bölünmesi ya da iç çatışmalar. 2007, sadece Irak için değil, Türkiye için de çok kritik bir yıl olacak. Sanıyoruz Irak''ın yol açtığı kaos, Türkiye''de tam anlamıyla yeni yeni anlaşılıyor. Bu seferki tehlike, öyle kırmızı çizgiler çizip sonra tekrar silmeye benzemeyecek gibi.

Arafat eşcinsel miydi?
00:0011/01/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Saddam Hüseyin''in idam edilip ipten indirildikten sonra kafasının tekmelenmesi, aşağılamanın korkunç görüntülerinin yayınlanmasından hemen sonra Filistin eski Devlet Başkanı Yaser Arafat''ın eşcinsel olduğu iddialarının gündeme getirilmesi ne kadar da ilginç!.. Öldükten sonra bile imaj operasyonu, zihinsel operasyon devam ediyor, intikam devam ediyor. Bir kez öldürmek yetmiyor, hafızalarda kalanların da yok edilmesi için defalarca öldürülüyor.

Arafat''ın nasıl öldüğünü ya da öldürüldüğü üzerindeki tartışmaları bu köşede geniş biçimde ele aldık. Bir çok suikast gibi, Arafat suikasti ile ilgili de önemli bilgiler aktardık. Eşcinsel iddialarıyla ölümündeki şaibeler arasındaki bağlantının peşine düşenler, Ortadoğu''nun en karmaşık suikasti hakkında çarpıcı gerçeklere ulaşabilecektir. Tecrit edilen, ambargo altında bırakılan, karargahı basılıp korumaları kurşuna dizilen, günlerce güneş ışığından mahrum bırakılan, sürekli Ariel Şaron''un kendisini öldüreceğini düşünen ve bunu yakın çevresine anlatan, daha sonra da yavaş yavaş öldürülen bir liderin hazin sonunu eşcinsellik ve AIDS iddialarıyla tartışmak çok üzücü olsa da, bazı gerçekleri burada hatırlatmanın özellikle bu dönemde çok anlamlı olduğunu düşünüyorum. İsrail saldırılarına karşı canlı kalkan oluşturan kalabalığa şöyle diyordu: “Terörist Şaron rejimi beni sürgün etse de, öldürse de Filistin halkı yoluna devam edecek….”

Ben Arafat''ın ölmediğine, öldürüldüğüne, zehirlendiğine inandım hep ve bunu da yazdım. Ölümünden hemen sonra da eşcinsel iddiaları ve AIDS iddiaları gündeme gelmişti. Ama dünya, zehirlenme iddialarına maalesef kulak asmadı. Şimdi ayrıntılara bakalım:

Arafat resmi olarak 11 Kasım 2004''te Paris''te 75 yaşında öldü. 29 Ekim''de götürüldüğü hastaneden çıkan cenazesi bile çirkin pazarlıklara konu oldu. Nisan ayında başlayan rahatsızlığı 3 Kasım''da komaya dönüştü. Ölümü hakkında 558 sayfalık rapor hazırlandı. Raporun içeriği hala bilinmezken, hastalığına bir teşhis de konulamadı. Sadece “damarlarında yaygın pıhtılaşma” ifadesi kullanıldı. Teşhis gizlendi. Çünkü cenazesi kadar ölüm şekli de pazarlık konusuydu ve bir çok ülkeyi rahatsız edecek cinstendi. Özellikle İsrail ve ABD''yi... Otopsisine izin verilmedi. Alelacele toprağa verildi. Çünkü gerçek ortaya çıkacaktı.

Ölüm sebebini ABD, İsrail, Ürdün yönetimi, karısı ve ardından Devlet Başkanı olan Mahmud Abbas biliyor. Tabii Fransız doktorlar da. Ancak büyük bir uluslararası skandala neden olacağı için sır gibi saklanıyor. Ardından da böyle söylentiler üretiliyor. Arafat''ın ABD Başkanı George Bush''un onayı ile Ariel Şaron tarafından zehirlendiği elbette bir gün netleşecek. Bazı kaynaklar, ölüm kararının Şaron''la Bush arasında 2004''te yapılan bir telefon konuşmasında alındığını söylüyor.

11 Eylül saldırılarının yıldönümünde (11 Eylül 2003), ölümünden 14 ay önce, şimdiki İsrail Başbakanı Ehud Olmert şöyle diyordu: “Soru nasıl yapacağımız. Sürgün bir seçenek, öldürmek de bir başka seçenek…”

25 yıl özel doktorluğunu yapan Dr. Eşref El Kurdi; Arafat''ın zehirlendiğine inanıyor. Kendisiyle yapılan bir söyleşide, ölümün “gizli suikast” olduğunu söyleyen Kurdi, “Eğer bir Müslüman belirsiz bir sebepten ölürse otopsi zorunludur. Bence Arafat ölümcül bir zehirle öldürüldü. Bunun için otopsi yapılmadı.”

Son altı ayında Arafat''a çok sayıda AIDS testi yaptığını, hiçbir testin pozitif çıkmadığını, dudaklarındaki ve ellerindeki titreme dışında hiçbir sağlık problemi olmadığını, iddia edildiği gibi Parkinson hastası da olmadığını söyleyen El Kurdi, Arafat''ı ölümünden 16 gün önce gördüğünü, karısının yasağı nedeniyle uzak tutulduğunu aktardıktan sonra tespitlerini şöyle sıralıyor:

“O an zehirlendiğini anladım. Yüzünde kırmızı parçacıklar vardı ve derisi metalik sarı renge bürünmüştü. Paris''e götürülmeden önce, Amman''da onu son kez canlı gördüğümde, vücut ağırlığının yarısını kaybetmişti. Kızıllıklar bütün yüzünü kaplamıştı ve sapsarıydı. Ramallah''ta zehirlendiğini ve yavaş yavaş öldüğünü söylemişti.” Elbette hangi zehirle öldürüldüğü bilinmiyor, bilenler varsa da gizliyor.

Ölüm haberi tam 36 saat gizlendi. Filistin yönetiminin talebi üzerine 11 Kasım''da Türkiye saatiyle sabah saat 04:30''da öldüğü açıklandı. Oysa Filistin lideri daha önce öldürülmüştü ama pazarlıklar bitmemişti.

Ölümü iki ülkeyi sevindirdi: İsrail ve Amerika''yı... Onlar sevinçlerini gizleme gereği bile duymadılar. Ona üç yıldır güneş yüzü göstermeyenler de bu iki ülkeydi. Yan odasına kadar gelip en yakın korumalarını kafalarına kurşun sıkıp öldürenler, Filistin halkını toptan imha planları yapanlar da. Şimdi iç savaş çıkartanlar da onlar.

Arafat eşcinsel olsaydı, AIDS''ten ölseydi, inanın, bütün dünya bunu duyardı. Duyulması için dünya medyası seferber olurdu. Gizlemeye kimsenin gücü yetmezdi. Ama bakın, zehirlenme iddialarıyla ilgili kimse bir şey diyor mu?

Bölgesel savaş stratejisi
00:0012/01/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kasım ayındaki ABD Kongre seçimlerindeki yenilgiden sonra Bush yönetiminin açıkladığı Zafer Stratejisi için şunları yazmıştım:

“Yeni Irak politikası için şu ana kadar geliştirilen yöntemler “yeni” bir şey içermiyor ve bölge ülkelerini ikna etmekten çok uzak. “ABD asker çekecek mi” tartışmaları sürerken bir anda dört maddelik bir plan çıktı ortaya. Ancak hiç biri çözüm önermediği gibi, kaosu daha da yaygınlaştırmaktan başka anlam taşımıyor. Zafer Stratejisi''nin maddeleri şöyle:

1- Irak''a 20 bin asker daha gönderilecek. Sorun 20 bin asker eksikliği mi? Elbette hayır? 100 bin asker daha gönderseler başaramazlar. Paul Bremer, “Irak''ı ancak 500 bin askerle kontrol ederiz” demişti. Bu aşamadan sonra, Bremer''in teklifi bile anlam taşımıyor.

2- S. Arabistan ve Kuveyt''in savaşı finanse etmesi. Zaten bu ülkeler finanse ediyordu. İran-Irak savaşını da, Birinci Körfez Savaşı''nı da onlar finanse etmişti. Ancak şimdi Suudi yönetiminin desteği, mezhep savaşını daha da kışkırtacak. Savaşı bölge ülkelerinin sırtına yükleme stratejisi bu ülkeyi bölgesel bir savaşın merkezine dönüştürecek.

3- Şii-Sünni ve Kürtler arasında yakınlaşma: Bölünme planını onlar yaptı, mezhep savaşını onlar planladı ve çıkardı. Hangi yakınlaşmadan söz ediyorlar? Her gün yüzlerce insanın kurban edildiği bir ülkedeki cinnet halini görmüyorlar mı?

4- Irak ordusunun güçlendirilmesi. Merkezi bir Irak ordusu zaten istenmiyordu ve bu olmayacak. Kurulan birilikler Kürtlerle Şiiler arasında paylaşılmış durumda. Bu etnik ve mezhebi farklılık birliğe değil iki kesimin daha da güçlenmesine yarayacak.

Hemen her altı ayda bir “Zafer Stratejisi” açıklayan Bush yönetimi, “son şans” olarak yine karşımızda. Yine yeni bir şey yok. Yine eski taktikler ve yine başarısızlık... İç savaşı daha da azdırmaya, Irak''ın komşularını daha da huzursuz etmeye, ABD''yi daha da bataklığa çekmeye aday bir “strateji”. Şiiler ve Kürtlerle Sünni direnişi ezmeyi hedeflerken İran''a sert mesajlar içeren, Sünnileri ezerken Sünni ülkelerden destek isteyen garip bir strateji. Bir çözümsüzlük örneği. Mezhep savaşını Irak sınırları dışına taşıyacak, bir çok ülkeyi savaşın içine çekebilecek birkaç madde. İran''la nüfuz mücadelesine girerken Türkiye''nin hassasiyetlerini hiç de ciddiye almayan bir politika. Şii ve Sünnileri birbiriyle çatıştırırken, Şiileri de kendi aralarında çatıştırmayı hedefleyen eski politikanın devamı.

Yine tekrar edelim:

Amerikan ordusu yoğun olarak Kuzey Irak''a yerleşecek. Şiiler ve Sünniler arasında ABD kara gücünün yer almayacağı çok keskin bir mezhep savaşı yaşanacak. Kuzey Irak''ta yoğun olarak sınır bölgelerine yerleşecek iç savaşın seyrine göre yapılacak plana göre müdahaleye hazır bekleyecek. İç savaş Bush yönetiminin Irak başarısızlığını büyük oranda örtecek. İran, Şii gruplar üzerinden Irak''ta olacak. Tahran savaşın içine çekilecek ve İran''a yönelik ABD stratejisi devreye girecek.

Erbil''de İranlıların başına çuval geçirilmesi, İran içindeki patlamalar, Sistani''nin Muktada Sadr''a silah bırak çağrısı, Kerkük üzerindeki tartışmaların tırmanması, Kürt birliklerinin Bağdat''a gönderilmesi, Sünni ülkelerin Türkiye''ye yönelik yakınlığı çok yönlü bir kaosun habercisi.

Saddam''ın idamının ardındaki gizli pazarlığı anlatırken, idam karşılığında Sadr''dan petrol yasasına destek istendiğini, hükümete yönelik boykotuna son verilmesi istendiğini, böylece Irak petrol yasasının çıkarılacağını, hem de Sadr''ın direnişe katılma eğiliminden vazgeçeceğini söylemiştim. Ve aynen oldu. Sadr grubu parlamentoya dönme kararı aldı, boykotuna son verdi.

Türkiye, bu sürecin içine nasıl çekilecek? İran''a karşı ya da Irak''taki iç savaşa nasıl yönlendirilecek? PKK üzerinden mi, Kerkük üzerinden mi? Ya da Türkiye''nin hassasiyetleri nasıl güvence altına alınacak?

Türkiye çok acilen, oldukça geniş anlamda bir Irak projesi hazırlamalı. Yoksa kendine yönelen krizi yönetemeyecek. Türkiye, İran, Suriye ve Suudi Arabistan''la Irak konusunda baskın bir istişare süreci oluşturmalı. Aksi takdirde çok hazin gelişmeler yaşanacak. Irak''taki grupları ABD''nin denetlemesi artık imkansız. Bölge kendi gücüyle hareket ediyor. Bu gruplar üzerinde ancak ve ancak İran, Türkiye, Suriye ve S. Arabistan etkili olur. Bunu yapmazlarsa, bu ülkelerin hepsi zarar görecek. Çünkü ABD''nin bundan sonraki eylemi Irak''taki iç savaşla sınırlı olmayacak. Mezhep krizi üzerinden bölgesel savaş stratejisi uygulanıyor.

İsrail komutasındaki peşmergeler sınırda!
00:0016/01/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika''ya göre felaket senaryosu şöyle: Irak''ta yenilmek bölgesel felakete savaşa açacak. İran ve Türkiye Irak''a girecek. Kürtler bağımsızlık ilan edecek. Türkiye ile Kürtler arasında savaş çıkacak. İran da Güney Irak''ı kontrol edecek.

İran ABD''nin düşmanı. İran, Suriye, Hizbullah eksenine karşı acımasız bir savaş yürüten ABD, İngiltere ve İsrail, şimdi sadece Irak içinde bir çok cephede savaşla yüz yüze. Öncelikle İran''a karşı. Tahran''ın bu ülkedeki özellikle Şii gruplar üzerindeki etkisini kırmaya çalışıyor. Son Irak Planı''ndan da açıkça Suriye ve İran''ı hedef gösterdi ve bu ülkelere karşı askeri tedbirler uygulanacağını açıkladı. Ardından Erbil''deki İran Konsolosluğu basıldı. İran sınırına askeri yığınak başlatıldı. Basra Körfezi''ne savaş gemileri gönderildi. Irak''ta İran''la birlikte hareket eden Şii gruplara karşı hazırlıklara başlandı.

İkinci savaş Sünni direnişçilere karşı. Zaten işgalden bu yana devam eden bir savaş bu. Şimdi yeni bir aşamaya giriyor. Bir yandan İran nüfuzunu kırmaya çalışan ABD, diğer yandan İran etkisindeki Şii gruplarla öteden beri yaptığı işbirliğini daha da geliştirerek, Sünni direnişçileri temizlemeye hazırlanıyor.

Üçüncü savaş mezhep çatışmaları. 2007''de bölgesel etkilerini hep birlikte yaşayacağımız mezhep çatışması, bizzat ABD ve müttefiklerinin yönlendirmeleriyle devam ediyor.

Dördüncüsü Türkiye''nin Kuzey Irak''a ilişkin kaygılarına karşı verilen savaş. Burası önemli. ABD''nin “stratejik müttefiki” olduğu iddia edilen Türkiye, nasıl oluyor da ABD için tehdit oluşturuyor!

Condoleezza Rice ve Robert Gates''in açıklamalarını dikkatle incelemek gerekiyor. Her ikisi de, Irak için en büyük tehdidin iki ülkeden geldiğini, Türkiye ve İran''ın Irak''ın bütünlüğünü tehdit ettiğini ima eden cümleler kullandı. İran ve Suriye ABD''nin hedef listesinde. Terör örgütleri dahil, her türlü yöntemle bu iki ülkeyi istikrarsızlaştırmaya çalışıyor. Peki Türkiye nasıl tehdit oluyor? PKK, Kuzey Irak ve Kerkük nedeniyle. Sonuç itibariyle Irak''ı kendisinin kabul eden ABD, İran''la Türkiye''yi aynı kategoride görüyor. Bu tespit aklımızı başımıza getirmeli. ABD, Türkiye ile beraber çalışacağını söylerken diğer yandan Ankara''nın endişelerini umursamıyor bile. Bununla da kalmayıp Türkiye''yi tıpkı İran gibi tehdit olarak algılıyor. O zaman bir şeyler ciddi olarak değişiyor demektir. ABD Türkiye''nin endişelerini bir şartla dikkate alacak; İran''a yönelik müdahaleye destek verirse. Bu da bölgesel savaş demek, Türkiye''nin parçalanması demek, hatta bölgesel düzeyde nükleer çatışmalar demek.

Güney Irak sadece ABD ile İran arasında bir sorun. Ama Kuzey Irak bölgesel çatışmaların merkezi olacak. Güçlerini Kuzey Irak''a yığmaya hazırlanan ABD, İran ve Türkiye''nin bölgeye müdahalesini önlemek için agresif bir politika izleyecek. İki ülke sınırlarına yığınak yapacak. Bu da Türkiye ile İran''ı aynı tehdide karşı yakınlaştırma ihtimalini içeriyor. Buna izin verecekler mi? Hayır! Türkiye''yi Ilımlı Sünni Blok içine çekmek ve İran''la gerilimli bir sürece itmek için ellerinden geleni yapacaklar.

Düğüm Kuzey Irak''ta çözülecek. Bölge, ABD ve müttefikleri ile Türkiye, İran ve Suriye''yi çok yakından ilgilendiriyor ve buradaki krizde bütün bu ülkeler yerini alacak. ABD-İran savaşının da, ABD ile bölge ülkeleri arasındaki gerilimlerin de hareket noktası Kuzey Irak olacak. Türkiye ile Kürtler arasında bir yakınlaşma tesis edilebilirse, Ankara''nın İran''la arasına mesafe koymasına zemin hazırlanabilir. Bunun yolu da Türkiye''nin Kerkük''le ilgili taleplerini karşılamadan geçiyor. Dolayısıyla savaşın yönü ve şekli Türk-Amerikan ilişkilerinin seyrine göre kendini gösterecek. Her halde Kuzey Irak bölgesel savaşın patlak verdiği alan olacak. Şimdiki sükunet kimseyi aldatmasın.

Türkiye''nin sınır bölgelerine yaptığı büyük yığınak Kuzey Irak için mi yoksa İran için mi? Sorunun cevabını bu ilişkiler netleştiği zaman bulacağız. Ankara ile ABD''nin ve Kuzey Irak yönetiminin son günlerdeki sert atışması yeterli işaret vermiyor. Ancak bölge ile ilgili bazı önemli bilgiler aktarıp ortak konuyu ortak düşünmeye çalışalım.

Şırnak 23. Sınır Tümen Komutanlığı''ndan özel harekat timleri Kuzey Irak''a girmek için son hazırlıklarını yapıyor. Peşmergeler, son günlerde yoğun olarak Türkiye sınırına yakın bölgelere yerleştiriliyor. 6 bin peşmerge Kerkük''e, 2 bin tanesi Musul''a, 3 bin peşmerge de Türkiye sınırına yerleştirildi. Türk özel harekat timleri de aynı bölgede hazırlık içinde. İşin ilginç yanı, buradaki Kürt birliklerini ABD ve İsrailli komutanlar yönetiyor. Bölgeye askeri teçhizat nakli yapılıyor, yakın muharebe silahları naklediliyor. Yakın zamanda Bağdat''tan da peşmergelerin Türkiye sınırına nakledileceği ifade ediliyor. Kürtler hem Irak iç savaşına, hem İran''a karşı hem de Türkiye''ye karşı ateşe sürülüyor.

Soru şu: Türkiye Kuzey Irak''a mı yöneliyor yoksa birileri tarafından İran''a mı hazırlanıyor? Peşmergelerle Türk askeri savaşacak mı yoksa başka düşmanlara karşı ABD için müttefik mi olacak? Verdiğim bilgiler bu soruların cevabı için yeterli değil. Neden? Türk özel birliklerinden bazı kişiler bugünlerde yeniden İsrail''e gidiyor da ondan. Neden? İsrail''den Kuzey Irak''a nakledilen füzelerin ve silahların güvenliğini Türk askerleri sağlıyor da ondan. Neden? İsrail''in ve peşmergelerin füze stokları bilinmesine rağmen hiçbir şey yapılmıyor da ondan. PKK''ya odaklandırılarak gözleri kör edilen Türkiye''nin hangi safta yer alacağı netleşmedi de ondan.

Bölgesel savaş Kuzey Irak''ta başlayacak. Ama kimler kimlerle savaşacak büyük ihtimalle bahara kadar göreceğiz. Muhtemelen Nisan''a kadar!

Sorun PKK mı, Kerkük mü?
00:0017/01/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kerkük meselesi neden birden bire bu kadar alevlendi? Öteden beri devam ettirdiği suskunluğu iki haftadan bu yana bozan Türkiye''deki bu ani Irak ve Kerkük hassasiyetinin anlamı ne? Irak''ın parçalanacağı söylenirken susan, mezhep savaşı başladığı zaman susan, Kerkük''ün demografik yapısı değiştirilirken etkin önlemler almayan, Irak merkezli patlamanın bütün komşularını yakacağı söylenirken duymayan, bütün kırmızı çizgilerini kendi elleriyle silen Türkiye''ye ne oldu da, bütün boyutları ile Irak''a odaklandı. Sadece PKK için mi? Sanmıyorum.

PKK meselesi, ABD ve müttefikleri için Türkiye''ye karşı en etkili koz. Bu kozu kullanmada şu ana kadar son derece başarılı oldular. Türkiye''nin elini kolunu bağladılar. Kuzey Irak, bir bütün olarak Irak ve değişen Ortadoğu''ya ilişkin dikkatlerini tamamen PKK üzerine yönlendirmesini sağladılar. Türkiye, bu yüzden bugüne kadar Irak''a ilişkin hiç bir politika geliştiremedi.

Gözleri köreltildi. Önüne bakmaya zorlandı. Biraz kafasını kaldırıp çevresine bakmaya kalkıştığında ise önüne PKK ile mücadele adına yeni öneriler sunuldu. Her öneride aylarca zaman kaybedildi. En son Koordinatörlük meselesi ile oyalandı. Yakında yeni bir öneri getirirler ve bir süre de onunla oyalanır. Irak işgalinden bu yana Washington''a bakan Ankara, yakınmamalarına hiçbir karşılık bulamadı, bulamayacak da. Çünkü kimsenin PKK ile mücadele diye bir gündemi yok.

Peki Türkiye''nin hassasiyetini yükselten sadece Kerkük mü? Bu yıl Kerkük için yapılacak referandum mu? Irak petrolleri için çıkarılacak petrol yasasının Kerkük petrollerinin kaderini belirleyecek olması mı? Türkmenlerin ezilmesi mi? Kerkük''te etnik patlama yaşanacağına ilişkin korku mu?

PKK ve Kerkük gibi dar anlamda sorunlara yoğunlaşmak Türkiye için yeterli değil. Bu iki sorun bölgesel özellikler taşısa, Irak''ın içişleriyle sınırlı olmasa bile, bu iki sorunun daha geniş bölgesel kriz içinde oynayacağı rol açısından çok daha önemli.

Sürece bakalım: Başbakan Tayip Erdoğan, önce koordinatörlük formülünün çöktüğüne dair açıklama yaptı. Sonra PKK ve Kerkük''e ilişkin hassasiyetlerini her fırsatta tekrarladı. Kuzey Irak Kürt yönetimi ve ABD''nin Bağdat Büyükelçisi Zalmay Halilzad, Erdoğan''ı Irak''ın içişlerine katılmakla suçladı. Başbakanın cevabı sert oldu. Onlar binlerce kilometreden gelince içişlerine karışmak olmuyor da, Türkiye yanı başındaki sorunla ilgilenince mi içişlerine karışmak oluyor benzeri cümleler kullandı.

Sertlik giderek arttı. Türkiye Büyük Millet Meclisi Irak için genel görüşme kararı aldı. Kürt sorunu ve Irak üzerine toplantılar arttı. PKK, Kerkük ve Irak, Türk iç politikasının en önemli konusu haline geldi. Dünkü açıklamasında ise, Türkiye''yi Irak''a komşu bir ülke olarak değerlendiren bazı kesimlerin, sadece tribünden olup bitenleri seyreden bir ülke olarak görmeye çalıştığını vurguladı ve “Dün birileri başları sıkıntıya girince ''gelin şu derdimize çare olun diyenler'' bugün nasıl bu ifadeleri kullanabiliyor. Türkiye''nin Irak üzerindeki hakları başka bir ülkenin haklarına benzemez. Tarihi, kültürel bağların olacak 350 km sınırın olacak sadece seyirci kalacağız bu mümkün değil. Biz bu konuda seyirci kalamayız. Biz bir yerden izin alarak bu düşüncelerimizi açıklayacak değiliz. Düşüncelerimizi açıklamak için izin almayız” ifadelerini kullandı. Bunlar şimdiye kadar Türkiye''den duymadığımız ileri derecede açıklamalar.

Bu hassasiyeti birkaç açıdan ele alabiliriz. PKK ve Kerkük konusundaki genel hassasiyet. (PKK''ye karşı Kerkük kartı ya da Kerkük''e karşı PKK kartı.) Irk''ın parçalanmasına ve ABD''nin Türkiye''nin hassasiyetini dikkate almayacağına ilişkin genel kanaat. Seçimler yaklaşırken kamuoyunun en hassas olduğu konuların iç politika malzemesi olarak kullanılması. (Durumun vahameti karşısında bu ihtimali düşünmek bile istemiyorum.) En önemlisi, İran''a karşı hazırlıklara giren ABD ve İsrail ile Türkiye arasında kamuoyunun bilgisinin dışında bir dayanışma olma olup olmadığı.

Son günlerde hem Irak içinde hem de doğrudan İran''a karşı sert bir tutum içine giren ABD''nin tavrı savaş hazırlığı olarak niteleniyor. Bölgeye gönderilecek Patriot füzeleri direnişçilere karşı kullanılacak değil her halde. ABD''ye göre, İran durdurulamazsa bütün bölgede Irak merkezli bir patlama yaşanacak. Bush''un son konuşması, İran''ın Irak''la bağlantısını kesmeye yönelik. İran''ın nükleer tesislerine yönelik saldırı planlarının yeniden masaya yatırıldığı, saldırının Irak''tan veya bir bölge ülkesinden değil, denizden yapılacağı, Patriot''ların da petrol bölgelerine yerleştirileceği, böyle bir saldırı durumunda Irak''ı kontrol etmek için Bağdat''a yığınak yapıldığı, gönderilen askerlerin İran saldırısına karşı ayaklanacak Şii grupları durduracağı, saldırının 2006 yılında yapılmasının planlandığı ancak Irak direnişinin buna izin vermediği belirtiliyor. Dışişleri ve Savunma Bakanı''nın planın ertelenmesini istediği ancak Bush ve Cheney''nin saldırı istediği, böyle bir saldırının Suriye''yi de zayıflatacağı iddiaları var.

Bir yanda bu senaryolar bir yanda Türkiye''nin giderek sertleşen Irak hassasiyeti. Ve yıkıma doğru giden bütün bölge. Safların hiç biri güvende değil ve her an her şey olabilir!

Büyük şoka hazır olun!
00:0018/01/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kareler tamamlanıyor ve harita netleşiyor. Ortadoğu''nun, Orta Asya''nın, Basra Körfezi''nin, Doğu Afrika''nın istilası için atılan her adım birbirini tamamlıyor. Birkaç yıl içinde nerelere geldik? Artık bölgesel savaşı tartışıyoruz hatta taktik nükleer silahların kullanılacağı bir savaşı. Türkiye dahil, her ülkenin sınırlarını tartışıyoruz, etnik ayrışmaların nerelere uzanacağını, mezhep eksenli çatışmaların hangi ülkeleri parçalayacağını tartışıyoruz. Bu noktada Türkiye, ne yapacağını şaşırmış durumda. Diplomatik cambazlık bir noktada işe yaramaz hale gelebiliyor ve gelişmeler Türkiye''yi nihai karara zorluyor.

Irak işgal edilmeden önce tartıştığımız olaylar şimdi gerçek oluyor. Birkaç ayda kontrol edeceklerini düşündükleri PKK, Kerkük ve genel anlamda Irak krizi şimdi kapımızı çalıyor. İran''a yönelik saldırgan süreç tehlikeli bir aşamaya geldi. Lübnan, Filistin patlama noktasında. Somali işgal edildi. Suriye prese alınmış durumda.

Birkaç gündür özel harekat timleri Kuzey Irak''a akıyor. Helikopterlerle belli bölgelere indirme yapılıyor. Kuzey Irak''ın bazı bölgelerinde çatışmalar yaşanıyor. Olağanüstü bir hareketlilik var. İzleyebiliyor muyuz?

Mezhep çatışması çıkacak dedik, çıktı. Irak''taki mezhep bölünmesi bütün bölgeye yayılacak dedik, yayılıyor. Hedef sadece Irak değil dedik, Afganistan''dan Somali''ye kadar olan bütün bölgede savaş var şimdi. Sadece bu ülkeleri değil, bütün bölgeyi kamplara ayırıyorlar. Nasıl mı?

ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice, Suudi Arabistan, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar, Bahreyn, Umman, Mısır ve Ürdün''ü İran''a karşı bir araya getirdi. Sünni Eksen ya da Ilımlılar İttifakı dedikleri bu. İran, Suriye, Hizbullah, bir tarafta bu ülkeler bir tarafta. Bu bölünme, Pakistan''dan Lübnan''a kadar çok daha tehlikeli sonuçlar doğuracak. Şii Hilali ve Sünni Blok projeleri uygulamada. Bu ülkeler ABD adına İran''a bir çağrı yaptılar ve Irak''a karışmamasını istediler. İran zaten Irak''ı önemli oranda denetim altında tutuyor. S. Arabistan, ABD ile danışarak Irak''a asker göndermeye hazırlanıyor. İran askeri zaten orada. Ne olacak? Irak içinde örgütler düzeyinde yürütülen Şii-Sünni savaşı devletler düzeyine yükselecek ve yaygınlaşacak. Kimlerin planıydı bu? Yıllardır konuşuyoruz, bilmeyen kalmadı ama bilenen bir tuzağa böyle sürükleniyoruz işte.

ABD, uçak gemilerini dünya petrolünün yüzde 20''sinin geçtiği Basra Körfezi''ne gönderiyor. Irak içinde İran''a karşı bir savaş başlattı. Yakında ABD kontrolündeki örgütler İran içinde saldırılara başlayacak. Sadece Erbil''deki “çuval olayı” ile sınırlı kalmayacak. Patriot füzelerini ve mayın gemilerini Körfez''e gönderiyor. F-117 hayalet uçakları Kore''de toplanıyor. Ağır bombardıman uçakları başka üslerde. İsrail dahil, bütün bölgeye yoğun askeri yığınak yapıyor. Bunlar direnişe karşı mı? Bu silahlarla direnişe karşı savaşılmaz ki. O zaman neye karşı? Son olarak Tahran, hava sahasına grimeye çalışan bir ABD casus uçağını düşürdüklerini açıkladı.

ABD''ye rağmen Iraklı Şiiler İran''a yaklaşıyor. Kuzey Iraklı Kürtler İran''la aralarının bozulmasını istemiyor. Siyasi, ideolojik ve ekonomik bağımlılık bunu gerektiriyor.

Bush''un son planı Irak''tan çok İran''ı hedef gösteriyor. Açıkça askeri tedbirden söz ediliyor. Sanıldığı gibi Irk''a 21 bin asker değil, 92 bin asker gönderme hazırlıkları var. 21. bin sadece ilk aşamada gönderilecek. Irak''ta zafer kazanmanın yolu İran ve Suriye''yi dize getirmekten geçiyor. Bu ülkelerle diyalog yerine çatışma tercih edildi. Bush yönetimi son iki yılını işte bu savaşla geçirecek.

Bundan sonra: Önce Irak işgali öncesi gibi yalan senaryolar ve medya manipulasyonları başlayacak. Irak''taki üslere savaş uçakları gönderilecek. Avrupa''daki füze sistemleri İsrail''e nakledilecek. Irak''a gönderilecek ek birlikler İran sınırlarında konuşlanacak ve İran güçlerinin Irak''a misillemede bulunması engellenecek. B-2 ağır bombardıman uçakları için tanker uçakları Bulgaristan''a ve yakın bölgelerdeki üslere nakledilecek. Ve Büyük Ortadoğu savaşı ABD ve İsrail''in İran''ın nükleer tesislerine ve petrol tesislerine yönelik füze ve hava saldırılarıyla başlatılacak.

Muhtemelen İran''ı provoke edip bir hata yapmaya zorlayacaklar. Mesela Basra Körfezi''ndeki gemilerine ya da Irak''taki birliklerine bir saldırı gibi. Ya da öyle gösterecekler. Hitler''in Polonya''yı tuzağa düşürmesi ve 2. Dünya Savaşı''nı başlatması gibi. Ya da Tonkin Körfezi yalanı gibi. 5 Eylül 2006''ta aktarmıştım: Vietnam savaşı Ağustos 1964''te Tonkin Körfezi''ndeki bir destroyerine yönelik saldırı iddiasıyla başladı. İddia üzerine ABD Vietnam''a saldırı kararı aldı. Ama zamanla ortaya çıktı ki, aslında böyle bir saldırı olmamıştı. Savaşı başlatmak için bir mizansendi. Bu senaryo milyonlarca Vietnamlının, on binlerce ABD askerinin ölümüyle sonuçlandı. Benzer bir senaryo yaşanabilir mi? Bir “kaza” meydana gelir mi? ABD ya da İngiliz gemilerine yönelik bir saldırı neden benzer bir savaşa yol açmasın!İ

K. Irak"a nakledilen füzeler: Yeni bir tezkere mi geliyor?
00:0019/01/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye Büyük Millet Meclisi, Irak için özel oturum yapıyor. Irak ve Kerkük''te yaşanacak muhtemel gelişmelerin Türkiye''yi nasıl etkileyeceği tartışılıyor. Bölge için bir ulusal güvenlik stratejisi oluşturma arayışlarını izliyoruz. Ortadoğu''daki büyükelçiler aynı konu için bir araya geliyor.

Salı günkü kapalı oturumda ne konuşulur bilemeyiz ama görüşmeler sonrası yeni bir tezkere gündeme gelirse kimse şaşırmasın. Bölge o kadar hareketlendi ki, bir hafta sonra ne olacağını kimsenin kestirmesi mümkün değil. Bir hafta sonra Kerkük''te, Bağdat''ta ne olacak? İran-Irak sınırında ne olacak? Basra Körfezi''nde ne olacak belli değil.

Sınıra yığılan birliklerin tek taraflı olarak Kuzey Irak''a girmesi ya da İran krizinin alacağı şekle göre ABD ile birlikte hareket edebilmesi için böyle bir tezkerenin gündeme gelmesi ihtimal dahilinde. Çünkü Türkiye, Irak işgalinden bu yana ilk kez bu denli teyakkuz haline geçti. Daha önce, bütün gelişmeleri soğukkanlılıkla değerlendirdi, bir şekilde ABD ve bölge ülkeleriyle istişare içinde atlatmaya çalıştı. Ama artık böyle bir seçenek yok. Bir karar verme durumunda. Bugünlerde yaşanan yoğunluk işte bu sınıra gelmişlik halini yansıtıyor.

Irak kontrol edilebilir olmaktan çıktı. Dahası bütün bölge, çok tehlikeli bir sürece girdi. İran''a karşı Sünni ülkelerin Irak''a sürülmesi halinde Türkiye''nin, bu iki cephede olmasa bile, boş durması mümkün değil. Kendine yönelen tehditleri sınırında göğüslemesi mümkün değil. Artık kimse böyle yapmıyor. Tehditleri, tehdidin kaynağına ulaşarak, yaklaşarak çözmeyi tercih ediyor. Irak''tan kaynaklanan bir tehdit, Türkiye sınırına dayanmışsa işte o zaman çok geç kalınmış demektir. Bu nedenle, yeni bir asker gönderme tezkeresini tartışmaya şimdiden hazır olmamız gerekiyor. Peki bu nasıl olacak? PKK için mi yoksa Kerkük için mi böyle bir ihtiyaç hissedilecek?

Kerkük''te demografik dönüşüm tamamlandı. Yapılacak bir nüfus sayımından sonra Kasım ayında referanduma gidilecek. Sadece Türkiye ya da Kürtler için değil, Şiiler, ABD ve İngiltere için de çok önemli bir bölge Kerkük. Petrol bölgesi. Etnik patlama olayın sadece görünen yüzü. Oysa büyük petrol hesaplaşmasının tarafları çok daha fazla. 2006''da Kerkük''teki şiddet oranı yüzde 70 arttı. 2007''de belki yüzde yüz, belki yüzde iki yüz artacak. Ne olacağını görmek için Kasım ayına kadar beklemeyeceğiz. Sadece Türkmenlerle Kürtler arasında değil, Irak''taki Şii-Sünni bütün gruplar arasında Kerkük üzerinde bir çatışma yaşanabilir. Şii grupların kente yığınak yaptığını ve Kürt nüfuzunu kırmaya çalıştıklarını, çatışmaların yaşandığını biliyoruz.

Önceki günkü saldırının niteliği hala öğrenilemedi. Onlarca kişinin öldüğü Kerkük''teki karakol saldırısı, Türkiye''nin açıklamalarına ve hazırlıklarına karşı bir misilleme miydi?

Öyleyse bu misillemenin kimler tarafından yapılabileceği malum. Ya da, Kerkük içindeki grupların kendi aralarındaki mücadelenin bir sonucu muydu?

Bu haliyle de yeterince tehlikeli ve daha büyük saldırıların yapılabileceği ortada. Kerkük, Şiiler-Sünniler, Türkler-Kürtler arasında çatışmalara hazırlanıyorken ABD ve müttefikleri petrol hesabından başka ne yapıyorlar sanıyorsunuz.

Bu sorulara kim cevap verecek?
Dün yazmıştım: Birkaç gündür özel harekat timleri akın akın Kuzey Irak''a naklediliyor. Helikopterlerle belli bölgelere indirme yapılıyor. Bir çok bölgede çatışmalar devam ediyor. Yüzlerce özel harekatçı, PKK ve onlarla birlikte hareket eden güçlere karşı operasyon yapıyor. Çukurca ve Şenoba bölgelerinden nakledilen ve havadan indirilen birliklerin operasyonuyla, ABD''nin Mahmur kampında göstermelik arama yapması arasında bir bağlantı var mı? Ya da ABD''nin tavrı, Türkiye''yi teskin etmeyi mi amaçlıyor?

Şimdi vereceğim bilgiye herkes itiraz edecek. Daha önce Kuzey Irak''ta, Peşmergelerin füze depoları, İsrail üsleriyle ve Peşmergelerin başında ABD ve İsrailli komutanlar olduğuyla ilgili bilgilere itiraz edildiği gibi. Ama bunları Türkiye''deki resmi kurumlar dahil hiç kimse, hiçbir ülke onaylamayacağı için sadece iddia olarak aktarıyorum. Yine itirazların geleceğini bile bile.

Birkaç gün önce İsrail''den dönen bazı isimler kimler adına hareket ediyor? Türkiye adına mı? Türkiye''yi ABD safında İran''a karşı cepheye sürme adına mı?

Dün İsrail''den Kuzey Irak''a büyük miktarda füze sevkıyatı yapıldı mı? Ağır silahların olduğu, füze rampalarının olduğu 3 tır dolusu silah ve mühimmat peşmergelere nakledildi mi? Kerkük''e ve Musul''a gönderildi mi? Aynı silahlar ve mühimmatlar bugün peşmergelere dağıtılacak mı?
Sorulara devam edelim:

Bu füzeler, Türkiye sınırına da yerleştirilecek mi? Öyleyse kime karşı kullanılacak? Türkiye''ye karşı mı? Yine öyleyse hazırlıklar, Türkiye''nin bölgeye girme ihtimaline karşı mı? Aynı bölgedeki özel timlerin iletişim araçları neden ellerinden alındı?
ABD ve İsrail Kürt birliklerini neden ağır silahlarla donatıyor? Bu hazırlıklar İran için mi? Türkiye için mi? Yoksa Türkiye, Kerkük bahanesiyle bölgeye çekilip İran''a karşı cepheye mi sürülecek? Türkiye''deki bu tansiyon, böyle bir senaryo için olabilir mi?
Ve daha bir çok iddia, bir çok soru…

.Kim, ne adına, hangi amaç için!
00:0020/01/2007, Cumartesi
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye yeniden suikastler, faili meçhuller ülkesi mi olacak? Birilerinin kafasını bozduğu için birileri hep ortadan mı kaldırılacak? Kim, ne adına, kim adına, hangi gerekçeyle, hangi amaç için böyle bir cinayeti işleyebiliyor? Dünyada, bölgemizde ve Türkiye''de her şeyin gerildiği bir dönemde Hrant Dink''in öldürülmesinden kimler fayda sağlayacak? Amaç neydi? Ermeni tasarılarını engellemek mi? Avrupa Birliği sürecini sekteye uğratmak mı? Güneyimizde kriz böylesine büyürken dikkatleri başka yöne çekmek mi? Türkiye içinde birilerini bir şeylere zorlamak mı? Bu cinayetin üstünden nasıl hesap yapılabilir?

Cinayeti işleyenler, kendilerini bu ülkenin gönüllü muhafızları olarak görenlerse, sahipleri görenlerse, ne kazandılar? Türkiye''ye ne kazandırdılar? Ermeni tasarılarını böyle mi engelleyebileceklerini sanıyorlar? AB sürecini böyle mi sekteye uğratabileceklerini sanıyorlar? Türkiye''yi bu şekilde mi koruyacaklarını sanıyorlar? Ya kaybettirdikleri? Ya bu ülkeye yaptıkları kötülükler? Ne oldu şimdi? Düşünceleri, fikirleri silahla, kurşunla susturanlar, yarın başka kimleri öldürecek? Kimleri ortadan kaldıracak? Bu şekilde nereye kadar gidebilecekler?

Cinayeti işleyenler, uluslararası nitelikli çevreler ise her şey daha net, daha anlaşılır. ABD''de Ermeni soykırım tasarısı görülmeden hemen önce, Türkiye''de Ermeni kökenli önemli bir ismin öldürülmesini nasıl anlayacağız? Kerkük konusunda hassasiyetlerin tırmandığı, Türkiye gündemini adeta rehin aldığı bir dönemde böyle bir suikastin işlenmesini nasıl anlayacağız? Cumhurbaşkanlığı tartışmalarının alabildiğine yükseldiği bir dönemde, bu suikasti nasıl anlayacağız?

Devamı gelecek mi? Birileri Türkiye''ye, “ayağını denk al, bak sana ne yaparız” mı demek istiyor? Birileri “öyle Kerkük, Kuzey Irak diye efelenme, kendi sorunlarına bak” mı diyor? Birileri “işte bu kadar zayıfsınız, ona göre davranın” mı diyor? Bu birileri kim? İçeriden mi, dışarıdan mı? Böyle bir Türkiye''de, böyle bir dünyada, yerel-uluslar arası ayırımı olmadığını göre, tetiği çeken kişi bulunsa olay çözülebilecek mi? Büyük ihtimalle hayır!

Bu soruların cevabını bulmak, şu an için, elbette mümkün değil. Bir deli, bu ülkedeki karanlık çevreler ya da Türkiye ve bölgede binbir hesap yapanlar olabilir. Kim olursa olsun, hepimize zarar veren, hepimizi üzen, hepimizi tehdit eden bir eylem. Ve daha da korkutucu olan, benzer cinayetlerin işlenebileceğine ilişkin endişe.

Hepimiz, kim olursa olsun, bu vahşi cinayetlere, bundan medet umanlara, bu yöntemle iş yürütenlere karşı durmak zorundayız. Çünkü kaybeden hepimiz olacağız. Hrant Dink''i sevmeyenler, cinayeti onaylarsa, suskun kalırsa, yarın sevdiklerinin de aynı yöntemle ortadan kaldırılabileceğini bilmeliler. Kaybedenin Türkiye olacağını çok iyi bilmeliler. Ancak, cinayetin daha ne olduğunu bilmeden, Türkiye''de hemen herkesin kınadığı bir olay üzerinden iç gerilimleri arttırmaya yönelik girişimler de aynı oranda tehlikeli olacaktır. Herkes sağduyulu olmak, sükunetini korumak zorunda.

Trabzon"a sahip çıkalım!
00:0023/01/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Trabzon; Karadeniz''in hırçın, dürüst, ülkesini ve birbirini seven insanları bir şeylerin kurbanı oluyor. Anadolu''nun güneyindeki Diyarbakır, Türkiye''nin en büyük krizinin merkezi olurken, kuzeyindeki Trabzon vatanseverlik gerekçesiyle yepyeni bir öfkenin, krizin merkezi olmaya doğru sürükleniyor. Etnik milliyetçilik açısından Diyarbakır neyse Trabzon da o yolmaya doğru çekiliyor.

Eline silah tutuşturulan 17 yaşındaki genç insanlar, hangi davanın fedaileri haline getirilebiliyor, hangi amaç için kan dökebiliyor? Nasıl oluyor da, bu ülkenin en karmaşık sorunlarına müdahale edebiliyor, kaderini belirleyecek olaylara imza atabiliyor? Bu gençler, mahallelerinde, internet kafelerinde mi bu tür kararlar alıyor?

Ya da, kim, hangi çevreler, hangi odaklar, mahallelerden topladıkları gençlerle “vatan savunması” gerekçesiyle Türkiye''yi olmadık krizlerin içine sürükleyebiliyor? Ya da bu çevreler, “tuhaf bir vatan savunması anlayışı” dışında hangi gerekçelerle, hangi bağlantılarla, hangi merkezlerle hareket ediyor? Kimler tarafından yönlendiriliyor, kimlerin hedeflerine dolaylı yol açıyor?

Trabzon etnik olarak karışık bir bölge. Sayısız etnik yapının barındığı, küçücük toprak parçasında onlarca dilin konuşulduğu Kafkaslar''ın bir uzantısı. Buraya yoğunlaşılması sadece “Türkiye tehdit altında” şeklindeki bir gerekçeyle açıklanamaz. Sokaktaki gençlerin bireysel öfkeleri olmadığına göre, Trabzon''da bu kültürü besleyen çevreler kimler, ona bakılmalı. Ve Trabzon''da bu çevreleri yerli ya da yabancı kimlerin beslediğine bakılmalı. “Neden Trabzon” sorusu dikkatle sorulmalı? Neden Anadolu''nun başka yerleri değl de Trabzon?

Bu soruyu öncelikle Trabzonlular kendilerine sormalı? Şehirlerinin bu şekilde anılması, etnik intikam mangalarıyla öne çıkması, insanlarının tetikçi olarak Türkiye''nin dört bir yana dağılması öncelikle onları rahatsız ediyor; dolayısıyla bu soruları ilk önce onların sorması gerekiyor. Ben de bir Trabzon''lu olduğum için benim de aynı soruyu sormaya hakkım var. Bölgedeki gençler sosyalleşemiyormuş da, işsizmiş de, heyecanlıymış da, herkeste silah varmış da… Bunlar Türkiye''nin kronik sorunları ve gelişmelerin bu gerekçelerle hiçbir bağlantısı yok.

Trabzon, tetikçi devşirilen bir bölge haline geldi. İnsanların hassasiyetlerinin istismar edildiği, gençlerin öfkelerinin tehlikeli amaçlar için yönlendirildiği bir bölge haline geldi. Bundan sonra ne tür suikastler yapılacak? Tetikçileri yine Trabzon''dan mı çıkacak? Kendilerini devlet yerine koyan, kendilerini bu ülkenin sahipleri yerine koyan çevrelerin sokaktan elini çekmesi için Trükiye genelinde herkes seferber olmalı. Önce devlet, sonra Trabzonlular, sonra Karadenizliler, sonra bütün Türkiye. Kendilerini devlet yerine görenlerin kimlerle çalıştıkları, kimlerden beslendikleri, nasıl semirdikleri dikkatle incelenmeli. Durum daha da kronikleşmeden Karadeniz insanı bu utanç verici durumdan kurtarılmalı, sakinleştirilmeli, çocuklarına sahip çıkmaları sağlanmalı. Trabzon''da yuvalanan bu çevrelerin üzerine gidilmeli, dağıtılmalı, bağlantıları ortaya çıkarılmalı.

Bu ülkenin yeterince derdi var. Ne zaman kafasını kaldırıp biraz ileriye baksa, birileri kafasına vurup “önüne bak” diyor? Ne zaman çevresiyle ilgilenmeye başlasa, kendine yönelik tehditler üzerine yoğunlaşsa, birileri hesabı derhal bozup bütün dikkatlerini kendi iç güvenliğine çekiyor. Bunlar birer rastlantı mı? Hadi diyelim, o çevreler, akılları sıra vatan kurtarmak için bu cinayetleri işliyor: Sonucu görmüyorlar mı? Türkiye''ye ne kadar zarar verdiklerini görmüyorlar mı? Türkiye için tehdit olarak gördükleri herkesi öldürecekler mi? Bu şekilde hangi sorunu çözecekler? Bugün bir Ermeni öldürdüler. Yarın bir Kürt lider öldürürler, öbür gün bir başka etnik çevreden birini? Ne olur o zaman? Bu ülkeye en büyük kötülüğü yapmış olmazlar mı?

Karadenizliler, Trabzonlular özellikle dikkatli olmalı. Türkiye''de etnik bölünmüşlüğün bir başka merkezi olmayı reddetmeliler. Sadece Türkiye''nin iç güvenliği, toplumsal barışı için değil, dışarıdan gelen tehditlere de dikkatle bakıp ona göre tedbirlerini almalılar? Başbakan''ın “Irak AB''den bile önemli hale geldi” dediği bir zamanda bu cinayetle Irak dikkatlerden uzaklaştırıldı.

Karadeniz bir Amerikan Gölü haline getiriliyor. Doğu Karadeniz, tıpkı Doğu Akdeniz gibi dünya ölçeğinde önemli bir stratejik bölge haline geliyor. Kafkas petrolleri bu bölgelerdeki karmaşayı artıracak. Kuzey Irak''tan Doğu Karadeniz''e uzanan kuşakta oluşabilecek istikrarsızlıklara dikkat edilmeli. Trabzonlular, bu kriz kuşağının iki merkezinden biri olmayı reddetmeli.

Merkezinde bulunduğumuz coğrafyaya bakın: Etnik, dini, mezhep eksenli her türlü ayrıştırma senaryosu uygulanıyor. Yüzyıllarca birlikte yaşayanlar şimdi birbirini boğazlıyor. Bunlar rastlantı değil. Bunlar birer proje. Aynı projenin Türkiye ayağına hizmet ettiklerinin farkında değiller mi? Aynı çözülme senaryosu bu ülkede de başarılı olduğu anda, inanın hiç birimiz güven içinde yaşamayacağız, hiç biribimizin geleceği olmayacak.

Türkiye nasıl susturuldu?
00:0025/01/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ne oldu? Üç hafta Kuzey Irak''la, Kerkük ve PKK ile geçti. Hrant Dink cinayeti olmasaydı şu anda neleri konuşuyor olacaktık? Bütün bu tartışmalar, tehditler balon muydu, blöf müydü? Gerçek idiyse değişen ne oldu? Bir hafta önce var olan tehdit bir anda ortadan kalktı mı?

Dink cinayeti, doğal olarak Türkiye''nin dikkatini kendi iç kamuoyuna çevirdi, bu anlaşılabilir bir şey. Hedeflenen bu muydu, bilinmez ama sonuç ortada. Kim yaparsa yapsın; ister bireysel bir cinayet olsun, ister dar bir çevrenin eylemi olsun, isterse dış bağlantılı karmaşık ilişkilerin sonucu olsun cinayet, hem Türkiye''nin iç huzuruna hem de çevresindeki olağanüstü gelişmelere yönelik dikkatine ağır darbe indirdi.

Önceki gün, Türkiye Büyük Millet Meclisi Irak için kapalı oturum yaptı. Yani Dink''in cenazesinin olduğu gün. Kimse bundan söz etmedi bile. Ne konuşulduğu merak bile edilmedi. Hani Türkiye yeni durumlara göre bir “ulusal güvenlik stratejisi” belirleyecekti? MİT Müsteşarı Emre Taner''in “artık savunmada kalamayız, yeni durumları iyi okumalıyız, okuyamayan ulus devletler yok oluş sürecini yaşıyor” mealindeki sözleri, Başbakan Tayyip Erdoğan''ın ABD ve Irak konusundaki sözleri, Irak''ın Avrupa Birliği''nden bile önemli hale geldiğine ilişkin açıklamaları, bir anda buhar olup uçtu.

Dink cinayetine kadar olan siyasi ve askeri gündeme bakalım: Türkiye''nin en önemli meselesi Irak''tan, güneyden yani Türkiye''nin müttefiklerinden gelen tehdit değil miydi? Devlet PKK için, Kerkük için veryansın etmiyor muydu? Televizyonların, gazetelerin, siyasetçilerin, aydınların, askerlerin gündemi hep aynı değil miydi? Ne oldu bu sözlere, açıklamalara, sert ifadelere? Bu tansiyon nasıl lükseldi, nasıl düşürüldü? Ne değişti? Türkiye ile ABD, Türkiye ile Kuzey Irak yönetimi arasındaki atışmalar, tehditler nasıl gündemden çıkarıldı?

TBMM''nin kapalı oturum yaptığı gün Kuzey Irak Kürk Yönetimi de Türkiye konulu olağanüstü toplantı kararı aldı. Ve dün bu toplantı yapıldı. Ne demek bu? “Sen Kuzey Irak''a karışırsan, PKK gerekçesiyle bölgeye müdahil olursan, sen Kerkük''le ilgili baskılarını artırırsan aynı şekilde biz de Diyarbakır için bunları yaparız, Türkiye topraklarındaki birilerini harekete geçiririz” anlamına mı geliyor? Yoksa “artık burada bir örgüt değil bir devlet var, ayağını ona göre denk al” anlamına mı? ABD bu gerekçeyle mi Barzani birliklerini ağır silahlarla donatıyor?

Peki, Irak sınırına askeri yığınak yapılırken, özel harekat birlikleri Kuzey Irak içinde operasyonlara devam ederken, bir çok bölgede çatışmalar yaşanırken, ABD ve müttefiklerinin askerleri Türkiye sınırlarına nakledilirken, Barzani birlikleri aynı bölgelerde konuşlanırken ne düşüneceğiz?

Bağdat''tan dönen Kürt birlikleri sınır bölgelerine yoğunlaşırken, füzelerle donatılmış birlikler Kerkük civarında mevzilenirken, İran Kuzey Irak sınırına yığınak yaparken, ABD askerleri İran sınırlarında birikirken ne düşüneceğiz?

Türkiye sınırına helikopterlerle indirilen Ankara''nın iki müttefikine ait askeri birimler ölçümler yaparken, bazı bölgelerin koordinatlarını belirlerken, uydu üzerinden hedef noktalar netleştirip ülkelerine aktarırken ne düşüneceğiz?

Lübnan''daki son olay, bütün bölgeye bir uyarıydı. Beyrut''un kuzeyinde Hristiyanlar birbiriyle çatıştı, Trablus''ta Hariri yanlısı Sünniler Suriye yanlısı Alevilerle, Şiiler ise hem Hristiyanlar hem de Sünnilerle çatıştı. Her an yaşanabilecek bir Lübnan kaosunun ürpertici senaryosunu gördük. Şimdilik durdu ama her an bir daha durdurulamayacak şekilde patlayabilir. Hizbullah-Beyrut hükümeti çatışmasında Türkiye''nin da aralarında bulunduğu asker gönderen ülkeler ne yapacak? Bu aşamada, Hazır Hrant Dink cinayeti olmuşken Türk askerine yönelik bir saldırı olması halinde Türkiye ne yapacak?

Bağdat''ta ABD-İran çatışması yaşanıyor. Şii-Sünni çatışması yaşanıyor. Şimdi Sünni Kürt-Sünni Arap çatışması başlatılıyor. Herkes herkesle savaşacak yani. Kürt birlikler bu çatışmadan kaçmaya çalışıyor. Güney''de ABD adına çatışmaya sokuluyorlar. Kuzey''de Türkiye tehdidiyle hazırlık yapıyorlar. İsrail kaynakları, İran''ın yıl sonuna kadar nükleer deneme yapacağını iddia ediyor. Bu da büyük patlamanın yaklaştığı ihtimalini güçlendiriyor.

Bütün bunlar; Türkiye''nin hayati sorununun Güney''e yönelmek, Güney''e ilişkin strateji belirlemede yaşadığı tedirginlik olduğunu, tehdidin buradan geldiğini, bütün enerjisini bu tarafa yönlendirmek zorunda olduğunu, siyasi ve askeri başarısının da, hezimetinin de buradan geçtiğini net bir şekilde ortaya koymuyor mu?

Öyleyse neden ve nasıl susturulduk?

Ya bir suikast daha olursa!
00:0026/01/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ürdün nükleer silah edineceğini söylüyor. Mısır, nükleer silah edineceğini söylüyor. Suudi Arabistan, nükleer silah edineceğini söylüyor? Körfez ülkeleri nükleer teknoloji istiyor. Bütün bu ülkelere ABD''nin tepkisi yok. Neden? İran''ın nükleer silah çabası dünya genelinde bir krize yol açarken, İran''a karşı ABD/İsrail saldırısı tartışılırken, böyle bir savaşın bölgeyi on yıllarca kaosa sürükleyeceği bilinirken, Ürdün gibi bir ülkenin nükleer silaha yönelmesi neden dikkat çekmez?

Peki, yıllardır bu bölgemizde sadece İsrail''in nükleer silahı varken susan ülkeler, nasıl oluyor da İran''a karşı böylesine kararlı olabiliyor, riske girebiliyor? Teşvik edenler kim? Ve neden teşvik ediliyor? Ortadoğu''yu yıllardır işgal altında tutanlara, tehdit edenlere, talan edenlere karşı silahlanmaya akıl etmeyenler nasıl oldu da bu kadar akıllandı? Yoksa, bu “akıllılar” ileride oluşabilecek bölgesel bir savaş halinde bu silahları birbirlerine karşı mı kullanacak? Birbirlerine karşı silahlandırıldıklarına göre, hem de nükleer silah edinmelerine yardım edildiğine göre, bu korkuyu neden duymayalım?

Irak ve Lübnan''da İran ve müttefiklerine karşı amansız bir savaş yürüten ancak beklendiği kadar başarı sağlayamayan ABD cephesi, bölge ülkelerini kendi safında topluyor. Bütün Ortadoğu''yu iki büyük kampa ayırıyor? “İslam kendi içinde çatışacak” tezinin Irak''ta nasıl uygulandığını görüyoruz. Aynı tezin bölgesel düzeyde uygulaması nasıl olacak? Lübnan''da bu çatışma yaşanıyor, Irak''ta bu çatışma yaşanıyor, Filistin''de bu çatışma yaşanıyor. Yarın başka nerelerde bu çatışma yaşanacak? Dün Paris''te Lübnan''a yardım (!) görüşülürken Beyrut sokaklarında yarının büyük savaşının provaları yapılıyordu.

Peki bu bölgesel kamplaşma Türkiye''nin pozisyonunu nasıl belirleyecek? ABD blokunda bir Ortadoğu hayalleri kuran Türkiye, büyük hedef İran''a saldırı durumunda nasıl tavır alacak? İki ülkenin siyasal aklı, tecrübesi ile ABD tazyikleri arasında nasıl bir denge kurulacak? Cevabı aranan tek soru bu. Türkiye, Kuzey Irak''taki tehdit algılamasına göre mi hareket edecek yoksa geleneksel müttefikleriyle birlikte onların hedeflerine mi yönelecek?

ABD''nin eski Warşova Paktı ülkelerindeki füze kalkanı projesine sert tepki veren Rusya; “Hedef İran ise füzeleri Türkiye''ye yerleştirin” diyor. Kim bilir? Belki de bu hazırlıklar yapılıyordur. Türkiye topraklarında ya da Kuzey Irak''ta böyle bir hazırlığı yakında duyabiliriz.

Birkaç haftadır yazıyorum: Kuzey Irak''taki hareketlenme, ağır silah sevkıyatları, füze nakilleri, füze rampaları, askeri üs inşaatları, Türkiye sınırına indirilen ABD askerleri, sınır bölgelerinde yapılan ölçümler ve arazi araştırmaları… Bunlar acaba Türkiye''nin bölgeye müdahil olmasına yönelik hazırlıklar mı? Yoksa “büyük düşman” İran''a karşı hazırlıklar mı?

Türkiye ile ABD arasında 14 Haziran 2005''te imzalanan kitle imha silahlarının yayılmasını önleme konusundaki işbirliği anlaşmasının alelacele Türkiye Büyük Millet Meclisi gündemine getirilmesi ve 24 Ocak tarihinde onaylanması, bu konuda Türkiye''ye ABD tarafından yapılacak yardım, sınır bölgelerindeki tedbirler İran için mi?

Ortadoğu''nun geleceğini büyük oranda Türkiye-İran ilişkilerinin seyri belirleyecek. İran tehdidinin bütün bölgeyi kaosa sürükleyeceği tezini işleyenler, Türkiye''yi ikna edebilirlerse, hepimiz için tehlikeli bir dönem başlayacak demektir. Bütün bölge işte o zaman kaosa sürüklenecek. Ancak iki ülke, bu tahriklere aldırmaz, asıl tehdidin başka yerlerden geldiğini iyi kavrarlarsa, bölgeye müdahil olanların yapabilecekleri hiçbir şey yok.

Bu dönemde, Türkiye''nin iç kamuoyunu sarsacak gelişmelere karşı son derece dikkatli olunması gerekiyor. Bu ülke bir Hirant Dink saldırısını daha kaldıramaz. Çevresinde yeni bir dünya kurulurken, sınırlar tartışmaya açılırken, Lübnan''dan İran''a karşı her toprak parçası birer cepheye dönüştürülürken ister içerideki güçlerin isterse Türkiye''yi içine kapanmaya zorlayanların imza atacakları yeni bir saldırı, bu ülke için ölümcül sonuçlar doğuracaktır. Yarın bir başka etnik ya da mezhep çevresinden birine yönelik bir suikast, hem içeride hem de çevremizde telafi edilemeyecek sonuçlar doğuracaktır. Çünkü Türkiye bütün dikkatini her an çatışmaya dönüşecek bölgesel kamplaşmaya yoğunlaştırmak zorunda.

MİT Müsteşarı"na cevap gecikmedi!
00:0030/01/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

MİT Müsteşarı Emre Taner; “Türkiye''nin savunmada kalma lüksü olmadığını” söylemişti. Bu açıklamanın üzerinden kaç gün geçti? Ve bakın Türkiye nasıl savunma pozisyonuna sokuldu?

PKK konusunun çözümünü Kuzey Irak''taki Kürt yönetimi ile görüşeceksiniz! Kerkük meselesinin çözümünü Kuzey Irak yönetimi ile çözeceksiniz. Petrol konusunu Kuzey Irak yönetimi ile çözeceksiniz. PKK konusunda işbirliği yapılmaz. Kerkük konusunda Türkiye''nin hassasiyetleri umursanmaz. Türkiye''nin Irak''la ilgili genel hassasiyetleri dikkate alınmaz. Bu nasıl ittifak ilişkisi? Bu nasıl sözümona “stratejik ortak”lık ilişkisi? Türkiye, Irak işgali ve sonrasında ABD''ye her türlü desteği verdi. İşgalden bu yana İskenderun limanından, Mersin serbest bölgesinden ve mümkün olan her yerden her türlü lojistik destek sağlanıyor. Peki ABD Türkiye''nin hangi hassasiyetini dikkate aldı?

PKK Koordinatörü gelir, Ankara''nın önünde bir teklifler dosyası atar, aylarca meşgul edilir. Türkiye''nin hassasiyetleri tırmandığında yine gelinir, bir teklif dosyası daha getirilir Türkiye''nin havası yine alınır.

Şimdi aynı koordinatör yine geldi. Neden? Birkaç haftadır Türkiye ile ABD, Türkiye ile Irak, Türkiye ile Kuzey Irak yönetimi arasında gerginlikler tırmandı diye. Hükümet ve güvenlik çevreleriyle görüşmeler yapacak. Ne yapacak? Tahmin ettiğiniz şeyi. Ankara''yı sakinleştirecek, oyalayacak birkaç söz edip gidecek. Eğer yeni bir silah komisyonu işi yoksa tabi.

Sadece PKK ve Kerkük meselesi değil, Irak''la ilgili bütün alanlarda Washington ile Ankara arasındaki mesafe açılıyor. ABD Lübnan''a çağırıyor, Türkiye gidiyor. ABD Afganistan''a çağırıyor, Türkiye gidiyor. Yakında Somali''ye çağırır Türkiye yine gider. Bütün bunların Türkiye''nin dış politik açılımlarıyla elbette ilgisi var ama temelde ABD''nin açtığı cephelere koşmuyor muyuz? Peki o zaman, Türkiye''nin en hassas olduğu konularda neden adım atılmaz? Neden aba altından sopa gösterir? Neden Irak için İran''ı tehdit gördüğü kadar Türkiye''yi de tehdit görür?

Bir aydır Başbakan''ın, Dışişleri Bakanı''nın, MİT Müsteşarı''nın açıklamaları, kamuoyunun ve medyanın Irak''la ilgili hassasiyetleri nasıl susturuldu? Şimdi karşı saldırı mı başlatılıyor? “Kesin sesinizi ve başınızı önünüze eğin” mi deniyor? Kırmızı çizgileri silinen Türkiye''ye karşı kırmızı çizgiler mi oluşturuluyor? Kuzey Irak''a müdahil olacağı tartışılan Türkiye, tam aksine Kuzey Irak''tan bir müdahale ile mi karşı karşıya?

Habur''u kapatırız dendi, onlar kapattı. Kerkük kırmızı çizgi dendi, referandumda ısrar ediyorlar. PKK ile mücadele dendi PKK daha da silahlandırıldı? Kuzey Irak''a gireriz, dendi bölgedeki Barzani birlikleri silahlandırıldı.

Kime karşı? Türkiye''ye karşı. Sınır boyunca yerleştirilen füze sistemleri, ağır silahlar ve peşmergeler kime karşı? Bırakın bölgeye müdahale etmeyi, bölgeden Türkiye topraklarına müdahale başlarsa kimse şaşırmasın!

Kuzey Irak tarafına yoğun yığınak başladı. Türkiye sınırına yabancı birlikler indirilip mevzileniyor. Hatta birkaç gün önce Şırnak''ın Altıntepe bölgesine tam sınıra yabancı birlikler indirildi. Tam sınıra değil, sınırın Türkiye tarafına. Yani Türkiye topraklarına. Diyelim ABD ve İsrail''le Türkiye ortak hareket ediyor. O zaman bu yığınağın sebebi ne?

Etnik ve mezhep savaşlarıyla yanan bölge için yeni bir kriz istiyor değiliz. Ama birileri bunu istiyor ve hazırlık yapıyor. O birileri Lübnan''da İran yanlısı Hizbullah''la savaşırken Irak''ta İran yanlısı gruplarla ittifak yapıyor. O birileri, Afganistan ve Irak''ta İran''ın önünü açarken bütün bölgede İran''a karşı Sünni Blok oluşturuyor. O birileri, Irak''ta Sünnileri ezerken Sünni ülkelerden destek istiyor ve alıyor? Ve o birileri mezhep ve etnik savaşları planlıyor ve uyguluyor. Bizler de kafalarımızı önümüze eğip her isteneni yapıyor, kurulan tuzaklara düşüyoruz.

Türkiye''nin kartı Türkiye''ye karşı kullanılıyor. Kimler tarafından? ABD tarafından ama Kürt yönetimi üzerinden. Bu, Türkiye''ye bir uyarı değil de nedir? Ankara''nın Irak için zamana yaydığı stratejik hesaplarının nasıl boşa çıkarıldığını, savunma pozisyonuna geriletildiğini görüyoruz. Ankara''nın kozları elinden alınıyor. PKK için alındı, Kerkük için alındı, şimdi sınır ticareti için alınıyor. Habur''dan Irak''a akaryakıt nakline izin verilmiyor ama ABD için yakıt ikmali devam ediyor.

Kuzey Irak uluslararası pazarlıkların taraflarından biri olurken, Türkiye''nin siyasi gücü, Kuzey Irak yönetimi ile aynı düzeye indiriliyor. Türkiye tehlikeyi Irak topraklarında durduracaktı. Öyle görünüyor ki, tehlike Türkiye topraklarına yönelmiş!

Bu adam Türkiye ile alay ediyor!..
00:0031/01/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Joseph W. Ralston Ankara''da. Neden geldi, ne görüştü, Türkiye''nin önüne ne tür teklif dosyaları sürdü, yakında göreceğiz. Ama bir süre sonra hepsinin boş olduğunu, Türkiye''yi oyalamaktan başka bir anlam taşımadığını anlayacağız.

Birileri Türkiye''yi fena halde kandırıyor ve bu ülkenin kafasına defalarca çuval geçiriyor. Türkiye kamuoyuna karşı oyun oynanıyor. Bu adam hâlâ neden muhatap alınır, neden ciddiye alınır anlamak mümkün değil. PKK Koordinatörlüğü adı altında oluşturulan mekanizmanın bir aldatmaca olduğunu söyledik, öyle çıktı. Ralston''ın sadece Türkiye''yi oyalamak için gelip gittiğini söyledik, öyle çıktı. Bu adamın bir silah komisyoncusu olduğunu söyledik, nitekim komisyonculuk yaptı ve amacına ulaştı. Bu adamın Koordinatör değil, Türkiye''ye karşı PKK kartını kullanmak için atandığını söyledik, sonuç ortada. PKK Koordinatörü değil, bir nevi PKK yöneticisi.

Ne oldu? Bizzat Başbakan, Koordinatörlük mekanizmasının çalışmadığını söyledi. Daha sonra PKK''ya Amerikan silahları verildiği ortaya çıktı. Ardından Türkiye ile ABD arasında karşılıklı açıklamalar geldi. Ankara, PKK konusunda ABD''ye güvenmediğini açıkça ortaya koydu. Koordinatörlük mekanizması çöktü. Ancak daha önce birkaç olayı hatırlatmak gerekiyor.

Eylül 2006''da Başbakan Erdoğan''ın ABD ziyareti öncesi ilginç gelişmeler oldu. Türkiye Lübnan''a asker gönderme kararı aldı. PKK konusunda Türkiye''nin çağrılarını yıllardır duymayan ABD bir anda PKK''ya yönelik politikalarını belirleme pozisyonuna geçti. Böylece PKK, ABD''nin Ortadoğu''daki “Kürt kartı” çerçevesinde oynanan oyunun malzemelerinden biri oldu. Celal Talabani, “Saldırıları durdurması yönünde PKK''yı ikna ettiklerini, örgütün yakında ateşkes ilan edeceğini” söyledi. İran için kurulan PJAK dana da güçlendirilip İran topraklarına saldırtılırken, PKK için başka bir formül devreye sokuluyordu. Tam bu sırada, İsrail istihbaratına yakın bir kaynak, Türkiye ile İran''ın K. Irak''a ortak operasyon yapmaya hazırlandığını öne sürdü. Ralston''ın asıl görevinin Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahalesini engellemek olduğu açıkça ortaya çıktı.

Aynı Talabani; bir gün sonra, yine ABD medyası üzerinden Türkiye, İran ve Suriye''yi tehdit etti. Bu ülkelerin Irak''ın içişlerine karıştığını, bunun devamı halinde Irak''ın da bu ülkelerdeki muhalif grupları destekleyeceklerini, bu ülkelerde sorun çıkaracaklarını söyledi.

Aynı günlerde, ABD''nin yarı resmi kurumlarında Türkiye topraklarının bölünmesine ilişkin haritalara da atıfta bulunulan iddialarda, Türkiye''nin Irak petrolünün yüzde 40''ını çıkaran Kerkük''ü ele geçirebileceği, Türkiye-İran ortak operasyonunun Ortadoğu Savaşı''na yol açacağı ifade edildi.

Tüm bu gelişmeler, Raltson ile Kürt liderler ve PKK arasında yapılan müzakerelerin sonuçlarından başka bir şey değildi. Öncelikle PKK saldırıları durdurulacak, karşılığında Irak''taki PKK''lılar Türkiye''ye iade edilmeyecekti. PKK böylece bölgesel güçler koalisyonuna ortak edilmiş oldu. Ayrıca, “iade”yi yasaklayan bir madde Kürt Anayasa taslağına eklendi. Kerkük ve Tel Afer''in Kürt sınırlarına alınması bir tarafa, PKK, Kürt parlamentosunun oluşturduğu Anayasa tarafından güvence altına alınmış oldu.

Gerilim, daha sonra Kerkük meselesi ile tırmandı. Barzani, Zalmay Halilzad, Türkiye''yi Irak''a müdahil olmakla suçladı. TBMM''de Irak için kapalı oturum yapıldı. Bir gün sonra Kuzey Irak yönetimi Türkiye konulu olağanüstü toplantı yaptı. Ardından Türkiye ile Irak arasında petrol sorunu çıktı. Habur kapatıldı, akaryakıt nakli durduruldu.

Ya askeri gelişmeler? Haftalardır ABD, İsrail ve Kürt birlikleri Türkiye sınırına yığınak yapıyor. Binlerce peşmerge sınıra yakın bölgelere konuşlandırıldı. Aynı anda Kerkük çevresine de. Tabiî ağır silahlarla. ABD ve İsrail''in verdiği füzelerle. Türkiye-Irak sınırında güçlü bir savunma hattı oluşturuluyor. Bu gelişmelere bir çok kez ayrıntılarıyla burada aktardık. Şu an durum ne?

Türk özel harekat birlikleri sınır ötesi operasyonlar yapıyor, gelişmeleri izliyor. Ama aynı bölgelere yığınak devam ediyor. Üç gün önce bölgedeki Kürt birliklerine füzeler, gece görüş dürbünleri, termal kameralar ve silahlar nakledildi. Kimler tarafından? ABD ve İsrail! Bu malzemeler ayrıca Kerkük, Musul, Erbil ve diğer bölgelerdeki birliklere dağıtılıyor. Yakında yeni füzeler ve ağır silahlar gelecek ve dağıtılacak.

Ralston işte bu dönemde geldi. Krizin tırmandığı bir dönemde. Her zaman olduğu gibi. Yine yalanlarla, yine boş vaatlerle. Ankara''da kimlerle görüşürse görüşsün, hiçbir anlamı yok. Bizler, bu ülkenin insanları İran''la da, Kürtlerle de, Şii veya Sünnilerle de çatışmak istemiyoruz. Böyle bir tuzağın içine sürüklenmek istemiyoruz. Ama birileri bu tuzağı kuruyor. İran sınırından daha çok Türkiye sınırında yığınak yapılmasını nasıl anlayacağız? Bu adamın bir an önce bu ülkeden ayrılması ve bir daha gelmemesi gerekiyor. Zira bu adam bize şerden başka hiçbir şey getirmiyor ve hepimizle alay ediyor!

Hiç de öyle olmamış!..
00:001/02/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Irak''ın Necef kentine yakın bir bölgede dünya genelinde yankı uyandıran bir gelişme oldu. Pazar günü bir çatışma başladı ve Aşure Günü''ne kadar devam etti. Sonuç 300''den fazla ölü, 650 yaralı, çok sayıda gözaltı. Ölenlerin bir kısmı kadın, bir kısmı çocuk. Bakın olay dünyaya nasıl yansıdı:

“ABD Başkanı Bush''un yeni Irak planını açıklamasından sonraki en büyük saldırısını kutsal kent Necef''te başlatan Amerikan ordusu ile direnişçiler arasında çıkan çatışmalarda 300 kişi öldü. Aşure adı verilen operasyonda 7 Amerikan askeri ölürken bir helikopteri de düşürüldü. Operasyonun Şii ve Sünni direnişçileri hedef aldığı kaydedildi. Şii grubunda Sünni direnişçilerin de yer alması dikkat çekti. Direnişçilerin kente birkaç gün önce hacı kılığında geldiği, direnişçilerin “Mehdi” olduğunu ileri süren liderinin de öldüğü bildirildi. Necef''in vali yardımcısı, öldürülen Şii direnişçilerin el Kaide örgütüyle bağlantılı olduğunu açıkladı.” Ve daha bir sürü akla gelmedik saçmalıklar, yalanlar.

Ortada bir katliam vardı. Irak birlikleri birileriyle çatıştı. ABD kara birlikleri ile ABD ve İngiliz hava güçleri hedef grupları ağır bombardımana tabi tuttu. Ama kimdi bunlar ve neden katledildiler? El Kaide ile bir Şii grubun aynı safta savaşmasının mümkün olmadığını bile bilmeyecek kadar gerçeklerden bihaber olanlar, söylenen bütün yalanlara inandı tabiî. Muktada Sadr Grubu, Irak Sağlık Bakanlığı: Bedir Tugayları''nı kontrol eden Irak İslam Devrimi Yüksek Konseyi, Necef Valiliği, Irak Haber Ajansı, Irak Ordusu''ndaki bir çok general, ABD ve İngiliz kaynakları ve Irak''ı yöneten herkes; Kufe''nin kuzeyindeki Zagra''da üslenen Gökyüzü Ordusu adlı grubun liderinin kendini Mehdi ilan ettiğini, hacı kılığında Necef''e girip başta Ayetullah Sistani ve Muktada Sadr ve Abdülaziz El Hekim olmak üzere Şii liderleri öldürmeyi planladığını, Necef''i işgal için geldiğini, grubun el Kaide ve Baasçılarla bağlantılı olduğunu, yüzlerce teröristin bu amaçla silahlandırılıp yola çıkarıldığını, Kerbela''ya yürüyen Şiileri öldürmeyi planladığını, İmam Ali Türbesi''ni havaya uçurmayı planladığını, Saddam Hüseyin''in 1993 yılında kurduğu Kudüs Ordusu''na bağlı olduklarını, Afgan elbisesi giydiklerini açıkladılar. Onlara göre teröristler Yemen''den, Suudi Arabistan''dan, Mısır''dan ve diğer bölge ülkelerinden gelmişti.

Peki gerçek böyle mi? ABD''nin, Bağdat yönetiminin ve etkin olan grupların anlattığı gibi mi? Yüzlerce insan, kadın ve çocuk neden öldürüldü? Aslında iddialar, bildiğimiz yalanlardan başka bir şey değil. Yine yalanlar üzerinden yüzlerce insan katledildi. Siyasi hesaplara kurban edildi. Bir çok olayda olduğu gibi, bütün dünya bir kez daha resmi yalanların kurbanı oldu. Olay şu:

Necef ve Divaniye arasında yaşayan Havatim kabilesinden 200 civarında insan Aşure için Kerbela''ya gitmek üzere yola çıkar. Kabilenin yaşlı lideri Hacı Sait Nayif El Hatemi, yürüyemediği için 1982 Toyota Sedan marka bir araçla yol almaktadır. Sabah 06.00''da Zagra''ya gelirler. Irak Ordusu''na ait kontrol noktasına geldiklerinde aniden araca ateş atılır. Kabile lideri, eşi ve şoförü öldürülür. İç savaş yaşanan ülkede kendilerini korumak için silahlı yol alan kabile üyeleri ile ordu birlikleri arasında çatışma başlar. Aynı bölgede yaşayan Hazai kabilesi araya girmeye, çatışmayı durdurmaya çalışır. Ancak Irak birlikleri onlara da saldırır. Bununla da kalmaz; ABD''den destek istenir ve bölgede ağır silahlarla donatılmış El Kaide birlikleri ile çatışma yaşandığı söylenir. Birkaç dakika içinde ABD askerleri destek için gelir, kabile üyeleri kuşatılır. Savaş uçakları ise bölgeyi bombalamaya başlar. Yani imha başlar. Yüzlerce insan ölür. Çoğu çatışmayla hiç ilgisi olmayan bölge sakinleridir. ABD bombardımanı tam bir katliamla sonuçlanır. Durum şu:

Bölgede etkin olan Ahmet El Hasani liderliğindeki grubun bazı özellikleri var. Grup liderinin kendini kayıp imamın yerine Mehdi ilan ettiği ve kısa sürede taraftar topladığı söyleniyor. Ama başka şeyler var: Bu grup Şiiler''in Bağdat''taki yönetimini tanımıyor. Bedir Tugayları''na katılacak herkesi öldürmekle tehdit ediyor. Özellikle Necef''i yöneten Abdülaziz El Hekim''in liderliğinde olan ve Bedir Tugayları''nı yöneten Irak İslam Devrimi Yüksek Konseyi ile Dava Partisi''ne sert muhalefeti ile tanınıyor.

ABD, İngiltere, Irak hükümeti ve Irak ordusu, Aşure için Kerbela''ya giden Kufe bölgesinin insanlarını katletti. Teröristtiler, Saddamcıydılar, Kudüs Ordusu''ndandılar, El Kaideciydiler. Aslında hiç biri değillerdi. Sadece denetimleri dışında kalan bir kitleyi yok ettiler. Şii olmalarına rağmen. Ve Irak ordusunu denediler. Tam bir zafer kazandılar! Bu zaferi yalanlarıyla süslediler. Yüzlerce “beyni yıkanmış” insan, kadın, çocuk işte böyle öldürüldü...

PKK uçağı varmış: Peki ya bu iddialar?
00:002/02/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İngiliz Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü 2007 yılı “Askeri Dengeler” başlıkla raporunda ilginç tespitlere yer verdi. Bunlardan en çarpıcı olan ise Türkiye ile ilgili. Öyle çarpıcı ki; bu ülkede bir kişi, bir gazeteci, bir yazar, aynı iddiayı ortaya atsa alay konusu olurdu. “Anıtkabir''e uçakla intihar saldırısı” kadar önemli bir iddia!

Mesela, benzer bir iddiayı dile getirsem, kim bilir kimler ne diyecekti. İddiayı ciddiye alması gereken çevrelerden hiçbir ses çıkmayacaktı. Nasıl olsa iddialar gerçek olduğunda kimse hatırlamıyor. Ama bu enstitünün iddiası pekala ciddiye alındı.

Raporda; “PKK''nın uzaktan kumandayla idare edilen model uçaklarla seçilmiş hedeflere terör saldırısı planladığı” öne sürülüyor. Ve bu iddia Türk istihbarat birimlerine dayanıyor. Öyleyse, Enstitü kadar Türk istihbarat kaynaklarının iddiaları da havada demektir. Acaba öyle mi? Acaba bu iddia doğru mu? Şu an için bilmiyoruz.

Burada aktardığım, en az PKK uçakları kadar önemli iddialar neden ciddiye alınmaz? Bu iddialar daha mı uçuk! Neydi bunlar? Değişik zamanlarda aktardığım iddiaları sadece hatırlatayım:

“Şırnak''tan özel harekat timleri Kuzey Irak''a giriyor. Peşmergeler, yoğun olarak Türkiye sınırına yakın bölgelere yerleştiriliyor. 6 bin peşmerge Kerkük''e, 2 bin tanesi Musul''a, 3 bin peşmerge de Türkiye sınırına yerleştirildi. İşin ilginç yanı, buradaki Kürt birliklerini ABD ve İsrailli komutanlar yönetiyor. Bölgeye askeri teçhizat nakli yapılıyor, yakın muharebe silahları naklediliyor. Yakın zamanda Bağdat''tan da peşmergelerin Türkiye sınırına nakledileceği ifade ediliyor. Kürtler hem Irak iç savaşına, hem İran''a karşı hem de Türkiye''ye karşı ateşe sürülüyor.”

“Türk özel birliklerinden bazı kişiler İsrail''e gidiyor. Ardından İsrail''den Kuzey Irak''a füzeler ve silah sevk ediliyor. İsrail''in ve peşmergelerin Kuzey Irak''taki füze stokları bilinmesine rağmen hiçbir şey yapılmıyor.” Bir başka yazıdan:

“Türk özel harekat birlikleri sınır ötesi operasyonlar yapıyor, gelişmeleri izliyor. Ama aynı bölgelere yığınak devam ediyor. Üç gün önce bölgedeki Kürt birliklerine füzeler, gece görüş dürbünleri, termal kameralar ve silahlar nakledildi. Kimler tarafından? ABD ve İsrail! Bu malzemeler ayrıca Kerkük, Musul, Erbil ve diğer bölgelerdeki birliklere dağıtılıyor. Yakında yeni füzeler ve ağır silahlar gelecek ve dağıtılacak.” Bir başka hatırlatma:

“Kuzey Irak tarafına yoğun yığınak başladı. Türkiye sınırına yabancı birlikler indirilip mevzileniyor. Hatta birkaç gün önce Şırnak''ın Altıntepe bölgesine tam sınıra yabancı birlikler indirildi. Tam sınıra değil, sınırın Türkiye tarafına. Yani Türkiye topraklarına. Diyelim ABD ve İsrail''le Türkiye ortak hareket ediyor. O zaman bu yığınağın sebebi ne?” Devam edeyim:

“Kuzey Irak''taki hareketlenme, ağır silah sevkıyatları, füze nakilleri, füze rampaları, askeri üs inşaatları, Türkiye sınırına indirilen ABD askerleri, sınır bölgelerinde yapılan ölçümler ve arazi araştırmaları… Bunlar acaba Türkiye''nin bölgeye müdahil olmasına yönelik hazırlıklar mı?”

“Türkiye sınırına helikopterlerle indirilen Ankara''nın iki müttefikine ait askeri birimler ölçümler yaparken, bazı bölgelerin koordinatlarını belirlerken, uydu üzerinden hedef noktalar netleştirip ülkelerine aktarırken ne düşüneceğiz?”

“Çukurca ve Şenoba bölgelerinden nakledilen ve havadan indirilen birliklerin operasyonuyla, ABD''nin Mahmur kampında göstermelik arama yapması arasında bir bağlantı var mı? Ya da ABD''nin tavrı, Türkiye''yi teskin etmeyi mi amaçlıyor?”

Birkaç ek yapayım: Önceki gece Zap suyu yakınlarına helikopterlerle ABD askeri ve peşmerge indirildi mi? Bölgede arazi ölçümleri yapılıyor. Birilerinin cevaplaması gereken sorular var: Sadece Irak-Türkiye sınırı değil. Irak''tan Ermenistan sınırına kadar ABD ve İsrail tarafından yapılan sınır ölçümlerinin, arazi taramalarının anlamı ne? Bunlar yanlış mı, doğru mu? Neden Ermenistan sınırına kadar?

Türkiye''nin sınır bölgeleri, Kuzey Irak tarafı füzelerle tahkim ediliyor. Neden ağır silahlar bu bölgelere naklediliyor, neden peşmerge birlikleri ABD askerleriyle birlikte sınıra yakın bölgelerde mevzileniyor? İsrail ve ABD''nin teknik desteğiyle bütün bu bölgeler ne amaçla peşmergeler tarafından uydudan kontrol edilebilecek hale getiriliyor? Bu bölgelere neden son teknoloji ürünü uydu cihazları yerleştiriliyor? Böyle devam ederse Türkiye istese de bölgeye müdahale edemez. Birileri Türklerle Kürtler arasında bir savaş mı tezgahlıyor? Ya da başka senaryolar mı var?

Türkiye, Ankara''ya gelen PKK Koordinatörü Joseph W. Ralston''a sorulacak tek soru vardı: Bütün bu askeri yığınağın, hazırlığın amacı ne? Bu silah sevkıyatı kime karşı ve neden? Yapacak bir şey yok. Bu iddiaların ABD ya da İngiltere''den bir yayın organı tarafından gündeme getirilmesini bekleyeceğiz…

Sıradaki suikastler ve jeopolitik kâbus
00:006/02/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran''ın ünlü nükleer fizikçisi Ardeşir Hasanpur 18 Ocak''ta öldürüldü. İran yönetimi Hasanpur''un ölümünü ancak 21. Ocak''ta açıkladı. Ölüm sebebi ise “radyoaktif zehirlenme” olarak duyuruldu. Ama gerçek böyle mi?

İstihbarat kuruluşu Stratfor, Hasanpur''un sanıldığı gibi radyoaktif zehirlenme sonucu ölmediğini, İsrail istihbarat teşkilatı Mossad tarafından öldürüldüğünü, bu konuda güçlü kanıtlar bulunduğunu, sadece Hasanpur''un değil, başka nükleer bilimcilerin de Mossad''ın hedefi olduğunu, bazılarının öldürüldüğünü, bazılarının da yaralandığını iddia etti.

44 yaşındaki Hasanpur İsfahan''daki nükleer tesiste, Natanz nükleer tesisindeki uranyum zenginleştirme programına uranyum-hexafulorid üreten yerde çalışıyordu. İsrail, 1970''lerden bu yana benzer suikastler düzenliyor. 1980''de de Iraklı nükleer fizikçi Yahya el Meşhed, Paris''teki otel odasında öldürülmüştü. Ve İsrail, Irak''ın Osirak nükleer tesisini bombalamış, dünyadan hiçbir tepki yükselmemişti. Aylardır ABD''nin İran nükleer tesislerini vurup vuramayacağı tartışılıyor. Ama özellikle İsrailli resmi çevreler, İran''ın tesislerine saldırı düzenleyebileceklerini açıkça konuşmaktan çekinmiyor.

Hiçbir suikast küçümsenmemeli. İsrail ve ABD''nin Filistinli Şeyh Ahmed Yasin, Abdüzlaziz Rantisi ve diğer Hamas liderlerine yönelik suikastlerinden sonra Filistin''i nasıl iç savaşa sürüklediklerini gördük. Şimdi bu iç çatışmada onlarca insan ölüyor, Filistinli gruplar birbirini boğazlıyor, İsrail ve ABD rahatına bakıyor.

Şah Ahmed Mesud suikastinden sonra Afganistan''ın nasıl işgal edildiğini, Mesud taraftarlarının nasıl kullanıldığını gördük. Bir suikast üzerinden ne ince hesaplar yapılmıştı. Lübnan''da Refik Hariri suikastinin Suriye''yi nasıl hedef haline getirdiğini ve Lübnan''a nasıl iç savaşın eşiğine getirdiğini izliyoruz.

Bölgeye yönelik müdahalelerde suikast politikalarının çok önemli bir işlev islendiğini hep yazdık. Pakistan''dan Somali''ye uzanan coğrafyaya dikkatle bakalım: Her ülkede ya işgal var, ya iç savaş var, ya işgal ve iç savaşa doğru gidiş var, etnik ve mezhep çatışmaları var ya da başlamak üzere. Bütün bunlar rastlantı mı? Tesadüf mü? Böyle düşünmek için insanın gözlerinin kör olması gerekiyor. Bu bölge, böyle kanlı çatışmalar için sadece zaman mı bekliyordu? Kim planlıyor, kim yönetiyor, kim savaştırıyor?

ABD Bağdat''ta görülmemiş bir savaşa hazırlanıyor. Artık kimler kimleri katledecek belli değil. Muhtemelen herkes herkesi öldürecek. Ve bu ülkede kimse kardeş kalamayacak, kimse aynı sokakta barış içinde yaşayamayacak. Son bir haftada binden fazla insan öldü. Toplam bir milyona yakın insan öldü. ABD''nin nihai saldırısı, Irak''ı tüketip komşularına saldırma aşamasına gelmeyi mi amaçlıyor? Muhtemelen öyle.

Zbigniew Brzezinski, geçtiğimiz hafta önemli bir açıklama yaptı. Özeti şuydu: Bush yönetiminin bölgedeki bütün girişimleri, İran''a saldırı hazırlığının işaretleri. Bu savaşın sonuçları, Ortadoğu''daki ABD emperyalizmi ve uluslar arası alanda çok ağır olacak. Ve bu olacak…

Ortadoğu hızla jeopolitik kâbusa sürükleniyor. Bütün bölge Saraybosna''ya dönüştürülmek isteniyor. Bütün bölge mezhep savaşına, Şii-Sünni çatışmasına itiliyor. Bu Irak''ta böyle, Lübnan''da böyle, Pakistan''da böyle. Batı''ya göre Osmanlı-Safavi savaşı yeniden başlamak zorunda. Bölgede herkes bir nevi kıyamet savaşına sürükleniyor. Bölge etnik düşmanlık açısından onlarca yıl sürecek bir nefretin esiri haline getiriliyor. Beyrut''tan Bağdat''a, Gazze''den Kerkük''e, Musul''dan Karaçi''ye bütün bölge adeta mezbahaneye dönüştürülüyor.

Türkiye PKK ile keskin bir hesaplaşmaya hazırlanıyorken, bu hesaplaşma Türk-Kürt hesaplaşmasına dönüştürülmek isteniyor. Gazze''de, Mogadişu''da aynı savaş yaşanıyor. Mısır''da Müslüman Kardeşler Hüsnü Mubarek''i devirme planları yaparken Ürdün Krallığı geleceğini kaybetmek üzere. Pakistan ordusu Belucistan''da bir iç savaş yürütüyor. İsrail, Hizbullah''a ve İran nükleer tesislerine saldırıya hazırlanıyor. Suudi Arabistan ve İran, nükleer ve balistik füzeler dahil korkunç bir silahlanma yarışına girdi. Birileri Ortadoğu için sanki kıyamet saatini kurmuş gibi.

Hasanpur''ün öldürülmesi bütün bunlar içinde münferit bir hadise olarak algılanabilir. Ama öyle değil. Suikastler birbiriyle bağlantılı, bir büyük projeyle bağlantılı. Bölgesel projenin tamamlayıcı unsurları. Ve devamı gelecek. Kimler ne için öldürüldü, ilk bakışta anlaşılamayacak, birbiriyle bağlantılı olmadığı sanılan suikastler bölgedeki her ülkede devam edecek. Irak''ta, İran''da, Lübnan''da, Pakistan''da, Mısır''da ve Türkiye''de, böyle giderse daha çok suikast göreceğiz.

Bağdat savaşı, yüz bin çocuk!
00:007/02/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika Bağdat''ta işgal sonrası en büyük saldırıya hazırlanıyor. 50 bin asker, Bağdat sokaklarını karış karış dolaşıp direnişçi avlayacak. Tabi bu, güvenlik önlemi gibi olmayacak. Bir şehir savaşı olacak. Sokak çatışmalarıyla sınırlı kalmayacak. Kent havadan bombalanacak, mahalleler saldırıya uğrayacak. Dünya, nasıl bir Bağdat savaşı yaşanacağını endişeyle bekliyor. Sünni direnişçiler, İran yanlısı gruplar, direnişe katılan Şii unsurlar hedef olacak. Bağdat''ta hem İran''a karşı hem de Sünniler''e karşı savaş yaşanacak. Bağdat''ta hem Sünni Kürtler hem de Şii Gruplar ABD ile birlikte devleti koruma adına kardeşleriyle savaşacak. Bağdat; ya çok büyük bir şehir savaşına sahne olacak ya da İkinci Dünya Savaşı''nın sembol şehirleri gibi ateş topuna döndürülecek. Bağdat bir Dresden, Bir Tokyo mu olacak? Şehir suyunun kaynadığı, metallerin eridiği bir cehennem mi olacak?

Siyasi sonuçları bir tarafa, Şii olsun, Sünni olsun, kaç Bağdatlı hayatını kaybedecek? Amerikan zaferi için daha kaç insan ölecek? Ve sonuçta kaç insanın ölümü sadece istatistik olarak kaydedilecek? Sünniler Kürtlere, “siz bu savaşa karışmayın yoksa biz de Kuzey Irak''a saldırırız” diyor. Kürtler karışırsa Irak savaşında saflar öylesine karışacak ki; Sünnilerin, Şiilerin, Kürtlerin Amerika hegemonyasının bekası için nasıl ölüme gittiklerini izleyeceğiz.

İşgalden bu yana, dört yıl içinde bir milyona yakın insan öldü. Dikkat edin; bu süre içinde tam 100 bin çocuk öldü. 100 bin çocuk! Kim için, ne için, kimlerin çıkarı için, kimlerin kirli amaçları için, kimlerin daha zengin, daha müreffeh, daha rahat yaşaması için öldü 100 bin çocuk! Hangi siyasi çıkar, hangi beklenti, hangi kazanç bize bu ölümleri kabullendirebilir?

İran varken, Irak''a sahip olamayacağını Anlayan ABD, önce Irak''ı dize getirip ardından İran'' a saldırma hazırlıkları yapıyor. Bush''un “Bul ve yok et” talimatından sonra Amerikan ordusu hem direnişçilere hem de Irak içinde İran''a karşı yeni bir savaş başlattı. Medya kampanyası, resmi yalanlar, spekülasyonlar eşliğinde bütün bölgeyi mahvedecek bir savaşın ayak seslerini duyuyoruz. Irak işgalini engelleyemeyen dünya, İran''a saldırıyı engelleyebilecek mi? Sanmıyoruz. ABD ve İsrail''in aksine İran hiçbir ülkeye saldırmadı. İsrail''in aksine bütün uluslararası yükümlülüklere uydu, nükleer tesislerini denetime açtı. Ama yine tehdit İran!

ABD Deniz gücü Basra Körfezi''nde toplanıyor. COPLAN 8022-02 adlı plan, İran''a karşı geniş çaplı hava saldırısını öngörüyor. 2004''teki Başkanlık genelgesi, bu ülkeye karşı taktik nükleer silah kullanılmasını içeriyor. Soğuk Savaş ve sonrasında belki de ilk kez, bizim coğrafyamızda nükleer silah kullanılacak. Belki de bizim de bir Hiroşima''mız olacak. ABD ordusu şimdi bu saldırının simulasyonu üzerinde çalışıyor.

Bazı haber kaynakları, saldırının Nisan sonundan hemen önce yapılacağını iddia ediyor. Nükleer içerikli füzeler Akdeniz çevresinde depolanıyor. ABD bu füzeleri kullandığı anda İran''ın İsrail''i vuracağı, ardından bu ülkeye karşı korkunç bir hava saldırısı başlatılacağı öne sürülüyor. Ve bu saldırı için Basra Körfezi, Akdeniz, Hint Okyanusu, Irak, Türkiye, Azerbaycan birer üs olarak öne çıkıyor. Ama başka bir coğrafyada harıl harıl saldırı hazırlığı yapılıyor ve dikkat çekmiyor.

İran''a bahar saldırısının esas üsleri Bulgaristan ve Romanya olacak gibi. Bulgaristan''daki üsler, Romanya''da Karadeniz kıyısında bir üs bu saldırı için hazırlanıyor. Bulgaristan Haber Ajansı''na göre bu ülkedeki üsler, İtalya''daki üs, Çek Cumhuriyeti''ndeki ABD üssü ile Romanya ve Polonya İran saldırısına hazırlanıyor. B-2 bombardıman uçakları bu üslere naklediliyor. 2006''da yapılan anlaşma çerçevesinde Bulgaristan''daki Bezme, Graf İgnitievo ve Novco Selo üsleri ABD''ye devredildi. Buralara savaş uçakları, füzeler, binlerce asker sevkedililiyor. Bunlarla beraber Romanya''daki üslere de F-15 ve F-16 uçakları naklediliyor. Orta Avrupa''daki Çek Cumhuriyeti ve Polonya''daki ABD üslerinde de aynı hazırlıklar var. Ukrayna ve Gürcistan''ın da aynı amaç için kullanılacağı ortada. Basra Körfezi''ndeki hazırlıkları tekrar etmeye gerek bile yok. İran''da bin beş yüz hedef belirlendiği, 18 kentin tehdit altında olduğu, petrol ve endüstri bölgeleriyle savunma tesislerinin saldırıya uğrayacağı ifade ediliyor.

Bağdat, büyük savaşın ateşlendiği şehir olacak gibi. Bölgenin insanları, Şiileri, Sünnileri, Arapları, Türkleri, Kürtleri, İranlıları, küçük hesapları bir yana bırakıp bu ölümcül gerçeği görecekler mi? Bağdat''ın kaderinin Şam''ı, İsfahan''ı, İstanbul''u esir alacağını görebilecekler mi? Birbirinin boğazına sarılmayı bırakıp ortak hedefe yönelme basiretini gösterebilecekler mi? Önümüzde, bu çağrıyı güçlendirmekten başka hiçbir yol yok.

Kürt-Arap savaşı ve Bağdat kıyımı
00:008/02/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

On binlerce ABD askeri ve yerel müttefikinin büyük Bağdat savaşına hazırlandıklarını, Şii, Sünni ve Kürtlerin ABD için birbirine gireceğini yazdım dün ve şu cümleleri kullandım:

“Bağdat, büyük savaşın ateşlendiği şehir olacak gibi. Bölgenin insanları, Şiileri, Sünnileri, Arapları, Türkleri, Kürtleri, İranlıları, küçük hesapları bir yana bırakıp bu ölümcül gerçeği görecekler mi? Bağdat''ın kaderinin Şam''ı, İsfahan''ı, İstanbul''u esir alacağını görebilecekler mi? Birbirinin boğazına sarılmayı bırakıp ortak hedefe yönelme basiretini gösterebilecekler mi? Önümüzde, bu çağrıyı güçlendirmekten başka hiçbir yol yok.”

Operasyon dün Ademiye bölgesinde başladı. İlk etapta birkaç bin ABD askeri ile Irak birlikleri operasyona başladı. Bir süre sonra kapsamı genişletilecek ve bu sayı 50 bine çıkarılacak. Hedef tutturulabilirse bu sayı 85 bin çıkarılacak. Görünüşe bakılırsa, Irak''ı işgal eden ABD, şimdi Bağdat için haftalarca süreceği söylenen yeni bir işgal planı hazırladı ve uygulamaya başladı. ABD ve Irak birlikleri nasıl hazırlanırken Sünni direnişçiler de günlerdir benzer hazırlıklar yapıyordu. Hedef genel olarak Sünni direnişçiler olduğu için onlar da Bağdat''ın Sünni bölgelerine yönelik kapsamlı savunma stratejisini uygulamaya koydu.

Sünni direnişçi grupların liderleri, aşiret liderleri, dini liderler hazırlıkların son aşamasında planlı bir toplantı yaptılar. Pazartesi günü Bağdat''ta toplanan grup liderleri, ortak bir savunma planı üzerinde anlaştı. Toplantıdaki konuşmalara bakılırsa, Sünni grupların temsilcileri Bağdat''a yönelik saldırıdan sadece ABD''yi sorumlu tutmuyor. İran yanlısı Şii gruplar ile Kürt birlikler de aynı kategoride zikredildi. Bu durum, Sünniler ile Şiiler ve Kürtler arasında büyük bir kavganın başlamak üzere olduğuna işaret ediyor. İşgale karşı direniş ve Şii-Sünni çatışması dışında şimdi de Arap-Kürt savaşı başlamak üzere. Daha önce Felluce katliamında gördüğümüz ittifak, bu sefer Bağdat''ta kendini gösteriyor. ABD, bu iki kesimi, Felluce''deki direnişçilere karşı aynı safta savaşa sürmüştü. Şimdi benzer bir ortaklık Bağdat''ta kendini gösteriyor.

Şii gruplar devleti korumak için ABD ile birlikte. Kürtler ise, Kuzey Irak''ta edindikleri kazanımların bedelini ödemek için Sünni Araplar''ın karşısına dikiliyor. Muhtemelen Kerkük için aldıkları ödülün bedeli için Bağdat''a birkaç tümen peşmerge gönderdiler. Türkiye''ye ise, Kerkük''e karşı PKK kozu kullanılmış olabilir. (Tabiî göstermelik hareketler ve oyalamalarla.)

Bağdat savaşı ABD ve bu çevrelerin iddia ettiği gibi teröre karşı güvenlik operasyonu değil. Hem Irak içinde çok boyutlu bir savaşın temelleri atılıyor hem de Şii ve Sünni dünya arasında büyük bir krizin temelleri. Direnişçilerin altı saat süren Bağdat toplantısında özetle şu kararlar alındı:

1- ABD, Şii gruplar ve Kürk birliklerinin amacı Sünnileri Bağdat''tan sürmek. Direnişçiler Bağdat''tan çekilmeyecek ve Sünni halkı korumak için savaşacak.

2. Bütün direniş grupları aynı savunma planı üzerinde anlaşmıştır. Bağdat''ın Sünni bölgeleri farklı askeri bölgelere ayrılacak. Hepsinin başına bir askeri komutan atanacak. Emirlerine direniş grupları tahsis edilecek. Bu birimlerin hepsi tek bir komuta altında olacak.

3- Saldırının başlamasından sonraki 48 saat içinde bu operasyon bölgeleri ABD ve müttefikleri için infaz bölgeleri haline getirilecek.

4- Kadınlar, çocuklar, camiler, sivil halkı korumak için hazırlanan plan uygulanacak. Yiyecek ve su stokları korunacak. Kentin değişik bölgelerinde yaralılar için acil klinikler kurulacak. Buralarda yeterli doktor, ilaç, kan ve diğer tıbbi ihtiyaçlar hazır bekletilecek.

5- 11 maddelik plan konusunda bütün direniş grupları hemfikir. Irak İslam Ordusu''nun hazırladığı plana göre, Ceyşul Mücahidin grubu alan savunması ve açık savaş yürütecek. İntihar bombacıları geniş biçimde kullanılacak.

6- Çatışmalar bütün boyutlarıyla kaydedilip dünyaya iletilecek. Her askeri bölgeye çatışmaları izleyecek muhabirler yerleştirilecek. Hem Sünni hem de Şii bölgelerde, savaşı izlemek ve görüntülemek için 15 gazeteci yerleştirilecek.

Durum bu... ABD ve müttefikleri teröre karşı operasyon mu yapıyor, mezhep savaşını mı genişletiyor, Arap-Kürt savaşını mı tetikliyor yoksa Bağdat''ı büyük bir katliama mı hazırlıyor, siz karar verin!

Bu, Şii-Sünni ve Kürtleri birbirine kırdırma operasyonu. Kim haklı, kim haksız sorularının anlamını yitirdiği bir dönem. Birileri Bağdat savaşını durdurmazsa, Şiiler devlet, Kürtler Kerkük, Türkiye PKK ödülüyle avunursa, tarihin hiç bir döneminde olmadığı ölçüde bir kıyımın kapıları açılmış olacak.

İran"a saldırının sonucu ne olacak?
00:0013/02/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Enerji hamleleriyle Avrasya jeopolitiğinde çok önemli mevziler kazanan, Rusya''yı eski günlerine kavuşturma yolunda ilerleyen, Avrupa ve Asya''yı kendine bağlayan, Anglo-Amerikan cephe karşısında ustalıklı manevralarla güçlü bir savunma hattı oluşturan Rusya lideri Vladimir Putin''in son sözleri, dünyanın geldiği vahim noktayı ilk kez bu kadar açıkça ortaya koydu.

“ABD''nin tek güç olma politikaları sürdürerek dünyayı daha tehlikeli hale getirdiğini ve herkese isteklerini kabul ettirmeye çalıştığını” söyleyen Putin, tek kutuplu dünya düzeninin de sona erdiğini resmen açıkladı.

Bir Soğuk Savaş ilanıydı ve Washington tarafından da öyle algılandı. Bu sözler, aslında varolan çatışmanın, bölünmenin, kamplaşmanın teyidi, alenileştirilmesi oldu. Pasifik''ten Afrika içlerine kadar hissedilen, bir çok bölgede sıcak çatışmalarla beslenen gerilim, Latin Amerika''dan Çin''e kadar uzanan geniş bir alanda ABD karşıtı bir bloku besliyor. Moskova, hem ABD karşıtı ülkelere her türlü desteği veriyor hem de enerji kozuyla ABD müttefiklerine yakınlaşıyor. İşte Irak''ta bu savaşın seyrini izliyoruz. Lübnan''da, Somali''de, Afganistan''da, geniş Ortadoğu''da, Orta Asya''da bu savaşı izliyoruz. Moskova-İran dayanışması, ABD-İran krizi de bu çatışmanın ürünü.

Putin''in ABD müttefiki Suudi Arabistan''la yakınlaşması ve enerji ortaklığı da. Suudi Arabistan Veliaht Prensi Abdullah Bin Abdülaziz''in 2 Eylül 2003''te Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin''le yaptığı görüşme, Rusya''nın İslam Konferansı Teşkilatı''na (İKÖ) gözlemci üyelik başvurusu, Malezya ve Suudi Arabistan nezdinde bu amaca yönelik girişimleri ile Merkez Avrupa, Rusya, İran, Çin ve Müslüman ülkelerin çoğunluğu arasındaki yakınlaşma süreci, Putin''in satranç oyununda önemli hamleleriydi. 1926 yılından bu yana ilk kez gerçekleşen bu ziyaretin karşılığında önceki gün de Putin Riyad''a gitti. 2003 yılında burada yazdığımız gerçekleşti ve Suudilerin geleneksel Çeçen politikası şimdi kökten değişti.

Bütün bunlar, yeryüzünün orta kuşağında yaşanan ve daha da sertleşecek olan derin çatışmanın sonucu. Ama Putin''in son sözlerinin bu kadar sert olmasının nedeni bunlar değil. ABD-İran krizi derinleştikçe, savaş ihtimali güç kazandıkça Putin''in sözleri daha da sertleşecek. Tabi Çin''in ve İslam dünyasının da. Bu derin bölünmede ABD için Türkiye neyse, Rusya ve Çin için de İran o. Ve ABD şimdi bu ülkeye saldırıya hazırlanıyor. Asyalı güçler, savunmalarını kendi sınırlarında değil Ortadoğu ve Afrika''ya kurdular. ABD de savunma hattını sınırlarının çok ötesine, Ortadoğu''ya kurmamış mıydı?

Putin''in tek kutuplu dünyanın sonunu ilan ettiği olay, bazılarının tahmin ettiği gibi Irak işgali değil. Kritik eşik İran''a saldırı olacak. İşte o zaman aslında bir Soğuk Savaş''ın değil, hem Ortadoğu''yu hem de ABD''yi mahvedecek bir sıcak savaşın başlayacağını göreceğiz. Son haftalarda bu savaş üzerine bahis oynayanların sayısı oldukça arttı. İki taraf da açıkça savaşa hazırlanıyor. Peki bu savaşın sonuçları ne olacak? Amerika açısından İran''a saldırının sonuçlarının yine bir ABD''li yazardan alalım:
1- İran Hürmüz Boğazı''nı kapatacak. Rus, Ukrayna, Çin silahları ve kendi ürettiği füze ve mayınlarla Körfez''deki ABD gemilerini hedef alacak. Tankerleri batıracak. Petrol sevkıyatını durduracak. Dünya ekonomisini etkileyecek.

2- ABD İran''ın hava savunma sistemini vuracak. Petrol ve askeri tesislerini bombalayacak. Bu, milyonlarca varil petrolün dünya pazarına girmesine engel olacak. Petrol fiyatları hızla yükselecek. İran, Kuveyt, Irak, S. Arabistan ve Körfez''deki ABD hedeflerini vuracak. Patriot füzeleri “müttefiklere” koruma güvencesi vermiyor. Tahran, CENTCOM''un bulunduğu Katar''ı bu açıdan uyardı.

3- Petrol krizi dünya ekonomisini riske atacak. ABD''de enflasyon yükselecek. ABD''nin bütçe açığını dengeleyen yabancı girdiler düşecek. ABD ekonomisi ağır yara alacak.

4- ABD iş dünyası ve vatandaşları her ülkede hedef olacak. İslam dünyasında öfke büyüyecek. ABD karşıtlığı bütün dünyaya yayılacak. Savaş, Rusya''nın Avrupa üzerindeki nüfuzunu artıracak. Onları enerji için Rusya''ya bağımlı hale getirecek.

5- Karşılıklı saldırılarda ABD deniz gücü büyük zarar verebilecek. Hatta uçak gemisi kaybedebilecek. Irak''taki ABD ordusuna sevkıyat zora girecek. Kuveyt Bağdat hattı ve Yeşil Bölge İran''ın hedefi olacak. Bu savaş ABD''deki neoconların sonu olacağı gibi, Yahudi lobisi büyük yara alacak. ABD en azından bir süre bölgeden çekilmek zorunda kalacak. Buradan da görülüyor ki, İran savaşı sadece ABD ile İran arasında olmayacak, adı çok önce konulan yeni dünya savaşının en sıcak cephesi olacak. Hem bölgesel bir savaşa dönüşecek hem de küresel bir krize. Dünya ekonomisinde çok büyük dalgalanmalara yol açacak. İşte dünya o zaman iki büyük kampa ayrılmış olacak.

İran savaşı belki de İran''dan çok ABD''yi vuracak. Bush ve ekibinin gerçeklerden ziyade ideolojik amaçlarla hareket ettiği ortada. Dolayısıyla bu hesabı yapmayacaklar. Yapmadıkları da ortada ve savaş şaklaşıyor.

Türkiye"den direnişçilere füze mi gidiyor!
00:0014/02/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir ay içinde 17 Amerikan helikopteri Iraklı direnişçilerin saldırısına hedef oldu. 20 Ocak''tan bu yana direnişçilerin Bağdat çevresinde ve Orta Irak''ta yoğun olarak ABD helikopterlerini hedef alması, başarılı saldırılar yapması, yeni tür silahlar kullanması, düşürülen helikopterlerle çok sayıda ABD askerinin öldürülmesi, son günlerin en önemli tartışmalarından biri.

20 Ocak''ta Taci''de düşürülen helikopterden sonra her hafta birkaç ABD helikopteri düşmeye başladı. 7 Şubat''ta bir Sea Knigt helikopteri yine Sünni bölgede düşürüldü ve 7 ABD askeri öldü. Ardından devamı geldi. ABD yönetimi bu helikopterlerin düşürüldüğünü doğrulamak zorunda kaldı. Saldırılar nedeniyle karadan ulaşımda zorlanan ABD ordusu, helikopterlerin de hedef olmaya başlamasıyla zor duruma girdi ama başka da seçeneği yok.

Yollara yerleştirilen bombalar yüzünden ulaşım ağırlığını helikopterlere veren işgal güçlerinin, 2005''te 240 bin, 2006''da 334 bin uçuş yaptığı, bu rakamın 2007''de 400 bine yükseleceği düşünülürse, direnişçilerin nasıl bir taktik izlediği daha net görülür. ABD''li pilotlar ayda ortalama 100 saldırıya uğruyor. İşgalden bu yana 29 ABD helikopteri düşürüldü. Hepsi direnişçilerin saldırısıyla.

Helikopterlerin ileri teknoloji ürünü füzelerle düşürüldüğü, uçuşların çok sıkı takibedildiği, iyi istihbarat toplandığı, direnişçilerin ABD''nin askeri metodlarını ezbere bildiği bizzat ABD askeri birimleri tarafından da doğrulanıyor. Uzmanlar, direnişçilerin omuzdan atılan portatif hava savunma sistemlerine sahip olduğunu, lazer güdümlü veya ısıya duyarlı füzelerin ABD''ye büyük zarar vermeye başladığını söylüyor.

ABD ise bu silahların nereden geldiğini öğrenmeye çalışıyor. Son haftalarda İran''a yönelik suçlamalar, Irak işgali öncesi senaryoları andıran iddialar işte bu silahlarla ilgili. Sünni direnişçilerin omuzdan atılan füzelerle ABD''ye sürprizler yaşattığını belirten uzmanlar da en az ABD kadar bu silahların menşeini araştırıyor. Çünkü, adresin bölgede yeni krizlerin habercisi olduğunu biliyorlar.

Direnişçilerin kullandığı SA-7 füzelerinin 2003''ten bu yana ABD ve İngiltere''ye karşı kullanıldığı biliniyor. İddialar İran üzerinde yoğunlaşıyor. Ama daha ötesi var. Ayrıca bu silahların Afganistan''dan, Çin''den, Rusya''dan, Suudi Arabistan''dan hatta Türkiye''den geldiği yönünde iddialar var. Türkiye''den Sünni direnişçilere bu tip füzeler gönderildiğine ilişkin şu ana kadar hiçbir iddia gündeme gelmemişti. Helikopter kayıplarının artmasıyla Türkiye''nin de adı anılır oldu.

ABD ve İsrail kaynakları ise yoğun olarak İran üzerinde duruyor. Tabiî bu, İran''a karşı yürütülen istikrarsızlaştırma operasyonunun bir parçası. Aynı kaynaklar, QW-1 ve SA-7 füzelerinin İran tarafından Muktada Sadr''ın Mehdi Ordusu''na hatta yine İran tarafından Sünni direnişçilere intikal ettirildiğini, helikopterlerin bu silahlarla vurulduğunu öne sürüyor. Sovyet üretimi silahların İran tarafından geliştirildiği, Afganistan''daki Tahran yanlısı gruplar ile Lübnan''daki Hizbullah''a da aynı silahların intikal ettirildiği, Tahran''ın Irak''ta NATO''ya karşı bazı grupları hazırladığı gibi iddialar var.

Ayrıca; Kuzey Irak''ta, Celal Talabani''ye bağlı Süleymaniye ile Erbil''in bu silahların transferi için kullanıldığı, Kürtlere ait şirketler aracılığı ile İran''dan bu bölgelere gelen silahların oralardan Bakuba, Ramadi, Bağdat, Hile ve Güney Irak''a sevkedildiği ifade ediliyor.

ABD yönetimi, İran silahları yüzünden şu ana kadar 170 askerinin öldürüldüğünü, 650 tanesinin de yaralandığını söylüyor. Amerikan birlikleri, bazı Şii güçler, Peşmergeler ve PKK''lılardan oluşan, sayısı 85 bine yükselmesi beklenen güçler Bağdat''ta büyük operasyon başlattı. Ama şu ana kadar, başarı sağlanamamış görünüyor. Tam aksine, direnişçiler hem saldırı taktikleri hem de ileri teknoloji ürünü silahlarla daha fazla kayıp verdirmeye başladı. Savaşın yeni bir şekliyle karşı karşıyayız!

Kur"an"ın yarısını yırtıp atmak!..
00:0015/02/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Özgür düşünce iddiasından başka insanlık için hiçbir tezi olmayan, sömürgeci geçmişini, Güneydoğu Asya''daki kanlı tarihini bu iddia ile kamufle etmeyi başaran Hollanda''dan Geert Wilders adlı bir milletvekili, bakın ne demiş: “Hazreti Muhammed hayatta olsaydı ve Hollanda''da yaşasaydı onu kovardım. Bir İslam tsunamasi ile karşı karşıyayız. Eğer Müslümanlar Hollanda''da yaşamak istiyorlarsa, Kur''an''ın yarısını yırtıp atmalılar, imamları dinlememeliler, çünkü Kuran''da korkunç şeyler söylendiğini biliyorum” demiş. Başörtüsü ve cami yapılmasına yasak istemiş.

Bu açıklamalar bir milletvekili tarafından bir gazeteye yapılıyor. Hoşgörü, birlikte yaşama tezlerinin Avrupa için artık bir anlam ifade etmediğini, sadece başka toplumları hizaya sokmak için kullanıldığını, özellikle 11 Eylül sonrasında Avrupa''nın övünç kaynağı olan bu değerlerden çok kolay vazgeçilebildiğini gördük. Bu aşamadan sonra işte söz konusu “değerler” sadece kendileri dışındaki toplumlara yönelen bir yaptırım aracına dönüştü.

Yukarıdaki sözler, yenilir yutulur cinsten değil. Bırakın bir milletvekilini, bırakın bir yayın organını sokaktaki insanın bu anlayışa sahip olması, Avrupa için de son derece ürkütücü. Ama özellikle birkaç yıldır İslam''a, Müslümanlara, İslam coğrafyasına yönelen saldırganlıkla birlikte düşünüldüğünde, bu sözleri kafayı yemiş bir kişinin sorumsuz ifadeleri olarak hazmedebilmek, en azından duymamak mümkün değil. Çünkü saldırganlıkla paralel yürütülen zihinsel dönüşüm projeleri, sürdürülen düşmanlık Avrupa kamuoyunu da rehin almış durumda ve bunlar kendiliğinden ortaya çıkmadı. Sanıldığı gibi Müslümanların terörist gösterilmesiyle de sınırlı bir algı değil. Rafine biçimde hazırlanmış ve birkaç yılda hem Müslümanlar hem de dünya kamuoyunda tahripkar bir düşmanlığın temellerini atmış olan entelektüel terörizmin göstergelerinden biri.

Diyelim bu adam aşırı milliyetçi, göçmen karşıtı ya da her ne haltsa, makbul biri değil ve sözleri ciddiye alınamaz. Ancak sadece son birkaç yılda yaşanan benzer olaylara baktığımızda bu sorumsuz ifadelerin her zaman Wilders gibi kafayı yemişlerden değil, son derece sorumlu ve etkin kişi ve çevrelerden de geldiğini görüyoruz.

Danimarka''daki karikatür krizini hatırlayalım. Hz Muhammed''e hakaret eden, aşağılayan, terörist gösteren çizgiler yayınlandıktan sonra Avrupa medyasının olayı nasıl sahiplendiğini, Müslümanların tepkisini nasıl barbarca olarak nitelediğini, Avrupalı aydınların nasıl aynı safta toplandığını ve bunu “Müslümanların fikir özgürlüğünü test etme”ye kadar götürdüğünü hatırlayalım. Özgürlük söylemlerini kimseye bırakmayan Avrupa''nın sağduyusu burada yenildi ve yapılan hakaretin düşünce özgürlüğü kapsamına girmediği bile söylenemedi, söylenmedi. Bu durumdan anlaşılması zor bir haz aldılar.

Daha vahim bir gelişmeyi hatırlayalım: Katolik dünyasının dini lideri Papa 16. Benediktus''un; Bizans imparatoru Manual II Paleologos''tan yaptığı, “Hz. Muhammed''in gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği”ne yönelik alıntısının Müslümanları nasıl rencide ettiğini… Katolik dünyasının en büyük dini liderinden daha sorumlu kim olabilir? Papa''nın sözleriyle karikatürler ya da Wilders''ın sözleri arasında ne fark var? Biri en sorumsuz olanı diğeri en sorumlu olanı. Örnekleri sıralamaya gerek yok. Ama üç örnek, her biri farklı toplumsal yükümlülüğü temsil eden üç çevreden gelen nefret ifadeleri yeter de artar bile. Biri Hz Muhammed''i terörist gösterdi, diğeri şeytanlıkla itham etti. Şimdi bir diğeri “Hollanda''da olsaydı kovardım, Kur''an''ın yarısını yırtıp atın” diyebiliyor.

Müslüman toplumlar çok büyük sorunlarla boğuşuyor. İşgaller, sömürgecilik, etnik ve mezhep eksenli krizler, iç savaşlar, fakirlik, özgürlük sorunları, gelir dağılımındaki adaletsizlikler, geri kalmışlık, baskıcı rejimler, eğitimsizlik ve daha neler neler… Ama bu örnek bir şey olmadığını görüyoruz. Yüz milyonlarca insanın değerlerine bu kadar kolay küfredebilenlerden ne alınabilir ki!

Medeniyetler diyaloğu sürecine hiç inanmadım. Çünkü medeniyetler çatışması tezini ve medeniyet içi çatışma tezini üretenler, bu diyalog sürecini de yönetiyor. Ayrıca, zayıf olanların diyalog istemesinin çok da anlamı yok. Güçlü olan, çatışmacı dünya görüşünü besleyen, işgal ve talana girişenlerde barış içinde birlikte yaşama iradesi yoksa, bizim diyalog çağrılarımızın hiçbir anlamı olmayacak.

Ama eğer, dünya böyle bir diyalog zeminini yakalayacaksa, çatışma yerine barışı inşa edecekse, bu, Batı''nın elli yıllık birikimiyle değil, bu toprakların yüzyılları aşan birikimi sayesinde olacaktır. Çünkü bizler, bugün her ne kadar birbirimizin boğazına sarılmış olsak da, başkaları için kanlarımızı döksek de, bir gün o olgunluğu yeniden keşfedeceğiz.

Kudüs"ü bir kez hatırlamak!..
00:0016/02/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kudüs''ü ilk gördüğümde başım dönmüştü. Ramazan''ın son haftasıydı, Kadir Gecesi''ydi. Filistin''in her tarafından yüzbinlerce insan Kudüs''e akıyordu. Kanuni Sultan Süleyman''ın yaptırdığı surlar boyunca uzanan Sultan Süleyman Caddesi''nden Mescid-i Aksa''nın avlusuna girerken karşılaştığım dört gencin o akşam yaşadıkları hâlâ hafızamda. Duvarları, kontrol noktalarını aşamayınca, Mescid-i Aksa''ya ancak su borularının içinden sürünerek gelebilmişlerdi.

“Bu akşam en az yüz bin kişi toplanır” dediklerinden inanmamıştım. Belki ''on bin diyecekken yüz bin dediler'' diye düşündüm. Ancak öğleden sonra Kudüs''ün sokakların dolup taştığını, heyecan ve telaşın her yanı kapladığını, trafiğin işlemez hale geldiğini, Mescid-i Aksa''ya açılan kapıların ve daracık sokakların kilitlendiğini görünce gerçeği kavramaya başladım.

Gençlerin öfkesi, sabırsızlığı ve Mescid-i Aksa''ya ulaşmak için gösterdikleri göz yaşartıcı çaba, duvarlara yazılan sloganlarda kendini gösteriyordu. Hiç değilse bu gece Mescid-i Aksa''da olmak onların için karşı konulmaz bir tutkuydu. İftar vakti yaklaşınca caddelerden, sokaklardan akın akın Mescid''e giden insanların arasına karışıp, Mescid-i Aksa ve Kubbet-us Sahra''nın avlusuna girebildik. On binlerce insan, kadın, çocuk, yaşlı, genç, aileler dev avluyu doldurmuş, yer sofralarını kurmuş iftar vaktini bekliyordu. Evet, yüz binler vardı. O kalabalıktan sıyrılıp bir ara Ağlama Duvarı''na gitmiştim. Duvarın üstünde yüz binler namaz kılıyordu, yandaki duvarda ise Museviler ibadet ediyordu. Hemen yukarıda İsa''nın çarmıha gerildiği kilise… Bir üçgen içinde üç din. Aralarında birkaç yüz metre sadece. Ama bu birkaç yüz metre uzaklık bugünün dünyasını nasıl da belirliyordu. Şunları yazmıştım o gün:

“Eski kentin labirenti andıran sokaklarında yön duygumuzu tamamen kaybetmiş halde ilerlerken, bu şehrin yeryüzünden neden bir örneğinin bulunmadığını düşündüm. Peygamberlerin, dinlerin, medeniyetlerin merkezi bu şehir, binlerce yıllık taş duvarlar ve daracık sokaklar, dehlizleri andıran evler… İnsana adres ve yön kavramını unutturan, zaman kavramını unutturan, sonsuzluk hissi veren şehir.. Attığınız her adımın, bastığınız her taşın hikayesini düşündüren şehir. Neden bu kadar kıskanıldığını, neden bu kadar sevildiğini, neden bu kadar sahiplenmek istendiğini, bu şehir için neden bu kadar kan döküldüğünü bu sokaklarda gezmeyen nasıl anlasın!”

Bir ay sonra yeniden Kudüs''e gittim. Tel Aviv''in İzmir''i andıran havasından uzaklaşıp aynı coşkuyla Kudüs''e ulaştığımda büyük bir hayal kırıklığına adım atmış oldum. Yüz binlerce insan neredeydi? O coşku, heyecan fırtınası neredeydi? Adım atamadığımız o sokaklar neden bu kadar tenhaydı? Mescid-i Aksa neden bu kadar yalnızdı? Kubbet-us Sahra''nın kapısında neden sadece birkaç kişi vardı? İki kutsal mabedin içinde elleri cebinde olaşan İsrail askerlerinden başka kimsecikler yoktu. Mescid-i Aksa''nın gönüllüleri, o gençler, nereye gitti?

Mescid-i Aksa''nın içinde, Kubbet-us Sahra''nın içinde yalnızlıkla baş başa kalmayı, miraca yükselinen yerde oturmayı, o taşın altında kendinden geçercesine dua edenleri izlemeyi unutmak mümkün mü?

Zeytin Dağı''na çıkıp, dalgın gözlerle Kudüs''e bakarak öylesine kalakalmak, rüzgarı alabildiğine hissetmek, tarihe dalıp gitmek mümkün mü? Hemen oracıktaki zeytin ağacına uzanıp bir filiz koparmak, Musevi mezarlığının içinden duvarlara tutunarak aşağı yürümek, Cehennem Vadisi''ne inmek mümkün mü? Surların dışından, sırtına yüklenen çarmıhla yürütülen İsa''nın yolunu izlemek, düştüğü yerlerde duraklamak, çarmıha gerildiği kiliseye ulaşmak, bir mum için 2 şekel verecekken elli şekeli kaptırmak (!) mümkün mü? Eski Kudüs''ün daracık sokaklarında esnafın sıcak selamlarıyla karşılaşmak, babaları İstanbul kökenli Arami ailenin Murat ve Joseph adında iki çocuğunun hazırladığı nefis kahveyi yudumlamak mümkün mü? Ve o sokaklarda, yorulmak bilmeden doyumsuzca dolaşmak ve her an sürprizlerle karşılaşmak mümkün mü? Gelgitler arasında sıkışmayı, zihninizdeki hesaplaşmayı, gönlünüzdeki duygu selini, kendinizle yüzleşmeyi unutmak mümkün mü?

Anlamayanlar için sadece taş var Kudüs''te; kirli sokaklar, pazarcılar, girginlik, fakirlik var. Anlayanlar içinse insan var, tarih var, medeniyet var, sevgi var, öfke var, stres var, aynı dili konuşabilme var, sabır var.

Zeytin Dağı''ndan bakarken Kudüs''te ABD''yi gördüm, Fransa''yı gördüm, Rusya''yı gördüm hatta Yunanistan''ı gördüm. Sadece Türkiye''yi görmedim. Yüz yıllarca bu şehirde adalet dağıtanları görmedim.

Şimdi; Mescid-i Aksa''yı tehdit eden kazı çalışmaları, Ehud Olmert''le Başbakan Erdoğan arasındaki görüşmelere damgasını vurdu. Lübnan, Filistin iç çatışmaları, İran''a yönelik İsrail tazyikleri, Kuzey Irak ve Karadeniz-Kızıldeniz enerji projeleri bir tarafa; kazı çalışmaları için Türkiye''den bir denetim ekibi Kudüs''e gidecek. Çünkü Kudüs ve Mescid-i Aksa, bütün krizlerin ötesinde. Ve Türkiye ilk kez Kudüs''te olacak.

Türkiye"ye İslamcı Cumhurbaşkanı!..
00:0020/02/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

AK Parti''nin belalısı Michael Rubin, Türkiye ile ilgili yeni bir kriz senaryosu yayınladı. “Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak” (Will Turkey Have an Islamist President?) başlıklı 2 Şubat 2007 tarihli yazıda; neocon taşkınlığı bütün boyutlarıyla gözler önüne seren Rubin, bu yılki “cumhurbaşkanlığı ve genel seçimlerin son elli yılın en önemli seçimleri olacağını” iddia ederek yeni bir felaket senaryosuna imza attı.
Neocon kuşağın yeni yetmelerinden olan ve İsrail aşırı sağına çalışan Rubin, AK Parti''nin yargı ve eğitimde kadrolaştığını, ekonominin borçlanma ve yeşil sermaye ile ayakta tutulduğunu iddia ederek, “ekonomiye yeşil sermaye girişi olmaması halinde Türkiye''nin 2001 yılındaki kadar sarsıcı bir devalüasyon yaşayabileceği” kehanetinde bulunuyor.

Yazısını “Türkiye''deki ideolojik kavga” üzerine kurmasına rağmen ilginç bir noktaya geliyor ve Tayyip Erdoğan''ın soruşturmalardan kurtulmak için Cumhurbaşkanı olmak istediğini öne sürmekten kaçınmıyor. Türkiye''de artık askeri darbe olmayacağını belirten Rubin, Erdoğan''ın uyarıları dikkate almaması durumunda sokaklarda tankların dolaşmayacağını ancak siyasal ve yargısal sürecin işletileceğini iddia ediyor. Kehanetleri böyle devam edip gidiyor!

Rubin''in benzer yazılarına daha önce de yer vermiştik. Oldukça spekülatif, Türkiye analizinden çok Türkiye''de belli çevreleri harekete geçirmeyi amaçlayan ve ısrarla kriz çağrıları yapan Rubin, American Enterprise Institute (AEI) bünyesinde oldukça yaygaracı bir grupla birlikte Türkiye ve bölge için ahkam kesmekle meşhur bir zat. Madem bugün bu köşeyi işgal etti, daha önceki icraatlarından örnek verelim de, kim olduğuna ve ne yapmak istediğine ilişkin kanaatimiz pekişsin.

En büyük destekçisi, The Middle East Forum''un yöneticisi ve İsrail aşırı sağının önemli isimlerinden olan Daniel Pipes. Bütün mesaisini Türkiye''de askeri darbe provokasyonuna, iç savaş senaryolarına, özellikle de Tayyip Erdoğan''ın yıpratılmasına hasretmiş. Öyle iddialar ortaya atıyor ki, yazılarnı okuyanlar Türkiye''de gerçekten iç savaş yaşanıyor sanır.

Bu yaygaracı gruptakiler, Mayıs 2005''te düzenledikleri “Turkey: The Road to Sharia?” başlıklı sempozyumda, Türkiye''yi Ortodoks İslamcıların yönettiğini, Tayyip Erdoğan''ın ülkeyi şeriata sürüklediğini, İran laikleşirken Türkiye''nin İslamlaştığını, Türkiye''nin bir an önce düşman kategorisine alınması gerektiğini, ABD''nin Türkiye''deki bu gidişe müdahale etmesinin zorunlu olduğunu ve Türkiye''nin AB üyeliğine destek verilmemesi gerektiğini iddia ediyorlardı.

Türkiye''nin stratejik ortak olamayacağı, terörle mücadelede birlikte çalışılamayacağı, Hamas, Hizbullah ve Iraklı direnişçilere karşı mücadele etmediği, Beşşar Esad''la, İran''la yakınlaşma içinde olduğu, Washington, Brüksel ve Moskova ile ilişkileri kesip İslam dünyasına yöneleceği, İslamcıların komünist ve faşistler kadar tehlikeli olduğu gibi tuhaf hezeyanlarıyla ortalığı karıştırıyorlardı. Türkiye''nin kara para cenneti olduğunu, AK Parti''nin gizli gündemi bulunduğunu, Suudi sermayesi ile ayakta durduğunu öne sürerek, Türkiye''yi Hasta Adam ilan etmişlerdi.

National Review dergisinde yayınladığı bir yazısında, yine ağır ithamlarda, aptalca değerlendirmelerde bulunmuştu. Ona göre Türkiye-ABD arasındaki en önemli sorun reddedilen 1 Mart Tezkeresi değil; bizzat Başbakan Tayyip Erdoğan!

16 Aralık 2005 tarihinde “AK Parti Michael Rubin''e neden haddini bildirmiyor?” başlıklı bir yazı yazmıştım. Ama yazdıklarım sadece bu yazıyla sınırlı değildi. Türkiye''nin sözcülüğüne soyunan ve başımıza Türkiye uzmanı kesilen bu adamların, bir yandan iç çatışma tezlerini Türkiye analizi olarak pazarlarken diğer yandan şantaja varan kâbus senaryoları ile Türkiye üzerinde baskı kurup istediklerini koparmaya çalıştıklarına dikkat çekmiş, Türkiye''nin lobisini yapma adı altında nasıl para peşinde olduklarına, fikir babaları ve Türkiye''deki ortaklarına işaret etmiştim.

Hepsi deli saçması tabiî. Türkiye ile ne kadar ilgileri, Türkiye hakkında ne kadar bilgileri olduğu ortada. Türkiye için ne düşündükleri de. Kendilerine ezberletilenleri her platformda tekrar ediyorlar. En son keşifleri “İslamcı faşistler” ya da “İslamofaşizm” kavramıydı. George Bush''un, 11 Eylül''ün son yıldönümü töreninde yaptığı konuşmada kullandığı bu kavram da, Rubin gibi ideolojik savaş ajanları tarafından keşfedilmişti. İlk kez, The Washington Times''ın editörü Tony Blankley “Batı''nın son şansı: Medeniyetler savaşını kazanacak mıyız” başlıklı kitabında kullandı. Rubin''in felaket senaryolarının hiç biri tutmadı bugüne kadar. Ama o, birileri adına ısrarla bu tezlerini tekrarlamaya devam ediyor. “Türkiye Şeriata gidiyor” gibi provokatif çıkıştan sonuç elde edemedi. Şimdi “İslamcı Cumhurbaşkanı geliyor” teziyle Türkiye''de bir yerlere sinyal göndermeye, harekete geçirmeye, kriz tacirliği yapmaya çalışıyor. Tabiî ki bu da tutmayacak. Bu tahriklerin siyasi analiz olduğunu sanmayın sakın. Amaç para, kârlı bir yatırım! Evet, bu kişiye haddini bildirmek lazım ama susturmak için milletin paralarını ceplerine doldurarak değil!

Kürtlerle masaya oturmak...
00:0021/02/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu yıl Türkiye''de son elli yılın en önemli seçimlerinin yapılacağına inanan ve Çankaya''ya “İslamcı” bir Cumhurbaşkanı geleceğini öne süren ABD''deki neocon çevrelerin kriz senaryolarına dikkat çektim dünkü yazıda. Göstergeler, bu çevrelerin müdahalelerinin seçimler yaklaştıkça daha da artacağına işaret ediyor. Önce bir giriş yapalım:
İsrail Başbakanı Ehud Olmert''in Ankara ziyareti, Mekke''deki Filistin anlaşması, Abdullah Gül''ün S. Arabistan ziyareti, Başbakan Tayip Erdoğan''ın yakında bu ülkeye gidecek olması, Olmert''ten hemen sonra İran Dışişleri Bakanı Manuçer Mottaki''nin Ankara''ya gelmesi, Türkiye ve İran arasında PKK/PJEAK''a yönelik işbirliği arayışları, İran''a karşı saldırgan tutum, Suudi-İran arasında bölgenin mezhep ekseninde bloklaşmaya sürüklenmesi, S. Arabistan ve Pakistan''ın öncülük ettiği yeni bloka (Mısır, Malezya, Ürdün ve Endonezya''yı da kapsıyor) Türkiye''nin destek vermesi ve Irak''ın giderek bütün bölgeyi ateşe atacak bir tehdide dönüşmesi gibi çok önemli gelişmelerin/olayların merkezinde bulunan Türkiye, bir yandan kendi özel sorunlarıyla, dışarıdan kendine yönelen tehditlerle mücadele ederken diğer yandan bölgesel gelişmelerde hakem rolü oynamaya çalışıyor.

İşte seçimler, bu karmaşık ve kaotik gelişmelerin gölgesinde yapılacak. O kadar sorun var ki, Türkiye''nin bu atmosferde geleneksel iç iktidar çevreleri arasında yaşanabilecek bir krize tahammülü yok. İşte o çevreler, bu zaafı kaşıyarak Türkiye''yi hem içine kapanmaya zorluyor hem de kendi bölgesel projelerinin merkezine çekmeye. Bu hedef için en etkili şantaj, çok iyi bildikleri iç gerilim stratejisi. Ve şimdi bunu yapıyorlar.

Gündemlerinde öncelikle hükümetle Mesut Barzani''yi masaya oturtmak olduğunu biliyoruz. Son günlerde Başbakan ile Genelkurmay Başkanı arasındaki diyalog tartışmalarının bu gündemle bir ilgisi olup olmadığını bilmiyoruz ama ABD''nin PKK''yı hedef almayacağı, Barzani ve Talabani ile birlikte örgüte destek vermeye devam edeceği, buna paralel olarak Türkiye iç kamuoyuna çalışacağı, Türkiye istemese de Kuzey Irak''a yerleşeceği bir gerçek. Seçimlerden önce böyle bir gelişmenin olması mümkün değil. Hiçbir siyasi parti bu riski göze alamaz. Hele Türkiye kamuoyundaki duyarlılık bu noktada iken.

Bunları söylerken, Türkiye''nin Kürtlerle diyalog kurmasına karşı ya da tam aksine çatışmacı bir politika izlenmesi taraftarı değilim. Türkiye bölgedeki bütün komşularıyla ve çevrelerle diyalog içinde olmalı. Ama bunu yaparken aracılardan kurtulup, Washington, Londra ve Brüksel''i aradan çıkarıp komşularıyla doğrudan görüşmesi gerektiği açıkça ortada. Türkiye şimdi bu tezi savunuyor; aracısız görüşmeyi... Çünkü Irak''tan Türkiye''ye yönelecek bir tehdidin göğüslenebilir olduğuna inanılıyor ancak tehdit bölgesel bir hal alırsa kimsenin önüne geçemeyeceği düşünülüyor. Bu da Irak''ın bölünmesi. Ancak iyi niyetler korunsa da, bölünmenin önüne geçme imkanı ne yazık ki kalmadı.

Kuzey Irak yönetimiyle diyalog dışında ikinci diyalog süreci Ermenistan''la ilgili olacak gibi. Bu bahar aylarında Kafkaslar''da önemli gelişmeler bekleniyor. Hem Karabağ konusunda hem de Türk-Ermeni ilişkilerinde hareketlilik yaşanacağı, bu hareketliliğin hem Türkiye-Ermenistan arasında bir yakınlaşmaya hem de Ermeni işgali altında bulunan Karabağ dışındaki topraklarla ilgili sorunun çözümünde kendini göstereceği ifade ediliyor. Türkiye; Ermenistan''dan spesifik olarak bu toprakları iade etmesini istiyor. Ermenistan ise, “bu topraklardan zamanı gelince çekileceğiz, pazarlık için tutuluyor. Buralar Azeri toprağıdır” diyor.

ABD''deki Ermeni soykırım tasarısı konusunda girişimler sürerken, Ankara-Erivan arasındaki yakınlaşmadan beklenen şu: Gürcistan, Ermenistan, Azerbaycan''ın Türkiye için bir tampon bölge haline gelmesi. Öyleyse, önümüzdeki bahardan itibaren hem Ermenistan''la ilişkilerde, hem Azeri topraklarındaki Ermeni işgalinde hem de soykırım tezi üzerinde ciddi pazarlıklar yapılacak demektir.

Bu haliyle bölgesel ve küresel sorunların dışında Türkiye''nin önünde iki çok önemli sorun duruyor: Kuzey Irak ve Ermenistan''la ilişkiler. İşte Türkiye bu iki konuda ciddi bir açılım hazırlığı içinde. Kürtlerle ve Ermenilerle diyalog şu an için, iç kamuoyundaki hassasiyet için hiçbir siyasi iktidarın açıktan alamayacağı bir risk. O zaman asıl gelişmelerin seçimler sonrasına kalacağı ortada. Türkiye''nin elini kolunu bağlayan iki kritik sorun aşılırsa, bambaşka bir Türkiye''nin, zaaflarından önemli ölçüde kurtulmuş bir Türkiye''nin, daha etkin bir Türkiye''nin olacağı hesaplanıyor. Ancak, bunun bir de iç kamuoyu boyutu var.

ABD-İran çatışması ve PKK"ya operasyon
00:0022/02/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran ordusunun büyük bölümü Irak sınırında konuşlanmış durumda ve Tahran sürekli yeni tatbikatlarla savaşa hazırlanıyor. ABD ise bir yandan Irak''taki varlığını pekiştirmeye diğer yandan da Basra Körfezi ve çevre ülkelerde savaş hazırlığı yapıyor. BM Güvenlik Konseyi''nin uranyum zenginleştirme programını durdurması için Tahran''a verdiği 60 günlük sürenin dün dolması, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı Başkanı Muhammed El Baradey''in İran hakkında olumsuz rapor vermesinin beklenmesi ABD-İran krizini iyice tırmandırdı. Şimdi; “bundan sonra ne olacacak?” sorusunun cevabı aranıyor.

Bu gelişmelere paralel biçimde ABD tarafından İran''ın nasıl vurulacağına ilişkin saldırı senaryoları da sızdırılıyor. Basra Körfezi''ndeki yığınağın saldırı amaçlı olduğu, ABD''nin İran''da on bin hedef belirlediği, sadece nükleer tesislerin değil, askeri, petrol ve endüstriyel bölgelerin de bombalanacağı, İran tatbikat yaparken ABD uçakların sınır boyunda aralıksız uçtuğu, aslında ABD-İran savaşının çoktan başladığı, hafif yoğunluklu olarak devam ettiği, hem Irak''ta hem de İran içinde saldırıların sürdüğü gibi senaryolar dünya medyası tarafından verilmeye başlandı.

Benzer senaryolar hemen her yıl hatta yılda birkaç kez sızdırılıyor. Dolayısıyla bu açıdan yeni bir durum yok ve bu sansasyonel senaryoları çok da ciddiye almamak lazım. ABD''nin şu anki tazyikleri, saldırıdan ziyade İran''ı geri adım attırmaya yönelik ve yürüttüğü bölgesel ve uluslararası diplomasi ile paralellik arzediyor.

İki ülke, hem Irak içinde hem de bölgesel düzeyde ciddi bir nüfuz mücadelesi sürdürürken, kriz de beklendiği gibi tırmanıyor, tırmanacak da. ABD, İran''ın karşısına bir Sünni Blok dikmek için öteden beri yürüttüğü çabalarda önemli bir başarı sağladı. Mısır, S. Arabistan, Ürdün ve Körfez ülkeleri bir yandan “İran tehdidi”ne karşı nükleer silah arayışlarına girip savunmalarını güçlendirirken diğer yandan, “Şii yayılması” gerekçesiyle ciddi bir hareketlilik içine girdi. Tahran ise S. Arabistan ve Körfez ülkelerine karşı hem Şii hem de nükleer kartını göstermekten çekinmiyor. Bölgedeki derin bölünmenin erken dönemlerini izliyoruz.

Bu bölünme ve kargaşa içinde Türkiye ile İran tamamen fraklı kamplarda olsalar da bazı güvenlik konularında ortak kaderi paylaşıyor. Türkiye PKK için ABD''den istediği desteği alamazken, üstelik PKK ABD silahlarıyla daha da güçlenirken İran, Amerika tarafından kurulan, silahlandırılan, eğitilen PJAK''la mücadele etmek durumunda. Türkiye de İran da PKK ve PJAK''ın elindeki ABD silahlarından şikayet ediyor. Türkiye PKK için ABD''nin adım atmasından şikayet ederken İran PJAK üzerinden ABD''nin kendi içinde terör eylemlerine girişmesinden son derece huzursuz. Türkiye''de Kürt meselesi bölgesel karakter kazanmaya başlarken İran kendi içindeki Kürt ve Arapların ABD tarafından istikrarsızlık unsurları olarak kullanılmasına direnmeye çalışıyor.

Türkiye-ABD-İsrail ile Türkiye-S. Arabistan ve diğer Sünni ülkeler arasındaki diyaloglar büyük oranda İran-ABD krizine endeksli. Ankara İran''la ilişkilerini ABD istese de bozmak istemiyor. Ama nükleer güç ya da Şii yayılması endişesine kapılıp Sünni blokla tam olarak birlikte hareket etmiyor. Bir anlamda ortada ve iki tarafın da güvenini kazanmış durumda. Dolayısıyla sözünü dinletebilme imkanına sahip.

İran Dışişleri Bakanı Manuçer Muttaki''nin Ankara ziyareti sırasında nükleer işbirliği önermesi daha da önemlisi Türkiye''nin İran''da petrol ve doğal gaz araması yapıp işletilmesi yönündeki teklifi sadece iki ülke arasındaki ilişkilerden kaynaklanmıyor. ABD, İran''a karşı Türkiye''yi yanına çekmeye çalışırken Tahran, Ankara''nın en azından tarafsız kalması için çaba gösteriyor.

Bütün bunlar olurken gözden kaçan bir haber oldukça dikkatimi çekti. 28 Ocak''ta, PKK Koordinatörü Joseph Ralston ile Mesut Barzani ve Kosrat Resul arasında yapılan görüşmede, ABD''nin PKK''ya karşı operasyon için yeşil ışık yaktığının Kürt yönetimine iletildiği iddia ediliyor. Habere göre Nisan başlarında başlaması beklenen operasyon kapsamında Kandil Dağı''na saldırı yapılacak. Dışişleri Bakanı Abdullah Gül ve Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın ABD ziyaretlerinden ümitli dönmelerinin gerekçesi bu olabilir mi? ABD tarafından verilen yeşil ışığın sebebinin, Türkiye''nin hem Irak hem de bölgesel konularda İran''la yakınlaşmasının önüne geçmek olarak gösterilmesi ciddiye alınabilecek bir gerekçe. Ama yine de masaya oturmak mı yoksa tasfiye mi, birkaç ay içinde göreceğiz.

Aynı şey İran için de geçerli. İki ülke arasında PKK ve PJAK''a karşı ortak hareket öncelikli konu. Şimdilik bu bahar birçok açıdan hareketli geçecek. Ama ABD-İran krizinin çatışmaya dönüşmesini beklerken bir anda Lübnan''ın yeniden patlamasına tanık olabiliriz.

Kerkük-Diyarbakır hattı ve psikolojik operasyon!
00:0023/02/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

BM Güvenlik Konseyi''nin İran''a verdiği 60 günlük sürenin dolmasıyla ABD-İran krizinin geleceğine ilişkin tartışmalar yeniden tırmandı. Bir yanda George Bush ve neocon ekibi, diğer yanda İran Cumhurbaşkanı Ahmedinecad ve taraftarları, sert açıklamalarla gerginliği tırmandırmaktan, krize çatışmaya dönüştürecek süreci beslemekten geri durmuyor. Krizin Irak''ta, Kuzey Irak''ta, Lübnan''da, Sünni ülkelerde nasıl yankılandığını, İran-Suudi kampı arasında nasıl bir kamplaşmaya neden olduğunu, İran''ın aralıksız savaş oyunlarını, ABD askeri yığınağını tekrarlamaya gerek yok.

Tam da bu sırada, İsrail''in işgal altında tuttuğu Suriye''ye ait Golan bölgesinde kapsamlı bir tatbikat yaptığını, her an saldırı tehdidi altında bulunan Suriye''nin ordusunu bu bölgede tahkim etmeye çalıştığını, ABD-İran krizine paralel biçimde bir İsrail-Suriye krizinin de tırmanmakta olduğunu hatırlatmakta yarar var.

İsrail ordusunun 34 günlük Güney Lübnan saldırısı, Hizbullah''ın direnciyle başarısızlıkla sonuçlanmıştı. Ardından çatışmaları önlemek için bölgeye uluslararası güç nakledilmiş, Lübnan denizden ve karadan kontrol altına alınmış, Hizbullah''a silah sevkıyatı önlenmeye çalışılmıştı. Ancak o zamandan beri hem Hizbullah askeri gücünü daha da artırdı hem de Suriye, İran ve Rusya''nın desteğiyle ordusunda çok ciddi bir modernizasyona girişti. Özellikle hava savunma sitemleri alanında hazırlıklar yaptı. Bütün bunlar, hem İran hem de Suriye, açıktan ABD-İsrail tarafından saldırıyla tehdit edildiği dönemde gerçekleşti.

Bu gelişmeleri sıraladıktan sonra ABD''nin İran''a karşı psikolojik operasyon yürüttüğü, aslında saldırı niyetinde olmadığı şeklinde bir kanaat edinilebilir mi? Askeri ve diplomatik kriz yönetimine paralel biçimde psikolojik operasyon yürütüldüğü bir gerçek. Zaten bu işler böyle yapılır. Ancak, gelişmelerin sadece psikolojik operasyon çerçevesinde ele alınırsa her şeyin sanal olduğu, süreci analiz eden herkesin bir şekilde bu operasyona hizmet ettiği gibi son derece yanıltıcı bir sonuca ulaşılır. Oysa bunların hepsi gerçek. ABD-İran arasında yaşananlar bir oyun değil, gizli bir ittifak da söz konusu değil. Irak içindeki kriz de, İran-S. Arabistan kamplaşması da, Lübnan''daki iç kriz de, Suriye-İsrail arasındaki karşılıklı askeri gösteri de ABD ile İran arasında yükselen tansiyondan besleniyor. Öyle düşünseydik, İsrail-Hizbullah savaşı olmaması gerekirdi. Öyle düşünseydik, ABD PJAK''ı İran''a saldırtmazdı.

Elbette ABD ve İsrail''in, Irak örneğinde olduğu gibi, İran''a saldırma ihtimaline inanmak zor. İranlılar, ülkelerinin işgal edilemez olduğuna inanırken, bölge ile ilgili yorumcular böyle bir saldırının ABD''yi Ortadoğu''da bitirecek sonuçları doğurabileceğini söylüyor. Ancak dikkat edilmesi gereken iki nokta var: Biri İran''ın nükleer ve askeri tesislerini uzaktan bombalamak. Böyle bir saldırının yol açabileceği dalgayı ABD''nin kontrol etmesi hemen hemen imkansız. Ancak ABD''de böyle bir sağduyunun olmadığını Irak örneğinde gördük.

İkincisi ise, ABD-İran krizinin yol açtığı bölgesel kamplaşma ve buna bağlı yerel sorunlar. Şii-Sünni kamplaşması örgütler düzeyinden devletler düzeyine, Irak özelinden bölge geneline yayılma işaretleri gösteriyor. Silahlı örgütler de bu kamplaşmaya paralel biçimde saflaşıyor, etnik sorunlar farklılaşıyor.

Böyle bir sonuçtan en fazla etkilenecek ülkelerden biri Türkiye. Bölgesel kamplaşma tuzağına düşmemek için direnen Türkiye''nin Kürt sorununda bu kamplaşmanın etkisi altında kalacağı ortada. PKK-PJAK konusunda Türkiye-İran ortak bir yaklaşım içinde. Farklılaşma ABD ile yaşanıyor. Buna rağmen, ABD-İran krizi tırmandıkça Türkiye''nin PKK ve Kürt sorununa, Kuzey Irak'' a bakışı da farklılaşacak. ABD-Sünni ülkelerin ortak hareket etmesi halinde Türkiye daha keskin kararlar almak zorunda kalabilir. İran''a açıktan cephe almasa da, Kuzey Irak''a bakışında ciddi değişimler yaşanabilir ve şahin tutumunu terk edebilir. Türkiye ile Kürtler yakınlaşmaya, Türkiye ile İran arasında soğuk rüzgarlar esmeye başlayabilir. Şimdilik ABD''nin öncelikli hedefi Türkiye-İran arasındaki güvenlik dayanışmasını kırmaktır.

Kısaca, bölgesel kaplaşmanın Türkiye''ye dayatacağı can alıcı karar şu: Ya, DTP Diyarbakır İl Başkanı İbrahim Aydoğdu''nun “Kerkük''e yapılan saldırıları Diyarbakır''a yapılmış sayarız” tehdidi gerçekleşecek ya da Dışişleri Bakanı Abdullah Gül''ün, “İnsanlar düşmanlarıyla bile konuşuyor” diyerek Barzani ve Talabani ile görüşebileceğini belirten anlayışı etkin olacak. Yani Türkiye, İran ile Kürtler arasında tercih yapmak zorunda bırakılabilir.

PKK üzerinden iç hesaplaşma!
00:0027/02/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

9 Şubat''ta Fransa''da yapılan PKK operasyonunun sonuçları ne oldu? Operasyon gerçekten terörle mücadele amacıyla mı yapıldı, kara para operasyonu muydu, yoksa Fransız iç politikasındaki çekişmenin bir göstergesi miydi? Operasyonun, seçimlerle, taraflar arası yıpratma kampanyalarıyla bir ilgisi var mı?

5 Şubat''ta başlayan operasyon kapsamında bazıları PKK''nın üst düzey sorumluları olmak üzere 14 kişi gözaltına alındı. Örgütün Avrupa sorumlusu Rıza Altun ile saymanı Nedim Sever de bulunuyordu. Bu çerçevede Fransız polisinin isteğiyle Belçika''da yakalanan örgütün Avrupa''daki önde gelen isimlerden 33 yaşındaki Canan Kurtyılmaz da Fransa''ya iade edildi.

Türkiye''de geniş yankı uyandıran operasyon bugün itibariyle tam bir fiyaskoya dönüştü. Gözaltına alınanlar çok geçmeden serbest bırakıldı. Türkiye''nin talepleri geri çevrildi. PKK''nın faaliyetlerini 1993''te yasaklayan Fransa, operasyon kara para aklama gibi ağır bir ithamla yapılmasına rağmen, geri adım attı. Peki olay nasıl gelişti, hangi gerekçelerle operasyon yapıldı, Fransız seçimleriyle ilgisi neydi, kim kimi ne üzerinden yıpratmaya çalıştı, ona bakalım.

Operasyonun başlangıcı geçtiğimiz yıla dayanıyor. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı iki kişi, bir döviz bürosunda 200 bin euro''yu ABD Doları''nı çevirirken dikkat çekti ve düğmeye basıldı. Söz konusu iki kişi tutuklandı. Yapılan aramada ek olarak 100 bin euro daha tespit edildi.

Soruşturma ilerledikçe polis kapsamlı bir kara para aklama olayına vakıf oluyor ve operasyon başlıyor. Bu kapsamda 800 bin euro''ya daha ulaşılıyor.

Soruşturmalarda 200 bin euro''da koain ve eroin izine rastlanıyor. Polis o andan itibaren hem kara para hem de uyuşturucu üzerinde yoğunlaştı. Örgütün merkezine baskın yapıldı. Sahte belgelerle birlikte 24 bin euro daha ele geçirildi. Ayrıca bilgisayar ve evraklara el konuldu. Türkiye''de cinayetle suçlanan, interpol tarafından aranan ve örgütün Avrupa mali sorumlusu Nedim sever de gözaltına alınır. Canan Kutyılmaz ise yine Türkiye''de bir saldırı nedeniyle interpol tarafından aranmaktadır.

Daha sonra Medim Sever''in Fransız istihbaratıyla ilişkileri ortaya çıkar. Rıza Altun''un yardımcısı Atilla Balıkçı, Fransız istihbaratıyla bağlantıları olduğunu bizzat soruşturmayı yapan hakime bildirdi. Balıkçı, Fransa İçişleri Bakanı ve bu seçimlerin favori cumhurbaşkanı adayı Nicolas Sarkozy''nin politika danışmanı Ermeni milliyetçisi Patrick Deveciyan''la bağlantılarını anlattı.

Fransız istihbaratı, bu görüşmeleri doğruladı. Ancak görüşmelerin örgüte yardım için değil, kontrol için yapıldığını, Fransa''nın turuncu çizgilerini göstermek amacıyla yapıldığını açıkladı. Deveciyan ise, görüşmelerin içeriğini gizlemeyi tercih etti. Kürt dernekleriyle sürekli görüştüğünü fakat bu kişilerle PKK adına görüşme yapmadığını iddia etti.

Gözaltına alınanların serbest bırakılması için, Yeşiller ve Komünist Partisi''nin öncülüğünde sivil toplum örgütleri kampanyalar başlattı. Sonunda gözaltına alınanlar serbest bırakıldı.

Buraya kadar genelde her Avrupa ülkesinde gördüğümüz sahnelerden farklı değil. Ancak Fransa''daki olayın, Cumhurbaşkanlığı çekişmesiyle ilintili olduğu tartışılıyor. Daha doğrusu Fransız devletinin Macar Yahudisi olan ve seçimlerin favorisi gösterilen Sarkozy''yi yıpratmak amacıyla bu ilişkileri deşifre ettiği, terörle ve kara parayla bağlantısını kurarak Sarkozy''yi yıpratmaya çalıştığı belirtiliyor.

PKK operasyonu, sanıldığı gibi, Türkiye''yi de memnun edecek şekilde bir terörle mücadele operasyonu olmayıp, Fransa iç çekişmesinde taraflar arasındaki rekabetin geldiği noktayı gözler önüne sermesi açısından dikkate alınmalı. Operasyonu Fransız istihbaratı başlatır, politika danışmanı Deveciyan üzerinden Sarkozy hedeflenir. Çünkü görüşmeler yapıldığında tarih 2003''tür, o zaman da Deveciyan yine Sarkozy''nin danışmanıdır. Yani İçişlerinde iki numaradır.

Sarkozy, bugüne kadar kendisine yönelik çok sayıda yıpratma,g özden düşürme operasyonunu atlattı. Bakalım Nisan''a kadar daha nelerle yüzleşecek?

Üç kadın, üç idam, son üç gün!..
00:0028/02/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

31 yaşındaki Wassan Talip, 25 yaşındaki Zeynep Fadıl ve 26 yaşındaki Liqa Ömer Muhammed adlarında üç Iraklı kadın, 3 Mart tarihinde idam edilecek. Bağdat''taki el Kazimiye Hapishanesi''nde infaz gününü bekleyen kadınların tek suçları var; İşgale karşı direnmek.

Sadece dört yıl içinde bir milyona yakın insanın ölümüne, yüz bin çocuğun katledilmesine, binlerce insanın esir kamplarında toplanmasına, Ebu Gureyb gibi, benzerlerinin hâlâ ülkenin her tarafında bulunduğu; işkence ve tecavüzlerin kol gezdiği hapishanelerin işletilmesine, Kuzey Irak''ta bile varolan çocuk ve kadınların tutulduğu gizli merkezlerin kurulmasına yol açan işgale karşı çıkmak.

Üç kadın, işgal güçlerinin merkezi olan Yeşil Bölge''de saldırı düzenlemek ve bir ABD askerinin ölümüne neden olmaktan idam cezasına çarptırıldı. Irak ceza kanununun “Ülkenin bağımsızlığına, birliğine veya ülke topraklarının güvenliğine halel getirmek kastıyla kendi iradesiyle eylemde bulunan herkes, bu eylem doğası gereği böyle bir ihlale yol açtığında, ölümle cezalandırılır" maddesine göre suçlu bulundular!

Hangi halk, hangi güvenlik? Köleleştirmeye karşı çıkan, özgürlüğünü ve onurunu isteyen bir halk mı, uyuşturulan, yok edilen, süründürülen bir halk mı? Bu ülkede halkın güvenliğini, huzurunu düşünen kim var? Güvenliğini bu kadar önemsedikleri bir halkı dört yıldır nasıl da kırıp geçiriyorlar! Çirkin, işbirlikçi, yağmacı bir zihniyetin, küresel işgal çetesine hizmetçilikten başka ne özelliği var?

Halkın güvenliğini savunanlar, binlerce insan katledilirken neden susuyorlardı? Binlerce insan çöldeki esir kamplarında tutulurken, aileler parçalanırken, komşular birbirine kırdırılırken, çocuklar ailelerinden koparılırken, genç insanlar kafalarına sıkılan bir kurşunla sokak kenarlarına atılırken, morglara günde yüzlerce ceset taşınırken, üniformalı insanların işkence ile öldürdüğü insanların sayısı dahi bilinemezken, cezaevlerindeki kadınlar “bizleri öldürün” diye çağrılar yaparken neden susuyorlardı? El ayak öpmekten, ABD askerlerine hizmet etmekten, ülkelerini peşkeş çekmekten, kendi insanlarını kurban ederek iktidar satın almaktan başka ne yapıyorlardı!

Ülkesini, canını, malını, ailesini, kültürünü, hayat tarzını savunmanın, mütecavizlere karşı yiğitçe durabilme erdeminin suç sayıldığı bir yerde, bazı erkeklerin kaçacak delik aradığı bir yerde üç kadın, onların yapamadığını yapmış, yaşama haklarını savunmuş. Bundan utanç duyması gerekenler kim?

Ankara''ya gelerek, Washington-Londra''ya giderek üzerlerinde iğreti bir takım elbiseyle gösteriş yapanlar, hak ve adaletten dem vuranlar, ülke bütünlüğünü ve halkın güvenliğini ağızlarından düşürmeyenler acaba bu ölümlerin kaçından sorumlu?

Sadece üç kadın mı? Kaç bin kadın var o hapishanelerde ve neden oralarda tutuluyorlar? Kaç bin çocuk/genç var? Ne kadarı idam edildi?.. Esir ticaretine dönüşen kadın mahkum hikayesinde kılıf hazır? Direnişçilere yardım etmek, direnmek gibi siyasi suçlar. Peki bu kadınların çoğu oralarda rehin tutulmuyor mu? Hangi amaçlarla rehin tutuluyorlar?

Başbakan Nuri el Maliki değil mi; polislerin bir kadına tecavüz etmesini soruşturmak isteyen görevliyi cezalandıran? Aynı Maliki, ya da halkın güvenliğini savunanlar, Tel Afer''de bir kadına tecavüz eden askerler hakkında ne yaptı?

Halkın değil Amerikan askerinin güvenliği için öldürülüyorlar. Onlar bu askerlerin güvenliği için kendi halklarını öldürüyor. ABD askeri için kendi halkına savaş açanlar, işkenceye maruz kalan, öldürülen binlerce insan için ABD''ye neden bir şikayette bile bulunamadılar?

İmamı bekleyen üç kadın için uluslararası kampanya başlatıldı. Hiçbir hukuki güvenliği olmayan, mahkemelerin tiyatroya ve intikama dönüştürüldüğü bir işgal yönetiminin adaletten ne anladığı malum. Tek yol var, bu kadınların kurtuluşu için dünya gelinde baskı oluşturmak. Başlatılan kampanyaya destek vermek!
Üç gün sonra yapılacak bu idamların durdurulması gerekiyor. Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği''nden bazı çevrelerin çabaları şu ana kadar sonuç vermedi. İdamı durdurma yetkisi olan Irak Devlet Başkanı Celal Talabani''ye yazılan mektuba cevap verilmedi. BM Genel Sekreterliği ve Avrupa Birliği''nden çevrelerin çabalarına Türk Dışişleri Bakanlığı, Meclis İnsan Hakları Komisyonu da destek vermeli. En azından idamlar ertelenebilmeli.

Hana Albayaty, Ian Douglas, Abdullah Albayaty, Iman Saadoon, Dirk Adriaensens, Cihan Aktaş, Ayşe Berktay gibi, İstanbul''dan, Türkiye''den ve dünyadan çok sayıda insanın imza attığı kampanyaya herkesi destek vermeye davet ediyorum. Yüz binlerce ölüme rağmen, hâlâ yapılacak çok şey olduğuna inanan ve bu ölümleri kanıksamayanlar harekete geçmeli.

28 Şubat-11 Eylül bağlantısı
00:001/03/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

28 Şubat 1997''deki Milli Güvenlik Kurulu toplantısından bu yana tam 10 yıl geçti. Söz konusu müdahalenin 4. yılına denk gelen Şubat 2001''de Ümran dergisinin hazırladığı “28 Şubat Özel Sayısı”na yazdığım “İslam''ın Meydan Okuyuşu ve Küresel Tasfiye” başlıklı yazıyı bir kez daha okudum. Yani henüz 11 Eylül saldırısı olmadan. ABD henüz dünyanın büyük bölümüne savaş açmadan. Afganistan işgal edilmeden. Terörle mücadele savaşı başlatılmadan. “İslam tehdidi” gerekçesiyle dünya genelinde olağanüstü hal ilan edilmeden.

O zaman da bugünkü yazılar yayınlanıyor, tartışmalar yapılıyordu. O zaman da “müdahale” sadece Türkiye''deki iç iktidar çekişmeleriyle sınırlı olarak ele alınıyordu. Tartışmalar, bu iktidar mücadelesinin Osmanlı''dan günümüze kadar izlediği seyrini bile hatırlatmaktan acizdi. Güncel gelişmelerle, belli figürler üzerinden tartışıldı hep. Ama nedense 28 Şubat aktörlerinin uluslararası sistem tarafından neden ödüllendirildiği, neden bu sürecin yeni küresel eğilimlerle bu denli iç içe olduğu sorgulanamadı. ABD''nin Türkiye''deki askeri darbe süreçlerine verdiği geleneksel desteğe atıfta bulunulurken, Türkiye''de uygulanan bu rafine müdahalenin Türkiye''nin ve dünyanın yeni şekillendirilmesinde nasıl bir ön adım olduğu algılanamadı.

Şimdilerde pek kimse ciddiye almaz ama ben yine de, Anglo-Amerikan cephenin yeni İslam algısına ilişkin örnekler hatırlatayım da, 28 Şubat''ı olgunlaştıran atmosferi tekrar yaşayalım:

“Varşova Paktı''nın çökmesinden sonra fundamentalist İslam tehdidi büyüyor. Ancak Batı, komünizmi kuşattığı gibi bu tehdidi de kuşatmayı bilecektir.” (Sunday Times. 10 Temmuz 1990) “İslam fundamentalizmi en az komünizm kadar tehlikeli. Bunu hafife almayın” (Willy Cleas, NATO eski Genel Sekreteri). “Fundamentalizm tehdidi bugün yüz yüze bulunduğumuz en büyük tehditlerden biridir.” (Helmut Kohl) “İslam fundamentalizmi, Nazizm kadar tehlikelidir.” Fransa Savunma Bakanı Francois Letord) NATO''dan sıradan bir Afrika ülkesine kadar her ülkede çok sayıda liderin benzer açıklamalarını hatırlatmaya gerek yok.

O yazıda bu süreci “Küresel Haçlı Seferi” olarak tanımlamış, dünya ölçeğinde tasfiye operasyonları yaşandığını, ileride bu savaşın farklı boyutlarını göreceğimizi belirterek, bugün yaşadığımız dünyaya ilişkin çok önemli perspektifler sunmuştum. Bu yeni dalga ile İslam, kaynaklar ve iktidar mücadeleleri arasındaki ilişkiye dikkat çektim. Maalesef, endişelerimin ve uyarılarımın hepsi bugün yaşanıyor. Bu yazıdan 7 ay sonra 11 Eylül saldırıları oldu ve sözünü eteğim dalga açık savaş dönüştürüldü. Mesela;

“Küresel Haçlı Savaşı''nın muhatabı sadece marjinal gruplar, silahlı hareketler ve sistem dışı güçler olmadı. En ılımlı Müslüman topluluklar bile hedef tahtasına konuldu. İslam''ın hayatın bütün safhalarından çıkarılması hedeflendi. Müslüman ülkelerin hiç birinde sistemle uzlaşmak isteyen Müslüman oluşumlara izin verilmedi. Ne iktidar, ne kaynak, onlarla hiçbir şey paylaşılmadı. İslam coğrafyasındaki pilot ülkelere “İslam''la mücadele projeleri” sunuldu. Sadece Türkiye''nin değil, her ülkenin 28 Şubat''ı var. Türkiye''deki 28 Şubat''ın benzerlerinin hemen aynı zaman dilimleri içinde Fas''tan Endonezya''ya kadar bu dünyanın öncü ülkelerinde uygulanması her ülkenin iç siyasi ve sosyal şartlarıyla açıklanamaz. Bütün bunlar İslam''a karşı yürütülen Haçlı Savaşı''nın birer uzantılarıdır….”

Türkiye''nin bu aşamadan sonra “İslam''la mücadele tecrübesi” ihraç etmeye başladığını belirttiğim söz konusu yazı şu cümlelerle bitiyor: “28 Şubat''ı, etkileri ve sonuçlarıyla uluslararası düzeyde İslam''a karşı yürütülen kampanyanın etki ve sonuçlarını karşılaştırdıktan sonra, Türkiye''de uygulanan süreci ne kadar bağımsız ve yerli görebiliriz? İslam''ın meydan okuyuşu sürdükçe, bu Küresel Haçlı Savaşı da devam edecektir.”

On yıl sonra bugünün dünyasına bakalım. Savaşların, işgallerin, talanın yanısıra ''Yeryüzünün Orta Kuşağı''nı oluşturan Müslüman coğrafya Batı''nın 21. yüzyıl hedefleri için ehlileştiriliyor, dönüştürülüyor, direnç merkezleri tasfiye ediliyor. 1996''lardaki ABD, İngiltere, İsrail, Türkiye, Ürdün, Mısır''ın oluşturduğu eksen tarafından planlanan yeni Ortadoğu şimdi dizayn ediliyor. Hep birlikte karşı koyduğumuz bu insafsız sürecin ilk adımlarının Türkiye''de atıldığını, öncelikle Türkiye''nin hizaya getirildiğini hala algılayamadık.

Birileri bu ülkede küçük hesaplar peşinde koşarken birileri hem Türkiye''yi hem de İslam dünyasını dizayn etmeye devam ediyordu. Bizim aklı evveller, bu uluslararası bağlantıyı kavrayamadıkları, hazırlanan “küresel 28 Şubat”ı algılayamadıkları için sürece mahalle kavgalarıyla geçiştirdi. Şimdilerde Büyük Ortadoğu Projesi, Ilımlı İslam, Ilımlılar İttifakı, demokrasi projeleri gibi paketlerle süreç işlemeye devam ediyor. Ne yazık ki, sürece destek verenler, üzerinde yaşadıkları ülkelerin bile nasıl tartışmalı hale getirildiğini anlamaktan hala acizler. Onlar ülkeyi kurtardıklarını sanıyorlar!

28 Şubat bir ABD-İngiliz-İsrail projesiydi ve başarıyla uygulandı. Figüranları değil gerçek aktörleri hatırlayalım ve bu aktörlerin bugün bu topraklarda ve yakın çevremizde neler yaptıklarını bir kez daha okuyalım.

.Kürt meselesi: Türkiye masaya, İran cepheye!
00:002/03/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kürt kartının bazı ülkelere karşı nasıl kullanıldığına, küresel düzeyde “terörle mücadele” yürüten Amerika''nın, terör üzerinden nasıl oyunlar oynadığına, terörden nasıl medet umduğuna, terörle nasıl işbirliği yaptığına, nasıl terör örgütleri kurup düşman ilan ettiği ülkelere saldırttığına ilişkin, ders almamız gereken olaylar yaşanıyor. Washington yönetimi, bir terör örgütü kurarak, eğiterek, silahlandırarak, eline hedef listesi tutuşturarak İran''la savaşıyor. ABD-İran çatışması olmadığını, olmayacağını söyleyenler öncelikle Irak''a, sonra Lübnan''a sonra da özellikle İran içlerindeki çatışmalara bakmalı.

Terörden, terör üzerinden savaş yürütme ABD için yeni değil. Irak işgalinin ilk döneminde İran''a karşı mücadele eden Halkın Mücahitleri Örgütü''ne destek verildi. Bir ara terörist örgütler listesine alınan, sonra çıkarılan, Washington''da merkez açmasına izin verilen örgütle ABD arasında resmen anlaşma yapıldı. Washington''ın böyle bir örgütle masaya oturması, anlaşma yapması, ileride İran''a karşı kullanmak için koruma sağlaması pek dikkat çekmedi. Ö dönemde, bunun bir emsal, örnek olduğunu ve devamının geleceğini, Türkiye''nin bunu dikkate alması gerektiğini yazmıştım.

Ama daha önemlisi, bizzat ABD tarafından İran''a karşı yeni bir örgüt kuruldu. Irak''taki ABD ordusu ve istihbaratı bu örgütü eğitti, kadrolaştırdı, silahlandırdı, finansal desteğini sağladı hatta İran içlerinde nerelere saldıracaklarına, kimleri hedef alacaklarına, neler yapacaklarına ilişkin ellerine listeler bile verdi.

O günden bu yana, PKK''nın yan kolu olan, İran ve bölgedeki Kürtler''den oluşturulan PJAK, İran''da çok ciddi saldırılara imza attı. Çok sayıda İran askeri öldürüldü. Çatışmalar hâlâ devam ediyor. Buna bağlı olarak İran hem kendi topraklarında bu örgütle savaşmaya hem de Kuzey Irak''ta PKK mevzilerine saldırmaya devam ediyor. Tahran yönetimi bu örgüt ve saldırılardan açıkça ABD''yi sorumlu tuttu. Ama kimse bu sesi dikkate almadı, almıyor da. ABD bununla da kalmadı. İran içindeki Arapları harekete geçirdi. Irak''tan İran içlerine sızmaya, belli hedefleri varmaya, bombalama eylemleri yapmaya başladı. Saldırılar aralıklarla devam ediyor. İran bugünlerde yeniden operasyonlara başladı. Türkiye-İran sınırında çatışmalar yaşanıyor.

İran Devrim Muhafızları Komutanı General Yahya Rahim Safavi, “Eğer Irak hükümeti sınır bölgesindeki, yabancılara bağlı silahlı İranlı militanları ülkeden atmazsa Devrim Muhafızları bunları sınır ötesinden yakalama hakkını saklı tutmaktadır” diyerek Irak''a müdahale sinyalleri verdi. Türkiye-ABD arasında PKK konusunda hiçbir ilerleme sağlanamamasını bu çerçevede nasıl değerlendirmeliyiz? ABD''nin PKK''yı da, PJAK gibi, koz olarak tutmasından Türkiye endişe etmemeli mi? PKK ile PJAK aynı olduğuna göre, bu örgüte bağlı silahlı gruplar Bağdat''ta ABD adına savaştığına göre, iki örgütte de ABD silahları olduğuna göre, ABD Türkiye''nin hedefindeki bir örgütle İran''a karşı birlikte savaştığına göre, Türkiye''nin öncelikli tehdit olarak gördüğü bir yapıyla müttefik olduğuna göre Türkiye ne düşünmeli?

Türkiye''de PKK''ya operasyon ihtimali giderek zayıflıyor. Kerkük için böyle bir ihtimal kalmadı zaten. Sınır ötesi harekat tartışmasının zayıflaması, diyalog ve pazarlık yollarının açılması tercihi öne çıktı. Türkiye Kürtlerle masaya otururken İran, ABD-İran krizine paralel biçimde, PJAK üzerinden cepheye çekilirken Türkiye ile İran arasındaki işbirliği ne olacak? İran''ın da Türkiye''nin de Kürtlerle çatışma istediğini söyleyemeyiz. Ancak, Türkiye''deki pazarlık, masaya oturma sürecinin daha çok ABD tarafından yönetildiğini düşününce, sağlıklı sonuçlara ulaşılacağı umudu azalıyor. ABD''nin, Türkiye''yi masaya oturturken İran''ı savaştırması Türkiye-İran arasında gerilime neden olacaktır. Bölgesel kamplaşma ve İran''ın hedef alınmasıyla birlikte bu gerilimin ne kadar vahim olabileceğini kestirebiliyoruz. Gelişme, Türkiye-İran arasında varolan işbirliğini tamamen ortadan kaldırabilir.

Bunların bölgesel Kürt sorunuyla ilgisi yok. ABD-İran, ABD-Türkiye ve İran-Türkiye arasında, ağırlıklı olarak Washington''ın belirlediği taktiklerin Kürtler üzerinden uygulanmasından başka bir şey değil. İran Meclis Dış İlişkiler Komisyonu Üyesi Hamit Rıza Hacıbabai''nin; “Bugün bize yapılırsa yarın sıra Türkiye''ye gelir” uyarısını yabana atmak mümkün değil. Kürt kartı, PKK kartı, PJAK kartı, terör kartı ABD''nin elinde olduğu sürece her ülke bu endişeyle yaşayacaktır. Bölgesel işbirliği, Kürtlerle aracısız görüşme ve soruna bölgesel çözüm bulma seçenekleri geliştirilemezse, ABD ve İngiltere bu kart üzerinden Türkiye dahil bütün ülkeleri istikrarsızlaştıracaktır. Türkiye ve bölge ülkelerinin, bu kartı ABD ve İngiltere''nin elinden almadıkça çözüm bulmaları mümkün değil. Federasyon tartışmalarını gündeme getirecek diyalog sürecini Türkiye göğüsleyebilecek mi? Bu tartışmalara karşı güç kazanan iç direnç, Türkiye iç politikasında derin ayrışmalara neden olabilir? Hem bölgesel hem de iç gelişmeler açısından hareketli günler başlayacak.

Üç kadın, üç idam, bir güzel haber!..
00:006/03/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

28 Şubat tarihli “Üç kadın, üç idam, son üç gün!” başlıklı yazı Türkiye kamuoyundan çok geniş destek aldı. İdama mahkum olan ve 3 mart tarihinde infazları kararlaştırılan 31 yaşındaki Wassan Talip, 25 yaşındaki Zeynep Fadıl ve 26 yaşındaki Liqa Ömer Muhammed adlarında üç Iraklı kadın için Türkiye kamuoyu bir duyarlılık örneği sergiledi. BM''nin yetkili kurumları, insan hakları örgütleri, Avrupa Birliği''nden ilgili çevrelerin başlattığı idam karşıtı kampanyaya Türkiye''den de Mazlum-Der, Özgür-Der, İHD, İşgale Karşı Kadın Girişimi ve benzeri çevreler geniş destek verdi. Kampanyayı duyurmak amacıyla yazdığım yazıya gösterilen ilgi göz yaşartıcıydı. Irak işgalinin başladığı günde, katliamlar sırasında, işkenceler sırasında, Ebu Gureyb örnekleri sırasında gösterilen hassasiyetin aynen korunduğunu bir kez daha gördüm.
Dört yıl içinde bir milyona yakın insanın ölümüne, yüz bin çocuğun katledilmesine, binlerce insanın esir kamplarında toplanmasına, Ebu Gureyb gibi, benzerlerinin hala ülkenin her tarafında bulunduğu; işkence ve tecavüzlerin kol gezdiği hapishanelerin işletilmesine, Kuzey Irak''ta bile varolan çocuk ve kadınların tutulduğu gizli merkezlerin kurulmasına yol açan işgale karşı çıkanlar, üç kadını kurtarmak için seferber oldu.

Sayısız mail ve telefonla bana ulaşanlar, ne yapmaları gerektiğini, nasıl destek vermeleri gerektiğini sordu. Bugün hala, o üç kadına ne olduğu, idam edilip edilmedikleri soruluyor.

Hemen söyleyelim: Irak ceza kanununun “Ülkenin bağımsızlığına, birliğine veya ülke topraklarının güvenliğine halel getirmek kastıyla kendi iradesiyle eylemde bulunan herkes, bu eylem doğası gereği böyle bir ihlale yol açtığında, ölümle cezalandırılır” maddesine göre suçlu bulunan üç kadının idamı şimdilik ertelendi! En azından temyiz süresi sona erene kadar. Ama idam kararı hala geçerli.

Binlerce insan katledilirken susanlar, binlerce insan çöldeki esir kamplarında tutulurken, aileler parçalanırken, komşular birbiriyle kırdırılırken, çocuklar ailelerinden koparılırken, genç insanlar kafalarına sıkılan bir kurşunla sokak kenarlarına atılırken, morglara günde yüzlerce ceset taşınırken, üniformalı insanların işkence ile öldürdüğü insanların sayısı dahi bilinemezken, cezaevlerindeki kadınlar “bizleri öldürün” diye çağrılar yaparken susanlar, işgal yönetiminin çıkarlarını öne alan ceza kanuna dayanarak üç kadını halkın güvenliğini tehdit etmekten ölüme mahkum etti. Aynı yönetim, binlerce kadın ve çocuğu esir kamplarında tutmaya devam ediyor. Düzmece bir yargılamadan bile geçirilmeden kaç kişi öldürüldü? Kimse bilemez, çünkü Irak''ta ölümlerin istatistiği tutulmuyor. Bir milyona yakın insanın öldüğü bir ülkede birkaç kişinin kaydını kim tutar ki!

Başbakan Tayip Erdoğan, Irak Başbakanı Nuri el Maliki''yi arayarak, savunmaları bile alınmayan, adil yargılanmayan üç kadın hakkındaki kararın gözden geçirilmesini istedi. Dışişleri Bakanı Abdullah Gül de, Arap Ülkeleri Dışişleri Bakanları toplantısında konuyu gündeme getireceğini açıkladı. Bu duyarlılık, üç kadının idamını şimdilik erteledi. Başbakanın görüşmesi olmasaydı üç kadın idam edilmiş olacaktı. Belki de görüntüleri dışarı sızdırılacaktı.

Maliki yönetimi, temyiz kararına kadar idamın ertelenmesine karar verdi. Başbakana ve Dışişleri Bakanı''na bu hassasiyeti ve girişimleri için duyarlı olan herkes adına teşekkür ediyoruz.

İşgal, siyasi hesaplar, bölgesel hesaplar, askeri hesaplar, ilişkiler, hedefler bir tarafa, korkunç insan kıyımı için yürekleri parçalanan herkesin yapabileceği çok şey var. İdamların, katliamların, işkencelerin ve toplama kamplarının varlığının devam ettiği bu trajediye en azından insan onurunu esas alarak bakabilmek gerekiyor. Türkiye''nin Irak yönetimine bu alanda baskısını devam ettirmesi gerekiyor. Üç kadının idamı ertelendi ama henüz kurtarılmadılar. Temyiz kararı idam yönünde çıkarsa ne olacak?

Irak Devlet Başkanı Celal Talabani''nin bu üç idamı affetmesi yönünde baskı yapılmalı. Temyiz kararı idam yönünde çıksa bile, Irak''ın içinde bulunduğu şartları göz önüne alarak, Başbakan ve Dışişleri Bakanı''ndan duyarlılıklarını devam ettirmelerini, üç kadını kurtarmak için çabalarını sürdürmelerini özellikle istiyoruz. Türkiye, siyasi ilişkiler, hesaplar bir tarafa, insani açıdan Irak''ta etkisini kullanmalı. Çünkü hiçbir siyasi hesap insan hayatının önüne geçemez. Hiçbir siyasi girişim, insan hayatı için gösterilen çabalar kadar etkili olamaz.

İstanbul"da Mossad ve CIA operasyonu!
00:007/03/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İstanbul, Soğuk Savaş döneminin en hararetli casusluk olaylarını hatırlatan bir istihbarat operasyonuna ev sahipliği yaptı. Sekiz yıl boyunca, 2005 yılına kadar İran Savunma Bakan Yardımcısı olan, Devrim Muhafızları''nın güçlü generallerinden biri İstanbul''un ortasında kaçırıldı! Simdi hem İran hem de Türkiye, 7 Şubat''ta İstanbul''a gelen sonra bir daha kendisinden haber alınamayan 63 yaşındaki Ali Rıza Askeri''ye ne olduğunu araştırıyor.

Ama cevabı netleşemeyen iki soru var: General Askeri, ABD ya da İsrail istihbarat birimleri tarafından mı kaçırıldı, yoksa kendisi mi izini kaybettirdi? İran, Askeri''nin ABD tarafından kaçırıldığını söyleyerek Türkiye''den bir şeyler yapmasını istiyor. Türkiye, bu kadar önemli bir kişinin İstanbul''un göbeğinden kaçırılmasından duyduğu rahatsızlıkla olayı çözmeye çalışıyor. Böylesine önemli bir kişinin İstanbul''da kaçırılması, Türk istihbaratı ve güvenlik birimleri için çok ciddi bir zaaf teşkil ediyor.

ABD ve İsrail istihbaratının Türkiye''de ne kadar etkin olduğu, ne kadar rahat çalıştığı, yer yer istihbarat operasyonları yaptığı, CIA uçakları tartışmasında da gördüğümüz gibi bazı insanları paketleyip götürdüğü biliniyor. Hatta cezaevlerinde bazı sanıkları sorguladıkları hatta Türkiye''de CIA''ya bağlı gizli sorgu merkezleri olduğu iddiaları hâlâ gündemde. Afganistan''dan kaçırılan esirlerin İncirlik Üssü''nden Guantanamo''ya götürüldüğünü düşünürsek, bu ülkelerin Türkiye''de nasıl istediklerini yaptıklarını daha iyi anlarız.

Olay ABD-İran ilişkilerinin gerildiği, iki ülkenin Irak içinde ciddi bir çatışma içine sürüklendikleri, ABD''nin Irak''taki İran unsurlarına karşı operasyonlar başlattığı, ABD kontrolündeki PJAK''ın İran içlerindeki saldırılarının yoğunlaştığı, İran''ın sınırötesi operasyon yapabileceğini açıkladığı, Türkiye-İran-Suriye arasında PKK''ya karşı ortak tavrın kendini hissettirdiği, en önemlisi de ABD ve İsrail''in İran nükleer tesislerini vuracağına ilişkin iddiaların yoğunlaştığı bir dönemde gerçekleşti.

Türkiye ve İran Askeri''nin peşine düşerken, araştırma devam ederken, ABD çevrelerinden bu konuda henüz hiçbir işaret yok. Tabii bu tip operasyonlarda hünerli olan ve ABD ile birlikte çalışan İsrail çevrelerinde de. Ama ortada iki olağan şüpheli var: ABD ve İsrail. İki ülkenin İran''la yaşadığı çatışma da bütün boyutlarıyla ortada. Peki ya Türkiye, bu olayın neresinde?

Türk istihbaratı, hem ABD hem de İsrail istihbaratıyla iç içe. Bölgesel operasyonların çoğunda ortak hareket ediyorlar. Aynı Türkiye, ABD ve İsrail''in İran''a yönelik yıpratıcı müdahalesine de mesafeli durmaya çalışıyor. Yani açıktan İran''a tavır almıyor hatta böyle bir müdahaleye karşı olduğunu söylüyor. İstanbul''un ortasında İranlı önemli bir generalin kaçırılmasına Türkiye''nin evet demesini ya da işbirliği yapması ihtimalini düşünemiyorum bile. Münferit işbirliği ihtimali her zaman mümkün. Ancak bu kritik anda, böyle bir olayın Ankara-İran ilişkilerini nasıl zedeleyeceği ve bunun tercih edilmediği de ortada. Ayrıca, iki ülke istihbaratı Türkiye''de o kadar güçlü ki, Türk istihbaratının işbirliğine ihtiyaç duymadan benzer birçok olayı gerçekleştirebilecekleri de ortada!

Casusluk romanlarına konu olacak kaçırma, Irak''la bağlantılı gösteriliyor. Askeri''nin Irak içindeki İranlı komandoların başında bulunduğu, ABD''nin esir aldığı 8 İranlı diplomata misilleme olarak ABD askerlerini kurşuna dizdirdiği gibi iddialar var. Irak''tan Şam''a oradan da İstanbul Atatürk Havaalanı''na geldiği, Türkiyeli olmayan bazı kişilerin Askeri adına Ceylan Intercontinental Oteli''nde üç günlük rezervasyon yaptırdığı ancak generalin bu otele gelmediği, bagajının bir ucuz otelin odasında bulunduğu belirtiliyor.

Peki Askeri neden Irak''tan İran''a geçmedi de Türkiye''ye geldi? Sadece Irak''taki çalışmaları yüzünden mi kaçırıldı? Hizbullah''ı eğittiği veya İran nükleer sırlarıyla ilgili bilgilere sahip olduğu iddiaları, Askeri''yi özellikle İsrail için hedef yapmıyor mu? Askeri, bazı füze parçalarının Türkiye üzerinden İran''a aktarılmasında rol oynadı mı? Son olarak, TOW füzelerinde kullanılan 64 bin elektrik bağlantı parçasının Türkiye üzerinden İran''a geçmesiyle bir ilgisi var mı? Daha önce İtalya''dan getirilen ve CIA ile MİT''in ortak operasyonuyla Gürbulak''ta el konulan parçalarla bir ilgisi var mıydı? Ya da Askeri, kaçırılmadı da işbirliği mi yaparak kayıplara karıştı? Bunun için mi Suriye üzerinden İstanbul''a getirildi?

ABD-İsrail ile İran arasında Irak merkezli olarak başlatılan gerilim Türkiye''ye mi sıçrıyor? Türkiye hem nükleer teknoloji trafiğinde hem de istihbarat operasyonlarında bir istasyon mu oluyor? Bu soruların cevabını yakında bulacağız!

“Bu ne yüzsüzlük” demeyelim mi şimdi?
00:008/03/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD Dışişleri Bakanlığı, her yıl olduğu gibi, bu yıl da İnsan Hakları Raporu yayınladı. Bu raporları her zaman yadırgadım. Bunun sebebi, eleştirilen ülkeleri savunmak, insan hakları sicilini görmezden gelmek olmadı hiç. Tespitlerin çoğu da doğru zaten. Ancak insan hakları alanında yaşanan çifte standardı, insan haklarının bir emperyal silaha dönüştürülmesini, suçlamaların dış politika ve askeri güvenlik hedeflerine göre şekillenmesini, Soğuk Savaş döneminde yüz binlerce insanın ölümünden sorumlu olan bir ülkenin kendi kusurlarını görmezken başkalarını insan hakları ihlalleri üzerinden köşeye sıkıştırmaya çalışmasını kabullenemedim hiçbir zaman.

Son beş yıl içindeki gelişmeler ise, bir ülkenin insan haklarının nasıl istismar ettiğinden, en ağır hak ihlalleriyle anılır olduğundan çok daha öte, bütün insanlık için tam bir dehşet sahnesi. Ancak bu ülke hala dünyaya insan hakları dersi vermeye devam edebiliyor. 3 Mart 2005 tarihinde, yine ABD Dışişleri Raporunu sorguladığım yazının başlığı “Bu ne yüzsüzlük”tü. Böyle bir ülkenin insan hakları üzerinden kimseye verecek hiçbir şeyi yok. Dolayısıyla her yıl böyle raporlar yayınlamaya devam etmesi, bütün dünya ile alay etmesinden başka bir anlam taşımıyor.

O zaman, Raporu gördüğümde ağzımdan çıkan ilk cümle “Bu ne yüzsüzlük” olmuştu. İnsan hakları ihlallerinin her türünü en ağır şekliyle işleyen bir ülkenin insan hakları, özgürlükler ve değerler üzerinden politika geliştirmesi ikiyüzlülükten başka ne ile ifade edilebilirdi ki? 2005 raporundan Türkiye ile ilgili öğrendiğimiz en çarpıcı şey, “Yarsanitler” diye bir grubun bu ülkede yaşadığı oldu!

ABD yönetiminin hala insan hakları raporu yayınlayabiliyor olması tam anlamıyla utanç verici bir durum. Bu ülkenin beş yıllık insan hakları ihlallerini, insan ırkını hedef alan cinayetlerini buraya sığdırmak mümkün değil. Ama yine hatırlatayım:

Afganistan işgali sırasında Cenk Kalesi''nde yüzlerce esirin nasıl katledildiğini bütün dünya seyretti. Kunduz''dan Mezar-ı Şerif''e getirilen binlerce esirden üç binden fazlası konteynerlar içinde ve Şibirgan cezaevinde katledildi. Dışarıdan kurşun yağmuruna tutulan araçlardan kan sızıyordu. Geceleri cezaevinden alınıp götürülen insanların kemikleri kırıldı, üzerlerine asit döküldü. Mezar-ı Şerif dışındaki toplu mezarlar kazıldı. Guantanam''yu yazmaya gerek yok. Ya Irak? On tane esir kampı, binlerce esir… Listeleri yok. Koruyucuları yok. Erkekler, kadınlar, çocuklar… Sadece Ebu Gureyb sesini duyurabildi. Ya Felluce''deki katliam… Hala bu kentte neler yaşandığını bilen yok. Felluceliler''in, Iraklı doktorların feryatlarını hatırlayalım. Irak Sağlık Bakanlığı Sözcüsü Dr. Halid el-Şigali, “ABD''nin Felluce''ye düzenlediği saldırılarda uluslararası anlaşmalarca yasak olan çok sayıda kimyasal silah, hardal gazı, sinir gazı ve yakıcı maddeler kullandığının ispatlandığını” bildirdi. Kimse dinlemedi.

Dünyanın karşısına çıkacak yüzleri kalmadığını biraz olsun görmüş olmalılar ki, bu yılki rapora en azından bir özeleştiri eklemişler. “Bu raporu, kendi insan hakları sicilimiz ve terörist saldırılar karşısındaki adımlarımızın sorgulandığı bir dönemde kaleme aldığımızı kabul ediyoruz. Taraf olduğumuz insan hakları sözleşmeleri çerçevesinde başkalarının iyi niyetli kaygılarına yanıt vermeye çalışacağız” diye bir ifade eklemişler.

Ama hala Irak''ta öldürülen yüz binlerce insan, yüz bin çocuk, gizli cezaevleri; işkence uçakları, kaçırılan insanlar, devlet terörüyle yok edilen masumlar, durmaksızın devam eden insan hakları ihlalleri yok bu raporda. 80 ülkede 80 bin kişinin nasıl sorgulandığı yok. Ürdün, Mısır, Tayland, Yemen, Irak, Afganistan, Pakistan, İsrail gibi bir çok ülkedeki işkence merkezleri yok. Cenevre Sözleşmesi''ni nasıl askıya aldıkları yok. Toplu mezarlar yok. Esirlerin nasıl boyunlarının kırıldığı yok. Bazı AB ülkelerinin esir ticaretinde nasıl rol üslendikleri yok.

Sivillere yönelik bombalı saldırılar, gizli terör örgütleri kurup dini mekanlara, önderlere saldırılar, etnik ve mezhep çatışmaları için provokasyonlar, ölüm mangaları kurmak, sadece çocukların bulunduğu gizli cezaevleri, kaçırılan kişilere adalet, yargılama ve avukat hakkı vermemek, dünyanın bir çok ülkesinden kaçırılan kişilerin hiçbir yasal hak tanımaksızın ABD askeri mahkemelerinde idama mahkum edilmesi yok. Önleyici saldırı, devlet terörü, yargısız infaz gibi kavramların meşrulaşması gibi, insan ırkını tehdit eden saldırganlık yok.

“Bu ne yüzsüzlük” demeyelim mi şimdi.

CIA mı kaçırdı Mossad mı?
00:009/03/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İranlı General Ali Rıza Asgeri''nin kaçırılması dünya çapında bir krize dönüşmek üzere. Şimdiden İran, ABD, Irak, İsrail, Suriye ve Türkiye''yi içine alan operasyonda son olarak Avrupa ülkelerinin de adı geçmeye başladı. Asgeri''nin CIA ve Mossad tarafından mı kaçırıldığı yoksa kendisinin bu istihbarat örgütleriyle işbirliği mi yaptığı hâlâ belli değil.

Ancak iki ihtimalle de ortada karmaşık bir istihbarat operasyonu, adam kaçırma operasyonu olduğu ortada. Üç gün İstanbul''da kaldığı söylenen Asgeri, Türkiye''den kaçırılmışsa, CIA ve Mossad''ın en ciddi operasyonlarından biri olarak tarihe geçecek. Yok, Irak''ta anlaşma yapılmış ve işbirliği içinde önce Türkiye''ye sonra da bir Avrupa ülkesine gönüllü olarak kaçırılmışsa da yine son derece kapsamlı bir istihbarat operasyonu olarak tarihe geçecek.

Asgeri''nin Türkiye''ye geldiği belli ama çıktığı belli değil. Belki başka bir pasaportla çıkarıldı, belki Asgeri adıyla bir başkası pasaportla Türkiye''ye girdi, kendisi de başka yollardan götürüldü.

İran''ın araştırmaları, Türkiye''nin incelemesi, ABD ve İsrail''in resmi yaklaşımı Asgeri konusundaki sırrın çözümü için bir ipucu vermiyor. İsrail''in resmi yaklaşımı, Savunma Bakanı Amir Peretz''den geldi. Tabiî yalanlama olarak. ABD basını ise, İran''ın tam aksine Asgeri''nin işbirliği yaptığını iddia ediyor.

Türk medyasının iddia ettiği gibi, ABD''nin Bağdat''ta hedef aldığı Muktada Sadr''ın İran''a kaçırılmasına karşı Asgeri''nin de ABD tarafından kaçırıldığı tezi çok güçlü değil. İran ve Sadr kaynakları, Muktada''nın hâlâ Irak''ta olduğunu söylüyor. Son olarak Sadr, bütün Iraklılara ABD ve İsrail''e karşı savaşmaları ve mezhep ayrılığına düşmemeleri çağrısı yaptı. ABD''nin de derhal Irak''ı terk etmesini istedi.

Tekrar İsrail''e dönelim: İranlı generalle ilgili bilgiler öncelikle İsrail tarafından medyaya sızdırıldı. Bu durum, şüpheleri daha çok İsrail üzerinde yoğunlaştırıyor. Hem İsrail basını hem de istihbarata yakın kaynaklar, Asgeri''nin kimliğinden nasıl kaçırıldığına dair bilgiler aktardı. Şöyle:

İranlı generalin Lübnan''daki Hizbullah''ın kurucusu olduğu, İsrail''e karşı saldırıları örgütlediği, İsrailli pilot Ron Arad''ın 1986''da esir alınması, Emel militanlarından Hizbullah''a oradan da İran''ın eline geçtiği iddialarıyla gibi. Hatta Asgeri''nin 1983''teki meşhur Beyrut saldırısını organize ettiğini öne sürüyor İsrail kaynakları. Ekim 1983''te Lübnanlı bir kızın ABD askeri üssüne bombalı araçla düzenlediği saldırıda, 243 Amerikalı deniz piyadesi öldürülmüştü. ABD Lübnan''ı terk etmek zorunda kaldı. Aynı gün Beyrut''taki Fransız askeri üssüne düzenlenen saldırıda ise 58 Fransız askeri öldü. Eğer böyleyse Asgeri onlar için bir suçlu ve işbirliği yapması mümkün değil.

Asgeri''nin ayrıca, İran''ın son yıllardaki savunma alanındaki yenilikleri, özellikle nükleer sırları, Lübnan''daki çalışmaları, Irak içindeki gücü ve operasyonlarıyla ilgili çok önemli bir kaynak olduğu belirtiliyor.

Bu iddialardan hareketle İsrail Ulusal Güvenlik Konseyi, İran istihbaratının karşı saldırıda bulunabileceği gerekçesiyle dünya genelinde alarma geçti. Ürdün, Mısır ve Fas''taki İsrail vatandaşlarına derhal bu ülkeleri terk etme çağrısı yaptı.

Türkiye olayın tam merkezinde. ABD ve İsrail istihbaratı ile işbirliği yapıp yapmadığı, en azından bazı unsurların operasyonda görev alıp almadığı bilinmiyor. Bazı kaynaklar, ABD ve İsrail''in Türk gizli servisinden yardım aldığını iddia ediyor. Özellikle Türkiye-Kuzey Irak-İsrail hattında görev yapan, ABD ve İsrail istihbaratı ile birlikte çalışan, yakın dönemde İsrail''e giden, yine yakın zamanda ABD''ye gidecek olan bazı kişilerin bu operasyonda rol almış olabileceğine ilişkin spekülasyonlar var.

Türkiye, bir yandan soruşturma yürütürken diğer taraftan Asgeri''nin işbirliği yaptığı, İran''ın Irak, Lübnan ve Suriye''deki çalışmaları hakkında bilgiye sahip olduğunu düşünüyor. Bu yönüyle operasyon giderek Türkiye''yi zor durumda bırakacak bir hal alabilir. Hatta Asgeri hâlâ Türkiye içinde bir yerlerde tutuluyor da olabilir.

Ama her halükarda bölgedeki ABD ve İsrail hedefleri ciddi tehdit altında olacaktır. Bilgiler, generalin kimliği ABD''den çok İsrail istihbaratını öne çıkarıyor. İki ülke, ister kaçırılsın isterse işbirliği yapsın, İran''ın savunma ve nükleer gücüne yönelik politikalarını Suriye, Afganistan, Pakistan ve Sudan''da da görev yapan Asgeri''den edinecekleri bilgiler üzerine şekillendirecektir. Peki neler öğrenmiş olacaklar?

İran''ın son yıllarda savunma alanında elde ettiği gücü. Nükleer çalışmalarıyla ilgili gizli bilgileri, Lübnan ve Hizbullah''la ilgili çalışmalarını, Suriye ile ittifakın ve dayanışmanın boyutlarını, Irak içindeki bağlantılarını ve gücünü, olası ABD-İsrail karşısında nasıl karşılık vereceğini… Bütün bunlar ABD ve İsrail için çok ciddi kazanımlar olacak. Tabiî İran için büyük bir zaaf teşkil edecek. Bakalım İran''ın buna cevabı ne olacak?

Asgeri operasyonunda Türkiye"nin rolü var mı?
00:0013/03/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İranlı general Ali Rıza Asgeri''nin kaçırılmasında Türkiye''nin rolü var mı? Başta ABD ve İsrail olmak üzere, Batılı istihbarat teşkilatlarının ana istasyonlarından biri haline gelen, hem Türkiye''ye hem de bütün bölgeye yönelik istihbarat trafiğinin çok yoğunlaştığı Türkiye''de ve İstanbul''da İranlı bir bakan yardımcısı kaçırılıyor. Türk istihbarat çevrelerinin bundan habersiz olduğunu söylemek mümkün mü?

Eğer mümkünse çok büyük bir zaaf var ortada. Eğer değilse Türkiye ne yaptı? Sadece izledi mi, işbirliği yaptı mı? Peki Türk-İran ilişkileri, Türkiye''nin bu tavrından nasıl etkilenecek?

Sıradan bir adam değil. Devrim Muhafızları''na komuta etmiş, Hizbullah''ın kuruluşunda rol almış, İran savunma planlarını çok iyi bilen, bazı iddialara göre nükleer sırlarına vakıf, Ortadoğu''daki bazı saldırılarda parmağı olduğu söylenen, Irak içindeki ABD-İran savaşının merkezinde, Irak''taki Şii örgütlerle İran arasındaki ilişkileri bilen birisi, İstanbul''un göbeğinden alınıp götürülüyor. Böyle bir kişinin Türkiye''ye girişi bile dikkat çekici olmalı. En sıradan vatandaşların bile izlendiği günümüzde, uluslararası niteliği öne çıkan ve bölgedeki gelişmeleri etkileyebilecek sırlara vakıf olan birinin Türkiye''yi girişinin fark edilmemesi mümkün mü?

Türk istihbaratının da etkin olduğu Irak''tan alınıp, yine Türkiye''nin yakın işbirliği içinde bulunduğu Suriye üzerinden İstanbul''a getirilen, Türk istihbaratının iç içe olduğu ABD ve İsrail istihbaratı tarafından İstanbul üzerinden götürülen bu denli önemli bir kişiden ve böyle bir operasyondan haberi olmayan bir istihbarat ne yapar?

İstanbul kadar Şam da zan altında. Suriye istihbaratının haberi olmadan böyle bir kişinin Şam''dan İstanbul''a gelmesi ya da getirilmesi düşünülebilir mi? O zaman, Türkiye ve Suriye ABD ve İsrail istihbaratlarıyla işbirliği yapmış olabilir mi? Abdullah Öcalan''ın yakalanıp Türkiye''ye teslim edilmesini hatırlayalım. Operasyon''da CIA ve Mossad''ın rolünü hatırlayalım. Öcalan operasyonu en önemlilerindendi. Ama çok sayıda böyle operasyon yapıldığı biliniyor. CIA uçakları ve gizli cezaevleri konusunda bile böyle bir işbirliği zaten var ve devam ediyor.

Hemen belirtelim ki; Asgeri hakkında şu ana kadar kamuoyuna sızan bilgilerin hepsi istihbarat kaynaklı. Hiç birinin doğruluğundan emin olamayız. Bu kadar gizli bilgiye sahip olup olmadığını, kaçtığını ya da kaçırıldığını, Türkiye ve Suriye''nin rolü olup olmadığını, Gerçekten Şam''a ya da İstanbul''a getirilip getirilmediğini, şu an nerede tutulduğunu tam olarak bilemeyiz. Belki İstanbul''a hiç uğramadı, CIA uçakları olayında olduğu gibi Irak''tan götürüldü. Küresel esir ticaretinin önemli merkezlerinden biri olan Almanya''daki ABD üssünde olup olmadığını de tam bilemeyiz.

Daha önce bu köşede, ABD, İsrail ve Türk istihbarat unsurlarının Irak''ta, özellikle de Kuzey Irak''ta nasıl iç içe çalıştıklarına dair dikkat çekici bilgiler aktardım. ABD ve İsrail''in Kuzey Irak''ta neler yaptıklarını, İsrail''den K. Irak''a füze nakillerini, bölgedeki İsrail üslerini ve füze depolarını, Türkiye''den bazı kişilerin onlarla nasıl iç içe çalıştığını, bütün bu trafikte ne tür roller üslendiklerini, bu kişilerin Türkiye-Irak-İsrail üçgeninde sürekli hareket halinde olduklarını, her İsrail ziyaretlerinden sonra Kuzey Irak''a yeni silah nakilleri yapıldığını vs…

Peki aynı unsurlar, bu operasyonda da rol almış olabilirler mi? Asgeri''nin bir aydan fazladır izlendiği, yani bu operasyonun uzun zamandır planlandığı biliniyor. Asgeri ister Suriye üzerinden getirilsin isterse Kuzey Irak üzerinden, bağlantı noktası İstanbul oluyor. Operasyonun gerçekleşmesinden üç gün önce, yukarıda sözünü ettiğim kişilere İstanbul''a gitmeleri talimatı verildi mi? Bu kişiler İstanbul girişinde CIA ve Mossad unsurlarıyla buluştu mu? Asgeri, İstanbul''a gelmesinden üç gün sonra mı götürüldü? Aynı kişiler, bugünlerde ABD''ye gitme daveti aldılar mı ya da gidecekler mi?

Bunları da spekülasyon olarak düşünebilirsiniz. Nihayetinde Asgeri ile ilgili gazetelere verilen bütün bilgiler bu nitelikte. Dolayısıyla diğer bilgilere göre çok da abartı değil.

Peki bir soru daha: İran-PJAK çatışmaları sırasında düşürülen helikopter, devrim muhafızları subaylarının öldüğü uçak “kaza”ları Asgeri operasyonunun da içinde bulunduğu daha kapsamlı çalışmaların ürünü mü? PJAK''ın ABD istihbaratı tarafından kurulup yönetildiğini hatırlatmama gerek yok sanırım.

Ve bir de merak: Asgeri olayından sonra, Asgeri kadar dikkat çekici isimler olmasa bile, bazı İranlıların İstanbul üzerinden Batı''ya kaçırılma ihtimali var mı? Mesela Mart ortalarında…

Burada bir ithamda bulunmuyoruz. İstanbul''un nasıl bir trafiğin merkezi haline getirildiğine, bu trafiğin önümüzdeki günlerde yoğunlaşacağına, karanlık ilişkilerin/ortak operasyonların dünyasına dikkat çekmeye çalışıyoruz.

Mezhep çatışmasını Türkiye önleyecek
00:0014/03/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hem Irak''taki iç savaşı, hem bu ülkenin çevresine verdiği zararı, hem Kuzey Irak bilmecesini, hem ABD müdahalelerinin yol açtığı bölgesel kamplaşmayı önlemede Türkiye''nin rolü ne olabilir?

ABD-İran krizi giderek tırmanırken, Şii-Sünni ayrışması tehlikeli bir hal alırken, İranlı bir generalin kaçırılmasında olduğu gibi İstanbul bölgesel istihbarat merkezi haline gelirken, Arap dünyası yaşanan kaosa hiçbir çözüm üretemezken Türkiye ne tür yapıcı roller üstlenebilir?

Türkiye yeni Osmanlı modeli ile bölgesel kamplaşmanın merkezi yapılmak istendi. İran''ın ise hem tecrit edilip istikrarsızlaştırılması hem de Safavi tartışması açılarak bölgesel kamplaşmanın diğer tarafı gibi algılanması sağlanıyor. Sünni Arap ülkeler, bir taraftan kendi içlerindeki huzursuzlukları önleme konusunda başarısız olurken diğer taraftan bölgesel kamplaşmanın içine sürüklenmeye direnemedi.

Türkiye, Osmanlı sonrası ilk kez, Ortadoğu''da hareket alanını bu denli genişletti. Osmanlı''nın çözülmesi yeni Ortadoğu''yu doğurdu. Şimdi aynı Ortadoğu yeniden dizayn ediliyor ve Türkiye yine kritik bir rol üstlenmeye doğru gidiyor. Her iki Ortadoğu''nun planlanmasında da Türkiye var. Her ne kadar ABD/İngiltere belirleyici olsa da, onların yıkıcı ve ayrıştırıcı projelerine karşı Türkiye birleştirici, kaynaştırıcı, kriz çözücü, sakinleştirici bir rol üstlenebilir ve bunun işaretlerini verdi.

Irak krizinin çözümünde, mezhep eksenli çatışmaların durdurulması çabalarında, bu krizin tüm bölgeye yayılmasını önleme uğraşısında Türkiye''nin rolü giderek belirginleşiyor. 2006 yılında ürkütücü bir hal alan, insanların sadece isimleri yüzünden bile öldürülebildiği Irak''taki mezhep kışkırtmasında tansiyonun düşme eğilimi gösterdiği dikkat çekici. Dahası, bu çatışmanın 2007''de bütün bölgeye yayılabileceği beklentisi oluştu. Bu ihtimal hâlâ varsa da, son zamanlarda bölgesel diplomasinin tansiyonu düşürdüğüne tanık oluyoruz.

ABD''nin İran karşısına Sünni ülkeleri dikme çabası Mısır, Ürdün ve S.Arabistan''dan oluşan bir Sünni blok amaçlıyordu. Daha sonra Pakistan da bu koroya katıldı. İran ve müttefiklerine karşı, Şii yayılmasına karşı Sünni duvar örülecekti. Böylece Irak içindeki mezhep savaşı bölgesel yırtılmaya yol açacak, onlarca yıllık bir krizin temelleri atılmış olacaktı.

Bu çabalar da hâlâ devam ediyor. Ama Türkiye, bu iki kampa da mesafeli durdu. Böyle bir kamplaşmaya karşı olduğunu sık sık tekrarladı ve bölge ülkeleri üzerinde baskı oluşturmaya çalıştı.

Ahmedinecad''la Kral''ı Erdoğan buluşturdu!
İran tehdidi yüzünden Mısır''ın Türkiye''ye yakınlaştığı, Ürdün ve S. Arabistan''ın Türkiye''den büyük beklentiler içine girdiği bir dönemde Ankara hem bu ülkelere yakın durdu hem de İran''a. Öyle ki, bir buçuk ay içinde Mısır Dışişleri Bakanı ile Türk Dışişleri Bakanı tam beş kez görüştü. Mısır''ın ve diğer Sünni ülkelerin amacı İran''a karşı Türkiye''nin desteğini almaktı. Türkiye ise ayrışmayı değil yakınlaşmayı önerdi.

En son İran Cumhurbaşkanı Ahmedinecad''ın Suudi Arabistan ziyaretinde Türkiye''nin iki tarafa yaptığı telkinlerin çok etkisi var. Suudi Kralı''nın tereddüdünü Başbakan Tayyip Erdoğan giderdi. Erdoğan hem Kral''la hem de Ahmedinecad''la görüşerek bu çok önemli temasın gerçekleşmesinde ciddi rol oynadı. Mezhep krizinin iki uç noktası olan İran ve S. Arabistan''ın bir araya gelişi, Irak ve bölgesel sorunların hafifletilmesinde, mezhep çatışmalarının önüne geçilmesinde hayati önem taşıyor ve bunda Türkiye''nin rolü çok büyük.

Yine Irak''a komşu ülkeler toplantıları Türkiye''nin projesiydi. Önceleri ciddiye alınmadı. Ocak 2003''teki ilk toplantıda sonuç metni tam 9 saatte kabul edildi. Ama geçtiğimiz hafta bu birlik Bağdat''ta BM Güvenlik Konseyi daimi üyeleriyle birlikte toplandı ve Irak krizinde çözüm platformu haline geldi. Nisan başında dışişleri bakanları düzeyinde İstanbul''da toplanacak. Bağdat''taki toplantıya gelen Mısır heyeti Türkiye üzerinden gitti. Hem de Türkiye''nin tahsis ettiği özel uçakla.

Ve bir çok önemli not daha: İslam Konferansı Örgütü''nü oluşturan 57 Müslüman ülkenin aldığı bir karar var. Bölgede hiçbir sınır değişikliği bu 57 ülke tarafından tanınmayacak, kabul edilmeyecek. İKÖ ilk kez bu denli gerçekçi bir karar alıyor. Irak bölünse, Kuzey Irak''ta bir devlet kurulsa bile İKÖ bunu kabul etmeyecek.

Türkiye atağını sürdürüyor. Bölgenin her ülkesi nazarında gücünü ve etkisini arttırıyor. Bütün krizler için çözümün anahtarı gibi öne çıkıyor. Simdi Basra''ya konsolosluk açmaya hazırlanıyor. ABD, Barzani ve Talabani, ilk günlerde savaşın verdiği özgüveni terk edip daha gerçekçi bir çizgi izlemeye zorlanıyor. Çünkü, Irak''taki gelişmeler ABD''ye gücünün sınırlarını gösterdi.

İranlı general İncirlik"te mi?
00:0015/03/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Aralık 2005''te dönemin CIA Başkanı Porter Goss ve FBI Başkanı Robert Mueller Ankara''ya gelmişti. Görüşmeler son derece gizlilik içinde yürütüldü. Ziyaretlerle ilgili tartışmaların büyük bölümü spekülasyondan ibaretti. Nedense ziyaretin CIA uçakları, esir ticareti, gizli cezaevleri boyutu tartışılmadı. ABD ile Avrupa Birliği üyesi ülkeler arasında 22 Ocak 2003''te Atina''da yapılan anlaşma ile tarihin en gizli esir trafiğinin başladığına, ziyaretlerin bu bağlamda olabileceğine ihtimal verilmedi. Nasıl bir pisliğin dünyaya bulaştığı şimdi az da olsa biliniyor. Trafiğin aynen devam ettiğini söylememize gerek var mı bilmiyorum ama dikkatlerden uzak tutmayı maalesef başarıyorlar.

İspanya''da, İngiltere''de, Almanya''da, İtalya''da, Danimarka''da, İsrail''de, Ürdün''de Hollanda''da, Bulgaristan''da, Çek Cumhuriyeti''nde, Kosova''da, Ukrayna''da, Gürcistan''da, Azerbaycan, Özbekistan, Mısır, Ürdün, Tayland, Filipinler ve daha bir çok ülkede uçuşlar devam ederken hangi ülkelerde gizli cezaevleri bulunduğu hâlâ netleşmiş değil. Türkiye''nin bu trafiğin ne kadar içinde olduğuna dair ipuçları oldukça sınırlı. İstanbul''dan kalkan CIA uçakları, hatta Türkiye''de gizli sorgu evleri tartışmaları öylece kaldı ortada.

31 Mart 2002''de Spar 2 uçuş plakalı Learjet uçağının İzlanda (Keflavik)-Fransa (Brest-Guipavas)-İtalya (Roma)''dan hareketle İstanbul''a gelmesi gibi, kaç uçağın daha Türkiye''ye geldiği, Güney''deki bazı ülkelerden Türkiye''ye kaç uçuş yapıldığı hâlâ bilinmiyor.

Yemen''den alınıp üç, üç buçuk saatlik uçuştan sonra Arapça bilmeyen, kötü bir İngilizce konuşan, Avrupalı ya da Afgan olmayan kişiler tarafından sorgulananlar konuşuyor. Bu kişiler nerede sorgulandı? Türkiye''de mi? Her şey çok dikkatli biçimde gizleniyor. O zamanlar CIA ve FBI başkanlarının ziyaretinin bu trafikle ilgili olabileceğine dikkat çekmiştim.

Şimdi başka bir konu var önümüzde. Bir İranlı general… Savunma Bakan Yardımcılığı yapmış bir kişi olan Ali Rıza Asgeri, İstanbul''un ortasından kayboluyor. CIA ve Mossad''la işbirliği yaptığı, bu güçler tarafından götürüldüğü söyleniyor Batı kaynakları tarafından. Ama İran cephesinden ve ailesinden gelen haberler tam tersi. Kaçırıldığı söyleniyor. Dahası, Asgeri''nin CIA''nın gizli uçuşları çerçevesinde transfer edilen esirlerden biri olabileceği iddia ediliyor. İstanbul''da kaçırıldığı için, CIAnın gizli uçuşlarında Türkiye''nin nasıl kullanıldığı az çok bilindiği için şüpheler Türkiye üzerinde yoğunlaşıyor.

CIA ve Mossad Türkiye''de ne haltlar karıştırıyor?
Öncelikle şu sorunun cevabı bulunmalı: Asgeri Türkiye''ye neden geldi? İşbirliği gereği mi Türkiye''ye getirildi yoksa İstanbul''a kaçırılarak mı geldi? Ya da Asgeri, İstanbul''a başka bir amaçla mı geldi de tuzağa düştü? Aktif görevde olmamasına rağmen, İstanbul''da kimlerle buluşacaktı, İran''a ait bir askeri ya da nükleer kaçakçılıkla ilgisi olabilir miydi?

Ailesi, Asgeri''nin CIA gizli uçuşlarında olduğu gibi kaçırıldığını, önce İncirlik Üssü''ne götürüldüğünü, buradan Avrupa''daki gizli bir CIA merkezine nakledildiğini, orada ABD ve İsrail ajanları tarafından sorgulandığını, işkence gördüğünü iddia ediyor.

Yeni bir esir nakliyle mi karşı karşıyayız? Yeni bir işkence uçağı mı söz konusu? Türkiye''nin hangi havaalanları kullanıldı? Sadece İncirlik mi? Ulaştırma Bakanlığı, daha önce yalanladığı CIA uçaklarıyla ilgili anıları tazelemeli. “İçinde kim olduğunu bilmiyorduk” şeklinde yeni bir açıklama yeterli olmayacaktır. Tarifeli seferleri değil CIA uçaklarını araştırılmalı. Bugünlerde böyle bir uçuş oldu mu? Afganistan ve Irak''la ilgili esir nakillerinde İncirlik''in kullanıldığını biliyoruz. Guantanamo''ya götürülen zavallıların İncirlik Üssü''nde bekletildiğini biliyoruz. Sadece İran kaynaklarının iddiası değil, CIA''nın, tabii ki Mossad ve İngiliz istihbaratıyla birlikte Türkiye hava sahasını, havaalanlarını, üslerini bu amaçlar için kullandığını biliyoruz.

Peki Asgeri de böyle bir operasyonun kurbanı olabilir mi? Dışişleri Bakanlığı bu konuda İran''la işbirliği yapıldığını söylüyor. Doğrudur ama ne kadar? Olay Dışişleri''yle bitmiyor ki? Başkaları da CIA ve Mossad''la işbirliği yapıyor bu ülkede. Kuzey Irak''ta yaptıkları gibi, Türkiye içinde yaptıkları gibi, silah nakillerinde yaptıkları gibi…

Kontrolden çıkmış, Türkiye''den çok ABD ve İsrail çıkarları için roller üstlenenler, Asgeri olayında da varsalar, Türkiye-İran ilişkileri çok zarar görecek. Herhangi bir İranlı''nın bile CIA uçaklarıyla kaçırılması Türkiye''nin başını ağrıtmaya yetecek.

Peki Asgeri ya hâlâ Türkiye''de ise? CIA''ya ait bir sorgu merkezinde çıkarsa? ABD ve İsrail kaçırdı, kabak Türkiye''nin başına patladı. Bakalım daha neler çıkacak?

Çin bir trilyon doları ne yapacak?
00:0016/03/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Küresel ekonomik piyasalardaki agresif restleşme Mart ayında daha da tırmandı. 2007''nin Küresel Sistemik Kriz Yılı olacağını iddia edenler, Mart ayının bu yönde önemli gelişmelere sahne olacağını öne sürenler sadece felaket tellallığı mı yapıyor? Birkaç yıldır, ABD ekonomisi için Armageddon senaryoları çizenler, ABD dolarının giderek kredisinin azalmasına, bunun devam edeceğine, belli ülkelerin ellerindeki dolar rezervini azaltma yoluna gideceğine, bunun da ABD ekonomisinde ciddi sarsıntılara yol açacağına inananlar bu 2007''de çok tehlikeli gelişmelerin yaşanacağı endişesi içinde. Son günlerde dünya piyasalarındaki dalgalanmaları bu “sistemik kriz” çerçevesinde görenler daha kötüsünü bekliyorlar.

Çin küresel piyasalarda belirleyici bir güç oldu. Dolayısıyla Pekin''in atacağı her adım başta ABD olmak üzere bütün dünyayı etkiliyor. Elindeki dolar rezervini azaltma yolunda arayışlara giren, ABD''nin en büyük finansörü ve en büyük dolar rezervine sahip olan, aylık ortalama 20 milyar dolar artışı olan Çin, şimdilerde 1 trilyon dolarlık dev bir birikimi nasıl kullanacağını düşünüyor. Bugüne kadar ABD hazine bonolarına yatırmayı tercih ettiği birikimi için yeni adreslere, daha büyük kazanç getiren adreslere yöneliyor. Bu durum, ABD''yi en büyük finansöründen mahrum bırakacak gibi. Doların düşüşünün devam etmesi, ABD ekonomisinin sarsılması, enflasyonun yükselmesi beklentisi hakim. ABD doları küresel piyasalardaki kredisini hızla kaybederken euro doların önüne geçiyor. Çin ve Asyalı ülkeler gibi İran ve bazı bölge ülkeleri de dolardan kaçıp euroya yöneliyor.

Dev dış ticaret fazlasına sahip olan Çin, bu birikimini petrol, madencilik gibi daha stratejik alanlara yönlendirmeye çalışıyor. Orta Asya''dan Ortadoğu''ya ve Orta Afrika''ya kadar bütün enerji alanlarında güç kazanırken, ABD''nin bu bölgelerdeki askeri hareketliliği aslında Çin''in ekonomik yatırımlarını sabote etmeyi amaçlıyor. Bazı ülkeler ise, özellikle ABD-İran krizinin de etkisiyle dolardan altına yöneliyor.

Çin gibi Japonya''da dolar rezervini hızla azaltıyor. Avrupa Merkez Bankası bu işe 11 Eylül''den önce başlamıştı zaten. Şimdi İran bütün enerji ticaretinde doları devre dışı bırakırken, Malezya''nın da benzer bir yol izlemesi bekleniyor.

ABD ekonomisinin giderek durgunluğa girmesi, doların küresel düzeyde kredisinin düşmesi, ABD ekonomisinin güvenini kaybetmesi, bir çok ülkenin ellerindeki dolar rezervini azaltmaya yönelmesi ve ABD ekonomisini finanse etmekten vazgeçmeye çalışması, 2003''te 549 milyar dolar olan ABD dış ticaret açığının giderek büyümesi, derin finansal kriz beklentisi korkuları artırıyor. Princeton üniversitesinden Paul Krugman, 2004 yılında; “ABD ekonomisin 1990''lardaki Arjantin ekonomisine benzediğine, dolardaki değer kaybı ticaret ve bütçe açıklarıyla birleşince Bush yönetiminin ekonomik bir felaketle yüzleşeceğine” dikkat çekmiş ve “Muz cumhuriyetine dönüyoruz” uyarısı yapmıştı.

ABD Kongresi Bütçe Ofisi''nin öngördüğü rakamlar ürkütücü: ABD''nin 2010 yılı bütçesi 5,6 trilyon dolar olacak. Bütçe açığı ise tam 3 trilyon dolar!!!

ABD''nin “Eğer yabancı yatırımcılar Amerika''yı, açığı gelirinden hızlı artan ekonomik olarak dengesiz bir muz cumhuriyeti gibi görmeye başlarsa, Amerika''ya borç para bile vermeyecekler.”

Karamsarların beklediği bir tarih var: 21 Mart 2007!.. Bakalım ne olacak!..

Rusya Akdenize indi
Bugünün Rusya''sı geleceğin dünyası olması beklenen Gazprom Rusya''nın jeopolitik satrançta en büyük kozu. Çin, İran, hatta Hindistan ve S. Arabistan''la yaptığı enerji anlaşmaları ve öncülük ettiği projelerle Putin''in Rusyası Çarlık Rusyasına dönüşüyor. Küresel enerji oyununun şimdiden bir numarası haline gelen Rusya, Orta Asya''da etkinliğini yeniden kurdu. ABD projelerini sabote etti. Hazar ve Ortadoğu enerji kaynakları ile Asya piyasalarının ihtiyacını karşılamada öne çıktı. ABD sadece Bakü-Ceyhan''ı başarırken Rusya-Çin-Kazakistan-Hindistan ve İran arasında bir anlamda boru hatları ağı örüldü. Putin şimdi Burgaz-Dedeağaç boru hattı için Yunanistan ve Bulgaristan''la anlaştı. Yani Türkiye devre dışı bırakıldı. Proje ile Rus kaynakları Türkiye''ye uğramadan Karadeniz''den Ege''ye akacak. Yani Rusya şimdiden Akdeniz''e indi.

PKK ile masaya oturmak!
ABD son sözü söyledi: PKK''ya askeri müdahale olmayacak. Ne Türkiye Kuzey Irak''ta operasyon yapabilecek ne de ABD böyle bir şeyi yapacak. Ne olacak peki? Dışişleri yetkilisi Matthew Bryza; sorunun askeri yöntemlerle çözülmesinin imkansız olduğunu belirtikten sonra, “meseleyi çözmenin başka yollarını bulmaya çalışıyoruz” diyor. Yani siyasi müzakere. ABD, Türkiye ve Kuzey Irak yönetiminin masaya oturması. PKK üzerinden İran''la savaşırken ABD''nin böyle bir seçeneği gündemine alması zaten beklenemez. Çünkü PKK, artık ABD''nin İran''a karşı en önemli müttefiki. Washington simdi iki müttefikini masaya oturtmaya çalışıyor. Aynı ABD, kendi hedefleri için siyasi yolları asla tercih etmedi. Hatırlayalım: Irak işgali öncesi dünyanın uyarılarını hiçe sayarak askeri seçeneği tercih etmemiş miydi?

Neler oluyor? İki İranlı komutan daha kaçırıldı
00:0020/03/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ali Rıza Asgeri olayı çözülmeden Batılı istihbarat örgütleri iki İranlı komutanı daha kaçırdı. Kaçırılan yeni isimler de önemli ve üst düzey komutan. ABD-İran arasındaki casusuk krizi giderek yayılıyor ve bu yüzyıla damgasını vuracak istihbarat operasyonu olarak öne çıkıyor.

Asgeri''nin dışında İran Silahlı Kuvvetleri hiyerarşisi içinde yer alan çok önemli isimlerin birer birer kaçırılması önümüzdeki dönemde benzer operasyonların devam edeceğine dair öngörüleri pekiştirir nitelikte. İran''la ABD ve müttefikleri arasındaki Soğuk Savaş dönemini aratmayacak bu istihbarat oyununun sonunun nereye varacağını kestirmek elbette zor ama ABD''nin şu halde bile Tahran rejimini zora sokacak kazanımlar içinde olduğu ortada.

ABD İranlı subayları kaçırırken, onlarla işbirliği yaparken ya da satın alırken Tahran''ın şu ana kadar sessizliğini koruması daha da dikkat çekici. İsrail, yurtdışı personelini İran istihbaratının misillemelerine karşı uyarırken İran tarafında henüz bu yönde bir çıkış olmadı.

Asgeri''nin kaçırılması hem Türkiye''yi zan altında bırakmış hem de İstanbul''u bu istihbarat operasyonlarının merkezi haline getirmişti. Eski Savunma Bakanı''nın kaçırılması dünya genelinde tartışmalara konu olurken, akıbeti hakkında hâlâ net bir bilgiye ulaşılamadı.

Kaçtı mı, işbirliği mi yaptı, kaçırıldı mı, nereye götürüldü, hangi üste tutuluyor, neden İstanbul''a gelmişti, gerçekte ne tür bilgilere sahipti, ABD-İsrail kaynaklarının iddia ettiği ölçüde gizli bilgilere sahip miydi.. Bunların hiç biri netleşmiş değil. Yaşayıp yaşamadığı bile bilinmiyor. Ne İran gerçekleri açıklıyor, ne Türkiye olayla ilgili bilgi paylaşıyor ne de ABD-İsrail kaynakları spekülasyonların ötesine geçip kamuoyunu bilgilendiriyor.

Şimdi yeni bir durum çıktı ortaya. Asgeri''den sonra yine önemli isimlerden oluşan başka İranlılar da kaçırıldı. Yine ABD, yine İsrail istihbaratı sorumlu tutuluyor. Kaçırılanlar, tahmin edeceğiniz gibi, hiç de sıradan isimler değil.

Biri Emir Muhammed Şirazi adında bir albay. Diğeri ise Muhammed Sultani adında bir Tümgeneral. Asgeri Savunma Bakan Yardımcılığı yapmış bir kişiydi. Son iki ismin kimliğine ilişkin net bilgiler yok henüz. Bu kişilerin Asgeri olayından sonra kaçırıldığı söyleniyor.

İran yönetimi, Asgeri şokunu atlatamadan yeni şoklarla karşı karşıya kaldı. Ordu hiyerarşisi içinde çok önemli isimler, yüksek rütbeli subaylar birer birer ortadan kayboluyor. Bu kişiler ya ABD/İngiliz/İsrail istihbaratıyla işbirliği yapıyor ya da gerçekten bu ülkeler tarafından kaçırılıyor. Bu durumda, İranlı generallerin güvende olduğundan söz etmek de elbette zor. İşbirliği yapmıyor, kaçırılıyorlarsa, daha üst düzey isimlerin hayatları tehlikede demektir. Bir tümgenerali kaçıranlar İran ordusunun en hassas birimlerine müdahale edebilir, komutanları öldürebilir demektir.

Tahran''a göre ABD ve İsrail''in elinde bir liste var. Dolayısıyla yakın dönemde benzer yeni olaylarla karşılaşacağız. Peki Tahran buna karşı ne yapacakı Şu ana kadar etkili bir karşı operasyon olmadı. Ne Irak içinde, ne de bölgede ABD/İsrail varlıklarına yönelik tehdit edici bir girişim olmadı. Ancak İran ordusu, ABD ve müttefiklerini “aptalca” bir saldırı yapması durumunda İran''ın karşı saldırısıyla şaşkına uğrayacakları konusunda uyarırken yine İranlı çevreler, istedikleri anda dünyanın her yanında ABD ve İsraillileri kaçıracak insan gücüne sahip olduklarını söylüyor.

Başka iddialar da var:

Mesela; 16 Mart Cuma günü İran''dan İstanbul''a beş İranlı''nın daha yola çıkarıldığı, 17 Mart gecesi saat 24.00''te Türkiye''ye giriş yaptığı, 18 Mart''ta saat 21.00 civarında CIA ve Mossad elemanlarına teslim edildiği ve ABD''ye götürüldüğü gibi. Tahran''ın kaçırıldığını söylediği Albay Emir Muhammed Şirazi ile Tümgeneral Muhammed Sultani de bu beş kişi içinde miydiı Yoksa iki subayın dışında beş önemli kişi daha mı kaçırıldı? Eğer öyleyse büyük bir fırtına kopacak demektir!

Kürtleri önce İngilizler zehirli gazla bombaladı
00:0021/03/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Çanakkale Zaferi''nin yıldönümüyle Irak işgalinin yıldönümü aynı dönemde anılırken neler hatırladık? İşgalin ağır faturası, yaşanan trajedi ile Çanakkale Savaşı''nın dehşetini ve Çanakkale''yi yeniden hatırlamanın zaruretini birlikte yaşadık. Neden? Bizleri bu kader birliğine iten sebepler neler? Çanakkale ile Irak arasındaki bağ, sadece Çanakkale Şehitliği''nde yatan Musullu, Bağdatlı, Basralı şehitlerle mi sınırlı?

Henry C K Liu, Mart 2004 tarihinde yayınladığı “Geopolitics in Iraq and old Game” adlı çalışmasında, Irak''ın jeopolitiğini Çanakkale''den başlatıyor. Kırım Savaşı''nın Osmanlı topraklarında yaşanan bir Avrupa içi paylaşım savaşı olmasından, Osmanlı''nın bu tarihten itibaren inisiyatifi kaybedip Avrupa için rekabetin bir malzemesi oluşundan, Birinci Dünya Savaşı sonrası Ortadoğu planlamalarından, petrol oyunundan Irak''ın ele geçirilmesine kadar gelişen olaylar, bugün kaldığı yerden devam etmiyor mu? O zaman, Irak''ta yaşanan kaosu, bölünmeyi, iç çatışmayı, yağmayı ve Irak sonrası olabilecekleri ta o zamanlardan başlayarak anlamamız gerekmiyor mu?

Çünkü bugün yaşananlar aynı büyük oyunun birer parçası. Aktörler aynı, kurbanlar aynı, coğrafya aynı, hedefler aynı. Irak için duyduğumuz kaygıyla Çanakkale için duyduğumuz gururun kaynağı aynı. “26 bölge ülkesinde yaşanacak değişim”le Osmanlı sonrası Ortadoğu dizaynı arasındaki bağlantı aynı. Çanakkale Savaşı''yla Bağdat, Musul ve Basra vilayetlerinin birleştirilmesi arasındaki bağ neyse, Irak''ın parçalanmasıyla gelecekte yaşanacak yeni Çanakkaleler arasındaki ilişki de aynı. Hafızalarımızdaki Irak, Saddam''la başlarken İngilizlerin 2003 yılında ülkeye girer girmez Kut bölgesine gidip şehitlerini bulması bile hafızalarımızı yenilemeye yetmedi. Orada ölen İngilizler kimlerle savaşmıştı. Orada, o savaşta kaç Osmanlı askeri şehit olmuştu? Bizim şehitlerimiz nerdeydi? O savaş hangi tarihte yaşanmıştı? Yüzyıllar önce mi? Yoksa doksan yıl önce mi? Peki biz doksan yıl öncesini neden hatırlamayız?

Bağdat''ı savunanların aslında Şam''ı savunduğunu, İstanbul''u savunduğunu, Halep''i savunduğunu anlayabilmek için doksan yıl öncesini hatırlayabiliyor olmamız gerekiyor. Yoksa, Saddam''ın zulümlerinden, işgal sonrası Irak''taki yatırımlarımızdan, müteahhitlik hizmetlerinden öte bu coğrafyanın bizim için hiçbir anlamı olmayacak?

I. Dünya Savaşı''nda Osmanlı topraklarının en ateşli bölgelerine bakalım. Aynı bölgeler bugün yine çatışma alanları olarak öne çıkıyor, savaş alanına dönüşüyor ya da dönüşmek üzere. Çanakkale''de 32 bölgeden gelenler, ülkelerini savunmak için şehit oldular. Şimdi o şehitlerin yurtları, toprakları yeniden büyük bir oyunun parçaları oluyor. Hâlâ kaderlerinizin bir olduğunu, geleceğimizin aynı olduğunu anlayamıyoruz. Hâlâ Bağdat ile İstanbul''un, Bağdat ile Şam''ın ortak kaderini kavrayamıyoruz. Bugün kazanmış gibi görünenlerin yarın aynı akıbeti yaşayacaklarını anlayamıyoruz.

Aynı Irak, Çanakkale Savaşı''ndan iki yıl sonra İngilizlerin eline düştü. 1917''de Osmanlı''ya karşı İngilizlere destek veren Basralılar, üç yıl sonra İngilizlere karşı direniş başlattı. Bugün ABD ile işbirliği yapıyormuş gibi görünen Basralıların birkaç yıl içinde ABD''ye karşı direniş bayrağı açmayacağını kim söyleyebilir? 1920''de başlayan Irak direnişini ne kadar hatırlıyoruz? Osmanlı''nın çekilmesinden üç yıl sonra İngiliz işgalcilere karşı neden direnişe geçmişlerdi ve başlarına neler geldi?

Bir bağlantı kuralım: Saddam Hüseyin Halepçe''de binlerce Kürt''ü zehirli gazlarla yok etti. Irak ve İran askerlerinin çatışma alanı olan Halepçe''de herkes kimyasal silah kullandı. Acaba Saddam''ın zehirli gazlarıyla mı daha çok insan öldü yoksa İngiltere''nin mi?

Direnişi kıramayan İngiltere''nin Savaş Bakanı Winston Churchill''in yeni savaş taktiği bugün ABD''nin uyguladığı “shock and awe” yani “şok ve dehşet!” Köyler, kasabalar ağır bombardıman altına alındı. Churchill açıkça zehirli gaz kullanma talimatı verdi. Çanakkale''de olduğu gibi. “Zehirli gaz kullanmanın iğrençliğini anlamam. Bu barbarlara karşı gaz kullanılmasını şiddetle istiyorum” demişti. Köyler zehirli gazla bombalandı. Tam bir kitlesel kıyım yaşandı. Erkekler, kadınlar, çocuklar kimyasal silah kullanılan köylerden kaçmaya çalışıyordu. Kaçanlar İngiliz uçakları tarafından acımasızca katlediliyordu. İngiliz Hava Kuvvetleri, düzenli bir şekilde Şii, Sünni ve Kürt ayırımı yapmadan, köyleri zehirli gazla bombalıyordu…

İşte Irak Saddam''ın kitle imha silahları olduğu iddiasıyla aynı güçler tarafından işgal edildi. Avustralya''dan Çanakkale''ye gönderilen askerlere, “Eğer Türkleri orada durduramazsak buraya kadar gelecekler” denmesi gibi, komik yalanlarla…

O katliamları yapanlar şimdi bazılarına özgürlük dağıtıyor. Çanakkale''de şehit verenler şimdi bu yalanlara kanıyor. Oysa kaderimizi birleştiren yine Çanakkale. Yarın Basra Körfezi''nde yeni bir Çanakkale yaşanmayacağını kim garanti edebilir?

Mekke Las Vegas"a döndü!
00:0022/03/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in arkeolojik araştırma adını verdiği ancak asıl amacı Süleyman Mabedini yeniden inşa etmeyi amaçlayan Mescid-i Aksa''daki kazı çalışmaları son olarak İsrail Başbakanı Ehud Olmert''in Türkiye ziyareti sırasında büyük bir krize neden oldu. Kazı çalışmalarını yerinde incelemek için, Başbakan Tayip Erdoğan''ın bir teknik heyet gönderme talebi Olmert tarafından kabul edildi. İsrail içinde egemenlik tartışmalarına neden olan heyet, önceki gün Kudüs''e gitti. İki günlük incelemeden sonra bir raporla Türkiye''ye dönecekler.

Kudüs''ün ve Mescid-i Aksa''nın Müslümanlar için önemini anlatacak değiliz. Kudüs gibi, Müslümanların kıblesinin bulunduğu Mekke''nin anlamını da anlatmaya gerek yok. Ancak Kudüs''e duyulan hassasiyetin birazının da Mekke''ye gösterilmesi gerekmiyor mu? Kudüs işgal altında, doğru. Mekke, Suudi yönetiminin kontrolünde ama orada da benzer bir kültürel soykırım yaşanırken neden kimse sesini çıkarmaz?

20 Nisan 2006''da “Suudiler Hz Muhammed''in doğduğu evi mi yıkıyor?” başlıklı bir yazıyla Mekke''deki kutsal mekanlara yönelik yıkımı gündeme getirmiştim. Yıkım şimdi çok daha vahim boyutlara ulaştı.

Hz Hatice''nin evinin yerinde şadırvan, Hz Ebu Bekir''in evinin yerinde Hilton olduğunu, yıkımın 350 yıllık Ecyad Kalesi ile sınırlı olmadığını belirterek şu ifadeleri nakletmiştim:

“Hz Muhammed''in annesi Amina''nın mezarı buldozerlerle yıkıldı ve içine benzin döküldü. İslam dünyasında kimse bu yıkımı durdurmak için harekete geçmedi. Bugün Mekke''de 1400 yıl önceden kalma 20''den az yapı kaldı. Peygamberin ilk eşi Hz Hatice''nin evi yıkıldı ve yerine abdesthane/şadırvan yapıldı. Peygamberin en yakın dostu Hz Ebu Bekir''in evi şimdi Hilton Oteli''nin kompleksi içinde. 1200 yıllık Ebu Kubeys Camii''nin yerinde Kraliyet Sarayı var. 80 yıllık Suudi Krallığı''nın yıkımları Hz Muhammed''in doğduğu evi tehdit etmeye kadar vardı. Ev yerle bir edildi. Yerinde kapıları ve pencereleri kilitli uyduruk bir kütüphane var.

Kabe''yi kuşatan gökdelenlere şimdi bir yenisi ekleniyor: Zam Zam Tower! Güç, azamet ve zenginliğin göstergesinin gökdelenler olduğunu sanan zihniyet için büyük bir zafer! Peygamberin eşinin mezar kalıntıları 1950''de yok edildi. Suudi polisi gece gündüz nöbet tutarak insanların mezarın yerine çiçek bırakmasını, saygı göstermesini engelledi. İçinde Hz Peygamberin torunlarından El Ureyd''in mezarının bulunduğu cami dinamitlendi….

Starbucks''tan Kabe''yi seyretmek!
Yıkımlar ve yerlerine yapılan gökdelenler Mekke''yi şimdi Las Vegas''a dönüştürdü. Starbucks, Cartier, Tiffany, H&M, Topshop, fastfood markaları ve gökdelenler ihramlar içindeki milyonlarca insanın görüntülerini siliyor.

The New York Times''a yazan Hasan M. Fettah, 10 Mart tarihli yazısında Mekke''nin içler acısı halini bir kez daha dikkatimize sundu. Müslümanlardan başka herkese yasak olan şehrin milyarlarca dolarlık bir dönüşüm projesiyle nasıl asli kimliğinden uzaklaştırıldığını, bu antik kenti nasıl Dubai''ye dönüştürdüğünü, dev alışveriş merkezlerinin, lüks otellerin, milyonlarca dolar değerindeki residansların Kabe''yi nasıl da kalplerden söküp çıkardığını anlattı.

Dünyanın yedinci gökdeleninin yapıldığı Mekke''de Osmanlı döneminde Kabe''den yüksek bina yapılmazdı. Şimdi 130 gökdelenin inşası planlanıyor.

Kabe bir alışveriş merkezine, turizm merkezine, lüks tüketim merkezine dönüştürülüyor. Her şey yatırım, ticaret, para kazanma üzerine kurgulanıyor. Billboard''lar hani yatırımdan ne kadar kazanılacağının reklamlarıyla süslenirken, yüzde 24 kazanç vaat ediliyor. Daire fiyatları 3 milyon dolar. Kabe''yi görüyorsa 5 milyon dolar! Ve her şey Kabe''den daha yüksekte. Herkes Kabe''ye tepeden bakıyor artık!

Her tarafı kutsal olan, ağaç kesilmesi bile yasak olan, kan dökülmesi yasak olan Mekke, Kabe üzerinden kapitalizmin hizmetine veriliyor, bir rant kapısına dönüştürülüyor, petrodolar yatırım merkezi haline getiriliyor. Gökdelen yapmak için dağlar yok ediliyor. Şimdiye kadar 300 civarında tarihi eser yıkıldı. Bunların içinde camiler ve mezarlıklar var. Yerlerine malum inşaatlar başlatıldı. Dönüşün projesinin yüzde onu kendini gösteriyor şu anda. Proje tamamlandığında Mekke diye bir şey kalmayacak, bambaşka bir şehir çıkacak ortaya. Bu kent tarihin hiçbir döneminde bu kadar saygısızlık görmemişti.

Kudüs için bir şeyler yapmaya çalışırken Kabe''nin tehdit altında olduğunu, Mekke''de değer verdiğimiz her şeyin yıkıldığını, yerine, bazıları karının önemli bir bölümünü İsrail''e aktaran, yabancı markaların yerleştiğini, tarihe ve kültüre saygının hiç olmadığı kadar yerle bir edildiğini görmeyelim mi? Peki neden bu sessizlik?

El Kaide"den gelen mektup!
00:0023/03/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

14 Şubat 2005''de Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri''yi ortadan kaldıran suikast çok sarsıcı sonuçlara yol açtı. Lübnan ve Suriye ateşin içine atıldı. Hariri, yüz milyarlarca dolarlık para için mi öldürülmüştü yoksa Lübnan ve Suriye''yi yemek için mi?

BM soruşturma komisyonu suikastle ilgili hiç bir kanıta ulaşamamış olmalı ki, soruşturmacılar Türkiye''de tutulan Luvey Sakka, kendi ifadesiyle Loay Sakka''ya kadar geldi. Sakka''nın Hariri suikastiyle bağlantısı araştırılıyor şimdi. Gerçek kimliği belirlenmeye çalışılıyor. DNA ve kan testleri yapılıyor. Gerçek Sakka olup olmadığı, estetik ameliyat yapıp yapmadığı gibi onlarca sorunun cevabı bulunmaya çalışılıyor.

Sakka operasyonu her sorunun cevabını bulmak için kurgulanmış bir şov… İnandırıcılıktan uzak olduğu için 16 Ağustos 2005''te "Bu ne geveze El Kaideci!" başlıklı bir yazı yazmıştım. Sakka yazıya kızmış, bir mektup göndermiş. Şunları yazmıştım:

"Günlerdir Türk basınında El Kaide kod adlı bir şov izliyoruz. MIT, CIA ve Mossad tarafından yapılan Suriyeli Luvey Sakka ve Hamid Obysi''nin yakalanmasını içeren operasyon, 11 Eylül sonrasının en büyük gelişmesi olarak medyada "hak ettiği" yeri buldu. Mersin-Alanya arasında İsraillilere saldırı olacağına ilişkin uyarılar, sürat motorları, villalar ve milyonlarca doların dışında, 11 Eylül''den bu yana çözülemeyen hemen her saldırı açıklığa kavuşturuldu! El Kaide ile ilgili bütün teoriler yerle bir edildi. Örgütle ilgili ortaya atılan fikirlerin hiçbir anlamı olmadığı ortaya çıktı.

El Kaide''nin üs düzey beş kişisinde biri yakalandı! Ondan daha iyi örgütle ilgili bilgi verecek kim olabilir ki? Afganistan işgali, Guantanamo''daki El Kaide mensupları, Madrid ve Londra bombalamaları, ABD''nin küresel düzeyde yürüttüğü operasyon ve soruşturmalar bile bu kadar verimli olmadı!

Sakka 11 Eylül saldırılarının yapılacağını biliyordu hatta uyardı! Londra saldırılarını planladı! İstanbul saldırılarında belirleyiciydi! Saymaya gerek yok, El Kaide imzalı her saldırıda rol oynadı. Öyleyse artık çözülecek bir şey kalmadı. Hangi ülkede kimler el Kaideci, saldırıları düzenleyenler nerede, kimler nerede ne zaman yeni saldırılar planlıyor artık biliniyor olmalı…."

"Çok ilginç bir El Kaide mensubu. Soğukkanlı ve çok geveze. Bir şaklaban! Söylenmesi istenen her şeyi her fırsatta söylüyor. Medya mensuplarını görmesin, kimse onu susturamıyor. Savcılığa gelince de susma hakkını kullanıyor…."

"Operasyonla ilgili haberleri önce İsrail''den duyuyoruz. Garip bir şekilde İsrail istihbarat çevreleri Usame Bin Ladin''in ve Eymen Zevahiri''nin Afganistan''dan Irak''a geçmeye hazırlandıkları haberlerini yayıyor. Onlara göre Ladin ve Zevahiri, muhtemelen Eylül ortalarına Pakistan ve İran Belucistanı üzerinden Irak''a geçecek…"

"Sakka operasyonuyla aynı tarihlerde Berlin''deki İsrail Büyükelçisi, İslamcıların büyük saldırılar yapacağını açıklıyor. Hemen ardından Alman polisi Cuma günü camileri kuşatıyor ve cemaate terörist muamelesi yapıyor…"

Sakka''nın 01/12/2005 tarihinde gönderdiği mektupta, namaz kılmaması ve şarap içmesi haberi tekzip ediliyor. Kendisiyle görüşürsem detaylı bilgiler aktaracağı ifade ediliyor ve "Tabi ki benim durumumda size göre çok soru işaretleri var. Madem ki ben buradayım neden bana sormuyorsunuz? Bende sizi aydınlatacak çok bilgi var…." deniyor.

Şimdi, BM soruşturma görevlileri Sakka ile Hariri suikasti arasındaki bağlantıyı araştırıyor. Bu, BM''nin elinde suikastle ilgili hiçbir kanıt yok demektir. Daha önce de, Sakka''ya, Hariri suikastiyle bağlantılı olduğu, suikasti Iraklı direnişçilerin işlediği yönünde ifade vermesi için baskı yapılmıştı. Yani birileri kendi suçları için taşeron arıyordu.

Durum öylesine karışık ki, avukatı Osman Karahan bile onun gerçekten Sakka olup olmadığını bilmiyor ve "2001''de gördüğüm kişiyle cezaevinde gördüğüm kişi aynıydı. Ancak duruşmada müvekkilimi net olarak göremedim. Tam olarak o mu değil mi bilmiyorum" diyor.

Sakka yabancılar tarafından daha önce sorgulandı. Hatta CIA''nin gizli sorgu merkezleri ve gizli uçakları çerçevesinde tartışıldı. Burnuma birilerinin karanlık işleri için Sakka''yı bir kamuflaj malzemesi olarak kullanmaya çalıştığı, onun üzerinden kendilerini akladıkları yönünde kokular geliyor. Bakalım Sakka üzerinden daha ne senaryolar okuyacağız.

Ya İran ABD"yi vurursa!
00:0027/03/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin de içinde bulunduğu bölgesel işbirliği kanalları açılırken, ekonomik ve siyasi yakınlaşma Cumhuriyet tarihinde hiç olmadığı kadar gelişirken, Ankara''nın İran ile Sünni ülkeler arasındaki ikna gücü artarken, bu olumlu gelişmeleri sıfırlayacak, bölgeye ciddi krizler yayacak, küresel düzeyde ağır etkileri olacak, bölgenin siyasi istikrarına ve ekonomik çöküşüne yol açacak bir tehlike ısrarla besleniyor.

Irak''ı bir tarafa bırakalım. Bundan sonra İran''ı tartışacağız. Öyle ki, Irak''taki vahim gelişmeler, İran merkezli gelişmelerin gölgesinde kalacak gibi. Pakistan ve Afganistan''ın yanı sıra, Suriye ve Lübnan''ı da etkisi altına alma potansiyeli taşıyan kriz senaryosu başarıya ulaşırsa, süreç o zaman bölgesel savaş başlığı altında tartışılmaya başlanacak. “Irak bölünürse yüz yıl boyunca savaş olur” diyenler, bu endişeyi bir de İran''la birlikte düşünmeli.

İran bölünürse, İran''a bir saldırı olursa, İran karşı saldırıya geçerse, İran Şiileri bulundukları topraklarda harekete geçirirse sadece bölge ülkeleri değil, ABD''nin de Ortadoğu''daki varlığı tehlikeye girecek, İsrail belki büyük bir savaşın içine sürüklenecek, Türkiye, istemeden taraf olma durumunda kalacak demektir. Böyle bir gelişme, Ortadoğu''daki rejimlerin çöküşüne yol açacağı gibi, haritaların değişmesine, yeni devletçiklerin ortaya çıkmasına veya Batı''ya ve Batılı hedeflere karşı topyekun saldırıya yol açacaktır. Bu fırtınanın ardından ABD''nin Büyük Ortadoğu''su mu kurulacak, uzun süreli bir fetret devri mi yaşanacak yoksa hiç öngöremediğimiz güçler, aktörler mi ortaya çıkacak o zaman göreceğiz.

Şimdi, İran''a karşı estirilen rüzgar nasıl bir kum fırtınasına dönüştürülüyor bakalım:

İşgalden hemen sonra ABD ile İran arasında Irak içinde şiddetli bir iktidar mücadelesi başladı. Tahran hem Bağdat yönetimini hem de hükümet dışında kalan grupları destekledi, silahlandırdı. Son bir yıldır yaşanan kanlı çatışmaların sebebi bu ve hala devam ediyor.
ABD, İngiltere ve İsrail, PKK''nın yan kuruluşu olarak kurdukları İran Özgür Yaşam Partisi PJAK''ı, eğitti, silahlandırdı, İran içlerine soktu ve saldırılar yaptırdı. Hala da yapıyor. Bu örgüte para ve silah desteğinin yanı sıra hedef belirleme konusundaki destek devam ediyor. PJAK saldırıları İran''a ciddi zararlar verdi, helikopter ve uçak düşürme dahil bir çok asker ve üst düzey komutan öldürüldü.
Aynı güçler, İran''ın Huzistan bölgesinde örgütlenmelere gitti. Araplar üzerinden ciddi saldırılar, sabotajlar düzenledi. Saldırılar devam ediyor.
ABD, İngiliz, İsrail istihbaratı, İran içindeki unsurlarla işbirliği içinde örtülü operasyonlar yaptı, yapmaya devam ediyor. İran Basra Körfezi''nde tatbikatları artırıp gövde gösterisi yaparken ABD ve müttefikleri Körfez''e yığınağa devam ediyor.
Aynı güçler İran eski Savunma Bakan Yardımcısı Ali Riza Asgeri''yi İstanbul''da kaçırıldı. Bu operasyon hakkında henüz net bilgi edinilemezken başka İranlıların da aynı şekilde kaçırıldığı ortaya çıktı. Tahran şimdi; “Verin Asgeri''yi alın askerlerinizi” derse ne olacak?
Ve son olarak körfezin kuzeyinde İran karasularına giren 15 İngiliz asker Devrim Muhafızları tarafından esir alındı. Daha önce İranlı diplomatların Irak içinde esir alınması sonrası Tahran da İngiliz askerlerin başına çuval geçirmiş oldu! Ocak 2004''te de altı İngiliz askeri esir alınmış, gözleri bağlı olarak televizyona çıkarılmış, üç gün sonra da bırakılmıştı. Ama şimdi durum farklı, ABD-İran krizi alabildiğine tırmanmış durumda ve askerlerin bırakılması o kadar kolay olmayacak.
Aynı dönemde BM Güvenlik Konseyi İran''a yönelik yaptırım kararını onayladı. Silah, askeri teknoloji yasağının yanında İran''la ticareti, para transferini ve yatırımları yasaklayan karar, son derece ağır yaptırımlar içeriyor.
ABD''nin İran''a saldırı için bahane aradığı, hatta saldırıya taraftar olmayan İngiltere''yi ikna etmek için bir İngiliz gemisine saldırı senaryolarının konuşulduğu bir dönemde 15 asker esir alındı. Vietnam savaşı Ağustos 1964''te Tonkin Körfezi''ndeki bir ABD destroyerine yönelik saldırı iddiasıyla başladı. İddia üzerine ABD Vietnam''a saldırı kararı aldı. Ama zamanla ortaya çıktı ki, aslında böyle bir saldırı olmamıştı. Benzer senaryo Basra Körfezi''nde bekleniyordu.

Rüzgar tersine dönmezse, kısa vadede çok ciddi petrol kriziyle başlayacak sarsıntıları dizginlemek mümkün olmayacak. ABD, İran''a karşı Sünni ülkeleri de yanına alırsa, bölge hem büyük bir saldırıyla hem de korkunç bir iç savaşla boğuşmak zorunda kalacak.

Hürmüz Boğazı ile Kuveyt-Irak arasındaki alan silah petrol ve kan denizine dönüşebilir mi? Bir Çanakkale senaryosu yaşanır mı? Zbigniew Brzezinskyi''nin, Dış İlişkiler Konseyi''ndeki “Bush yönetimi İran''la kaçınılmaz bir savaşa doğru gidiyor” sözünü ve 27 Mart 2006''da New York Times gazetesindeki “provokasyon” uyarısını tekrar hatırlayalım.

Bizler, ABD İran''a saldıracak derken, İran ABD''yi vurursa ne olacak? Adı ne olsun? Yüzyıl Savaşı mı, Büyük Ortadoğu Savaşı mı?

İran geri adım atacak mı?
00:0028/03/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran, 15 İngiliz asker kısa süre içinde serbest bırakır mı? Tahran-Londra arasında ne tür pazarlıklar yürütülecek ve Türkiye''nin bu pazarlıkta etkin rol oynama şansı olacak mı?

Kolay çözülecek bir kriz değil bu! BM Güvenlik Konseyi''nin İran''a yaptırım kararından kaçırılan İranlı diplomatlara, ABD-İran ve İsrail''in İran içindeki örtülü operasyonlarından Tahran''ın Irak içindeki grupları ABD aleyhine silahlandırmasına kadar çok sayıda faktörü içine alacak bir pazarlık 15 asker üzerinden yürütülüyor.

Bu yönüyle, münferit bir olay olmadığı için Ankara''nın İngiltere lehine arabulucu olmasının da şansı pek yüksek görünmüyor. Zira, taraflar bu olay üzerinden çok derin sorunları masaya sürme eğiliminde. Süreç çözüm yönünde değil krizi daha da büyütme yönünde ilerliyor.

Türkiye''ye gelen İngiliz Dışişleri Bakanı Margaret Beckett Ankara''nın desteğini ararken Başbakan Tony Blair''in; “Tahran''ın denizcileri serbest bırakmak zorunda olduğunu anlamasını umuyoruz. Aksi takdirde farklı aşamaya geçeceğiz” sözleri son derece dikkat çekici. “Farklı aşama” ne? Askeri seçeneklerin gündeme gelmesi mi?

Zaten İran''a karşı bütün süreç, nihayetinde askeri seçenekleri hedefliyor. Hem Blair hükümetinin hareket alanı o kadar da geniş değil. 15 asker için İngiliz kamuoyunun duyarlılığı elbette artacak, belki İran''a saldırıya karşı tavrı yumuşayacak ama bir ihtimal daha var: “Neden Irak''tayız?” sorusu bu sefer daha sesli sorulacak.

Tahran, yalanlasa da, aslında askerleri hem kaçırılan diplomatları için hem baskıların azaltılması için kullanacak hem de, kendi kamuoyu ve Irak içindeki nüfuzunu artırma yoluna gidecektir. Tahran, bu tavrıyla ABD ve İngiltere''ye açıkça savaşa hazır olduğu mesajı veriyor.

ABD, İngiltere ve Fransa''nın Güvenlik Konseyi''nden çıkarttığı son karar, ağır yaptırım, 28 kişi ve şirketin hesaplarının dondurulması aslında İran''ı kuşatmaya yönelik ABD planının önemli adımlarından birisi. Ülke, siyasi olarak, ekonomik olarak, askeri olarak adım adım kuşatılıyor. İran, üç ülkeye, bu kararı düşmanca bir tavır olarak algıladığını hatırlatıyor. Çünkü karar, İran halkını ve Devrim Muhafızları''nı da köşeye sıkıştırmayı amaçlıyor. Bu da çatışma demektir. Manuçer Muttaki''nin dediği gibi, “İran ambargo kararı karşısında hiçbir taviz vermeyecek, geri adım atmayacak” aksine ileri adımlar atıp kartlarını açıkça kullanma yoluna gidecektir.

15 asker için dünyayı ayağa kaldıranlara şu soruları soralım:

ABD, İngiltere ve İsrail olarak; şimdilerde İran''a karşı savaşan PKK''ya, silahlı mücadele dışında çözüm için güvence vermediniz mi? Terör örgütü saydığınız bir örgüte dünyada ilk kez böyle bir güvence vermiş olmuyor musunuz?
PKK''nın yan kolu PJAK''ı İran''ın başına sarıp saldırılar düzenlemediniz mi? Kaç İranlı öldü bu saldırılarda? İsrail''in bile Kuzey Irak''ta bu örgütü eğitip silahlandırması için kampları yok mu? Savunma Bakanlığı bu örgüte hedef listeleri vermedi mi? Bunu bizzat CIA mensupları itiraf etmedi mi?
Halkın Mücahitleri Örgütü ile İran''a karşı resmen anlaşma yapmadınız mı?
İran''a karşı Cundullah adlı Sünni grubu desteklemiyor musunuz? Bu grubun İran''a saldırılarını organize etmiyor musunuz?
Özel birimlerinizin İran içindeki çalışmaları devam etmiyor mu? Nükleer tesislerle ilgili belgelendirme, İran içinde etnik çatışmalar çıkarma çalışmaları ne halde? ABD ve İsrail istihbaratı etnik çatışmaları ve örtülü operasyonları finanse etmek için hangi şirketleri kurdu?
Bu kriz ciddi. Kolay çözülecek gibi değil. Tahran, bütün baskılara karşı geri adım atma niyetinde görünmüyor. Yarın Basra Körfezi''nde İran''a karşı ciddi bir provokasyon yaşanabilir ve olay tamamen kontrolden çıkabilir. Mesela tatbikat sırasında bir İran gemisi isabet alabilir. “Farklı aşama” neden böyle bir şey olmasın.

Yine Zbigniew Brzezinsky ile bitirelim. İran''a karşı ikna edici provokasyon uyarısı yapan Brzezinsky, Irak içinde yaşanacak böyle bir provokasyonun ya da bölgedeki ABD hedeflerine yönelik bir terörist saldırının ABD''yi İran karşısında askeri harekata iteceğini söylüyor. Böyle bir durumda yapayalnız bir ABD olacağı, Irak, İran, Afganistan ve Pakistan''ın tam anlamıyla bir bataklığa dönüşeceği yönünde uyarıyor.

Şiiler"in isyan zamanı geldi!
00:0029/03/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Basra Körfezi''nde tansiyonun alabildiğine yükseldiği, İran-ABD krizinin kontrol edilebilme çizgisini geçmek üzere olduğu bir dönemde Arap Birliği''nin Riyad''daki zirvesi son derece önemliydi. Bir tarafta savaş rüzgarları eserken diğer tarafta Sünni ülkeler Filistin için bir barış inisiyatifini ele aldılar. Türkiye''nin zirvedeki ağırlığı ise, geleceğin Ortadoğu denklemine ilişkin çarpıcı ipuçlarını içerir nitelikte oldu.

Açılış konuşmasını Başbakan Tayip Erdoğan''ın yapması, bölgesel krizlere, bölünme senaryolarına ve mezhep krizine ilişkin uyarıları hepimizin ortak kaygılarını yansıttı. Türkiye''nin bölgedeki nüfuz alanını alabildiğine genişletmesi, bölgesel kararlarda temel aktör haline gelmesi, Suudi Arabistan ve Mısır gibi güçlerle beklentileri aşacak nitelikte yakınlaşması bir tarafa, 15 İngiliz askerin esir alınmasıyla tırmanan krize müdahale etme, en azından arabuluculuk yapma, Türk diplomatların esirlerle görüşme ihtimalini ortaya çıkarak girişmelerde bulunma potansiyeli, etkinliğinin sadece Sünni ülkeler üzerinde değil, yakın ilişkiler içinde bulunduğu İran üzerinde de var olduğu izlenimini oluşturuyor.

Şimdi zirveye ve bölgesel durumu daha net ifadelerle bakalım.

1- 2002 yılında hazırlanan Arap Barış İnisiyatifi tekrar gündeme geldi. İsrail''in 1967 sınırlarına çekilmesi, mülteci sorunları dahil olmak üzere Filistin sorununda barış kapısının aralanması hedefleniyor. Beyrut Zirvesi''nde kabul edilen ancak İsrail''in o zaman tanımadığı, öneriyi boşa çıkarmak için Filistin''e saldırılarını yoğunlaştırdığı inisiyatif bu sefer başarılı olur mu? Ve neden şimdi? Çünkü; ABD, İngiltere ve İsrail''in önceliği İran haline geldi. Bu güçler, İran''a karşı bölgesel destek bulabilmek için Filistin''i kart olarak kullanıyor ve bu ülkeleri ikna etmeye çalışıyor. Sünni Arap ülkeler ise, Filistin meselesinde aşama kaydederek aslında istedikleri desteği ABD''ye vermenin yolunu açıyor. Çünkü onlara göre İran bir şekilde kontrol edilmeli, Şii yayılması dizginlenmeli.

2- Zirve üzerinde iki senaryo var. Karamsar senaryo: Bölge ülkeleri Suriye, Hizbullah ve Hamas''la İran arasındaki yakınlığı kırmak istiyor. Bu güçlerin ABD''ye karşı tutumunu yumuşatmaya çalışıyor. Yani ABD''nin düşmanlarını bir şekilde etkisizleştirme çabası. Umutlu senaryo ise, bu ülkeler, tarihsel bir fırsat doğduğunu, bu fırsat kullanarak Filistin meselesine bir açılım sağlayabileceklerini, barış yönünde adımlar atılabileceğini, hazır İran krizi varken ABD ve İsrail''in barış yönünde daha istekli olacağını düşünüyor. Her iki halde de, temel yaklaşım, İsrail''le ilişkilerin tamamen normalleştirilmesini içeriyor.

3- Sünni ülkelerin ABD lehinde yakınlaşması, Türkiye her ne kadar dirense de, İran karşısında bir güç blokunun ortaya çıktığına işaret ediyor. Bu blokun, olası ABD-İran hesaplaşmasında kimin yanında duracağını söylemeye gerek yok. Tansiyon yükselirken, Basra Körfezi''nde karşılıklı gövde gösterileri yapılırken Riyad''daki zirveyi ileriye dönük öngörülerle birlikte değerlendirmek çok önemli. Yarının Ortadoğu''sunda nükleer İran''a karşı bir Sünni blok oluşturulacağını söylemek abartı olmayacak. Bu da tarihsel bir bölünmenin, bölgesel anlamda derin bir yırtılmanın habercisi.

4- Moskova, İran''a saldırı olması durumunda bir medeniyet çatışması yaşanacağı konusunda ABD''yi uyardı. Irak işgali sırasında da bu tartışılmıştı. 1996''da Samuel P. Huntington''un ifade ettiği tez yeniden tartışılır oldu. ABD, İran''a müdahalenin böyle anlaşılmaması için bölgesel destek için yoğun çaba harcıyor.

5- Basra Körfezi''nde 2003''den bu yana en büyük tatbikatını yapan ABD ve müttefikleri şimdi İran''a karşı kara ve hava saldırısı hazırlığı yapıyor. ABD askerleri İran sınırında yoğunlaşırken, uçak gemilerinin yanısıra hava unsurlarına ilişkin yığınak artıyor. Körfez ülkeleri, olası saldırı durumunda İran''ın kendilerini vuracağından kaygılı.

6- 15 İngiliz askeri serbest bırakılmazsa, kriz gerçekten kontrol edilemeyecek hale gelecek. Ancak İran, uyarılardan çok kendi önceliklerine göre hareket ediyor.

7- NATO eski komutanlarından Wesley Clark Pentagon''da kendisine söylenen bir cümleyi tekrar hatırlatıyor: “Beş yıl içinde yedi ülkeyi alacağız. Irak, Suriye, Lübnan, Libya, Somali, Sudan ve İran…” Beş yıl geçti bu söz üzerinden. Söz konusu ülkelerde neler olduğunu hep birlikte görüyoruz.

8- Yeniden 1920''lere dönelim: 1917''de İngiliz işgaline önce destek veren Şiiler, 1920''de yani üç yıl sonra İngilizlere karşı direnişe başlamıştı. Irak işgalinin üzerinden dört yıl geçti. ABD ve müttefikleri İran''ı sıkıştırmaya devam ederse, Şiiler bu sefer ABD''ye karşı ayaklanacak. Bir önceki krizde Hizbullah devreye girdi. Şimdi Irak''taki Şiilere görev düşecek. Ve muhtemelen Muktada Sadr''ı başrolde göreceğiz!

Ya bir İngiliz gemisine füze isabet ederse!
00:0030/03/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rehine krizi karşılıklı gövde gösterisine dönüştü. ABD Basra Körfezi''ne yığınak yapıp İran''a ne ile karşılaşabileceğine dair güçlü mesajlar verirken Tahran, Irak içindeki nüfuzunun ABD''yi nasıl köşeye sıkıştıracağından emin halde kendi oyununu oynuyor. İngiltere İran''la bütün ilişkilerini kesip konuyu BM Güvenlik Konseyi''ne getirme şantajı yaparken İran; “Ben de BM''ye götürürüm ayrıca askerleri de serbest bırakmam” diyerek daha önce bırakılacağı açıklanan kadın askerin bırakılmasını erteliyor.

Güvenlik Konseyi, ABD ve İngiltere için kanlı ellerin temizlendiği bir arena. Dolayısıyla, krizi Güvenlik Konseyi üzerinden İran''a karşı bambaşka bir boyuta taşıma imkanına sahipler. Nasıl olsa daha yakında İran''a karşı ambargo kararı çıkarttılar. Nasıl olsa dünyanın BM kararı üzerinden ikna edilmesi kolay olacak.

Krizin boyutları sadece bunlar değil. Anglo-Amerikan cephe, bütün bölgeyi yeni bir kamplaşmaya hazırlıyor, bazı Sünni ülkeleri İran''a karşı cepheye çekiyor. Buna çok dikkat edilmeli. Riyad''daki Arap Birliği zirvesini biraz da bu yönden okumak lazım. İran Dışişleri Bakanı Manuçehr Mutteki son anda, 15 İngiliz asker esir alındıktan sonra apar topar zirveye davet edildi.

İngiliz askerlerin Basra''daki İran Konsolosluğu önündeki taşkınlarına yenileri eklenecek. Tahmin etmediğimiz provokasyonlar, oyunlar, tahrikler görebiliriz. Lübnan''da, Irak''ta ve bütün bölgede, İran etkisindeki unsurların harekete geçebileceğini düşünmeliyiz. Eğer bunları olursa, 15 askerin esir alınması çok hafif kalabilir.

Türkiye''nin arabuluculuk girişiminin sınırlı olacağı belli. Ankara, başarılı olsaydı hem ABD hem de Avrupa gözünde çok önemli bir kazanç sağlayacaktı. Ancak Türkiye''nin önce şunu sorması gerekiyor. İran''da Savunma Bakan Yardımcılığı yapan Ali Ruza Asgeri gibi, bilindiği kadadıyla, beş İranlı daha Türkiye üzerinden kaçırıldı. Bu Ankara''nın hareket alanını daraltıyor. Bazı gözlemciler, Türkiye''nin arabuluculuk girişiminin başarısız olmasının kötü sonuçlara yol açacağını, krizin sıcak çatışmaya doğru gidebileceğini hatta Ankara''nın formüle ettiği “Irak''a komşular Zirvesi”nin Nisan ayında İstanbul''da yapılmasına çalışılan toplantısının gerçekleşmeyebileceğini söylüyor.

Görünen o ki, kriz çözümden hızla uzaklaşıyor. Taraflar, birbirini anlama yerine restleşmeyi tercih ediyor. Bu durum, ABD ve İngiltere''nin İran''la ilişkileri “Büyük Ortadoğu İstilası” çerçevesinde algıladığını, Tahran''ın da bu resti gördüğünü ifade ediyor. O zaman, tarafların kısa vadede sakinleşmesi kolay olmayacak. Dua edelim de, Körfez''deki sürtüşme “olağandışı kazalar”a yol açmasın. Mesela bir İran gemisine ya da bir İngiliz gemisine yanlışlıkla füze isabet etmesin. Böyle bir gelişme olursa çatışma kaçınılmaz olur. Ancak bu çatışma İran topraklarından çok Irak içinde yaşanacaktır.

Türkiye, Irak işgalini önlemek için çok çaba sarfetti. Başaramadı ama “Komşular Zirvesi” bugün hâlâ ayakta. Bölgede bu krizi sakinleştirmek için çaba harcama imkanına sahip tek ülke Türkiye ve bunu mutlaka yapmalı.

Bölgesel yıkım getirebilir!
İran''a saldırı şekliyle ilgili bugüne kadar çok senaryo yazıldı ya da psikolojik operasyon çerçevesinde medyaya sızdırıldı. Saldırının bölgesel felakete yol açacağından herkes emin. Oxford Araştırma Grubu, sadece nükleer tesislere saldırıda 10 bin sivilin öleceğini öngörüyor. Savaşın kontrolden çıkması halinde nükleere kadar büyük yıkıma yol açacak silahların kullanılabileceğini de. Eski bir CIA görevlisi olan Philip Giraldi, 2005''teki bir yazısında, saldırı planının çok kapsamlı olarak hazırlandığını, 450 hedef belirlendiğini söylüyor.

Tabii Pakistan, Afganistan, Azerbaycan, Türkiye, Irak ve Basra Körfezi''nden kuşatılan İran''ın neler yapabileceğini kimse konuşmuyor. ABD''nin saldırı yapabileceği bütün bu ülkelerde ve bölgelerde saldırıya maruz kalabileceğini de. Sadece Irak''ta ne yapacağını düşünmemiz yeter sanırım.

Petrol fiyatları ve dolardan kaçış!
Simdiden petrol fiyatları artmaya başladı. Savaşın iki tarafa vereceği ekonomik yıkımı söylemeye gerek yok. Ancak petrol fiyatlarının sadece bu krizle bile 100 dolar civarına çıkması muhtemel. Çatışma halinde çok yüksek rakamlar gündeme gelebilir. Zaten ambargo sürecine sokulmuş olan İran, İngiltere ile ilişkilerinde 2 milyar dolarlık bir varlığının dondurulmasından çok daha büyük zarara uğrayabilir.

Bölge ülkelerinde dolara karşı negatif bakış giderek belirginleşiyor. Avrupa Birliği, Rusya ve Çin''in dolardan uzaklaşma çabalarına, Malezya ve Asya piyasasını ekleyelim. Şimdi de Körfez ülkelerin kaçış planlarını. Körfez sermayesi dolardan euroya kaçıyor hatta Asya ekonomilerine kayıyor. Birleşik Arap Emirlikleri, bu yıl sonunda dolar rezervini yüzde 10 azaltacak. Dubai İran''ın ekonomik etkisine girmiş durumda. Kuveyt de aynı yolu izliyor. İran, petrol ticaretinde dolardan uzaklaşmaya çalışıyor ve bunu açıkça dile getiriyor. İran''la Çin arasında yapılan son anlaşmaların euro üzerinden yapılması dikkat çekici. İşin ciddi tarafı, bu eğilim küresel düzeyde kabul görmeye başladı. Tabii ABD Doları da güven kaybetmeye.

Ilımlı Müslümanlar için Yol Haritası!..
00:0010/04/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Savaşların, işgallerin, saldırı tehditlerinin dışında Müslüman dünyayı dönüştürme stratejisi üzerine yürütülen çalışmaları nedense hep gözardı ederiz. Özgürlük, demokrasi ve refah sloganlarıyla örtülen, terör, aşırılık ve otoriter rejimleri hedefler olarak gösteren bu çalışmaların güvenlik stratejileri ve yeni sömürgecilik dalgasıyla bağlantısından ise hiç söz etmeyiz. Bir yandan otoriter rejimler desteklenip demokrasi girişimleri sabote edilirken nasıl olur da aynı sloganlarda derin ve uzun vadeli dönüştürme stratejileri uygulanır, ne amaçlanır, bölgesel istila girişimleriyle bu çalışmalar arasında ne tür bağlantılar vardır, Türkiye''de nedense kimse merak etmez.

Ilımlı İslam tezleri işlenirken bu paketin dışındaki herkesin nasıl olup da terör safına itildiğini kimse sorgulamaz. Bütün bunların “medeniyet içi çatışma” tezinin unsurları olup olmadığı, demokrasi paketlerinin neden güvenlik eksenli olduğunu da..

11 Eylül sonrasının toz dumanı arasında, bu büyük dönüşüm sürecini dikkatle izleyip buradan yansıtmaya çalıştım. 2003 yılında hazırlanan “Civil Democratic Islam: Partners, Resources and Strategies” başlıklı çalışma, içeriği itibariyle Müslüman coğrafyada derin bir bölünmeyi, yırtılmayı hatta iç savaşı amaçlıyordu. Etnik çatışmalara, mezhep savaşlarına yol açacak plan, ne yazık ki, Müslüman entelektüeller, akademisyenler, kanaat önderleri, İslami cemaatler ve sivil toplum örgütleri üzerine temellendirildi. Bir köklü devrim harekatı olarak tanımlandı. Bir yıl sonra “U.S. Strategy in the Muslim World After 9/11” başlıklı yeni bir çalışma yayınlandı. 567 sayfalık çalışma, bir öncekinin devamıydı ve açık cepheleri, yaşadığımız coğrafyada oluşturulacak kamplaşmaları içeriyordu. Her iki çalışmada Müslümanlar şu kategorilere ayrılıyor:
Şii-Sünni bölünmesi: Müslümanların büyük çoğunluğunun Sünni olduğu, Şiilerin dünya Müslümanlarının yüzde 15''ini teşkil ettiği belirtildikten sonra ABD''ye Şiilerle işbirliğine gitme önerisi yapılıyor.

Arap-Arap olmayan bölünmesi: İslam dünyası Arap ve Arap olmayan olarak ikiye bölünüyor. İslam''ın ağırlık merkezi Arap olmayan ülkelere kaydırılması ve ABD''nin, bu bölgelere yönelmesi isteniyor.

Ilımlı Müslümanlar Enternasyonali: Liberal ve ılımlı Müslümanlar arasındaki dayanışmanın güçlendirilmesi amacıyla bir “Uluslararası Mekanizma”, olarak “Ilımlı Müslümanlar Enternasyonali” oluşturulması isteniyor.

Radikal birlikteliklerin dağıtılması: Bu çevrelerin birbiriyle bağlantılarının zayıflatılıp yok edilmesi, destek bağlantılarının kesilmesi, zayıflatılıp ılımlıları öne çıkarmak için kritik bölgelerde merkezler açılması isteniyor.

Medrese ve cami reformu: Dini eğitim veren yerlerin denetimi için “Yüksek Eğitim Akreditasyon Merkezleri”nin kurulması, cami ve medrese reformunun hükümetler ve ılımlı gruplar üzerinden yürütülmesi isteniyor.

“Sivil İslam”ın desteklenmesi: Ilımlılığı ve modernliği savunan Müslüman STK''lar, Müslüman dünyaya yönelik ABD politikalarının temel bileşenidir. Dolayısıyla sekuler ve ılımlı çevrelerin güçlendirilmesi, diğerlerinin para kaynaklarının kesilmesi gerekiyor.

Kültürel istihbarat: ABD, Müslüman ülkelerde bugüne kadar yürüttüğü istihbarat, psikolojik operasyonlar ve sivil çalışmaların yanı sıra bölge ve dil uzmanları üzerinden kültürel istihbarat alanında da çalışmalarını yoğunlaştırmalı.

Medeniyet içi çatışmanın izlerini taşıyan bu çalışmalardan sonra bu yıl Mart ayında 217 sayfalık bir açık savaş stratejisi daha geliştirildi. Öncekilerin devamı. Soğuk Savaş dönemini örnek alarak Müslümanların nasıl altedileceği, nasıl birbiriyle savaştırılacağı zikrediliyor. “Building Moderate Muslim Network” (Ilımlı Müslümanlar Ağı Oluşturmak) başlıklı rapor, “İslam tehdidi”nin Batı için yine Müslümanlar tarafından yok edilmesini amaçlıyor. Yani yukarıdaki kategorilere göre bir iç çatışma senaryosu. Kendi ifadesiyle bir Yol Haritası. Aynı kurumlar, aynı kişiler tarafından, aynı hedefler için…

Bu çalışmanın ABD güvenliği ve çıkarları için ne anlam ifade ettiğini de içeren ve Müslümanlara karşı “Soğuk Savaş” ilan eden raporda Ilımlılar İttifakı için ne yapılması gerektiği, kimlerle işbirliği yapılacağı sıralanıyor. 2005 yılında yazdığım “Ilımlı Müslümanlar Enternasyoneli” için bakın kimlerle işbirliği yapılacak?

1- Liberal ve laik bilim adamları ve aydınlar. 2- Genç ılımlı akademisyenler. 3- Kanaat önderleri. 4- Kadın hareketi öncüleri. 5- Ilımlı gazeteciler ve yazarlar.

2- Neler yapılacak? 1- İşbirliği yapılacak isimler, gruplar, kuruluşlar, STK''ların eğitilmesi. 2- Medyanın bu faaliyetlerin duyurulmasında etkin olarak kullanımı. 3- Bu çevreler için siyasi ajanda oluşturulması. Oluşturulacak çekirdek kadro üzerinden, Kurtuba gibi, İslam''ın sembol şehirlerinde, toplantılar düzenlemek. Washington gibi merkezlerde toplantılar düzenlemek, ılımlı Müslümanları eğitmek, ziyaretler planlamak…

Silahlar ve fikirler savaşı birbirini tamamlıyor.

Barzani K. Irak"a müdahale mi istiyor?
00:0011/04/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Mesut Barzani; “Türkiye Kerkük''e karışırsa biz de Diyarbakır ve diğer şehirlere karışırız. Askeri güçlerinden korkmuyorum. Askeri güçleri ne kadar güçlü olursa olsun, Saddam''ınkinden daha güçlü olmayacak. Eğer, oradaki birkaç bin Türkmen namına Kerkük konusuna karışma hakkını kendilerinde görüyorlarsa, o takdirde biz de Türkiye''deki 30 milyon Kürtle ilgili karışırız” sözleri ile Türkiye''yi Kuzey Irak''a askeri müdahale için provoke mi ediyor? ABD kaynaklarından, “Türkiye girerse ABD askeriyle karşılaşır” hatta “Kürt güçleri Türk askerine karşı başarılı olur” şeklindeki tahriklerle birleştirilince nasıl bir tablo çıkıyor ortaya?

Hatırlayalım:

Aynı açıklamayı daha önce DTP Diyarbakır İl Başkanı İbrahim Aydoğdu yapmış, “Kerkük''e yapılan saldırıları Diyarbakır''a yapılmış sayarız” demişti. Bu sözler, Türkiye''ye yönelik en ağır ifadeler oldu. Öyle ki, bu çevrelerin, artık kendilerini Türkiye''ye ait hissetmediklerinin, içerideki yabancı güçler olarak kendilerini yeniden tanımladıklarının, siyasi geleceklerini Kuzey Irak''la birlikte gördüklerinin kanıtı oldu.

Süphesiz bu cesaret sadece Kuzey Irak''ta oluşturulan yönetimden alınmıyor, ABD''nin hem Türkiye hem İran hem de Suriye''deki Kürtleri harekete geçirmeye yönelik çalışmalarından da besleniyor.

Bu çalışmalar Kürtleri bölgenin kurucu unsurları olan Türklerle, Araplarla, Acemlerle keskin bir düşmanlığa doğru sürüklüyor. PKK ve PJAK''ın bu üç ülkeye karşı nasıl bir kart olarak kullanıldığını tekrarlamaya gerek yok. Kuzey Irak, ABD/İngiliz emperyal hırsları için üç unsuru da tahrip edecek bir misyonla ödüllendiriliyor. Bu yabancılık, kimlerin yararına o ayrı bir konu ama vakıa bu. Süreç, Kürtlerle üç unsurun kaderini bir daha birleşemeyecek şekilde ayrıştırıyor.

Aynı dönemlerde Türkiye''deki tartışmaları hatırlayalım. Hükümetle Genelkurmay Başkanı ve Cumhurbaşkanı arasındaki görüşme-görüşmeme polemiğini… Başbakan Tayip Erdoğan, “iki tarafın da hayrına ise neden görüşmeyelim” derken Dışişleri Bakanı Abdullah Gül, “İnsanlar düşmanlarıyla bile konuşuyor” diyerek Barzani ve Talabani ile görüşebileceğini söyledi. Genelkurmay Başkanı''nı ise, “PKK''ya açık destek veriyorlar neden görüşelim” şeklinde karşı çıktı.

Diyalog krizi, bir önceki MGK toplantısıyla aşıldı. 24 Şubat''taki MGK toplantısından siyasi çaba kararı çıktı. Toplantıda; “Kuzey Irak''tan yönelen terör tehdidinin ve Kerkük''ün statüsüne ilişkin uyuşmazlığın Irak''ta yarattığı istikrarsızlık ve gerilimin aşılabilmesi amacıyla siyasi ve diplomatik çabaların yoğunlaştırılması” kararı alındı.

Diyalog polemiği, MGK kararına hükümetin dediği gibi yansıdı. Dünyada “Türkiye Kuzey Irak''a girecek” tartışmalarının yapıldığı, Barzani''nin bugünküne benzer hırçınlıklarının devam ettiği, içeride Barzani ile aynı dili kullananların seslerini yükselttiği, iç kamuoyunda operasyon beklentilerinin yoğunlaştığı bir dönemde bu karar, hem Türkiye hem de Kuzey Irak''ın menfaatine olan, doğrudan görüşmelere kapı aralayan ve muhtemelen de seçimlerden sonra ciddi girişimlere sahne olacak önemli bir karardı. Irak''ın işgalinden bu yana ilk kez bu denli samimi bir ortam oluşmak üzereydi.

Hem de ABD''nin PKK konusunda Türkiye ile işbirliği yapmadığı, İran''ın K. Irak''a operasyonlar yaptığı bir dönemde. İran Devrim Muhafızları Komutanı General Yahya Rahim Safavi''nin, “Eğer Irak hükümeti sınır bölgesindeki, yabancılara bağlı silahlı İranlı militanları ülkeden atmazsa Devrim Muhafızları bunları sınır ötesinde yakalama hakkını saklı tutmaktadır” dediği bir dönemde. İran Meclis Dış İlişkiler Komisyonu üyesi Hamit Rıza Hacıbabai''nin; “Bugün bize yapılırsa yarın sıra Türkiye''ye gelir” dediği bir dönemde.

Peki böyle bir sükunet döneminde Barzani''deki bu hırçınlığın anlamı ne? Kişisel ufuksuzluğu mu? Yoksa Irak''ın komşularının etkinliğinin artmasının Kuzey Irak''ın hareket alanını daraltacağı korkusu mu? Elinden bir şeyler kayıp gidiyor da ondan mı veryansın ediyor? Yoksa birileri adına yapılan bir tahrik mi?

Irak''a verilen nota ve bağlı gelişmeler, süreci tam tersine çevirdi simdi. Askeri müdahale tartışmaları yeniden başladı. Dünkü MGK toplantısının da ana gündemi olan krize karşı Ankara''dan yükselen tepki, her ne kadar ölçülü olsa da, bir süre sonra bu soğukkanlılık kaybedilebilir.

Şimdi tekrar düşünelim: PKK mı Barzani mi? Türkiye''nin üzerinde durması gereken güç PKK mı Barzani mi? Türkiye''de daha çok PKK''nın mı dediği oluyor Barzani''nin mi?

Çatışmaya yatırım yapanlar, ABD''nin saldırgan tutumundan güç devşirme yoluna giderse, intihar yolunu seçmiş olacak. Hem kendi halkına hem de bütün bölgeye çok acı yaşatacak. Irak bölündü. Türkiye''nin, İran''ın, Suriye''nin bölünmesinde de rol üslenmeye çalışanlar, bölgesel krizden medet umanlar bugünkü kazanımlarını kaybedebileceklerini de düşünmeli.

İran"a saldırıyı kim önleyebilir?
00:0012/04/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Son haftalarda Rus askeri kaynakları çevrelerinden yayılan “ABD''nin İran''a kısa süre içinde saldıracağı”na ilişkin beyanları ne kadar önemsemeliyiz? Bu çevrelere göre, saldırı için bütün hazırlıklar yapıldı. Kritik tarih ise Nisan sonları... Mesela, Rus ordusunun eski komutanlarından jeopolitik uzmanı General Leonid İvazshov''un karamsar senaryosuna göre, yüzlerce savaş uçağıyla başlatılacak saldırıda nükleer silahlar da kullanılacak. Bütün dünyayı etkileyecek gayri insani bir manzara çıkacak ortaya. İsrail''le İran arasında dinsel bir çatışmaya dönüşecek bu saldırı, Müslümanların ve Yahudilerin yaşadığı bütün bölgelere yayılacak. Saldırı için Basra Körfezi, Doğu Akdeniz ve bugünlerde yoğun hazırlıkların yapıldığı Azerbaycan, “Kuzey Cephesi” olarak tanımlanan Hazar Denizi kullanılacak…

Hint Okyanusu''ndaki hazırlıklara da dikkat çekenler, Azerbaycan''ın bir anda İran''ın hedefi haline geleceğini vurguluyor. İran ordusunun küçük bir bölümünün Azerbaycan''ı işgal edebileceğini hatta İran''ın; topraklarını ve üslerini ABD''ye kullandırması halinde vuracağı Azeri bölgelerine ilişkin listenin bile belli olduğunu belirtiyorlar.

Karamsarlara göre, ABD-İran çatışması kaçınılmaz. Batı kamuoyunun bu savaş için hazırlandığı, Irak içindeki güç mücadelesinin çok yakında İran''ın nükleer ve askeri tesislerine yönelik hava saldırılarına dönüşeceği ifade ediliyor.

Başından beri İran''ın nükleer çalışmalarında asla geri adım atmayacağını söyledik. Bugüne kadar atmadı da. Batı''nın ağır baskılarına, BM Güvenlik Konseyi''nin yaptırım kararlarına rağmen Tahran sürekli oyalama, zaman kazanma taktiğini kullandı, kullanmaya da devam ediyor. İşe yaradı da. Ama bundan sonra ne olacak? Bazılarına göre uzlaşmaz tutumu Tahran''ı köşeye sıkıştırmak üzere. Bazılarına göre ise tam tersine, Tahran''ın hareket alanını oldukça genişletti ve onu küresel bir oyuncu haline getirdi. Bugün, İran''ı denklem dışına iten hiçbir bölgesel gelişmenin sonuç bulması mümkün değil. Mesela Irak''ta İran''ı yok sayarak ABD hiçbir şey elde edemedi hatta çözümsüzlüğe saplanıp kaldı. Lübnan ve Suriye konusunda da başarısız oldu.

İran ise, geri adım atmak bir tarafa, tezlerini çok daha güçlü savunur hale geldi, hedeflerine büyük ölçüde yaklaştı. Devlet Başkanı Ahmedinejad, pazartesi günü ülkenin en büyük nükleer tesis olan Natanz''da adeta şov yaptı. İran''ın nükleer teknolojide uranyum zenginleştirme projesine devam edeceğini ve artık nükleer güç olduğunu açıkladı. Atom Enerjisi Kurumunun başında bulunan Rıza Agazade, uranyum zenginleştirme için 50 bin sentrifuje sahip olacaklarını söyledi. Bu da İran''ın artık hedefine çok yaklaştığına işaret ediyor.

Son olarak ise Tahran yönetimi, Natanz nükleer tesislerinin çevresindeki hava savunma sistemini denemek amacıyla tatbikat başlattı. Tesislere her an saldırı olabileceği endişesinin göstergesi. Tesis çevresinde Rusya''dan alınma iki tür savunma sistemi var. Tesisler, saniyede 500 metre hız yapabilen süpersonik füzelerle korunuyor.

Buraya kadar olanlar karamsar senaryoyu besleyen gelişmeler. Ama farklı bir açılım daha var. ABD Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelossi ve Dış İlişkiler Komitesi Başkanı Tom Lantos, Şam''dan sonra Tahran''a gitmeye hazırlanıyor.

4 Nisan''daki Şam ziyaretinde Devlet Başkanı Beşşar Esad, hem Türkiye''nin hem de İran''ın kaygılarını içeren 4 maddelik metin sunmuştu: 1- ABD, Irak''ta askeri bir çözüm olamayacağını, sadece siyasi çözüm olabileceğini kabul etmeli. 2- Hiçbir etnik ve dini grubun üstünlüğü kabul edilmeyecek, hiçbir grup kendini kaybetmiş hissetmeyecek. 3- ABD Irak''taki bütün grupları eşit kabul edecek. 4- ABD, Irak''ın komşuları olan Türkiye, İran, S. Arabistan, Suriye ve Ürdün''ün Irak''ın bütünlüğüne ilişkin beklentilerine yönelik ortam hazırlayacak.

Lantos''la Tahran''a da gidebileceği söylenen Pelossi''ye orada da benzer maddeler sunulacak. Bush yönetimi ve neoconların bölgesel savaş senaryolarına karşı bu görüşmelerin başarı şansı olur mu? Şimdiki yönetimin bölge ülkelerinden İran ve Suriye karşıtı blok oluşturma stratejisi çöker mi? Pelossi''nin Şam ziyareti Washington''da neredeyse vatan hainliği olarak algılandı hatta yargılanması istendi. Bu nedenle belki Tahran''a gidemez ama Lantos''un gitmesi bile çok önemli bir gelişme olacak.

Savaş rüzgarları barış arayışlarına dönüşebilir mi? ABD ve İsrail''in geri adım atmayacağı, İran''ın da geri adım atmayacağı düşünülürse zor görünüyor. Hele Irak''taki kaosun süreceği ve şahinlerin yeni istila projelerinin devam edeceği düşünülürse…

Yaz ayları Türkiye''de seçimler nedeniyle oldukça hareketli geçecek. Ama çevremizde çok daha hareketli günlerin yaşanabileceğini, son Barzani krizinde olduğu gibi, bir anda Türkiye''yi de etkisi altına alabileceğini düşünmeliyiz.

Cumhurbaşkanlığı krizi değil, Kuzey Irak krizi!
00:0013/04/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt “Kuzey Irak''a operasyon yapılmalı, faydalı olur ve başarılı oluruz” anlamındaki sözleriyle hem çok ciddi bir askeri operasyon ihtimalini gündeme getirdi hem de Ankara''daki siyasi kriz endişesini büyük oranda azalttı.

İç politikada seçim havasına giren Türkiye, Kuzey Irak''ta ciddi bir askeri hareketlilik içine girebilir, bu da iç politikayla ilişkili bir hal alır mı? Siyasi karara, yasal yetkiye atıf yapılan konuşma, siyasi iradenin şimdilik operasyon taraftarı olmaması, ABD''nin böyle bir operasyona karşı oluşu ile birlikte ele alındığında nasıl bir manzara çıkıyor ortaya?

ABD eski Genelkurmay Başkanı Richard Myers''ın “Türk ordusu orada ABD askerleriyle karşı karşıya gelebilir” uyarısına rağmen bu talep Mesut Barzani''nin Türkiye''yi tehdit eden açıklamalarına karşı Irak''a verilen nota ile birlikte düşünüldüğünde, önümüzdeki dönemde nasıl bir hareketliliğin yaşanacağını az çok tahmin edebiliriz.

Büyükanıt''ın, Barzani''nin sözlerine atfen; “Bu sözlerin arkasında onları şımartan kimlerin olduğunu biliyorsunuz” diyerek ABD''yi işaret etmesi, dün Irak parlamentosundaki patlamayı hatırlatarak “Kısa ve orta vadede Irak''ta bir çözüm zor görünüyor” sözleri, sadece Irak''ın geleceğine ilişkin karamsarlı yansıtmakla kalmıyor. Kuzey Irak merkezli olarak Türkiye ile ABD arasındaki ilişkileri gerecek bir geleceğe de işaret ediyor aslında. PKK''ya karşı Türkiye''nin taleplerini ciddiye almayan ABD''ye karşı Ankara zor ve riskli olanı tercih etme durumunda kalabilir. O zaman ABD, Türkiye''nin tepkisinin PKK ile sınırlı kalması için çaba göstermek zorunda kalacak demektir.

Barzani''nin sözlerini tartıştığımız dönemlerde TSK''ya bağlı komandolar zaten Irak''ta sınır ötesi operasyonlar yapıyordu. Zaho''nun doğu bölgesinde sınırdan 20 kilometre içeri giren 15 bin asker Haftanin, Sinaht ve Pirbela bölgelerinde 30-40 kilometre derinlikli operasyonlar yaptı. 200 bini aşkın asker, aylardır sınır bölgelerinde hareketlilik içinde, olası bir operasyon için bekliyor.

Bu sözler, ABD''ye rağmen bir aciliyeti ve zorunluluğu ifade ediyor. Hatta operasyonun PKK''yı hedef almasına rağmen Barzani birliklerine de yönelebileceğine ilişkin ifade edilmeyen bir kanaati de. Çünkü Türkiye, tehdit değerlendirmesini PKK üzerinden yapsa da, asıl tehlikenin Barzani''den kaynaklandığı gerçeğini göz ardı etmiyor.

Cumhurbaşkanlığı krizi bekleyenler, Büyükanıt''ın açıklamalarından büyük hayal kırıklığına uğradı. Çünkü açıklama, beklentilerin dışında, polemiklere izin vermeyecek şekilde oldu ve dikkatleri bir anda başka yöne çekmeye yetti. Tabiî kriz beklentisi içinde olanlar, “cumhuriyetin temel değerlerine sözde değil, özde bağlılık” ifadesine takılıp kalacaklar ama, bu konuşmanın merkezinde Kuzey Irak olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Öyle görünüyor ki, Cumhurbaşkanlığı seçimi konusunda yaşanacağı öngörülen kriz, Türkiye sınırlarının dışına çıkarılacak. Çünkü yukarıdaki sözler, uzunca bir süredir devam eden K.Irak''la ilgili diyalog sürecini tersine cevirdi. Böyle bir durumda, sınır ötesi operasyon için gereken siyasi kararın, yasal yetkinin çıkması beklenenden daha kolay olabilir. İçeride kriz istemeyen, Cumhurbaşkanlığı seçimini sancısız atlatmak isteyen iktidarın, böyle bir yetkiyi vermekte çok zorlanmayacağı, dikkatleri Türkiye''nin dışına, en hassas konuya, kangren olan bir konuya yönlendirmeyi tercih edeceği ortada. Bu durum da, herkesi tatmin edecek gibi.

İç politikada kriz bulutları dağıtılırken bu yaz Kuzey Irak ve güneyle daha çok ilgileneceğiz.

Barış ya da hesaplaşma: Türkiye bir karar vermeli
00:0017/04/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kuzey Irak''a operasyon tartışmasını Cumhurbaşkanı seçimiyle birlikte ele aldığımızda nasıl bir durum çıkıyor ortaya? Kamuoyunun yoğun biçimde Cumhurbaşkanı''nın kim olacağına, Tayyip Erdoğan olması halinde kriz yaşanıp yaşanmayacağına, krize yatırım yapanların başarılı olup olamayacağına, Başbakan''ın son anda bir sürpriz yapıp herkesi şaşırtıp şaşırtmayacağına odaklandığı, "kim olacak, nasıl olacak" tartışmasının politik öngörülerin sınırlarını zorladığı, kehanetlere kapı araladığı bir dönemde Kuzey Irak meselesi ne anlam ifade ediyor?

Türkiye''nin bunları tartıştığı, Avrup Birliği ve Irak meselesinin gündemin gerisine düştüğü bir dönemde, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın "Kuzey Irak''a operasyon yapılmalı mı? Evet, yapılmalı. Fayda sağlar mı? Evet, sağlar. Bir hudut ötesi operasyon için siyasi kararın çıkması lazım" sözlerinin hiçbir bir karşılığı olmayacak mı? Olmayacaksa bu neden gündeme getirildi? Sadece Mesut Barzani''nin hırçın konuşmalarına bir cevap mıydı? Yoksa, daha önceki örneklerde olduğu gibi bir blöf müydü?

Genelkurmay''ın, Türkiye''nin önceliklerini dışarıdan gelen tehditle özetlemesi ve buna yönelik önerisine elbette siyasi iktidar sıcak bakmıyor. Bölgeye aylar öncesi yığılan on binlerce askerin sınırda, dağlarda beklemesi, bir bekleme oyunu ile sabır sınavına tâbi tutulması bir tarafa, ABD''nin yaklaşımı başından beri Türkiye''nin tek taraflı müdahalesine açık karşıtlık biçiminde oldu. Bu da, hükümetin operasyonun başarısız olacağına ilişkin kanaatini etkileyen faktörlerden biri.

Dahası, Türkiye''de milli refleksin güç kazandığı, ülke bütünlüğü tartışmalarının gündelik hale geldiği bir dönemde, bu ülkenin önemli bir bölümü, yüzyıllardır birlikte yaşadığı insanlarla çatışma içine germek istemiyor. Bütün Ortadoğu''da etnik, din/mezhep eksenli çözülmenin arttığını ve bu çözülmelerin kontrol edilemez çatışmalara dönüştüğünü görenler, Irak örneğinden hareket edenler, ortak değerlerin güçlendirilmesini, birlikte yaşama alanlarının genişletilmesini daha uzun vadeli bir çözüm olarak görüyor.

Kürt meselesinin hızla hak/adalet alanından uzaklaşıp bölgesel hatta küresel denklem içinde bir karta dönüştüğünü görenler, bu yolun sonunun kesin bir ayrışma ve çatışma hatta bütün taraflar için bir nihai hesaplaşma/yıkım olduğunun farkında.

O zaman, bu bekleme oyununun sebebi ne? Şimdiye kadar operasyona/çatışmaya çekince koyanlar, hiçbir sağlıklı çözüm önerisi koyamadılar ortaya. Çözümü güvenlik eksenli politikalarda görenler ise, bugüne kadarki süreçte kaydedilebilir bir başarı gösteremediler, sorunu sadece ertelediler.

Türkiye''nin, K. Irak yönetiminin ve ABD''nin çözüme ilişkin hiçbir somut projesi yok. ABD için Kürtler zinde bir güç ve iyi bir müttefik. Irak''ta ve bölgedeki gelecekleri için çok önemli bir unsur. K. Irak yönetimi için konu, tarihsel bir fırsat. Tarih, onlara yeni bir şans kapısı araladı. Beslenen milliyetçi dalga ile, bölge tarihinde bir kırılmaya zemin hazırlayacaklarını düşünüyorlar. Türkiye içinse durum daha da karmaşık. Önünde iki seçenek var. Ya barış yolunu tercih edecek ya da hesaplaşmla yolunu.

Barış yolu özveriler, tavizler gerektiriyor. Demokratik hakların arttırılması ya da zenginleşme artık bu yol için yeterli değil ve karşı tarafı tatmin etmekten uzak. Çünkü konu bir terör sorunu, güvenlik sorunu olmanın çok ötesine geçti. Birlikte yaşayıp yaşamama konusunda bir tercih çizgisine geldi. Eğer birlikte yaşanacaksa, cumhuriyet tarihinde olmadık bir dönüşüm, felsefe değişikliği gerekiyor. Ayrışma öylesine derin ki, etle tırnağın ayrılması kadar sancı veriyor. Bu yırtılma engellenemedi. Öyleyse yırtılmayı tedavi etmek Türkiye Cumhuriyeti''nin hiç yaşamadığı kadar sarsıcı olabilir.

Nihai hesaplaşmayı çözüm görmek, olayı sadece güvenlik/terör sorunu olarak algılamak, sonu bölgesel savaşlara kadar uzanacak çetin bir yolu tercih etmek anlamına geliyor. Kürt kartının Türkiye''nin elinden çıktığını, Anglo-Amerikan cephesinin bölgesel projesinin en önemli unsurlarından biri olduğunu, Kürt meselesinde inisiyatifin Kürtler''in de elinden çıktığını bilerek bu yöntemi sorgulamak gerekiyor. Bütün bunları göze alarak tercih edilecek bir hesaplaşma çizgisi hem Türkiye''nin intiharına da neden olabilir.

Peki öyleyse, K.Irak''a operasyonu nasıl anlayacağız? Sınırda 10-15 kilometrelik bir tampon bölge oluşturulması mı? Yoksa PKK operasyonu bahanesiyle Kuzey Irak yönetimini tüketmeyi mi? Sorunun gerçekte PKK olmadığı ortada. Sadece bu dil üzerinden konuşuluyor. Amaç diğeri ise, Türkiye, bölgeyi yeniden dizayn eden güçleri karşısına almayı göze alabilir mi? ABD''nin, İngiltere''nin Kuzey Irak/petrol hesaplarının üstesinden gelebilir mi?

Barzani Türkiye sınırına yığınak yapıyormuş. Bu aylardır devam ediyor? İsrail, aylardır bölgeyi nasıl füze deposuna dönüştürüyor. Neden hiç ses çıkarılmadı?

Elbette her devlet, kendi geleceği için varoluş çizgisi üzerindeyken akıl almaz yöntemlere başvurabilir. Ama bu bir intihar da olabilir. Kürt meselesine bakış, Türkiye''de rejimin karakteriyle ilgili bir konu. Dünya değişiyor, bölge değişiyor, insanlar değişiyor. Ama Ankara Tandoğan''daki mitingde konuşanlar, 1940''lardan bugüne sesleniyor. Bağımsızlık, özgürlük, vatanseverlik, ülke bütünlüğü, emperyal müdahalelere karşıtlık hepimizin tutkusu. Ama bugünün sorunları o seslerle tartışılmıyor. Başka şeyler de gerekiyor. Özgürlük, bağımsızlık, bir arada yaşamak, refah için Türkiye''nin bir karar vermesi gerekiyor. Tabiî Kürtler''in de….

Yolun sonuna mı gelindi!
00:0018/04/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Müslüman Alimler Birliği''nden Haris Ed Dari, yüz binlerce insanın ölümüne, milyonlarca çocuğun yetim kalmasına, dört milyonu aşkın insanın mülteci durumuna düşmesine, yine yüz binlerce insanın sakat kalmasına yol açan, Anglo-Amerikan cephenin barbarlıklarıyla devam eden işgalin bitmesinin an meselesi olduğunu söyledi. Irak halkını birliğe çağıran radyo konuşmasında; işgalin bitmesine yıllar değil sayılı günler kaldığını belirten Ed Dari''nin, “sabrınızı ve bu topraklara sadakatinizi koruyun. İşgal karanlığı son günlerine geldi. Birbirinize toleranslı olun. Sizi birbirinizden ayırmak isteyenlere izin vermeyin. Mezhep ayrılığına düşmeyin. Öncelikli hedefiniz bu ayrılıkla savaşmak” şeklindeki sözleri ülkede başka gelişmelerle birleştirildiğinde önümüzdeki günlerde farklı gelişmeler olacağına dair kanaati güçlendiriyor.

Muktada Sadr, ABD için kâbus senaryosuna dönüşüyor. Sadr''ın çağrısıyla ülkenin her tarafından gelip 9 Nisan''da Irak bayraklarıyla Necef''te yürüyen bir milyonun üstünde insan, “Irak''a evet, ABD''ye hayır” sloganları attı ve işgalcilerin ülkeyi terk etmesini istedi. ABD ve müttefiklerinin Sünni direnişçileri yok etmeyi, Sadr''ın silahlı güçlerini tasfiye etmeyi amaçlayan planının başarısızlıkla sonuçlandığını hemen söyleyelim. Kufe''den başlayan yürüyüşe Sünni dini liderlerin de katılması, hiçbir grubun pankartının taşınmaması, mezhep farklılığını ifade edecek şekilde hiçbir işarete ve slogana izin verilmemesi dikkat çekiciydi.

ABD''nin kendine yönelik tepkisini Irak İslam Devrimi Yüksek Konseyi ve Dava Partisi''yle ittifak yaparak savuşturan Sadr, işgalcilerin ülkeyi terk etmesi için bir takvim ortaya koymayan hükümetten desteğini çekiyor. 38 kişilik bakanlar kurulundaki altı bakanını bu amaçla hükümetten çekti.

Washington simdi, İran''la da arası açılan Maliki hükümetine destek için Mısır ve Ürdün''den yardım istiyor. Savunma Bakanı Robert Gates, İran ve Irak''taki duruma destek için şimdi Ortadoğu turuna çıkıyor. Hem “Fars hegemonyası”na karşı destek arıyor.

9 Nisan''daki gövde gösterisi aslında bir Şii-Sünni dayanışması oldu. Şimdi ABD yönetimi, böyle bir dayanışmanın kendisi için nasıl bir kâbusa dönüştüğünü izliyor, sonuçlarının ne olacağını kestirmeye çalışıyor. Haris ed-Dari''nin “İşgalin sona ermesine günler kaldı” sözünün bu gösteriden sonra yapılması dikkat çekici.

Bu gelişmelere paralel olarak, direnişçiler, işgal güçlerine son darbeyi vurmak için son dönemde saldırılarını oldukça artırmış durumda. Öyle ki, saldırılara paralel olarak Irak halkının baskılarını da arkalarına aldılar. Sünni direnişçiler, ABD''nin çekilmesi için pek sabırlı olmayacak, çekilmeyi zorlayacak gibi. Ülkenin en iyi korunan yeri olan “Yeşil Bölge”ye yönelik saldırılarını artırmalarının ötesinde, daha sofistike yöntemler kullanıyorlar, gelişmiş silah ve füzeler kullanıyorlar. Hemen her ABD üssüne saldırabilecek bir konuma geldiler.

Bu gelişmelerin siyasi sonuçlarına bakalım: ABD ve İran, Irak içindeki çatışmayı yoğunlaştırdı. Irak''ın komşularının etkinliği giderek artıyor, işgal cephesinin tek yanlı tasarrufları güç kaybediyor. ABD''deki bazı çevreler bile artık Kerkük referandumunun ertelenmesi gerektiğini ifade ediyor. Son olarak Başbakan Maliki, referandumun ertelenmesi gerektiğini söyledi.

Mesut Barzani''nin son dönemde artan hırçınlığının bu gelişmelerle ilgili olduğu pekala düşünülebilir. Kerkük referandumu ertelenirse, Şiiler ve Sünniler arasında işgal karşıtı bir dayanışma hattı gelişirse, ABD''nin kartları zayıflarsa, K. Irak yönetiminin kazanımları sorgulanır hale gelmez mi? Barzani yönetimi daha temkinli olmayı tercih etme durumunda kalmaz mı?

Bu gelişmeler olurken, Türkiye''nin PKK''ya karşı operasyon başlatmasının, bir ara Irak içlerine girmesinin dışında başka şeyler de oluyor. Iraklı direnişçiler, Türkiye''nin Kuzey Irak''a hazırlanmak için sınırda tatbikat başlattığını duyurdu. Müslüman Alimler Birliği''nin Pazar günü Bağdat''ta yaptığı açıklamada, Türk ordusunun, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın açıklamasından sonra tatbikatlara başlamasına dikkat çekildi. Aynı çevreler Kerkük konusunda da Türkiye''nin yaklaşımına yakın duruyor.

Şam''a giden AB yetkilileri, İsrail''in bu yaz Suriye ile bir çatışma içine girebileceğini, bunun için hazırlıklar yaptığını, yedekleri göreve aldığını, kimyasal başlık taşıyan füzeler denediğini ve 1948''den bu yana ilk kez bu kadar geniş hazırlık yaptığını bildiriyor. Bu bilgileri Suriye tarafı da teyid ediyor.

Dün Ankara''ya gelen İran Dışişleri Bakanı''nın gündeminde sadece Türkiye''nin öncülük ettiği Perviz Müşerref-Hamid Karzai görüşmesi mi vardı? Mesela Irak''taki yeni durum ve Kuzey Irak''a yansıması beklenen gelişmeler hatta bölge ölçeğindeki güvenlik işbirliği olamaz mı?

Pakistan''dan Lübnan''a kadar nereye bakarsanız bakın, her an yeni bir patlamanın olması muhtemel ve hemen hepsi Irak''taki durumla bağlantılı. Türkiye''de cumhurbaşkanlığı seçimleri bile Kuzey Irak''la birlikte tartışılıyor. Böyle bir durumda Türkiye''nin, enerjisini içerideki krizlerle tüketme lüksü yok. Belki yeni Cumhurbaşkanı''nın görev süresi içinde bölgede çok şey değişecek, haritalar yenilenecek…

ABD-PKK pazarlığı, Muttaki"nin telaşı!
00:0019/04/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran Dışişleri Bakanı Manuçer Muttaki neden apar topar Ankara''ya geldi? Siyasi gündemin alabildiğine yoğun olduğu bir dönemde, önceden planlanmamış bir ziyaretin Ankara''da en üst düzeyde ilgi görmesi nasıl açıklanabilir? Medyaya yansıyan, ilk akla gelenler şunlar: Irak''ın Komşuları Zirvesi''nin İstanbul''da değil Kahire''de yapılmasından iki ülkenin de rahatsız olması. Sürecin Türkiye ve İran''ın inisiyatifinden çıkıp ABD ve Bağdat ile Arap ülkelerin kontrolüne girmesi. İran''ın nükleer programı ile tırmanan gerilim için Ankara''nın desteğini almak. ABD tarafından kaçırılan İranlıların serbest bırakılması için yardım istemek. İran''ın Irak''la ilişkilerinin gerilmesi ve Türkiye ile işbirliği ihtiyacı içine girmesi.

Ama bütün bunlar daha önce planlanan bir süreç içinde ele alınabilecek konular. Konuşulanlar bunlarsa, ziyaretin böyle aciliyet kesbeder şekilde gerçekleşmesi yadırganacak bir durum. Ankara''da bazı programların ertelenmesine yol açan, cumhurbaşkanlığı seçimiyle ile ilgili gündemin tam ortasın düşecek şekilde apar topar yapılan ziyaretin bunlarla sınırlı olduğunu düşünmek bana yeterli gelmiyor.

Dünkü yazımda, Irak merkezli sorunun hangi aşamalara geldiğini özetlemeye çalıştım. Atık bölgesel karakter kazanan kriz, Bağdat''tan Kuzey Irak''a kayacak şekilde gelişiyor. Türkiye''nin önceliği tabi ki K. Irak. Iran için de en az Türkiye kadar önemli olan K. Irak, ABD''nin de askerleri için güvenli bir bölge olarak bir gelecek vaat ediyor.
O zaman mesele, bu merkezden beslenen bir milliyetçilik dalgası ve PKK/PJAK üzerinden devam eden bir terör/güvenlik sorunu olarak bütün bölgenin önünde duruyor. Bu durum, bölgesel kriz merkezi olma ihtimalini besliyor. Nitekim Washington Post''tan David Ignatius; Kuzey Irak''ta “yeni bir büyük tehlikenin ortaya çıktığını, saatli bombanın tıklamayı sürdürdüğünü, Kürt milliyetçiliğinin kaygılandırdığını” belirterek; “Joseph Ralston''un, Bush yönetimine, ABD''nin PKK''yı durdurmaması halinde Türklerin Nisan sonunda işgal edebilecekleri uyarısını yaptığı söyleniyor. Konuyu bilen başka yetkililerin de benzer kaygıları var ve bir analist, Türklerin Irak''ın topraklarının içerisinde 8 mile kadar girebileceğini öngördü” ifadelerini kullandı. Benzer yaklaşımlar oldukça fazla.

Aynı durum İran için de geçerli. ABD''nin, İran''ın içerisinde kargaşa yaratması şartıyla PKK''nın Kandil dağındaki varlığını görmezlikten gelmeyi kabul ettiğine, PKK''yı Irak''tan çıkartma isteksizliğinin arkasında bu pazarlığın bulunduğuna ilişkin bilgiler şimdi açıktan yazılıp çiziliyor.

Oysa, ABD''nin PKK ve PJAK''ı ne amaçla nasıl desteklediğine, İran''a nasıl saldırttığına, PJAK''ı nasıl kurduğuna, eğitip silahlandırdığına, finanse ettiğine, ellerine hedef listesi verdiğine, İran içinde çok sayıda saldırıyı nasıl yaptırdığına ilişkin bilgiler aylardır bu köşede yayınlanıyor.

Aynı ABD''nin, İran karşıtı Halkın Mücahitleri Örgütü ile resmen anlaşma yaptığını, PKK/PJAK''ı üç ülkeye karşı kart olarak elinde tuttuğunu, koordinatörlük formülünün bu yüzden tutmayacağını, Türkiye''yi ve İran''ı aslında aynı tehdit kategorisinde gördüğünü, Türkiye''nin bundan endişe etmesi gerektiğini, bu yüzden PKK''ya karşı ABD ile ortak hareket etme şansı bulamayacağını, kamuoyunun aldatıldığını ve terörle mücadele adına dünyayı seferber edenlerin aslında terör üzerinden iş yürüttüğünü kaç kez yazdım, hatırlamıyorum.

Washington''ın amacı şu: Kürt grupları İran''a karşı bir istikrarsızlık unsuru olarak kullanmak. Bu artık gizlenemez bir gerçek. Bunu yaparken formül şöyle belirlenmiş: İran cepheye Türkiye masaya. Türkiye K. Irak yönetimi ve dolaylı olarak PKK ile barıştırılacak. Bu nasıl olacak, hangi esaslar üzerinden olacak belli değil. Buradan devşirilen enerji, yani Türkler ve Kürtler İran karşısında bir güç olarak şekillenecek. Bu olurken İran, hem Güney Irak''ta hem de Kuzey Irak''ta cepheye çekilecek.

Türkiye, terörü kendisine karşı bile gerektiğinde kullanılmak için yedekte tutan bir gücün önerisini ne kadar çözüm olarak görebilir? Kamuoyu böyle bir pazarlığa nasıl ikna edilecek? Bu, Türk iç politikasında nasıl bir reaksiyona yol açacak? Muhtemelen seçimler sonrasının en büyük tartışma konusu bu. Uzlaşma mı hesaplaşma mı? Askeri seçenek mi ABD tezleri mi? Türkiye kamuoyunda ciddi sarsıntılara yol açacak bir tartışma bu. Yüzyıllarca birlikte yaşayan insanlar, “başkalarının çıkarları için” işte böyle kamplara ayrılıyor ve her iki seçenek de toplumsal zemin bulabiliyor. Barışı seçenler de savaşı seçenler de bedel ödüyor. Neden? Başkaları üzerinden, başkalarının diliyle, başkalarının tezleriyle konuştukları için.

Türkiye ile İran Kuzey Irak''ta ortak bir kaderle yüzleşmeye sürükleniyor. Aynı örgüt Türkiye''ye karşı korunurken İran''la savaştırılıyor. Biz bu oyunları Birinci Dünya Savaşı''ndan beri hep izliyoruz.

Bence Türkiye ile İran arasında konuşulacak en önemli mesele bu! ABD PKK''yı gözden çıkarmayacaksa, İran''a karşı kullanmaya devam edecekse, iki ülke ister istemez bir güvenlik dayanışması içine girecektir. İşte o zaman, K. Irak bölgesel bir kriz merkezine dönüşecek!

Türkiye sürprize hazır olmalı!
00:0020/04/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''de Cumhurbaşkanı''nın kim olacağına ilişkin tartışmaları kendi payıma sorgularken, Fransa''daki Cumhurbaşkanlığı seçimi ile ilgili daha net kanaatlerim olduğunun farkına vardım. Kim olabilir, kim ne oy alabilir, seçim sonrası neler yaşanır diye düşünürken Türkiye için aynı şeyleri öngörmenin daha zor olduğunu gördüm. Çünkü Türkiye''de herkes “aday”a kilitlendi ve kimse ondan sonrasını tartışamıyor.

Bu Pazar Fransa''da seçim yapılacak. Türk-Fransız ilişkilerini özellikle de Türkiye''nin AB ile ilişkileri çok yakından ilgilendiriyor. Dalgalı bir seyir izleyen Türk-Fransız ilişkileri Nicolas Sarkozy seçilirse daha da dalgalı hale gelecek gibi.

Paris varoşlarının alev alev yandığı sırada Cezayir asıllı Fransız vatandaşlarını kastederek “Pislikleri, hortumla yıkamaya!” ant içişinden, ırkçılık kokan beyanlarından, Türkiye''nin AB''ye girmesine karşı net tutumundan, İslam karşıtlığına verdiği destekten, özel hayatındaki dedikodulardan biliyoruz onu. Osmanlı''ya karşı savaşan Sarkozy ailesinden. Anne tarafı Selanikli, baba tarafı Macar Yahudilerinden. Osmanlı''nın sığınma hakkı tanıdığı bir aileden. Irkçı Le Pen''in söylemlerine yakın bir dil kullanıyor. ABD''nin en sevdiği aday.

Seçimlerin favorisi gösteriliyor. Ancak her şeyin ikinci turda değişmesi mümkün. Segolene Royal''in (PS Parti Sosyalist) Sarkozy karşısında şansı yok. Eşi Tel Aviv''li olan Royal, her ne kadar yabancı oylara talipse de, bu yeterli değil. Ermeni soykırım tasarısının mimarı Royal''in ikinci tura geçmesi zor. Royal ve Sarkozy, 17 Nisan''daki ankette 2''şer puan gerilemiş görünüyor.

Sarkozy, yabancı karşıtlı dil kullansa da Le Pen''in oyları yükselişte. Aynı ankette, Le Pen yüzde 14''e çıkarken Francois Bayrou (Fransa Demokrasi Birliği) yüzde 20 ile sürpriz yaptı. Son değerlendirmelere göre ise Sarkozy-Bayrou aynı oy oranına sahip.

Bu yükseliş üzerine Sosyalistlerin ağır toplarından eski Başbakan Michel Rocard, eski Sağlık Bakanı Bernard Kouchner ve Eğitim Bakanı Claude Allegre, Segolene Royal''e çağrı yaparak, Bayrou ile birleşmesini istedi ancak Sosyalist aday bunu reddetti.

Göstergeler ikinci tura iki adayın çıkacağına işaret ediyor: Sarkozy ve Bayrou. Böyle bir tabloda Sarkozy''nin yenilgiye uğrayacağına, Bayrou''nun kazanacağına ilişkin tahminler güçlü. Bayrou Sarkozy''yi eleyecek tek kişi.

Sarkozy''nin politikaları Türkiye''de biliniyor. Bayrou Türkiye''ye nasıl bakıyor? 6 çocuklu, çiftçi bir aileden gelen Bayrou, AB Anayasası''nın kabul edilemeyeceğini açıkladı ama sonra evet oyu verdi. Kendini ortada bir siyasetçi olarak görüyor. Yabancılara karşı şeffaf politika öngörüyor. Türkiye için imtiyazlık ortaklık istiyor. Türkiye''ye karşı iki yüzlü değil gerçekçi olmak gerektiğini söylüyor. Elit siyasilerden değil, bu da etkisini arttırıyor. Diğer iki adayın aksine o, ABD''nin işgaller sürecine karşı. Jacques Chirac''ın desteğine sahip.

Seçim sonrası hesap şu: Bayrou seçilirse Dominique de Villepin Başbakan olarak kalacak ve Sorkozy muhtemelen şimdiki partisini kaybedecek. Türkiye, Bayrou sürprizine hazır olmalı. Sosyalist adayın kazanamayacağı ihtimaline karşı en uygun aday o. Çünkü ikinci turda Sarkozy ile Bayrou yarışacak.

Dip dalga, hesaplaşmacı çizgi!
Hepsi genç. “Memleket elden gidiyor” psikolojisiyle kendilerine bir yol çiziyor. İncil dağıtan yayınevini basıp “tehdit” olarak gördükleri insanları önce bağlıyor sonra bıçaklayıp öldürüyor. Vahşet, dehşet sözleriyle bir şey çözmüyor. Bu genç insanlar nasıl bu hale geldi? Kafalarında ve kalplerinde ne var? Anadolu neden bu kadar hırçınlaştı? Bu insanları hangi korkular besliyor? Trabzon''da aynı şeyler yaşandı. Hrant Dink''i öldüren aynı yaşlardaydı. Toptan yargılama, dışlama, küçümseme, “Hepimiz Hristiyanız” sloganları çözüm değil. Türkiye''de derinden bir dalga hızla büyüyor. “Ulusalcı” demek yetmiyor. Belli siyasi gruplarla tanımlamak yetmiyor. Şimdilik hiçbir yere ait değil. Türkiye içi kamplaşmaların tarafı değil. “Dış tehdit”e yönelmiş bir öfke. Bütün bölgede hesaplaşmacı anlayış güç kazanıyor. Bugün yabancı olana düşmanlık. Yarın bir “iç düşman” keşfederse ne olur?

Evet, Malatya''da olan bir barbarlık. Ama 15-25 yaş arasına dikkat! Bu hesaplaşmacı dalgaya dikkat. Toptan yargılamadan, anlamaya çalışarak, dışarıdan/tepeden değil, içeriden/yakından bakarak, anlayarak…

O "duvar"ı bir yıl önce haber verdim
00:0024/04/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Geçtiğimiz yıl, 12 Nisan 2006''da yazdığım "duvar" yazısında birkaç gündür gazetelerde yer alan olayın haberini verdim. "Bir bu eksikti! Şii-Sünni duvarımız da olacak artık!" başlıklı yazıda, S. Arabistan-Irak arasında inşa edilmesi planlanan güvenlik duvarının sonuçlarını tartışırken, aynı duvarın Irak''ın orta yerinde ve Bağdat''ı ikiye bölecek şekilde de inşa edileceğini duyurdum.
Tarihte ilk kez Müslümanların kalın duvarlarla birbirinden ayrıldığına, yeni Ortadoğu dizaynının bu ayrışmadan beslendiğine, 20. yüzyılda ulusal sınırlarla bölünen halkların şimdi etnik ve mezhep farklılığı ile çok daha derin ve tehlikeli şekilde bölündüğüne işaret edip ve şu ifadeleri kullandım:

"Bu süreç, yarın Afganistan/İran arasında, Lübnan topraklarında, Ürdün/Irak topraklarında, Irak''ın orta yerinde, Bağdat''ı ikiye bölecek şekilde yeni duvarlara öncülük edecek. Belki Türkiye/İran arasında da benzerleri olacak. Belki Suriye''nin parçalanmasıyla yeniden çizilecek sınırlar duvarlar kadar kalın ve aşılmaz olacak." (O zaman Türkiye-İran arasında dedim ama şimdi Türkiye-Irak arasında da benzer bir güvenlik duvarına ilişkin işaretler çıkıyor ortaya.)

Aradan bir yıl geçti. 10 Nisan 2007''de Bağdat''ı ikiye bölen, Şiilerle Sünnileri birbirinden ayıran duvar inşası başlatıldı. Amerikalı askerler geceleri çalışarak 5 kilometre uzunluğunda, 3.6 metre yüksekliğinde bir duvar yapıyor şimdi. Irak Başbakanı Nuri El Maliki, duvar inşasının durdurulmasını istedi. Açıklamaya hemen cevap geldi. ABD yönetimi, duvarın mezhep ayrılığı için değil, Bağdat halkını korumak için yapıldığını açıkladı. Yani duvar inşasına devam edilecek.

S. Arabistan, söz konusu yazıdaki iddiaları hemen yalanladı. Yazıya gönderilen açıklamada, Kraliyet İçişleri Bakanlığı Sözcüsü''nün ağzından "Güvenlik Duvarı" planı olmadığı net bir şekilde ifade edildi. Çok geçmedi, 11 Eylül tarihinde bizzat İçişleri Bakanı Prens Nayef, askeri karakollar ve gözlem noktaları içeren dev projenin detaylarını açıkladı. 12 milyar dolara malolacak 900 kilometrelik duvarın inşasına gelecek yıl başlanacağını, 5-6 yıl süreceğini söyledi.

Tıpkı İsrail''in ördüğü 670 kilometrelik "Utanç Duvarı" gibi. Ama bu duvar, bir Şii-Sünni duvarı olacak. Tabiî güvenlik gerekçeleriyle. Tekrar uyaralım: 21. yüzyıl insanlığı; Çin Seddi''nden Orta Çağ''ın burçları yıldızlara uzanan kalelerine, Berlin Duvarı''ndan İsrail''in Utanç Duvarı''na kadar, şehirleri, ülkeleri, milletleri bölmek için bir kez daha duvarlara sığınıyor. Berlin Duvarı dünyanın bölünmüşlüğünün simgesiydi. Soğuk Savaş''ın ideolojik kamplaşması, akraba milletler ve topluluklar arasında görünmeyen sayısız duvar inşa etti. Ulusal sınırlar Çin Seddi kadar kalın, Çin Seddi kadar uzun ömürlüydü. Ama elli yıl sonra darmadağın oldu. Türkiye ile Suriye arasındaki "duvar"ın sınırda değil, zihinlerimizde olduğunu, gönüllerimizi ayırmak için inşa edildiğini ancak birkaç yıl önce fark ettik. ABD Meksika sınırında, Rusya Çeçenistan sınırında duvar örme planları yapıyor şimdi. Batı, bu topraklara 20. yüzyılda yapay sınırlar hediye etti. Şimdi duvarlarla devam ediyor.

Filistin''e gidenler görmüştür, o utanç duvarı güvenliğin değil, ırkçılığın sembolüdür. Filistinlilerle birlikte yaşamaya itirazın... Aileleri bölen, cami ile cemaati, okul ile talebesini, devlet ile halkını ayıran, kalpleri birbirinden koparan bir ayrılık trajedisidir.

Bağdat''a dönelim: Yüzyıllardır birlikte yaşayan insanlar beş yıl içinde nasıl da yabancılaştırıldı. Birbirine boğazlatıldı. On binlerce ölümle beslendi. Kentler, mahalleler, sokaklar, evler ayrıldı. En önemlisi de, birlikte yaşama iradesi yok edildi. Kafalar ve kalpler yabancılaştırıldı. Şimdi Bağdat''ta olan bu. Yarın Irak''ın başka yerinde olacak olan bu. Farklılıklar böyle ayrıştırılacak, çatıştırılacak ve apayrı dünyalara savrulacak.

İnsanlık 21. yüzyılda yeniden Orta Çağ yöntemlerine döndü. Tecrit etme, zayıf düşürme, savunmasız bırakma ve kontrol etme. Ama bu, aynı zamanda bir iflasın, bir yenilginin göstergesi değil mi? Beton yığınlarıyla, elektronik koruma duvarlarıyla yüreklere karşı verilen savaş kazanılır mı? Kazanılmamalı...

Ben her zaman şehirlerin gücüne inanırım; Kudüs''ün, İstanbul''un, Bağdat''ın, Şam''ın, İsfahan''ın, Kahire''nin gücüne. Onlar uzun ömürlüdür. Onlar yıkılmaz, fethedilemez, kendi kurallarını koyar. Ve onlar hiç unutmaz. Her zaman galip gelir. Yine öyle olacak. Ve bu şehirler, dünyaya inat, birleştirmeye devam edecek. Nice imparatorlukları yutan, nice vahşetlerin üstesinden gelen şehirler, kalpleri bir kez daha birleştirecek!....

Kızmayın ama çuvalladınız!..
00:0025/04/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tiyatro sona erdi, bahisler kapatıldı, Çankaya''nın yeni adayı bu “bahislerden etkilenmeden” belirlendi. Bazıları şaşırmış gibi yaptı, bazıları “zaten bekleniyordu, sürpriz olmadı” dedi. Türkiye bir ay önceki duruma geri döndü. Tayyip Erdoğan, Abdullah Gül, Bülent Arınç''tan birinin Cumhurbaşkanı olacağı düşüncesinin hakim olduğu günlere. Peki o günlerden sonra neler yaşandı?

Medya, gazeteciler, özellikle Ankara temsilcileri ve iç politika yazarları uzun ve meşakkatli bir maraton koştu. Ama hiç biri sonuca ulaşamadı, ipi göğüsleyemedi. Maratonu boşa koşmuş oldular. Elleri boş, sonuç ilan edildi.

İç politika yazarları, bütün becerilerini, duyumlarını, tahminlerini gerçekmiş gibi ortaya koydu. Havalarını konuşturdu, yakınlıklarını kullandı, özel kanalları işletti, kimsenin giremediği yerlere girip bilgiler aldı, kendi yorumlarıyla bunları kamuoyuna duyurdu. Onları okuyan, televizyonları izleyen herkes, sokaktaki insan, futbol taraftarları gibi, kahve köşelerinde adayları kapıştırdı, yarıştırdı, kıyasladı.

Ankara temsilcilerinin her gün yeni bir “duyum”u vardı ve kesin doğruydu. Bu “duyum”lar/”kesin gerçek”ler nedense her gün değişiyordu. Her sabah yeni bir adayla, yeni bir isimle Ankara''yı izler olduk. Telefon trafiği, mesaj trafiği, “kimseye söyleme/aramızdaki kalsın” uyarıları, “bunu kim sızdırdı” sorgulamaları, te''yidler, tekzipler arasında her gün yeni bir ismi tartıştık.

O gün ismi öne çıkan kişinin Cumhurbaşkanı olup olamayacağına, buna ehil olup olmadığına, kimlerin desteğine sahip olduğuna, kimlerin önünü kapatacağına, partiyi nasıl etkileyeceğine, krize yol açıp açmayacağına kadar bütün boyutları inceden inceye ele alındı. Kimin eşinin başörtülü, kimin başörtüsüz olduğuna, bu çerçevede kimlerin daha şanslı olduğuna dair nice teoriler, tezler öne sürüldü. Sabah, “şu olacak, kesin bilgi” diye yazan ve o kişinin nasıl bir cumhurbaşkanı olacağına ilişkin öngörülerini sıralayanlar sadece bir gün sonra aynı kehaneti bambaşka bir isim için yapar oldu.

Bol laf, bol dedidoku, bol “duyum”, bol iddia, bol tüyo, bol polemik, bol tahminli, kehanet kokan, mimiklerden aday tahminine uzanan bir süreç izledik.

Ankara''da herhangi bir kişiden, bir danışmandan, bir vekilden, bir gazeteciden sadır olan bir fısıltı, kulaktan kulağa dolaşıp bütün Türkiye''ye yayılırken, aynı fısıltının sokaktaki insanı da iç politika yorumcularını da aynı ölçüde etkilemesi, yönlendirmesi dikkat çekiciydi. Bunun sonucu olarak da, yorumlar, tahminler arasında nitelik olarak belirgin bir fark görmede epey zorlandık.

Kimlerin adı geçmedi ki? Başbakan, Dışişleri Bakanı ve Meclis Başkanı olağan adaylar arasındaydı dolayısıyla tartışmanın dışındaydı. Ancak, bakanların, kadın aday olarak öne çıkarılanların, hiç ortada yokken gündeme getirilenlerin, her hangi bir AK Partili''nin, her hangi bir bürokratın ismi bir anda ortaya çıkıyor ve bunun olabilirliği hiç yadırganmadan kabul ediliyordu. Kaç isim ağızdan ağza dolaştı durdu, bir düşünelim? Hepsine hemen hemen aynı ölçüde şans verildi.

Öyle bir hava oluştu ki, bir şekilde hükümetle yakın olan herkes “acaba” der hale geldi. Herkes aday yapılabilirdi? Nihayetinde sürpriz olmayacak mıydı? Neden olmasındı? Şans neden ona vurmasındı? Bir çokları kendi pozisyonlarını gözden geçirdiler. Ne eksiklikleri vardı ki? Ama olmadı. İlk günlere geri döndük ve üç isimden biri aday gösterildi.

Bir ay boyunca yazılanları şimdi bir kez daha okuyalım. Bunca yazı yazılmasa ne olurdu? Bunca yazı neyi değiştirdi? Televizyon ekranlarında her aksam tekrarlanan ve birbirinden aslında pek farkı da olmayan o ağırbaşlı yorumlara ne oldu? Mesela önceki aksam herkes "aday Vecdi Gönül" derken sadece www.8sutun.com haber sitesinde aslında adayın Abdullah Gül olduğu yazıyordu.

Tayyip Erdoğan, AK Parti, başından beri medyayı, Ankara temsilcilerini, iç politika yazarlarını atlattı ve süreci kendi istediği gibi yönetti ve en güçlü ikinci ismi olan Abdullah Gül''ü Çankaya için aday gösterdi.

Bir kez daha gördük ki, kulis bilgilerine, duyumlara, başkalarının iddialarına dayanan öngörüler o yazarı popüler yapıyor ama gerçekten uzaklaştırabiliyor. Bir kez daha gördük ki, birilerine “yakın” durmak her zaman gerçeğin kapılarını aralamıyor aksine insanı sonu gelmez labirentlere sürükleyebiliyor. Uzaktan seyretmek daha isabetli gibi. Bence başarısız bir gazetecilik serüveni izledik. Çoğumuzun fiyakası fena bozuldu!

Başladılar! Böyle bir Türkiye istemiyoruz
00:0026/04/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kim ne derse desin; önümüzde artık bambaşka bir Türkiye var. Gündelik tartışmaların, dar alanda restleşmelerin, marjinal kamplaşmaların ötesinde, yepyeni, farklı, merak uyandıran bir durum var ortada.

Bazıları cumhuriyet tarihinin belki de en önemli kırılma dönemini yaşadığımızı, yaşayabileceğimizi söylüyor. Soğuk Savaş döneminin refleksleri, direnci, savunmacı/içe kapanmacı karakteri, sembolleri, değerleri, güvenlik algılamaları, refah anlayışı, vatanseverlik tanımı Türkiye için şimdi derin bir değişimin eşiğinde.

Tayyip Erdoğan''ın Başbakan, Abdullah Gül''ün Cumhurbaşkanı olduğu, AK Parti''nin yeni seçimlerde güçlü bir şekilde Meclis''e girdiği Türkiye''yi birlikte düşünelim: Düşünürken de, birkaç gündür dünya basınında yer aldığı gibi, çatışma ekseninde, kavga çerçevesinde değil, uzlaşma arayışıyla, Türkiye''nin özgürlük ve refah arayışıyla bakalım. Sadece tespitler yapalım, merkeze sadece Türkiye''yi, beklentilerini, hayallerini, hedeflerini koyalım. Desteğimize de, eleştirilerimize de, kaygılarımıza da bu eksenden bakalım.

Çatışmayı, içeride kamplaşmayı öngören, cumhuriyetin kurucu prensiplerinden, merkez iktidarından bakanlar için elbette soru işaretleri, endişeler var. İlk kez, erklerin aynı gücün kontrolüne girmesinin verdiği bir belirsizlik havası, bir panik havası var. Ülke bütünlüğü, vatanseverlik gibi kavramların arkasında gizlenen bu yaklaşımın, Türkiye''yi sadece kendilerinin sevdiğine, sadece kendilerinin mutlu edeceğine ancak ve ancak kendilerinin yönetebileceğine ilişkin hiç de gerçekleri yansıtmayan düşlerinin ciddi biçimde sorgulanması gerekiyor.

Çevreden, sokaktan gelenlerin hep tehdit olduğu varsayımı, kurulduğundan bu yana Türkiye Cumhuriyeti''nin en zayıf noktası oldu. Bütün gerilimlerin kaynağı da bu anlayış oldu. Merkez iktidara yürüyenler için her zaman bir “tehdit” tanımı yapıldı. Son dönemde bu, İslamcılık. Bütün dünyada yapay biçimde beslendiği gibi.

Oysa Türkiye''de bugünkü durum “İslamcılık tehdidi”yle açıklanamaz. Kimsenin de böyle bir niyeti olduğunu sanmıyorum. Başörtüsünün ölçüsü kadar daraltılmış bir İslamcılığın kimse için endişe kaynağı olma niteliği bulunmuyor. Kaldı ki, tartışmaya konu olan gücün, böyle ne açık ne gizli, bir niyeti de yok. Bu yüzden AK Parti mensuplarının “İslamcılık”, “eski İslamcılar” kategorisinde değerlendirilmesi, bunun üzerinden kamplaşmalar hedef saptırmadan başka hiçbir anlam içermiyor. Dar iktidar hesaplarına bu kavramlar üzerinden meşruiyet sağlama arayışına bir son verilmeli artık. Tabiî İslam''ın siyasi iktidar, ekonomik iktidar, sosyal statü kazanma yolunda, kitleleri harekete geçirmek için, kullanılması da aynı oranda tehlikeli ve rahatsız edici.

Yeni dönemde; Cumhurbaşkanı, Başbakan ve güçlü parlamento desteğine sahip bir kadronun yöneteceği Türkiye''de, tartışma konusu İslam/rejim çatışması çerçevesinde değil, bu yeni iktidarın iç politikası, dış politikası, sosyal projeleri, refah politikası, kültür politikaları alanlarında yoğunlaşmalı. Bu tartışmalarda iktidarın İslamcı kimliği değil, neoliberal anlayışı belirleyici olacaktır. Küresel sistemle bütünleşmesi, Batı ile entegrasyonu, küresel sermaye ile iç içe olması, bölgesel krizlere bakışı daha çok sorgulanacaktır. ABD''de bazı çevrelerin ısrarla pompaladığı; “Ak Parti şeriatı getirecek, Türkiye''yi Batı''dan koparıp Doğu''ya yönlendirecek” gibi aptalca yaygaraların Türkiye''de hâlâ alıcılarının bulunması tam bir talihsizlik. Peki bundan sonra neler olacak?

AK Parti, yeni seçimlerde oldukça güçlü bir destekle parlamentoya girecek. Muhtemelen ikinci dönem çok daha reformcu bir iktidar göreceğiz. Yeni hükümetin önceliği ideolojik tartışmalardan ziyade reformlar ve ekonomik gelişmeler olacak.

ABD için: Sanıldığı gibi Türk-ABD ilişkilerinde derin bir kriz olmayacak. Yeni durum ABD''nin Türkiye''de isteyeceği en iyi formül. Özellikle Kuzey Irak''a ilişkin yaklaşımlarda Türkiye ile ABD''nin ortak bir zemine yaklaşması muhtemel.

Avrupa için: Tam üyelik zor olsa da Türkiye-AB ilişkileri kaldığı yerden devam edecek, daha da gelişecek. Bu yönde reformlar sürecek. Özellikle bölgesel konularda Türkiye-AB ilişkileri daha da pekişecek. Buna karşılık içeride ciddi bir reaksiyonun gelişmesi beklenmeli.

Kendi bölgesi için: Türkiye, tarihinin en kapsamlı Ortadoğu/İslam dünyası açılımını gerçekleştiriyor. Süreç devam edecek. Türkiye''nin bölgesel etkinliği tahminlerin ötesinde artacak.

Türkiye, tarihinin en güçlü fırsatlarından birini yakaladı. Umarız bunu heba edecek gelişmeler, krizler, provokasyonlar yaşanmaz. Ama daha şimdiden başladı maalesef. YÖK Başkanı Erdoğan Teziç''e yönelik saldırı girişimi gibi çirkin hesaplardan medet umanların nasıl bir Türkiye istedikleri ortada değil mi?

Amerikan Gulag"ı, "Apartheid"a dönüş
00:0027/04/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''de siyasi kamplaşmanın alabildiğine tehlikeli hale geldiği, etnik, kültürel ve ekonomik farklılığın ideolojik formatlarla keskin bir iktidar çatışmasının yaşandığı bugünlerde yanı başımızda son derece tehlikeli, gelecekte hepimiz için emsal teşkil edecek, Türkiye dahil, bütün bölgedeki ayrışmaları, çatışmaya dönüştürecek olaylar oluyor.

Kimse, “bunun Türkiye ile ne alakası var” demesin! Kimse bunun geçici olduğunu, güvenlikle ilgili olduğunu söylemesin! Bağdat''ta olanlar, Irak halkı üzerinde denenenler, yarın bütün bölge için örnek gösterilecek.

2. Dünya Savaşı''nda Naziler''in Yahudiler için geliştirdiği “çözüm”ler şimdi Müslümanlar için deneniyor. Bu “çözüm” önce Filistin''de denendi. Gizli anlaşmalarla bir ırkçı duvar inşa edildi.

Şimdi aynı “çözüm” Bağdat''ta deneniyor. İnsanlar, semt semt, sokak sokak, cadde cadde birbirinden kalın duvarlarla ayrılıyor. Mezheplerine göre, etnik farklılıklarına göre, ABD''nin kontrol stratejilerine göre, ekonomik farklılıklarına göre kadim bir şehir tarihe gömülüyor. Yüzyıllardır yaşattığı değerler yok ediliyor.

ABD''nin büyük umutlarla göreve getirdiği David Petraeus ve “entelektüeller ekibi”nin bulduğu tek çözüm, Nazilerin keşfettiği “getto” formülü oldu. Aynı ekip, İsrail''in önerisiyle bunu Bağdat''ta deniyor şimdi. Yarı köle Iraklılar çalıştırılarak örülen duvarların güvenliği için Bağdat''a Irak ve Amerikan birlikleri sevkediliyor.

Hepsi bu kadar mı? En az otuz duvar projesi daha var. Sadece Azimiye bölgesindeki Sünnilerle, semtin etrafındaki Şiileri birbirinden ayıran duvar değil, Hayfa caddesi, El Amiriye, El Dawra, El Fadıl semtleri, üniversite bölgeleri de duvarlarla birbirinden ayrılacak.

Sadece Bağdat mı? Tel Afer, Felluce, El Qaim, Hadisa, Samarra, El Halidiye, Yesrib, Er Ratba gibi şehirler ve bölgeler için de duvar projeleri hazırlanmış. Bütün bu şehirler, direnişin en güçlü olduğu yerler. Aynı zamanda ABD katliamlarıyla adını duyuran şehirler.

İnsanlar kendilerine ayrılan semtlerin dışına çıkamayacak. Açık hava hapishanesinde yaşayacak. Başka semtlere gidebilmek, akrabalarını görmek, ticaret yapmak, ihtiyaçlarını gidermek için kontrol noktalarından geçecek. Tıpkı Filistin''de olduğu gibi. Kontrol noktalarındaki trajedileri izleyeceğiz.

Gettolarına göre yeni kimlik kartları olacak, gettolarına göre yeni vatandaşlıklar oluşturulacak. Dünya bu ülke için federasyonu tartışırken, artık şehirlerin birbirinden koparılmasının ötesinde yüzyıllardır birlikte yaşayanlar küçük esir kamplarına mahkum edilecek, birbirinden uzaklaştırılacak, yabancılaştırılacak.

Bu ne büyük bir kabus! Bu ne ırkçı bir uygulama! Bugün mezheplere göre, etnik farklılıklara göre ayrılan semtler, yarın daha başka farklılıklara göre daha küçük topluluklara bölünecek.

Mezopotamya, apartheid dönemine hazırlanıyor, Bağdat''da “Amerikan Gulag”ı inşa ediliyor. Her yer açık hava hapishanelerine dönüştürülüyor. Her şehir polis devletine dönüyor. Böyle bir ülkenin anayasası olsa ne olur, kanunları olsa ne olur!

Mezhep savaşını onlar başlattı. Binlerce insan bu yüzden öldü. Şimdi hep akıllarında olanı yapmaya başladılar. Kendi ifadeleriyle “gated communities”ler inşa ederek, bütün Iraklıları rehin almaya çalışıyorlar.

Kolektif cezalandırma, kitlesel hapishaneler, özgürlüklerin yok edilmesi ve bir ülkenin bütün insanlarının esir kamplarına toplanmasından başka ne ki bu!

Bu topraklar hiçbir zaman böylesini görmedi. Dünya böylesini görmedi. Polonya''dan Vietnama, Cezayir''den Güney Afrika''ya kadar bir çok ülkede denenen ve başarısız olan yöntem, şimdi çok daha ileriye götürülerek yanı başımızdaki bir ülkede deneniyor.

İşgal ettiler, yağmaladılar, mezhep savaşı çıkardılar, katliamın her türlüsünü yaptılar, işi soykırıma kadar götürdüler. Gizli işkence merkezleri kurdular. CIA uçaklarıyla sayısız insanı bir yerlere götürüp bir çoğunu yok ettiler. Şimdi çok daha acı verici, çok daha tehlikeli bir şey deniyorlar.

Sadece Irak için değil, bütün bölge için yapmak istedikleri bu. Bilinçaltlarındaki şiddet, açgözlülük, hükmetme arzusu için her türlü olağan dışılığın bir göstergesi değil mi bu? Bu, bütün Irak için, komşuları için tasarladıkları bir şey. Yarın Araplarla Kürtleri, Araplarla Türkleri ayırmak için de bunu düşünecekler.

.Komşuların Türkiye"deki rejim tartışmasına bakışı
00:001/05/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Birkaç gündür Suriye''nin Başkenti Şam''dayım. Latin Amerika''dan Melazya''ya, Türkiye''den bölgenin hemen her ülkesine üç yüzü aşkın kişinin katılımıyla yapılan Filistin toplantısı, daha doğrusu Filistin meselesinde Arap/İslam medyasının durumunun tartışıldığı konferans, bölgenin her sorununun ele alındığı bir forum olarak kendini hissettirdi.

Konferansa katılanların, Suriye Devlet Başkan Yardımcısı Faruk El Şara''nın konuşmalarında bölgenin derin sorunları üzerine sarfettikleri cümleler nasıl bir coğrafyada yaşadığımızı, dünyanın en temel kriz bölgesi olan bu topraklarda aslında kolay çözümlerin hiçbir zaman olamayacağını, daha uzun süre bunalımlar içinde çıkış yolu aramaya devam edeceğimizi, aslında bu mücadelenin güçlü bir dirilme dalgasının da sancıları olduğunu ve bölgenin kendi geleceğini kendisinin kurmasını bir şekilde bileceğini düşündüm.

Ama kulaklarım Türkiye''deydi. Bir günde her şeyin yeniden tanımlanmaya çalışıldığı, yılların verdiği kazanımların bir gecede silinip atılabildiği, semboller ve ideolojik kalıplar üzerinden yürütülen kangren olmuş bir iktidar mücadelesinin Türkiye''nin enerjisini nasıl alıp götürdüğünü, bu tartışmadan ne kadar ağır yaralar aldığını birkaç gündür Türkiye''yi izleyenler, dışarıdan nasıl izlendiğini görenler elbette biliyorlar. Ancak öyle bir akıl tutulması var ki, dar hesaplaşmalara kilitlenenler dünyanın Türkiye''yi nasıl bir endişe, istihza ve tuhaflıklarla izlediğine yeterince dikkat etmiyor kimse. Elbette her ülkenin Türkiye''ye bakışı, beklentileri, kaygıları, hesapları, çıkarları farklı ve kendine göre.

Dünya Türkiye''de olanları çok yakından ve dikkatle izliyor. Sadece Amerika ve Avrupa değil, Ortadoğu''da bu dikkat daha yoğun. Televizyonlar ve gazeteler Ankara''daki en küçük ayrıntıyı bile kaçırmadan izleyicilerine duyuruyor. Türkiye''yi yakından izleyenler, gazeteciler, düşünürler, siyasiler, ekonomi çevreleri ve bölge yönetimleri bundan sonra olabilecekler hakkında öngörülerde bulunmaya çalışıyor.

Bu hassasiyet Suriye''de çok daha fazla. Çünkü Türkiye-Suriye ilişkileri ilginç bir deneyimden geçiyor. Suriye''nin güvenlik kaygıları, Türkiye ile ortaya koyduğu siyasi ve ekonomik açılımları bunu zorunlu kılıyor. Savaşla yüz yüze gelen iki ülke işbirliği kanallarını sonuna kadar açtı. PKK ve Irak gibi sorunlarda yakın çalışma içinde bulunan iki ülke, ekonomik alanda da önemli ortaklık projelere imza attı.

Şimdi bu yakınlaşmanın devam nasıl devam edeceği, siyasi krizin ilişkilere nasıl yansıyacağı, AK Parti''siz bir iktidar durumunda sürecin nasıl işleyeceği gibi sorular var burada. Üstelik bu kaygılar sadece ekonomik çevrelerde değil, güvenlik merkezlerinde de tartışılıyor.

Elbette Suriye''den bakarak Türk demokrasisi tartışılamaz. Elbette Ortadoğu''da Türkiye demokrasi ve özgürlük kavramlarıyla ele alınamaz. Bölgeye has sorunlar, rejimler, önceliklerle değerlendiriliyor ve burada da öyle yapılıyor.

Her ülke kendi önceliklerine göre izliyor gelişmeleri. Son yıllarda çevresinde etkisini iyice arttıran, krizlere müdahale etme ve barış projelerine öncülük etme iradesini ortaya koyan, ekonomik alanda büyük bir dikkat içine giren, Körfez sermayesi için önemli adreslerden biri haline gelen Türkiye''deki her gelişme, yakın çevresini tahminlerden çok daha fazla etkiliyor.

Tartışmanın bir boyutu asker-sivil ilişkileri gibi Türkiye''nin kronik sorunlarıyla, İslam-laiklik gibi sloganlarla, rejim-halk ayrışmasıyla, cumhuriyetin temel ideolojik kalıplarıyla yürürken, diğer taraftan bölgenin acil sorunları, Irak krizi, Türkiye''deki her hangi bir değişimin buralara nasıl, Türk dış politikasına, ikili ilişkilere nasıl yansıyacağı, Türk-ABD ilişkilerini nasıl etkileyeceği ve bunun Ortadoğu''ya etkisinin ne olacağı gibi bölgesel güvenlik sorunları çerçevesinde ele alınıyor.

Bu yönüyle, Türkiye''deki iç iktidar çekişmesi, restleşmeye varan çıkışlar, çevresinde ve dünyada Türkiye''den çok daha geniş kapsamlı ele alınıyor. Avrupa Birliği üyelik süreci, Türkiye''nin dönüştürülmesi, Ortadoğu/Orta Asya''daki ortaklık geleceğinden bakarken ABD, konuyu demokrasi ve rejim sorunlarından ziyade, Türkiye ile ilişkilerinin geleceği çerçevesinde ele alıyor. Müslüman dünya, İslamcı geçmişten gelen kişilerin demokrasi mücadelesini, iktidar mücadelesini heyecanla izlerken, benzer formüllerin kendi ülkelerinde de yaşanıp yaşanamayacağına bakıyor. Ortadoğu''daki rejimler ise, demokrasi ve özgürlüklerin dışında Türkiye''nin dış politikası, güvenlik politikaları, ikili ilişkilerin geleceği ve İslam-rejim ilişkilerine bakıyor.

Türkiye, son yıllarda hem ekonomik alanda, hem bölgesel ve küresel politikalarda adından söz ettiriyordu. Ciddi bir açılım içindeydi. Yakın çevresindeki gelişmeler üzerinde belirgin bir rol oynuyordu. Şimdi “Türkiye''de darbe olacak mı, ordu müdahale edecek mi?” gibi eski Türkiye olarak, eski kimliği ile dünyanın gündeminde öncelikli bir yer edindi. Çok yazık oldu!

.İç savaş mı istiyorsunuz!
00:002/05/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Durum, bir muhtıranın ötesine geçti. Askeri müdahale ihtimalinin, cumhurbaşkanlığı seçiminin, rejim tartışmasının, laikliğin, başörtüsünün, kurumların denetiminin, siyasi ve ekonomik iktidarı elde tutmanın, asker-sivil restleşmesinin, demokrasi mücadelesinin dışına çıkarak derin toplumsal bölünme, ayrışma, kamplaşma ve hesaplaşma çizgisine doğru sürükleniyor.

Cumhuriyet tarihi merkez iktidarın, iktidarı kaybetme riski gördüğü, kurucu felsefeden uzaklaşıldığı hissine kapıldığı anda başvurduğu müdahaleler tarihidir. Gerekçe her zaman vardır ve hep değişkendir. O günün şartlarına göre popüler tehdit neyse gerekçe de odur. Bu ya komünizm olur, ya iç çatışmalar olur, ya ülke bütünlüğü olur, ya “İslamcı tehdit” olur. Ama amaç değişmez, hedef değişmez, yöntem değişmez.

Müdahaleler hep ülke için, halk adına yapılır. Ama halk desteğinin ne olduğu, ne kadar olduğu, halkın ne kadar bu müdahalelerin yanında olduğu hiçbir zaman bilinmez. Daha doğrusu halk adına yapılan müdahalelerde halk hiçbir zaman yoktur.

Bu sefer farklı bir durum var ortada. Bu sefer, toplumsal bölünme işaretleri, tepedeki iktidar mücadelesinin önüne geçti. 28 Şubat''ta uygulanan toplumsal ayrıştırma stratejisi bile sokaklara böyle yansımadı. Onca çabaya, onca karalamaya, onca sınıflandırmaya, iyi-kötü listelerine rağmen bu tür bir saflaşma başarılamadı. Sermayenin rengine, ideolojik kamplar üzerinden yürütülen çatıştırma senaryolarına, yine rejim tehdidi üzerinden pazarlanan tehdit kampanyalarına rağmen çatışma tepede, dar iktidar çevreleriyle sınırlı kaldı.

Bugünkü süreci izleyenler, üzerinde yorumlar/analizler yapanlar, ayrışmayı aynı şekilde tanımlıyor. Anayasa Mahkemesi''nin kararıyla, yeni seçim süreciyle, parlamentoya girecek partilerle, Meclis''teki milletvekili dağılımıyla sınırlı sanıyor. Krizin tırmanmasının ya da çözümünün bu süreçlerin etkisiyle sınırlığı olduğuna inanıyor.

Bence bu bir yanılgı, çok ciddi bir yanılgı. İlk kez, toplumsal ayrışma askeri müdahale senaryolarının önüne geçti. Bu ayrışmanın zamanla kamplaşmaya daha sonra da çatışmaya dönüşüp dönüşmeyeceğinden kim emin olabilir?

Bu yönüyle kriz, tepedeki iktidar mücadelesinden, ideolojik mücadeleden, semboller ve sloganlar üzerinden yürütülen restleşmeden daha fraklı bir boyuta, sokağın bölünmesine, ayrışmasına dönüştü. Bugün laiklik üzerinden kendini hissettiren ayrışma böyle giderse etnik ayrışma, mezhepsel ayrışma şeklinde kendini göstermeye başlarsa ne olacak?

Kavga tepeden sokağa yansırsa ne olacak? Tandoğan''da, Çağlayan''da toplanan yüz binlerin, laikliği koruma, rejimi koruma, ülke bütünlüğünü koruma adına Türkiye nüfusunun ezici bir çoğunluğunu yok sayması, daha sonra bu çevrelerle “birlikte yaşamaya hayır”a dönüşürse ne olacak? Sokaktaki bu ayrışma, yarın “diğer taraf”ın da sokaklara yüz binleri yığmasına neden olursa ne olur? Sokaktaki gövde gösterisi barışçı, demokratik tepki olarak kalabilir mi?

Burası Türkiye! Böyle bir durum olmasa bile bir sabah hepimizi şaşırtan şiddet eylemleriyle sarsılabiliyoruz. Yüz binlerin sokağa akmasından medet umanlar, demokratik sınırlar içindeki taleplerle şiddet arasındaki ince, belirsiz çizgiyi hiç düşünmüyor. Bir küçük kıvılcım, Türkiye''ye geri dönülmez bir noktaya sürükleyecektir.

Bu aşamada “Ülke bütünlüğü” için yürüyenler, ülke bütünlüğü için sokakları teşvik edenler, ülkeyi bölünmenin; parçalanmanın eşiğine getirecektir. Ayrışma çatışmaya dönüştüğü anda kaybedilen ilk şey Türkiye''nin bütünlüğü olacaktır. Olası bir askeri müdahalede ise ilk tartışma konusu Güneydoğu olacaktır.

Mesele haklı-haksız, laiklik/İslam, yerli/yabancı, sivil/asker meselesi de değil. Bu tehlike Baykal''ın “Anayasa Mahkemesi''nden ters bir karar çıkarsa, Türkiye çatışmaya sürüklenebilir” cümlesiyle de sınırlı değil.

Sokaktaki kamplaşmanın çatışmaya dönüşmesi riskinin gerçekleşmesi Türkiye''nin dağılma sürecini başlatabilir. Türkiye''nin bütünlüğünü isteyenler, birlikte yaşama iradesini de yok ediyor ve belki de farkında olmadan ülkenin bölünmesine zemin hazırlıyor.

Çünkü böyle bir çatışma demokrasi mücadelesi olmayacak, tepedeki iktidar çatışmasıyla sınırlı kalmayacak. Bu çatışma, toplumsal bölünmeyi kontrolden çıkaran bir çatışma olacak. Belki bir etnik savaşa, iç savaşa yol açacak.

Ama inanıyoruz ki, bu ülkenin ezici çoğunluğu böyle bir felaket senaryosuna karşı. Bu basiretsizliğe duyarlı, ayrışmayı değil kaynaştırmayı tercih ediyor. Tek umudumuz bu derin bilinç…

Derin sistemik kırılma: Demokrasi bir tehdittir!
00:003/05/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin en derin krizini yönlendirenler, taraf olanlar, krize göre saf belirleyenler ne yazık ki, parti politikalarını, dar iktidar gruplarının çıkarlarını, hamaseti, mahalle kavgasını, kişisel hesaplaşma reflekslerini aşıp, hepimizin ortak geleceği için kaygılanma basiretini göstermekten giderek uzaklaşıyor. Siyasi partiler, kurumlar, iktidar aygıtları, sosyal örgütler sonu belirsiz bir iktidar mücadelesi için seferber edildi.

Bu mücadelenin ne tür travmalara yol açacağı şu an pek kimsenin umurunda değil. Bu tıkanmanın parlamento ve demokratik süreç içinde aşılamayacak bir noktaya doğru sürüklendiği üzerinde kaç kişi kafa patlatıyor ve elle tutulur ne öneriyor?

Bu yönüyle, her ne kadar erken seçime gidilse de, sorun devam edecek. Ve Cumhurbaşkanını halkın seçmesi, tahminlerin ötesinde, rejimi koruma refleksiyle hareket edenler tarafından çok daha derin bir kriz olarak pazarlanacak.

Mesele "demokrasi mi rejim mi", "milletin tercihi mi sistemin temel hassasiyetleri mi", "geniş kitlelerin beklentileri mi dar /seçkinci kesimin öncelikleri mi" gibi keskin bir ayırıma dayanıp kaldı. En azından şekil itibariyle bu noktadayız. Kavganın vahameti de bundan kaynaklanıyor. Yoksa dar siyasi iktidar mücadelesi olsaydı bu kadar endişe içinde olmayacaktık. Ama olay, demokrasinin sınırının ne olduğuna, millet iradesine nereye kadar tahammül edileceğine, demokratik sürecin, bazı kaygılar yüzünden, tehdit haline geldiğine kadar geldi. İşte bu noktadan sonra, kartlar, yöntemler, araçlar değişecek demektir. Bu noktadan sonra birilerinin açık savaş başlatacağı ortaya çıktı. Bu noktadan sonra "rejimi kurtarma" dürtüsüyle demokrasiye karşı bir savaş başlatıldı.

CHP lideri Deniz Baykal''ın önceki gün; "Eğer Anayasa Mahkemesi 367''ye gerek yok kararı alırsa bu Türkiye''yi çok tehlikeli bir noktaya götürecektir" ifadesi yeterince tehlikeliydi ve sokağa verilen bir mesajdı. Dün ise; "Cumhurbaşkanını halk seçemez" mealindeki sözleri, Türkiye''nin içinde bulunduğu savaşın vahametini ortaya koymaya yetti de arttı bile.

Şimdi, süreci önlemek isteyenler demokrasiye karşı bir savaş vermek zorunda kalacaktı ve bunun işaretleri hemen geldi. Baykal''ın dünkü konuşmasında verilen mesaj bunun açık işaretlerini içeriyordu.

Demokrasi için tehdit olarak gördükleri hükümetin tıkanıklıktan çıkış stratejisi yeni bir reform paketiyle şekillendi. Erken seçim, Cumhurbaşkanı''nı halkın seçmesi gibi öneriler, kamuoyu tarafından benimsenmesine rağmen belli iktidar çevrelerinde yepyeni bir tehdit olarak algılandı. Baştan beri süreci rejim tehdidiyle ilişkilendirenlerin, cumhurbaşkanlığı gibi, kurumların kontrolünü de içeren, makamı halkın iradesine bırakmayı hazmetmesini beklemek mümkün mü?

Krizi besleyerek sistemi kontrol etme yolunu tercih edenler böyle bir sürpriz beklemiyordu. En azından bu kadarını beklemiyordu. Millet iradesinin alabildiğine etkin olduğu bir Türkiye, aslında en büyük tehditti. Çünkü sistem, iktidar, kurumlar seçkin bir çevrenin kontrolünden milletin kontrolüne geçecek. Sadece Cumhurbaşkanlığı değil, temel iktidar aygıtları da Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana ilk kez milletin eline geçecek.

Parlamento yoluyla yürütülen iktidar mücadelesinin dışında, bambaşka bir tablo var karşımızda. Gerçek anlamda derin bir sistemik kırılmanın, yenileşmenin, değişimin işareti. Cumhurbaşkanı''nın parlamentoda seçimini engelleyenler şimdi çok daha vahim durumda. Meclis''te seçilen bir cumhurbaşkanı her halükarda sistemin öncelikleriyle donatılabiliyor, milletin temsilcileri eliyle seçilse de, merkez iktidar tarafından belirleniyor, onun rengini yansıtıyordu. Bu sefer seçilememesi de bu yüzdendi. Şimdi, eğer milletin seçmesine yönelik süreç başarıya ulaşırsa, bir çok çevre ayrıcalıklarını, imtiyazlarını, denetleme gücünü kaybedecek. Bu nedenle, aslında çatışma ihtimali şimdi çok daha şiddetlendi.

Bundan sonra, "bu kadar demokrasi Türkiye''ye fazla, bunlar demokrasiyi istismar ediyor" denilecek. İşte o zaman aslında milletin tercihinin çok da önemli olmadığını, laiklik gibi sloganlar üzerinden iktidarı, imtiyazları, seçkinciliği koruma telaşının yaşandığını, bunun aslında bir demokrasi oyunu olduğunu, millet üzerinde oynanan bir satranç olduğunu göreceğiz. İşte o zaman, "demokrasi mi rejim mi" restleşmesinin ne kadar yakıcı bir tartışma olduğunu göreceğiz. O zaman, meselenin paranoyak bir "hayat tarzı" olmadığını bir sınıf ve acımasız bir ayrımcılık sorunu olduğunu göreceğiz.

Türkiye''nin asıl krizi de hep bu olmadı mı? Müdahaleler hep bu aşamalarda gündeme gelmedi mi? Şimdi sadece Ak Parti değil, millet de tehdit olarak algılanacak. Dünkü "İç savaş mı istiyorsunuz" başlıklı yazımda endişelerim işte bundan kaynaklanıyordu.

Amerika AK Parti"yi gözden çıkarır mı?
00:004/05/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye şimdiden içe kapandı bile. Birkaç hafta öncesine kadar siyasi ve ekonomik alandaki çıkışlarıyla izlenen Türkiye, şimdi derin bir endişeyle izleniyor. Türkiye''den dünyaya yönelik bakışlar, dünyadan Türkiye''ye çevrildi. Uluslararası medya ve siyasi çevreler, Ankara''daki nefes alışları bile yakından izliyor. Çünkü Ankara''da olanlar, olacak olanlar, sadece Türkiye''nin iç iktidar çekişmesiyle sınırlı kalmayacak. ABD''nin Ortadoğu politikalarını, AB''nin bölge politikalarını ve üyelik sürecini, yakın çevremizdeki gelişmeleri ciddi biçimde etkileyecek.

Türkiye''deki kavga üzerinde en etkin güç elbette Washington. Sadece etkin, yönlendirici değil aynı zamanda sonuçlarından en çok etkilenecek olan ülke de ABD. Türk-Amerikan ilişkilerinin niteliği, bundan önceki bütün askeri müdahalelere verilen destek hatta müdahalelerin bizzat yönetilmesi, 28 Şubat gibi, dünyada benzeri olmayan bir projenin başarıyla hazırlanıp uygulanması gibi iç düzenlemeler, Türkiye''nin yakın çevre politikasını ipotek altında tutması gibi dış politik durum, her zaman güçlü olanla işbirliği yapmak gibi fırsatçı tutum ve genel olarak Türkiye üzerinde asla gevşetilmeyen “vesayet denetimi” böyle düşünmek için yeter de artar bile.

Peki ABD, Ankara''daki iktidar mücadelesine nasıl bakıyor? Hangi tarafı destekliyor? Kimlerle işbirliği yapıyor? ABD için demokratik sürecin işlemesi mi önemli bölgesel çıkarları mı? Orduyu mu destekler sivil hükümeti mi? Hangisi ABD çıkarlarına daha uygun? Daha önceki darbelerdeki tutumuyla şimdiki tutumu arasında fark var mı?

Öncelikle Washington''dakilerin demokrasi gibi uğruna bir şeyler feda edecekleri bir değeri yok. Türkiye''nin özgürleşmesinden, demokratik kurumların güç kazanmasından daha büyük öncelikleri var. Bu hep böyle olmuştur. Çünkü demokratik süreç ABD için bazen tehdit olabiliyor: Ortadoğu''daki demokratik süreçleri baltalamasının nedeni bu. Türkiye''de 1 Mart tezkeresi demokratik sürecin eseri değil mi?

Yeni durum ABD''nin bölgede geliştirmeye çalıştığı serbest pazar için tehdit oluşturuyor. Özellikle yeni Ortadoğu dizaynı için. Özellikle Irak için. Mesela Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahale ihtimali Washington için asla göze alınamayacak bir gelişmedir. Bir taraftan, muhtıraya yeterince sert tepki göstermemesi şüpheleri artırırken diğer taraftan İslami gelenekten gelenlerin bu kadar güç kazanmasından duyduğu endişe dikkat çekici.

Türkiye''nin bu iktidar üzerinden global piyasaya açılması, yakın çevresini de taşıması, uluslar arası kurumlarla işbirliği, Batı Avrupa sistemine entegrasyonu ABD için desteklenmesi gereken gelişmeler. O zaman yine soralım: ABD kimi destekler?

Burada bir konuya özellikle dikkat çekmek istiyorum: Ankara''da krizin tırmandığı bir dönemde ABD, her zaman yakın işbirliği içinde bulunduğu Türk Silahlı Kuvvetleri''ne çok önemli bir uyarı yaptı. ABD''nin önceliğinin aslında neler olduğunu ortaya koyan bu uyarı sadece orduya değil, bütün Türkiye''ye yapıldı.

George Bush yönetiminin; “Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahalesi İsrail''in Lübnan''daki yenilgisine benzer stratejik bir yenilgiye dönüşür” uyarısının bu dönemde yapılması oldukça manidardı ama Türkiye''de pek kimsenin dikkatini çekmedi. Türkiye''de lobicilik yapan ABD''liler İsrail''in Hizbullah karşısındaki hezimetinin bir benzerini Türkiye''nin Kuzey Irak''ta yaşayabileceğini, böyle bir müdahalenin ABD ve NATO desteğinden yoksun olacağını söylüyormuş. Ancak bu uyarıya rağmen TSK mayıs ayında böyle bir müdahaleye girişebilirmiş…

Lübnan savaşı, İsrail''in yenilmezlik büyüsünü yok etti. İçeride büyük tartışmalara neden oldu. En son Winograd Raporu''nun açıklanmasıyla büyük tartışmalar başladı. İsrail ordusundaki istifaların ardından şimdi Başbakan Ehud Olmert''in istifası isteniyor.

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın; “müdahale isteyen” sözlerini hatırlayalım. Bu uyarının muhtıra dönemine denk gelmesi, TSK''ya verilen bir iç politika mesajı mıydı? “Türkiye tarihinde Batı''ya rağmen verilen ilk muhtıra” tezine inananlar için böyle bir ihtimal mümkün. Bu durumda ABD, tercihini AK Parti''den yana, TSK aleyhine kullandı mı diyeceğiz? O zaman Türk-Amerikan ilişkilerinin askeri karakterine ve böyle durumlarda ABD''nin her zaman sivil iktidara sırtını dönmesine nasıl bakacağız?

ABD, “AK Parti iktidarını mı askeri mi destekler”, “kimlerle nasıl pazarlık yapar” konularında aceleci olmak yanıltıcıdır. Net olan, Kuzey Irak meselesinin hem Türk-ABD ilişkilerinde hem de Türkiye''nin iç siyasi ve toplumsal yapısında derin krizlere, ayrışmalara, hatta çatışmalara neden olabileceğidir.

İsrail''in Lübnan''daki hezimetini K. Irak''ta Türkiye''nin yaşadığını düşünelim. Nasıl bir Türkiye''de yaşarız?

Peki ya böyle bir senaryo hazırlanıyorsa? Ya ABD''nin hayalindeki Türkiye''nin yolu Kuzey Irak''tan geçiyorsa? Şu an Ankara''da oynanan iktidar oyununu kimler kuruyor acaba?

Mavi veya turuncu bayrakla yürümek!
00:008/05/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Muhtıra''nın internet sitesinden kaldırılması, Abdullah Gül''ün adaylıktan çekilmesi, seçim kararı ve Türkiye''nin genel seçim havasına girmesi sonrası gözlenen sükunet havası, her şeyin sona erdiği, krizin atlatıldığı anlamına mı geliyor?

Eğer öyleyse Türkiye''de bir internet sitesi açıklamasının nelere muktedir olduğunu gördük. Rejimin kendisinin, savunduğu sistemi nasıl kilitlediğini gördük. Bir açıklamayla başlayan doğru dürüst savunulamayan bir metnin, millet iradesine nasıl son verebildiğini, kitleleri nasıl harekete geçirdiğini, nasıl sokaklara dökebildiğini, sokakların nasıl ayrıştığını gördük.

Avrupa Birliği''nin en büyük sermayesi olan hak ve özgürlükleri, 11 Eylül sonrası nasıl askıya alabildiğini gördükten sonra, bunlar Türkiye için hiç de şaşırtıcı olmadı. Türkiye''nin "demokratik ve laik yapısına" vurgu yapan ABD''nin her iki kampa da mesafeli durduğunu, sonuca göre hareket edeceğini, güçlüden yana olacağını gördükten sonra, Türkiye''de demokratikleşme sürecini Batı desteğiyle sağlamaya çalışanların aslında ayaklarının hiç de sağlam yere basmadığını bir kez daha gördük.

Batının "korkuları"ndan hareket ederek, on yıldır özgürlüklere karşı verdiği savaşı unutup demokrasi havariliğine soyunmanın, özgürlüklere dayanarak güç kazanmanın, iktidar olmanın, Türkiye''yi değiştirmeye çalışmanın bedelinin ne olduğunu bir kez daha yaşadık.

Hepsi bu kadar mıydı? Yani kriz bitti mi? Bundan sonra memleket normal bir seçim süreci yaşayacak, yeni parlamento cumhurbaşkanını seçecek ve süreç her zamanki gibi işleyecek mi? Öyleyse, Türkiye''yi derin bir hüsrana ve umutsuzluğa sevkeden kriz, iktidar kadrolarını hizaya çekmiş mi oldu! Bu çok kolay olmadı mı? Ve bizler, aslında ucuz mu kurtulduk!

Hiç de öyle değil! Türkiye yeni bir durumla karşı karşıya. Daha önceki askeri çıkışlardan, daha önceki seçimlerden çok farklı bir süreç var önümüzde. Şöyle:

Bu seçim sürecinde parti yandaşları değil, siyasi ve ideolojik kamplar, farklı hayat tarzları, farklı dünya görüşleri belirginleşecek, yarışacak, gövde gösterisi yapacak. Meydanlar, CHP veya Ak Parti için dolmayacak. Partilerin ötesinde, Türkiye''nin bölünmüşlüğünün göstergesi olacak. Ve bu bölünmüşlük, giderek kamplaşmaya, rejim üzerinden hesaplaşmaya doğru sürüklenecek.

Bölünme, siyasi partilerin temsil ettiği programların ötesine geçip, çevrelerindeki kitlelerin birbirine bilenmesine, yakın sivil toplum kuruluşlarının seferber edilmesine dönüşürse, ki dönüşecek gibi, meydanları yüz binlerce insanın doldurduğunu göreceğiz. Bunun o partinin gücü ile kıyaslanması son derece yanıltıcı olacaktır.

Tandoğan''da, Çağlayan''da ve Türkiye''nin diğer bölgelerinde toplanan kalabalıkların büyük bölümü CHP''li olsa da, oraya parti savunması için gelmediler. Bu gösterilerin seçim sürecinde de devam etmesi, bundan rahatsızlık duyanların milyonları sokaklara dökmesiyle cevap bulabilir. Ve bu ciddi bir ihtimal!

İşte o zaman, siyasi partilerin iktidar hırslarının ötesinde bir hesaplaşma içine girdik demektir. Bu aşamadan sonra ortada parti de kalmaz, iktidar da kalmaz, rejim de kalmaz. Bu noktadan sonra Türkiye iç savaşta demektir. Bugünün basiretsizliği böyle bir yıkıma kadar gidebilir maalesef.

O zaman süreç, laiklik, millilik, yerellik, batı karşıtlığı, yabancı karşıtlığı sloganı atanlarla küreselleşme, Batı ile entegrasyon, liberallik, demokrasi sloganları atanlar arasında çatışmaya dönecektir. Ama aslında kimse hangi sloganı ne için, kimler için, nasıl bir Türkiye için attığının farkına bile varmadan, bir öfke seline teslim olarak sonradan hep birlikte ağlayacağımız bir Türkiye tablosu hazırlamış olacak.

Basitçe Ak Parti-CHP ya da geleneksel İslam-rejim tartışmasının çok ötesinde bir tablo bu. Ama krizi besleyenler bunu laik-İslamcı savaşı olarak göstermek istiyor. Böyle giderse parti bayrakları yerine Mavi-Turuncu bayraklar dalgalanacak meydanlarda. Renkli devrim-karşı devrim tartışmaları alıp yürüyecek.

İşte biz o zaman kimler adına savaşmış, kimler adına bölünmüş, kimler adına kamplaşmış olacağız? Gerçekten laiklik adına mı, gerçekten İslam adına mı? Hiç biri.

İşte o zaman Türkiye bölünecek. Ama sandığımız gibi laik-İslamcı bölünmesi değil, etnik bölünme şeklinde olacak bu. Oyun bunun üzerine kuruldu. Oyunu kuranların tarafı yok. Laikler de laik olmayanlar da onların tarafı değil.

İşte o zaman, bugün rejime güvenenler de, askerin gücüne güvenenler de, Batı''nın demokrasi desteğine güvenenler de yanıldıklarını görecek.

Sükunet yanıltıcı. Seçim kampanyasının ürkütücü tablosu bir tarafa, iktidar mücadelesi seçim sonrası kaldığı yerden devam edecek. İki taraf da geri adım atmaya yanaşmayacağı gibi, toplumsal ayrışma, birilerinin de müdahalesiyle bizleri hiç istemediğimiz bir Türkiye''de yaşamaya mahkum edecek. Sokakların ayrıştığı bir Türkiye, Anadolu''nun bölünmesini engelleyebilir mi sanıyorsunuz?

Ak Parti"ye neocon tuzağı!
00:009/05/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''deki darbe senaryosu ABD''de mi yazıldı? Bu önemli bir soru. “ABD Ak parti''yi destekliyor” teziyle memleket kurtarmak için meydanlara çıkanların, senaryoyu kimin yazmış olabileceğine, kimlerin figüranı olabileceklerine birazcık bakmalarında fayda var. “Bağımsız Türkiye” sloganlarını kimler için attıkları çok önemli. Çünkü, bilmeden atmış olabilecekleri bu sloganlarla farkında bile olmadan Türkiye''nin parçalanmasına zemin hazırlıyor olabilirler.

Cumhurbaşkanlığı seçim süreciyle bağlantılı gelişmeler, kullanılan dil, atılan sloganlar, meydanlardaki söylem, askerlerin çıkışı, CHP''nin izlediği politika uzun süredir izlediğim ve bu köşede sık sık naklettiğim tartışmalara o kadar benziyor ki… ABD''deki neoconların yürüttüğü bu kampanyayı, benzerliği ortaya koymak için, bir kez daha detaylı özetlemek istiyorum. Birlikte düşünmek için.

Şu sorular önemli: Tahminlerin aksine, ABD''deki bazı çevreler AK Parti iktidarının sonunu mu hazırlıyor? Daha net bir ifadeyle neoconlar AK parti''ye tuzak mı kurdu? Askeri müdahale taraftarları, CHP, laiklik adına yürüyenler aslında bu senaryoyu mu uyguluyor? Ve bu gelişmelerin Kuzey Irak''la ne ilgisi var?

Türkiye, AK Parti ve Başbakan Tayip Erdoğan''a karşı ağır itham ve hakaretlerle adını duyuran bir kişi var, Mechael Rubin. İsrail aşırı sağına çalışıyor ve Neoconların mabedi American Enterprise Institute bünyesinde, Türkiye, İslam ve Kürt meselesi gibi konularda ABD''den çok İsrail istihbaratına bilgi topluyor, sansasyonel yazılar yayınlıyor.

Rubin''in Şubat ayında yayınladığı Will Turkey Have an Islamist President (Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak) başlıklı yazısıyla bugün yaşananlarla birebir örtüşüyor. Sanki 28 Şubat''ta olduğu gibi yeni bir iç kriz, yeni bir darbe senaryosu, yeni bir ithal projeyle karşı karşıyayız.
“Cumhurbaşkanlığı ve genel seçimlerin son elli yılın en önemli seçimleri olduğunu” iddia eden Rubin, AK Parti''nin yargı ve eğitimde kadrolaştığını, ekonominin borçlanma ve yeşil sermaye ile ayakta tutulduğunu iddia ederek, “ekonomiye yeşil sermaye girişi olmaması halinde Türkiye''nin 2001 yılındaki kadar sarsıcı bir devalüasyon yaşayabileceği” kehanetinde bulunuyor. AK Partili birinin cumhurbaşkanı olamayacağını, buna izin verilemeyeceğini, Erdoğan''ın uyarıldığını söyleyen Rubin, Erdoğan''ın uyarıları dikkate almaması durumunda sokaklarda tankların dolaşmayacağını, ancak siyasal ve yargısal sürecin işletileceğini iddia ediyor.

2006''da Newsweek dergisinde yayınlanan Zeyno Baran''ın, “darbe olacağı”na ilişkin yazısına da atıfta bulunan Rubin, tam bir felaket senaryosu çiziyor. Sanıldığı gibi askerlerin darbe yapmayacağını, sivil kuruluşların bu “tehdide” karşı duracaklarını söyleyen Rubin, AK Parti''nin gizli gündemi olduğunu iddia ettikten sonra özellikle sermayeye dikkat çekiyor.

Konu sermaye olunca da, gerçek niyet, ideolojik kavganın bu niyeti örtmek için kullanıldığı gerçeği çıkıyor ortaya. Asıl dertleri, sermaye hareketliliğinin ABD ve İsrail tarafından denetlenememesi. Tanklar yerine siyasi ve yargı sürecinin işletileceğini, (tabii sokak gösterileriyle birlikte) ve direnirse AK Parti''nin bölüneceğini söyleyen bu kahin, ABD yönetimine hükümete destek vermeme çağrısını da ihmal etmiyor.

Şimdi dönüp Türkiye''ye bakalım: Süreç bu yazıda ifade edildiği gibi gelişmiyor mu?

2 Şubat 2007 tarihinde bu konuyu aynı başlıkla burada değerlendirdim. Ama bu çevrelerin birkaç yıldır yürüttükleri kampanyanın başka örneklerini de verdim ve amaçlarını sorguladım. 16 Aralık 2005''te “AK Parti Michael Rubin''e neden haddini bildirmiyor?” başlıklı bir yazı bile yazdım. Ama kimsenin dikkatini çekemedim.

Rubin ve çevresi, o kadar hasmane bir kampanya başlattılar ki, intikam hırsı ve 28 Şubat''ın da mimarı olan İsrail aşırı sağının hırçınlığı her aşamada kendini belli etti. Türkiye''nin ABD ile birlikte Irak''a girmemesine, Türkiye topraklarına ABD askeri yerleştirilmesini kabul etmemesine çok kızdılar. Ancak gerçek hedeflerinin, bütün Ortadoğu ile birlikte Türkiye''yi de parçalara ayırmak olduğu artık biliniyor. Fanatizmin zirvelerinde gezinen bu ırkçı ve istilacı ekip, bir yandan bütün dünyada İslam''a karşı savaş verirken diğer yandan Müslüman dünya üzerinde yeni bir sömürge dalgasının da mimarlığını yapıyor.

Başımıza Türkiye uzmanı kesilen cemaat, bir yandan iç çatışma tezlerini Türkiye analizi olarak pazarlıyor. Şantaja varan kabus senaryoları ile Türkiye üzerinde baskı kurup istediklerini koparmaya çalışıyor.

Ama artık peşinde koştukları, sadece, lobicilik adına milyonları cebe indirmek değil. Türkiye''de birileri tarafından cepleri doldurulan bu adamlar artık daha geniş bir hedef için, yeni Ortadoğu haritası için, Türkiye''nin sınırlarının bu harita çerçevesinde yeniden çizilmesi için mücadele ediyorlar.

Kampanyanın çok daha vahim boyutları var. Darbe, müdahale, iç çatışma, laik-İslamcı kavgası, Kürt meselesi eksenli büyük projenin tek hedefinin Ak Parti olmadığını, aslında Türkiye olduğunu daha net göreceğiz.

Yarına..

Yeni 28 Şubat senaryosu mu?
00:0010/05/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''de laik-İslamcı tartışması adı altında yürütülen iktidar mücadelesi, sokağın ayrışmasından Kuzey Irak''a uzanan restleşmenin seyriyle neoconların birkaç yıldır yürüttükleri kampanya arasındaki benzerliğe dikkat çekmeye devam edelim. Dün, “Ak Parti''ye neocon tuzağı!” başlığı altında bu çevrelerin “Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak?” sorusuna verdikleri cevapların adeta bir kabus senaryosu olduğunu ve son haftalarda yaşadıklarımızla birebir örtüştüğünü yazdım. 28 Şubat''ın ideologları olan, bir nevi Haçlı savaşı felsefesiyle hareket eden, kendilerine “İslam''la savaşın askerleri” olarak tanıtmaktan çekinmeyen, “Türkiye uzmanı” görüntüsü ve “laik rejimi koruma” adı altında iç çatışma senaryolarını pazarlayan bu adamlar, Irak''ta mezhep savaşını çıkaran, yüz binlerce insanı katleden bir zihniyetin temsilcileri.
Öyle pervasız çıkışları, öyle provokatif yazıları, öyle karanlık ilişkileri var ki, ABD''nin bugünkü politikasını bile beğenmiyorlar ve Türkiye''de “İslamcı” olarak niteledikleri kesimlerin açıktan düşman ilan edilmesini istiyorlar.

The Middle East Forum''um yöneticisi ve Campus Watch adlı örgütüyle Müslüman öğrencileri fişlemekle meşgul olan, İslam''a karşı savaşın en önemli savunucularından ve doğrudan İsrail istihbaratına çalışan Daniel Pipes bunlardan biri. “Tayyip Erdoğan dünya için Usame Bin Ladin''den daha tehlikeli” diyecek kadar beyni sulanmış biri. 28 Şubat döneminde yazdığı yazılarla hatırladığımız bu zat, bütün dünyada İslam''a karşı büyük bir seferberlik çağrısı yapmakla meşgul.

Dün “Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak” başlıklı yazısından alıntılar yaptığımız Michael Rubin, yani senaryonun bir başka tezgahtarı, Larry Franklin olayında ABD''nin İran''la ilgili gizli dosyalarını İsrail istihbaratına aktarırken deşifre olan casusluk skandalında adı geçen kişi. İsrail komandolarının K. Irak''taki operasyonlarda ne tür tehditlerle karşılaşabileceğine ilişkin bilgiler İsrail''e aktarılmıştı. Bu bilgileri hazırlayan ise Rubin''di.

Rubin, Daniel Pipes, “Türk Tehlikesi” adlı kitabın yazarı Hans-Peter Raddatz ve Washington Enstitüsü''nde Türkiye “araştırmaları” yapan ve Rubin''in dergisinde yazan Soner Çağatay''ın katılımıyla Mayıs 2005''te düzenlenen “Turkey: The Road to Sharia?” (Türkiye şeriata mı gidiyor) başlıklı sempozyumu hatırlayalım:

Türkiye''yi Ortodoks İslamcıların yönettiğini, Tayyip Erdoğan''ın ülkeyi şeriata sürüklediğini, İran laikleşirken Türkiye''nin İslamlaştığını, Türkiye''nin bir an önce düşman kategorisine alınması gerektiğini, ABD''nin Türkiye''deki bu gidişe müdahale etmesinin zorunlu olduğunu ve Türkiye''nin AB üyeliğine destek verilmemesi gerektiğini iddia edenler bunlardı.

Türkiye''nin stratejik ortak olamayacağı, terörle mücadelede birlikte çalışılamayacağı, Hamas, Hizbullah ve Iraklı direnişçilere karşı mücadele etmediği, Beşşar Esad''la, İran''la yakınlaştığı, Washington ve Brüksel''le ilişkileri kesip İslam dünyasına yöneleceği, İslamcıların komünizm ve faşizm kadar tehlikeli olduğu gibi tuhaf hezeyanlar bunlara ait. Türkiye''nin kara para cenneti olduğunu, AK Parti''nin gizli gündemi bulunduğunu, Suudi sermayesi ile ayakta durduğunu öne sürerek, Türkiye''yi “Hasta Adam” ilan edenler bunlardı.

Onlara göre Türkiye, ABD dışında hiçbir ülkeyle yakın olmayacak. AB ile, İslam dünyası ile, Rusya ile, Asya ülkeleri ile, Afrika ile Türkiye arasında gelişecek yakınlaşma, kapsamlı bir dış politika açılımı son derece tehlikeli. Bunu açıktan söyleyemedikleri için hassas sorunları kaşımaya, iç gerilimi tırmandırmaya, ülke içinde kamplaşmaları teşvik etmeye çalışıyorlar.

Aynı Rubin, Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın Kara Kuvvetleri Komutanı iken yaptığı ABD ziyareti sırasında National Review dergisindeki yazısında Türkiye ile ABD arasındaki en önemli sorunun reddedilen 1 Mart Tezkeresi değil; bizzat Başbakan Recep Tayyip Erdoğan olduğunu yazmış, tam anlamıyla bir iç çatışma senaryosu çizmişti.

Şimdi şu soruyu soralım: AK Parti''nin ABD tarafından desteklendiğini söyleyenler, 28 Şubat benzeri bir ittifak hakkında neden konuşmaz? O zaman Türk şahinlerle İsrail aşırı sağı ittifak yapmıştı. Şimdi, Türk şahinlerle aynı çevre ve neocon''lar arasındaki söylem birliğine dikkat çekmemeli miyiz?

Vatanseverlik için sokaklara dökülenler, İslam dünyasını kana bulayan bu ırkçılarla kimlerin ne amaçla işbirliği yapabileceğine de bakmaları gerekmez mi? Mesele Ak Parti''ye karşı olmak ya da onu savunmak değil. Bir taraf Amerikancılıkla suçlanırken, daha derin bir bağlantıya dikkat çekmektir.

“A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm” adlı proje ile bugün Ortadoğu''da haritaları değiştiren ve Türkiye''de iç çatışma senaryosu hazırlayan kadro aynı. 1996''da Benjamin Netanyahu''ya sunulan rapor, Türk-İsrail ekseninin ve 28 Şubat''ın da temelini oluşturmuştu. Şimdi bu kesimler, 28 Şubat şartlarıyla alakası olmayan bir dönemde benzer bir senaryo ile yeniden karşımızda.

Garip biçimde, şimdi yükselen milli refleks üzerine yatırım yapıyorlar. Yine garip bir biçimde, “İslam tehdidi”ne karşı hareket ediyor gibi gözüküyorlar ama asıl dertleri bu sefer Kuzey Irak.

Yarın devam edeceğiz…

Türk şahinler-neocon ittifakı mı?
00:0011/05/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Birkaç gündür yazdıklarım bazılarına şaşırtıcı geldi. Ak Parti''nin ABD ile yakın ilişkileri olduğundan hareket edenler, son krizi ABD tarafından tezgahlanan “Ak Parti''yi güçlendirme operasyonu” olarak algıladıkları için, muhtıranın “ilk kez Batı''ya rağmen bir dik duruş” olduğunu iddia ediyor. Meydanlara çıkan yüz binleri de ABD emperyalizmine karşı duruş olarak niteliyor.

Duygularımız, düşüncelerimiz samimi olabilir. Ben bugüne kadar ABD emperyalizmine, bölgemizdeki yıkıcı, bölücü, ayrıştırıcı, parçalayıcı, dönüştürücü projelerine en sert biçimde karşı çıkanlardanım. Öyle olmaya, birleştirici, kaynaştırıcı, özgürlükçü, yerli duruşu desteklemeye, Türkiye merkezli hareket etmeye devam edeceğim.

Acaba gerçekten böyle mi? Türkiye''de “ABD''ye rağmen bir müdahale” yaşanabilir mi? Milli duruş olarak algıladığımız gelişmelerin arkasında bambaşka ilişkileri olabilir mi? Türk/ABD ilişkilerinin tarihine, askeri karakterine, darbe söylentilerinin Türkiye''den önce ABD''de çıkmasına ve buralara sirayet etmesine dikkat etmek gerekmiyor mu?

Ak parti iktidarına yönelik kampanya çerçevesinde aktardığım gelişmeler, birilerinin bu kadroyu farklı gördüğünü ortaya koyuyor. “İslam''la mücadele”nin mimarları için savaş sürüyor. Bu çevreler ne kadar marjinal görünse de, Ortadoğu''da nelere imza attıklarına bakarsak, ABD yönetiminde etkinliklerinin hangi boyutta olduğunu görürüz. Dolayısıyla onlara göre Ak Parti kadroları “İslamcı” kategorisinde ve her an tehdit içerebilecek durumda.

Ben Ak Parti''nin İslami karakterini, ABD''nin desteğine sahip olup olmadığını, son muhtıra sürecinde Washington''ın kimden yana tavır koyduğunu sorgulamıyorum. Sadece neoconların bu kesime karşı yürüttükleri kampanyayı aktararak, Türkiye''de tartışmanın eksik kalan tarafına atıfta bulundum. Kimlerin Amerikancı kimlerin karşıt olduğu gibi bir yargıya hiçbir zaman varmadım. Bence bu boyut önemli.

Washington merkezli darbe tartışması, Cumhuriyetçilere yakın Hudson Enstitüs''nde “görev” yapan Zeyno Baran''ın Newsweek dergisinde “Türkiye''de 2007''de darbe olacak” demesi ve yüzde elli ihtimalden söz etmesiyle başladı. Ama bu “ihtimal” 1 Mart Tezkeresi''nden beri devam ediyordu. Bu çerçevede son derece tahrik edici yayınlar yapıldı, Türkiye''de iç çatışmayı provoke edecek yöntemler üzerinde duruldu.

İslam dünyasına yönelik, (Tabii ki Türkiye''ye de) yıpratıcı başka projelerin de içinde olan Baran''ın; Türkiye''deki AKP karşıtı gösteriler Gürcistan ve Ukrayna''dakilere çok benziyor. Washington''un Genelkurmay''ın bildirisinden sonra sessizliğini koruması çok doğru bir politika” sözleri sanırım bir şeyler anlatıyor. Sokağın bölünmesinin Türkiye''yi nasıl bir kaosa sürükleyeceğini içeren “Mavi ve turuncu bayraklarla yürümek” başlıklı yazıda anlattığım buydu.
Hürriyet gazetesinde 8 Mayıs''ta yayınlanan Kasım Cindemir''in haberinde, bir üst rütbeli subayın ABD''deki açıklamasını hatırlatalım: “Ne Tayyip Erdoğan''ın ne de bir başka İslamcının cumhurbaşkanı olmasına asla izin vermeyeceğiz. Asla ve asla buna izin vermeyeceğiz.” Washington''a yolu düşenlerin özellikle bu çevrelerle görüşmeleri ve söylentilerin bu görüşmelerden sonra Türkiye''ye yansımaları ne anlama geliyor?

Türkiye''deki bazı çevrelerin iktidar mücadelesi ile ABD''deki neoconların öncelikleri birbiriyle örtüşüyor. Ülke bütünlüğü, vatanseverlik, milli duruş gibi sloganları öne çıkaranların, “darbe” çığırtkanlığı yapanlarla, “İslam tehdidi”yle savaş isteyenlerle aynı noktada nasıl buluştukları gözden kaçıyor. O çevreler, süreci bugün de 28 Şubat hesaplaşması şeklinde görüyor. Bu hesaplaşmanın diğer boyutlarını muhtemelen seçimlerden sonra göreceğiz.

28 Şubat''ta İsrail aşırı sağı, Yahudi lobisi ve neoconlarla işbirliği yapanlar Türkiye''nin şahinleri değil miydi? Yıllardır “lobicilik” adına neoconların ceplerini milyonlarca dolarla dolduranlar onlar değil miydi?

Milli refleks üzerinden, geleneksel derin ilişkilerini kullanarak yeni bir operasyon sürecini yürütenler, yüz binleri sokaklara dökenler, onları vatan-millet diye bağırtanlar kimlerle işbirliği halinde?

İslam ve milliyetçilik arasında bir tercih yapılıyor ve hem içeride hem de dışarıda bunun üzerine oyun kuruluyor. Unutulmamalı ki, küresel 28 Şubat devam ediyor. Yine unutulmamalı ki, İslami rengi olan her kadro yeri geldiğinde tehdit olarak tanımlanacaktır.

İsrail aşırı sağının ve neoconların içinde yer aldığı İslamcılık da, milliyetçilik de, laiklik de, demokrasi projeleri de, rejim tartışmaları da bu ülkenin başına büyük belalar açacaktır. Türkiye''deki Müslüman çevrelerin de kendilerini bu açıdan sorgulamaları gerekiyor.

Korkum o ki; seçim sonrası rejim tartışması, müdahale süreci kaldığı yerden devam ederse, Türkiye yeniden ABD-İsrail-Türkiye eksenine oturtulacak, Ortadoğu/İslam dünyasına tekrar sırtını dönecek, işgaller/istilalar/yeni harita taslaklarının bir unsuru haline getirilecek.

ABD ve AB Türkiye"yi yeniden dizayn ediyor!
00:0015/05/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye, tarihinin en bunalımlı dönemlerinden birini yaşıyor. Bu, bazılarına göre kriz; bazılarına göre demokratik sürecin kökleşmesi için bir fırsat, bazılarına göre büyük değişimin bir parçası.

Devlet iktidarının kimde olacağına göre şekillenmiş olsa da, krizin zamanlaması, dünyayı etkileme gücü, çevresindeki gelişmelerden ne kadar etkilendiği gibi dikkatle not edilmesi gereken konular var.

Laik-İslamcı kavgası, rejim mi-demokrasi mi gibi, meydanları harekete geçiren etkenlerin ötesinde, devlet iktidarını elde tutma savaşının dışarıdaki eğilimlerle birebir bağlantısı var. Türkiye gibi bir ülkede, askeri müdahalenin, toplumsal kamplaşmaların, iktidar mücadelelerinin dünyadan bağımsız olması mümkün değil. 28 Şubat''ın yerli bir proje olmaması gibi.

Seçimler sona erdiğinde, bugünkü kriz bir şekilde sonuçlandığında aslında kimlerin ne amaçla bu krize yatırım yaptığını, bundan nasıl beslendiğini, Türkiye''yi nerelere sürüklemenin planlarının yapıldığını daha net göreceğiz.

Dikkat edelim; bu kriz güneyimizde derin değişimlerin, harita değişikliklerinin olduğu bir dönemde yaşanıyor. Irak''ın parçalandığı, parçalanmanın resmileşmesinin yakınlaştığı bir dönemde. Kürt meselesinin Türkiye için hiçbir zaman bir iç mesele olarak bırakılmayacağının işaretleri daha da belirginleşti. Sadece ideolojik anlamda değil, siyasi haritası anlamında da Türkiye''nin karar aşamasına zorlandığı bir dönem yaklaşıyor. Türkiye, Kuzey Irak dahil, Kürtlerle ortak bir geleceğe mi yürüyecek yoksa sancılı bir ayrışmaya, tüketici bir çatışmaya mı?

Sadece Kuzey Irak değil, yakın gelecekte bütün bölgeyi daha da kaosa sürükleyecek İran krizi yakınlaşıyor. İran''la beraber Afganistan''dan Lübnan''a kadar yayılacak buhranın Türkiye''yi nasıl etkileyeceğini şimdilik pek kimse düşünmüyor. ABD''nin ve Avrupa Birliği''nin bu yöndeki tutumunu iyi izlenmeli. Özellikle bu günlerde.

ABD''nin krize bakışıyla ilgili dikkat çekici notlar aktarmıştık burada. “Laiklik ve demokrasinin korunması” şeklinde formüle edilen ABD yaklaşımı, Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice''ın Ak Parti''ye destek açıklamasının dışında “güçlü olanla işbirliği”ni önceliyor. “Demokratlar sivil iktidarı şahinler darbeyi destekliyor” sözü kabaca da olsa, gerçeği özetlemeye yetiyor. Destek ve karşı olma hallerinin Türkiye''nin demokratik yapısıyla değil, bölgesel planlamalarla ilgili olduğunu sanırım hepimiz biliyoruz.

Hele bir de Avrupa''da güçlenen şahin rüzgarları buraya eklersek, yeni dönemde Türk siyasi yapısının nasıl şekillenebileceğine ilişkin öngörülerde bulunabiliriz. Krize net ifadelerle müdahale eden AB, önümüzdeki dönemde Türkiye konusunda yaşayacağı krizden sonra bu kadar net olamayabilir.

Nicolas Sarkozy''nin 2013 yılına kadar Fransa cumhurbaşkanı olması, gerek AB ile gerekse Türkiye ile ilgili görüşleri, AB politikalarının sertleşmesine yol açacağı gibi, Türkiye''de demokratik reformları AB desteğine endeksleyenler için ciddi sorunlar oluşturacak. Sarkozy, hem AB''nin ABD eksenine kaymasına hem de Türkiye''nin üyeliğinin engellenmesine yönelik ciddi bir dalganın habercisi. Bu da hem Türk iç politikasını hem de bütün bölgeyi yakından ilgilendiriyor.

Sarkozy, Fransa yakın tarihinin en Amerikancı Cumhurbaşkanı. “Sizin yanınızdayız. Son dönemdeki ayrılığımız bir trajediydi” diyerek bu tavrını ortaya koydu. Jacques Chirac''ın ABD karşıtı politikasını şimdiden bitirdi. Avrupa''da, Chirac-Gerhard Schroeder-Vladimir Putin''den oluşan anti-Amerikan dayanışmanın sonuna gelindi.

Fransa, NATO içinde yeni bir rol üsleniyor. Tabii ki ABD safında. Charles De Gaulle döneminde NATO''nun askeri kanadından çekilmesinden sonra yepyeni bir durum. Paris, bugüne kadar karşı çıktığı Irak savaşında artık. Dahası, Afganistan''da da ABD''nin müttefiki. Suriye ve Lübnan''da da ABD ile birlikte.

Sarkozy, İran konusunda ABD ve İsrail''le omuz omuza ve Fransız politikasını değiştiriyor. Türkiye için en büyük tehlikelerden biri de bu.

Sarkozy, Türkiye''nin tam üyeliğine kesinlikle karşı çıkıyor, Türkiye''ye oluşturulacak AB-Akdeniz Birliği''nin liderliğini öneriyor. Yani Türkiye''yi Avrupa''dan kovup Ortadoğu''ya yöneltiyor. Bu düşünce bugünün Avrupası''nda taraftar bulacak gibi.

Türkiye''de bazı çevreleri delirten şeylerden biri de bu. İşte burada, ABD''nin Ankara''daki krize bakışıyla AB yaklaşımı örtüşüyor. İşte bu nokta, Türkiye''deki iç kamplaşmayı ciddi biçimde tetikliyor. ABD''nin şahinleri ile Avrupa''nın Sarkozy''lerinin Türkiye''deki iç çekişmeyi nasıl yönlendirdiklerini bir kez daha düşünelim şimdi.

Krizin sebebi laiklik, İslamcılık, başörtüsü mü yoksa Türkiye''nin kayıtsız şartsız boyun eğmesine yol açacak, onu her cepheye koşturacak, ABD/Avrupalı şahinlerin oyuncağı haline getirecek bir yeni rol mü? Ve bu rol arayışında dışarıdaki çevrelerle Türkiye''deki taraflar nasıl bir anlayışla aynı noktada buluşabiliyor?

ABD ve AB Türkiye''yi yeniden dizayn ediyor. Hepsi bu!

Türkiye Kuzey Irak"a ABD için mi girecek?
00:0016/05/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Avrupa''nın; Türkiye''nin tam üyeliğine karşı olan, birliği bir medeniyet projesi gibi algılayan iktidar kadrolarına teslim oluşu, bu kadroların ABD''nin küresel politikalarına göre saf tutması, ilerideki Ortadoğu/İslam coğrafyası senaryolarına yönelik güçler dayanışmasının belirginleşmesi Türkiye''ye yepyeni roller öneriyor. Dünkü yazıda bu konuya bir giriş yapmıştım. Avrupa''daki sert rüzgarların, Türkiye''deki sert rüzgarlarla örtüşmesi, Avrupa''daki ABD karşıtı cephenin mevzi kaybetmesi, bunun üyelik süreci üzerinden Türkiye''ye yansıması tamamen tesadüf mü?
ABD-Avrupa yakınlaşmasının Türkiye''nin Batı Avrupa ile entegrasyonunu daha da kolaylaştıracağını, demokratik sürece desteğin daha da artacağını düşünenler yanılabilir. Rusya-Almanya-Fransa hattının zayıflaması, Moskova''nın tek başına enerji karteli haline gelmesi ve benzeri gelişmelerin Doğu-Batı mücadelesini tırmandırdığı bir dönemde, Batı''nın Türkiye''ye vermek istediği rol, demokrasiden çok güvenlik içerikli olacak. Süreç de oraya doğru gidiyor. Irak işgalinden ve yeni Ortadoğu planlamasından bu yana ABD''nin Türkiye''ye biçtiği rolü Büyük Ortadoğu Projesi''yle ve Ak Parti iktidarıyla algılayanlar, ilişkilerin niteliğini, bölgedeki geçiş sürecini, dünyanın içinde bulunduğu kamplaşmaları pek görmüyor.

Türkiye''deki rejim tartışmalarını, Cumhurbaşkanı''nı halkın seçmesinin darbeye neden olacağını söyleyen otoriter yönetim taraftarlarının tehdit algılarını dikkatle sorgulamak gerekiyor. Bütün bu gelişmelerin dışarıdan yönetildiğini söylemek elbette mümkün değil. Ama Türkiye dışındaki eğilimlerle bu denli örtüşmesi yabana atılacak bir durum değil. İçerideki mücadeleyi Ak Parti kazanırsa Türkiye ABD kontrolünde hareket edecek, karşıtları kazanırsa milli bir Türkiye izleyeceğiz kanaati oldukça yanıltıcı. Ya da, Ak Parti de kazansa karşıtları da kazansa Türkiye''ye biçilen rolü bir şekilde oynayacak tezinin gerçekleşme ihtimali oldukça fazla.

Bu yeni rol arayışının/önerisinin en önemli göstergesi seçim sonuçları değil Kuzey Irak''la ilgili gelişmeler olacak. Kuzey Irak ve Kürt meselesi, Cumhuriyet tarihinin en önemli dönüm noktasına hazırlıyor Türkiye''yi. Hem Ankara''daki iç çekişme hem de Türkiye''nin yeni bölgesel rolü üzerinde birinci dereceden belirleyici. Öteden beri Türkiye''nin en zor ve yakıcı kararını verme zamanının yaklaştığı iddiasındayım. Ya uzlaşmaya dayalı bir gelecek inşası ya da nihai bir hesaplaşma!

Son günlerde Irak''taki çatışmaların seyrine bakalım: Saldırılar giderek Kuzey Irak''a yöneliyor. Son saldırıda elli kişi öldü ve hedef dikkat çekiciydi. Bu saldırılar artarak devam edecek. Şiiler ya da Sünniler mi Kürtleri hedef alıyor? Ya da söylendiği gibi, El Kaide mi? Mesele bu kadar basit değil. Saldırılara paralel olarak Kerkük referandumunun ertelenmesine yönelik girişimlerin de artmasını buraya ekleyelim.

Terörle Mücadele Koordinatörü Orgeneral Edip Başer''in Die Welt''e verdiği söyleşide Kuzey Irak''a bu yıl operasyon yapılacağını söylemesi ve “Bu yıl olacağını düşünüyorum. Ancak, bu kararın Başbakan tarafından alınması gerekiyor. Başbakan bu kararı, Genelkurmay Başkanlığı''yla birlikte alacaktır. Bu konuda, hükümet ve Genelkurmay Başkanlığı arasında bir görüş ayrılığı olduğunu görmüyorum” şeklindeki sözleri, “Ak Parti operasyona karşı, ordu operasyon istiyor. Ak Parti kazanırsa ülke bölünecek, kaybederse Kuzey Irak''a operasyon yapılacak, Türkiye kurtulacak” diyenlere bir cevap gibi.
Türkiye hızla operasyona hazırlanıyor. ABD de buna yeşil ışık yakacaktır. Seçim sonuçları ne olursa olsun, siyasi irade bu operasyona izin verecektir. Ama bu gerçekte teröre karşı bir mücadele mi olacak?

ABD için öncelik Türkiye''yi NATO içinde güçlü bir müttefik olarak tutmak ve Avrupa ile ortak tavrı Türkiye''yi Ortadoğu sorunlarının içine çekmek. Nicolas Sarkozy''nin “Türkiye AB-Akdeniz Birliği''nin lideri olsun” sözü ile örtüşen bu tavır, tartıştığımız yeni rolü açık ediyor. K. Irak''a müdahale ile PKK gözden çıkarılabilir ama bu Kürtlerle çatışma anlamına gelmiyor.

Bu, ilk bakışta Büyük Ortadoğu Projesi''ne devam olarak algılanacak elbette. Ama BOP''u aşan bir işbirliğinden söz ediyoruz biz. Demokrasiden, özgürlüklerden, reformlardan değil, güvenlik işbirliğinden, askeri seçeneklerden söz ediyoruz. Türkiye''nin ABD''nin bölgedeki bütün tehditlerine karşı yeniden konumlandırılmasından.

Meydanları Türk bayraklarıyla dolduranlar, bu yıl sona ermeden hayal kırıklığına uğrayabilir. Destekledikleri kadroların hem Kürt meselesinde hem de bu yeni rolde ABD ile omuz omuza hareket ettiklerini görebilir.

“K. Irak tehdidi” ile “İran tehdidi” arasındaki pazarlık Ankara''nın yeni duruşunu belirleyecek. Böyle bir işbirliğinin ilk kurbanı Türkiye-İran-Suriye dengesinin bozulması, ardından İran''ın büyük hedef ilan edilmesi olacaktır. ABD, Avrupa, Türkiye ve bölge müttefiklerinin İran''a olası saldırısı ise bölgesel savaş hatta dünya savaşı demektir.

.Avrasya satrancı, Putin"in son golü
00:0017/05/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya lideri Viladimir Putin''in hem ABD ve Avrupa''ya hem de Türkiye''ye attığı son gol, ABD''ye Orta Asya''da ağır bir darbe indirdiği gibi, Türkiye''nin enerji projelerine de aynı ölçüde zarar verdi. Ankara''nın ABD-İngiliz eksenli Orta Asya politikasında kayıplarını tahammül noktasının ötesine taşıdı.

Avrasya kuşağındaki enerji/güvenlik eksenli satranç oyununda, işgallere ve Kadife devrimlere rağmen Anglo-Amerikan blokun, doğal olarak Türkiye''nin 21. yüzyılın jeopolitik mücadelesinde hangi noktada olduğunu ve bunun yeni küresel bloklaşmaları nasıl tetiklediğini iyi izlemeliyiz.

Rusya''yı yeniden imparatorluk günlerine taşıyan, Çin ve bazı Ortadoğu ülkeleriyle yaptığı anlaşmalarla petrol piyasasında etkin bir güç yapan, 21. yüzyılın en büyük mücadelesi olan doğalgaz projeleriyle Asya ve Avrupa''nın enerji ihtiyacı için önünde diz çöktüğü kişi haline gelen Putin, Türkmenistan ve Kazakistan''la yaptığı anlaşmayla Hazar''a ilişkin projesini önemli ölçüde tamamladı. Hazar çevresinde döşenecek doğalgaz boru hattı ile Rusya, Türkmenistan, Kazakistan kaynakları aynı ağa bağlandı. Özbekistan da bu sisteme katılacak.

Putin bir süre önce de, Burgaz-Dedeağaç boru hattı için Yunanistan ve Bulgaristan''la anlaştı. Türkiye yine devre dışı bırakıldı. Proje ile Rus kaynakları Türkiye''ye uğramadan Karadeniz''den Ege''ye akacak. Yani Rusya bir şekilde Akdeniz''e indi.

İki girişim de Türkiye''ye ağır darbe vurdu. Anadolu''nun enerji kavşağı olmasına yönelik strateji yara aldı. Hazar kaynaklarının Türkiye üzerinden Akdeniz''e akıtılmasında Rusya önemli bir koz elde etti. Yine doğalgazın Türkiye üzerinden Avrupa''ya aktarılması konusunda da Türkiye by-pass edildi.

İngiliz emperyal politikasının ürünü olan Bakü-Tiflis-Ceyhan hattını milli proje olarak kabullendiğimiz, enerji ve Orta Asya politikalarını bunun üzerinden yürüttüğümüz için olsa gerek, burnumuzun dibinde neler döndüğünü göremiyoruz. Yine Samsun-Ceyhan arasında boru hattı projesi geliştirerek aslında Rusya''nın inisiyatifine kalmış bir alanda varsayıma dayalı bir yatırıma giriştik. Bu basiretsizliklerimiz yüzünden yıllardır bir Orta Asya stratejisi geliştiremiyoruz. Bir gün İngiliz-Amerikan projesini, diğer gün İsrail projesini, bir başka gün Rus projesini yerli/milli strateji olarak yutturma hastalığından kurtulabilirsek, işte o zaman bizim de bir Orta Asya stratejimiz olacak.

Ancak mesele bu kadar değil. ABD, Rusya, Çin, Avrupa arasındaki Avrasya mücadelesinin en sert restleşmeleri yaşanıyor. Gözlerimiz Ortadoğu''daki mücadeleye odaklandığı için, aslında birbirini tamamlayan büyük kavgayı görmekte zorlanıyoruz. Dünya ekonomisinin geleceğin belirleyecek bu “büyük oyun” yeryüzünün hangi kamplara ayrılacağını, geleceğin savaş ve barış haritasını da belirleyecek. Irak''ın bölünmesi, Şii-Sünni mücadelesi, Kuzey Irak, Lübnan''ın iç karışıklıklara sürüklenmesi bu “büyük oyun”un küçük çatışma alanları. Ortadoğu''daki bunalım artarken, insanlık çok tehlikeli bir Avrasya mücadelesini izliyor.

Afganistan işgali, Kadife devrimler, ABD''nin Karadeniz sevdası, Kıbrıs''ın geleceği, AB''nin “AB-Akdeniz Birliği” projesi, ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi de “büyük oyun”un unsurları. İleride sadece Ortadoğu''da değil, Kafkaslar ve Orta Asya''da da çatışma/harita değişikliklerinin adresi bu. Mesele sadece kimin kaç varil petrol alacağı değil, enerji üzerinden yürütülen küresel paylaşım savaşı.

Afganistan bunun için işgal edildi, el Kaide ya da Taliban gerekçesiyle değil. Irak aynı şekilde. İran krizini de bu çerçevede görmeliyiz. Orta Asya ve Ortadoğu''da kapsamlı bir istila/kontrol harekatı başlatarak tarihinin ben büyük serüvenine kalkışan ABD''nin Irak ve Afganistan''da neden zor durumda kaldığını, kimlerin onu zora soktuğunu görmeliyiz. Washington''ın Orta Asya planı, enerji projeleri çerçevesinde şimdiden çöktü. Nasıl mı? Putin''in ve Çin''in Darfur''dan Sibirya''ya kadar genişleyen adımları sayesinde.

Füze savunma sistemleri üzerindeki mücadelenin de kızıştırdığı yeni durumun örneklerine bakalım. Japonya, Güney Kore, Singapur, Yeni Zelanda ve Avustralya ile Asya NATO''su kurulmasının amacı Rusya ve Çin''i çevrelemek. Ama bu iki ülke, Kazakistan, Türkmenistan ile yaptığı enerji anlaşmaları, Afganistan, Pakistan üzerinden güneye, Kazakistan''dan Çin''e uzanan boru hattı projeleri ile cevap verdi. Orta Asya''yı, Hazar ve Karadeniz çevresini kontrol altına aldı.

ABD, Orta ve Güney Asya''ya yönelik en son projesi olarak 26 Nisan 2006''da “Büyük Orta Asya” projesini ilan etti. Buna karşı Çin ve Rusya, İran, Pakistan ve Hindistan''ı Şanghay Bloku''na davet etti ve “çok kutuplu dünya” çağrılarına başladı. İşte bu keskin ayrışmanın merkezinde iki ülke var: Türkiye ve İran. İki ülke, bloklar çatışmasının ileri karakolu haline geliyor.

Trilyon dolarlık paylaşım kavgası, El Kaide/terör kavramı ile jeopolitik hesaplaşma arasındaki ilişkiyi şimdi bir kez daha düşünelim.

CIA/Mossad o uçağı neden düşürdü?
00:0018/05/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''de neler oluyor? Yabancı istihbarat servislerinin gündelik hayatı etkileyecek kadar etkili olduğu bir ülkenin vatandaşları kendini nasıl güvende hisseder? Bir CIA mensubu ABD''den daha rahat Türkiye''de çalışabiliyorsa, bir Mossad mensubu İsrail kadar rahat Türkiye''de hareket edebiliyorsa, herkesi izleyebiliyorsa, dinleyebiliyorsa, limanlarını ve havaalanlarını istediği gibi kullanabiliyorsa, hava sahasında kayıtlara geçmeyen uçuşlar yapabiliyorsa, insan kaçırabiliyorsa, düzmece kazalar planlayabiliyorsa böyle bir ülkenin kendi güvenliği, vatandaşının güvenliği nasıl sağlanır? Evlere bile girip baskınlar yapabiliyorsa, cezaevlerine girip insanları sorgulayabiliyorsa bize düşecek söz nedir?

Özellikle son yıllarda, Irak işgaline paralel biçimde İstanbul ve Ankara CIA ve Mossad''ın adeta merkez üslerine dönüştü. Öyle ki, Türk istihbaratı bile kendi ülkesinde olan bazı gelişmeleri bu çevrelerin bilgisiyle görür oldu. Öyle ki, bu bir ülkenin gururunu rencide edecek noktaya ulaştı.

Bir süre önce İran Savunma eski Bakan Yardımcısı Ali Rıza Asgeri İstanbul''dan kaçırıldı. Ne amaçla geldiği, kimlerin kaçırdığı, nasıl kaçırdığı, nereye götürüldüğü hâlâ belli değil. CIA ve Mossad''la işbirliği mi yaptı, yoksa “paketlenip” götürüldü mü? Türkiye ile İran arasında onca temasa, araştırmaya, ziyaretlere konu olan istihbarat operasyonunda bir adım bile yol alınamadı. Asgeri''nin Hizbullah''ın kurucusu olduğu, İsrail''e karşı saldırıları örgütlediği, hatta 243 Amerikalı deniz piyadesinin ölümüne yol açan1983''teki meşhur Beyrut saldırısını organize ettiği öne sürüldü. Ama en önemli iddia, İran''ın son yıllardaki savunma alanındaki yenilikleri, özellikle nükleer sırları, Lübnan''daki çalışmaları, Irak içindeki gücü ve operasyonlarıyla ilgili çok önemli bir kaynak olduğu yönündeydi.

En son Almanya''daki ABD üssünde olduğuna dair bilgiler sızdı. Ailesi ise kesinlikle kaçırıldığını söylemeye devam etti. İstihbarat kaynaklı dezenformasyon bombardımanı içinde bunların ne kadarının doğru olduğu hâlâ bilinmiyor. Tek bir gerçek var, İranlı generalin İstanbul''da kaçırıldığı ve kendisinden hâlâ haber alınamadığı. İstihbarat tarihine geçecek bu olayda Trük istihbarat birimlerinin ne tür bir rol oynadığı da hâlâ bilinmiyor.

Şimdi istihbarat tarihine geçecek, romanlara konu olacak yeni bir olay daha var karşımızda. Yine Türkiye''de, yine İran''a karşı ve yine CIA, Mossad şüphesiyle. Yine Türk istihbaratının rolü tartışmasıyla. Ve özellikle son zamanlarda ciddi tartışmaların merkezinde olan Trabzon''da…

Eski Doğu Bloku ülkelerinden birinden kalkan, (Varşova ya da Prag olabileceği iddia ediliyor) Atina''ya uğrayan, Ankara''ya gelen, burada iki gün kalan sonra Trabzon''a giden oradan İran''ın Tebriz kentine havalanan Sky Arrow T600 tipi iki kişilik bir uçak Trabzon''dan havalandıktan bir süre sonra bilinmeyen bir nedenle “düşürülüyor.” İngiliz pilot ve Pakistanlı “general” ölüyor.

Bilmece burada başlıyor. Uçağın, general olan yolcusunun izlendiği, Trabzon''da kaldıkları süre içinde yaptıkları 90 telefon konuşmasının dinlendiği ortaya çıkıyor. Uçaktaki çok kıymetli yolcunun Pakistan Devlet Başkanı Pervez Müşerref''in emir subayı ve eski pilotu olması kafaları daha da karıştırıyor? Doğu Avrupa''dan, yakın başkentlere uğrayarak gelen ve İran''a gidecek olan Müşerref''in emir subayı izleniyor ve uçağı düşürülüyor. Bundan daha heyecanlı hikaye mi olur!

İddialar şöyle: Uçak nükleer kaçakçılık için kullanılıyordu. Pakistanlı general İran''a nükleer sırlar taşıyordu. İran nükleer santrallerinin çalışması için gereken “chip”leri götürüyordu. Pakistan''dan İran''a nükleer teknoloji transferi yapılıyordu.

İzlenen uçak, İran hava sahasına yaklaşması ile izleyenler tarafından düşürülüyor. Hangi yöntemle? Bu şimdilik bilinmiyor? Kim düşürdü? CIA ve Mossad. Hatta Rusya''nın da desteğiyle. Hatta Türk istihbaratının işbirliği ile… Tabii henüz netleşmemiş cevaplar bunlar.

İranlı general aynı amaçla kaçırıldı. Pakistanlı general aynı amaçla öldürüldü. Türkiye toprakları ve hava sahası aynı şekilde kullanıldı. CIA ve Mossad aynı şekilde istediğini yapmaya devam ediyor.

Peki uçak izlenmesine rağmen, havaalanlarında beklemesine rağmen, Atina ya da Ankara''da neden kontrol altına alınmadı? Ankara''da iki gün kaldı, neden bir şey yapılmadı? Daha sorulacak çok soru var ve bunları sormaya devam edeceğiz.

İran''a karşı savaş Türkiye topraklarında uzunca bir süredir devam ediyor. Edecek ve bu savaş tırmanacak da. İran-Irak-Kuzey Irak eksenindeki bu savaş, hep böyle istihbarat operasyonlarıyla kalmayacak. Ve Trabzon''a bir kez daha dikkat etmek gerekiyor.

.Diyarbakır-Erbil-Tebriz üçgeni ve yalan rüzgarı
00:0022/05/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amacı PKK kartını en iyi şekilde kullanmak ve Türkiye''nin Kürt politikasını ABD çıkarları doğrultusunda etkilemek olan Terörle Mücadele Koordinatörlüğü''nün artık hiç bir anlamı kalmadı. Özel Temsilci Orgeneral Edip Başer görevden alındı. Alınmasa da ayrılacaktı. Türkiye, bütün iyi niyetine rağmen bir başarısızlık hikayesine mahkum edildi. Edip Başer, bütün samimiyetine rağmen, sonu hüsranla biteceği başından belli olan bir girişim için çaba harcadı.

Irak işgalinden beri Türkiye''yi oyalama stratejisi izleyen, PKK/teröre karşı bütün mücadele taleplerini geri çeviren ama Türkiye''nin sırtını sıvazlamaktan da geri durmayan ABD''nin en son buluşu Terörle Mücadele Koordinasyonu oldu. Hassasiyetlerin tırmandığı, kamuoyunun teskin etmekte zorlanıldığı her dönemde olduğu gibi ABD yeni bir dosya ile Türkiye''yi sakinleştirmeyi bildi.

Başından beri bu sürece karşı çıktık. Sebebi, bunun bir aldatmaca/oyalama, Türkiye''nin gözlerini kör etme operasyonu olmasıydı. Mekanizma''nın ABD temsilcisi Joseph Ralston, bir silah tüccarıydı ve asıl amacı Türkiye''nin Kuzey Irak''a operasyonunu engellemekti. Başardı da. Bunu yaparken Türkiye ile K. Irak yönetimi arasındaki her türlü iletişimi koparmayı da ihmal etmedi.

Kürt kartı''nın, PKK kartı''nın İran, Türkiye ve Suriye''ye karşı nasıl kullanıldığına dair çok sayıda yazı yazdım. PKK/PEJAK''ı İran''a karşı silahlandıran ve saldırtan ABD''nin kendi müttefikiyle işbirliği yapmamasının ne anlama geldiği artık açıkça ortada değil mi?

Geçtiğimiz yıl Türkiye Lübnan''a asker gönderme kararı aldı. PKK konusunda Türkiye''nin çağrılarını dinlemeyen ABD bir anda Türkiye''nin PKK''ya yönelik politikalarını belirleme pozisyonuna geçti. Türkiye de ABD''nin açtığı yoldan yürüme durumunda kaldı. Böylece PKK, ABD''nin Ortadoğu''daki "Kürt kartı" çerçevesinde oynanan oyunun malzemelerinden biri oldu. Celal Talabani, "Saldırıları durdurması yönünde PKK''yı ikna ettiklerini, örgütün yakında ateşkes ilan edeceğini" söyledi. Aynı Talabani; bir gün sonra, Türkiye, İran ve Suriye''ye tehdit etti. Aynı günlerde, ABD''nin yarı resmi kurumlarında Türkiye topraklarının bölünmesine ilişkin, Diyarbakır-Erbil-Tebriz hattına ilişkin haritalar yayınlandı. Türkiye''nin Irak petrolünün yüzde 40''ını çıkaran Kerkük''ü ele geçirebileceği, Türkiye-İran ortak operasyonunun Ortadoğu Savaşı''na yol açacağı iddia edildi. İsrail kaynakları Türkiye ile İran''ın Kuzey Irak''a ortak operasyon yapmaya hazırlandığını öne sürüyordü. Bunlar olurken Irak içinde PKK''ya anayasal güvenceler veriliyor, İran''a karşı birlikte savaş veriliyordu. PJAK İran topraklarına saldırtılıyordu. Mekanizma bu şartlarda kuruldu.

Eylül 2006''da Başbakan Erdoğan''ın ABD ziyareti öncesi ilginç gelişmeler oldu. Türkiye Lübnan''a asker gönderme kararı aldı. PKK konusunda Türkiye''nin çağrılarını dinlemeyen ABD bir anda PKK''ya yönelik politikalarını belirleme pozisyonuna geçti. Celal Talabani, "Saldırıları durdurması yönünde PKK''yı ikna ettiklerini, örgütün yakında ateşkes ilan edeceğini" söyledi. İran için kurulan PJAK daha da güçlendirilip İran topraklarına saldırtılırken, PKK için başka bir formül devreye sokuluyordu. Tam bu sırada, İsrail kaynakları, Türkiye ile İran''ın K. Irak''a ortak operasyon yapmaya hazırlandığını öne sürdü. Ralston''ın asıl görevinin Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahalesini engellemek olduğu açıkça ortaya çıktı.

Birileri Türkiye''yi fena halde kandırıyordu ve kafasına defalarca çuval geçiriyordu. Çirkin bir oyun oynanıyordu. ABD ve atadığı adam açıkça Türkiye ile alay ediyordu. Bunun bir aldatmaca olduğunu söyledik, öyle çıktı. Bu adamın bir silah komisyoncusu olduğunu söyledik, nitekim komisyonculuk yaptı. Bu adamın Türkiye''ye karşı PKK kartını kullanmak için atandığını söyledik, sonuç ortada. PKK Koordinatörü değil, bir nevi PKK yöneticisi çıktı.

Bizzat Başbakan Tayip Erdoğan, Lübnan ziyareti sırasında mekanizmanın çalışmadığını söyledi. Daha sonra PKK''ya Amerikan silahları verildiği ortaya çıktı. Ankara, PKK konusunda ABD''ye güvenmediğini açıkça ortaya koydu. Koordinatörlük mekanizması çökmüştü. Türkiye ile Kuzey Irak arasındaki en sert çıkışlar bu dönemde yaşandı. Türkiye açıktan tehdit edildi. İsrail ve ABD komutasındaki Kürt birlikleri Türkiye sınırına yerleştirildi. Aynı güçlerin verdiği füze bataryaları Türkiye sınırında konuşlandırıldı.

Şimdi süreç tamamen kilitlendi ve sona erdi. Yakında, seçimlerden sonra yepyeni bir dönem başlayacak. Muhtemelen Türkiye''nin bölge politikasında dramatik bir değişim yaşanacak. Celal Talabani''nin ABD ziyaretinin, zayıflamaktan daha önemli bir amacı olsa gerek. Bu değişim, Türk-Amerikan ilişkilerinin de geleceğini belirleyecek. Bugüne kadar izlediğimiz politikalar, Çekiç Güç taktiğinin devamından başka bir şey değildi. Washington ve Londra''yı aradan çıkarmadan Türkiye lehine bir politika belirleme şansı yok. Çünkü onların Diyarbakır-Erbil-Tebriz üçgeninden başka düşünceleri yok.

İsrail Beyrut"u bombalar mı?
00:0023/05/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in Güney Lübnan''ı harabeye çevirdiği ama en acı yenilgisini de aldığı 33 günlük savaştan sonra başlayan ve iç çatışmaya doğru giden kriz, pazartesi günü yeni bir çatışmanın patlak vermesiyle farklı bir boyut kazandı. Amerikan destekli Fuad Sinyora hükümeti ile 14 Mart koalisyonu adıyla hareket eden Hizbullah liderliğindeki muhalefet arasındaki gerilimle kaynayan Lübnan''da, 400 bine yakın Filistinli mülteciden 30 bininin yaşadığı Trablus''taki Nahr el Bared kampındaki Filistinlilerin silahsızlandırılmasına yönelik girişim geniş çaplı çatışmaya dönüştü. Çatışmaların Filistinlilerin yaşadığı diğer bölgelere yayılması, iç savaş yeniden başlar mı korkusu taşıyanlar için ciddi bir endişe kaynağı.

Geçtiğimiz yıl Kasım ayında kurulan, daha önce pek adı bilinmeyen, şimdiye kadar teşkilatlanmasına göz yumulduğu anlaşılan, belki de Sünni olduğu için desteklenen Feth-ul İslam, çatışmayı bütün Lübnan''a yayma tehdidinde bulunuyor. Lübnan ordusunun ağır silahlarla bombaladığı mülteci kampında sivillerin ciddi zarar gördüğü, yaralıların sokaklarda beklediği, camilerin hedef olduğu gibi dramatik sahneler aktarılıyor.

Sınırları, hava sahası ve denizi uluslararası güçlerin denetiminde olan, güney bölgesi Hizbullah''a ait olan Lübnan''ın, bir ordudan çok polis teşkilatını andıran güvenlik birimi neden bir anda Filistinlileri silahsızlandırmaya girişti? Suriye ordusunun Lübnan''da bulunmasının temeli olan Taif Anlaşması''na göre mülteci kamplarının denetimi Filistinlilere ait ve kamp içinde silah taşıma izinleri var.

Feh-ul İslam örgütünün El Kaide bağlantılı olduğu, banka soyacağı, saldırı yapacağı, bundan önceki saldırılardan sorumlu olduğu gibi iddialar biraz medyayı etkilemeye dönük gibi. Lübnan ordusunun ülkede hakimiyet kurduğunu gösterme amacı da pek inandırıcı değil. Zaten böyle bir iddiası ve gücü olamaz.

ABD ve İsrail gibi müttefiklerinin o bölgeyi bir garnizon ülkeye dönüştürme projesi, 1975-90 iç savaşı dönemini hatırlatan gelişmeleri hazırlıyor. Refik Hariri''nin öldürülmesinden sonra BM Güvenlik Konseyi kararıyla Suriye Lübnan''dan çıkarıldı. Şam yönetimi hem suikastten hem de daha sonra meydana gelen saldırılardan sorumlu tutuldu. Suikast için kurulması planlanan BM bünyesindeki mahkeme için bugünlerde yeniden tartışma başladı. Hizbullah ve müttefikleri mahkemeye kesinlikle karşı çıkıyor. Saldırılar, mahkeme tartışmasıyla aynı döneme denk geldi. Ama garip biçimde Filistinliler üzerinden kriz patladı. Neden?

Filistinli Hamas örgütü ve Hizbullah''ın sempatiyle bakmadığı Feth-ul İslam neden şimdi gündeme geldi? Refik Hariri çevresinin, özellikle Saad Hariri''nin bu örgüte göz yumduğunu, Sünni olduğu için güç kazanmasını dolaylı olarak desteklediğini hatta para aktarıldığını söyleyenler bile var. Ama şu an hakim iddia, bu örgütün Suriye destekli olduğu yönünde. Lübnan''la ilgili her durumda olduğu gibi, bu sefer de Suriye suçlanıyor. Daha doğrusu Şam''a karşı yeni bir saldırı süreci başlatılıyor.

Örgütün başındaki Ebu Hüseyin unvanıyla anılan Şakir el Absi 1955 Eriha doğumlu bir Filistinli. Yaser Arafat''la birlikte mücadele etti. Arafat''ın laik milliyetçiliğine karşı İslamcı kimliği savunarak ondan ayrıldı. Örgütü Suriye''de kurdu. Ama Suriyeliler onu cezaevine attılar. 2004''te Ürdün''deki Amerikalı diplomat Laurence Foley suikastinden sorumlu tutuldu. Ancak o tarihte cezaevinde olduğu ortaya çıktı.

İlginç açıklamaları var: Amerikalıları Irak''ta öldürmenin yeterli olmadığını, Arap dünyasından çekilmesi için ABD kamuoyunu etkilemek gerektiğini, onları evlerinde vurma hakları olduğunu belirterek, “Terörist olarak nitelenmekten rahatsızlık duymadığını” söylüyor.

Suriye''nin böyle İslamcı bir kişiyi desteklemesi düşünülemez. Özellikle bu kişi Sünni ise ve Suriye Sünnilerini etkileyebilecekse. Şimdi Birleşmiş Milletler Trablus''taki saldırı yayılırsa iç savaşın çıkabileceğini söylüyor. Böyle bir durumda Hizbullah ne yapacak? Ülkedeki yabancı güçler ne yapacak? ABD ve müttefikleri iç çatışmalara müdahale ederse nasıl bir Lübnan olacak? Aynı dönemde İsrail''in yeniden saldıracağını düşünmek de gerekiyor?

Sünnilerin en güçlü bölgesi Trablus''taki durumu, bölgesel kamplaşma ile birlikte değerlendirmek gerekiyor. ABD/İsrail ile İran/Suriye arasında yeni bir restleşmenin göstergesi bu. Tahmin edildiği gibi, örgütün Suriye desteğinde olduğu belirtilerek Şam''a karşı yeni bir süreç başlatılacak. Tahmin edildiği gibi bu savaş İran ya da Suriye topraklarında değil yine Lübnan''da başladı.

Eğer böyleyse yakında başka güçler de sahneye çıkacak demektir. Eğer böyleyse Lübnan''daki uluslar arası güce yeni misyonlar yüklenecek demektir. Eğer böyleyse İsrail Lübnan''a yeniden saldıracak demektir. Peki bu sefer Güney Lübnan''la mı sınırlı kalır? Beyrut''u bombalar mı?

İşte o zaman hem iç savaş yaşanır, hem ABD yeni bir savaşın içinde yer alır, hem İran''dan Trablus''a kadar bütün bölge alev topuna döner… Kuzey Irak ve Filistin iç savaşı da buna dahil!

Türkiye iç savaşa gider mi?
00:0024/05/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başlığın ne kadar ürkütücü geldiğinin farkındayım. Türkiye''yi böyle bir başlık altında tartışmanın ne kadar acı olduğunun da. Ancak, önceki gün Ankara''da patlayan bomba kadar acı, yalın ve gerçek bir durum var önümüzde. Türkiye bir yol ayırımında. Bunun; AK Parti iktidarı ya da seçimlerle ilgili bir ayırım olmadığını hemen not edelim. Bu kadar basit değil.

Hem Türkiye''nin iç siyasi yapısını hem de bölgesel pozisyonunu yeniden tanımlamaya yönelik derin bir dönüşümün arefesindeyiz sanki. Hem içerideki sosyal ve kültürel ayrışma, hem güvenlik sorunları, hem yakın çevremizdeki olağanüstü dönüşüm hem de uzak çevredeki yeni eğilimler, Türkiye''yi içeride ve dışarıda keskin bir çatışmanın tam ortasına atacak gibi.

Ahmet Altan''ın “Türkiye bir iç savaşa mı gidiyor” başlıklı yazısı ile “Üçüncü Dünya Savaşı Türkiye''den çıkabilir” başlıklı yazısı, ürkütücü olmakla birlikte yabana atılır gibi değil. Birincisinde iç çatışma senaryosuna, ikincisinde de Türkiye''nin olası yörünge değişikliğinin dünyayı nasıl bir kaosa sürükleyeceğine dair önemli ipuçları içeren yazılar, içinde bulunduğumuz atmosferi göz önüne alınarak dikkatle okunmalı. 5 Mayıs''ta “İç savaş mı istiyorsunuz!” başlığı ile benzer endişeleri aktardım. Türkiye''nin bu denli keskin bir viraja sürüklenmesine yüksek bir dirençle karşı koymak zorundayız. Acaba o noktaya gelir miyiz?
“Ordunun daha önce Alevilere, solculara, demokratlara ve Kürtlere silah doğrulttuğu, bu sefer Sünnilere silah doğrultacağı, bunun da iç savaşa neden olacağı” tezi, merkez iktidarın yöntemlerini tanımlama açısından doğru olmakla beraber, Osmanlı''nın ve Türkiye Cumhuriyeti''nin Sünni karakteri göz önüne alındığında mümkün gibi görünmüyor.

Böyle bir şey şu anlama gelir: Türkiye Cumhuriyeti yıkılıp yerine başka bir devlet kurulacak. Ne üzerine peki, kimler üzerine? Bu, iç savaşı değil, ülkenin yok edilmesi, üç/dört parçaya ayrılması anlamına geliyor. Diyelim bu yapıldı. Sonra ne olacak? Yapanlar kimler üzerine nasıl bir devlet inşa edecekler? Ortada bir şey kalmayacak ki… Böyle bir kâbus senaryosu, devletin değil, Türklerin de dünya siyasi tarihinden silinmesi anlamına gelir ki, şu an kimsenin böyle bir niyete ve cesarette olduğunu sanmıyorum.

Türkiye''nin Batı ekseninden çıkıp, İran-Rusya eksenine kayması belki daha tartışılır bir konu. Bu kadar keskin olmamakla beraber, Batı''nın içinde bulunduğumuz coğrafyaya ilişkin yıkıcı, ayrıştırıcı, dönüştürücü ve kontrol edici tasarruflarının Türkiye''yi de ciddi anlamda tehdit ettiğini yıllardır en çok söyleyenlerden biriyim. Bunu yaparken İran-Rusya ekseni diye bir tercihi de savunmadım.

Evet, dünya derin biçimde bölünüyor, vahim kamplaşmalara sürükleniyor. Bu doğru. Ama, içerideki gerilime bakarak, Batı karşıtlığı, demokrasiden uzaklaşma, AK Parti''yi bu nedenle cezalandırma gibi tercihlerle hareket edenlerin, Türkiye''yi gerçekten Batı''dan koparma gibi bir amaçları olduğu kanaati ne kadar doğru? Ya da Batı''nın gerçekten AK Parti iktidarından yana olduğuna, ordu ile işbirliği yapmadığına, son dönemde meydanları dolduranları yönlendirenlerin gerçekten “milli” olup olmadıklarına ne kadar inanabiliriz?

Avrupa''da esen sert rüzgarlara, Türkiye''nin AB''den uzaklaştırılıp Akdeniz/Ortadoğu eksenine itilmesi çabasına, ABD''nin Büyük Ortadoğu planlamalarında Türkiye''nin merkez iktidarının ne kadar belirleyici olduğuna, Washington''ın son krizde neden suskun kaldığına bakınca neler görüyoruz?

Söyleyeyim: Türkiye demokrasisine Batı desteği tam bir palavradır. Sadece ABD için değil, AB için de böyledir. İmparatorluk stratejileriyle beklentileri birbirini karıştırmadan bakınca, bambaşka bir harita çıkıyor ortaya. Türk iç politikasının yeniden dizayn edilmesine yönelik bir süreç yaşanıyor. Burada kimler kimlerle kol kola? Tekrar edeyim: “Ülke bütünlüğü” için yürüyenler, ülke bütünlüğü için sokakları teşvik edenler, ülkeyi parçalanmanın eşiğine getiriyor olamaz mı? Elbette olabilir.

İslamcı geçmişten gelenlerin yerine yükselen milliyetçilik ya da milli refleks üzerine yatırım yapıldığını hemen söylemeliyiz. Kuzey Irak''a operasyon isteyenlerin ABD karşıtı olduğu, operasyonlara karşı olanların da ABD yanlısı olduğu gibi yüzeysel bakış yanıltıcı olabilir.

Ankara''da patlayan bomba, (devamı da gelebilir) neyi amaçlıyordu? K.Irak''taki patlamalara karşı bir misilleme miydi sadece? İlk akla gelen şu: “Kuzey Irak''a girersen başına bunlar gelir” ya da “Bir an önce Kuzey Irak''a girmezsen bunlar olur” şeklinde. Hangisi doğru acaba?

Saldırıda Mesut Barzani''nin mi parmağı var, PKK''nın mı yoksa ABD''nin mi? Birileri Türkiye''yi K. Irak''a ve Irak iç savaşına hatta Büyük Ortadoğu Savaşı''na mı çekmek istiyor? Eğer böyleyse, o birileri bunu “milli şahlanış”la mı yapacak? Milli duyguları ayağa kaldırarak mı? ABD yanlısı olmanın beş para etmediği bir ülkede, milli reflekslerden daha iyi bir yatırım alanı olur mu?

İçerideki kavganın dışarıda da taraftarları var. Onlar Türkiye''yi nasıl dizayn etmeye çalışıyorlar, dikkatle izleyelim. Ondan sonra içeride ne olacağını konuşmak daha faydalı olabilir…

Bütün bunlar tesadüf mü?
00:0025/05/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Aynı tarihte Filistin''de iç çatışma tırmanıyor. ABD, İsrail ve Mısır destekli güçlerle karşıt güçler arasındaki çatışma şimdilik durduruldu ama devam edeceği belli. Aynı tarihte Lübnan''da iç savaşı hazırlamaya dönük çatışmalara yeni bir grup ekleniyor. Çok garip bir şey oluyor: Seymour Hersh''e göre ABD, Lübnan''daki Sünni örgütleri Şiilere ve İran/Suriye''ye karşı destekliyor.

Bu çerçevede El Kaide''ye benzediği söylenen Feth-ul İslam örgütü Cheney, Eliot Abraham ve Prens Bandar Sultan tarafından silahlandırılıyor, Saad Hariri üzerinden Suudi parası bu örgüte aktarılıyor. Bütün bunlar Hizbullah''ı dengelemek için. Hem Filistin hem Lübnan aynı güçler tarafından iç savaşa sürükleniyor.

Aynı tarihte, Irak için BM ve İslam Barış gücü tartışmaları başlıyor. ABD''nin yeni planına göre işgal ve iç savaş altında bulunan, ABD''nin dize getiremediği direniş, BM güçleriyle kontrol altına alınacak. Müslüman ülkelerden bir İslam Barış Gücü oluşturulacak. Dünya Bankası ve IMF''nin Irak''taki etkinliği artırılacak. Tam bunlar olurken, yolsuzluk yüzünden Dünya Bankası başkanlığından olan Irak işgalinin mimarlarından Paul Wolfowitz Dünya Bankası Irak Direktörü olarak kendi adamını atadı bile.

İslam Barış gücü önce Pakistan tarafından önerildi. Tabi Sünni Müslüman ülkelerden oluşacak. Kime karşı? Elbette Irak''taki Şii/İran nüfuzuna karşı. Peki bu olayın İran kriziyle bir bağlantısı yok mu, elbette var. O zaman Irak''taki iç savaş nasıl bölgesel bir karakter kazanacak bir düşünelim. Aylardır hazırlığı yapılan Şii yayılmasına karşı Sünni blok uygulamasının ilk çıkışı bu oluyor galiba. Bu çerçevede “iç savaş tezi” bölgesel bir karakter kazanacak. “Bölge içi çatışma” kavramını daha çok duyacağız demektir.

Aynı tarihlerde, 22 Mayıs 2007 tarihli ABC News haberine göre, Bush yönetimi İran''a karşı örtülü operasyonlar için CIA''ya tam yetki veriyor. İran''da rejim değiştirme süreci başlatılıyor. Bu çerçevede sivil toplum kuruluşlarına ve silahlı örgütlere para aktarılmaya başlanıyor. Propaganda, desenformasyon ve manipulasyona yönelik süreç güçlendiriliyor. İran ekonomisini vurmaya yönelik taktikler üzerinde çalışılıyor. Eş zamanlı olarak İsrail kaynakları, İran''ın nükleer hedefine ulaşmasının önünde sadece bir yıl kaldığı tezini işlemeye başlıyor. Amerikan Deniz Kuvvetleri 140 savaş uçağı taşıyan dokuz savaş ve uçak gemisini Basra Körfezi''ne gönderiyor. Basra Körfezi''nde işgalden bu yana en güçlü yığınak oluşuyor.

Aynı tarihlerde İran Kuzey Irak''ı bombalamaya başlıyor. Günlerdir süren bombalama, ABD''nin PKK''nın yan kolu olarak kurduğu, eğittiği ve silahlandırdığı PJAK kamplarını hedef alıyor.

Aynı tarihlerde Avrupa Birliği''nde Nicolas Sorkozy üzerinden Türkiye karşıtı kampanya güç kazanıyor. Türkiye''ye; “Tam üyeliği unut, hatta imtiyazlı ortaklığı da unut. Sen en iyisi Ortadoğu''ya yönel. AB-Akdeniz Klübü''nün iyi bir üyesi ol” deniyor. Bu tez hem AB hem de ABD çevrelerinde taraftar bulmaya başlıyor. Bunlar olurken Türkiye''de AB ile yatıp kalkanlardan hiçbir ses çıkmıyor.

Aynı tarihlerde; Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimi üzerinden çok ciddi bir iç krize sürükleniyor. “devlet iktidarının paylaşılması” eksenli bir gerilim hızla tırmanıyor. Semboller üzerinden sosyal bölünme tezleri hayat buluyor. Seçim sonrası için karamsar senaryolar üretiliyor. ABD demokrasi desteğini unutmuş bir halde, kim galip gelirse onunla çalışmak için bekliyor. AB ise Türkiye''yi Batı Avrupa''dan uzaklaştırmanın fırsatının doğduğuna inanıyor.

Aynı tarihlerde, son beş yıldır hızla tırmanan milli refleks kendisine düşman arıyor. Buluyor da: ABD ve bölgedeki yayılmacı tasarrufları. Ve Kürt meselesi. ABD-Kürt ortaklığı tezine karşı kabaran kamuoyu Kuzey Irak''a operasyon istiyor. Sonucunun ne olacağını kimsenin bilmediği bir operasyon. İç siyasi gerilim, bölgesel gelişmelerle de beslenince bu talep kontrol edilemez hale geliyor.

Ve aynı tarihlerde Türkiye''nin başkentinde korkunç bir intihar saldırısı oluyor. Kimin ne amaçla yaptığı tam belli olmayan ancak hem K. Irak operasyonuyla hem de ABD''nin bölgesel tasarruflarıyla örtüşen canice bir saldırı. Doğal olarak Türkiye Kuzey Irak''a girmeye hazırlanıyor.

Şimdi; Kuzey Irak operasyonunun PKK ile, Kürt meselesiyle, ABD''nin yeni Irak stratejisiyle, Basra Körfezi''ndeki yığınakla, Türkiye''yi Ortadoğu projesinin içine çekmeyle, iç krizle bağlantılarını ayrı ayrı sorgulamak gerekmiyor mu?

Operasyon Kuzey Irak''a mı yoksa Irak''a mı? Türkiye ABD''ye Irak''ta ortak mı oluyor? Bu süreç, Türkiye''yi iç savaşa kadar varan bir girdabın içine çekebilir mi? Kuzey Irak''tan yükselen Türkiye''yi tahrik eden açıklamalar, ABD''nin PKK''yı koruması bu ortamı hazırlamak için miydi?

Sorulacak çok soru var ama ne yazık ki, cevapların çoğu belirsiz…. Sizce bütün bunların aynı tarihlerde gerçekleşmesi sadece birer tesadüf mü?

İç savaşa mı yoksa bölgesel savaş mı?
00:0029/05/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD F-16''ları Türk hava sahasını ihlal etmiş. 24 Nisan''da gerçekleşen olay 27 Nisan''da açıklanıyor. 1950''lerden bu yana, birkaç istisna dışında, her alanda ve her coğrafyada birlikte hareket eden iki "stratejik ortak"tan biri diğerinin hava sahasını ihlal ediyor. Ve bu bir "ihlal" olarak açıklanıyor, tehdit kategorisinde değerlendiriliyor. İlk kez!

Irak işgalinden, Türkiye''ye 90 bin ABD askerinin yerleştirilmesi talebinin reddinden, Türkiye''yi parçalara ayıran haritaların ABD askeri karargahlarına asılmasından, "terör kartı"nın İran kadar Türkiye''ye karşı da kullanılmasından sonra. Türkiye''nin tehdidin müttefiklerinden kaynaklandığını fark etmesinden ve şoka uğramasından sonra. Ne zaman?

İç siyasi kriz tırmandığı, "Devlet iktidarı" tartışmasının Türkiye''yi iç çatışma zeminine doğru çekmeye başladığı, sokaklar bu yönde iki kampa bölündüğü, kriz kabus senaryoları ile birlikte anıldığı, Türk-ABD ilişkilerinin çok kötü olduğu, kamuoyu baskısının K.Irak''a operasyon için aşırı yoğunlaştığı, bunun seçimler için çok güçlü etken haline geldiği, ABD''nin K. Irak üzerinden Türkiye''yi tahrik etmeye devam ettiği zaman.

"Cumhurbaşkanlığı krizi değil Kuzey Irak krizi", "Türkiye K. Irak''a ABD için mi girecek", "İran cepheye Türkiye masaya" şeklinde başlıklarla kafa karışıklığını ele almaya, verilecek kararın cumhuriyet tarihinin en yakıcı kararı olduğunu söylemeye, yeni Ortadoğu dizaynının Türkiye''yi derinden sarsacağını anlatmaya çalıştık hep. Askeri seçeneklere karşı olanların ellerinden hiçbir çözüm formülü olmadığına, askeri seçeneği öne alanların da neyi amaçladıklarının son derece belirsiz olduğuna, böyle bir operasyonun Türkiye''nin parçalanması dahil, çok daha vahim sonuçları olacağına ilişkin kaygıları diri tutmaya çalıştık.

İki seçenek var ortada: Ya yeni bir kuruluş sözleşmesi belirleyecek, yeni bir devlet olacak ve şu anki karakterini büyük oranda değiştirecek ve "barış" adıyla bir gelecek kuracak. Ya da nihai bir hesaplaşma çizgisine girecek. Bu da yine yeni bir Türkiye demektir. Güce dayalı emperyal bir devlet olmakla intihar etmek arasında bir ölümcül boşluk var burada. Böyle bir Türkiye, ABD ile, AB ile, Asyalı güçlerle ve yakın çevresiyle bambaşka ilişkiler içinde olacaktır.

"İhlal"e dönelim. Türkiye''de kaç ABD askeri üssü var? ABD''nin kaç dinleme üssü var? Ne kadar lojistik destek üssü var? Karadeniz''den Ege ve Güneydoğu''ya kadar bu ülkenin her yanı ABD üsleriyle dolu değil mi? Balıkesir''de ABD nükleer silahları yok muydu? İncirlik üssünde nükleer silah yok mu şu an? Sivil havaalanları bile ABD tarafından kullanılmıyor mu? CIA''nın gizli üsleri yok mu bu ülkede? Gizli uçaklar bu ülkenin hava sahasını kullanmıyor mu?

Tezkere reddedilse de, ABD lojistik ihtiyacının önemli bir bölümü İskenderun''dan, İncirlik''ten, bu üslerden sağlanmıyor mu? Kuzey Irak-Mersin trafiğini kim kontrol ediyor? Konya ovasında İsrail dahil, ABD savaş uçakları hangi eğitimi yapıyor yıllardır? Irak''ın füzeleri Mersin Serbest Bölgesinden kaçırılmadı mı?

Siz hangi ihlalden söz ediyorsunuz? Siz, İncirlik''ten kalkan savaş uçaklarını kontrol ettiğinizi mi sanıyorsunuz? İncirlik''teki atom bombaları konusunda daha tek kelime bile söyleyemiyorsunuz? Özgür bir ülkeden söz ediyoruz, ittifak ilişkilerinden değil. Bu ülkenin hava sahası ne zaman ABD''ye kapalı oldu?

Daha detay verelim: Birkaç yıldır Kuzey Irak''taki ABD, İngiliz, İsrail çalışmalarına karşı ne söyleyebildiniz? İsrail Kandil''de bile eğitim verirken, K. Irak''ta füze depoları kurarken, İsrail''den bölgeye ağır silah sevkıyatlarına ilişkin bilgiler bize kadar gelirken neden sustunuz? Kuzey Irak''tan İstanbul''a, Ankara''ya, İzmir''e ve başka bölgelere yüzlerce kilo patlayıcı taşınırken neden kimseden ses çıkmıyordu?

TSK bölgede tatbikat yaparken ABD helikopterleri sınıra asker indiriyor, Kürt birliklerini sınıra kaydırıyordu. Aylardır olduğu gibi, son bir hafta içinde de ABD ve İsrail bölgeye silah yığınağına devam etti. A-3, A-4, C-4 patlayıcıları, orta menzilli füzeler, füze rampaları, anti tank mayınları, termal kameralar, gece görüş dürbünleri Barzani birliklerine dağıtılıyor. Bunlardan ne kadarı Türkiye''ye girdi? Korkumuz, bu çalışmaların K. Irak''la sınırlı olmayacağı, Türkiye içinde bir şeyler tezgahlandığı yönünde.

Aylardır bu yığınağa dikkat çeken yazılar yazdık. Ve hep şu soruyu sorduk: Türkiye-ABD-İsrail ve Barzani arasında ne tür bir ilişki var? Bu hazırlıklar İran''a mı yoksa Türkiye''ye mi karşı? Neden Türkiye sınırına füze sistemleri geti-riliyor? Kimseden ses çıkmadı. Bunlar olurken, Türkiye''nin her yanında ABD varken ihlalden söz etmek, nasıl bir şey? Yoksa bütün bu gürültünün sebebi PKK değil de, Türkiye''yi kapsamlı bir krizin içine çekmek, iç siyasi yapıyı da buna göre dizayn etmek mi?

Türkiye ile ABD/Kürtler K. Irak''ta bir çatışma ortamına mı sürükleniyor yoksa bize büyük bir oyun mu oynanıyor? Türk-ABD ilişkileri kopuyor mu yoksa yeniden mi kuruluyor? Türkiye iç savaşa mı sürüklenecek yoksa bölgesel savaşa mı?

Türk-Amerikan savaşı
00:0030/05/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Durum o hale getirildi ki neredeyse Amerika ile Türkiye arasında savaş çıkacak? Türkiye''nin limanları, hava sahası, askeri üsleri üzerinde yaygın bir denetime sahip olan, siyasi ve askeri olarak bu ülkenin kaderi üzerinde söz sahibi olan, istihbarat örgütü neredeyse kendine bağlı gibi çalışan Amerika ile Türkiye arasında sanki savaş rüzgarları esiyormuş gibi bir hava veriliyor.

Bunu anlamak mümkün değil. Evet, Türk hava sahasına 80 kilometre girmesine karşı gösterilen duyarlılık alkışlanmalı. Ama bugüne kadar, Türk-Amerikan ilişkilerindeki onca rahatsız ilişkiler, gizli anlaşmalar, ortak örtülü operasyonlar, Anadolu''nun her köşesinin ABD''ye tahsis edilişi hakkında kamuoyunun yoğun baskılarına rağmen bir cümlelik açıklama yapma gereği bile duymayanlar, ihlali neden bu kadar büyüttü? Başka zaman olsaydı, bir yıl önce olsaydı duyacak mıydık bunu? Elbette hayır. Aylar sonra belki öylesine sızacaktı, bir anlamı da olmayacaktı.

Son dört yıl içinde olanlara bakalım sadece. Kuzey Irak''taki silah yığınağına neden ses çıkarılmadı? Türkiye''ye sokulan silahlara ve patlayıcılara neden ses çıkarılmadı? Bilinmiyor muydu? İskenderun Kuzey Irak arasındaki askeri trafiğe neden kimse ses çıkarmadı? Anadolu''nun bir çok iline silahlar sevkedilirken neden herkes sustu? ABD uçakları Türkiye topraklarından kalkıp, Türk hava sahasını kullanarak Irak''ı bombalarken siyasilerden ve askeri bürokrasiden bir cümle duyduk mu? Türk hava sahasında sayısız füze Irak''a gönderilirken, başımızın üstünden geçip Bağdat''a düşerken kim ne biliyordu?

Bu ülkenin siyasileri ve askeri bürokrasisi bu durumda halkın hassasiyetlerini hiç düşündü mü? Yüz binlerce insanın öldüğü bir savaşa en ciddi katkıyı Türkiye yaparken, “koalisyon ortağıyız” açıklamalarını dinlerken, aynı anda Türkiye ardı ardına kazık yemeye devam ederken, hava sahamız için bu kadar hassas olanların hiç mi sorumluluk hissi yoktu?

Şimdi bu Türkiye''nin bağımsızlığı üzerinde bu denli titreyenler o zaman nasıl bir vatandaşlık kimliği ile hareket ediyordu? Bu ülkenin insanları bütün bunları duysaydı, bilseydi nasıl tepki verecekti acaba ve onlar o zaman ne söyleyecekti? Müttefiklik ilişkisi mi? İncirlik, bilinen İncirlik, bugün şikayet ettikleri bütün kötülüklerin merkeziydi her zaman. Bilmiyorlar mıydı? İsrail uçakları Konya ovasında eğitilip ardından Filistin''i bombalarken onca çığlıklar karşısında ne düşündüler? Umurlarında mıydı Filistin halkı, Irak halkı? Umurlarında mıydı Anadolu insanının hassasiyetleri, kaygıları, üzüntüleri, endişeleri?

Bütün bunlar şimdiye kadar doğruydu da şimdi mi yanlış oldu? Bu ülkede iktidara gelen her siyasi parti Çekiç Güç oylamasında hep evet oyu verdi. Sağcısı, solcusu, İslamcısı… Hangisi biri bunu sorguladı? Evet dedikleri, onay verdikleri sürecin Türkiye''yi bu noktaya getireceğini göremediler mi? On yıl sonrasını öngöremeyenlerin, yarının Türkiye''si için bugün söylediklerine nasıl inanacağız?

Hem siyasilere hem askeri bürokrasiyle soralım: Türkiye''nin Anglo-Amerikan ekseni dışında yakın çevresiyle, Orta Asya ile, Ortadoğu ile, Balkanlar ile ilgili bir politikası oldu mu, şimdi var mı? Bu çevrelerin dışında her hangi bir güvenlik stratejileri var mı?

Bugün yapılan kuru gürültüden başka ne olabilir? Eğer ABD''den tehdit geliyorsa, bırakın birkaç kez ihlal etsinler. Başka şeyleri sorgulayalım. Sadece Kürt meselesini değil, Türk-Amerikan ilişkilerinde bu ülkenin nelere katlandığını sorgulayalım. Ne kadar küçük düşürüldüğünü, ne kadar ezildiğini, nelerini kaybettiğini sorgulayalım. Var mısınız!

ABD-İran savaşı beklerken neredeyse ABD-Türkiye savaşı başlayacak! Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın 12 Nisan''daki operasyon talebine ve “konuşturana bakarız” sözü ile Türkiye yörünge mi değiştiriyor? ABD''den uzaklaşıp Rusya/Asya eksenine mi dönecek? Türkiye''nin özellikle son yıllarda farklı arayışları olduğunu biliyoruz ama bu bir yörünge değişikliği değil. Kimsenin de böyle bir şey düşündüğü yok.

Bugün ABD''nin dolaylı denetimi altında bir ülke olan Türkiye''de, K. Irak bağlantılı içerideki iktidar dizaynına yönelik bir oyun oynanıyor. ABD''nin bu oyunun dışında olduğunu sanmıyorum ben. Sanki bir mizansen. Marmara Denizi''nde ABD''nin arama yapmasını bile tartışabilenlerin karşıt ne geliştirecekleri az çok tahmin edilmiyor mu?

Net olan tek bir şey var: Türkiye''deki Amerikan karşıtlığı büyük bir pasta ve herkes onun üzerinden iktidar devşiriyor. Milli hassasiyetler üzerinden bir tiyatro oynanıyor. Garip ama ABD karşıtlığını en iyi Amerika kullanıyor!

Eğer tehdit ABD''den, onun koruduklarından, müttefiklerinden, planlarından geliyorsa, ki bana göre öyle, gelin çok dana derin, çok daha sarsıcı, çok daha köleleştirici bu bağımlılık ilişkisini sorgulayalım.

Metal Fırtına kitabı mı okuyoruz burada?

O bilgiyi PKK"ya ABD mi verdi?
00:0031/05/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye, Irak sınırına yığınak yapmayı sürdürüyor. Aylardır devam eden hazırlıklar son aşamaya geldi sanki. İçerideki kapsamlı operasyonları, her gün gelen çatışma haberleri izlerken sınırın öte tarafında da bir başka yığınak var. Hem de basit bir çatışma değil, savaş hazırlığı şeklinde.

Aynı dönemde iç politikadaki kriz, iç savaş konsepti içinde tartışılır oluyor. Kimse kabul etmese de, Kuzey Irak Türkiye''nin siyasal yapısını şekillendirmeye başlıyor. İçerideki bölünmenin iki tarafı, K. Irak konusundaki yaklaşıma göre saf tutuyor, bu tehdit üzerinden bir dil geliştiriyor.

AB ve ABD, rejim tartışmasında açık tavır belirtmezken, renklerini K.Irak üzerinden belli ediyor. Girerseniz "ABD ile karşı karşıya kalırsınız", "girerseniz AB hayal olur" şeklinde açıklamalar ardı ardına geliyor. Dünya, demokrasi ve K. Irak''a müdahale üzerinden bütün dikkatleriyle Türkiye''yi izliyor. "NATO''dan çıkalım", "Asya''ya yaklaşalım", "Türkiye''nin yörüngesini değiştirelim" gibi sesler da bu dönemde iyice yükseliyor.

Her devlet, kendisine yönelen tehdide karşı koyma hakkına sahiptir. Bu bir sorumluluktur. Tehdit açık, ortada. Burada bir meşruiyet aramanın anlamı yok. Ama olay bu kadar değil. Tek taraflı müdahale açıkça savaş demektir ve açıkça Türkiye birilerine meydan okuyor demektir. Çünkü tehdit artık uluslararası bir boyut kazanmış, Türkiye''nin ve bölgenin inisiyatif alanından çıkmıştır.

İçeride ve sınır ötesinde kriz tırmanırken, ABD "tek taraflı müdahale etme" uyarıları yaparken, önemli bir kesim "artık yeter" sloganları atarken Türkiye-Irak sınırı dünyanın en önemli kriz bölgesi olarak belirginleşiyor. Darbe iddiaları, demokrasi mücadelesi, "devlet iktidarı"nın paylaşılması gibi tartışmalar arasında gerçek anlamda bir operasyon hazırlığı yapılıyor.

Bu sırada ABD savaş uçaklarının "hava sahası ihlali"nin abartılarak yansıtılması, sanki bütün bu hazırlık "ABD''ye rağmen yapılacakmış" gibi bir görüntü çıkıyor ortaya. Hani muhtıra krizinden hemen sonra bazılarının "Türkiye tarihinde ilk kez ABD''ye rağmen, milli kaygılarla" hareket edildiği tezini işlediği gibi.

Bunlar olurken İran PKK''ya yönelik operasyonları sürdürüyor. Çok sayıda İran askeri ölmeye devam ediyor. ABD ile İran, Irak''ı paylaşmak için Bağdat''ta pazarlığa giriyor. Türkiye''nin kaygılarını duymak bile istemeyen Washington, Tahran''la 27 yıl sonra masaya oturuyor.

Bu arada, nasıl açıklanacağı belirlenemeyen gelişmeler de oluyor. Bir tren bombalanıyor, vagonlardan silahlar çıkıyor. İran''dan Suriye''ye giden kargoyu PKK nereden biliyordu? Yoksa bilgiyi ABD mi verdi? Öyleyse ABD-PKK arasında nasıl bir istihbarat dayanışması var? Acaba trene yönelik saldırı PKK tarafından mı planlandı yoksa birileri böyle bilinmesini mi istedi? Daha da garip olanı İran''ın bu iddiayı reddediyor olması ve "Türkiye ile aramızı bozmak için hazırlanan bir komplo" açıklaması yapması. Ortada belli istihbarat grupları tarafından hazırlanan bir mizansen var sanki.

Beklendiği gibi İran-Suriye hattındaki uçaklar Diyarbakır''a indirilip aranıyor şimdi. Geçtiğimiz yaz, İsrail''in talepleri doğrultusunda yüze yakın İran ve Suriye uçağı arandı. Bu yeniden başladıysa yakında ciddi bir çatışma başlayacak demektir. Bu çatışma iki yerde olabilir. Kuzey Irak ve Lübnan''da.

Bütün bu bilinmezler içinde tek bir net açıklama yapıldı şimdiye kadar. Başbakan Tayip Erdoğan, Türkiye''nin, ABD ve Irak yönetimiyle "üçlü operasyon" yapabileceğini söyledi. Başından beri müdahale tartışmasının ABD ile birlikte olabileceğini söyledim. ABD''ye rağmen değil. Sadece bugünlerde en çok para eden ABD karşıtlığının kullanıldığını, sokakların boşuna harekete geçirildiğini düşündüm. Hatta bunun bir oyun olabileceğini söyledim.

Böyle bir operasyon ne anlama gelir? Bence hiçbir sonuç alınmaz. Sadece kamuoyu teskin edilir bir süre daha. Süreç bugüne nasıl geldiyse o şekilde devam eder. Türkiye PKK''ya operasyon yapsa ne olur? Mesele PKK mı gerçekten? Eğer öyle algılanıyorsa, zamanı gelince ABD PKK''yı zaten gözden çıkaracak. Biz de bu yemi yutacağız.

Bu adam kim?

Sıradan bir halının üstünde, yerde yatan bu adamı görünce bildik memleket manzaralarından biri sanırsınız. İşten eve gelmiş, yemeğini yemiş, üzerine çöken ağırlığı bastıramamış, oracığa kıvrılıp yatmış...

O aslında sıra dışı, mütevazı, münzevi bir lider! Ortadoğu''nun en güçlü devletlerinden birinin başındaki adam. Pakistan''dan Lübnan''a kadar bütün bölgeyi etkileyen, nükleer meydan okuyuşuyla dünya pazarlığa zorlayan ülkenin lideri… İran Devlet Başkanı Ahmedinejad!.. (www.dunyabulteni.net)

Bu bir savaş ilanı!
00:001/06/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın konuşması Türkiye için adeta bir savaş habercisi gibi. Kuzey Irak''la ilgili yaklaşımı, PKK''nın dışında “terörü desteklediği” gerekçesiyle Barzani''yi de terörist olarak algılaması hatta ABD''ye işaret etmesi, Kuzey Irak''a yapılacak muhtemel operasyonun PKK ile ya da terörle mücadele konseptiyle sınırlı olmayabileceği, Türkiye''nin klasik terörün ötesinde tehditlerle yüz yüze olduğu, bundan sonraki aşamanın bu yaygın tehditle mücadeleye sahne olacağı yönünde çarpıcı ipuçları içeriyor.

Türkiye''nin kritik bir kavşakta olduğuna, artık dostlarının tehdidi altında bulunduğuna, tehdidin müttefiklerinden kaynaklandığına, küresel ve bölgesel gelişmeler yüzünden aslında 1991''de yapması gerekenleri sürekli erteleyerek büyük bir hata yaptığına, Anglo-Amerikan ittifakının tek başına güvenilir bir gelecek vaat etmediğine, yeni Ortadoğu dizaynın bu ülkeyi de parçalara ayırabileceğine, Cumhuriyet tarihinin en ciddi siyasi krizi ile yüzleştiğine, Irak sınırının uluslararası kriz alanı olarak ortaya çıktığına, ABD''nin terörü bir dış politika aracı olarak kullandığına, PKK''yı İran''la Türkiye''ye aynı şekilde koz olarak kullandığına ilişkin gerçekleri içeren bir konuşma bu.

Küresel ve bölgesel güvenlik, değişim ve gelecek değerlendirmesi açısından ele alınması gerekiyor. Önyargısız ve ön kabulsüz bakanlar, dünyayı da birazcık izleyebilenler bu sözlerin ileri bir değerlendirme olduğunu takdir edecektir. En azından, ürkütücü olsa da gerçekleri ifade etmesi açısından önemsenmesi gerekiyor. Keşke bu değerlendirmeler 1995''lerde yapılabilseydi. Ama o zamanlar, bu sorumlulukta olanlar, ABD ve İsrail''le birlikte bugünün Ortadoğu''su için seferber olmuşlardı. Türkiye''yi kendi elleriyle bu noktaya taşımakla meşgullerdi. On yıl sonrasını öngörememişlerdi.

Türk-Amerikan ilişkilerinde özellikle Irak işgalinde ciddi bir kırılma yaşandı. Artık iki ülke çıkarları örtüşmüyor. Sadece PKK konusunda değil, yeni Ortadoğu haritası konusunda da iki ülke farklı düşünüyor. Türkiye bu yeni durumu kendisi için en büyük tehdit olarak değerlendiriyor. Radikal bir değişiklik olmazsa, yakın dönemde de güçlü bir iyileşme öngörülmüyor.

Büyükanıt''ın konuşması, dar anlamda terörle mücadelenin ötesinde bölgesel dizayna müdahale işaretleri gibi. Bu da, savunma konseptinin artık değiştiğini, müttefiklere güvenilmediğini, başka güçlerle de yakın ilişkiler kurulacağını, Türkiye''nin en zor kararı vermekle yüz yüze olduğunu gösteriyor. Böyle bir müdahale, Kürtlerle çatışmanın yanında AB ile ayrışma ABD ile ciddi bir krizi barındırıyor. O zaman vahim bir aşamadayız demektir. İyi okunursa, konuşmada asıl mesajın ABD''ye verildiği anlaşılacaktır. Dünyanın nasıl istikrarsızlaştığına verdiği örneklere bakın:

1- Kaynakların üretimi, kullanımı ve dağıtımını sadece kendi ülke veya ülkelerimizin çıkarları açısından ele alırsak. (Kim yapıyor bunu? ABD.)

2- Kendi ülke ve ülkelerimizin refah ve güvenliğini başka ülke ve ülkelerin refah ve güvenliğini tehlikeye sokacak şekilde ele alırsak. (Kim yapıyor bunu? ABD.)

3- Terör olgusuna iyi terörist, kötü terörist şeklinde çifte standart içinde yaklaşırsak. (Kim yapıyor bunu? ABD.)

4- Ülkelerin arasında var olan ekonomik uçurumların ortadan kaldırılmasına göstermelik katkılarda bulunarak bu uçurumun derinleşmesine sebep olursak. (Kim yapıyor bunu? ABD.)

5- Güce dayalı sorunları çözme yöntemi yerine ön yargısız barış ve iş birliği kültürünü geliştiremezsek. (Kim yapıyor bunu? ABD.)

6- Her çeşit teröre karşı yalnız söylemde değil, uygulamada da kesin bir davranış biçimi ortaya koyamazsak (Kim yapıyor bunu? ABD.)

7- Güvenlik ve refah kavramını sadece kendi toplumumuz için bir ön şart olarak öngörürsek. (Kim yapıyor bunu? ABD.)

Bu cümleler, ABD''ye karşı, Türkiye''nin ortaya koyduğu ilk ve en sert tepki olarak kayda geçecek. “Sorun sadece PKK değil” tezi çıkıyor ortaya. O tehdit daha geniş planların sonuçlarından sadece birisi. Sorun, bütün bölgeyi ve Türkiye''yi ayrışmalara zorlayan Batı müdahalesi. Sorun; her ülke için Irak benzeri senaryolar yazılması. Türkiye şimdi kendi senaryosuyla yüz yüze.

İç çatışma mı bölgesel savaş mı? Büyüme mi, intihar mı? Yeni Bir Türkiye mi, nihai hesaplaşma mı? Öğrenmek için çok beklemeyeceğiz….

Harp Akademileri''nde bir neo-faşist!
“Kürtler Türk ordusunu yener”, “Türkiye şeriata gidiyor”, “İslamcı cumhurbaşkanı mı gelecek” diyerek Ak Parti''ye, Türkiye''ye savaş açan, iç savaş senaryoları yazan, provokatörlük ve darbe çağrıları yapan İsrail aşırı sağına mensup çevresiyle “İslam''la savaş” yaygaralarına devam eden, ABD''deki neoconların yeni yetmelerinden Michael Rubin Harb Akademileri''nin davetlisi. Kim bu adamlar? Irak''ı bu hale getiren, yüz binlerce insanı öldüren, Türkiye''yi bugünkü tehditlerle yüz yüze bırakan, yeni Haçlı Savaşları''nı tetikleyen neo-faşist çevrelerin yeni yetmeleri.

Büyükanıt''ın konuştuğu güvenlik toplantılarında o da konuşacak. Ağababaları yıllardır lobicilik adına Türkiye''nin milyonlarca dolarını yedi. Yemeye devam ediyorlar. Türkiye''yi ABD ve İsrail için hizaya sokmak en büyük görevleri. Asparagas, tahrik, senaryo, yalan konuşurlar, onları yazarlar. Ve Türkiye''de ciddiye alınırlar. Çok yazı yazdım hakkında. Bu adamı neden ciddiye alırlar. Anlaşılır gibi değil!

Doların çöküşü, ABD"nin çöküşü
00:005/06/2007, Salı
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika''nın ekonomik çöküşüne işaret eden Armageddon senaryolarına Kemal Derviş''in de bir ölçüde ihtimal vermesi, sadece askeri/siyasi krizle tartıştığımız küresel ölçekli buhranın ekonomik boyutunu hatırlatması açısından son derece önemli. 2007 yılının Küresel Sistemik Kriz Yılı olacağını iddia edenler, ABD Doları''nın kredisini kaybetmesine, belli ülkelerin dolar rezervini azaltma yoluna gittiğine, bunun ABD ekonomisinde büyük bir çöküşe yol açacağına inananlar, senaryonun gerçekleşmesi halinde Amerikan imparatorluğunun sonunun gelebileceğine ihtimal veriyor.

Devrim Sevimay''la yaptığı söyleşide bütün dünyada tartışılan felaket senaryosuna işaret eden Derviş, ABD ekonomisindeki açıkları finanse eden ülkelerin desteği çekebileceğine, bunu da dolarda ciddi düşüşlere yol açabileceğine değinmekle kalıyor. Keşke konu hakkında biraz daha konuşsaydı. Özellikle Asya ekonomilerinin ABD ekonomisini finanse etmeye son vermesi halinde nasıl bir Amerika ile karşılaşacağımızı, bu durumun küresel düzeyde nasıl bir ekonomik kaosa yol açacağını da anlatsaydı.
Birkaç yıldır aynı konuyu tartışanlar, askeri ve siyasi açıdan karşı konulmaz kabul edilen ABD''nin ekonomik çöküşe doğru gittiğini, bunun da bir imparatorluğun sonunu getirebileceğini açıkça dile getiriyor. Dünyanın sayılı ekonomi uzmanları, bu çöküşün siyasi sonuçlarına bakmayı ihmal etmiyor.

16 Mart 2007''de burada aktardığım “Çin bir trilyon doları ne yapacak?” başlıklı yazıda, felaket senaryolarıyla ilgili notlar aktarmıştım. ABD''nin en büyük gücü, ekonomisine, askeri gücüne, diplomasisine yönelik güvendir. Bu güven kaybedildiği anda çöküş başlamış demektir. Şimdi güven zayıflıyor. Özellikle son beş yılda, önemli değişiklikler yaşandı.

ABD''nin dış ticaret açığı 800 milyar dolara çıktı ve hızla büyüyor. Borçları 3 trilyon doları geçti ve artıyor. Enflasyon artıyor, büyüme hızı düşüyor. Bu açıkları finanse eden ülkeler yeni arayışlara yöneldi. Özellikle Çin ve Asya ülkeleri. Çünkü, doların hızlı düşüşü, korkunç dolar rezervinin ellerinde patlamasına yol açacak.

Mesela küresel piyasalarda belirleyici bir güç olan Çin, dolar rezervini azaltmak için radikal adımlar atıyor. ABD''nin en büyük finansörü olan, aylık ortalama 20 milyar dolar artışı olan Çin, 1 trilyon dolarlık dev bir birikimi yatırım fonuna dönüştürüyor ve dolara yatırımdan vazgeçiyor. Bu miktar ABD ekonomisine gitmeyecek. Pekin zenginliğini ABD hazine bonosuna yatırmak yerine daha kalıcı yatırımlara yöneliyor. Washington''a borç para verme yerine dünyanın her yerinde ABD''ye rakip olmayı seçiyor. Bu paranın ne kadarı Türkiye''ye gelir? Bu, Türk ekonomisinin süreci ne kadar izleyeceğine bağlı olacak.

Çin gibi Japonya''da dolar rezervini azaltıyor. Avrupa Merkez Bankası bu işe 11 Eylül''den önce başlamıştı. Şimdi İran bütün enerji ticaretinde doları devre dışı bırakırken, Malezya da benzer bir yol izliyor. Princeton Üniversitesi''nden Paul Krugman, 2004 yılında; “ABD ekonomisinin 1990''lardaki Arjantin ekonomisine benzediğine, dolardaki değer kaybı ve bütçe açıklarıyla birleşince Bush yönetiminin ekonomik bir felaketle yüzleşeceğine” dikkat çekmişti. Şimdi verilere bakalım:

ABD dış ticaret açığı 2006''da 860 milyar dolara çıktı. Borcu 3 trilyon doları aştı. Büyüme hızı 2006''da 3.3 iken 2007''de 2.1''e düştü. 2008''de bu rakamın 0.5 olması bekleniyor.

Çin, Avrupa, Asya ekonomileri ve petrol ülkeleri ABD''nin açıklarını finans etmekten çekiliyor. Dolardan euroya kaçıyor. Doların kredisi düşüyor. ABD ekonomisine duyulan güven sarsılıyor. Dünya ekonomisinin ağrılık merkezi doğuya kayıyor.

Çin yüzde 10.7, Hindistan yüzde 8.5, gelişmekte olan ülkeler yüzde 6, Asya ekonomileri yüzde 8 civarı büyümeye devam edecek.

Bir başka örnek:

İran''ın 2.2 milyon varil petrolünün yüzde onunu Çin alıyor. Ama dolar değil euro üzerinden. İran petrolünün yüzde 60''ı euro ile satılıyor. Japonya İran''dan aldığı günlük 550 bin varil petrolü yakında euro ile satın almaya başlayacak. İran-Çin arasında imzalanan 100 milyar dolarlık enerji anlaşması euro üzerinden işleyecek. Bunlar gibi daha çok örnek verilebilir.

Avrupa, Rusya, Çin, petrol ülkeleri, Asya ekonomileri dolardan kaçıyor. ABD, askeri ve siyasi imparatorluk kurmaya çalışırken korkunç bir ekonomik çöküşe mahkum edilmek isteniyor sanki. Ekonomik çöküşün ABD''yi çökerteceğine inananlar çok. Tabii bu arada dünya ekonomisini de büyük bir kaosa sürükleyeceğine de… Sanki şöyle bir senaryo var:

ABD askeri olarak yenilmez. Yenilmesi isteniyorsa bu ekonomik alanda yapılmalı. Dünyanın en büyük askeri gücüne sahipse, güçlü bir ekonomiye sahip olmak zorunda. Para olmazsa ordu da olmaz, ordu olmazsa küresel kontrol de olamaz. Dolar dünyayı yönetiyor, doları ise ABD yönetiyor. Dolar yenilirse ABD de yenilir. Dolar yoksa kontrol de yok. O zaman dolar üzerinden, ekonomi üzerinden bir savaş verilecek. Amerikan imparatorluğu böylece dize getirilecek.

Doların çöküşü çok daha keskin hal alacak. Tabii ABD''nin ekonomik gerilemesi de buna bağlı hızlanacak. Buna bağlı olarak küresel bölünme, kamplaşma ve restleşme şiddetlenecek.

Türkiye''de doların düşüşü buna bağlı. Ama şu soru sorulmalı: Dünya dolardan kaçarken Türkiye''ye dolar yağması bir tesadüf mü?

“Kürdistan"ı işgal” ve Türk tehlikesi!
00:006/06/2007, Çarşamba
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin Kuzey Irak''a operasyon ihtimali, sadece PKK ve Kuzey Irak yönetimi değil, Irak''taki bütün taraflar, Avrupa Birliği özellikle de ABD ve İngiltere tarafından telaş içeren cümlelerle tartışılıyor artık. Bu güçlerin, “operasyon”u “savaş”, “işgal” gibi kavramlarla ifade etmelerini nasıl anlamalıyız?

Konunun PKK''ya yönelik terörle mücadele operasyonu olmaktan çıkıp Türkiye''nin Irak''ı ya da Irak''ın bir bölümünü işgal girişimi olarak nitelenir oluşu krizin de, krize yönelik reaksiyonun da nitelik değiştirdiğinin göstergesi. Çünkü bu siyasi söylem, bugüne özgü krizden değil, tarihsel perspektiften, siyasi miras iddiasından kaynaklanıyor. İngiltere''nin ya da İngiliz siyasi dilinin konuyu “Kürdistan''ı işgal” olarak görmesi hem Kuzey Irak hem de Irak''a yönelik İngiliz emperyal hedeflerini deşifre etmekten başka ne anlam ifade ediyor?

En son Financial Times''ın , “ABD ile uzun yıllar süren ittifak, parça parça, AB''ye girme olasılığı buharlaşıyor. Buna karşın Ankara yeniden düşünmeli. Örneğin, İsrail''in geçen yaz Lübnan''daki Hizbullah''ı ezmek için yaptığı başarısız girişimi düşünün” şeklindeki tehdit/uyarısının bir ittifak ilişkisinden doğan “dostça uyarı” olduğunu düşünebilir miyiz? Yoksa bu, hem Irak''ı hem de Kuzey Irak''ı sahiplenmenin, Türkiye''nin “kendilerine ait” olan bu toprakları tehdit etmesine duyulan öfkenin mi işareti? Elbette öyle.

ABD''nin ya da İngiltere''nin de hareket noktası, tarihi Musul/Kerkük tartışmasına dayanıyor. PKK''ya da, Kuzey Irak''taki hakimiyetlerine de buradan bakıyorlar. Türkiye''nin istikrarsızlaşması, etnik çatışmaların içine sürüklenmesi, bütünlüğünün ve sınırlarının tartışmaya açılması, Türklere ve Kürtlere rağmen Kürdistan üzerinden bir bölgesel projenin hayata geçirilmesinin dayanağı da Musul/Kerkük. Böyle olunca, Türkiye''nin reaksiyonu da nitelik değiştirip, terörle mücadele konseptinden çıkıyor. Musul/Kerkük projelerinden hareketle beslenen tehdide Türkiye''de Musul/Kerkük''ü merkeze alan bir reaksiyon geliştiriyor. Bundan sonra PKK ve terör iki taraf için sadece bir çatışma aracı olarak kalacak. Ama kriz, bölgesel bir hal alacak. Tehdidi besleyenler işte şimdi bu siyasi dili, çatışmanın dilini kullanıyorlar. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın “PKK mı Barzani mi” sözü, aslında bu dilin Türkiye için ne anlama geldiğinin anlaşıldığını göstermesi açısından önemliydi.

Türkiye''nin iki müttefiki, yanlarına aldıkları İsrail''le birlikte şimdi Türkiye''yi bir var oluş çizgisine, bir ölümcül noktaya sürüklüyor, iç siyasi yapısını, dış politikasını, bölgesel pozisyonunu yeniden dizayn etmeye girişiyor. Operasyon yapılıp yapılmamasına ilişkin tartışma, sadece iç iktidar paylaşımı ya da dar anlamda terör sorunu olarak algılamak, özellikle bu dönemde tehdit edici. Burada konu, Türklerle Kürtlerin inisiyatif alanından çıkıp bölgesel dizaynın bir unsuru haline gelerek bizim için Türk-Kürt çatışması oluyor. ABD içinse yeni bir Ortadoğu, yeni güç dengesi, yeni bir ganimet..

“Türk tehlikesi” önümüzdeki dönemde sıkça duyacağımız ifadelerden biri olacak. Gelişmeler bu nitelemeyle birlikte ele alınacak. Bugünün tehdidini besleyenler, gelişmelerin bu cümleden anlaşılması için oldukça gayretli olacak. Daha şimdiden Irak''taki iç siyasi yapı, “Türk tehlikesi”ne göre şekillenmeye başladı. Başbakan Nuri El Maliki, Kuzey Irak''a “Türk tehlikesi”ne gelerek Barzani''ye tam destek verdi. Böylece içeride kaybettiği gücü sağlama almaya çalıştı. Bu tavrı Sünnilerle arasını daha da kötüleştirirken, bazı Şii gruplarla da sorunlarını büyüttü. Maliki ile Barzani''nin Kerkük merkezli dayanışması, Arap dünyası ve içerideki uzantılarını oldukça kızdırdı.

K. Irak, ABD''nin Irak işgalindeki tek zaferi. Bu bölgenin Türkiye, Araplar, İran ya da Irak içindeki gruplar tarafından istikrarsızlığa sürüklenmesi zaferi ortadan kaldıracak. O zaman Irak sadece bir hezimet olacak. Şimdi hem müttefikleri olan bir ülke için varoluşunu tehdit eden bir tehlike üretiyorlar hem de o ülkenin savunma refleksinin karşısında duruyorlar. Bu açık bir düşmanlıktır. Burada düşmanlık Türklerle Kürtler arasında değil, Türklerle ABD ve İngiltere arasındadır.

Bölgeye müdahale, operasyon değil savaş olarak algılanacağı için, giderek belirginleşen bölgesel savaşın en sıcak cephesi olarak öne çıkabilir. Etnik ve mezhep eksenli çatışmalara bir yenisi daha eklenebilir. Belki İran-Türkiye arasında krizlere neden olabilir. ABD ile ilişkileri koparabilir. AB rüyasına son verebilir. Ya da krizden bunalan Türkiye''yi ABD''ye sığınmak zorunda bırakabilir. Bunlar ihtimal dahilinde. Ancak istemediğimiz böyle bir çatışmadan uzak durmak için kimsenin hiçbir çözüm formülü geliştiremediğine özellikle dikkat etmek gerekiyor.

Şimdilik operasyondan savaşa, terörle mücadeleden bölgesel krize, ittifaktan hesaplaşmaya sürükleniyoruz. ABD K. Irak üzerinden Türkiye''nin iç siyasi yapısını dizayn etmeye girişirken Türkiye''nin reaksiyonu da Irak''ta bir şeyleri değiştirmeye başlıyor. Sanki biz savaşa gitmesek savaş bize gelecekmiş gibi bir tablo var ortada.

K. Irak üzerinden rejim değişikliği!.
00:007/06/2007, Perşembe
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye, terör konusunda başlattığı yoğun uluslararası kampanya kapsamında NATO ve Avrupa Birliği''nden sonra Birleşmiş Milletler''i de bilgilendirerek, uluslararası kamuoyunu kendisine yönelen tehdit konusunda ikna etmeye çalışıyor. İkili ilişkilerle sınırlı tutulan işbirliği arayışları bu sefer uluslararası düzeye taşındı. İkili ilişkilerin ve PKK''nın ötesinde bölgesel bir sorun olarak dünyanın gündemine getiriliyor.

Ankara ilk kez bu denli kapsamlı ve kararlı bir süreç başlattı. Irak Özel Temsilcisi Oğuz Çelikkol''un S. Arabistan''a yaptığı ziyaret, kampanyanın bölgesel düzeyde de yürütüldüğüne işaret ediyor. Türkiye ile İran arasındaki aynı konuyu içeren güvenlik işbirliği var zaten. “BM''den meşruiyet arayışı, NATO''dan ittifak ilişkisine dair dayanışma beklentisi, bölge ülkelerinden anlayış” olarak özetlenebilecek yeni süreç, belki de Türkiye için son şans olacak.

Türkiye, müttefiki ABD ile işbirliği yapmaya çalıştı, karşılık bulamadı. Üyesi olduğu NATO''dan ortak savunma istedi, karşılık bulamadı. Bağdat hükümeti ile çalışmayı denedi, bu zaten imkansızdı. Şimdi “terörle mücadele” adı altında tehdide karşı bir uluslararası konsensus denemesi yapıyor. Ancak işaretlere bakılırsa bu mümkün olmayacak. ABD karşı çıkıyor, AB karşı çıkıyor. Bütün yükünü taşıdığı NATO nankör davranıyor. Bölge ülkelerinden şu ana kadar net bir reaksiyon gelmedi.

Türkiye bu ortamda ne yapabilir? Nelere gücü yeter? Nasıl bir politika izlemelidir? Ya da Türkiye, gerçek anlamda neye hazırlanıyor? PKK''yı tasfiye edebilir mi? Yoksa bu süreç bitmek bilmez bir etnik çatışmayı mı davet edecek? Ya da Türkiye''nin bu girişimi üzerinden bölgesel savaş mı çıkacak? Dahası, etnik merkezli iç savaş, Batı''nın Türkiye karşısında yer alması, bunun üzerine Türkiye''nin yörünge değişikliğine gitmesi, bu değişimin bölgesel hatta küresel dengeleri değiştirmesi gibi bir durum çıkar mı ortaya? Bunun, bölgesel savaşın ötesine taşacağı neredeyse bir dünya savaşına yol açabileceği ortada.

Daha şimdiden Türkiye''nin K. Irak''a operasyon ihtimali felaket senaryosu olarak tartışılmaya başlandı. Batı medyası üzerinden hemen her gün Türkiye''yi uyarıcı ikazlar yapılıyor. Kaygılandıkları K. Irak yönetimi ya da Irak''ın bütünlüğü değil. Bölgesel bir savaş korkusu da değil. Kaygı, Irak üzerinden denenen bir Batı projesinin başarısız olacağına dair kanaat.

Türkiye''nin hazırlığı ve dünyanın bu hazırlığa bakışı, durumun klasik anlamda terörle mücadele operasyonlarının ötesinde yeni bir durum yansıttığını gösteriyor. Tartışmanın seçimleri etkileme, iç siyasi yapıyı yeniden şekillendirme, ABD''deki bazı çevrelerle ne kadar işbirliği içinde yürütüldüğünü bir tarafa bırakırsak, Türkiye''nin neyi ne kadar göze alabileceğine dair her şeyin son derece belirsiz olduğu gibi bir tablo var ortada. Bir süredir tehdit algılamasının ne boyutta olduğunu tartışıyorum. Ama bu kaygıları, Türkiye''nin batağa saplanma, iç çatışma, etnik savaşa sürüklenme, yüzyıllardır birlikte yaşadığı insanlarla yüzyıllar sürecek bir düşmanlığın temellerini atma gibi kabus senaryolarını ısrarla düşünmek gerekiyor. ABD ve AB''yi karşısına alma, bölge ülkeleriyle sürtüşmeler içine girme, ABD askerleriyle çatışma riskini göze almak gerekiyor.

Bu güçler, “İslamcı terör” gerekçesiyle bir çok örgüte karşı işbirliği yaptı. ABD ve Barzani, işgalin ilk günlerinde Kürt İslamcı grupları katlederken, PKK''yı koruyorlardı. Mesele sadece Kürt etnik kimliği ise, bu güçleri neden tasfiye ettiler, neden katliam yaptılar? Aynı ABD, Türkiye''yi uyarırken 30 Mayıs''ta Barzani ile Savunma Anlaşması yaptı. Aynı ABD ve İsrail, bir yıldır Türkiye sınırına füze rampaları taşıyor, silah depoluyor, sınır ötesi harekata karşı hazırlık yapıyor. Yani, PKK konusunda Türkiye ile işbirliği hiçbir zaman yapılmayacak.

Sınır ötesi operasyonun başarı şansına inanan yok. Ancak Lübnan''la ilgili, Suriye ile ilgili, İran''la ilgili hatta Pakistan''la ilgili çatışma senaryolarının her an gerçeğe dönüşebileceği günlerde Türkiye''nin de benzer bir senaryoyu tartışması rastlantı olmamalı. Belki de bu hazırlık bölgesel savaş ihtimaline göre yapılıyor.

Ancak ilginç bir durum daha var. Demokratik Türkiye, hem dışarıdan gelen tehditler hem de iç siyasi yapıdaki kamplaşma açısından bölgenin diğer ülkelerine benzemeye başlıyor. ABD''nin rejim değişikliği projesi sadece İran, Suriye ya da Kuzey ülkeleri için değil de, Türkiye için de var gibi.

Böyle bir senaryo Türkiye''yi sadece etnik değil, çok boyutlu çatışmanın içine çekecektir. En korkunç olanı da İslamcı-Kürt ittifakı üzerinden yeni bir Türkiye tasarımı olacaktır. ABD''nin böyle bir çabası olabilir mi? En azından birileri bu görüntüyü vermeye çalışıyor! Artık buna rejim değişikliği mi denir, renkli devrim denemesi mi denir bilemeyiz. Ama K. Irak üzerinden Türkiye''yi yeniden dizayn etmeye girişenler, bu ülkede kendilerine ortak bulamayacaktır. Kimse bu ihanetin altından kalkamaz.

Kuzey Irak savaşı başladı!
00:008/06/2007, Cuma
G: 28/08/2019, Çarşamba
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin Kuzey Irak''a yönelik operasyonu başladı. Daha doğrusu terörle mücadele operasyonunun ötesinde “savaş” olarak ifade edilen bir süreç başladı. Türkiye, K. Irak, Irak yönetimi ve dünya bütün dikkatlerini bu yeni krize çevirdi. Sınır ötesi harekat yapılır mı yapılmaz mı, zararlı mı yararlı mı tartışmaları devam ededursun, birkaç gündür açık bir çatışma hali yaşanıyor ve zamanla bu oldukça kapsamlı bir çatışmaya dönüşecek. Gelişmelere bakalım:

Başbakan Tayip Erdoğan, gerekirse tezkere konusunun gündeme gelebileceğini açıkladı. Aynı zamanda, daha önce “düşmanlarımızla bile görüşürüz” anlayışının yerine “Kabile lideriyle görüşmeyiz” anlayışının hakim olduğunu ortaya koyan cümleler kullandı.

Türk ordusu, 200 bin civarındaki askeri yığınakla, günlerdir Türkiye topraklarında yürüttüğü operasyonlarını yoğunlaştırdı. Aynı zamanda birkaç bin asker Irak topraklarına girdi. Bu bir başlangıç, beklenti, on binlerce askerin katılımıyla kapsamlı bir operasyonun başlayacağı yönünde.

Türkiye, Irak sınırı boyunca yasak bölge uygulamasına başladı. Üç ilden K. Irak''a hem karadan hem havadan giriş-çıkış yasağı kondu. Yeni bir kırmızı çizgi ilan edildi. Bir çeşit olağanüstü hal yolu açıldı. Kriz devam ederse uygulama bölge geneline yayılabilir. Hatta, Kuzey Irak''tan gelecek reaksiyona karşı yeniden olağanüstü hal uygulaması yeniden başlatılabilir.

Türkiye''nin niyetini gören Celal Talabani ile Mesut Barzani, durum değerlendirmesi için Selahaddin kentinde acilen bir araya geldi. Aynı anda Kandil Dağı çevresindeki köyler tamamen boşaltıldı.

Türkiye''nin müdahalesi petrol fiyatlarını daha şimdiden 71 dolara yükseltti. K. Irak''ın istikrarsızlaşması, dolayısıyla K. Irak petrollerinin riske girmesi ile ABD''nin Basra Körfezi''ne yığınağı ve İran''ın savaş gemilerini vurabilecek kapasitedeki botlarla başlattığı hareketlilik ilk etapta petrol fiyatlarına yansıdı. Hem Kuzey hem de Güney petrolleri Türkiye ve İran''ın girişimleriyle tehlikeye girdi.

Bu gelişmeler olurken Türkiye ile AB ve NATO arasında çok ciddi bir kriz daha patlak verdi. AB askeri harekatları için tahsis edilen savaş uçakları ve gemilerle desteklenmiş özel harekat tugayı AB emrinden geri çekildi. Karar mekanizmasında Türkiye''ye yer verilmemesi üzerine Ankara, Kongo''dan Balkanlar''a kadar bir çok coğrafyada görev yapan organizasyona desteğini çekti. Brüksel ve NATO''da şok yaşanıyor. NATO Sekreteri ikna için Türkiye''ye gelme kararı aldı. Terör tehdidine karşı destek alamazsa Türkiye NATO ile ilişkilerini bile sorgulamaya başlayabilir.

Türkiye''nin kararlı oluşu Irak''taki ABD birliklerini tedirgin etti. Olası bir çatışma durumunda ne olacağını kimse kestiremiyor. ABD ordusu zaten batağa saplanmış durumda. Bu halde Türkiye''ye karşı nasıl tavır alacağını bilemiyor. Şimdi dünya bunun bir blöf mü yoksa kesin kararlılık mı olduğunu ölçmeye çalışıyor. Türkiye''nin bundan sonra atacağı adım, müdahaleyi genişletmesi, çatışmaların yayılması bölgeyi tam bir savaş sahasına dönüştürecek. Bu durumda ABD''nin yeni bir teklifle Türkiye ile masaya oturabileceği belirtiliyor.

K. Irak''ta ciddi askeri yatırımı olan İsrail''e ait kaynaklar, sınırın her iki yakasında da şiddetli çatışmalar yaşandığını, bir tankın vurulduğunu, iki tarafta da ağır kayıplar olduğunu, PKK''nın Türkiye''nin saldırısına hazır olduğunu (Çünkü bu hazırlıkların önemli bir bölümünü bizzat onlar yapıyor), anti tank ve füzelerle helikopterleri ve savaş uçaklarını hedef aldığını (bu füzeleri de İsrail ve ABD verdi) haber veriyor.

Aynı kaynaklar, Türk ordusunun iki cephe arasında kaldığını, birkaç bin askerden sonra çok sayıda askerin Irak''a girmeye hazırlandığını, Ankara''daki ABD Büyükelçisinin bunun üzerine Genelkurmay yetkilileriyle bir araya geldiğini, sınırın diğer tarafında 15 bin PKK''lının savaşa hazır beklediğini, bölgede Türkiye''ye karşı ciddi bir direniş başlayacağını da iddia ediyor. Yine bu kaynaklara göre, Barzani, Sefin Dizai''yi acil bir mesajla Ankara''ya gönderdi ve Türk tanklarının Kuzey Irak''a girmesine asla izin vermeyeceklerini bildirdi.

Buradan şu sonuçlar çıkıyor:

Türkiye müdahaleye mecbur bırakıldı. Türkiye topraklarındaki saldırılarla bu ortam oluşturuldu. Barzani gücü PKK ile birlikte hareket ediyor ve bunu artık gizleme gereği duymuyor. Barzani-PKK ittifakına en büyük destek ABD ve İsrail''den geliyor. (Bir yıldır Türkiye sınırına yerleştirilen füze rampaları bunu gösteriyor.)

Bu PKK''ya karşı bir operasyon değil. Böyle bir ittifak halkası varken de terörle mücadele mümkün değil. Türkiye K. Irak''taki güçlerle açık bir savaşa girdi. Muhtemelen İran''la dolaylı bir işbirliği söz konusu.

Evet, Türkiye yaygın bir savaşın içine çekildi. Bu durum hem Türkiye''yi, hem Barzani''yi, hem Irak''ı hem de ABD''yi oldukça zor durumda bırakacak. Bütün bunlar, ABD''nin İsrail''le birlikte, PKK''ya verdiği desteği çekmemesinden kaynaklandı. Bu da, Barzani-PKK ittifakı ile Türkiye arasında bir savaşın ortamını hazırladı. Hem Türkiye''yi hem de Kuzey Irak''ı mahvedecek bir felaket senaryosu ile yüzleşiyoruz.

Düşman Kuzey Irak"ta değil, Konya Ovası"nda!
00:0012/06/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İki Amerikan F-16''sının Türk hava sahasını ihlalin ettiği 24 Mayıs ve sonrasını hatırlayalım. Türkiye ayağa kaldırıldı. Neredeyse ABD ile Türkiye arasında savaş çıkacaktı! Türkiye''nin limanları, hava sahası, askeri üsleri yıllardır ABD kullanımında değilmiş gibi! Gizli anlaşmalar, ortak örtülü operasyonlar, Anadolu''nun her köşesinin ABD''ye tahsis edilişi hakkında bir cümlelik açıklama yapma gereği duymayanlar, bu olay üzerinden derin bir kriz tezgahladı! Sanki gizli anlaşmalar, örtülü operasyonlar, ortaklıklar devam etmiyormuş gibi! PKK''yı ABD destekliyor. Barzani''yi ABD destekliyor. Irak''ı ABD bölüyor. Türkiye için tek tehdit var, o da ABD''den kaynaklanıyor. Hem Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt, terörle ilgili sözlerinde hep Barzani ve arkasındaki ABD''ye işaret etmedi mi? Bu gerçekten hareketle Türkiye Irak sınırına iki yüz bin asker yığmadı mı? Bir ayda teröre 43 kurban verilmedi mi?

Peki aynı dönemde Türk-Amerikan ilişkileri, hep şikayet ettiğimiz konularda neden sorgulanmadı? Bu kadar yaygara koparılırken, bunca insan hayatını kaybederken, Türkiye kamuoyu galeyana gelirken bu tehditlerin kaynağı olan anlaşmalar neden sorgulanmaz? Sorgulamak bir tarafa, anlaşmalar daha da güçlendiriliyor? Bütün Türkiye aptal yerine mi konuluyor?

Yakın çevremize yönelik bütün emperyal projelerin merkezi olan, Irak''taki katliamlara bizi ortak eden, K.Irak''tan doğan güvenlik sorununun kaynağı haline gelen, onlarca nükleer bombayı barındıran, Guantanamo esirlerinin tutulduğu İncirlik Üssü neden sorgulanmaz?

23 Haziran 2003 tarihli bir anlaşma var. ABD ve müttefikleri Irak için ihtiyaç duydukları lojistik desteği bu anlaşma çerçevesinde İncirlik''ten karşılıyor. Bir milyona yakın insanın, yüz binden fazla çocuğun öldüğü o barbarlık için İncirlik''ten sevkıyat yapıyor. 23 Haziran''da anlaşma süresi doluyor. Türkiye, İncirlik ve bazı üslerin kullanımını içeren anlaşmayı bir yıl daha uzatma kararı aldı. Terörün tırmanması ve bu anlaşmanın zamanlaması nasıl oluyor da bu kadar örtüşüyor?

Peki, “Medeniyetler barışı” projesinin sembolü Mevlana''nın şehrinde neler oluyor bugünlerde? Anadolu Kartalı tatbikatına kimler katılıyor, bu tatbikatlar kimleri hedef alıyor? Konya ovasında eğitilen İsrail pilotları Lübnan''ı bombalamadı mı? Türkiye''de savaşa hazırlanan uçaklardan geriye dönen ilk parti F-16''lar, aldıkları ilk görevde Filistinlileri bombalamadı mı? 20 bin kilometre kare alanda yüzlerce uçağın katılımıyla gerçekleştirilen nükleer saldırı tatbikatları hangi günler içindi? 1992 ve 1994 yıllarında yapılan nükleer saldırı tatbikatlarında ABD, İsrail ve NATO pilotlarının bu silahları nasıl kullanacağına dair verilen eğitim hangi ülkeyi, hangi bölgeyi hedef alıyordu?

Anadolu Kartalı tatbikatı dün Konya ovasında başladı. Bu sefer İngiltere de katılıyor? Hani K. Irak konusunda işbirliği yapmadığımız İngiltere. Tabii İsrail de. Bir yandan K.Irak''ta “ABD''ye rağmen” operasyon tartışması diğer yandan bölgesel savaş hazırlığı. İncirlik üssünün kullanım süresi uzatılıyor, Konya Ovası bölgesel savaş merkezi oluyor. Ne düşüneceğiz şimdi biz?

Tuz Gölü çevresi, Özel Çevre Koruma Bölgesi ilan edilen yer, Anadolu Kartalı için mi askeri yasak bölge ilan edildi? Anadolu''nun bağrında ABD, İngiliz ve İsrail uçakları rahatça savaş tatbikatları yapsın için mi? Konya Merhaba gazetesinden Mustafa Aslan''ın dikkatle hazırladığı şu soruları birlikte düşünelim:

1- Genelkurmay Başkanı terörün müttefik ülkelerin tutumlarından beslendiğini söylerken, ABD ve İngilizlerin Konya semalarına gelişi nasıl izah edilecektir?

2- Konya''ya gelen İngiliz ve ABD uçakları Irak ve Afganistan''da bombalamada kullanılmış mıdır? Uçakların pilotları bu saldırılara katılmış mıdır?

3- Tuz Gölü Çevre Koruma Alanı Bakanlar Kurulu Kararı ile Resmi Gazete''de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Göl üzerinde alçaktan veya askeri uçuş yapılması koruma mantığı açısından ne anlama gelecektir?

4- Tuz Gölü altına yapılması düşünülen Doğalgaz Depolaması ile Atış Alanı''nın çevresel etki açısından uyuşması nedir? Bu durumda depolama projesi rafa mı kalkacaktır?

5- Karadağ Radar Üssü''nün tatbikatlar dışında ABD''nin Füze Kalkan Projesi''nde kullanılması söz konusu mudur?

6- Selçuk Üniversitesi Kampus Alanı içinde yapımı gerçekleştirilen Hilton Oteli için Uçuş Mania Planı değiştirilmiş midir?

7- İlk tatbikatlarda bir dünya savaşı senaryosu üzerinde durulduğu, Irak-İran-Afganistan-Suriye-Libya ve K.Kore''nin karşı taraf alındığı doğru mu?

8- Konya''dan Malatya Erhaç Üssü''ne bir F-4 filomuz taşınmış mıdır? Diğer filolarımızın taşınması söz konusu mudur?

9- Konya 3. Ana Jet Üssü''nde incirlik benzeri bir yapılanmaya gidilmesi düşünülmekte midir?

Daha onlarca soru sorulabilir. Ama en can alıcı olanı şu: Son günlerde can üzerinden, kan üzerinden izlediğimiz olaylar bir oyun mu? Birileri bir tiyatro mu oynuyor? Yoksa kan üzerinden iktidar mı devşiriliyor? Eğer öyle değilse tek şey kalıyor geriye. Tehdit Kuzey Irak''ta değil, Konya''da, düşman Anadolu''nun bağrında.

.Kan üzerinden iktidar ve savaşla yüzleşmek
00:0014/06/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Önceki akşam yapılan güvenlik zirvesinde alınan kararlar, zirve sonrası yapılan açıklamalar kadar mıydı? Terörle mücadelede tam uyum, terörle mücadelenin bütün siyasi hesapların üstünde oluşu, mücadelenin demokrasi ekseninde yapılması, bütün kurumların ve halkın işbirliği ile yürütülmesi şeklinde özetlenebilecek açıklama, cumhurbaşkanı seçimiyle başlayan iç iktidar krizini sona erdirecek bir uzlaşma görüntüsü veriyor.

O zaman, bundan sonra hükümetle Genelkurmay arasında medya üzerinden bir iletişim türü görmeyeceğiz demektir. O zaman, şehid cenazeleri üzerindeki siyasi tartışma bitecek demektir. O zaman kan üzerinden iktidar mücadelesi yürütme gibi çirkinlikler sona erecek demektir. O zaman, toplumun bir kesimini bir başka kesime karşı sokağa çağırma basiretsizliğine son verilecek demektir.

Terör Türkiye''nin en önemli konusu değil mi? Türkiye, haftalardır bu sorun üzerinden gerilmiyor mu? Madem bu yapılabiliyor, şimdiye kadar bir toplantı yapsalardı ve bu iş bitseydi. Bu kadar gürültüye hiç gerek kalmazdı. Ama acaba öyle mi?

Açıklama, kamuoyunun beklentilerine göre kaleme alınmış. Herkesin evet diyebileceği cümleler kurulmuş. Ama gerçekten neler tartışıldığı, ne kararlar alındığı ya da ne tür hedefler belirlendiği yok. Gerçekten terör üzerinden şekillenen iç iktidar mücadelesinin seyrine ilişkin hiçbir veri yok. Buradan bakıp da, “aslında hiçbir sorun yokmuş. Türkiye boşuna paniklemiş” diyesi geliyor insanın. Ne olacağını önümüzdeki günlerde yaşayacağımız somut gelişmelere göre anlayacağız.

Bakalım nerelerde yeni saldırılar olacak, seçime kadar daha ne sürprizler göreceğiz? Uyum görüntüsü verenler dışarıda ne tür bir tavır izleyecek? Dar anlamda terörle mücadele operasyonları mı yoksa savaş kavramı ile ifade edilecek gelişmeler mi göreceğiz? Yeni bir tezkere ile mi karşılaşacağız? Bir seferberlik havası mı estirilecek?

Bir an, konuyu iç iktidar kavgasının dışına çıkaralım. Alınan güvenlik önlemleri, yoğun operasyonlar, neredeyse olağanüstü hale varan tedbirler ne kadar başarılı olabilir? Oluşturulacak tampon bölge, krizi bir süre erteleyebilir. Ama sadece erteleyici bir çözüm olacak. Ayrıca sadece bir başlangıç. O zaman ne yapılacak? Günü kurtarmanın ötesinde kimse gerçekle yüzleşmek istemiyor.

ABD, İsrail ve İngiltere Kuzey Irak''ta bir proje uyguluyor mu? Evet uyguluyor. Türkiye''ye yönelik tehdit bu ülkelerin uygulamalarından kaynaklanmıyor mu? Elbette öyle. Alınan tedbirler bunu sona erdirecek mi? Tabii ki hayır? Bu ülkeler Türkiye ile işbirliği yapıyor mu? Kesinlikle yapmıyor, yapmayacaklar da. O zaman sadece PKK''ya odaklanmak, sadece güvenlik tedbirleri almak neyi değiştirecek? Bunu biz görüyoruz da bu ülkenin siyasi ve askeri elitleri görmüyor mu? Görüyordur herhalde. Peki nasıl bir çözüm öneriyorlar? Bilmiyoruz…

Mesele PKK değil. Mesele sadece Barzani de değil. Mesele iç iktidar kavgası kadar dar bir alana hapsedilemez. Yeni Ortadoğu dizaynı Türkiye''yi de dönüştürüyor. Rejimini, muhalefetini, toplumsal yapısını sarsıyor. Çok boyutlu biçimde tartışmaya açıyor. Bütün bunlar karşısında bu şey söylemek, bir çözüm üretmek gerekiyor. Terörle mücadele söyleminin bir anlamı kalmadı. Bütün boyutlarıyla bir pozisyon belirlemek gerekiyor. Bu da ancak radikal, can yakan kararlarla mümkün.

Beş yolda çok şey değişti. Tehdit, çözüm, söylem, strateji yeniden belirlenmek zorunda. PKK''yı tasfiye, terörle mücadele yöntemlerinin bir anlamı yok artık. Daha önce Saddam vardı, işbirliği yapan. ABD Türkiye ile işbirliği yapıyordu. NATO destek veriyordu. Kürt liderler Ankara''ya yakındı. Irak dünyanın merkezinde değildi. O zaman PKK''ya operasyon anlamlıydı.

Şimdi bunların hiç biri yok. Bağdat''ta işe yaramaz bir hükümet var. Kürt milliyetçiliği kontrolden çıkmış durumda. Kürt liderler Ankara''dan çok uzak ve PKK ile dayanışma içinde. Kuzey Irak''ta ABD /İsrail destekli başka bir devlet var. Ve ABD''nin Soğuk Savaş dönemi çıkarları çoktan değişti.

Bu değişiklikleri görmeyerek terörle mücadele adı altında yıllardır uyguladığınız politikaya devam edemezsiniz. Ederseniz, Türkiye''yi kandırırsınız. Bunları görür, iyi hesap yapmadan bir savaşın içine girerseniz sonu gelmez etnik savaşların, bölgesel savaşın, Irak bataklığının içine çekilirsiniz. Bütün bunlara karşı neler tartışıyoruz biz?

Bağdat yönetimi merkezi otoriteyi güçlendirme, Şii devletine destek karşılığında Kerkük''ü Barzani''ye sattı. Güney-Kuzey Irak dayanışması Türkiye''nin önünde yeni bir direnç oluşturuyor. Kürtlerle Sünni Araplar arasında gerilim tırmanıyor? Sünni örgütler Kerkük üzerindeki Şii-Kürt dayanışmasına karşı çıkıyor? ABD''nin Irak için bir B planı hala yok. Bunlar, Türkiye için hem bir fırsat hem de tehlike içeriyor. Etnik çatışmaların, iç savaşın hatta bölgesel savaşın içine çekilebilir. Yada bu ayrışmaları dikkatle izler pozisyon belirler.

İşaretler krizin tırmanacağı, yaygınlaşacağı yönünde. Endişe, “operasyon”un yerini “savaş”ın alacağı şeklinde. Korku, hiç istemese de savaşın Türkiye''ye dayatılacağı….

Savaşı Türkiye"ye taşıyan kim?
00:0015/06/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Gazze, avuç içi kadar bir yer. Hayatları boyunca özgürlük için savaşmış, imkansızlığın her türlüsüyle denenmiş insanlar birbiriyle savaşıyor orada. Yıllarca İsrail işgaline karşı savaşanlar şimdi İsrail''le omuz omuza, onun verdiği silahlarla kendilerinden olmayan Filistinlilerle savaşıyor. ABD, İsrail ve El Fetih bir tarafta, Hamas diğer tarafta. İsrail''e göre İran ve Suriye Hamas''ın yanında. Şimdiye kadar yedi yüz kişi bu kardeş kavgasında öldü. Ne için? İktidar, güç için. ABD ve İsrail''in bölgesel planlamaları için. Irak''ta yaptıkları gibi, Lübnan''da yaptıkları gibi, Türkiye''de yapmaya çalıştıkları gibi. O bölgeyi askeri üsse, garnizon ülkeye dönüştürmek için. Dilimlere ayırıp kolayca yutmak için. Sömürmek, yönetmek, köleleştirmek, kişisizleştirmek için.

Gazze sahilinde dev doğalgaz yatakları bulundu. Şimdiki savaşta bunun payı yok mu? Bir trilyon metreküp doğalgaz ABD''nin, İngiltere''nin, İsrail''in iştahını nasıl kabartır? Doğalgazı işleten İngiliz şirketin İsrail''le yapmak istediği 15 yıllık anlaşmaya dikkat edelim. 4 milyar dolarlık anlaşma. Anlaşırlarsa Gazze açıklarından İsrail''in Aşkelon limanına denizaltından boru hattı döşenecek. Filistin yönetimine de 1 milyar dolar verilecek? Bu parayı kim olacak? İsrail silahları ile Filistinli avlayan işadamı Mahmud Abbas mı yoksa Hamas mı?

Filistin iç savaşı İslamcı-ulusalcı savaşı gibi. ABD/İngiltere/İsrail ekseni ile Suriye-İsrail arasındaki bir savaş gibi. Ama böyle de bir boyutu var. 1 trilyon küp doğal gaz kadar!

Bir varil petrol için ülkeleri ne hale getirdiklerini düşünelim. Örneklere bakalım. İşgalleri, iç savaşlara, kardeş kavgalarına, tarif edilemez öfke ve intikam duygularına… Kimler, ne amaçla besler bunları! Sadece Gazze örneği yetmez mi?

Türkiye''nin bugün karşı karşıya bulunduğu hal de bu değil mi? Gözlerimizi geçmişe çevirelim. I. Dünya Savaşı sıralarına.. Hiç ara vermeden bugüne kadar olanları sırayla izleyelim: Arap yarımadasındaki İngiliz oyunlarını, Medine müdafaasını, Beyrut''ta dönen dolapları, Kanal harekatını, Kut-ul Amare''yi, bitmek tükenmek bilmeyen Musul-Kerkük tartışmalarını, Anadolu isyanlarını, petrol/iktidar ilişkilerini, harita taslaklarını, istihbarat savaşlarını, İslami direniş olarak gördüğümüz bazı hareketlerin bile kaynak savaşıyla ne tür bağlantıları olabildiğini, bölgeyi dizayn edenlerin etnik isyanlardan, dini ayaklanmalardan nasıl yararlandığını, yüzyıllardır kardeş olanların bu amaçla nasıl da bir anda azılı düşmanlara dönüşebildiklerini… Hatırlayalım….

Ne değişti? Hiç kesintiye uğramadan aynı yöntemler sayısız kez kullanılmadı mı? Kullanılmıyor mu hâlâ? Osmanlı çözüldükten sonraki Irak''ı hatırlayalım. Siyasi yapı ne üzerine kuruldu? Güney''in ve Kuzey''in petrolü üzerine. İngiltere, bu kaynakları denetlemedi mi? Petrol Irak halkına huzur verdi mi? Darbeler, katliamlar, isyanlar, iç çatışmalar hep bu kaynaklar için birileri tarafından tezgahlanmadı mı?

Şimdi Irak yine belirsiz. Yine petrol var. Yine yeni bir proje uygulanıyor. Yine kaynaklar üzerine. Güney''in ve Kuzey''in kaynakları üzerine. Türkiye yine cephenin bir tarafında. Diğer tarafta İngilizler, Amerikalılar, İsrailliler. Tehdit bu nedenle Türkiye''ye yönelmedi mi? Peki ne olacak? Irak halkı huzur bulacak mı? Bu kaynakların sefasını sürebilecek mi? Hayır! Her zaman olduğu gibi İngiliz/Amerikalılar için dizayn ediliyor yeniden. Musul''u Kerkük''ü, Basra''yı, kısaca petrol ve doğal gaz olan yerleri kimseye vermeyecekler. Herkes hesabını buna göre yapmalı.

Bir şeyi düzeltmeliyiz? Türkiye''de meseleye neden tek taraflı bakılır? Neden her şey Türkiye''nin sorgulanması, suçlanması üzerine kurgulanır? Askerin gücü tartışılır, rejimin niteliği tartışılır, baskılara karşı durulur, siyasi yapısı sorgulanır. Kürtlere ilişkin politikaları sorgulanır. Bunlar yapılmalı, yapılıyor da. Peki Irak''tan Türkiye''ye yönelen ABD kaynaklı tehdit neden hiç sorgulanmaz? Tehdit Türkiye''den Kuzey Irak''a mı yöneliyor yoksa tam tersi mi? En azından bu soru neden sorulmaz?

Türkiye''de Kuzey Irak ve PKK konusundaki kanaati hangi siyasi ve entelektüel akıl yönetiyor sizce? Kimin gücü bu?

Bunun etnik kimlikle, özgürlüklerle ilgisi olmadığını biliyoruz. Çünkü sorun, güçle, iktidarla, bölgesel projelerle bağlantılı hale geldi. O zaman, Türkiye''yi acımasızca sorgularken, karşı tarafı neden hiç sorgulamayız? Ya da şöyle soralım: Türkiye mi bölgeye müdahil yoksa birileri Türkiye''yi hırpalamak için bu kozu mu kullanıyor? O zaman bir kez olsun soruyu böyle sorsak ne çıkar karşımıza? Türkiye mi savaşa gidiyor yoksa savaş mı Türkiye''ye geliyor? Tabii zihinlerimizi bu bağımlılıktan kurtarabilirsek?

Musul/Kerkük tartışmalarının Anadolu''yu nasıl sarstığını hatırlayalım, isyanları... Şimdi yeniden sarsılıyoruz! Acaba neden? Bu sarsıntıyı, savaşı bize getirenleri tanımıyor muyuz hâlâ? O ayaklanmalar İslam için miydi, Hilafet için miydi, Osmanlı için miydi, özgürlük için miydi? Yoksa İngiliz hesapları için miydi? Peki şimdiki kimin hesabı için?

Aptal yerine konulmak
00:0019/06/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye için kâbus senaryosu bu kadar gürültü koparırken özellikle söz konusu toplantıya Türkiye adına katılan güvenlik çevrelerinden ses çıkmaması biraz garip değil mi?

Soruyu şöyle soralım: Böyle bir senaryo çalışmasına gazeteciler, düşünürler, siyasi iktidara mensup insanlar yani siviller katılsa. CENCOM karargahlarını süsleyen parçalanmış Türkiye haritaları üzerinde Kürt meselesini, iç savaşı, muhtemel terör saldırılarını, suikastleri, örtülü operasyonları, demokratik kurumları yıpratacak eylem biçimlerini ele alsa, bu kâbus senaryolarını Türkiye''nin karşı karşıya bulunduğu tehditlerin mimarlarıyla istişare etse ne olur?

Bir günde Türkiye''nin altını üstüne gelmez mi? Bu hassas günlerde, böyle bir toplantıya katılanlar hain ilan edilmez miydi? Bu kişilerin canına okunmaz mıydı?

Tartışılan senaryo değil beni korkutan. Hem Türkiye içinde hem yakın bölgemizde çok daha vahim senaryolar konuşuluyor, yaşanıyor! Beni endişelendiren, kimlerin kimlerle ne tür bağlantılar içinde olduğu ve bu ittifakın Türkiye''yi nerelere sürükleyeceği. Sanki bir tiyatro oynanıyor. Haftalardır endişe ile izlediğimiz her şey bir kurgu ve sanki bu ülkenin insanları belirsiz bir düşmana karşı harekete geçiriliyor. Türkiye''yi tehdit eden şeyler üzerinden güç/iktidar devşiriliyor. Müttefikler düşman rolü oynayarak hem Türk siyasal yapısını yeniden dizayn ediyor hem Türkiye''ye yeni bölgesel roller tayin ediyor. Bir yandan terörün, tehdidin kaynağını işaret edenler diğer taraftan o kaynakla kol kola yeni Türkiye tasarımına girişiyor.

Türkiye''nin son yıllardaki güvenlik algılarının doğruluğuna hep katıldım. Genelkurmay Başkanlığı''nın küresel ve bölgesel tehditler konusundaki değerlendirmelerinin çok önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü Türkiye''nin karşı karşıya bulunduğu tehditlerin hepsinin müttefiklerinden kaynaklandığı artık inkar edilemez bir gerçek. Bu gerçek dururken, tehdidin mimarlarından çözüm beklemek beni ürkütüyor. Amacı, kapsamı, niteliği belli bir bölgesel tasarım var ortada. Bunu yapanlar da belli. Şimdi siz gidip aslında tehdidi üretenlerle böyle senaryolar tartışıyorsanız, bu ülkenin insanları ne anlamalı?

Harp Akademileri Komutanlığı''nda düzenlenen “Güvenliğin Yeni Boyutları ve Uluslararası Örgütler” konulu toplantılarda Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın konuşmasını bir kez daha okudum. Son derece doğru tespitler içeren konuşma ile bu senaryoyu aynı anda düşününce nasıl bir sonuca ulaşacağız? Tehdit PKK''dan ve Kuzey Irak yönetiminden geliyor. Bunların arkasında da müttefik ülkeler var. Peki bu müttefikler, Genelkurmay''dan önemli subaylar ve “asla görüşmeyiz” denilen K. Irak yönetiminden Kubat Talabani aynı masada neyi çözüyordu? Türkiye''nin güvenlik kurumları, K.Irak yönetimi ile masaya oturdu da bizim mi haberimiz yok? Siyasi iktidar, “iki tarafın da menfaatine ise görüşürüz” dediği günlerde, “teröre destek verenlerle neden görüşelim” şeklinde açık tavır alınırken, terör olarak görülen bir ekibe mensup kişi ile Türkiye''nin geleceğine ilişkin vahim senaryolar nasıl konuşulabiliyor? ABD''ye karşı, teröre karşı, Türkiye''nin bütünlüğü için milyonları sokağa dökenler hangi güçlerle nasıl bir ortaklık içinde? Sokaklarda, meydanlarda Türkiye için yürüyen insanlar oyuna mı getirildi?

2005''ten beri bunları yazıyorum. Türkiye''yi bugüne getiren sürecin seyrini yazdım. ABD''deki neocon ve İsrail aşırı sağına mensup karanlık merkezlerin yazdıkları senaryonun nasıl adım adım uygulandığının, Türkiye''de kimlerle işbirliği yapıldığının adeta günlüğünü tuttum. Bu işbirliğinin Ak Parti hükümetine karşı başlattığı savaşı aktardım. Mesela “Türkiye''ye İslamcı Cumhurbaşkanı!” (2007-02-20), “AK Parti Michael Rubin''e neden haddini bildirmiyor?” (2005-12-16), “Türk şahinler-neocon ittifakı mı?” (2007-05-11), “Yeni 28 Şubat senaryosu mu” (2007-05-10), “Ak Parti''ye neocon tuzağı!” ya da “Mavi ve turuncu bayraklarla yürümek” başlıklı yazıda anlattığım bu süreçti.
Genelkurmay''a bağlı Stratejik Araştırmalar ve Etüt Merkezi SAREM''in organize ettiği, Günelkurmay Başkanı''nın o meşhur konuşmayı yaptığı toplantıya davet edilenlerden biri de, bugün tartıştığımız senaryonun yazarlarından Michael Rubin''di. “Harb Akademileri''nde bir neo-faşist!” başlığı altında, Ortadoğu''yu kana bulayan, Türkiye''yi bölünmenin eşiğine getiren ne-ofaşist kadronun yeni yetmelerinden Rubin''in o toplantıya katılmasını neden yadırgadığımı aktardım. “Türkiye şeriata gidiyor”, “İslamcı cumhurbaşkanı mı gelecek” diyerek Türkiye''de darbe ve iç savaş senaryoları pazarlayan ekipten biri o. Zeyno Baran gibi, Daniel Pipes gibi ve daha niceleri gibi. Kimler bu isimleri neden el üstünde tutar? Türkiye''yi bölme senaryolarını açıkça tartışan bu çevreden beklentileri nedir? Aklıma sorular geliyor:

1- Bu çevrelerin birkaç yıldır hükümete karşı başlattıkları savaş Türkiye''den mi yönetiliyor? Karşılığında neler veriliyor?

2- “Türkiye''ye İslamcı Cumhurbaşkanı!” ya da “Türkiye şeriata mı gidiyor” şeklindeki yazıları kim yazdırdı?

3- Zeyno Baran''ın Newsweek dergisindeki darbe senaryosu Türkiye''de mi çizildi?

4- Neocon ve İsrail aşırı sağına mensup isimler aslında daha çok Türkiye''de bir yerlere mi çalışıyor?

5- Bu ortaklığın niteliği nedir ve söz konusu işbirliği ile Orgeneral Büyükanıt''ın güvenlik değerlendirmelerini birlikte değerlendirince nasıl bir sonuca ulaşacağız?

6- 28 Şubat, neocon/İsrail aşırı sağının yönettiği bir müdahaleydi. İslamcılar üzerinden bir sistem revizyonu yapıldı. Aynı çevreler, bu sefer Kürt milliyetçiliği üzerinden yeniden bir sistem revizyonu mu yapıyor?

7- Türkiye, ABD tarafından Kuzey Irak yönetimiyle masaya oturtuldu da biz mi duymadık?

Filistin"e Türk askeri gidecek!
00:0020/06/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Gazze''de yaşananlar Filistin iç iktidar mücadelesiyle sınırlı değil. Hamas''la el Fetih arasındaki mücadele İslamcı-ulusalcı çatışması da değil. Avrupalı gözlemcilerin denetiminde yapılan Ortadoğu tarihinin en demokratik seçimi sonrası bir demokrasi sınavı da değil. Elbette iktidarın paylaşılamaması var. El Fetih''le Hamas arasındaki ideolojik farklılık var. Demokratik seçimlerin İsrail, ABD ve Arap komşular tarafından reddedilmesi var. Ama bunlar, çok daha kapsamlı ve derin bir krizin birer unsuru. Gazze örneğinde yaşanan Türkiye''nin bugünlerde güvenlik/iç çatışma süreciyle birebir bağlantılı. Çünkü hem Gazze''de yaşananlar hem Türkiye''deki iç siyasi kriz ve kamplaşma birilerinin yeni Ortadoğu dizaynının uzantılarından başka bir şey değil.

Hamas''ın Gazze''de ezici bir üstünlük sağlamasından, Batı Şeria''da etkin bir güç olduğunu göstermesinden sonraki sürece bakalım: Filistin halkının seçimine karşı ABD, İsrail, “Filistin''in Karzaisi” olarak tayin edilen Mahmud Abbas''ın El Fetih grubu ve bazı Arap ülkeleri aynı safta buluştu. Önce ağır ambargo başlatıldı. Filistinliler açlıkla terbiye edilecek, Hamas çaresiz bırakılacak, diz çöktürülecekti. Başarısız oldu. Sonra iç çatışmalar başlatıldı. Tıpkı Irak''taki Şii-Sünni çatışması gibi. Sayısız ateşkes ilan edildi, Mekke Anlaşması yapıldı ve Ulusal Birlik Hükümeti kuruldu. Ambargo da, iç çatışma da, Mekke Anlaşması da Hamas''ı tasfiye etmek için bir süreç olarak uygulandı.

El Fetih, İsrail ve ABD omuz omuza Filistin''in bir kesimine savaş ilan etti. Mısır''dan, İsrail''den El Fetih''e silah yağdırıldı. Halk ambargo altında kıvranırken Abbas''ın kadrosuna milyonlarca dolar dağıtıldı. Ne de olsa o, Afganistan''da, Irak''ta, Lübnan''da oluşturulan yeni iktidar elitlerinden, kukla liderlerden biriydi. Çatışmalar yaşanırken İsrail Abbas''a her an yardıma hazır olduğunu açıklıyor, bu yardımı da yapıyordu. Çatışmalar sırasında İsrail kontrol noktalaları El Fetih militanlarına tamamen açıldı. Sonunda olan oldu, Hamas El Fetih''i Gazze''den çıkarttı.

Abbas, eline tutuşturulan programı harfiyen uyguluyordu. Hamas''ı yasadışı, seçimle işbaşına gelen temsilcileri hain ilan etti. Batı Şeria''da Hamas yanlılarına karşı İsrail ile birlikte operasyonlar başlattı. Olağanüstü hal kararı aldı. Ardından IMF ve Dünya Bankasın''dan, ABD ve İsrail''le işi ilişkileri olan Selam Feyyad''a hükümeti kurma görevi verdi. Tabi ABD''nin talimatıyla.

ABD, AB ve İsrail, Abbas yönetimine mali yardımlar başlatırken Gazze''yi ölüme mahkum etti. Demokratik seçimleri kimse hatırlamıyordu. Söz konusu olan direniş kanadının tasfiyesiydi. Direnişi de Hamas temsil ediyordu.

Lübnan''da aynı senaryo uygulanmadı mı? O zaman da Hizbullah İsrail''in ateş gücüyle tasfiye edilecekti, ABD, İsrail, Lübnan yönetimi ve bazı Arap ülkeleri tarafından. Büyük bir sürpriz yaşandı. İsrail rezil bir yenilgiyle geri çekilmek zorunda kaldı. Ardından ABD ve İsrail''in planladığı gibi Lübnan''a uluslararası güç yerleştirildi. Türkiye de asker gönderdi. Bu gücün amacı Hizbullah''ı silahsızlandırmaktı. Şu ana kadar başarılamadı. Ama Lübnan''da Şii Hizbullah''tan sonra Sünni Filistinliler de ayakta, çatışmalar sürüyor.

Lübnan senaryosu Filistin''de uygulanıyor şimdi. Hamas''ın Gazze''yi ele geçirmesinden sonra İsrail ve El Fetih, BM ile görüşmeye başladı. Amaç bölgeye uluslararası güç yerleştirmek. Tabi bu bir ABD/İsrail planı. Ama bu hemen olmayacak. Önce Gazze''ye çok ağır bir saldırı yapılacak. Irak''a ve Lübnan''a yapıldığı gibi. Yeni bir insanlık trajedisi izleyeceğiz.

İsrail saldırı hazırlıklarına başladı. Yirmi bin kişilik bir güçle Gazze''ye saldıracak. Bunu ABD''nin tam desteğiyle ve El Fetih''le yapacak. Lübnan''da başaramadıklarını Gazze''de deneyecekler. Yıkımın ardından uluslararası güç devreye girecek. Tıpkı Lübnan''daki gibi. Şimdiye kadar Filistinlileri korumak için bütün girişimleri sabote eden ABD ve İsrail''in bölgeye uluslararası güç istemesi neden sizce?

Buraya kadar olan ABD ve İsrail''in hesabı. Bu hesapların tutmadığını da biliyoruz. Irak''ta tutmadı. Lübnan''da tutmadı. Filistin''de de tutmayacak. Neler olacağını söyleyelim:

İsrail Gazze''ye saldırıya geçtiği anda Hizbullah-İsrail çatışması yeniden başlayacak. Hem Hamas hem Hizbullah İsrail''le savaşmaya başlayacak. Tabi bu savaşın Lübnan''daki Filistinlilere sıçraması (zaten şu an Lübnan ordusuyla çatışıyorlar) ve El Fetih''e bağlı Filistinlileri Hamas''ın yanına itmesi muhtemel. Birkaç hafta içinde böyle bir çatışma bekleniyor.

İşte bu bölgesel bir kaos demektir. İran ve Suriye''yi de içine alacak, Irak''taki dengeleri değiştirecek demektir. İşgal yerine iç savaş formülünü bir kez daha düşünelim. Peki aynı senaryo bugünlerde Türkiye''de de konuşulmuyor mu? Bu bir rastlantı mı?

Yine geçtiğimiz yıl, Lübnan''a asker gönderme sırasında bugünkü kaygıları ortaya koymuştuk. Türkiye, ABD''nin talebi ile Lübnan gibi, Gazze''ye de asker göndermek isteyecek. Tezkere tartışacağız yakında…

İsrail/ABD için gideriz ama Osmanlı''nın şanlı dönüşü olarak sunulur bu!

Bu soruları sormak bile ne kadar zor!
00:0021/06/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Küçücük Gazze''de yaşananlar, Filistin iç iktidar savaşı, insanlık dramı, ABD ve İsrail''in iç çatışma tezlerinin dışında devasa etkiler göstermeye başladı. Bunun bölgesel senaryonun bir unsuru olduğuna, Lübnan''daki iç çatışma senaryosu, Suriye ve İran''a yönelik süreç ve Türkiye-Kuzey Irak hattındaki gelişmelerle ne kadar bağlantılı olduğuna ısrarla dikkat çektim. Bugün bir örnekten hareketle bazı sorular sormak istiyorum. Vereceğimiz örnekle ilgili gerçekler bu köşede o tarihlerde apaçık ortaya konulmuştu. Sorular da daha önce burada soruldu. Ama hiç birine cevap bulunamadı. Şimdi Gazze''den Türkiye''ye uzanan gizli ilişkiler ağının karanlık dünyasına girelim.

Örnek şu:

Hamas''ın Gazze''de denetimi ele alması, özellikle Mahmud Abbas yönetiminin istihbarat merkezini ele geçirmesi bazı ülkeleri panikletti. İsrail adına hareket eden, Filistin iç çatışmasının mimarı olan Muhammed Dahlan''ın istihbarat arşivleri bütün bölgeyi sarsacak nitelikte.

Binlerce gizli belge İsrail tarafından “Yüzyılın Felaketi” olarak yorumlanıyor. ABD ve İsrail, belgelerin İran ve Suriye''nin eline geçmesinden endişeli. Ama asıl endişe bu değil; kanlı, kirli ilişkiler ağının ortaya çıkmasından korkuyorlar. İsrail, ABD, Mısır ve bazı bölge ülkeleri, istihbarat bilgilerinin yayılmasını engellemek için müthiş bir dayanışma içine girdi. Belgelerin İsrail''in yabancı istihbaratlar ile ortak operasyonlarını, İsrail işbirlikçisi Filistinli yetkililerin adlarını, silah-kara para trafiği ile ilgili bilgileri ihtiva ettiği belirtiliyor. Bu arşivden Türkiye ile ilgili neler çıkacak merak ediyorum.

Şimdi sıkı durun! Açıklanan ilk belge gerçekten şok edici nitelikte.
Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas''ın "sağ kolu" Muhammed Dahlan, İsrail ile birlikte Yaser Arafat''ın öldürülmesinde yer aldı. İsrail istihbaratı Mossad ile ortak çalışan Dahlan, Arafat''ın zehirlenmesinde bizzat rol oynamış. Nitekim, Hamas sıkıştırınca Dahlan ve adamlarını Gazze''den kaçıran da İsrail. Bu yönüyle Filistin''de bir iç savaş değil, İsrail ortaklarıyla Filistin halkı arasında bir savaşın varlığı açıkça ortaya çıkıyor. Gelelim Arafat''a.

Bana göre Arafat''ın zehirlenip öldürülmesinde sadece Dahlan değil, Mahmud Abbas''ın da rolü var. O günleri hatırlayalım. Arafat''ın tecrid edilişini, ABD ve İsrail''in Abbas''ı nasıl iktidara taşıdığını… 11 Kasım 2004''te resmi ölüm tarihi açıklanan Arafat''ın İsrail tarafından zehirlendiğini, Abbas modelinin Arafat''a nasıl dayatıldığını, bunu boşa çıkarınca da nasıl cezalandırıldığını en net ifadelerle yine bu köşede yazdım ve ağır ithamlara maruz kaldım. Göreceksiniz, Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri suikastinden de, belki yıllar sonra, benzer bir işbirliği çıkacak. Bakalım bu arşivden daha ne tür bilgiler öğreneceğiz.

Benzer ilişkiler Gazze-Lübnan-Kuzey Irak üzerinden Türkiye''ye kadar uzanıyor mu? Bugün sadece sorular sorabiliyoruz. Belki birkaç yıl sonra bunların cevaplarına ulaşabileceğiz. Mesela şu soruları tekrarlayabiliriz:

1- Türkiye''de asker, diplomat, siyasi çevreden ve iş dünyasından bazı kişiler ABD ve İsrail istihbaratı ile Kuzey Irak merkezli nasıl bir işbirliği içinde? Bu çevreler Türkiye''nin Kuzey Irak politikasını nasıl yönlendiriyor?

2- Sık sık İsrail''e giden bazı kişilerle Türkiye''deki saldırılarla, suikast hazırlıklarıyla, bombalı saldırı hazırlıkları arasında ne tür bir bağlantı var?

3- Kuzey Irak''tan Türkiye''nin bazı şehirlerine nakledilen patlayıcı ve silahlarla ilgili trafiği bu kişiler mi yönetiyor? Ve bu patlayıcı ve silahlar hangi saldırılarda kullanıldı? Yeni saldırılar mı olacak?

4- Bir yandan Türkiye içinde örtülü operasyonlar yapan bu istihbarat teşkilatları sınırın diğer tarafından 20 bine yakın silahlı gücü neden Türkiye''ye karşı hazırlıyor?

5- Geçtiğimiz yıl, Lübnan savaşı sırasında Türk özel birliklerinin İsrail''e ve Lübnan''a gönderilmesi ne tür bir ilişkinin sonucu? Bu birimler CIA ve Mossad birlikleriyle nasıl bir işbirliği içindeydi?

6- Yine aynı istihbarat birimlerinden kişilerle bu ülkenin mahrem bilgilerine sahip insanlar Türkiye içinde yaptıkları toplantılarda Lübnan''dan Kuzey Irak''a kadar neleri planlıyorlardı?

7- Bugün silah sevkıyatı hâlâ devam ediyor. Neden kimse ses çıkarmıyor?

8- Gazze-Lübnan-Kuzey Irak hattında Türkiye ile ABD ve İsrail arasındaki ilişkiler, bu ilişkilerin güvenlik sorunları olarak Türkiye''ye yansıması hatta iç savaş senaryolarıyla tartışılması nasıl açıklanabilir?

9- Güneydoğu, K. Irak, Lübnan ve İsrail gibi dört önemli bölgede Türk özel birimleri, CIA ve Mossad unsurlarıyla ortak operasyon ve toplantılar yapıyor mu?

Gazze''deki bir istihbarat arşivi Arafat''ın öldürülmesi gibi dünya çapında bir olayla ilgili detaylar sundu bize. Devlet terörü, kara para, örtülü operasyonlara ilişkin yeni bilgiler de öğreneceğiz sanırım. Peki, son beş yıldır, bu bölgede gelişen ve aklımızın almadığı olaylarla ilgili gerçekleri ne zaman öğreneceğiz? Emin olun, öğrendiğimizde büyük şok yaşayacağız! Sanırım bir arşivin daha deşifre olması gerekiyor?

Türkiye"yi Diyarbakır"dan görmek!
00:0022/06/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye üzerine dehşet senaryosu hazırlayanlar, senaryolarının gerçekleşme eğilimini gördükçe çok seviniyor olmalı. 2007''de darbe olma ihtimali yüzde elli dediler: Darbe tartışıyoruz, gece yarısı muhtıraları yayınlanıyor. Son elli yılın en önemli seçimi yaşanacak dediler: Seçimler ideolojik kamplaşmaya, rejim krizine dönüştü. Hatta iç savaş ve Türkiye''nin bölünmesi gibi ürkütücü bir dil üzerinden hesaplaşma yaşanıyor.

Siyasi kriz, bölgesel kriz ve seçim sonrası belirsizlikler, akla hayale gelmeyecek senaryoların karşılık bulmasına zemin hazırlıyor. Sanki parlamento seçimleri değil, Türkiye''nin kaderi tartışılıyor. Yeni parlamento değil de Türkiye''nin geleceği belirlenecek. Siyasi seçime müdahil olanların kullandığı dile, tartıştığı konulara bakınca, seçime kadar olan süre içinde ve seçim sonrasında gerilimin şiddetinin daha çok artacağını söylemek abartı olmayacak. Çünkü bu kriz, bu tartışma, bu yönlendirme, seçim gündemi, taraftarların gündemi, kullanılan dil başkaları tarafından belirleniyor.

Sadece Hudson''daki bir senaryo bile günlerce Türkiye''yi meşgul etti. Genelkurmay''ından medyasına ve siyasi partilerine kadar Türkiye günlerce bu senaryoyu tartıştı. Son üç yıldır Türkiye''nin gündemine sokulan tartışma konuları kimler üretmiş bakalım. Darbe, İslam, Kürt meselesi, iç savaş ve daha bir çok konuyu onlar bizim önümüze sürmediler mi? Önce kendileri tartıştı sonra bütün Türkiye''ye tartıştırmadılar mı? Bir aç yeni yetme “düşünce soytarısı” bu ülkenin kaderi üzerinde nasıl da pervasızca oynuyor görmüyor muyuz?

İşte seçim bu yüzden çok kritik. Çünkü seçimin gündemini de, süreci de, kullanılan dili de onlar belirliyor. Açıkça söyleyelim; seçim bütün boyutlarıyla Washington''dan yönlendiriliyor. Taraflar orada belirleniyor. Kamuoyundaki kamplaşma orada şekillendiriliyor. İç siyaset oradan yeniden dizayn ediliyor. Türkiye''nin Kürt meselesi, Kuzey Irak ve bölgesel sorunlara ilişkin politikaları orada belirleniyor. Taraflar orada yazılan senaryolara göre kendine bir yol çiziyor. Her çevrenin Washington''da bir adresi var. Türkiye için gerçekten hazin bir tablo bu.

Rejim krizi, Kürt meselesi, iç çatışma, Kuzey Irak''a müdahale dışında seçime ilişkin bir söz duyuyor musunuz? Türkiye''nin önünü açacak projeler görüyor musunuz? Herkes çatışma üzerinden, ayrışma tezleri üzerinden kitlelere bir şeyler söylüyor. Ancak bu sancılı, hayati konularda aslında hiçbir somut proje önermiyorlar. Çözüm üretmesi gerekenler yakınmaktan, şikayet etmekten başka bir şey yapmıyor. Kimse risk almıyor. Kimse kulağa hoş gelecek şeyler söyleminin ötesine geçmiyor.

Birkaç gündür Diyarbakır''dayız. Bütün Türkiye''nin hatta ABD ve Avrupa''nın dikkatle izlediği yerde. Türkiye''nin kaderinin düğümlendiği yerde. Waşhington''daki senaryoların da, Ankara''daki rejim tartışmalarının da, siyasi partilerin söylemlerinin de, şehid cenazeleri ve terör girdabının da, bütün Türkiye''nin endişelerinin de merkezinde. Ne yöne bakarsanız bakın, seçimi, kampanyaları, partilerin ve seçmenlerin tercihini Diyarbakır belirliyor. Dolayısıyla Türkiye''nin tartıştığı şeylerin en hararetli tartışıldığı yer burası. Ancak İstanbul''da, Ankara''da ya da Anadolu''nun başka bir yerinde hangi cümlelerle tartışılıyorsa burada da öyle. Barış, kardeşlik, huzur temennilerinin ötesinde kimsenin aslında bir şey önerdiği yok. Varolan krizden güç/iktidar devşirmenin dışında. Bağımsız adaylarla Meclis''e girmeye hazırlanan DTP dahil.

Maden buraya kadar geldik biraz da seçimlerle ilgili bir şeyler söyleyelim ve birkaç tespit aktaralım:

1- Ekonomik, sosyal projeler değil demokrasi ve özgürlük vurgusu belirleyici. Daha doğrusu soyut vaatler üzerine bir seçim kampanyası yürütülüyor.

2- AK Parti hem muhafazakarlık üzerinden hem de demokrasi ve özgürlükler üzerinden oy topluyor. Kürt meselesindeki esnek yaklaşımı sempati topluyor.

3- AK Parti dışında bir Türkiye partisi yok. CHP dahil, partiler bölgesel politikalara göre güç topluyor.

4- Türkiye genelindeki siyasi kutuplaşma AK Parti''ye yarıyor ve oy oranını artırıyor.

5- İki parti yarışıyor; AK Parti ve bağımsızlar. Türkiye genelindeki AK Parti-CHP kamplaşması gibi bir durum AK Parti ile DTP adayları arasında söz konusu değil. İlginç bir durum, AK Parti ile bağımsız adaylara gidecek oylar geçişli. Yani DTP olmasaydı oyların önemli bir bölümü AK Parti''ye gidecekti. DTP''lilerin ikinci tercihleri AK Parti.

6- DTP destekli bağımsızlara oy verecek seçmen ideolojik bir tercih yapıyor ama aynı zamanda bu duygusal bir tercih.

7- AK Parti dışındaki partilerde seçmen partiden çok adaya oy veriyor.

8- Beklenen sonuçlar şöyle: DTP''nin bağımsızları 4 milletvekili, AK Parti 4 veya 5 milletvekili, barajı aşması durumunda DP 1 milletvekili çıkarabilir. CHP için Diyarbakır''da pek umut görünmüyor.

Bakalım bu düğüne kimler davet edilecek?
00:0026/06/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''deki iç siyasi çekişmenin merkezinde yer alan, bir anda iç savaş senaryolarının, rejim krizinin, etnik çatışmanın, 22 Temmuz seçimlerinin, sonrasında oluşacak siyasal yapının ve bütün bunları belirlemek için verilen mücadelenin odağındaki isim olan Zeyno Baran, evleniyormuş. Milliyet gazetesinin kendisiyle yaptığı ve “Zeyno Baran, ABD''ye gelin gidiyor” başlığı ile yayınladığı söyleşide Baran, nişanlısı ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Matthew Bryza ile bu yıl içinde evleneceğini ifade ediyor.

Ne var ki bunda? Elbette bir şey yok… Evliliğinin bu tartışmalarla hiçbir ilgisi olamaz ve burada bir insanın özel hayatını konu alma amacında değiliz. Ancak, bir yıl önce “2007''de Türkiye''de darbe olacak” demesine, konuştukları ve yazdıklarıyla yaşananlar hemen hemen örtüşmesine, içinde bulunduğu yeni kuşak “Türkiye uzmanları”nın üç yıldır yazdıkları ve uygulanmasını sağladıkları senaryoların etkin biçimde pazarlanmasına ve bunların da Türkiye''yi acımasız bir siyasi krizin içine sürüklemesine bakınca, evlenmesi bile dikkatleri üzerine toplamaya yetiyor.

Yıllardır “İslam''ın sekülerleşmesi”, sufizm projeleri gibi akla hayale gelmeyecek çalışmaların içinde yer alan, Orta Kuşağı''nın hemen tamamını ilgilendiren parçalanmış ülkeler haritalarının mimarlarıyla birlikte çalışan Baran''ın evliliği bile Türk-Amerikan ilişkilerinde ya da Türkiye''nin iç siyasi yapısının yeniden dizayn edilmesinde bir yer işgal edecek sanki.

Sivil asker ilişkilerini, demokrasi mi laiklik mi tartışmalarını, Kürt meselesini, etnik çatışma senaryolarını üreten ve uygulanmasına öncülük eden Hudson gibi kuruluşları bu ülkede kimlerin finanse ettiğini, kimlerin bu çevrelerle iktidar/sermaye ilişkileri olduğunu, bu ilişkilerden kimlerin siyasi gelecek beklediklerini şimdilik bir kenara bırakalım. Sadece evlilik üzerinden bir yerlere ulaşmaya çalışalım.

Milliyet''teki söyleşide “bu yıl evleneceği”ni söylüyor Baran ve daha fazla ayrıntı vermiyor. Ben daha fazlasını söyleyeyim de neden bu evliliğe taktığım iyi anlaşılsın. Zeyno Baran- Matthew Bryza evliliği sadece beni değil, Türkiye''yi de yakından ilgilendiriyor. Çünkü düğün yakında İstanbul''da yapılacak. Ne zaman? 25 Ağustos''ta. Nerede? Kuruçeşme''de, Galatasaray Adası''nda?

Bugünkü tartışmalar o zamana kadar etkisini kaybeder mi? Baran ve Hudson senaryoları unutulur mu? Yoksa 22 Temmuz sonrası oluşacak parlamento aritmetiği, yeni hükümetin kurulması, cumhurbaşkanının seçimi, iç güvenlik sorunlarının tırmanması, Kuzey Irak-Türkiye ilişkilerinin gerginleşmesi ve bunlara bağlı olarak yeni bir kriz dalgasının Türkiye''yi vurmasıyla malum senaryo ve benzerleri daha mı tartışılır hale gelir?

Hudson''daki senaryonun sadece bir zihinsel çalışma olduğu iddialarına hiçbir zaman katılmam. Bugüne kadar Türkiye ve çevresindeki ülkelerle ilgili çokça benzer senaryolar belli merkezlerde tartışıldı. Geriye dönüp bakanlar bunlardan büyük çoğunluğunun gerçekleştiğini göreceklerdir.

Ama şu aşamada daha önemli olan bu düğüne kimlerin davet edileceğidir. Damat ABD Dışişleri Müsteşar Yardımcısı. Türk-Amerikan ilişkilerini ilgilendiren bir niteliği var. Dolayısıyla siyasi ve askeri çevreden bir çok kişi davet edilir her halde. Gelinse en azından 2006''dan beri Türkiye ile ilgili hemen her senaryonun içinde. Bu yönüyle yine siyasi ve askeri çevreden bir çok kişiyi ilgilendiriyor.

Hudson senaryosuna ilişkin spekülasyonlar, yalanlamalar etkisini kaybetti. Haberin, katılımcıların ve senaryonun doğruluğu daha da netleşti. Kimlerin kimlerle Türkiye üzerinde birlikte çalıştığı, iş tuttuğu, derin ilişkileri daha bir ayyuka çıktı. Herkesin bir Amerikası olduğu ya da ABD''nin herkese oynadığı, Amerika ve milli güçler ayrışmasının (en azından temsil düzeyindeki çevreler bakımından) çok da gerçekçi olmadığı bir kez daha ortaya çıktı. Şüphesiz bu durum, seçim sonrasında da kendini gösterecektir. İç siyasi krizden kim güçlü çıkarsa çıksın bir şekilde ABD kazanmış olacaktır.

Seçim sonrası gerilimli günlere denk gelecek düğün bu tartışmalar açısından önemli. Mesela Genelkurmay''dan birileri davet edilecek mi? Ya da SAREM''den? Siyasi çevrelerden kimler davet alacak? Ya iş dünyasından? Elbette katılımcılar hakkında hiçbir fikrim yok. Sadece merak ediyorum.

Boğaz''da düğüne katılanlar, Türkiye''yi nasıl tartışacaklar? Düğün tarihinde nasıl bir Türkiye''de olacağız? Bölünme senaryoları, Beyoğlu''nda elli kişiyi öldürecek bombalı saldırı ihtimalleri hatırlanacak mı? Ya o tarihe kadar malum senaryoyu andıran gelişmeler yaşanırsa!!

Hak davası ile kan davasını karıştırmak
00:0027/06/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Şimdi bazıları buna askeri savunma yazısı diyecek. Ya da daha ileri gidip, demokrasiden, hukuktan, özgürlüklerden nasiplenmemiş statükocu bir kişinin reaksiyonu diyecek. Bunları önemsemiyorum.

Türkiye''nin içinde bulunduğu derin siyasi kriz ve kamplaşma, her iki taraftan yana tavrını koyanları da çok ciddi bir savrulmaya doğru sürüklüyor. İki keskin cephe alabildiğine çatışırken, bu ülkenin, insanlarının nasıl zarar gördüğüne pek kimsenin dikkat ettiği yok. Birileri ülke kurtarma adına, birileri de demokrasi ve özgürlük adına çatışmada yerini alırken, büyük iktidar savaşının ve bölgesel projenin şaşkın taraftarları olmanın ötesinde hiçbir idraki olmayan bazıları da kendince bu savaşta saf tutmaya, kurgulanan senaryoda rol kapmaya çalışıyor. Nasıl olsa, demokrasi ve özgürlük dediğinizde hiçbir hareketiniz sorgulanmıyor. Nasıl olsa demokrasi ve özgürlük söylemiyle yola çıktığınızda ulaşmak istediğiniz hedefi kimse sorgulamıyor.

Hudson tartışması birkaç haftalık. Ben 2003''ten beri benzer senaryoları gündeme taşıyorum. Her biri birbirinden dehşet, darbe ve iç savaşı içeren bölge ve Türkiye senaryolarına ilişkin çağrılarıma nedense kimsenin dikkatini çekemedim. Hatta Ak Parti''yi hedef alan şiddetli kampanyaya dikkat çektiğim zamanlar Ak Parti''den bile bir reaksiyon gelmedi. Bunun üzerine "Ak Parti neden bu adama haddini bildirmiyor" diye yazı yazmak zorunda bile kaldım. Çünkü söz konusu kampanya Türkiye''yi derinden bölmeyi, iç çatışmalara sürüklemeyi hedef alıyordu. Yine kimseden ses çıkmadı.

Ama Hudson olayı bir şekilde deşifre edildi ve ilk kez böyle bir şey oluyormuş gibi kıyamet koparıldı. Söz konusu toplantılar üzerinden Türkiye''deki iç çatışma şiddetlendirildi. 2007-06-19 tarihli "Aptal yerine konulmak" başlılığı altında oldukça sert cümleler kullanmama rağmen kendimi, bir gelişmeyi sorgulamaktan alıkoyamadım. O da şu:

Mazlum-Der, Türkiye''ye ilişkin senaryoların konuşulduğu toplantıya katılan Tuğgeneral Süha Tanyeli ve Washington Büyükelçiliği Askeri Ataşesi Tuğgeneral Bertan Nogaylaroğlu ile diğer kişiler hakkında suç duyurusunda bulundu.

Dilekçede, bu kişilerin tutumunun, "ülkenin düzenini bozmaya, kargaşa oluşturmaya, halk iradesiyle işbaşına gelmiş hükümeti işlevsiz kılmaya, toplumu kaosa sürükleyerek terörist faaliyetlere zımni destek anlamına geldiği" öne sürüldü. Tanyeli ve Nogaylaroğlu ile toplantıya Türkiye''den katılan diğer kişilerin, eylemlerinin Türk Ceza Kanunu''nun 311. ve 312. maddelerinde düzenlenen "Yasama organına ve hükümete karşı suç" kapsamında değerlendirilerek, cezalandırılmaları talep edildi.

Buraya kadar bir şey yok. Herkes söz konusu toplantıyı Türkiye''nin aleyhine bir çalışma görüp şikayet edebilir. Bana göre de burada garip bir ilişki var ve sorgulanması gerekiyor. Ama sormadan edemiyorum:

Acaba söz konusu toplantıya sadece siviller katılsaydı ve aynı senaryo tartışılsaydı Mazlumder o toplantı için de suç duyurusunda bulunacak mıydı? Mesela SAREM yetkilileri katılmasaydı, gazeteciler, yazarlar, Kuzey Irak''tan temsilciler, siyasi partilerden isimler katılsaydı, Mazlumder yine de bu olayın üzerine gider miydi? Eğer cevap "evet"se daha önceki benzer toplantılar, iç savaş ve etnik çatışma senaryoları, yeni harita taslakları, askeri darbe provokatörlükleri sırasında neden ses çıkarılmadı? O toplantılara da Türkiye''den insanlar, "Türkiye uzmanları" katıldı. Neden hiç biri hakkında suç duyurusunda bulunulmadı?

Burada mesele senaryo değil de, sadece asker katılımcı olması mı? Mesela sadece üniforma giymesi bir insanın suçlu olduğu, potansiyel tehlike olduğu anlamına mı geliyor? Neden bu tür ''STK''lar, hep belli çevrelerin ortak çıkarlarıyla aynı paralelde hareket eder? Onların dostlarıyla dost, düşmanlarıyla düşman olurlar? Bu sadece özgürlük ve hak mücadelesi midir?

Mazlumder bir araştırma yapmalı. Türkiye''den katılımcıların olduğu benzer toplantıları incelemeli. Madem konu Türkiye için kötü senaryolar, o zaman teröre destek çıkan, bu ülkeyi iç çatışmalara sürükleyen, etnik kavgayı hedefleyen ve Türkiye''den de katılımcıların olduğu toplantıları deşifre edip suç duyurusunda bulunmalı.

Yaptığım bir niyet okuma değil. Birilerini savunma da değil. Hak davası ile kan davasının karıştırılmasından endişe ediyorum. Ve bir çok çevrenin hak ve özgürlük adı altında kan davası güttüğünü, bu durumun da en az o toplantıda konuşulanlar kadar tehlikeli olduğunu belirtmek yerinde olur sanırım.

Meramım Mazlumder''i tartışma konusu yapmak değil. Bunu daha önce yaptım. O tartışmadan sonra yayınlanan basın bildirisinde, PKK için "silahlı muhalif grup" ifadesini gördüğümde; "PKK ve PJAK''ın bölge ülkelerine karşı koz olarak kullanan ABD bile, en azından görüntüde bu örgütü terörist örgütler listesinde gösterirken Mazlumder''in bu söylemini nasıl anlamalıyım" diye sordum kendi kendime.

Endişem şu gerçekten: Tek taraflı bakmak, sadece bir tarafı mahkum etmek, etnik milliyetçiliğin sadece bir tarafını sorgulamak tehlikeli. Mazlumder''den beklentimiz, Türkiye''yi, insanlarını, geleceğini, refahını ve özgürlüğünü, kardeşliğini bütün boyutlarıyla desteklemesi. Askerin katılmadığı ancak Türkiye''yi bölmeye, etnik savaşa ve bunalımlara sürükleyen senaryolara katılanlar hakkında da suç duyurusunda bulunması. Gerçekten iyi niyetle soruyorum: Askerler katılmasaydı yine de suç duyurusunda bulunulur muydu?

Bir açıklama ve yeni sorular
00:0028/06/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün bu köşede yayınlanan “Hak davası ile kan davasını karıştırmak” başlıklı yazıda amacım yeni bir Mazlumder tartışması açmak değildi. Yazının, daha önce yaşanan yaygın tartışmayla da bir ilgisi yoktu. O tartışmada, Mazlumder''in kullandığı dilin nasıl siyasallaştığına yönelik eleştirilerime, görünüşte birbirinden oldukça farklı olan bir çok çevrenin organize tepkisiyle karşılaştım ve bu beni çok şaşırttı. Bunun ne tür bir dayanışma olduğunu çok düşündüm ve kendimce cevaplara da ulaştım.

Dünkü yazıda ise, Hudson senaryosunun tartışıldığı oturuma katılan askerler hakkında suç duyurusunda bulunan Mazlumder''e bazı sorular sordum. Şöyleydi:

“Acaba söz konusu toplantıya sadece siviller katılsaydı ve aynı senaryo tartışılsaydı Mazlumder o toplantı için de suç duyurusunda bulunacak mıydı? Mesela SAREM yetkilileri katılmasaydı, gazeteciler, yazarlar, Kuzey Irak''tan temsilciler, siyasi partilerden isimler katılsaydı, yine de bu olayın üzerine gider miydi? Eğer cevap ''evet''se daha önceki benzer toplantılar, iç savaş ve etnik çatışma senaryoları, yeni harita taslakları, askeri darbe provokatörlükleri sırasında neden ses çıkarılmadı? O toplantılara da Türkiye''den insanlar, ''Türkiye uzmanları'' katıldı. Neden hiç biri hakkında suç duyurusunda bulunulmadı?”

Bence bunlar önemli sorulardı. Genel Başkan Halit Çelik; cevap amaçlı bir metin gönderdi. Hemen söyleyeyim: Metinde sorduğum soruların cevabını bulamadığım gibi, Mazlumder''in yaşadığı ve benim asıl sorguladığım yaklaşımı besleyen dönüşümle ilgili tatmin edici bir şey yok. Savunma refleksiyle alelacele hazırlanmış bir metin. Yer darlığı nedeniyle bir bölümünü yayınlayabiliyorum ancak.…

“Mazlumder''in kesinlikle bir asker veya sivil ayrımı ve takıntısı yoktur. Değer ve ihlal eksenli olarak konulara yaklaşmaktadır. İhlal üreten mekanizma/kişi kim olursa olsun onun karşısında olmayı, teşhir etmeyi ve tedbir alınması için ilgilileri harekete geçirmeyi ilke olarak benimsemiştir. Hudson olayında da aynı ilkeden hareketle ülkede kaos oluşturma, adam öldürme ve kitlesel ölümler meydana getirme gibi kirli çatışma senaryolarının konuşulduğu ortamda bulunan kişiler hakkında suç duyurusu yaptık…

Bu toplantı sıradan bir düşünce üretim toplantısı değildir. Tasarlanan senaryolar dehşet vericidir ve katılanlar kamu görevlisidir. Elbette kamu görevlisinin katılması sıradan insanlara göre daha vahimdir…

“Neden bu tür ''STK''lar, hep belli çevrelerin ortak çıkarlarıyla aynı paralelde hareket eder? Onların dostlarıyla dost, düşmanlarıyla düşman olurlar?” diyorsunuz. Kafanızda Mazlumder''i “ne tür” STK''lar arasına yerleştirdiniz bilemiyorum. Bilgi kaynaklarınızı da yeniden gözden geçirmenizi öneriyorum…

“Hak davası ile kan davasının karıştırılmasından endişe ediyorum” demişsiniz. Pes doğrusu. Mazlumder kan davası peşinde değildir. İçimizde tutup biriktirdiğimiz bir konu yok bizim. Öc almak gibi, kin gibi duygulardan uzağız. Çünkü düşündüklerimizi hemen ifade edebilecek ve yapılması gerekenleri hemen yapacak cesarete sahibiz.

Biz etnik milliyetçiliğin her türlüsüne her zaman karşı olduk. Bunun insana aykırı olduğunu her zaman söyledik. Türk ya da Kürt doğacağına kendisi karar vermeyen kişinin bununla övünmesinden daha yanlış bir şey olamaz.

İnsan hakları alanı övgü-sövgü alanı değildir. İdeolojik kavgaların sahası da değildir.

Bizden “terör örgütleri” listesi yayınlamamızı beklemeyin. Kişisel olarak herkesin taraf ve karşı olduğu bir ideoloji ve onun kurumları olabilir. Bu ayrı meseledir. Ama insan hakları hinterlandından konuya baktığınızda teknik bir dil kullanmanız gerekir. Siyasal bir dil burada geçerli değildir. Kişi ve kurumların siyasal amaçları ile biz ilgilenmeyiz. PKK için “silahlı muhalif grup” dememizin sebebi budur. Bu, tamamen alanla ilgili literatür sorunudur. Değilse Mazlumder, PKK''nın içinde olduğu çatışmaları da reddetmekte, asker/sivil ölen tüm insanlar için büyük üzüntü duymakta, çatışmaların son bulmasını dilemektedir….”

Sanırım eleştirim tam anlaşılamamış ki, benim kafamı karıştıran konulara açıklık getirilmemiş. Biraz da kızgınlıkla yazılmış. “Siyasi bir dil”in değil teknik insan hakları dilinin kullanılması gerekiyormuş. Benim eleştirilerim de bu zaten. Mazlumder''in insan hakları dilini (ki bu da sorgulanabilir) değil siyasal bir dil kullanması hatta tavır içinde olması asıl mesele. Ayrıca; şiddet konusunda biraz tek taraflı yaklaşım gördüğümü, çelişkilere dikkat ettiğimi, yukarıda metinde reddedilmesine rağmen ideolojik bir tavır hissettiğimi tekrar etmeliyim. Umarım ben yanılıyorumdur…

"Birinci tehdit" hâlâ Amerika
00:0029/06/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

5 Mayıs 2003''te, yani Irak işgalinden üç ay sonra yazdığım yazının başlığı böyleydi. ABD Dışişleri eski Bakanı Madaleine Albright''ın öncülüğünde çalışan Pew Araştırma Merkezi''nin 21 ülkede yaptığı “Küresel Eğilimler 2003” araştırmasından şaşırtıcı sonuçlar çıkmıştı. Bu sonuçları değerlendirirken, Türkiye ve dünyadaki ABD karşıtlığının sebeplerini sorgulamış, bu oranların öyle kolay kolay düşürülemeyeceğini iddia etmiştim. Yanılmamışım. Aradan dört yıl geçti, oran yine aynı hatta daha da yüksek.

Aynı kuruluş, bugünlerde yine böyle bir araştırma sonucu yayınladı. 47 ülkeden 45 bin kişiyle yapılan görüşmelerin sonuçları ABD açısından oldukça vahim. Araştırma; ABD karşıtlığı yeryüzünün her bölgesinde daha da arttığını, bu durumun sadece George Bush ve ekibiyle sınırlı olmadığını, ABD''nin temsil ettiği değerlere yönelik karşıtlığın oldukça etkili olduğunu, Washington''nı küresel politikalarının insanlığın ezici çoğunluğu tarafından tehdit olarak algılandığını hatta bu karşıtlığın giderek nefrete dönüştüğünü gösterdi. Avrupa''dan Latin Amerika''ya, Doğu Asya''dan Afrika''ya ve İslam coğrafyasına kadar yaygın bir karşıtlık söz konusu. ABD''ye en yakın ülke İngiltere''de bile sempati oranı sadece yüzde 51. Gerisini siz düşünün.

Dört yıl önceki ankette Türkiye''de ortaya çıkan verileri şu cümlelerle değerlendirmiştim: “Türkiye gibi, İslam dünyasının en Batılı ve seküler kurumların yerleşmiş olduğu, yıllardır ABD ile stratejik müttefik olan, bütün uluslararası operasyonlarda birlikte hareket eden ve dış politikası büyük oranda ABD''nin ulusal çıkarlarına göre şekillendirilmiş bir ülkede, halkın yüzde 72''sinin Amerika''yı askeri tehdit olarak görmesi, yüzde 83''ünün ise ABD''ye karşıt görüşlere sahip olması anketin en çarpıcı sonucu. Anlaşılan Türkiye''deki “Amerikan kuryeleri”nin çalışmaları etkili olamamış, uyguladıkları zihinsel kuşatma harekatı sonuçsuz kalmış.” ABD karşıtlığının ötesinde Türkiye kamuoyunun yüzde 72 ABD''yi açık tehdit olarak görüyordu ve bu ilk kez oluyordu.

Peki bu nasıl oluyor? Birilerini, bazı çevreleri ABD karşıtlığı ile suçlama ucuzluğundan kurtulamayanların öncelikle bu gerçekle yüzleşmesi gerekiyor. 2003 yılında yazdığım sebepler ortadan kalkmadı, tam tersine bunlara yenileri eklendi.

Böyle olduğu için şimdiki ankette de sonuç aynı çıktı: ABD karşıtlığının oranı yüzde 83. Sadece yüzde 9''luk bir sempati söz konusu. Burada ilgniç bir durum var: ABD karşıtlığının en yüksek olduğu ülke yine Türkiye.

Dört yıldır ya ABD yetkilileri hiç çalışmadı ya da bu ülkede ABD adına hareket edenler başarısız oldular. Veya bazı şeyler ters gitmeye devam ediyor. Bence son ihtimal daha güçlü.

2003''teki şartlar değişmediği gibi Türkiye ve çevresi için daha da kötüleşti. Bu yüzden hassasiyetler sadece Türkiye ile sınırlı değil. İşin gerçeği kamuoyu Osmanlı coğrafyasına yönelik yabancı müdahalelere sert tepki gösteriyor. Sanırım bu bir siyasal mirasla açıklanabilir. Son yıllarda K. Irak''tan Türkiye''ye yönelen tehditler de bu duyarlılığı nefret boyutlarına sürüklüyor.

O zamanki tespit ve uyarılarım bugün hala geçerli. Özetle şöyleydi:

“Sonuçlar; tehdidin Afganistan, Irak, Suriye, İran veya bazı örgütlerle sınırlı olmadığını, 1. Dünya Savaşı''ndan sonra ikinci büyük yıkımla yüz yüze gelen bölge için ABD''nin birinci tehdit haline geldiğini, “teröre karşı savaş palavraları”na kimsenin inanmadığını, kitlelerin yeni tehdide karşı inanılmaz bir duyarlılığa sahip olduğunu, Washington''dan dünyaya terör ve şiddet ihraç eden “yağma çetesi”nin “yeni dünya düzeni”ne karşı küresel cephenin oluştuğunu gösteren sonuçlar, Amerika''nın “Dördüncü Dünya Savaşı”nın aslında insanlığa karşı başlatılmış olduğunu gözler önüne seriyor.

Soğuk Savaş sonrası dünya yeniden kurulurken, ABD nereyi işaret etmişse oraya giden, Kafkaslar/Orta Asya, Balkanlar ve Ortadoğu''da ABD ve İsrail çıkarları için her görevi üstlenen, iki ülkeyle kurduğu stratejik eksenle Ortadoğu''yu düzeltmeye girişen, İslam dünyasından iki ülkeye karşı yükselen tepkileri göğüsleyen, bu güçlerin dayatmalarına göre kendi toplumunu hizaya getiren Türkiye''nin, resmi dış politika öncelikleriyle Türk halkının öncelikleri hiçbir şekilde örtüşmedi.

Türkiye, ya bugüne kadar olduğu gibi ABD-İsrail''in öncü gücü olarak cepheden cepheye sürüklenecek ya da küresel eğilimleri çok iyi izleyerek yeni bir perspektif geliştirecek. Bu gerçek, artık ertelenemez noktaya geldi.

Peki ABD, anket sonucunu Türkiye''ye saldırı gerekçesi olarak mı kullanacak? ''Madem Türkler bizi sevmiyor o zaman düşmanımız'' mı diyecek. Yoksa bu Türkiye''ye yönelik yeni politikanın ipuçları mı? Neden olmasın. Göreceğiz..”

Peki dört yıl sonra Türkiye-ABD ilişkileri hangi noktaya geldi. Şimdi iç savaşı tartışır olduk. Dikkatle bakalım ki dört yıl sonrasını görebilelim….

O komutana ne oldu?
00:003/07/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugün istihbarat dünyasında küçük bir gezinti yapsak, bazı soruları gündeme getirsek, günlük haberler olarak önümüze gelen "bilgi"lerin ne kadar gerçek ya da arkasında neler olduğuna dair merakımızı paylaşsak ne olur? Bence iyi olur. Çünkü, birbirinden bağımsız gibi görünen münferit "olay"ların çoğunlukla büyük ve sarsıcı gelişmelere işaret ettiğini ve bunun genelde yaşandığını çok gördük.

Geçtiğimiz hafta Londra''da patlayıcı yüklü araçların ele geçirilmesi ve Glasgow Havaalanı''na saldırıyla Tony Blair''in görevini bırakıp ABD''nin Ortadoğu temsilcisi olarak atanması, Gordon Brown''un İsrail aşırı sağı ve neoconlarla yakın işbirliği ile "terörle savaş" kampanyasının yeniden hız kazanması arasındaki ilişkinin ayrıntılarını muhtemelen önümüzdeki günlerde göreceğiz. Devam edelim:

Aynı dönemde yine Londra''da gizemli bir intihar/cinayet vak''ası yaşandı. Arap milliyetçiliğinin öncü ismi Cemal Abdünnasır''ın damadı Eşref Mervan, kaldığı binanın beşinci katından atlayıp "intihar" etti! 63 yaşındaki Mervan''ın ölümünden önce hatıralarını yazdığı biliniyor. İsrail istihbaratına çalıştığı iddia edilen Mervan''ın hatıralarından hangi bilgileri deşifre edeceğini henüz bilmiyoruz. İntiharının/öldürülmesinin bu kitapla ilgili olduğu tezi oldukça güçlü.

Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek''in sürpriz bir açıklamayla Mervan''a sahip çıkması; "O vatanı için şimdi açıklanması uygun olmayan işler yaptı, o bir vatanseverdi" cümleleri de Mervan''ın öldürülmüş olma ihtimalini güçlendiriyor. Tabii Mısır adına işler yapmışsa İsrail istihbaratına çalıştığı iddiası sorgulanabilir oluyor. Yazdığı kitapta deşifre edeceği konular üzerinde bir tahmin yaptığımızda ise, öldürenlerin, onu beşinci kattan aşağı atanların kimler olduğunu az çok tahmin edebiliyoruz.

Tam bu olayı tartışırken bu sefer Mısır''da benzer bir olay gündeme geldi. 2002 yılında İsrail için casusluk yapmaktan 15 yıl hapis cezasına mahkum olan Şerif Fevzi Muhammed el Filali, hücresinde ölü bulundu. Ölüm sebebi "kalp krizi" olarak açıklandı. İstihbarat savaşlarından çok sık görülen bir ölüm sebebi bu! İki olay da hem Mısır hem de İsrail bağlantılı. Yine iki olay da Ortadoğu''nun karanlık dünyasında gizli ilişkiler, örtülü operasyonların derinliklerinde yer alan kişilere ait hikayeler.

Bu ilişkilerin maalesef çok azı bilinebiliyor. Kimin hangi safta, kimler adına savaştığı yıllar sonra ortaya çıkıyor. O da çıkarsa tabii. Mesela; Hamas''ın Gazze''de El Fetih denetimine son vermesinden sonra ortaya çıkarılan istihbarat dosyaları, kirli ilişkilerden şaşırtıcı ve üzücü örnekler sunuyor bize. Arafat''ın zehirlenmesi, Şeyh Yasin''in ve diğer Filistinli liderlerin şehid edilmesi, cinayetler, işkenceler, kara para ilişkileri, kendi halklarına karşı İsrail''le işbirliği yapan isimler gibi.. El Fetih''in güvenlik sorumlusu Muhammed Dahlan, Filistin topraklarında İsrail adına yaptıkları yetmemiş gibi, Pakistan''a kadar gidip, nükleer tesisleri inceleyip, edindiği bilgileri İsrail''e aktarmış.

Son günlerde hemen yakınımızda benzer bir olay daha yaşandı. ABD''nin Güney Kıbrıs''ta askeri ataşesi olan Thomas Money, bir kaç gün önce hiçbir iz bırakamadan ortadan kayboldu. Dördüncü günde cesedi bulundu. Kadın meselesi, aşk meselesi iddialarının dışında cinayetle ilgili şimdilik hiçbir veri yok. Bir yıl önce ikinci kez Güney Kıbrıs''a gönderilen, daha önce Irak ve Ortadoğu''nun bazı ülkelerinden görev yapan ABD''li yarbayın İran tarafından kaçırılmış olabileceği spekülasyonları pek inandırıcı değil. Londra''da "intihar" eden Mervan ve Mısır''da hücrede "kalp krizi" geçiren Filali arasındaki bağlantının bir unsuru olduğuna dair de kanıt yok. Henüz bilmiyoruz ama ölümünün izini sürdüğümüz gelişmelerle bağlantılı olabileceğine bir ihtimal olarak not ediyoruz.

Ne de olsa son yıllar, Türkiye''yi de merkez haline getiren istihbarat operasyonları, adam kaçırma eylemleri, kaybolan insanların sayısı ciddi oranda tırmandı. Hatırlayalım: İran Savunma eski Bakan Yardımcısı Ali Rıza Asgeri, 7 Şubat 2007''de geldiği İstanbul''da kayboldu. Hizbullah''dan Lübnan savaşına, İran''ın nükleer sırlarından Irak''taki iç savaşa kadar önemli bilgilere sahip olduğu söylenen Asgeri, CIA ve Mossad tarafından İstanbul''dan paketlenip götürüldü. Türkiye ile İran arasında ciddi bir soruna dönüşen Asgeri''ye ne olduğun dair hâlâ hiçbir bilgi yok. Kendisi Batı''ya sığındı dendi sadece. Daha önce Erbil''de İranlı diplomatların da ABD tarafından kaçırılması ve Asgeri olayı casusluk operasyonlarını yeniden gündemimize getirdi.

Bu kadar değildi. 16 Mart 2007 Cuma günü İran''dan İstanbul''a 5 İranlı getirildi ve CIA''ya teslim edildi. Ardından yine Türkiye''de benzer bir olay daha yaşandı. Varşova''dan kalkan, Atina''ya uğrayan, Ankara''ya inen, oradan da Trabzon''a giden bir uçak, İran''ın Tebriz kentine havalandıktan kısa süre sonra düştü. Düşürüldü desek daha doğru. Uçak''ta bulunanlardan biri de Pakistan Devlet Başkanı Pervez Müşerref''in emir subayı ve eski pilotuydu.

Askeri ve CIA''nın kaldırdığı diğer İranlılar hakkında hiçbir bilgi edinilemedi, olay unutuldu. Sahi, Asgeri şimdi nerde? İran, ABD, İsrail ve Türkiye''den neden hiç ses çıkmıyor? Aynı şekilde gizemli bir şekilde düşen/düşürülen uçak da unutuldu.

Bir yazıda kaç örnek verdim! Hepsi gizemli, kuşkulu, karanlık ilişkiler ağının bize yansıyan bölümleri ve hepsi derin ve yaygın araştırmalar istiyor. Aralarında ne tür bağlantılar olabilir? Zamanla göreceğiz….

.İsrail komutasındaki peşmergeler sınırda!
00:004/07/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu başlığı daha önce de kullandım! Peki neden tekrarladım? Açıklayayım: Kuzey Irak yönetimi, PKK''ya desteğin dışında, kendi güçlerini ağır silahlarla donatarak Türkiye sınırına kaydırıyormuş. Türkiye''nin PKK, İran''ın PJAK saldırılarına karşı bölgeye müdahaleye hazırlanması uluslararası gündemde yerini korurken, ABD''nin Türkiye''yi engellemeye yönelik girişimleri devam ederken sorun PKK''nın ötesinde bölgesel bir hal almaya başladı.

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın ısrarla müdahale istemesi, hükümetin tezkere konusunu gündeme getirmesi seçim dönemiyle sınırlı bir durum değilse, önümüzde sıcak gelişmeler var demektir. K. Irak yönetiminin peşmerge güçlerini alarma geçirerek, tank, top ve uçaksavar gibi savunma silahlarını İran ve Türkiye sınırına kaydırması artık sorunun PKK olmadığına, sürecin bir çeşit Türk-Kürt çatışmasına doğru sürüklendiğine işaret ediyor. Bu çatışmayı kim hazırlıyor? Türkiye mi, K. Irak yönetimi mi? Ya da bölgesel savaşı Türk-Kürt çatışması üzerine kuran malum güçler mi?

Barzani''nin birliklerini sınıra kaydırması sadece Türkiye''ye karşı savunma hazırlığı olarak mı? Ve bu yeni bir durum mu? İşte ben bugün bu konudaki tespitleri aktarmak istiyorum. Önce haberi özetleyelim: Sayıları 200 bini aşan Kürt birliklerin sınıra yakın noktalara kaydırılarak portatif kamplar oluşturulduğu, bu bölgelerde zırhlı askeri araç, tank, uçaksavar, 55 ve 81''lik tahribat tipi top ve havan silahları sevkedildiği söyleniyor.

Aslında hazırlık çok önce başladı. Neden şimdiye kadar gündeme gelmedi anlaşılır bir şey değil. Aylardır ısrarla söz konusu hazırlığa, kimlerin bu hazırlığı yönettiğine ilişkin bilgiler aktarıyorum. Mesela:

16 Ocak 2007: Peşmergeler, son günlerde yoğun olarak Türkiye sınırına yakın bölgelere yerleştiriliyor. 6 bin peşmerge Kerkük''e, 2 bin tanesi Musul''a, 3 bini de Türkiye sınırına yerleştirildi. İşin ilginç yanı, buradaki Kürt birliklerini ABD ve İsrailli komutanlar yönetiyor. Bölgeye askeri teçhizat nakli yapılıyor, yakın muharebe silahları naklediliyor. Yakın zamanda Bağdat''tan da peşmergelerin Türkiye sınırına nakledileceği ifade ediliyor. Kürtler hem Irak iç savaşına, hem İran''a karşı hem de Türkiye''ye karşı ateşe sürülüyor.

2 Şubat 2007: Üç gün önce bölgedeki Kürt birliklerine füzeler, gece görüş dürbünleri, termal kameralar ve silahlar nakledildi. Kimler tarafından? ABD ve İsrail! Bu malzemeler ayrıca Kerkük, Musul, Erbil ve diğer bölgelerdeki birliklere dağıtılıyor. Yakında yeni füzeler ve ağır silahlar gelecek ve dağıtılacak."

"K. Irak tarafına yoğun yığınak başladı. Türkiye sınırına yabancı birlikler indirilip mevzileniyor. Birkaç gün önce Şırnak''ın Altıntepe bölgesine tam sınıra yabancı birlikler indirildi. Tam sınıra değil, sınırın Türkiye tarafına. Yani Türkiye topraklarına. (ABD savaş uçaklarının Trük hava sahasını ihlalinden önce) Bu yığınağın sebebi ne?"

"K. Irak''taki hareketlenme, ağır silah sevkıyatları, füze nakilleri, füze rampaları, askeri üs inşaatları, Türkiye sınırına indirilen ABD askerleri, sınır bölgelerinde yapılan ölçümler ve arazi araştırmaları… Bunlar acaba Türkiye''nin bölgeye müdahil olmasına yönelik hazırlıklar mı?"

"Türkiye sınırına helikopterlerle indirilen Ankara''nın iki müttefikine ait askeri birimler ölçümler yaparken, bazı bölgelerin koordinatlarını belirlerken, uydu üzerinden hedef noktalar netleştirip ülkelerine aktarırken ne düşüneceğiz?"

"Önceki gece Zapsuyu yakınlarına helikopterlerle ABD askeri ve peşmerge indirildi mi? Bölgede arazi ölçümleri yapılıyor. Sadece Irak-Türkiye sınırı değil. Irak''tan Ermenistan sınırına kadar ABD ve İsrail tarafından yapılan sınır ölçümlerinin, arazi taramalarının anlamı ne?"

"Türkiye''nin sınır bölgeleri, K. Irak tarafı füzelerle tahkim ediliyor. Neden ağır silahlar bu bölgelere naklediliyor, neden peşmerge birlikleri ABD askerleriyle birlikte sınıra yakın bölgelerde mevzileniyor? İsrail ve ABD''nin teknik desteğiyle bütün bu bölgeler ne amaçla peşmergeler tarafından uydudan kontrol edilebilecek hale getiriliyor? Bu bölgelere neden son teknoloji ürünü uydu cihazları yerleştiriliyor? Birileri Türklerle Kürtler arasında bir savaş mı tezgahlıyor?"

Diğer örnekleri hatırlatmaya gerek yok. Sadece tanklar değil, füzeler de Türkiye sınırına yerleştirildi. Ağır silahlar ABD/İsrail tarafından sağlanıyor. İsrail''in bölgedeki füze stokları, depoları, askeri üsleri ne olacak? O zaman zor sorularda ısrar edelim:

Türkiye''de asker, diplomat, siyasi çevreden ve iş dünyasından bazı kişiler ABD ve İsrail istihbaratı ile K. Irak merkezli nasıl bir işbirliği içinde?

K. Irak''tan Türkiye''nin bazı şehirlerine nakledilen patlayıcı ve silahlarla ilgili trafiği bu kişiler mi yönetiyor? Ve bu patlayıcı ve silahlar hangi saldırılarda kullanıldı? Nerelerde, ne amaçla saklanıyor?

Bir yandan Türkiye içinde örtülü operasyonlar yapan bu istihbarat teşkilatları sınırın diğer tarafından 18 bin PKK''lıyı neden Türkiye''ye karşı hazırlıyor?

.Hizbullah liderine suikast yapılırsa!
00:005/07/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Lübnan kaynaklarına dayandırılan bir haberde, bazı Arap ülkelerinin Hizbullah lideri Hasan Nasrallah''a suikast yapılması için İsrail istihbaratıyla işbirliği yaptığı iddia edildi. Arap istihbarat birimleri, Yaser Arafat''ın öldürülmesine adı karışan, Mossad''a çalıştığı tespit edilen ve Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas''ın danışmanı ve güvenlik sorumlusu Muhammed Dahlan''la birlikte Suudi Arabistan''ın yirmi yıl ABD Büyükelçiliği''ni yapan Prens Bender Bin Sultan''ın, Nasrallah''a suikast düzenlenmesi için Mossad''la işbirliğine gittiği öne sürülüyor. Bu, ilk bakışta öylesine bir iddia olarak karşılanabilir ve ciddiye alınmayabilir. Ama, daha önceki suikastler, arkasındaki ortaklıklar, Lübnan/Filistin hattı ve genel olarak yeni Ortadoğu projesine ilişkin planlamalar göz önüne alındığında, üzerinde durulması gerekiyor. Böyle bir suikastin ne tür travmalara yol açacağını kestirmek mümkün. O zaman biraz geriye gidelim.

Dünyanın kaderini değiştiren ve 11 Eylül saldırılarını haber veren Ahmed Şah Mesud suikastinden Refik Hariri suikastine, Arafat''ın zehirlenip öldürülmesinden Şeyh Ahmed Yasin''in füze saldırısıyla şehid edilmesine ve isimleri kısa süre içinde unutulan daha nice "faili meçhul" ölümlere kadar çok sayıda yazı yazdım.

Suikastlerin ve terör saldırılarının bıraktığı izi takip ederek arkasındaki güçlere ve hedeflerine ulaşmak, kirli ortaklıkları keşfetmek, bu ilişkilerin siyasi sonuçlarını önceden fark etmek ve suikastlerle hazırlanan işgal ve iç savaşları öngörebilmek için, aykırı ve zor sorular sormak, genel ve kolay kabullerin ötesine geçmek, dikkatli ve sürekli bir takip gerekiyor.

Bunları yaparken aslında hangi rüzgara karşı çıktığınızı, zihinsel kuşatmayı kırıp rahatsız edici de olsa çok şeyi göze aldığınızı, eleştirilmek/yargılanmak, alay konusu olmak ya da yok farzedilmek gibi durumlarla yüzleşeceğinizi iyi bilirsiniz. Ancak, takip ettiğiniz iz, sizi öyle yerlere götürür ki, zamanla bunları önemsememeyi öğrenirsiniz.

Dünya Bülteni adlı haber sitesi birkaç gündür çok önemli bilgiler aktarıyor. İçinde bulunduğumuz ve küresel bunalımın merkezi haline getirilen bölgedeki gizemli ilişkiler, suikastler, askeri güvenlik projeleri hakkında örnek teşkil edecek belgeler yayınlıyor. Üzerinde çokça durduğum Arafat''ın zehirlenerek öldürülmesinde Filistinli bazı kişilerle İsrail istihbaratı arasındaki ilişki, Gazze''deki El Fetih istihbarat merkezindeki belgelerle sabitlendi.

Filistin''de iç savaş çıkarılacağını 20 Mayıs 2003''ten beri yazıyorum. 6 Ocak 2004''te de Filistin topraklarının bölüneceğini yazdım ve bunları hep gündemde tuttum. "Abbas Modeli"nin ABD ve İsrail projesi olduğunun ve iç çatışmaları hedeflediğinin altını çizdim. Aynı şekilde Arafat''ın zehirlendiğine inandım hep. Hem Arafat''ın zehirlenmesinde hem de Şeyh Ahmed Yasin ve diğer Hamas liderlerine yönelik suikastlerde İsrail ve ABD ile birlikte bölgedeki bazı güçlerin işbirliği halinde olduğunu savundum. Bana göre Arafat''ın ölüm sebebini ABD, İsrail, Ürdün yönetimi ve Mahmud Abbas biliyordu. Gazze''de ele geçirilen istihbarat belgeleri bu işbirliğini doğruladı.

Bana göre Şeyh Yasin''in şehid edilmesi de ABD, İsrail ve Ürdün yönetimi arasındaki bir işbirliğinin sonucuydu. Şimdi, hem Arafat''ın hem de Şeyh Yasin gibi liderlere yönelik suikastlerde Filistinli işbirlikçiler de deşifre oldu. Arafat, George Bush''un onayı ile Ariel Şaron tarafından Dahlan gibi Filistinli işbirlikçilerin yardımıyla zehirlendi. Şeyh Yasin ise, yine ABD''nin onayı ile Şaron ve Kral Abdullah arasındaki bir anlaşma sonucu sabah namazından çıkarken füzelerle paramparça edildi. Kral Abdullah, 19 Mart''ta Şaron''un çiftlik evine gitti, 22 Mart''ta da Şeyh Yasin suikasti gerçekleşti.

Hariri suikasti, ardından Lübnan''da meydana gelen suikastlerde de aynı çevrelerin parmağı olduğundan kendimce eminim. Suikastler ABD ve İsrail''in bölgesel politikalarının önünü açacak şekilde devam ediyor. Filistin''deki iç çatışma, Lübnan''da çıkarılmaya çalışılan iç savaş ve Kuzey Irak merkezli kriz aslında bölgesel savaşın ön hazırlıkları. Siyasi ve askeri planlamaların yanısıra, bu hedef için suikastler de devam edecek. Herhalde Lübnan''da iç savaş çıkarmak için en iyi hedef Hasan Nasrallah olacaktır. Tabii bunu başarmak biraz zor.

Bütün bölgede olanlar bir büyük hesabın ayrıntıları sadece. Lübnan krizi o kadar uzaktı ama Türk askeri bugün Lübnan''da. Hamas''ın Gazze''yi ele geçirdiği günlerde, Lübnan örneğinin Filistin''e uygulanacağını belirterek, "Türk askeri Filistin''e gidecek" diye yazı yazdım. Aradan sadece iki hafta geçti, Filistin yönetimi, Türkiye''nin içinde bulunduğu bir gücün Gazze''ye yerleştirilmesini istedi. Aslında bunu Filistin yönetimi değil, ABD ve İsrail istiyor ve olacak. Şartları oluşturmak için muhtemelen yeni suikastler de göreceğiz.

"Tezkere tartışacağız yakında… İsrail/ABD için gideriz ama Osmanlı''nın şanlı dönüşü olarak sunulur bu!" demiştim. O noktaya doğru ilerliyoruz.

Borsa rekoru, dolar ve ekonomik savaş
00:006/07/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye seçime gidiyor, seçim sonrasında nasıl bir belirsizlik yaşanacağını kimse öngöremiyor. İç siyasi kriz, terör ve Kuzey Irak''a operasyon gibi aslında ekonomiyi sersemletmesi beklenen kriz beklentileri ortadayken Türk ekonomisinin bundan hiç etkilenmemesi nasıl açıklanabilir? Ben kendi adıma şimdiye kadar tatminkar bir açıklamaya şahit olmadım. Garip biçimde borsa rekor üstüne rekor kırıyor, döviz değer kaybediyor. Sanki sanal bir durum var ortada. Bir serap gibi. Seçim sonrası yine tek parti hükümeti kurulacağı, Türk ekonomisinin sağlam temeller üzerinde olduğu gibi açıklamalar da pek ikna edici değil. Çünkü suni bir görüntü var.

Bazıları Türkiye''ye yoğun dolar girişi bulunduğunu, bunun petrol parası olduğunu, bir buçuk trilyon dolara yakın paranın bir kısmının Türkiye''de dolaştığını ancak bunun kısa süreli olduğunu söylüyor. Türkiye''ye uzunca zamandır petrodolar aktığını biliyoruz. Ekonomideki istikrar görüntüsünün büyük oranda bundan kaynaklandığını da.

Peki bu serseri para neden Türkiye''ye geliyor? Dünya genelinde dolardan kaçış seyri izliyoruz. Başta Asya ekonomileri olmak üzere bir çok ülke elindeki dolar rezervini azaltmanın yollarını ararken, bu piyasalardan çıkarılan doların bir bölümü neden Türkiye''ye yöneliyor? Sadece kısa vadeli yüksek kâr amaçlı bir durum mu bu? Öyleyse bize ne faydası olacak? Bir gecede Türkiye''den çıkması muhtemel olan ve bir kısmı da kontrol dışı olan bu sermayenin bize kalıcı ekonomik güven sağlaması mümkün mü? Elbette ekonomi uzmanları bunun analizi yapacaktır. Ama ben kendince uzun süredir izlediğim bir eğilimi paylaşmak istiyorum. Daha doğrusu bazı notlar aktaracağım:

ABD ekonomisi ve doların küresel çapta değer kaybı üzerine bir süredir felaket senaryoları yazılıyor. Hatta bazıları bunu ABD''nin Armageddon''u olduğunu, büyük çöküşün habercisi olduğunu bile söylüyor. Bunu söyleyenler arasında ciddi ekonomi otoriteleri de var. Doların değer kaybının kısa vadede ABD''nin dış ticaret açığını kapatmada etkili olabileceğini ama uzun vadede, diğer faktörlerin de etkisiyle, ABD ekonomisini çöküşün eşiğine getirebileceğini, dolar üzerinden dünya ekonomisini kontrol etme imkanı kalmayacağını belirtiyor.

ABD dış ticaret açığı 2006''da 860 milyar dolara çıktı. Borcu 3 trilyon doları aştı. Büyüme hızı 2006''da 3.3 iken 2007''de 2.1''e düştü. 2008''de bu rakamın 0.5 olması bekleniyor. Bu olumsuz tablo her geçen gün daha da kötüleşiyor. Dış ticaret açığını kapatmak için ayda 70 milyar dolar yabancı yatırıma ihtiyaç duyuyor. ABD ekonomisini finanse eden Çin ve diğer ülkeler artık çok cömert davranmıyor.

ABD''nin en büyük finansörü olan, aylık ortalama 20 milyar dolar artışı olan Çin, 1 trilyon dolarlık dev bir birikimi yatırım fonuna dönüştürüyor ve dolara yatırımdan vazgeçiyor. Bu miktar artık ABD ekonomisine gitmeyecek.

Doların düşüş seyrine bakalım: 2002''de bir euro 0.87 dolar iken şimdi bu oran 1.36. Bu süre içinde dolar yüzde elli değer kaybetti. Aynı süre içinde doların altın karşılığındaki değer kaybı da dramatik.

Çin, Rusya ve Avrupa Merkez Bankası ortaklaşa doların değerini tedrici bir şekilde düşürüyor. Çin ticari önceliğini yakın çevresine, Rusya''ya vermeye başladı. ABD''nin dolar üzerinden Batı ekonomisini değil, Çin, Rusya ve gelişmekte olan ülkelerin ekonomisini kontrol ettiği düşünülürse, bu çevrelerin dolara savaş açmalarının politik yönü daha iyi anlaşılır.

ABD ekonomisi ve doların düşüşünden hareketle küresel ekonomik krizin kaçınılmaz olduğunu iddia edenler, bugünkü süreci 1930''lara benzetiyor. O dönemdeki ekonomik çöküş, 2. Dünya Savaşı''na yol açmıştı. Bugünkü ekonomik savaş da bir çeşit dünya savaşını davet ediyor.

“Terörle savaş” doktrini, buna bağlı olarak yürütülen örtülü operasyonlar, işgaller, rejim değişiklikleri aslında böyle bir savaşın yaşandığına işaret ediyor. Ancak nedense bu savaşın ekonomik boyutu göz ardı ediliyor.

Türkiye''ye yönelen dolar akışını, klasik kriz alanlarını; rejim sorununu, terör, Kuzey Irak meselesini bile boşa çıkaran bu iradeyi dikkatle izlemek gerekiyor. Küresel kırılmanın siyasi ve askeri boyutu kadar ekonomik boyutunun da göz önünde bulundurulması, varolan ekonomik savaşın aslında bir çok cepheyi şekillendirdiğinin fark edilmesi, Türkiye''nin bu savaşın neresinde olduğunun anlaşılması mümkün.

Ekonomideki istikrar ve rekor denemeleri elbette son derece mutluluk verici. Ancak, bu boyutun da bir şekilde hatırlanması gerekiyor. Türk ekonomisindeki son gelişmelerin bana hatırlattıklarını paylaştım sadece…

Bu tesadüfler sizce de tuhaf değil mi?
00:0010/07/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bilmem hatırlayan var mı? Mayıs sonlarında Bingöl''ün Genç ilçesinde mayın saldırısı sonrası 8 vagonu raydan çıkan, İran''dan Suriye''ye giden trende uzun namlulu silahlar, güze rampaları ve suikast silahlarıyla çok sayıda mühimmat çıkmıştı. PKK saldırısıyla ortaya çıkan bu durum, şaşkınlıkla karşılanmış, Türk medyası bu silahların Suriye üzerinden Hizbullah''a gittiğini iddia etmişti. Daha sonra olayla ilgili yayın yasağı getirildi. Konu bu şekilde kapandı.

Silahların Hizbullah''la ilgisini sorgularken özellikle bir konuya dikkat çektim. PKK bu trende silah olduğunu nereden biliyordu? Örgütün İran''daki kaynakları mı bu bilgiyi verdi yoksa ABD kaynakları mı? Daha sonra PKK konuyla ilgili bir açıklama yayınladı ve trende silah olduğunu bildiklerini, bu yüzden saldırı yaptıklarını bildirdi.

Simdi bir soru daha ekleyeyim: PKK''ya bu bilgiyi Türkiye''den bazı kaynaklar mı aktardı? Gerçi Türkiye''den aktarabilecek kaynaklarla ABD kaynakları arasında bir ayırım yapmak mümkün değil ama soruyu yine de böyle sormuş olalım. Öyleyse PKK ile ABD istihbaratı arasında, PKK ile Türkiye içindeki bazı çevreler arasında nasıl bir işbirliği vardı? Birkaç ayrıntı daha verelim:

Söz konusu saldırının olduğu günlerde Suriye uçakları Diyarbakır''a indirilip arandı. Ardından, kendilerini “vatansever” diye adlandırılan örgütlenmelere yönelik operasyonlar artırıldı ve şiddetli bir mücadele başlatıldı. Bu çevrelerin de aynı güzergahtan silah transferi yaptığı, ancak söz konusu silahların onlara ait olmadığı iddia edildi. Devam edelim:

Tren saldırısından önceki haftalarda ABD''nin Irak''taki kayıpları, özellikle helikopter kayıpları inanılmaz ölçüde arttı. Öyle ki bir haftada on helikopter düşürüldü. Saldırılar, SA-7 füzeleri ile yapılıyor, direnişçiler lazer güdümlü ve ısıya dayanıklı füzeler kullanıyordu. ABD iddiaları İran üzerine yoğunlaştı. Füzelerin İran, Afganistan, Çin, Rusya ve S. Arabistan''dan gelmiş olabileceğini öne sürdüler. Bir iddia daha vardı ki, bu ilk kez oluyordu: Bazı çevreler Türkiye''den direnişçilere füze gittiğini öne sürüyorlardı. İşte tren saldırısı bu iddialardan sonra yapıldı.

Çete operasyonlarında bir çok evde silah depoları bulundu. Belki daha bulunamayan çok sayıda silah var ve operasyonlar sürüyor.

İster Gladyo tipi örgütlenme olsun isterse milli kaygıları kullanarak kendilerine vazife biçenlerin örgütlenme şekli olsun, demokratik kurumların yerleştiği, güvenlik birimlerinin görev başında olduğu hiçbir ülkede bu tip örgütlenmelere, “vatanseverlik” duygularını istismar eden çeteleşmelere izin verilemez. Bunları hatırlatmaya bile gerek yok. Ama burada tuhaf durumlar var ve benim kafamı oldukça karıştırıyor. Şöyle:

Çetelere yönelik operasyonun sadece iç güvenlik birimlerinin görev sorumluluğu ile sınırlı olmadığına, birilerinin bu operasyonları yönlendirdiğine ilişkin şüphelerim var. “Ne var bunda, bu iyi bir şey” diyebiliriz. Ama, aynı çevrelerin PKK ile bilgi paylaşımı içinde olduğunu, PKK üzerinden enformasyon servisi yapıldığını düşünüyorum. Burada kafam iyice karışıyor işte! Bu nasıl bir dolaylı dayanışma? Devletin güvenlik birimleriyle PKK''nın öncelikleri nasıl örtüşüyor? Örtüşmekle de kalmıyor, sanki operasyonla ilgili en ince detaylar PKK üzerinden kamuoyuna sunuluyor?

Biliyorum, herkesin kafası karışık. Daha da karışacak bana göre. Mesela; Çete operasyonları çerçevesinde küçük silah depoları tespit ediliyor. Anadolu''nun birçok köşesinde, bazıları gelecekte yaşanacağına inandıkları çatışmalar için silahlarını gömüyor, kendilerini devlet yerine koyuyor. Buradan bakınca operasyonları anlıyorum. Ama K.Irak''tan Türkiye''nin birçok kentine, İstanbul''a, Ankara''ya ve başka bölgelere aktarılan patlayıcıların, silahların sırrını çözemiyorum. Hem de yüzlerce kilo patlayıcının. İsrail''den K. Irak''a nakledilen silah ve patlayıcıların ne kadarının Anadolu''ya nakledilmiş olabileceği geliyor aklıma. Ve operasyonlar çerçevesinde ortaya çıkarılan silah ve patlayıcıların, bu büyük sevkıyatla pek bir ilgisi de yok. Gömülen silah sandıklarının dışında, kamyonlarla nakledildiği iddia edilenleri kastediyorum. Onları kim bulacak?

PKK Kürt milliyetçiliğini esas alan bir silahlı örgüt. Bunun karşısında reaksiyoner örgütlenmeler ortaya çıkıyor. İki uç yapılanmanın iç savaşı hedeflediği ortada. Peki, çetelere karşı istihbarat alanında yoğun faaliyetler yapılırken PKK nasıl oluyor da operasyonu yapanlar ya da yönlendirenlerle aynı cephede yer alabiliyor? Üstelik kamuoyunu bilgilendirme görevini de üstlenebiliyor?

Önce Mersin Serbest Bölgesi''nde beş yıldır neler olduğunu çözelim. Sonra K. Irak''tan nerelere silah sevkedildiğini bulalım. Yoksa bu ülkede güvenlik içinde yaşamamız mümkün değil. Sonra K. Irak''tan Türkiye içlerine uzanan karanlık trafiği izleyelim. Ardından çete operasyonlarını hangi aklın yönlendirdiğine bakalım. Bu “akıl” ile PKK ve bu ülkedeki taşeronlar arasındaki ilişkiyi sorgulayalım. Para meselesini sorgulayalım. Bu arada çetelerin de kökünü kazıyalım.

Mesele sadece demokrasi ve darbe tartışması değil. Arada o kadar geniş bir alan var ki, çok değişik çeteler at oynatıyor. Kimi güvenlik adı altında, kimi demokrasi adı altında. İki taraftan da dayak yiyip sersemleşen bizler oluyoruz…

Bombalı araçla saldırı ve acı insan hikayeleri
00:0011/07/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Gün geçmiyor ki, yepyeni trajedilerle, acı insan hikayeleriyle yüzleşmeyelim. Artık kanıksamaya yüz tuttuğumuz, istatistiki veriler olarak algıladığımız ölümlerin ardında neler var? Hangi öfke, hangi ideoloji, hangi güç mücadelesi, hangi emperyal hedef, hangi ulusal ya da uluslararası proje zihinlerimizi böylesine köreltiyor, kalplerimizi susturuyor ve bu ölümleri olağanlaştırabiliyor?

Mesela dün, Afganistan''da NATO güçlerine yönelik bir intihar saldırısında 17 kişi öldü. Bunların 12 tanesi çocuk... Atlas Okyanusu kıyılarından Pasifik adalarına uzanan kuşakta yer alan her toprak parçasında hemen her gün bunları izliyoruz. Uzaktan baktığımız, bazen evlerimizin bulunduğu sokaklara kadar yaklaşan ama her nedense hep uzaktan seyretmeyi, asla bize yakın bir sorun olarak görmemeyi, onları başka bir dünyanın insanı olarak kabullenmeyi tercih ettiğimiz bu sahnelere karşı çıkışımızın bir yolu yok mu? Artık ülke ülke değil, şehir şehir, ev ev sahnelenen, din, kültür, hukuk, ahlak tanımayan bu şiddet sahnelerinin önüne geçmek insan ırkı için mümkün değil mi?

İşgaller, iç savaşlar, etnik çatışmalar, din/mezhep kavgaları, demokrasi projeleri, para kavgaları, iç iktidar mücadeleleri, küresel hakimiyet tezleri ve daha niceleri, insan olduğumuz ve bu ölümlere kurban gidenlerin de bizim kadar yaşama hakkı olduğu gerçeğini unutturuyorsa, onların ölümler üzerine gelecek kurma ahlaksızlığına sürüklüyorsa gelecekte bu ateş hepimizi kuşatacak demektir.

Şöyle bir düşünelim: Sadece bombalı araçlarla bir ayda ne kadar insan ölüyor? Kim bilebilir ki! Ölümlerin kayıtları bile tutulmuyor. Sadece Irak''ta ABD güçleri ayda 10 bin insan öldürüyor. Günde 300 civarı insan! Birbirlerini öldürmelerini saymıyoruz. Başka bölgeleri de. Bu nasıl bir kıyım!

Madem bombalı araç saldırılarına bakıyoruz sadece, o zaman olayın bir başka boyutunu ele alalım. Bu tür savaş taktiğinin nasıl ortaya çıktığına, kimler tarafından keşfedildiğine ve şimdiye kadar nerelerde hangi oranlarda kullanıldığına... Bu saldırılarda kaç insan öldüğünün hiçbir zaman bilenemeyeceği gerçeğini not ederek.

Mike Davis imzalı “History of The Car Bomb” başlıklı yazıyı okumak bu konuda size fikir verebilir. Ben de merakla okudum. Yöntemin Vietnam''da, Cezayir''de, İtalya''da, mafya savaşlarında, Ortadoğu''nun her bölgesinde, Afganistan''da nasıl kullanıldığını, kimlerin kimlere öğrettiğini özetliyor. Özellikle 1972''den bu yana nasıl yaygınlaştığı, nasıl stratejik bir silaha dönüştüğü, gerilla savaşının nükleer bombası haline geldiği, ölümcül bir araca dönüştüğü detaylı bir şekilde anlatılıyor.

IRA''nın etkin biçimde kullandığı yöntem en fazla Ortadoğu''da kullanılır. 1983''de Lübnan''daki ABD birliklerinin karargahına yönelik patlayıcı yüklü araç saldırısında 243 ABD askeri ölür. Ardından devletler tarafından da kullanılmaya başlanır. Özellikle ABD istihbaratı tarafından. CIA''nın terörizm okullarında yaygın biçimde bombalı araçla saldırı eğitimi verilmeye başlanır. Kimlere? ABD çıkarlarına göre şekillenen haritada hangi bölgede hangi örgüt ya da kişi varsa onlara…

Aslında CIA''nın bu eğitimi yıllardır vardır. Afganistan''da Rus kuvvetlerine karşı kullanılır. ABD istihbaratı Afganistan''a hem bombalı araç taktiğini hem de ileri düzeyde askeri teknoloji transfer eder. Ancak Afganistan''da desteklenen bu süreç çok geçmeden İngiltere ve ABD''ye kadar uzanacaktır. Artık bombalı araçla savaş yöntemi AIDS kadar yaygın ve ölümcül hale gelmiştir. Türkiye dahil, hiçbir ülke bu tehditten uzak durmayı başaramaz. Çeçenistan''da, Mısır''da, Kuveyt''te, Pakistan''da, Lübnan''da, Afganistan''da, İspanya''da ve daha bir çok ülkede milyonlarca dolar zarara, binlerce insanın ölümüne neden olan yöntem bugün Irak''ı rehin almış durumda. Bu yöntemi Afganistan''a taşıyanlar daha sonra hemen bütün Iraklılara öğretti ve şimdi yüz binlerce insanın ölümüne tanık oluyoruz.

Ucuz, basit, geniş etkileri olan ve kanıt bırakmayan yöntem, özellikle istihbarat servisleri tarafından etkin biçimde kullanılıyor. Mesela; CIA 1980''lerdeki bombalı araç kullanımını içeren derslerin bedelini ABD Beyrut''taki ağır yenilgisiyle ödedi. Bunun bedelini önetmek için de, saldırının arkasında olduğunu iddia ettiği Hizbullah lideri Fadlallah''ı aynı yöntemle öldürmek için, Suudi istihbaratının da desteğiyle 1984''te bombalı araçla bir saldırı düzenledi. Fadlallah yaralı olarak kurtuldu ama 80 kişi hayatını kaybetti. Bu bir ABD saldırısıydı. Daha doğrusu ABD''nin terör saldırısı! Şimdi aynı kaynaklar, yeryüzünde yüzlerce benzer saldırı düzenliyor. Siz, Afganistan''da, Irak''ta veya başka bölgelerde bombalı araçlarla yapılan saldırıları hep örgütlerin yaptığını mı sanıyorsunuz!

Bizzat ABD''nin bugünkü Başkan Yardımcısı Cheney, aynı yöntemi ve terörü düşmanlarına karşı kullanma fikrinin öncülerinden biridir. Onlarca yıldır bu kirli savaş yöntemleri, bugün terörün hedefi olduğunu iddia eden ve terörle mücadele palavrasını küresel düzeyde yaygınlaştırmaya çalışanlar tarafından uygulandı.

Belli başlı saldırılara, yol açtığı kayıplara değinmeden şunu söylemek istiyorum: Vicdanlarımızı harekete geçiren, hep belli kesimleri suçlamakla sınırlı kalan tepkilerimizi biraz daha öteye taşımayı, acı insan hikayelerinin, trajedilerin arkasında kimlerin hangi kirli hedeflerinin bulunduğunu, dünyanın bu hedefler uğruna ölen ve öldüren aptallarla dolu olduğunu unutmayalım. İşte böyle düşündüğümüzde dün ölen o 12 çocuğun acısını yüreğinizde çok daha fazla hissediyorsunuz. İşte böyle düşünürsek, bakmayı ve görmeyi öğrenebilirsek geleceğin dünyası için bir şeyler söyleyebilme becerisini gösterebileceğiz.

Gerçek suçlu kim?
00:0012/07/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kan üzerinden iktidar satın alan liderlerin, kendi ülkelerinde, kendi halklarına karşı yaptıkları katliamlara çokça şahit olduk. Otoriter rejimlerin, diktatörlerin, silahların gölgesinde hiç de inanmadıkları demokrasi şovu yapanların iktidar uğruna neleri göze alabildiklerini, kendi insanlarını nasıl yok oluşa sürüklediklerini hatta ülkelerini paramparça ettiklerini gördük.

Günlerdir Pakistan''da bir medresede olanları izliyoruz. ABD''ye göre radikal İslamcı militanların, teröristlerin bulunduğu Lal Mescidi''nin binlerce askerle kuşatılması, ardından da kanlı bir saldırı ile ele geçirilmesi bir iç güvenlik meselesi miydi? Ya da Türk ve dünya medyasında yer aldığı gibi, İslamcı militanların Pakistan devletine karşı isyanı, başkaldırısı mıydı?

Hemen söyleyelim: 88 insanın öldüğü, daha fazlasının yaralandığı, sabaha karşı büyük patlamalarla yıkılan komplekse yönelik saldırı, ABD ile Pakistan Devlet Başkanı Pervez Müşerref arasındaki iktidar pazarlığından başka bir şey değil.

Afganistan işgalinde ABD''ye en büyük desteği veren, Bush ve ekibinin gözüne girmek için kendi insanlarını, askerlerini, istihbarat mensuplarını ABD bombalarına kurban etmekten çekinmeyen, ülkesini ABD''nin garnizon devletine dönüştüren, karşılığında iktidar güvencesi alan Müşerref, onca fedakarlığa rağmen son yıllarda Washington''ın gözünden düşmeye başladı.

Radikal İslamcılara karşı çok daha sert mücadele vermediği, istenen reformları yapmadığı, medreseleri kapatmadığı, terörle mücadeledeki işbirliğinin yeterli olmadığı gibi suçlamalara maruz kalan, ancak içerideki direnci aşamayan Müşerref, iki yıl önce Londra''daki patlamaları kullanarak, medreseleri kapatma programını başlattı. İngiliz istihbaratının şaibeli senaryolarıyla tartışılan Londra saldırılarındaki zanlıların bu medrese ile bağlantıları olduğunu söyleyerek, kendi ülkesinde ve dünyada yaşanan her olayı, pragmatik biçimde istismar ederek bazı düzenlemelere girişti. Ancak yeterince başarılı olamadı.

Belucilerin kontrolünde olan, Başkent''in en merkezi yerinde bulunan, Pakistan istihbarat merkezinin ve ABD Büyükelçiliği''nin çok yakınında yer alan Medreseyi bir yıldır kapatmaya çalışıyordu. Tabi ABD''nin baskılarıyla. Pakistan''ın kuruluşunda emeği geçen çevrelere bağışlanan arsa üzerinde bulunan Mescid''i yöneten ve baskında ölen Mevlana Gazi Abdurreşid Gazi her ne kadar ılımlı tavırlarıyla biliniyorsa da, Müşerref arabulucuların gayretlerini reddetti ve bir şiddet şovu yaptı. Ölenler, Keşmir''den ve ülkenin fakir bölgelerinden gelen çocuklar, öğrencilerdi. Sonuç, ABD''nin “terörle mücadele” konseptine uygun bir katliamdı. Amaç, Müşerref''in yeniden Washington''ın gözüne girmesiydi. Girdi de. Katliamdan sonra George Bush''un yaptığı ilk açıklama; “Ondan memnunum” oldu. Müşerref bunu duymak istiyordu sadece. Tekrar tekrar duymak için CIA''nin eline tutuşturduğu operasyon planlarını aynen uygulamaya devam edecektir.

Ancak katliamdan önceki gelişmeleri hatırlayalım:

ABD''nin BM Temsilcisi John Negroponte, hani şu Orta Amerika''daki katliamlardan sorumlu olan kişi, bir ay önce İslamabad''daydı. Amerika''nın Sesi radyosuna verdiği söyleşide; “Bu; Pakistan yönetiminin, güvenlik yetkililerinin çözeceği bir sorun” diyordu ve “sorunun çözülmesini” istiyordu. Negroponte''nin Müşerref ve Pakistan yetkililerine bir ültimatom verdiği, İslamcılarla savaşı başlatması ve bu işi bitirmesi istendiği söyleniyor. Bu da, yeni Mescid katliamlarının sırada olduğuna işaret ediyor. Katliamda çocuğu ölenler, onu dolar için çocuklarını öldürmekle suçlarken, Pakistan genelinde büyük bir şok yaşanıyor. Binlerce insan, “ABD''ye ölüm, Müşerref''e ölüm” sloganları atarak yürüyor.

Müşerref''in Veziristan bölgesine yönelik tutumu, ülkenin parçalanmasına kadar varabilecek bir kapı araladı. Pakistan ordusundaki Pencabiler ile Peştun ve Beluciler arasındaki çatışma, ABD''nin bölge stratejisinin de yardımıyla Pakistan''ı bölecek gibi. Bir de bunlara, iç çatışmaları alabildiğine yayacak Lal Mescid örnekleri eklenirse, Pakistan''ın halini o zaman düşünün.

Garip biçimde, suikaste kurban giden eski Devlet Başkanı Ziyaul Hak döneminde özel bir öneme sahip olan, Pakistan yönetimi ile iyi ilişkileri bulunan, Pakistan istihbaratıyla bağlantıları olan Lal Mescid''in kaderi 11 Eylül saldırılarından sonra değişiyor ve Mescid, neredeyse başlayacak olan Pakistan iç savaşının hareket noktası oluyor.

Bazılarına göre, Müşerref hem iktidarını garantiye almak, hem de yaklaşan seçimleri kontrol altına almak için ülke çapında olağanüstü hale hazırlık yapıyor. Bir iktidar oyunu oynuyor ve bu oyun Washington''da kuruluyor. İktidarını tamamen ABD''nin güvenlik stratejilerine endeksleyen Müşerref, hem seçime hem de bu büyük oyuna ABD''nin desteğini arkasına, halkını karşısına alarak giriyor. 11 Eylül''den bu yana yaptığı gibi, iktidarını ABD inisiyatifine terk ederek kendi halkını kaybediyor.

Bu sürecin sonu kötü. Hem Pakistan hem de Müşerref için kötü. Zorla, silahla, kanla devşirilen iktidar, Müşerref için trajik bir son hazırlayabilir.

Türk Baasçılığı, liberal enternasyonalistler!
00:0013/07/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''deki rejim tartışmalarının en merkezinde yer alan ve benim de çokça tartıştığım bir figür olan Michael Rubin, artık darbe olmayacağını söyleyerek yüreğimize su serpti. Ama hemen ardından daha büyük bir tehlikeye dikkat çekti; “Türkiye''nin demokrasisi için en büyük tehlike, Türk askeri müdahalesi değil, İslamcı tehdidi küçümseyen, Türk askerlerinin demokrasi için AKP''den daha büyük bir tehdit oluşturduğunu varsayan Amerikalı ve Avrupalı diplomatların iyi niyetli ancak saf müdahaleleri olacak.” Tabiî burada kastettiği asıl bu büyük tehdit bu “saf”lık değil, İslamcı tehdit. Ve tehdit altıda olan demokrasi değil, laiklik.

Rubin, hem kendi ülkesini hem dünyayı bu tehdidi yeterince algılamamakla eleştiriyor. Türkiye özelinde ise, kendisinin ve cemaatinin yalın kılıç sürdürdüğü savaşın önemini anlatamamaktan rahatsız. Ona ve arkadaşlarına göre, İslamcılık çerçevesinde Tayip Erdoğan Bin Ladin''den bile tehlikeli! Çünkü onlar, dünya ölçeğinde İslam''a karşı şiddetli bir savaş yürütüyorlar ve bu savaşın Türkiye cephesinin ne anlama geldiğini çok iyi biliyorlar. Onlara göre, İslami değerlere sahip olan herkes El Kaide kadar tehlikeli. Nasıl bir hastalıklı zihinse bu!

AK Parti''nin İslamcılık kavramıyla ne kadar tartışılabileceği ayrı konu. Ben bir çarpık kuşatmaya, iç çatışma provokatörlüğüne dikkat çekmek istiyorum. Hudson tartışmasıyla gündeme gelen felaket senaryoları, Türkiye''yi iç çatışmaya sürükleyen iki cepheli bir kampanyanın ne vahim hal aldığını kamuoyunun anlamasına az da olsa yardım etti.

Ama bu, örneklerden sadece biriydi. Hudson''da terörden suikastlere kadar çirkin senaryoları tartışanlar, Türkiye''de darbe yapılacağını söyleyenler oldu. Zeyno Baran daha 2006''da bir yıl sonra darbe olacağı kehanetinde bulunuyordu. Aynı cemaate mensup Michael Rubin ve arkadaşları ise, darbe tartışmalarına paralel olarak Türkiye''nin İslamcı bir devlet olmaya doğru gittiğini, Batı''dan koptuğunu, müdahale edilmesi gerektiğini, asker müdahale dahil laiklik adına bu sürecin engellenmesi gerektiğini söylüyor, İsrail aşırı sağı ile birlikte Türkiye''deki iktidar çevreleri üzerinde denge oyunları oynuyor, inanılmaz kışkırtıcı yazılar yazıyorlardı.

Yoğun olarak üç yıldır, iki ayrı koldan devam eden Türkiye tartışması, sonuç verdi ve Türkiye iki ayrı kampın çatışma alanına döndü. Seçim öncesi sakinleşen ortamın seçimlerden hemen sonra tekrar ısınacağı düşünülüyor. Mimarlara bakarsak darbe olmayacak. Ancak AK Parti''ye karşı laiklik savaşları devam edecek. Hatta dünya bu savaş için saf tutmaya davet edilecek.

Bir tiyatro sahneleniyor ve bu ülkenin iktidar çevrelere oyunda kendilerine düşen rolleri sorgulamaksızın oynuyor. Etnik çatışmanın, iktidar çatışmasının, sosyal kamplaşmanın ve sermaye savaşlarının da içinde bulunduğu bu oyunun senaristleri gözlerimizin önünde Türkiye''nin kaderini yönetiyor. Bu senaryoya göre önümüzdeki dönemde neleri tartışacağımıza bakalım..

İslam''la savaşın kalelerinden ve İsrail aşırı sağının kontrolündeki Middle East Quarterly dergisinde görev yapan, Lübnan Çalışma Grubu''nda yer alan, neoconların tapınağı American Enterprise Institute mensubu, ünlü Dış İlişkiler Konseyi''nde iş yapan, Özgür Lübnan Komitesi''ne mensup, yine İsrail aşırı sağına yakın Washington Institute for Near East Policy''de çalışan, Yale Üniversitesi''nde, İbrani Üniversitesi''nde ve Süleymaniye Üniversitesi''nde dersler veren, aynı zamanda Savunma Bakanlığı danışmanı olan Rubin ve arkadaşları işi Türkiye''nin resmi ideolojisini yeniden tanımlayan bir kadro çalışmasına kadar vardırdı.

Bu çevreler laikliği koruma, İslam''ı sindirme adı altında ama aslında ABD çıkarlarını güvence altın almak için bu ülkede bazı çevrelere yeni bir Basçılık modeli öneriyor. Özellikle son iki yıldır bir çok ortamda bu tehlikeye dikkat çektim. Dünyadaki bazı eğilimlerin merkez iktidarını elinde tutanları, “Türkiye''nin Baasçıları” olarak niteleme arayışında olduklarına, sürecin bu yönde işletildiğine, ardından bu çevrelerin hedef seçileceğine işaret ettim.

Neocon çevre, İslam''la savaşta müttefik gördüklerini bu modele hazırlarken, tıpkı onlar gibi ABD imparatorluğunun önünü açmaya çalışan “ılımlı” çevrelerin de model üzerinde tanımlama yaptıklarını, “Türkiye''nin Baasçıları” ya da Türk Baasçılığı tanımını gündeme soktuklarını gördük. Askeri müdahaleye karşı demokrasi ve özgürlük safında yer alan “liberal enternasyonalistler”in de bu kavram üzerinden yürüttükleri yerel mücadelenin ABD''nin imparatorluk çıkarlarıyla nasıl örtüştüğüne dikkat çekmek istiyorum.

Buradan da görüyoruz ki, iki ayrı kol, Türkiye''de iki farklı kutup olarak şiddetli bir çatışma içinde ama aslında kaynağı itibariyle aynı merkezlerden yönetiliyor. Aynı amaca yönelen koordineli bir düşmanlık/çatışma tezi işleniyor ve bu senaryo bizleri kafa kafaya tokuşturuyor. Sonunda bazılarımız İslamcılık adına, bazılarımız laiklik adına, bazılarımız askeri müdahale adına, bazılarımız da demokrasi adına bu savaşın içinde yerimizi alıyoruz.

Türk Baasçılığı model önerisi ve Liberal enternasyonalistler kavgasından zaferle çıkan kim olursa olsun, kazanan belli. Kavramı da, modeli de, cepheleri de belirleyen kimse kazanan o olacak. Biz ise, ettiğimiz kavgayla kalacağız.

Seçim sonrası nasıl bir Türkiye olacak?
00:0017/07/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

23 Temmuz''da nasıl bir Türkiye''ye uyanacağız? Türkiye''yi bugünkü krize sürükleyenlerin, son elli yılın en önemli seçimi olarak niteledikleri, bir kırılma noktası olarak gördükleri, Türkiye Cumhuriyeti''nin varlığını sürdürmesi ya da sistemi dönüştürücü güce ilk kez teslim oluşunun kritik tarihi olarak ilan ettikleri 22 Temmuz''da neler değişecek?

Bugünkü kriz alanlarıyla birlikte düşünüldüğünde seçim öncesi ayrışma ve kamplaşma bir anda sona erecek mi yoksa siyasi parti söylemlerinin ötesine geçip bu ülkenin varoluşuna ilişkin bir travmaya mı dönüşecek? Hangi partinin ne kadar oy alacağı, kaç milletvekili çıkaracağı gibi teknik detayları içeren bir analiz yapacak değilim.

Ancak 22 Temmuz''dan bir gün sonra; koalisyon tartışmalarıyla, cumhurbaşkanı seçimiyle, ideolojik tartışmalarıyla, etnik sorunlarıyla, güvenlik problemleriyle, iktidar paylaşımına ilişkin restleşmeleriyle, sosyal bütünlük ya da ayrışma tezleriyle, iç çatışmadan bölgesel çözülmeye ilişkin senaryolarıyla Türkiye''nin yüzleşebileceği “ihtimaller”le ilgili birkaç notu birlikte paylaşalım istiyorum.

AK Parti''nin tek başına iktidar çoğunluğunu elde etmesi, koalisyon ihtimalinin ortadan kalkması durumumda, bugün seçim söylemleriyle kendini ifade eden karşıtlık açık bir cepheye dönüşecek. Bu cephe, oldukça farklı siyasi, ideolojik ve sosyal çevreleri aynı çatı altında toplayacak. Hem parlamentoda hem sokakta, devlet iktidarını temsil eden merkez bürokrasinin de içinde yer alacağı geniş bir koalisyon denemesine girişilecek. Bu deneme, demokrasi ve özgürlükler üzerinde ciddi baskı oluşturacak. AB projesinden, Kuzey Irak''taki gelişmelerden ve ülke bütünlüğüne ilişkin duygusal atmosferden beslenecek bu oluşum, rejim için yeni bir restorasyon girişimi olarak tarihe geçecek.

AK Parti''nin tek başına iktidar olamaması halinde hiçbir siyasi parti onunla koalisyona girmeyecek. Sadece DTP''nin bağımsız milletvekilleri AK Parti ile dayanışma içine girebilecek. Bu da Türkiye''de bambaşka bir cephe olarak algılanacak ya da öyle sunulacak. AK Parti''nin PKK''lılarla işbirliği yaptığı tezi güçlü bir şekilde işlenecek. Bağımsızların grup kurmaları ardından AB, ABD ve uluslararası kurumlar nezdinde Türkiye''nin etnik sorunlarına ilişkin girişimlerinin ortaya çıkaracağı reaksiyon onlardan çok Ak Parti''ye yönelecek. Malum karşıt koalisyon çok güçlü bir şekilde kamuoyunu harekete geçirmeye çalışacak. Bu durum, Türkiye kamuoyunu hiç olmadığı kadar derin bir bölünmeye, kamplaşmaya sevkedecek.

Her iki ihtimalde de, kamuoyunda yönlendirecek dalgalanma, Türkiye tarihinin en ciddi seçimlerinin ömrünü kısaltacak. Korkulanın olması, Türkiye''yi yeni seçimlere zorlayacak bir süreci de besleyecek.

AK Parti''nin etkisini kırmak için seçim öncesi bulunan tek çözüm CHP-MHP koalisyonu. Sistemik kırılmanın önüne geçilmesi, rejimin restorasyonu, iç siyasi yapının yeniden dizayn edilmesi için şu ana kadar bulunun tek formül bu. Aslında çok önceden varolan ancak bugünlerde ciddi bir tartışma olarak gündeme getirilen CHP-MHP ve Aleviler arasında oluşturulacak dayanışma hattı, Cumhuriyet elitleri için Türkiye''nin kurtuluş yolu olarak sunulur oldu. Buradan hareketle bir “Türk İslam”ı oluşturma, İslamcıların ve Kürtler''in sistemi dönüştürücü gücünü bu şekilde kırma beklentisinin varolduğu söyleniyor. Böyle bir projenin neocon çevrelerle işbirliği içinde hazırlandığı, en azından onlardan destek alabileceği de iddialar arasında. Sanırım seçim sonrasının en ciddi tartışmalarından biri bu olacak.

Buna karşı, aynı şekilde dışarıdan yönlendirilen bir başka “ihtimal” daha var. Oluşturulacak geniş koalisyona karşı, “Türkiye''nin Baasçıları” ifadesiyle kendini bulan tartışmanın da alabildiğine tırmanacağı, uluslararası çevrelerle yakın işbirliği içinde “sistemin restorasyonu”nu amaçlayanlara karşı “sistemi dönüştürücü” dalganın giderek güçlendirileceği söylenebilir.

Son iki ihtimal, Türkiye''deki çatışmanın temel sebebi. İkisi için de hem ülke içinde hem de ülke dışında ortak cepheler var. Bu yönüyle hem yerli hem de uluslar arası projelerin çatışmasını izliyoruz.

“İhtimaller” bu kadar değil. Çetelere karşı operasyonlar hızla devam edecek. Bu operasyonlara karşı örgütlenmeler daha da güçlendirilecek. Çetelere ait gömülü silahlar yerlerinden çıkarılıp teşhir edilirken Kuzey Irak''tan Türkiye''ye sokulan patlayıcı ve silahlara ilişkin, sevkıyatlara ilişkin operasyonları pek görmeyeceğiz.

Seçim sonrası hem PKK hem de Kürt meselesine ilişkin yakıcı bir tartışma başlayacak ve kamplaşmayı tehlikeli noktalara sürükleyecek. K.Irak''ın Türk iç siyasetini yeniden dizayn etme, rejimi dönüştürme potansiyeli bu tartışmada kendini gösterecek. Pazarlık ya da restleşme ile bu iki ihtimalin Türkiye üzerindeki etkilerini hep birlikte izleyeceğiz.

Peki ABD kimi, hangi cepheyi destekliyor? Bence bunun hiçbir önemi yok. Washington her iki kanatla da çalışabilir. Irak''ın geleceği, İran''a karşı işbirliği, ABD''nin bölgesel operasyonlarına kim daha fazla katkı yaparsa Washington onlarla çalışacak.

Sadece ürktüğümüz bazı “ihtimaller”i yazdım. Hepsi bu kadar değil. Beklentimiz Türkiye''nin bütün bu intihar senaryolarının üstesinden gelmesi. Buna yetecek gücü de var tecrübesi de. Barış, refah, huzur içinde, geleceğine korkusuz bakan bir Türkiye hayal ediyoruz.

Türkiye ABD"ye rest mi çekti!
00:0018/07/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye ile İran arasında yapılan doğalgaz anlaşmasına ABD''nin karşı çıkmasının nedeni ne? Enerji üzerinden oynanan jeopolitik satrançta Türkiye''nin pozisyonunu, alternatif arayışlarını dikkatle izlemek, söz konusu anlaşmanın bölgesel politikalar üzerinde ne tür etkileri olacağını öngörebilmek için, konuyu iki ülke ilişkilerinin ötesinde, 21. yüzyılın genel eğilimleri içerisinde değerlendirmek gerekiyor.

Beş ay içinde bütün unsurlarıyla tamamlanması beklenen, İran ve Türkmen gazının Avrupa''ya naklini öngören, Türkiye''ye İran''ın Güney Pars bölgesinde 30 milyar metreküplük gaz çıkarma ve bunu satma hakkı tanıyan, Ankara ile Tahran arasında bütün ters rüzgarlara rağmen kapsamlı bir ortaklığı içeren, bölgesel niteliği ağır işbirliği aslında Türkiye''nin İran''la birlikte imza attığı ilk kapsamlı uluslararası proje.

İki ülke bu işbirliği ile bir Avrupa Birliği projesi uyguluyor. Ankara hem AB''yi İran kaynaklarına ulaştırıyor hem İran''ı Avrupa''ya taşıyor. Sanıldığı gibi Rusya''nın çıkarlarına da aykırı değil. Rusya ile ABD''nin, Ortadoğu-Hazar ekseninde oynadığı büyük oyunda Rusya''ya artı değer kazandıracak bir girişim.

Karşı olan ABD ve bunun da çok ciddi gerekçeleri var. Öyleyse bugüne kadar Ortadoğu ve Hazar çevresinde ABD projeleriyle hareket eden Türkiye''nin, ABD inisiyatifi dışında, AB politikalarıyla örtüşen, Rusya''nın öncelikleriyle çatışmayan, iki ülkeye küresel denklemde güç kazandıran projenin ABD''yi neden rahatsız ettiğini anlamak için biraz detaylara girelim.

Yeni küresel denklem, Ortadoğu-Hazar merkezli enerji kavgasına göre şekilleniyor. ABD''nin Afganistan işgalinin sebebi buydu. Irak işgalinin, yeni Ortadoğu dizaynının nedeni bu. Lübnan''dan Pakistan''a kadar uyguladığı siyasi proje de, Orta Asya''ya yerleşme çabası da bu kaynakların kontrolünü amaçlıyor. Ancak bugüne kadar Orta Asya''daki projeleri, Rusya ve Çin''in başarılı hamleleriyle boşa çıkarıldı. Putin''in atakları, 1 trilyon dolarlık dünyanın en büyük şirketi olmaya doğru giden Gazprom imparatorluğunun bir ahtapot gibi dünyayı sarması ABD''yi bir çok projede geriletti. Washington Ortadoğu''ya yerleşirken Orta Asya''da Rusya, Çin, İran ve bölge ülkeleri arasında yüz milyarlarca dolarlık enerji projeleri uygulama safhasına geldi.

Türkiye, bugüne kadar genelde ABD''nin enerji projelerine göre pozisyon belirledi. Bakü-Ceyhan bunun en belirgin örneğidir. Ancak bugün İran''dan gelen doğalgaz için yapılan anlaşma, şaibelere rağmen Rusya ile gerçekleştirdiği Mavi Akım projesi ABD inisiyatifinin dışında projelerdi ve her ikisi de Washington''ın şiddetli tepkisine yol açtı.

Hem Ortadoğu hem de Orta Asya enerji kaynaklarından uzaklaştırılan Avrupa Birliği, ihtiyacının önemli bölümünü Rusya''dan karşılıyor. Geçtiğimiz kış, Rusya ile Ukrayna arasındaki enerji krizinin Avrupa''ya yansıması, AB çevrelerini yeni arayışlara itti. Türkiye-İran ortak projesi bu alternatiflerden biri.

Rezervlerin yüzde 36''sına sahip olan ve gaz piyasasının kontrolünü ele alan Rusya, Türkiye''nin ABD ile işbirliğine dayalı projelerine hep karşı çıktı. Avrupa''nın enerji için önünde diz çöktüğü kişi haline gelen Putin, Türkmenistan ve Kazakistan''la yaptığı anlaşmayla Hazar''a ilişkin projesini önemli ölçüde tamamladı. Hazar çevresinde döşenecek doğalgaz boru hattı ile Rusya, Türkmenistan, Kazakistan kaynakları aynı ağa bağlandı. Bir süre önce de, Burgaz-Dedeağaç boru hattı için Yunanistan ve Bulgaristan''la anlaştı. Türkiye yine devre dışı bırakıldı. Proje ile Rus kaynakları Türkiye''ye uğramadan Karadeniz''den Ege''ye akacak. Yani Rusya Akdeniz''e indi.

Türkiye, 21. yüzyıl enerji savaşında etkin olmak için bir stratejik değer tanımlaması yaptı ve Ortadoğu, Orta Asya ve Avrupa arasında bir kavşak olma rolünü üslendi. Ancak sadece ABD ile ortaklık, kaynakları büyük oranda kontrol eden ülkelere uzaklık, söz konusu pozisyon için yeterli değil. Bu yüzden Türkiye, yeri geldiğinde ABD ve Rusya ile işbirliğini göze almaktan çekinmedi ve bu politikasını devam ettiriyor. Büyük oyunda hamleler çok daha sertleşecek ve tek taraflı davranmanın bir ülke için hiç de sağlıklı bir sonuçlar doğurmayacağını yakın gelecekte daha net göreceğiz.

Bu çerçeveden bakınca Türkiye-İran işbirliği''nin hem iki ülke ilişkilerine dev bir katkı olacak hem de iki ülke ile AB arasındaki dayanışmayı artıracak. Sanıldığı gibi Rusya''nın tepkisini de çekmeyecek. Anlaşma gerçekleşirse Türkiye ve İran''ın bölgesel etkisi daha da güç kazanacak.

Ankara şimdiden ABD''nin İran''a yönelik ambargosunu tanımadığını ortaya koydu. İran''a saldırı tehditlerinin yeniden tırmandığı, ağır ambargoların gündemde olduğu, ABD''nin bölge projesinin iki ülkeyi de tehdit ettiği, PKK''yı silahlandırdığına ilişkin tartışmaların alevlendiği bir dönemde bu yakınlık, elbette tepki çekecek. Böyle bir projenin siyasi sonuçları da olacak. En azından ABD''nin İran''a saldırısı durumunda Türkiye''nin pozisyonu şimdiden netleşiyor. Zaten İran''ın amacı da böyle bir krizde Türkiye''yi en azından nötr tutmaktan başka bir şey değil.

Özet şu: ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi ile Rusya''nın başını çektiği Büyük Avrasya Projesi çatışıyor. İran da Türkiye de kendi oyununu oynuyor.

Ya bu iddialar ispatlanırsa!
00:0019/07/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“PKK''ya Amerikan silahları”, seçim sonrasında çok sıcak bir tartışmaya dönüşecek. Türkiye''nin iddiaları, ABD Dışişleri''nin yalanlamaları, Genelkurmay''ın araştırması, özellikle Abdullah Gül''ün; “ispatlanırsa Türk-Amerikan ilişkilerinde büyük çöküş yaşanabileceği”ne ilişkin sözleri konunun vahametini ortaya koyacak nitelikte. Durum; seçim sonrasında PKK ve Kuzey Irak konusunda hem Türkiye''nin ve hem de ABD''nin gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalacağını, oyalama ve erteleme taktiklerinin nihai noktaya geldiğini, Türk-Amerikan ilişkileri açısından dönüm noktası olabilecek bir noktaya doğru ilerlediğimizi gösteriyor.

İddialar yeni değil ve her geçen gün daha da detaylanıyor. Tıpkı İsrail''in Kuzey Irak''taki askeri varlığına ilişkin ilk iddialardan sonraki gelişmeler gibi, ABD-PKK ilişkileri, örgüte yapılan silah yardımları, siyasi destek, şiddetle karşı çıkılsa da terörün etkili bir kart olarak kullanılması bu zincirin halkaları.

ABD silahlarına ilişkin ilk açıklama Başbakan Tayip Erdoğan''ın Lübnan ziyareti sırasında yapıldı. Terörle Mücadele Koordinasyonu''nun çöktüğünü, örgütün ABD silahları kullandığını söyleyen Başbakan, ilk kez bu kadar açık bir ithamda bulundu. Aynı dönemde örgüt liderlerine yönelik istihbarat paylaşımının ABD tarafından göz ardı edilmesi Türkiye''yi oldukça rahatsız etti. O günden bu yana iddialar ısrarla gündeme getirildi ve ABD tarafı; işbirliği konusunda Türkiye''yi oyalarken iddiaları da yalanlamakla kaldı.

Şimdilerde konu iddiaların ötesin geçti, günlük haberler açısından bile sıradanlaştı. Artık yalanlamaların bir anlamı kalmadı. Garip biçimde ABD silahlarının PKK''nın eline ulaştığını İsrail çevreleri bile gündeme getiriyor. Konu ABD Temsilciler Meclisi Dışilişkiler Komitesi''nde tartışılıyor ve konuşmacılar iddiaları doğrulayan cümleler sarfediyor.

Ancak sorumluluk üslenilmiyor. Sadece Irak''a gönderilen 500 bin silahın yüzde doksanının kayıp olduğu, bunların bir kısmının PKK''nın eline geçmiş olabileceği gibi, insanı aptal yerine koyan savunma yöntemleri uygulanıyor. Yer yer, Barzani''ye verilen silahların örgütün eline geçmesi ihtimali üzerinde durularak sorumluluk Barzani''ye yükleniyor ve ABD işin içinden sıyrılıyor.

ABD ve İsrail''in Barzani''ye verdiği askeri desteği detaylandırmaya gerek yok burada. Ancak PJAK diye bir örgütün bizzat ABD tarafından kurulduğunu, eğitildiğini, silahlandırıldığını herkes biliyor. Ve bu örgütün PKK''nın bir unsuru olduğunu da. Diyelim PKK''ya silah verilmiyor, PJAK''a verilen silahlar kimin? Bu silahlar aynı zamanda PKK''ya da verilmiş olmuyor mu? Konu sadece silah kaçakçılığı değil bizzat bir proje var ortada ve herkes körler sağırlar oyunu oynuyor.

Silah sevkıyatları konusunda belki de en geniş bilgileri ben aktardım ama o zamanlar kimseden bir ses çıkmadı. Hem de ısrarla gündeme getirmeme rağmen. Mesela 31 Ocak 2007''de, birilerinin Türkiye''nin kafasına defalarca çuval geçirdiğini belirterek şu cümleleri kullandım: “Üç gün önce bölgedeki Kürt birliklerine füzeler, gece görüş dürbünleri, termal kameralar ve silahlar nakledildi. Kimler tarafından? ABD ve İsrail! Bu malzemeler ayrıca Kerkük, Musul, Erbil ve diğer bölgelerdeki birliklere dağıtılıyor. Yakında yeni füzeler ve ağır silahlar gelecek ve dağıtılacak.”

Geldi, hem de kaç kez. Bu silahlar, füzeler Türkiye sınırlarına yerleştirildi. Bölgedeki füze ve silah depoları, İsrail''den yapılan sevkıyatlar kimsenin dikkatini çekmedi! Sevkıyat bugün hala devam ediyor, depolar genişletiliyor, Türk birliklerinin bulunduğu yerlerin koordinatları İsrail tarafından peşmergelere bildiriliyor. Bölgede çatışmalar oluyor, ölenler oluyor. Buradan aynı çevrelerin Türkiye içlerine sevkettikleri silah ve patlayıcılara ilişkin tartışmaya hiç girmeyelim. Bu ay içinde, temmuzun ikinci haftasında nasıl bir sevkıyat vardı? Bilen ya da cevabı olan var mı? Bu sevkıyatlar neden, kime karşı? Türkiye ile Kürtler arasında çatışmaya yatırım yapanlar kimler gerçekte kimler? Sorun sadece Krüt milliyetçiliği ya da Türkiye''nin sert tutumu mu?

İddialar yakında ispatlanırsa, ABD ve İsrail Türkiye''ye ne diyecek? Türk-Amerikan ilişkileri ne olacak? Bir müttefik ülkeye karşı kendilerinin terör olarak tanımladıkları bir güçle işbirliği nasıl açıklanabilir? Bu karanlık ilişkiler netleştiğinde, nasıl bir durumla karşılaşacağız? ABD''yi teröre destekten mahkum mu edeceğiz? Ya da ilişkileri mi koparacağız?

Washington yönetimi, bu iki yüzlü, Türkiye ile Kürt yönetimi ve örgütlerini kapıştırma politikasını terk etmezse, yakın dönemde hem Türkiye''de hem çevremizde çok sert rüzgarlar esecek!

Sivil demokratik devrim!
00:0023/07/2007, Pazartesi
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu kadarını Ak Parti''liler bile beklemiyordu! Yüksek çıkacaktı, anketler oranları alabildiğine fazla gösteriyordu ama yine de temkinli bir bekleyiş vardı. Seçim öncesi onca kamplaşmaya, kriz senaryolarına, gerginlik politikalarına, muhtıralara milletin verdiği cevap bir meydan okuma oldu!

Seçim değil referandum oldu ve millet sözünü söyledi.

Neyin referandumu? Cumhurbaşkanı''nın nasıl ve kim tarafından seçileceğinin, demokrasinin, özgürlüğün, muhtıraya karşı oluşun, çatışmacı tezlerin, Ankara''dan Türkiye''ye ve dünyaya bakışın, kurumların iktidarının referandumu!

Bu sonuç sadece tepki değil. Derin bir kırılmanın, sorgulamanın, hesap sormanın yeni bir Türkiye arayışının göstergesi.

Sadece tek parti iktidarı tercihinin, ekonomik beklentilerin değil, siyasi değişime ilişkin beklentileri, arayışları, baskıları içeren tavır. Açık ve net bir uyarı!

İdeolojik kavga, kamplaşma reddedildi. Rejim adına, Kemalizm adına, laiklik adına, iktidar hesabı yapanlar taraftar bulamadı. Bu söylemlerle güç/iktidar devşirme dönemi kapandı.

“Devlet iktidarı”nı ellerinde bulunduranlar sandıkta kaybetti, milletin zihninde ve vicdanında kaybetti.

Demokrasi dışı arayışlar çok ciddi bir reaksiyonla karşılandı. Muhtıra üzerinden, ulusal güvenlik üzerinden, ülke bütünlüğü üzerinden geliştirilen siyasi söylem halk tarafından paylaşılmadı.

Tandoğan''da, İzmir''de toplanan yüz binlerin dışında sessiz bir Türkiye daha olduğu ve bu Türkiye''nin belirleyici olduğu bir kez daha görüldü.

Millet Ankara''daki tartışmaları, korku senaryolarını umursamadı.

Etnik çatışma istemeyen, rejim krizi istemeyen, ekonomik refah isteyen, çatışma yerine uzlaşmayı öne alan, dış tehditlere karşı cesaretini koruyan bir Türkiye tablosu gördük.

AK Parti büyük bir zafer kazandı. Ancak belki bu zafer kadar önemli iki gösterge daha var ki, Türkiye''nin geleceği bu iki sonuçtan çok etkilenecek. Bunlar; CHP''nin başarısızlığı ve DTP''nin bağımsızlarının yaşadığı hezimet.

Biri devlet milliyetçiliğini diğeri Kürt milliyetçiliğini temsil ediyor. İkisi de kaybetti. CHP Güneydoğu''da zaten bitmişti. Yaşanan iç siyasi kaplaşmanın bir hedefi de CHP''nin oylarını artırmaktı. Ama olmadı.

Şimdi bütün Türkiye''de bir hayal kırıklığı yaşıyor. “Baykal''a rağmen CHP” söylemi yeterince etkili olmadı.

MHP''nin yükselmesi dikkat çekici. Ancak yine aynı ortamın MHP oylarını daha da artıracağı varsayılıyordu. CHP ikinci parti olsa da Ak Parti''ye muhalefet büyük oranda MHP üzerinden yürütülecek.

Seçimden hemen önce Leyla Zana ve Hatip Dicle''nin etnik çatışmayı provoke edici konuşmalarına rağmen DTP''nin bağımsızları hezimete uğradı. Güneydoğu''da yaşayanlar bu çatışmacı politikalara teslim olmadı. Bağımsızlar neden bekledikleri oyu alamadı ve AK Parti Güneydoğu''da neden bu kadar güçlü? DTP neden oylarını AKP''ye kaptırdı? Bu önemli bir soru ve üzerinde ciddi ciddi düşünmek gerekiyor?

Etnik milliyetçilik üzerinden politika yürütenler özellikle bu hezimetin nedenini sorgulamak zorunda kalacak. Çünkü Türkiye''nin her bölgesinde aynı tavır var: Ayrışma ve çatışmanın reddedilmesi.

Bu sonuçlar Türk siyasi yapısında geri dönülemez bir süreç başlatacak. Siyasetin dili değişecek. Tartışmaların seyri de. Seçim sonrası kriz hesaplayanlar, bu sonuçlara göre bir kez daha düşünmek zorunda. Çünkü bu bir sivil demokratik devrim!

Milleti aptal yerine koymanın bedeli!..
00:0024/07/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hudson senaryosu ortaya çıktığında, daha doğrusu sızdırıldığında kullandığım başlık “Aptal yerinene konulmak”tı.

Türkiye toplumunun hassasiyetleri üzerinden iç siyasi yapının yeniden dizaynının amaçlanması, bölgesel projelerin ve ürkütücü senaryoların tartışılması, üstelik bu tartışmada Genelkurmay''a bağlı Stratejik Araştırmalar ve Etüt Merkezi SAREM yetkililerinin de katılması kamuoyunu deninden etkiledi.

ABD''de başlatılıp Türkiye''ye uzanan darbe, iç çatışma tartışmalarını, üç yıldır aynı çevrelerin Ak Parti iktidarına yönelen saldırılarını hatırlayalım. “Türkiye''ye İslamcı Cumhurbaşkanı!”, “Türkiye Şeriata mı gidiyor”, “Türkiye''de 2007''de darbe olur” şeklinde yazı ve tezlerle beslenen, bu ülkeyi derin bir çatışmaya sürüklemeyi amaçlayan süreci, bu senaryoya göre sokakların harekete geçirilmesini hatırlayalım.

Senaryoyu yazan ve pazarlayanların Hudson olayındaki rolünü, aynı çevrelerin Türkiye''de en mahrem toplantılara davet edilmesini hatırlayalım. Bir çeşit “Türk Şahin-Neocon ittifakı”nın nasıl bir Türkiye şekillendirmeye çalıştığını bir kez daha düşünelim.

Cumhurbaşkanlığı krizi, seçim süreci, kampanyalar bu senaryoyla göre şekillenmedi mi? Yazılan bir senaryoya göre pozisyon belirlenmedi mi?

Yeni Cumhurbaşkanı''nın seçimiyle başlatılan siyasi kriz, ardından gelen kamplaşma, bu çerçevede şiddetini artıran terör/güvenlik ve Kuzey Irak krizi Türkiye''yi ciddi bir iç hesaplaşmaya sürüklemedi mi?

Laiklik, millilik, ABD kontrolü, İslamcılık gibi semboller üzerinden yürütülen merkez iktidarı kimin kontrol edeceğine ya da paylaşılıp paylaşılamayacağına ilişkin kavga, siyasi partileri, kurumları, iktidar aygıtlarını, sosyal örgütleri sonu belirsiz bir iktidar mücadelesinin tarafı haline getirmedi mi?

“Dokrasi mi rejim mi”, “milletin tercihi mi sistemin temel hassasiyetleri mi”, “geniş kitlelerin beklentileri mi dar/seçkinci kesimin öncelikleri mi” gibi keskin bir ayırıma dayanıp kalmadık mı?

Demokrasinin sınırının ne olduğu, millet iradesine nereye kadar tahammül edileceği, demokratik sürecin tehdit haline gelip gelmediği sorgulanmadı mı?

CHP lideri Deniz Baykal''ın; “Eğer Anayasa Mahkemesi 367''ye gerek yok kararı alırsa bu Türkiye''yi çok tehlikeli bir noktaya götürecektir” sözleri ne anlama geliyordu? Ya da “Cumhurbaşkanını halk seçemez” mealindeki sözleri? Bu düşünceyi paylaşanlar milleti aptal yerine koymuş olmadılar mı?

Millet iradesinin etkin olduğu bir Türkiye''yi tehdit olarak algılamak, sistemin, iktidarın, kurumların seçkin bir çevrenin kontrolünden milletin kontrolüne geçeceği paranoyası ile hareket etmek, “bu kadar demokrasi Türkiye''ye fazla, bunlar demokrasiyi istismar ediyor” demek milletin hafızasında nasıl yer edindi acaba?

İşte seçim sonucu aptal yerine konulanların verdiği cevaptan başka bir şey değil. Şimdi;

Cumhuriyet mitinglerinin, toplum mühendisliğinin, Hudson senaryosunun, Cumhurbaşkanı''nın halkın seçmesine karşı oluşun, seçkinciliğin, “devlet iktidarı”nı halka kaptırmama kavgasının, dışarıyla birlikte yazılan darbe senaryolarının nasıl algılandığını bir kez daha düşünelim.

Bu kampanyaya destek veren siyasi partilerin, liderlerin, tarafların nasıl kaybettiğine dikkatle bakalım. Kaybedenlerin neden kaybettiğini, kazananların neden kazandığını, sandığa gidenlerin kime ne tür uyarılar yaptığını, kimlere hangi sorumlulukları yüklediğini iyi algılayalım.

Bu sonuçlardan herkes kendi payına düşen dersi almak zorunda. Dar iktidar hesapları yerine Türkiye''yi düşünmeyi, milleti horlamamayı, değerlerini küçümsememeyi, hassasiyetlerine saygı duymayı, tercihlerini ciddiye almayı öğrenmek zorunda.

Kavga ve gerilim istemeyen, barış ve refahı önceleyen, Türkiye''nin en hassas ve kırılgan döneminde derin ferasetiyle herkese yol gösteren, kendine yol göstermesi gerekenleri de uyaran, Trabzon''dan Diyarbakır''a kadar ortak değerleri öne çıkaran, ayrışma yerine birlikteliği önemseyen bir Türkiye''nin varolması hepimiz uçun bir umuttur.

Bu umudu hep birlikte korumak ve beslemekten başka bir seçeneğimiz yok.

Yine aynı hata!
00:0025/07/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Seçim sonuçlarının Türkiye''de algılanmasıyla AB ve ABD''de algılanması birbirine taban tabana zıt! Türkiye, seçmenin verdiği mesajı doğru algıladı. Çatışma yerine uzlaşmayı, ayrılık yerine birlikteliği, Türkiye''yi kucaklayacak politikalara öncelik vermeyi içeren mesaj, seçim öncesi çatışma senaryolarını besleyenleri bile yola getirdi! Bu senaryolardan beslenenlerin bir kısmı, artık farklı bir Türkiye olduğunu, bunu doğru anlamak gerektiğini itiraf etme inceliğini gösterdi. Bu, durum hem seçmenler açısından hem Türkiye''ye yön verenler açısından son derece umut verici.

Sonuçlara ilişkin, Batı''dan gelen, Batı basınında yansıyan, Batılı siyasi çevrelerden aktarılan yorumlar ise, “demokrasi kazandı, seçmenin tercihine saygı duymak gerekir” türü ağırbaşlı yorumlarla sınırlı kalmadı. Hemen ardından, yine iç çatışma senaryoları üzerinden değerlendirmelerin öne çıktığını, Batı''nın Türkiye''yi algılama biçiminde en ufak bir sapmanın söz konusu olmadığını gördük.

Batı, seçmenin vermek istediği mesaj yerine kendi bildiğini okumaya, kendi doğrularını dayatmaya, kendi Türkiye algısını bu ülkede yerleşik hale getirmeye devam ediyor ve bunun göstergesi olarak seçim sonuçlarını bir hesaplaşma mantığı içinde sunuyor.

Oysa biz, bu çatışmacı, gerilimli politikalardan, bakış açısından bıktık, yorulduk! Türkiye''nin kendine özgü açmazlarını provoke eden, seçim öncesi gerilimli günler yaşamamıza neden olan atmosferin oluşumuna katkıda bulunanlar aynı senaryoları devam ettirmekte ısrarlı. Ama biz, bu dili kullanmayacağız. Kullanmamalıyız.

Türkiye''de her şeyin sorumlusunu dışarıda arayan olmayalım, doğru. Bu ülkenin kendine özgü ve çok derin sorunları var. Ama onların tartışması bir şekilde içerideki çatışma ortamını tetiklemeye devam ediyor. Onların Türkiye ve bölge algısı bu ve bizim bunu değiştirmemiz mümkün görünmüyor. Onlar Irak''ı da, Suriye''yi de, Türkiye''yi de yaşadığımız bölgeyi de bu ayrışma, kamplaşma tezleriyle, yüzyılların biriktirdiği siyasal kültürle algılıyor. Bunun onlar için bir maliyeti yok. Ancak aynı tartışmayı içeriye taşıyan bizler ağır bir bedel ödemekle yüz yüze geliyoruz. Bunun bizim için maliyeti çok yüksek. Biz bu bedeli çok kez ödedik. Bedel ödemeye devam etmemeliyiz.

Örnekler verelim:

AB Komisyonu Başkan Yardımcısı Franco Frattini''nin “Türkiye''de laik azınlığın hakları korunmalı” şeklindeki açıklaması son derece tehlikeli ve tahrik edici. İlk bakışta sosyolojik bir gözlem, yeni bir durum tespiti, siyasi değişimin tanımlanması gibi görünen bu sözler, aslında şiddetli bir çatışma alanı açma potansiyeli taşıyor. Yine ABD Ankara Büyükelçisi Mark Parris''in seçimi Türk Silahlı Kuvvetleri''nin kaybettiğini söylemesi, varolan sıkıntıyı provoke edici sözler. Üç yıldır “Ak Parti Türkiye''yi şeriata götürüyor” palavralarıyla ortalığı ayağa kaldıran, darbe çağrıları yapan, askeri müdahaleyi kıştırtmak için Türkiye''deki ortaklarıyla yoğun çaba harcayan ABD''deki bazı çevreler, aynı söylemlerine devam ediyor, seçim sonucunu “İslamcı tehdit” yaygarası ile pazarlıyor.

Yine ABD basınında, Fransız basınında Türkiye kamuoyunun ortak umutları, “İslamcı tehdit” ile dünyaya sunuldu. Dikkatler bu yöne çekilmeye çalışıldı. Bütün bunlar, seçim öncesi siyasi krizde, ABD yönetiminin tavrını belli etmemesi, kimin kazançlı çıkacağını beklemesi, demokrasi diye bir derdi olmamasıyla aynı bakış açısı.

Bunları yargılamıyoruz. Bu bakış açısının bizleri rehin almasını, zihinlerimizi yönlendirmesini engellememizin ne kadar önemli olduğuna vurgu yapıyoruz. Türkiye seçmeni, etnik milliyetçiliği, demokrasi karşıtlığını, hukuk dışılığı, içe kapanmayı, bölgesel ayrışmayı reddetti.

Emin olun aynı Türkiye kamuoyu, Türkiye''yi karıştıran, bütün bölgeyi ateş çemberine dönüştüren, kardeşi kardeşe kırdıran ürkütücü senaryolara da karşı çıkmaya da devam edecektir.

Asla ders vermeye kalkışma!
00:0026/07/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ve Avrupa''nın Türkiye''deki seçimleri algılama biçimindeki sakatlıklara dikkat çekmeye devam edelim. "Türkiye tarihinin en önemli seçimleri"nden önce yorumlar şöyleydi:

"Atatürk''ün ülkesi geleceği oyluyor"du ve Türkiye, "laiklik ve İslam arasında bir tercih" yapacaktı. Sonuçlar modern Türkiye''nin sonu olabilirdi. "İslam, laiklik, Avrupa: Türkiye, tercih yapıyor" şeklinde başlıklarla sunulan yorumlar özellikle dinin ve Kürt milliyetçiliğinin belirleyici olacağı tespitiyle tamamlanıyordu. Onlara göre seçim kampanyaları laik-İslamcı kavgaları arasında devam ediyordu, etnik gerilim ve şiddet seçim sonuçlarını belirleyecekti. Türkiye ciddi bir kavşaktaydı ve farklı yola girmesi an meselesiydi. Hatta bazıları seçimin sebebinin türban olduğunu, dinin Türkiye''yi seçime zorladığını bile iddia etti.

Sadece basın değil, siyasi aktörler, çevreler, Türk iç politikası üzerinde etkin olan ve çokça yerli taraftarı olan "merkez"lerin hemen tamamı, seçimlerin iç çatışma göstergesi olacağını, sonrasında çatışmaların daha belirgin hale geleceğini, toplumsal ayrışmanın ve etnik gerilimlerin derinleşeceğini, askeri müdahalenin gündeme gelebileceğini, seçim öncesi çizilen kâbus senaryoları için uygulama dönemi başlayacağını hatta Türkiye''nin iç savaşa sürüklenebileceğini söylüyorlardı.

Siyasi aktörlerin, düşünce adamlarının, bol maaşlı "Türkiye uzmanları"nın, dünyayı yöneten "merkez"lerin seçime, sonuçlarına, Türkiye''nin geleceğine, en azından iyi niyetle de olsa, olumlu tespitlerine, beklentilerine, yorumlarına pek rastlamadım ben. İki uç arasında gezinerek bir Türkiye haritası çıkarmaya çalışıyorlar.

Seçim oldu, onların beklentilerinin tam tersi çıktı. Ne gariptir ki, bu sonuçlara rağmen kullandıkları kavramlar, sonuçları algılama biçimleri, Türkiye''nin geleceğine ilişkin tezleri hiç değişmedi. Yine çatışma üzerinden, yine iç siyasi gerilim üzerinden, yine toplumsal ayrışma üzerinden bir Türkiye geleceği çiziyorlar.

Bazen düşünüyorum; gerçekten Türkiye''yi bizden iyi mi tanıyorlar? Öyle ya; bu ülkenin aydınları, siyasileri, devlet adamları onların başlattıkları tartışmaları devam ettiriyor, onların algılarına göre bir Türkiye tasarımına girişiyor, onların beğenilerine göre bir Türkiye şekillendirmeye çalışıyor.

Ama bugüne kadar edindiğim tecrübeye göre, tespitleri hiç de doğru çıkmıyor. Dar, elit bir çevre ile ilişkilerden edindikleriyle Türkiye''nin kaderi üzerinde derin tasarruflara girişiyorlar. Aslında bu da değil. O çevreler üzerinden kafalarındaki Türkiye''yi dizayn etmek için çabalıyorlar. Bu yönüyle siyasi ve kültürel dönüşüm projeleri uyguluyorlar. Böyle düşünürsek hiç de iyi niyetli olmadıklarını, bu ülkeyi doğru anlamak yerine yönetmeyi, yönlendirmeyi amaçladıklarını söylememiz gerekiyor.

Seçim öncesi söyledikleriyle seçim sonrası söylediklerinin aynı olmasının sebebi bu… Yine Laik-İslamcı çatışması, yine etnik çatışma, yine toplumsal ayrışma, yine iktidar krizi, yine Türkiye''nin Batı''dan kopacağı paranoyası. Yorumların hemen hepsi çatışmayı teşvik ediyor, birilerini provoke etmeyi, harekete geçirmeyi amaçlıyor. Bazıları askeri tahrik ederek, bazıları İslamcı tehdit üzerinden, bazıları da Kürt milliyetçiliği üzerinden…

Peki Edip Başer''in darbe tehdidini içeren talihsiz açıklaması bunlardan farklı bir şey mi? Değil… Başer''in sözleriyle seçim sonucunun askerin hezimeti olarak algılanması için gayrete geçenler aynı. Tercihleri yüzünden seçmeni aşağılayan, azarlayan yazarların, siyasilerin davranış biçimleri de aynı.

Hasan Pulur''un "Bravo aziz milletime" yazısını okuyunca ürktüm. Bu yazıdaki insan ile, cumhurbaşkanını halk seçemez diyenler, merkez iktidar kaygısıyla ait oldukları oligarşik çevrenin dışında kalan geniş kitleyi tehdit görenler, "mahalle"lerinden dışarı çıkmadan Türkiye analizi yapanlar ve Türkiye''ye dışarıdan çatışmacı zihin ihraç edenler aynı. Hepsi birbirinden besleniyor, hepsinin dünyası, Türkiye''si, menfaati bir şekilde örtüşüyor.

Batı''nın oryantalist bakışını anladık diyelim. İçerideki yabancıları, yerli oryantalistleri ne yapacağız!

Oysa Türkiye''nin gerçekleri ara sokaklarda gizli. O sokaklara girmeye tenezzül etmeyenlere böyle ders veriyorlar işte. Ama bu ülkenin insanları şunu da söyledi: "Asla kimseye ders vermeye kalkışma, hesaplaşmacı bir Türkiye hayal etme. Birleştirici, kuşatıcı ol."

Sevginin gücüne inanmak...
00:0027/07/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin yarısı neden Ak Parti''ye oy verdi? Neden Tayip Erdoğan''ın liderliğini tescilledi? Neden böyle bir gücü ona vermekte hiç tereddüt etmedi? Neden kan üzerinden yürütülen korku senaryolarından ürkmedi?

Darbe yapılır, iç savaş çıkar, ekonomik kriz yaşanır, Türkiye satılır, terör artar tehditlerine neden kulak asmadı?

Bütün bunlar bir milleti yıldırmak, korkutmak, tercihlerini yönlendirmek için yeterli değil miydi? Sonuçları etkilemek için, seçimi iptal etmekten, kafalara silah dayamaktan başka yapılacak daha ne kalmıştı? Hiçbir şey…

Peki bunca korku nasıl oldu da para etmedi? Ak Parti''ye oy verenler bu ülkenin insanı değil mi? Bu ülkeyi sevmiyor mu? Terörü mü destekliyor? İç savaş mı istiyor? Ülkenin bölünmesini, ABD''ye peşkeş çekilmesini mi istiyor? Sonuçlardan hareket ederek bunları söyleyebilir miyiz? Elbette hayır!

O zaman bu kararlı, güçlü tercihin nedeni ne?

Muhafazakarlık mı? Liberallik mi? Zengin olma hırsı mı? Kişisel çıkar hesabı mı? Çok iyi adaylar gösterilmesi mi? Menfaat örtüşmesi mi?

Sadece istikrar özlemi mi?

Bu millet yoldan mı çıktı?

Ya da, bazılarının rezil bir üslupla dile getirdiği gibi, bu millet aptal mı?

Laikliğe, Atatürkçülüğe, ülke bütünlüğüne, cumhuriyete, rejime savaş açmış hainler topluluğu mu?

Veya, içeriden ve dışarıdan yönetilen bir kampanyanın esiri olmuş, zihinleri uyuşturulmuş ruhsuz insan yığınları mı?

Böyle düşünenler Pazar gün alınan sonuçları yorumlamakta hâlâ güçlük çekiyor. Böyle düşünenler; laikliği, Atatürkçülüğü, devlet iktidarını saltanat aracına dönüştürenler, milletin sırtından güç ve ihtişam devşirenler, onları eze eze, süründüre süründüre, aşağılaya aşağılaya dokunulmaz bir hayat güvencesi sağlayanlar çok ciddi bir uyarı aldı.

Bu uyarıyı yapanlar da vatansever. Onlar da Türkiye''nin iyiliğini, refahını, bütünlüğünü, istiyor. O zaman bu ilginin gerçek sebebi neydi?

Şu tespitler yapıldı:

Siyasi istikrar istendi: Terör, güvenlik, iç çatışma, rejim üzerinden yürütülen iktidar kavgaları, etnik ve sosyal ayrışma seçmeni yordu. Artık kavga, gerilim, cepheleşme istenmiyor. Doğru…

Ekonomik istikrar istendi: Tek parti iktidarının nimetleri, ülkenin her köşesine ulaştırdığı hizmetler etkili oldu. Bu da doğru.

Abdullah Gül''ün Cumhurbaşkanı seçilmesinin önünü kapatmak isteyenlerin başvurduğu siyasi ve hukuki yöntemlere duyulan öfke. Oldukça belirleyici oldu. Sistemi, kurumları ellerinde tutanlar, kendi tercihleri dışında kalanların önlerini kesmek için öylesine şaşırtıcı ve haksız yöntemler denediler ki, seçmenin bunu nasıl algılayacağını hesaplama gereği bile duymadılar. Daha bir çok sebep gösterildi ve bunların büyük bölümü doğruydu.

Ama bir şey daha var ki, kimse üzerinde durmadı. Sevgi…

Bence en önemli sebep bu. Tayip Erdoğan''a verilen oyların ağırlıklı bölümünün tek gerekçesi bu.

İster kabul edin ister etmeyin. Onu sevdiler, kendilerinden bildiler, sahip çıktılar, önünü açtılar.

İslamcısı da, milliyetçisi de, solcusu da, liberali de, şehirlisi de, köylüsü de, zengini de, fakiri de sevdi.

Bütün siyasi analizlerin, kamuoyu araştırmalarının, sosyolojik eğilimlerin ötesinde böyle bir gerçek var önümüzde. Bu yeterince anlaşılmadı, belki anlaşılmak istenmedi, belki önemsenmedi. Şaşkınlık bundan.

Bu ülke sevdiğini bağrına basmayı hep bildi. İyi yürekli olduğuna, kendinden olduğuna inandığı, aynı sokaklarda gezindiğini ve evlerine misafir olduğunu gördüğü, kendi dilini konuştuğu her lideri sevdi.

Trabzon''un köylerinde de, Bingöl''de de, Diyarbakır ya da İstanbul''un ara sokaklarında da aynı şey var.

Bu ülkenin insanlarının ince feraseti, hassas adalet anlayışı ve kalplerinde hissettikleri şey siyasi beklentilerin, ekonomik kaygıların çok ötesinde belirleyici oldu. Sandık başına gidenler kalplerine danıştı daha çok.

Sadece horlananlar, dışlananlar değil, toplumun bütün kesimleri, zengini de; şehirlisi de, güçlüsü de bu sevgiyi paylaştı. Türkiye''yi bütünleştiren işte bu.

Bütün teorileri, öngörüleri, endişeleri, korkuları, siyasi görüşleri yıkıp geçen bir şey bu. Sevginin gücüne inanmayanların anlayamayacağı da bu.

İster kabul edin ister etmeyin, seçim sonuçlarının en önemli sebebi bu. Gerisini, kendini bu millete sevdiremeyenler düşünsün!

Peki bu silahlar ne için?
00:0031/07/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Seçim sonrası iyimserliği devam ettirmek, “yeni bir Türkiye” beklentisini desteklemek, içerideki kriz alanlarını mümkün olduğunca daraltmak, siyasi ve ekonomik açılımları beslemek, Türkiye''nin gücünü dışarı yöneltmek ve bölgesel etkinliğini artırmak herkesin ortak beklentisi.

Sanki iki hafta önce bu ülkede, iç siyasi kriz, toplumsal kamplaşma, cumhurbaşkanı seçimi üzerine kavgalar, etnik ayrışma, laik-İslamcı tartışması, terör ve güvenlikle ilgili sorunlar, muhtıra, darbe söylentileri hiç yaşanmadı.

Neredeyse üzerine bahis oynanan darbe/askeri müdahale konusunda kimler hangi yazı ve konuşmalarla taraf oldu, hatırlayalım. Hudson''dan Ankara''ya, Diyarbakır''dan İstanbul''a kadar kim bu tartışmaların dışında kalabildi ki... Seçim kampanyasının iki ana konusu rejim krizi ve etnik ayrılıkçılık değil miydi? Partiler, siyasi çevreler, kurumları temsil edenler bu konulara göre pozisyon belirlemediler mi?

İki hafta önce böyle bir Türkiye''de yaşıyorduk. 23 Temmuz''da bambaşka bir Türkiye''ye uyandık. Seçmen kavga istemediğini, müdahale istemediğini, etnik ayrışma istemediğini net bir şekilde ortaya koydu. Karadeniz seçmeni hangi gerekçelerle oy kullandıysa, Güneydoğu seçmeni de hemen hemen aynı gerekçelerle oy verdi. Sonuç; herkesin uzlaşabileceği, konuşabileceği bir Türkiye

Öyle de oldu. Ama Türkiye''nin derin sorunları sanki bir gecede unutuldu. Ortadan kalkmadı, sadece bir süre unutuldu.

MHP Meclis''te uyumlu olacağını, Türkiye''nin çıkarlarına uygun gördüğü politikalara destek vereceğini, cumhurbaşkanı seçiminde CHP gibi yapmayacağını açıkladı.

DTP de MHP''ye benzer açıklamalar yaptı. Çatışmacı değil, uzlaşmacı olacağını, ayrışmayı değil birlikte yaşamayı destekleyeceğini ortaya koydu.

Neredeyse MHP ile DTP arasında bile sempati havası oluşmaya başladı. Konu Türkiye olunca, ikisinin de izleyeceği politika ve kullandıkları dil, birbirine benzer bir görüntü veriyor şimdi.

Peki ne oldu? Bir hafta önce kanlı bıçaklı olanlar, bir hafta sonra düşmanlıkları sona mı erdirdi? İç çatışma, bölünme, darbe tartışan Türkiye, bir haftada bunları nasıl unuttu?

İyimserlik elbette güzel. Üstelik Türkiye''nin buna o kadar ihtiyacı var ki… Ancak bu durum sanki bir rüyaya benziyor. Her şey bu kadar kolaydı da şimdiye kadar niye çözemedik? Bir süre sonra herkes uyanacak ve kaldığı yerden devam edecek gibi bir korku var içimde. Neden?

Ortada çözülmüş bir şey yok. Sadece seçmen bir uyarı yaptı. Ekonomik sorun istemediğini söyledi. İç siyasi kriz istemediğini söyledi. Cumhurbaşkanı''nın kim olacağı konusunda kavga istemediğini söyledi. Ak Parti''yi ve diğer taraftarları göreve davet etti.

Bakalım bütün bunların üstesinden kavgasız/gürültüsüz gelebilecek miyiz? Terör sorunu, güvenlik sorunu çözülmedi. Üstelik hiç kimsenin bu konuya ilişkin net ve iyi düşünülmüş bir projesi yok. Genel anlamda Kürt meselesi, etnik ayrışma meselesi, Kuzey Irak''la ilişkiler meselesi de seçimden önce nasılsa şimdi de öyle. Yine bu konulara ilişkin ortaya konulmuş elle tutulur bir politika öneren yok.

İçerideki sorunlar devam ediyor da, gündelik yaşamımızı birebir etkileyen çevremizdekiler sorunlar etmiyor mu?

Irak olduğu gibi yanı başımızda ve şimdi Şiistan, Sünnistan, Kürdistan şeklinde üçe bölünmesi daha belirginleşiyor. ABD-İran krizi devam ediyor. Lübnan''da iç savaşa yönelik süreç, Filistin''deki hal, Suriye''nin durumu her zamanki gibi. Akdeniz ve Basra Körfezi''ndeki askeri yığınak artıyor. İçerideki sorunları besleyen bölgesel gerilimler giderek büyüyor.

Böyle bakınca, iyimserliği beslemek belki tek seçeneğimiz. Ama gerçekçi olmak lazım uyarısı çok haklı bir uyarı oluyor. Mesela şu örneklere bakalım:

ABD, Suudi Arabistan ve beş körfez ülkesiyle 20 milyar dolarlık silah anlaşması yapıyor. Dışişleri ve Savurma bakanları bu satış için görüşmeler yapıyor. Washington İsrail''e 30 milyar dolarlık askeri yardım yapacak. 250 savaş uçağı bulunan S. Arabistan hava kuvvetleri, İsrail''den sonra bölgenin en güçlü hava kuvveti olacak. İsrail, S. Arabistan''ın bu şekilde silahlanmasına karşı çıkmıyor. Garip değil mi? Değil. Çünkü bu silahlanmanın amacı İran nüfuzunu kırmak.

Buna karşı İran, Rusya ile 250 savaş uçağını içeren anlaşma yapıyor. Yanısıra 10 tanker uçağı alıyor. Böylece İran''ın savaş uçağı sayısı 600''e çıkacak. Bu satış programının içinde füzeler de var.

Irak''tan çekilirken ülkenin orta ve kuzeyinde dev askeri üsler kurma kararında olan ABD, Suudi, Umman, Kuveyt gibi Körfez ülkelerini aşırı oranda silahlandırıyor.

Yakın çevremizde, milyarlarca dolar harcanarak kontrolsüz bir silahlanma yarışı başladı. Bu silahlar ne için bölgeye yığılıyor?

Bu gelişmeler Türkiye''ye nasıl yansıyacak? Lübnan''dan Kuzey Irak''a, Filistin''den Pakistan''a kadar bütün bölgede tehlikeli bir oyun sergileniyor ve dünyanın belli başlı bütün güçleri oyunun içinde. Enerji-silah dengesi üzerine bir dünya kuruluyor. Türkiye içinde yaşanan kavgaları besleyen en önemli gelişme bunlar.

İki yıl sonra nasıl bir Irak olacak? Nasıl bir kuzey Irak, nasıl bir Lübnan, nasıl bir Suriye, nasıl bir İran olacak sorularına net cevabı olan var mı? Bence yok. Türkiye''de hiçbir siyasi tarafın, bu sorulara verecek bir cevabı yok. Çünkü hepsi, bir çözüm önermek, bir politika belirlemek, strateji üretmek ve ortaya koymak yerine, sorunu erteleme geleneğine sahip. Bugüne kadar hep bunu yaptılar. Böyle olmaya da devam edecek gibi.

İşte umudu korumak, iyimserliği devam ettirmek için gerçekçi, somut politikalar geliştirmek zorunlu. İyimserliğin şaşkınlığa dönüşmemesi için bu uykuya devam etmek telafisi güç zararlara yol açabilir.

Sanki herkes takiyye yapıyor!

Türk askeri Filistin ve Irak"a gidecek!
00:001/08/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Seçimden bir hafta önce: Herkes kanlı bıçaklı. İktidar bölünmüş, sokaklar bölünmüş, kıyasıya bir hesaplaşma havası bütün Türkiye''yi kaplamış. Darbe konuşuluyor. İç savaş konuşuluyor. Etnik çatışma konuşuluyor. Türkiye''nin parçalanması konuşuluyor. Muhtıralar yayınlanıyor. Seçim, Türkiye''nin geleceği için, rejimin devamı için bir referanduma dönüştürülüyor.

Seçimden bir hafta sonra: Rüzgar tersine dönüyor. Atışma ve gerilim politikaları dibe vuruyor. Seçmen herkesi hizaya sokuyor. Bir hafta önce konuşanlar susuyor, bir hafta önceki cümleler, restleşmeler unutuluyor. Bütün Türkiye''de genel bir umut dalgası yayılıyor. Orta Anadolu, Karadeniz, Güneydoğu… Oylar birlikteliği, refahı, huzuru öne alanlara yöneliyor. Laiklik tartışmaları, rejim sorunları, iç çatışma senaryoları taraftar bulmuyor. Türkiye toplumu kamplaşmayı reddediyor. DTP''li Sırrı Sakık, MHP lideri Devlet Bahçeli''yi “Türkiye için bir şans” olarak görüyor. MHP, muhtemel krizlere karşı uzlaşmacı, Türkiye''nin çıkarlarını öne alan politika izleyeceğini açıklıyor.

Bir ülke bir haftada nasıl böyle değişir? Değişiyor işte. Burası Türkiye. Her gün bir sürü sarsıcı gelişme yaşanıyor bu ülkede.

Seçimden sonraki ikinci hafta: Seçim sonrası rüzgar nasıl yön değiştirdiyse, bir haftalık sükunetten sonra rüzgar yeniden sertleşmeye başlıyor. Üç haftada üç farklı Türkiye yaşıyoruz. Türkiye toplumunun tercihi, ancak bir hafta hüküm sürüyor. Herkes eski mevzilerine koşuyor. Eski cümleleriyle, silahlarıyla konuşmaya devam ediyor.

Ak Parti''den milletvekili seçilen Zafer Üskül, sanki bir haftalık sükunetten rahatsız olmuş gibi, “Anayasa''dan Kemalizm''i çıkarmalıyız” diyerek provokatif bir çıkış yapıyor. Korkuyu harekete geçirmekten başka hiçbir anlamı olmayan, yersiz ve zamansız bir açıklamayla sükuneti bozuyor.

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt, “12 Nisan açıklamalarının arkasındayız” diyor. E-muhtıra yeniden hatırlanıyor. Rejim kavgası kaldığı yerden yeniden başlıyor. Varsın Türkiye''nin tercihi bu olmasın, kimin umurunda! Devam edelim:

Türkiye ile ABD arasında, PKK''ya karşı gizli operasyon, PKK liderlerini paketleyip Türkiye''ye teslim etme konusunda yapıldığı iddia edilen gizli anlaşma, The Washington Post üzerinden duyuruluyor. Yani birileri böyle bir anlaşmayı sızdırıyor. Tıpkı Hudson senaryosunun sızdırılması gibi. Hudson tartışmasını sızdıranlar, TSK''ya suçüstü yapmıştı! Acaba bu anlaşmayı sızdıranlar, deşifre edenler neyi amaçladı?

PKK konusunu güvenlik sorunu olarak mı yoksa bir siyasi sorun olarak mı görüleceğine bizler değil, başkaları karar veriyor. Bize ise sadece kapışmak, çatışmak, düşmanlık, kavga etmek kalıyor.

Sadece içerideki gelişmeler mi canımızı sıkıyor. Elbette hayır! Yakın çevremizde, Türkiye''yi birebir ilgilendiren, hem siyasi hem de askeri açıdan derinden etkileyen çok ciddi gelişmeler oluyor ve bunlar içerideki siyasi havayı yönlendiriyor.

Bugünlerde bölgeye, tarihin en büyük silah sevkiyatı yapılıyor. ABD ve müttefiklerinin Basra Körfezi''ne, Akdeniz''e yaptığı yığınağı kastetmiyorum. Washington bölgeyi iki kampa ayırırken kendi safındakileri korkunç bir şekilde silahlandırıyor. Dün “Peki bu silahlar ne için?” diye sorarak, bölgede Irak işgalinden çok daha dramatik değişimlerin hazırlıklarının yapıldığına işaret ettim.
ABD, S.Arabistan''a 20 milyar dolarlık silah veriyor. İsrail''e 30 milyar, Mısır''a 13 milyar dolar askeri yardım verecek. Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice, “Müttefiklerimizi güçlendiriyoruz” diyor. Kime karşı? Elbette İran ve Suriye''ye karşı? İran ise son yıllardaki yoğun silahlanmasına ciddi katkı sağlayacak şekilde Rusya''dan 250 savaş uçağı alarak büyük bir savaşa hazırlanıyor.

Hizbullah ve Hamas''a karşı, Lübnan ve Filistin''de uygulanan ABD/İngiliz politikalarına bakınca, ayrışma, kamplaşma ve çatışma çok daha belirgin ve utanç verici hale geliyor. Bir Filistin lideri var, Mahmut Abbas. İsrail''in elinde oyuncağa dönüşmüş ve kendi halkıyla savaşıyor. Bir Lübnan yönetimi var, ABD ve İsrail''le birlikte halkının önemli bir bölümünü düşman gören… Bir Irak var, üçe bölünmesi neredeyse kesinleşti ve bir süre sonra yasal hale gelecek.

Kızıldeniz''den Pakistan''a kadar bütün ülkeler krize sürükleniyor. Daha doğrusu bu coğrafya büyük bir savaşa doğru ilerliyor. Bu bölgesel bir savaş olacak. Bunu göremiyor muyuz?

Türkiye bunların hangisinin dışında kalabilir? İsrail''in İran tehdidini gerekçe göstererek S.Arabistan''ın silahlanmasını yadırgamaması çok şey söylüyor bize. Tel Aviv, şimdi Batı Şeria''ya Ürdün askeri istiyor. BM gücü istiyor. Türk askeri istiyor. Neden? Hani Türkiye bütün bunların dışındaydı?

20 Haziran''da “Filistin''i Türk askeri gidecek” diye yazdım. Lübnan''a gittiği gibi. Şimdi o gün yaklaşıyor. Türk askeri sadece Filistin''e gitmekle kalmayacak. Belki Irak''a da gidecek. Öyle operasyon için değil. Bir büyük proje için. Bu proje o kadar büyük ki, yakın çevremizde derin bir yırtılma, iki şiddetli cephe oluşturuyor.

Bu çatışmayı içeride nasıl yaşayacağız. Asıl soru bu? Olağanüstü haller dönemine girebiliriz ve tahmin etmediğimiz gelişmeler yaşayabiliriz. Tek seçeneğimiz, umudu korumak, beslemek ve yakın çevremize bir yol haritası çizmek. Bölge batarsa biz de batacağız çünkü.

.Askeri mafya ağı ve PKK silahları
00:002/08/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Haftalardır ABD''nin PKK''yı silahlandırdığına dair haberler izliyoruz. Konuya ilişkin itiraflar, istihbarat raporları, dosyalar ortaya konuluyor, en yetkili ağızlardan iddialar ortaya atılıyor, ABD tarafı suskunluğunu koruyor ya da suçu silah kaçakçılarının ve Barzani''nin üstüne atıyor. Türk-Amerikan ilişkilerini derinden etkileyen bir durum var ortada. Genelkurmay Başkanlığı''nın soruşturması ve Dışişleri Bakanı Abdullah Gül''ün açıklamalarıyla konu iddialar ötesine geçiyor.

Elbette konu hakkında yazacak çok şey var. Ancak bugüne gelmeden, kurulan mekanizmaya, büyük para trafiğine, bu kirli para üzerindeki paylaşım kavgasına yol açan ve suikastlere varan karanlık ilişkiler ağına dikkat çekmek gerekiyor. Bu yüzden iki yıl öncesine, 2005 yılına dönmek; silah kaçakçıları, istihbarat teşkilatları, bazı örgütler ve bölgesel politikalar arasındaki ilişkiye dikkat çekmek, “PKK''ya silah” tartışmasının boyutlarını ortaya koyabilecek bir ilişkiler ağını hatırlatmak istiyorum. Bütün bunlar aslında o tarihlerde bu köşede yayınlandı. Ancak kimsenin dikkatini çekmedi…

Çünkü bu, on milyarlarca doların, istihbarat-mafya ilişkilerinin, Bağdat''tan Washington''a, Lübnan''dan Türkiye''ye uzanan büyük kaçakçılık/yolsuzluk operasyonunun, dev silah ticaretinin, Irak''ın kaybolan füzelerinden suikastlere kadar uzanan bir dosyanın hikayesi.

Beyaz Saray-CIA-Bağdat''taki kukla yönetim-mafya arasında nasıl bir menfaat paylaşımı olduğundan, 100 araca yüklenen silahların Ürdün üzerinden nasıl İsrail''e kaçırıldığından, boşaltılan silah depolarının akıbetinden (ki o silahların bir kısmı şu an PKK''nın elinde), CIA-Boeing-Ukrayna arasındaki X-31 füzesi operasyonunun öneminden, Irak Savunma Bakanlığı''nın açtığı dev tank ihalesinde dönen dolaplardan, CIA-kukla yönetim-silah tüccarları arasındaki gizli anlaşmalardan, Irak ordusunun milyarlarca dolarlık silah/mühimmat envanterinden söz ediyorum.

Irak''tan kaçırılan füzelerin nerede olduğunu, milyarlarca doların nerelere transfer edildiğini, kimlerin bu büyük operasyonda rol aldığını, transferler sırasında kaybolan paraların nereye gittiğini ve en önemlisi de; Lübnan''daki suikastlerin kirli ticaretle bağlantısı olup olmadığını bilen veya merak eden var mı?

Hikaye şöyle başlıyor: 08 Aralık 2004 tarihinde, Irak''taki Amerikalı “contractor”lerden biri ortağıyla birlikte öldürüldü. Öldürülen bu kişinin adı Dale C. Stoffel. Ortağı Joseph J. Wemple ile, Irak''ta ihale alan, iş yapan bir çokları gibi kendi şirketleri olan Wye Oak ve CLI adına iş takibi yaparken öldürüldüler. İki ortak Taci''de Amerikalı yetkililerle toplantıdan çıkıp, Bağdat''taki Yeşil Bölge''de yine ABD''li üst düzey yetkililerle görüşmeye giderken araçları durdurulup maskeli kişiler tarafından kurşuna dizildi. Öldürenler Stoffel''in bilgisayarına el koydu ve elde ettikleri bilgileri (CIA-kukla yönetim-Irak''taki ABD askeri yönetimi-Lübnanlı aracılar arasındaki trafik, devlet ihaleleri, kayıp silahlar, özel yazışmalar, e-mailler) ele geçirdiler. Bilgiler, bütün bölgeye yayılan inanılmaz ilişkiler ağını ortaya koyar nitelikteydi.

Bu şahıs hakkında hazırlanan video/belgelerde neler var, bakalım: İlk belge Stoffel''in kim olduğu, neden öldürüldüğü ortaya kondu. İkinci belgede cv''si ve ABD adına ticaret yapma yetkisi hakkında bilgi verildi. Altıncı videoda Irak Savunma Bakanlığı ile Stoffel arasındaki anlaşmaya yer verildi. Yedinci videoda Irak yönetimi tarafından Stoffel''e Savunma Bakanlığı binasının ihalesi ve petrol konusunda verdiği yetkiler açıklandı. Onuncu videoda Gazi (İyad) Allavi, Stoffel, Ahmet Çelebi ve adını buraya yazmadığım Türkiye''den bir isim arasında yapılan, paranın nasıl paylaşılacağını ve komisyon oranlarını içeren çok gizli tutulması istenen anlaşmanın metni gösterildi.

O, CIA''nın Irak''taki “The Lawrence of Arabia”sıydı. Öyle tanınıyordu. Bush ailesiyle çok yakın bağlantısı vardı ve onlar adına iş takibi yapıyordu. Ancak Stoffel ve ortağının ceset görüntüleri hiç yayınlanmadı. Sadece öldürüldüğü açıklandı ve kendisi için ülkesinde cenaze töreni yapıldı.

CIA adına dünya silah ticaretinde önemli işler yürütüyordu. Mesela Boeing''le Rus yapımı “X-31 füzeleri”nin ABD''ye getirilmesi için 11.5 milyon dolarlık anlaşma yaptı. (Gemilere karşı kullanılan X-31 füzeleri ABD''nin yıllardır peşinde koştuğu, elde edemeyince de bunlara karşı Patriot füzelerini geliştirmek zorunda kaldığı, hala teknolojisini elde edemediği füzelerden biridir) ABD Deniz kuvvetleri bu füzelerin tedariki için 18.8 milyon dolar ayırmış ancak füzeleri elde edememişti.

Stoffel füzeleri Ukrayna (Kadife devrim-silah ticareti ilişkisi), Macaristan, Çek Cumhuriyeti ve Rusya''dan transfer etme konusunda taahhütte bulunur. Ancak Boeing adına işi yürüten McDonnel Douglas şirketi ile arasında anlaşmazlık çıkar. Sadece 5 füzeyi teslim edebilmiştir. Olay mahkemeye intikal eder ama dosya kapatılır. Para geri ödenmez. Bulgaristan''dan da ABD''ye silah transferleri yapar. Zambia''ya sattığı silahlar yüzünden Human Right Watch tarafından insan hakları ihlaliyle suçlanır. ABD ordusunda özel birlikte iken görevi bırakıp uluslararası silah tüccarları arasına katılır. Bush yönetimi tarafından Irak''ın silahlarını yağmalamak ve gerekli yerlere transfer etmekle görevlendirilir. Söz konusu silahların değeri dudak uçuklatacak kadar büyük. Rakam on milyarlarca dolar!

Bu dev pazar için içinde devletlerin, istihbarat örgütlerinin, silah tüccarlarının, mafyanın ve bankaların olduğu bir ağ oluşur. Ağın tam merkezinde, patronları temsilen Stoffel bulunur. O artık Irak''ta ABD askeri mafya ağının temsilcisidir. Tüm zamanını Irak''ta geçirir, çelik yeleğini hiç çıkarmaz ve sürekli Uzi ile gezer.

Hatırlatmaya ve bugüne ışık tutmaya devam edeceğiz...

.PKK"ya silah sağlayan Türkler kim?
00:003/08/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dudak uçuklatan, tam iki yıl önce yazılan, bugün tartıştıklarımızı ortaya koyan ancak kimsenin dikkatini çekmeyen bilgileri hatırlamaya devam edelim:

Stoffel, ABD Dışişleri Bakanlığı''na yazdığı mektupta, Irak Savunma Bakanlığı ile anlaşma yapması konusunda izin istiyor. “Hurda” olarak tanımlanan Irak ordusuna ait mühimmatın ABD kontrolü altında olduğunu, mühimmatın 500 milyon dolar değeri olduğunu belirtiyor. (Mersin''e getirilen “hurda”dan yani) Dönemin Irak Savunma Bakanı Hazim Şahlan''a yazdığı mektupta ise, mühimmatın değerinin 1 milyar dolar olduğunu söylüyor! Şahlan, İyad Allavi, Ahmet Çelebi ve Kürt gruplarla da ayrı ayrı anlaşmalar yapıyor. (Şahlan daha sonra ülkeden kaçtı.)

Mektupta anlaşma kopyalarını bakanlığa göndereceğini, Dışişleri''nin önerdiği şirketlerle işbirliği yapacağını, ABD vatandaşları kullanılmayacağı ve bir ABD vatandaşının değil Irak Savunma Bakanlığı''nın kâr etmiş görüleceği için hukuk ihlalinin olmayacağını, işbirliği yapılan yabancı şirket ve arabulucuların gizli kalacağını belirtiyor.

Bu bilgileri aktardığım 15 Haziran 2005''teki yazımda; “ABD''nin PKK''yı bu şekilde silahlandırdığı”na dikkat çektim ve şu iddiaları aktardım.

1- Füzeler, füze motorları, uçaklar büyük kargo uçakları ile götürüldü.

2- 100 konteyner dolusu mühimmat Ürdün ve İsrail''e gitti.

3- Büyük miktarda mühimmat silah kaçakçıları tarafından Irak''ın kuzeyine ve Türkiye''ye getirildi. Türkiye''ye sokulan C-4''ler bu partinin içinde miydi ve ne amaçla Türkiye''ye sokuldu? Kimler ne için hazırlık yapıyor? Stoffel''in bilgisi dahilinde yapılan bu transferi “Türkiye-ABD ilişkileri ve PKK” çerçevesinde değerlendirmek gerekmiyor mu? (o tarihten bu yana Türkiye''ye sokulan patlayıcı ve silahları tartışıyoruz.)

Şimdi, 2004 yılında; Gazi (İyad) Allavi, Dale Stoffel, Muhammed el Çelebi ve Türkiye''den bir isim (X) arasında yapılan anlaşmanın metnini hatırlatayım:

“Yukarıda adları yazılan kişilerin hepsi bay Stoffel''in askeri teçhizatı organize etmesi için anlaşmışlardır.

1- X (Türk vatandaşı) Stoffel aracılığıyla “Newco” isimli bir şirket kuracak ve bu şirket sözleşmeleri yapacaktır. 2- “Newco” firması, Stoffel aracılığıyla iş yapan tek şirket olacaktır. 3- “Newco” her işin bitişinde yüzde 10 pay alacaktır. 4- Sözleşmeler “Newco” partnerleri arasında imzalanacaktır. 4- Kârların yüzde 50''si idari harcamalar olarak Newco''ya verilir. 5- Kalanın yüzde 60''ı yani toplam kârın yüzde 30''u Stoffel''in payıdır. 6- Bu anlaşma hiçbir koşulda ifşa edilemez ve yayımlanamaz.”

Stoffel''le e-mail yazışmaları olan bir başka Türkiyeli işadamının (y) kirli ticaretteki rolünü düşünelim. Lübnanlı arabulucular gibi, bu ekibin Türkiye içindeki uzantıları nerelere dayanıyor?

ABD istihbaratı ve silah tüccarları, Irak ordusunun silah ve mühimmat depolarını boşaltıp, öldürülen Dale Stoffel''in organizasyonuyla satmış. (Şu an bu silahların bir bölümü PKK''nın elinde.)

Bu cümleler, 17 Haziran 2005''te yazıldı.

Türkiye Cumhuriyeti''nin Stoffel olayının Türkiye''ye yansımalarıyla ilgili soruşturma açmalı. Türkiye-Irak sınırından geçirilen bazı malların dikkatle incelenmesi, bazı limanların gözaltına alınması gerekiyor. Stoffel''le Türkiye vatandaşı Y arasında 11 ve 12 Kasım 2004 tarihlerindeki e-mail yazışmalarında Bağdat''ın doğusundaki ülkelere gönderilecek 70 bin ton bakır ve pirinç için pazarlık yapılıyor. Y burada iki alıcı adına pazarlık yapıyor. Bu malzeme depolardan çalınıp 3 bin 500 araçla taşındı. Para Stoffel''in başında bulunduğu şebeke tarafından paylaşıldı. Irak ordusunun 40 milyar dolarlık envanterinin nereye satıldığının detaylarına ve Lübnan''daki para aklama mekanizmasına şimdilik girmiyoruz.

Ve o tarihte sorduğum sorular şöyleydi:

1- Füzeler kimlere verildi? Askeri mühimmat hangi gruplara aktarıldı? Bu Türkiye''nin güvenliğini ne ölçüde ilgilendiriyor?

2- Kirli ticaretten elde edilen gelirle kimler, hangi örgütleri, oluşumları ve bölgeleri finanse ediyor?

3- Şebekenin her aşamasında karşımıza çıkan Lübnanlı arabulucular ve büyük pastanın paylaşılması ile Lübnan''daki suikastler arasında ne tür bağlantılar var? Mesela Hariri suikasti bu para trafiğinin neresinde?

4- Yüz milyonlarca dolar hangi bankalar üzerinden nerelere transfer ediliyor? Adı geçen Türklerden birinin bankacılık geçmişinden hareketle, Türkiye''de bu transferde kullanılan banka var mı?

5- Irak''ın kaynaklarından karşılanan 8.8 milyar dolar tutarındaki ihaleler ile silah kaçakçılığı arasında ne tür bir ilişki var?

Aynı yıl Eylül ayında, dünya Irak''ın 1 milyar 27 milyon dolarının nasıl çalındığını tartıştı. Ancak biz, bunun 1 milyar değil, on milyarlarca dolar olduğunda ısrar ettik. O tarihte yine Türkiye''den iki şirket ve iki isme (C.A. ve A.E.) dikkat çektim.

Bu öyle bir ağ ki, giderek daha da güçleniyor ve terör, PKK, güvenlik, iç savaş, katliamlar gibi, hepimizi dehşete düşüren gerçeklerin üstünü örtüyor.

Biz burada, iki yıl önce bu karanlık ilişkiler ağına dikkat çekerken, ABD''nin PKK''ya silah aktardığını yazmıştık. Türkiye bu olayı ne zaman tartışmaya başladı? Birkaç aydır…

Not: Yazmaya bir hafta ara vereceğim. Tekrar görüşmek üzere. Sağlık ve esenlik dileklerimle…

Hangi senaryo daha korkutucu!
00:0014/08/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Seçim öncesi olduğu gibi seçim sonrasında da Cumhurbaşkanı''nın kim olacağı üzerinden bir kriz denemesi yapılıyor. Türkiye kamuoyunun tercihlerinin bir hafta içinde sorgulanmaya başlanması dikkat çekici. Halk sandıkta “Abdullah Gül dedi” ile seçmen tercihini aşan klasik Türkiye gerçekleri arasındaki çatışmayı izliyoruz. “Abdullah Gül cumhurbaşkanı olmalı” diyenlerle, “kriz istemiyoruz” diyenler iki ayrı cephe gibi ellerindeki her türlü etkinlik aracını kullanarak alabildiğine bir çekişmeyi garip biçimde sürdürüyor.

Medya üzerinden verilen ince mesajlar, satır aralarına sinmiş cümlelerden çıkarılan imalar, el altından yürütülen kampanyalar.. Açıktan taraf olanların incitici, rencide edici, tüketici müdahaleleri. Aslında herkesin birbirini bildiği ama kendini gizleme ihtiyacı duyduğu bir garip çatışma hali. “Kriz istemiyoruz” söylemi üzerinden kendi önceliklerini pazarlama gibi hiç de hoş olmayan bir mahalle kavgası…

“Kriz” söyleminin bir kişiye endekslenmesi ne kadar da üzüntü verici. Ve çok garip ki, bazıları “ABD istemiyor” tezine bel bağlarken ABD adına konuşanların telaffuz ettiği isimler hakkında hiçbir yorum yapılmıyor. Son durum, seçim öncesi yaşanan krizin “taraflar”ını değiştirme çabasından başka bir şey değil. Ayrıca, çatışmayı dışarıdan içeriye taşımayı amaçlayan bir girişim görüntüsü veriyor.

Seçim öncesi darbe söylemlerine, iç çatışma senaryolarına kadar vardırılan kriz senaryolarının bir gecede sona ermesi gibi, bu tartışma da bir yerde noktalanacak. Ancak bu süre içinde yakın çevremizde, bölgemizde, dünyada neler olduğu, birkaç haftadır nasıl bir süreç geliştiği maalesef gözlerden kaçtı. Bu kavga gürültü içinde dünyamızı derinden sarsacak olayları izleme şansı bulamadık. Hiç değilse bazılarını kısa cümlelerle hatırlatayım.

Öncelikle; artık Ortadoğu yok. Ortadoğu dediğiniz bölge artık dünya ve bu siyasi kavramın biçim için ifade ettiği bir anlam kalmadı. Gelişmeleri, Ortadoğu sorunu olarak tartışma dönemi kapandı. Irak''ın bölünmesi, Kürt meselesi, bölgedeki askeri yığınak, derin kamplaşma, Türkiye-İran-Pakistan ve S. Arabistan''ın karşılaşacağı güçlükler, bölgenin zaaflarından çok daha geniş anlamlar taşıyor. Bundan sonra bu sorunları birer Ortadoğu sorunu olmasından çok küresel sorunlar/gelişmeler olarak ele alacağız. Çünkü gerçek bu.

Hangi ülkeyi ele alırsanız alın, o ülkenin iç siyasi yapısındaki değişimler, iktidar oyunları, kimlerin kimlerle iş tuttuğu, o ülkenin güvenlik ve ekonomik durumunu birebir etkileyen faktörler söz konusu ülkenin münhasır sorunlarıyla sınırlı değil. Açıktan tartışılabilseydi, Türkiye''deki Cumhurbaşkanı seçimine yönelik müdahaleler gerçek boyutlarıyla ortaya konulabilseydi, kastettiğim şey çok daha net biçimde ortaya konulabilirdi.

ABD ve müttefikleriyle karşısındaki dünya arasında tehlikeli bir bloklaşma yaşanıyor. Bölgesel demokrasi paketleri çöpe atıldı. Yerine kontrol edilemez bir silahlanma dönemi başlatıldı. Büyük Ortadoğu Projesi''ni tartıştığımız günleri hatırlayalım, demokrasi paketlerini, reform söylemlerini. Geriye ne kaldı?

Şimdi ne oluyor: Dünyadaki derin kamplaşmaya paralel olarak yakın bölgemizde çok sert bir ayrışma yaşanıyor. Buna bağlı olarak da anormal bir silahlanma dönemi başladı. Nükleer silahlardan hava gücüne kadar ABD ve Rusya, iki ayrı kamp olarak İran ve S. Arabistan üzerinden bölgeye milyarlarca dolarlık silah akıtıyor. Ne olacak bu silahlar? İşgali karşı olarak mı kullanılacak. İsrail''i karşı mı? Yarın bir başka ülkeyi daha işgal edecek bir yabancı güce karşı mı? Hayır, elbette hayır. Bu silahlar, bu devasa askeri yığınak bölge insanının birbirini öldürmesi için hazırlanıyor.

Bush yönetimi, bölgedeki müttefiklerine 20 milyar dolarlık silah satarken, 43 milyar dolarlık askeri yardım yapıyor. Soru şu: Mesela S. Arabistan… Savunmadan çok saldırıya yönelik silahları kime karşı kullanacak? İran''a karşı mı, İsrail''e karşı mı, kendi halkın karşımı ya da bölgesel iç çatışmada mı?

İngiliz ordusunun Irak için hazırladığı kâbus senaryosuna göre; “Irak, etnik çizgilere göre, Kürtler, Şiiler ve Sünnilerden oluşan üç fiili devlete bölünüyor. Bunu aylarca sürecek korkunç bir etnik temizlik izliyor ve hepsi Irak ile sınırı olan Türkiye, Suriye, İran ve S. Arabistan çatışmaların içine sürükleniyor.” Irak''ta 24 milyar varillik yeni petrol kaynaklarının bulunduğuna işaret edersek bunun nasıl bir kıyamet senaryosu olacağı daha da netleşir.

ABD''nin çekilme sonrası senaryosu bundan farklı değil: “Sünni ve Şiiler arasında büyük bir iç savaş patlak verecek. Sünni azınlığı korumak isteyen S. Arabistan ve Suriye Irak''a girecek. Kürtler''in bağımsızlık çabası içine girmesi üzerine Türkiye K. Irak''a girerek Kerkük dahil bir kısım Kürt bölgesini topraklarına katacak.”

Yine böyle bir ortamda; Tom Tancredo adlı bir ABD milletvekili, yeni bir el Kaide saldırısı olması halinde Medine''yi ve Mekke''yi bombalamak gerektiğini söyleyebiliyor. Philadelphia Daily News gazetesinden bir yazar, “Amerika''yı kurtarmak için yeni bir 11 Eylül saldırısı olması gerektiği”ni yazabiliyor. Aynı günlerde El Kaide''nin radyoaktif madde yüklü kamyonlarla New York, Miami ya da Los Angeles''a saldıracağı iddia edilebiliyor. Ardından bu bölgelerde geniş güvenlik kontrolleri alınabiliyor. Rusya, Suriye''de askeri üs kurmaya hazırlanırken İsrail istihbaratına yakın çevreler “İran''ın Beşşar Esad''a karşı dare planladığı”na ilişkin tuhaf iddialar ortaya atabiliyor.

Böyle bir coğrafyada, böyle bir dünyada yaşıyoruz. Ve bu dünya giderek tehlikeli bir hal alıyor.

Dünyayı bile bölmüşüz!
00:0015/08/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Önce şu cümlelere bakalım: “Gül''ün seçimi çatışma yolunu açar. Bu ay Meclis''te gerçekleştirilecek olan ve bir kaç turu bulması beklenen oylama ile yapılacak seçim, ülkenin gidişatını, İslami orta sınıfın 1923''ten beri Türk devletini kontrol eden laik kesimin karşısına çıkmak sureti ile değiştireceğe benziyor.” Böyle yazıyor The New York Times…

“Kriz olasılığı var. Abdullah Gül''ün tekrar aday olması nedeniyle hükümet ile laik ve askeri elitler arasında yeni bir kriz yaşanabilir. Gül aynı görev için aday olduğunda Türkiye''nin en ciddi siyasi krizlerinden birini yaşadı.” Ne tesadüf! Financial Times da aynı tespitleri yapmış..

“Gül''ün üç ay önce aday gösterilmesinin ardından ordudan tehditler geldiği, binlerce kişinin sokaklarda protesto gösterileri yaptığı” vurgulandı. “AKP''nin Gül''ü tekrar aday göstermesinin orduya açık bir mesaj olarak değerlendirildiği” iddia edildi. Kim iddia etti? The Times gazetesi..

ABD''nin CNN ve ABC televizyonları da haberi “gerginliğe neden olabileceği” iddiasını öne alarak duyurdu.

Bütün bunlar sadece birer tespit mi? Öngörü mü? İyi niyetli uyarılar mı? Elbette hayır. Tespit değil bunlar, temenni. Hep böyle oldu. Türkiye ile ilgili her gelişme böyle algılandı. Algılamanın ötesinde böyle bir Türkiye istendi.

Türkiye ve kriz, Türkiye ve olağanüstülükler, Türkiye ve iç siyasi çatışma, Türkiye ve darbe tartışmaları, Türkiye ve daha bir sürü gerginlik senaryoları…

Elbette bu ülkenin zaaflarından beslenen bir eğilim bu. Bu zaafları biz büyüttük, biz besledik, biz teşhir ettik. Bu zaaflar üzerinden kimlik oluşturduk, taraf olduk. Bu zaaflar üzerinden, çatışma kültürü üzerinden güç/iktidar devşirdik. Sadece içeride değil, dışarıda da bu zaaflara göre destekçiler bulduk, öyle yapmaya da devam ediyoruz.

Hürriyet''in internet sitesinde bu haberlerin sunuluş tarzı, daha da tuhaf: “Gül''ün adaylığı dünyayı da böldü.” İşte tam da bu durumu anlatıyor. Çatışma, restleşme, kamplaşma, birbirini imha etme hali Türkiye sınırlarının ötesine taşınıyor. Sanki küresel bir sorun. Sanki Soğuk Savaş hali. Sanki dünya Abdullah Gül''ün adaylığına göre saf belirliyor. Dışarıda olanlarla içeride olanların Türkiye''ye bakışlarında, algılayış tarzlarında, özlemlerinde, Türkiye okumalarında fark olmayışının göstergesi bu.

Seçim öncesi de aynısını yapmışlardı. Ülkeyi kamplara ayırmışlar, sokakları harekete geçirmişler, milletin bir kesimini diğerinin üzerine salmaya çalışmışlardı. Ankara-Washington arasında hararetle çalışan darbe lobisi ne öngörmüşse, ne planlamışsa o uygulanmıştı.

Üç yıldır her söylenenin, her yazılanın uygulandığını ya da uygulanmaya çalışıldığını gördük. Ama korku üzerine kurgulanan senaryolar, Türkiye insanını hizaya getiremedi! Millet bu senaryolara kulak asmadı. Meydanlara yığılan yüz binlere karşı başka yüz binler susmayı tercih etti. Kavgayı değil uzlaşmayı, krizi değil huzuru seçti. Kriz lobisi için tam bir hüsrandı bu.

Bir yıl önce “The Coming Coup D''Etat” başlığı ile yazı yazdırılan kişinin öngörüleri tutmadı. Nişanlısının daha birkaç gün önce, “ABD Dışişleri Müsteşar Yardımcısı” sıfatıyla, “Abdullah Gül olursa kriz çıkar. Hikmet Çetin olsun” mealindeki küstahça müdahalelerini hazmetmedik mi? Bir Allah''ın kulu çıkıp da, bu adama haddini bildirmeye çalıştı mı? Türkiye''nin en hassas seçimine müdahil olacak kadar kabalaşanlar güçlerini nereden alıyor? Sadece ABD yönetimindeki bazı aşırı uçlardan mı? Peki ya, bu ülkedeki destekçilerine ne demeli.

“Sokaklarda gösteriler ve şiddet içerikli protestolar olacaktır” diyen, CHP''nin nasıl tavır alacağını daha Şubat ayında yazan yeni yetme “Türkiye uzmanı”nın söylediklerinin ise bir kısmı gerçekleşti. Aynı kişi ve çevrenin birilerinden aldığı mali destekle Türkiye için ürettiği kriz senaryolarının bedelini hepimiz ödedik. “Bu adamı neden ciddiye alıyorsun” diyorsanız şöyle cevap vereyim: Devlet, en mahrem kurumlarının en önemli toplantılarına bu adamı davet ediyor da, değer veriyor da ondan.

Washington''daki darbe lobisiyle Türkiye''deki ortaklarının menfaatleri nerede örtüşüyor? Aynı süre içinde Hudson''ı ziyaret eden bir üst düzey yetkiliye; “Asla ve asla buna izin vermeyeceğiz” dedirten şey ne?

İdeolojik bir tavır mı yoksa menfaat dayanışması mı?

Türkiye kamuoyu, korku senaryolarını 22 Temmuz''da çöpe attı. İdeolojik farklılıkların çatışmaya dönüştürülmesine tavır aldı. Aynı zamanda birilerinin tercihini, güven duygusunu, meşruiyet kriterlerini sorguladı. Kendi tercihini, güvenini, meşruiyet kriterlerini açıkça beyan etti. Bu tablodan sonra, her yeni durumda aynı senaryolara bel bağlanması, aynı çevrelerden medet umulması, aynı mihrakların tahriklerine kapılınması kabul edilir bir şey değil.

Bireysel heyecanın, dar ideolojik çevre çıkarlarının ötesinde bir büyük Türkiye var. Sistem kurallarıyla işliyor. Şu ana kadar hiçbir kural hatası da yapılmadı. İşte bu Türkiye, bu duruma rağmen, aylardır yaşatılan krizlerden elleri boş çıkanların yeni bir denemeye yeltenmelerini affetmez.

Peki bu ne o zaman?
00:0016/08/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hiçbir zaman “sıradan” olmayan günlerden biri. Petrol yüklü dört tanker, Musul''un yüz kilometre batısındaki Kahtaniye''ye giriyor. Yezidi Kürtler''in yaşadığı bölgede araçlardan dördü de patlatılıyor. Sonuç: 200 ölü, yüzlerce yaralı, 30 ev yerle bir…

Aynı gün, ülkenin başka bölgelerindeki ölümleri de sayarsak sayı neredeyse üç yüze yükseliyor. “Sıradan” bir gün… Cinnetin sıradanlaştığı, ölümün sıradanlaştığı, vahşetin sıradanlaştığı, acımasızlığın sıradanlaştığı, değerlerin sıradanlaştığı, hedeflerin sıradanlaştığı bir ülkenin her hangi bir günü bu…

Ölenler askermiş, erkekmiş, kadınmış; çocukmuş, Şii''ymiş, Sünni''ymiş, Kürt''müş ya da Yezidi''ymiş… Ne fark eder! Etmiyor zaten… Herkes bir şekilde kıyımın parçası. Herkes birbirini öldürüyor. Başkaları da onları…

Arada bir düşünsek? Burası nasıl bir ülke? Birkaç kilometre ötemizde, on yedi yıldır kanı akıtılan bu ülkede bir günü dolduran şeyler nelerdir diye..

Bir hesap yapalım: Irak''ta her gün kaç kişi ölüyor… Ve Mart 2003''ten beri toplam kaç kişi hayatını kaybetti? Elbette kesin rakamları bulamayacağız. Ancak verilerden ortalama bir rakam çıkacak ve bu rakamın ne anlama geldiğini sorgulayacağız.

İşgalden bu yana ölenlerin sayısı yaklaşık bir milyon. Sebebi ABD işgali. İşgalin, etnik çatışmanın, iç savaşın, mezhep kavgasının, örgütler arası savaşın maliyeti bu. Kaybolan binlerce insanı da ekleyelim. Bir milyon insanın ölümünden kim sorumlu? Elbette ABD. Doğrudan ya da dolaylı olarak. Aynı şekilde bütün Ortadoğu''yu ele alalım. Yine ABD''nin doğrudan veya dolaylı müdahil olduğu gelişmeler sonucu ölenlerin sayısının üç milyona yakın olduğu söyleniyor. Üç milyon insan!..

Bunu nasıl tanımlayacağız? Bu ölümleri hangi kavramla ifade edeceğiz? Böylesine kitlesel ölümleri “soykırım” olarak nitelemek neden mümkün değil? Üstelik rakam her geçen gün daha da yükselirken. Biraz geriden başlayalım:

1991 Körfez Savaşı''ndan sonra ABD''nin BM''ye aldığı ambargo kararı yüzünden bir milyona yakın çocuk öldü. Dünya Sağlık Örgütü''nün raporuna bakınca vahim bir istatistik çıkıyor karşınıza. Sadece 1991-98 arası ambargo yüzünden ölüm oranlarındaki yükseliş ve ölen çocuk sayısı 794 bin 216. Bu adresten, yıllara göre çocuk ölümlerini detaylarıyla görebilirsiniz. Sadece 1998 yılında 125 bin 900 çocuk hayatını kaybetti. Hepsi beş yaşın altında. Yanı başımızda sessiz bir soykırım yaşandı, fark etmedik. Hem de uluslararası meşruiyetin kaynağı olan Birleşmiş Milletler kararı ile.
Mart 2003''ten Eylül 2004''e kadar, yani işgalden hemen sonra ölen Iraklı sayısı yüz bini aştı. O güne kadar verilen istatistiklerin hepsinin yalan olduğu, daha doğrusu kayıtların bile doğru dürüst yapılmadığı, ölen insan sayısının ABD basınının verdiği rakamların dokuz katı olduğu İngiliz tıp dergisi Lancet''in raporu ile ortaya çıktı. Çok tartışılan bu rapordan sonra dünya trajediyi daha dikkatli izlemeye başladı.
Aynı kuruluş, Temmuz 2006''da yeni bir rapor yayınladı. Bu sefer öldürülen insan sayısı 601 bin 27 olarak açıklandı. Yani iki yılda 400 bin insan daha hayatını kaybetmişti. Bu da çok tartışıldı.

Peki bir yıl sonra bu rakam kaç? İşte size bir veri. Elbette tartışılabilecek, şok edici bir sayı veriyor ama elde başka hiçbir belge yok. Bu kaynak ölü sayısının bir milyonu geçtiğini söylüyor. Tezini Iraq Body Count adlı bir çalışma grubunun verilerine dayandırıyor. Bir milyon insanın ölümünü anlatıyor.
Mart 2003''ten bu yana komşumuz Irak''ta ölen, öldürülen insan sayısı bu. İşgalden geriye, 1991''e kadar gidersek bir başka milyon daha çıkıyor karşımıza. Yani 2 milyon insan sadece Irak''ta öldü. Ve bu trajedi doğrudan ya da dolaylı olarak ABD''nin müdahaleleriyle yaşandı. ABD''nin tahrik ettiği İran-Irak savaşında ölenleri, Körfez Savaşı sırasında ölenleri katmıyoruz buraya.

1994''teki Ruanda soykırımında 800 bin insan öldü. “Soykırım” olarak tanımlandı, mahkemeler kuruldu. Irak''taki ölümler Ruanda''yı çoktan geçti. Darfur''daki ölümler, ABD yönetimi tarafından resmen “soykırım” olarak tanımlandı, dünya harekete geçirildi.

Peki Irak''taki ölümleri nasıl tanımlayacağız? Kimi sorumlu tutacağız? “Soykırım” dersek hemen itiraz edilecek. Unsurları oluşmadı denilecek? Ama bir ülke neredeyse toptan imha ediliyor. İşgalin, iç savaşın, etnik çatışmanın, mezhep çatışmasının, örgütler hesaplaşmasının, yıkımın, kaosun yol açtığı ölümler var önümüzde. Ama hepsinin kaynağı ABD-İngiliz işgali. Üstelik bu ülkenin geleceği ile ilgili öngörüler ürpertici.

Kim sorumlu, kim suçlanacak ve bu trajedi nasıl tanımlanacak?

Ruanda''daki soykırım. Darfur''daki soykırım. Peki bu ne o zaman?

ABD ekonomisi çöküyor bedelini dünya ödüyor!
00:0017/08/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika''nın 8.2 trilyon dolarlık dev mortgage pastasındaki sarsıntı, bütün dünyayı etkisi altına almak üzere. Düşük faiz ile konut alımının yüzde yüzünü kredilendiren bankalar, faiz oranlarının yükselmesi ve kredilerin geri dönmemesi yüzünden artık kredi veremez hale geldi. Bir ABD vatandaşının, beş yıl önce aldığı evin kredi taksitlerini ödeyemez hale gelmesi üzerine şimdi bu taksitleri Türkiye''de, Latin Amerika''da, Asya''da yaşayanlar ödüyor. Böyle bir küresel ekonomi var. ABD''de başlayan kriz bütün piyasaları dalgalandırıyor, zarar gören dünyanın geri kalanındaki orta sınıf oluyor. Daha basit cümlelerle özetleyelim:

Ortalama gelirinin beşte üçü borç olan, çok üreten ancak ürettiğinden fazla tüketen bir ABD vatandaşı mortgage kredisiyle, düşük faiz üzerinden kredi alıyor. Son yıllarda ABD''de faizler belirli aralıklarla yükseltiliyor. Taksitler geri ödenemez hale geliyor. Kredi veren bankanın açığı başlıyor, kredi veremez hale geliyor. Merkez bankaları bu finans kuruluşlarının açığını kapatmaya çalışıyor. Milyarlarca dolar para aktarıyor. Bir nevi banka kurtarma operasyonları başlıyor.

Eğer merkez bankaları bu operasyonu yapmazsa, dev finans kuruluşlarından bazılarının kapısına kilit vurulacağı, batacağı belirtiliyor. Bu arada mortgage sistemi çöküşe doğru geçiyor.

Bu haftaki olayda; kredi derecelendirme kurumu Merrill Lynch, müşterilerine, ABD''nin en büyük mortgage kredi sağlayıcısı Countrywide''ın hisselerini ellerinden çıkarmasını öneriyor. Deprem başlıyor. Bu, ABD''deki mortgage sisteminin çöküşüne yönelik en ciddi işaret olarak algılanıyor. 8.2 trilyonluk bir piyasanın çöküşü bu…

Merkez bankaları, finans kuruluşlarının açığını kapatmak için seferber oluyor. Bu para ne kadar? 10 Ağustos Cuma günü itibariyle ABD yönetimi bankacılık sistemine 38 milyar dolar para aktarıyor. Daha önce aktardığı 24 milyar dolarla bu 62 milyar dolar ediyor. G-7 ülkelerinin bankacılık sistemine aktardığı paranın toplam miktarı yaklaşık 326.3 milyar dolar. Ve bu süreç devam edecek.

Böyle olunca da piyasalar altüst oluyor. Bütün borsalar düşüyor. Zincirleme reaksiyon başlıyor. Gelişmekte olan ülkelere akan para yön değiştirip yeni adrese yöneliyor. Türkiye özelinde, yabancıların ağırlıklı olduğu borsada satışlar başlıyor. Türk Lirası dövize çevriliyor ve dışarı kaçıyor. Bugün itibariyle yapılan, büyük çöküşü önlemek için daha küçük çöküşleri, zararları göze almaktan başka bir şey değil. Kredi sistemini, ABD bankalarını kurtarma girişimi yani. Aksi takdirde, sadece mortgage değil, zincirleme olarak başka alanlar üzerinde de yaşanacak sarsıntılar çok daha büyük kaosa yol açabilecek. Bakalım bankacılık sisteminin bu açığı kapatılabilecek mi? Biraz daha geniş bakalım:

Yaşananlar ABD ekonomisindeki durgunluğun hatta gerileme işaretlerinin göstergesi. Dolar hegemonyasının tahtı sarsılırken ABD''nin dış açığı kontrol edilemez hale geliyor. Gayri Safi Milli Hasıla ile bireysel gelir arasındaki açık yıllık 3.5 trilyon dolar.

ABD ekonomisinin en büyük finansörü olan Çin, yakın zamana kadar elindeki dolar rezervini azaltmak için radikal adımlar atıyordu. Bir süre önce ABD ekonomisine girmesi beklenen 1 trilyon doların yönünü değiştirdi ve oluşturacağı bu fon ilan dünyanın değişik bölgelerinde enerji ve madencilik alanında yatırımlara gireceğini açıkladı. Aynı Çin, son gelişmelerden o kadar korktu ki, doları dengede tutmak için harekete geçmek zorunda kaldı.

Bankacılık sektöründeki krizi, küresel ekonomik kaos korkusunun ilk işareti olarak görenler var. Bu dönemin para piyasalarındaki üçüncü büyük kriz olacağını söyleyenler var. ABD bankacılık sistemindeki krizin bütün dünyaya yayılacağını, mortgage sistemindeki krizin de başka alanları sıçrayacağını düşünenler var. Mesela, ABD''deki kredi piyasasının 2008''de tamamen kapanacağını söyleyenler var. Şirketlere verilen kredilerin aynı akıbete uğrayabileceği gibi ihtimaller var.

Küresel ekonomik çöküş beklentisi içindeki karamsarlar arasına, George Bush''un Hazine Sekreteri yaptığı Henry M. Paulson bile katıldı. 13 Haziran''da Washington Post gazetesinde ABD''nin ekonomik çöküşünün başladığını ilan eden yazılar yayınlandı. Bu durum; 2. Dünya Savaşı''nın sebebi olarak gösterilen 1930''lardaki krize benzetiliyor ve yeni bir dünya savaşına işaret ediliyor. Hatta ABD içinde olağanüstü şartlar dönemine bile işaret ediliyor. Dünya ekonomisinin şok bir çöküşün kıyısında olduğu, bunun üretim azlığından değil, finansal sistemdeki çılgınlıktan kaynaklandığı vurgulanıyor.

Bize düşen; sıcak para akışı yön değiştirirse, bu dalgalar devam ederse ne yapacağımızı iyi düşünmek olacaktır. Ya da yapabileceğimiz bir şey var mı? Yoksa dünyanın “Finansal Politbüro”su bize nasıl bir kader tayin ederse ona mı razı olacağız?

Ekonomik kaos ve altına hücum!
00:0021/08/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ekonomist değilim. Ancak son haftalarda yaşanan ve Türkiye''yi de derinden etkileyen gelişmeler, uzun süredir izlemeye çalıştığım bir süreci besler nitelikte olunca, gözlemlerimi paylaşma gereği duyuyorum.

ABD''de yaşanan mortgage krizinin Türkiye''ye yansımasının 45 milyar YTL olduğu belirtiliyor. Türk şirketleri bu “küçük dalga” yüzünden 23 günde bu kadar değer erozyonuna uğramış. Sadece 13 bankanın değer kaybı 20 milyar YTL. Peki sırada ne var? Bundan sonra ne olacak? Hepsi bu kadar mıydı? Ve en önemli soru: Geliyorum diyen kriz için bu kadar hazırlıksız olmak neden? Yapacak hiçbir şey olmayışından mı?

Bir hatırlatma: 31 Ocak 2007''den bir haber: ABD''nin bir büyük mortgage kuruluşu, artık ev kredisi veremeyecek durumda olduğunu, 300 milyon dolarlık krediye bile gücünün yetmediğini açıkladı. Bu, Türkiye''yi de vuran krizin ilk ilanıydı.

Geçtiğimiz hafta bu sahanın öncü kuruluşu Countrywide''ın çöküşün eşiğine geldiği duyuruldu, panik başladı. Aradan geçen yedi ay boyunca ABD ekonomisine yönelik felaket senaryolarıyla ilgili o kadar gelişme yaşandı ki, son dalgadan habersiz olmak mümkün değildi. 8.2 trilyon dolarlık bir piyasa çöküyordu, beraberinde büyük finans kuruluşlarını da götürüyordu. “Finansal Politbüro”, kredi kuruluşlarına milyarlarca dolar para akıtarak süreci şimdilik durdurdu.

Bu arada Countrywide, 16 Ağustos''ta, 11.5 milyar dolarlık kredi buldu. Yaklaşık 40 değişik bankadan sağlanan bu kredi şimdilik şirketin çöküşünü önledi. Ama gözlemciler, en az üç ay dayanamaması durumunda Countrywide''ın çökeceğini ve çok daha büyük bir dalganın yaşanacağını söylüyor. Onlara göre dayanması zor. Mortgage firmalarının birer birer çöküşü, emlak piyasasının dibe vuruşu (bazı bölgelerde 25''lere kadar düşüş yaşandı), finans krizinin başka alanlara yayılması, ucuz kredilerle ayakta duran şirketlerin krize girmesi, bankacılık sisteminin çöküşüne kadar varabilecek bir kara tablo çıkarıyor ortaya.

ABD ekonomisindeki açıkların iç piyasasını yeni yeni vurmaya başladığı, yakın bir dönemde üretim ekonomisinin de benzer bir krize sürüklenebileceği, aslında üretimdeki krizin bir yıl önce başladığı, bu yüzden mortgage dışındaki ABD şirketlerinin yatırımlarını yurtdışına yönlendirdiği, (Mesela ABD Başkan Yardımcısı Cheney''nin şirketi Helliburton''ın bütün birimlerini yurtdışına kaydırdığı, şirketlerin ABD''yi terk ettiği) küresel ekonominin 21. yüzyıl şartlarına göre yeni bir döneme girmek üzere olduğu belirtiliyor.

Global Europa Anticipation Bulletin, 2007 Yaz sayısında, ekonomiyi biçimlendirecek ihtimalleri sıralarken; “yatırımcıların ABD Hazine bonolarından uzaklaşacağına, ABD emlak piyasasında kriz yaşanacağına, işsizliğin artacağına, sürecin ABD ve dolayısıyla Çin ekonomisinde krize yol açabileceğine” işaret ediyor.

Özetle durum şu:

ABD''de mortgage ile başlayan kriz, başka alanlara da yayılacak. Geçtiğimiz hafta yaşanan dalgalanma bir öncü deprem, devamı gelecek. Muhtemelen bir ay içinde benzer bir süreç daha yaşanacak. Doların küresel hegemonik gücü eriyor. Dünya, ABD ekonomisini finanse etmekten çekiliyor. Bu nedenle dış ticaretteki açıklar büyüyor. ABD tüketicisi hızla borçlanıyor. Piyasa güvenilirliğini kaybeden ABD, kendi şirketlerinin de yurtdışına kaçışını engelleyemiyor. Kriz, finans sektöründen üretim sektörüne yayılıyor. Büyük banka ve şirket iflasları yaşanabileceği söyleniyor.

Birkaç yıldır, terör gerekçe gösterilerek, iç güvenlik için olağanüstü önlemler alınmasının, yasal düzenlemeler yapılmasının, FEMA''nın yeniden yapılandırılmasının hikmeti şimdi ortaya çıkıyor. ABD''nin büyük sosyal korkusu, terörden değil de ekonomik çöküşten olabilirmiş. 2001''de kabul edilen bir yasa var: “National Economic Security and Reformation Act.” Gerçekten bu yasa terör sebebiyle mi çıkarıldı? İçeriğine bakınca tamamen ekonomik çöküş sonrası için çıkarılmış bir yasa ve olağanüstü hal şartlarını düzenliyor. (Sadece dikkat çekiyorum.)

Para krizinin yol açtığı en önemli sonuçlardan biri, altına ilginin artması. Birkaç yıldır düzenli biçimde yükselen altın fiyatları, bazı uzmanlara göre, önümüzdeki aylarda hızlı bir yükseliş gösterecek. Dolar ulaşabileceği en yüksek miktara ulaştı ve artık devamı olmayacak.

Dünya genelindeki trilyonlarca dolar (kimse ne kadar olduğunu bilmiyor) yüzünden bir panik yaşanabileceği ve 1930''lardan sonraki en büyük finansal krize yol açacağı iddia ediliyor. Bu çevreler, bunun sadece finansal değil, ekonomik, sosyal, siyasi ve askeri sonuçları olabileceğine özellikle dikkat çekiyor. Altın fiyatının şu an gerçek değerinden özellikle daha düşük tutulduğu, süreç böyle ilerlerse 12 ay içinde bin dolara yükseleceğini hatta bu rakama yıl sonuna kadar ulaşılabileceğini söylüyor. Petrol, altın, gümüş ve madene dikkat….

Taksim"de bomba, Boğaz"da düğün!..
00:0022/08/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türk siyasi tarihinde tuhaf biçimde yer edinmeyi başarmış iki kişi yarın akşam İstanbul''da evleniyor. Acaba bu düğüne davet edilen 300 kişinin arasında kimler var? Öyle ya, darbeden iç çatışma senaryolarına, Taksim''in bombalanmasından, suikastlere, Abdullah Gül''ün Cumhurbaşkanlığı''nın engellenmesinden PKK liderlerinin ele geçirilmesinin "zararları"na kadar Türkiye hakkında en korkunç senaryoları ele alabilenlerin düğünü bu. En az 50 kişinin öldürülmesini göze alabilecek kadar vahim bir senaryo hatırlattığımız. Üstelik benim "Ne yani, şimdi Taksim''i mi bombalayacaksınız?" başlıklı yazımdan sonra…

Aynı soruyu daha önce de sormuştum. 22 Temmuz seçimlerinden önce, Türkiye''deki yakıcı iç kavgaların merkezindeki isim olan Zeyno Baran ile ABD Dışişleri Müsteşar Yardımcısı Matthew Bryza''nın Kuruçeşme''deki Suada''da yapılacak düğün törenine kimlerin katılacağını gerçekten merak etmiştim. Hâlâ da ediyorum. 26 Haziran tarihinde Yeni Şafak''taki yazımda bu sorunun cevaplarını aradım. Düğünle ilgili en fazla detayın yer aldığı tek yazı da bu oldu Türk basınında. Tabii bazı kişisel kaygılarla yazmadığım şeyler de vardı. Tarihi 25 Ağustos olarak yazmıştım, yanılmışım, 23 Ağustos''muş!
Eş, dost, arkadaş dışında, bu 300 kişinin içinde dikkat çeken birileri elbette bulunacak. Bu neden önemli? Türkiye''yi askeri müdahalelere yönlendiren bir çevrenin mensupları arasında, yaşanan kavganın taraflarının varlığı, Washington''dan gelen küçük bir işaretle depremler yaşayan bu ülkede neden önemli olmasın?

Davetlilerin kimlerden oluştuğunu bildiğinden ve organizasyonun her aşamasında belirgin rol oynadığından emin olduğum bir dostun, siyasi tartışmaların ötesinde, "hukuka riayet etme" konusundaki telkinini elbette önemsiyorum. Bu nedenle, bildiğim isimleri de buraya almıyorum. Nasıl olsa bugün ya da yarın herkes öğrenecek. Evliliğinin bu tartışmalarla hiçbir ilgisi olamaz ve burada bir insanın özel hayatını konu alma amacında değiliz. Ancak, bireysel ilişkilerin, dostlukların, hukukun ötesinde bir Türkiye tartışması var ve bu düğün de, katılımcıları da, tartışmanın tam merkezinde yer alıyor.

Bir yıl önce "2007''de Türkiye''de darbe olacak" demesine, konuştukları ve yazdıklarıyla yaşananların örtüşmesine, içinde bulunduğu yeni kuşak "Türkiye uzmanları"nın üç yıldır yazdıkları ve uygulanmasını sağladıkları senaryoların pazarlanmasına ve bunların da Türkiye''yi acımasız bir siyasi krizin içine sürüklemesine bakınca ne düşünmemiz lazım?

Hemen her hafta Türkiye ile ilgili spekülatif açıklamalar yapan, en son "resmi" sıfatı''na rağmen Cumhurbaşkanı seçimine müdahale eden hatta "Abdullah Gül olmasın, ABD istemiyor" mealinde sözler sarfedip Hikmet Çetin veya benzer isimleri gündeme getirebilme "şaşkın"lığını gösteren damadı bu tartışmalardan ne kadar uzak tutabiliriz? Biz ondan söz etmesek bile siyasi kariyeri üzerindeki etkileri ortada. Ankara''ya atanmak istiyordu, olmadı, Atina olmadı, Lefkoşa olmadı, Erivan da olmadı.

Seçimler yapıldı, tartışmalar şimdilik donduruldu. Artık sokaklarda, meydanlarda yüz binler yürümüyor, toplanmıyor. Hudson olayı unutuldu. Kimse Taksim''in bombalanmasını konuşmuyor. Kimse suikast senaryolarını hatırlamıyor. Hatırlamasın da… Seçim sonuçları kriz bekleyenleri hayal kırıklığına uğrattı. Her şey duruldu, krizin mimarları şimdi düğünde, Boğaz''da, güzel bir İstanbul akşamında bir araya geliyor.

26 Haziran''da şunları yazmıştım:

"Mesela Genelkurmay''dan birileri davet edilecek mi? Ya da SAREM''den. Siyasi çevrelerden kimler olacak? Ya iş dünyasından? Boğaz''da düğüne katılanlar, Türkiye''yi nasıl tartışacak? Düğün tarihinde nasıl bir Türkiye''de olacağız? Bölünme senaryoları, Beyoğlu''nda bombalı saldırı senaryorları hatırlanacak mı? Herkesin bir Amerika''sı olduğu ya da ABD''nin herkese oynadığı, Amerika ve milli güçler ayrışmasının çok da gerçekçi olmadığı bir kez daha ortaya çıktı. Şüphesiz bu durum, seçim sonrasında da kendini gösterecektir. İç siyasi krizden kim güçlü çıkarsa çıksın bir şekilde ABD''de kazanmış olacaktır…"

İran K.Irak"a giriyor, Türkiye ne yapacak?
00:0023/08/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran''ın günlerdir beklenen Kuzey Irak operasyonu başlamak üzere. Niteliği, kapsamı, hedefleri net olmamakla beraber, aylardır hatta birkaç yıldır İran ordusu ile PJAK (Kürdistan Yaşam Partisi) arasındaki çatışmalardan sonra yeni durumun İran açısından oldukça kararlı bir süreç olduğu görüntüsü hakim. Türkiye''nin çok sayıda sınır ötesi operasyonunun sonuçları düşünüldüğünde sonuçlar hakkında somut şeyler söylemek şu aşamada elbette çok zor. Önce sürece bir göz atalım:

İran günlerdir Kandil ve sınır bölgesindeki köylerin boşaltılması uyarıları yapıyordu. Türkiye, Irak, Kürt yönetimi ve ABD, yakından izledikleri “kapsamlı” operasyon hazırlığının K. Irak''ta ne tür etkileri olacağı hesaplanmaya çalışılıyor. Bundan önce bölgeyi ağır bombardıman altında tutan, Kandil''i füzelerle vuran İran, boşaltılmasını istediği yerleşim birimlerine helikopterlerle uyarı bildirileri attı. İran-Irak savaşı sırasında hatırladığımız bu bildirilere bakılırsa, uzun soluklu bir müdahale söz konusu.

“Şerefli ve kahraman Irak Kürdistan halkı” diye başlayan bildiri, “Başta ABD olmak üzere birçok büyük dünya devleti, Kandil ve civarına ajan ve işbirlikçi göndererek sınırlar üzerinde güvenlik ve asayişi ayaklar altına almak istiyor. Sadece sınırın diğer tarafından değil, zira sınırın bu tarafında da bölge halkına zor ve zulüm uyguluyor. Sınırlar üzerinde güvenlik ve istikrarın sağlanması için sizlerden yardım talep ediyoruz. Sınırdaki halka, bunlara karşı havadan ve karadan operasyon başlatmamızın an meselesi olduğunu bildiriyoruz. Can güvenliğiniz için bölgeyi bir an önce boşaltmanızı istiyoruz'' cümleleriyle sona eriyor.

Peki bu neyin savaşı?

ABD yönetimi İran''daki Kürtleri harekete geçirmek amacıyla PJAK adında bir örgüt kurdu. PKK''nın İran kolu olan bu örgütü eğitti, silahlandırdı, İran''a yönlendirdi. PJAK saldırıları İran''da ağır kayıplara yol açtı. Helikopterler düşürüldü, çok sayıda asker öldü, üst düzey komutanlar hayatını kaybetti. Hem İran topraklarında hem de K. Irak''ta ABD''nin istikrarsızlaştırma politikası doğrultusunda çok ciddi bir tehdit oluşturuldu. Tahran, yer yer K. Irak''a yönelik saldırılar, operasyonlar yaparken kendi içinde de PJAK unsurlarına karşı şiddetli bir mücadele başlattı. Bir çok kez, örgütün elinde ABD silahları olduğunu açıkladı. Tıpkı Türkiye''nin; PKK''nın elinde ABD silahları olduğuna dair “resmi” açıklamaları gibi.

Son dönemde PJAK on civarında İran askerini daha öldürdü. Üç PJAK mensubu Urumiye''de idam edildi. Aynı dönemde İran içinde geniş çaplı operasyonlar, gözaltılar başladı. Askeri hazırlıklarda, son uyarılar ve otuz civarında köyün boşaltılmasıyla son aşamaya gelindi. Bölgedeki siyasi gelişmeleri kısaca özetleyelim ve olaya daha geniş açıdan bakalım:

ABD Başkanı George Bush, Irak Başbakanı Nuri El Maliki için “tam bir hüsran” açıklaması yaptı ve desteğini çekeceğinin işaretlerini verdi. Maliki''nin ABD kontrolü dışında bazı inisiyatifler almaya başlaması, Irak''ta aslında kendisi hüsran yaşayan ve yakında bunu ilan etmesi beklenen ABD''nin öfkesini artırdı.

Maliki yönetimi İran''la yakın ilişkilere girdi, Suriye ile ilişkileri yoğunlaştırdı, Türkiye ile işleri iyi tutmaya özen gösterdi. Türkiye-İran, Irak ve Suriye arasındaki, özellikle enerji alanındaki yakınlaşmayı sıralarsak bunların büyük oranda ABD çıkarları doğrultusunda olmadığını görürüz. Maliki ABD tehditlerine, kendi ölçüsünde, meydan okudu ve ABD''nin kendine ömür biçemeyeceğini açıkladı. Türkiye-Irak arasında imzalanan teröre karşı ortak mutabakat ve bu sabah Türkiye''ye gelecek Tarık Haşimi''nin ziyaretine bu yönde de bakmak lazım. Süreç, bölge ülkelerinin Irak''taki ağırlığını hissettirdiğine işaret ediyor.

ABD; İran Devrim Muhafızları''nı terörist örgüt ilan edeceğini açıkladı. İran''ın, Irak''ın güneyinde ve aslında her bölgesinde etkin olduğunu unutmayalım. İngilizler Basra''dan çekilme işaretleri veriyor. Muktada Sadr, İngilizlerin yenildiği için çekildiğini açıkladı. ABD, Irak konusunda artık ertelenemez bir karar aşamasında ve hem askeri hem de siyasi çevreler yolun sonuna gelindiğini, artık umut kalmadığını söylüyor. Uzunca bir süredir, PKK-PJAK''a karşı Türkiye ve İran''ın ortak operasyon yapacağı konuşuluyordu. Hatta belli dönemlerde yapıldı da. Geçtiğimiz hafta, Celal Talabani''ye bağlı haber kaynakları, ısrarla, Türkiye''nin bazı köyleri bombaladığını, köylerin boşaldığını açıklaması dikkat çekiciydi.

İran Irak''ın güneyindeki gücünü kanıtladı. Şimdi K. Irak''ta etkinliğini gösteriyor. Şimdi, Türkiye''nin alacağı tavır dikkatle izleniyor. ABD ve K. Irak yönetimi, aynı dönemde Türkiye''nin de K.Irak''a girebileceği endişesi içinde. İran saldırıları yüzünden Türkiye''ye yönelecek PKK unsurları Türkiye''nin K.Irak''a girmesine zemin hazırlayabilir.

ABD Irak''ta zayıfladıkça K.Irak belirsizleşiyor. ABD''nin PKK ve PJAK''a verdiği destek Türkiye ve İran''ı savunma pozisyonlarını sınırın diğer tarafında almaya zorluyor. Türkiye''nin K. Irak''ta alacağı pozisyonun elbette iç politik sonuçları da olacak. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın “PKK mı, Barzani mi” mealindeki sözlerini hatırlamamak mümkün değil.

Soykırım" uyarısı ve medya ihaleleri
00:0024/08/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Durup dururken, ortada hiçbir şey yokken, görünürde hiçbir sebep yokken ABD''deki en büyük Yahudi kuruluşu olan Anti Defamation League (ADL), Ermeni soykırım tezine neden destek verdi? İnsana; "neler oluyoruz" dedirten bir durum bu?

ADL''den biri çıkıp; "1915 olayları soykırım olarak tanınmalı" diyor. Ardından Abraham Foxman 21 Ağustos''ta benzer bir açıklama yapıyor. Aslında olanın soykırım olduğunu söylüyor.

Bu tezler değil tartışılacak olan. Yahudi lobisinin güçlü kuruluşlarındaki tavır değişikliği. Şimdilik yasayı desteklemiyorlar ama "tehdidi hissettirme" yolunda ciddi bir çıkış yaptılar. Şantaj gibi bir şey bu?

Bugüne kadar Türkiye ile ABD arasındaki ilişkilerin kilit noktasında yer alan Türk-İsrail ekseninin mimarları ile Türkiye arasındaki ilişkiler, hiçbir iktidarın sarsamayacağı kadar güçlü oldu. Ermeni tezlerini savuşturma bu çevreler için adeta bir ekonomik sektöre dönüştü. Türkiye için lobi yapma adı altında, hepimizin bildiği bazı isimler ve bağlı bulundukları organizasyonlar Türkiye tarafından ihya edildi. İlişki, Ermeni tezlerini engellemenin ötesinde Türk iç politikasını birebir etkileyecek derecede güçlü oldu. 28 Şubat dahil, iktidar kadroları her zaman bu çevrelerle yakın olma zorunluluğunu hissetti. Darbeler oldu, iç siyasi çalkantılar yaşandı, Türk-ABD ilişkilerinde gerilimler oldu, bölge ölçeğinde derin kırılmalar yaşandı. Ama bu lobi kuruluşları ile Türkiye''nin ilişkisi hiçbir zaman bozulmadı. Ermeni tezlerine karşı tutumlarında hiçbir değişikliğe gitmediler.

Peki şimdi ne oldu? Yakında diğer kuruluşlar da bu kervana katılır mı? Yoksa sadece ADL ile sınırlı mı kalır? Ya da geri adım atarlar mı? ADL en büyük kuruluş, dolayısıyla açıklaması önemli.

Türkiye ile İsrail arasında kriz yok. ABD ile ilişkiler her zamanki seyrinde. Irak''la ve terör konusundaki uyuşmazlık, Filistin meselesinde bazı farklılıklar yeni değil. Üstelik, Türkiye''nin bu çevrelerle tarihi ve köklü ortaklıklarına bakınca, yine temel gerekçe belirginleşmiyor.

Evet, Ermeni tezleri, bu çevrelerin elinde bir koz oldu her zaman. Yeri geldiğinde hatırlatıldı ve yolunda gitmeyen şeyler düzeltildi. Bu bazen siyasi oldu, bazen ekonomik bazen de "İslam"la ilgili endişelerin giderilmesi şeklinde.

Bugün olan da böyle bir şeye benziyor. Açıklamadan hareketle ilişkilerin koptuğu, Türkiye''de devlet iktidarının bu çevrelerle ilişkisinin çöktüğü, bölgesel pozisyona göre Türkiye''nin durumunun yeniden tanımlandığı, artık Türkiye''ye ihtiyaç kalmadığı, Soğuk Savaş döneminden kalma ilişki biçiminin terk edildiği, bir kırılma dönemi yaşandığı gibi bir sonuç çıkarmak yanıltıcı bana göre. Cumhurbaşkanlığı seçimiyle bağlantı kurmak da. Unutmayalım, bu o kadar geniş ve derin bir ilişki ki, 28 Şubat gibi bir darbe bu kuruluşlar üzerinden uygulandı. 1996-97''lerdeki Yeni Ortadoğu dizaynı Türkiye ile birlikte bu kuruluşlar tarafından şekillendirildi. Büyük Ortadoğu Projesi, bu çevrelerin eseri.

Ben açıklamayı uyarı olarak algıladım. Türkiye''nin Yahudi lobi kuruluşlarıyla ilişkisini iyi tutmaya çalıştığı bir dönemde, Jack Kamhi''ye Bakanlar Kurulu kararıyla "Devlet Üstün Hizmet Madalyası" verildiği ve Çankaya''daki törene devletin zirvesinin eksiksiz katıldığı günlerde bu sürpriz çıkışın başka anlamları olmalı. Nasıl mı? Bana göre, bir şey isteniyor Türkiye''den. Çoğu zaman olduğu gibi.

İran''la Türkiye arasındaki enerji ortaklıklarının iptali mi isteniyor? Irak''ta ABD''nin durumunu düzeltecek bazı roller mi öneriliyor? Türkiye''nin Ortadoğu ve yakın çevresiyle ilişkilerinin sorgulanması mı isteniyor?

Ya da Türkiye''ye giren Körfez/Arap sermayesine karşı bir şeyler mi tezgahlanacak? Veya önümüzdeki günlerde yapılacak bir ihale için köşeye sıkıştırma operasyonu mu bu. Bu bir medya ihalesi olabilir mi? Türkiye''de yatırımlara girişen, özelleştirmelere giren Dubai merkezli bir grubun söz konusu ihalede önünün kapatılması, medya alanında kendi sermaye gruplarının önünün açılması çabası olabilir mi?

Türkiye''de medya alanına ilginin yoğunluğu ortada. Uluslararası sermaye grupları, bir şekilde bu piyasada yerini almaya çalışıyor. Aldılar da. Hemen her medya grubunun bir yabancı ortak var. Ancak daha fazlası isteniyor. Medyadaki etkinlik mücadelesi, yabancı grupların var olma savaşı, böyle bir "açık uyarı"ya yol açmış olabilir mi? O zaman birilerinin önü ciddi biçimde kapanmış demektir. O zaman derin analizlere gerek yok, çünkü ADL açıklaması bu açık bir şantajdan başka bir şey değil.

Sadece aklıma gelenlerdi Kim Bunlar
.200 yıl sonra gelen fırsatı heba etmek!
00:0028/08/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Karen Hughes, ABD Başkanı George Bush''un imaj danışmanı. Bu göreve ilk atandığında hakkında yazdığım yazıyı hatırlıyorum: “İslam dünyasının ABD''ye bakışının ''saldırı'', ''savaş'', ''yağma'' ve ''düşman'' kavramlarıyla ifade edilir oluşundan bu yana akıntıya kürek çekiyor ve kendi elleriyle besledikleri ''düşmanlığı dostluğa dönüştürme oyunu'' oynuyor” demiştim.

“Karikatür krizini bahane ederek öfkeyi Avrupa''ya yönlendiren Hughes, ''Birbirimizi iyi anlamaktan, Müslüman dostlardan, demokrasiden, ifade özgürlüğünden'' dem vururken aynı zamanda ''kölelikle savaştığımız gibi terörle de savaşmamız gerektiği''nden söz ediyor. Biz o terörden kastın ne olduğunu biliyoruz. O terörün çoğu zaman Müslümanlar, İslam, petrol, kültür ve medeniyet olduğunu da biliyoruz” demiştim.

Ve şöyle bitirmiştim:

“Hangi imajı düzelteceksiniz? Hangi dostluktan söz ediyorsunuz? Salonların dışına çıkın, gerçek dünyaya bakın, insanların bu dünyayı nasıl gördüğüne dikkat edin. O zaman ne yapmanız gerektiğin göreceksiniz. Öyle süslü cümlelerin bu coğrafyada bir karşılığı yok artık.”

Hughes yılmamış. Uzun süren sessizliği döneminde önemli projeler geliştirmiş. Bilinen, hemen her ülkenin uyguladığı, ABD''nin yıllardır uygulayageldiği kamuoyu çalışmalarında radikal adımlar atmış. Bugüne kadar uygulananlar başarılı olmamış ki, aha köklü bir proje uygulamaya konulmuş ve hedef kitle değiştirilmiş. Haber sitesi dunyabulteni''nde yayınlanan söz konusu çalışmanın ayrıntıları şöyle:
ABD Dışişleri Bakanlığı, 8 ila 14 yaş arası Müslüman çocuklarının fikirlerini şekillendirmek amacıyla ilk kez bir dizi yaz kampı ve zenginleştirilmiş program başlattı. Geleneksel değişim programları için çok küçük oldukları iddiasıyla sürekli ihmal edilen 14 yaş altı çocuklara ABD''nin ulaşması gerektiği tezinden hareket eden Hughes, bu fikrini test etmek için bu yaz 14 Müslüman ilkedeki elçiliklerden, belirtilen yaş gruplarını kapsayan bir pilot program uygulamasını istedi.

Yüzlerce aile organizasyonu ve 6 bin genci kapsayan program için 1 milyon dolar harcandı. Katılımcıların 2 binden fazlasını Türkiye''den gelen kızlar oluşturdu. Hughes, Müslüman dünyasındaki çocuklara “Dostluk Kampları” adı altında yaz kampları uygulanması düşünüyordu. Ama eleştirmenlerin “bu kampların yurtdışında, tekrardan eğitim ve hatta Guantanamo''daki gibi alıkoyma kampları gibi düşünülebileceğini” söylemelerinden sonra, isim “Gençlik Zenginleştirme Programları” olarak değiştirildi. Bu yılki yaz kampı projesi için Kongreden 8,5 milyon dolar alındı. Bu kadarla sınırlı değil:

“Küçükleri eğitme” projesi çerçevesinde bugüne kadar 7 milyon kitap dağıtıldı. Dışişleri ve Scholastic Vakfı ortaklığı ile yürütülen kampanya çerçevesinde Arap Kütüphanem (My Arabic Library) adlı bir organizasyon oluşturuldu. Dışişleri''ne bağlı Ortadoğu Ortaklık Teşvikçileri (MEPI) tarafından finanse edilen bu organizasyon çerçevesinde mesela; Ürdün''de 2,9 milyon, Lübnan''da 1,5 milyon, Fas''ta 2 milyon kitap dağıtılmış. Hughes''un, “gençleri etkileme” projesi için ciddi bir atılım…

Daha önce de gazetecilere yönelik bir “imaj operasyonu” başlatılmış, bunun için milyonlarca dolar ayrılmıştı. Stratejik Etki Ofisi''nin “enformatik manipülasyon”unun Dışişleri versiyonu olan çalışma çerçevesinde, yine Hughes''un sorumluluğunda gazetecilere yönelik bir kampanyaydı bu. Edward R. Murrow Journalism Programı adı verilen proje ile Türkiye dahil bölgeden 100 gazeteci Amerika''ya götürüldü.

Mesele harcanan milyonlar değil. Çünkü, “imaj konusu” para ile düzeltilebilecek bir durum değil. ABD''nin temel politikaları değişmedikçe, harcanan paralar, uygulanan programlar, en başarılı kamuoyu çalışmaları başarısız olacaktır. Siz, milyarlarca dolar harcasanız da, önümüzdeki aylarda bölgede ortaya çıkacak küçük bir haksızlık, bütün çalışmaları ve devasa kaynakları boşa çıkaracaktır.

Batı''nın en “akil” adamlarından Bernard Lewis; “Batı Müslümanları 200 yıl boyunca hakimiyeti altında tuttu. Birinci Dünya Savaşı sonunda Batı''nın hakimiyeti tam anlamıyla gerçekleşmişti. Son büyük İslam İmparatorluğu olan Osmanlı, emperyalist güçler arasında paylaşılmıştı. İran''daki ve Afganistan''daki diğer İslam devletleri yıkıldılar. Türkiye bağımsızlığına kavuştu, ama sekuler ve anti-İslam bir rejim meydana getirdi. Soğuk Savaş döneminde Müslümanlar zayıftı. Onlara sadece güçler arasında oynamak kaldı. Şimdi ise, Müslümanlar 200 yıl sonra ilk defa kendi kaderleri hakkında karar verebilecekler” diyor.

Bu kaynaklar, basit imaj operasyonu olmaktan ziyade, 200 yıl sonra gelen karar aşamasına müdahale, bu kader tayinini yönlendirme çabası olmasın!

Her halde bu konuda en dikkatle izleyeceğimiz ülke, Türkiye olacaktır. Çünkü, bütün coğrafya için “karar”ın zamanı ve niteliği büyük oranda Türkiye tarafından belirlenecektir.

.En zor dönemin Cumhurbaşkanı!
00:0029/08/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, küresel ölçekte, bölgesel düzeyde ve Türkiye''nin iç siyasi yapısında ciddi kırılma ve yeniden dizayn sürecinin belirginleştiği bir dönemde Çankaya''ya çıktı.

“Nasıl bir Cumhurbaşkanı olacak” sorusu elbette çok önemli. Ancak bu “önem” Türkiye''nin siyasi ve toplumsal tartışmalarıyla sınırlı değil. Dar iktidar kavgalarıyla ölçülemeyecek bölgesel ve küresel eğilimlerin Türkiye üzerinden ciddi baskılar oluşturacağı bir dönemde daha geniş sorular sormak, cevaplar üretmek gerekiyor.

Dolayısıyla, bu baskının oluşturacağı stres, başörtüsü, laiklik veya semboller üzerinden yürütülen tartışmalarla aşılamayacak kadar ciddi. Yeni bir dünya kurulurken, bölgesel bloklaşmalar oluşurken, sıcak çatışma alanları yayılırken, yakın çevremizde her şeyi temelden sarsan ve değişmeye zorlayan düzenleyici tasarruflar yaşanırken hangi Türkiye ile bu rüzgara direnmeye çalışacağımız çok önemli.

Siyasi tarihinde ilk kez, muhalif bir siyasi hareket Türkiye cumhuriyetinin iktidar aygıtları üzerinde bu kadar etkin oldu. O zaman, bu hareketin nasıl bir Türkiye okuması olduğunu, nasıl bir bölge ve dünya tasavvur ettiğini hep birlikte göreceğiz.

Soğuk Savaş Türkiyesi, dünyadaki değişimin hızına göre son derece yavaş hareket etti ve pozisyonunu belirlemede yavaş davrandı. Cumhuriyetin kurucu ve merkez eliti, değişimi yönetmeyi, kontrol etmeyi başaramadı. Ve tarih, Ak Parti''nin temsil ettiği siyasal düşünceye böyle bir fırsat verdi.

Bu yönüyle yaşanacaklar sadece Türkiye için değil, Müslüman dünya için de yol gesterici olacaktır. Ayrıca, “İslam”ın merkeze oturduğu 21. yüzyıl küresel sistem arayışı için de derin bir tecrübe olacaktır. Türkiye elbette dar anlamda ideolojik İslam algısının ötesinde, kültür, tarih, ekonomi ve teknoloji öncelikli bir yol haritası oluşturacaktır. Türkiye''nin de, bölgenin de, dünyanın da böyle bir tecrübeye ihtiyacı olduğu kadar, Türkiye''nin, merkezinde olduğu coğrafyanın kara talihini değiştirme potansiyelini ortaya çıkaracaktır.

Bu nedenle, “Nasıl bir cumhurbaşkanı olacak” sorusundan daha önemli bir gerçek var: Cumhurbaşkanı Gül, tarihin çok önemli bir dönemine, büyük değişim dönemine, dünyanın yeniden şekillendiği bir döneme tanıklık edecek. Tanıklık etmenin ötesinde, bu dönemde Türkiye Cumhuriyeti''ni temsil edecek. Bir çoklarına göre, Birinci Dünya Savaşı dönemindeki dünyayı hatırlatan bir süreç bu. Dolayısıyla, Mustafa Kemal Atatürk''ten sonra, hem dünyanın hem de bu ülkenin siyasi tarihinde en büyük değişimlere zorlanacağı bu dönemde, kendisi istemese de, derin izler bırakacaktır.

Daha dar anlamda, Türkiye''yi ciddi tercihlere zorlayacak birkaç nota dikkat çekmek istiyorum:

Irak, tahminlerin ötesinde hem bölgenin hem de Türkiye''nin siyasi ve sosyal yapısını değiştirme potansiyeli taşıyor. Her ne kadar, işgal, iç savaş gibi kavramlarla Irakla sınırlı tutmaya çalışsak da, Mezopotamya''da bir yabancı gücün varlığının ne tür sonuçlara yol açtığını görmek için biraz tarihe bakmak gerekiyor.

Son dönemde, Türkiye''nin en önemli müttefiklerinden İsrail''in kontrol ettiği Yahudi lobisinin Ermeni soykırım tezine yönelik tutum değişikliği, Abraham Foxman''ın yeni açıklamalarıyla da anlaşıldı ki, uzun vadeli sonuçlar doğuracak. Türk Tarih Kurumu Başkanı Yusuf Halaçoğlu''nun “Kürt ve Alevi Ermeniler”e ilişkin sözleriyle, Yahudi lobisinin tutumunun “soykırım” tezi üzerindeki restleşmelerin ötesinde ne ifade ettiğine dikkatli bakmak lazım. İsrail Trükiye''ye muhtaç olduğu sürece Yahudi lobisinin Türkiye karşıtı bir kampa geçmesi mümkün değil. Eğer geçiyorsa, o zaman Türkiye-İsrail ilişkilerinde yeni bir dönem başlayacaktır. Bir başka kırılma noktası da burası.

ABD Başkanı George Bush ve neocon ekibinin yeni Tony Blair''i olan Nicolas Sarkozy''nin Irak''tan çekilme ve İran''a karşı askeri güç kullanma yönündeki son açıklamalarını, bu güç kullanmaya paralel olarak İsrail''in de Suriye''ye saldırma tezini ele alınca, bölgesel kıyamet senaryoları geliyor önümüze. Ve bu hiç de ihtimal dışı değil. Türkiye ve bölge için bundan daha büyük kırılma olur mu? Bu, bütün haritalar değişecek anlamına geliyor. Cumhurbaşkanı Gül için bir başka tarihi sınav daha… Devam edelim:

ABD''nin BM Temsilcisi Zalmay Halilzad; “Ortadoğu''da ve İslam medeniyetindeki büyük değişim, yeni bir dünya savaşına neden olabilir” sözü yabana atılacak söz mü? Böyle bir savaşın erken dönemlerini yaşadığımızı herkes biliyor aslında.

Bernard Lewis''in: “Batı Müslümanları 200 yıl boyunca hakimiyeti altında tuttu. Birinci Dünya Savaşı sonunda Batı''nın hakimiyeti tam anlamıyla gerçekleşmişti. Soğuk Savaş döneminde Müslümanlar zayıftı. Onlara sadece güçler arasında oynamak kaldı. Şimdi ise, Müslümanlar 200 yıl sonra ilk defa kendi kaderleri hakkında karar verebilecekler” sözlerini tekrar hatırlatayım: Böyle bir kritik yol ayrımında, Türkiye''deki iç siyasi ve sosyal ayrışmanın hiçbir anlamı olmayacak.

İşte Abdullah Gül böyle bir dönemin Cumhurbaşkanı. Çok zor bir dönemin Cumhurbaş kanı. Türkiye için hayırlı olsun!

.“Nükleer soykırım” ve uçuk senaryolar
00:0030/08/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pandoranın kutusu açıldı. Küresel ekonomik kaosun öncü dalgaları piyasaları daha sık aralıklarla yoklamaya başladı. Her ne kadar teskin edici açıklamalar yapılsa da, Amerikan ekonomisi kalp krizi geçiriyor ve kendisiyle birlikte dünya ekonomisini de karanlığa sürüklüyor.

Sorun emlak piyasasındaki gerileme, mortgage kredilerinin geri ödemesindeki tıkanmayla sınırlı değil. Üretim ekonomisinde başlayan kötü gidiş hızla ekonominin bütün alanlarına yayılıyor, sosyal problemlere kapı aralıyor. Teknik terimlerin, istatistiklerin ötesinde psikolojik çöküşün işaretleri daha da belirginleşiyor. Şimdilik kısa aralıklarla kendini hissettiren öncü sarsıntıların nasıl sonuçlanacağı, alınan tedbirlerin yeterli olup olmayacağı ya da ufukta büyük çöküşün olup olmadığı konusunda kafalar çok karışık. ABD ekonomisine yönelik güvensizlik, hazine bonolarına karşı muhtemel bir ambargo, doların küresel hakimiyet rolünün reddedilmesi, daha keskin tavırlarla beslenirse, mortgage kredilerinde kendini hissettiren kriz, gelecek aylarda ABD ekonomisinde yaygın hasarlara yol açacak, bu da siyasi ve sosyal sorunları beraberinde getirecek.

Dolayısıyla dünyanın dikkatleri şu an ABD Federal Hazine''sinin bu krizi nasıl yöneteceğine, yönetip yönetemeyeceğine kilitlenmiş durumda. Mortgage kredisi veren finans kuruluşlarının açığı birkaç haftadır merkez bankalarının bankalara aktarılan milyarlarca dolarla kapatılmaya çalışılıyor. Ancak bunun belki bir ay belki iki aylık bir çözüm olduğu biliniyor. Mortgage kuruluşlarının bazılarının iflas edebileceği, bunu Avrupa''nın izleyebileceği, bu aşamada çok büyük finans kuruluşlarının da iflas noktasına gelebileceği belirtiliyor.

Son bir haftadır ABD''nin krize müdahalesine bakınca bu daha net anlaşılacaktır: Kredilerde yaşanan kriz, ABD''nin en büyük iki bankasının pozisyonunu da değiştirdi. Bunlar Citigroup''a bağlı Citibank ile Bank of Amerika. ABD hazinesi bu iki bankayı güçlü tutmak için özel muafiyetler hazırlıyor. Hazine ile iki banka arasındaki yazışmalara göre, Citibank ile Bank of Amerika, diğer bankalara getirilen kredi sınırlamasından ve hazine garantisindeki sınırlamadan muaf tutulacak. Amaç bu bankaları güçlü tutmak ve mortgage kredileriyle sarsılan finans kuruluşlarına bu bankalar üzerinden para aktarmak. Böylece iki bankanın finans kuruluşlarına 25''er milyar dolarlık kredi sağlama şansı yakalıyor. O zaman diğer bankalar risk altında demektir.

Birkaç haftadır, hem ABD''de hem de Avrupa''da bankalara aktarılan yüz milyarlarca dolarla finans kuruluşlarının çöküşünün engellenmesi amaçlanıyor. 2007 ve 2008''in ABD ekonomisinde yaygın çöküşlere sahne olacağını iddia edenler, bütün banka kurtarma operasyonlarına rağmen, yakın gelecekte büyük finans kuruluşlarından bazılarının batabileceğini, bunun çok ciddi krizlere yol açabileceğini, krizin diğer alanlara yayılacağını, her alana yayılan ucuz kredilerin büyük bir patlamaya yol açabileceğini söylüyor.

Onlara göre milyarlarca dolarlık kurtarma operasyonları bu krizin üstesinden gelmeye yetmeyecek. Şimdi, ABD ekonomi piyasalarındaki bazı yorumlara/ kanaatlere daha yakından bakalım:

“Bir zamanlar ABD ekonomisine gıpta eden dünya şimdi şüpheyle yaklaşıyor. Dev borç yükü, Amerika''ya köstek oluyor. Zenginliğini tehdit ediyor. Beraberinde dünyanın geri kalanını da çöküşe sürüklüyor.”

“ABD finans sistemi sallanıyor. Dolar, bazı dış müdahalelerle, küresel desteğini kaybediyor. Uluslararası boykota dikkat! Finans piyasalarındaki şok dalgaları yakında ortaya çıkacak olan büyük olayın işaretleri.”

“Mortgage piyasasındaki dev likidite boşluğu piyasayı çökertti” diyen bir başkası, sadece Avrupa''nın bu durumu aşmak için bankalara 50 milyar dolar aktardığına dikkat çekerek, doların kredisinin kaybolmak üzere olduğuna dikkat çekiyor.

Krizin küresel yankılarına dikkat çekilen bir başka yorumda, ABD ekonomisinin bir saatli bomba olduğu ve nihayetinde patlayacağı iddia ediliyor. Dolar basmanın böyle bir kalp krizinin sebebi olduğu ifade ediliyor.

Korku şu: Dünya ABD hazine bonolarına boykota başlar, Amerikan ekonomisini finanse etmeyi terk ederse, büyük bir fırtına kopacak. Başkalarının parası, zenginliği üzerine, borç üzerine kurulu refah çökecek. Bu korkuyu yaşayanlar, doların önümüzdeki sekiz ay içinde, Euro karşısında en düşük seviyeye ineceğini söylüyor.

Psikolojik çöküş teknik verilerden önce geldi. Asıl üzerinde durulması gereken nokta burası. Peki bu senaryolar çok mu uçuk? ABD Başkanı George Bush''un; önceki gün, “Ortadoğu''da nükleer soykırım”dan söz edebildiğini düşününce, hiçbir senaryo uçuk gelmiyor...

Peygamber, terör, Amerika!
00:0031/08/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

"Gerilla lideri", "direniş lideri", "savaş peygamberi", "İslam''ın ilk büyük generali…" Hz Muhammed''in (sav) askeri kişiliği üzerine bir yazı nasıl yazılır? Güvenlik stratejilerinin belirleyici olduğu, askeri güç ve ekonomik açgözlülük üzerine bir dünya tasavvurunun hakim olduğu bir dönemde, garip biçimde İslam''ın siyasi ve askeri boyutundan söz etmenin tabu haline getirilmesini artık tuhaf karşılamaz olduk.

Bu dönemde, İslam''ın, Kur''an''ın, Peygamberin cihad, savaş, güç kullanımı, askeri strateji ve taktikler, devlet ve iktidara ilişkin tutumu üzerinde söz söyleyenler, kendilerini bir anda malum "küresel terörizm" dalgasının içinde bulurlar ve "olağan tehdit" haline gelirler. İslam''ın bu yönünün en çok tartışılması gereken bir tarih diliminde yaşıyor olmamıza rağmen, kitlelerin İslam algısı üzerindeki müdahale o kadar derinleşti ki, neredeyse Kur''an''da yer alan savaşa ilişkin ayetler bile yok sayılacak. Batı''nın hazmedebileceği bir İslam algısı dayatılıyor, bunun dışında kalan eğitim müfredatlarına, kurumlarına savaş açılıyor.

Süreç böyle iken, Müslüman dünyada İslam''ın bu yönü unutturulmaya çalışılırken bir askeri tarihçi Hz Muhammed''in (sav) askeri kişiliği üzerinde güçlü bir yazı kaleme alıyor. "Muhammed: İslam''ın İlk Büyük Generali" isimli kitabın yazarı Richard A. Gabriel''in, ABD''de yayın yapan Askeri Tarih Dergisi''nde (The Military History Quarterly) "Muhammed: Savaş Peygamberi" (Muhammad: The Warrior Prophet) başlıklı yazısı, ilk bakışta mükemmel tespitler içeriyor.
Bir direniş liderinin, gerilla liderinin özelliklerini sıralayan, taktik ve strateji bilgisini tartışan, askeri dehasına dikkat çeken yazar, kendince belirlediği özellikleri Hz Muhammed (sav) üzerinden ele alıyor. Onun ne kadar büyük bir gerilla lideri, direniş lideri olduğunu örnekleriyle ortaya koyuyor.

Batı''nın bu süreci "askeri başarı" olarak düşündüğünü, oysa bunun düzenli ordu değil, gerilla hareketi olduğunu ifade ederek, ince bir ayar yapıyor ve o dönemi son derece rahatsız edici bir yere çekiyor. Yazının ciddi tepkilere yol açmasının sebebi de bu ince ayar.
O dönemin askeri tarihi ile ABD''nin bugünkü küresel "terörle mücadele" kampanyası arasında bir çeşit bağlantı kuruluyor. Dikkatle bakıldığında, yoğun övgülerin arasında Hz. Muhammed''i (sav) "terör lideri" olarak gösteriyor.

"Terörizm, başarılı olmak için vazgeçilmez/vazgeçilemez ölçüde silahlı isyana ihtiyaç duyar. Muhammed''in hayatı da bunu ispatlıyor. O terörizmi çok basit olarak iki şekilde kullanmıştır. Bir; o davasından vazgeçen hainleri öldürmüştür; siyasi düşmanları için şairler ve şarkıcılar dahil öldürme emri vermiştir. İki; terörizmi çok geniş alanda insanların kalplerine korku hasıl etmek için kullanmıştır. Yahudilerden Beni Kaynuka kabilesinin erkeklerini öldürtmüş, kadınlarını satmış ve çocuklarını esir etmiş, mallarını da Müslüman takipçileri arasında pay etmiştir."

Tarihsel olayları kendi bağlamından koparıp, bugünkü gelişmelerle ilişkilendirme çabasındaki çarpıklık örneklerinden biri ile daha karşı karşıyayız. Özellikle son birkaç yıldır buna benzer çok sayıda olay yaşandı.

İslam Peygamberine yönelik ağır hakaretler içeren, peygamberi ve ümmetini "aptallar" ve "teröristler" olarak gösteren karikatürlerin Danimarka basınında yayınlanması, ardından bütün Avrupa basınında Müslümanlara karşı bir gövde gösterisine dönüştürülmesi bunlardan biriydi.

Katolik dünyasının dini lideri Papa 16. Benediktus''un; Bizans imparatoru Manual II Paleologos''tan yaptığı, "Hz. Muhammed''in gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği"ne yönelik sözleri bir başka örnek. Bu kampanyada yerini alanlar öyle edepsizleştiler ki, Hollanda''dan bir siyasetçi çıkıp; "Hazreti Muhammed hayatta olsaydı ve Hollanda''da yaşasaydı onu kovardım. Bir İslam tsunamasi ile karşı karşıyayız. Eğer Müslümanlar Hollanda''da yaşamak istiyorlarsa, Kur''an''ın yarısını yırtıp atmalılar, imamları dinlememeliler, çünkü Kuran''da korkunç şeyler söylendiğini biliyorum" diyebildi.

Uğursuz saldırı ve hakaretlerin hepsinin ABD''nin öncülük ettiği "küresel savaş"la, "terör"le bir yerden bağlantısı olduğu daha sonra ortaya çıktı. En son İsveç''de benzer bir karikatür rezaleti yaşandı.

Peki, aydınından marjinal örgüt ve cemaat temsilcilerine, siyasi ve askeri kişilerden sivil toplum kuruluşları temsilcilerine ve dini liderlere kadar yayılan bu aşağılama, yargılama, mahkum etme kampanyası sadece Batı''nın İslam ve Müslümanlara karşı tarihsel husumetinden, toplumsal önyargı ve korkularından mı kaynaklanıyor. Hayır! Çok sistemli bir çalışma bu ve Batı toplumu bu yönde yeniden eğitiliyor. Önce "entelektüel terörizm" olarak kendini hissettiren kampanya, şimdi devlet terörizmi, kitlesel kıyım, söylemeye dilimiz varmasa da bir nevi medeniyet savaşı olarak önümüzde bulunuyor.

Başörtülü First Lady ve Malezya örneği
00:004/09/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Abdullah Gül''ün Cumhurbaşkanı seçilmesi üzerine Hayrunnisa Gül''ün başörtüsüyle ilişkilendirilen bir “ılımlı İslam” tartışması başlatıldı. Gül''ün Çankaya adaylığına karşı önce irtica üzerinden, bu bir işe yaramayınca terör üzerinden yürütülen karşı kampanya şimdilerde “başörtülü First Lady” ve “ılımlı İslam”a geçiş iddialarıyla devam ediyor.

Ancak bu sefer, gazetelerde, karşı kampanya ile ilişkilendirilen bir dış örneğin keşfine ilişkin sayfalarca haber yayınlanır oldu: Malezya örneği. Kral olarak yenim eden Mizan Zeynel Abidin''in eşi Kraliçe Nur''un da başörtülü olduğu, bunun Malezya''da laiklik tartışmalarına yol açtığı, ülkenin şeriata doğru gittiği korkuları işlenerek Türkiye için örnek senaryolar yazılmaya başlandı.

Haber doğru. Malezya bağımsızlığını kazanmasının 50. yıldönümünü kutladı. Bir zamanlar benim de çokça vakit geçirdiğim Merdeka (Özgürlük) Meydanı''ndaki kutlamalarda yaşanan coşkuyu ve özgürlüğün Malezya halkı için ne anlama geldiğini anlamak için bu ülkenin yüzyıllar boyunca yaşadığı acı sömürge geçmişini iyi bilmek lazım. Bir şeyi daha bilmek lazım: Bağımsızlıktan yeni bir millet oluşturmak, sömürge geçmişinin kültürel soykırımının üstesinden gelmek için Malezya''nın ne büyük mücadele verdiğini… Bazıları diktatör dese de, 26 yıl iktidarda kalan ve Malayların yetiştirdiği en büyük liderlerden biri olan Mahathir Muhammed''in, halkını ayağa kaldırmak, özgüvenini yeniden diriltmek, güçlü ve zengin kılmak için uyguladığı şok tedavisi, bugünkü Malezya mucizesini oluşturdu. Teknolojide dünyanın bir çok ülkesini geride bırakan, Asya krizinde IMF programlarını reddederek kendi programlarıyla yeniden ayağa kalkan, teknoloji üreten bir ülke haline gelen, yakın gelecekte uzaya ilk astronotunu göndermeye hazırlanan Malezya, hızla yükselişi ve azmi ile bir çok millete, özellikle Müslüman ülkelere örnek oldu.

Malezya''nın sömürge tarihi de, özgürlüğe ulaşması da, bağımsızlık sonrası yükselişi de bir çok milletin ibretle ders alması gereken tarihi örnekler barındırıyor.

Yeni Kral''ın görevi devralması, yeni First Lady''nin başörtülü olması ile Gül''ün Çankaya''ya çıkması, Hayrunnisa Gül''ün başörtülü olması arasında benzerlik kuranlar, Malezya örneğini alıp Türkiye''ye giydirenler, buradan hareketle iç siyasi kampanyaya malzeme sağlayanlar bu ülke hakkında hiçbir şey bilmiyor demektir. Biraz özetleyelim o zaman:

Elbette, Endonezya''nın yaptığı gibi, Malezya da Türkiye''yi bir çok alanda örnek almış bir ülke. Ancak sömürge sonrası oluşturulan sistemin Türkiye ile hiç bir benzerliği yok. Eyaletlerden oluşan Malezya''da her eyaletin bir Kralı var. Bu krallar, her beş yılda bir dönüşümlü olarak ülkenin başına geçiyor. Bu monarşik yapıda şimdiye kadar belirgin bir sorun yaşanmadı. Eyalet sistemi var ve Malezya bir federasyon. Federal yasaların dışında eyaletler geniş bir bağımsız alana sahip. Bir eyalette laik milliyetçi bir parti iktidara gelirken bir başkasında İslam Partisi iktidara geliyor ve her ikisi de farklı yöntemleri uygulama fırsatı yakalayabiliyor.

Federasyon olarak ülkenin dini İslam. Nüfusun yüzde altmışı Müslüman. Geri kalanı etnik olarak Çinli ve Hintli, din olarak Budist veya Hindu. Geniş bir özgürlük alanı var. Her etnik yapının kendi siyasi partileri, okulları var. Kendi dilleriyle televizyon yayınları yapılıyor. Siyasi sistemi bu kadarla bırakalım şimdilik.

Malezya''da din ve laikliğin algılanış biçimi Türkiye''den farklı. Malezya tipi bir laiklik Türkiye''de uygulansaydı, laiklik üzerinden bu kadar kavga yapmanın zemini kalmazdı. Paralel bir hukuk sistemi uygulanır. İslami mahkemelerle sivil mahkemeler aynı anda görev yapar. Müslümanların şahıs ve aile hukukuna ilişkin anlaşmazlıklar İslami mahkemelerde, diğerleri sivil mahkemelerde çözülür. Gayri Müslimlere ilişkin davalara sivil mahkemeler bakar. Müslüman''la gayri Müslim arasındaki anlaşmazlıklara da sivil mahkemeler bakar.

İslam''ın Malezya''da milli bir algılanışı vardır. Malay etnik kimliği ile İslam özdeşleşmiştir. Bağımsızlık sonrası İslamlaşmaya hız verilmiş. Bir İslamizasyon politikası uygulanmıştır. Başörtüsünün yaygınlaşması da böyle başlar. Bunun nedeni, Malay halkının milli kimliğini güçlendirmek, güçlü bir ulus meydana getirmek, bunu yaparken de İslam''ın güçlü öğretisinden yararlanmaktır. Çünkü bu boşluğu dolduracak başka bir şey yoktur.

Dolayısıyla başörtüsü Malezyalı kadınlar için aynı zamanda milli bir kimliktir. Sanıldığı gibi ülkede “irtica” ya da “başörtüsü” diye bir “tehdit” söz konusu değildir. Kelantan eyaletinde yıllardır iktidarda olan İslam Partisi''nin bile kapılarını gayri Müslimlere açtığı, sert kurallarını yumuşattığı bir dönemde böyle bir tartışma ne kadar ciddiye alınabilir?

Elbette sömürge dönemini hatırlatan her şeyden nefret ediyorlar. Bu uğurda onurlu bir mücadele veriyorlar.

Bu ülkede başörtüsü''nün algılanışı ile Türkiye''de birilerinin tehdit görmesi arasında bir bağ kurmak mümkün değil. Dolayısıyla Kraliçe''nin başörtüsü ile Hayrunnisa Gül''ün başörtülü olarak Çankaya''ya çıkması arasında da bir benzerlik kurulamaz. Hele hele bu örnekten hareketle Türkiye''de rejim tartışması çıkarmak, ancak cahillerin işi olabilir.

Türkiye-Irak sınırına duvar inşa edilecek!..
00:005/09/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye-Irak sınırına, daha doğrusu Türkiye ile Kuzey Irak arasına yüzlerce kilometre uzunluğunda duvar örülecek, Türkiye Kuzey Irak kaynaklı olarak algıladığı güvenlik tehdidini duvarla engellemeyi deneyecek desek her halde şaşkınlıkla karşılanır. O zaman, şaşkınlığı gidermek için bazı bilgiler aktaralım.

Birkaç haftadır İran ordusu Kuzey Irak''ı yoğun olarak bombalıyor. PKK''nın İran uzantısı PJAK mevzilerini vuruyor. Çatışmalar yaşanıyor, sınır köyleri boşaltılıyor. Bağdat ve K. Irak''lı kaynaklara göre, İran saldırılarına paralel biçimde Türkiye de Kuzey Irak''ın bazı bölgelerini bombalıyor. Türkiye ile ilgili iddialar o kadar ileri gitti ki, K. Irak yönetimi Türkiye''nin kimyasal silah kullandığını iddia etti. Aynı iddia DTP temsilcileri tarafından da dile getirildi. Hem iddiayı gündeme getirenler, hem de bu ağır iddia hakkında soruşturma başlatıldı. ABD Başkanı George Bush''un gizlice Bağdat''a gidişinde, Bağdat yönetimi ve Kürt siyasi temsilciler Türkiye''yi ve İran''ı Bush''a şikayet etti.

Bölgedeki güvenlik karmaşası ve askeri operasyonlara ilişkin en son iddia İran''ın K. Irak''la arasındaki sınır bölgesine duvar örme kararı alması oldu. PJAK sızmalarını önlemek, sınır güvenliğini sağlamak için Hacıumran bölgesindeki sınıra 5 metre yüksekliğinde, 2.5 metre genişliğinde dört kilometrelik duvar örülecekmiş ve çalışmalar başlatılmış. K. Irak otoriteleri, duvar inşasının ve duvarla birlikte oluşturulacak tampon bölge uygulamasının engellenmesini istiyor.

İran''dan sonra Türkiye''nin “duvar projesi” uygulamaya geçer mi? Bu mümkün. Çünkü Türkiye''nin üzerinde çalıştığı proje, öyle dört kilometrelik bir şey değil. Çok daha büyük, pahalı, kapsamlı bir proje. Şöyle:

Kara Kuvvetleri ile Hava Kuvvetleri''nin ortak çalışması. Öneri Hava Kuvvetleri''nden gelmiş. Bütün sınır boylu boyunca bildiğimiz anlamda duvardan oluşmayacak. Duvar yapılamayan yerlere elektronik ve termal duvar kurulacak. Bütün duvar boyunca normal ve ultraviole kameralar yerleştirilecek. Sıkı bir denetim başlayacak. Deneme panelleri Hava Kuvvetleri Komutanlığı''nın Ankara''daki lojistik dairesinde üretiliyor ve denemeler yapıldı. Hava Kuvvetleri''nin uçak hangarları için ürettiği sağlam bloklar şimdi Türkiye-Kuzey Irak sınırı için hazırlanıyor. Projenin toplam maliyetinin 2.3 milyar dolar olduğu belirtiliyor.

Berlin Duvar''ı yıkıldığında, yeni bir dünya ilan edilmişti. Soğuk Savaş döneminin silaha ve güce dayalı korkulu yılları sona ermişti. Adalet, özgürlük, refah öne çıkacaktı. Karşıt kamplar ve ulusal sınırlar arasındaki kalın duvarlar olmayacaktı. Tam tersi oldu. Savaşlar daha da arttı, kaba güç kullanımı ve işgaller daha da yaygınlaştı. Yeni bir sömürge dalgası başladı. Etnik çözülmeler, mezhep eksenli ayrışmalar tırmandı. Bütün olumsuzlukların en sert sonuçlar gösterdiği yer hep yaşadığımız coğrafya oldu. Berlin Duvarı''ndan sonra İsrail''in Filistin topraklarını çalmak için inşa ettiği 670 kilometrelik Utanç Duvarı''yla şehirlerin, ülkelerin, milletlerin, ailelerin bölünmesine hız verildi.

Suudi Arabistan, Irak sınırı boyunca, içinde karakollar ve gözlemevleri de bulunan 900 kilometrelik duvar inşa etme kararı aldı. Ben buna “Şii-Sünni Duvarı” dedim, onlar “Güvenlik Duvarı” dedi. Altı yılda tamamlanacak proje için 12 milyar dolar harcanacak. Irak''taki ABD işgal yönetimi, Bağdat''ı ikiye bölen, Şiilerle Sünnileri birbirinden ayıran duvar inşasına başladı. 5 kilometre uzunluğunda, 3.6 metre yüksekliğinde bir duvarla Bağdat parçalara ayrılacaktı. Bunun adı da “Güvenlik Duvarı” oldu.

Afganistan/İran arasında, Lübnan topraklarında, Ürdün/Irak sınırında, Irak''ın orta yerinde yeni duvarlar örülecek. 21. yüzyılda, dünyada sınırlar kalkarken, ülkeler yakınlaşırken, bölgesel birlikler artarken bizim coğrafyamızda ülkelerin, bölgelerin, şehirlerin, komşuların, ailelerin arasına kalın duvarlar inşa edilmesi, “birlikte yaşama” adına ne varsa yok edilmesi, yüzyıllardır birlikte yaşayanların yabancılaştırılması, birbirine boğazlatılması kader mi?

Sana mı soracağız!
00:006/09/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye ile İran arasında yapılan doğalgaz anlaşması ABD yönetiminde neden bu denli hazımsızlığa yol açıyor? “Bu da sorulur mu” diyeceksiniz, her şey ortada değil mi? ABD ile İran arasındaki kriz ortada değil mi? Evet öyle. Ama bu hazımsızlık, Türkiye''ye doğrudan “hayır yapma” gibi, talimat verir gibi beyanatlara konu oluyorsa, tehditvari imalara yol açıyorsa, orada biraz durmak lazım.

İki ülke arasındaki enerji işbirliğine ilişkin Washington kaynaklı itirazlar ısrarla devam ediyor. En son ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Nicolas Burns bu itirazı yineledi. İran''a uygulanan ambargo yüzünden ABD şirketlerinin para kaybettiğine işaret ederek, “Biz ABD olarak bedelini ödedik. Diplomasinin başarılı olmasını isteyen müttefiklerimiz de bunun bedelini ödeyecekler” diyen Burns, Türkiye''nin İran''dan uzaklaşmasını istiyor.

Bedel ödeme konusunda birkaç cümle söylemek gerekiyor. ABD''nin bölge politikaları yüzünden Türkiye kadar bedel ödeyen hiçbir ülke yok. Hem Ortadoğu hem de Orta Asya''da bu böyle. Birinci Körfez Savaşı sonrası şartların, Irak''a uygulanan ambargo yüzünden Türkiye''nin kaybettiği on milyarlarca doların, Irak işgali sonrası halen ödenmekte olan faturanın hesabını yapmıyorlar galiba. İran''a ambargo Türkiye''ye neler kaybettirecek, bilen var mı? Ya Irak gibi İran''la da bir savaşın gündeme gelmesi halinde Türkiye ne nale gelecek? Biz, yıllardır ABD''nin bölge politikalarının bedelini ödüyoruz. Hiçbir ülkenin ödemediği kadar…

Peki bir soru daha: Washington yönetimi, İran''la Fransa arasındaki işbirliği konusunda bir şey diyor mu? İran''ın, sadece Fransa değil, Almanya gibi diğer Avrupa ülkeleriyle arasındaki ekonomik ilişkilere karşı bir söz söylüyor mu? ABD şirketlerinin başkaları üzerinden İran''la iş yapmalarının önüne geçiyor mu? Elbette hayır.

1990''dan bu yana, ABD''nin yakın çevremize ilişkin bütün politikaları bize çok ağır bedeller ödetti ve ödemeye de devam ediyoruz. Aynı Türkiye, enerji kavşağı olma hedefi çerçevesinde İsrail''le büyük projelere de imza atıyor. Petrol, doğalgaz, su gibi üç önemli ihtiyaç konusunda Hazar''ı, Karadeniz''i, Akdeniz''i, Kızıldeniz''i ve Hint Okyanusu''nu birbirine bağlayan dev proje de Türkiye''nin hedefleri arasında.

Bu politik alanda da böyle. “Taliban''ı sev” der, severiz. Sonra o düşman olur, bizim de düşman olmamızı ister. Olduk da. Sonra ne oldu, gizli gizli Taliban''la pazarlığa başladı, biz hala düşmanız. Çünkü bize henüz “sev” demedi. “Rusya ile enerji anlaşması yapma”, “Çin ile enerji ve askeri işbirliği yapma”, “Hazar''da ve Orta Asya''da bizden başka kimselerle ortak olma”, “Ortadoğu''da bizden habersiz adım atma” gibi taleplerin ardı arkası gelmiyor. Ankara''daki eski Büyükelçi Eric Edelman, dönemin Cumhurbaşkanı A. Necdet Sezer''in Suriye ziyaretine öyle keskin tepki göstermişti ki, neredeyse Türkiye''yi tehdit etti. ABD Türkiye ilişkileri hep böyle tek yanlı ve dayatmacı oldu. Ama PKK konusunda olsun, başka konularda olsun Türkiye''nin hiçbir kaygısı ciddiye alınmadı. Bu kaygıları sıralamaya gerek var mı?

Türkiye ile İran arasında İran ve Türkmen gazının Avrupa''ya naklini öngören, Türkiye''ye İran''ın Güney Pars bölgesinde 30 milyar metreküplük gaz çıkarma ve bunu satma hakkı tanıyan, kapsamlı bir ortaklığı içeren, bölgesel niteliği ağır basan; jeopolitik etkileri olması beklenen, ABD''nin İran''ı tecrit etme politikalarına ters düşen bir anlaşma yapıldı.

Bu aynı zamanda bir Avrupa Birliği projesi. Ankara hem AB''yi İran kaynaklarına ulaştırıyor hem İran''ı Avrupa''ya taşıyor. Siyasi sonuçları itibariyle İran''ın Batı ile yakınlaşmasına da yardım ediyor. Belki de bu süreç, İran''ı merkeze alan krizi yumuşatmaya dönük ciddi sonuçlar doğuracak. Ankara şimdiden ABD''nin İran''a yönelik tecrit politikasına bir rezerv koydu.

Proje Rusya ile ABD''nin, Ortadoğu-Hazar ekseninde oynadığı büyük oyunda ciddi etkiler bırakacak nitelikte. Bugüne kadar Ortadoğu ve Hazar çevresinde sadece ABD projeleriyle hareket eden Türkiye''nin, ABD inisiyatifi dışında, AB politikalarıyla örtüşen, Rusya''nın öncelikleriyle çatışmayan, iki ülkeye küresel denklemde güç kazandıran projeyi hayata geçirmesinin ABD''yi rahatsız etmesi son derece normal.

Ancak unutulmamalı ki, Türkiye''nin bir çok önceliği artık ABD çıkarlarıyla örtüşmüyor. Örtüşmeyecek de. Dünyanın geldiği nokta böyle. ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi ile Rusya''nın başını çektiği Büyük Avrasya Projesi çatışıyor. Ancak bu arada İran da Türkiye de kendi oyununu oynamaya çalışıyor. Ve önümüzdeki dönemde, bu oyun sertleşecek. Türkiye kendi oyununu oynamazsa hem bölgesi batmaya devam edecek hem kendi geleceğini kurmakta çok zorluk çekecek.

Türkiye''nin her alanda ABD stratejilerine kayıtsız şartsız evet dönemi çoktan geçti. Bunu şimdi anlamayanlar çok geçmeden anlamak zorunda kalacak. Gelişmeleri okurken, bu ülkenin her hangi bir vatandaşı olarak “sana mı soracağız” demekten daha güzel bir cevap bulamıyorum.

Çok tehlikeli bir oyun, çok!
00:007/09/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail savaş uçaklarının Suriye hava sahasına girmeleri, iddialara göre bazı bölgelere bomba bırakmaları, Suriye hava savunma güçlerinin ateş açması üzerine bölgeyi terk etmeleri, küçük bir kıvılcımın, hatta bir hatanın büyük krizlere, sıcak çatışmalara yol açabileceği Ortadoğu için fazlaca tehlike içeriyor. İsrail-Hizbullah savaşının enkazı yerdeyken, Irak''taki kaos derinleşirken, Lübnan''da kriz içinden çıkılmaz hal alırken, Filistin iki bölgeye ayrılırken, ABD-İran krizi gündemde yerini korurken, Suriye-İsrail arasında tehdit içeren yaklaşımlar devam ederken böyle bir tahrik neyin habercisi? Bölgede yeni bir senaryonun işaretlerini mi alıyoruz? Bana kalırsa her şey düşünülebilir. Bir askerin kaçırılmasının büyük bir savaşa neden olabildiği ve yüzümüzü nereye dönsek krizlerle karşılaştığınız bir bölgede yaşıyoruz çünkü. Her ülkenin savaşmak için bu kadar çok sebebi olduğu başka da bir coğrafya yok.

Suriye''nin iddialarına göre beşten fazla uçak, Çarşamba gece yarısı Türkiye sınırına yakın El Abiad kasabası üzerinde uçuyor ve henüz bilinmeyen yerlere bombalar bırakıyor. Böyleyse bu bir ülkenin açıkça bombalanması demektir. İsrail bunu daha önce de yaptı. Hatırlayalım:

Irak işgalinden hemen sonra, 2003 yılında, İsrail savaş uçakları Suriye''nin başkenti Şam''a kadar geldi. Bir bölgeyi bombalayıp geri döndü. Normal zamanlarda iki ülkeyi hatta bütün bölgeyi savaşa sürükleyecek bir saldırıydı bu. Türk medyası, tıpkı ABD, İngiliz ve İsrail medyasında olduğu gibi, saldırıyı misilleme olarak geçiştirdi. Sanki Suriye''ye saldırı olmamış da İsrail uçakları hemen her gün yaptıkları gibi Batı Şeria ve Gazze''ye saldırmışlardı! Oysa bu, İsrail''in 1982''de Irak''ın Osirak tesislerini bombalamasından sonra giriştiği en tehlikeli saldırıydı. Egemen bir ülkenin başkentine kadar gelip bir bölge bombalandı.

Tarih, 14 Eylül 2004. İsrail F-16''ları Suriye savaş uçaklarıyla Doğu Akdeniz üzerinde kapışır. Bu olay, İsrail ve Suriye savaş uçakları arasında 1980''den bu yana ilk çatışmadır. İsrail savaş uçakları Doğu Akdeniz''in kuzeyine ilerler ve Suriye hava sahasına girer. İran''ın, Suriye''nin Lazkiye limanından Hizbullah''a silah sevkıyatı yaptığını iddia eden İsrail, bölgeden yoğun uçuşlar yapmaktadır. 14 Eylül''de yaşanan çatışmada İsrail F-16''ları Suriye''ye ait iki adet MİG-29''u düşürür. Uçaklardan biri İsrail yapımı Python-4 füzesiyle, diğeri de Amerikan yapımı AIM-9M Sidewinder füzesiyle düşürülür. Düşen uçakların pilotları Yüzbaşı Ahmed El Hatib ile Binbaşı Erşad Mithat Suriye helikopterleri tarafından kurtarılır. Haberin kaynağı, Washington''da üslenen Suriye muhalefeti, yani Reform Partisi''dir…

Bu olayın ardından Suriye hava savunma sistemini güçlendirmek için Rusya ile görüşmeleri başlatır. Rusya''dan, SA-18, TOR M1, S-300PMU2 ve S-400 sistemleri ister. Ocak 2005''te ise Suriye ile Rusya, ABD ve İsrail''in tepkilerine rağmen, SA-18 kısa menzilli füze sistemin satışı konusunda anlaşır.

Tarih, 26 Haziran 2006: İsrail savaş uçakları Suriye hava sahasına girer. Devlet Başkanı Beşşar Esad''ın Lazkiye''deki ikametgahı üzerinde alçak uçuş yapar. Dünya buna sessiz kalır. Bu olaydan sonra İsrail Güney Lübnan''daki Hizbullah bölgelerine saldırır ve o korkunç çatışmalar yaşanır.

Tarih, 28 Temmuz 2007: İsrail''e ait pilotsuz uçaklar Lübnan üzerinden Suriye hava sahasına yönelir. Güçlenen Suriye savunması, İsrail casus uçaklarını düşürür.

Bu süreç içinde ABD, İsrail, İran ve Suriye arasında Hizbullah ve Hamas üzerinden restleşme tırmanır. İran ve Suriye''nin bu örgütleri silahlandırdığı iddiasının yanı sıra hem İran''ın hem de Suriye''nin silahlanması dikkatle izlenir. Suriye hava savunması Rusya ve İran tarafından güçlendirilir. İşbirliği, Rusya''nın Akdeniz kıyısında askeri üs kurmasına kadar varır. Hamas, Hizbullah ve Golan üzerinden savaş tamtamları çalmaya başlar. İsrail Suriye''yi savaşa hazırlanmakla suçlarken kendisi tahriklerine devam eder. Bu arada Türkiye''nin İsrail ile Suriye arasındaki arabuluculuk çalışmaları devam etmektedir.

Ve son olay yaşanır. Eğer planlı bir tahrikse, devamı gelecektir. Çünkü bu stres birikimi hiç de hayra alamet değil!

Bölgesel kıyamet, Türkiye"nin rolü!
00:0011/09/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan''dan Lübnan''a kadar her yerde her an yeni bir çatışma haberiyle sarsılabiliriz. Bu kuşaktaki kısmi sükunet kimseyi şaşırtmasın. Her hangi bir olay, patlama, kriz olmadan gelişmelerin seyrini izleme becerisine sahip olmadığımız için, sükunet havası bize “her şey yolunda” izlenimi veriyor. Bu yüzden de sık sık şaşırtıcı gelişmelerle yüzleşiyoruz.

İç karışıklıklara sürüklenen Pakistan''daki girginliğin detaylarına, Afganistan''da her gün daha da tırmanan yeni çatışma havasına, İran''ın nükleer silahlanması çerçevesinde küresel bir hal alan krizin ayrıntılarına, Irak''taki felaketin yol açacağı bölgesel sorunlara, Suriye-İsrail arasında tırmanan gerginliğe, Lübnan''da iç savaşa doğu seyreden karmaşaya, Filistin''deki iç çatışmaya, Doğu Akdeniz-Basra Körfezi ve Kızıldeniz''deki büyük askeri yığınağa detaylarıyla girecek değilim.

Eğer bu bölgelerde hiçbir şey olmuyor gibi görünüyorsa, mutlaka yeni krizlerin hazırlıkları yapılıyordur ve bu hiç ummadığımız anda patlayıverir. Bu yüzden İsrail''in Türkiye sınırlarını ihlal etmesi, Suriye hava sahasına girmesi, bazı yerleri bombalaması bizi şaşırtmadı. Bundan fazlası da şaşırtmayacak ve “daha fazlası” her zaman beklenebilir bir endişe olacaktır.

Suriye Dışişleri Bakanı Velid Muallim''i apar topar Ankara''ya getiren, İsrail''in pişkinlik içinde açıklama yapmaya bile gerek duymadığı olay bu yüzden önemli. Bugün Suriye topraklarına bomba bırakan İsrail, bir hafta sonra başka yerleri bombalar. 2003''de Şam''a kadar gelip bombaladığı gibi Şam''ı, Beyrut''u vurabilir. Ve emin olun, geçtiğimiz hafta yaşanan “münferit” olay yaygın bir bölgesel krize kapı aralayabilir. Şu bir gerçek, ABD ve İsrail, İran ve Suriye ile hesaplaşmadan Irak''ta hiçbir düzelme olmayacak. İki ülke ile ilişkiler netleşmeden Lübnan düzelmeyecek, Filistin karışmaya devam edecektir. ABD, İngiltere ve İsrail''in Pakistan''dan Doğu Afrika''ya kadar olan planlaması önümüzdeki on yıl boyunca çatışma ve kaos getirecektir.

İsrail uçakları Türk sınırına yakıt tankları bırakıyor, Suriye hava sahasına giriyor, bombalıyor. Suriye, dünyayı bilgilendiriyor, Şam''daki AB Büyükelçileriyle toplantı yapıyor. Dışişleri Bakanı''nı Ankara''ya gönderiyor. Neden?

İsrail, Suriye''nin reaksiyonunu ve hava savunma gücünü test ediyor. İran ve Suriye''de konuşlanan iddialı Rus hava savunma sistemi saldırıyı ne kadar önleyebilir, buna bakıyor. Çünkü İran''ın nükleer tesisleri çevresinde de aynı hava savunma sistemi var. İsrail ve ABD kaynakları bu sistemin olası müdahaleyi önleyemeyeceğini iddia ediyor. Şimdi bu test yapılmış oldu.

İsrail, ABD ile koordineli biçimde İran''ı vurma hazırlığı içinde. Hatta üç günlük yoğun hava saldırısı planlanıyor. Saldırıda Türk hava sahasının kullanılmasına ilişkin yoğun tartışmalar yaşandı. Ankara kesin bir dille hava sahasını kullandırmayacağını açıkladı. İsrail''in son saldırısı bunun göstergesidir aynı zamanda. Yakıt tankları ve uzun menzilli uçuşlar.. İsrail uçakları uzun menzilli uçuşlar için hazırlık yapıyor.

ABD uçaklarının dört buçuk dakikalık hava ihlali için kıyameti koparanlar bu ihlaller için susmayı tercih etti. Dışişleri Bakanı Ali Babacan; “Bu bizim için kabul edilemez” diyerek Türkiye''nin tavrını sert ve net biçimde ortaya koydu. Ancak iki ülke arasında İsrail savaş uçaklarının eğitimine ilişkin anlaşmalar, İsrail uçaklarının Türk hava sahasında uçuşları, Anadolu Kartalı tatbikatları ortada.

Ortak füze kalkanı projesi, Doğu ve Güneydoğu Anadolu''ya yerleştirilen füze sistemleri, Arrov füzelerinin ortak üretimi, “Green Pine” radar sistemi, tanksavar füzeleri, insansız uçaklar, Türk F-16''ları için havadan karaya Popeye füzelerinin satışı, sınırlarda kurulan İsrail elektronik dinleme istasyonları ortada.. Konya ovasında, 20 bin kilometre kare alanda yüzlerce uçağın katılımıyla gerçekleştirilen nükleer saldırı tatbikatları bugünler için değil miydi?

Gerçi bölgedeki pozisyon değişti. Türkiye''nin önceliklerinde de değişme var. İsrail''in tehditkar tutumu Türkiye''ye ileriki yıllarda büyük zarar verecek. Suriye''nin saldırı altında kalmasının, bunun bölgesel boyut almasının faturası çok ağır olur.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün Suriye-İsrail arasındaki arabuluculuk girişimine rağmen, Şam''ın iki yıldır Golan için şartsız görüşme önerisine rağmen İsrail çatışmayı önceliyor. Türkiye, bölgedeki kamplaşmaya müdahale edebilecek, arabulucu olabilecek, tansiyonu düşürebilecek tek ülke. Çünkü bölge için, Türkiye gibi barış vizyonunu öne alan başka bir ülke yok ve her ülke bir cephenin mensubu. Bu yüzden Ankara''nın pozisyonu çok önemli.

Küçük çatışmalar, büyük hazırlığın göstergesi. Büyük hazırlık ise bölgesel savaş demektir. Lübnan''da yeni bir patlama, Suriye''ye saldırı, İran''ı tahrik edecek bir girişim bu sefer kontrol edilemez bir kaosa yol açabilir. Bölgede her şey daha da karmaşık hal alıyor. Eğer barış ve sükunetle bir denge kurulamazsa kesinlikle çatışmayla hatta çok yaygın bir savaşla bu olacaktır.

Bir gün Şam ya da İsfahan''a düşecek bir bomba hepimizin hayatını kabusa dönüştürecektir! Bölgesel kıyamet kopmadan bir şeyler yapılmalı. Türkiye''nin, Suriye''yi kurban etme lüksü yok. O zaman kendi geleceğini kurban etmiş olacaktır!

Anasayfa
Yazarlar
İbrahim Karagül
İsrail Türkiye"den İran"a saldırırsa!..
00:0012/09/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail savaş uçaklarının Suriye''ye girmesi, Türkiye''nin hava sahasını kullanması, Türkiye topraklarına yakıt tanklarını bırakması sıradan bir olay değil. Belirsizlikler, kafa karışıklıkları çok ama dikkatle bakıldığında özellikle Türkiye için ciddi tehditler içeren bir durum var ortada. Söz konusu olayla ilgili iki önemli tespit yaptık.

Birincisi: Suriye son bir yılda hava savunmasını ciddi biçimde güçlendirdi. Rusya''dan 1 milyar dolarlık Pantsyr S1E füze sistemi satın aldı. Faturayı İran ödedi. Rusya''nın en iddialı savunma sistemlerinden olan Pantsyr S1E İran''ın nükleer tesislerini de koruyor. İsrail, ABD ile danışıklı olarak, Suriye''nin savunma sistemi üzerinde bir test yaptı. Sistemi kilitleyip kilitleyemediğini denedi. Olaydan önceki günlerde, bu sistemin ABD-İsrail saldırılarının önüne geçemeyeceğinin iddia edilmesi bir garip rastlantı mıydı acaba?

İkincisi: İsrail, hem kendisi hem ABD için yaptığı bu test ile aslında İran''ın hava savunma sistemlerinin gücünü de ölçtü. Bir şey daha yaptı: İran''ın bazı bölgelerini vurmak için uzun mesafeli uçuş denemeleri. Olası ABD/İsrail saldırısı, ya da İsrail''in münferit saldırısı Türk hava sahası kullanılarak yapılırsa ne kadar başarılı olur denemesi bu.

İsrail''in İran nükleer tesislerini vurmak için iki yolu var. Ürdün/Suudi Arabistan/Irak üzerinden uçmak. 1981''de Irak tesislerini böyle vurdu. İki ülkeye haber vermeden hava sahalarını kullandı. Şimdi aynısını yapabilir mi? Bu ülkeler izin verir mi? Vermez, vermeye cesaret edemez. Ayrıca bu mesafe uzun. Geriye Suriye ve Türkiye hava sahasını kullanmak kalıyor. İran''ın, Suriye hava savunma sistemlerinin faturasını ödemesinin nedeni burada ortaya çıkıyor. İran aslında Suriye üzerinden kendi savunmasını güçlendiriyor. Peki ya Türkiye!

Türkiye, İran''a ya da Suriye''ye yönelik bir saldırıda kendi topraklarını ya da hava sahasını kesinlikle kullandırmayacaktır. 1 Mart Tezkeresi''nden sonra, Paul Wolfowitz''in; “Güneyinizdeki bir ülkeye karşı işbirliği yaparsanız affederiz” mealindeki sözlerini hatırlayalım. Hem İran hem de Suriye için Türkiye''den desteği istenecek, isteniyor da. Ama köprünün altından çok su aktı. Türkiye, kesinlikle böyle bir suça iştirak etmeyecektir.

Ancak Ankara''nın önünde bir tuzak var, bilmiyorum ne kadar farkındayız! İsrail savaş uçakları, Trük hava sahasını kullanarak Suriye''ye girebiliyor. Buna niye ihtiyacı olabilir! Suriye hava sahasına Golan''dan girebilir, Akdeniz''den girebilir. Türkiye''ye ihtiyacı yok ki! Ama burada bir kötü niyet var. Türkiye üzerinden giriyor ve Türkiye-Suriye ilişkilerini riske atıyor. Ankara''yı öfkelendiren de bu.

Peki İsrail, bir süre sonra aynı şeyi İran''a karşı da yaparsa ne olacak? Yapar mı, bence yapar, yapabilir! Türkiye ile İsrail arasındaki askeri anlaşmaları hatırlayalım. Bu çerçevede İsrail savaş uçakları Türk hava sahasında eğitiliyor. Böyle bir hakları var. Ancak bu hakkı kötü niyetli kullanmaya eğilimli olduğunu son Suriye olayında gösterdi. Yarın, aynı anlaşmalar çerçevesinde bu ülkenin hava sahasında uçan birkaç İsrail savaş uçağı İran hava sahasına girer, birkaç bomba bırakırsa Türkiye ne yapacak? “Türkiye üzerinden İran''a saldırı!” Kulağa nasıl geliyor? Eminim Ankara''dakiler, son olaydan sonra bunları düşünüyorlardır.

1996-97''lerde bugünkü Ortadoğu düzenini kurmak için inanılmaz yükümlülükler yüklendi bu ülke. Şimdi bunlar birer kambura dönüştü. Şimdi o Ortadoğu düzeni Türkiye''nin kendisini tehdit ediyor. On yıl sonrasını öngöremeyenlerin marifeti bu!

ABD/İsrail''in İran''ın nükleer çalışmaları ve Suriye''ye yönelik planları gündemde, unutan biziz.. ABD Başkanı George Bush, 28 Ağustos''ta; “nükleer silaha sahip olursa İran''ın Ortadoğu''da soykırım yapabileceğini” iddia etti. Gariptir aynı tarihte, Londra Üniversitesi Ortadoğu ve Afrika Araştırmaları Bölümü''ndeki Uluslararası Araştırma Merkezi, İran''a saldırıyı içeren 80 sayfalık bir tahrik edici bir rapor yayınladı. Rapora göre ABD, İran''ın nükleer, askeri, enerji, devlet ve ekonomik tesislerini yok edecek saldırı hazırlıklarını tamamladı. İran içinde 10 bin hedef belirlendi. Bu hedefler konvansiyonel silahlarla vurulacak. Ancak bunların etkili olamadığı yerlere, özellikle nükleer tesislere karşı silahlar kullanılacak. Böyle bir çılgınlık olur mu? Böyle bir dünyada olur? Sonuç ne olur, sadece İran için değil, ABD ve İsrail için de felaket olur!
İsrail eski Başbakanı Benjamin Netanyahu, geçtiğimiz hafta Herzilya''da yapılan terör toplantısında, “Eğer İran''ın nükleer silahı gerçekleşirse kesinlikle askeri müdahale gerekir. Askeri seçenek masada olmalı” dedi. Ona göre bölge 1939''ları yaşıyor ve bir dünya savaşı patlamak üzere. Tabii o dönemin Almanya''sı Netanyahu''ya göre İran oluyor! Bir şey daha hatırlatayım:

New York Times ve Washington Post''ta küçük haber olarak yayınlandı, bizim dikkatimizi çekmedi. 6 Eylül''de, ABD Hava Kuvvetleri''ne ait bir B-52 bombardıman uçağı nükleer silahlarla havalandı. Kuzey Dakota''daki askeri üsten kalkan uçak, 6 adet nükleer başlıklı Cruisse füzesi taşıyordu. Louisiana''ya kadar bu füzelerle uçtu. Her bir füze 150 kilotonluk patlayıcı taşıyordu ve Hiroşima''ya atılandan on kat daha güçlüydü. Olay Bush''a kadar aktarıldı ve bunun “yanlışlıkla” olduğu açıklandı. “Yanlışlıkla” bir B-52 bombardıman uçağı nükleer füzelerle havalanabiliyor, inanıyor musunuz? Peki, 40 yıl sonra ilk kez bir ABD uçağının nükleer silahla kalktığını söylersek!

Garip, tuhaf olaylar oluyor. Sessiz bir hareketlilik var. Türkiye, İran ve Suriye''ye yönelik askeri planlamanın tam merkezinde. Sen istediğin kadar karşı koy, kabul etme, taraf olma. İsrail''in son tacizinde, istismarında olduğu gibi bir oldu bittiyle karşı karşıya kalabilirsin.

Ankara"daki bomba, Ladin"in siyah sakalı
00:0013/09/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

11 Eylül saldırılarının altıncı yıldönümünde, beklendiği gibi, yeni bir Bin Ladin kaseti çıkıyor ortaya. Her zamanki ifadeler, tehditler. “Terörle mücadele” adı altında yürütülen tarihin en sahtekar kampanyasına malzeme sağlayacak konuşmalar.. ABD ve müttefiklerinin öfkesi yenileniyor, savaş azmi artırılıyor, ABD vatandaşının terörle mücadele için fedakarlık duyguları kabartılıyor ve mekanizma işliyor..

Ancak dünya medyası, istihbarat örgütleri konuşmadan çok başka bir şeye odaklanıyor. Bin Ladin''in sakalı neden siyah? Kaset eski mi, düzmece mi? Yoksa siyah sakal yeni bir saldırı işareti mi? Günlerdir bunu tartışıp duruyoruz. Sanki beyinlerimiz sulanmış, sanki gözlerimiz körelmiş, sanki algılarımız yok olmuş. Kaç El Kaide var? Hangi ülkenin, istihbarat kuruluşunun, hangi çokuluslu şirketin El Kaideleri var, bu güçler terör üzerinden neler yapıyor, El Kaide ihaleleri ile ne kadar dolar kazanılıyor, kaç ülke işgal ediliyor… Bir tane sağlıklı, aklı başında soru bulamazsınız. Mekanizma böyle işliyordur, soru soran tehdittir, sorgulayan hedeftir…

Medya ve ilgililer Bin Ladin''in siyah sakalını tartışırken bir haber ilişti gözüme. Tabii ki hiçbir gazetede, dergide yayınlanmadı. “Bu kadar kolay olur mu” diye sordum kendime, “bu mümkün mü” dedim. Zihinlerin bu denli rehin alındığı bir dünyada neden olmasın! Paylaşayım:

Adam Pearlman adında, aslında İsrail aşırı sağına mensup biri, “Müslümanlar kanlı, barbar teröristlerdir” diye yazılar yazan biri, camileri saldırma planları yapan biri, bugünlerde El Kaide adına bant kayıtları hazırlıyormuş.. Son kayıt da onunmuş. Yani bütün dünyanın tartıştığı Bin Ladin açıklamasının ardında o varmış. Ne ilginçtir bu kişinin, Mossad adına çalışan biri olduğu tespit edilmiş. Tabii ki ABD''de yaşayan biri. Peki kim bu Adam Pearlman? FBI kayıtlarına göre çokça ismi var. ABD''de bir Musevi ürolog olan Carl K. Pearlman''ın torunu. Carl, son günlerde Ermeni soykırım teziyle adını duyuran Musevi lobi kuruluşu Anti-Defamation League üyesi. Adam, bu kadar Müslüman düşmanı olan kişi bir anda Müslüman oluveriyor ve El Kaide adına açıklamalara başlıyor. Ve son Bin Ladin bant kayıtlarını hazırlıyor. O siyah sakallı, dünyanın yeni bir terör saldırısı olarak algıladığı görüntüyü. Hem El Kaideci hem Mossad mensubu. Nasıl ama!

İnsan kendini aptal yerine konulmuş hissediyor. Ne dersiniz? Bütün işgaller, iç savaşlar, milyon insanın ölümü, insanlık dışı uygulamalar böyle senaryolarla hayata geçirilmiyor mu? Dünya, tarihin en büyük sahtekarlığı karşısında çaresiz bırakılmıyor mu?

Aynı şeyi Türkiye için düşünelim:

11 Eylül''ün altıncı yıldönümü. Ankara büyük bir saldırıdan son anda kurtuluyor. “Türkiye''nin 11 Eylül''ü” dedirtecek bir hazırlık önleniyor. Kim hazırladı, bilinmiyor. Başbakan yerinden alınıp başka bir yere götürülüyor, kişi ve kurumlar olağanüstü güvenlik önlemleriyle korumaya alınıyor. Hedef kim? Türkiye mi? Başbakan mı? Cumhurbaşkanlığı ile bağlantılı bir öç alma duygusu mu? Ya da Türkiye''yi önümüzdeki günlerde bölgesel düzeyde kendini hissettirecek bir dehşet senaryosu için hizaya sokmak mı? Şimdilik bilmiyoruz, yakında öğreneceğiz!

Aynı günlerde memleketin her bölgesinde patlamaya hazır mayınlar, bombalar tespit ediliyor. Terör üzerinden güç/iktidar devşirme, terör üzerinden dış ve iç politika manevraları, terör üzerinden bölgesel projeler… Yeniden düşünmeyelim mi?

Ankara''daki bombanın Bin Ladin''in siyah sakalıyla ilgisi var mı? Hem o bant kaydında Ankara da geçiyormuş! “Evet, var” deseler kim itiraz edecek? “Patlayıcı PKK''ya, torbalar Irak''a işaret ediyor” denildi. Elbette öyle. Yıllardır Irak''tan Türkiye''ye giren patlayıcılar, muhtelif şehirlere stoklanan patlayıcıların izi sürülebildi mi? Ya da bunları kim biliyor? Kim, nerede ne tür hazırlıklar yapıyordu?

Ankara''da yüzlerce kilo patlayıcının tespit edildiği günlerde neler oluyordu? Türkiye ile Irak Başbakanı Nuri El Maliki arasında yapılan terörle mücadele anlaşması Irak tarafından reddedildi. Skorsky helikopterleri her gün Kandil''e ABD subaylarını taşıyordu. PKK kamplarının olduğu bölgenin çevresinde, ABD güvenlik şirketlerine mensup paralı askerler İran ve Türkiye''ye karşı savunma hazırlıkları yapıyordu. Aynı dönemde İran, PKK için Türkiye''ye heyet gönderiyordu. İsrail savaş uçakları Türkiye hava sahasından Suriye''ye girip bombalar bırakıyor, iddialara göre bir askeri konvoyu vuruyordu. Ankara''nın açıklama çağrılarına Tel Aviv''den cevap bile verilmiyordu.

Bu sırada kim, kimler, hangi ülkeler, hangi güçler PKK üzerinden Türkiye''ye karşı ne tür hesaplar içinde? Elbette, ortada bir hesap var. Üstelik bu hesap kan üzerinden, şiddet ve çatışma üzerinden, terör üzerinden yapılıyor. Peki bu PKK''nın kendi gündemi mi? Buna inanmıyorum. PKK üzerinden içeride ve dışarıda kimlerin ne tür hesaplar içinde olduğuna dikkat edelim. ABD ve İsrail istihbaratının onayı olmadan PKK''nın böyle bir işe girişeceğine, AK Parti ya da Türkiye''yi böylesine hedef tahtasına oturtacağına inanmak ne zor!

Ankara''nın yanısıra, bu ülkenin hangi şehirlerine patlayıcılar gitti? Ve bunlar ne zaman patlatılacak. Uyan Türkiye! Çünkü en zor soruları sormanın zamanı geçiyor!

Sessiz soykırım: Hangi medeniyetin ihyası bu!
00:0018/09/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dört buçuk yılda bir milyon iki yüz bin insan öldürmeyi başardılar! Dile kolay, yüz binlerce sivil. Yüz binlerce ana, baba, delikanlı, genç kız, çocuk, bebek, öğretmen, öğrenci. Toplumun her kesiminde binlerce insan sadece dört buçuk yıl içinde öldürüldü!

Bir aileden bir kişi öldüğünde neler yaşanır, düşünelim. Bir ülkede bir aydın öldüğünde nasıl bir travma yaşanır, hatırlayalım. Camilere bomba konulduğunda, cemaati kurşuna dizildiğinde, okullar bombalandığında, yüzlerce öğretim üyesinin kafasına kurşun sıkıldığında, işgalin acısını yaşayan bir ülkede her aileden en az bir kişi hayatını kaybettiğinde, öldürüldüğünde ne yaşanır? Ramazan ayındayız, oruçluyuz, merhamet duygularımız her zamankinden daha fazla. Ne hissediyoruz acaba? Hatırlatılmasından hoşlanmıyor muyuz yoksa! Duymak istemiyor muyuz?

Biz buna daha başlangıçta “soykırım” adını koyduk. Önce binlerle ifade ediliyordu sayı. Sonra on binler oldu, yüz binler dile getirilmeye başlandı. En son milyonu geçti. Bilinçli biçimde bir toplumun imhası söz konusu burada. Bir toplumu ayakta tutan bütün değerlerin sistemli biçimde yok edilişi bu. Sistemli ve kararlı.. O toplumun bütün kesimlerine yönelik bir imha harekatı. Bir Müslüman soykırımı! Ve işte o soykırım devam ediyor. Ortadoğu''da milyonlarca insanın ölümüne sebep olan soykırım! Şimdilerde “nükleer soykırım” olarak dile getirilmeye başlanan yıkım…

16 Ağustos''ta yine bu kıyımı yazdım. “İşgalden bu yana ölenlerin sayısı yaklaşık bir milyon. İşgalin, etnik çatışmanın, iç savaşın, mezhep kavgasının maliyeti bu. Kaybolan binlerce insanı da ekleyelim. Bir milyon insanın ölümünden kim sorumlu? Elbette ABD. Doğrudan ya da dolaylı olarak. Aynı şekilde bütün Ortadoğu''yu ele alalım. Yine ABD''nin doğrudan veya dolaylı müdahil olduğu gelişmeler sonucu ölenlerin sayısının üç milyona yakın olduğu söyleniyor. Üç milyon insan!.. Bunu nasıl tanımlayacağız? Bu ölümleri hangi kavramla ifade edeceğiz? Böylesine kitlesel ölümleri ''soykırım'' olarak nitelemek neden mümkün değil? Üstelik rakam her geçen gün daha da yükselirken.”

Aradan bir ay geçti. Batı basını, dolayısıyla Türk basını bu ürkütücü rakamı bir ay sonra gündemine alabildi. Bir ay önceki yazıdan: 1991 Körfez Savaşı''ndan sonra ABD''nin BM''ye aldığı ambargo kararı yüzünden bir milyona yakın çocuk öldü. Dünya Sağlık Örgütü''nün raporu''na göre 1991-98 arası ambargo yüzünden ölen çocuk sayısı 794 bin 216. Sadece 1998 yılında 125 bin 900 çocuk öldü. Mart 2003''ten Eylül 2004''e kadar, yani işgalden hemen sonra ölen Iraklı sayısı yüz bini aştı. İngiliz tıp dergisi Lancet, Temmuz 2006''daki öldürülen insan sayısı 601 bin 27 olarak açıklandı.

Türkiye''den de bazıları itiraz etti ve bu raporların palavra olduğuna dair yazılar yazdı. Ve bir ay önce: Bir kaynak ölü sayısının bir milyonu geçtiğini açıkladı. İddia Iraq Body Count adlı bir çalışma grubunun verilerine dayandırıldı. Son açıklama, bir ay sonraki açıklama, sayısının bir milyonu iki yüz bin geçtiğini gösterdi.

1994''teki Raunda soykırımında 800 bin insan öldü. “Soykırım” olarak tanımlandı, mahkemeler kuruldu. Irak''taki ölümler Ruanda''yı da geçti. Darfur''daki ölümler, ABD yönetimi tarafından resmen “soykırım” olarak tanımlandı, dünya harekete geçirildi.

Peki bir milyon iki yüz bin kişiyi öldüren, vahşetin her türlüsünü deneyen ülke soykırımdan başka ne yapıyor! Bağdat''taki her ailen en az bir üyesine kaybetti. Ülke genelinde bir milyon hanede en az bir kişi öldü. Şimdi:

İsrail uçakları Türkiye topraklarından Suriye''yi bombalıyor. Fransa Dışişleri Bakanı dünyayı İran''la büyük savaşa hazır olmaya çağırıyor. ABD ve İsrail, İran''a saldırı için hazırlıkları açıktan yürütüyor. Bush, Ortadoğu''da nükleer soykırımdan söz ediyor. Yarın bir milyon Suriye''de, birkaç milyon İran''da öldürülürse bizler susacak mıyız? Şimdi yaptığımız gibi. Türkiye''de neden yüz binlerce insan, bu kitlesel ölümler yaşanırken sokaklara çıkıp “Hepimiz Müslümanız” diye yürümedi? Neden, biliyor musunuz? Öldüren Amerika da ondan! Eğer bunu başka bir ülke yapsaydı, kıyameti koparırlardı! Ama o ülke ABD olunca herkesi bir sessizlik kaplıyor.

Biz ölürken, yüz binler ölürken, "Hepimiz Müslümanız" diye seslerini yükseltmeleri gerekenler, ABD ile ne tür ortaklıklar kurabiliriz derdinde. Milyonların ölümüne ses çıkaramayanlar ihya ediyorlar. Kendilerinin imha edildiklerini farkedemeyenler, "medeniyet medeniyet" diye orada burada dolaşıp duruyorlar? Hangi medeniyetin mücadelesini veriyorsunuz Allah aşkına! İnsan, tarih, kültür yok edilirken susanlar hangi medeniyetin mücadelesini verebilir!

.Mezopotamya ve Fars ülkesini ateşe vermek
00:0019/09/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Anlaşılan Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy''nin tek amacı Türkiye''yi Avrupa''dan uzaklaştırmak değilmiş. Avrupa''nın geleceğini belirlemeye girişen, bu gelecekte Türkiye''ye yer vermeyen Sarkozy, bugünlerde çok daha tartışmalı ve son derece tehlikeli bir kampanyaya öncülük ediyor: Fransa''nın Ortadoğu politikalarını tersine çevirerek ABD ve İngiltere''nin yanında açıktan saf tutup işgal kampanyasının en önemli ortağı olmaya doğru ilerliyor. Dünyayı, açıktan İran''a karşı savaşa çağırıyor.

ABD ve İsrail''in İran''ı dağıtma senaryosu öteden beri biliniyor ve izleniyor. Ancak Irak işgaline karşı çıkan, direnişçileri siyasi olarak destekleyen, İsrail''in bölgesel pozisyonunu sorgulayan, bir çok alanda Anglo-Amerikan politikalara karşı duran Fransa''nın bu ani ve radikal dönüşü, İran''a saldırma kampanyasının Avrupa ayağını güçlendirdi. Şimdi ABD/Avrupa ile birlikte aynı hedefe yöneliyor. Fransa, Lübnan ve Suriye konusunda da aynı ülkelerle birlikte hareket ediyor artık. Peki bu ani dönüşün sebebi ne?

Öncelikle Sarkozy''nin kendisi ve ekibi ABD/İsrail''e yakın isimler. İslam, Müslümanlar, Müslüman ülkeler ve Ortadoğu''ya yönelik ABD''nin popülar söylemlerini, kampanyalarını paylaşıyorlar. 11 Ağustos''ta Bush ailesiyle bu yeni ittifakın görüntülerini dünyaya sunan, paparazilere konu olan Sarkozy aynı günlerde dışişleri Bakanı Bernard Kouchner''ı Bağdat''a gönderiyor, aynı günlerde Fransız petrol şirketleriyle Bağdat yönetimi arasında pazarlıklar başlatılıyordu.

Kosova''daki Avrupa''nın en zengin maden yataklarından birini George Soros''la birlikte ele geçiren, Sınır Tanımayan Doktorlar Örgütü üzerinden kazandığı saygınlığı hızla kaybeden, "Saddam Irakı"na karşı işgali destekleyen ve bu ülkenin işgal sonrası İsveç olacağını iddia eden Kouchner, Sarkozy''nin verdiği emirler doğrultusunda hem Irak''tan pay almaya hem de İran''ı dağıtarak yeni zenginliklere konmaya dönük emperyal projenin öncü isimlerinden biri oldu.

Şimdi Irak''taki en büyük engelleri yeni petrol yasasına karşı var olan direnç. Sünniler''le diyaloğu bu amaç için kullanıyor. ABD ve Fransa, tabii ki İngiltere ve İsrail''le birlikte, önce Irak''ın zenginliklerini bölüşmeyi, ardından iştahla İran''ın zenginliklerini talan etmeyi planlıyorlar. Total ve ELF harıl harıl Irak içinde çalışmalar yaparken Bush''a yakın şirketler Kuzey Irak yönetimiyle yeni petrol anlaşmaları yapıyor. Petrol yasası engeli geçilince kim tutar onları!

Bir şey daha var: İşgalden sonra Irak''ta tam 24 milyar varil yeni petrol kaynakları bulundu. Fransa daha önce Saddam''ın kendilerine verdiği bölgeyi şimdi ABD''den istiyor. Alınca, her şeye evet diyecek, malum... ABD''nin en akıllı adamlarından Alan Greenspan, kitabında, işgalin asıl sebebinin petrol olduğunu söylemiyor muydu? Paris''in İran serüveni de aynı hedefe kilitlenmiş durumda; enerji, petrol, kaynaklar… Yani yeni sömürge dalgasından payını almak…

Bu bir Mezopotamya ve Fars ülkesine hakim olma mücadelesidir. Yeryüzünün eski sömürgecileri 21. yüzyılın yeni serüveni için bir araya geliyor, güçlerini birleştiriyor.

Teknik anlamda, askeri anlamda, bölgenin geleceği/barışı anlamında İran''a saldırı makul olan herkes için çılgınlık/aptallıktır. Nitekim ABD''nin Ortadoğu birliklerini oluşturan CENTCOM''un başındaki John Abizaid ve Irak''taki işgal güçlerinin komutanı David Petraeus bile böyle bir müdahaleye karşı. Batı dünyasının akil adamları da öyle. Ama eski sömürge felsefesini unutuyor dünya. Güç, zenginlik, yönetme hırsı, hakim olma tutkusu insanoğlunu çıldırtıyor. İşte dünya bugünlerde benzer bir çılgınlıkla, akıl tutulmasıyla karşı karşıya.

AB ve Fransa gibi İran da meydan okuyor. Tahran: "ABD bizi kuşatıyor ama aynı zamanda kendisi de kuşatılıyor ve hedefimiz haline geliyor. Füzelerimizle yakın çevremizde, 2 bin kilometrelik alanda bütün ABD hedeflerini, müttefiklerini, üslerini vurabiliriz" diyor. Haklı, vurabilir ve çok da zarar verebilir. Konu savaş olunca, teknik olarak bir çok şey mümkün. Ama konu bu değil sadece. İngiliz emperyal geleneği ve Fransız sömürge kültürü yeni bir Ortadoğu dizayn etmeye çalışıyor, bölgenin dinamikleri ise direniyor. Kendilerinden o kadar eminler ki, nükleer silah kullanmaktan bile söz edebiliyorlar.

Batı; "En kötüsüne hazır olmalıyız, en kötüsü de savaş" derken Rusya durumu sakinleştirmeye çalışıyor, İran bir Fars derinliği ve inadı ile bir adım geri atmıyor. Tam bu sırada, S. Arabistan, Mısır, Ürdün gibi ülkeler "Biz de nükleer silah isteriz" diyerek bütün zenginliklerini silaha yatırıyor. S. Arabistan son parti olarak İngiltere''ye 8,9 milyar dolar verdi ve 72 Eurofighter savaş uçağı satın aldı.

İmparatorluklar savaşıyor. İngiliz imparatorluğu, aynı siyasi kültürünün ürünü ABD ve Fransız emperyal tutkuları, Mozopotamya''yı ele geçirmek üzere. Dinlere, medeniyetlere, zenginliklere, ihtişama, bilgeliğe ev sahipliği yapan bu coğrafya öyle Saddam''ın, Baas''ın, aşiretlerin, yapay devletçiklerin coğrafyası değil.

Şimdi aynı güçler, Fars imparatorluğunun siyasi gücüyle, Müslüman İran''la hesaplaşmaya hazırlanıyor. Bunu deneyecekler. Neye yol açarsa açsın! Mezopotamya ve Fars ülkesi… Napolyonlar, Fatihler çağı geri dönüyor sanki!

Peki imparatorlukların savaşında, tarihin hesaplaşmasında biz, Türkiye ne yapacağız? Ürdün/S. Arabistan kategorisinde bir ülke gibi mi yoksa imparatorluklar gibi mi hareket edeceğiz? Bu hesaplaşma bizim de kaderimizi belirleyecek…

"Bir gül açıldığı an, bir insan şehit olduğu vakit"
00:0020/09/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Üstad Sezai Karakoç''un oruçla ilgili yazılarını topladığı “Samanyolu''nda Ziyafet” adlı kitabından bazı bölümler aktarmak istedim bugün. Oruca ilişkin zarif cümlelerin yanında “Oruç ülkesi” başlıklı yazıyı da birlikte okuyalım istedim:

“Bir kuşluk gibi, ağaçların arasından, kuş seslerinin marul içi tazeliğindeki bebeksi sevinçlerin içinden güneş neşesinin yürüyerek insanları kuşatması gibi gelen Oruçtur.”

“Gerçek gün doğuşu, gerçek kuşluk; gerçek öğle; gerçek ikindi; gerçek akşam ve gün batışı, gerçek gece ve yatsı, Oruçla.”

“Güneş bir dağın yarığından çıkarken, bir gül açılırken, bir çocuk, okula başladığı an; bir insan şehit olduğu vakit; su kaynağından çıkarken neyse mü''min de Oruçta o.”

“Oruç, insanın katıldığı, her yıl bir ay katıldığı bir ruh şölenidir.

Üstün insanların davetlisi olduğu bir tabiatüstü bir gök sofrasıdır.

Yani, Samanyolu''nda Ziyafet.”

* * *

“Oruç ülkesi” başlıklı yazıyı okuyalım şimdi, birlikte:

«Oruç, metafizik âleme açılan pencerelerin ortamıdır mümin için. Fizik karartıların gönül ışığıyla silinişi. Öteleri görüş ve ötelere eriş, maddi perdelerin inceltile inceltile öteyi gösterir hale getirilişi.

Oruç, yaşadığımız günlük ve gündelik hayatı adeta bir rüyaya çeviren mutluluk anahtarı. Kanatlanan gün demek oruç ayının gündüzü. Yerçekiminin etkisinin kayboluşu sanki benliğimiz ve eşyamız üzerinde. Namazla, duayla birleşince oruç, büsbütün renklenmiş ve güçlenmiş olarak bizi, fizikötesi donanımların yıldızlı harmanisine bürür.

Kalbimiz, İslâm''ın kişi için tayin ettiği edimlerle mümin kalbi haline gelir. Oruçla, namazla, hac ve zekâtla, kalb, kalb olur. İnanç, kalbde bu tür tecrübelerin tekrarıyla kökleşir. İnançtan davranışa, davranıştan inanca sürekli bir akış, oruç, namaz ve hac gibi ibadetlerin sağladığı bir kan dolaşımıdır. Sebepsiz değildir oruç, sebepsiz değildir namaz. Mümin kişiliğinin oluşması için temel taşlarıdır. Bina, ruh binası bunlarla kuruludur. Maneviyatın kalesi, bunlarla yıkılmaz olur, pekişir.

Zaman, insanı hep ölüme doğru götürürken, ramazan gelir, diriliş ayı başlar. Oruç ayı insanı ölüme değil, diriliş aydınlığına götürür. Ab-ı hayatta yıkanmaya, çiğ tanesinde göğü seyretmeğe ve gökkuşağının altından geçmeğe. Oruçsuzluk ne büyük bir boşluk olurdu, oruç zorunlu olmasaydı mümin için. Tek kişiyle başlar ve biterdi o. Oysa, ramazanda tüm Müslümanların bir ay oruç tutması, orucu toplum olayı haline getiriyor. Somut hale geliyor toplum ortasında oruç anıtı.

Tabiatı daha iyi hissetmek ve dinlemek, onun söylemek istediğini daha iyi anlamak için oruç mucizesine sahiptir Müslüman. Kavramların yeniden yoklanması, tanımların yeniden yapılması için çıkarılmış bir davetiye gibidir oruç gündüzleri ve geceleri. Ve her yıl zayıflayan toplumun din bağı, yeniden güçlenir onunla. Dinin kası ve damarları çalışır hale gelir.

Oruç, insanı, yeniden varolma, yeniden yapılanma, yoğrulma yolunda bir ay süren bir çileye tâbi tutar. Riyazetlerin en güzeli, en ilâhisi, en içlisidir o. Oruç, ruhun, madde üzerindeki zaferini ilân için verdiği bir savaşın adıdır. Zorludur bu savaş. Sonunda, hasat derlenir bu iradenin savrulduğu harmandan.

Hırsla, ihtirasla dünyaya bağlanmanın, adeta âhireti unutmanın mevsimlerinin geçtiğini, din gününün geldiğini ilân eden bir sancaktır çekilmiş insanlık ufku burçlarına oruç. Oruç, dereceler halinde, belli sürelerde dünyanın tatil edilmesi demektir insan için. Ve âhiretin örtülerinin kat kat açılması demek. Süreklice bir gidiş geliş, bir med cezir dünya ile âhiret arasında. İnsan, bu gidiş gelişledir ki en büyük ilerlemesini yapacaktır ruh ve maneviyat alanında.

Çağımız, sadece maddi sağlığa önem veren bir çağ -gerçi o da bugün hiçbir çağda olamayacak kadar tehlikeyle karşı karşıya.- ruh sağlığı, beden sağlığından önce gelir. Çünkü: beden sağlığına dikkati de, ancak ruh sağlığı olanlar gösterecektir. Oruç, beden sağlığı için de tükenmez bir sıhhat hazinesi gibi etkide bulunmaktadır. Gıdaların tazelenen idraklerle alınması, herhalde vücudun dirilişinde birinci uyarı ve bilinç yerine geçecektir.

Ay gelip ramazanı getirdiğini müjdelediğinde ne kadar sevinsek azdır. Bize Müslümanlığımızın daha bir güçlenip ilerideki yıllara geçeceğinin garantisini getirmiştir çünkü. Bize, gündüzü ve geceyi tüm anlamıyla getirmiştir. Namazları, sabırları ve şükürleri, hamdleri getirmiştir. Rızkı, rızk düşüncesini ve tevekkülü getirmiştir. Nimet fikrine erdirmiştir bizi. Oruçla namaz arasında da büyük yakınlık vardır. Sanki namaz, orucun, insan uzuvlarına yerleşmiş bir ruh olarak, kımıldamış ve kanatlanışından meydana gelmektedir. Oruç da, namazın süzüle süzüle bir buğu olup ruh, beyin ve kalbi tutmasıyla oluşmakta. Bunun için adeta birbirine âşıktırlar. Birbirlerini çağırıp dururlar hep her bahaneyle. Ruh, oruç ülkesinde büyümenin sırrını keşfeder.»

[Samanyolu''nda Ziyafet. DİRİLİŞ YAYINLARI TEL:O212 5190457]

Blackwater: Kiralık katiller ordusu
00:0021/09/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Mart 2004''te Irak''ta dört ABD paralı askeri öldürülüp cesetleri Felluce''de bir köprüye asılmıştı. Hatırladık mı? Ürperten görüntülerdi… Ardından ABD yönetimi Felluce''ye karşı tarihin an acımasız saldırılarından birini başlattı.

Felluce''de tamamen sivilleri hedef alan şiddetli bir intikam savaşı başlatıldı. Ölenlerin yüzde 90''ından fazlası sivillerdi. Cesetler toplu mezarlara gömüldü. Medyanın Felluce''ye girmesine izin verilmedi. “Sokaklarda parçalanmış cesetler var. İnsanlar yakınlarını toprağa veremiyor. Bazıları keskin nişancılar nedeniyle cesetleri evlerinin içine gömüyor” diyordu o günlerde Felluce''den gelen bir mesaj.

Saldırının üçüncü günü ABD uçakları birkaç kez kente kimyasal silah ve toz attı. Bağdat''taki doktorlar, Felluce''den yaralı gelip ölenlerin bedenlerinde kimyasal silah izleri olduğunu belirterek, bütün dünyayı bunu görmeye çağırdılar. Ama kimseden ses çıkmadı. Haftalarca dünyaya kapatılan kent içindekilerle birlikte imha edildi. Saldırıların ilk günlerinden itibaren kimyasal silahlar ve zehirli gazlar kullanarak yüzlerce insanın ölümüne neden olan ABD, yasak silahların kanıtlarını, bu silahlardan ölenlerin cesetlerini gizlemek için kente kimse sokmadı.

ABD''nin birkaç kez kimyasal silah ve zehirli gaz kullandığını söyleyen bir doktor, iki hastasının bu gazlardan yani yasaklanmış silahlardan öldüğünün kesinleştiğini, bu kişilerin vücutlarında hiçbir yara izi olmadığını, kimyasal silahtan öldüklerinin tespit edildiğini söylüyordu. “Kimyasal silahlarla öldürülen 34 kişi gömüldü ancak gerçekte kaç kişinin öldüğü bilinmiyor. ABD askerleri saldırının kanıtlarını gizlemek için Felluce''ye kimseyi sokmuyor, cesetleri kendileri gömüyor, Colan ve el Saklaviye bölgelerindeki kimyasal saldırı izlerini temizlemeye çalışıyor. Felluce''den çıkanlardan bazıları kayıplarını aramak için geri döndü. ABD askerleri bu kişilerin kimyasal saldırıları kanıtlayacak kamera gibi araçlarla kente girmelerine kesinlikle izin vermiyor. Ölen yakınlarını gömene kadar ABD askerleri de yanlarında duruyor. Cesetler şişmiş, sararmıştı ve kokmuyordu” diyordu.

Böylesine bir kıyım o dört kişi için yapılmıştı. En azından görünen sebebi onlardı. Peki kimdi o dört kişi? O dört kişi, bugünlerde Irak''taki en önemli tartışmanın merkezindeki şirkete mensup paralı askerlerdi. Savaşın özelleştirildiği Irak''taki onlarca güvenlik şirketinden belki de en karanlık olanına mensuplardı.

Birkaç gün önce, aralarında bir kadın ve çocuğunun da bulunduğu 20 sivili öldüren Blackwater adlı güvenlik şirketinin çalışma izni iptal edilmek isteniyor şimdi. Ama Bağdat yönetiminin buna gücü yeter mi? Elbette yetmez…

Dört lejyoneri yüzünden yüzlerce insanın katledildiği, dört çalışanı yüzünden bir kentin yok edildiği, dört kiralık katili yüzünden kimyasal silahların kullanıldığı, bir kentin haftalarca dünyadan koparıldığı bir şirket bu!

Blackwater bu şirketlerden sadece biri ama en önemlilerinden. Savaş özelleşti, ordular özelleşiyor. Bu ve benzeri şirketler gelecekteki savaşların ne kadar vahşi bir seyir izleyeceğini, savaş hukuku ve bazı değerlerin yok olacağını, para ve öldürmeye ayarlı şirketlerin nasıl bir terör estireceğini az çok görmemize zemin hazırlıyor.

Bugün Irak''ta 180 binden fazla Amerikalı, Iraklı ve başka ülkelerden paralı asker bu şirketler bünyesinde çalışıyor. Ölümleri istatistiklere girmiyor, her türlü pis işleri yapıyorlar. Nepalli ya da Şilili paralı askerler öldükleri yerde gömülüyorlar, hatta toplu mezarlara atılıyorlar. Bu yüzden ABD''nin Irak''taki kayıpları bu kadar az. Tabii içlerinde özel şirketlere korumalık yapanlar, alt yapı çalışmalarına katılanlar da var, şirketleri ne isterse onu yapıyorlar. Buna karşı Irak''taki ABD ordusuna mensup asker sayısı 169 bin. Aradaki fark ortada. Asker 169 bin, paralı asker 185 bin…

Blackwater, Irak örneğinde bu şirketlerden en öne çıkmış olanı. Ama Vietnam''dan S. Arabistan''a, Latin Amerika''dan Güney Asya''ya kadar her savaşta cinayet, katliam ve pis işleri yapmak için kurulan bu şirketler artık askeri endüstrinin en önemli gerçekleri haline geldi. Ve etkileri daha da artacak.

Irak''ta iç savaş onlar üzerinden çıkarıldı. Şii-Sünni çatışmalarını provoke etmek için onlar devreye sokuldu. Camilere, dini liderlere, pazar yerlerine saldırılar, patlayıcı araçlar onların ürünüydü. Bir milyon iki yüz bine ulaşan insan kaybının en önemli mimarlarından biri bu kiralık katiller ordusu. Öyle değil mi?

Bir karar verin: İran mı, Cezayir mi, Malezya mı?
00:0025/09/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir Malezya salgınıdır bütün Türkiye''yi esir aldı. Hemen bütün gazeteler Malezya konulu dizi yazıları yayınlıyor. Muhabirlerini Uzakdoğu''nun bu sevimli ülkesine gönderiyor. “İslam uzmanları”na Malezya ile ilgili siyasi/sosyolojik yazılar hazırlatıyor. Türkiye''nin muhafazakar yazar çizerlerinin görüşlerine yer veriliyor.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün eşi Hayrünnisa Gül''ün başörtüsüyle Çankaya''ya çıkması ve Malezya''da yeni Kral Mizan Zeynelabidin''in karısı Kraliçe Nur''un başörtüsü arasında kurulan bağ, Malezya modeli tartışmasını alevlendirdi. “Şeriat Sesleri” başlıklarıyla Malezya''daki başörtüsü, kadın hakları, İslam ve siyaset konuları Türkiye''ye abartılarak yansıtılmaya başlandı.

Türkiye, model arayışlarının ya da model tartışmalarının en çok piyasa yaptığı ülkelerden biri. Birileri hem Müslümanlık için hem laiklik için ısrarla model üretip duruyor. Buluyor da. Bugüne kadar onlarca ülke Türkiye''nin önüne model olarak konuldu. Gerçi Türkiye de, laiklik tecrübesiyle Ortadoğu ülkelerine örnek/model olarak sunuldu ama ABD''nin Yeni Ortadoğu modeli çökme aşamasına geldiği için bu tez tutmadı.

Rol/model tacirleri önce “Türkiye İran olacak” dedi. Yıllarca bu korku işlendi insanlara yapılmadık eziyet kalmadı. İran''ın Şii olması, Türkiye''nin Sünni olması, İslami, siyasi tarihlerinde ve toplumsal/kültürel uzun bir süre milleti İran''la korkutarak dizginleri elinde tuttu. Suikastler işlendi, toplumsal bölünme senaryoları uygulandı, binlerce insan sokaklarda yürütüldü. Hatta Kudüs Gecesi adlı bir etkinlik üzerinden bu ülkede darbe bile yapıldı. Öyle ki, 28 Şubat''ın İsrail aşırı sağına mensup taraftarlarının yazdığı yazılarda, “bu iş nasıl bu kadar kolay oldu” şaşkınlığı bariz biçimde hissediliyor.

İran''ın dışında bir başka korku daha üretildi: Türkiye Cezayir olur mu? Demokratik yollardan iktidara gelmek üzere iken dış yardımla askerlerin yönetime el koyması, seçim sonuçlarının tanınmaması üzerine yaşanan iç savaş, binlerce insanın hayatını kaybetmesi, tüyler ürpertici cinayet örnekleri, ordudaki özel birimlerin işleyip İslamcıların özerine attığı katliamlar vs.. Bu korku senaryosu Türkiye''de muhafazakar insanların taleplerini bastırmak içi kullanıldı. İnsanlar tutuklandı, operasyonlar yapıldı. İslami canlanma tehdit olarak algılandı ve Cezayir senaryosunu karşı rejimi korumak için olağanüstü önlemler alındı.

Laiklik modelim Fransa idi ama Türkiye Cumhuriyeti''nin laikliği algılama modeli, İslam''ın kontrol altında tutma modeli “Tunus Modeli” oldu. Habip Burgiba''nın baskıcı rejimi ile Türkiye arasında bağlantı kuranlar, Türkiye-Tunus yakınlığını tesis ettiler. Müslüman dünyanın iki laik, batılı ülkesi, bütün coğrafyaya örnek olacak bir İslam, laiklik modeli oluşturacaklardı. Tabii baskı üzerine. Bu vesileyle Türkiye''den Tunus''a yapılan ziyaretlerin çetelesini tutsak neler çıkar ortaya!

Suudi Arabistan, bir model olarak sunulmadı bu ülkede. Ancak bir korku sembolü olarak hep gündemde tutuldu. Vahhabilik, kol kesmeler, terör, Şeriat vs.. En uç örnekler S. Arabistan''dan verildi.

Bu ülkenin “gerçek sahipleri”ne göre, muhafazakarlar bu modellerden birini Türkiye''ye taşımaya çalıştı. Rejimi değiştirmek için Kemalizmi yıkmak için, laikliği kaldırmak için.. Nedense bu model örnekleri hep aynı çevrelerden geliyor. Onlar buluyorlar, onlar üretiyorlar, onlar örneklendiriyorlar, onlar kamuoyunun zihinlerini bu yönde işliyorlar.

İran olmadı. Cezayir olmadı… S. Arabistan olmadı… Şimdi Malezya modeli olacak. Olacak mı? Neden olmasın? Holbrooke iki ülkeyi de “Ilımlı İslam ülkesi” ilan etmedi mi? O zaman Türkiye Malezya olacak, ılımlı İslam ülkesi olacak…

Malezya neresidir bilmiyorlardı belki de. Malezya''nın siyasi tarihi nedir, geçmişi nedir, sömürge tecrübeleri bugüne nasıl yansımıştır, başörtüsü ve İslam''a bu denli sarılma nedeni nedir?.. Malezya''nın Türkiye''ye model olacak neyi var? Asıl Malezya değil mi, Türkiye''nin dönüşümünden etkilenen! Malezya ve Ilımlı İslam.. Bir süre de bu tartışmayla vakit geçireceğiz. Sonra ne olacak? Türkiye her zaman olduğu gibi, kendi yolunu kendi çizecek. Hiçbir ülkeyi model almadan, kendisi örnek oluşturarak devam edecek.

Tartışma bu kadar büyümeden önce yazdığım gibi: Bağımsızlıktan yeni bir millet oluşturmak, sömürge geçmişinin kültürel soykırımının üstesinden gelmek için Malezya büyük mücadele verdi. Teknolojinin kültürün önüne geçmesinin oluşturduğu sorunları aşma azmi, Mahathir Muhammed''in, halkını ayağa kaldırmak, özgüvenini yeniden diriltmek, güçlü ve zengin kılmak için uyguladığı şok tedavisi, bugünkü Malezya mucizesini oluşturdu. Hızla yükselişi ve azmi ile bir çok millete, özellikle Müslüman ülkelere ilham verdi.

Ama ortada Türkiye''ye önerilecek bir model yok. Yıllar önce Malezya İslam Partisi''nin iktidarda olduğu Kelantan eyaletine gitmiş, eyalet başbakanı Nik Aziz bin Nik Mat''la görüşmüştük. Dikkatimi çeken ilk şey Türkiye''yi çok yakından izlemeleriydi. Hatta Malezya İslam Partisi o zamanlar “Adil Düzen” kitaplarını Malayca''ya çeviriyordu.

Kendi halinde, imkanlarıyla/azmiyle varolan, yükselen, yıldızlaşan bir ülke var. Ama Türkiye''ye teknoloji transferi ve ekonomi politikalarından başka vereceği bir şey yok. Tam tersine, Türkiye''nin, bu toprakların kendisi, bütün zenginlikleriyle Müslüman dünyanın önünü açacak tecrübeleri, siyasi birikimi, kültürel zenginliği barındırıyor. Bu yüzden hiçbir ülke Türkiye için model olamaz. Bunu ne zaman anlayacağız…

Altın, 120 milyar dolar, 73 bin ölü..
00:0026/09/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu gün bir kaç konu hakkında kısa sayılabilecek notlar aktarmak istiyorum: Dolardan kaçış, altına hücum: Amerikan Doları''nın dünya genelinde değer kaybetmesi, global hakimiyetini yitirmeye başlaması, mortgage sorununa bağlı olarak finans krizinin etkisinin yayılması, ABD ve İngiltere''de emlak fiyatlarının düşüşe geçişi, bu ülkelerin banka batışlarını önlemek için milyarlarca dolarlık parayı bankalara aktarması hep söylenen küresel sistemik kırılma, daha büyük kriz endişelerinin işareti gibi.

Dünya dolardan kaçarken euroya talep artıyor. Ama daha önemlisi dünya dolardan kaçarak altına, gümüşe ve madenlere yöneliyor. Altın fiyatının şu an gerçek değerinden özellikle daha düşük tutulduğunu, süreç böyle ilerlerse 12 ay içinde bin dolara yükselebileceğini hatta bu rakama yıl sonuna kadar ulaşılabileceğini daha önce aktarmıştım.

Petrol, altın, gümüş ve maden paranın önüne geçiyor. Ancak burada yazmak istediğim asıl konu bu değil. Dünya cuzzamlıdan kaçar gibi dolardan kaçarken ABD''nin en yakın müttefiki de aynı yolu izliyor ve bugüne kadar kendini ayakta tutan en büyük finansörünü yapayalnız bırakıyor. Hem de rahatsız edici biçimde.

Aktaracağım haber, ABD ile İsrail arasındaki ilişkinin niteliğini ortaya koyması açısından ibret verici. Daha doğrusu kimin kime bağımlı olduğunu, ABD''yi aslında hangi güçlerin yönettiğini göstermesi açısından önemli.

İsrail, ABD''den, kendisine yapılacak yardımın dolar olarak değil, euro olarak ödenmesini istedi. Dolar-euro paritesinin 1.4''lere yükselmesi, Tel Aviv yönetiminin de dolardan kaçmasına neden oldu. ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice, İsrail Dışişleri Bakanı Tzipi Levni''nin talebini duyurarak, müttefiklerini bu durumdan mağdur etmeyeceklerini açıkladı. “İsrail hangi para kuru üzerinden isterse yardımları o kurdan vereceğiz. Bu bizim ulusal öncelik listemizin başında. İsrail, doların düşüşünün faturasını ödememeli” dedi.

Levni''nin bu talebinin gerekçesi şu: Hızla değer kaybeden dolar artık küresel kur olmaktan çıkıyor. O zaman aynı tesbiti ABD yönetimi de kabul ediyor demektir. Doların hegemonik gücünün çöktüğünün en önemli işaretidir bu.

120 milyar dolarlık cinayet piyasası
Blackwater. Bir güvenlik şirketi. ABD Başkan yardımcısı Cheney''nin yakınlarına mensup. Dünyadaki en önemli paralı asker şirketlerinden biri. En son Irak''ta 20 sivili katletti. Ardından kirli işleri ortaya dökülmeye başladı. Öyle ki, PKK''ya verilen Amerikan silahlarının bu şirket/örgüt üzerinden verildiği iddiaları hâlâ tartışılıyor. Yüzlercesinden biri sadece. Bu şirketler Irak''taki işgalin en önemli gücünü oluşturuyor. Katliamlar yapıyor, infazlar yapıyor, iç savaşlar çıkarıyor, zenginlikleri yağmalıyor, Ebu Gureyb''de olduğu gibi işkenceler yapıyor, hapishaneler ve esir kampları işletiyor. Sadece Irak''ta değil, Türkiye dahil dünyanın bir çok ülkesinde gizli-kirli işler yürütüyorlar. Savaş bölgelerindeki kimyasal silah atıklarını temizliyorlar. Tabii petrol kuyularını, patronları, şirketleri de koruyorlar. Bunları yaparken hiçbir hukuku sorumlulukları yok.

Nijerya''da petrol şirketlerini koruyup yerel halkla savaşıyorlar. Afganistan''da Hamid Karzai''nin kukla hükümetini ayakta tutuyorlar. Yeryüzünde “sorun” olan her ülkede yerlerini alıyorlar. Bugün itibariyle 50 ülkede faaliyet gösteriyorlar. Bu piyasanın toplam değeri 120 milyar dolar. Böyle bir global endüstri var. Güç ve kandan beslenen bir endüstri bu.

Bu tür şirketlerin tarihinin Birinci Körfez Savaşı sonrası başladığı söylenir. Ama bence çok eski. Bir örnek vereyim: Vinell diye bir paralı asker şirketi/örgütü var. Şu an Irak''ta çalışanlardan. Bu şirket/örgüt 1979''da S.Arabistan''daki ayaklanmayı bastıran paralı askerleri istihdam ediyordu. Yani Suudilerden aldıkları milyonlarca dolar karşılığında ayaklanmayı bastırdılar. Kâbe''yi topa tuttular, korkunç vahşet işlediler. Kiralık katil şirketleri her tarafa yayılıyor, orduların rolünü ellerinden alıyor. Savaş hukukunun dışına çıkan bir güç yapılanması var. Tabii ki hepimiz için tehdit içeriyor.

73 bin ABD askeri öldü
Birinci Körfez Savaşı (1991) ve sonrasında Amerikan ordusunun toplam kaybının 73 bin olduğu açıklandı. Körfez Savaşı gazilerinin oluşturduğu birliğin açıklaması şöyle: Cepheye giderek ölenlerin sayısı: 17 bin 847. Cepheye gitmeden ya da sonradan ölenler 55 bin 999. Toplam yaralı ve sakat sayısı 1 milyon 212 bin 995. Bu veriler Mayıs 2007''de açıklandı. İlginç bir sonuç var: Verilere göre ABD''nin Körfez Savaşı''ndaki kaybı, Vietnam Savaşı''ndan daha fazla… Bu savaşta 250 binden fazla Iraklı hayatını kaybetti. Savaş sonrası ambargoda ise bir milyon kişi öldü. Ardından İkinci Irak Savaşı başladı. Son istatistik: 1 milyon 200 bin kişinin öldüğü yönünde. Biz bunu soykırım olarak niteledik. Amerika''nın Müslümanlara uyguladığı soykırım! Peki bugünler de nelerle uğraşıyoruz? ABD İran''a saldıracak mı? Zbigniew Brzezinsky, Pazar günü CNN''deki söyleşisinde ABD''nin İran''a saldırıya hazırlandığını söyledi. Bu tezini daha önce de birkaç kez dile getirmişti. Ona göre, Bush ve Cheney, İran''a saldırı için ortamı ısıtıyor, hazırlıyor. Şu anki ortam, Irak savaşının hemen öncesindeki şartlara benziyor.

İslamcıların ilk onbiri ve mahalle maçı
00:0027/09/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Mahalle kavgası”, “Malezya modeli” derken şimdi de “Mahalle maçı” çıktı karşımıza. Kendilerine yeni mahalle seçenleri, arayanları, mahallelerinden kovulanları, memnun olmayanları, kaçmak isteyenleri izliyorduk bugüne kadar…

Mahalle/kimlik/statü üçlemesine bel bağlayanların azimli mücadelelerini, “yeni dönem” için kendilerine rol kesmelerini, arayışlarını, dilenişlerini izliyorduk heyecanla. Bitmedi, izlemeye devam ediyoruz. Türkiye''nin “gerçek”lerini “mahalle meselesi” üzerinden öğrenmeye bir süre daha devam edeceğiz anlaşılan. Ama heyecan kayboluyor gün geçtikçe. Çünkü yeni avuntular, tutkular keşfediyoruz. Yeni maceralar deniyoruz.

Mahalle tartışmasının bir uzantısı olarak Malezya salgınına tutulduk. Model arayışları da “yeni döneme” göre değişti. Önceden İran ya da Cezayir diyorlardı. Kavga-gürültü/korku örnekleri vardı. Şimdi Malezya gibi ılımlı, zengin, gösterişli, başarılı, sempatik ama yine de o “korkuyu” içinde barındıran ülke örnek veriliyor. Konuyla ilgili her kes bildiklerini döktü ortaya. Bilmeyenler birbirinden öğrendi.

Muhabirler gönderildi. Merdeka meydanında başörtülü, başı açık, laik, Müslüman, Hindu, Taosit, Budist.. Önlerine kim gelmişse sorular soruldu. O ülkenin sosyolojik yapısı, siyasi ve kültürel derinliği, Türkiye için model olup olamayacağı, “Mahalle sorunu” için kullanılıp kullanılamayacağı irdelendi. Hepsi birkaç soruydu işte. İçerideki mahalle kavgası Malezya kapılarına kadar böyle dayandı.

Ama üçüncü durağımız hepsinden daha heyecanlı: Futbolun bu kadar güçlü ve yaygın taraftar bulduğu Türkiye için en uygun ve uzun süreli tartışma olacak gibi. Yakında tribünlerde bu yeni tartışmaya uygun pankartlar açılırsa, sloganlar atılırsa kimse şaşırmasın. Durum şu:

Türkiye''nin siyasi, ekonomik, kültürel, dış politik, stratejik ve aklınızı daha ne gelirse her şeyini belirleyenler kendi aralarında mahalle takımları kuruyorlar şimdi. Ya da bilmediğimiz birileri böyle olmasını istiyor. Belki de manzarayı görenler, nasıl olsa bütün mesele bu kişiler arasında, oldu olacak bunları birer takım haline getirelim demişler. Bakalım bunlarda hangisi şampiyon olacak, şimdiki durumları ve liderlik pozisyonları ne olacak görelim demişler.

Önce İkinci cumhuriyetçiler takımı kurulmuş. Cengiz Çandar, Mehmet Barlas, Hasan Cemal, Murat Belge, Etyen Mahçupyan, Orhan Pamuk, Mehmet Altan, Eser Karakaş, Şahin Alpay, M. Ali Birand ve Ali Bayramoğlu… Şimdilik bu isimlerden kimse konuyla ilgili bir şey söylemek istemiyor. Ama karşı da çıkmıyor. Kadro zımnen onaylanmış gibi.

Ama bu takımdan önce Birinci Cumhuriyetçiler takımı var. Başta devlet iktidarı, bilumum iktidar aygıtlarının, gücü esas alanların takımı. Kimler var? Kalede Mine Kırıkkanat. Savunmada; Mümtaz Soysal, Mehmet Yılmaz ve Bekir Coşkun. Ortada; Ertuğrul Öztürk, Reha Muhtar, Emin Çolaşan, Necati Doğru ve Ruhat Mengi. İleride; Oktay Ekşi, Özdemir İnce ve Yılmaz Özdil. Teknik adam Süleyman Demirel oluyormuş. Diğerlerini sıralamaya yer yok.

Cafesiyaset''ten okuduğum kadarıyla iki takım daha kurulmuş. Ulusalcılar takımı ve İslamcılar takımı. Ulusalcıların ilk on birinde İlhan Selçuk, Rahmi Turan, Mustafa Balbay, (yine) Özdemir İnce, (yine) Emin Çölaşan, Nihat Genç, Onur Öymen, Altemur Kılıç, Mehmet Ali Kışlalı ve Ümit Zileli var.
Bu kadar değil. Bir de İslamcı takım kurulmuş. İslamcıların ilk on biri de şöyle: Kalede Abdurrahman Dilipak. Savunmada; Mustafa Kaplan, M. Şevket Eygi, Ali Bulaç, Ali Karahasanoğlu. Orta alanda Mustafa Özcan, İbrahim Karagül, Sami Hocaoğlu, Hasan Karakaya… İleride ise Fehmi Koru ve Ahmet Taşgetiren olacakmış.

Ben futboldan hiç anlamam ama bana verilen görevi merak ettim. Bu işlerden iyi anlayan arkadaşım İbrahim Güven''e sordum. On numara verilmiş bana.. Yani oyun kurucuymuşum! Ayrıca Hagi''nin yerini kapmışım. O kadar övdü ama yine de teselli olmadığımı söylemek durumundayım…

Merak ettiklerim. Kim şampiyon olacak? Asıl yarış Birinci ve İkinci Cumhuriyetçiler takımları arasında olacak galiba. Zaten mahalle kavgasını, Malezya salgınını başlatan onlar değil mi. Güç, iktidar, statü kavgası ve yeni Türkiye!

Dikkatimden kaçan bir şey var. Önemli yazarlar, isimler var, dört takımda olmayan. Popüler yazıları yazıyorlar, sürekli gündemdeler, bazıları medya yöneticisi. Ama garip ki, listelerin hiç birinde yoklar. Mesela Ahmet Hakan, Mustafa Karaalioğlu, Ahmet Kekeç yok hiçbirinde. Belki de en kârlısı onlar! Acaba oyun böyle mi kuruldu. Dört takım birbirini yesin onlar ayakta kalsın diye mi!

Peki oyun kurucu kim? Hakem kim? Mahalleler arasında böyle bir turnuva düzenleyen kim? Turnuvayı kim yönetecek? Amerika mı? Avrupa Birliği mi? Türk Silahlı Kuvvetleri mi?

Düdük kimin elinde? Şaibeler, şikeler, darbeler, maçın ertelenmesi vs.

Hadi biz oynayalım da, bizi oynatanlar kim?

PKK"ya terörist diyen kaybeder!
00:0028/09/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Irak''ın üçe bölüneceğini ne zaman yazmıştım diye geriye doğru bir araştırma yaptım. İşgalden önce yazmaya başlamışım. İşgal sırasında ciddi iddialarla gündeme getirdim. O zamandan bu yana da planın aynen uygulandığını görüyorum. Hayret ve ibretle izliyorum. Koca koca adamlar, devleti yöneten, dünya kadar bilgiyi/istihbaratı elinde bulunduranlar, söz söyleme kudretine sahip olanlar bu süre içinde Irak''ın toprak bütünlüğünü garantiliyorlardı!

Nihayet resmileşti. Artık her şey ortada. Artık üç Irak var. Artık Türkiye bazı şeyleri bütün dehşetiyle düşünmek zorunda. Artık Türkiye için eskiye dönmeden ileri bakıp yeni kapılar açma zamanı.

ABD Senatosu''nun kabul ettiği Irak planı bölünmeyi, ülkenin üçe parçalanmasını öngörüyordu. Ve bu plan kabul edildi. Kabul edilen tasarıda, "ABD''nin, federal bir hükümet sistemi oluşturulmasına ve federal bölgelerin kurulmasına izin veren Irak Anayasası hükümleri çerçevesinde Irak''taki önemli gruplar arasında siyasi anlaşma sağlanmasını aktif şekilde desteklemesi" istendi. Planın tespitler bölümünde, "Kuzey Irak''taki üç vilayette Kürt bölgesel yönetiminin idari rolünün tanındığı ve Kürt bölgesinin genel olarak istikrarlı ve barış içinde olduğu" anlatıldı.

Yani fiili bölünme ortamı oluşturulmuştu, şimdi resmileşiyor. Bir süre sonra, bölgesel şartlar uygun olduğunda bu siyasi durum dünyaya kabul ettirilecek, Birleşmiş Milletlere üç yeni devlet katılmış olacak.

Buraya kadar şaşırtıcı bir durum yok. Ancak Türkiye''nin resmi tezlerini, politikalarını, doğru ya da yanlış, bugüne kadar savunduğu argümanları toprağa gömen gelişmeler bunlar. Bir büyük planlamanın sonucu olarak birer birer önüne geliyor.

Örnek mi? Önceki gün Irak İçişleri Bakanlığı ile Türkiye arasında terörle mücadele ve PKK konusunda müzakereler yapıldı. Anlaşma metnine göre, iki ülke PKK konusunda işbirliği yapacak, terörle mücadele çerçevesinde sıcak takip için Kuzey Irak''a girilebilecekti. Ancak Kürt yönetiminin baskısıyla Irak, sıcak takibe izin şartı getirdi. Bu izin hem Bağdat hem de K. Irak yönetiminden alınacak! Fiilen uygulanması mümkün olmayan bir durum çıktı ortaya.

Bağdat yönetimi ile Kuzey Irak arasındaki güç mücadelesini bir kez de böyle gördük. Kürt yönetimi, anlaşmaya, özellikle sıcak takibe şiddetli karşı çıktı. Kuzey Irak''taki Kürt Yönetimi''ne bağlı güçlerin sözcüsü Cebbar Yaver, "Anlaşmanın asılsız ve Türk medyasının propagandasından ibaret olduğunu" açıkladı ve "Irak, Kürdistan hükümetinin onayını almadan PKK konusunda Türkiye ile herhangi bir anlaşma imzalayamaz" dedi.

Daha önce de Irak Dışişleri Bakanı Hoşyar Zebari, Irak Başbakanı''nın Ankara ziyareti sırasında varolan terörle mücadele mutabakatı çerçevesinde PKK''ya operasyona izin verilmeyeceğini, mutabakatın kabul edilmeyeceğini açıkça söylemişti.

Türkiye, İran, Suriye ve Bağdat yönetimi arasındaki bölgesel işbirliği, yakınlaşma arayışlarının önündeki en büyük engel ABD ve dolayısıyla K. Irak yönetimi. Bu yadırganacak bir durum değil. Bağdat ile K. Irak arasındaki güç dengesi, petrol ve askeri seçenekler çerçevesinde Kuzey Irak lehine ağır basıyor.

Şimdi bir resim çizelim:

PKK''ya ABD silahları veriliyor. PJAK''ı kuran ve kullanan ABD ve müttefikleri. Irak üçe bölünüyor. İran K. Irak''ta kendi başına operasyonlar yapıyor, durum gerginleşiyor.

Türkiye''nin terör kaygısı giderilmiyor. ABD, birkaç yıldır Türkiye ile oyun oynuyor. Washington''un güçlüleri petrol için K. Irak''a yerleşiyor. Türkiye''nin tezlerini sadece İran ve Suriye dinliyor.

Nicolas Burns, dosyalarla dolu bir çanta ile Ankara''ya geliyor. İran var, petrol var, PKK var, K. Irak var.. Ama genel af da var. Terörle mücadele konsepti çerçevesinde Türkiye''nin ABD ve Irak''la bir sonuca gitme şansı yok artık, olmayacak da.

İddialı bir şey olacak ama.. ABD, Türkiye''yi hem K. Irak yönetimi hem de PKK ile masaya oturtacak. Bir pazarlık yapılacak. Çünkü PKK''ya terörist diyenlerin kaybettiği bir dönem bu.

Nasıl olacak, ne zaman olacak bilmiyorum ama bu yol açıldı. Karşılığında Türkiye''ye ne verirler bilmiyorum..

Türkiye direnirse, karşı koyarsa, uzlaşmazsa, hizaya gelmezse, bölgesel direnç merkezlerinin kaygılarını önemsemeye devam ederse ne olur?

Taksim''de bombalar patlar. Ankara''da bulunan yüzlerce kiloluk patlayıcı, o zaman bulunamaz ve patlar!

Ankara''ya, İstanbul''a ve memleketin muhtelif bölgelerine gönderilen yüzlerce kiloluk C-3 ve C-4''ler boşuna mı stoklanıyor. Yabancıların bu sevkıyatlarda nasıl rolü oluyor!

İnanın patlar! Allah korusun..

Kuzey Irak nükleer silah deposu olacak
00:002/10/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

12 Eylül 2007''de İsrail uçaklarının Türk hava sahasını kullanarak Suriye''ye girmesini konu almış, bunun İran''a karşı da yapılabileceği üzerinde durmuştum. Buradan hareketle, bölgesel tansiyonun çok arttığını, yoğun stres birikiminin bir yerlerde patlayabileceğini hatta bölge için nükleer saldırı senaryolarının konuşulduğunu dikkat çekmiştim.

Aktardığım bilgi şöyleydi:

New York Times ve Washington Post''ta küçük haber olarak yayınlandı, bizim dikkatimizi çekmedi. 6 Eylül''de, ABD Hava Kuvvetleri''ne ait bir B-52 bombardıman uçağı nükleer silahlarla havalandı. Kuzey Dakota''daki askeri üsten kalkan uçak, 6 adet nükleer başlıklı Cruisse füzesi taşıyordu. Louisiana''ya kadar bu füzelerle ve W-80-1 nükleer başlıklarla uçtu. Her bir füze 150 kilotonluk patlayıcı taşıyordu ve Hiroşima''ya atılandan on kat daha güçlüydü. Olay Bush''a kadar aktarıldı ve bunun “yanlışlıkla” olduğu açıklandı. “Yanlışlıkla” bir B-52 bombardıman uçağı nükleer füzelerle havalanabiliyor, inanıyor musunuz? Peki, 40 yıl sonra ilk kez bir ABD uçağının nükleer silahla kalktığını söylersek!..

ABD-İran krizinin alabildiğine tırmandığı, Başkan Yardımcısı Cheney''nin Ortadoğu Danışmanı David Wurmsar''a göre, İsrailli bazı baskın grup liderlerine İsrail''in İran''a füze saldırıları başlatması gereğinden söz ettiği, Natanz''dakie nükleer tesisi bombalamasını istediği, İran''ın karşı saldırısının ise ABD''ye İran''a saldırı hakkı vereceğini söylediği günlerdi.

Savaş uçakları 40 yıl sonra ilk kez nükleer silahlarla havalanıyordu. Sonra nedense uçaklar hedeflerine varmadan program iptal ediliyordu. B52''ler 1996-98 yılları arasında nükleer silah yüklü uçakların indirildiği Barksdale hava üssünde Irak''ı bombalıyordu. 2003 işgali sırasında aynı uçaklar aynı hava üssünden yüzlerce kez kalkıp Irak''ı bombalamıştı. Garip biçimde aynı uçaklar ve aynı hava üssü tekrar gündemde yerini alıyor. Ama bu sefer atom bombalarını tekrar hatırlatarak.

B-52 ağır bombardıman uçaklarının özellikle, bilinçli olarak nükleer silahlarla donatıldığını bir ay sonra öğreniyoruz. ABD yönetiminin bilgisi dahilinde bu uçaklar atom silahlarıyla havalandırılıyor. Adres olarak da Irak belirleniyor. Nükleer silahlar Irak''a götürülmek için uçaklara yükleniyor. O zaman olayın “yanlışlık” olduğu, ABD Başkanı Bush''a kadar bütün yönetime haber verildiği ve durumun önlendiği belirtilmişti.

Şimdi ise iddia tam tersine döndü. Bizzat ABD yönetimi bu silahları Irak''a göndermek istiyor. ABD, NATO ve İsrail, İran''a karşı bölgesel düzeyde hazırlık yapıyor ve bu hazırlığın içinde nükleer operasyon planları da var. İşte o füzeler Irak''a İran için gönderilecekti. İddialara göre bazı kaynaklar bu bilgili basına sızdırdı ve plan iptal edildi. Nükleer silahların Irak''a götmesi böylece engellendi…

Peki bazı kişilerin deşifre edemediği transferlere ne olacak? Çok gerilere gidelim. 13 Temmuz 2004 tarihine.. O günkü yazım tamamen ABD ve müttefiklerinin Irk''a kitle imha silahları soktuğu yönündeydi. “Ürdün ve Suudi Arabistan plakalı” kamyonların Nisan''ın ilk haftası Irak''a girdiği, Ürdün ve S. Arabistan sınır güvenliğinin araçları denetlemediği ve sınırdaki ABD ve İngiliz birliklerine yönlendirdiği belirtiliyor. Irak Geçici Hükümet Konseyi''nden bir yetkili; “Çok sayıda şüpheli conteyner kamufle edilerek ABD özel birlikleri tarafından bir yerlere götürüldü” dedi. Şu cümleler de o güne ait:

ABD''nin gizli bir operasyonla kargo gemilerine yüklenen uzun menzilli füzeleri de Güney Irak''a naklettiği belirtiliyor. İşin ilgin yanı, bu füzelerin 1980 ve 1990 arasında üretilmiş olması. Yani ABD''nin Saddam''a verdiği silahların aynısı..

O zamandan beri bir Ortadoğu savaşı hazırlığı vardı. Nükleer silahların da dahil olduğu bir kaos/kâbus senaryosu. Son birkaç hafta içinde bu çalışmayı güçlendiren önemli gelişmeler oldu. Şu bilgiyi de verelim de, dünyayı sarsan yeni bir dehşet senaryosunun nasıl ortaya çıkabileceğine dair kanaatimiz oluşsun.

ABD''deki nükleer tesislerin ve nükleer silah depolarının büyük bölümünü hissesinin önemli bir kısmı İsrail yönetimine ait olan Magal Güverlik şirketi sağlıyor. Türkiye''nin verdiği dolarlarla yeniden ayağa kalkan İsrail Havacılık Endüstrisi''ne bağlı bir kuruluşken, Buckingham Sarayı ve ABD''deki havaalanları dahil Amerikan hapishanelerin elektronik güvenliğinin yüzde 90''ını da bu şirket sağlıyor. Nükleer ve kimyasal silah tesislerinin, silah depolarının, yüksek risk içeren benzer kuruluşların yüzde 80''ini İsrail ordusuna/istihbaratına mensup bir şirket karşılıyorsa gerisini siz düşünün!

Çok tartıştık: Soğuk Savaş döneminde Türkiye topraklarına yerleştirilen atom bombaları hâlâ ülkemizde. Balıkesir, İncirlik, Akıncı gibi üslerle korunuyor hâlâ. Şimdi sıkı durun: ABD yakın dönemde bu silahları Türkiye topraklarından alır. Nereye mi götürür? Durum biraz sakinleşsin elbette Kuzey Irak''a… İsrail''den Kuzey Irak''a yapılan nakilleri, ABD''den yapılan füze nakillerini, 2004''ten beri devam eden sevkıyatları iyi izleyelim. Kuzey Irak bir garnizon ülkeye, nükleer silah üssüne dönüşüyor. Ne için? İran için, Büyük Ortadoğu Savaşı için.

Beşağaç"ta 12 kurban, barış, C-4 sevkıyatları
00:003/10/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hakkari''nin Beytüşşebap ilçesine bağlı Beşağaç köyünde 12 kişinin katledildiği günü hatırlayalım: Öldüren Kürt, öldürülen mazlum insanlar Kürt. Oruçlu oruçlu çalışmanın verdiği yorgunlukla evlerine dönerken öldürüldüler.

Aynı günlerde Diyarbakır''da “Türkiye''de Kürtler ve Barış” içeriğini taşıyan toplantılar düzenleniyordu. Kürt siyaseti ile PKK ayrıştırılabilir mi, tolerans, barış, şiddetin sona ermesi, silahların susması vs… Bundan öncekiler gibi… İyi niyetin yetmediği toplantılardan biri daha...

Yine aynı günlerde bir başka sıcak gelişme daha yaşanıyordu. Türkiye ile Irak arasında terörle mücadele anlaşmasının imzalanabilmesi için günlerce müzakereler yapıldı. Irak İçişleri Bakanı ve beraberindeki heyetle yürütülen müzakereler çetindi.

İlk gün kamuoyunu heyecanlandıran bir bilgi aktarıldı. Terörle mücadele çerçevesinde “sıcak takip” için Kuzey Irak''a girilebilecekti. Yani Türkiye PKK için K. Irak''ta operasyonlar yapabilecekti. Türkiye ile ABD arasında yıllardır devam eden en büyük soruna ilişkin çarpıcı bir gelişmeydi bu.

Washington''un Türkiye''yi oyalama stratejisine son vermesi anlamına geliyordu. Terör konusunda işbirliği yapacağı anlamına geliyordu. Şaşırtıcıydı! Bildiğimiz bugünkü bölgesel dengeleri ABD gözüyle okuyunca olmaması gerekiyordu. Türkiye ile böyle bir anlaşma yapılamazdı. Türkiye''ye böyle bir tavizin verilmemesi gerekiyordu.

PKK''ya verilen silahlar, ABD askeri heyetinin yürüttüğü rutin danışma toplantıları, PJAK örgütlenmesinin bizzat ABD istihbaratı tarafından yapılması, K. Irak''ın füze depolarıyla doldurulması, İran''a karşı savaş hazırlığının önemli bir üssüne dönüşmesi, Irak''ın üçe bölünmesinin ABD Kongresi tarafından kabul edilmesi… Listeyi uzatmak o kadar kolay ki…

Ve ABD açısından en büyük başarı şu: Türkiye ile Kürtler arasındaki iletişimi kendi tekelinde bulundurmak, kontrol etmek. Çözümün de çatışmanın da kontrolünü elinde bulundurmak. Bu iletişim doğal yollardan olmayınca da hiçbir ilerleme kaydedilemiyor.

Garip biçimde Diyarbakır''da barış, Ankara''da müzakere yürütülürken Hakkari''de bir köyde 12 masum insan kurşuna diziliyor. Bazılarına tuhaf gelecek ama bu ölümlerin sebebi de ABD''nin yürüttüğü ayak oyunlarından başka bir şey değil.

Sıcak takip konusunu çok tartıştık. Çarşamba akşamı Skyturk''teki programın konusu da buydu. Türkiye, İran, Suriye ve Bağdat yönetimi arasındaki yakınlaşmanın sonucu olarak görülen anlaşma, bölgesel inisiyatif açısından ileri bir aşama gibi algılandı. Oysa bana göre, Washington''ın evet demediği, dolayısıyla K. Irak yönetiminin evet demediği bir anlaşmanın geleceği olmayacaktı.

Nitekim öyle de oldu. ABD ve K. Irak yönetimi, Ankara ile Bağdat arasındaki işbirliğini engelledi. Türkiye''nin K. Irak''ta operasyon yapma ihtimali ortadan kalktı. Elbette uluslararası anlaşmalar gereği böyle bir hakkı mahfuz ancak, yakın işbirliği söz konusu olamayacak.

Ben öteden beri Türkiye ile Kürtler arasındaki sorunun ABD için en önemli bölgesel koz olduğuna, bunu kaybetmek istemeyeceğine, bu amaçla barışı da savaşı da sabote edeceğine inandım. Gelişmeler hep böyle oldu. Terörle Mücadele Koordinasyonu''na ne oldu? Büyük umutlar verildi, Türk-Amerikan ilişkileri tamir ediliyordu. Sonuç hüsran! Aylarca bu ülkeyi oyaladılar, adeta dalga geçtiler. Aynı politika devam ediyor. ABD, aslında Türkiye ile açık bir oyun oynuyor. Washington''un güçlüleri petrol için K. Irak''a boşuna yerleşmiyor. İddiamı tekrarlayayım:

ABD, Türkiye''yi hem K. Irak yönetimi hem de PKK ile masaya oturtacak. Bir pazarlık yapılacak. Çünkü PKK''ya terörist diyenlerin kaybettiği bir dönem başlatılıyor. Başarılı olamazsa, ABD''nin Kürt kartını Türkiye''yi hırpalamak için nasıl kullandığını asıl o zaman göreceğiz. “Türkiye direnirse, karşı koyarsa, uzlaşmazsa, hizaya gelmezse, bölgesel direnç merkezlerinin kaygılarını önemsemeye devam ederse ne olur? Taksim''de bombalar patlar. Ankara''da bulunan yüzlerce kiloluk patlayıcı, o zaman bulunamaz ve patlar!” demiştim.

Şimdi de şunu diyorum: Mesela cuma gecesi gönderildiği ve akşam İstanbul''a ulaştığı söylenen araçtaki yüzlerce kilo C-3 ve C-4''ün nerelerde kullanılacağını, İsrail istihbaratının bu sevkıyatla ilgisini bu çerçevede nereye koyacağız?

Soru bu ya…

Nükleer savaşın eşiğinden döndük!
00:004/10/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir konuyu özellikle açıklığa kavuşturmak gerekiyor. 30 Ağustos tarihinde bütün dünyayı ilgilendiren, daha doğrusu endişelendirmesi ve tedirgin etmesi gereken bir olay yaşandı. Aslında bugünkü bölge şartları göz önüne alındığında son derece vahim bir gelişmeydi bu. İkinci Dünya Savaşı''ndan sonra, Soğuk Savaş döneminin ABD-Sovyet nükleer restleşmelerinden sonra ilk kez nükleer silahların yeniden "kullanılabilir" hale getirildiğine dair bir "gerçek"le karşı karşıyayız.

Biliyorum, Türk medyası bunları dikkate almayacaktır. Bizim yıllardır nice ölümlerin sorumlusu olarak tanıttığımız, dikkat çektiğimiz Blackwater''ın karanlık tarihini kaç yıl sonra, o da kısmen, görebilenlerden bu kadarını beklemiyoruz. Ama Allah korusun, yakın bir gelecekte böyle bir ihtimal ortaya çıktığında hepimiz şaşırmış numarası yapmayalım.

Ağustos sonu ve 6 Eylül''de Türk hava sahası da kullanılarak bir savaş provası yapıldı. Hem de nükleer savaş provası. Yanlış anlamayın, bu bir tatbikat değildi. Bir saldırı girişimiydi ve hala netleştirilemeyen sebeplerle başarısız oldu.

Ben bu yüzden aynı konuyu üçüncü kez gündeme getiriyorum. 6 Eylül''de, ABD Hava Kuvvetleri''ne ait bir B-52 bombardıman uçağı nükleer silahlarla havalandı. Kuzey Dakota''daki askeri üsten kalkan uçak, 6 adet nükleer başlıklı Cruisse füzesi taşıyordu. Louisiana''ya kadar bu füzelerle ve W-80-1 nükleer başlıklarla uçtu. Her bir füze 150 kilotonluk patlayıcı taşıyordu ve Hiroşima''ya atılandan on kat daha güçlüydü. Olay Bush''a kadar aktarıldı ve bunun "yanlışlıkla" olduğu açıklandı. "Yanlışlık" bir B-52 bombardıman uçağı nükleer füzelerle havalanabiliyor olmasıydı. Ve bu yanlışlık 40 yıldan bu yana ilk kez gerçekleşiyordu.

Durum ABD basınına sızdı. Özellikle internet sitelerinde "detaylar" yayınlandı. Bu kaynaklara göre olay daha başka. Nükleer füze yüklü uçak İran''a saldırı için havalandı. Tüyler ürperten bir iddiaydı bu. İran''a saldırı nükleer bir saldırı mı olacaktı? Aktaralım:
"ABD ve İsrail nükleer başlıklı silahlarla İran''ı bombalayacaktı. 30 Ağustos''ta İran''ı bombalamak için havalanan ve nükleer başlıklı bomba taşıyan B-52 bombardıman uçaklarını kim durdurdu? ABD silahlı kuvvetlerinin içinden yükselen muhalefet İran''a yapılacak muhtemel bir saldırıyı engelledi. 5 Eylül''de bir Pentagon sözcüsünün olayı doğrulamasıyla birlikte "Air Force Times"ta yer alan haberde, olayın garip bir kaza olduğu söyleniyordu. Daha sonra pilot ve uçak personelinin, uçağın nükleer başlıklı silahlarla yüklü olduğunu bilmedikleri, bunun rutin bir silah transferi olduğunu düşündükleri ortaya çıktı. Beklenmedik transfer başlarda, halkın can güvenliği açısından tehlike yarattığı için ABD kamuoyunda gerginliğe yol açtı. Hava Kuvvetlerinden General Ronald Keys, emrindeki 14 Eylül tarihli bütün uçuşları, personelle görüşmelerde bulunmak üzere iptal etti.

Washington Post ve New York Times gazetelerinde yer alan olay, bir hata olarak gösterildi. Ancak farklı kaynaklar, bunun bir nükleer saldırı girişimi olduğunu, İran''ın nükleer tesislerini vurmayı hedeflediğini, son anda engellendiğini söylüyor. İddia kaynakları, Newsweek dergisinin 25 Eylül tarihli sayısında ABD Başkan Yardımcısı Cheney''nin yardımcısı David Wurmsar''ın şu sözünü hatırlatıyor: "Cheney İsrail''i, İran atom santrallerine saldırması için ikna etti. İran''ın yapacağı bir karşı saldırı Amerika''nın Körfez ülkelerindeki askeri üsleri vurması için bir vesile olacak."

Bu saldırı gerçekleşmedi ancak 6 Eylül''de İsrail Suriye''ye saldırdı. İsrail''in Türk hava sahasını da kullanarak yaptığı bu tahrik ile ABD''yi saldırıya tahrik etmeyi amaçladığı, bir karşı saldırı olması durumunda gerçek operasyonun başlayacağı belirtiliyor. Yani Meyve Bahçesi (Orchard) ve Şah-Mat (Checkmat) operasyonlarının İsrail ile ABD aşırı sağının ortak düzenlediği bir provokasyon olduğu ortaya çıktı.

Suriye''ye saldırı üzerine Dışişleri Bakanı Ali Babacan''ın sözlerini hatırlıyorum. Türkiye''nin sert tepkisini.. Olayın ne kadar vahim olduğu, bölgeyi nasıl bir savaşa sürükleyeceği yeni yeni anlaşılıyor. Güçlü Türk medyası bu olayın üzerine gitmeye bile tenezzül etmedi. Oysa B-52''ler nükleer yüklerini bir yerlere boşaltsaydı ya da İsrail''in 6 Eylül saldırısı ciddi bir reaksiyona yol açsaydı ne olacaktı?

Provokasyon ve savaşın şartlarını oluşturma uğraşısı bu sefer başarısız oldu. Ama devam edecek. Seymour Hersh, The New Yorker''daki son yazısında; "ABD, İngiltere, İsrail ve Avustralya''nın İran''a karşı ağır hava saldırılarına hazırlandığını" yazdı. Ona göre savaşın iki gerekçesi olacak: İran''ın nükleer silahlanması ve Irak içinde ABD ile İran arasında yaşanan stratejik savaş…

Büyük bir savaşın eşiğinden döndük. Kim fark etti?

Bin yıllık tarih, yüz yıllık hafıza
00:005/10/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ahmet Hakan''ın ''Tarafsız Bölge'' programında Malezya konusunda tecrübelerini, bilgilerini aktaran gazetecileri, gözlemcileri, yorumcuları izleyenler ne kadarını fark edebildi bilmiyorum. Türkiye''nin birkaç haftalık mesaisini gasbeden tuhaf, saçma, faydasız bir tartışmadan geriye ne kaldığını görmek açısından önemli göstergelerin, ciddi değerlendirmelerin de yer aldığı programda üzerinde, üzerinde durulması gereken bilgi eksiklikleri cömertçe dile getirildi. Aslında düşünce dünyamızdaki çarpıklıkları içeren önyargı ya da ön kabullerin belirlediği şeylerdi bunlar.

Demek ki, birkaç günlük bir gözlemle, bir ülkenin siyasi durumu, kültürel derinliği, zenginlikleri ve zaafları anlaşılamıyormuş. Bir yılı aşkın bir süre yaşamama rağmen benim bile o ülke ile ilgili değerlendirmelerimi “cesaretle” ifade edebildiğim söylenemez.

Türkiye kamuoyunun kanaatlerini etkileyenlerin bir olaya bakış açısı, ele alma derinliği, gerçekçiliği, doğruları okuma becerisi konusunda elbette endişelerimiz var. Bunu Malezya modeli konusunda da bariz bir şekilde gördük.

Ancak insana sadece Türkiye''deki bir tartışmayı beslemek için, tartışma alanını incelemeye gönderilenlerin, hemen yanıbaşında birine sorup öğrenebileceği basit şeyleri bile ihmal etmesi dokunuyor gerçekten.

Hepsine değinmeyeceğim ama bir örnek vereyim. Türk medyasında tanınan bir isim Başbakan Abdullah Bedevi ile ilgili bir sokak afişinden söz ederken, Arapça afişler de asıldığını söylüyordu. Buna da Malezya''nın İslamlaşması veya Türkiye için “İslami tehdit” olma ihtimaline işaret olduğu tezini beslemeye çalışıyordu.

Malezya Güneydoğu Asya''da bir ülke. İnsan en azından haritaya bakar ve Arapça''nın bu uzak bölgelerde konuşulmadığını anlar! İslami geçmişinden hareketle Arap alfabesi hâlâ kullanılır. Ancak kullanılan dil Malayca''dır. Arap alfabesinin kullanıldığı Malayca yayınlar vardır. Dergiler vardır. Hatta ciddi trajı olan gazeteler vardır.

İşte bizim, bir ülkeyi anlama becerimiz böyledir.

Kamu kurumlarında başörtüsü zorunluluğu varmış! Nerede varmış? Yasak da yok zorunluluk da yok. Sadece İslam Partisi''nin hakim olduğu Tayland sınırındaki Kelantan eyaletinde başörtülü memurlar vardır. Diğer bölgelerde bu isteğe bağlıdır. Bu da yalanlardan biri tabii.

Sorun aslında şu; Malezya Kralı''nın karısının başörtüsü, Malaylar''dan daha çok Türkiye''dekileri rahatsız etti. Tabii tartışma bu rahatsızlık üzerine başlarsa ve Türkiye''deki iç siyasi tartışmayı beslemek için abartılarak sürdürülürse verilen bilgilerin, gözlemlerin sağlıklı olması mümkün olur mu?

Maalesef, konuyu tartışanların büyük çoğunluğunda, tipik oryantalist bakışı bütün boyutlarıyla hissetmek üzüntü vericiydi. Neredeyse Malezya''ya antropologlar gönderecektik!

Uzun yıllar Malezya''da yaşayan, orada bulunduğum süre içinde tanıştığım Michigan Devlet Üniversitesi öğretim üyesi Dr. Hasan Kösebalaban''ın konuya ilişkin değerlendirmesi önemliydi ve konuyu tartışanlara ciddi bakış açısı kazandıracak nitelikteydi.
Tartışmanın “Malezya''yı tanımadıkları çok belli olan çevrelerin duydukları birkaç marjinal olaydan yola çıkarak iç siyasete servis ettikleri ucuz bir dezenformasyon kampanyası” olduğu belirtilen yazıdan birkaç cümle sunmak istiyorum.

“Malezya''daki sistemde gayr-ı Muslimler üzerinde İslam''ın herhangi bir kuralı ne özel ne de kamusal alanda zorla uygulanmaktadır. Halkın vergileriyle kurulmuş hiçbir müessesede başörtüsü ya da herhangi bir dine ait simge yasak ya da zorunlu değildir.”

“Malezyalılar kendi mütevazı şartlarında birarada yaşamanın muhteşem bir örneğini sergilediler. Malezya''nın temsil ettiği çoğulcu değerler Türkiye''nin bin yıllık tarihi boyunca yaşattığı değerlerin aynısıdır. Tarihi hafızaları yüzyıldan ibaret olanlar ve abonesi oldukları güvensizlik kültürüyle aynı zamanda seçkin konumlarını korumaya çalışanlar bu değerlerin uzağına düşmüş olabilirler. Ancak bin yıllık Anadolu hoşgörüsü ve Mevlana felsefesinden beslenen Türkler kendilerini Malezya''da evlerinde hissederler….”

Her cinayetin altından neden ABD silahı çıkar
00:009/10/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Beşağaç köyünde 12 kişi PKK tarafından katledildi. Jirki aşireti mensubuydular. PKK''ya karşıydılar. DTP''ye oy vermemişlerdi. Oruçluydular… İşten eve dönüp iftarlarını açacaklardı. Araçları durduruldu, vahşi şekilde kurşuna dizildiler. Hepsi Kürt''tü.

Aradan kaç gün geçti! Bolu Dağ komando birliğine mensup 14 asker pusuya düşürülüp şehit edildi. Hani İsrail Genelkurmay Başkanı''nın “biz de eğitim için asker gönderelim” dediği yerden. Anadolu''nun dört köşesinden gelen gencecik insanlardı. Siyasetin, karmaşık hesapların; bölgesel satrancın, ihanete varan senaryoların, müttefik/dost ilişkilerinin dışında, kendilerine verilen göveri yerine getiren, memleket kurtarmak için hayatını ortaya koyan ana kuzularıydı.

İki katliam arasında biz ne yaptık? ABD ve Bağdat yönetimiyle terörle mücadele anlaşması için görüşmeler yaptık. Irak Dışişleri Bakanı''yla Ankara''da çetin müzakereler sonunda bir anlaşma bile imzaladık. Dostumuz ABD, Mesut Barzani üzerinden anlaşmayı kuşa çevirdi, resmen sabote etti, Türkiye''nin bütün hesaplarını altüst etti. Artık anlaşmanın bir anlamı kalmadı.

Tıpkı aynı “Terörle Mücadele Koordinasyonu” meselesinden bir yıl boyunca aldatıldığımız/oyalandığımız gibi. Şimdi bir süre de bu anlaşmayla oyalanmamız isteniyor. Ama ölümler devam ediyor. ABD yönlendiriyor, Barzani koruyor, PKK öldürüyor.

Yakından bakalım. İddiaları değil, herkesin paylaştığı gerçekleri sıralayalım. Sonra oturup birlikte karar verelim. Bu nasıl bir oyun beraber görelim:

Bir hafta içinde 30 civarından asker/sivil öldürülüyor! Siviller de özel seçilmiş askerler de... Saldırıları PKK yapıyor. Ama sivil katliamı üslenmiyor. Neden? Bakıyor, kamuoyu tepkiliyse, amacına ulaşamamışsa üslenmiyor. İşine yarayacaksa üsleniyor. Bizin “aymazlar” da PKK üslenmeyince her zamanki Türkiye''ye özgü paranoyak öngörüler(i)ini kısık sesle dillendirmeye başlıyor.

Birkaç yıldır, Türkiye''de işlenen cinayetlerin hemen hepsinde ABD silahları kullanıldı. Danıştay saldırısında, Hrant Dink cinayetinde, Rahip Santoro cinayetinde Amerikan silahları kullanıldı. PKK Amerikan silahlarıyla öldürüyor.

Ya, Türkiye''nin bir çok bölgesinde patlayan bombalar? Ya, patlamayan yüzlerce kiloluk bombalar? Ya depolanan patlayıcılar? Hepsi K. Irak''tan geldi, geliyor, gelmeye de devam edecek? PKK mı üretti bu bombaları? K. Irak yönetimi mi? Irak mı? Hayır! Müttefiklerimiz üretti. Anadolu''nun bir çok yerine sevkıyatını da onlar yapıyor? Şehirlerimizi, kasabalarımızı, limanlarımızı yollarımızı bu sevkıyat için kullanıyor. Yeri gelince patlatılacak bombalar için kullanıyor. Onlar müttefiklerimiz? Ne talihsizlik!!

Her saldırının her cinayetin bir şekilde ABD ile bir bağlantısı çıkmıyor mu ortaya? Sebebi şu ya da bu! Sonuç ne sonuç! Bu ülkenin insanları, askerleri, Türkü-Kürtü kim olursa olsun artık ABD silahlarıyla ölüyor. Bu en önemli gerçek değil mi?

Washington''ın Irak''a gönderdiği 125 bin 163 tabancadan, şu meşhur Glock''lardan kaçı Türkiye''de bilen var mı? Sadece 2006''da 13 bin 180 Glock kaybolmuş! Yine sadece 2004-2005 arası Irak''ta 190 bin silah kaybolmuş! Bunlardan 50 bin civarı Glock tabancalar. O kadar masum bir ifade ki bu, kaybolmuş! Büyük kısmı Türkiye''ye getirilmiş. Şimdi bu silahlar cinayetlerde kullanılıyor. Hangi ellerden kimlerin ellerine ulaştırıldığını cinayetlerle görebiliyoruz.

Bu bir kaçakçılık hikayesi değil. K. Irak''ı füze üssüne dönüştürenler, PKK''yı silahlandırıp Türkiye''ye saldırtanlar, PJAK''ı kurup İran''a saldırtanlar, K. Irak''tan Türkiye''ye C-3 ve C-4 sevkıyatları yapanlar ve Glock''ları Türkiye''ye yönlendirenler aynı güçler. Bu siyasi bir hesap. Bu hesap, PKK ile varmak istenen hesabı tamamlayan bir hesap…

Şimdi;

Patlayan bombaları, patlamayan bombaları, patlayacak olan bombaları düşünelim. PKK saldırılarını, Anadolu içlerine doğru yaymayı planladıkları istikrarsızlığı düşünelim. Bu istikrarsızlık ve acının arkasında hep aynı güçlerin çıkmasının tesadüf olup olmayacağını düşünelim.

Bu sırada; Irak''taki ABD güçlerinin kullandığın yakıtın yüzde yirmi beşinin Habur''dan gittiğini, lojistik desteğin yüzde elliden fazlasının İncirlik''ten sağlandığını, işgal için giden savaş gemilerinin Türk limanlarında ikmal yaptığını, Türkiye''nin ABD''den milyarlarca dolarlık daha silah almayı planladığını düşünelim…

Ne garip bur durum. Tehdit oradan geliyor, besleyen dostlarımız. Üzerine gitmemizi engelleyen dostlarımız. Yüzyıllarca birlikte yaşadığımız insanlarla bizi karşı karşıya getiren dostlarımız.

Üç gün sonra bayram. Küskünlerin barıştığı, düşmanlıkların sona erdiği gün. Bayram''da bile öldürecek hale geldiysek, kaybettiklerimizi yeniden kazanmamız çok zor olacak. Beşağaç köyünde ölenlerin, Şırnak''ta şehit olanların ailelerine söyleyecek sözü olan var mı?

13 Mehmetçik ABD silahıyla şehid edildi!
00:0010/10/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Evet öyle!.. Türkiye''yi yasa boğan katliamda hayatını kaybeden gencecik insanlarımız ABD silahlarıyla şehid edildi. Hadi bana; “hayır öyle değil” desin biri!. ABD silahlarıyla öldürülmediler, desin!

Başlık tahrik edici görünebilir. Türkiye''nin dört köşesinde yaşanan acıyı istismar gibi algılanabilir. Bu yaklaşıma kızanlar olabilir. ABD karşıtlığı olarak niteleyenler olabilir. ABD''nin kendisinden çok onu korumayı meslek geçim ve yaşam kaynağı görenler gocunabilir. Umurumda bile değil!

Bazı şeyleri konuşurken cümleleri yeniden kurmanın, kelimeleri ve kavramları değiştirmenin zamanı geldi. “Dar anlamda terör” olan bir şeyi ABD ile bağlantılandırıp uluslararası bir siyasi hesaba dönüştürmek ne kadar doğru olur? İşte tam da bu sırada bunu yapmanın zamanı. Şu an en doğru olan bu.

Kuzey Irak''ta ve Türkiye''nin Güneydoğu''sunda bir büyük hesap yapılıyor ey Türkiye!

Bu ülkenin yarınını belirleyecek bir hesap. Bölgenin siyasi haritasını şekillendirecek bir hesap.

AB''nin yönlendirici olduğu, ABD''nin ''oyun kurucu'' olduğu bir hesap.

Türkiye''nin kurban olduğu bir hesap. PKK gibi örgütlerin ve kişilerin piyon olduğu bir hesap…

İşti Türkiye, kurban pozisyonuna sokulan ülke, bunun bedelini ödüyor şimdi. Ödetiyorlar…

O 13 asker, onlardan önce ve sonra hayatlarını kaybedenler, tabutlara sarılıp ağlayan anneler, sessiz gözyaşı döken babalar, öfkelerini esirgemeyenler, “bu neyin savaşı” diye soru sorabilenler işte bu büyük hesabın kurbanları onlar...

Ne kadarını biliyorlar? Bu hesabın ne kadarını biliyorlar?

Özgürlükler, adalet, kültürel haklar, insanca yaşama hakkı, eşitlik ve insanın onurlu yaşaması için gereken bütün değerlerle, bu değerler için verilen mücadeleyle o büyük hesabı birbirine karıştırmayın!

Böyle yaparsanız yazık olur! Bu coğrafyada yaşayan herkese yazık olur.

Ama artık gizlenecek, saklanacak kamufle edilecek bir şey kalmadı.

Bir ülke.. Türkiye''nin en büyük müttefiki olan bir ülke… Şu an her alanda Türkiye üzerinden en çok etkin olan, en çok taraftarı olan, medyadan sivil toplum örgütlerine kadar bir çok şeyi uzaktan yönetebilen bir ülke…

Adeta tapınılan bir ülke! Çocuklarımızı kurban ediyoruz ona! Evlatlarımızın kanını akıtıyoruz onun için. Sanki adaklar adıyoruz, kurbanlar kesiyoruz!

O ülkenin silahlarıyla ölüyorlar o dağlarda. O ülkenin verdiği veya trafiğini yönettiği tüfeklerle, havanlarla, mayınlarla hayatlarını kaybediyorlar.

O ülkeden gelen Glock''larla şehirlerimizde insanlar ölüyor, suikastler düzenleniyor.

O ülkenin kontrolündeki karanlık şirket/örgütlerin kontrolünde bombalar, patlayıcılar sokuluyor bu topraklara. Diyarbakır''da patlıyor, İstanbul/Ankara ya da İzmir''de patlatılıyor.

Irak''ta “kaybolan” yüz binlerce silah Türkiye''nin dağlarına aktarılıyor. “Silahlar dağlara bombalar şehirlere” gönderiliyor. C-3''ler ve C-4''ler yüzlerce kiloluk kargolar halinde şehirlere naklediliyor.

İsrail''den Kuzey Irak''a nakledilen füzeler kimlerin kontrolünde geliyorsa bu silahlar ve bombalar da Türkiye''ye onların kontrolünde geliyor.

Çirkin mi çirkin, kirli mi kirli, kanlı mı kanlı bir trafik bu. Zavallı ülkemin insanları, çocukları, Gabar dağlarında da ölüyor, İstanbul''da da.

Bu Türkiye''ye açılmış topyekun bir savaştır! Bildiğiniz anlamda terör değildir. Sadece PKK değildir. Düşük yoğunluklu bir savaş da değildir. Bu, Türkiye''nin kendisine açılmış bir savaştır.

Bu savaşı başlatanlar Çanakkale''de, Sina''da, Kanal''da, Irak''ta bir asır önce savaştıklarımızdan başkası değildir. Bu, o zamandan beri devam eden bir büyük hesaptır!

İşte bunun için zavallı çocuklarımız o dağlarda ABD silahlarından çıkan kurşunlarla şehid oluyor!

Böyle değil diyen çıksın ortaya!

İncirlik Lübnan"a taşınacak!
00:0011/10/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bayram arafesinde Türkiye''ye yaşatılan matem, siyasi sonuçlarını yeni yeni göstermeye başladı. Sıcak takip, sınırötesi operasyon, ABD''nin uyarıları, K. Irak yönetiminin tedirginliği, Anadolu''nun dört köşesinde anaların yüreğine düşen yangını hafifletecek mi?

Bugün, havanın ağırlığından bunalmış olmalıyım ki, bir başka konuyu tartışmak istiyorum. Daha doğrusu, birkaç yıl önce yazdığım bir yazıda ortaya attığım bir iddianın nasıl gerçekleştiğine dair bir habere yer vereceğim. Bu, “ben söylemiştim” yazısı değil. Uzak gibi görünen ama ucu PKK saldırılarına kadar varan bir derin gelişme! Bana inanmayan çok insan var. Bazı şeyleri fazlaca önemsediğimi düşünüyorlar. Bu kadar iddia ortaya koymanın doğru olmadığını söylüyorlar. Hatta, yazmayıp, yazıyor gibi yapmamı istiyorlar. Ama ben bunları yapmıyorum.

İsrail istihbaratına yakın bir internet sitesi var. Verdiği bazı bilgilerin doğruluğunu biliyorum. Ama bazılarının desenformasyon amaçlı olarak yayınlandığını da biliyorum. Bir haber yayınladı. Türkiye''de son günlerde yaşananlara bakıldığında sıradan, bizi pek de ilgilendirmeyen bir haber gibi! Gerçekten sıradan bir haber. Şöyle:

“ABD Lübnan''da, Suriye sınırına yakın büyük bir hava üssü kuruyor. Askeri üs, Şam''ın yüz kilometre uzağında, Kuzey Lübnan''daki Kleiat bölgesinde inşa ediliyor. Lübnan''ı garnizon ülkeye, askeri üsse dönüştürmeye yönelik proje, bu üsle büyük oranda gerçekleşecek. Amerikan hava üssü aynı zamanda Suriye''nin ana deniz üssü ve Rus akdeniz filosunun komuta merkezi olan Tartus''a 22 hava mili uzaklıkta olacak. Oradan havalanacak bir uçak, Hama ve Humus''taki Suriye-İran ortak silah ve füze endüstrisinden dakikalarla ölçülen bir uzaklıkta olacak. 25 yıl sonra ABD ordusu Lübnan''a geri geliyor. Yapımın ilk aşaması bir ABD-Lübnan ortak girişimi olarak Kleiat''taki kullanılmayan küçük askeri üssü yeniden aktifleştirmek olacak. ABD Hava Kuvvetleri mühendisleri ve teknisyenleri hava alanında çalışmalara başladılar. Son aşamada üs Amerikan askeri kullanımına açılacak.”

Haber yeni duyuruldu. İşin garibi ABD üssü Şam''dan daha çok Türkiye topraklarına yakın. Geçtiğimiz günlerde İsrail uçaklarının Suriye''ye yönelik müdahalesini ve Türk hava sahasının ihlalini hatırlatmak için önemli bu. Garip biçimde Kıbrıs, İskenderun Körfezi, Ceyhan gibi bölgelerle Kuzey Irak arasındaki bölgeler ABD ve İsrail''in gündemine daha çok girmeye başladı.

Herneyse.. Ben askeri üsse devam edeyim. 15 Mart 2005''te şimdi aktardığım bilginin ön haberini vermiştim. İki buçuk yıl önce yazdığım yazının başlığı “Hariri, ABD üssüne karşı çıktığı için mi öldürüldü” idi. Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri bundan mı öldürüldü, Mossad mı öldürdü, Suriye mi öldürdü, kayıtdışı para trafiğini yönetirken mi öldürüldü, başka bir yazı konusu.

Sadece iki buçuk yıl önce yazılan bir planın gerçekleştiğini söylemeye çalışıyorum. Gerçekleşecek olanlar gibi. O günden bilgiler aktarayım da biraz daha bir şeyler öğrenelim. O zaman şu bilgileri aktarmıştım.

Hariri, Lübnan''ın kuzeyinde inşa edilmesi planlanan ABD askeri üssüne karşı çıktığı için mi öldürüldü? Hariri''nin Bush yönetimi ve Ariel Şaron''un Likud yönetimi tarafından taşeron ajanlar kullanılarak öldürüldüğü öne sürülüyor

Her hangi bir anlaşma imzalanmamasına rağmen bölgede inşa edilecek ABD üssü için ihalelerin yapıldığını belirtiyor. Buna göre üs inşası, Pentagon tarafından California merkezli Jacobs Engineering Group of Pasadena adlı şirkete verildi. Bir başka ünlü firma olan Bechtel Corporation''ın ise inşaata destek olması kararlaştırıldı. Jacobs Engineering ve Jacobs Sverdrup Aramco için Suudi Arabistan''da işler yapıyor. Bu kadar değil. Aynı şirket, Irak''ta ABD işgal yönetiminden ihaleler aldı. Yine Türkiye ve Bosna dahil, hemen bütün Ortadoğu ülkelerinde iş yaptığı belirtiliyor.

İddiaya göre, Lübnan''ın kuzeyinde inşa edilmesi planlanan ABD askeri üssü, Ortadoğu''daki ana üslerden biri olacak. Hem lojistik hem de transit üs görevi yapacak. Irak ve bütün bölgedeki Amerikan askerleri için aynı zamanda dinlenme merkezi işlevi görecek. Ancak üssün bir başka önemi daha var: “ABD''nin Doğu Akdeniz''e çıkan ve çıkacak olan boru hatları buradan kontrol edilecek. Tabi ki, Suriye ile ilgili planlar da buradan yürütülecek. Üs, Katar''daki büyük Amerikan üssünün bir benzeri olacak. Bir iddia var ki son derece önemli. “Bu suikastler, yabancı liderlere yönelik cinayetler, iki Beyaz Saray görevlisi tarafından organize ediliyor. Bush''un yakın danışma halkasındaki iki isim; Karl Rove ve Elliot Abrams…”

İşte.. Lübnan''a yapılacak üs, İncirlik''in alternatifi olacak. Bölgede bütün dengeler, hesaplar, haritalar, ilişkiler değişiyor. Yeni Ortadoğu kuruluyor. PKK''nın desteklenmesi yeni Ortadoğu çalışmasının küçük bir unsuru sadece. Bu yeni Ortadoğu''da Türk-Amerikan ilişkileri hiç de umulduğu gibi gitmeyecek bana göre. Bunun ilk göstergesi: İncirlik Lübnan''a taşınıyor. Hariri''yi kim, neden öldürdü? İncirlik, Lübnan''daki askeri ve Yeni Ortadoğu..

Sakın İsrail, Suriye''nin Akdeniz''e bakan kıyılarını işgal edip, yarın Türkiye''nin komşusu olmasın!

Kuzey Irak"ı işgal etsek ne olur?
00:0016/10/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kürt meselesi etnik bir mesele değildir. Hak, hukuk, adalet meselesi değildir. Sadece özgürlük, bağımsızlık tutkusunu beslediği bir mesele de değildir.

Türkiye''nin olması gereken devlet olamayışı ile, bölgenin; tarihin ve coğrafyanın şartlarına ters biçimde dizayn edilmesiyle, bu dizaynın yüzyıldır hâlâ tamamlanamamış olmasıyla, böyle giderse asla tamamlanamayacak oluşuyla ilgilidir.

Bölgenin şartlarına, doğasına, gerçeklerine göre değil dünya sisteminin arzularına, çıkarlarına, emperyal geleneklere göre devam eden yapay müdahaleyle ilgilidir.

Türkiye, bu yapaylığı sorgulamadan, kendini sorgulamadan, tarihi ve geleceği sorgulamadan, bölgenin şartlarını sorgulamadan, özellikle seksen yıllık geçmişini sorgulamadan bunun üstesinden gelemez. Sorunu ertelemenin, daha da karmaşık hale getirmenin ötesinde bir başarı sağlayamaz.

Aynı şekilde; PKK meselesi terör meselesi değildir. Askeri güvenlik sorunu değildir. Terörle mücadele konseptiyle sınırlı bir vizyon PKK ile mücadeleyi başarıya ulaştırmayacaktır.

Kandil''i yıksanız, Kuzey Irak''ı işgal etseniz, sınırları kalın duvarlarla kapatsanız, dağlarda kuş uçurtmasanız sorun bitmeyecektir. Sadece bir süreliğine ertelenecektir. Hepsi bu kadar!

Kürt meselesini dar etnik açıdan görmek, PKK''yı dar terör/güvenlik sorunu olarak algılamak yıllardır Türkiye''ye hiçbir şey kazandırmadı. Hep kaybettirdi. Böyle giderse kaybettirmeye devam edecek.

Yıllar önce PKK Suriye''de idi. Oradan vuruyordu. Yıllar geçti şimdi Irak''ta. Oradan vuruyor. Ama bir farklılık var: Sınırlardan geçip Türkiye''de saldırılar yapmakla kalmıyor. Doğrudan bir başka ülkenin topraklarından Türkiye''ye saldırıyor. Bu yeni bir aşama. Bunun ne anlama geldiğini biraz düşünmek gerekiyor. Böyle bir saldırı, terör saldırısı değildir. O ülkede güç kimde ise onun müdahalesidir.

Hep söyledim; Türkiye savaşa gitmiyor, savaş Türkiye''ye geliyor. Daha doğrusu Türkiye''ye getiriliyor. ABD''nin verdiği silahlarla getiriliyor. İsrail''in bölgeye yığdığı silahlarla getiriliyor. Bu ülkelerin eğittiği insanlar üzerinden getiriliyor. Sınır ötesinden gelen saldırılar, bugün havan mermileriyle kendini gösterir. Yarın bu saldırılar bazı ülkelerin bölgeye yığdığı füzelerle yapılmaya başlanır. Bugün karakollar vurulur, yarın şehirler vurulmaya başlanır. Bugün serseri bombalar patlatılır, yarın düzenli patlamalar yaşanır.

Bunu görmek bile, sorunun bir terör sorunu olmadığını, terörle mücadele ile üstesinden gelinemeyeceğini görmeye yeter. O zaman bu kimin savaşı olduğu anlaşılır. Kürtler üzerinden Türkiye''ye savaş açanlar kimlerdir?

Bölgesel şartları oluşturanlar kimlerdir? Silahları sağlayanlar kimlerdir? Siyasi ve askeri stratejileri belirleyenler/yönetenler kimlerdir? Saldırı emrini verenler kimlerdir? Belli değil mi? Ortada değil mi hepsi? Hepsi müttefikimiz değil mi?

O zaman biz ne düşüneceğiz? Türkler ne düşünmeli? Kürtler ne düşünmeli? Hep birlikte, hepimizin iyiliği için ne düşünmeliyiz? Biz bu torakların insanıyız, bu ülkenin, bu geniş kültürün insanı. Bize düşünme fırsatı bırakılmaması nedendir, bilen var mı? Kendi dilimizle birbirimizle konuşmamızı engelleyen sadece bizler miyiz? Sadece körlüğümüz, önyargılarımız, birbirimize yaptığımız haksızlıklar mı?

Düşünmeyeceksek, düşünemeyeceksek gelin birbirimizi öldürelim. Yüzyıllardır o kadar öldürdük ki! Ne kazanmıştık? Ya da kim ne kazanmıştı? Bu topraklarda birbirine düşman olanlar hep kaybetti. Birbirini yok edenler hep kaybetti. Kimse zafer kazanmadı, kazanan da kaybetti. Yüzlerce yıllık tarihimizde bunun sayısız örneği yok mu? Bir dönüp bakmaz mıyız?

Selahaddin''e bakmaz mıyız? Döneminde Şam, Halep, Kahire arasındaki sorunlara bakmaz mıyız? Onun bunların üstesinden nasıl geldiğine ve dikkatlerinin ötelere yönelttiğine ve böylece büyük Selahaddin olduğuna bakmaz mıyız?

Evet, can alıcı, yakıcı bir sorun var. İki toplum bitmez tükenmez bir düşmanlığa doğru ilerliyor. Tezkere tartışıyoruz, sınırötesi operasyon tartışıyoruz. Sınırların ötesinden gelen ateşi durdurmak için. Ancak şunu özellikle düşünelim:

Bu Türklerle Kürtlerin savaşı değil. Biz öyle sansak da değil. Çünkü sorun Türkiye, Kürtler ve PKK ile sınırlı değil. Tipik etnik anlaşmazlık, milliyetçilik sorunu değil. Diplomasi masalarından kafamızı kaldırıp, zihinlerimizi rehin alan doğru/yanlış şartlandırmalarından kurtulup, iç politik kavga ve dar çevre ağının üstesinden gelip bir kez olsun dünyaya bakalım. Nasıl bir dünya şekilleniyor, görmeye çalışalım. Birinci Dünya Savaşı bize ne öğretti, şimdi nasıl bir senaryo var önümüzde, bir bakalım.

Bu bir Büyük Oyun. Irak''ta da, Lübnan''da da, Afrika''da da, Hazar''da da oynanan. Bütün bu bölgeler o Büyük Oyun''un “küçük” cepheleri. Kuzey Irak ve bugün içinde bulunduğumuz sancılı durum da, Büyük Oyun''dan Türkiye''ye düşen parça. Bu da oyunun Türkiye cephesi. Emin olun bu oyunu Trükler ya da Kürtler kurmadı. Yeryüzünü yeniden şekillendirenler kurdu. İslam, terör, ideoloji, enerji, kaynaklar, etnik ayrışmalar, kavramlar savaşı, ittifaklar, dost/düşman belirsizliği bu oyunun unsurları sadece.

Oyunun maliyeti bize şu olacak: Kesinlikle bir dönüm noktası olacaktır. İster oyunu görsün isterse görmesin K. Irak Türkiye Cumhuriyeti''nde derin felsefi dönüşümlere yol açacaktır. Çatışma da, uzlaşma da bu değişimin temeli olacak. Kriz, Türkiye''nin siyasi haritasını ve geleceğini yönetecek.

Bin yıllık tarihin sonu, kardeşliğin bittiği an!
00:0017/10/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tezkere tartışıyoruz. Sınırötesi harekat tartışıyoruz. Savaş tartışıyoruz. Onlarca yıl devam edecek çatışmaları tartışıyoruz. İntikamlar üzerine inşa edilecek bir gelecek tartışıyoruz.

Anadolu''nun bağrını, Kuzey Irak''ın köylerini yasa boğacak, Diyarbakır''ı ve Erbil''i ateşle kavuracak bir yangını tartışıyoruz. Tanklar sınırda sabırsızlıkla beklerken, birilerinin bölgeye yığdığı füzelerin harekete geçeceği anı bekliyoruz. Aslında birbiriyle hiç sorunu olmayan insanların birbirini boğazlamasını bekliyoruz.

Dostluğu ve düşmanlığı başkalarının tanımladığı bir dünyaya dolu dizgin ilerliyoruz. Öfkenin aklı ve basireti yok ettiği, dost olması gerekenlerin düşman, düşman olması gerekenlerin dost olduğu talihsiz bir dönemi yaşamaya mahkum oluyoruz.

Tezkere bugün kabul edilecek. Hem Türkiye''de hem de Kuzey Irak''ta sonunu kimsenin tahmin edemeyeceği bir sürece girilecek. Belki bu tezkere hiç kullanılmayacak, belki sınırlı biçimde kullanılacak. Belki de topyekun bir hesaplaşmanın ilk adımı olacak. Ama kullanılan dil değişti artık, yürekler ayrıldı.

Bin yıllık bir geçmişe bin yıl daha katmak isteyenler kaybediyor. En azından onların sesi kesildi. Kestiler… Bin yıllık bir tarihin sonu mu gelecek? Örneği olmayan bir kardeşliğin ve kader ortaklığının sonu mu gelecek? Etli tırnağın ayrılmasının acısını kimler hissedecek?

Ama bunları önemseyen kaldı mı, bilmiyorum. Varsa bile Erbil''den ve Ankara''dan yükselen seslerin arasında kaybolup gidiyor. Daha doğrusu Washington''dan ve Londra''dan yükselen ses, hepsini bastırıyor. Hafızasını kaybedenlerin sesini de bastırıyor, acıyı yaşayacak olanların sesini de..

Ankara''dan ve Erbil''den yükselen sesler beni bile tatmin etmiyor. Ben Washington ve Londra''ya bakıyorum. Kaderimizi oradan tahmin ediyorum. Siz de öyle bakın. Öyle bakarsanız geleceği göreceksiniz. Öyle bakarsanız, tankların sınıra neden yığıldığını, 20 yaşındaki gencecik insanları Anadolu topraklarını neden yasa boğduğunu, Kürt köylerindeki suskunluğun ve umutsuzluğun sebeplerini anlayacaksınız.

Bu olağanüstü günlerde zor cümleler kurulmalıydı. Ama konuşulanlara bakıyoruz, yazılanlara bakıyoruz, hepsini bir araya topluyoruz.. Bir şey öneren, bir şey söyleyen, bir cümle bile kuramıyoruz. Yaşananların, çizilenlerin peşinden sürüklenen bir entelektüel akıl! Bir şey önermekten çok bir yerlerin gözüne girmeyi önceleyenlerin öncülük ettiği bir ortak akıl!

O zaman bırakalım meydanı. Bin yıllık tarihin sonunu ilan edelim, kardeşliğin bittiği anı… Sınıra gelindiğini, bıçağın kemiğe dayandığını, etle tırnağın ayrıldığını, yolun sonuna gelindiğini, sözün bittiği yeri ilan edelim.

Seçim öncesiydi. Çatışmalar tırmanmış onlarca asker şehid olmuştu. Yine tezkere tartışılıyordu. Sınıra yığınak yapılıyordu. Erbil''den “Türkiye Kerkük''e karışırsa biz de Diyarbakır ve diğer şehirlere karışırız. Askeri güçlerinden korkmuyorum” sözleri yükseliyordu. Ankara''da; “teröre destek verenlerle görüşülmez” ve “neden görüşmeyelim, insanlar düşmanlarıyla bile görüşür” cümleleri birbiri ardına geliyordu. ABD, “Türkiye, İsrail''in Hizbullah yenilgisinden ders alsın” diyordu.

Aynı anda İsrail ve ABD, Kuzey Irak''a silah yığıyor, PKK ve PJAK''ı Türkiye ve İran''a saldırtıyordu. Türkiye sınırına yığınak yapılıyor, füzelerin yönü Anadolu''ya çevriliyordu. Kriz petrol fiyatlarını yükseltiyor, Kürt yönetimini ambargo ile boğma hesapları yapılıyordu. Özel harekat birlikleri sınırın ötesinde çatışmalara giriyor/operasyonlar yapıyordu. Füzeleri sınır bölgelerine yerleştirilen Barzani birliklerini de Türkiye''nin müttefiki İsrail''in askeri uzmanları yönetiyordu. ABD ordusu Barzani''yi savaşa hazırlarken subayları Kandil''de toplantılar yapıyordu.

Korkulan olmadı. Yumuşama dönemi başladı. Cumhurbaşkanı seçiminden sonra öfke yerini sükunete bıraktı. Bir anda Türkiye''nin bir çok yerinde bombalar patladı, Ankara''da yüzlerce kiloluk patlayıcılar fark edildi. Şehid cenazeleri akın akın gelmeye başladı.

Şimdi; Putin Tahran''dan meydan okurken, Washington tarihsel hesapları şantaj olarak kullanırken, dünya savaşı derin ve belirsiz devam ederken Türkiye nasıl bir yere çekilmek isteniyor olabilir? Bölgenin barış önerme şansı olan, tek cepheye mahkum olmayan tek ülkesine nasıl bir bedel ödetilmek isteniyor?

Haziran ayında “Kuzey Irak Savaşı Başladı” diye yazmıştım. Yaşanan “dünya savaşı” nasıl fark edilemiyorsa bu savaş da fark edilemiyor. Ve benim bütün bu gelişmelere verdiğim tek cevap var: Türkiye savaşa gitmiyor, savaş Türkiye''ye getiriliyor!

ABD"yi; teröre destek veren ülke ilan ettik..
00:0018/10/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tezkere, kapsamlı operasyon anlamına gelmiyor. Sınırötesi harekat anlamına gelmiyor. PKK''ya karşı başarılı bir mücadele anlamına gelmiyor. Hep korkutulduğu gibi, Türk askerinin ABD güçleriyle karşı karşıya kalması ihtimalini de barındırmıyor. Tezkereye evet diyenlerin siyasi çözümü, barışı reddettikleri anlamına hiç gelmiyor. "Hayır" diyenlerin hepsinin gerçekten bu ülkenin iyiliğini istedikleri anlamına gelmediği gibi.

Savaşı istemiyoruz. Çatışmayı, kan akıtmayı, iki toplumun arasına kalın duvarlar örmeyi hiç istemiyoruz. Ancak bir devletin böyle bir fiili durum karşısında tedbir almasının gayet olağan olduğuna ve buna hakkı olduğuna inanıyoruz.

ABD tezkereye karşı. Bağdat yönetimi karşı. Kuzey Irak yönetimi karşı. PKK ve onunla gönül bağı olanlar karşı. En azından görünen bu şekilde. Öyleyse tezkere şartlarını neden oluştururlar? "Biz öldürelim Türkiye sussun" demeyi bu toplum nasıl algılasın!

Bu şartları PKK oluşturmadı mı? ABD oluşturmadı mı? Bağdat yönetiminin imkansızlıkları ve zayıflıkları oluşturmadı mı? Kuzey Irak yönetimi oluşturmadı mı? Temelde iki toplumun birbirine düşman olmasına karşı durmak başka şey, pratik/fiili durumlara tepki göstermek başka bir şey. Bu ikisini ayırmadıktan sonra kimin neyi düşündüğünü anlamak mümkün olmuyor.

Şimdi gelelim gelişmelere:

Tezkere sadece PKK''nın son saldırılarıyla gündeme gelse de, aslında ondan daha ciddi bir gerçek var: Bölgede bir gün sonrası kestirilemiyor. Yarın ne olacağı, bir hafta sonra ne olacağı, bir yıl sonra nasıl bir Irak ve Ortadoğu olacağı bilinmiyor. Öyle dehşet verici bir belirsizlik var ki, hazırlıksız olanlar bir yıl sonra asla telafi edemeyecekleri sonuçlarla yüzleşebilirler. Irak parçalanırsa ne olur, Suriye''ye saldırılırsa ne olur, İran savaşı çıkarsa ne olur, kimse kestiremiyor. En yakın müttefiklerin birbirinin ayaklarının altını kazdığı bir dönemde kime, ne kadar güvenebilirsiniz? Eminim bölgedeki her ülke bunları düşünüyor.

Rusya, Tahran''dan ABD''nin İran saldırısına karşı duracaklarını söylüyor. ABD ve müttefiklerinin Hazar''dan uzak durmasını, Afganistan''dan çekilmesini istiyor. İran Irak içinde en ciddi güç, Kuzey Irak''ta giderek etkinlik kazanıyor. Çin, ABD''ye öfkesini açıkça dile getiriyor ve BM''de İran''la ilgili tasarıları veto edeceğini söylüyor. Asya''da çok ciddi bir güç birikmesi giderek kendini hissettiriyor ve bu güç Ortadoğu''ya kadar etkisini artırıyor. Türkiye ise, müttefiklerinden yediği kazığın hesaplarını yapmakla meşgul.

Hani ABD müttefikti? Hangi konuda anlaşabiliyoruz? Sadece PKK mı? Bu müttefikimiz, Ermeni tasarısını kabul etmekle, en yakın müttefikini kaybetmek üzere. PKK''ya verdiği destek, Kürtleri Türkiye''den uzaklaştırma çabasıyla dostunu düşman kategorisine sokmuş durumda. ABD, İngiltere, İsrail ve şimdilerde Sorkozy, adeta Türkiye''nin elini kolunu bağlamaya and içmişler gibi hareket ediyorlar.

Bu haldeyken, Türkiye''ni attığı küçük bir adım, nasıl da etkili oluyor! Daha tezkere çıkmadan Ankara ağlama duvarına döndü. Bu da Türkiye''nin, başkalarından beklemek yerine kendi yolunu çizmesinin ne kadar zorunlu olduğunu ortaya koyuyor.

ABD tehdit etmeye devam ediyor. Daha oylama devam ederken ABD Başkanı George Bush "uyarı"larına devam ediyordu. Irak''taki birliklerinin komutanları uyarıları tehditlerle ifade ediyordu.

İran henüz net söylemese de Türkiye''nin bu sıkıntısını en iyi anlayan ülke. Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad, Ankara''da, Türkiye''nin bütün girişimlerine kayıtsız şartsız desteğini açıkladı. Ben eminim ki, Bağdat yönetimi, ABD ve Kuzey Irak baskısının üstesinden gelebilirse Ankara''nın tutumuna destek verecektir.

ABD''nin, "operasyonu tek taraflı yapma", Bağdat''ın; "birlikte operasyon yapalım" sözlerinin gerçekçi bir karşılığı yok. ABD''ninki yeni bir oyalama taktiği. Birkaç yıldır yapılanlar gibi. Bağdat''ın ise böyle bir gücü ve imkanı yok.

Sonuç şu: Tezkere henüz kabul edildi ama daha oylama yapılmadan siyasi sonuçlarını gösterdi. Başarılı oldu yani. Kararlılık devam ederse, Türkiye''nin bir çok sorunu daha kolaylıkla aşabileceğini göreceğiz. PKK ile mücadele çerçevesinde bile etkisini, hiçbir operasyon yapılmasa da, şu haliyle gösterecektir.

Türkiye''nin yerinde ABD olsa ne olurdu: Kesinlikle dünyanın yarısını terörist ülke ilan ederdi. İmkan bulursa saldırırdı, iç çatışma çıkarmaya çalışırdı. Hatta, İran''a karşı yaptığı gibi, işi nükleer tehditlere kadar vardırırdı.

Tezkere, küresel düzeyde terörle mücadele eden bir ülkenin ikiyüzlülüğünü dünyaya ilan etti. ABD''yi teröre destek veren ülke ilan etti. Anlayan anlayacaktır!

Bu sonuçlar ABD''nin eseri. Ölümlerde onun imzası var. Koruyan, silahlandıran, desteklen o. O zaman tezkere sadece PKK''ya karşı değil, bu desteğe, desteğin sahiplerine karşı da çıkarılmış olmadı mı?

"3. dünya savaşı çıkar" ne demek?
00:0019/10/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tezkere tartışmalarından önce, tartışma sırasında, oylama öncesinde ve oylama sırasında devam eden ABD''den gelen açıklamalar nasıl da değişti. Washington, birkaç yıldır devam eden oyalama taktiklerinin işe yaramadığını gördükten sonra yarı uyarı yarı tehdit şekline dönüştürdüğü açıklamaları giderek sertleştiriyor. Sanki bir "müdahale" olmasa Türkiye ile ABD arasındaki ilişkilerde çok ciddi bir kırılma yaşanacağı izlenimini veriyor.

Bir taraftan Ermeni soykırımı tasarısının Temsilciler Meclisi Genel Kurulu''na gelmeyebileceğini söylerken diğer taraftan Kuzey Irak''ta girişilecek bir "macera"nın Türkiye''ye zararlarını sıralamaya çalışıyor ve kesinlikle kendisinden onay alınmadan bir eyleme girişilmemesini istiyor. Bunu yaparken de, 11 Eylül sonrasında ortaya koyduğu doktrinlerin hepsini bir unutmuş görünüyor.

K. Irak yönetiminin ve Bağdat''ın açıklamaları daha farklı bir kategoride değerlendirilebilir. Bu merkezlerden birkaç gündür yapılan açıklamaların tamamen iyi niyetli olduğunu varsaysak bile hem işbirliğinin nereye kadar olacağı hem de sonuç doğurup doğurmayacağı konusunda ciddi şüpheler var.

Ancak benim için en önemli gelişme ABD Başkanı George Bush''un dünkü basın toplantısında sarfettiği cümleler oldu. Dünya liderlerine seslenen ABD Başkanı''nın; "Üçüncü dünya savaşının çıkmasını istemiyorsak, İran''ın nükleer silaha sahip olmasını engellemeliyiz" sözü bölgenin ve dünyanın ne vahim tehditlerle yüz yüze olduğunun açık kanıtı.

İşte bu en kötü senaryo. Eğer biz, bugüne kadar aynı konuya dikkat çekmek için sayısız yazı yazarak abartmışsak, dünyanın en güçlü ülkesinin başkanı da abartmış demektir. Üçüncü ya da Dördüncü dünya savaşı ifadelerini içeren yazılarda, paranoya yaymayı değil, çoğu zaman dikkat etmediğimiz ancak sessiz ve derinden devam eden küresel bölünmeyi, bunun nelere yol açacağını açıklamaya çalıştık hep. İçin için yanan bir dünya var ve belli yerlerde yaşanan patlamalarla bunu fark edebiliyoruz ancak.

Tam da Türkiye''nin K. Irak''la ciddi kriz yaşadığı günlerde çevremize ve dünyamıza bakmayı ihmal edersek, bu krizin boyutlarını görme şansımız olmayacak. Bütün gelişmeleri Türkiye''deki iç siyasi gerilime, sivil asker uzlaşmazlığına dayandıran, sadece demokrasi ile sınırlı gören entelektüel kibir ve basiretsizlik örnekleri, ne yazık ki gerçeğin kapılarını dünyanın kapılarını aralamamıza engel oluyor.

Putin Tahran''a gidiyor. Hazar ülkeleri liderleriyle dünyaya meydan okuyor. ABD ve müttefiklerine açıkça; "İran''a saldıramazsınız. Hazar''dan uzaklaşın. Afganistan''dan çıkın. Orta Asya''dan uzak durun" diyor ve ABD''nin kurmaya çalıştığı dünya düzenine açıkça tavır alıyor. Aynı şekilde Çin, altı ülkenin katılacağı Almanya''daki İran toplantısına katılmayacağını açıklayıp, "ABD''nin aklına ihtiyacımız yok" diye duyuruyor. ABD etkisi Orta Asya ve Hazar çevresinde belirsizleşmeye başlıyor.

Aynı anda ABD en yakın müttefikini soykırımcı ilan ediyor. Terör ve Irak konusundaki endişelerini paylaşmak bir tarafa daha da artırıyor. Ve bu müttefik, teröre karşı ABD ve yakın dostlarından değil, komşularından ve Washington''ın dünya savaşıyla tehdit ettiği ülkelerden destek alabiliyor.

Türkiye''nin önünde çok ciddi bir ikilem var: Kürtlerle ilişkilerinin geleceği için ya savaş ya barış diyecek. Bu tercihin sonuçlarına göre bir gelecek tayin edecek. Ancak barışın da savaşın da şartlarını Türkiye veya Kürtler belirlemiyor artık. Ne yazık ki bu böyle. Oyunun kurallarını Türkiye''nin müttefikleri belirliyor ama nedense hepsi Türkiye''nin aleyhine gelişiyor.

Dünyadaki tehlikeli kamplaşma ve aslında düşük yoğunlukla devam eden savaş, İran''ın nükleer silahları ya da bir başka gerekçeyle açık bir çatışmaya dönüşürse, merkezde yer alacak ülkeler İran, Suriye ve Türkiye olacaktır. Çünkü kırılma, genel anlamıyla küresel ölçekli olsa da, şiddetini Türkiye''nin merkezinde yer aldığı bölgede hissettirecek. Artık bu bölgesel savaş mı olur, dünya savaşı mı olur bilmiyoruz. Ancak Türkiye''nin hem dünya barışının hem de dünya savaşının önemli aktörlerinden biri olacağını biliyoruz.

Türkiye"ye karşı açık bir savaş başlatıldı
00:0022/10/2007, Pazartesi
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu bir terörle mücadele değil. PKK sadece bir terörist örgüt değil. Sorun PKK ile sınırlı değil. Terörle mücadeleye ilişkin kararlı sözler, varolan durumu açıklayıcı yeterlilikte değil.

Biz yine terör diyelim, PKK diyelim, uluslararası kurumlarla ve “müttefik”lerle işbirliği arayışını sürdürelim. Ancak, Allah aşkına, bunun farklı bir şey olduğunu görelim artık. Biz görmesek de, gösteriyorlar şimdi. Görene kadar da buna devam edecekler.

“Yeni bir durum”la karşı karşıya Türkiye. Bu yeni durum, savaş halidir. Terörle savaş arasındaki çizgi geçilmiştir. Bunun hem askeri hem de siyasi sonuçları vardır. Bu yeni duruma göre yeni bir pozisyon belirlemek gerekmektedir.

Birkaç haftadır devam eden kanlı saldırılar ve bazı ülkelerin bölge ile ilgili politik tutumları, Türkiye''nin açık bir savaşla karşı karşıya olduğunu gösterdi. Hep söyledik, Türkiye savaşa gitmiyor, savaş Türkiye''ye getiriliyor. Kim getiriyor? Sadece PKK mı? Kesinlikle değil. Bunun böyle olduğunu gösteren için bütün işaretler ortaya serildi, seriliyor.

Bu kadar vahim bir durum var: Hani Türkiye''nin dostları, nerde? Müttefiklerimizi tek tek gözden geçirelim. Kim nasıl tavır alıyor, bakalım. ABD, Avrupa ülkeleri teker teker açıklama yapıyor. Açıklamalar Türkiye''nin sıkıntılarını gidermeye, işbirliğine yönelik değil. Bütün açıklamalar, Türkiye''nin Kuzey Irak''a müdahale etmemesi için. Hiçbir başkentten, müttefik başkentinden işbirliği sözü gelmemesi nedendir?

“Sınırötesi operasyon yapma” uyarısı yapanlar, işi tehdide vardıranlar, aslında Türkiye''nin sınırötesi saldırılar altında olduğunu görmüyor mu? Tabii ki görüyor, biliyor. İstenen de bu zaten.

Evet, Türkiye, Irak''tan gelen açık bir tehdit altındadır. Saldıranlar Irak''tan geliyor, silahlar oradan geliyor, askeri talimatlar oradan geliyor. Koruyucular, patronlar orada. Atlantik ötesinden gelip oraya yerleşenler, oradakilerle birlikte Türkiye''ye savaş açtı. Bu, aşırı bir yorum değil, yorum da değil, bir gerçek. Yüzleşmemiz gereken tek gerçek. Bu savaşın amacı yeni bir haritadır.

Bir gün sonra, üç gün sonra, bir hafta sonra kaç saldırı yaşanabileceğine, kaç askerin şahit olabileceğine, Türkiye''nin nasıl bir şokla karşı karşıya kalabileceğine ilişkin sağlıklı öngörüleri olan var mı? Yeni durumun şehirlere nasıl yansıtılacağını, nasıl bir toplumsal hezeyana yol açacağını bilen var mı? Türkiye''ye karşı örtülü değil açık savaş hali var. Bu, terör sınırının aşıldığı, savaş haline geçildiği anlamına geliyor. Önümüzdeki günlerde çok daha büyük saldırılar yapılacağını gösteriyor.

“PKK terör örgütü değil” diyor Kuzey Irak yönetimi. Elbette değil. Onlara göre değil. Ama ABD''ye göre de terörist örgüt değil. Hem Kuzey Irak yönetimi hem ABD, açıklama ve eylemleriyle Türkiye ile alay ediyor aslında. Bu da durumun gerçekten bir terör sorunu olmadığını, PKK sorunu olmadığını gösteriyor.

Türkiye Kuzey Irak''a girerse ne olacak? Kimlerle savaşacak? Türkiye''ye karşı savaşanlar kimlerin silahlarını kullanacak? Sadece PKK''nın elindeki ABD silahlarıyla mı karşılanacak? Türkiye''ye karşı savaşanları kimler komuta edecek?

Aylardır, birkaç yıldır Türkiye sınırına yakın yerlere yığınak yapanlar hangi ülkeler? ABD değil mi? ABD silahları, ABD/İsrail füzeleri değil mi Türkiye''yi bekleyen? Uzun süredir bu bölgelere yığınak yapılıyor. ABD''nin oradaki varlığını, Türkiye sınırlarında uçan helikopterler mi sanıyoruz? Anadolu''ya yönelen saldırıları yönetenler, silahların arkasındaki güçler ABD''ye ait unsurlar değil mi?

Türkiye''yi savaşa çekiyorlar. Belki bir batağa çekiyorlar. Bir hesaplaşma istiyorlar. Birileri istiyor. Bunlar doğru! Peki bir ülke, bunu bilerek ne yapmalı? “Bu oyuna gelmeyeceğim” diye insanlarının ölümünü mü izlemeli?

Hayır! Oyunu görecek. Sonra da “benim de bir oyunum var” diyecek. Demezse itibarını kaybeder. Halkını, sınırlarını, topraklarını koruyamaz hale gelir. Bir devletin en önemli görevidir bunlar.

Deniz bitti. Söz bitti. Sabır bitti. “Dost”lara güven bitti. Geleneksel ittifakların sonuna gelindi. Aslında hepimizin yakından bildiği birileri, bin yıllık tarihin sonunu getiriyor. O dostlar şimdi Türkiye''yi parçalamaya çalışıyorlar.

Türkiye''nin karşısında geniş bir koalisyon oluştu. Şimdi bu koalisyonunun başlattığı savaşı izliyoruz. Kimse yanılmasın; Türkiye birilerine savaş açıyor değil. Bu koalisyon Türkiye''ye karşı başlattığı savaşı devam ettiriyor. Kabul etmekte zorlansak da, kendimize bile itiraf etmekten çekinsek de bu böyle.

Belki bir hafta içinde savaşı başlatanların çok daha can alıcı saldırılarını göreceğiz. Kerkük-Yumurtalık boru hattına saldırılardan, şehirlerde bombaların patlatılmasına kadar varan gelişmeler göreceğiz.

Heyecanımızı kontrol etmeliyiz, acıları içimize gömmeliyiz. Ama gerçeklerin de farkında olmalıyız. Türkiye''ye karşı açılan savaşı, koalisyon ortaklarını, savaşın ardına gizlenen harita taslaklarını görmek zorundayız. Ve bu oyunu bozabilecek güçte olduğumuzu bilmeliyiz.

Şehitlerimize rahmet, yakınlarına başsağlığı diliyorum…

Ey Talabani, sana nasıl inanalım!..
00:0023/10/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Irak Devlet Başkanı Celal Talabani; “PKK''nın saldırılarını bu akşamdan (dün) itibaren durduracağını” açıkladı. KYB internet sitesinde yer alan habere göre PKK tek taraflı ateşkes yapacak!

“Türkiye''ye kedi bile teslim etmeyiz” diyen bir devlet başkanı, diplomasiyi ve uluslararası sistemi çok iyi bilen bir lider, “PKK terörist örgüt” değil diyen Mesut Barzani ile PKK konusunda Türkiye''nin pozisyonunu belirleme gücüne sahip oldu.

Çankaya''da terör zirvesi devam ederken bir televizyon kanalına canlı bağlanarak o toplantıya mesaj göndermeyi, daha doğrusu yönlendirme girişimini ihmal etmedi. Bunu anlarız, herkes kendi oyununu oynar. Ama anlamadığımız, sorgulamamız gereken bazı şeyler var.

Madem PKK ile pazarlık yaparak ateşkes sağlama kudreti vardı, bu ölümler olurken neden sustu? Saldırıları durduramaz mıydı? Türkiye Irak sınırına yönelince mi barış isteği ağır bastı? Birileri Talabani ile PKK arasındaki bağı sorgulamaz mı?

Bunu daha önce de yaptı Talabani: Eylül 2006''da Başbakan Tayip Erdoğan''ın ABD ziyareti öncesi ilginç gelişmeler yaşanırken.. Türkiye''nin Lübnan''a asker gönderme kararı aldığı zamanlarda. PKK konusunda Türkiye''nin çağrılarını dinlemeyen ABD bir anda PKK''ya yönelik politikalarını belirleme pozisyonuna geçmişti. Ve Talabani, “Saldırıları durdurması yönünde PKK''yı ikna ettiklerini, örgütün yakında ateşkes ilan edeceğini” söyledi.

ABD basını üzerinden Türkiye''ye verilen bu mesajdan bir gün sonra, aynı Talabani, yine ABD medyası üzerinden Türkiye, İran ve Suriye''yi tehdit etti. Bu ülkelerin Irak''ın içişlerine karıştığını, bunun devamı halinde Irak''ın da bu ülkelerdeki muhalif grupları destekleyeceklerini, bu ülkelerde sorun çıkaracaklarını söyledi.

İki açıklaması da Washington ile K. Irak yönetimi arasında yürütülen bir pazarlığın sonuçlarıydı. ABD''nin “PKK ile mücadele koordinatörü”, daha doğrusu “Türkiye''yi PKK ile pazarlığı oturtmakla yükümlü” temsilcisi Joseph Raltson ile Kürt liderler ve PKK arasında yapılan müzakerelerin sonuçlarını izlemiştik o dönemde. Türkiye kamuoyunun havası bu görüşmelerde belirlenen politikayla alınmıştı…

Bunlar olurken, PKK''nın Türkiye''ye yönelik saldırılara “son vermesine” karşılık, Irak''taki PKK''lılara “Türkiye''ye iade edilmeme güvencesi” veriliyordu. Kim tarafından? ABD, Talabani ve Barzani tarafından. ABD ve bölge yöneticileri, bu anlaşma ile PKK''yı güç koalisyonuna ortak ederken, “iade”yi yasaklayan bir maddeyi Kürt Anayasa taslağına ekledi. PKK, Kürt parlamentosunun oluşturduğu Anayasa tarafından güvence altına alınmıştı. Irak''ta ABD, Kuzey Irak''ta ise bölgesel Anayasa''nın güvencesi altında artık.

Talabani''nin açıklaması, bu taktiği ikinci kez önümüze getiriyor. Türkiye''nin bütün enerjisini alan benzer oyalama taktikleri hep yapıldı. Bugün de aynısı deneniyor.

Madem o zaman ikna etmişlerdi, neden olaylar bu noktaya geldi? PKK üzerinde bu kadar etkinsen eğer, onu yönetiyorsundur da. Öyleyse bugünkü sonuçlardan sen de sorumlu olursun. Bir devlet başkanı ya da bölge yönetimi lideri olsan da, bir örgüt üzerinden komşu bir ülkeye savaş ilan etmiş sayılırsın. Son açıklama, Türkiye''yi oyalamak için aynı oyunun tekrarından başka bir anlam taşımıyor. Buna inanan, sonuçlarını kısa süre içinde görecektir. Zaman kazanıyorlar sadece. Nereye kadar ise artık!

“PKK''ya gücüm yetmez” diyenler, Türkiye''ye tehditler savuruyor ve savaşacaklarını söylüyor. PKK''ya gücünüz yetmezse Türkiye''ye nasıl yetecek? PKK, Türkiye''ye karşı verilen savaşta öncü güç mü oluyor?

Peki kaçırılan 8 askeri kurtarabileceklerini açıklayan DTP''ye ne demeli? Madem PKK üzerinde bu kadar etkinsiniz neden bu saldırıların önüne geçmediniz? Rehin askerleri kurtarmak için elbette her şey yapılmalı. Ama buna gücü yetenlerin, onlarca insan ölürken susmaları nasıl açıklanabilir?

Ya ABD''ye ni diyeceğiz? Türkiye''den üç gün süre istiyor. Ardından “sınır bölgesinde operasyon yapma” diyor. Türkiye, ABD''ye günler değil, aylar değil yıllarca süre verdi. Sonuca götüren bir işbirliği gören var mı? Talabani''nin “PKK ateşkes yapacak” sözü ile ABD''nin süre istemesi, sınırötesi operasyona tavrı aynı halkanın zincirleri. Bu koalisyon, Türkiye''ye karşı sınırötesi operasyon yapıyor. Dikkatli bakanlar görecektir.

PKK, Talabani, Barzani, ABD ve İsrail arasında oluşan koalisyonu görmeliyiz artık. Şiddete dayalı eylemler de, politik tutumları da birbirini tamamlıyor.

Bütün bu girişimleri doğru kabul edelim: Bu koalisyonun iyi niyetli olduğunu varsayarsak, üç ay sonra aynı noktada olacağız? Çünkü oyalamaktan, ertelemekten başka hiçbir şey önermiyorlar. Gerçek anlamda işbirliği yapmıyorlar.

Siyasi çözüm için de, askeri çözüm için de farklı, yeni bir okuma yapmak gerekiyor. Zor da olsa bir karar vermek gerekiyor. Kayıpların tek sebebi kararsızlık. Ve bu kararsızlık, Türkiye''nin ABD ile nasıl bir gelecek yaşayacağını öngörememesinden kaynaklanıyor.

Türkiye Kuzey Irak"ta, bütün bölge tetikte...
00:0024/10/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kamuoyu sınırötesi harekatı tartışırken Türk Silahlı Kuvvetleri Kuzey Irak''ta girdi bile. Dağlıca''daki saldırıdan hemen sonra başlayan operasyon, niteliği ve kapsamı henüz netleşmese de devam ediyor. Kaç asker Irak topraklarında, nereleri vuruyorlar, ne tür bir operasyon taktiği izliyor henüz kamuoyu bu konularda bilgilendirilmiş değil. Kanlı saldırı henüz Türkiye''ye ulaşmadan, gece 01-02.00 sıralarında çatışmalar devam ederken aynı anda Silahlı Kuvvetler mensupları Kuzey Irak''a giriyordu.

Aynı gece, öncü olarak beş tim sınırı geçti. Ardından on üç tim daha gönderildi. Sınırötesinde uzun zamandır bulunan, operasyonlar yapan birlikler zaten vardı. Bu yeni sevkıyattan sonra nakiller devam ediyor. Yani Türkiye konuşurken, ne yapılması gerektiğini tartışırken, Ankara-Bağdat-Washington-Erbil arasındaki söz düellosu ya da gizli pazarlıklar devam ederken TSK mensupları yapmaları gerekeni yapmaya başlamıştı bile.

Ancak bölgeden gelen haberler oldukça endişe verici. ABD ve İsrail''in, Türkiye''nin operasyonuna karşı peşmerge birliklerini sınır bölgelerine yığmasının, tüm silahları Türkiye''ye çevirmesinin ötesinde, bölgeye sürekli silah sevkıyatı yaptığı, büyük bir çatışma olması riskinin oldukça yüksek olduğu bildiriliyor.

Bunlar olurken, krizin bize yansıyan bölümünde siyasi arayış devam ediyordu. ABD, Türkiye''yi uyarmaya, tek yanlı hareket etmemesi konusunda ikna etmeye, uyarılar işe yaramayınca da “birlikte operasyon yapalım” demeye başladı. Bağdat yönetimi, ABD''nin tavrına paralel biçimde “birlikte hareket edelim” derken Kuzey Irak yönetimi, Türkiye''ye açık tavır almayı, yer yer “yapabileceğimiz bir şey yok” demeyi sürdürüyordu. “PKK''ya gücünüz yetmez”, ile “Türkiye''ye karşı savaşırız” arasındaki ikilemi yaşıyordu.

Ankara ise, dünya kamuoyunu ikna etme yolunda adımlar atıyordu. Dışişleri Bakanı Ali Babacan, bölge ülkelerinde ikna turu yapıyordu. Dahası, dünya basını, günlerdir Türkiye''nin tavrını “terörle mücadele kapsamında bir operasyon” olarak değil, “Türkiye''nin Kuzey Irak''ı işgali”, “savaş”, “bölgesel kriz” ve “Türk-Amerikan ilişkilerinde sorun” olarak algılıyor veya pazarlıyordu.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, “Türkiye olarak bizim Irak''a olan bazı ihracat kalemlerinde, önümüzdeki günlerde herhangi bir yaptırıma gidebiliriz” derken, Türkiye''nin karşısında oluşturulan koalisyon da Suriye''deki Kürtleri harekete geçirmeye çalışıyor.

Bu gelişmeyle bir bağlantısı olup olmadığını bilmediğim ancak dikkatimi çeken çok önemli bir olay daha var: Ermenistan''a ilk resmi ziyaret gerçekleştiren İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad, dün sabah Ermenistan yönetimini şaşırtan bir karar alarak; “Ülkemde önemli işlerim çıktı. İzninizle hemen İran''a dönmem gerekiyor” sözleriyle kahvaltıdan sonra uçağına bindiği gibi apar topar Tahran''a döndü. Bu garip duruma ilişkin bir açıklama yapılmadı.

Kuzey Irak''taki operasyonun boyutlarını tam olarak şu an itibariyle bilmiyoruz. Ama benim çok ciddi endişelerim var. Endişem ABD ve İsrail''in bölgedeki silah yığınağından kaynaklanıyor. Bu ülkelerin PKK veya Türkiye''nin karşısına çıkacak güçlere vereceği lojistik destekten kaynaklanıyor. Dahası, bir kaç yıldır bölgede stoklanan, Türkiye sınırına yakın bölgelere yerleştirilen füzelerden kaynaklanıyor. Ve dahası, K. Irak''ta çatışmalar artarsa, yayılırsa, başka bir boyut alırsa, Türkiye''nin bir çok bölgesinde patlamaların olmasından kaynaklanıyor. Bir endişem daha var, söylemeliyim: Blackwater gibi güvenlik şirketlerinin bu savaşta ihale alması ihtimalinden ürküyorum.

Bir çok kez burada aktardım. Bunlardan sadece birinde aktardığım bilgiler şöyleydi: :

Peşmergeler, yoğun olarak Türkiye sınırına yakın bölgelere yerleştirildi. 6 bin peşmerge Kerkük''e, 2 bin tanesi Musul''a, 3 bin peşmerge de Türkiye sınırına yerleştirildi. İsrail''den K.Irak''a büyük miktarda füze sevkıyatı yapıldı. Ağır silahların olduğu, füze rampalarının olduğu 3 TIR dolusu silah ve mühimmat peşmergelere nakledildi. Bunlar sadece bir partide olan sevkıyattı. Bu hazırlıklar ne için? ABD ve İsrail Kürt birliklerini neden ağrı silahlarla donattı? Bu hazırlıklar İran için mi? Türkiye için mi? Yoksa Türkiye, Kerkük bahanesiyle bölgeye çekilip İran''a karşı cepheye mi sürülecek?

Bu çıkış bir operasyonla sınırlı kalır mı? İran''ın tavrı ne olur? Ahmedinejad''ın apar topar dönüşünün bugünkü krizle ne ilgisi olabilir? Kriz Suriye''yi de içine alır mı? Bölgesel niteliği artınca ABD''nin pozisyonu ne hal alır? Bütün bu soruların cevapları, endişe ettiğimiz gibi gelişirse, bölgesel savaş kapıları aralanmaz mı? Kuzey Irak meselesi bir anda ABD ve müttefiklerinin İran''a yönelik harekatına dönüşür mü?

Önümüzdeki günlerde bunları tartışacağız, izleyeceğiz….

Türk-Kürt savaşı Türk-İran savaşı
00:0025/10/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin yakın çevresinin hassas, kırılgan yapısını bilenler, şu anki durumun ne anlama geldiğini çok iyi biliyor olmalı. Irak işgalinin dışında içinde bulunduğumuz coğrafyanın kaderini değiştirmeye aday bu kadar vahim bir durum yaşanmadı. Bir tarafta, "Ortadoğu''nun haritasını değiştirmeliyiz" diyenler, diğer tarafta bugünkü haritayı, sınırları güvence altına almak isteyenler neredeyse açık bir savaşın eşiğine geldi. Harita değiştirmeyi kafasına koyanların, Türkiye''yi istisna tutmadığını artık hepimiz biliyoruz. Parçalanmaya direnenlerin kendi aralarında dayanışmaya doğru gittiğini, adeta sürüklendiğini de görüyoruz.

PKK saldırıları, terör ve arkasındaki güçlerin politik gündemiyle, Türkiye''nin teröre karşı verdiği savaş ve bölgesel belirsizliğe hazırlık mahiyetindeki çabaları, eğer korkulan olursa, bir anda bölgesel bir savaşın başlama riskini taşıyor. Bu gerçekten ciddi bir endişe ve sanılanın aksine, krizin bütün bölgeyi sarması o kadar kolay ve çabuk olur ki, yıllardır harita değiştirmek için yapmadıklarını bırakmayanlar bile büyük bir şoka uğrayabilir. Ve gerçekten çok kan dökülür bu topraklarda, katliamlar yaşanır.

Gelişmeleri sadece tek bir boyutla ele alanlar, PKK''yı sadece terör örgütü olarak görenler, çatışmanın potansiyel büyüklüğünü terörle mücadele sınırları içine hapsedenler, ABD ve İsrail''in Türkiye ile bağlarının kopmaz olduğuna iman edenler de aynı şoku yaşayabilirler.

Evet, Afganistan işgal edildi, Irak işgal edildi, etnik ve mezhep eksenli kıyımlar yaşandı, İsrail Lübnan''a saldırdı, ABD ve İsrail Suriye ve İran''ı tehdit ediyor… Ancak Ortadoğu, Türkiye''yi de içine alacak şekilde derin bir kırılma yaşıyor ve bu kırılmanın bütün bölgeyi cephelere dönüştürmesi tahminlerden çok daha kolay ve hızlı olacaktır.

Şu bilinmeli ki, bölgenin geleceğini barış ve uzlaşmayla belirleme fırsatı kaçırılmak üzere. Türkleri de, Kürtleri de, Arapları ve İranlıları da mahvedecek, ABD, İsrail ve müttefiklerinin bölgeyi istedikleri gibi dizayn etme fırsatı sunacak bir dönemin eşiğindeyiz.

Basiret bize gerekiyor. Türklere, Kürtlere, Araplara ve İranlılara… Bu bölge için şu an bütün önyargı ve düşmanlıklardan kurtulup bir şeyler yapamazsak eğer, felaketi hep birlikte yaşayacağız. Türk analar da, Kürt analar da ağlayacaktır. Dışarıdan gelenler bu ağıtlar üzerine, kan üzerine, acı üzerine hesaplar yapacaktır.. Böyle giderse, Türk-Kürt savaşı da çıkar, Arap-Kürt savaşı da çıkar, Türk-İran savaşı da çıkar. Her türlü farklılık o zaman kanlı çatışmalara dönüşecek, dönüştürülecektir.

Türkiye ilk kez kendine yönelen tehdit karşısında bu kadar kararlı hareket ediyor. Bu hareket PKK ile sınırlı olabilir ancak hareketin arkasındaki algılama, daha kapsamlı, tehdidi bütün boyutlarıyla hisseder nitelikte. Bugüne kadar erteleme, oyalama adına önüne konulan dosyaların hepsine inanmış görünen Ankara, artık bu samimiyetsizlikleri ciddiye almıyor. Sadece Türkiye değil, sanki krizin bütün tarafları nihai hesaplaşmaya hazırlanmış, nihai hedefe yönelmiş gibi.

ABD''ye bakın: Türkiye''yi kandırmak için kullanmadığı bahane kalmadı. Ama her zaman "asla bölgeye girmeyin" dedi. Şimdi "birlikte operasyon yapalım" diyor. Kendisinin silahlandırdığı, İsrail''in eğittiği bir güce karşı operasyon yapacakmış! Bir taraftan PKK''ya ve Kuzey Irak yönetimine Türkiye ile ilgili istihbarat sağlıyor, Türkiye''ye karşı silahlandırıyor. Bir taraftan ortaklık teklif ediyor. Kim inanır!

Barzani''ye bakın: "PKK terörist örgüt değil" dedi. "Türkiye''ye karşı savaşacağız" dedi. Şimdi PKK''ya susmasını söylüyor, Irak topraklarını kullanmamasını istiyor. Bildiriler yayınlıyor. Kim inanır!

Talabani''ye bakın: "PKK''yı ikna ettik" dedi. Ardından kanlı saldırılar geldi. Birkaç gün önce "PKK ateşkes yapacak" dedi. Aynı gün yalanlandı. "Türkiye''ye bir kedi bile teslim etmeyiz" dedi. Şimdi "PKK liderlerini teslim edelim" diyor. "PKK''ya gücümüz yetmez" dedi. Ama Türkiye''ye karşı tehdit içeren sözler sarfetti. Oğlu Kubat Talabani ise; "Türkiye''nin bütün şehirleri alev alev yanar" tehdidinde bulunuyor. Kim, hangi birine inansın!

Bağdat yönetimine bakın: Bir şey yapacak gücü ve iradesi olmayan Bağdat yönetimine… PKK bürolarını kapatacakmış. Daha önce de kapatılmıştı! PKK Irak topraklarını terk etsinmiş. Ne kadar da dinlerler ya!

Ama baskı sonuç getiriyor. Bir haftada nerden nereye geldiler. Çelişki, belirsizlik, endişe nasıl da kendini hissettiriyor.

Bir de bölgesel gelişmelere bakın: Rus askeri kaynakları Kremlin''e şu raporu veriyor: "Türkiye, Kuzey Irak konusunda İran''dan askeri destek istedi." Her ne kadar, Tahran''daki istifalar neden gösterilse de, bu çevreler Ahmedinejad''ın Ermenistan ziyaretini yarıda kesmesini buna bağlıyor. Aynı anda Suriye, orduya savaş için hazır olma çağrısı yapıyor. Şam yönetimi, İsrail''in Kurban Bayramı''ndan önce saldırıya geçeceğini düşünüyor. İsrail Başbakanı Ehud Olmert ise, nükleer güç olma yolunda İran''ın kırmızı çizgiyi geçtiğini açıklıyor. Dünya, halen bölgede operasyonları devam eden Türkiye''nin birkaç gün içinde kapsamlı müdahale yapacağını iddia ediyor.

Şu an: Türkiye operasyonda. Bölgedeki güçleri Türkiye''ye karşı olan güçlere alabildiğine destek vermeye devam ediyor. ABD komutanları sınırda gözlem yapıyor.

Ben bütün bu gelişmeleri bölgesel savaşa giden çok ciddi adımlar olarak okuyorum. Türkiye, İran ve Suriye''yi içine alacak büyük bir savaş… Dengeler o kadar hızlı değişir ki, dostlar bir anda düşman, düşmanlar da dost olabilir. Ve bu savaş bir anda yüzünü İran''a çevirebilir. Umarız bu noktaya gelmez. Umarız krizin tarafları arasında bir uzlaşma zemini oluşturulur. Yoksa bu savaş başlarsa asla sona erdirilemez…

Türk-Kürt savaşı Türk-İran savaşı
00:0025/10/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin yakın çevresinin hassas, kırılgan yapısını bilenler, şu anki durumun ne anlama geldiğini çok iyi biliyor olmalı. Irak işgalinin dışında içinde bulunduğumuz coğrafyanın kaderini değiştirmeye aday bu kadar vahim bir durum yaşanmadı. Bir tarafta, "Ortadoğu''nun haritasını değiştirmeliyiz" diyenler, diğer tarafta bugünkü haritayı, sınırları güvence altına almak isteyenler neredeyse açık bir savaşın eşiğine geldi. Harita değiştirmeyi kafasına koyanların, Türkiye''yi istisna tutmadığını artık hepimiz biliyoruz. Parçalanmaya direnenlerin kendi aralarında dayanışmaya doğru gittiğini, adeta sürüklendiğini de görüyoruz.

PKK saldırıları, terör ve arkasındaki güçlerin politik gündemiyle, Türkiye''nin teröre karşı verdiği savaş ve bölgesel belirsizliğe hazırlık mahiyetindeki çabaları, eğer korkulan olursa, bir anda bölgesel bir savaşın başlama riskini taşıyor. Bu gerçekten ciddi bir endişe ve sanılanın aksine, krizin bütün bölgeyi sarması o kadar kolay ve çabuk olur ki, yıllardır harita değiştirmek için yapmadıklarını bırakmayanlar bile büyük bir şoka uğrayabilir. Ve gerçekten çok kan dökülür bu topraklarda, katliamlar yaşanır.

Gelişmeleri sadece tek bir boyutla ele alanlar, PKK''yı sadece terör örgütü olarak görenler, çatışmanın potansiyel büyüklüğünü terörle mücadele sınırları içine hapsedenler, ABD ve İsrail''in Türkiye ile bağlarının kopmaz olduğuna iman edenler de aynı şoku yaşayabilirler.

Evet, Afganistan işgal edildi, Irak işgal edildi, etnik ve mezhep eksenli kıyımlar yaşandı, İsrail Lübnan''a saldırdı, ABD ve İsrail Suriye ve İran''ı tehdit ediyor… Ancak Ortadoğu, Türkiye''yi de içine alacak şekilde derin bir kırılma yaşıyor ve bu kırılmanın bütün bölgeyi cephelere dönüştürmesi tahminlerden çok daha kolay ve hızlı olacaktır.

Şu bilinmeli ki, bölgenin geleceğini barış ve uzlaşmayla belirleme fırsatı kaçırılmak üzere. Türkleri de, Kürtleri de, Arapları ve İranlıları da mahvedecek, ABD, İsrail ve müttefiklerinin bölgeyi istedikleri gibi dizayn etme fırsatı sunacak bir dönemin eşiğindeyiz.

Basiret bize gerekiyor. Türklere, Kürtlere, Araplara ve İranlılara… Bu bölge için şu an bütün önyargı ve düşmanlıklardan kurtulup bir şeyler yapamazsak eğer, felaketi hep birlikte yaşayacağız. Türk analar da, Kürt analar da ağlayacaktır. Dışarıdan gelenler bu ağıtlar üzerine, kan üzerine, acı üzerine hesaplar yapacaktır.. Böyle giderse, Türk-Kürt savaşı da çıkar, Arap-Kürt savaşı da çıkar, Türk-İran savaşı da çıkar. Her türlü farklılık o zaman kanlı çatışmalara dönüşecek, dönüştürülecektir.

Türkiye ilk kez kendine yönelen tehdit karşısında bu kadar kararlı hareket ediyor. Bu hareket PKK ile sınırlı olabilir ancak hareketin arkasındaki algılama, daha kapsamlı, tehdidi bütün boyutlarıyla hisseder nitelikte. Bugüne kadar erteleme, oyalama adına önüne konulan dosyaların hepsine inanmış görünen Ankara, artık bu samimiyetsizlikleri ciddiye almıyor. Sadece Türkiye değil, sanki krizin bütün tarafları nihai hesaplaşmaya hazırlanmış, nihai hedefe yönelmiş gibi.

ABD''ye bakın: Türkiye''yi kandırmak için kullanmadığı bahane kalmadı. Ama her zaman "asla bölgeye girmeyin" dedi. Şimdi "birlikte operasyon yapalım" diyor. Kendisinin silahlandırdığı, İsrail''in eğittiği bir güce karşı operasyon yapacakmış! Bir taraftan PKK''ya ve Kuzey Irak yönetimine Türkiye ile ilgili istihbarat sağlıyor, Türkiye''ye karşı silahlandırıyor. Bir taraftan ortaklık teklif ediyor. Kim inanır!

Barzani''ye bakın: "PKK terörist örgüt değil" dedi. "Türkiye''ye karşı savaşacağız" dedi. Şimdi PKK''ya susmasını söylüyor, Irak topraklarını kullanmamasını istiyor. Bildiriler yayınlıyor. Kim inanır!

Talabani''ye bakın: "PKK''yı ikna ettik" dedi. Ardından kanlı saldırılar geldi. Birkaç gün önce "PKK ateşkes yapacak" dedi. Aynı gün yalanlandı. "Türkiye''ye bir kedi bile teslim etmeyiz" dedi. Şimdi "PKK liderlerini teslim edelim" diyor. "PKK''ya gücümüz yetmez" dedi. Ama Türkiye''ye karşı tehdit içeren sözler sarfetti. Oğlu Kubat Talabani ise; "Türkiye''nin bütün şehirleri alev alev yanar" tehdidinde bulunuyor. Kim, hangi birine inansın!

Bağdat yönetimine bakın: Bir şey yapacak gücü ve iradesi olmayan Bağdat yönetimine… PKK bürolarını kapatacakmış. Daha önce de kapatılmıştı! PKK Irak topraklarını terk etsinmiş. Ne kadar da dinlerler ya!

Ama baskı sonuç getiriyor. Bir haftada nerden nereye geldiler. Çelişki, belirsizlik, endişe nasıl da kendini hissettiriyor.

Bir de bölgesel gelişmelere bakın: Rus askeri kaynakları Kremlin''e şu raporu veriyor: "Türkiye, Kuzey Irak konusunda İran''dan askeri destek istedi." Her ne kadar, Tahran''daki istifalar neden gösterilse de, bu çevreler Ahmedinejad''ın Ermenistan ziyaretini yarıda kesmesini buna bağlıyor. Aynı anda Suriye, orduya savaş için hazır olma çağrısı yapıyor. Şam yönetimi, İsrail''in Kurban Bayramı''ndan önce saldırıya geçeceğini düşünüyor. İsrail Başbakanı Ehud Olmert ise, nükleer güç olma yolunda İran''ın kırmızı çizgiyi geçtiğini açıklıyor. Dünya, halen bölgede operasyonları devam eden Türkiye''nin birkaç gün içinde kapsamlı müdahale yapacağını iddia ediyor.

Şu an: Türkiye operasyonda. Bölgedeki güçleri Türkiye''ye karşı olan güçlere alabildiğine destek vermeye devam ediyor. ABD komutanları sınırda gözlem yapıyor.

Ben bütün bu gelişmeleri bölgesel savaşa giden çok ciddi adımlar olarak okuyorum. Türkiye, İran ve Suriye''yi içine alacak büyük bir savaş… Dengeler o kadar hızlı değişir ki, dostlar bir anda düşman, düşmanlar da dost olabilir. Ve bu savaş bir anda yüzünü İran''a çevirebilir. Umarız bu noktaya gelmez. Umarız krizin tarafları arasında bir uzlaşma zemini oluşturulur. Yoksa bu savaş başlarsa asla sona erdirilemez…

Bu soruların cevapları kaç milyar dolar eder?
00:0026/10/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Önce biraz bilgi:

Türkiye savaş uçakları ve toplarla Kuzey Irak''ta bazı mevzileri bombalıyor. Ama sanıldığı gibi, sınırın diğer tarafında kapsamlı operasyonlar yok. MGK toplantısından çıkan ambargo kararının niteliği ve kapsamıyla, askeri seçeneğin niteliği ve kapsamı henüz netleşmedi. İstanbul''da yapılacak Irak''a komşu ülkeler toplantısı ve Başbakan Tayyip Erdoğan''ın ABD ziyareti sonrası Türkiye''nin nasıl bir pozisyon alacağını daha net biçimde göreceğiz.

Askeri müdahale tehdidinin oluşturduğu psikolojik baskı altında Ankara, Washington, Londra, Bağdat ve Erbil arasında sıra dışı pazarlık süreci işliyor. Başkentlerden gelen çelişkili açıklamaların ve tavır değişikliklerinin sebebi de bu. Özellikle Celal Talabani''nin gösterdiği tutarsızlığın sebebi. Bu nedenle, Türkiye''yi ayağa kaldıran gelişmelerin ne tür bir sonuç doğuracağını öğrenmek için bir süre daha beklemek zorunda kalacağız.

Türkiye karşı karşıya bulunduğu en büyük krizde, ilk kez bu kadar kararlı. İlk kez bu denli bir kamuoyu oluşturdu. İlk kez konuyu bu kadar ciddi biçimde dünya gündemine getirebildi. İlk kez pazarlıkta kozlarını bu kadar sağlam kullanabiliyor. İlk kez ne kadar ciddi olduğunu dünyaya gösterdi.

Pazarlık bir noktaya gelene kadar geniş çaplı askeri operasyon beklememek gerekiyor bence. Birkaç gündür devam eden hava saldırılarının askeri anlamda ciddi bir zayiat verdiğini sanmıyorum. Operasyonlar sadece siyasi olarak Ankara''nın elini güçlendiriyor.

Çok sayıda özel harekat timi zaten bölgeye gönderilmişti. Dün sabaha yakın aynı birliklerden yirmiye yakın tim sınırın diğer tarafına geçti. Ancak kamplar boşaltılmış durumda. Yerlerinde az miktarda yem bırakılmış. Bana kalırsa, pazarlık adı altında Türkiye''ye karşı yürütülen oyalama taktikleri bölgenin Türkiye saldırısına hazırlanmasının da payı var.

ABD, hedef gösterebileceğini, istihbarat sağlayabileceğini öneriyor. Müttefik ülke, bu istihbaratı daha önce neden vermedi? Teröre karşıydı hani! Bölgeye giren timlerin zaman zaman taciz atışlarına maruz kaldığı ama ciddi bir çatışma yaşanmadığı belirtiliyor. Ancak artık ismini vermemize bile gerek kalmayan ülkelerin, yığınaklara devam ettiği, bunlar içinde füzelerin de bulunduğu ifade ediliyor.

Eğer siyasi baskılar bir sonuç vermez de Türkiye kapsamlı operasyona başlamak zorunda kalırsa, ABD ve bazı müttefiklerin desteği Türkiye''nin yanında olmayacaktır. Bölge cehenneme dönebilir. PKK''nın “petrol borularını bombalarız” tehdidinin ötesinde petrol kuyularının bile havaya uçurulabileceği söyleniyor. Bazı çevreler, böyle bir çatışma sırasında, Türkiye''nin bir çok bölgesinde stoklandığını iddia ettikleri bombaların patlayacağı gibi vahim iddiaları ortaya atabiliyor.

Bu oyunda ABD Türkiye''nin yanında mı? Bana göre hayır. Görünüşte öyle ama aslında değil. Krizi o yönetiyor. Türkiye''yi o oyalıyor. Yarın bölgede Türkiye''nin başına ne gelecekse o getirecek. Çünkü Kürt kartını çok iddialı biçimde kullanıyor. Şimdi sorulara geçelim, milyarlarca dolarlık sorulara..

Daha önce sormuştum. Şimdi tekrarlamamda bir sarkınca yok:

1- PKK''nın bitmesini kim istemiyor?

2- PKK''ya silah sağlayan Türklerin kim olduğunu bilen var mı? Bilenler neden susuyor? (İki sorunun cevabının milyarlarca dolar değerinde olduğunu söylesem yeterli herhalde.)

3- Kuzey Irak Mersin arasındaki ticaret, kaçakçılık hattını yönetenler kim? Mersin serbest bölgesinde ne dolaplar dönüyor? Saddam''ın silahları ve füzelerinden bazılarının bile bu bölgeden sevkedildiği iddiaları neden incelenmiyor? Bu trafiğin Türkiyeli ortakları kim?

4- K. Irak''tan Türkiye''nin bazı şehirlerine nakledildiği iddia edilen patlayıcı ve silahlarla ilgili trafiği bu kişiler mi yönetiyor? Ve bu patlayıcı ve silahlar hangi saldırılarda kullanıldı? Bu trafik neden engellenemedi?

5- Bazı ülke istihbarat teşkilatları sınırın diğer tarafında binlerce kişiden oluşan bir gücü neden Türkiye''ye karşı hazırlıyor? Aynı amaç için Türkiye''de neler yapıyorlar?

6- Aynı istihbarat birimlerinin bu ülkenin mahrem bilgilerine sahip insanlarla Türkiye içinde yaptıkları toplantılarda Lübnan''dan K. Irak''a kadar neleri planlıyorlardı?

7- Bu ortaklıkla, Türkiye''deki saldırılarla, suikast hazırlıklarıyla, bombalı saldırı hazırlıkları arasında ne tür bir bağlantı var?

8- Türkiye''de asker, diplomat, siyasi çevreden ve iş dünyasından bazı kişilerin, ABD ve İsrail istihbaratı ile K. Irak merkezli işbirliği iddialarına ne diyeceğiz? Bu çevrelerin Türkiye''nin K. Irak politikası üzerindeki etkisi nedir?

Kürtlerle masaya otur, İran"la savaş! Yoksa?..
00:0030/10/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hem siyasi iktidarın hem de askerin Kuzey Irak''a müdahale etme isteksizliği ortada iken, ABD ve Irak''lı temsilcilerle pazarlık devam ederken, devletin zirvesindekiler sözlerini giderek sertleştirip Türkiye''yi savaş havasına sokarken, Türkiye bir uçtan diğerine milli seferberlik haline girerken, bütün dünya PKK saldırılarının ve PKK''ya operasyonun ötesinde bir takım gelişmeleri endişe ile beklerken…

Irak sınırına binlerce asker ve mühimmat yığınağı yapılırken, diğer tarafta sınırlı operasyon içeride ise çatışmalar sürerken, bütün bunların sebebi olarak ABD''nin Irak''taki varlığı gösterilirken, Washington terörle mücadelede en yakın müttefikini yalnız bırakmakla suçlanırken, son saldırılardan sorumlu tutulurken, PKK''nın elinde ABD silahları varken, K. Irak yönetiminin ABD desteğiyle Türkiye''ye meydan okuduğuna dair kanaat devletin bütün kurumları ve kamuoyu tarafından paylaşılırken…

Son günlerde dikkat çekici bir yaklaşım belli çevrelerde ısrarla dile getirilir oldu. Kamuoyu, bilinenin, inanılanın ötesinde bir yerlere taşınmak isteniyor gibi.

Bugüne kadar edindiğimiz izlenimleri yok sayan, devletin en tepesindekilerin iddialarını boşa çıkaran, bu tez gün geçtikçe daha yaygın bir çevre tarafından yazılır, konuşulur oldu. Doğruysa, bugüne kadar söylenen her şey yanlıştı. Türkiye boşuna efeleniyordu. PKK''nın arkasında ABD unsurları yok. Washington Ankara ile teröre karşı işbirliği yapıyor. Ortada bir sorun yok. Sadece PKK''nın eskiden olduğu gibi kendi başına buyruk sorumsuz davranışları söz konusu. Ve eğer öyleyse çok yakında PKK''nın gücü elinden alınacak. ABD ve Türkiye birlikte hareket ederek bu sorunu bitirecek.

İddia şu: Son olayların, PKK''nın son saldırılarının ABD ile bir ilgisi yok… Bu resmi düzeyde bir kanaat olarak paylaşılıyor. Medyada bunu dile getirenler var. Dar siyasi çevrelerde ifade edenler var. Buradan hareket edersek ABD''nin, K. Irak''tan Türkiye''ye yönelen tehditlerde sorumlu tutulmasını gerektirecek bir durum yok.

Peki bunca gürültü neyin nesiydi? İsrail''i ima eden, ABD''yi ima eden, "bizimle neden işbirliği yapmıyor" sitemlerini içeren sözlerin ne anlamı vardı? "Artık oyalanmak istemiyoruz" demenin, binlerce ABD silahının PKK''ya verildiğine dair kanıtların ne anlamı vardı?

Bütün Türkiye; siyasetçisiyle, askeriyle, aydınıyla, yazarıyla, gazetecisiyle, kanaat ön deriyle, sokakta yürüyen insanlarıyla kocaman bir yalana mı inandırıldı? Başbakan Tayyip Erdoğan''ın ABD ziyareti öncesi, Türkiye''nin elini güçlendirmek, işbirliği kapılarını aralamak için mi güçlendiriliyor bu tez?

Başbakan''ın, bakanların bir çoğunun, Genelkurmay Başkanı''nın ABD''yi işaret eden sözleri, "Türkiye ne gerekiyorsa ona kendi karar verecek" şeklindeki beyanatları, Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın Barzani''yi işaret ederek "Konuşana değil konuşturana bak" söylemi ne anlama geliyordu?

Bu tezi ileri sürenlere soralım: Bütün bu olanların ABD ile ilgisi yoksa, hedef göstermek istedikleri güçler kim? Rusya mı? İran mı? Hala Suriye mi? Ya da bazı Avrupa ülkeleri mi? Her şey ortada iken, ABD''yi koruma telaşı neden? Bu tezi ileri sürenlerin bildikleri ama kamuoyundan gizledikleri şey ne?

İran kendisi PJAK''la uğraşıyor. Kürt yönetimiyle arası çok iyi. K. Irak''a operasyonlar yapıyor. Suriye''nin Türkiye''ye karşı pozisyon alması mümkün değil. İlişkiler kimsenin beklemediği kadar iyi yolda. Rusya, İran''la birlikte ABD karşısında yer alıyor ve bölgedeki pozisyonunu güçlendiriyor. Ancak bu blokun Türkiye''yi bu şekilde terörle tehdit etmesi, üstelik bunu açıkça yapması şu an pek mümkün görünmüyor. Bu iddianın sahipleri en azından şunları düşünüyor mu?

Hangi ABD Türkiye ile işbirliği yapıyor? Hangi ABD PKK''ya destek veriyor? Hangi ABD, Türkiye ile müttefik, hangi ABD, K. Irak''ta Türkiye karşıtı hareket içinde? Hangi ABD Türkiye ile Kürtler arasında bölgesel geleceğe ilişkin ittifak istiyor, hangi ABD artık Türkiye''nin zayıflatılması gerektiğini düşünüyor? Hangi ABD PKK''yı terörist örgüt görüyor, hangi ABD PKK ile ittifak halinde? Hangi ABD, Türkiye''nin güvenliğini önemsiyor hangi ABD PKK''yı silahlandırıyor ve Kürt birliklerini Türkiye''ye karşı güçlendirip silahlandırıyor?

PKK saldırılarının arkasındaki tez şu:

"Kürtlerle masaya otur, İran''a karşı birlikte savaşalım." Bu tezin birinci maddesi önemli. Elbette Türkiye Kürtlerle ortak bir gelecek tayin etmeli. Bin yıldır birlikte yaşıyoruz. Bin yıl daha birlikte yaşamamız mümkün.

Ama İran''a karşı cephede olmayacağız, olmamalıyız, olamayız. Eğer Türkiye, Kürtlerle masaya oturur, ancak, İran''a karşı cephede yerini almazsa, yine aynı sonuçlarla yüzleşecek. İran''a karşı cephede yer almayı reddettiği müddetçe, Kürtlerle masaya oturmaya çalışsa da bu engellenecek.

Diyelim, PKK''nın arkasında ABD yok. Elinde ABD silahları yok. K. Irak''la Türkiye arasında bir gerilim istemiyor. Türkiye ile işbirliği halinde. Peki, bu kimin senaryosu? Ve sonuçları aynı yere çıkmıyor mu?

İran cepheye Türkiye masaya… Ama masaya gitmenin bedeli İran''la savaşmak. "Hiçbir cepheye gitmek istemiyoruz" derseniz, işte böyle terörle terbiye edilirsiniz. Bugün olan da bu. Terbiye edenin kim olduğunu görmeyen kimse yok aslında. Ancak ortada bir zihinsel körleştirme çabası var. Hepsi bu.

Bırakın PKK"yı, harita değiştiriliyor harita!..
00:0031/10/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

PKK terörü, sınırötesi operasyon, Barzani ile atışmalar, kamuoyunda infial. Her şey konuşuldu. Ancak en önemlileri atlandı. Türkiye''nin bu denli kararlı, hesaplı oluşunun nedeni sadece PKK mıydı? Değildi.

Irak parçalandı, harita yeniden çiziliyor. ABD de, İngiltere de, Kürtler de kendi hedefi için çarpışıyor. Tabi Türkiye de bu yeni durumda payını almak için masada yerini almak üzere bütün kartlarını kullanıyor. Bu nedenle, son haftalardaki gelişmeler tamamen farklı ve yeni bir duruma işaret ediyor. Bunun için herkes çok öfkeli. Herkes çok şeyi feda edecek ölçüde kararlı. Nasıl mı? Anlatalım:

Barzani''nin, Ankara ile Bağdat arasında yapılan Güvenlik Anlaşması''ndan sonraki sözleri kimsenin dikkatini çekmedi. Ancak o açıklama büyük oyunu gözler önüne seriyordu. El Arabiya televizyonuna şunları söyledi:

75 kilometre Irak''a girme hakkı
“İki İçişleri Bakanı arasında imzalanan güvenlik anlaşmasında yer alan bir madde 1926 anlaşmasına atıfta bulunuyor ve Irak petrollerinin yüzde 10''unun Türkiye''ye verilmesini öngörüyor. Petrolün yüzde 10''unu Türkiye verme aşamasında mıdır? Neyse ki bu anlaşmaya İçişleri Bakanı''nın imza yetkisi yok. Hatta Başbakan''ın bile imza yetkisi yok. Irak parlamentosunun bu anlaşmayı onaylaması gerekir. Nasıl oluyor da, Irak''tan bir heyet başka bir ülkeye gidip anlaşma imzalıyor ve bu heyette hiçbir Kürt yetkili yok.”

Ankara ile Bağdat her konuda anlaşmıştı. K. Irak yönetimi anlaşmayı boşa çıkardı. Ankara''da öfke daha da büyüdü.

Peki Ankara Anlaşması''nda neler var ve neden şimdi yeniden gündeme geldi? 5 Haziran 1926''da Türkiye ile İngiltere arasında imzalanan, Türkiye-Irak sınırını belirleyen, petrol gelirlerinin yüzde 10''unu 25 yıllık bir süre için Türkiye''ye veren anlaşmada bugün sorunlarına çözüm olacak ilginç düzenlemeler var. 18 maddelik anlaşmanın bir çok maddesinde, Türkiye ve Irak''a topraklarında birbirine yönelen tehditlere konusunda ağır sorumluluklar yüklüyor. Her iki taraf da, sınırdan 75 kilometre içerideki bölgede, komşusunu rahatsız edecek her kalkışmayı önlemek, sorumluları teslim etmek, işbirliği yapmak zorunda. Yine anlaşmaya göre, bu 75 kilometrelik derinlikte Bağdat ve Ankara dışında hiçbir güce temsil hakkı tanınmıyor. Mesela Irak sınırından 75 kilometre içerideki güçler, Türkiye''ye karşı zarar verici hareketlere girerse, Bağdat bunu önleyecek, önleyemezse işbirliği yapacak. Ve en önemlisi de, bu 75 kilometre içindeki hiçbir güç muhatap alınmayacak, görüşme bile yapılmayacak. Petrol konusu 14. maddede düzenleniyor. 25 yıl süre ile Irak petrollerinin yüzde onu Türkiye''ye veriliyor.

Barzani''yi endişelendiren nokta burası. Hem petrol konusunda hem de Bağdat dışında hiçbir otoritenin muhatap alınmaması konusunda bir Ankara Anlaşması var. Birkaç hafta önce iki başkent arasında imzalanan Güvenlik Anlaşması''nın kaynağı yine 1926 tarihli Ankara Anlaşması. Güvenlik anlaşmasında açıkça 1926''ya atıfta bulunuluyor.

Taraflar bu anlaşmayı bugün bile onaylıyor. Onaylamayan Barzani. Çünkü Kürt yönetimini tamamen boşa çıkarıyor. Dahası, Irak topraklarının 75 kilometre derinliğine kadar Türkiye''yi müdahale hakkı veriyor. Devam edelim:

Petrol de toprak da paylaşılır
Başbakan Tayip Erdoğan''ın son İngiltere ziyaretinde bir anlaşma imzalandı: Stratejik Ortaklık Anlaşması. Çok değişik konularda düzenlemeler içeren anlaşma Irak''la ilgili önemli ortaklıkları düzenliyor. Bir nevi 1926 Anlaşması''nın bugüne taşınmış hali gibi. Çok önemli ve ciddi sonuçlar doğuracak bir anlaşma. Türkiye ile İngiltere, 1926''da olduğu gibi yine Irak''ın geleceğini belirleyecek iki garantör ülke pozisyonu alıyor. Türk medyası bunu iyi algılayamadı. Barzani de tam anlayamamış olacak ki, sesi çıkmadı. Yakında çıkaracaktır ama.

Başbakan''ın 5 Kasım''daki ABD ziyaretinde de benzer bir anlaşma imzalanabilir. Türkiye''yi teskin edecek tek yol bu. Böyle bir anlaşma İngiltere''den sonra ABD ile de imzalanırsa Türkiye, İngiltere, ABD ve merkezi Bağdat yönetimi arasında ciddi bir koordinasyon oluşacak. ABD, benzer bir anlaşmaya yanaşmazsa, ikili ilişkiler ciddi yara alır. O zaman Irak''ın kuruluş anlaşmasındaki taraflara geri dönülür. Böylece, PKK da, K. Irak''tan kaynaklanan tehdit de, enerji ile ilgili talepler de bu koordinasyon tarafından şekillendirilecek.

Türkiye''nin askeri hazırlığı, siyasi sessizliği, kartlarını gizli oynaması bu sebeple olabilir mi? Barzani''yi bu kadar endişelendiren, Türkiye''yi bu kadar kararlı hale getiren, TSK''yı savaş havasına sokan, PKK''nın bu denli kanlı saldırılara imza atmasına neden olan bu paylaşım olamaz mı? Öyleyse büyük sürpriz çıkacaktır ortaya.

Tanrı"yı kıyamete, Türkiye"yi bölgesel savaşa zorlamak!..
00:001/11/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

11 Eylül sonrası bütün dünyaya savaş ilan eden, tek yanlı dünya düzeni kurmaya çalışan, yeni Amerikan yüzyılı inşasına girişen, bu yolda destek görmedikleri her ülkeyi düşman ilan eden neocon-İsrail aşırı sağının ortak ideali Ortadoğu merkezli bir dünya savaşı çıkarmak. Yani Armageddon dedikleri Kıyamet savaşı… Bu savaşla Mesih yeryüzüne inecek, bu savaşla “ilahi adalet” gerçekleşecek. İşte buna “tanrıyı kıyamete zorlamak” diyorlar. Ya da “Mesih''i dönmeye mecbur bırakmak.”

Biz olayı öyle görmüyoruz ama, şu an içinde bulunduğumuz durumun büyük bir Ortadoğu/bölgesel savaşın kapımıza dayanmak üzere olduğuna inanıyoruz.

Türkiye''nin terörle, PKK ile terbiye edilmesi, bir cepheye çekilmeye çalışılması, seçeneksiz bırakılmak istenmesi, bölgenin tamamını saracak çatışmalar zincirinin başlatılması için belki de yapılabilecek tek şeydi. Bunu yapıyorlar işte. Türkiye''nin Kürtlerle çatışmaya sokulması demek, İran''ın da cepheye girmesi demektir. Savaşın Pakistan''dan Lübnan''a kadar yayılması demektir. Türkiye bu oyunu göremezse, görmekle birlikte kendi oyununu kuramazsa, yıllarca sürecek çatışmalar girdabına girecektir. İşte bu, ABD ve müttefiklerinin en büyük hedefi. Şu anki pozisyon, oyunun görüldüğüne işaret ediyor. Kendi oyununu kurup kuramayacağını önümüzdeki günlerde göreceğiz.

Şu an PKK''nın arkasındaki belirleyici tek güç Amerika. İran''a saldıran PJAK''ın arkasındaki tek güç Amerika! Türkiye''yi böyle bir sorunla terbiye etmeye girişen güç Amerika. Bu iddia değil artık, bütün dünyanın bildiği bir gerçek. Hal böyle olunca, sorunun diplomasi yoluyla aşılmasında belirleyici olan tek güç yine Amerika! Hal böyle olunca, terörle terbiye edilen Türkiye''nin askeri seçenekten önce siyasi çözüm yolunda ağır kararlar vermesi gerekiyor. Bunu vermezse, askeri seçeneğe girişirse ve bu askeri seçenek, bölgeyi dizayn etmeye çalışanların kanına dokunursa kıyamet kopacak demektir.

Türkiye bunu göze alabilir mi? Zor ama alabilir. Hatta belli oranda almalı da. Çünkü, alsa da almasa da, savaş kendisine doğru geliyor. Almazsa inisiyatifi tamamen kaybedecek. Alırsa, oyun kabiliyeti kazanma ihtimali var.

Manzaraya iyi bakalım: Türkiye sınıra yığınak yaparken ABD ve müttefikleri de Türkiye sınırına yığınak yapıyor. Kürtlere ait silahlı birlikler sınıra kaydırılıyor. Bu yeni bir durum değil. Bir yıldır yapılan bir hazırlıktı. “İsrail komutasındaki Peşmerge Türkiye sınırında” başlıklı yazıları yazdığım zamanlarda da böyleydi. O dönemde de bölgeye ağır silahlar sevkediliyordu. Füzeler sınıra yakın yerlere yerleştiriliyordu. Bunları yapanlar ABD ve müttefikleriydi.

Şu an aynı hazırlık devam ediyor. Sınıra gece gündüz aralıksız yığınak yapılıyor. Bazı iddialara göre, aylardır sınırdan geçip Türkiye içlerine silah ve patlayıcı taşıyanlar, sevkıyata bugün bile devam ediyorlar. Sınırötesinde çatışmalar yaşanıyor.

PKK ve diğer bölgesel güçler iç içe geçmiş durumda. Bütün bunlar ABD ve birkaç müttefikinin askeri liderliğinde gerçekleşiyor. Bilinen PKK kampları bomboş. Onlar şimdi Barzani birliklerinin arasında. Kuzey Irak''taki bu hazırlıklar aynı zamanda İran''a karşı yapılıyor. ABD destekli PJAK üç ayda 150 İran askeri öldürdü. Bölgeye gönderilen 370 bin silahın sadece yüzde üçüne seri numarası yazdıran ABD, geri kalanı kimlere gönderdiğini bilmiyor muydu? Bu silahların kaçı, Türkiye topraklarında çatışan PKK''lıların elinde acaba?

PKK, PJAK ve önemli ölçüde Barzani, küresel savaş çılgınlarının malzemesi oldular. Birer koza, pazarlık aracına, şantaj malzemesin dönüştürüldüler.

Başbakan''ın 5 Kasım''daki ABD ziyareti, bütün bu gerçekler ışığında bir pazarlığa dönüşecek. Ziyarete ilk kez Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral Ergun Saygun gibi üst düzey askeri yetkilinin katılması, askeri diplomasinin de pazarlıkta yerini alacağına, Türkiye''de asker-sivil ayırımı olmadığına, ülke olarak kararlı bir tutum sergileneceğine, PKK''ya verilen ABD desteğinin kanıt dosyalarının götürüleceğine, Washington üzerinde bir nevi psikolojik baskı uygulanacağına işaret ediyor.

İngiltere''den alınan “çok güçlü destek” ABD''den de alınırsa askeri müdahale olmadan bir çözüm kapısı aralanabilir. Ancak bunun yeni bir oyun, yeni bir oyalama taktiği olmaması lazım. Yoksa “inceldiği yerden kopar” ve bölgede bambaşka saflaşmalar başlar…. İşte o zaman bazıları için kıyamet kopar!

Türkiye Musul"u mu istiyor?
00:002/11/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tarih bize çok acı bir miras bıraktı. Birinci Dünya Savaşı sonrasının travmalarını hala yaşıyoruz. Bölgesel statüko, İngiltere''nin belirlediği statüko onlarca yıldır çatışmalardan, krizlerden, kardeş kavgalarından başka bir şey vermedi bu coğrafyaya. Kürtlerin bugünkü Ortadoğu''da bütün krizlerin merkezinde yer almasının nedeni de bu.

Bize ait olan, bizden olan, ortak kimlik, geçmiş ve gelecek beklentisi, ne varsa yabancılaştırıldı. Bu coğrafyanın çocukları, aslında başkalarının savaşı için yıllarca birbirlerine düşman oldular, birbirlerini yediler, yok ettiler. Etmeye de devam ediyorlar.

Bu kabus büyük bir kıyıma dönüşmeden yapılacak tek şey var: Bizim için yazılan, çizilen her şeyi tersine çevirmek. Bunun için Türkiye dahil, bölgedeki bütün ülkelerin, toplulukların ciddi özverilerde bulunması zorunlu. Aksi takdirde, ne olabileceğini hepimiz biliyoruz.

Türkiye açısında düşünürsek: Yüzyıl boyunca bedel ödeyen bir ülke Türkiye. Bir dünya gücü iken Anadolu''ya hapsedilmiş, sürekli tehdit altında tutulan, sindirilen, kafasını kaldırmasına izin verilmeyen Türkiye, tarihin kendisine bıraktığı ağır mirasın faturasını ödemeye devam ediyor. Kürt meselesi, Kürtlerin, bin yıldır birlikte yaşadığımız, bin yıl daha birlikte yaşamak istediğimiz Kürtlerin temel arayışlarının ötesinde Anadolu''ya hapsedilip bedel ödettirilen Türkiye için yeni bir faturaya dönüştürüldü. Türkiye, başını kaldırıp, zor kararlar almadığı, bir meydan okumaya girişmediği sürece bu koz kendisi için büyük bir yıkıma dönüştürülecek. Sonrasında kimsenin mutlu olmayacağını yakın tarihten çok iyi biliyoruz.

Bugüne gelirsek: Tam da her şeyin bittiği, yolun sonuna gelindiği, savaştan/hesaplaşmadan başka bir yol kalmadığı, bütün arayışların tüketildiği dönemi yaşıyoruz. Ancak tarih, bu ağır faturayı ödeten tarih, bedel ödettiği kadar fırsatlar da sunuyor.

Çarşamba günü Türkiye ile Irak arasındaki statüyü belirleyen 1926 tarihli Ankara Anlaşması''na dikkat çekiğim yazım fazla dikkat çekti. Siyasetin bittiği, askeri seçenek dışında bir şeyin kalmadığı bir dönemde, sürpriz bir diplomasi atağı olarak karşımıza çıkan gelişme, gerçekten de bir çözüm kapısı aralayabilir.
Ankara ile Bağdat arasında yapılan Güvenlik Anlaşması, Mesut Barzani''nin anlaşmanın içeriğine karşı çıkma sebebi, Türkiye ile İngiltere arasında benzer bir yakınlaşmanın doğması, aynı yakınlaşmanın ABD ile de yapılması ve bölgede derin değişimlere zemin hazırlayacak bir sürecin başlaması ihtimali doğdu. Bu nedenle 5 Kasım''da Washington''da yapılacak pazarlık bir dönüm noktası olabilir. Sadece Türkiye için değil, bölgede varolan, bölgeye dışarıdan gelen güçler için de.

Şunları söylemiştik:

1926 bugüne taşınıyor. O dönemdeki yükümlülükler yenileniyor. Türkiye''nin 75 kilometre Irak''a girme hakkı, bugünkü şartlarla hukuki bir zemin kazanıyor. Bu bölgede hiçbir güce temsil hakkı tanınmıyor. Türkiye neredeyse garantör ülke statüsü elde ediyor. Bağdat, bu yaklaşıma çok soğuk değil. Çünkü meselenin dar anlamda PKK ya da terör olmadığını artık herkes biliyor. Bu süreç, Türkiye ile Barzani arasında uzlaşma zemini bile oluşturabilir. Aksi takdirde Barzani''nin otoritesi zayıflatılabilir. Misak-ı Milli farklı biçimde gündeme gelebilir. Bu durum özellikle İran''ı rahatsız edebilir.

Dün Türkiye''de bazı gazeteler konuyla ilgili dikkat çekici bilgiler sundu. Özetle şöyle: 1925''te kurulan Musul Velayet Komisyonu, 1992''de Turgut Özal tarafından Ankara''da bir araya getirildi. Bu komisyon şimdi yeniden toplanmaya çalışılıyor. Komisyonun BM Temsilcisi olan J. Anton Keller Ankara''da toplantıyı organize etmeye çalışıyor. Ona göre bölgedeki 63 aşiret Türkiye''ye bağlanmak istiyor. Barzani, Ankara''ya gelmek isteyen aşiret temsilcilerinin bazılarının pasaportuna el koydu. Komisyon başkanı da Türkiye''nin 75 kilometre Irak''a girmek hakkı olduğunu, Barzani ve Talabani''nin 1992''de Konsey''in alacağı karara uyacağına dair söz verdiğini söylüyor.
O zaman şu tespitleri paylaşalım: Türkiye ile İngiltere arasındaki son anlaşma, Bağdat yönetimi ile belli konularda uzlaşma ABD ile de sağlanırsa yepyeni bir kapı aralanacak demektir. Bu yüzden 5 Kasım görüşmesinin sonuçlarını beklemek gerekiyor. Ancak buna İran''ın ve Rusya''nın tavrı olumsuz olacaktır. Kürt milliyetçiliğinin nasıl dizginleneceği bir başka konu olarak varlığını devam ettirecektir. Atlantik ülkeleriyle böyle bir işbirliği, bölgede yeni cepheleşmeye yol açacaktır. Türkiye, Irak''ta güçlü aktör olacak ancak ABD cephesinin karşısında olan ülkelerle ilişkileri gerilebilecektir. Suudi Arabistan Kralı Abdullah''ın İngiltere ziyaretinin ardından Türkiye''ye gelecek olmasının bu konu ile ne kadar ilgili olduğu henüz bilinmiyor ancak gündeme alınmaması mümkün değil gibi.

Barzani ikna edilir, Türkiye''ye yakınlaştırılabilir, PKK etkisizleştirilir, Kürt meselesi ile ilgili radikal çözümler masaya gelebilir. Ancak Türkiye''nin Musul Vilayeti ile ilgili beklentileri karşılanır. Sözünü ettiğim, harita değişikliği dediğim bu işte. Türkiye, PKK''nın ötesinde, sınırı Irak içlerine uzatabilir.

Büyük pazarlıklar yapılıyor. Nihai pazarlıklar. Sonuçsuz kalmasının yıkım olacağını herkesin bildiği pazarlıklar. Tarihi iddialar raflardan iniyor. Yüz yıl önceki müzakereler yenileniyor. Büyük savaş beklerken sürpriz çözüm gelişebilir. Şu an herkes birbirinin sabrını ölçüyor. Tahammül sınırını. Sinirleri sağlam olan kazanacaktır.

Türkiye''nin tezleri Kerkük değil Musul üzerinden yürütülecekse eğer bu harita değişecek demektir!
O fotoğraf ve PKK ile masaya oturmak!
00:006/11/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İki hafta önce PKK tarafından kaçırılan sekiz askerin serbest bırakılması elbette sevindirici bir gelişme. Özellikle aileleri için… Başbakan Tayyip Erdoğan''ın ABD Başkanı George Bush ile, büyük beklentiler içinde, yaptığı görüşmeden hemen önce gerçekleşen olay, aslında Türkiye''de yaşayan herkesin kafasındaki soru işaretlerinin cevaplarını ortaya koydu. Bir tiyatro oynandı. Bundan önce de oynanıyordu bu oyun, onanmaya da devam edilecek gibi. İnsani gerekçelerle bu tiyatroyu seyrettik. Ama insani kaygılarımız, olayın niteliğini, oyunun içeriğini, siyasi sonuçlarını anlamamızı engellememeli. Önce fotoğrafı anlatalım ve ne anlama geldiğini birlikte sorgulayalım:

ABD''nin, Kuzey Irak yönetiminin, Bağdat''ın ulaşamadığı Kuzey Irak''ın dağlarında sekiz asker rehin tutuluyor. Türkiye teyakkuz halinde, sınıra yığınak yapılıyor ve Washington''da kritik bir görüşmeye hazırlanılıyor.

Pazarlık başlıyor. Erbil, Bağdat ve Washington''ın Kuzey Irak''ın en ulaşılmaz dağlarına kadar uzanabildiğini, PKK ile istedikleri zaman görüşebildiğini, her türlü pazarlığı yapabildiğini, baskılarının veya pazarlıklarının sonuç verdiğini öğreniyoruz.

Barzani ne demişti, Bağdat yönetimi ne demişti, ABD ne demişti bundan önce? “PKK''yı istemiyoruz ama etkisiz kalıyoruz. Bizi dinlemiyor. Askeri açıdan yapacak bir şeyimiz yok. Elimiz kolumuz bağlı. Gücümüz yetmiyor. Türkiye durumumuzu anlamalı..”

Ama Washington''dan Barzani''ye, Barzani''den PKK''ya, PKK yönetiminden dağdaki militanlara bir talimat gidiyor: “Askerleri bırakın!” PKK kabul ediyor. Bırakacağını açıklıyor.

DTP milletvekilleri K. Irak''a geçiyor. Dağ başında bir tören düzenleniyor. Türkiye Büyük Millet Meclisi''ne mensup vekiller törende yerini alıyor. Askerler sıralanmış kurtuluşu bekliyor. PKK zabıt tutuyor, vekiller zaptı imzalıyor. Örgütle bir nevi sözleşme yapılıyor.

Askerler bırakılıyor, Dağdan alınıp Erbil''e getiriliyor, Barzani yönetimine teslim ediliyor. Yani Türkiye''nin peşmerge dediği silahlı güçlere. Erbil''de bir devir teslim yapılıyor ve askerler ABD askerlerine teslim ediliyor. Gelişmeleri Kuzey Irak yönetiminin verdiği bilgilere göre izliyoruz.

ABD askeri uçağına bindirilen askerler Musul''a getiriliyor. Uçakta ABD''li komutanlar da yerini alıyor. Buradan ABD helikopterlerine bindirilip Türk askerlerinin bulunduğu Bamerni üssüne naklediliyor. Bamerni''de TSK mensuplarına teslim ediliyor. Oradan da helikopterlerle Türkiye''ye getiriliyor.

Her şey PKK, DTP''li vekiller, Barzani yönetimi, Washington, Irak''taki ABD birlikleri ve Ankara''daki ABD Büyükelçiliği arasında geçiyor. “Esir değişimi” töreni sanki iki devlet arasında yapılıyor. Kimler yok ki törende? Ya tören alanında olmayan siyasi aktörler?

Hepsinin PKK ile ne kadar yakın olduklarını görüyoruz. “Dağlarda” dedikleri örgütle ne kadar iç içe olduklarını, sözlerinin ne kadar geçerli olduğunu, diyalogların ne ölçüde sağlıklı olduğunu öğreniyoruz. Bu saydıklarımızın aslında hep Kandil''de olduğunu bir kez daha anlıyoruz.

Kamuoyu, sekiz askerin bırakılmasıyla rahatlatılıyor, onlarsa insani bir “görev” üzerinden müthiş bir gösteri yapılıyor. PKK şov yapıyor, onlar bu şovu pazarlıyor, bizler de alık alık bakıyoruz.

Sonuç ne? PKK ortaklarıyla birlikte medyatik şovun ötesinde güçlü bir siyasi sonuç elde ediyor. Oyunu o kurdu. Daha doğrusu ortakları kurdu. O oynadı. Kuralları onlar belirledi. Onlar saldırdı, kaçırdı, onlar serbest bıraktı, bunun sonuçlarını da devşirdi. Siyasi anlamda asli aktör olduğunu dünyaya ilan etti.

İnsani yönün ötesinde örgüte çok güçlü bir siyasi destek sağlandı. Washington gözünde zaten meşru idi. Irak içinde anayasal meşruiyet elde etmişti. Kuzey Irak ise örgütle dayanışma içinde. Peki son durum Türkiye için ne anlama geliyor?

Başbakan''ın ziyareti öncesi bir “iyiniyet jesti” yapılmıştı. Öyle sanılıyordu. Ama aslında Başbakan''ın eli zayıflatılmıştı. İsrail-Hizbullah senaryosu gereği, “askerler bırakıldı. Operasyona gerek kalmadı” mesajı verildi.

Olay, ABD, Barzani, PKK ve Türkiye''de bazı çevrelerin örgüte meşruiyet sağlama, siyasi güç kazandırma yolunda attığı dev bir adım oldu. Abdullah Öcalan posterinin üstünde atılan imzanın siyasi sonuçları Washington''dan Erbil''e kadar etkisini gösterecek yakında.

Türkiye''nin aylardır devam ettirdiği askeri hazırlıklar, ekonomik yaptırım kararları ve siyasi baskı süreci karşısında Washington, Erbil, PKK ve DTP arasındaki koalisyon belirgin bir şekilde kendini hissettirdi. Türkiye gürültü yaptı, onlar sessizce, küçük bir oyun sahnelediler. Zafer “koalisyonun” oldu!

Kim kaybetti? Onu siz biliyorsunuz.

Savaş istemiyoruz, çatışma istemiyoruz, gerilim istemiyoruz, askerlerin rehin kalmasını istemiyoruz. Ama bir taraftan yakıp yıkarken diğer taraftan böyle bir senaryo ne anlama geliyor diye sormak istiyoruz.

Türkiye''yi PKK ile masaya oturtmanın yolu böyle mi açılıyor yoksa! ABD''nin düşüncesi bu. Barzani''nin düşüncesi de. Yarın birkaç PKK''lı teslim edilir, geniş bir müzakere süreci başlatılırsa karşılığında ne istenir? PKK''yı İran''a yönlendirelim, Türkiye''yi de. Barzani üstünden bir pazarlık süreci başlatalım denirse, Türkiye''nin cevabı ne olur?

PKK ile esir değişimi sırasında yapılan mutabakat, örgütün dolaylı tanınması anlamına geliyor. Bunun siyasi okunuşu böyle! Yapılmak istenen tam da bu işte!

.PKK artık Türkiye"yi değil İran"ı vuracak!
00:007/11/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayyip Erdoğan''ın ABD ziyaretinden çıkan sonuçlar şunlar: Washington PKK''ya karşı sıcak takip, operasyona ilişkin anlık istihbarat verecek. Dar anlamda askeri operasyonlar yapılacak. PKK''nın üst yönetimine dair bazı sürpriz gelişmeler olabilir. PKK''nın Türkiye topraklarına yönelik saldırı girişimleri ortaklaşa engellenecek...

Türkiye''nin kazancı bunlar. ABD''nin kazancı ise, Türkiye''nin tek taraflı operasyonunu şimdilik durdurabilmiş olmak. Kuzey Irak yönetimine bir anlamda güvence sağlamak. Barzani yönetimini rahatlatmak.

K. Irak yönetimi şimdilik rahatlamış görünse, Türkiye''nin tehditlerinden kısmen kurtulmuş gibi görünse de, PKK ile mücadele Barzani''yi iki ateş arasında bırakabilir. Şu iki ihtimal önemli: ABD Barzani yönetimini tamamen işin dışında tutup, Kürtler arasında çatışmaya neden olabilecek gelişmeleri önleyebilir. Ya da Barzani''den de, PKK''ya yönelik mücadeleye katılması istenebilir. İkinci seçenek geçerli olursa Barzani zor durumda kalacaktır. Bugüne kadar sakındığı sonuçlarla yüz yüze gelebilecektir.

Bütün bunların nasıl uygulanacağını önümüzdeki birkaç hafta içinde şekillendirecek. Beyaz Saray''ın taahhütlerine ne kadar uyacağını, Türkiye''yi oyalayıp oyalamayacağını bu süre içinde göreceğiz. İşbirliği yaparsa ne ala... Bütün bunlar gerçekleşebilir. PKK Türkiye için en azından yakın dönemde tehdit olmaktan çıkarılabilir. Buna rağmen Barzani üzerindeki Türkiye baskısı hafifletilebilir.

Sonra ne olur? PKK Türkiye yerine İran''a yönelir? Eğer Beyaz Saray''da konuşulanlar gerçekleşirse olacak olan budur. Gerçekleşmezse, Türkiye''nin ABD''den beklentisi bu sefer tamamen son bulur. İran ve Suriye önerileri devreye girer. Bölgede üçlü bir dayanışma hattı oluşur. Washington''ın bunu göze alması zor görünüyor. Alırsa kendisi kaybedecektir, bunu çok iyi biliyor.

Kamuoyu beklentileri çok yüksek tutuldu. Dolayısıyla ziyarette kararlaştırılanlardan daha çok, önümüzdeki günlerde neler yapılabileceği önemli. Ankara tezkereyi, ekonomik yaptırımları elinde tutmaya devam ediyor. Eğer ABD''nin aklındaki “Türkiye''yi şimdilik oyalayalım” ise, bunun Türkiye''yi komşuları ile yakın dayanışmaya zorladığını iyi bilmeli. Böyle bir dayanışmanın, ABD''nin bölgesel çıkarlarını nasıl bir felakete sürükleyeceğini de.

Bundan sonra, en azından bir süreliğine, PKK PJAK olacaktır. PKK militanları PJAK saflarında çatışacaktır. Kime karşı, Tabi ki İran''a karşı. Hafızamızı tazeleyelim. PJAK, bizzat ABD tarafından İran''a karşı kuruldu. Irak''taki ABD ordusu ve istihbaratı bu örgütü eğitti, kadrolaştırdı, silahlandırdı, finansal desteğini sağladı hatta İran içlerinde nerelere saldıracaklarına, kimleri hedef alacaklarına, neler yapacaklarına ilişkin ellerine listeler bile verdi. Washington''ın İran''la ilgili hesapları ortada. Bölgede asıl çatışma İran-ABD arasında yaşanıyor. Coğrafyaya asıl şeklini verecek olan da bu çatışmanın sonuçları olacaktır. Öyleyse bundan sonra PKK''nın ilgi alanı Türkiye''den çok İran''a yönelecektir.

Yani Kürt meselesinde, hep iddia ettiğim gibi; Türkiye masaya İran cepheye çekilecektir. Önümüzdeki günlerde İran''a yönelik terör saldırılarına dikkat edersek bunu görebiliriz. Bu satranç oyununun Kürt sorunuyla ilgisi yok. ABD-İran, ABD-Türkiye ve İran-Türkiye arasında Kürtler üzerinden yürütülen bir mücadeledir bu.

Son PKK saldırılarının arkasında Türkiye''ye verilmek istenen tez şuydu: “Kürtlerle masaya otur, İran''a karşı birlikte savaşalım.” Bu tezin birinci maddesi önemli. Eğer Türkiye, Kürtlerle masaya oturur ancak İran''a karşı cephede yerini almazsa, yine aynı sonuçlarla yüzleşecek. İran''a karşı cephede yer almayı reddettiği müddetçe, Kürtlerle masaya oturmaya çalışsa da bu engellenecektir.

Peki diyelim ABD PKK''nın Türkiye''ye karşı tehdit olmasının önüne geçti. İşbirliği yaptı. Sonrası ne olacak? İddiam şu:

Türkiye''nin karşı karşıya bulunduğu sorunu, sadece PKK, sadece güvenlik, sadece terör gibi dar alana hapsetmesi, sağlıklı bir bakış açısı değil. Dar anlamda güvenlik sorunlarına karşı geliştirilecek dar kapsamlı güvenlik stratejileri, sorunu çözmeyecek daha da karmaşık hale getirecektir. Evet, ABD PKK''yı himaye ediyor, Ama çok kolay tasfiye eder, edecektir de… Türkiye o zaman ne yapacak? Bunun cevabı yok. O zaman Kuzey Irak''tan Türkiye''ye, Karadeniz kıyılarına kadar yayılabilecek saldırıya karşı Ankara ne yapacak? Hiçbir şey... Kuzey Irak''a müdahale gücü olsa bile edemeyecek. Çünkü PKK o zaman Kandil Dağı''nda olmayacak. Türkiye''nin hiçbir gerekçesi kalmayacak. Çünkü o zaman K. Irak yönetimi tamamen ABD yönetiminde olacak. Barzani''nin bir işaretiyle Sivas''a kadar bir çok bölge karışabilecek. PKK''yı devreden çıkarıp Kürtlerin kaderini Barzani''nin elinde toplama stratejisi.

O zaman “ABD PKK''yı niye tasfiye etti bir türlü anlayamadık” diyenler bile çıkacak bu ülkede.

Washington"u ateşe vermenin zamanı!..
00:008/11/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünya genelinde son bir ayın en önemli gündemi Türkiye oldu. Yüz elli bin askerle Irak sınırına yığınak yapan, PKK''yı devre dışı bırakmayı önceleyen, bu arada Kuzey Irak''taki Barzani yönetiminin “yıkıcı tehdidi”ni gizlemeyen, ekonomik ambargo kararı alan ve son olarak 5 Kasım''da ABD ile içeriği tam netleşmeyen bir pazarlık yapan Türkiye, petrol fiyatlarının yükselmesinden bölgesel ölçekte çatışma ihtimaline, Türk-ABD ilişkilerinin geleceğinden haritaların nasıl değiştirileceğine kadar bir çok konudaki soru işaretlerini yeniledi.

5 Kasım görüşmesinden bize yansıyanlar şunlar: PKK en azından bir süreliğini Türkiye için tehdit olmaktan çıkarılacak. ABD örgütü İran''a yönlendirecek. Buna karşı çıkan üst yönetim tasfiye edilecek. Tasfiye yapılırken örtülü operasyonlardan belki suikastlere kadar uzanacak sürpriz gelişmeler izleyebiliriz. Tabi bu arada Kuzey Irak''ın İran''a karşı harekat üssüne dönüşmesi de muhtemel. Belki de zaman içinde, uygulamadan hiçbir sonuç çıkmayacak ve bölgesel direnç alabildiğine öne çıkıp bütün oyunları bozacak, tahminlerin dışında gelişmelere zemin hazırlayabilir.

Ancak burada 5 Kasım pazarlığının analizini yapacak değilim. Bir aydır tartıştığımız Türkiye ve K. Irak merkezli gelişmeler yüzünden dikkat etmediğimiz ancak hepsinin asıl konumuzla bağlantılı olduğu olaylara işaret etmek istiyorum. Daha doğrusu, birer tartışma konusu olan başlıkları hatırlatıp birilerinin dünyayı nerelere sürüklediğine işaret etmek...

İsrail''de yayınlanan Haaretz gazetesinde Zvi Bar''el imzalı yazıda, İsrail istihbaratının hazırladığı bir çalışmaya atıfta bulunularak, bu kış Mısır''la savaş yaşanabileceği iddia ediliyor. İki ülke arasında 30 yıl önce imzalanan ve bir devlet başkanının ölümüne neden olan anlaşmadan sonra ilk kez böyle bir ihtimal gündeme getiriliyor. İsrail istihbaratına göre Mısır, Gazze''ye silah sevkıyatına ve İran eğitimli savaşçıların girişine göz yumuyor. Oysa iki ülke, “terörle mücadele” konusunda yıllardır birlikte çalışıyor. Bu yaz, Hizbullah''a bir saldırı bekleniyordu, olmadı. Ama kış aylarında Mısır''la savaş gündeme gelebilirmiş.. Onlar böyle diyorsa da biz şöyle anlayalım: Hüsnü Mübarek dönemi bir şekilde sona ererse Mısır''da Müslüman Kardeşler dönemi başlayacak. Şimdiden başlayan savaş imaları İsrail''in bu dönemde Mısır''ı hedef alacağının izlerini taşıyor.

Pakistan''da General Pervez Müşerref ikinci kez askeri darbe yaptı. Afganistan işgalinde ABD''nin müttefiki olan, kendi ürünleri Taliban''a karşı birlikte savaşan Müşerref, iktidarı kaybetmemek için olağanüstü hal ilan etti, muhalifleri gözaltına aldı, seçimleri erteledi. ABD''nin göstermelik eleştirisi yanıltmasın. Bu, Afganistan''daki savaşın Pakistan''a yayılması anlamına geliyor. Çünkü Taliban, ülkenin bazı bölgelerinde etkinliğini artırdı. ABD''nin küresel savaşının en önemli cepheleri sadece Irak ve Afganistan değil. Pakistan da bir cephe ülkesi. Ülke bölünmenin eşiğine gelmiş durumda.
Yakın gelecekte, Kızıldeniz''den Pakistan''a kadar uzanacak bölgede yeni ve şiddetli gelişmeler yaşanacağına dair güçlü işaretler belirginleşiyor. Sadece güvenlik açısından değil, özellikle ekonomik gelişmelere de dikkat kesilmek gerekiyor.

ABD doları hızla düşerken petrol ve altın zirveye tırmanıyor. Bugünlerde 98 dolara yükselen petrolün yüz doları geçmesi, Türkiye''yi veya İran''ın içine alacak yeni bir krizin petrol fiyatlarını yüz elli dolarlara yükseltmesinden endişe ediliyor. Altın son 28 yılın en yüksek seviyesine çıktı. Böyle giderse yıl sonuna kadar bin dolara çıkacağı konuşuluyor. Petrol üreten ülkeler ve geçiş güzergahını kontrol eden topraklarda büyük krizler bekleniyor.

Tam da bu sırada, K. Irak yönetimi Bağdat''tan bağımsız olarak yedi petrol anlaşması daha yaptı. Şu an yirmi büyük petrol şirketi Kuzey Irak''ta çalışma yapıyor. Barzani petrolü bir kart olarak kullanıyor ve siyasi güce tahvil ediyor.

ABD ekonomisi üzerinde negatif tartışmalar devam ederken, finans krizleri, büyük banka iflasları konuşulurken Çin bir trilyon dört yüz otuz milyar dolarlık döviz rezervini dolar dışındaki kaynaklara yönlendirmenin telaşı içine girdi. Daha büyük çöküşler, düşüşler bekleniyor. Bazıları bunu son otuz yılın en büyük krizi olarak görürken bazıları ısrarla bir dünya savaşının eşiğinde olduğumuzu, dünya savaşları öncesindeki şartların ortaya çıktığını söylüyor.

Türkiye''nin şu anki önceliği dar anlamda PKK ve terör olabilir. Ama süreç o kadar hızlı ve sürprizlerle işliyor ki, bir anda bambaşka senaryolar gündeme gelebilir. K. Irak, ABD''nin ısrarla istikrar istediği K. Irak, dünyanın en istikrarsız alanı, bölgesel kriz merkezi haline gelebilir ve oyunun kuralları değişebilir.

Avrasya fay hattındaki bu büyük kapışma, siyasi, ekonomik ve askeri alanda bütün şiddetiyle devam ediyor. Tam bu sırada, 11 Eylül''e benzer farklı bir gelişme Washington''ı ateşe verebilir. Eğer birileri bunu planlıyorsa şu anki konjonktürü dikkatle değerlendirdiğine eminim. Hangi güç böyle bir savaşa umut bağlamışsa kaybedecek demektir.

ABD Kongresi''nin iç terör tehdidini önlemeyi amaçlayan yeni yasayı kabulünü haklı çıkaracak şekilde bir “iç terör” eylemi, beklenen dünya savaşının fitilini ateşleyebilir. İşte o zaman ikinci aşamaya geçilir ve bölgemizde hangi sınırların sağlam kalacağını, hangi ülkelerin parçalanacağını, hangi ekonomilerin iflas edeceğini kimse öngöremez.

ABD"ye karşı trilyonlarca dolarlık savaş başlatıldı!
00:009/11/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD dolarının yerlerde sürünmesi, küresel kredisini büyük oranda kaybetmesi, çöküşün eşiğine gelmesi, bu “hazin öykü”nün ABD ve dünya ekonomisi üzerinde ne tür travmaya yol açacağı, petrol ve altın fiyatlarının tehlikeli biçimde yükselmesiyle madene yatırımın neden öne çıktığı, Batı piyasalarındaki kredi/banka krizleri ve bu gidişatın politik çatışmaya ilişkin boyutları nedense ülkemizde derinlemesine analiz edilmez.

Ekonomik yorumcularımız gündelik verilerin ötesine geçemezken, siyasi ve askeri analizcilerimiz dar bölge çatışmaları üzerinde patinaj yapıp durur. Böyle olunca, ne Türkiye için ne de bölgemiz ve dünya için sağlıklı öngörüler, geleceğe ilişkin perspektifler yansımaz bize. Biraz geniş vizyonla olaya bakanlar da sadece piyasa kuralları ile süreci açıklamaya çalışır, o kadar!

Oysa dünyada derin bir sistemik kırılma yaşandığı, yeryüzünde güç mücadelesinin tahayyüllerin ötesine geçtiği, ekonomik/askeri çatışmanın cephelerinin yayıldığı, Batı''nın ekonomik tahtının sarsılmaya başladığı, Batı''dan Doğu''ya bir nevi güç kayması yaşandığı, dünyanın ezici çoğunluğunun ABD''nin küresel liderliğine karşı amansız bir savaş başlattığı, bu savaşın sadece askeri ve siyasi olmayıp ekonomik boyutunun öne çıktığı, yeryüzü kaynaklarının büyük bölümünü barındıran ülkelerin/güçlerin bu kaynakların Batı refahı için kullanılmasına son vermek için bayrak açtığı, doların ve ABD ekonomisinin yaşadığı bunalımın sebeplerinin önemli ölçüde bu olduğu, kısa vadede küresel ekonomiye yön veren kurum ve kuruluşlarda büyük iflaslar yaşanabileceği, dünyanın ABD''ye karşı sert bir ekonomik savaş başlattığı bir gerçek.

Yaklaşık bir yıldır benzer şeyleri yazıyorum. Doların küresel hegemonik gücünü kaybedeceğini, bunun sadece ekonomik bir sorun olmadığını, aynı zamanda siyasi bir tavır olduğunu, petrol fiyatlarının ve altının beklenenden çok daha fazla yükseleceğini, ABD ekonomisinin açıklarının hızla büyüyeceğini, başkalarının parası ile refah satın alma döneminin kapanmak üzere olduğunu tartışmaya çalışıyorum. Bugün dolara karşı savaşın cephelerine birkaç örnek vereceğim. Yedi ülke dolara savaş açtığını açıkça ilan etti.
1. Suudi Arabistan: Dolar rezervlerini elinden çıkarmaya çalışıyor. Bu ülkenin 800 milyar dolarlık bir birikimi var. Bu parayı Euro ve başka para birimlerine dönüştürmeye, zenginliğini başka alanlara yönlendirmeye başlıyor. S. Arabistan''ın tavrının Körfez ve Ortadoğu sermayesini de benzer bir yöne itebileceği belirtiliyor. Burada, 3 trilyon 500 milyar dolarlık bir miktardan söz ediyoruz.

2. Güney Kore: 2005 yılında bu kararı aldı. Ağustos''ta 100 milyar doları elinden çıkardı. ABD''nin siyasi olarak en önemli müttefiki olmasına rağmen Güney Kore 1 trilyon doları elinden çıkarmaya çalışıyor.

3. Çin: Savaşın en önemli cephesi. Pekin''in dolara karşı tavrı dünyadaki gidişatı yönetebilecek durumda. Çin, daha önce 1,4 trilyon dolarlık bir fon ilan etmiş, artık kazancının ABD dolarına, hazine bonosuna yatırmayacağını açıklamıştı. Şimdi bu bonoları elinden çıkarmaya çalışıyor. ABD ekonomisinin en büyük finansörü Çin için şu söyleniyor: “Dünya ABD''yi satın alıyor, Çin bütün dünyayı.” Doların kaderine ilişkin bilgiler, Çin ekonomi sözcülerinin açıklamalarına göre seyrediyor. Onlar da doların kredisinin bittiğini ilan ettiler zaten!

4. Venezüella: Hugo Chavez''in ülkesi, petrol ticaretini dolar üzerinden yapmama kararı aldı. Chavez, petrol sattığı 12 Latin Amerika ülkesiyle ticaretinde dolar kullanmıyor.

5. Fakir ama yükselen petrol ülkesi olan Sudan, bir yandan ABD ile Çin petrol şirketlerinin çatışmasını yaşarken diğer yandan dolara karşı en sert tavır alan ülkelerden. Darfur sorununun neden gündeme getirildiğini sanıyorsunuz!

6. İran: ABD''nin en büyük düşmanlarından İran, bir yandan doların kullanılmayacağı Petrol Borsası çağrılarını yinelerken, diğer taraftan petrol ve doğalgaz ticaretinde dolar kullanımına son verdi. Tahran, petrol ve doğal gaz ticaretinde yüzde 85 oranında Euro kullanıyor. Geri kalanı ise Birleşik Arap Emirlikleri Dirhemi gibi başka para birimleri üzerinden yapıyor.

7. Ve Rusya: Vladimir Putin 2006 yılında petrol, doğalgaz ve diğer ticari ürünlerde Ruble kullanımını içeren bir arayışı açıkça dile getirdi. Moskova dolar rezervini hızla tüketmeye çalışıyor. Ve bunu siyasi bir tavır olarak yapıyor. Tarihte ilk kez, Rusya ve Asya ekonomilerinin altın stoku G-7 ülkelerini geçmiş durumda.

Dolara savaş açanların, dünyanın en büyük savaş nedeni sayılan enerji zengini, batıyla yarışacak şekilde teknoloji üreten, nükleer güce sahip, ticaret hacmi ve sermaye birikimi hızla artan ülkeler olduğuna, bu ülkelerin yakın bölgelerini etkilediğine dikkat çekelim. ABD ekonomistlerinin bir çoğunun, “dünyanın ağırlık merkezi doğuya kayıyor” endişelerini de hatırlayalım. Fırsat bulmuşken birkaç not daha aktarayım:

1- İran''la Çin arasındaki ticaret ve yatırım hacmi yüz milyar dolara çıktı.

2- Stalin''den sonra ilk kez Tahran''a giden Putin''le Ahmedinejad, enerji, nükleer ortaklık, silahlanma ve diğer alanlarda ikili ticaret hacmini on yılda 200 milyar dolara çıkarma anlaşması yaptı.

3- Rusya ve Çin''in, Asya ekonomilerini de yanlarına alarak, Dünya Bankası ve IMF''ye karşı büyük bir savaş başlatmaya hazırlanıyor.

5- Venezüella, Arjantin, Brezilya, Uruguay, Paraguay, Bolivya ve Ekvator gibi Latin Amerika ülkeleri, Dünya Bankası ve IMF''ye alternatif olarak Güney Bankası diye bir proje başlatıyor…

6- Türkiye''nin K. Irak''a müdahale ihtimali petrol fiyatlarını yükselten tek etken değil. Fiyatlar, müdahale K. Irak''tan petrol sevkıyatını durduracak diye yükselmedi. Dünya, Türkiye''nin müdahalesinin bölgedeki güç dengelerini tamamen değiştireceği ve ABD''nin enerji projelerini felç edeceğinden korktu. Asıl sebep bu.

Ben, dar bölge çatışmaları olark izlediğimiz büyük dünya savaşının ekonomik boyutu ile ilgili bilgiler aktarmaya çalıştım. Bu çarpıcı gelişmeleri yeri geldiğinde paylaşmaya devam edeceğim.

Darbenin arkasında nükleer bomba var
00:0013/11/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan''daki askeri müdahalenin arkasında gerçekten ne var? Ülkenin parçalanmanın eşiğine gelmesi mi, sekiz yıl önce askeri müdahaleyle iktidara gelen General Perviz Müşerref''in iktidar tutkusu mu? Yoksa ortada bir demokrasi mücadelesi mi var? Müşerref, üniformasını çıkarmıyor, tüm yetkileri elinde tutuyor, muhalefete göz açtırmıyor, bir anlamda temizlik yapıyor, sokağa çıkanları tutukluyor, muhalif liderleri ülkeye sokmuyor, avukatların gösterilerine sert müdahalelerde bulunuyor. Bir yandan da İslamcı örgütlerle, Taliban''la mücadele ediyor. ABD, Pakistan''ı dikkatle izliyor ve istikrar istiyor. Dost ve kardeş ülkemiz, çok ciddi bir kriz içinde ve sonunun nereye varacağı kestirilemiyor.

Bunların hepsi doğru. Ama ülkedeki askeri müdahalenin, karışıklığın, ABD''nin bu karışıklıktaki payının anlatılmayan bir hikayesi var. Pakistan''a özgü krizlerin yanı sıra bir başka boyut daha var. Nedense buna dikkat edilmiyor. Biz dikkat çekelim o zaman.

Müşerref olağanüstü hal ilan etmeden önce bir tartışma başladı: “Pakistan''ın nükleer silahları İslamcıların eline geçerse ya da ordudaki şahin bir grubun eline geçerse ne olacak” sorusuna cevap aranan bir tartışmaydı bu. Şöyle:

Ya nükleer silahlar ellerine geçerse!
Müşerref 3 Kasım''da olağanüstü hal ilan etti. 2 Kasım''da ABD''li bir istihbarat şirketi, “nükleer silahların İslamcıların ya da ordu içindeki şahin grubun eline geçmeyeceğini” açıkladı. Yani bir gün önce. İstihbarat şirketinin Ortadoğu uzmanının The Washington Post gazetesine yaptığı açıklama, aslında krizin gerçek sebebinin ne olduğunu ortaya koyuyordu. Bu da nükleer silahların kontrolünün kimde olacağı meselesiydi. Uzmanın sözlerine göre, Pakistan ordusu bu silahları kontrol etmek için bir Stratejik Planlama Dairesi kurmuş, başına da üç yıldızlı bir general koymuştu. Silahlar emin ellerdeydi yani. Açıklama, ABD yönetimini rahatlatmayı, Pakistan''ın nükleer silahlarının kontrolüne ilişkin kaygılarını gidermeyi amaçlıyordu. Nükleer silahları kimin kontrolü ve ABD''nin bu silahlar üzerinde kontrol kurmak için yürüttüğü çalışmalara ilişkin tartışma, olağanüstü hal ilanından bir gün önce bu noktadaydı.

Bir gün sonra Pakistan karıştı, Müşerref her şeye el koydu. Anayasa askıya alındı, seçimler ertelendi, sokak gösterileri başladı, gösteriler sert biçimde bastırıldı ve muhalefet Pakistan''ın parçalanabileceğini açıkladı.

On gün sonra, 12 Kasım''da yine Washington Post''ta AFP kaynaklı bir haber yayınlandı. ABD''nin, Pakistan nükleer silahlarını korumak için gizli bir planı olduğuna ilişkin rapordan söz ediliyordu. Washington''ın en büyük sorunu, bu silahların nerelerde konuşlandığını tam olarak bilememekmiş! Hazırlık çerçevesinde ABD''nin silahların kontrolünü ele almayı planladığı, iyimser senaryoya göre Pakistan ordusunun ABD''ye destek vereceği belirtiliyor. Kötümser senaryo ise şöyle:

“Müşerref kontrolü kaybedecek. Siyasi kriz derinleşecek. ABD karşıtı güçler nükleer kontrolü ele geçirecek. Ve bu bir iki yıl içinde gerçekleşebilecek.”

Pakistan ikinci İran olacak mı?
Böylece Pakistan ikinci İran olarak ABD''nin karşısına dikilecek. İran''daki devrim öncesi pozisyonu bugünün Pakistan''ı ile kıyaslıyorlar. Dehşet senaryosu bu. İzin vermemek için de, ABD bu gücü kontrol altına alması gerekiyor. Yakında, “nükleer silahlar ABD''yi vuracak” diye bir savaş gerekçesi ortaya çıkarsa kimse şaşırmasın!

Son durum, tartışmanın geldiği son nokta: Washington, önümüzdeki yıl Pakistan''daki askeri gücünü artırma karar verdi. Öyle askeri üsler kurmakla kalmayacak, bizzat askeri operasyonlar yapacak. Hem nükleer silahları koruyacak hem de ABD karşıtı güçlerle çatışacak. Yani ABD Afganistan operasyonunun bir başka şeklini Pakistan''da başlatacak. Tabi ki bu bir iç savaşa yol açacak. Belki de parçalanma senaryosu bu şekilde gerçekleşecek.

Militanlarla savaşma bahanesiyle Pakistan''a tamamen yerleşecek olan ABD ordusunu durdurabilecek tek güç, içerideki direniş olacak. Yani halkın karşı çıkması. Bu bilgi de Washington Post''tan. Plan beş ya da yedi yıl sürecek ve yılda yüz milyon dolar harcanacak. Olayın maliyetinin onlarca kat artacağını Irak''a bakarak hesaplayabiliriz..

Müşerref''in iktidar tutkusu, siyasi kriz, halkın tepkisi ve demokrasi mücadelesi… Bütün bunların ötesinde bir de böyle bir hesap var. Nükleer silahlara sahip bu ülkenin kontrol altında tutulması; bence son müdahalenin en önemli sebebi bu. Bu silahlar ABD''nin onaylamadığı güçlerin eline geçerse, ya da ordu içinde bir başka grup harekete geçerse Washington''ın bölgedeki bütün planları altüst olacaktır. Daha da önemlisi, Pakistan ABD karşıtı bir cepheye dönüşecektir. Tabi o zaman silahların ABD ve İsrail çıkarlarını tehdit etmesi, İran-Pakistan arasında farklı bir ilişki, Afganistan fiyaskosu ve Ortadoğu''ya kadar uzanacak bir kabus senaryosu…

Avrasya fay hattında Pakistan cephesine ilişkin yeni gelişme bu. ABD işgali Afganistan''dan Pakistan''a doğru genişliyor. Tabi hedefte İran var. O da dağıtılırsa Batı yüz yıllık bir planı gerçekleştirmiş olacak. Kızıldeniz''den Afganistan''a kadar önlerinde kimse kalmayacak. Bu uğursuz senaryoyu kıracak tek bir güç var: Bu bölgenin direnci. Ve bu güç, hesapları birer birer bozacak ve 21. yüzyılın tarihini yapacak. O zaman herkesin oyunu kendi elinde patlayacak. Şu anki kavganın sebebi, Pakistan''ın nükleer gücü ABD ya da İsrail için tehdit olmaktan çıkarma, bu silahlara el koymadır.

Pakistan''daki son müdahalenin arkasında kim var?

Hiçbir güç Türkiyesiz bu oyunu oynayamaz!
00:0014/11/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Son bir haftada izlediğimiz Ankara merkezli gelişmelere bakmak bile, hem Türkiye''nin hem de bölgenin nasıl olağanüstü hareketlilik içinde olduğunu görmek ve hareketliliğin ne tür kalıcı sonuçlar doğuracağını tahmin edebilmek için yeterli.

Pakistan''ın nükleer silahlarının kontrolüne ilişkin normal olmayan gelişmelerden Suudi Arabistan Kralı''nın Türkiye ziyaretinin içeriğine, İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres ile Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas''ın bir araya getirilmesinden ABD/İsrail cephesinin İran''ı hedef alan girişimlerine üç büyük Avrupa ülkesinin destek vermeye başlamasına, Türkiye''nin bölgede barış inisiyatifi alma imkanına sahip tek ülke kalmasından Kuzey Irak''a ilişkin çok boyutlu ve baş döndürücü diplomatik/askeri hareketliliğe kadar bir çok gelişme, yaşadığımız bölgenin dünya tarihinin en önemli kırılmalarından birine hazırlandığına dair ipuçlarını adeta gözlerimize sokuyor.

Bu gelişmeler sonrasında büyük savaşlar, dar bölge çatışmaları ve uzun süreli krizler de çıkabilir, kalıcı barışlar da. Bölgenin yeni statüsüne ilişkin bir doğum sancısıdır bunlar. Dolayısıyla, gündelik, sığ dedikoduların ötesine geçmek için en azından çaba harcamak, tarihe karşı bir sorumluluk üslenmek anlamına geliyor.

Her biri sayfalarca analiz gerektiren gelişmeleri kovalamak bile başlı başına bir marifet sayılırken, münferit olaylara büyük anlamlar yüklemek ne kadar sağlıksızsa, bunların aslında bütünün parçaları/unsurları olduğunu fark etmemek de o kadar sağlıksız. Bütün parçaları Atlantik''ten Pasifik kıyılarına uzanan, bazılarının “yeryüzünün fay hattı” dediği kırılgan, hassas kuşak üzerinde yaşanan merkez güçler çatışmasının alt başlıkları, bölgesel cepheleri olduğunu bilmek zorundayız. Birbirine geçmiş, karmaşık ilişkiler ağını çözmek, bu büyük kavganın/arayışın ekonomik, siyasi ve askeri boyutlarını görebilmek için gündelik, dar ve belli bir perspektife sıkıştırılmış bakış açılarından kurtulmamız şart! Çünkü yeni bir dünya kuruluyor, yeni bir coğrafya şekilleniyor, yeni bir tarih yazılıyor.

“Petersburg Barışı”
Geçtiğimiz haftanın birkaç günü St. Petersbur''da olduğumuz için bazı gelişmeleri izleme şansı bulamadık. Rusya Dışişleri Bakanlığı, St. Petersburg Devlet Üniversitesi, Diyalog Avrasya Platformu ve Diyalog Avrasya dergisinin birlikte düzenlediği “Medeniyetler Diyaloğu ve Ortadoğu''nun Geleceği” konulu iki günlük toplantıyı izleme fırsatımız oldu. On dokuz ülkeden seksen civarında katılımcının yer aldığı, Rusya Dışişleri Bakan Yardımcısı Aleksandr Saltanov, Rus akademisyenler, ABD ve bazı ülkelerin büyükelçileri, dışişleri eski bakanı Yaşar Yakış, AK Parti milletvekili Salih Kapusuz, Yeni Şafak Yayın Yönetmeni Yusuf Ziya Cömert, yine Türkiye''den yazarlar ve akademisyenler ile Ortadoğu ülkelerinden temsilcilerin yer aldığı toplantılardaki sunumları burada detaylı biçimde tartışma şansım ne yazık ki yok. Sonuç bildirgesindeki bazı maddelere ilişkin rezervimin, bazı maddeleri ise hararetle önemsememin gerekçelerini de.. Önemli tespitlerin yapıldığını, toplantının zengin içeriğini teslim etmek durumundayım. Tabi Petersburg''un güzelliğini, olağanüstü misafirliği de.. Katkısı olan Diyalog Avrasya mensuplarının özverili çabalarını da burada anmak, teşekkürlerimi sunmak istiyorum…

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin''in Rusyası''nın bütün kurumları ve kuruluşlarıyla medeniyetler diyaloğuna, Avrasya diyaloğuna, Rusya-İslam ülkeleri yakınlaşmasına çok özel anlamlar yüklemesi, St, Petersburg''u bu yönde bir vitrin olarak öne çıkarması, Moskova merkezindense küresel çatışmayı bütün boyutlarıyla yansıtan satrancı son derece akıllıca oynaması dikkat çekici. Putin Moskova''yı ABD karşıtı blokun merkezi yaparken Petersburg''u medeniyetlerarası diyalog merkezi haline getiriyor. ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi, Türkiye ve İspanya''nın öncülük ettiği medeniyetler diyaloğu çabalarının yanında Moskova''nın Ortadoğu''da ağırlık merkezi olma yarışı dikkat çekiyor. Ben, diyalog çağrılarının neden hep doğudan yükseldiğini merak etmeye devam edeceğim. “Barışın tarihi olmaz” diyen, dünya tarihini çatışmaların ve güç mücadelelerinin şekillendirdiğine, 21. yüzyılın yine çatışmalara göre şekillendiğine, bu fırtınada barış/uzlaşma arayışlarının son derece sönük kaldığına inanan ben, Rusya''nın bu politikasını ve Petersburg''daki toplantıyı da, dün Ankara''dan dünyaya yansıtılan fotoğrafı da aynı bütünün/arayışın parçaları gibi algılıyorum.

“Osmanlı Barışı”
Ankara''da İsrail ve Filistin liderleri üzerinden dünyaya yansıtılan fotoğraf, Türkiye''nin bölge ve dünya genelindeki “büyük oyun”da yerini ortaya koydu. Son iki aydır, uluslararası gelişmelerin merkezinde yer alan, bütün dikkatleri üzerine çeken Türkiye, ardı ardına yaptığı atılımlarla küresel diplomasiyi peşinden sürükledi. Bu gerçeği görmek gerekiyor. İran krizinden Suriye-İsrail ilişkilerine, Filistin meselesinden Irak''ın konuşulacağı tek platformun İstanbul toplantısına, K. Irak''tan kendine yönelen tehdidi izole etmekten ABD''nin Irak politikasını etkilemeye kadar bir çok alanda ciddi girişimlere imza attı.

Türkiye''yi sadece PKK ile mücadele eden bir ülke olarak görmek, bütün ilişkilerini bu alana hapsetmek insafsızlıktır. İçinde bulunduğu bölgede savaşın da, barışın da, bölgesel planlamaların da Türkiye''siz olamayacağı artık bir gerçektir. İsrail de olsanız, ABD de olsanız bu bölgede Türkiyesiz bir şey yapamazsınız! İhtiyatlarımız, rezervlerimiz, eleştirilerimiz saklı kalmak şartıyla, son dönem gelişmelerin; “Osmanlı Barışı” olarak görmek yanlış olsa da, Cumhuriyet tarihinin en ciddi bölgesel açılımı olduğunu, bazı alanlarda küresel aktörlük yolunu açtığını vurgulamamız gerekiyor.

İşte bu yüzden, hiçbir güç bu bölgede Türkiyesiz oyun kuramayacak artık!

Sizi taş devrine döndüreceğiz!..
00:0015/11/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

11 Eylül sonrası Orta/Güney Asya''ya yerleşmeye başlayan ABD, Pakistan''a daha doğrusu Pervez Müşerref yönetimine “ya yüzde yüz bizimlesiniz ya da yüzde yüz bize karşı” demiş, karşı olmaları halinde “Pakistan''ı taş devrine dönecek şekilde vuracakları” tehdidinde bulunmuştu.

O zamandan bu yana Afganistan ve bölgeye ilişkin ABD politikalarına destek veren, terörle mücadelede birlikte hareket eden, kendi ülkesinde bile operasyonlara göz yuman Müşerref, 3 Kasım''da yeni bir darbe yaptı. Dünya Müşerref''in iktidar tutkusu ve ülkedeki demokrasi mücadelesiyle Benazir Butto''nun tek alternatif haline getirilmesi sürecini ve ülkeyi parçalanmaya doğru sürükleyen gerilimi endişeyle izlemeye başladı. Sekiz yıl önceki darbe nedeniyle dönemin Başbakanı Bülent Ecevit''in Hindistan''a gidip Pakistan''ı ziyaret etmeden dönmesi iki ülke arasında kırgınlığa neden olmuştu. Bu “darbe”den sonra da Başbakan Tayyip Erdoğan''ın Beyaz Saray''da ABD Başkanı George Bush ile görüşmesinde, öncelikli konulardan biri yine Pakistan ve “müdahale” oldu. Ancak tartışma, belki de “müdahale”nin tek sebebi olan asıl konuya hiçbir zaman gelmedi.

Sorulması gereken sorular şunlardı: Pakistan''da darbe mi yapıldı yoksa bir darbe mi önlendi! Ve bu darbeler yarışı nükleer silahları kontrol etme yarışı mıydı? Nükleer gücü eline geçiren ABD karşıtı çevreler, hem ABD hem de İsrail için nasıl bir tehdit oluşturacaktı? Salı günkü yazımda bu gerçeğe dikkat çekmeye çalıştım:
Müşerref 3 Kasım''da olağanüstü hal ilan etti. 2 Kasım''da ABD''li bir istihbarat şirketi, “nükleer silahların İslamcıların ya da ordu içindeki şahin grubun eline geçmeyeceğini” açıkladı. Yani olağanüstü hal ilanından bir gün önce. İstihbarat şirketinin Ortadoğu uzmanının The Washington Post gazetesinde “müdahale”nin gerçek sebebini açıklamış oldu. Açıklama, ABD yönetimini rahatlatmayı, Pakistan''ın nükleer silahlarının kontrolüne ilişkin kaygılarını gidermeyi amaçlıyordu. 12 Kasım''da aynı gazetede AFP kaynaklı bir haber yayınlandı. ABD''nin, Pakistan nükleer silahlarını korumak için gizli bir planı olduğuna ilişkin rapordan söz ediliyordu. Washington''ın silahların kontrolünü ele almayı planladığı, iyimser senaryoya göre Pakistan ordusunun ABD''ye destek vereceği bildirildi.

Kötümser senaryoya göre ise, Müşerref''in kontrolü kaybedeceği, siyasi krizin derinleşeceği, ABD karşıtı güçlerin nükleer silahların kontrolünü ele geçireceği ve bunun bir ya da iki yıl içinde olabileceği belirtiliyordu. Bu hesaba göre Pakistan ikinci İran olacak, nükleer güç İsrail''i tehdit edecekti. Tehlikeyi önlemek için önümüzdeki yıldan itibaren Pakistan''a ABD askeri gönderilecek, ülke içinde operasyonlar yapılacak ve yedi yıl orada bulunulacaktı.

Dünya, gizli plana kilitlendi ve Müşerref “darbe”sine ilişkin tartışmanın niteliği değişti. Bir gün sonra, yani 13 Kasım''da Pakistan Dışişleri Bakanlığı bir açıklama yaptı. ABD''nin planına karşı çıktı ve nükleer silahları koruyacak güçte olduklarını duyurdu. Nükleer kriz konusunda sadece İran''la ilgili gelişmeleri izlemek yetmiyor. Bir korkunç senaryo var: Pakistan''ın nükleer silahları bir gün İsrail''e yönelirse korkusu bu. Mayıs ayında Türkiye''de yaşanan bir olayı küçük örnek olarak hatırlatmak istiyorum:

Eski Doğu bloku ülkelerinden birinden kalkan, (Warşova ya da Prag olabileceği iddia ediliyor) Atina''ya uğrayan, Ankara''ya gelen, burada iki gün kalan sonra Trabzon''a giden, oradan İran''ın Tebriz kentine havalanan Sky Arrow T600 tipi iki kişilik bir uçak Trabzon''dan havalandıktan bir süre sonra bilinmeyen bir nedenle “düşürüldü.” İngiliz pilot ve Pakistanlı “general” öldü.

Bilmece burada başlıyordu. Uçağın, general olan yolcusunun izlendiği, Trabzon''da kaldıkları süre içinde yaptıkları 90 telefon konuşmasının dinlendiği ortaya çıktı. Uçaktaki çok kıymetli yolcunun Pervez Müşerref''in emir subayı ve eski pilotu olması kafaları daha da karıştırdı? Doğu Avrupa''dan yakın başkentlere uğrayarak gelen ve İran''a gidecek olan Müşerref''in emir subayı izlendi ve uçağı düşürüldü.

İddialar şöyleydi: Uçak nükleer kaçakçılık için kullanılıyordu. Pakistanlı general İran''a nükleer sırlar taşıyordu. İran nükleer santrallerinin çalışması için gereken “chip”leri götürüyordu. Pakistan''dan İran''a nükleer teknoloji transferi yapılıyordu. Uçağın ABD ve İsrail istihbaratı tarafından düşürüldüğü iddia edildi ve olay kapatıldı.

Darbe yaklaşan bir askeri darbeyi önlemek için mi yapıldı? Müşerref''i devirmeyi planlayanlar ABD''nin deyimiyle “İslamcı milliyetçiler” miydi? Erken davranılmasaydı ve ABD karşıtı güçler iktidarı ele geçirseydi ABD''nin Orta Asya macerasının sonuna mı gelinmiş olacaktı? Olağanüstü hal ilanının ilk saatlerinde “Müşerref''in ev hapsinde olduğu”na ilişkin spekülasyonlar, kamuoyunda ABD karşıtı bir darbe beklentisinin işareti miydi?

Çılgınca şeyler düşünmemek lazım. Ancak bölgede gerçekten çılgınlıklara doğru bir gidiş var. Aklıma, 7 Eylül 2004''te aktardığım İsrail''i vuran Pakistan atom silahlarını konu alan “Dört Gün Savaşı” başlıklı kabus senaryosu geliyor. Çünkü, bugün Pakistan''a müdahale edenlerin kafalarında böyle bir senaryo olduğu kesin!

Kudüs"e giden yol İstanbul"dan geçer!
00:0016/11/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Özellikle son iki aydır dünya gündemini belirleyen, uluslararası diplomasiyi peşinden sürükleyen, PKK ve Kuzey Irak dışında bölgesel gelişmelerde inisiyatif alan, Şimon Peres ve Mahmud Abbas ile dünyaya önemli bir fotoğraf yansıtan Türkiye''de, resmi kanalların dışında da aynı alanlarda bazı gelişmeler yaşanıyor. "Hiçbir güç Türkiyesiz bu oyunu oynayamaz" başlığı altında Ankara merkezli bölgesel ve uluslararası girişimlerin ne anlama geldiğini tartışmak olayın sadece bir boyutunu ele almak olurdu. Ama bu kadar değil.
Son yıllarda, insani yardım kuruluşları üzerinden yeryüzünün her coğrafyasında dinamik bir görüntü sergileyen, Endonezya''dan Küba''ya, Orta Asya''dan Afrika''nın derinliklerine kadar en ücra köşelerde özverili ama son derece kalıcı çalışmalara imza atan İHH ve Deniz Feneri gibi yardım kuruluşları, Türkiye''nin devlet olarak yapamadığı bir çok şeyi yapan, Türkiye''nin önünü açan kuruluşlar haline geldi. Devletin ve siyasetin dışında, gönüllü kuruluşların etkinlik alanının dünya geline yayılması Türkiye''ye tahminlerden çok fazla kalıcı şeyler kazandırıyor. Ancak bunu ne yazık ki yeterince takdir edebilmiş değiliz.

Kamuoyu oluşturulamadığı, belki oluşturulmadığı bir etkinlikten söz etmek istiyorum. Radikal gazetesinde (13 Kasım) Murat Yetkin''in, "İstanbul''daki toplantıya dikkat" başlığı ila "sakıncalarını" ortaya koyduğu Kudüs Buluşması''ndan.

Toplantıdan iki gün önce Ankara''dan yansıtılan fotoğrafla İstanbul Feshane''deki üç günlük buluşma gerçekten iki farklı cepheyi mi yansıtıyor yoksa bir bütünün unsurlarını mı oluşturuyor! Yetkin, İstanbul''daki Kudüs Buluşması''nı red cephesinin toplantısı olarak tanımlıyor!

İçinde Kudüs olan her olay Türkiye''de ciddi yankılar uyandırır. 28 Şubat müdahalesi Ankara''daki bir Kudüs Gecesi''ni kendisine gerekçe seçmişti. İsrail''in tazyiklerinden etkilenenler, İsrailli "uzmanlar"ın rafine tezlerine göre bir müdahale ile içeride iktidar revizyonu yapmış, toplumun bir kesimini düşman ilan etmiş, sokakları bölmüştü. Bu çevreler aynı dönemde İsrail ve ABD ile birlikte, şimdilerde Türkiye''yi parçalanmanın eşiğine getiren "Yeni Ortadoğu" projesi için harıl harıl çalıştılar.

Olay şu: Yüz civarında sivil toplum kuruluşunu içinde barındıran Gönüllü Kültür Teşekkülleri ve Kudüs Müessesesi İstanbul''da bir "Kudüs buluşması” organize etti. Aylardır sürdürülen çalışmalar sonrasında buluşma dün İstanbul''da gerçekleşti. Dev bir organizasyon. Türkiye dışından iki binden fazla davetli geldi. Türkiye''dekilerle birlikte üç bin beş yüz katılımcı ile başlayan toplantıda Kudüs merkezli bir bakış açısı geliştirilmeye çalışılıyor. Seksen ülkeden eski devlet başkanları, başbakanlar, bakanlar, aydınlar, sivil toplum temsilcileri, cemaat liderleri gibi çok çeşitli kesimden temsilcilerin Kudüs''ü İstanbul''da konuşabilmeleri gerçekten önemli. Ben, Gönüllü Kültür Teşekkülleri''nin Büyük Ortadoğu Projesi çerçevesinde bazı ilişkilerini sorgulayan yazılar yazdım. Aynı rezervimi bugün hala koruyorum. Ama yine de bu dev buluşmayı önemsiyorum.

İKÖ Genel Sekreteri Ekmeleddin İhsanoğlu, Desmond Toutou, George Gallowey, Clare Short, İran eski başbakanı Seyyid Hüseyin Musavi, Yusuf El Kardavi, Fehmi Huveydi, Gazi Hüseyin Ahmed, Münir Şefik ve daha bir çok önemli ismi bir araya getirmek zor ve önemli bir organizasyon.

Yeterli kamuoyu oluşturulmaması ilginç. Dışişleri Bakanlığı''nın bu dönemde böyle bir organizasyonun yanlış anlaşılabileceği kanaatinde olmasının bunda etkili olduğunu tahmin ediyorum. Ancak, görünüşte "red cephesi" olarak görülen toplantının pek de öyle olduğu kanaatinde değilim. Her ne kadar Hamas''ın öne çıktığı görünse, El Fetih temsilcisine büyük öfke gösterilse, sistemin dışına itilen örgütlerin temsilcilerine söz hakkı verse de, iki açıdan bu toplantının Türkiye''nin dış politika açılımını tamamlayan bir girişim olduğunu ayrıca ABD cephesi''ni de o kadar rahatsız etmeyeceğini düşünüyorum.

"Medeniyetin beşiğini koruyalım. Çünkü o tutsak kutsallığın başkentidir. Çünkü o zincirlere vurulmuş bir yüceliktir. Çünkü 181 km uzunluğundaki beton duvar onun boğazını sıkıyor. Çünkü onu kuşatan 23 adet askeri kontrol noktası ahalisine zindan hayatı yaşatıyor. Çünkü etrafından 26 yahudi yerleşim merkeziyle kuşatılmış durumdadır" şeklinde başlıklarla Kudüs üzerinden bir söylem geliştirmeye çalışılan toplantı, Türkiye''nin iç siyasi tartışmalarına nasıl malzeme yapılacak merak ediyorum.

Elbette İsrail''i rahatsız edecek bir toplantı. Elbette ABD karşıtı cephe olarak görülecek bir toplantı. Elbette, sistemin dışına itilen güçlerin söz söyleyeceği bir toplantı. Elbette Ankara''da "görünüşte" sahiplenilmeyecek bir toplantı. Elbette Türkiye''de birilerinin 28 Şubat benzeri senaryoları için malzeme yapılacak bir toplantı. Ancak aslında Türkiye''nin sahiplendiği, bölgesel açılım için önemli gördüğü bir toplantı.

Hamas temsilcilerinin Ankara''ya davet edilmesi birileri tarafından dar bir bakış açısıyla nasıl da yanlış yansıtılmıştı. Bunu da öyle yapmak isteyeceklerdir. Ancak Türkiye''nin bu kadar insanı bir araya getirmesinin anlamı şudur: Ankara''da El Fetih lideri nasıl ağırlanıyorsa İstanbul''da Hamas temsilcileri de öyle ağırlanır. Başka türlü bu bölgede sadece birer cephe olursunuz. Konuşacak sözünüz olmaz.

Çünkü Ankara''da Tel Aviv, İstanbul''da Kudüs vardır!

Ankara"nın “Kapsamlı Kürt Planı”nda neler var?
00:0020/11/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayyip Erdoğan''ın 5 Kasım''da ABD Başkanı ile yaptığı görüşmenin içeriği tahmin ve spekülasyonların ötesine geçemedi. Sıcak istihbarat, anlık istihbarat, nokta operasyonlar, Kuzey Irak yönetimi üzerine baskı ve genel operasyon beklentisinin azalması dışında somut bir sonuç ortaya konulamadı. Washington yönetimi ile daha önceki işbirliği yöntemleriyle sınırlı kalındığına dair eleştiriler dışında, eleştirenler de destekleyenler de görüşmelerin içeriğine dair ciddi bilgiler aktaramadı.

Görüşmeden önce Türkiye tam anlamıyla teyakkuz halindeydi. Tezkere çıkarılmış, sınıra askeri yığınak devam ediyor bir başka taraftan ise ekonomik yaptırım kararının ayrıntıları belirleniyordu. Bu arada medya ve devletin hemen bütün kurumları bir yandan kamuoyunu sakinleştirmeye çalışırken diğer yandan tehditkar açıklamalarını ardı ardına sıralıyordu.

Görüşmeden sonra hava birden söndü. Kapsamlı operasyon ve yaptırım açıklamaları etkisini kaybetti. Sınıra yığınak devam ederken içeride operasyonlar sürdürüldü. Aynı anda Kuzey Irak yönetimi de Türkiye sınırında yığınaklara başladı. Hem Türkiye''de hem de Kuzey Irak tarafından tansiyon hızla düşürüldü. Açıklamalar yumuşadı. Hatta bölgedeki bazı askeri hareketliliklerin medya tarafından “abartılarak” operasyon şeklinde sunulması tepki gördü.

Görüşme öncesi ve sonrasında Ankara''ya gelen Iraklı ve Kuzey Iraklı temsilciler görüşmelerden memnuniyetle döndüler. Oysa aynı dönemde savaş rüzgarları esiyordu. Kuzey Iraklı siyasi parti temsilcilerinin görüşmeleri olumlu geçti. Son olarak Türkiye''ye gelen bölge temsilcilerinin Mesut Barzani ile yaptığı görüşmeden sonra yapılan açıklama ilginçti: “Sivillere zarar gelmediği sürece Türkiye''nin operasyonuna karşı çıkılmayacak”tı. Hatta Barzani bile aynı düşüncedeydi.

Washington''daki görüşmeden sonra Deniz Baykal''ın açıklamaları şaşırtıcı oldu. Bölgeden beş yüz bin öğrencinin Türkiye''ye getirilip okutulması, Kürtçe ve Arapça yayınlar yapılması, bölge ile ilişkilerin güçlendirilmesi, çatışmayı değil işbirliğini öne alan bir süreç geliştirilmesine yönelik açıklamalar son derece önemliydi. Baykal''ın dün yaptığı açıklamada ise, “Yeni bir kuzey Irak Planı”ndan söz etmesi ancak af gibi yaklaşımlara karşı çıkması “bilgi eksikliğine mi dayanıyor” sorusunu akla getirdi.

Yeni döneme ilişkin bir başka çarpıcı açıklama da Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ''dan geldi. Başbuğ''un; “PKK''nın dağ kadrosunu çözecek, dağdakileri indirecek adımlar”dan söz etmesi ve medyaya bu önemli günlerde “Karar vericileri rahat bırakın” uyarısı yapması dikkat çekiciydi.

Bütün gelişmeler, PKK ve Kürt meselesi ile Kuzey Irak''la ilişkiler konusunda yepyeni bir dönemin başlatılmak üzere olduğuna, henüz net biçimde kamuoyuna yansıtılmayan bu “kapsamlı plan” üzerinde siyasi iktidar ve askeri bürokrasi''nin işbirliğinin söz konusu olduğuna, önümüzdeki günlerde sürpriz gelişmeler yaşanabileceğine işaret ediyordu.

Dün Hürriyet gazetesinin internet sitesinde bu iddia güçlü bir şekilde vurgulandı. “Ankara''da derin plan tartışması” başlıklı habere göre, “hükümet terör dışında Kürt meselesinin tamamına ilişkin kapsamlı bir plan” hazırlamıştı. Bu plan ilk kez Irak''ın Komşuları Zirvesi için İstanbul''a gelen ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice''a anlatıldı. Üç gün sonra Beyaz Saray''da yapılan görüşmede aynı plan ele alındı. Washington tarafından Kuzey Irak yönetimi ve Kürt liderlere aktarıldı. İlker Başbuğ''un söylediği gibi, şimdi plan “operasyon sürecinde”ydi. Gazete, Başbakan''ın Bakü''de “ya silahla dağda dolaşacaklar ya da şehre inip siyaset yapacaklar” sözüne atıfta bulundu ve askeri operasyonun bu plan için ertelendiğini iddia etti.
Bilinmeyen çok şey var. Ancak gerçek olan “yeni bir inisiyatif”in geliştiği ortada. Genel af, kısmi af, dağdakilerin teslimi, dağdakilere operasyon, PKK liderlerinin tasfiyesi, bazılarının ele geçirilmesi, bazılarının Kuzey Irak''ta Adalet Bakanlığı savcılarınca sorgulanması, Barzani yönetiminin bu plan çerçevesinde işbirliği yapması, yepyeni ve farklı bir diyalog yolunu açılması ihtimal dahilinde.

Başbakan''ın ABD ziyareti sonrasında benim tek bir tespitim vardı: “PKK Türkiye için tehdit olmaktan çıkarılacak.” Bunun nasıl olacağı yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Bütün bunlar, birkaç gün içinde önemli gelişmeler olabileceğine işaret ediyor!

PKK liderleri paketlenip Türkiye"ye mi verilecek?
00:0021/11/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İçeriğinde neler olduğu henüz bilinmemesine rağmen PKK ve genel anlamda “Kürt sorunu” konusunda çok önemli gelişmelerin arefesinde olduğumuz anlaşılıyor. Konu, Türkiye, ABD ve Kuzey Irak boyutundan uzaklaşarak Ankara merkezli yoğun bir tartışmaya dönüşürken, askeri operasyon seçeneği yerini PKK''nın tasfiyesi sonrası için hazırlandığı iddia edilen siyasi uzlaşma zeminine terk ediyor havası var. ABD ve Kuzey Irak''tan gelen mesajlar bu yönde. Türkiye''deki iç siyasi tartışma bu yönde gelişiyor.

Başbakan Tayip Erdoğan, CHP lideri Deniz Baykal ve MHP lideri Devlet Bahçeli''nin dünkü sözleri, PKK, terör ve Kürt meselesi konusundaki söz konusu derin yaklaşımın işaretlerini veriyordu. Başbakan''ın; “Terörle demokrasi arasında tercih yapamayanlar, demokrasiden medet umamazlar. Anayasal hukuku önemsemeyenler anayasal düzen içinde siyaset yapamazlar. Teröre sırtını, demokrasi ve hukuka yüzünü dönen herkes, bizim nezdimizde birdir, makbuldür, demokratik yarışın bir parçasıdır. Ayrımcılığın, dışlayıcılığın, yargısız infazın, siyaseten lincin bizim kitabımızda yeri yoktur” şeklindeki güçlü ifadeleri ile “milletin sağduyusu ve güçlü kardeşliği”ne yaptığı vurgu, DTP''nin kapatılması isteği ve dokunulmazlık meselesine ilişkin bir tavır olmanın ötesinde, soruna yaklaşıma ilişkin genel ilkeleri ortaya koyar nitelikteydi.

Buna karşı Bahçeli''nin Başbakan''ı “PKK ile gizli mütareke” ile suçlayan sert ifadeleri, “ABD ve Barzani''nin desteği ile bir süreç başlatmanın tarihi hata olacağı”na ilişkin sözleri, içerideki tartışmanın daha da şiddetleneceğine işaret ediyor. Peki bu yeni yaklaşım ya da tartışma ne?

Dünkü “Ankara''nın “Kapsamlı Kürt Planı”nda neler var” başlıklı yazıda tartışmaya zemin teşkil eden iddiaya ilişkin gelişmeleri özetlemiştim. 5 Kasım''da yapılan görüşme, sıcak istihbarat paylaşımı, PKK''yı ortak düşman ilan etme, örgütü Türkiye için silahlı tehdit olmaktan çıkarma, ardından siyasi zemine çekme, kapsamlı operasyon ihtimalinin zayıflaması, dağ kadrolarının dağıtılması, lider kadrosunun etkisiz hale getirilmesi, K.Irak yönetiminin yumuşaması, yeni siyasi inisiyatif konusunda siyasi ve askeri çevreden yapılan açıklamalarla ilgili bilgiler aktardım. Tartışma dün şiddetlendi ve sert açıklamalar birbiri ardına geldi.
Aynı gün ABD Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral James E. Cartwraight ve Irak''taki ABD komutanı David H. Petraeus Ankara''ya gelip 5 Kasım''da ABD''de yapılan görüşmelere katılan Genelkurmay İkinci Başkanı Orgeneral Ergin Saygun ile görüştü. ABD heyetinin Kuzey Irak''ta da benzer görüşmeler yaptığını, Barzani yönetiminin tavırlarının bu yeni sürece göre şekillendiğini biliyoruz. Ankara''daki görüşmelerin, kapsamlı siyasi çalışmanın askeri boyutunun da aynı kararlılıkla ele alındığını gösteriyor. Askeri/güvenlik çevrelerinin ortak çalışmalarından biraz sonra ifade edeceğim sürpriz sonuçlar çıkabilir.

PKK''nın tasfiyesine karar verildi!
MIT Müsteşar Yardımcısı Cevat Öneş''in Taraf gazetesine yaptığı açıklamalar, tartışmanın boyutlarını en sarih biçimde ortaya koyan cümlelerle doluydu. “Irak''taki PKK, tehdit ve pazarlık kartı olarak Türkiye''ye karşı kullanılıyor. Bu sorun ulusal olmaktan çıktı, bölgesel ve küresel bir hal aldı. Washington bize bunu gösterdi” diyen Öneş, sorunun sadece askeri yollarla çözülemeyeceğini, demokratik çözüme kapı aralandığını belirterek, Washington''da PKK''nın tasfiyesine karar verildiğini net biçimde dile getirdi. Öneş şu tarihi tespitleri yaptı: “Aslında bu karar, Abdullah Öcalan bize teslim edildiğinde verilmişti. Amaç K. Irak''ta oluşan federe yapıya hukuki statü kazandırmaktı. Barzani ve Talabani''nin karşısındaki PKK''yı tasfiye etmekti. Ancak belirli çıkarlar için bu süreç uzatıldı.”

Öcalan''ın 1989''da Türkiye''ye teslim şartları neyse bugün de benzer şartlar geçerli. Her ne kadar dönemin Başbakanı Bülent Ecevit, daha sonraları; “Öcalan''ı bize niye teslim ettiler hâlâ anlamış değilim” dese de, bilen biliyordu. ABD, Kürt sorununu Kuzey Irak merkezli, Avrupa Türkiye merkezli düşünüyordu. Irak işgalinden sonra Avrupa''nın etkisi azaldı, Kürt sorunu ABD''nin tekeline girdi. Tabiî bakış açısı yine K. Irak merkezli devam ediyor. O zaman PKK''ya verilen destek Türkiye''yi K. Irak''la masaya oturtmak için miydi? Ve bu destek şimdi geri çekilip, Öcalan''ın tesliminde olduğu gibi yeni bir tasfiye süreci mi başlatılıyordu?

Evet yeni bir tasfiye süreci başlıyor. “Derin Plan” dedikleri bu olmalı.

Silahsız, Öcalan''sız yeni bir temsil mekanizması oluşturulur. PKK''nın dağ kadrosunu dağılmaya teşvik edecek süreç hazırlanır. Lider kadrosu tasfiye edilir. Direnenler paketlenip Türkiye''ye verilir. DTP, terörle arasına sınır çizer. Çizmeyenler devre dışı kalır. Yeni bir siyasi temsil harekete geçer.

O zaman önümüzdeki günlerde çok ciddi gelişmelere hazır olmak gerekiyor. PKK üst yönetiminden birkaç kişinin Türkiye''ye teslimi söz konusu olabilir. Yine üst yönetimden bazıları Kuzey Irak''ta gözaltına alınabilir. Adalet Bakanlığı savcıları sorgulama için Kuzey Irak''a gönderilebilir.

Bekleyip görelim…

PKK için yolun sonu: Sürprize hazır olmak!
00:0023/11/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Salı günkü; “PKK liderleri paketlenip Türkiye''ye mi verilecek?” başlıklı yazımda bazı PKK liderlerinin ele geçirilip Türkiye''ye teslim edileceğini ya da Kuzey Irak''ta Türkiye tarafından sorgulanabileceğini iddia ettim. Aynı gün Ankara''daki en önemli tartışma konusu bu oldu. Bir gün sonra birkaç gazete konuyu sayfalarına taşıdı. “Birkaç gün içinde önemli gelişmeler” olabileceğinden söz edildi.
Şunları yazmıştım:

“Evet yeni bir tasfiye süreci başlıyor. ''Derin Plan'' dedikleri bu olmalı. Silahsız, Öcalan''sız yeni bir temsil mekanizması oluşturulur. PKK''nın dağ kadrosunu dağılmaya teşvik edecek süreç hazırlanır. Lider kadrosu tasfiye edilir. Direnenler paketlenip Türkiye''ye verilir. DTP, terörle arasına sınır çizer. Çizmeyenler devre dışı kalır. Yeni bir siyasi temsil harekete geçer.

O zaman önümüzdeki günlerde çok ciddi gelişmelere hazır olmak gerekiyor. PKK üst yönetiminden birkaç kişinin Türkiye''ye teslimi söz konusu olabilir. Yine üst yönetimden bazıları K. Irak''ta gözaltına alınabilir. Adalet Bakanlığı savcıları sorgulama için K. Irak''a gönderilebilir.”

5 Kasım''da Beyaz Saray''da yapılan görüşmeden bu yana nelerin değiştiğini, bundan sonra nelerin yaşanabileceğini günü gününe aktarmaya çalıştım. PKK üst yöneticilerinden bazılarının teslim edilmesi, operasyonla alınması ya da Irak''ta sorgulanması da bunlardandı. “Yeni durum”un daha öncekilerden farklılık arzettiğini, kapsamlı askeri müdahalenin söz konusu olmadığını, ancak tahminlerin aksine sınırlı operasyon ihtimalinin hala güçlü olduğunu, yeni pazarlık dönemine girildiğini, çatışma yerine uzlaşma seçeneğinin öne geçtiğini, PKK''nın Türkiye için en azından bir süreliğine tehdit olmaktan çıkarılacağını, buna direnenlerin tasfiye edileceğini yazdım.

Kanaatlerim değişmedi, daha da güçlendi. O günden bu yana ABD, Türkiye, Bağdat ve K. Irak merkezli yaklaşımların nasıl değiştiğini izleyen herkes bunu fark edecektir. Türkiye ile ABD arasında PKK konusundaki işbirliği ve bunun Mesud Barzani yönetiminin geleceğini nasıl etkileyeceği ayrı bir tartışma konusu. Ancak şu an için; PKK''nın sınırlanması, tehdit olmaktan çıkarılması ve daha geniş perspektifte “Kürt meselesi”ne ilişkin yeni, kapsamlı ve kalıcı inisiyatif için büyük çaba harcandığı, aynı süreçte asker çevrelerde özellikle PKK konusunda bir yaklaşım farklılığı olmadığı ortada.

Ayrışma ve çatışma yerine ortak gelecek vurgusunu öne çıkarmayı, bunu boşa çıkaracak şiddet ve terörü devre dışı bırakmayı esas alan yeni inisiyatifte bana göre şöyle bir yol haritası şekilleniyor:

Kürt meselesinin “Yol Haritası”

1- PKK''nın tasfiye edilmesine karar verildi. Örgüt bu haliyle yaşayamayacak ve Türkiye için tehdit olmaktan çıkarılacak.

2- ABD, Türkiye ve Kuzey Irak, PKK''nın bu şekilde Kürt meselesi üzerinde söz sahibi olmasının önüne geçilmesi konusunda ortak kanaate sahip. Üç merkezin kullandığı siyasi dilin aynileşmesi dikkat çekici.

3- Bu nedenle PKK''yı silahsızlandırma sürecine girildi. Aynı doğrultuda DTP''den açıkça tercihini yapması istendi. Ya siyasi süreçte yerini alacak ve şiddeti tercih edenlerle arasına mesafe koyacak ya da etkisini kaybedecek. Kürt siyaseti için yeni bir siyasal elit oluşturulacak.

4- Kandil''in etkisinin kırılması uzun vadede Barzani''ye büyük bir alan açacak. Kürtler üzerinde tek siyasi lider olarak öne çıkacak. Bu yüzden, K. Irak''ta PKK''yı sıkıştırmaya yönelik girişimleri gerçek olabilir.

5- DTP oyunu gördü. Ahmet Türk, “PKK''ya silah bıraktırmak için fedakarlığa hazırız” derken oyunu gören diğer temsilcilerin de benzer bir yaklaşım içine girdiği izleniyor.

6- PKK ile DTP aynı teste tabi tutuldu. Ya silahtan uzaklaşın ya da tasfiye olun. Silah ve şiddetle arasına mesafe koymayan DTP''li de PKK''lı da tasfiye edilecek. Oyunu görenlerle birlikte yeni bir evreye geçilecek. Siyasi zemin tek tartışma alanı olacak.

7- Bunu fark eden PKK, oyunun bütün taraflarını tehtdit etmeye başladı ve “istikrarı bozarız”, “Talabani, Barzani ve ABD''nin bölgedeki çıkarlarını tehlikeye atarız” açıklamaları geldi.

8- Aynı anda hem PKK hem de PJAK''tan özellikle K. Irak yönetimini tehdit eden açıklamalar yayıldı. “Bizi tasfiye etmek için düğmeye basıldı” denirken Barzani ve Talabani Kürtlere ihanetle suçlandı.

9- Neçirvan Barzani''nin PKK''yı öven, Türkiye karşıtı haber yapılmamasına ilişkin talebi dikkat çekici. K. Irak yönetiminin, sivil toplum kuruluşlarının ve siyasi partilerin Türkiye''nin operasyonuna karşı çıkmayacaklarını açıklaması da.

10- Şimdi: DTP içeride PKK K. Irak''ta aynı sınavla karşı karşıya. Ya şiddet ya siyaset. Ya ayrışma ya ortak birliktelik. 22 Temmuz''da Diyarbakır''ın da Türkiye''nin geri kalanının da aynı geleceğe oy verdiğini hatırlatalım.

11- İşte bu noktada iki alanda önemli gelişmeler yaşanabilir: Kürt siyasetinde yeni isimler öne çıkabilir, yeni temsil mekanizması şekillenebilir.

12- PKK''nın şiddeti tercih eden lider kadrosu üzerine çok sert biçimde gidilebilir. 1998''deki Öcalan operasyonunun benzerlerini yaşayabiliriz. Cemil Bayık, Murat Karayılan benzeri isimler yakalanır, tutuklanır, teslim edilebilir. Ya da Türkiye''ye verilmez, Irak''ta ABD denetiminde tutulur ve Türkiye tarafından sorgulanabilir.

13- O zaman, PKK''nın direnen kadrolarına karşı beklenen operasyon sürecinin başlamak üzere olduğunu söyleyebiliriz.

Önümüzdeki günlerde gerçekten de sürpriz gelişmeler izleyeceğiz!

Barzani nerede? İsrail"de olmasın!
00:0027/11/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye birkaç gündür Mesut Barzani''nin neden kayıp olduğunu, nerede olabileceğini çözmeye çalışıyor. Sadece Türkiye değil, yakın çevresi dışında herkes aynı bilmeceyi çözmekle meşgul. Özellikle son iki aydır, uluslararası pazarlıkların merkezinde ve her sözü/hareketi olay olan bir kişinin bu kadar kolay gözlerden kaybolabilmesi elbette son derece dikkat çekici.

PKK üst yöneticilerine yönelik operasyon hazırlıklarının sürdüğü, bazılarının paketlenip Türkiye''ye teslim edilmesi ya da bir başka yerde gözaltında tutulması ihtimalinin belirdiği, PKK-PJAK''ın ABD ve Türkiye ile işbirliği yaptıkları iddiasıyla Barzani ve Celal Talabani''ye karşı sert açıklamalar yayınladığı bir dönemde bir anda Barzani''nin kendisi kayıplara karıştı. Nerede olabileceğine ilişkin tartışmalardan önce konuya ışık tutabilecek bir olayı anlatmak istiyorum.

Geçtiğimiz yıl Ağustos-Eylül aylarında yine Kuzey Irak''tan benzer bir “kayıp” haberi günlerce tartışılmıştı. Ardında iz bile bırakmadan ortadan kaybolan kişi Neçirvan Barzani''ydi. K. Irak yönetiminin hükümet başkanı ve bölgesel yönetimin Başbakanı günlerce ortadan kayboldu. O zaman da bugünkü gibi çok sayıda iddia atıldı ortaya. Kaçırıldığı söylendi, gözaltına alındığı söylendi, vurulduğu/suikaste uğradığı söylendi. Bir başka ülkede tedavi altına alındığı öne sürüldü. Hangi ülkeye gitmiş olabileceğine dair spekülasyonlar üretildi. KDP Merkez Yürütme Komitesi Üyesi ve Dış İlişkiler Sorumlusu Sefin Dizai, Neçirvcan Barzani''nin Avrupa ülkeleri ile Amerika''yı kapsayan 20 günlük bir gezide olduğunu açıkladı.

Neçirvan Barzani 6 Eylül 2007''de Selahaddin kentinde ortaya çıktı. Yirmi gün boyunca yerel televizyonlarda görünmeyen, Erbil''deki yerel parlamentonun açılış toplantısına bile katılmayan Barzani, ilk kez İngiliz temsilci ile görüntülendi. Sonradan ortaya çıktı ki, Barzani ne yaralanmış ne de başına bir iş gelmişti. Yirmi gün boyunca İsrail''deydi. Öyle Avrupa ülkelerinde de dolaşmamıştı. Ancak giderken de, gelirken de, İsrail''deyken de hakkında hiçbir bilgi dışarı sızmadı. Yine sonradan ortaya çıktı ki, N. Barzani her yıl birkaç haftasını İsrail''de geçiriyormuş. Orada bir takım eğitim çalışmalarına katılıyormuş. Barzani ile ilgili tartışma bu şekilde sonuçlandı ama kimse İsrail''le yakınlığın içeriği ve orada nelerle meşgul olduğuyla ilgilenmedi.

Gelelim Mesud Barzani ile ilgili tartışmalara: İlk iddia 23 Kasım''da, günlük yayınlanan Irak Direniş Raporu''nda ortaya atıldı. Samarra''da ABD üssüne yönelik ağır saldırılara, “yağmur gibi Katyuşa saldırıları”ndan ve aynı gün Basra''daki İngiliz üssüne yapılan operasyona ilişkin bilgiler içeren raporun Erbil ile ilgili bölümünde Mesud Barzani''nin yaralandığı öne sürüldü.

Yaqen adlı haber kaynağı üzerinden Bağdat saatiyle 06:30 itibariyle aktarılan iddiada, “Kukla Kürdisdan Lideri” olarak söz edilen Barzani''ye yardımcılarından biri tarafından suikast düzenlendiği, saldırının Erbil''deki Barzani karargahında yapıldığı öne sürüldü. Raporda Barzani''nin tedavi için Cuma günü Irak dışına çıkarıldığı ifade edildi. Türkiye''deki iddiaların kaynağı bu haber. Kürt yönetimi, suikast iddiasını da, tedavi amaçlı yurtdışı iddiasını da yalanladı.

Ancak ortada bir gerçek vardı; Barzani ortalarda görünmüyordu. Bu kadar göz önünde bir ismin günlerce ortada görünmemesi elbette merak edilecekti. Üstelik olay, Türkiye''nin K. Irak''a askeri operasyonu, PKK''nın tasfiyesi, PKK liderlerinin teslimi, Ankara-Washignton-Barzani arasında pazarlık tartışmaları, iki ay boyunca dünyanın konuştuğu en önemli konunun odak noktasını oluşturan bir bölgede oluyordu.

İddialar çeşitlendi. Amerika''ya gittiği söylendi. Fransa''da olduğu söylendi. Avusturya''da olduğu söylendi. Murat Karayılan ve Cemil Bayık''la aynı yerde olduğu söylendi, üçlü pazarlıktan söz edildi, İncirlik üzerinden İtalya''daki NATO üssüne gittikleri öne sürüldü.

En son Londra üzerinden Zurih''e geçtiği İkinci Körfez Savaşı''nda konvoyu ABD kuvvetleri tarafından bombalanan ve felçli olduğu için tedavi gören kardeşini ziyaret ettiği ifade edildi. Nihayet iddialar yeniden suikast iddiasına döndü. Barzani ağır yaralanmış ve İsrail''de tedavi altına alınmıştı.

Tam bu sırada, dışilişkileriden sorumlu Sefin Dizayi, Karayılan ve Bayık''ın ele geçirildiği iddialarını yalanladı. Barzani ile birlikte olduğu haberleri de bir başka temsilci tarafından yalanlandı. Neçirvan Barzani ise, “PKK konusunda ABD veya Türkiye ile her hangi bir anlaşma yapmadıklarını” açıkladı.

Mesud Barzani''ye suikast yapılıp yapılmadığını, tedavi amaçlı yurtdışına götürülüp götürülmediğini bilmiyoruz. İddialar ortada. Ancak bu olağanüstü dönemde ortalarda görünmemesi fazlasıyla dikkat çekmesi gereken bir olay.

Zürih''te ya da bir NATO ülkesinde değil de, İsrail''de çıkma ihtimali oldukça yüksek. Artık tedavi amaçlı mı gitmiştir yoksa bölgenin geleceğini etkileyecek kararların alındığı pazarlıklar için mi gitmiştir orası zaman içinde belli olacak.

Barışa son şans, savaşa ilk adım!
00:0028/11/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ortadoğu''da bir “Amerikan barışı” olabilir mi? Sadece son beş yılda yaşananlarla birlikte değerlendirildiğinde gerçekten ABD ile barış yan yana getirilebilir mi? Bölgenin bütün sorunlarının merkezinde yer alan Filistin''de, medeniyetlerin aidiyet hissettiği Kudüs''te çatışma haline son verebilecek küresel ölçekte bir irade söz konusu olabilir mi? Dünyanın itibarı yerlerde sürünen, dibe vurmuş üç lideri; George Bush, Ehud Olmert ve Mahmud Abbas, bölgesel savaş rüzgarının estirildiği bir dönemde, barış tesis edebilir mi? Annapolis zirvesi gerçekten Filistin-İsrail sorununu barışı mı esas alıyor yoksa Filistin meselesi üzerinden bambaşka hesaplar mı söz konusu?

Öncelikle; Her ABD başkanı görev süresi sona ermeden “Ortadoğu barışı” için bir çıkış yapar. Bu geleneğe dönüşmüştür. Ama nedense hepsi İsrail eksenli olur. Liderler buluşturulur, önemli kararlar alınır, ciddi anlaşmalar imzalanır. Nobel ödülleri dağıtılır. Anlaşmaları uygulamayan her zaman İsrail olur. Sonra da, Nobel Barış Ödülü alanlar zehirlenip öldürülür. ABD başkanlarının son icraatleri de böylece suya düşer. Çünkü hem ABD''de hem dünyada, Ortadoğu en derin sorundur, bu yönde çaba harcayanlar tarihe geçer.

Annapolis zirvesi için aynı şeyleri söylersek biraz hafife almış mı oluruz? Ani sayılabilecek bir inisiyatif çıktı ortaya. Hazırlık çalışmaları yeterli olmadı. Ancak çok hızlı biçimde toplantı organize edildi. Tarihi bile çok geç belirlendi. Hangi ülkelerin katılacağı son günlere kadar net değildi. Bu sefer, bazılarına göre, gerçekten küresel irade söz konusu. “Yeni bir sayfa açılabilir mi” sorusu her zaman soruldu, şimdi de soruluyor. Kırk dokuz ülke katılıyor. BM, AB ve dünyanın belirleyici ülkeleriyle uluslararası kurumlar temsil ediliyor. En önemlisi de Suudi Arabistan ve Suriye, İsrail ile aynı masada bir araya getiriliyor. Düşmanlar aynı masada, konu aynı, bölge büyük bir kaosa sürüklenmek üzere ve en derin sorun tartışılıyor.

Konferansı organize edenlerin beklentisi şu: 2001 yılında kesintiye uğrayan barış sürecini yeniden başlatmak. Sürecin canlandırılması, müzakerelerin yürütüleceği ana belgenin oluşturulması ve bu belge üzerinden Bush''un görev süresinin sona ermesine kadar görüşmelere devam edilebilmesi. ABD ve İsrail''in onaylayacağı bir Filistin Devleti''nin ilan edilmesi.

Her toplantıda sorunun çözüm yolu aynıydı: İsrail''in 1967 sınırlarına geri dönmesi. Mülteci sorununun çözülmesi. Yahudi yerleşim birimlerinin durdurulması. Doğu Kudüs''ün başkent olduğu Filistin Devleti''nin ilanı. Bu devletin sınırlarının uluslar arası tanınması. Karşılığında da İsrail''in tanınması. Aslında bu maddeler Suudi Arabistan''ın şekillendirdiği, Arap Birliği tarafından kabul edilen ancak ABD ve İsrail tarafından boşa çıkarılan Arap Barış İnisiyatifi''nin şartlarıydı. Bu plan gerçekleşirse Arap dünyası İsrail''le ilişki kuracaktı. Böylece hem Filistin meselesi önemli ölçüde çözülecek hem de İsrail için tehditler ortadan kalkacaktı. S. Arabistan da önerse, ABD de önerse bu maddeler esas alınmadan hiçbir çözüme ulaşılmayacağını herkes biliyor.

Annapolis zirvesini önemsemek, Filistin meselesinin çözülmesine, en azından yumuşatılmasına, çatışmaların durdurulmasına yönelik bütün girişimlerden heyecan duymak gerekiyor. Zira aksi trajediden başka bir şey değil. Ancak ben, nedense ümitli olamıyorum. Toplantı sonrasını, alınan kararların uygulama safhasını görür gibi oluyorum. Bu konferansla ilgili başka notlara dikkat çekmenin daha önemli olduğunu düşünüyorum. Olumlu gelişmeler:

1- S. Arabistan''ın ikna edilmesi ve Golan meselesi yüzünden direnen Suriye''nin özellikle Türkiye''nin çabalarıyla konferansa katılımının sağlanması son derece önemliydi.

2- Ortadoğu, Irak/Filistin ve Lübnan''ın ötesinde ABD-İran krizi yüzünden büyük bir felaketin eşiğinde. Böyle bir dönemde barış adı altında çaba harcanması, samimi olduğu süre içinde desteklenmesi gerekiyor. Gazze, Batı Şeria ve Golan üzerindeki işgalin sona erdirilmesine yönelik her girişim bir adımdır.

Olumsuz gelişmeler:

1- Toplantı, Filistin''den ziyade İran konferansı görünümünde. ABD, İsrail, merkez güçler, uluslararası kurumlar Filistin üzerinden İran''ı masaya yatırıyor. Burası son derece önemli. ABD ve İsrail, bölge ülkelerini, özellikle Sünni Arap ülkelerini İran''a karşı bir cepheye çekiyor. Belki bunun karşılığı göstermelik bir Filistin devleti olacaktır. Bu başarı mı yoksa daha büyük sorun mu ayrı bir konu. Suriye-İran eksenini kırmaya çalışan ABD''nin Şam''ı konferansa getirebilmesi bu yolda ciddi bir kazanım oldu.

2- İran, Hizbullah, Hamas, İsrail kamuoyunun itirazı konferansı boşa çıkarma gücüne sahip. ABD ve bölge ülkeleri bu gücü hafife alıyor.

3- Hamas''ın dışlanması ve tasfiyesinin esas alınması, Abbas''ın güçsüzlüğü Filistin tarafının etkisini zayıflatıyor. Dolayısıyla elde edilebilecek her sonuç Filistin ve İsrail''de çok ciddi dirençle karşılanacak.

4- Tahran''ın açıklamalarındaki hırçınlık dikkat çekici. Büyük tatbikatlar, savaş hazırlığı ve iki bin kilometrelik füze denemeleri gibi meydan okuması dikkatle izlenmeli.

Süreç ABD/İsrail ile İran arasında çatışma haline dönüşmek üzere. Filistin''de ilerleme sağlanması, Sünni Arap ülkelerinin bu şekilde ikna edilmesi ve İran karşıtı cepheye çekilmesi muhtemel. Bunu barış olarak mı değerlendireceğiz yoksa yeni ve çok daha kötü bir savaşın ilk adımları olarak mı? Bu konferans barışa son şans mı yoksa savaşa ilk adım mı? Biz yine de ümidimizi koruyalım.

PKK ve Hizbullah aynı cephede savaşır mı?
00:0029/11/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

5 Kasım sonrası yeni aşamaya giren terörle mücadele ve “PKK''nın tasfiyesi” sürecinin sonu nasıl olacak? Belirlenen hedefe ulaşılırsa, örgüt tamamen yok olacak mı? Bu mümkün mü? O zaman nasıl bir PKK kalacak geriye? Ve en önemlisi, PKK ne tür bir değişim yaşayacak, nasıl bir denklemin içinde kendine yeni bir yer bulacak?

Örgütün tasfiyesi, en azından bir süreliğine tehdit olmaktan çıkarılması ve sonrasına ilişkin öngörüler genelde Türkiye''nin pozisyonu esas alınarak, Türkiye için ne anlama geldiği sorgulanarak ifade ediliyor. Oysa şu anki bölgesel şartlar gereği, süreci hem PKK hem de bölgedeki ciddi kamplaşma açısından da değerlendirmek gerekiyor. Konu sadece Türkiye''nin terörle mücadelesi değil. Konu sadece PKK değil. Örgüt, Kürt etnik milliyetçiliği çizgisinin ötesinde şu ana kadar bir çeşit uluslararası kurgu içinde etkin bir faktördü. Bundan sonra yine öyle olacak. Ama bambaşka bir kurgu içinde bambaşka bir rol üslenecek.

İşte tartışılması gereken nokta burası. PKK ve PJAK tarafından yapılan “Türkiye ve ABD için bölgesel dengeleri bozma”ya ilişkin tehditler bu yüzden dikkat çekici.

Bazıları PKK''nın devre dışı bırakılmasına ilişkin sürecin başarılı olması halinde sonrasını şöyle anlıyor: “PKK tasfiye edildikten ondan sonra Kuzey Irak''la pazarlığa oturulacak. ABD''nin isteği bu yönde ve bunu Türkiye''ye dayatıyor. Türkiye, ABD, İsrail ve Kuzey Irak yönetimi, bölgesel düzeyde etkileri olacak yeni bir pozisyon oluşturma peşinde. Bu üç ülkenin kontrolünde, onaylayacağı biçimde bir Kürt yönetimi oluşturulacak. Son gelişmelerin, kapalı kapılar ardındaki pazarlık bu.”

Pazarlığın ne olduğu net değil. Bu şekilde ayrıntılı bir pazarlık olup olmadığı da. Türkiye''nin en azından bugüne ilişkin bazı kazanımlar elde ettiği, örgüte yönelik uluslararası tecrit politikasında başarıya ulaştığı, askeri açıdan moral üstünlük elde ettiği, örgütü dar bir alana hapsetmeyi başardığı bir gerçek. Bu aşamadan sonra örgütün şahin kanadının tasfiyesi, paketlenmesi tartışılırken, dağdakileri indirmek için yürüttüğü kampanyanın da etkili olacağı düşünülüyor. K. Irak''tan Türkiye''ye yönelecek olası tehditler muhtemelen PKK''ya ilişkin planlamanın sonrasında gündeme gelecek. Ancak, sadece askeri güçle, çatışmayla bu işin üstesinden gelinebileceğine ilişkin kanaat artık yok. Bunu tek seçenek olarak önerenlerin de bir çıkmazda olduğu, çözüm önermediği bir gerçek.

Şu an için tartışılacak konu; PKK''ya ilişkin planlama uygulama aşamasındayken nasıl bir denklem ortaya çıkacak ve örgüt bu denklemde nasıl bir yer edinecek?

Daha açık yazalım: Örgüt ABD''nin bölgesel çıkarları doğrultusunda değişecek mi, yeni roller mi üslenecek yoksa ABD karşıtı cephede kendine bir yer mi bulacak?

PJAK''ın ABD tarafından kurulduğu, silahlandırıldığı ve İran''a yönlendirildiği biliniyor. PKK''nın bir “kart olarak” Türkiye dahil bölge ülkelerine karşı kullanıldığı da. 5 Kasım sonrası için ABD ve Türkiye açısından durum şu hale geldi: Örgüt Türkiye için “terörle mücadele hedefi” olmaktan çıkarılacak. Peki sonra ne olacak?

En güçlü ihtimal: Örgütün bu değişimi algılaması, şiddetten uzaklaşması, Kürt meselesine ilişkin genel sürecin içine çekilmesi, ABD ve müttefiklerinin bölgesel planlamalarında bir unsur haline gelmesi. Uzun, sıkıntılı bir süreç. Şahinlerin tasfiyesi, bazı isimlerin ortadan kaldırılması… Bu gerçekleşirse PKK bugünkü varlığını yitirecek bambaşka bir organizasyon haline gelecek. O zaman muhtemelen İran''a karşı etkin bir koz olarak kullanılacak.

İkinci ihtimal: Tasfiyesinin başarısız olması, şahin direncin baskın çıkması halinde ABD ve Türkiye''nin tazyiklerinin örgütü başka arayışlara itmesi. Açıkça söylemek gerekirse; örgütün ABD karşıtı cephe içinde kendine yer bulması.

Irak işgalinden bu yana adım adım gelişen, Filistin''deki parçalanma, Lübnan''da çatışmaya dönüşmesinden korkulan siyasi kriz ve ABD ile İsrail''in İran''ı tecrit etmeye yönelik bölgesel politikası karşısında İran''ın başını çektiği, Hamas ve Hizbullah gibi örgütlerin rol üslendiği bir bölgesel direnç dalgası şekillendi. Anlatmaya çalıştığım, örgüt pasifize edilemezse, tecrid edilemezse, tehdit olmaktan çıkarılamazsa, karşı cephede kendine özgün bir yer bulabilir. Annapolis zirvesindeki resmi doğru okuyabiliyorsak bu ihtimali göz önüne almamız gerektiğini biliyor olmalıyız.

Bir çokları karşı çıkacak ama İran''a karşı cephe baskılarını şiddetlendirip kriz çatışma boyutuna ulaşırsa, hiçbir ideolojik yakınlığı olmamasına rağmen, PKK da Hizbullah ve Hamas''la aynı cephede kendine bir yer bulabilir.

Kürtlerle ortak tarihi yeniden inşa etmek!
00:004/12/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Yeterince anlaşılabiliyor mu, Türkiye''nin ve bölgenin kaderini şekillendirecek süreç hak ettiği ölçüde algılanabiliyor mu, bilmiyorum. Tartışmaların içeriğine ve yoğunluğuna bakılırsa yeni durumun yeterince kavrandığı, hak ettiği ölçüde algılandığı söylenemez. Kamuoyundaki tartışmanın derinliği, bırakın yeni perspektifler açıp süreci kolaylaştırmayı, yapılmaya çalışılanı bile anlamaktan, yansıtmaktan uzak ve sınırlı bir görüntü veriyor. Muhtemelen bugünkü durum, daha öncekilerle birlikte ele alınıyor, “geçici ve sonuçsuz çabalardan biri daha” şeklinde kabul ediliyor.

Oysa, PKK, terör ve genel anlamda Kürt meselesi çerçevesinde şimdiye kadarki en ciddi adımlar atılıyor ya da atılmaya hazırlanılıyor. Bir anlamda tarihi nitelik taşıyan günleri yaşıyoruz. Yıllardır Türkiye''nin bütün enerjisini tüketen, ekonomisini mahveden, uluslararası ilişkilerini sabote eden, “iç savaş” ve “parçalanma” senaryolarıyla tartışılır hale getirilen, uluslararası düzeyde en etkin “kart”a dönüştürülen “en büyük sorun”un çözümüne, en azından niteliğinin değiştirilmesine, yumuşatılmasına, konuşulabilir hale getirilmesine yönelik ilk kez kapsamlı bir proje üretiliyor ve uygulanıyor. Ortak alanlardan hareketle, acı fedakarlıklar göze alınarak çıkılan yol, bu sefer öncekilerden farklı.

Beklentiler gerçekleşirse, bugünkü işaretler ve iyi niyetli çabalar sonuca ulaşırsa, Türkiye için yepyeni ve zinde bir dönem başlayacak. Sadece Türkiye için değil, sorunun tarafları için, bölgenin istikrarı için, yeni ortaklıklar /ittifaklar için, ayrışma değil yakınlaşma/bütünleşme için olacak bu.

Hem neden olmasın! Olmayacak, başarılamayacak bir şey mi ki olmasın! Bin yılda inşa edilen bir ortaklık, kader birliği neden devam etmesin! Bin yıllık bir tarih neden son bulsun? Avrupa''da, Latin Amerika''da, Asya-Pasifik''te, Orta Asya''da, dünyanın hemen bütün coğrafyalarında farklı formatlarda birliktelikler kurulurken, etnik farklılıklar üzerine çarpıcı, göz alıcı ortaklıklar inşa edilirken bu topraklardaki ayrıştırma senaryoları kader değil. Ortak geçmişleri kin ve nefretten ibaret olanların başardığını, bin yıldır zaten yaşayanlar neden başaramasın! Kangren olmuş, yüzyıllara yayılmış düşmanlıkların yanında Türklerle Kürtler arasındaki kavganın boyutu kadar olabilir ki…

Yıllardır bu ayrışmaya yatırım yapıldı. Türkiye içinden, PKK tarafından, Kürt milliyetçiliği üzerinden ve belki de en önemlisi, bölgesel ve üresel oyuncular tarafından. Birinci Körfez Savaşı sonrası bütün adımlar bu yönde oldu. Türkiye''de iktidara gelen kadrolar bilerek ya da bilmeyerek bu oyuna destek verdi. Göstermelik “çözüm” çabaları hep sorunu daha da erteleme adına yapıldı. Birileri öneriler koydu önümüze ve yıllarımızı bunları tartışarak geçirdik. Önerilerin sonucu hep daha beter bir çamura saplanmak oldu. Sorun daha da içinden çıkılmaz hal aldı. Çünkü çözümü amaçlamıyordu, sorunu erteliyordu ve başkalarının bölgesel planlamaları doğrultusunda hazırlanmıştı. Bu coğrafyanın insanları, aralarındaki anlaşmazlıkları kendi dilleriyle çözme yolunu unutmuşlardı.

Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek, Tv 24''teki konuşmasında, 1991''den bu yana yapılan yanlışlıkları, bu gerçeği şu cümlelerle hatırlattı: “1991''de Türkiye yanlış yapmıştır. BM kararına uygun olarak o zaman Kuzey Irak''a girebilseydi ki, uluslararası ve hukuki meşruiyet vardı, BM''nin kararı vardı, hem sonradan tampon bölge dedikleri husus hem 600 bine yakın insan o zaman gelmezdi, Çekiç Güç denen bela bugünkü sonuçları doğurmazdı. Neden ince eleyip sık dokuyoruz? Aldığımız bir karar bizi varmak istediğimiz hedefe yaklaştırıyor mu uzaklaştırıyor mu? Bu önemli.”

Bu sefer çok sesli aydın girişimleri yok. DTP belirleyici değil. PKK inisiyatif alamıyor. Uluslararası kamuoyu eskisi kadar zarar verici müdahale konumunda değil. Kuzey Irak ve PKK etkisinde kalanlar bağımsızlık, ayrılma iradesini sorguluyor. Ahmet Türk, “Ayrı bir devlet istemenin anlamsız olduğunu, düşmanlığa yol açacak bu talebin geleceği karartacağını, geçmişte etnisiteyi öne çıkarmanın şimdi büyük tuzaklarla dolu olduğunu gördüğünü” söylüyor. Benzeri örnekleri çoğaltmak mümkün.

1991''den bu yan yapılan yanlışlıklar tekrarlanmazsa, bugüne kadar sorunu bir iktidar kapısı olarak görenler etkisizleştirilirse, yeni bir temsil eliti ve zihniyeti oluşturulabilirse, Türkiye sert ve geleneksel tutumunu daha rasyonel bir tavra dönüştürürse, Kürtler bölgesel ve küresel gelişmeleri yeniden sorgulama vizyonu geliştirebilirse, bin yıllık gelenek bir tükenişin değil yeni ve güçlü bir dinamiğin kaynağı haline gelir. İşte o zaman, bölgesel denklem de, haritalar da ortak iyilik yönünde değişir. Bu sefer bu şansı kullanmaktan başka seçenek yok

Eyvah o adam geri dönüyor!..
00:005/12/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan istihbaratı, George Bush yönetimini çok zor durumda bıraktı. Irak işgalinden bu yana bütün enerjisini bölgenin güçlü aktörü İran''ı tasfiye etme üzerine kuran, Lübnan, Filistin, Irak ve Pakistan''da bu yönde düzenlemelere girişen, İsrail''in tazyikleriyle İran''ın nükleer çalışmalarını yok etmeye odaklanan Bush ve ekibi, şimdi ne yapacak?

İstihbarat raporu; “İran''ın nükleer silah programına, uluslararası baskılar yüzünden 2003 yılında son verdiğini ancak uranyum zenginleştirmeye devam ettiğini” ortaya koydu. BM Güvenlik Konseyi üzerinden ambargo sürecini işleten, bazı Avrupa ülkeleriyle birlikte siyasi baskılara devam eden, İsrail''le birlikte “her an saldırı” planlamaları yapan Washington için, bu resmi istihbarat raporu görünüşte şok edici olmalı.

İşin içinde başka hesaplar var mı, bir çeşit psikolojik operasyon mu henüz bilemiyoruz. Ancak rapor, su anki durumda, Washington''un İran''ı tecrid etme, dünyayı İran''a karşı yanına çekme, tereddütlü ülkeleri ikna etme çabasına ağır darbe vurdu. ABD''deki Demokratların bile “İran politikası değişmeli” diyebildiği bir ortamda bazı Avrupa ülkelerinin tedirginliklerinin artması, Rusya ve Çin''in ise ikna edilmesinin imkansız hale gelmesi mümkün.

Durumun ne aşamada olduğunu tespit etmek için, George Bush''un; “İran''ın nükleer silaha sahip olması Üçüncü Dünya Savaşı''na yol açar” sözünü hatırlamakta yarar var. Her ne kadar diplomatik/siyasi süreç işletiliyorsa da, İsrail ve ABD''nin İran nükleer tesislerini yok etmeye yönelik askeri planlamalarının gerçek olduğunu bilmeyen kalmadı. Nasıl yapılır, ne zaman yapılır, ne kadar yapılabilir bilemiyoruz ama bu yönde ciddi bir çaba olduğu gerçek.

Tahran''ı rahatlatan raporun açıklanmasından hemen sonra İran''ın nükleer müzakerecisi Said Celili dün hemen Moskova''ya gitti. Yine dün, geç saatlerde George Bush''un konuyla ilgili bir açıklama yapması bekleniyordu. Üç ay önce Üçüncü Dünya Savaşı''dan söz eden Bush''un radikal biçimde tavır değiştirme ihtimali var mı? Böyle bir şeyin en çok İsrail''i rahatsız edeceği hatta çılgına çevireceği bir gerçek. İran Dışişleri Bakanı Manucher Muttaki''nin; “ABD nükleer savaşı kaybetti” açıklaması son derece dikkat çekici.

Tam da bu aşamada bir başka gelişme var ki, söz konusu istihbarat raporundan bile çok önemli! Irak işgalinin mimarlarından, işgal öncesi sahte istihbarat raporunun fikir babalarından, bütün bölgeyi savaş havasına sokan öncü isimlerden Paul Wolfowitz yeniden göreve dönüyor.

Hatırlayalım o günleri… Savunma Bakan Yardımcısı''ydı. Neocon halkanın fikir babalarından, işgali planlayanlardandı. İşgali meşrulaştırmak için Savunma Bakanlığı bünyesinde kurduğu Özel Planlar Dairesi''nde sonradan hepsi yalanlanan sahte istihbarat raporları hazırlattırmakla uğraşıyordu. Bu yalanlar üzerine bir ülke işgal edildi. 1 Mart Tezkeresi reddedildiği için Türkiye''yi tehdit etmişti. Ondan sonrasını biliyoruz. Bir milyondan fazla insan öldürüldü. Ve kaos ortada.

Daha sonra Dünya Bankası Başkanlığı''na getirildi. Başarısız bir denemeydi. Yolsuzluk, sevgilisine sağladığı kıyaklar yüzünden bu görevden ayrılmak zorunda kaldı. Kötü bir sondu. Sonradan Türkiye''ye geldi. Yüz binlerce insanın ölümüne sebep olan birkaç isimden biri delik çoraplarıyla Türk medyasında boy gösterdi ve birden masumlaştı!

Aynı Wolfowitz, şimdi hangi göreve geliyor, biliyor musunuz? Bush yönetimi için şu an en çok ihtiyaç duyduğu makama! Yani sahte istihbarat raporları, yeni savaş kampanyaları için gerekli olan makama geliyor. Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice''ın önerisiyle, Uluslararası Güvenlik Danışma Kurulu''nun başına geçiyor. 18 üyeli kuruluşun başındaki Wolfowitz, yüksek öncelikli istihbarat raporlarından, nükleer silahsızlanmadan, kitle imha silahlarıyla ilgili gelişmelerden sorumlu olacak.

2003 yılında Irak''ın kitle imha silahlarıyla ilgili dosyaları hazırlamış, bütün dünyayı kandırmış, sonra yalanları ortaya çıkınca tınmamış olan bir isim, şimdi İran''ın nükleer silahlanmasıyla ilgili istihbarat raporlarını kontrol edecek. O zaman yakında çok şey yaşanacak diyebiliriz.

Ne garip değil mi? Bakalım İran''la ilgili ne tür yalan dosyalarla ikna edileceğiz. Aynı senaryolar, aynı kadrolar, neocon-İsrail sağı ittifakı ve yeni savaş senaryoları… Bu yüzden, ABD istihbaratının hazırladığı, “İran nükleer silahlanmadan 2003 yılında vazgeçti” raporu çok da anlamlı olmasa gerek! Wolfowitz ne güne duruyor ki!

Türkiye''deki kurmaylarına gün doğdu….

.İran"da sevinç, İsrail"de panik!
00:006/12/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

CIA, FBI, NSA gibi temel istihbarat teşkilatlarının yanı sıra Kara, Hava, Deniz hatta Sahil Güvenlik istihbaratını da katarsak, 16 değişik istihbarat teşkilatının ortak kararı İran''ın nükleer bomba yapmaktan vazgeçtiği yönündeymiş! Usame Bin Ladin''i bulamayan, Irak işgali öncesi internetten topladığı “istihbarat dosyaları” ile dünyayı avutan anlı şanlı teşkilatlar bu sefer gerçeği görmüş! Tahran nükleer silahlar yapıyormuş ama 2003 yılında dünya baskı yapınca vazgeçmiş!

Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov, İran''ın 2003''ten önce de böyle bir çalışması olmadığını söylüyor. ABD istihbarat raporundan sonra dünyada İran''ın nükleer silah ürettiğine inanan tek ülke kaldı, o da İsrail. Kendi nükleer gücünün tartışmaya açılmasına bile tahammül edemeyen İsrail İran''ın atom bombası yapmasının yakın olduğuna inanıyor.

Hangisi doğru acaba? İran''ın resmi tezleri ABD istihbaratı tarafından savunulur oldu. İstihbarat mı doğru, yoksa başka bir şey mi var o da belli değil. O zaman bugüne kadar çıkarılan onca gürültünün sebebi neydi? Yine yalanlar üzerine mi dünya harekete geçiriliyordu? Ya da İran''ın gerçekten böyle bir amacı yok mu, hiç olmadı mı? Bence bütün bu soruların cevabını verirken sabırlı olmakta yarar var.

Görüntü şu: Rapor, ABD yönetimine indirilen dev bir darbe oldu. Bush yönetimi, İran''a müdahaleyi içeren askeri seçeneği masadan kaldırdı. İran''da büyük sevinç uyandırdı. Dünya İran tezlerini kabul etme aşamasına geldi ve Tahran nükleer mücadeleyi kazandı. Aynı rapor, İsrail''de büyük paniğe neden oldu. İsrail istihbaratının telkinleri ABD istihbaratını ikna edemedi. Hatta ABD istihbaratı İsrail istihbaratına rezerv koydu. Aynı anlaşmazlık Ehud Olmert yönetimiyle George Bush yönetimi arasında da mevcut. Böyle devam ederse ABD ile İsrail arasında ciddi bir siyasi kriz yaşanacak. Bu yüzden İran''da sevinç, İsrail''de panik var….

Bunların gerçek olduğunu düşünelim. Bölgede derin değişimler yaşanacak demektir. Bu mümkün mü? Bu aşamada mümkün olduğunu sanmıyorum. Önemli gelişmeler elbette var. Sünni Arapları bir araya getirme çabası, Annapolis zirvesiyle Filistin meselesinde yumuşama sinyalleri, Kuzey Irak-Türkiye arasında benzer bir yumuşama süreci, Irak''ta çatışmaların kısmen azalması, Lübnan krizinin sona erdirilmesine yönelik ortak çabalar ve genel anlamda bölgesel düzeyde diplomasinin askeri seçeneğin önüne geçmesi gibi. Ama bunların sonuç doğuracağına ilişkin erken beklenti yanlış yorumlara yol açabilir. Erken sevinç ve erken endişe bu bölgede hep yanlış sonuçlara yol açtı çünkü.

Şimdi biraz daha detay verelim: Bush, İsrail Başbakanı Olmert''e Annapolis zirvesinden önce söz konusu istihbarat raporu hakkında bilgi vermiş. 26 ve 28 Kasım''da yaptıkları görüşmelerde raporu tartışmışlar. İran''ı öncelikli tehdit gören, gücünün sınırlanmasını isteyen, bu yönde ABD''nin gücünü kullanmaya çalışan İsrail''i rahatsız edecek bir durum var ortada. En azından görünüşte. Arka planda ne tür şeyler konuşuldu, bilmek mümkün değil. İsrail basını, en büyük dostları''nı kaybetmekle yüz yüze olduklarını duyuruyor. Bunun, İsrail kamuoyunu bazı tavizlere razı etme amacına yönelik olması ihtimal dahilinde. 9 Ocak''ta İsrail''e gidecek olan Bush''un ziyaretini dikkatle izlemek lazım.

ABD, Filistin-İsrail sorunu çözülmeden Irak''ta zafer kazanılamayacağını, İran''a saldırının mümkün olmadığını ve on kat daha büyük felaketle sonuçlanacağını çok iyi biliyor. Öyleyse, İran''a sıra gelmeden önce yapacağı şeyler var ve şu an onların peşinde. İsrail''e sadece biraz sabretmek kalıyor.

Dikkatimi çeken bir başka nokta daha var: 16 tane istihbarat teşkilatının ortak kanaati tek bir kişiye dayandırılıyor. 7 Şubat 2007''de İstanbul''a gelen ve ortadan kaybolan İranlı general Ali Rıza Asgeri''ye… Adam İstanbul''da, Taksim''de kaçırıldı ya da kaçtı. Kaçırıldı mı, CIA ile işbirliği mi yaptı kesinleşmedi. İran''da önemli görevlerde bulunan Asgeri''nin nükleer sırları ifşa ettiği öne sürülüyor.

ABD''nin son raporu Asgeri''den alınan bilgilere dayanıyorsa, pek ciddiye almamak lazım. Çünkü, kısa vadeli hedeflere ulaştıklarında yeni ve tam tersi bir istihbarat raporu daha çıkabilir ortaya.

Bence ortada bir istihbarat raporu yok. Sadece konjonktürel bir politik yaklaşım, istihbarat üzerinden pazarlanıyor. Hepsi bu. İran''daki sevinç de, İsrail''deki panik de pek inandırıcı değil.

Gül"ün manevi evladı başörtülü mü olacak?
00:007/12/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başörtüsü tartışmalarına özellikle ilgi duymuyorum. Başörtüsü ya da “türban” temel haklardan mıdır, dini zorunluluk mudur, özgürlük alanı ne kadar geniş olmalıdır, rejim sorunu mudur kadın sorunu mudur, Türkiye''nin sosyal/siyasal günlüğünde ne kadar yeri vardır ya da olmalıdır yoksa bu utanç verici bir tartışma mıdır, ayrı konular…

Bu konularda zihinlerin yeterince net olduğunun hepimiz farkındayız. Dini anlamının da, hak/özgürlükler çerçevesindeki anlamının da, Türkiye toplumunun geleneksel değerleri içindeki yerinin de tanıma muhtaç olmadığı, savunanların da karşı çıkanların da sorunun tanımı açısından aynı noktada olduğu bir gerçek. Buna rağmen, zihin bulanıklığının zinde tutulmasının, tartışmanın, bu konu üzerinden hesaplaşmanın devamı için zorunlu görüldüğü de.

Beni rahatsız eden, yıllardır da hep rahatsızlık duyduğum şey de bu aslında. Bu rahatsızlık yüzünden de başörtüsü ile ilgili yazıları okumamayı tercih ederim. Tartışmaları günü gününe izlemem. Sorunu önemsemediğimden değil, yazılanların, konuşulanların, siyasi/hukuki tartışmaların yıllardır birbirinin tekrarı olduğunu, sorunun özüne ve çözümüne yönelik olmadığını gördüğüm/bildiğim için, hakkında söylenmedik söz kalmayan konuyla ilgili “bir de ben yazsam ne anlamı olacak” gerekçesi her zaman galip geldi.

1987 yılından bu yana, 20 yıldır Türkiye''nin en belirgin tartışma, atışma, cepheleşme sorunu olan konunun bana göre öne çıkan tek yönü var, o da samimiyetsizlik. Belki buna istismar demeliyim. Bıktırıcı, rahatsızlık verici bir samimiyetsizlik/istismar tartışmayı rehin almış durumda.

Türkiye''deki ideolojik saflaşmanın, siyasi iktidar kavgalarının değişmez argümanı olması konunun ciddiye alınmasından değil, tartışmanın taraflarının söyleminin tükenmişliğinden kaynaklanıyor. Keşke konunun ciddiyetinden kaynaklansaydı. O zaman belki bu sorunu çözme yolunda şimdiye kadar adımlar atılmış olurdu. Ama sanıyorum herkesin böyle bir tartışmanın devamına, sorunun kangren olmasına ihtiyacı var. Samimi ve gerçekten böyle bir tartışmanın devam etmesinden rahatsızlık duyanları tenzih ederim ama bir bazı şeyleri açıkça da söyleyelim:

Başörtüsü Türkiye''de ekmek kapısıdır. Çok insan ekmek yemiştir bu tartışma üzerinden. Kimileri mağduriyet psikolojisine sığınarak kimileri “tehdit” üzerinden birilerine yaranarak, başka birileri başörtüsünü “tehdit” algılayanları hoş tutarak.

Başörtüsü kimileri için iktidar kapısıdır. Sahip olamadıklarını ele geçirme argümanıdır. Kimileri için sınıfsal bir sorundur; Karşı oluşları ya da merhamet edip hoşgörü nutukları atmaları kimseyi aldatmasın.

Başörtüsü, rejimi savunma, devlet iktidarını koruma, imtiyazları denetim altında tutma yolunda paranoya olarak beslenen bir “tehdit”tir. Bir savunma hattıdır. Bu çevreler için dini zorunluluk, bireysel özgürlük, toplumsal değer açısından hiçbir şey ifade etmez. Varsa yoksa rejim üzerinden, ideolojik korkular üzerinden korumaya çalıştıkları siyasi/ekonomik ayrıcalık için tekrarlanan bir slogandır.

Bu kadar samimiyetsizlik içinde devam ettirilen tartışma, yirmi yıldır bu sorunu gerçek anlamda yaşayanlara hiçbir katkıda bulunmamıştır. İster siyasi açıdan ister hukuki açıdan bakın, yıllar geçmiş ama bir adım yol alınamamıştır. Bu şekilde devam ettiği sürece hiçbir zaman da alınamayacaktır. Çünkü bazıları için; ister siyasi isterse de ekonomik olsun, sorun bir çıkar kapısıdır ve böyle de kalması gerekir.

Gerçekten mağdur olanlar mı? Onlar için yeni bir şey yok. Onların sıkıntıları, düşünceleri, beklentileri apayrı bir konu... Bu kadar samimiyetsiz, bu kadar istismar edilen ve özellikle uzak durduğum bir tartışmaya bugün niye ilgi duydum? Şundan:

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve eşi Hayrünnisa Gül, bir çocuğa gönüllü aile olmak istiyor. 12 yaşında bir kız çocuğu belirleniyor. Tam da yeniden örtü tartışmaları arasında konuya yaklaşıma bakın:

“12 yaşındaki kızın başı kapalı mı yoksa açık mı? Açıksa, Çankaya''ya çıktıktan sonra başı kapanır mı?”

Son derece ürpertici bir merak bu! Konuyu bu şekilde algılamanın, sorgulamanın ya da yorumlamanın başörtüsü tartışmasıyla ya da Gül''ü eleştirme amacıyla ilgisi olamaz. Bu cümleler başörtüsünü tartışmıyor. Başka bir gerçeği ortaya koyuyor. İnsan ırkına bakış gerçeğini. Böyle bir zihin sorgulanmalı. Çünkü burada başörtüsünü aşan bir ayrıştırma var. Ve bu bakış bambaşka sıfatlarla tanımlanabilecek bir bakış. Samimiyetsizlikle, istismarla devam ettirilen tartışma bakın insanları nelere sürüklüyor!

Tanıdığım Yusuf Ziya Hoca!..
00:0011/12/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün, Prof. Dr. Erdoğan Teziç''in yerine Yüksek Öğretim Kurulu (YÖK) Başkanı olarak atadığı Prof. Dr. Yusuf Ziya Özcan, ideolojik bağnazlıktan körelmiş olmayan herkes üzerinde pozitif etki uyandıracak bir isim.

İyi bir akademisyen, iyi bir hoca, kendisiyle bir şekilde tanışmış olan herkes için iyi bir dost, iyi bir vatansever, iyi bir insan… Hem bilimsel hem de insani açıdan donanımlı biri…

Chicago Devlet Üniversitesi''nde master ve doktora yapan, burslu okuyan, Ortadoğu Teknik Üniversitesi Sosyoloji Bölüm Başkanlığı yapan, yurtdışında öğretim üyeliği görevinde bulunan Prof. Özcan, kendisini tanıyan herkes üzerinde son derece iyi izlenimler bırakmasıyla bilinir.

TÜBİTAK Başkan Yardımcılığı ve ODTÜ''de Sosyoloji dersleri veren Prof. Özcan, merkezi Chicago''da bulunan SPSS (Statistical Package for the Social Sciences) programını Türkiye''ye ilk getiren ve uygulayan kişidir.

SPSS, kuruluşların karar süreçlerini destekleyen kurumsal analitik uygulamalar, veri madenciliği, metin madenciliği ve geniş kapsamlı istatistiksel analiz için kullanılan program, özellikle sosyal bilimlerde, pazar araştırmalarında, sağlık araştırmalarında başta anket şirketleri, hükümetler ve eğitim kurumları olmak üzere pek çok kurum tarafından kullanılır.

Prof. Özcan, istatistik analizi, bilgi analizi üzerinde uzmandır. Türkiye''nin en iyi data analizcisidir. Bu alanda Türkiye içinde ve Türkiye dışında ciddi projelere imza atmıştır. Örneklerine şimdi girmeyeceğim ama bazı çalışmaları Türkiye''de bir ilktir. Son yıllarda benzer çalışmalarıyla hep gündeme gelmiştir.

Bilimsel kariyerinin ötesinde insani yönü, karşısındakileri her zaman etkilemiştir. Onu tanıma fırsatı bulan biri olarak ifade ettiğim bu tespitler, eminim ki, onu tanımış olan herkes için ortak kanaatlerdir.

Öğrencileri arasında hiçbir ideolojik, siyasal ayrım yapmayan, hepsine eşit ve dostça davranan, onlara hem hoca hem arkadaş olabilen, dobra bir adamdır!

Fakir-fukara babasıdır. Öğrencilerine sadece bilgi değil, elinden geldiğince maddi destek de verir. Burs verir, ihtiyaçlarına yardımcı olur.

Türkiye içinde ve dışında çalıştığı projelerden gelen maddi bedelin önemli bölümünü öğrencilerine dağıtır. Burs olarak verir. Onlarla birlikte çalışır.

Alçakgönüllüdür. Akademik kariyerini insan ilişkilerine yansıtmaz. Bu yüzden de, hangi siyasal düşünceye sahip olursa olsun, bütün öğrencileri tarafından sevilir.

Müthiş bir enerjiye sahiptir. Dosttur, arkadaştır, hocadır, babadır…

Maalesef şimdiye kadar yeterince takdir edilmemiş, akademik zorluklarla boğuşturulmuş, önüne yığınla engeller konulmuş biridir.

İyi pipo içer. Odasında olup olmadığı pipo kokusundan anlaşılır!

Atanması, YÖK için bir devrimdir. Birikimi ve vizyonuyla Yüksek Öğretim''in önünü açacak bir isimdir.

Bu arada kalp krizi geçiren babası için şifalar diliyoruz!

Kendisine ve Türkiye''ye hayırlı olsun…

Türkiye''nin gülen yüzünü uğurladık
Onun hakkında herkesin anlatacak çok şeyi var. Belki söyleyecek sözü en az olanlardan biri benim. Dün Fatih Camii''ndeki cenaze merasiminden döndükten sonra hâlâ masamın üstünde duran "Türkiye''nin Yirminci Yüzyılı" başlıklı çalışmasına ve üzerindeki "Aziz kardeşim İbrahim Karagül''e" yazısına yeniden göz attım.

Eylül ortalarında Bosna''ya giden grup içinde onun da var olduğunu öğrenince, her zaman olduğu gibi içimi bir ferahlık kapladı. Çünkü onu her gördüğümde; konuşurken, dinlerken, birlikte yürürken aynı şeyi hissettim. Her zaman gülümseyen yüzü, ilerlemiş yaşına rağmen tükenmeyen enerjisi, beraber olduğu herkese umut veren, dinlemekten asla yılmayacağınız konuşmaları ve özenle seçilmiş kelimeler…

Deniz Feneri Derneği''nin Mostar''daki Cemal Biyediç Üniversitesi''ne yaptığı Eğitim Fakültesi binasının açılış töreninde onur konuğu oydu. O an o ortamda bulunanlardan en heyecanlısı da oydu. Yine bilgiden, eğitimden, umuttan söz etti.

Yorucu gezi boyunca bizim bütün sızlanmalarımıza rağmen o her anı tad alarak yaşıyordu. Sabahları en erken o hazırlanıyor, her zamanki şık giyimi ve güler yüzüyle aramıza katılıyordu.

Mostar Köprüsü üzerinden şehri seyrederken "Buraya gel. Bak seni kiminle tanıştıracağım" dedi. Yanındaki kişi, Mostar Köprüsü''nü yeniden yapan, Bosna''da Osmanlı''dan kalan köprüleri restore eden şirketin sahibiydi.

İki yıl önce yine bir toplantı için Alanya''da üç gün aynı ortamda olduk. Beni yanına çağırdı. Şahsıma ilişkin güzel cümleleri yüzünden yüzümün kızardığını hatırlıyorum. İstanbul havaalanından başlayan sohbetimiz, daha doğrusu onu dinleyişim Antalya''ya kadar devam etti. Üç gün boyunca, toplantılardan sonra dışarı çıkıp yalnız başına yürüyüşünü izledim ve bazen ona katıldım.

Onunla konuşmak, onu dinlemek iki türlü güzeldi: Derin bilgi okyanusundan süzülerek gelen cümlelerin lezzetini alıyordunuz. Buna; belki de sadece ona yakışan yüzündeki aydınlık, dudaklarındaki tebessüm de eklenince onu dinlemek doyumsuz bir hal alıyordu.

Prof. Dr. Sabahattin Zaim… Ben onu geç tanıyanlardandım. Neden bu kadar geç tanıdım! Hep hayıflanacağım. Geç tanımış olsam da, o birkaç anı, hafızamda hiçbir zaman silinmeyecek izler bıraktı.

Allah rahmet etsin….

.Yeni YÖK: Başörtüsü yasağının sonu geldi
00:0012/12/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“YÖK ile özgürlük” arasında o kadar uzun mesafe var ki, ne kadar zorlarsanız zorlayın, ikisini aynı cümlede kullanmanız neredeyse imkansız. Buna karşı, YÖK ve iktidar çatışması, YÖK ve rejim kavgası, YÖK ve ideolojik saflaşma, YÖK ve yasaklar, YÖK ve daha bir çok olumsuzluk her zaman birbirini besledi, birbirini tamamladı.

Toplumun her kesimindeki ortak kanaat bu. Kurum, Türkiye''de “devlet iktidarı” üzerinden toplumun bir kesimine yönelik keskin hesaplaşma arzusunun adreslerinden biri oldu. Dahası, toplumun hemen bütün kesimlerini potansiyel tehdit olarak algılama paranoyasını besleyen aracı kurumlardan biri haline getirildi.

Kurumun siyasi/ideolojik yapısının ötesinde, asli görevleri konusundaki zaafları, başarısızlıkları ayrı bir tartışma konusu. “Üniversite ve bilim” eksenli sorgulama için, Türkiye içindeki şikayetlere/tartışmalara ve uluslararası istatistiklere bakmak yeterli.

Türkiye Cumhuriyeti''nin en önemli kurumlarından birinin böylesine bir “cephe” haline getirilmesi, özgür düşünce ve eğitim/bilim dışında bütün alanlarda negatif bir görüntü vermesi, Türkiye''nin önünü açması gerekirken bir çeşit siyasal kadro harekatı için istismar edilmesi gerçekten talihsiz bir durum.

Yıllardır televizyon ekranlarında YÖK adına konuşanların hırçınlığını, öfkesini izledik. Kurumu bir “kale” gibi görüp, nasıl meydan muharebesine giriştiklerini, bunu yaparken de demokrasi ve özgürlük kavramlarını nasıl unuttuklarını, hesaplaşma mantığı içinde hareket ettiklerini, “tehdit” olarak algıladıklarına karşı tahammülsüzlüklerini seyrettik.

Devlet, rejim, iktidar kavramlarının arkasına sığınarak askeri müdahale çağrıları yapılabilmesi, laiklik mücadelesi adı altında sokakların bölünmesine zemin hazırlanması, toplumsal ayrışmanın daha da tahrik edilmesi ne yazık ki bir çok çevrenin dar çıkarlarını besler hale geldi.

Bu yönüyle rejim ve laiklik, siyasi ve ekonomik iktidarı elde tutmanın tek yolu olarak görüldü. Buna da “devlet iktidarının korunması” denildi. Korkular beslendi, başörtüsü gibi sloganlar üzerinden bir çatışma dili üretildi. Yıllardır bu kavganın Türkiye''nin enerjisini nasıl tükettiğini hep birlikte izliyoruz.

Mesele sadece başörtüsü yasağı değil! YÖK, bugüne kadarki çizgisiyle yasakların, tahammülsüzlüklerin, özgür düşünce yerine güvenlik kaygılarının zemin bulduğu bir kurum haline getirildi. Kurum, dar elitist bir çevrenin, ideolojik farklılık üzerinden ekonomik ve siyasi iktidarını güvenceye aldığı bir yapı olarak algılandı.

O zaman, Türkiye''deki normalleşme, özgürleşme sürecinin en önemli adımlarından biri bu kurumun ıslah edilmesiyle, asli görevine yönlendirilmesiyle mümkün olacaktır.

Mesele “cephe” veya “fetih” söyleminin ötesine geçip, son yıllarda bir çok alanda yapılabildiği gibi, YÖK ve eğitim alanında da “normalleşme”yi sağlamak olmalı. Kurumun ıslahı ancak bu yolla gerçekleşebilir ve bu Türkiye için çok acil bir ihtiyaçtır.

Yeni YÖK Başkanı Prof. Dr. Yusuf Ziya Özcan''ın ilk açıklamasındaki cümleler aslında yapılması gerekenin ne olduğunu ortaya koyuyor: “İki vizyonum var. Bunlardan bir tanesi bütün yasakların üniversitelerden kalkması. İkincisi de üniversitelerin asli görevi olan bilimselliğe daha fazla önem vermeleri.”

YÖK gibi bir kurum için özgürlük ve bilim dışında başka ne hedefler olabilir! Yapılacak olanlar belli. Ama sorun başka. Sorun, yapılmaması gerekenlerden nasıl uzak kalınacağıdır? Cephe alışkanlığından, ideolojik kadrolaşmaktan, rejim/laiklik kavgası altında yürütülen iktidar mücadelesinden….

Başörtüsü ve bütün yasakların sona ermesi, özgür düşünce ortamının hakim olması, kurumun asli görevine yoğunlaşması bir çok sorunu kendiliğinden çözecektir. Bir zihniyet devrimi gerekiyor. YÖK''ün iktidar kavgasının aracısı olmaktan çıkarılması gerekiyor. O zaman, yasakların siyasi ve hukuki kılıflarının ne kadar gerçekdışı olduğu ortaya çıkacaktır.

O zaman başörtüsü gibi bir “cepheleşme aracı”nın ne kadar kolay çözümü olduğu ve yıllardır paranoya haline getirilen “tehdit” balonunun ne kadar boş olduğu görülecektir. O zaman meselenin başörtüsü olmadığı görülecektir. Asıl kavganın birilerinin iktidar/çıkar kavgası olduğu da bütün çıplaklığı ile ortaya çıkacaktır…

Yeni YÖK: Başörtüsü yasağının sonu geldi
00:0012/12/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“YÖK ile özgürlük” arasında o kadar uzun mesafe var ki, ne kadar zorlarsanız zorlayın, ikisini aynı cümlede kullanmanız neredeyse imkansız. Buna karşı, YÖK ve iktidar çatışması, YÖK ve rejim kavgası, YÖK ve ideolojik saflaşma, YÖK ve yasaklar, YÖK ve daha bir çok olumsuzluk her zaman birbirini besledi, birbirini tamamladı.

Toplumun her kesimindeki ortak kanaat bu. Kurum, Türkiye''de “devlet iktidarı” üzerinden toplumun bir kesimine yönelik keskin hesaplaşma arzusunun adreslerinden biri oldu. Dahası, toplumun hemen bütün kesimlerini potansiyel tehdit olarak algılama paranoyasını besleyen aracı kurumlardan biri haline getirildi.

Kurumun siyasi/ideolojik yapısının ötesinde, asli görevleri konusundaki zaafları, başarısızlıkları ayrı bir tartışma konusu. “Üniversite ve bilim” eksenli sorgulama için, Türkiye içindeki şikayetlere/tartışmalara ve uluslararası istatistiklere bakmak yeterli.

Türkiye Cumhuriyeti''nin en önemli kurumlarından birinin böylesine bir “cephe” haline getirilmesi, özgür düşünce ve eğitim/bilim dışında bütün alanlarda negatif bir görüntü vermesi, Türkiye''nin önünü açması gerekirken bir çeşit siyasal kadro harekatı için istismar edilmesi gerçekten talihsiz bir durum.

Yıllardır televizyon ekranlarında YÖK adına konuşanların hırçınlığını, öfkesini izledik. Kurumu bir “kale” gibi görüp, nasıl meydan muharebesine giriştiklerini, bunu yaparken de demokrasi ve özgürlük kavramlarını nasıl unuttuklarını, hesaplaşma mantığı içinde hareket ettiklerini, “tehdit” olarak algıladıklarına karşı tahammülsüzlüklerini seyrettik.

Devlet, rejim, iktidar kavramlarının arkasına sığınarak askeri müdahale çağrıları yapılabilmesi, laiklik mücadelesi adı altında sokakların bölünmesine zemin hazırlanması, toplumsal ayrışmanın daha da tahrik edilmesi ne yazık ki bir çok çevrenin dar çıkarlarını besler hale geldi.

Bu yönüyle rejim ve laiklik, siyasi ve ekonomik iktidarı elde tutmanın tek yolu olarak görüldü. Buna da “devlet iktidarının korunması” denildi. Korkular beslendi, başörtüsü gibi sloganlar üzerinden bir çatışma dili üretildi. Yıllardır bu kavganın Türkiye''nin enerjisini nasıl tükettiğini hep birlikte izliyoruz.

Mesele sadece başörtüsü yasağı değil! YÖK, bugüne kadarki çizgisiyle yasakların, tahammülsüzlüklerin, özgür düşünce yerine güvenlik kaygılarının zemin bulduğu bir kurum haline getirildi. Kurum, dar elitist bir çevrenin, ideolojik farklılık üzerinden ekonomik ve siyasi iktidarını güvenceye aldığı bir yapı olarak algılandı.

O zaman, Türkiye''deki normalleşme, özgürleşme sürecinin en önemli adımlarından biri bu kurumun ıslah edilmesiyle, asli görevine yönlendirilmesiyle mümkün olacaktır.

Mesele “cephe” veya “fetih” söyleminin ötesine geçip, son yıllarda bir çok alanda yapılabildiği gibi, YÖK ve eğitim alanında da “normalleşme”yi sağlamak olmalı. Kurumun ıslahı ancak bu yolla gerçekleşebilir ve bu Türkiye için çok acil bir ihtiyaçtır.

Yeni YÖK Başkanı Prof. Dr. Yusuf Ziya Özcan''ın ilk açıklamasındaki cümleler aslında yapılması gerekenin ne olduğunu ortaya koyuyor: “İki vizyonum var. Bunlardan bir tanesi bütün yasakların üniversitelerden kalkması. İkincisi de üniversitelerin asli görevi olan bilimselliğe daha fazla önem vermeleri.”

YÖK gibi bir kurum için özgürlük ve bilim dışında başka ne hedefler olabilir! Yapılacak olanlar belli. Ama sorun başka. Sorun, yapılmaması gerekenlerden nasıl uzak kalınacağıdır? Cephe alışkanlığından, ideolojik kadrolaşmaktan, rejim/laiklik kavgası altında yürütülen iktidar mücadelesinden….

Başörtüsü ve bütün yasakların sona ermesi, özgür düşünce ortamının hakim olması, kurumun asli görevine yoğunlaşması bir çok sorunu kendiliğinden çözecektir. Bir zihniyet devrimi gerekiyor. YÖK''ün iktidar kavgasının aracısı olmaktan çıkarılması gerekiyor. O zaman, yasakların siyasi ve hukuki kılıflarının ne kadar gerçekdışı olduğu ortaya çıkacaktır.

O zaman başörtüsü gibi bir “cepheleşme aracı”nın ne kadar kolay çözümü olduğu ve yıllardır paranoya haline getirilen “tehdit” balonunun ne kadar boş olduğu görülecektir. O zaman meselenin başörtüsü olmadığı görülecektir. Asıl kavganın birilerinin iktidar/çıkar kavgası olduğu da bütün çıplaklığı ile ortaya çıkacaktır…

.Irak"ta 550 bilim adamı öldürüldü!
00:0013/12/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ne çabuk unutuyoruz! Ne çabuk hafızalarımızdan silinip gidiyor! En acı insan hikayelerini bile birkaç gün içinde kanıksıyoruz. Hemen yanı başımızda bir milyonun üzerinde insanın ölümünü bile kaçımız hatırlıyor şimdi ve bu bizde ne tür hisler uyandırıyor?

En son işkencelerin dünyayı sardığı dönemde yaptıklarını açıkça itiraf etmekten çekinmeyen CIA mensubu John Kiriakou, "Onlara öyle işkence yaptık ki Allah''ı gördüler" şeklinde tüyler ürperten cümleleri rahatlıkla söylerken, hiçbir ciddi karşılık bulmazken, hala insan gibi yaşamaya devam edebilirken neyi sorgulayacaksınız ki! Bu ağır insanlık suçunu meşru göstermeye yönelik sözler kıyameti koparmalıydı. Koparmadı… Oysa aynı şeyler devam ediyor. Edecek de… Aynı insanlar, aynı güçler tarafından.

O zamanlar, bunları; o işkenceleri yazdığım için bazı çevrelerin şahsıma karşı başlattıkları ambargoları hala devam ediyor. Etsin, ben hatırlatmaya devam edeceğim.. Bugünkü gibi.. Irakta yayınlanan bir gazete, 10 Eylül tarihli nüshasında o CIA mensubunun itiraflarından çok daha dehşet verici bir gerçeği yeniden suratımıza çarptı. Yüzlerce aydının, akademisyenin, din adamının, bilim adamının nasıl öldürüldüğünü, kaçırıldığını, yok edildiğini…
Gazeteye göre beş yüz elli civarında bilim adamı öldürüldü. Yine gazeteye göre, bu ölümlerden İsrail istihbarat servis Mossad ve ABD Savunma Bakanlığı Pentagon sorumlu. Ölümler, tıpkı işkenceler gibi, sistematik bir şekilde gerçekleşti. Bazıları nükleer fizikçi olan bu insanlar, ABD ve İsrail''le işbirliği yapmadığı için ya da aynı ülkeler için tehdit görüldüğünden öldürüldü.

350 bilim adamı ve 200 profesörün bir ülkede öldürülmesi nasıl bir travmaya neden olur? Dünyada böyle bir olay daha önce yaşanmış mıdır? Düşünebilmek bile mümkün değil. Bir aydın soykırımı yaşandı, hala devam ediyor. Dünya böyle bir vahşete nasıl oldu da seyirci kalabildi, kalıyor? Anlamak mümkün değil.

Madem hatırlatıyoruz, bu olaya ilişkin bilgileri de tazeleyelim. 15 Mart 2006… O zaman sayı bu kadar değildi. Korkunç olaya ilişkin bu köşede aktardığım bilgilere bakalım:

"Prof. Dr. İmad Sarsam. Arap Tıp Birliği üyesi. Öldürüldü! Prof. Dr. Muhammed A.F. er-Rawi. Irak Fizikçiler Birliği üyesi. Öldürüldü! Prof. Dr. Mecid Hüseyin Ali. Bağdat Üniversitesi öğretim üyesi. Öldürüldü! Prof. Dr. Vecih Mahcub. Fizik eğitimi üzerine 8 kitabı var. Öldürüldü! Prof. Dr. Sabri Mustafa el-Beyati. Bağdat Üniversitesi. Öldürüldü! Prof. Dr. Mustafa el Mashadani. Bağdat Üniversitesi, dinler tarihi. Öldürüldü! Prof. Dr. Halid M. Al Canabi. Babil Üniversitesi İslam tarihi öğretim üyesi. Öldürüldü! Prof. Dr. Abdulcabbar Mustafa. Musul Üniversitesi, siyaset bilimci. Öldürüldü! Prof. Dr. Esad Salim Shrieda. Basra Üniversitesi Mühendislik bölümü dekanı. Öldürüldü! Prof. Dr. Abdullatif el-Mayah. Mustansiriye Üniversitesi Ekonomi bölümü öğretim üyesi. Öldürüldü! Prof. Dr. Leyla Abdullah es Saad. Musul Üniversitesi Hukuk fakültesi dekanı. Öldürüldü!

Prof. Dr. Mohammed Munim al- İzmirli, Prof. Dr. Hazim Abdülhadi, Prof. Dr. Abdul Sameia el Cenabi, Prof. Dr. Alim Abdülhamid, Prof. Dr. Muhammed Tuki Hüseyin el-Talakani, Prof. Dr. Ali Abdul Hüseyin Kamil, Prof. Dr Muhammed Er Ravi, Prof. Sabri Mustafa El Beyati ve daha niceleri…

Bazıları fizikçi, bazıları tarihçi, bazıları hukukçu, bazıları edebiyatçı, bazıları tıpçı, bazıları sanat tarihçisi, bazıları ilahiyatçı… Onlarca insan, eğitimci, bilim adamı.. Hepsi öldürüldü, öldürülüyor! Bazıları kafasına sıkılan tek kurşunla, bazıları işkence ile. Bazıları evlerinde, bazıları fakültelerinde, bazıları sokakta, bazıları Ebu Gureyb gibi işkence merkezlerinde, bazıları ise bilinmeyen yerlerde...

Sizin isimlerini okumaktan bile sıkıldığınız bu insanlar, Iraklı akademisyenler, aydınlar, bilim adamları birer birer öldürülüyor. Sadece isimlerini yazsam bu köşeye sığmaz. Sadece yukarıdaki isimleri aldığım listede 47 isim var.

En az 250 bilimadamı bu şekilde öldürüldü. Yüzlerce bilim adamı, aydın kaçırıldı, kayboldu, akıbetleri bilinmiyor. Binlercesi ölüm korkusuyla Irak''tan kaçtı, kaçmaya çalışıyor. BM rakamlarına göre Irak yüksek eğitim kurumlarının yüzde 84''ü yakıldı, soyuldu, yıkıldı.

Bir ülkenin eğitici kuşağı yok ediliyor. Sadece işgaller, yağma ve harabeye dönüşen şehirler değil, işgal Irak''ın hafızasını, beynini de yok ediyor. Bilgiye açılan bir savaş bu. Şii-Sünni fark etmiyor, öldürülenler Irak''ın önde gelen, seçkin insanları.

İçişleri Bakanlığı''nda ve Savunma Bakanlığı''nda örgütlenen, Bazı Iraklı gruplar ile ABD, İngiliz ve İsrail istihbaratının kurup yönettiği "Ölüm mangaları", şu ana kadar tam 7 bin kişiyi öldürdü. Hepsi bu kadar değil. Bu, sadece Bağdat morgunun kayıtlarına geçen rakam…

Türkiye''de ya da her hangi bir ülkede birkaç aydının, bilim adamının, akademisyenin bu şekilde öldürülmesinin yol açtığı travmayı düşünün ve Irak''ta nasıl bir kaos yaşandığını tahmin edin…."

Neredeyse iki yıl oldu. İki yılda başka hangi aydınlar, bilim adamları, toplum önderleri öldürüldü? Kim tarafından, ne amaçla ve nasıl? Öldürenlerin, ölümlere karar verenlerin bir çoğunu belki de televizyon ekranlarında, gazete sayfalarında bambaşka kimliklere sığınmış isimler olarak görüyoruz.

Söz konusu haberi okuyunca hayatını kaybedenlerin anısına bir kez daha hatırlatmak istedim. Yüzlerce kez hatırlatılsa yeterli olmayacak bir trajedi bu.

Öldürmek istiyorsanız işinizi kolaylaştırayım!
00:0014/12/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“Taksim''de bomba patlatıp elli kişiyi öldürme” senaryosuna benzer bir çılgın senaryo, belki de onların deyimiyle “beyin jimnastiği” bu sefer Rusya lideri Vladimir Putin için senaryolaştırılmış. Ama bu daha tehlikeli. Biri sadece Türkiye''deki iç siyasi iktidar kavgasına yönelik bir senaryoydu. Şimdiki görünüşte Rusya''nın geleceğine, temelde ise dünyanın geleceğine ilişkin bir tuhaf deneme.

Bugün muhtemelen bütün gazetelerde göreceksiniz. ABD''nin o çok ünlü düşünce kuruluşlarından Uluslararası Stratejik Araştırmalar Merkezi (CSIS), Putin''in 23 gün sonra öldürüleceğini öngörmüş. “Rusya''nın alternatif geleceği” başlığı ile hazırlandığı söylenen rapordaki skandallar şöyle: “Başkan Putin 7 Ocak''ta Kurtarıcı İsa Kilisesi''nde düzenlenen ayinden çıkarken suikast düzenlenecek. Katil yakalanamayacak ve Rusya büyük bir kaosa sürüklenecek. Rusya piyasaları çökecek. Büyük gösteriler ve yürüyüşler yapılmaya başlayacak. 20 Ocak''ta da olağanüstü hal ilan edecek. Yönetime eski KGB kökenli Igor Sechin, Sergey Ivanov ve Nikolay Patrushev gelecek…. “Öteki Rusya Hareketi”nin liderlerinden Boris Nemtsov ülkeyi kurtaracak. Petrol şirketi Yukos''un eski sahibi oligark Mihail Hodorkovski serbest bırakılacak.”

Aptallık mı, çılgınlık mı, uçukluk mu, senaryo mu, ABD yönetici elitinin bilinçaltında yatan şey mi, sahtekarlık mı bilmiyorum. Böyle bir senaryonun gerçekte hazırlandığından emin olmak da istemiyorum. “Bu bir şaka olmalı” demekten başka cümle kurmakta zorlanıyorum.

Aynı senaryoyu ben yazsam Yeni Şafak beni aynı gün kapının önüne koyardı herhalde. Bu köşenin okuyucuları ise beni maskaraya çevirirdi.

Ancak Putin''in tasfiye ettiği ABD/İsrail destekli sermaye grubunun önünün açılmasına işaret etmesi bazı şeyleri dikkate almama neden oluyor. Özellikle de Deli Petro''dan sonra Rusya''nın en önemli lideri kabul edilen Putin''in küresel satranç tahtasındaki ölümcül hamlelerini, yani tek kutuplu ABD hegemonyasına karşı oyun bozucu çıkışlarını düşününce “neden olmasın” diyorum.

Haber iki konuyu aklıma getirdi. Birincisi şu meşhur Hudson tartışması. Hani ABD''nin bu ünlü düşünce kuruluşunda toplanan “Türkiye uzmanları” bu ülkenin geleceğine ilişkin tartıştıkları senaryo. 22 Temmuz seçimleri öncesi Türkiye''nin önüne koydukları karanlık senaryo. Seçimler şaşırtıcı bir şekilde AK Parti''nin üstün zaferiyle sonuçlandı. He gariptir, korkular tersini umuda, normalleşmeye, sükunete terketti. Onlar bu ülkenin geleceğini “İstanbul''da bomba patlasa ve elli kişi ölse ne olurdu” ve “PKK liderleri yakalanıp Türkiye''ye verilirse AK Parti güç kazanır, bu nedenle yakalanmamalı” gibi utanç verici başlıklar altında tartışmışlardı.

İkincisi ise daha fantastik! ABD Başkanı George W. Bush''un 2007''de Chicago''da suikasta kurban gidişini anlatan “Başkan''ın Ölümü” adlı film. Bush''un Chicago''da bir otelde konuşması sonrasında bina önündeki savaş karşıtı gösteride bir keskin nişancı tarafından vurulmasını işliyor. Filme göre Bush bu yıl öldürülecek! “Gerçek bir suikastı tetikleyebilir. Bush''a karşı yoğun duygular var. Film, akıllara başka şeyler sokabilir” gerekçeleriyle yoğun eleştiri almıştı. Şimdi gerçeklere dönelim:

Ama bence gerçekten Rusya lideri öldürülmeli! ABD için, ABD ile birlikte dünyayı fethe çıkanlar için, yeryüzü imparatorluğu kurma hayaliyle yanıp tutuşanlar için ortadan kaldırılmalı.

Rusya''yı ikinci kez parçalanmaktan kurtarıp yeniden ayağa kaldırdığı, dünyanın önemli aktörü haline getirdiği için öldürülmeli! Kaynaklarını etkin biçimde kullandırdığı için, sömürülmesine izin vermediği için, Sibirya ve Hazar çevresindeki Batı projelerini sabote ettiği için öldürülmeli.

Enerji kartını ABD ve Avrupa''yı dize getirmede kullandığı için öldürülmeli. Gazprom imparatorluğu ile enerji tekeli oluşturduğu için, petrol ve doğalgaz üreten ülkelerle ittifak kurup gücüne güç kattığı için öldürülmeli.

İslam dünyası ile yakınlaştığı için, İKÖ''ye gözlemci üyelik istediği için, bölgede ABD''ye alternatif girişimlerde bulunduğu için, Güney Asya''dan Afrika derinliklerine kadar etkisini artırdığı için, Suriye''de deniz üssü kurduğu için, İran''a arka çıktığı için öldürülmeli!

Çin ile “tek kutuplu dünya” projesine meydan okuduğu için öldürülmeli! ABD Doları''na savaş açtığı için, enerji ticaretini dolarla yapmak istemediği için, Batı''nın hoşuna gitmeyecek ekonomik atılımlar içinde olduğu için öldürülmeli.

ABD ve İsrail destekli oligarkları, sermayi birikimini tasfiye ettiği için, İngiltere ile kriz yaşadığı için, son olarak British Counsel''ın bütün faaliyetlerini yasakladığı için, İngiliz istihbaratını ülkeyi parçalamaya çalışmakla suçladığı için, kadife devrimlerle sarsılmadığı için, “Büyük Oyun”u Akdeniz''e taşıdığı için öldürülmeli!

O bir Çar, bir demokrasi düşmanı, otoriter bir lider, Rus imparatorluğunu yeniden kurmaya çalışan biri. ABD''nin bütün oyunlarını sabote ediyor. ABD destekli kuruluşların demokrasi çalışmalarını yasaklıyor. Evet o bir demokrasi düşmanı. Ama nedense bu demokrasi sermaye ve enerji kaynaklarının kimin yöneteceğiyle çok sıkı ilişki içinde.

Kandil operasyonu, Mersin, kirli trafik!
00:0018/12/2007, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kuzey Irak''taki PKK kamplarına ve özellikle Kandil''e yapılan kapsamlı saldırı, sınır ötesi operasyon için tezkere kararının alınmasından sonraki ilk ciddi girişim oldu. Ancak başka ilkleri de içeriyor.

1- Türkiye ve ABD, PKK''ya karşı ilk kez bu denli ortak hareket etti. Niteliğini, içeriğini tam olarak bilemiyoruz ama Irak hava sahası Türk uçaklarına açıldı ve böyle harekat gerçekleşebildi. Ve ABD, Irak işgalinden bu yana ilk kez PKK''ya karşı böylesine bir tavır aldı.

2- Aynı anda İran da PJAK gerekçesiyle Kandil bölgesine operasyon yaptı. Türkiye ile İran arasında PKK/PJAK ortak tehdidi nedeniyle öteden beri iyi yürüyen bir koordinasyon vardı. Ama son operasyonda Türkiye, İran ve ABD aynı safta hareket etmiş gibi oldu. ABD ile İran''ın Türkiye merkezli tavırlarının zamanlaması dikkat çekici.

3- Operasyon, PKK''nın lider kadrosu ya da militan kadrosundan ziyade lojistik kaynaklarına yönelik oldu. Siyasi açıdan dünya başkentlerinde yürütülen lojistiği kesme çabası, askeri olarak da uygulanıyor.

4- Operasyon kararının ABD''nin dışında Mesut Barzani''ye de bildirilmesi, PKK''nın da bundan haberdar olduğu anlamına geliyor. Bundan da hedefin lojistik kaynaklar olduğu ortaya çıkıyor.

5- AB''nin sızlanması dışında bölgesel ve uluslararası güçlerden ciddi bir reaksiyon gelmemesi de bir ilk. Sürecin siyasi boyutunun öne çıkması PKK''ya karşı mücadelede psikolojik üstünlüğünün Türkiye''ye geçmesine imkan verdi.

6- Terörle mücadelede geleneksel taktiklerin dışına çıkıldı. Askeri operasyon anlamında hava saldırılarının bundan sonra devam edeceği hatta ağrılıklı olarak yürütüleceği görülüyor.

7- PKK gibi bir örgüt, uluslararası güçlerin bölgesel politikalarında “kart” olarak kullanılırken şimdi bölgesel pazarlıklar için kullanılan bir malzeme oldu. En önemli sonuç belki de bu.

Ama benim bu yazıda asıl üzerinde durmak istediğim başka bir konu var. Siyasi ve askeri sürecin yanında belirlenen ekonomik ambargo, daha doğrusu ambargonun askeri alanda uygulanması çerçevesinde K. Irak yönetimine giden zırhlı araçların durdurulması.

Gemlik limanına gelen oradan Mersin''deki bir şirket üzerinden kamyonlarla K. Irak''a gönderilmeye çalışılan on dokuz zırhlı araç dışında bölgede ne tür bir sevkıyat trafiği olduğuna ilişkin soru işaretlerini bir kez daha tartışma zamanı geldi.

Son beş yılda Kuzey Irak-Mersin arasındaki karanlık trafiğin nasıl yönetildiğini, ne tür soru işaretleri olduğunu, bu trafiğikte kimlerin rol almış olabileceğini çok kez sorguladım. Detaylı bilgiler de aktardım. Kimseden ses çıkmadı. Bence, PKK''ya karşı operasyondan çok daha büyük soru işaretleri var burada. Mersin Serbest Bölgesi, çokuluslu şirketler, silah ticareti, dokunulmazlık vs…

“Hesaplaşma Yüzyılı” adıyla yayınlanan kitapta bu konuda ilginç ve ürpertici örnekler aktardım. “PKK''ya silah sağlayan Türkler kim?” başlığı altında bu kararlık ve kirli ticarete ilişkin verdiği örnekler vermiştim. Türk şirketleri, ABD çevreleri (CIA adına bu işi yürütürken öldürülen Dale Stoffel gibi), Iraklı yetkililer (bazıları milyar dolarlık yolsuzluk yüzünden ülkeden kaçtı) arasındaki anlaşma detaylarını bile aktardım.

Bütün trafik Mersin ile Kuzey Irak arasında yaşanıyor. Saddam''ın füzelerinin bile Mersin üzerinden, çokuluslu şirketler üzerinden bir yerlere nakledildiği, beş yıldır K. Irak''a sayısız sevkıyat yapıldığı, bu nakillerde iş gören şirket ve kişilerin dokunulmaz olduğu, trafiği önlemeye yönelik hiçbir girişimin mümkün olmadığı düşünülünce sorular daha da artıyor. Mesela:

1- Irak''ın füzeleri, füze motorları büyük kargo uçakları ile götürüldü.

2- 100 konteyner dolusu mühimmat Ürdün ve İsrail''e gitti.

3- Büyük miktarda mühimmat silah kaçakçıları tarafından Irak''ın kuzeyine ve Türkiye''ye getirildi. Türkiye''ye sokulan C-4''ler bu partinin içinde miydi ve ne amaçla Türkiye''ye sokuldu? Kimler ne için hazırlık yapıyor?

Ya da bir gizli anlaşma örneği:

“X (Türk vatandaşı) Stoffel aracılığıyla “Newco” isimli bir şirket kuracak ve bu şirket sözleşmeleri yapacaktır. 2- “Newco” firması, Stoffel aracılığıyla iş yapan tek şirket olacaktır. 3- “Newco” her işin bitişinde yüzde 10 pay alacaktır. 4- Sözleşmeler “Newco” partnerleri arasında imzalanacaktır. 4- Kârların yüzde 50''si idari harcamalar olarak Newco''ya verilir. 5- Kalanın yüzde 60''ı yani toplam karın yüzde 30''u Stoffel''in payıdır.6- Bu anlaşma hiçbir koşulda ifşa edilemez ve yayımlanamaz.”

Stoffel''le e-mail yazışmaları olan bir başka Türkiyeli işadamının (y) kirli ticaretteki rolünü düşünelim. Lübnanlı arabulucular gibi, bu ekibin Türkiye içindeki uzantıları nerelere dayanıyor? ABD istihbaratı ve silah tüccarları, Irak ordusunun silah ve mühimmat depolarını boşaltıp, öldürülen Dale Stoffel''in organizasyonuyla satmış. (Şu an bu silahların bir bölümü PKK''nın elinde.)

Füzeler kimlere verildi? Askeri mühimmat hangi gruplara aktarıldı? Bu Türkiye''nin güvenliğini ne ölçüde ilgilendiriyor? Ve Mersin-Kuzey Irak arasındaki trafiği kimler yönetiyor?

Bunlar ve daha bir çok konu hala cevaplanamadı… Mesele sadece on dokuz zırhlı araç mı sanıyorsunuz?

“Hiçbir güç Türkiye"siz bu oyunu oynayamaz!”
00:0019/12/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayip Erdoğan''ın; Türkiye''nin bugünün dünyasındaki pozisyonunu netleştiren en iki cümlelik bir tanımı oldu. Laf kalabalığının, yığınlarca sorunun, dolambaçlı sözlerin, uçuk itirazların, hayal mahsulü dar iç siyasi argümanların ötesinde, Türkiye''nin en önemli gerçeği iki yalın cümle ile açıklanabilecek durumda. Şuydu:

“Türkiye enerjisini iç çatışmalarla tüketen bir ülke olmaktan çıktı.” “Bugün Türkiye''yi dikkate almadan bölge değil dünya dengeleri içinde de hesap yapılamaz.”

Biri Türkiye''nin en acı yarası, bütün birikimlerini tüketen, kanını akıtan, kaynaklarını yok eden, zihinsel birikimi boşa çıkaran en acı gerçeği. Yıllardır bu gerçekle yüzleşen bir ülkeyiz ve ne yazık ki, neden böyle olduğunu sorgulamaktan, Türkiye''nin enerjisini içeride tüketmesinin bir kader olmadığını kavramaktan, böyle devam ettiği müddetçe kafamızı kaldırıp çevremize bakma mecalimiz olmayacağını anlamaktan aciziz.

İkincisi ise, bütün bunlara rağmen; içerideki mahalle kavgasına, anlamsız iktidar çatışmasına, ayrışma/dışlama eksenli Türkiye algısına, bu enerjinin; dışarıya, çevremize ve dünyaya yayılmasını önlemeye yönelik “yabancı” projelere çanak tutulmasına rağmen Türkiye bir gerçeği başardı. Bu gerçek; bütün bu olumsuzlukların üstesinden gelme ve yeryüzünün en hassas bölgesindeki bu ülkeyi, birikimiyle, kaynaklarıyla, vizyonuyla bölgesel planlamaların merkez ülkesi haline getirme becerisidir. Bu, önümüzdeki yıllarda daha net anlaşılacaktır.

Elbette bu cümleler bir çok itirazı da barındırıyor. Ancak sadece son bir yılı ele almak, bir yıl içinde çevremizde ve dünyada yaşanan gelişmeleri ve Türkiye''nin bu gelişmeler içindeki pozisyonunu kavrayabilmek bile bu gerçeği görmeye yetecektir.

Bu cümleler neden bu kadar dikkatimi çekti? 14 Kasım''daki “Hiçbir güç Türkiye''siz bu oyunu oynayamaz!” başlıklı yazımda aynı şeyleri yazdım da ondan!
Pakistan''ın nükleer silahlarının kontrolüne ilişkin normal olmayan gelişmelerden S. Arabistan Kralı''nın Türkiye ziyaretlerine, İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres ile Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas''ın bir araya getirilmesinden ABD/İsrail cephesinin İran''ı hedef alan girişimlerine üç büyük Avrupa ülkesinin destek vermeye başlamasına, Türkiye''nin bölgede barış inisiyatifi alma imkanına sahip tek ülke kalmasından K. Irak''a ilişkin çok boyutlu ve baş döndürücü diplomatik/askeri hareketliliğe, Lübnan ve Filistin''le krizlerinin ele alınış biçiminden terörle mücadele çerçevesinde elde edilen siyasal başarıdan bölgesel ve küresel planlamalara kadar, Türkiye''nin rolünün ne kadar belirgin hale geldiğine, bunun takdir edilmesi gerektiğini işaret ettim.

Bu gelişmeler, Türkiye''nin bölge ve dünya genelindeki “büyük oyun”da yerini ortaya koyan işaretlerdi. Özellikle son bir yılda, uluslararası gelişmelerin merkezinde yer alan, bütün dikkatleri üzerine çeken Türkiye, ardı ardına yaptığı atılımlarla küresel diplomasiyi peşinden sürükledi.

İran krizine, Suriye-İsrail ilişkilerine, Filistin meselesinden Irak''ın konuşulacağı tek platformun İstanbul toplantısına, K. Irak''tan kendine yönelen tehdidi izole etmekten ABD''nin Irak politikasını etkilemeye kadar bir çok gelişmede durum böyle.

“Türkiye''yi sadece PKK ile mücadele eden bir ülke olarak görmek, bütün ilişkilerini bu alana hapsetmek insafsızlıktır. İçinde bulunduğu bölgede savaşın da, barışın da, bölgesel planlamaların da Türkiye''siz olamayacağı artık bir gerçektir. İsrail de olsanız, ABD de olsanız bu bölgede Türkiye''siz bir şey yapamazsınız! Hiçbir güç bu bölgede Türkiye''siz oyun kuramayacak artık” demiştim o zaman.

Bu süreç devam etmeli ve kadarıyla edecektir de. Beş yıl sonra, büyük talihsizlikler yaşanmazsa, Türkiye''nin nasıl bir konumda olduğunu az çok tahmin edebiliyorum. Türkiye, kanı bu kadar akıtılırken bunu başarabiliyorsa, en ciddi krizini çözdükten sonra ne hale gelir, bir düşünelim…

Cumhuriyet tarihinde hiç olmadığı kadar Ortadoğu derinliğine açıldığında, Avrupa Birliği ve ABD ile ilişkilerini “21. yüzyıl şartlarına göre” yeniden tanımladığında, Rusya ile rekabeti işbirliği üzerinden yürüttüğünde, Asya ekonomileriyle ciddi yakınlaşma içine girdiğinde, bölgesinde kendisi olmadan karar verilemeyeceği gerçeğinin gücünü algıladığında ve içeride ayağına dolanıp duran eski usul siyaset tarzından, kanını emen iktidar çatışmasından, gücünü tüketen ayrıştırma senaryolarından kurtulduğunda…

Çözülmesi en acil konu belli, PKK ve etnik ayrışma. Bunu çözen bir siyasi irade Türkiye''yi yeniden kurmuş demektir. Dar anlamda terörle mücadele, bir örgütün tasfiyesi çerçevesinde hem ulusal hem de uluslararası düzeyde bir olgunluk dönemine gelindi. Ancak derin anlamda “Kürt meselesi” konusunda daha yapılacak şey var.

Köklü, fedakarlık gerektiren, acı çektirecek kararlar dahil, bin yıllık geleneği yeniden diriltmek için atılacak çok adım var. Bunun yolu, hemen akla geldiği gibi, “Osmanlı modeli” tartışmalarından geçmiyor. Bunun yolu, yüzyıllardır bu bölgede yaşayanları birbirine kaynaştıran “Selçuklu hamuru”ndan geçiyor.

Anasayfa
Yazarlar
İbrahim Karagül
En büyük komplo!
00:0020/12/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugüne kadar yüzlerce kez dile getirildi. Gazete sayfalarında, televizyon ekranlarında öne sürüldü. Kitaplar yazıldı, istihbarat raporları hazırlandı. Her çevreden inananlar tarafından savunuldu. Ama hep uçuk iddialar olarak kaldı. Hâlâ da öyle. Yıllar sonra bile aynı iddialar tekrarlanıyor olacak. Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarında olduğu gibi, çok önemli suikastlerde olduğu gibi, daha doğrusu dünya tarihini değiştiren, yön veren, insanoğlunun kaderini etkileyen her olayda olduğu gibi geleceğin tarihinde bugünkü şüpheler çok belirgin yer tutmaya devam edecek.

Dün Yeni Şafak gazetesinin dış haberler sayfasında yer alan bir haber, yıllardır tartışılan bir konuyu tekrar gündeme almama neden oldu. ABD saatiyle 08:46:30''da bir uçak Dünya Ticaret Merkezi Kuzey Kulesi''nin 94-98. katları arasına çarptı. Ardından zincirleme saldırılar geldi ve küresel ölçekli reaksiyon başladı.

Hiç unutmam; o gün Yeni Şafak gazetesinin Yayın Yönetmeni olan Selahaddin Sadıkoğlu''nun odasındaki televizyonda saldırıya ilişkin görüntüleri gördüğümde söylediğim ilk söz şu olmuştu: “Şu an yüzyılın olayı yaşanıyor.” Daha sonraki gelişmeler gerçekten de 21. yüzyılın şekillendirmeye yönelik ilk adımın atıldığını gösterdi.

Bunu neden söyledim? Saldırıdan önce, yine gazetede çoğu zaman yaptığımız tartışmaların birinde, nasıl bir dünyanın şekillenebileceğini sorgularken, “Çok büyük bir olay olması gerekiyor. Dünyayı sarsacak bir olay olması gerekiyor” demiştim ve bu kanaatimi etkileyen gerekçeleri sıralamıştım. Şu an yazı işleri müdürlerimizden olan Mustafa Kartoğlu, bugün hâlâ benzer konular açılınca bu sözlerimi hatırlatır.

İtalya eski Cumhurbaşkanı Francesco Cossiga, işte o tartışmayı yeniden gündeme taşıdı. Söylediği yeni bir şey yoktu ama ilk kez bir eski Cumhurbaşkanı tarafından dile getirildiği için önemliydi.

11 Eylül''de dünya tarihindeki en ciddi kırılmalardan biri yaşandı. El Kaide, ABD''nin siyasi, askeri ve ekonomik hedeflerini vurmuştu. Saldırıyla ilgili komisyonlar kuruldu, dünya ölçeğinde olağanüstü hal ilan edildi, binlerce insan gözaltına alındı. Sonuç: Bir terör saldırısı…

60, 70 ve 80''lerde Avrupa''daki bombalama olaylarından sorumlu tutulan Gladio örgütünün varlığını ifşa ederek yapılanma içindeki rolünü de itiraf eden eski Cumhurbaşkanı, Corriere della Sera gazetesine; “Ön safta İtalyan merkez solu olmak üzere, Amerika ve Avrupa''nın bütün demokratik unsurları gayet iyi biliyor ki bu feci saldırılar (11 Eylül saldırıları) CIA ve Mossad tarafından, Arap dünyasını suçlamak ve Batılı güçleri Irak ve Afganistan''a müdahaleye tahrik etmek için planlanıp gerçekleştirildi” dedi. Ona göre dünyanın bütün istihbarat teşkilatları bu gerçeği biliyor.

İki ülke işgal edildi, yerkürenin hemen her köşesi büyük bir hesaplaşmanın cephesi oldu, yüz binlerce insan öldürüldü, insanlık suçlarının hepsi denendi, örtülü operasyonlar normalleşti, Batı''nın “çok kültürlülük” projesi çöktü, gizli cezaevleri ve insan ticareti deşifre edildi, enerji merkezli korkunç bir rekabet başladı, El Kaide etiketli büyük saldırılar gerçekleşti ve bunların hepsi bir şekilde devam ediyor.

21. yüzyıl “terörle mücadele” adı altında şekillendiriliyor ve yeryüzünde güçler dengesi yeniden kuruluyor. Terör giderek artıyor, Bin Ladin ve El Kaide güçlenip çeşitleniyor, El Kaide saldırılarının hiç biri çözülemiyor.

11 Eylül saldırılarıyla ilgili spekülasyonların hiç biri ciddiye alınmadı. Resmi soruşturmalardan da bir şey çıkmadı. Aykırı şeyler söyleyenler komplocu ilan edildi. Saldırı ve sonrasına ilişkin belki milyonlarca yayın sonrasında bir soru sorayım:

Gerçekten 11 Eylül''ün ne olduğuna dair kesinleşmiş kanaati olan kimse var mı? Bence yok. Cossiga, bu konudaki son ve en büyük komplocu oldu!

Sadece Irak''ta bir milyon insanın öldürüldüğünü düşününce insanın inanası geliyor!

Hepinizin bayramını kutlar sağlık ve esenlikler dilerim….

PKK için kötü bir son hazırlanıyor!
00:0026/12/2007, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Genelkurmay Başkanlığı dün PKK''ya yönelik operasyonlarla ilgili net bilgi ve görüntüler yayınladı. 1 Aralık''ta dar ölçekli nokta operasyonla başlayan, 16 Aralık''ta elli savaş uçağıyla kapsamlı hava saldırısına dönüştürülen, 22 Aralık''ta yirmi savaş uçağıyla devam edilen, dün yeni bir saldırı ile kendini gösteren, hava saldırılarına kara operasyonları ve sınırda olağanüstü önlemlerle destek verilen, Kandil başta olmak üzere PKK''nın kullandığı her yeri hedef alan, anlık istihbaratla ani baskınlar şeklinde yürütülen, önümüzdeki haftalarda genişleyerek/şiddetlenerek devam edeceği anlaşılan bir askeri müdahale süreci yaşanıyor.

Başbakan Tayyip Erdoğan ile ABD Başkanı George Bush arasındaki son telefon görüşmesi, 5 Kasım''da varolan mutabakatın devam edeceğinin göstergesi. O görüşmeden hemen sonraki tüm analizlerde, bu sefer farklı bir işbirliğinin söz konusu olduğunu, bunun öncekiler gibi oyalama olmadığını, PKK''nın tasfiyesine karar verildiğini vurgulayarak, atılması beklenen adımları madde madde sıraladım. Öyle de oluyor.

PKK bir kart iken tasfiyesine karar verilen bir malzemeye dönüştürüldü. ABD, Türkiye, Irak, İran ve Suriye aynı fikirde. Bütün bu ülkeler, Bağdat kısmen hariç, aynı operasyonun farklı boyutlarında rol üsleniyor. Ortak kanaat örgütün dağıtılması. Öyle de oluyor. Dağ kadrosu yok edilip, silahsızlandırılıp tehdit ortadan kaldırılacak. Garip biçimde, bugünlerde bütün bu ülkelerin çıkarları ilk kez aynı konuda örtüşüyor.

Askeri operasyonların niteliğine, uygulanan taktiklere ve hedeflere odaklanmadan önce bu aşamaya gelinmesini sağlayan süreci ve çok ciddi siyasi başarıları görmemiz gerekiyor. Tabi bu kapsamlı politikayı oluşturanların, olgunlaştıranların ve bu amaçla yoğun diplomasi trafiğini yürütenlerin katkılarını unutmamak gerekiyor. Şimdi, her biri birer yazı konusu olan bu gelişmelerden bazı notlar aktaralım:

Türkiye bölgenin Washington''ı oldu!
1- Türkiye ile ABD, Irak işgali sonrası ilk kez PKK konusunda bu kadar ciddi bir işbirliği imkanı yakaladı. İşbirliğinin boyutu “anlık istihbarat paylaşımı”yla sınırlı değil. PKK''ya karşı işbirliği Suriye ve İran''ı da kapsıyor. Bunu sağlayan Türkiye oldu.

2- Irak Parlamentosu''nda yapılan Kerkük oturumundan sonra Kerkük''teki referandum ertelendi. Bu, büyük oranda Türkiye''nin girişimiyle oldu.

3- Tanıma dışında K. Irak otoriteleriyle yakınlaşma sağlandı. Belki operasyonlardan hemen sonra, o günün şartları uygun olursa, Türkiye''ye davetler söz konusu olacak.

4- Türk-Kürt geriliminin Türkiye-Irak gerilimine dönüştürülmesi engellendi. PKK''nın Türkiye-ABD arasında kriz olmasının önüne geçildi.

5- İki ay süren çok ciddi bir uluslararası süreç işletildi. Türkiye hem PKK konusunda hem de diğer meseleler konusunda bölgenin Washington''ı haline geldi.

6- PKK''nın siyasi desteği kesildiği gibi PKK üzerinden hesap yapanlar kaybetti. PKK söylemlerini dinleyecek ve açıktan savunacak bir güç kalmadı.

7- Irak yönetimi, Türkiye''nin operasyonunu egemenlik ihlali olarak göremeyecek hale getirildi. Aynı şekilde Irak kamuoyunun tepkileri önlendi.

8- Türkiye, bir asker bile sokmadan Irak''taki dengeleri değiştirecek güce erişti. Mesela Şii-Kürt ittifakı zayıfladı. Bölgesel aktörler PKK''yı izole etmeye yönelik harekete geçirildi. Barzani ile PKK arasındaki bağların zayıflatılması hedeflendi.

9- Barzani''nin Pan-Kürdist söylemini etkisizleştirmeye yönelik çabalar harcandı. Türkiye bir yandan Barzani temsilcileriyle görüşürken diğer yandan Barzani muhaliflerini Ankara''da ağırlamaya devam etti. Türkiye, işbirliği yapmaması durumunda Barzani''nin otoritesini sarsacak güce ulaştı.

10- Bu süreçte, Türkiye ile işbirliği yapan ABD''nin tek kazancı Kuzey Irak''taki istikrarın korunması oldu. Çünkü Irak''ta tek istikrar bölgesi burası ve ABD''nin tek “zafer”i de bu. Olası istikrarsızlık Washington''ın Irak''taki siyasi iflasının pekişmesi anlamına gelecekti.

11- Ölçek büyüterek sorunların üzerine gitme stratejisi uygulayan Türkiye''nin hedefi PKK, Barzani değil. Ama ileride aynı tehdit Barzani üzerinden gelirse, bu sefer Barzani iktidarını kaybetme riskiyle karşı karşıya kalabilir.

Bir kaç başlıkla özetlediğim siyasi sürecin aslında çok daha dikkat çekici, geleceğe ışık tutan ayrıntıları var. Şimdilik hedef PKK''nın tasfiyesi. Türkiye, ABD, İran ve Suriye''nin Bağdat''taki merkezi hükümetle aynı kararlılıkta olması dikkat çekici. Bu ilk kez oluyor.

PKK''nın şiddeti esas alan kadroları etkisizleştirilecek, zayıflatılacak, tasfiye edilecek, örgütün kısa ve orta vadede tehdit olmasının önüne geçilecek. Bu şiddetten beslenen, ona göre politika belirleyen DTP kadroları aynı teste tabi tutulacak. Silahsız, Öcalan''sız yeni bir temsil mekanizması oluşturulacak. Kürtleri temsil yetkisi verilmeyen sessiz çoğunluğa temsil kanalları açılacak.

İşte bu aşamaya gelindikten sonra askeri operasyon başladı.

Bu da ne? Bir milyon insan daha mı ölsün!
00:0027/12/2007, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Irak Cumhurbaşkanı Celal Talabani''nin, ortada hiç sebep yokken İran-Irak savaşına neden olan bir sorunu yeniden gündeme getirmesinin anlamı ne? Sekiz yıl süren, yüz binlerce insanın ölümüne neden olan, Irak''ı harabeye çeviren, kimyasal katliamlar dahil her türlü insanlık suçunun işlenmesine zemin hazırlayan, ABD''nin İran Devrimi''ni boğmak için Saddam Hüseyin''i gaza getirmesiyle başlatılan, S. Arabistan ve Körfez ülkelerinin parasıyla finanse edilen, Saddam''ın idamı ve ülkenin işgaliyle sona eren trajediyi hatırlatan bir çıkış bu!

Ne diyor Talabani?

Dicle ve Fırat nehirlerinin birleşmesiyle oluşan iki yüz kilometrelik Şattülarap su yoluna ilişkin 1975 tarihli Cezayir Anlaşması''nı tanımadığını söylüyor. İran-Irak sınırını belirleyen ve egemenlik tartışmalarına neden olan anlaşma bizzat Saddam tarafından imzalandı. Ancak, Soğuk Savaş dengeleri açısından İran''ı dize getirmeye çalışanların teşvikiyle Saddam aynı anlaşmayı yırtıp attı.

Böylesine bir savaşa neden olan konu aslında göründüğünden çok daha karmaşık. Bir kere, İngilizlerin Basra bölgesine yönelik politikasının ürünü olan Kuveyt''e yönelik Irak işgalinin sebebi de yine aynı egemenlik konusu. Irak''ın Basra Körfezi''ne çıkışını kapatması nedeniyle Kuveyt işgal edildi. Cezayir Anlaşması''nın gerekçesi ise daha karmaşık ve bugüne ışık tutacak nitelikte. Saddam, bu anlaşmayı neden imzaladı ve daha sonra neden yırtıp attı? Anlatalım:

1967 Arap/İsrail Savaşı''nda aynı anda Mısır, Suriye ve Ürdün ordularıyla savaşan İsrail, İran Şahı ile birlikte Kuzey Irak''taki Kürtlere askeri yardımlar yapmaya başladı. İsrail''den İran''a getirilen ağır silahlar karayolu ile Kuzey Irak''a aktarılıyor, İsrailli istihbaratçılar, subaylar aynı güzergahtan bölgeye naklediliyor, Kürt birlikleri eğitiliyordu. Barzani birliklerinin başına geçen İsrailli subaylar Bağdat''a karşı ağır saldırılara girişti. Bölgede görev yapan yüz civarında İsrailli subay hem savaş taktiklerini belirliyor hem de savaşı bizzat komuta ediyordu. Yetenekli gördüklerini ise seçip askeri eğitim için İsrail''e gönderiyordu.

Peki neden? Büyük bir savaşın içinde olan İsrail neden bunu yaptı? Kürtleri sevdiği için mi? Elbette hayır! Hedef Bağdat''tı… Daha doğrusu Irak birliklerinin İsrail''le savaşan Birleşik Arap ordularına katılmasını engellemekti. Nitekim başardı da! Irak ordusu Birleşik Arap ordularına çok az destek verebildi. Bütün gücünü Kuzey Irak''a yığmak zorunda kaldı. Bu savaşta tam on bin Irak askeri öldü. İsrail başarmıştı. Aynı tarihlerde Irak''ın bölünmesi üzerine tartışmaları bizzat İran Şahı başlatmıştı.

Bağdat, Kuzey Irak''a yönelik İran desteğini, dolayısıyla İsrail desteğini kesmek için Tahran''la masaya oturdu. Şattülarap su yolu üzerindeki İran tezlerini kabul etti. Buna karşı İran, Kürtlerden desteğini çekecekti. İsrail amacına ulaşmıştı, İran da ulaştı. Ve Kuzey Irak''a destek kesildi ya da azaldı.

İran devrimi ABD''nin bölgedeki nüfuzunu kıracak önemli bir çıkış oldu. Bölgesel dengeleri altüst etmişti. ABD-İran ittifakı çökmüştü. Saddam Hüseyin''in İran''a saldırısının tek sebebi iki ülke arasındaki anlaşmazlıklar değildi. ABD''nin İran''ı cezalandırma ve bölgedeki denetimi yeniden kurma arzusunun parçasıydı. Saddam harekete geçirildi. Sünni ülkelerin finansal desteği, ABD''nin askeri ve siyasi desteği ile kanlı bir savaş yaşandı. Devrim başladığı anda boğulacaktı. Tam tersi oldu. Irak, bu ve daha sonraki Kuveyt işgali, ardından gelen Birinci Körfez Savaşı ve şimdiki işgalle intihar etti. Daha doğrusu ettirildi. Şimdi:

CIA, FBI, NSA gibi temel istihbarat teşkilatlarının da içinde bulunduğu 16 değişik istihbarat teşkilatı geçenlerde bir rapor yayınladı. ABD ve İsrail''in resmi tezlerinin aksine, İran''ın nükleer silah edinmekten 2003 yılında vazgeçtiğini ifade eden rapor, İran''a saldırı tezlerini boşa çıkarıyordu.

Rapor, George Bush yönetimine indirilen dev bir darbe oldu. İran''a müdahaleyi içeren askeri seçeneği masadan kaldırdı. İran''da büyük sevinç uyandırdı. Dünya İran tezlerini kabul etme aşamasına geldi ve Tahran nükleer mücadeleyi kazandı! Aynı rapor, İsrail''de paniğe neden oldu. İsrail istihbaratının telkinleri ABD istihbaratına ikna edemedi. Hatta ABD istihbaratı İsrail istihbaratına rezerv koydu.

Ardından Annapolis zirvesiyle Filistin meselesinde yumuşama sinyalleri, Irak''ta çatışmaların kısmen azalması, Lübnan krizinin sona erdirilmesine yönelik ortak çabalar ve genel anlamda bölgesel düzeyde diplomasinin askeri seçeneğin önüne geçmesi gibi gelişmeler yaşandı.

Dahası, halen devam eden Türkiye''nin PKK''ya yönelik askeri operasyonlarına ABD tarafından tam destek verildi hatta işbirliği yapıldı/yapılıyor. Bu arada İran, 19 nükleer tesis için ihale açtı, Rusya İran''a nükleer yakıt sevkıyatına başladı.

İran''a yönelik İsrail''in çırpınışları devam ediyor. İran''ın silahlanması da sürüyor. Hatta ABD''nin Avrupa''ya naklettiği füzelerin İran''ı hedeflediği bile konuşuluyor.

Böyle bir ortamda Talabani''nin bu sözleri ne anlama geliyor? Gerçekten bazılarının iddia ettiği gibi, İran''a saldırmanın dolaylı yolları mı açılıyor? ABD istihbaratının “nükleer silah çalışması yok” demesiyle boşa çıkan askeri seçenek için birileri; “başka sorun mu yok, İran''a karşı onlarca savaş gerekçesi bulabiliriz” mi demek istiyor? Ve bunları, bir zamanlar Saddam''a yaptırdıkları gibi Talabani üzerinden mi tezgahlıyor?

İran-Irak savaşında bir milyon insan öldü. Körfez savaşının bilançosu bilinmiyor. Irak işgalinde bir milyon daha öldü. Bir başka bir milyonun hesabı mı yapılıyor? Allah korusun!

Senaryo gerçek oldu, ABD askeri Pakistan"a girecek!
00:0028/12/2007, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dostumuz, kardeşimiz, gönül bağlarıyla bağlı olduğumuz bir ülke, Pakistan, dün çok trajik bir gün yaşadı. Son zamanlarda çalkantılar içinde oradan oraya sürükleniyor görüntüsü veren ülkenin en önemli siyasi figürlerinden biri, korkunç bir saldırı sonucu hayatını kaybetti. Daha önce çok sayıda insanın öldüğü saldırıdan sağ kurtulan Benazir Butto, dün, son derece iyi planlanmış görüntüsü veren saldırıdan kurtulamadı. Böylesine tehdit altında bulunan çok önemli bir kişinin korunamaması ve suikastin arkasında hangi güçlerin olduğu çok tartışılacak. Butto''nun ölümü, yakın tarihimizin en önemli suikastlerinden biri olarak tarihe geçecek. Babası idam edildi, bir kardeşi Paris''te zehirlendi, diğer kardeşi suikastle öldürüldü. Şimdi de kendisi, muhtemelen seçimlerde ciddi başarı kazanacakken ortadan kaldırıldı. Belki hiç aydınlanmayacak bir suikast bu.

Pakistan halkının başı sağolsun. Derin üzüntülerini paylaşıyoruz. Bu acı, sadece Butto''nun öldürülmesinden değil. Bu acı, Pakistan''ın içine sürüklendiği durumdan ve bundan sonra olacaklardan da kaynaklanıyor. Savaşta, işgal altında bulunmayıp da savaş şartları yaşayan bir ülkenin adım adım çöküşe, bölünmeye hatta iç savaşa doğru sürüklenmesinden kaynaklanıyor. Başbakan Tayip Erdoğan''ın ABD Başkanı George Bush''la görüşmesindeki en önemli maddelerden biri Pakistan''dı. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, iktidar ve muhalefet temsilcileriyle bir araya gelerek yaşanan krizi yumuşatmaya çalıştı. Son aylarda ülkede endişe verici gelişmeler yaşanıyordu. Ve bu ülke nükleer bir güç. Batı ile Doğu arasındaki küresel çatışmanın en önemli cephe ülkelerinden biri haline getirilmişti.

Sri Lanka''dan dönerken uçağına saldırı yapıldığı iddiasıyla yere iner inmez darbe yapan Pervez Müşerref, 11 Eylül sonrası ABD''nin bölgesel operasyonlarından en önemli müttefikiydi. Bush yönetimi onu "istediklerimizi yapmazsan ülkeni taş devrine döndürürüz" diye tehdit etmişti. Müşerref''in işbirliği hiçbir zaman tatmin edici bulunmadı. Afganistan''ın işgali, iç savaş, Taliban ve ABD operasyonlarında Pakistan hep belirleyici rol üstlendi. Bu süreç, darbelerle dolu tarihi olan Pakistan''daki iç siyasi ve toplumsal yapıyı büyük oranda sarstı.

Afganistan işgal edildi, Pakistan''da istikrarsızlık başladı. Bazı bölgelerin kopma eğilimi arttı. Taliban ve El Kaide''nin etkin olduğu bölgelere nüfuz edilemedi. Son haftalarda Afganistan''a yakın bölgelerde Pakistan ordusuyla yerel güçler arasında ağır çatışmalar yaşanıyordu. Daha da önemlisi, ABD Veziristan gibi bölgelerin kontrol edilememesi halinde askeri müdahale yapmakla tehdit etti.

Müşerref''in iktidarı paylaşmama yönündeki tavrı, iç siyasi kavgalar, etnik gerginlik, Şii-Sünni çatışmalarının artması, Taliban etkisi ve daha bir çok sorunun yanında Pakistan''ı nasıl bir kaosun beklediği en önemli soru. Bundan sonra Irak kadar da Pakistan''ı tartışacak dünya. Bugün sadece bir ayrıntıyı vereyim:

Müşerref 3 Kasım''da olağanüstü hal ilan etti. 2 Kasım''da ABD''li bir istihbarat şirketi, "nükleer silahların İslamcıların ya da ordu içindeki şahin grubun eline geçmeyeceğini" açıkladı. Yani olağanüstü hal ilanından bir gün önce. İstihbarat şirketinin Ortadoğu uzmanı The Washington Post gazetesinde "müdahale"nin gerçek sebebini açıklamış oldu. Açıklama, ABD yönetimini rahatlatmayı, Pakistan''ın nükleer silahlarının kontrolüne ilişkin kaygılarını gidermeyi amaçlıyordu. 12 Kasım''da aynı gazetede AFP kaynaklı bir haber yayınlandı. ABD''nin, Pakistan nükleer silahlarını korumak için gizli bir planı olduğuna ilişkin rapordan söz ediliyordu. Washington''ın silahların kontrolünü ele almayı planladığı, iyimser senaryoya göre Pakistan ordusunun ABD''ye destek vereceği bildirildi.

Kötümser senaryoya göre ise, Müşerref''in kontrolü kaybedeceği, siyasi krizin derinleşeceği, ABD karşıtı güçlerin nükleer silahların kontrolünü ele geçireceği ve bunun bir ya da iki yıl içinde olabileceği belirtiliyordu. Bu hesaba göre Pakistan ikinci İran olacak, nükleer güç İsrail''i tehdit edecekti. Tehlikeyi önlemek için önümüzdeki yıldan itibaren Pakistan''a ABD askeri gönderilecek, ülke içinde operasyonlar yapılacak ve yedi yıl orada bulunulacaktı. İşte o senaryo sanki şu an gerçekleşiyor. Geçtiğimiz ay pazarlıklar sona erdi ve Ocak''ın ilk günlerinde ABD askerlerinin Pakistan''a girmeye başlaması kararlaştırıldı. Butto''nun öldürülmesinden sonra ortam oluştu. ABD askerleriyle Pakistan halkı arasında keskin bir çatışma başlayabilir.

13 Kasım''da Pakistan Dışişleri Bakanlığı açıklama yaptı. ABD''nin planına karşı çıktı ve nükleer silahları koruyacak güçte olduklarına duyurdu.

Pakistan ABD''nin küresel savaşının tam merkezinde. Üslendiği rol onu parçalıyor. İç savaşa sürüklüyor. Keskin iktidar çatışmalarına, etnik ve mezhep kavgalarına iti-yor. Büyük bir kaos beklentisi var. Afganistan ve Irak''tan sonra Pakistan yeni bir kurban olabilir. Pakistan''ı kurtarmak için seferber olunmalı. Yoksa bu ülke iç çatışmalara sürüklenecek, parçalanacak, korkunç bir nükleer krizin içine yuvarlanacak.

.
XXXXXXXXXXXX

XXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Bu dosya aydınlanırsa yer yerinden oynar!
00:001/01/2008, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hürriyet gazetesi dün, “günün dosyası” olarak, son yılların en karanlık olayına tam bir sayfa ayırdı. “Türkiye''nin silah baronu bu adam mı” başlıklı inceleme, uluslararası boyutta karanlık ilişkiler ağını, milyar dolarlık silah kaçakçılığını ortaya koyan, suikastlere, banka batırmalara, bölgemizdeki toplam bir trilyon dolar civarındaki kara para trafiğine ilişkin ipuçlarını içeren karmaşık ilişkiler ağının küçük bir bölümü.
Boyutlarını kimsenin tahmin bile edemediği, ABD''den Çin''e kadar uzanan, merkez ülkelerden birinin Türkiye olduğu, füzelerden sermaye transferlerine, istihbarat-mafya ilişkilerinden Kuzey Irak-Mersin arasında kimsenin üzerine gidemediği “trafiğe” kadar uzanan karmaşık bir hikaye bu. “Saddam''ın silahlarını satan Türk” başlığını, Dale Stoffel ve Ahmet Ersavcı isimlerini görünce konuyla ilgili yazdıklarımı hatırladım.

Türkiye''de bu konuyu ilk yazan kişiyim ve o zamandan beri bu “trafik”le ilgili araştırmalarım devam ediyor. Nedense bu habere kadar yazdıklarımla ya da konuyla ilgili “öldürücü bir sessizlik” yaşandı, hala bu devam ediyor. “Stoffel dosyası” olarak “Hesaplaşma Yüzyılı” adlı kitapta da geniş yer verdiğim konuyla ilgili kaç yazı yazdım hatırlatayım:

İlk yazının tarihi 14 Haziran 2005. “Stoffel dosyası” adı altında ardı ardına yazdığım dört yazının başlıkları şöyle:

“40 milyar dolarlık skandal, kayıp füzeler ve suikastler”, “Füzeler ve askeri mühimmat Kuzey Irak ve Türkiye''de mi?”, “Refik Hariri Irak''ın milyar dolarları için mi öldürüldü?”, “40 milyar kirli doların ne kadarı Türkiye''ye geldi?”
Bu kadar değil. Daha sonraki tarihlerde, “PKK''ya silah sağlayan Türkler kim?”, “Askeri mafya ağı ve PKK silahları” başlıklı yazılar da aynı konuyu sorguluyor. Arada yazdığım diğer yazıları saymıyorum.

Bu konudaki son yazı, Türkiye''nin Kuzey Irak''a operasyonlara başladığı, elli savaş uçağıyla ilk hava saldırısını gerçekleştirdiği günlerde bu köşede yayınlandı. 18 Aralık tarihli yazının başlığı “Kandil operasyonu, Mersin, kirli trafik!”

Neden bu konunun üzerinde bu kadar durdum ve durmaya devam edeceğim? Çünkü Türkiye''nin güvenliğini birebir ilgilendiren bir konu. Çünkü tarihin en kirli ilişkilerini ortaya koyacak nitelikte. Çünkü, hala devam ediyor. Çünkü trafikte akıl almaz bağlantılar var. Çünkü dev bir pastanın paylaşım kavgası. Çünkü hiçbir zaman aydınlanamayacak suikastlerle bağlantılı. Çünkü, Türkiye''ye sokulan silahlarla da ilişkisi var.

Bu köşede, bir çok ülkeyi, çevreyi, kişiyi sarsacak dosyalar, konular gündeme getirdim. Hepsi derin bir sessizlikle karşılandı. Hiçbir zaman ses çıkmadı. Stoffel dosyası bunlardan sadece bir tanesiydi. Hürriyet''in konuyu iki yıl sonra da olsa gündeme taşıması önemli bir gelişme. Ancak konu bu kadarla sınırlı değil. Oldukça vahim, cevabı bulunamayan sorular var. Şöyle:

1- Beyaz Saray-CIA-silah tüccarları-para transferi-istihbarat teşkilatları, kukla yönetimler arasında nasıl bir işbirliği var? Devlet ihaleleri, kayıp silahlar, özel yazışmalar, gizli anlaşmalar, deşifre olan sözleşmeler, video kayıtları hakkında neden susuluyor?

2- Bağdat-Kuzey Irak-Mersin-Beyrut''tan, ABD-İran-Hindistan-Ürdün-İsrail-Ukrayna ve Çin''e kadar esrarengiz ilişkilerle dolu nasıl bir trafik var?

3- Sadece Irak''la bağlantılı 40 milyar dolar söz konusu. Aynı trafik, Afganistan''dan New York''a uzanan uyuşturucu hattını da kontrol ediyor mu? Bir çok ülkenin borçlarını silecek büyüklükteki pastadan kimler ne kadar pay alıyor?

4- Kadife devrimler, rejim değişiklikleri ile bu trafik arasında ne tür bağlantılar var? Ya şu iddialar?

5- Füzeler kime verildi? Kirli trafikten elde edilen gelirle kimler, hangi örgütler ve savaşlar finanse ediliyor? Lübnan''da iflas ettirilen bankalar, para aklama operasyonu, Irak için yapılan dokuz milyar dolarlık ihaleler ve para transferleri hakkında neden herkes susuyor?

“Füzeler, füze motorları, uçaklar büyük kargo uçaklarıyla taşındı. 100 konteyner dolusu mühimmat Ürdün ve İsrail''e götürüldü. Büyük miktarda mühimmat ve silah Kürt gruplara verildi. Önemli bir miktar Türkiye''ye geçti. Türkiye içinde patlayan ve stoklanan C-4''ler bu sevkıyatın içinde yer alıyor. Mersin''e getirilmesi için anlaşma yapılan bir milyar dolarlık ''hurda'' Irak''ın silahlarıydı.”

En önemli iddia ise şu: Lübnan eski Başbakanı Refik Hariri, sanıldığı gibi Lübnan içi güç savaşlarının değil, bu dev para trafiğinin kurbanı...

Aslında, trafiğin ayrıntıları, kullanılan güzergahları, işi yürüten şirketlerin ismi, hangi sınır kapısından kaç araçlık konvoylarla taşındığı bilgileri mevcut. Yine füzelerden bir kısmının ABD''ye; bir kısmının da Yeni Delhi''ye kadar ulaştığı, operasyonu kimlerin yürüttüğü, hangi taşeron şirketlerin, hangi kargo şirketlerinin kullanıldığı da. Mersin ve İskenderun limanlarının bu operasyonda nasıl kullanıldığı da. Tuhaf olan suskunluk.

Hürriyet''in bu konuyu iki yıl sonra bile olsa gündeme getirmesi bu açıdan çok önemli. Konunun aydınlatılması için bu sadece bir başlangıç. Tam anlamıyla aydınlandığında, ki bu çok zor, eminim yer yerinden oynayacaktır.

Ertuğrul Özkök bu küfürleri okuyor mu?
Konu Hürriyet''ten açılmışken talihsiz bir not daha aktarayım. Hürriyet gibi bir gazetede köşe işgal eden bir kişinin, bu köşeyi sürekli küfür ve hakaretlerle doldurmasına nasıl göz yumulur bilmiyorum. Şahsıma duyulan hazımsızlığın bu şekilde ifade edilmesi, öncelikle o gazete için küçük düşürücü bir durum. Bu yüzden notu Hürriyet Yayın Yönetmeni için yazıyorum söz konusu şahsa değil.

Sanıyorum benimle ilgili ondan fazla yazı yazıldı aynı köşede. On beş de olabilir. Neden bir kişi için bu kadar yazı yazılır anlamış değilim. Ben o gazete için neden bu kadar önemliyim, onu da anlamıyorum. İlk başlarda isim veren, sonradan isim vermeden çirkefliklerle dolu cümleleri sıralayan kişi bir “köşe yazarı.” Küfürlerle, çirkinliklerle dolduruyor köşesini ve bunun karşılığında da para alıyor.

Böyle bir yazarın Hürriyet gazetesine ne katkıda bulunduğunu bilmiyorum, küfretmenin para ettiği bir gazete mi Hürriyet? Yazıların, gazetenin ağır başlılığına, ciddiyetine zarar verdiği bilindiği halde, hiç kimsenin tahammül edemeyeceği hakaretlere sayfalarını açması bir talihsizlik gerçekten.

En son yazıda kullanılan ifadeler şunlar mesela:

Sicilli ajan-provokatör ''yorumcu'' (!), meczûp, küstáh, kuş beyinli, ahmak, geri, köksüz, ebleh, cahil, işkembe-i kübradan atan, bir yerine tütsü yak, canın cehenneme ve Türk basınında hiç kimsenin hazmedemeyeceği, kullanamayacağı, yazdığı gazetenin itibarını sarsmayı göze alamayacağı boyutta çirkin ifadeler… Hınç, hazımsızlık örnekleri.

Bunlar hiç anlamadığı bir konuyla ilgili tek bir yazısında geçen küfürler. Sorunlu biri mi yoksa özel bir vazife gereği mi yazıyor bilmiyorum ama Hürriyet gazetesinin sayfalarında yer alıyor bu ifadeler. Ertuğrul Özkök okuyor mu, hazmedebiliyor mu bunları acaba!!

.Dolara karşı ortak fetva!
00:002/01/2008, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Suudi Arabistan ve Körfez bölgesinden 26 din adamı, ABD dolarına karşı ortak bir fetva yayınladı. S. Arabistan Petrol Bakanı Ali el Naimi ile görüşen ulema heyeti, enflasyonun tolare edilecek oranın üstüne çıktığını, bu yüzden dolar rezervinin kontrol altına alınması gerektiğini belirterek, görünüşte ülke ekonomisine ilişkin kaygılarını iletti. Ancak gerçekte ABD''ye karşı siyasi bir tavır aldılar. Ülke yöneticilerine hitaben sorumluluklarını hatırlattılar. Fetvanın Körfez ülkelerinde ve Müslüman ülkelerde etkili olabileceği iddia ediliyor. Amerikan kapitalizmine tavır aldıkları söylenen dini liderler, belli çevreler tarafından derhal El Kaide ile bağlantılı olmakla suçlandı.

Ama burada tartışılması gereken başka bir şey. Öncelikle ABD dolarına yönelik küresel ölçekte kendini hissettiren güvensizlik, bir çok ülkenin dolar rezervini azaltmaya yönelik çabaları, S. Arabistan ve bölge ülkelerinin benzer yönde girişimleri ile “dolar karşıtı fetva”nın hedeflerinin örtüşmesi. Burada dini liderlerin mi Suudi yöneticileri uyardığı, ABD dolarına tavır aldığı yoksa güven krizine giren dolardan kurtulmak isteyen devletin mi dini liderleri harekete geçirdiği üzerinde durulması gereken bir konu. Ama biz “dolara karşı cihad”ı dikkatle izlemeye devam edeceğiz.

2007 yılını maalesef son derece üzücü bir suikastle kapattık. Yeryüzünün fay hattını oluşturan “Büyük Ortadoğu Coğrafyası”na yönelik asırlık planlama, bir yönüyle suikastlerle de kendini gösteriyor. 11 Eylül''den birkaç gün önce Ahmet Şah Mesut''un öldürülmesinden bu yana, hedef bölgelerde/ülkelerde genel istikrarsızlığa paralel biçimde aralarında güçlü bağlar olduğuna inandığım siyasi suikastler meydana geliyor. Kanaatim bu suikastlerin devam edeceği yönünde.

Geçtiğimiz yılın en önemli tartışmalarından biri, dünyanın her köşesindeki istikrarsızlıklarla bir şekilde ilişkisi olan ABD''nin ekonomik yapısına ilişkin tartışmalar oldu. Doların değer kaybedişi, altın ve madenlere yöneliş, ülkelerin ellerindeki dolar rezervini eritmeye yönelik gayretleri, son olarak da yine ABD ekonomisini etkileyen 8,2 trilyon dolarlık mortgage krizi ve ardından gelen küresel finans sisteminin açmazlarına ilişkin sorgulama… Krizi önlemek için merkez bankalarının finans kuruluşlarına on milyarlarca dolar aktarması.

Yılın son günlerinde ise ABD''li finans temsilcilerinin Körfez ülkelerine akın ederek hem bu ülkelerin ABD ekonomisindeki varlıklarını çekmelerini önlemeye hem de bu ülkelerden para devşirmeye yönelik panik görüntüsü veren ricaları.

2008''in ilk günlerinde küresel ekonomi üzerinde tartışmaların devam edeceğine, “dolara karşı savaş”ın süreceğine, ABD ekonomisinde yeni krizlerin yaşanabileceğine ilişkin işaretler kendini hissettiriyor.

1 trilyon dolarlık kredi krizi kapıda!
Asya ve Ortadoğu piyasaları başta olmak üzere bir çok ülkenin dolarla mücadelesinin devam edeceği, petrol/doğalgaz piyasasındaki dolar egemenliğinin sarsılmaya devam edeceği biliniyor. Özellikle 3,5 trilyon dolar olduğu iddia edilen Arap sermayesinin alacağı pozisyonun ABD ekonomisi için ciddi etkileri olacağı söyleniyor. Eğer Suudi din adamlarının fetvası amacına ulaşır da, petrol ticaretini dolarla yapan en etkin ülkelerden S. Arabistan pozisyonunu değiştirmeye kalkışırsa sadece ekonomik değil yeni siyasi krizler kapıda demektir.

Mortgage krizinin dolayısıyla finans kuruluşlarının içinde bulunduğu sıkıntının da devam edeceği öngörülüyor. Zira bu krizlere neden olan sorunlar çözülmedi sadece ertelendi. 2008 yılında, bu olumsuzluklara yenilerinin de eklenmesi, farklı alanlarda krizlerin ortaya çıkması bölgemiz ve dünya için ne tür sorunları beraberinde getirecek? Bunlara kafa yormak gerekiyor.

ABD ekonomisinin durumu, doların küresel ölçekte güven kaybetmesi ve mortgage krizinden hareket edenler, olumsuzlukların devam etmesinin yanında yeni kriz uyarıları yapmaya devam ediyor. 2007''nin son haftasında yapılan tahminlere göre 2008''de beklenen ilk tehlike; 1 trilyon dolarlık kredi krizi. Daha doğrusu kredi kaybı. Bu kaybın ABD ekonomisine, dünya ve Türkiye ekonomisine nasıl yansıyacağını elbette ekonomi otoriteleri tahmin ediyordur. Aynı çevreler kredi kartı krizlerinin bu yıla damgasını vurabileceğini, milyonlarca kredi kartı mağdurunun ortaya çıkabileceğini, finans kuruluşlarının büyük bir krizle daha yüz yüze gelebileceğini söylüyor.

ABD bankaları işte bu yüzden, petrol fiyatlarının yükselmesiyle kasalarına her gün bir milyar dolar fazla para giren Dubai merkezli Körfez ülkelerinin önünde diz çökmüş durumda. Dünya yeni yıl kutlamaları yaparken onlar bu işlerle uğraşıyorlardı.

Bütün bunlar yeni yılda daha da belirginleşerek karşımıza çıkacak. Muhtemel krizleri önlemek için ekonomik ve siyasi düzeyde yürütülen çalışmaların yanı sıra, bazı kuşkucuların çok daha ürkütücü senaryoları var. Onlara göre El Kaide, tam da bu zamanda, çok büyük bir ekonomik kuruluşa 11 Eylül benzeri bir saldırı yapacak….

11 Eylül''den bu yanan yaşanan anormalliklere bakınca insanın inanası geliyor. Suikastler gibi mesela…

Pakistan nükleer füzeleri ve en korkunç senaryo!..
00:003/01/2008, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan yönetimi, Benazir Butto''nun öldürülmesinden sonra, nükleer silahları korumak amacıyla ABD özel birliklerinin Pakistan''a gireceğine ilişkin iddiaları dün yalanladı. Dışişleri Sözcüsü Muhammed Sadık, suikastten sonra Pakistan''da konuşulmaya başlanan iddianın, halkı ayaklandırmayı hedeflediğini, böyle bir şeyin söz konusu olmadığını duyurdu. Dışişleri Bakanlığı, suikastten önce de benzer bir açıklama yapıp iddiaları reddetmişti.

Ancak burada bir tuhaflık var. Söz konusu iddia 2 Kasım''da, yani iki ay önce ABD basınında duyuruldu. Ardından konuyla ilgili gelişmeler aktarıldı. Suikastten bir hafta önce, ABD özel birliklerinin Pakistan''a yerleştirilmesi konusunda anlaşma sağlandığı bildirildi.

Gelişmeler tam da, söz konusu senaryoya uygun biçimde gelişti. Butto öldürüldü ve ülke derin bir istikrarsızlığa sürüklendi. Bazı çevreler, asıl şimdi ABD birliklerinin girmesinin zor olacağını çünkü Pakistan halkından çok sert tepki göreceğini belirtiyor.

Bir konuyu aydınlatalım: Benim de burada aktardığım iddiaya göre, ABD birlikleri görünüşte, ayaklanmaları bastırmak için, terörle mücadele için Pakistan''a girecek. Ancak Pentagon ve ABD Özel Operasyon Birlikleri Komutanlığı''na dayandırılan iddialara göre asıl hedef nükleer silahlar olacak. Tahminen 65 nükleer başlığa sahip olduğu söylenen Pakistan''ın bu gücü, Batı için gerçek anlamda bir tehdit olarak algılanıyor ve denetim altında tutulmasına çalışılıyor. ABD''nin 11 Eylül''den bu yana benzer bir hedefinin zaten varolduğu ifade ediliyor. Birkaç ayrıntı daha:

Der Spiegel''e göre, NATO, Hollanda ve Belçika''daki merkezlerinde Aralık ortasında çok gizli bir senaryoyla ilgili toplantılar yaptı. “Afganistan için en kötü senaryo” olarak tanımlanan çalışmada, aslında Pakistan''ın kontrolden çıkması halinde neler yapılacağı tartışıldı. ABD ordusu ise aynı senaryo üzerinde kendi bünyesinde çalışmaya devam ediyor, “Pakistan kontrolden çıkarsa ne yaparız” sorusuna cevap arıyordu. Daha geniş anlamda, “Afganistan''da durum kötüleşir, çekilmek zorunda kalırsak ve aynı anda Pakistan da kontrolden çıkarsa ABD ve NATO güçleri, Sovyet güçleri gibi, Afganistan''da kapana kısılır mı” sorusu soruluyor, muhtemel senaryolar üzerinde çalışılıyordu. NATO ve ABD''ye göre Pakistan aslında Ocak ayında yapılacak seçimlerden sonra kaosa sürüklenebilirdi. Butto suikasti işte tam da bu dönemde yapıldı.

Gerçekten de Afganistan''da Sovyetlerin hazin sonu ile yüz yüze gelinir aynı anda Pakistan kontrol edilemez bir karmaşaya sürüklenirse ne olur? Dünya, Pakistan''ı kurtarmaya mı çalışır yoksa öncelikle nükleer silahları denetim altına almaya mı? Bence kesin olarak ikincisi ile ilgilenir. İşte o zaman “kıyamet savaşı” dedikleri en korkunç senaryo gündeme gelir. Ben öyle düşünmüyorum, onlar düşünüyor bunu ve son derece uçuk senaryoları tartışabiliyor.

Dört günlük kıyamet savaşı!..
2003 yılında “The American Conservative” dergisinde “Four Day War” (Dört Gün Savaşı) başlıklı hayali bir senaryo yayınlanmış, ben de 7 Eylül 2004''te “En korkunç senaryo” başlığı ile bu köşeye almıştım: Eminim şu an askeri strateji merkezlerinde benzer hayali senaryolar yine tartışılıyordur. Şöyleydi:

“Birinci gün: Çarşamba.

Şafak vakti Negev çölündeki askeri üslerden kalkan İsrail savaş uçakları İran''ın Buşehr''deki nükleer tesislerini yok eder. Saldırı İslam dünyasını sarsar. Milyonlarca insan sokaklara dökülür.

İkinci gün: Perşembe.

İsrail''in ABD desteği olmadan saldıramayacağına inanan İran misillemeye geçer. Binlerce devrim muhafızı Irak içlerine girer. İslam dünyasında dev kalabalıklar sokakları kaplar. Kahire, Amman ve Ankara''da İsrail büyükelçilikleri tahrip edilir, ABD büyükelçilikleri ateşe verilir.

Üçüncü gün: Cuma:

İslam dünyasında Cuma namazı sonrası kalabalıklar harekete geçirilir. Devlet binaları yağmalanır. Sıkı yönetim ilan edilir. Kargaşa durdurulamaz. Suudi kraliyet ailesi ortadan kaybolur. Endonezya''da, Malezya''da, Mısır''da İsrail''e savaş açılmasını isteyen halk çılgına döner.

Dördüncü gün: Cumartesi.

Pakistan ordusundaki İslamcı subaylar Perviz Müşerref''i devirme planını uygulamaya geçirir. Pakistan istihbarat servisi ISI, ülkenin nükleer tesisleri ve nükleer kodların denetimini ele alır. Birkaç saat içinde, nükleer silah yüklenen iki uçak, gizli bir hava üssünden kalkar. Hedefleri Tel Aviv ve Ashdod''dur. Dolambaçlı bir yol izleyerek Doğu Afrika''da yakıt ikmali yapar. Kendilerini Güney Afrika uçakları olarak tanıtır. Kuyruk işaretleri de Güney Afrikalı olduklarına işaret etmektedir. İki uçak intihar pilotları tarafından uçurulmaktadır. İsrail hava trafik kontrolünün kendilerine verdiği hattı izlerken aniden yön değiştirip iki kente dalarlar ve nükleer yüklerini boşaltırlar.

İsrail Pakistan''a misilleme yapar. Milyonlarca insan ölür. Arap yönetimleri çöker. Savaş Ortadoğu''yu kaplar. Yüz binlerce insan ölür. Zayıflayan İsrail ayakta kalma mücadelesi vermektedir ve nükleer silahlarla Arap başkentlerini vurur. Ortadoğu tam bir kaosa sürüklenir.....”

Nükleer silahlar söz konusu olduğunda bu ve benzeri en uçuk senaryolar bile akla geliyor. Kimlerin aklına? Elbette, “Pakistan''ın nükleer silahları için gizli bir planı olduğu” iddia edilen güçlerin aklına…

PKK El Kaide olur mu?
00:004/01/2008, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin “terörle mücadele” ve “PKK''nın tasfiyesi”ne odaklanan etkin mücadelesi, kamuoyunu yeterince ikna etmiş olmalı ki, şimdiden “PKK sonrası” tartışılmaya başlandı. Bugünlerde kimse, PKK ile mücadelenin seyri, operasyonların sonuç doğurup doğurmayacağı, operasyonlar öncesi içeride ve uluslararası düzeyde yapılan sistematik çalışmanın yeterli olup olmadığı, operasyonlar sonrasında nasıl bir siyasal proje uygulanacağı gibi konularla ilgilenmiyor.

Ortak kanaat, PKK''nın şiddet uygulayan bir örgüt olmaktan “çıktığı”, etkisini kaybettiği, artık Türkiye için tehdit olmaktan çıkarıldığı, toparlanamayacak ölçüde dağıtıldığı, ağır zayiatlar verdiği ve Türkiye''nin ilk kez terörle mücadelede hedefine ulaştığı yönünde.

Erken oluşan bir kanaat bu. Askeri harekatlar öncesi içeride belirlenen siyasi ve ekonomik strateji, uluslararası düzeyde iki ay boyunca yürütülen mekik diplomasisi, bugüne kadar başarılı sonuçlar verdi. Askeri operasyonun da başarısı ortada. Ama sonuçlar henüz kestirilemiyor. Örgütün silahlı mücadelede ısrarcı liderlerinin tasfiyesi, militan teşvikinin önüne geçilmesi ve “Kürt meselesi” konusunda kapsamlı bir stratejinin oluşturulması nihai hedef. Bu hedefe ulaşma yolunda atılacak en büyük adım, askeri operasyonlardan da önemli olan, söz konusu siyasal açılımın içerideki ve PKK üst yönetimindeki dirence rağmen başarılabilmesi olacaktır.

PKK''nın tasfiyesi sonrası ne olabilir? Her ne kadar bu uzun bir süreç olacaksa da, sonrasının tartışılması ilk bakışta olağan bir durum. Olağan olmayan, tartışmaların “PKK yerine başka bir korku” ikame etmeye dönük olması. Korkuları ortadan kaldırmaya çalışırken, özgürlük, adalet, refah ve huzur arayışları öne çıkması gerekirken başka korkular üretilmesini en azından zihnen ve kalben kabullenmemek gerekmiyor mu? Korkuları ortadan kaldırmaya çalışılırken psikolojik sınırın yeni korkulara kapı aralamak olmaması gerekmiyor mu?

Hizbullah''tan sonra “Kürt Hamas''ı” mı?
PKK sonrası için “Kürt Hamas''ı” senaryoları ya da beklentileri, PKK tasfiye edilirse “İslamcı Kürtler güçlenir” söylemleri, devlet “PKK''ya karşı İslamcı gruplara oynuyor” iddiaları bugünlerde sözünü ettiğim “korku ikamesi”ne ilişkin en belirgin söylemler olarak öne çıkıyor yeniden.

Yeniden diyorum çünkü aslında bunlar eski tartışmalar. “Kürt İslamcılar” tehdidi her zaman bu ülkenin gündeminde tutuldu. Hizbullah tartışmaları, “PKK''ya karşı Hizbullah''la işbirliği” iddiaları, Hizbullah''ın tasfiyesi ve mezar evler gibi konular Türkiye''nin iç siyasi konjonktürüne göre “korku filmleri” olarak bize yaşatıldı.

Hazır PKK sonrasını tartışırken işte bu korkuları tazelememek gerekiyor. Bu sefer Hizbullah değil de adını “Kürt Hamas''ı” koymak fark etmiyor. Aynı ön kabullerle hareket etmek, aynı zihinsel ortamı oluşturmak aynı sonuçlarla yüzleşme tehlikesini barındırıyor.

İçeride “Kürt Hamas''ı” söylemi için ortam oluşturulurken dışarıda da birileri “Kürt El Kaidesi” ya da “PKK-El Kaide” benzetmesi yapıyor. Son olarak bir ABD gazetesinde yayınlanan iki örgüt yüzünden hayatını kaybedenlerin sayısından hareketle PKK-El Kaide benzeşmesine atıfta bulunuluyor. Her ne kadar iki örgütü aynı kategoriye koymasa da, bu kavramsallaştırma yine de son derece tehlikeli.

PKK ile El Kaide arasında ideoloji, hedefler, taktikler, örgütlenme ve daha bir çok özellik itibariyle hiçbir bağlantı kurulamaz. Hamas''la Kürt İslamcılar arasında kurulamayacağı gibi. Lübnan''daki Hizbullah''la Güneydoğu''daki Hizbullah arasında olmadığı gibi. Hamas''la İsrail arasındaki ilişkilerle Türkiye ile Kürtler arasındaki ilişkilerin hiçbir benzerliği olmadığı gibi.

Filistin meselesiyle Kürt meselesi arasında bağlantı kurmak, İsrail ile Türkiye arasında benzerlik kurmak bin yıldır aynı sokakta, aynı mahallede, aynı evde yaşayan insanlara yapılacak en büyük kötülüktür.

O zaman “Kürt Hamas''ı”, “Kürt Hizbullah''ı” söylemlerini, bir korkuyu ortadan kaldırmaya çalışırken bıraktığı boşluğu başka bir korkuyla ikame etme aymazlığını derhal terk edelim.

.El Kaide ihaleleri, nükleer kaçakçılık, Türk casuslar!
00:008/01/2008, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Sadece bir tercümanın bu kadar şey bilmesi mümkün olur mu? 11 Eylül saldırılarından sonra küresel düzeyde yürütülen olağanüstü soruşturma kapsamında tercüman olarak FBI''a alınan, gizli telefon kayıtlarını deşifre etmekle yükümlü Sibel Edmons, iddiaları yüzünden işinden oldu. O zamandan beri, belli aralıklarla çarpıcı iddialarda bulundu ve hep gündemde kaldı. Karmaşık bir geçmişi olan Edmons çok şey biliyor olabilir. Ama bildiklerinden daha çok bu kadar konuşabiliyor olması dikkat çekiyor. Onun iddialarını okurken “konuşana değil konuşturana bak” söyleyişi aklıma gelmiyor değil.

En son iddiası, “ABD''nin nükleer sırlarını Türk istihbaratçıların pazarladığı” yönünde oldu. “ABD yönetimindeki bazı unsurlarla 11 Eylül saldırılarını yapmakla suçlanan örgütler arasındaki ilişkiye, küresel ölçekli uyuşturucu kaçakçılığına, bütün bunların içinde istihbarat teşkilatlarının rolüne” ilişkin imalarıyla dikkat çeken Edmons, şimdi de Türk ve İsrail istihbaratının nükleer casusluk piyasasındaki işbirliğine dikkat çekiyor.

“Türkler ve İsrailliler, nükleer teknoloji ile ilgili askeri ve akademik kuruluşlara ''köstebek'' soktular. Bunların içinde Los Alamos nükleer laboratuarı da bulunuyor. Yardımları karşılığında söz konusu yetkiliye yüklü miktarda para veriliyor. Teslimat noktası olarak da Türk Amerikan Konseyi gibi mekanlar kullanılıyor” diyen Edmons, Türkiye, İsrail ve Pakistan istihbaratının ABD nükleer teknolojisine yönelik “ortaklığı”ndan söz ediyor. Burada biraz duralım.

Bunlar, istihbarat dünyasına yönelik en derin ve karanlık sırlar. Edmons, bütün bunları “binlerce saatlik telefon konuşmaları”ndan mı öğrendi sadece? Belki Benazir Butto''nun öldürülmesi bu konuları tekrar gündeme getirdi. Madem açıldı, benim de söyleyeceğim şeyler var:

Türk istihbaratının El Kaide gibi bir örgüte pek inanmadığını, olayın ABD''nin örtülü operasyonu olduğu kanaatini taşıdığını, yakalanan bazı El Kaide mensuplarının CIA tarafından sorgulanıp “işbirliği” karşılığı yüklü ödemelerle birlikte serbest bırakıldığını düşündüğünü yazmayacağım. Geçtiğimiz yıl, bir Avrupa ülkesinden Türkiye''ye gelen, nükleer kaçakçılık iddiasıyla Trabzon''dan havalandıktan hemen sonra düşürülen, içinde Pakistan Devlet Başkanı Perviz Müşerref''in eski danışmanının da bulunduğu uçağı da. Yine İstanbul''un ortasından CIA ve Mossad ajanları tarafından kaçırılan, Türk istihbaratının katkısının henüz netleşmediği İranlı komutan Ali Riza Asgeri olayını da… Afganistan''dan ABD''ye uzanan dev uyuşturucu trafiğinde hangi ülke istihbaratlarının ve hangi örgütlerin işbirliği yaptığını ve bunun PKK ile ne ilgisi olduğunu da yazmayacağım.

30 Ağustos 2004 tarihli “Pentagon''daki skandal ve Türkiye-İsrail ekseni” ve 24 Ağustos 2005 tarihli “ABD Avrasyası: Uyuşturucu trafiği ve terör finansmanı..!” başlıklarıyla bu köşede yayınlanan tezlere dikkat çekeceğim sadece. Benim için de “konuşana değil konuşturana bak” dediğinizi duyar gibiyim. Benimki sadece kişisel bir merak, o kadar!

ABD Savunma Bakanlığı''nda patlak veren casusluk skandalında Douglas Feith gibi aşırı sağcı bir Musevinin yönetimi altında çalışan Larry Franklin adlı Pentagon çalışanının, ABD''nin Irak ve İran''a ilişkin gizli dosyalarını Amerikan-İsrail İlişkileri Komitesi''ne (AIPAC) aktarması, oradan da bu dosyaların İsrail''e ulaşmasıyla ilgili skandaldan söz ederken, skandalla Türk-İsrail ekseni arasındaki bağlantıya dikkat çektim.

“Türk-İsrail ilişkilerinin merkezinde yer alan, Türkiye''nin lobiciliğine soyunan, bu ülkenin milyonlarca dolarını cebe indiren, Türkiye''nin siyasi hayatında belirgin yeri olan, bugün Ortadoğu''da yaşanan kaosun mimarları olan kişi ve çevreler, skandalın tam merkezinde. Üstelik bunlar “Türk dostu” olarak tanınıyor.” cümleleri o yazıdan.

14 Şubat 2005 tarihli “The American Turkish Council: US Association Helps Create New World Order” adlı yazıda, Türk Amerikan Konseyi''nin adından başka “Türk”ü olmayan bir kuruluş olduğu, ABD''nin 21. yüzyıla dönük projeleri için kurulduğu, dünya genelinde ekonomik, siyasi ve askeri hegemonyası için çalıştığı belirtiliyor. ATC''nin Bush ailesi tarafından yönetildiğine, Lockeed Martin''den Coca Cola''ya, ExxonMobil''den Pfizer''a, Shell''den General Dynamics''e kadar büyük şirketlerin kuruluşun üyeleri olduğuna işaret ediliyor. ATC üyeleri arasında CSIS, Eisenhower, Brookings ve neoconların tapınağı AEI gibi yüzlerce kuruluşun bulunduğu, kuruluşun ABD''nin yeni Avrasya projesinin merkezi olduğu ifade ediliyor. Merak eden bu yazıyı sonuna kadar okumalı. Irak''ın on milyarlarca dolarının da bu şebeke tarafından paylaşıldığı iddiası bana ait.
ABD nükleer sırlarının İsrail''e aktarılması skandalını sorgularken Musevi lobi kuruluşlarının merkezi rolüne, Türkiye ile bağlantılarına, Türk-İsrail eksenine, istihbarat ortaklıklarının nerelere uzandığına ilişkin bilgiler aktarmış, Türk şahin-neocon ittifakına dikkat çekmiştim. Ama 10 Mayıs 2005''te, “İsrail ABD''deki bazı Türkleri casus olarak mı kullanıyor” başlığı altında bu köşede ortaya konulan iddialar, bugün yenileniyor!

Sadece nükleer casusluk değil, daha bir çok alanda çok daha şaşırtıcı alanlarda işbirliği söz konusu. Ama bunlar, Türkiye''den çok ABD ve İsrail''in çıkarlarına odaklı. El Kaide ihaleleri, örtülü operasyonlar, esir ticareti, terör merkezleri, rejim değişiklikleri ve daha niceleri….

Bu konuda yazılacak o kadar çok şey var ki…

Bunları kehanet mi sanıyorsunuz!
00:009/01/2008, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Benazir Butto''nun öldürülmesinden hemen sonraki yazımda bir senaryodan söz etmiştim. Suikast, "nükleer silahların korunması", ABD''nin bu amaçla Pakistan''a askeri birlik göndermesi, Pakistan yönetiminin kontrol altına alınması, ülkede olağanüstü istikrarsızlık öngörüleri ve buna yönelik "Anglo-Amerikan tedbirler"i özetleyen, Butto suikastinin tetikçilerinin değil gerçek faillerinin bu denklem içinde aranması gerektiğine ilişkin bir yazıydı.

Her zamanki gibi, resmi söylemlerin arkasına sığınıp okuyucularını aydınlatan, gerçekle hiç ama hiç ilgisi olmayan bazı aklı evveller kehanette bulunduğumu sandılar. Ama öyle değildi.

Suikastin üzerinden iki hafta geçmedi, New York Times ve daha bilinen bütün ABD yayın organları, dünya basının aynı konuyu tartışmaya başladı. Pakistan kamuoyu da tabi… Eminim Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün ABD temaslarında da Pakistan önemli bir yer tutmuştur. Eminim, ABD Başkanı George Bush''un altı ülkeyi kapsayan Ortadoğu turlarının bir bölümünde İran üzerinden Pakistan konusu da önemli bir yer tutuyordur. Yine eminim, önümüzdeki haftalarda, aylarda Pakistan-İran''dan Lübnan''a kadar olan kuşakta çok önemli gelişmeler olacaktır…

Jim Lobe, dikkatle okuduğum yazarlardan biri. "Pakistanis see US as greatest threat" başlıklı son yazısında aynı şeyleri yazmış. "ABD Başkanı Bush''un Pakistan''ın batısında silahlı İslamcı güçlere karşı örtülü operasyonlar yapmayı düşündüğünü, ancak son yapılan kamuoyu araştırmasına göre Pakistan halkının buna şiddetle karşı olduğunu" ifade ediyor.

Pakistanlıların sadece yüzde 5''nin ABD askerine olumlu baktığını, yüzde sekseninin ABD''yi "tehdit" olarak gördüğünü ortaya koyan anket, Taliban''a karşı operasyona karşı çıkanların büyük çoğunluğunun İslamcı olmadığını ortaya koyuyor. Yani Pakistan halkı, senaryonun farkında ve çok güçlü bir direnç göstermeye hazırlanıyor.

New York Times gazetesinde Pazartesi günü birinci sayfadan verilen bir bilgi var: "Cuma günü Beyaz Saray''da bir toplantı yapılıyor. Başkan Yardımcısı Cheney, Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice ve diğer yetkililerin katıldığı toplantıda Pervez Müşerref''in ve Pakistan''ın durumu masaya yatırılıyor. Tuhaftır bu toplantıda Müşerref ve Pakistan ordusunun, ABD özel birliklerinin ve CIA''nın Pakistan topraklarındaki operasyonlara izin vereceği" vurgulanıyor. Operasyonlar, Aşiretler bölgesi denilen Kuzey Batı bölgelerinde yapılacak.

Dünya bunu, terörle mücadele, İslamcılarla mücadele, Pakistan''ı istikrara kavuşma olarak okuyacak. Bense, Pakistan yönetiminin tam anlamıyla kontrol altına alınması, nükleer silahların denetimi olarak anlıyorum.

Bir yazıdan daha söz etmek istiyorum. Suikastlerin, istikrarsızlık senaryolarının arkasında kimlerin olabileceğine, kaos üzerinden ne tür hesaplar yapıldığına, bir ülkenin büyük hesaplar uğruna nasıl felakete sürüklendiğine ilişkin dikkat çekici bilgi ve tezlerin bulunduğu, "Anglo-American Ambitions behind the Assassination of Benazir Bhutto and the Destabilization of Pakistan" başlıklı yazıda, sadece bir suikast üzerinden bile ne tür senaryolar uygulanabildiği gözler önüne seriliyor.

Şimdi birkaç not aktaracağım. Önümüzdeki günlere ışık tutan, rahatımızı bozacak, ufukları iki gün öncesine ve iki gün sonrasına ulaşamayanların anlamakta zorluk çekeceği detaylar bunlar. Ama birbirine sıkı sıkı bağlı, bir bütünün unsurları olan, bu coğrafyaya ilişkin uğursuzlukların kaynaklarına işaret eden, ileriki günlerden haber veren detaylar.

ABD Başkanı bugün Ortadoğu turuna çıkıyor. Altı ülkeyi ziyaret edecek. "Ortadoğu Devlet Başkanı" görünüşte seçimler öncesi genel bir yumuşama, "barış" girişimi havasında. Böyle olmasını istiyoruz elbette. Ama olacak mı?

Ziyaret başlamadan İsrail güneyindeki Gazze''ye saldırılara başlıyor. Kuzeyin''deki Lübnan''dan İsrail''e roketler fırlatılıyor. İsrail-Hizbullah savaşından sonra ikinci roket saldırısı… Bush''a "hoş geldin" merasiminin birer parçası bunlar. Yine ziyaret başlamadan Basra Körfezi''nde İran botlarıyla ABD savaş gemileri iki yüz metre birbirine yaklaşıyor, çatışma riski doğuyor.

Ziyaret başlamadan Basra Körfezi''nde ABD''ye ait iki tane F/A-18 savaş uçağı düşüyor. "Düşman saldırısı olmadığı" açıklanıyor. İran''ın füzeleri, Rusya''dan aldığı TOR-M1 ve S-300 füzelerine dikkat çekiliyor. Her şey o kadar kırılgan ki bu bölgede..

Aynı dönemde, Lübnan''da kriz devam ediyor; Cumhurbaşkanı seçilemiyor. Taliban''ın Afganistan''da etkisi artıyor. Pakistan''daki gelişmeler "Büyük Ortadoğu Coğrafyası"nın her tarafını sarsmaya doğru ilerliyor. Ve daha bir çok şey…

Peki ABD''nin Pakistan''ı "istikrara kavuşturma stratejisi"nin esas hedefi neydi? Pakistan''ın İranlaşmasının önüne geçmek. Yani Ordu içindeki İslamcıların ve Taliban''ın yönetimi kontrole almasına engel olmak. Gerekçe ne kadar tanıdık, ne kadar benzer, ne kadar inandırıcı! Önleyici saldırı doktrini, Irak işgalinden sonra yeniden gündemimizde. Büyük bir propaganda. Hem Pakistan''da hem de Basra Körfezi''nde aynı propaganda işlemeye başladı.

Son not: Petrol fiyatları 2008 sonunda kaç dolar olacak? 200 dolar olacağını söyleyenler, hangi korkudan hareket ediyor? Pakistan işgale ve iç savaşa sürüklenirse, Hazar/Ortadoğu hattındaki enerji projeleri ne olur? Kaç yıl ileriye ertelenir? İran-Basra Körfezi krizi başlarsa aynı şeyler olmaz mı? Hadi 200 dolar değil de 150 dolar diyelim! Bu artış hangi krize/krizlere bağlı olacak acaba? İran mı, Pakistan mı?

Görevde bulunduğu yedi yıl boyunca, barış, istikrar, özgürlük ve demokrasiyi yok eden her türlü politikayı temsil eden, krizlerin, insanlık suçlarının, işgallerin, kabus senaryolarının mimarı bir ismin Ortadoğu turundan umut beklenir mi? Üstelik Pakistan gibi yeni bir krizi hazırlarken…

.PKK, K. Irak"tan kaçıyor, Ermenistan"a yerleşiyor!
00:0010/01/2008, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

5 Kasım 2007''de Başbakan Tayyip Erdoğan ile ABD Başkanı George Bush arasındaki görüşmede belirlenen “PKK''yı tasfiye etme” kararları, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün ziyaretiyle pekişti. O günden beri, ABD''nin Türkiye''ye ne kadar ve ne tür istihbarat sağladığını bilemiyoruz ama askeri operasyonlar hiçbir sorun olmadan devam ediyor. “PKK''nın lider kadrosunun dağıtılması, dağdakilerin indirilmesi, lojistik desteğinin kesilmesi, temsil gücünün elinden alınması, DTP''ye de benzer bir test uygulanması, örgütü en azından kısa vadede Türkiye için tehdit olmaktan çıkarılması” şeklinde özetlenebilecek sürece ilişkin sanki bir çeşit uluslar arası konsensüs oluştu.

Örgütü Irak''ın komşularına karşı, tabi Türkiye''ye karşı da, “kart” olarak kullanmaktan çekinmeyen ve bu desteğini K. Irak yönetimi ile Irak''taki ordu/istihbarat birimleri üzerinden yürüten ABD, nasıl oldu da böylesine pozisyon değiştirdi ve Türkiye ile kapsamlı bir ittifaka girdi? Yaygın ifadeyle “Türkiye bunun karşılığında ABD''ye ne verdi?” Başbakan''ın “şerefsizlik” ifadesiyle kınadığı bu tartışmada netleşen karşılık şu: ABD''nin tek zafer olarak gördüğü K. Irak istikrarının korunması. Daha doğrusu Türkiye''nin PKK''yı ezme çerçevesinde bölgeyi işgal etmesi, Barzani yönetimini tehdit etmesinin önüne geçilmesi. Bu Türkiye için büyük bir kazanım. Çünkü “öncelikli tehdit” PKK. Yarın Barzani tehdit olmaya başlarsa, elbette bir B Planı uygulanacak doğrudan Barzani hedef alınacaktır. Umarız böyle bir şeye hiçbir zaman ihtiyaç duyulmaz.

Şunu bilelim: Türkiye ile ABD''nin bölgenin geneline ilişkin yaklaşımlarındaki farklılık aynen devam ediyor. Belli alanlarda işbirliği yapılması, Türk-Amerikan ilişkilerindeki bütün pürüzlerin giderilmesi anlamına gelmiyor. Bana göre PKK özelindeki işbirliği konjonktürel bir nitelik taşıyor. Mesela İran ve Pakistan''a ilişkin politikalarda ciddi ayrışmalar yaşanması ihtimali çok yüksek. Madem işbirliği alanlarından söz ediyoruz olayı biraz daha genişletip dün bazı gazetelere de yansıyan enerji pazarlıklarına getirelim.

Hem Irak''ta, hem bölgenin tamamına ilişkin siyasi/askeri projelerde hem de ABD öncülüğündeki ülkelerle Rusya, Çin ve İran gibi güçler arasındaki rekabette enerji denklemi belirgin bir yer tutuyor. Ortadoğu/Hazar hattında çok tehlikeli bir stranç oynanıyor. Bu nedenle Türkiye ve bölge ülkelerinin pozisyonlarındaki küçük değişimler büyük sonuçlara yol açabiliyor. Bölgesinde, kendisini dışarıda bırakacak hiçbir oyunun sonuca ulaşmayacağının farkında olan Türkiye, mümkün olduğunca tek taraflı olmamaya, ABD ile de karşısındaki güçlerle de ilişkilerini güçlü tutmaya çalışıyor. Ama bu güçler arasındaki restleşme ortada! İstemesek de böyle bir durum var.

Şimdi; PKK''nın tasfiyesi ile bu pazarlıklar arasında bir ilişki var mı? Türkiye için olmasa bile ABD ve Rusya öncülüğündeki güçler açısından PKK''nın tasfiyesi ile enerji savaşı, bölgesel etkinlik mücadelesi arasında ne tür bir bağlantı var? Washington''daki görüşmelerden yansıyanlara bakılırsa çok ilişki var.

Türkiye ile İran arasında mutabakata varılan ancak ABD''nin şiddetle karşı çıktığı, Güney Pars bölgesindeki milyarlarca dolarlık doğal gaz çıkarma ve işletme anlaşması bundan sonra ne olacak? ABD ve AB''nin Rusya tekelini kırmak için, Türkiye''yi alternatif görmesi, önümüze çok geniş bir alan açıyor. Bu alan, Türkiye''nin AB, ABD, K. Irak yönetimi ve İsrail ile ilişkilerinde son derece yönlendirici olacak.

Türkiye''nin; Irak''taki Sünniler ve Suriye üzerindeki nüfuzunu bu yönde kullanması, İran-Suriye eksenini kıracağı gibi, Kürt meselesinde çıkara endeksli yakın ilişkiler söz konusu olabilecek. ABD''nin Ortadoğu geneline ilişkin politikalarındaki yumuşama eğilimini, bölgesel uzlaşma ve enerji işbirliği projeleriyle yeniden düşünmek lazım. Türk-Amerikan ilişkilerinde enerji merkezli bir yakınlaşma doğuyor. Ama bu ne kadar uzun süreli olacak? Her hangi bir yerde ansızın çıkacak bir patlama ve çatışma, süreci nasıl etkileyecek? İşte PKK, bu bölgesel satranç içinde sadece bir “kart”tı. Çok fena kullandılar, şimdi eziyorlar.

Bundan sonra ne olacak? PKK/PJAK İran''a karşı mı kullanılacak yoksa ABD''den ve Avrupa ülkelerinden sonra örgütü İran/Rusya hattı mı “kart” olarak kullanacak? Tahran''ın K. Irak''ın bazı bölgelerinde sınıra duvar örmeye başlaması böyle bir tehdit algılamasından kaynaklanıyor. Ama çok daha ilginç bir iddia var:

İsrail istihbaratına yakın kaynaklar; PKK lider kadrosunun Kuzey Irak''ta barınamadığını, Ermenistan işgali altında bulunan Karabağ''a kaçmaya çalıştığını, Kandili boşaltıp Ermenistan''a yerleşmeyi planladığını öne sürüyor. Kasım ayında böyle bir karar aldığı, merkezini Laçin ve Fuzuli gibi bölgelere taşıyacağı, Güney Kafkaslara yerleşeceği, Laçin ve Kelbecer bölgesindeki Kürt otonom bölgesine yoğunlaştığı, bu bölgede destek aradığı, bölge halkıyla görüşmelerin yapıldığı, iddia ediliyor. Bu doğruysa PKK; Azeri-Ermeni savaşında özellikle de Rusya, İran ve Anglo-Amerikan güçlerin Kafkaslara ilişkin politikalarında etkin bir “kart” olmaya başlayacak. Ama yine de “kart” olacak tabi. Ardık kim kimi ne ölçüde kullanır göreceğiz.

Aynı kaynakların şu iddiasına ne demeli? “Amerikalı yetkililer, Kuzey Irak''taki Kürt liderlere sessizce; ''Türkiye''nin PKK''ya karşı savaşına destek vermeyin ve yarın Türklerle karşı karşıya gelirseniz bu kartı elinizde tutmaya devam edin.”

Petrodolar için İran"a nükleer saldırı sözü!
00:0015/01/2008, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Geçtiğimiz yıl 18 Ekim''de dünya liderlerine seslenerek; “Üçüncü dünya savaşının çıkmasını istemiyorsak, İran''ın nükleer silaha sahip olmasını engellemeliyiz” çağrısı yapan ABD Başkanı George Bush, Ortadoğu turuna devam ederken bu sefer Arap ülkelerine çağrıda bulundu: “İran''ı durduralım, İran''a karşı birleşin!..”

Oysa bu ziyaretlerin resmi hedefi “Ortadoğu barışı”na yönelik adımlar atmaktı. Hem İran''a yönelik ABD tehditleri yumuşamıştı. İstihbarat teşkilatları Aralık ayında bir rapor hazırlamışlar, İran''ın nükleer silah yapmaktan vazgeçtiğini bildirmişlerdi. ABD-İran gerilimi azalmıştı. Hem aynı zamanda Annapolis zirvesi ile Filistin konusunda uzlaşma arayışları güç kazanmıştı. Irak''ta komşularla işbirliğine ağırlık veriliyordu. Bölgenin genelinde bir sükunet havası hissediliyordu. Gerçekte öyle miydi?

Araplar''a bu çağrıyı yapmadan önce İsrail''e ne sözler verildi, önce ona bakalım. İsrail eski Başbakanı aşırı sağcı Benjamin Netanyahu ile King David otelinde yaptığı kırk beş dakikalık görüşmede “Söz veriyorum, İran''ı vuracağız” diyen de Bush''du. Görüşme hakkında İsrail Radyosu''na konuşan Netanyahu; “Ona Annapolis zirvesine neden karşı olduğumu anlattım ve İran''ı durdurmanın tek yolunun nükleer tesislerine (pre-emptive) nükleer saldırı yapmak dedim” diyor ve böyle bir saldırıda ABD İsrail''in saldırısına katılacağına dair söz aldığını iddia ediyor.

Bush, Hürmüz Boğazı''nda ABD savaş gemileriyle İran botları arasındaki “taciz” olayına değiniyor, “Umarım bir daha olmaz. Gemilerimize saldırırlarsa sonu çok kötü olacaktır” diyordu. Vietnam savaşının sebebi olarak gösterilen ve İran''la çatışmanın da ateşleyicisi olacağı söylenen Tonkin provokasyonu örneği geliyor aklımıza. Vietnam savaşı Ağustos 1964''te Tonkin Körfezi''ndeki bir destroyerine yönelik saldırı iddiasıyla başladı. İddia üzerine ABD Vietnam''a saldırı kararı aldı. Ama zamanla ortaya çıktı ki, aslında böyle bir saldırı olmamıştı.

ABD''nin İran''la gerçekten derdi ne? Nükleer çalışması mı? Evet, olabilir. İran''ın nükleer silaha ulaşması sadece bölgesel değil küresel denklemleri de derinden sarsacak. Ama bu sadece resmi gerekçe! Petrol mü? Olabilir. İran Ortadoğu-Hazar hattındaki enerji denkleminin tam merkezinde. Ancak İran Basra Körfezi''nden sevkedilen petrolün sadece yüzde 15''ini kontrol ediyor. O da zaten satılık. Peki gerçek sebep ne? Geliyoruz ABD ekonomisine. Doların küresel hezimetine. ABD''nin global hakimiyetini sarsan ciddi sorunlara.

İran enerji kaynaklarının yüzde 85''ini dolarla satmıyor. Sadece İran mı? Yeryüzü kaynaklarının büyük bölümünü barındıran ülkeler/güçler Amerikan ekonomisine karşı dehşet bir savaş yürütüyor. Asya ekonomileri, Latin Amerika, bazı Arap ülkeleri, doların küresel gücünü kıracak önemli adımlar atıyor. Petrodolar dönemi kapanmak üzere. Petrolle desteklenmemiş Amerikan dolarının hiç de itibarı olmadığı bugünden görüldü. Petrol/doğalgaz devleri doları devreden çıkaracak adımlar atıyor. Ortada trilyonlarca dolarlık bir savaş var.

Mortgage şoku, finans kuruluşlarının merkez bankalarından aktarılan milyarlarca dolarla ayakta tutulması, ABD ekonomisine yönelik endişeli bekleyiş ve bu savaş hem İran krizinin hem de küresel ölçekte büyük çatışma hazırlıklarının gerçek sebebi.

ABD ordusu, aynı anda birden fazla çatışmayı öngören senaryolar üzerinde duruyor. Ordu, yeryüzünün hangi bölgelerinde çatışma yaşanacaksa ona göre hazırlık yapıyor. Ordu, ekonomik çöküşü önlemeye dönük bir yayılma haritası izliyor. 2008''de küresel bankacılık sisteminin büyük sarsıntılar geçireceği gerçeği ABD ordusunu da bankacılar kadar ilgilendiriyor. Ancak dünya artık ABD tüketicisinin refahını değil kendi geleceğini düşünüyor. Dünya, “Süper Güç Amerika”nın biraz da kendi zenginliklerinin ürünü olduğunu çoktan fark etti.

Birkaç yıl önce bir euro 85 cent iken bugün 1,48 dolar oldu. Ve bu çöküş devam ediyor. Devam edeceğini bildikleri için ABD''li bankacılar kadar siyasiler ve askerler de seferber edilmiş durumda. Bush''un Ortadoğu turunun ekonomik yönüne ilişkin değerlendirmeler neden yapılmıyor? Finans kuruluşlarının Körfez akını ile Bush''un bu ziyareti ABD bankalarını kurtarma, Arap sermayesini tekrar ABD''ye yöneltme, “petrodolar”ın geleceğini güven altına alma amacına ilişkin yorumlara neden rastlamıyoruz? Bu süreç Türkiye''de dolar 1 YTL''nin bile altına düşürebilir.

İran mı olur, Pakistan mı olur yoksa bambaşka bir ülke mi olur, göreceğiz. Ama ekonomik savaş bazı bölgelerde çok şiddetli çatışmaları alevlendirecek. Çünkü biliyorlar ki, “petrodolar” biterse ABD imparatorluğu bitecek. Bundan sonraki savaşların ortak adı “petrodolar savaşı” olacak.

Ekonomik kolera yılı ve tehlikeli pazarlık!..
00:0016/01/2008, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

George Bush ve Nicolas Sarkozy''nin Ortadoğu ziyaretlerinin arkasındaki gerçek sebepleri bilinmeden 2008''e ilişkin öngörüde bulunma şansımız hiç yok. Peki bu ziyaretlerin arkasında ne var ki bu kadar önemli olsun! Birlikte bakalım….

Siyasi gündemi bütün bölgeyi “İran tehdidi”ne karşı ortak cepheye dönüştürmek olan turların gerçek sebebi para. Evet, para! Silah satışı, petrol ticareti, “petrodolar”ın geleceğini güvence altına almak, ABD ekonomisindeki durgunluğun önüne geçmek, büyük finans kuruluşlarının batışını engellemek... Bütün bunlar için de, bölgedeki sermaye birikimini yeniden ABD piyasalarına çekmek.

2007''yi ABD ekonomisinin geleceğini tartışarak geçirdik. Morgage krizi, finansal kriz, merkez bankalarının hem ABD''de hem de Avrupa''da on milyarlarca dolar aktararak krizi önleme çabası konjonktürel değil, bunu anladık. Aynı yöntem devam edecek. Nereye kadar?

ABD''nin küresel hegemonyasının sembolü olan dolar, 2007''de itibarını kaybetti. Güvenilir kur olmaktan çıktı. “Dolar yoksa ABD de yok” sloganlarını duyuyoruz artık. Çünkü dünya ABD ekonomisini dolayısıyla refahını finanse etmekten vazgeçmeye, paralarını ABD piyasasından çekmeye başladı. Bu fonlar başka adreslere yöneldi. Gittikleri her adreste ABD çıkarlarına darbe vurur hale geldi. Petrol fiyatlarının yükselişi ile biriken sermaye yeni refah alanları yaratır oldu.

2008''de bu süreç hızlanarak devam edecek. Daha şimdiden yeni yıl “Ekonomik kolera yılı” ilan edildi bile. Finans sisteminde büyük krizlerin beklendiği, doların düşüşünün, altın ve petrolün yükselişinin devam edeceği, durgunluğun ABD ve Avrupa''da kendini hissettireceği (ortalama büyüme 3,3''e inecek), buna karşı gelişmekte olan ekonomilerin canlılığını sürdüreceği (ortalama büyüme yüzde 7,1) bir yıl öngörülüyor.

Siyasi ve ekonomik gündemi birlikte değerlendirince gerçek resim ortaya çıkıyor. ABD Başkanının son ziyaretleri de böyle bir şey: Sadece S. Arabistan''a akıllı bomba teknolojisi satışı milyarlarca dolar ediyor. Körfez ülkelerine on milyarlarca dolarlık silah satışı pazarlıkları yapılıyor. Ancak en önemli pazarlık Körfez Sermayesi''ni tekrar ABD piyasalarına çekmek. Bir diğeri ise petrol ticaretinin dolar üzerinden yapılmasını güvence altın almak.

Bütün dünya biliyor ki, arkasında petrol olmayan doların hiçbir gücü kalmayacak. “Petrodolar” saltanatı biterse, enerji ticareti başka kurlar üzerinden yapılırsa ABD ekonomik ve siyasi olarak büyük darbe alacak. 2007''de doların düşüş sebeplerinden biri enerji üreten ülkelerin kur değiştirmeleri ve dolar rezervlerini azaltmaya gitmeleriydi. Son OPEC toplantısında da benzer pazarlıklar yaşandı. İran ve Rusya''nın, bir çok ülke tarafından desteklenen, petrol ve doğalgaz satışlarında dolar kullanmama kararı ABD''yi derinden yaraladı. ABD-S. Arabistan pazarlıklarının temelinde bu yatıyor.

Dün Citigroup 18 milyar dolar zarar açıkladı. Citigroup''un 2007''de piyasa değeri 127 milyar dolar azaldı. Bunu diğerleri izleyecek. Oysa Abu Dabi Investment Authority, kuruluşun yüzde 4,9''u için 7,5 milyar dolar ödemişti. Körfez''den fonlama yeterli olmadı ama ABD bütün ülkelerin kapılarını aşındırmaya devam edecek. Ediyor da. Bush''un son ziyareti gibi.

Geçtiğimiz ay finans kuruluşlarının akın ettiği Körfez ülkelerine bu sefer Bush gitti. Petrol şirketlerini, silah şirketlerini ve bankaların temsilcisi olarak…

Sarkozy''nin ziyaretlerine bakalım: Üç hafta içinde bölgeye üçüncü ziyaretini yapıyor. Daha önce Mısır ve Cezayir''le nükleer santral anlaşmaları imzaladı. Aralık ayında Paris''e getirtip çadır kurdurttuğu Libya lideri Kaddafi ile 10 milyar dolarlık silah anlaşması imzaladı. Bunun içinde Airbus satışı ve Libya''ya nükleer santral kurma da var.

Sorkozy son ziyaretinde ise S. Arabistan''la yine nükleer santral görüşmeleri yaptı. Birleşik Arap Emirlikleri ile nükleer santral anlaşması imzaladı. Silah anlaşmalarını da ekleyelim. Ortada kaç on milyar dolar dönüyor?

Sarkozy neden bir anda İran ve Suriye''ye karşı aslan kesildi? İran''ın suçu nükleer çalışmaları değil miydi? O zaman ABD ve Fransa Kuzey Afrika''dan Basra Körfezi''ne kadar olan bütün ülkeleri şimdi neden nükleer çalışmalara yönlendiriyor?

Libya''yı bunun için aforoz etmediler mi? Kaddafi diktatördü. ABD ve İngiltere baskısıyla nükleer çalışmadan vazgeçti, dost oldu. Aynı Kaddafi''ye milyarlarca dolar karşılığında nükleer santral hediye ediyorlar. Sarkozy anlaşmadan sonra “Kaddafi diktatör değildir” demedi mi?

İkiyüzlülük ya da yüzsüzlük.. Bölgenin bütün zenginliğini çekmek için her türlü senaryo uygulanıyor. Batı zenginlikleri kendine çekerek ekonomik durgunluğu önlemeye, refahı güvence altına almaya çalışıyor. Karşılığında bölgesel savaş senaryoları ve nükleer ölçekli silahlanma yarışı başlatıyor.

Ama gerçek değişmeyecek: ABD ekonomisi daha da sarsılacak. Dolar daha da düşecek. Altın ve petrol daha da yükselecek. Ve büyük banka batışları yaşanabilecek. Ne de olsa “ekonomik kolera” yılı. Ve bu, son derece bulaşıcı…

.

…Beyaz Saray ihalesi: Kimler satın alacak?
00:0017/01/2008, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

4 Kasım''da yapılacak ABD başkanlık seçimlerini kimin kazanacağına ilişkin şu aşamada bir tahminde bulunmak elbette çok zor. Demokrat ve Cumhuriyetçi adaylar arasındaki ön seçim yarışını kimler kazanacak? Ardından Demokrat aday mı yoksa Cumhuriyetçi aday mı Beyaz Saray''a oturacak? Seçimin sonucu Türk-Amerikan ilişkilerine, bölgemize, uluslararası krizlere yansıması ne olacak? Bütün bunları zamanı gelince tartışacağız.

Ancak bugünden net olan bir durum var ki, aslında ABD''yi kimlerin yöneteceğini gösteriyor. Hangi aday kazanırsa kazansın, hangi parti kazanırsa kazansın Beyaz Saray onların kontrolünde. Hep öyle oldu, şimdi de öyle olacak. Bu yönüyle Amerikan seçimleri demek Beyaz Saray''ın ihaleye çıkarılması demek. Her seçim döneminde bu ihale yenilenir, ihaleyi alanlar bir dahaki seçim dönemine kadar ABD''yi dolayısıyla da dünyayı yönetir. Ancak gariptir, her dönem ihaleye katılanlar aynı güçlerdir. Liste pek fazla değişmez.

Hazır başkanlık seçimleri yaklaşmışken bu konuya eğilmenin bu yıla özel bir sebebi daha var. Malum, geçtiğimiz yıl dünya Amerikan ekonomisinin geleceğini tartıştı. Öyle görünüyor ki, tartışma bu yıl çok daha sıcak geçecek. Dev finans kuruluşlarının yüz yüze bulunduğu kriz, bu krizin dünyaya nasıl fatura edileceği, ekonomik durgunluğun yol açabileceği siyasi ve sosyal sonuçlar 2008 yılında belki de savaşlardan daha çok konuşulacak. Bu yüzden ABD seçimleri, partiler ve adaylar ile sıkıntılı bir döneme giren şirketlerin bu seçimlerdeki rolüne ilişkin birkaç not aktarmak istiyorum.

Cumhuriyetcilerin favori adayı John McCain, Mormon tarikatı mensubu Mitt Romney, kendini çoktan liderliğe hazırlamış Hillary Clinton ya da dün Müslüman olmadığını resmen açıklayan Barack Obama… Hangisi ABD''nin yeni lideri olacak? Aslını sorarsanız hiç biri. Sistem, onları birer figürana dönüştürüyor. "İktidar" onların dışında bir güç. O güçler şimdi bu isimler üzerinden büyük ihaleye giriyor. "Büyük para"nın büyük ihalesi. İsimler değişse de ihaleye girenler pek değişmiyor. O zaman bakalım kimler kimleri destekliyor:

John McCain: Blank Rome LLP, Citigroup, Bank of New York Mellon, Merrill Lynch, Goldman Sachs, JP Morgan Chase, Credit Suisse, Lehman Brothers, Morgan Stanley, MGM Mirage ve Univision.

Mitt Romney: Bain Capital (kendi şirketi), Goldman Sachs, Merrill Lynch, Citigroup, Marriott, Kirkland & Ellis, Morgan Stanley, PriceWaterhouse, JP Morgan, UBS ve Lehman Brothers.

Rudy Giuliani: Ernst & Young, Credit Suisse, Merrill Lynch, Citigroup, Bear Stearns, Lehman Brothers, Bracewell & Guiliani (kendi şirketi), Morgan Stanley, UBS, Milbank Tweed, Goldman Sachs, JP Morgan ve Bank of America.

Her adayı finanse eden şirketler hemen hemen aynı. Diyelim bu aday adayları Cumhuriyetçi, bu nedenle arkalarında aynı şirketleri görüyoruz! O zaman Demokrat adaylara bakalım:

Hillary Clinton: DLA Piper Goldman Sachs, Morgan Stanley, Citigroup, National Amusements, Emily''s List, JP Morgan, Kirkland & Ellis, Skadden Arps, Merrill Lynch, Time Warner, Lehman Brothers, Bear Stearns, Ernst & Young ve Blank Rome LLP.

Peki karşıtlarına göre Müslüman, Endonezya''da medrese eğitimi almış olan ve neredeyse El Kaideci ilan edilecek olan Barack Obama''nın finansörleri biraz farklı olmalı değil mi? Hiç de öyle değil. Yine aynı şirketler.

Barack Obama: Goldman Sachs, Lehman Brothers, National Amusements, JP Morgan, Citigroup, Citadel Investments, Credit Suisse, Skadden Arps, Morgan Stanley, Time Warner, UBS ve Harvard University..

Bazı farklar dışında, adayların siyasi düşüncesine bakılmaksızın finansörleri temelde aynı şirketler. Yani parayı veren, kim kazanırsa kazansın, düdüğü çalacak. "Büyük para" işi şansa bırakmıyor ve her adaya oynuyor. Peki seçimleri kim kazanacak! Sormaya ne gerek var. Elbette bu şirketler. Özellikle bu yıl, ciddi oranda stres altındalar. Bu yüzden Beyaz Saray ihalesi her zamankinden daha önemli. İhale yapılmadan kazanan belli: Derin Amerika!

ABD seçimleri ve para ilişkisine detaylı bakmak isteyenler http://www.opensecrets.org adlı sitede küçük bir gezinti yapabilirler.

.Bu hesap PKK"dan çok daha büyük!..
00:0018/01/2008, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Anlaşılan Başbakan Tayip Erdoğan''ın 5 Kasım''da Beyaz Saray''da yaptığı görüşmede PKK''dan fazlası konuşulmuş. Ne konuşulduğunu bilemeyiz ama o günden beri özelde PKK, genelde ise bölgeye ilişkin konularda çok radikal gelişmelerin yaşandığını söylemek sanırım abartılı olmaz. Görüşmede, özel gündemin dışında Pakistan''ın konuşulduğu yansıdı. Tam da o günlerde Pakistan''da olağanüstü hal uygulandı. Birkaç hafta sonra da Benazir Butto öldürüldü. Ama dahası var.

5 Kasım sonrası PKK''nın tasfiyesine ilişkin kararlı bir program uygulanıyor. Hiç bir ülkeden ve çevreden ses çıkmadı. Askeri operasyon sürecini geniş anlamda Kürt sorunuyla bağdaştırma diye bir durum ortaya çıkmadı. Bu konuda adı öne çıkan bir çok ülkenin geleneksel tavırlarını değiştirdikleri gözlemleniyor. Öyle ki, PKK''nın etkisizleştirilmesine yönelik stratejide tam da Türkiye''nin hedeflediği gibi bir çeşit “uluslararası konsensüs” oluşturulabildi. Siyasi süreç belki daha tartışmalı olacak ama Türkiye''ye karşı genel tepkisizliğin o dönemde de devam edeceği yönünde bir karine oluştu sanki.

Peki neden böyle oldu? 5 Kasım''da Türkiye ile ABD arasında PKK konusunda varılan uzlaşma, her şeyin bu kadar yolunda gitmesi için yeterli mi? Diyelim PKK''nın etkisizleştirilmesi için yeterli o zaman bölgedeki genel farklılaşmayı nasıl açıklayacağız? Pakistan''dan Kuzey Afrika''ya uzanan kuşak için için kaynıyor. Türkiye bu kuşaktaki her gelişmeyle birebir bağlantılı hale geldi.

Aklıma Başbakan Tayyip Erdoğan''ın; aslında üzerinde durulmayan, hak ettiği karşılığı bulamayan iki cümlelik açıklaması geliyor: “Türkiye enerjisini iç çatışmalarla tüketen bir ülke olmaktan çıktı. Bugün Türkiye''yi dikkate almadan bölge değil dünya dengeleri içinde de hesap yapılamaz.”

Enerjiyi içeride tüketen şeylerin başında PKK geliyordu. Kararlı bir plan uygulanıyor. Ardından Kürt meselesi geliyor. Eminim ardından buna yönelik köklü açılımlar başlayacak. İşaretleri şimdiden verilmeye başlandı. İç iktidar krizi, başörtüsü gibi konularda genel uzlaşma, işbirliği, konsensus yolları aranıyor, bazı alanlarda başarılı sonuçlar alınıyor.

Türkiyesiz hiçbir hesap yapılamayacağına gelince… Aslında dikkat çekmeye çalıştığım nokta bu. Münhasıran Türkiye''ye özgü sorunlarda Ankara''nın yaklaşımı hiç olmadığı kadar destek bulduğu gibi, Türkiye''nin potansiyel etki alanındaki her gelişmede Ankara''nın merkezi rolü, yönlendirici etkisi hızla artıyor. Biraz daha somutlaştıralım:

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün ABD temaslarından çıkan en önemli sonuçlardan biri, Türkiye ile ABD''nin Irak''ın enerji kaynakları üzerinde işbirliği kararı oldu. Enerji Bakanı Hilmi Güler''in de görüşmelerde bulunmasının nedeni bu. Her ne kadar Irak petrol yasası çıkarılmamış olsa da, muhtemelen Türkiye''nin Sünni Araplar üzerindeki etkisiyle bu yasa çıkarılacak. Karşılığında Türkiye, hem siyasi olarak hem de ekonomik olarak Irak''ta yerini alacak. Ankara''nın meseleyi PKK ve Kuzey Irak''ın ötesine taşıma, Irak''ı bir bütün olarak algılama stratejisiyle uyum içinde olan bir durum. Örnekler verelim:

Türkiye, Irak''ta enerji işbirliğinin dışında, Hazar enerji kaynaklarında var. İran enerji kaynaklarının Avrupa''ya ulaştırılmasında var. Dolayısıyla Avrupa''nın enerji projelerinde kilit ülke haline geliyor. Dahası, Cumhurbaşkanı Gül''ün Kahire ziyaretinde de ortaya çıktığı gibi, Mısır''dan Türkiye''ye oradan da Avrupa''ya ulaşacak boru hattı ile Kuzey Afrika enerjilerinde var.

Bütün bunlar oluyorken, dün Bağdat ile K. Irak arasındaki petrol geriliminde önemli bir gelişme oldu. K. Irak''taki bölgesel Kürt yönetiminin, Bağdat yönetiminin itirazlarına karşın, yabancı şirketlerle imzaladığı petrol anlaşmaları merkezi Irak yönetimi tarafından geçersiz sayıldı. Mesud Barzani''nin Bağdat temasları başarısız oldu ve merkezi yönetim, Kuzey''le anlaşma yapan şirketlerle ilişkileri kesme kararı aldı.

Bunu hem Türkiye''nin PKK ve Kuzey Irak politikasıyla hem de genel anlamda bölgesel enerji denklemi içinde düşündüğümüzde yeni büyük resmin önemli bir parçası olduğu gerçeği ortaya çıkıyor. Dahası var:

Nükleer enerji alanında önemli çıkış yapmaya hazırlanan Türkiye, sadece kendisi için değil, bütün bölge için nükleer merkez olma yolunda adımlar atıyor. ABD Başkanı George Bush ve Fransa Cumhurbaşkanı Nikolas Sarkozy''nin son Ortadoğu turuna dikkat edelim. İran''ın nükleer çalışmalarına karşı sert tavır alan iki ülke, bölge ülkelerini nükleer santrallerle donatıyor. Cezayir, Libya, Mısır, Katar, S. Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri gibi ülkelere nükleer santraller kuracaklar. Bunun bölge için oluşturduğu tehlike ayrı bir tartışma konusu.

Petrol ve doğalgaz enerji trafiğinde kilit ülke olmaya aday Türkiye, bu santrallere yakıt üretmeyi planlıyor. Yani uranyum zenginleştirmesini yapacak, bu ülkeler de santralleri için yakıt olacak zenginleştirilmiş uranyumu Türkiye''den alacak. İşin en önemli kısmı belki İran da zenginleştirilmiş uranyumu Türkiye''den alacak. Doğalgaza karşı uranyum!

Başbakan''ın dediği gibi, enerjiyi içeride harcama dönemi biterse, gerçekten de Türkiye''nin nüfuzunu bir daha sınırlama imkanı kalmayacak. Süreç kazaya uğramazsa, birkaç yıl sonra PKK''nın çok ötesinde şeyler tartışıyor olabileceğiz….

Gizli Yalta: Kriz yayılacak, yeni bir dünya kurulacak!
00:0022/01/2008, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Küresel finans krizi, “gökten para yağdırma”, kapitalizmi ayakta tutabilmek için açgözlülüğü ve tüketimi güçlendirmeye yönelik çılgınlıklar, ekonomik armageddon senaryoları, çöküş ve sosyal patlama korkularına karşı olağanüstü hal yasalarının yenilenmesi, ekonomik ve siyasi krizlerin birbirini tetiklemesi ve bütün bunların ABD''nin küresel yayılmacılığına etkisi üzerine söylenecek çok şey var. Aslında bir çoğu yazıldı, söylendi de… Ama nedense günlük düşündüğümüz için, hafızalarımızı yenilemediğimiz için, geleceğe dönük vizyonumuz birkaç yılı aşamadığı için bunları unutuyoruz ve her gün karşılaştığımız şeyleri sürpriz olarak algılıyoruz.

Avrupa Birliği için 21. yüzyıla yönelik eğilimleri sorgulayan ve farklı düşünce kuruluşları ile işbirliği içinde olan “The Laboratoire européen d''Anticipation Politique Europe 2020 (LEAP/E2020)” adlı kuruluş, 2006 yılında bir rapor yayınladı. Bu köşenin müdavimleri aynı tarihte bundan haberdar oldu. Bu neden önemli? Bugün karşı karşıya bulunduğumuz ekonomik krizi, siyasi gelişmeleri iki yıl öncesinden anlatıyor da ondan. Hatta 2008 ve sonrasında bu krizin nerelere uzanacağını anlatıyor.

Europe 2020 Alarm/ Global Systemic Rupture/Iran/USA-Release of global world crisis” adlı çalışmada neler vardı?

Ekonomik, güvenlik ve siyasi açıdan dünyanın büyük bir krize doğru sürüklendiği, 1929''daki ekonomik çöküntünün benzerinin yaşanabileceği öne sürülüyor. Öngörülen kriz 7 bölüm halinde inceleniyor: 1- Dolara duyulan güvensizlik. 2- ABD''deki finansal dengesizlik. 3- Petrol/enerji krizi. 4- Amerika''nın liderlik krizi. 5- İslam dünyasının içinde bulunduğu kriz. 6- Küresel iktidar krizi. 7- Avrupa''nın yönetim krizi. Bu yedi krizin, küresel sistemik kırılmaya yol açacağı ve ABD''den Asya''ya kadar etkisini hissettireceği belirtiliyor. Petrol ticaretinde dolardan çıkışın krizi tırmandıracağı, dolara güvenin daha da azalacağı, İran''ın dışında Latin Amerika''dan Ortadoğu''ya ve Asya''ya kadar bazı ülkelerin bu tercihe yönelebileceği ifade ediliyor.

ABD ve İngiltere''nin Ortadoğu''daki askeri müdahalelerinin iki ülke ile birlikte bazı Asya ülkelerini de ekonomik krizin içine sürükleyeceği, ekonomik globalleşmenin aniden durabileceği, iç ve dış siyasi tehditler nedeniyle transatlantik eksenin çökeceği belirtiliyor. Rapora göre dolar artık bir sığınak değil! Altının yükselişi ve altına yöneliş, düşüşü hızlandıracak. Sadece ABD yönetimin tavrı yaklaşan krizi önleyebilir. Ancak ABD''yi yöneten ideolojik kadro ile bu mümkün olmayacak, tehdit daha da büyüyecek.

Bunlar iki yıl öncesinin öngörüleri. Peki şu an neredeyiz? Bir çoğunun gerçekleştiğini fark etmiyor muyuz! Raporun yayınlandığı tarihlerde bazı ekonomi çevreleri şu iddialarda bulunuyorlardı:

“Amerika''nın topyekun ekonomik çöküşten kurtulma şansı sadece onda bir. Çöküşten sonra kendini vuracak ekonomik gerilemeden kurtulma şansı onda üç. Ardından (üçüncü aşama) gelecek karmaşadan sonra nihai anlamda ekonomik kıyametten (Armageddon) kurtulma şansı ise onda altı.”

Aynı dönemde, Princeton üniversitesinden Paul Krugman, “ABD ekonomisinin 1990''lardaki Arjantin ekonomisine benzediğine, dolardaki değer kaybı ticaret ve bütçe açıklarıyla birleşince Bush yönetiminin ekonomik bir felaketle yüzleşeceğine” dikkat çekiyordu.

Yine aynı dönemde FEMA (Federal Acil Yönetim Ajansı) yeniden yapılanıyordu. Hem de nükleer saldırı, isyan ve iç savaşa göre. Olağanüstü hal ve sıkıyönetim yasaları yeniden belirleniyordu. Bankacılık işlemlerinden vatandaşlık yasalarına kadar ABD olağanüstü şartlar için hazırlık yapıyordu. Ne amaçla? Ekonomik krizin, yol açacağı siyasi krizin ya da büyük bir savaşın sonrasında meydana gelecek toplumsal patlamaya hazırlık için…

Bütün bunlar 2006''nın Mart ayında yazılan gerçekler. Yaklaşık iki yıl geçti ve söylenenler gerçekleşiyor. Bugünkü durum şu: 2007 ABD ekonomisinin duraklama dönemi kabul ediliyor. Krizin gerçek boyutlarının 2008''de kendini göstereceği öngörülüyor. Finansal krizin öncelikle İngiltere ve Avrupa''yı etkisi altına alacağı, Asya ekonomilerini sarsacağı, yeni bir finans sistemi oluşturma çabalarının ağrılık kazanacağı, krizin küresel düzeye yayılmasının siyasi krizi de besleyeceği, yeni bir finans sisteminin yanı sıra yeni bir küresel paylaşım sistemi oluşturulmaya çalışılacağı belirtiliyor. Bunlar, önümüzdeki dönemde ABD''nin ve bir çok ülkenin dış politikalarında köklü değişiklikleri de beraberinde getirecek gibi. Ekonomik krizin ABD''nin dünya genelindeki askeri varlığını etkileyeceği, siyasi alanda gerilemenin söz konusu olabileceği ifade ediliyor.

Daha şimdiden bunu işaretleri görülmeye başlandı. Birleşmiş Milletler''in yeniden yapılandırılması kapsamında İngiltere Başbakanı Gordon Brown''ın dünya liderleriyle gizli görüşmelere başlamasının “yeni bir Dünya Düzeni” çalışması olduğu belirtiliyor. ABD, Rusya, Çin, Fransa, İngiltere, Hindistan, Almanya, Japonya, Brezilya ve iki Afrika ülkesinin temsil edileceği yeni bir sistem oluşturulacağı belirtiliyor. Yani 1945''te kurulan sistemin sonu geldi, şimdi yenisi kuruluyor. Gizli Yalta pazarlığının nedeni bu.

Şimdiden not edelim: Bu kriz sadece ekonomik bir sorun değil. Etkileri o kadar büyük olacak ki, küresel ekonomi ve küresel siyasi sistem yeniden tanımlanacak. Eğer öyleyse, yakında her ülkenin geleneksel politikalarında radikal değişiklikler göreceğiz ve çok şaşıracağız demektir…

Türk Gladiosu ve Ergenekon
00:0023/01/2008, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Gece saat 03''ten itibaren kırktan fazla adrese aynı anda baskınlar yapılıyor. Terörle Mücadele ekipleri, Türkiye''nin yıllardır tartıştığı isimleri birer birer topluyor. Gerek gözaltına alınan isimler gerekse gerekçeleri açısından Türkiye''de yapılan en ciddi operasyonlardan biri gerçekleşiyor.

Hrant Dink cinayetinden rahip cinayetine, Danıştay saldırısından Yüksekova ve diğer çete operasyonlarına kadar, çözümsüz kalan, ayrıntıları netleştirilemeyen, devlet iktidarı ve adalet arasındaki çelişkileri ortaya koyan bir çok olayla, bir çok örtülü operasyonla, bilinmezliklerle bağlantılı ve haftalarca tartışılacak bir süreç başlıyor.

Görünüşte, uzunca bir süre hazırlık yapılmış bir çalışmanın sonucu. 21 kişinin sekiz ay boyunca izlenmesiyle elde edilen bilgilerle hareket edilmiş. Türkiye''deki hemen her olayda adı öne sürülen ama bir türlü dokunulamayan, Türkiye Büyük Millet Meclisi''nin davetini bile reddeden Veli Küçük, ilk kez gözaltına alınıyor. Yani ona ilk kez "dokunulabiliyor." Kendisiyle bir şekilde bağlantılı olan hemen herkes aynı şekilde gözaltına alınıyor.

Kuvva-i Milliye, "ulusalcı güçler" olarak anılan çevrelere yönelik geniş bir tasfiye süreci mi başlatıldı? Bugüne kadar cesaret edilemeyen, emniyetin ve yargının diz çöktüremediği, "milli iradenin üstünde", "vatanseverlik tekeli"ni eline tutan, devlet iktidarından himaye gördüğü iddia edilen dokunulmaz bir yapı mı dağıtılıyor? Yoksa suç işlemiş, cinayetlere karışmış, çeteleşmiş, birbiriyle bağlantılı karanlık olayların içinde yer alan ama bütün bunları "ülke çıkarları" zırhı altında yaptığı sıklıkla ifade edilen "devlet içinde bir ya da birden çok çete"nin çökertilmesini amaçlayan tamamen güvenlik önlemleriyle sınırlı bir çalışma mı?

Gözaltına alınanların sayısının bu kadar çok olması, hepsinin tutuklanacağı, hepsinin benzer suçlara karıştığı anlamını taşımıyor. Bir çoğu sorgulandıktan sonra bırakılacaktır. Bazılarının bu konularla hiçbir bağlantısı olmadığı da ortaya çıkabilecek. Belki bir kaçı tutuklanacak. Onlar üzerinden Susurluk''la başlayan genel sorgulamada yeni bir başlangıç yapılacak.

Peki neden şimdi? Bu kişiler hep biliniyordu, suçlanıyordu, haklarında spekülasyonlar üretiliyordu, bir çok cinayet ve karanlık olayla bir şekilde bağlantılandırılıyordu ama dokunulmuyordu. Ümraniye Çakmak''ta bir evde çıkanlar, MGK raporları, Ümraniye soruşturması çerçevesinde bu operasyon neden yapılamadı? Yeni bir şey mi bulundu? Sekiz ay boyunca somut bir belge için mi takip edildiler? Öyleyse, hukuki yolları çok iyi bilen bu isimleri köşeye sıkıştıracak şey ne olabilir? Yakında öğreneceğiz bunları..

Eğer böyle bir şey yoksa, operasyonun skandala dönüşeceği de ortada. Ama varsa, çok büyük bir "temizlik" operasyonu başlayacak demektir. O zaman bir çok kez sorulan şu soruyu tekrar sormak gerekiyor: Sonuna kadar gidilebilecek mi? Yoksa bir yerde kilitlenip kalacak mı? Bu soruların cevabını emniyet ve yargının çalışmaları veremez, biliyoruz. Bu sorunun cevabı, Türkiye''nin geleneksel iktidar alanlarının paylaşımıyla bağlantısı vardır.

Bülent Orakoğlu, "Ergenekon" adlı yapıyı "Türk Gladiosu" olarak niteliyor ve operasyonu bazı Avrupa ülkelerindeki Gladio operasyonlarıyla bir tutuyor. Hemen belirtelim ki, hiçbir ülkede Gladio tasfiye edilmemiştir. Sadece Soğuk Savaş sonrası şartlara uyarlanmıştır ve bugün bütün bu ülkelerde, tabii Türkiye''de de benzer yapılar varlığını ve gücünü sürdürmektedir. Sürdürecektir de… Çünkü devletler bu tür örgütlenmelere her zaman ihtiyaç duyar. Gerilimler yaşanan ülkelerde Gladio hissedilir. Bu ülkelerde benzer gerilimler yaşanmadığı için görmüyoruz. ABD''nin Irak işgaline bakalım. ABD ordusu dışında ama onun himayesinde ne tür güçler olduğunu ve bunların neden varolduğunu anlarız.

"Ergenekon" adı verilen yapı ile Gladio aynı şey olamaz. Bu yapı olsa olsa daha çok "çevre"de iş görenler topluluğu olabilir. Bu yüzden üzerine gidilebilir bir durum var ortada. Aksi takdirde her şey bir noktada donup kalacaktır.

Ama şu bir ihtimal olarak öne çıkıyor: Operasyonun, bugüne kadarki suçların azmettiricilerini köşeye sıkıştırma ile birlikte asıl bundan sonra olabileceklerin önüne geçme amacı taşıdığı...

Peki ne olacaktı da önüne geçildi? Suikastler mi, bombalı saldırılar mı, silah stokları mı, iç istikrarı sarsacak, toplumsal hezeyan uyandıracak ve sokağı harekete geçirecek eylemler mi? Öyleyse ortada bir "önleyici tedbir" var. Daha önceki olaylarla bağlantılarını kanıtlayan delil bulunmamasına rağmen, bir hazırlığın mı önüne geçildi ve bu hazırlık neydi? "Devleti kurtarmak, ülkeyi bir arada tutmak için mubah görülen" bir saldırı mı? Malum, önleyici savaş doktrini, önleyici siyaset doktrini dönemindeyiz. Bu da önleyici operasyon muydu?

Bu kapsamlı operasyonun PKK operasyonlarıyla aynı dönemde gerçekleşmesi, bazı isimlere ilk kez dokunuluyor olması Veli Küçük üzerinden kararlı bir sorgulama sürecini başlatacak gibi. Ama hukuki kanıt elde edilmeden kimseyi suçlayamayız. Elbette suçluyu ya da masumu mahkeme kararlarıyla anlayacağız.

ABD"ye yeni para birimi: Dolar yerine Amero!
00:0024/01/2008, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başbakan Tayip Erdoğan; “ABD kaynaklı ve gittikçe küreselleşen bir ekonomik dalgalanma yaşanıyor. Şundan tüm kesimlerin emin olmasını istiyorum; Türkiye ekonomisi, daha öncekilerde olduğu gibi bu dalgalanmadan da en az etkiyle çıkmayı başaracaktır. Ekonominin yapısı bu tür şokları kaldırabilecek güçte olduğu gibi, gerektiği zaman, gereken şartlarda da ilgili kurumlarımız önlemlerini alarak uygulamaya koyacaktır” dedi.

Avrupa Birliği ekonomi otoritelerinden de aynı sesler yükseliyor. Adeta ABD yönetimini suçlayan ifadeler. AB ekonomi otoritelerinin krize iliştin tanımı şu: Ortada bir global kriz yok. Krizin gerçek sebebi ABD ekonomisindeki durgunluk. ABD ekonomisinde yıllar boyu biriken dengesizlikler bugünkü sonucu oluşturdu. Bütçe açığı, dış ticaret açığı ve tasarruf olmayışı.

27 AB üyesi ülkenin ekonomi bakanının ortak görüşü, ABD''nin yüz yüze bulunduğu tehlikenin Avrupa için geçerli olmadığı yönünde. Elbette etkilenecek ancak ABD ekonomisinde benzer bir durgunluk yaşanmayacak. Ancak bu sözler, AB ülkelerinde büyük korku yaşandığı, krizi önlemeye yönelik üst üste toplantılar yapıldığı, köklü arayışlara yönelindiği gerçeğini ortadan kaldırmıyor. Çünkü 11 Eylül saldırılarından bu yana sürekli düşüş yaşayan bir ekonomi var ve bu düşüşün nerede duracağı kestirilemiyor. İngiltere Merkez Bankası, “Ekonomimizi sallayan fırtına üzerinde pek az kontrolümüz var” derken aslında birçok ülkenin içinde bulunduğu çaresizliği ortaya koydu.

Sorunun ne olduğunu herkes biliyor ancak çözümün ne olduğuna dair olgunlaşmış bir kanaati olan kimse yok. Sorun: Amerika''yı deprem, dünyayı tsunami vuruyor. Yani bir çeşit finansal tsunami yaşanıyor. Sanılanın aksine bu, gelişmiş ekonomilerin krizi. Aynı dönemde, yükselen ekonomilerin, sarsıntı yaşamalarına rağmen global ekonomi için umut olabileceği, büyük çöküşü yavaşlatabileceği bile söyleniyor.

George Soros, durumu “son 60 yılın en kötü kizi” olarak yorumluyor. Dolara dayalı kredilerle büyümenin sonunun geldiğini, resesyonun engellenemeyebileceğini, her on yılda yaşanan krizlerden farklı bir durum olduğunu, otoritelerin müdahalesinin bile süreci durduramayabileceğini belirterek aslında ülkelerin krizi kontrol etme kabiliyetlerine yönelik şüphelerini ortaya koyuyor. Aynı zamanda, Çin, Hindistan ve petrol üreticisi ülkelerin aynı durumda olmadığını bu durumun da krizin globalleşmesinin önüne geçtiğini ima ediyor.

Soros''un bir finans sihirbazı olduğunu, kokuyu iyi aldığını biliyoruz. Ancak, Asya krizi sırasında Malezya Başbakanı Mahathir Muhammed''le girdiği polemiği hatırlıyoruz. Tartışma Mahathir''in görüşlerinin zaferiyle sonuçlanmış, Malezya Soros''un telkinlerini hiçe saymış ve kısa sürede kendini toparlamıştı.

Hazır finansal kriz bütün dünyayı etkisi altına almışken daha önce komplo teorisi ya da fantezi kabul edilen bir tartışma yeniden başladı. ABD''nin para birimini değiştirmesi, Kuzey Amerika Birliği çerçevesinde ortak para birimine geçmesi artık ciddi yayın organlarında bile yer alır oldu. ABD, Kanada ve Meksika''nın AB ülkelerinin Euro''ya geçmesi gibi ortak para birimine geçebileceği, Kuzey Amerika Para Birliği''nin kurulabileceği, üç ülkenin “Amero” adı verilen ortak para birimine geçmesinin potansiyel bir gerçekliğe dönüştüğü, “The Case of the Amero: The Economic and Politics of a North American Monetary Union” adlı çalışma yer alan iddiaların artık ciddi bir tez olarak algılanma döneminin geldiği ifade ediliyor.

İşin ciddi yanı; ABD''nin Dışilişkiler Konseyi''nin (CFR), Kanada''nın The Canadian Counsel of Chief Executives ve Meksika''nın Consejo Mexicano de Asuntos Internatcionales adlı kuruluşlarının da tartışmanın arkasındaki güçler olması.

O zaman madem finansal kriz var, maden yeni bir finansal sistem oluşturulması ciddi biçimde tartışılıyor, madem dünya savaşları öncesi görüntüler kendini hissettiriyor, madem bazı para birimleri kredisini kaybediyor Kuzey Amerika ülkeleri arasında kurulacak AB formülünün neden kendi para birimi olmasın. Kuzey Amerika Merkez Bankaları Birliği ve ortak para birimi neden hayal olsun! Üstelik tartışmayı yürütenler AB''yi model aldıklarını açıkça dile getirmekten çekinmiyorlar.

Ekonomik kiriz tartışmalarına bugünkü katkımız “Amerikan Euoru''su” olarak tanımlanan “Amero” tezlerinden haber vermek olsun.

.Avuç içi kadar vatan, yeryüzü kadar utanç!
00:0025/01/2008, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Gazze, küçücük bir yer. Avuç içi kadar bir toprak parçası. İki milyona yakın insanın en aşağılayıcı koşullarda yaşamak zorunda bırakıldığı adeta bir toplama kampı. Sınırları yüksek duvarlarla, tanklarla çevrilmiş, hava sahası kapatılmış, denizle bağlantısı kesilmiş, sadece nefes alma özgürlükleri olan insanların ülkesi. Filistinli olmak yüzünden, Gazzeli olmak yüzünden doğuştan suçlu olanların, bu yüzden de topluca cezalandırılanların yurdu.

Her zamanki senaryo yine uygulanıyor bugünlerde. Nefretten beslenenlerin güvenlik paranoyasını bahane göstererek, politik hesaplarını gizleyerek bir topluluk üzerinde gayri insani yöntemleri denemelerinin yeni bir örnekleri sergileniyor.

Günlerdir ilaç, gıda, elektrik, su ve gündelik hayat için en zaruri şeylerden bile mahrum bırakılan bu insanlar, tam anlamıyla toplu linç girişimine tâbi tutuluyor. Tahammül sınırlarını zorlayan bu insanlık suçu ne yazık ki dünyada yeterli tepkiyi alamıyor. İsrail, adeta dokunulmaz ülke olarak üst üste açıklamalar yapıyor ve tecridin devam edeceğini söylüyor. Nereye kadar? Geçmişte, benzer tecritler yüzünden insanların, ölülerinin etini yemek için, fetvalar bile aldığını hatırlıyoruz biz. Ve bu insanlar hangi suçtan cezalandırılıyor?

Başbakan Tayip Erdoğan; “Bir insanlık trajedisiyle karşı karşıyayız. Bu durumu anlamakta zorluk çekiyorum. Sürekli roket saldırılarını bahane ederek 2 milyona yakın masum insanı cezalandırmak anlamına gelen böyle bir uygulamanın kabul edilmesi mümkün değildir” demiş ve İsrail buna çok kızmış.

Türkiye''yi protesto etmiş. Türk-İsrail ilişkilerinde kriz yaşanmış. Şeyh Yasin şehid edildiğinde de benzer bir durum yaşanmıştı. Türkiye''nin tepkilerinin politik bir yanı yoktu. İnsani bir durumdu ve öyle de olmalıydı. Benzer durumlar devam ederse benzer tavırlar da olacaktır, olmalıdır da... Çünkü böyle bir cezalandırmanın hiçbir politik gerekçesi olamaz.

Hamas''ı bitirmek için yüz binlerce insanı cezalandıramazsınız. Barış sürecini sabote etmek için bir toplumu ölümle imtihan edemezsiniz. Ederseniz, başkaları da, politik hesapların ötesinde bu duruma seyirci kalamaz, tepki gösterir. İsrail''in şu anki reaksiyonu sadece ve sadece “suçustu hali”dir. Geçmişte neler yaşandığını bildiğimiz için bugün Gazze''de olanların nerelere uzanacağını tahmin ediyoruz ve endişeliyiz. Hangisini hatırlayalım!

67 yaşında, bütün vücudu felç olan, hemen hiç görmeyen ve duyma sorunu çeken, yıllarca İsrail hapishanelerinde işkence gören, tekerlekli sandalyeye mahkum olan Filistin''in babası Şeyh Ahmed Yasin''in sabah namazından çıkarken yorgun bedeninin füzelerle parçalara ayrılmasını mı?

İsrail ordusunun Gazze''den çekildiğini açıkladıktan sonraki sabah beşte Beyt-i Hanun''da bir aile apartmanına yönelik saldırısındaki trajik görüntüleri mi? Aynı aileden 13 kişinin tank ve Apache helikopterleriyle katledilmesini, birkaç aylık ya da bir yaşındaki bebeklerin annelerinin kucağında cansız yatışını, 15 dakika arayla altı top mermisi atılan binadan 20 cesedin çıkarılmasını mı?

Bir ay öncesini unutuyoruz ama ben hatırlatayım: “3-15 Nisan 2002''de Cenin''de yüzlerce insan katledildi, binlerce insan elleri ve gözleri bağlanarak toplama kamplarına götürüldü, binlerce kadın ve çocuk evlerinden kovuldu, genç kızlar ve kadınlar günlerce işkence altında tutuldu, yüzlerce ev yerle bir edildi, hastaneler çalışamaz hale getirildi, elektrik ve su kesildi, sokaklarda çürüyen cesetlerin gömülmesine ve yaralıların tedavi edilmesine izin verilmedi, ambulanslar askeri hedef gibi ateş altına alındı, kuşatma altındaki insanlara ilaç ve yiyecek yardımları engellendi, sokağa çıkan herkese ateş açıldı, evlere baskın yapılıp insanlar kurşunlandı, doğum yapan kadınların hastaneye götürülmesine izin verilmedi, evlerin/hastanelerin bahçelerine mezarlar kazıldı. Cenin, üç yüz tank ve zırhlı araçla, binlerce askerle kuşatıldı.

Bir kilometrekarelik mülteci kampına yüzlerce füze atıldı, sadece bir saatte 50 füze fırlatıldı, F-16 savaş uçakları ve Apache helikopterleriyle durmaksızın bombalandı, silahlı-silahsız, kadın-erkek, çocuk-ihtiyar ayırımı yapmadan insanların evleri başlarına yakıldı, bir halkın özgürlük ruhu, yaşama hakkı ve mahremiyeti ayaklar altına alındı. Camiler, yollar, dükkanlar, evler, devlet daireleri, Filistin halkının ekonomik değerleri yok edildi. Cinayet, yıkım, vandalizm, yağma ve terör dehşetine, katledilen kadın ve çocukların cesetlerinin buldozerlerle toplu mezarlara sürüklenmesine karşı bütün dünya sustu, susturuldu.”

Bu cümleler o zaman yazılmıştı ve bunlar yaşandı. Ve bunları İsrail yaptı. Ve bunlar bugünkü gibi Filistin halkına yapıldı. Sadece Cenin''de değil, Ramallah''ta, Beytüllahim''de, Tulkarim''de, Nablus''ta da benzer olaylar yaşandı. Bütün bunları yaşatan Ariel Şaron, kaç yıldır komada ve ne halde?

Ama yöntemler değişmedi. Güvenlik, politik hesaplar başka bir şey. İnsanlık suçu başka bir şey. O zamanlar yapılanlar, bugün yapılanlar aynı şeyler. Düşünce aynı, acımasızlık aynı, hesap aynı.

Bu bir güç mücadelesi değildi, bu bir güvenlik arayışı değildi, bu bir ayakta kalma refleksi değildi! Bu; şiddetle beslenen bir kültürün, intikam hırsıyla şekillenen bir kafa yapısının göstergesiydi. Bugün de öyle.

Ne olacak? Önceki gün olanlar olacak… Gazzeli üç yüz bin kişinin, dokuz metrelik İsrail duvarlarını patlatıp Mısır''a geçtiği gibi, Filistin''i çepeçevre kuşatan, milyonlarca insanı esir kamplarına mahkum eden bütün duvarlar bir gün patlatılacak. Ve herkes, her ülke, her güç yaptıklarının bedelini ödeyecek. Hep öyle olmadı mı?

Yeni Osmanlı mı, süper Türkiye mi?
00:0029/01/2008, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan Yüzyılı''nın altın yılları sona erdi. “Tek Kutuplu Dünya Düzeni” sadece ve sadece on yıl sürebildi. Bu da, Soğuk Savaş''ın sonra ermesinden 11 Eylül saldırılarına kadar olan dönem oldu. ABD için, gerçek bir liderlikten ziyade hayallerle süslenmiş, abartılmış bir kibirle heba edilmiş, açgözlülük ve karşı konulmaz bir ihtirasla tüketilmiş bir dönem yaşandı.

11 Eylül yeni bir milat oldu. Her ne kadar Amerikan gücünü alabildiğine yeryüzüne yaysa da, o günden bu yana ABD''nin gücü sürekli eridi, erimeye devam ediyor. Çünkü bu dönemde ABD, dünyanın lideri olacak siyasi ve ahlaki olgunluğa, ekonomik güce ve askeri yeterliliğe sahip olamadığını gösterdi. En mahrem yanını deşifre etti. En büyük kaybı bu oldu ve Amerikan rüyası ağır darbe aldı.

Şimdi, en büyük tartışma konusu Amerikan ekonomisinin çöküşü... Durgunluk ya da gerileme değil, çöküş tartışılıyor. Sadece biz değil ABD, Avrupa ve Asya''nın ekonomi otoriteleri tartışıyor. Başkalarının kaynaklarıyla refah satın alma döneminin sonuna gelindi. Bu son, ABD''nin de sonunu gösteriyor. Bunun geçici bir sarsıntı olmadığı bilindiği için yeni bir ekonomik sistem, yeni bir finansal sistem ve bunların sonucu olarak da yeni bir siyasi sistem tartışması açıldı. Bütün yeniler içinde artık ABD tek başına öncü değil, olamayacak da. Soğuk Savaş döneminden kalma Amerikan rüyası ile yaşayanların anlaması zor olacak, onlar hala Asya''yı “Üçüncü Dünya” olarak değerlendirdikleri için algılayamayacak ama öğrenmek zorunda kalacaklar.

Birleşmiş Milletlerin yeniden yapılanması, bu yapılanma üzerinden yeni bir güçler dengesinin kurulması, ABD''nin liderliği Rusya, Çin, Almanya, Fransa, İngiltere, Hindistan, Japonya, Brezilya ve birkaç orta ölçekli ülke ile daha paylaşması, siyasi paylaşımın yanında ekonomik ve askeri açıdan da ABD''nin merkez olma özelliğini kaybetmesi konuşuluyor. “Yeni Yatla” paylaşımının adımları atılıyor.

New Yor Times gazetesinin hafta sonu eki bu hafta Amerika''nın çöküşünü sorguladı. Özetle: “2016''da ABD süper güç olma özelliğini yitirecek. Çöküş engellenemeyecek. Çin ve AB yeni süper güçler olarak öne çıkacak. Amerikan rüyasının yerini AB rüyası alacak. Enerji denklemi bazı ülkeleri öne çıkaracak. Batı''da AB, Doğu''da Çin yeni çekim merkezleri olacak. Asya NATO''su kurulacak. Bağımsız Kürdistan kurulacak. Türkiye Süper Avrupa''nın üyesi olarak önemli roller üstlenecek, ABD''den uzaklaşacak. Bir çeşit Osmanlı misyonu ile kendi bölgesinde etkin güç halini alacak….”

Öngörülerin bir çoğu doğru. Ama eksik, bazıları yerine oturmuyor. Evet ABD hegemonyası çökecek. Ekonomi ile başlayacak bu süreç, siyasi ve askeri sonuçlarla ABD''yi bir çok bölgede geriletecek. Belki içe kapanma süreci yaşanacak. Belki dünyadaki Amerikan üslerinin büyük çoğunluğu boşaltılacak. Ama hepsi bu değil. Geçiş dönemin bazı ülkeleri tahmin edilemeyen kapılar açabilecek. Türkiye gibi…

AB için hazırlanan “Europe 2020 Alarm/ Global Systemic Rupture/Iran/USA-Release of global world crisis” adlı çalışmada benzer öngörüler vardı. Ekonomik, güvenlik ve siyasi açıdan dünyanın büyük bir krize doğru sürüklendiği, 1929''daki ekonomik çöküntünün benzerinin yaşanabileceği söyleniyordu. Yine AB otoriteleri bugün bunun tetikçisinin ABD olduğunu vurguluyor. Çöküşün büyük savaşlara yol açabileceği belirtiliyor. ABD ekonomik olarak hegemonyasını kaybederse siyasi olarak da kaybedecektir. Şimdi bunun işaretleri alınıyor.

Pazar sabahı CNN Türk''te Davos''tan yapılan bir yayın vardı. Türkiye''nin “patronları”nın krizi tartışma biçimlerine baktım. Şaşırtıcıydı... ABD''ye güven yerlerdeydi ve hemen hepsi dünyanın ekonomik ağırlığının Doğu''ya kaydığını söylüyordu. Sadece ekonomik değil, siyasi ağrılığı da Doğu''ya kayıyor. Burada yazılanlarla onların ağzından çıkan cümleler, dünya ekonomisini tartışan otoritelerin cümleleri ve krizin siyasal sonuçlarına ilişkin kanaatleri örtüşüyor. O zaman gerçekten de ciddi bir kırılma dönemini yaşamak üzere olduğumuzu iddia etmek abartılı olmayacaktır.

2016 öngörülerinde AB''nin yeri abartılmış gibi geldi bana. Avrupa şu bakış açısıyla, tutucu haliyle o noktaya biraz zor ulaşacaktır. Ve gerçekten Türkiye, o tarihte “Süper Avrupa”''nın yan unsuru olmayı muhtemelen reddedecektir.

“Agresif Osmanlıcılık” demeyelim ama Türkiye''nin çok belirgin biçimde öne çıkacağını not etmek gerekiyor. “Enerjiyi içeride heba etme aptallığı”ndan sıyrılabilirse, kendi bölgesinde bir çekim merkezi oluşturabilecektir. Yeni bir ekonomik çekim alanı, serbest bölge, siyasi ortaklıklar, acil müdahale/kriz gücü gibi somut projelere yönelirse, demokrasi ve özgürlüklere öncülük ederse, bölgesel kriz senaryolarını boşa çıkaracak liderlik rolü üslenebilir. Önümüzdeki on yılda bunu görebiliriz.

Türkiye o zaman ABD''nin ya da AB''nin gücünü bölgeye taşıyan, çıkarlarını güvenceye alan ülke olmaktan çıkacak, kendi bölgesini toparlayacak bir güç olacaktır. Doğu ile Batı arasındaki derin ayrışmanın fırsatlarını görecek, “cephe ülke” yerine “geçiş ülkesi” olacak, bundan ekonomik ve siyasi güç devşirecektir.

AB''den üç kat hızla büyüyen ekonomisi, dinamik nüfusu ve siyasi kültürünün sağladığı zengin tecrübeyle, istenmese de küresel aktörlerin arasında yerini alabilecektir. Türkiye''nin ufkunu AB ile kayıtlamak onu sınırlamaktır. Batı ekonomilerinin krizi ile Doğu ekonomilerindeki yükselişi arasında hızla büyüyen bir güç neden görmeyelim! Gerçi biz bunun için 2023 tarihini esas almıştık ancak her şey o kadar hızlı gelişiyor ki, on yıl böyle bir hedefe ulaşmak için uzun bir zaman artık.

Tabii bütün bunlar, “bu ülkeyi üç kuruşluk hesaplara kurban etmediğimiz zaman” mümkün olacaktır...

Başörtüsü, karşı devrim ve yeniden Tandoğan!..
00:0030/01/2008, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Başörtüsünün yasak olmaktan çıkarılmasının; mağdurlarına yapılan haksızlıkların önüne geçilmesinden, özgürlük alanının genişletilmesinden, özgürlüklerden toplumun belli kesimleri aleyhine feragat edilmesi yanlışının düzeltilmesinden başka çok önemli bir sonucu var: Bir çatışma dilinin etkisinin kırılması, bunu besleyen bir gerekçenin ortadan kaldırılmasıdır…

Başörtüsüne yönelik geleneksel savunma ve eleştiriler dini yükümlülük, temel özgürlük, laiklik ve çağdaşlaşma gibi kavramlar çerçevesinde yapıldı. Ancak Türkiye''nin en büyük sorunu rejimin güvenliği, laiklik, başörtüsü veya benzer çatışma araçları değildi. Temel sorun; her çevrenin belli gerekçelerle bu çatışma dilini diri tutması, Türkiye''nin kronik sorunu haline getirmesi, buradan etkin ve çok sorunlu bir siyasal dil üretilmesi oldu.

Devlet, rejim ve laiklik, siyasi ve ekonomik iktidarı elde tutmanın tek yolu olarak görüldü. Korkular beslendi, başörtüsü üzerinden rejim kaygıları harekete geçirilip askeri müdahale çağrıları yapılabildi. Laiklik üzerinden sokakların bölünmesine zemin hazırlanabildi. Semboller ve sloganlar üzerinden Türkiye''nin bütün enerjisini yutan asıl sorun gözlerden uzak tutuldu. O da, iktidardı. Devlet iktidarının paylaşımı ya da paylaşılamaması, ekonomik ve siyasi iktidarın geleneksel iktidar çevrelerinin tekelinde tutulması kavgasıydı bütün mesele.

Siyasi krizlerin, ideolojik kavgaların, semboller çatışmasının, bunlar üzerinden üretilen çatışmacı dilin tek amacı merkezi iktidarın asla paylaşılmaması gerektiğidir. Cumhuriyet tarihi bu çatışmanın mağdurlarıyla doludur. Askeri müdahalelerin sebebi budur. Belli başlı siyasi hatta ekonomik krizlerin sebebi budur. Toplumun bir kesiminin, gerekirse dışarıdan destekle, sindirilmesinin sebebi budur. Bu laiklik-dindarlık meselesi değildir, Özürlük meselesi değildir, sadece ve sadece iktidar meselesidir. Bu güç üzerindeki hırçınlıktır.

Şimdi, ilk kez, bir sorunun, bir ayrımcılığın ve dışlamanın ortadan kaldırılması için kararlı bir süreç uygulanıyor. Temel hak ve özgürlükler çerçevesinde bir mağduriyetin giderilmesine çalışılıyor. Gerekli yasal düzenleme belli bir olgunluğa erişti. Ve bu kez bir sonuç alınacak.

Alışkın olduğumuz çatışma, restleşme, kamplaşma ve ayrışma senaryoları için yeniden girişimler başlatılıyor. Tehdit balonları hazırlanarak, paranoyalar tazelenerek yeniden gerilim stratejisinden medet umuluyor.

Üniversitelerarası Kurul Cuma günü OTDÜ''de olağanüstü toplanacakmış. Laiklik maddesinin içinin boşaltılma çalışmasından başka bir şey değilmiş. Bu bir karşı devrim çabasıymış. Bir kırılma noktası olacakmış. Anayasa Mahkemesi müdahil olmalıymış Anayasa mahkemesi müdahil olmazsa sonuçlarına katlanmak zorunda kalacakmışız. Neymiş bu sonuçlar? Tehdit ve çatışma. Gerilim. Endişe ve ayrışma. Peki bu neyin kavgası?

Bazı sivil toplum örgütleri, (ne kadar sivillerse) büyük kentlerde başörtüsü karşıtı eylemler düzenlemek için düğmeye basmış. Cumhuriyet mitingleri düzenleyen ADD ve Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği gibi kuruluşlar bu kez de başörtüsü karşıtı eylem yapma kararı almış. Cumhuriyet mitinglerine de örgütleriyle tam katılım sağlayan CHP, bu eylemlerde de yer alacakmış.

Daha şimdiden “Türkiye laiktir laik kalacak” sloganları atılmaya başlandı. Önümüzdeki günlerde, tıpkı Cumhuriyet mitinglerinde olduğu gibi sokaklar harekete geçirecek, belki yeniden askeri müdahale çağrıları yapılacak.

Hatırlayalım 22 Temmuz öncesi Türkiye sahnelerini. Tandoğan''da, Çağlayan''da, İzmir''de sokaklara dökülen yüz binlerce insanın, laikliği koruma, ülke bütünlüğünü koruma, rejimi koruma adına nüfusun ezici çoğunluğunu tehdit ilan etmesi, “birlikte yaşamaya hayır” şovunu, bu şovu hazırlayanların Hudson toplantılarında nasıl iç savaş senaryoları tartıştığını…

Hatırlayalım, vatan için sokaklara dökülenlerin hangi güç/iktidar kavgasına alet olduğunu, ülke bütünlüğü derken hangi çokuluslu senaryoların içinde bilmeden yer saldığını, nasıl bir iç çatışma tezine kurban edildiklerini, sokakları bölmek isteyenlerin tezlerini dillendirdiklerini…

“Yeniden Tandoğan” diyenler, yeniden “ülke elden gidiyor diyenler” hangi bitmemiş senaryolar için sokaklara dökülecek? Kimi kime, ne amaçla, hangi suçtan dolayı şikayet edecekler? Bu insanlar, şikayet edecekleri insanlar nereden geldi? “Kahrolsun başörtüsü” sloganları mı atacaklar? “Asker müdahale etsin” çağrıları mı yapacaklar?

Milletvekillerine 5"er milyon dolar rüşvet!
00:0031/01/2008, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan petrol şirketleri, Irak Petrol ve Gaz Yasası''nın çıkarılabilmesi için milletvekillerine beşer milyon dolar rüşvet önermiş. Ahbar-ul Haliç adlı bir gazetenin bu milletvekillerinden birine dayandırdığı habere göre, bir süredir petrol şirketleriyle Irak parlamentosundaki bazı milletvekilleri arasında gizli pazarlıklar yapılıyormuş. Bugünkü Irak''ın durumunu ve petrol yasasına ne kadar önem verildiği düşünüldüğünde bu parayı reddeden çok az vekil olacağını söyleyebiliriz. Eğer reddediyorlarsa başkaları da bu red için beş milyon dolardan daha fazla para öneriyor demektir.

Toplam 150 milyon dolarlık bir rüşvet pastası. Ortadoğu''daki bir trilyon dolarlık kara paranın yanında bir hiç! Irak meclisindeki siyasi blokların tavrı ortada, Kürt temsilcilerin desteği tam. Yasanın geçmesi için 138 oy gerekli. Rakama ulaşmak için milletvekili borsası açılmış. Otuz milletvekilinin oyları satın alınacak. Bir Iraklı''nın oyu hiç bu kadar pahalı olmamıştı. Neden peki?

Petrol ve doğal gaz kaynakları ve pazarı, yani enerji satrancı Batı ile dünyanın geri kalanı arasındaki en sert hamlelerin yapıldığı alanların başında geliyor. Bu yüzden Afrika''nın ücra köşelerinden okyanuslara hatta kutuplara kadar bir çok bölgede kıyasıya bir mücadele yaşanıyor ve bu yer yer büyük çatışmaları tetikliyor. 21. yüz yılın ekonomik ve siyasi karakterini büyük oranda bu rekabet belirleyecek. Çatışmanın en şiddetli cephelerinden sadece biri Irak. Ülkelerin bütçelerini aşan, ABD ekonomisini bile sarsan bir çatışma bu. Bir Iraklı vekilin vereceği tek oyun 5 milyon dolar edebildiği bir savaş!

Türkiye, petrol ve doğalgaz trafiğinde kilit ülke olmak istiyor. Bütün hesaplarını bu stratejiye odaklamış. Böylece küresel enerji denkleminde söz sahibi olma yolunda ilerliyor. Son gelişmeler, Irak petrolünde ABD ile yoğun işbirliğine girmeye hazırlandığına işaret ediyor. Dolayısıyla petrol yasası ve beş milyon dolarlık oylar elbette onu da çok yakından ilgilendiriyor.

Türkiye, enerji çerçevesinde son aylarda son derece heyecanlı gelişmelerin merkezinde. Petrol ve doğal gazın dışında nükleer enerjide de dünyasın sayılı ülkeleri arasına girmeye hazırlanıyor. ABD''nin ve AB ülkelerinin; Mısır, S. Arabistan, Libya, Cezayir, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri gibi bütün bölgeye yaymaya hazırlandıkları nükleer santrallerin yakıtını sağlamayı planlıyor. Kendi nükleer enerji projelerinin dışında çevre ülkeler için de bir nükleer merkez olma yolunda ilerliyor.

Buna bağlı olarak, ABD Başkanı George Bush, Türkiye ile nükleer enerji işbirliğine ilişkin 26 Temmuz 2000 tarihinde yapılan anlaşmayı Kongre onayına sundu. Benzer bir destek de AB''den geldi. Genişlemeden sorumlu Olli Rehn, “Türkiye''ye yardıma hazırız” dedi. Tuhaf biçimde, batılı ülkeler Türkiye''yi sadece nükleer teknoloji transfer edilecek ülke değil, kendisi nükleer teknoloji transfer edecek ülke haline getirmeye çalışıyor.

Buraya kadar her şey normal gibi. Ama normal olmayan bazı şeyler de var. Şu soruyla başlasak: Nükleer karaborsa''da kaç milyar dolar dönüyor?

İranlı bir komutanın, nükleer sırlar için İstanbul''dan kaçırılması, nükleer malzemeler taşıyor diye bir uçağın Trabzon''dan havalandıktan sonra düşürülmesi gibi garip olaylara sahne olan Türkiye, uzunca bir süredir Batılı bazı kişi ve çevrelerce nükleer kaçakçılık merkezi olarak suçlanıyordu.

FBI tercümanı Sibal Edmons tarafından uzun süredir ortaya atılan iddialar çarpıcı. Türkiye''de çok yakından tanınan Marc Grossman, Paul Wolfowitz, Doglas J. Feith, Eric Edelman ve Richard Perle gibi isimlerin merkezinde yer aldığı derin bir nükleer karaborsadan söz ediliyor. İsimlerin hepsinin neocon olması dikkat çekici. Türkiye-İsrail-Pakistan arasında uzun süredir devam eden nükleer kaçakçılık dosyası en son The Times tarafından gündeme taşındı. Ama her zaman olduğu gibi genel suskunluk devam ediyor.

Bu ağın, İsrail istihbaratıyla yakın bağlantısı, lobi çalışmaları çerçevesinde kazandıkları milyon dolarlar, Türkiye''nin iç siyasi yapısı üzerindeki etkileri, askeri müdahale senaryoları, Türkiye''deki bazı sermaye çevreleriyle şaibeli bağlantıları, bu bağlantı üzerinden siyaset kurma, birilerini oyun dışı bırakma çabaları çok yakından biliniyor. 28 Şubat müdahalesinin bunların tezgahı olduğu da tabii…

Şimdi iddia şu: Bush, neocon kadronun nükleer kaçakçılığına ilişkin izleri geriye doğru aklamaya mı çalışıyor? Bu kadronun, ABD''nin nükleer sırlarını Türkiye, İsrail ve Pakistan''a satmasına ilişkin skandalları örtmeye çalışıyor.

Türkiye''nin petrol, doğal gaz ve nükleer enerjide merkezi bir konuma yükselmesi çok daha geniş bir stratejinin parçası. Ama bu ilişkiler ağına ilişkin soru işaretleri çok güçlü! ABD''de uzun süre tartışılan, Musevi lobilerini hedef alan Beyaz Saray skandalı olarak bilinen nükleer casusluk hikayesini hatırlatalım. O zaman; “İsrail istihbaratı Türk casuslar mı kullanıyor” diye sormuştuk. Sorularımız her geçen gün artıyor.

Nükleer karaborsada dönen milyar dolarların yanında bir petrol yasası için milletvekillerine ödenen beşer milyon dolar ne ki….

Jitem"den Uğur Mumcu"ya, Ergenekon"dan Hizbullah"a
00:001/02/2008, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ergenekon operasyonu çerçevesinde ortaya atılan iddialar şaşırtıcı bir hal alıyor ve yakın dönemin son derece karanlık geçmişine ilişkin dosyaları tekrar önümüze sürüyor. Bunların ne kadarının doğru olduğunu elbette bilmiyoruz. Ancak 1993 yılında öldürülen Binbaşı Cem Ersever''in Jitem''e ilişkinin arşivinin Tuğgeneral Veli Küçük''ün evinde bulunduğuna dair iddialar, Ergenekon operasyonunun yirmi yıllık soruları ve şüpheleri tekrar bugüne taşıdı.

Tutuklanan emekli Binbaşı Zekeriya Öztürk''e ait evraklar arasında "Uğur Mumcu''yu MİT ve Özel Kuvvetler Öldürttü" ifadesinin yer aldığı dört sayfalık bir belgenin olduğuna ilişkin iddialar (Taraf gazetesi 31 Ocak) ise şok edici. Tabi bunlar şimdilik sadece iddia. Ancak, ister istemez hafızalarımızı tazelemeyi, geçmişin kirli ve karanlık olaylarına ilişkin sorularımızı tekrarlamayı zorunlu kılıyor. Mumcu suikastinden sonra Türkiye''de nasıl bir toplumsal travma yaşandığını, on binlerce insanın "Kahrolsun şeriat" sloganlarıyla sokaklara çıkarıldığını, bu ve benzeri krizler üzerinden ne tür siyasi senaryoların uygulandığını az çok hepimiz biliyoruz.

Ben bir başka güncel gelişmeden geriye doğru küçük bir hatırlatma yapacağım. İsrail''in Güney Lübnan''a saldırdığı dönemdi. Daha doğrusu saldırıların sona erdiği günler. Hizbullah lideri Hasan Nasrallah, güvenlik amacıyla bilinmeyen bir yere götürülmüştü. Kimse nerede olduğunu bilmiyor; bazıları Lübnan içinde bazılarıyla ülke dışında olduğunu iddia ediyordu. Tam o sırada İsrail''de yayınlanan Maariv gazetesi, Türk istihbaratının Nasrallah''ın yerini İsrail istihbaratına bildirdiğini iddia etti. İddia Şark-ul Evsad gazetesinde de yayınlandı. Türkiye iddiayı yalanladı. Ancak dikkatli bir araştırma bambaşka ilişkiler ağını ortaya koydu. (Ferhat Ünlü-Haftalık) Maariv gazetesinin sahibi Yaakov Nimrudi Mossad mensubuydu. İsrail istihbaratı adına İran''la özellikle Kuzey Irak''la ilişkin çalışmalarıyla biliniyordu.

Aynı isim Uğur Mumcu''nun, öldürülmesine sebep gösterilen İsrail-Kuzey Irak bağlantısını içeren yazılarında da geçiyordu. 7 Ocak 1993''te Nimrudi''nin Mossad ile Barzani arasındaki ilişkileri sağlayan kişi olduğu ifade ediliyordu. Mumcu, iddialarını konuyu irdeleyen bir kitaptan almıştı. O da Cem Ersever gibi 1993''te öldürüldü. Bölgedeki kirli ve karanlık ilişkiler ağını sorgulayan yazıları yüzünden öldürülmüştü. Ölümüne sebep olan olaylar bugün artık herkes tarafından biliniyor. İsrail istihbaratının 1967''den bu yana K. Irak''taki faaliyetleri kitaplara, itiraflara konu oldu. Irak işgalinden sonra ise aynı bölgedeki İsrail varlığı çok ileri noktalara ulaştı. Bu yeni bir dalgaydı ve Türkiye''de en ciddi tartışma konularından biriydi.

İsrail''in Lübnan''a saldırdığı, Nasrallah''ın yerini ihbar etme tartışmasının sürdüğü günlerde bir konuya dikkat çektim ama asla bir cevap bulamadım. Türkiye''den bazı elit timler, aynı dönemde hem İsrail''e hem de Lübnan''a gönderiliyordu. Neden? Bunun cevabını kimse bilmiyor. Bu kadar mı?

Bu köşeyi izleyenler, o günden bu yana K. Irak''tan Türkiye''nin değişik bölgelerine silah ve patlayıcı sevkıyatları ile ilgili çok sayıda yazı yazdığımı, sorular sorduğumu hatırlayacaktır. Bunların hangi sebeple bu ülkeye sokulduğuna ilişkin hiçbir cevap bulamadım. İşin tuhafı, K. Irak''ta bu kadar etkin olan İsrail ve ABD istihbaratının bu sevkıyatlarla da bağlantısı olduğuna dair iddialardı. Hatta, Türkiye''yi mensup bazı askeri unsurların İsrail''den K. Irak''a yapılan sevkıyatlara güvenlik sağladığı, aynı birimlerle birlikte yabancı istihbarat mensuplarının K. Irak''tan Türkiye''nin değişik yerlerine yapılan sevkıyatları birlikte yürüttükleri gibi dehşetengiz tezler hep yanıtsız kaldı. Son yirmi yılda Türkiye''nin sorduğu bir çok sorunun cevabının bulunamaması gibi… Aslında bütün soruların cevapları bu trafikteydi. Ama kim soracaktı!

Afyon''a getirilen patlayıcı ve füzelerin Ankara ve İstanbul''a gönderilmesi gibi. Peşmergeleri eğiten İsrailli uzmanların, Türkiye sınırına bir takım uydu cihazları ve bunlara ait ekipmanlar yerleştirmesi gibi. Trafikte yer alan bazı kişilerin sık sık İsrail''e gitmeleri gibi. 21 Eylül Cuma gecesi 01:40 sularında bir tonunu üzerinde C-3 ve C-4 patlayıcı taşıyan bir aracın İstanbul''a gönderilmesi gibi.

Hiçbir zaman yazmaya cesaret edemediğim çok önemli liderlere suikastler planlandığı iddiaları gibi. Dikkatimi çeken, bu iddialardan bir süre sonra yeni bir çete operasyonu yapılması oldu.

Tekrar soralım: Bu trafiği kimler yönetiyor? İçinde yer alan resmi görevliler kimler? Trafiğin Türkiye tarafından hangi güçler yer alıyor? Türkiye''deki ortakları hangi çevreler? Hangi taşeron çeteleri kullanıyorlar? Amaçları ne? Bu çokuluslu örgütlenmenin kodları ne kadar çözülebilir? Bilmiyoruz. Ancak, Türkiye''de sokakları bölen, kamplaşmalara/çatışmalara yol açan, gördüklerimizin dışında bir başka iradenin var olduğunu biliyoruz sadece. Gördüklerimiz kadarıyla izliyoruz ama sadece izliyoruz…

Bir operasyon, Cem Ersever, Jitem ve Mumcu suikastine ilişkin nice soruları bugüne taşıdı. Taşıyacak da. Ama 15 yıl önceki olayların dışında son beş yılda bu bölgede neler oluyor sorularına ışık tutacak bilgilere ihtiyacımız var. Cesaretle sorular sormaya. Son iki yılda gerçekleşen operasyonların çok büyük olayları, saldırıları, suikastleri engellediğine inanıyorum. Önleyici operasyonlar oldu. Ama bu kirli, karanlık ilişkiler ağını aydınlatacak büyüklükte değil.

Geriye doğru etkili bir temizlik çok zor ama mümkün. Okyanus ötesi, kıta Avrupası ve bölge ülkeleri bağlantılı gayri meşru ilişkiler ağı çözülemezse, her iki ayda bir çete operasyonu yapılmak zorunda kalınacaktır. Tabi bu arada yeni Mumcu suikastleri olmazsa, bunlara bağlı olarak toplumsal travmalar yaşanmazsa…

Denizde ABD-İsrail sabotajı: İnternet tamamen çökebilir
00:005/02/2008, Salı
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Geçtiğimiz hafta, Perşembe ve Cuma günleri, Türkiye''nin de içinde bulunduğu bölgede çok önemli aynı zamanda oldukça tuhaf bir gelişme yaşandı. ABD''deki ekonomik krizden neocon cemaatin yeni savaş senaryolarına, Rusya ile İngiltere arasında uzun zamandır devam eden karşılıklı restleşmeden küresel ekonomik kriz endişelerine, petrodolara karşı açılan savaştan ABD Başkanı''nın Ortadoğu''da para dilenmesine kadar bir çok gelişmeyle bağlantısı kurulan tuhaflık, bugüne kadar gördüklerimizden çok farklı bir savaş yöntemine karşı da bir uyarı niteliğinde.

Küreselleşmenin en vahim zaafını, zayıflığını ortaya koyar, dünyayı iletişim karanlığına gömüp kör ve sağır hale getirmenin ne kadar kolay olduğuna işaret eder nitelikte. Farkına bile varmadığımız bir bağımlılığı, ekonomiden askeri iletişime bütün sistemi çökertmenin ne kadar basit olduğunu, geleceğin savaşının hangi alanlarda yapılabileceğini gösterir nitelikte. Kutuplar''dan Baltık Denizi''ne, Akdeniz''den Basra Körfezi''ne ve Güney Asya''ya kadar denizler altında başlayan, ileride çok tehlikeli noktalara gelebilecek bir savaşı haber verir nitelikte.

Bence geçtiğimiz hafta dünyanın en önemli olayıydı bu ama nedensi pek fazla dikkat çekmedi. Asya, Ortadoğu ve Kuzey Arifka''nın internet bağlantılarını sağlayan denizaltındaki fiber optik kablolar ardı ardına kesilir oldu.

Mısır, Suudi Arabistan, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, Kuveyt, Bahreyn. Pakistan, Hindistan''ı etkileyen (Türkiye''yi de etkilediği söyleniyor), Mısır kıyılarından geçen fiber optik kabloların ikisi 30 Ocak''ta kesildi. Tabi ki bu bir “kaza”ydı. Hatta gemilerin bu kabloları kopardığı iddia edildi. 1 Şubat''ta Basra Körfezi''nde, Kuveyt''le Umman arasındaki fiber optik kablo kesildi. Bu da kazaydı. Aynı gün Suveyş''ten ve Sri Lanka açıklarından geçen fiber optik kablolar da benzer şekilde “kazaen” kesildi.

Dört günde beş fiber optik kablo değişik bölgelerde benzer kazalara uğradı. Basra Körfezi ülkelerinde, Kuzey Afrika ülkelerinde internet ve telefon hatlarında büyük sorunlar yaşadı. Ancak İran''da internet sistemi çöktü. Asya ve bölge ülkelerinin İran''la bankacılık işlemleri neredeyse durdu. Sadece iki ülke bu “kaza”lardan etkilenmedi; İsrail ve Irak…

Bunlar yaşanırken olayın vahametini ortay koyan son derece tehlikeli bir karşı hareket gerçekleşti. Rusya, bütün bunların olağan olmadığını düşünmüş olacak ki, Putin''in talimatıyla Rus hava kuvvetleri harekete geçirildi. ABD ve İsrail kaynaklı sabotajlar olarak görülen ve Ortadoğu bankacılık sistemini çökertmeyi amaçladığına inanılan “kaza”ların yayılmasını, Rusya''nın bağımlı bulunduğu kablolara da zarar verilmesini engellemek için Kutup bölgesinde ve Atlantik''teki fiber optik kabloları korumak amacıyla hava kuvvetleri bu bölgelere gönderildi. Füze yüklü uçaklar, stratejik bombalar yüklü iki Tupolev Tu-16, sekiz TU-22 bombardıman uçağı, Mig-31''ler ve Su-27''ler bu bölgelere nakledildi. Uluslararası haber ajansları sadece bu uçaklarını hareketin haber yaptı ama gerekçesine hiç değinmedi.

Dünya genelindeki 120 fiber optik kablodan Asya ile Ortadoğu arasındaki iletişimi sağlayanların, İran''ın dünya ile iletişimini kesme tatbikatı anlamına gelecek şekilde kesilmesi üzerine Cuma günü İran''da internet erişimi durdu. Ancak “başka bir hattı kullandığı” söylenen İsrail bundan hiç etkilenmedi. Irak ise iletişimi İsrail üzerinden yaptı. Bu sabotajlar üzerine Ortadoğu bankacılık merkezleri''nin Brüksel''deki Worlwide Interbank Financial Telecommunication''la iletişimi kesildi.

Peki bu “kaza”lar nasıl algılandı?

ABD''nin Ortadoğu''nun internetini kestiği, neocon örtülü operasyonu olduğu, medeniyete karşı yeni bir Mossad operasyonu olduğu, İran''a ambargoyu tanımayan dünyaya gözdağı verildiği, dünya uygulamasa da bu şekilde İran''ın dünyadan izole edileceği, fiber optik kablolara gemilerin zarar vermesinin mümkün olmadığı dolayısıyla bir kaza değil sabotaj olduğu gibi yorumlar yapıldı.

Gerekçeler ise şöyle sıralandı:

OPEC ABD''nin petrol üretimini acilen artırma baskısını reddetti. S. Arabistan ABD''nin İran''a karşı cephe oluşturulması önerisini reddetti. Yine Suudiler ve bazı Arap ülkeleri petrolün dolarla satışına son vermeye karar verdi. Petrolsüz dolar ABD için büyük hezimet anlamına gelecekti. Bush''un son Ortadoğu turunun bu ricalar ve para dilenmek için yapıldığını not edelim. İran, Rusya, Venezüella ve daha bir çok ülke petrol ticaretinde dolar egemenliğine son verme kararı aldı. Bazı Asya ülkeleri, ABD''nin; İran''la bankacılık işlemlerine son verilmesi baskılarına yüz vermedi.

31 Ocak tarihli bir habere göre, Türkiye de ABD''nin bu yöndeki talebini geri çevirdi. Washington, İran bankası Bank Mellat''ın faaliyetlerine son vermesi yönünde Türkiye''ye baskı yaptı. Ankara, bu talebi reddetti.

ABD ve İsrail, artık söz dinlemeyen bölge ülkelerini hizaya getirmek için en zayıf yerlerinden vurmaya başladı. Dolardan kaçan, ABD hegemonyasını sorgulayan, İran''ın tecridine boyun eğmeyen Ortadoğu ülkelerini ve bu ülkelerle bağlarını zayıflatmayan ülkeleri cezalandırıyorlar. Bu girişim sadece bir uyarıydı. Muhtemelen çok daha sert müdahalelere başvuracaklar. Ekonomisi zayıfladıkça agresifleşen bir ABD izliyoruz.

Çok büyük operasyondu bu. Daha büyüklerinden endişe etmek gerekiyor. Küresel savaşın yeni bir şekliyle karşı karşıyayız. Ortadoğu''nun bütün iletişim sistemleri çökertilebilir…

Biz yanacaksak eğer, siz de yanacaksınız!
00:006/02/2008, Çarşamba
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugünlerde Almanya Başbakanı Angela Merkel''den daha sıkıntılı kimse yoktur. Eğer değilse tavsiyemiz kesinlikle çok sıkıntı hissetmesi yönünde. Çünkü Almanya; 1993''teki Solingen cinayetinden ve ırkçı saldırıların Almanya sokaklarını kaplamasından sonra ilk kez gerçekten zor bir durumla karşı karşıya.

Üstelik bu, Almanya''nın üstesinden gelmekte çok zorlandığı en zayıf yönünü ifşa eden olaylar zincirinin yeni bir halkası.

Beş kişinin öldüğü Solingen faciası bir dönüm noktasıydı. Ardından ırkçı saldırılarda genel bir durgunluk gözlendi. Ama önceki gün ve dün meydana gelen çok ölümlü yangınlar, umarız daha da yaygınlaşmaz, yeni bir saldırı dalgasının habercisi olur endişesini herkese yaşatmış olmalı. Çünkü bu kez Solingen''den daha büyük bir facia ile karşı karşıyayız.

Kurtulması için camdan atılan sekiz aylık Onur bebeğin görüntüsü, Türkiye toplumunun hafızasından kolay kolay silinmeyecektir. Kranındaki beş aylık bebeğiyle yanan annenin, 2 ve 3 yaşlarındaki çocukların ve diğer kurbanların Gaziantep''e taşıdığı acıyı da…

Bu acı, bu üzüntü Gaziantep kadar Almanya''da da hissedilmeli. Alman hükümeti ve medyası, olayı geçiştirme, sansürleme yerine derinden sorgulama yoluna gitmeli. Yananlar Türkiyeli olsa da, asıl yananın Almanya''nın geleceği, Almanya''nın değerleri, Almanya''nın saygınlığı olduğu bilinmeli. Bu yüzden, hiç hoş olmasa da bu gerçekle yüzleşilmeli. Yüzleşmeden kaçtıkça daha büyük faciaların yaşanacağı kabul edilmeli.

Haksızlık etmeyelim: Yangınların sebebi henüz belli değil. Kaza olma ihtimali ortada. Ancak, Ludwigshafen''da beş katlı binadaki yangınla ilgili kundaklama ihtimalleri giderek artıyor. Diğer yangınlarla ilgili de aynı ihtimal söz konusu.

Olaya şahit olan iki kızın verdiği ifadeler ortada bir kundaklama olduğuna işaret ediyor: Kızlardan biri; “Dışarıda bir adam vardı. Genç gibiydi. Saçı siyahtı. Değnek, kağıt ve çakmak vardı. Kuzenim kapıyı kapamaya çalışıyordu. Adam ayağını soktu. Kağıdı yakıp bebek arabasının yanına attı. Biz de korktuk yukarı gittik. Bedriye dedesine ''aşağı yanıyor'' dedi. Dedesi yangını söndürmeye çalıştı başaramadı. Sonra itfaiyeciler geldi” diyor. Diğeri de aynı görüntüyü tekrarlıyor. Dün meydana gelen iki ayrı yangınla ilgili de benzer tanık ifadelerinin ortaya çıkma ihtimali güçlü.

Yanan evin az ötesindeki “Pis Türkler, kökünü kazıyın” aslında her şeyi özetliyor. Benzer yazıların Almanya''nın birçok şehrinin duvarlarında olabileceğini, aynı tehlikenin aynı şehirlerde yaşayanları da tehdit edebileceğini söylemek abartı olmayacaktır.

Tam da Başbakan Tayip Erdoğan''ın ziyaretinden önce. Tam da 8-10 Şubat''ta yapılacak Münih Güvenlik Zirvesi''nden önce. Dünya liderlerinin, güvenlik uzmanlarının yaşanabilir bir dünya için önerilerini sunacağı zirveden önce.

Ne konuşulur bu zirvede? Dünyanın içinde bulunduğu sorunlar, krizler, geleceğin nasıl şekillendirileceğine dair tezler. Nasıl bir Amerika? Nasıl Bir Avrupa? Nasıl bir Ortadoğu? Nasıl bir 21. yüzyıl şekillendirilecek? Bunlar konuşulur. Dünyanın güvenliğinin konuşulacağı bir ülkede, sokakların güvenliği nasıl sağlanacak?

Burada dar anlamda güvenlikten çok daha kapsamlı bir sorun var. Almanya ile sınırlı olmayan sorunlar var. Avrupa''nın, İkinci Dünya Savaşı''ndan sonraki en büyük zenginliğini kaybetmesine yönelik tehlikeli eğilimleri var. Ayrıştırıcı, dışlayıcı, sadece güvenlik eksenli bir gelecek tasavvurunun sokaklara nasıl yansıyacağını ölçememe var.

Elli yıllık çok kültürlülük, bir arada yaşama felsefesinin, arayışının birkaç yılda yok edilişi var. Yeni vatandaşlık yasaları, yeni terörle mücadele yasaları, yeni göç men yasaları, yeni terörle mücadele yasaları ve bunlara bağlı olarak kendilerinden olmayanların Avrupa''yı terk etmesi gibi hesapları var.

Batı, artık yabancılarla birlikte yaşamak istemiyor. Çok kültürlülük, uyum, diyalog gibi kavramlar Avrupa ülkelerinin övünebilecekleri değerler kapsamında yer almıyor. Hem biz şu tehditleri ne çok dinledik! Hem de her ülkeden, her ülke temsilcisinden. Dinlemedik mi?

Danimarka Kraliçesi''nin; “Günümüzde, özellikle de son yıllarda hem yerel hem de küresel düzeyde İslam''ın meydan okuyuşuyla karşı karşıyayız. Uzun süre bu meydan okuyuşa kayıtsız kaldık. Nedeni ise hoşgörülü ve tembel olmamız. Artık İslam''a karşı muhalefetimizi göstermenin zamanı geldi. Zor duruma düşebileceğimiz bu tehdit riskinden kurtulmalıyız” şeklindeki açıklamasını. Papa 16. Benediktus''un: “Hz. Muhammed''in gayri insani ve şeytanca olanın dışında yeni bir şey getirmediği”ne yönelik sözlerini…

Bir Hollandalı siyasetçinin; “Hazreti Muhammed hayatta olsaydı ve Hollanda''da yaşasaydı onu kovardım. Bir İslam tsunamasi ile karşı karşıyayız. Eğer Müslümanlar Hollanda''da yaşamak istiyorlarsa, Kur''an''ın yarısını yırtıp atmalılar” demesini. Danimarka''daki karikatür krizini. Avrupa basınının bunu nasıl sahiplendiğini. Dayanışma çağrılarını. Ve daha nice örnekleri…

Avrupa''nın liderleri, bu sorumsuz çıkışların sokaklara nasıl yansıdığını, yansıyacağını hiç hesap etmediler mi? Entegrasyon projelerinin başarısızlığa uğramasının tek sebebinin ülkelerindeki yabancıların uzlaşmaz tutumları olmadığını anlamadılar mı?

Etmemiş olmalılar, edememiş olmalılar, anlayamamış olmalılar. Bu dışlayıcı, tehdit edici siyasal söylem devam ettikçe, sokakların bunu nasıl algıladığı sorgulanmadıkça yeni Solingenler yaşanacak. Belki bizler yanacağız. Ama bizden daha çok onlar yanacaklar! Hiç değilse bu gerçeğin farkında olmalılar!

7.2 milyar dolar, İsrail bağlantısı ve kirli trafik
00:007/02/2008, Perşembe
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD''nin içinde bulunduğu ekonomik krizin küresel etkilerinin tartışıldığı, petrol ülkelerinin doların saltanatına son vermeye hazırlandığı, finans temsilcilerinin Arap sermayesinden yardım dilendiği, derin finansal krizin büyük banka batışlarına yol açabileceği iddialarının yaygınlaştığı, ekonomik savaşın bir çok ülkeyi agresifleştirip çatışmayı başka alanlara yayma eğilimine soktuğu bir dönemde Fransa''da patlayan bir skandal, şaşırtıcı boyutlar alıyor.

Belki Fransa sınırlarını aşıp uluslararası bir skandala dönüşecek. Belki tarihin en büyük kara para operasyonu deşifre olacak. Belki küresel sermaye hareketinin kara deliklerini ortaya çıkaracak. Belki de para kavgasının tehlikeli biçimde şiddetlendiği bir dönemde bir kirli trafiği gözlerimizin önüne serecek. Ancak bu işaretler varsa bile yine de fazlaca umut beslememek gerektiğini not edelim.

Fransa''nın ikinci büyük bankası Societe Generale 24 Ocak''ta bir açıklama yaparak 7.2 milyar dolarlık (4.8 milyar Euro) skandalı duyurdu. Ama ne tuhaf ki, bütün bu skandal, 31 yaşındaki Jerome Kerviel adlı bir çalışanının “hata”sıydı. Öyle ki, Kerviel “acemi bankacı” olarak ün saldı. İsmi üzerinde spekülasyonlar bir tarafa Kerviel için Faceebook''ta kampanyalar başlatıldı. Zamanımızın Che Gueverasıydı o. Bir çalışanı bankasının 7.2 milyar dolarını batırmıştı!

Kerviel “acemi” bir bankacı mıydı? Tek başına bu dev bankayı nasıl bu kadar dolandırabilmişti? Bu dolandırıcılık mı yoksa beceriksizlik miydi? Ne olursa olsun, neyi amaçlarsa amaçlasın bir kişi bu zararı nasıl verebilirdi? Yoksa Kreviel bir kurban mıydı? Büyük bir şebekenin, çokuluslu bir operasyonun kuryesi miydi?

Henüz bilmiyoruz. Ancak Societe Generale skandalıyla ilgili yeni gelişmeler var. Pazartesi günü Paris''te başlayan dava, yepyeni şüpheleri ortaya koydu. Skandalla ilgili dört banka, içinde banka müdürlerinin de olduğu 138 kişi yargılanıyor.

Elbette suçlanan banka öncelikle Societe Generale. 1864 yılında 3. Napolyon tarafından kurulan, 120 bin çalışanı ve 22,5 milyon müşterisi olan Avrupa''nın 7. en büyük bankası yani.

Diğer üç banka ise; Societe Marseillaise de Credit, Barclays France ve the National Bank of Pakistan. Şu tuhaflığa bakın ki, Paris''teki mahkemede ağır suçlamalarla karşı karşıya kalabilecek bankalardan biri bir Pakistan bankası.
Mahkeme skandalı Kerviel adlı beceriksizin hatası ya da yolsuzluğu ile sınırlı görmemiş olacak ki, şimdilik Fransa''dan İsrail''e uzanan bir büyük yolsuzluğun, gizli trafiğin üzerinde duruyor. Soruşturma bir büyük şebeke üzerinde yoğunlaşıyor. Belki zamanla başka ülkeleri de içine alacak şekilde genişleyebilecek. Hatta belki bir ucu Türkiye''ye kadar uzanabilecek. Bu aşamada boyutlarını kimse kestiremez.

Fransa-İsrail arasındaki para trafiği, çek yolsuzluğu üzerinde duruluyor ama aslında bu büyük bir para aklama mekanizmasının, kara para trafiğinin ipuçları gibi.

Mesela bankanın bu trafik çerçevesinde İsrail bankası Israel Discount Bank üzerinden 10 milyon euro aldığı tespit edilmiş. 600 ton belge ve kanıtın hazırlandığı dava süreci, böyle ilerlerse 7.2 milyar doların hikayesini ortaya koyacak. O zaman biz de, büyük bir kara para operasyonunun ucunun nerelere uzandığını görme şansı bulacağız.

Skandal şimdiden Avrupa''nın Enron''u olarak tanımlanıyor. Amerika''nın üçüncü büyük enerji şirketi olan, Türkiye''de ortaklıkları bulunan, Ortadoğu''dan Orta Asya''ya, Güney Asya''dan Orta Afrika''ya kadar eli uzanan, bir çok ülkede askeri darbeleri finanse eden, hem Amerika''da hem de yatırım yaptığı bölgelerde bir çok yöneticinin maaşlarını bile ödeyen, uluslararası misyonerlik kuruluşlarını taşeron olarak kullanan Enron, 2001 yılında çökmüştü. İflas etti. Ama bu masum bir iflas değildi. İçi boşaltıldı ve iflas ettirildi. 60 milyar dolarlık bir piyasa değerinden söz ediyoruz. 11 Eylül sonrasının en büyük sarsıntısıydı. Enron''un bağlantıları, ABD yönetimiyle ilişkileri çok sorgulandı ama bir yere varılamadı…

Paris''teki dava ve işaretler aklıma başka şeyleri de getiriyor. ABD Başkanı George Bush''un son Ortadoğu ziyaretlerinin gerçek sebebi olan para kavgasını. 11 Eylül sonrası ABD bankalarından kaçan Arap sermayesi büyük oranda Fransız bankalarına aktı. Yüz milyarlarca doların ne kadarının Fransa''ya transfer edilebildiği tabi ki bilinemiyor. Ancak devasa bir miktar olduğuna, birkaç yüz milyar dolara ulaştığına dair iddialar var. Societe Generale bu paradan ne kadar pay almıştı? Ve şimdi bu paralar nereye gitti?

Skandalın uluslararası boyutu, İsrail bağlantısı, Arap sermayesinin geleceği, ABD''nin Arap fonlarını yeniden kendi piyasasına çekmesi ancak yeterli bağlantı sağlayamaması ve bir bankanın 7.2 milyar dolar zarara uğratılması. Zarar mı yoksa bankanın içini mi boşalttılar? Tıpkı Enron şirketinin iflas ettirilmesi gibi. Peki ya mahkemenin en çok üzerinde durduğu para aklama, kara para trafiği?

Olmaz demeyin. Bu trafiğin daha bir çok ülkeye uzanması ihtimali ortada. Belki de en çok Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy''yi terletecek bir dava bu. Malum İsrail''le derin bağlantıları…

Daha fazla ayrıntıya girmeyeyim.

Denizlerde neler oluyor? İnternet kabusa dönecek!
00:008/02/2008, Cuma
G: 29/08/2019, Perşembe
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Denizlerde neler oluyor! Bu soru çok önemli ve inanıyorum çokça soracağız bundan sonra. Çünkü okyanusların derinliklerinde olağandışı gelişmelere tanık oluyoruz. Birbirinden bağımsız gibi görünen, birbirinden çok uzak noktalarda meydana gelen ama nedense aynı sonuçlara yönelen zincirleme olaylar, bize göre, son derece korkutucu bir geleceğe ışık tutuyor.

İnsanoğlunun; devletler, ekonomi, siyaset, güvenlik, üretim ve tüketim üzerindeki bağımlılığının en yoğun olduğu bir çağda, bu bağımlılığın en zayıf halkasını hedef alan, bildiğimiz savaş örneklerinin çok dışında bir savaşın, enformasyon savaşının ayak seslerini işitiyoruz.

Birileri, denizlerin altında, o zifiri karanlıkta, en az o kadar karanlık şeylerle meşgul. Üstelik bu karanlık operasyonun tek hedefi, küresel savaş çağında, kapsamı ve süresi belli olmayan bu savaş çağında, yine aynı coğrafya. Bu yeni tür savaş, içinde bulunduğumuz coğrafyayı karanlığa gömmenin, diz çöktürmenin, dünyanın geri kalanıyla bütün iletişimini agresif biçimde kontrol etmenin, “hayır” diyebileceklere gözdağı vermenin tatbikatı niteliğinde..

Salı günü “Denizde ABD-İsrail sabotajı” başlığı altında özetledim. Başta İran olmak üzere, İsrail ve Irak dışında bütün bölge ülkeleri etkileyen, dünya ile iletişimini zora sokan, 30 Ocak''ta başlayıp hala devam eden, “kaza” olarak açıklanan ama kimsenin inanmadığı bir denizaltı operasyonunu haber verdim.
Dünyanın belli başlı bölgelerinde, birbirinden çok uzaklarda, Müslüman ülkelerin dünya ile iletişimini sağlayan fiber optik kablolar birbiri ardına kesilir oldu. O yazıda dört günde beş kablonun kesildiğini haber vermiştim. Ama sabotajlar devam ediyor. Şu ana kadar bilinen dokuz ayrı bölgede fiber optik kablolar kesildi. Hepsi de Kuzey Afrika''dan Malezya''ya kadar bütün ülkeleri etkileyecek nitelikte kablolar. Bu bölgelerin dünya ile iletişimin sağlayan hatlar.

30 Ocak: Mısır''ın İskenderiye açıklarında iki kablo kesiliyor. Aynı zamanda yine aynı bölgeden geçen, Fransa''nın Marsilya kıyılarına yakın bir kablo daha kesiliyor. Bu daha başlangıç. 1 Şubat: Süveyş Kanalı''ndan geçen kablo kesiliyor. İki gün sonra Basra Körfezi''nde Dubai''nin 55 kilometre açığında bir başka kablo kesiliyor. 3 Şubat: Katar ile Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) arasındaki kablo kesiliyor. 4 Şubat: Basra Körfezi''nde Bandar Abbas yakınından geçen fiber optik kablo kesiliyor. Aynı gün Malezya''nın Penang adası açığından geçen fiber optik kablo kesiliyor.

Yani: Dünyanın en önemli iletişim hatlarından olan, internetten telefona, bankacılıktan havacılığa bütün iletişimi sağlayan şu hatların aynı günlerde kesilmesine ne diyebiliriz?

1-Marsilya-Fransa. 2- İskenderiye açıklarında iki kablo. 3- Dubai açıklarında bir fiber optik kablo. 4- Katar ve BAE arasındaki kablo. 5- Süveyş Kanalı''ndaki kablo. 6-Malezya, Penan açıklarından geçen kablo. Şu an bilinen dokuz tane fiber optik kablonun kesildiği. Daha rapor edilmeyen bir çok sabotaj olduğu söyleniyor.

Hepsi Müslüman ülkelerin iletişimini sağlıyor. Hepsi Müslüman ülkelere yakın denizlerde oluyor. İkisi hariç hepsi Müslüman ülkelere ait denizlerde oluyor.

Sonuç: İran''ın iletişimi tamamen durdu. BAE''de 1. 7 milyon, Hindistan''da 60 milyon, Pakistan''da 12 milyon, Mısır''da 6 milyon, S. Arabistan''da 4.7 milyon kişinin iletişimi kesildi.

Bütün bunların kaza olduğuna inanmıyoruz. Bunun mümkün olmadığını herkes biliyor. O zaman bunu adını ne koyacağız? Müslüman ülkeleri ve onların dünyanın belli merkezleriyle iletişimini hedef alan sabotajlar zinciri bu. Sanki ilk yoklama. Ne kadar yapılabileceğini, nasıl sonuçlar alınabileceğini, ne tür zararlar verilebileceğini ölçmek için denemeler.

Tam bu sırada bazıları gözlerini ABD''ye dikiyor. Tabi en yakın müttefiki İsrail''e. Özellikle USS Jimmy Carter isimli dev denizaltıya. Bu denizaltının benzer operasyonlara göre dizayn edildiği, şu an nerde olduğunun bilinmediği, Deniz Kuvvetleri''nin sitelerindeki bilgilerinin silindiği, Seewolf sınıfı diğer denizaltılardan çok daha büyük yapıldığı, denizaltı gözetleme ve benzer operasyonlara göre donatıldığı belirtiliyor.

Bir denizaltı istihbarat merkezi olan bu denizaltının bütün iletişimi kesebilecek ve yönlendirebilecek kapasitede olduğu belirtiliyor. Ancak operasyonun çok daha kapsamlı olduğu, bazı telekomünikasyon şirketleri, İsrail ve ABD istihbaratlarının ortak çalışmalarını içerdiği de iddia ediliyor. Tam da bu sırada, ABD Savunma Bakanlığı''nın “enformasyon savaşı”na ilişkin raporu dışarı sızıyor. Ne rastlantı!

Tam da bu sırada: İran Şubat ayında doların geçersiz olacağı petrol borsasını açacak. Petrol zengini ülkelerden oluşan Körfez İşbirliği Konseyi ortak para birliğini geçme kararı aldı. ABD''nin petrol zengini müttefikleri dolar rezervlerini azaltma kararı aldı. Rusya, kendi denizlerinde kablolarını korumak için askeri harekatlara başladı. Ekonomik savaş, dolar savaşı alabildiğine tehdit edici noktalara tırmandı.

İkinci Dünya Savaşı sırasında İngilizler''in Alman hatlarını kestiği gibi, Soğuk Savaş döneminde ABD''nin, Kuril Adaları''nda Sovyetler''e yapmaya çalıştığı gibi bir operasyon var ortada. Ama tarihte hiç bu kadarı olmamıştı. Bir adım sonrasında ne var?

Dev bir istihbarat operasyonu yapılıyor. Hedef ülkelerin en zayıf yönü vuruluyor. Bu, şimdilik bir tatbikat. Gerilim tırmanırsa çok daha kapsamlı olacak. Ortadoğu boyun eğmezse, parasını ve kaynaklarını vermeyi reddederse karanlığı gömülecek. Böyle bir tehdit bu. Ve bazıları için İran''a saldırının habercisi.

Başörtüsü, 5.2 trilyon dolardan çok mu korkuttu?
00:0012/02/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünya borsaları sadece Ocak ayı içinde 5.2 trilyon dolar kaybetti. Dile kolay, tam 5.2 trilyon (3.6 trilyon euro) dolar!.. Ve sadece bir ayda... Şubat ayında ne olacak? Mart ayında ne olacak? Sadece Türkiye''de değil, dünya genelindeki merkezi ekonomi otoriteleri bile ne olacağını tam olarak öngöremiyor.

Bu sadece ABD''deki emlak krizinin yansıması. Endişe edilen durgunluk ya da gerileme, kredi krizleri ve diğer alanlara yansırsa kaç trilyon dolarlık kayıp yaşanacak?

Dünya şaşkınmış! “Meclis''te türban yasağını serbest bırakan Anayasa değişikliğinin kabul edilmesi dünyanın gündemine oturmuş.” “Laik devletin direklerinden biri kırılmış! Dünya bundan endişe duyuyormuş.” “ABD ve Avrupa bunu tartışıyormuş!”

Sanki bu ülkede dünyada ne olup bittiğini kendilerinden başka bilen yok! Neyin tartışıldığını, neyin ne kadar önemli görüldüğünü anlayan yok! Batı basınında birkaç haberden, yazıdan alınan cümlelerle bir özgürlük adımı uluslararası bir kriz gibi nasıl yansıtılır? Böyle yansıtılır... Bilmeyen de gerçekten böyle bir şey var sanır!

5.2 trilyon dolar zarar dururken dünyanın başka işi yoktu da Türkiye''de birilerinin özellikle tehdit göstermeye çalıştığı başörtüsünü tartışacak! Yüz milyarlarca dolar zararlarını S. Arabistan ve Körfez ülkelerinden para dilenerek karşılamaya çalışanlar, bu ülkeler dururken Türkiye''nin İslamcılığını tartışacak!

Bir ay içinde Fransa''da yüzde 12.27, İngiltere''de 8.85, Japonya''da 4.7, Almanya''da 13.72, ABD''de 6.07, Rusya''da 16.12, Çin''de 21.40 borsa düşüşü yaşanmış. Son üç ayın kayıpları devasa büyüklükte. Şubat ayının daha da büyük olacağı öngörülüyor. Dünya genelinde trilyon dolarlık sarsıntılar yaşanıyor. Korku; krizin derinleşmesi halinde dünya genelinde çok ciddi siyasi krizlerin de yaşanabileceği şeklinde.

Dünya Bankası “gelişmiş ekonomilerin krizi bu” diyor. Ona göre gerileme devam edecek. Gelişmekte olan ekonomiler büyümeye devam edecek. 2008 yılında bu ekonomilerde büyüme yüzde 7.1 olacak. Ancak ABD ekonomisi dünyayı felakete sürükleyebilecek.

ABD''nin bütçe açığı 400 milyar dolardan 1 trilyon dolara çıktı. Doların küresel hegemon olabilmesi için insanlık iki dünya savaşı yaşamak zorunda kalındı. Uğruna bu kadar bedel ödenen dolar şimdi kredisini kaybediyor. Euro onun yerine geçiyor. Bunun için de bir dünya savaşı yaşanacak mı acaba?

Şimdi ABD, bunun önüne geçmek için para kaynağı ülkeleri tehdit ediyor, şantaj yapıyor. OPEC bile bir süre sonra doları petrol ticaretinde kullanmayacağını ancak bunun zamanının belirli olmadığını açıkladı.

Bu nasıl bir travma anlayabiliyor muyuz? Buna göre yeni bir küresel ekonomik düzen, dolayısıyla siyasal düzen arayışına gidildiğini, dünyanın ciddi bir kırılma dönemi yaşadığını anlayabiliyor muyuz?

Türkiye''de bir yasağın kaldırılmasına şaşırmış dünya! Neden? İslam korkusu diye. Aynı dünya, ABD''nin ağır ambargosuna rağmen, İran''ın 90 milyar dolarlık özelleştirme kampanyasına girebilmek için birbiriyle yarışıyor. Enerji sektöründeki bu özelleştirme harekatında bakalım başörtüsünün serbest bırakılmasına karşı çıkan ülkeler ne kadar yer alacak? Ya da “dünya şaşırdı” diyenler hangi güçlerle bu pazara ortak olarak girecek? İran olması, onları caydıracak mı? Aynı ülkeler, krizi aşmak için gerici gördükleri S. Arabistan ve Körfez ülkelerinden kendi ekonomilerine kaç milyar dolar aktaracak, bakalım.

Cumhuriyet tarihinin en radikal reformlarına sahne oldu Türkiye. Bütün dünyada özgürlük alanı daraltılırken Türkiye''de bu alan, alabildiğine genişletildi. On yıl önce hayal bile edilemeyen gelişmeler oldu. Olacak da… Bu yönde yapılan reformları alt alta yazılınca nasıl bir liste oluşur. Bu listeyi alkışlayanlar, o zaman destek verenler, aynı özgürlükler başkaları için de istenince neden rahatsız oluyor acaba? Aydın kaprisleri, sanal rejim krizi balonları ve geniş mağduriyet çevresi arasında nasıl bir denge kuralım!

Rejim krizinin, başörtüsü krizinin arkasında bir büyük korkuya karşı önlem alma, yeni bir kazanç kapısı aralama niyeti olamaz mı? Rejim üzerinden, başörtüsü üzerinden kriz üretilerek nasıl bir hesap yapılıyor acaba? Muhtemel ekonomik çöküşleri önlemek için, bazı sermaye gruplarının kayıpları için devletten ne tür beklentileri olabilir? Ne tür bir krize karşı kendilerine koruma kalkanı oluşturuyorlar?

Bu soruların cevabı önemli. Çünkü onlar için bu, bir özgürlük sorunu değil. Bir alış veriş sorunu… Para ve iktidar sorunu. Ne istediklerine bakalım. Rejimi mi düşünüyorlar yoksa imtiyazlarının genişletilmesini mi, Türkiye''nin zenginliğinden daha faza pay verilmesini mi?

Başörtüsü ve zorbalık: Bunlar çıldırmış olmalı!
00:0013/02/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün söyledim… ABD ekonomisindeki durgunluk ve küresel kriz beklentisi yüzünden dünya borsalarının ve şirketlerin değer kaybı sadece Ocak ayında 5.2 trilyon dolar oldu. Şubat ayında toplam kaybın ne kadar olacağı bilinmiyor. Sarsıntı değil genel bir deprem korkusu var. Dünya ekonomisinin büyük çatışmaları beraberinde getirecek kötüleşmesi korkusu var.
Birinci ve İkinci Dünya Savaşları öncesinin işaretleri var. Ekonomik armageddon söylentileri var. Geçici çözümlerin çöküşü engelleyemeyeceği endişesi var. ABD''nin krizler coğrafyasında bu kadar yumuşamasının sebebinin bu olduğu kanaati var. Yeni duruma karşı küresel ekonomik düzenin ve küresel siyasi düzenin yeniden şekillendirilmesi için merkez ülkeler arasındaki pazarlıkların başladığı duyumları var. “Yeni Yalta, Yeni Düzen” söylentileri var. ABD, Avrupa, Rusya ve Çin''in bütün dünyayı felakete sürükleyebilecek bu tehlikeyi önlemek için bir araya gelmesi çağrıları var. Türkiye''nin bu yeni duruma göre ekonomik ve siyasi arayışları var.

Söylemek istediğim şu: Kriz, ekonominin sınırlarını zorlayacak. Daha doğrusu siyasi bunalımlara yol açacak. Dünya genelinde yeni çatışma alanları oluşturacak. Bu dönemde askeri güvenlik tedbirleri çerçevesinde, 11 Eylül saldırılarından bu yana olduğu gibi, özgürlük alanları dayanılmaz ölçüde daraltılacak. Birçok ülke, bugünkünden çok daha fazla sertleşecek. Tahmin etmediğimiz ölçüde bunalımlar ortaya çıkabilecek.

Dünya bunu görüyor, buna karşı önlem almaya çalışıyor. Türkiye de öyle. Ama bizde bir fark var: Dünya genelinde özgürlükler kısıtlanırken, Türkiye''de tam tersi oldu. Olmaya da devam ediyor. Başörtüsü yasağının serbest bırakılması bunlardan sadece bir tanesi.

Korkuları besleyenler, iç çatışma senaryolarından medet umanlar, müdahale-idam imalarında bulunanlar, “halk bu iktidarı devirmeli” diyenler, “çoğunluğun zorbası” ifadesini rahatlıkla söyleyebilenler, büyük bir sorumsuzlukla sokakları bölmeye çalışanlar, başlattıkları şeyin nasıl bir savaş olduğunu hiç düşünebiliyorlar mı? Hangi zorbalık? Hangi halk?

Neden herkese değil de sadece bir çevreye özgürlük? Neden, bir kez olsun, bu insanlarla aynı sokakları paylaşmak istemiyorsunuz? Neden? Bu, korkudan mı yoksa sınıfsal bir farklılık arayışı mı? Bu; “Biz sizinle aynı dünyada yaşamak istemiyoruz” mesajının başka bir şekli mi? O zaman bu da, onların ifadesiyle, “azınlık zorbalığı” değil mi? Bırakın artık bu insanlar için neyin doğru neyin yanlış olduğuna karar verme ukalalığını! Bir kez olsun, okullarından kovulan, gündelik hayattan kovulan, ekonomik hayattan kovulan, bütün mesleklerin dışına itilen insanların, nasıl bir psikoloji içinde olduğunu, nelerden mahrum bırakıldıklarını, buna tahammül etmenin ne zor bir şey olduğunu düşünmez misiniz?

Bütün dünyada ekonomik kriz yaşanırken sırası mıymış! Ne alakası var. Bir yasağın kaldırılması diğer çalışmaları, çabaları kesintiye mi uğratıyormuş! Üniversitede başörtülü okuyup meslek sahibi olduktan sonra ne olacakmış! Ya mesleki alanlarda çalışmaya başlarlarsa! Ne yapmalılar? Evinizde hizmetçi mi olmalılar? Bu ne küstahlık! Köleler mi istiyordunuz siz!

Biliyoruz… Meselenin başörtüsü olmadığını. Meselenin; siyasi ve ekonomik iktidar tekelini elde tutma olduğunu, imtiyazları kaybetmeme olduğunu, on yıllardır semboller üzerinden bir çatışma dilinin, tehdit dilinin bu yüzden diri tutulduğunu, biliyoruz.

Şimdi; özellikle belli çevrelerin, ellerindeki medya organları üzerinden çatışma senaryoları, kaos senaryoları üretmesinin gerçek sebebi nedir? Bu korkuları besleyerek nereye varmak istiyorlar? Gerçekten rejim mi tehlikede? Hayat tarzları mı? Hayır, hiç biri… Biliyorlar bunu…

Küresel ekonomik kriz, Türkiye''de kimleri nasıl vuracak? Buna özellikle bakmak gerekiyor. Hangi şirketler, hangi sermaye grupları bu depremden özellikle etkilenecek? Kriz bayraktarlığının bununla bir ilgisi olmasın! Bazılarımızın özgürlük, bazılarımızın rejim sorunu olarak gördüğü başörtüsü meselesi, birileri için ticari bir yatırım aracına dönüştürülüyor olmasın. Öfkenin sebebi, ekonomik imtiyazların sona ermesi, siyasi ve ekonomik iktidarın başka çevrelere kayıyor oluşu olmasın. Zenginlik tekeli kırılıyor oluşu olmasın! Bu, kişisel ve dar çevre iktidarı, kazancı için Türkiye''yi ya da toplumun bir kesimini gözlerini kırpmadan kurban edebilenlerin vicdansızlığı olmasın!

Bütün dünya şaşkınmış! Dünya dehşet içinde Türkiye''deki başörtüsü tartışmalarını izliyormuş. Laik Türkiye''nin geleceğini sorguluyormuş. Yukarıda dünyanın neyi tartıştığını, neyi dehşet içinde izlediğini, gerçek korkusunun ne olduğunu yazdık. Dün de yazmıştık.

Dünya için küçük şeyleri kıyamet senaryosuna dönüştürenlerin samimiyetini sorgulama vakti. Bunu yapanların, küçük beklentileri için büyük kavgaları nasıl da sorumsuzlukla tahrik edeceğini düşünmek bile istemiyoruz.

.ABD füzelerinin İran sınırında ne işi var?
00:0014/02/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail Savunma Bakanı Ehud Barak''ın iki günlük Türkiye ziyareti hem içeriği hem de zamanlaması açısından son derece dikkat çekici. Kuzey Irak''taki PKK kamplarına yönelik askeri harekat çerçevesinde gereken casus uçakları ve benzer askeri alımlar, uydu istihbarat alış verişi, daha önceki askeri anlaşmalarla ilgili yükümlülükler ilk bilinenler.

Kabaca “silah satmaya çalışmak” olarak görülen ziyaret, hem bölgeyi hem de dünyayı ilgilendiren önemli gelişmeleri de içeriyor. Türkiye''nin bölgesel konumlanmasına ciddi etkileri olacak, ABD ve Avrupa''ya yönelik tehditleri savuşturmaya yönelik roller yükleyecek bir durum var ortada. Tabii bütün bunlar Barak''ın ziyaretiyle sınırlı değil. Ziyaret, geniş anlamda bölgesel pozisyon belirlemenin, yeni küresel denklemin şekillenmesi çalışmalarının sadece bir ayağı.

Ankara''nın nükleer çalışmaları, hava savunma sistemi arayışları, Ortadoğu''da etkinliğini artırma çabaları Türkiye ile İsrail arasında askeri ihaleler kapısını yeniden açarken ABD''nin küresel güvenlik konusundaki tezleri için de fırsatlar sunuyor. İsrail başta Arrow olmak üzere Türkiye''ye füze sistemleri satmaya çalışıyor. ABD ise, Avrupa''daki yeni müttefikleri olan Polonya ve Çek Cumhuriyeti gibi ülkelere kurmaya hazırlandığı füze kalkanının bir ayağını da Türkiye''ye kurmayı planlıyor. ABD piyasayı açıyor İsrail satıyor. Ne güzel ortaklık!

Füze kalkanı konusundaki tartışmalar, ABD ile Rusya ve bazı ülkeler arasında ciddi tartışmalara sebep oldu, oluyor da. Bu yüzden de, tartışmalar “yeni Soğuk Savaş” olarak tanımlanır oldu. ABD''nin Doğu Avrupa ülkelerini silahlandırması, Karadeniz''in kuzeyinden Orta Asya içlerine kadar Rusya ve Çin''e karşı yeni bir güvenlik kuşağı oluşturması Moskova ve Pekin''in şiddetli tepkilerine yol açıyor. Bu kuşakta Türkiye ve Azerbaycan önemli yer tutuyor. Ancak bu iki ülkenin pozisyonu, her ne kadar kendileri için öyle olmasa da, ABD ve Batı için İran''ı dizginleme arayışı olarak ele alınıyor.

Çünkü ABD için Rusya ve Çin''i dizginlemek ne kadar önemliyse, ABD ve İsrail için İran''ı durdurmak da o kadar hayati bir konu. Bu amaçla ısrarla Türkiye''yi cepheye çekmeye çalışıyorlar. Füze sistemlerinin İran sınırına yakın bölgelere kurulmak istenmesi, Azerbaycan''ın bu amaçla donatılması birer gösterge. Rusya ve Çin''in İran''ı alabildiğine desteklemesi ise bir başka gösterge. Bütün bunlar yeni soğuk savaşın kırılma noktalarını, çatışma çizgilerini belirliyor. Son aylarda yaşadığımız ekonomik kriz ve kavgalara yeni soğuk savaşın etkisi tahmin edilenden çok daha fazla. Bakalım nerede nasıl patlak verecek. Bakalım önümüzdeki yıllarda bu soğuk savaş, iki farklı dünyanın kesişme çizgisinde bulunan Türkiye-İran ilişkilerine nasıl yansıyacak…

Çünkü dünya hızla bloklara ayrılıyor. Askeri, siyasi ve ekonomik alanlarda dehşet verici bir savaş yaşanıyor. Soğuk Savaş döneminden çok daha tehlikeli bölünmelerle yüz yüzeyiz. Gerçekten, o dönemden daha tehlikeli bir nükleer silahlanma söz konusu. Bugün Ortadoğu''daki en küçük ülkeler bile nükleer silahlanmaya gidiyor. ABD ekonomisi için felaket senaryoları üretilirken Asya''nın ekonomi ve teknoloji alanında güç kazandığı görülüyor. Dünyanın ağırlık merkezi doğuya kayıyor. Doğu-Batı arasındaki teknoloji, sermaye farkı giderek azalıyor.

Rusya lideri Vladimir Putin''in, geçtiğimiz yılki Münih Güvenlik Zirvesi''nde bu kutuplaşmaya ilişkin sözleri bir aslında bu soğuk savaşı anlatıyordu:

“ABD dünyada istediğini yapabileceğini sanıyor; tehlikeli bir biçimde güç kullanıyor. Kimse kendini emniyette hissetmiyor ve nükleer silah edinmek istiyor. Tek kutuplu dünya ne demek? Bu kavramı ne kadar süslerseniz süsleyin, bu dünyada tek bir güç merkezinin, tek bir kuvvetin, tek bir patron olması demek. Bu demokratik değil. Füze kalkanı kurma nedenleri ikna edici değil. Biz de kendi güvenliğimiz için önlem alırız. Bu da silahlanma yarışını başlatır. Dünyanın tek efendisi siz olamazsınız. Bu yönde ısrarınız devam ederse gezegenimiz daha güvenli olmayacağı gibi, eninde sonunda faturayı siz ödersiniz. Son yıllarda ABD politikalarında gözlenen tek kutuplu dünya yaratma çalışmalarını tedirginlikle izliyorum. Bir ülke kendi kurallarını geride kalan dünyaya sanki iç düzeniymiş gibi kabul ettirmeye çalışırsa huzur ve istikrar değil sorun bekleyin. Çağdaş dünyamızda tek efendi fikri mümkün olmadığı gibi kabul edilemez de.”

Baltık denizinde ve kutup bölgelerinde Rusya ile İngiltere arasındaki gövde gösterileri, Pasifik''te Rus savaş uçaklarının ABD deniz filosunu taciz ettiği iddiaları, İran''ı tecrit etme senaryoları, Lübnan''dan Pakistan''a kadar bütün bölgedeki gerilimler hep yeni soğuk savaşın uzantıları. Daha birkaç gün önce, Pakistan''ın Afganistan Büyükelçisi kaçırıldı. Daha da önemlisi Pakistan nükleer bilimcilerden ikisi kaçırıldı. Taliban''ın tek taraflı ateşkes ilen ettiği, İngiltere''nin Taliban unsurlarını eğitmek üzere gizli askeri üsler kurduğu bir dönemde bu kişilere ne olmuş olabilir?

Barak''ın ziyaretinin zamanlaması da çok önemliydi. Çünkü İsrail''in Gazze''ye topyekun saldırı başlatmaya hazırlandığı günlere den geldi. “Gazze''yi haritadan silmek” şeklinde ifade edilen saldırı için kararın, ABD''nin “barış amacıyla” düzenlediği Annapolis zirvesinden önce alındığı belirtiliyor. Türkiye ile İsrail arasında Gazze''ye yönelik saldırı ve ambargolar yüzünden yaşanan gerilimin ve İsrail''in Türkiye''ye verdiği notanın üzerinden birkaç hafta bile geçmeden “haritadan silmek” amacıyla büyük saldırı hasırlığı yapılıyor. Tam da bu sırada, saldırılardan sorumlu olan kişi Türkiye''ye geliyor.

Tam da bu ziyaret sırasında Hizbullah komutanlarından İmad Muhniya Suriye''nin başkenti Şam''da bombalı araç saldırısıyla öldürülüyor. Hizbullah saldırıdan açıkça İsrail''i sorumlu tutuyor. Hem Gazze''ye saldırı hazırlığında olan hem Hizbullah''la yeni bir savaşın ön hazırlıklarını yapan İsrail''in savunma bakanı bundan daha elverişli bir dönemde gelemezdi Türkiye''ye! Barak Ankara''da iken başbakanı “Türkiye kesinlikle Filistin konusunda arabuluculuk yapamaz” diye açıklama yapıyordu.

Ezber bozucu, rahatsız edici bir yazı!
00:0019/02/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

17 Şubat 2008. Bu tarih önemli... Bu tarih, iki milyon nüfuslu Kosova''nın, bağımsızlığını ilan edip Avrupa''nın 49. devleti olmasının tarihi değil sadece. Aynı zamanda 21. yüzyılı şekillendirecek "yeni Soğuk Savaş"ın ve yeni çatışmaların başlangıç tarihi. Etkileri Çeçenistan''dan Abhazya''ya, Kıbrıs''tan dünyanın bir çok bölgesinde bağımsızlık özlemleriyle yanıp tutuşanlara kadar ulaşacak yeni çatışmaların başlangıç tarihi. Merkez güçlerin bölgesel projeleri için üzerinde tepinecekleri masum toplumların yaşayacağı yeni trajediler için de bir başlangıç.

Bazı okuyucular, Kosova''nın bağımsızlığı hakkında neden yazmadığımı soruyorlar. Öncelikle kasıtlı bir durum değildi. Şartlar elvermedi. Ama zorlamalıydım ve Kosova konusunu bütün detaylarıyla tartışmalıydım. Çünkü Kosova''nın bağımsızlığı, sadece benim değil, yakın çevremizde olan her gelişmeyi dikkatle izleyenlerin bütün boyutlarıyla tartışması gereken bir örnek.

Bu cümlelerin yanlış anlaşılacağını biliyorum. Kosova''nın bağımsızlığına karşı olmakla suçlanacağım. Duygusal destek verenlerin öfkesine ya da kırgınlığına maruz kalacağım. Ama peşinen söyleyeyim; öyle değil!

Bosna trajedisinden, bazı Avrupa ülkelerinin ve uluslararası kurumların suç ortağı olduğu soykırımdan sonra benzer bir senaryo Kosova''da denendi. Dağılan/dağıtılan Yugoslavya''nın yerine Sırp milliyetçiliğini temel alan, etnik temizlik üzerinden gerçekleştirilmeye çalışılan Sırp planları hüsranla sonuçlandı. Kendi hezimetlerinin yanı sıra, ayrılmak isteyenlere çok ağır bedeller ödettiler. Bosna''da yüz binlerce masum insan hayatını kaybetti. Srebrenica gibi 21. yüzyılın soykırım örneği yaşadı Bosna ve dünya.

Kosova, Bosna kadar olmasa da, ağır bedeller ödedi bugüne gelmek için. Sırp saldırıları yüzünden on binden fazla insan hayatını kaybetti. Dört bin kişi hala kayıp. ABD ve NATO''nun yaklaşık seksen günlük saldırıları olmasaydı belki de Srebrenica benzeri soykırım örneklerini yaşayacaktık.

Bu yüzden, Bosna''nın bağımsızlığı gibi, Kosova''nın bağımsızlığı da bu ülkenin insanları tarafından duygusal olarak desteklendi, desteklenmeli de. Bu hepimiz için böyle. Balkanlar''da bir Müslüman ülkenin daha ortaya çıkması gibi bir algılama, Türkiye kamuoyunda geniş sempati ile karşılanıyor. Özellikle yüzyıllara dayanan Osmanlı ortak mirası söz konusu iken…

Ancak bütün bunlar olayın sadece bir yüzü. Kosova''nın bağımsızlık hakkı bir tarafa, bağımsızlığın etkilerini ve sonuçlarını sorgularsak muhtemelen yanlış anlamalar olacaktır. Bunu göze alma pahasına bazı şeyleri not etmeyi yine de yararlı görüyorum. Bağımsızlık ilanının, Kosovalılara değil, dünyaya etkileri nasıl olacak?

17 Şubat 2008''in aslında çok önceden başlayan "yeni Soğuk Savaş"ın gerçek tarihi olarak nitelememin sebepleri var. Olayı sadece Kosova''nın beklentileri çerçevesinde değil de, dünyanın içine sürüklendiği gerilimle birlikte ele alırsak eminim bunları hepimiz göreceğiz. Rusya lideri Vladimir Putin''in "neden Kuzey Kıbrıs''ı kırk yıldır tanımıyorsunuz, utanın!" diyerek Avrupa ve ABD''ye şiddetle tepki vermesi, Güney Osetya ve Abhazya için benzer senaryolardan söz etmesi, ABD''nin yakın müttefiki Gürcistan''ı köşeye sıkıştırma işaretleri vermesi, hatta Bask ve Kuzey İrlanda gibi sorunları bile ima etmesi boşuna değil.

Kosova''nın bağımsızlığı, uzun süredir üstü örtülen dünyanın bazı bölgelerindeki bağımsızlık özlemlerini bugüne taşıdı. Batı''nın kendi bölgesel projeleri için bir çok toplumu bağımsızlığa ulaştırırken düşmanları için bunu engellemesinin verdiği çifte standart, özellikle 11 Eylül saldırılarından sonra şiddetlenen küresel çatışmayı daha da derinleştirecek.

ABD, Avrupa, NATO gibi transatlantik eksenin yeni dünya tasarımına yönelik itirazlar bundan sonra çok daha sesli olacak. Rusya, Çin ve Batı ekseninin tasarımlarından huzursuzluk duyanların boş durmayacağı, bazı bölgelerdeki çatışmaları teşvik edeceği bilinmeli. Balkanlar''da aldığı yenilginin faturasını Kafkaslar''da ödetmeyi deneyecek. Abhazya ve Güney Osetya üzerinden. Hatta Kuzey Kıbrıs''a yönelik politikaları bile bundan etkilenebilecek. Ancak ABD ve AB buna karşı Çeçenistan''da kendini gösterecektir. Bu haliyle Kosova''nın bağımsızlığının domino etkisi yapabileceği, enerji ve küresel kamplaşmaya dönük çatışmaların daha da şiddetleneceği söylenebilir. Soru şu: Bu çatışmalar bizi nasıl etkileyecek? Küresel krizin merkezinde yer alan bizler bunu iyi düşünmeliyiz. Fırsatlar kadar büyük kayıplarla da karşılaşabiliriz.

"Olsun, bu çatışmada hep biz kazanıyoruz, bizim desteklediğimiz bölgeler kazançlı çıkıyor" gibi bir bakış açısı burada galip gelebilir. Nihayetinde güçler çatışmasının böyle bir sonucu da var.

Ancak "Yugoslavya modeli"nin Ortadoğu''da nasıl da denenmeye çalışıldığını hatırlamalıyız. Irak örneğinin bölgemizde bir çok ülkede denenmek istendiğini, parçalanma senaryoları ile bir gün yüzleşeceğimizi. "22 ülkenin değişeceği" söylemlerini bir kez daha düşünelim.

Balkanlar''daki güç mücadelesi ile bölgedeki Müslümanların trajedilerini, bağımsızlık tutkularını birbirine karıştırmayalım. 51 ülkenin Kosova''nın bağımsızlığını tanımasının, ilk tanıyan ülkenin ABD olmasının nedenlerini ve yansımalarını iyi analiz edelim. Mikro projelerin Balkanlar''daki gibi Müslüman ülkelerde de uygulanmasının önüne geçmek mümkün olabilecek mi? Veya Kosova, gerçekten bağımsız olacak mı? Bir garnizon ülke mi olacak? Bunları da düşünelim.

Ben Kosova''nın bağımsızlığını heyecanla karşılıyorum, gönülden destekliyorum. Ancak madalyonun diğer tarafının da görülmesinde, dünyanın nasıl bir çatışma içinde olduğunun iyi algılanmasında, sürecin bize ve çevremize nasıl yansıyacağına dikkat edilmesi gerektiğinde ısrar ediyorum. Bu yüzden Kosova''nın bağımsızlık tarihini yeni Soğuk Savaş''ın başlangıç tarihi olarak not ediyorum. Yakında bir çok bölgede çıkacak sıcak çatışmaları şimdiden bekleyelim..

Kuzey Irak"ı “işgal” ve yeni senaryolar
00:0020/02/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

16 Aralık 2007''de elli savaş uçağıyla başlatılan hava saldırıları nerede duracak? Ya da, hava operasyonlarının, nokta operasyonların bir sonraki adımı ne olacak? PKK''nın tasfiye edilmesi, daha doğrusu Türkiye için belli bir süreliğine tehdit olmaktan çıkarılması planlarının içinde neler var tam olarak netleşmedi. Sadece hava saldırılarıyla verilecek sınırlı zararın örgütün tehdit edici gücünü ortadan kaldıramayacağı bir gerçek. Askeri güvenlik planlamaları sonrası için beklenen siyasal süreç ise daha uzun süre tartışılmaya muhtaç.

Ancak hemen sunu söyleyelim ki, 5 Kasım görüşmeleri sonrası çok önemli gelişmeler yaşandı. O tarihten önce; ABD''nin örgütü desteklediğine dair resmi reaksiyonları hatırlayalım. Şimdi, dolayı olarak terörü desteklediği imasında bulunulan ülke ile ortak hareket ediliyor.

Görünüşte sadece ABD ile işbirliği yapılıyor olsa da, İsrail''den destek alınsa da, hem Irak içinde hem de dışarıda Türkiye''nin operasyonlarına karşı direnç yok oldu. Ben yakın tarihte Türkiye''nin hiçbir çıkışının bu denli sessiz karşılandığına şahit olmadım. En sıradan meşru girişimler bile hem Arap dünyasını hem de Batı dünyasını ayağa kaldırırdı. Mesut Barzani''nin çıkışları, PKK''nın havada uçuşan tehditleri, DTP''nin giderek etkisi zayıflayan itirazları dışında, neredeyse bir uluslararası konsensüs hali söz konusu. Bu konsensüs sadece PKK ile mi sınırlı, bundan emin değilim.

O görüşme ve ardından sıklaşan ziyaretler, sadece askeri değil siyasi açıdan da Trük-Amerikan ilişkilerinde ciddi bir dönüm noktası oldu. Bu siyasi ortaklığın da sadece PKK ile, Türkiye''nin Irak''ta üsleneceği rollerle sınırlı olduğunu düşünmeyenlerdenim. Bütün bölgede geniş anlamda bir siyasi değişim, en azından ABD''nin sertlik politikalarında bir gerileme söz konusu. Bu gerileme sadece ABD''nin iç gündemiyle bağlantılı değil bence.

Olayın dar anlamda bizi ilgilendiren boyutu PKK''nın tasfiyesi, şiddeti esas alan lider kadrosunun dağıtılması, etkisizleştirilmesi, militan devşirmesinin önüne geçilmesi, aynı testin DTP''nin şahinlerine de uygulanması, Kürt meselesi konusunda daha muhafazakar bir temsil elitinin şekillendirilmesi oldu. Bu yönde işaretler en azından beklentiler var.

Ancak askeri müdahalede ABD için en önemli nokta, Türkiye''nin K. Irak''a geniş anlamda kara harekatı yapmasının önüne geçmekti. Pazarlıkların en önemli şartının bu olduğunu biliyorduk. K. Irak, ABD''nin Irak işgalinde “zafer” olarak niteleyeceği tek şeydi. Türkiye''nin müdahalesi bunu da elinden alacaktı. Bu yüzden kara operasyonu içeride yoğunlaştırılırken hava ve nokta operasyonları K. Irak''a yöneltildi. Kürt otoritelerinin örgüte lojistik desteği kesilmeye çalışıldı. Barzani''nin söylemleri yumuşadı. Celal Talabani ile yakın ilişkiler geliştirildi ve yakında Türkiye''ye gelmesi bekleniyor.

Ama bence örgütün bu kadar suskun kalması dikkat çekici. Sanki bir başka irade, onlara da “sessiz kalın” dedi. Ve örgüt İran''a yöneldi. Lider kadrosunun bir kısmı Karabağ''a nakledildi.

Son birkaç gündür ise başka senaryolar devreye girdi. Dünya, Türkiye''nin kara harekatına hazırlandığını konuşuyor. On binlerce askerle birlikte K. Irak''a geniş çaplı bir kara harekatı düzenlenip, örgütün son kalıntılarının da temizleneceği söyleniyor. Bu konuda son açıklama Dışişleri Bakanı Ali Babacan''dan geldi: “Kara harekatı opsiyonu açık. Zamanlama önemli. Mevsim ve duruma göre karar verilecek.” Beklenti İlkbahar. Mart ortasında da olabileceği belirtiliyor. Öyleyse kara operasyonu konusu 5 Kasım''dan bu yana vardı. Hava saldırıları geniş operasyonun ilk aşamasıydı. Tam bu tartışma gündeme geldi, uzunca bir süredir sessiz kalan Barzani, Irak hükümetinden artık bir beklentileri olmadığını belirterek, “Sabrın da bir sınırı vardır. Sessiz kalmayacağız” diye açıklama yaptı.

Dünya Türkiye''nin tavrını “geniş operasyon” hatta “işgal” olarak niteliyor. Kara harekatı sonrası Türkiye''nin bazı bölgelerden çekilmeyeceği konuşuluyor. PKK''nın Türkiye''ye karşı Sünni direnişiyle işbirliği iddiaları var ancak bu çevrelerle yakın işbirliğine bakılırsa bu mümkün değil. Böyle bir durumda Barzani''nin açık tavır alması, kendi bölgesinde pozisyonunu çok zayıflatacağı biliniyor. PKK sonrası, Barzani''nin otoritesini sorgulamaya yönelik bir girişim başlatılması ihtimal dahilinde.

Kürt kartı bütün bölgeye karşı alabildiğine kullanıldı. ABD ve İsrail şimdi yine bu kart üzerinden dostluklar inşa ediyor. Hangi geleceğe yönelik bir işbirliği bu? Bu soru çok önemli? Kürtler ve Türkiye''nin hesaplarının dışına çıkalım. Bu iki unsuru dışarıda bırakarak görmeye çalışalım. Düşmanlıklarımızı da dostluklarımızı da kullanabilenlerin, düşmanlıklarımız ve dostluklarımız üzerine politika üretebilenlerin hesaplarına bakalım. O zaman hem kendimizin hem de yakın çevremizin geleceğini göreceğiz. Bin yıllık kardeşliğin geleceğini biz mi belirliyoruz bir soralım.

ABD''nin küresel savaşının mimarı, derin Amerika''nın sözcüsü, Irak ve Afganistan işgalinin, bir milyondan fazla ölümün sorumlusu Mart ayında Türkiye''ye geliyor. Tam da kara operasyonu öncesi. Tam da Musul için nihai savaşın beklendiği tarihte. Bu ziyaret beni ürpertiyor. ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney''nin Türkiye ziyaretinin bütün bölgeye uğursuz kara bulutları taşımasından endişe ediyorum. Hava operasyonları, kara harekatı, PKK''nın tasfiyesi, K.Irak''tan Türkiye''ye yönelen tehdidin ortadan kaldırılması. Türkiye''nin öncelikli konuları bunlar. Ama bütün unların üstüne hesap yapanlar acaba hem Türkiye''yi hem de K. Irak''ı nasıl bir geleceğe sürüklüyor olabilir? En azından bunu da düşünelim...

7.7 trilyon dolar kayıp, kızılca kıyamet ve "Satılık Amerika.."
00:0021/02/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ekonomisinde başlayan çöküşün ilk halkasın oluşturan mortgage krizinin sadece Ocak ayındaki faturası 5.2 trilyon dolar olduğunu daha önce yazmıştık. Uluslararası borsalardaki gerilemenin, şirketlerin piyasa değerindeki düşüşün bir aylık değeri bu. Hepsi bu kadar mı? Hayır. Emlak krizinin, dolayısıyla kredi krizinin Ekim ayından bu yana dünyaya maliyeti 7.7 trilyon dolar oldu. Bank of America''nın yayınladığı rapor böyle söylüyor.

Kriz, emlak sektörünü çökertmek üzere. ABD''deki emlak fiyatlarının yüzde 30''dan fazla düşeceği hesaplanıyor. Tabi bu iyimser tahmin. Finans sektörünün kayıpları ise devasa boyutlarda. Merkez bankaları muhtemel çöküşleri önlemek için çabalarken, kriz Amerika kıyılarından uzaklara, Avrupa kıyılarına ilerlemeye başladı. Finans tarihinin ne şiddetli depreminin başka alanlara sıçramasının an meselesi olduğu söyleniyor. Önce İngiltere''yi vurması, emlak sektörünün benzer bir darbe alması endişesi var.

Beklenen krizin, 11 Eylül saldırıları sırasındaki darbeden, dahası, 1997''deki Asya krizinin boyutlarının çok ötesinde olacağı söyleniyor. Ocak''taki büyük düşüşün Şubat''ta devam edeceği ancak Mart ayında en ağır darbenin gelebileceği ifade ediliyor.

Kriz uzmanları, öylesine korkutucu iddialarda bulunuyor ki, bugüne kadar yaşanan en ağrı ekonomik bunalımlardan daha kötü bir kabus senaryosu çizebiliyor.

Senaryonun ilk basamağı mortgage krizi. Yüz milyarlarca dolar kayıptan söz ediliyor. Ardından kredi kartı ve otomobil kredilerinde benzer bir kriz öngörülüyor. Daha doğrusu, mortgage''in bütün tüketici kredilerine yayılabileceği uyarısı yapılıyor. Ardından belki de en endişe verici olanı geliyor. Ticari kredilere yansıyacağı, bunun da büyük banka batışlarına yol açacağı iddiası var.

Ondan sonra üretim sektörü geliyor. Benzer bir krizin bu sektöre yayılması durumunda dev üretim tesislerinin özellikle de ABD şirketlerinin büyük oranda değer kaybedeceği belirtiliyor. Asya ve Körfez sermayesinin daha şimdiden ABD finans kuruluşları ile fabrikalarına göz diktiği ortada. Bu yüzden de “satılık Amerika” başlıklı yazıların sayısı oldukça artmış durumda. Bütün bunların öncelikle ABD piyasasının dibe vurmasına yol açacağı, finansal korumacılığın mümkün olmadığı bir dönem yaşanacağı iddia ediliyor.

Tabi bunlar kabus senaryoları. Ancak işaretler hafif1e alınacak gibi değil. Ekim ayından bu yana 7.7 trilyon dolara ulaşan değer kaybı, Mart ayında finans kuruluşlarının yapacağı zarar açıklamaları, en önemlisi de kötümserliğin kanıksanması göstergeler ortada.

Yükselmekte olan ekonomiler dışarıdan gelecek etkilerden epey zarar görecek. Ancak böyle bir kriz döneminde en hareketli ekonomilerin yine de bu piyasalar olacağı, çöküş hızını yavaşlatabileceği vurgulanıyor.

Maliye Bakanı Kemal Unakıtan''ın sözleri, işte bu resmi ortaya koydu. ABD''de başlayan mortgage krizinin etkilerinin mart ayında Avrupa bankalarının zararlarını açıklamasıyla devam edeceğini söyleyen Unakıtan, “O zararların da ne kadar olduğunu kimse bilmiyor. Belirsizlik var. Avrupa bankalarını herhalde mart ayında zararlarını açıklayacaklar. Orada bir kızılca kıyamet kopacak” dedi. Kriz uzmanlarının, çöküşten mümkün olduğunca az etkilenmek için madde madde önlem paketleri üzerinde tartıştığı bir dönemde, umudumuzu yüksek tutmaya devam etmekle birlikte, okyanus ötesinden gelen bu dev dalganın zararlarına karşı da hazırlıklı olmamız gerekiyor.

Mart ayındaki zarar açıklamalarına, Türkiye''nin K. Irak''a kara harekatı yapma ihtimalini, İsrail''in Lübnan''a saldırı hazırlığını, ABD Başkan Yardımcısı Cheney''nin Türkiye ziyaretinin muhtemel sonuçlarını da eklersek, biraz daha dikkat etmemiz gerektiği ortaya çıkar.

General Motors, 2007 için 38.7 milyar dolar zarar rapor etti. Otomotiv sektörünün en büyük zararı. On binlerce kişi işini kaybetme riskiyle karşı karşıya. Bu da finans sektöründeki krizin üretim sektörünü nasıl vuracağının ilk işaretini oluşturuyor.

Yeni koloniler, medya pazarı ve AB aydınları
00:0022/02/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Mezopotamya''nın bugünkü hazin durumunun ilk adımı olan Irak işgali sırasında, Ortadoğu''nun şekillenmesinin Balkanlar''dan başladığını, Irak''ın jeopolitiğinin Çanakkale''den başladığını, Bağdat''ın savunulmasının İstanbul''dan geçtiğini tartışmış, Bağdat''a düşen bombaların aslında İstanbul''a düştüğünü belirtmiş, işgal güçlerinin Firdevs meydanındaki zafer kutlamaları sırasında evlerine kapanan Bağdat halkının yüreğindeki acıyı paylaşmanın en çok da İstanbul''da yaşayanlara düştüğünde ısrar etmiştim.

İçinde yaşadığımız bölgenin siyasi tarihi, birikimi, bizim geleceğimizi de belirleyecek. Ya yeniden bu birikim üzerine bir gelecek inşa edeceğiz ya da yeniden 20. yüzyılın kolonyal dönemi gibi bir 21. yüz yıl yaşayacağız. Bu yüzden, bu tarihi yönlendiren olayları gündelik reflekslerimizle, dostluk/düşmanlık algılarımızla karşılamanın, bizleri, çok yanlış yerlere de sürükleyebileceğini hep göz önünde tatmak gerekiyor.

Gündelik gel-gitlerin ötesinde nasıl bir dünya, nasıl bir bölge, nasıl bir Türkiye ve nasıl bir geleceğin şekillendiğini sorgulayanların, çoğunlukla haksızlığa uğrasalar da, kahve muhabbetleriyle ve üç günü geçmeyen gerçekleriyle zihinleri yönlendirenlerin yanında, önemli şeyler söylediğini düşünüyorum.

Bu çevrelerin, Kosova''nın bağımsızlık ilanını nasıl algıladıklarını bilmiyoruz mesela. İç politika, ekonomi ve dış politika ürerine yazı yazanların, birkaç kişi hariç, Balkanlar''da bir toplumun coşkusunu veya bu durumun Ortadoğu''da, Asya''da nasıl etkiler uyandıracağına, Avrupa Birliği ve ABD''nin Balkanlar''da uyguladığı politikalarının, Avrasya''ya yönelik stratejilerinin ne olduğuna ve bizim için nasıl bir gelecek tayin ettiklerine ilişkin neredeyse hiçbir analiz göremiyoruz.

Maalesef çıkar ilişkilerine, iktidar ilişkilerine endekslenmiş özgürlük söylemlerinin, kaba sloganların dışında bir sorumluluk duygusu, bir duruş bugünlerde Türkiye''de pek de kendisini hissettiremiyor. Süslü cümlelerin, havalı görüntülerin, özel ilişkilerin, medya pazarlamasının, aydın piyasasındaki reyting kavgalarının, daha iyi bir yer kapma manevralarının, cüzdan doldurma motivasyonunun ötesinde, gazete köşelerinde Türkiye ve dünyaya ilişkin hemen hiçbir şey okuyamaz olduk.

Medyanın aynileştiği, yazarların aynileştiği, bir gazeteye bakınca başka bir gazeteye bakma ihtiyacının kalmadığı, yüzlerce köşe yazarının ele aldığı konuların bir elin parmağını geçmediği, bu konuların önemli bir kısmının ise kişisel çıkar, iktidarla ilişkiler ve polemikler olduğu bir dönemdeyiz. En önemli konu başörtüsüydü o da kapılara Allah yazılması ve kezzap tartışmalarıyla işlendi!

Merak ederim, Avrupa Birliği hakkında kimseye söz bırakmayanlar, neden AB''nin güvenlik politikalarıyla ilgilenmez? Neden Türkiye''de bu konuların konuşulmasını küçümser? Kosova ve genel anlamda Balkanlar''da AB''nin geleceğe dönük kolonyal politikalarını neden sorgulamaz? AB sadece özgürlük mü demek? Yoksa zenginlik mi demek? Eğer sadece özgürlük olarak algılanıyorsa, bu ülkede en özgürlükçü isimler başörtüsü gündeme gelince, yıllarca statükoyla mücadele etmelerine rağmen “merkez iktidar”ın tehdit algılamasına sığınmışlardır?

O Avrupa Birliği Balkanlar''da yeni bir emperyal proje uyguluyor. ABD''nin Ortadoğu''da uyguladığından hiç de farklı değil. Anglo-Amerikan ve Franco-Germen eksenlerinin Avrasya projelerinin neresinde özgürlük var? Güvenlik, enerji, pazar dışında AB''nin Balkan politikalarında ne görüyoruz? Mikro devletçikler, kolonyal bölgecikler dışında… Peki bunun ABD''nin Ortadoğu''da yaptıklarından ne farkı var? Hepsinin başında genel valiler yok mu? Hepsinin bayrağı ABD ve AB tarafından çizilmiyor mu? Hepsi din, mezhep ve etnik açıdan parçalara ayrılmıyor mu?

Tamam, bir çoğunun gerçekten bugünkü hale gelmesi gerekiyordu. Asıl sorguladığım bu da değil. Sorguladığım şu: Anglo-Amerikan eksen ile Franco-Germen ekseninin Avrasya hattındaki parçalama ve kontrol stratejileri birbirini tamamlıyor. Bir ortaklık söz konusu. Ne gariptir, bu sürece bizim gözümüzle, bizim durduğumuz yerle sorgulayan kimseler çıkmıyor bu ülkede. Onlar bizim için bir gelecek tayin ediyor. Ve bu gelecek hiç de hayrımıza değil.

ABD''nin Ortadoğu Projesi, ABD''nin Balkan projesiyle başlıyor. Kafkaslar ve Güney Asya ile devam ediyor bu. Birinci Dünya Savaşı''ndan bu yana bu bölgelerde hiçbir güçlü ülkeye izin vermediler. Şimdi de vermiyorlar. Ortadoğu da onların, Akdeniz de onların.

Şimdilerde Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy üzerinden Türkiye''ye dayatılan Akdeniz Birliği projesinin ne olduğu hakkında Türkiye''de AB sözcülerinden hiçbir şey duymadık. Bütün bölge adeta paylaşılıyor. Bizim geleneksel olarak Ortadoğu dediğimiz bölge ikiye bölünüyor. Türkiye''ye ne tür bir rol verilmek isteniyor burada? Bunlar uzak konular değil. Bunlar Diyarbakır kadar yakın bize. Tıpkı Bağdat''ın İstanbul''a yakınlığı kadar. Irak''ın Çanakkale''ye yakınlığı kadar.

10 Ocak tarihli bir haberle bitireyim: İsviçre merkezli Manas petrol şirketi, Arnavutluk''un Kosova sınırında dev petrol ve doğal gaz kaynakları bulunduğunu açıkladı. Şu ana kadar tespit edilen rezerv 2, 987 milyar varil petrol, 3,014 trilyon metreküp doğal gaz! Doğal gaz miktarının 15 trilyon metreküpe çıkabileceği söyleniyor. Bu zenginlik kaç Kosova eder!

Ve Akdeniz Birliği gerçekten Türkiye ve nüfuz bölgesi için ne anlama geliyor? Geçmişimiz ve geleceğimiz nasıl rehin alınıyor?

"Büyük uzlaşma"da ne var? PKK"dan sonra ne olacak?
00:0026/02/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin Mart''ta beklenen kara operasyonları zinciri, hiç tahmin edilmeyen bir zamanda başladı. Hem kış şartlarının en ağır olduğu bir dönemde yapılıyor hem de ABD''nin “kara operasyonuna izin vermeyeceği” ön kabulünü boşa çıkaracak şekilde gerçekleşiyor.

Dünyanın onayı, Arap dünyasının kabulü, Avrupa Birliği''nin zımnen desteği, ABD ve İsrail''in işbirliği ile olağandışı şartlar altında başarılı bir kara harekatı sürdürülüyor. Terörle mücadele tarihinde hiç bu kadar elverişli bir ortam yakalanamamıştı. Yıllardır hiç bir mücadele yöntemi böylesine bir uluslararası destek bulamadı. Bu şekilde geniş boyutlu bir siyasi işbirliği inşa edilememişti. İçeride iktidar merkezleri hiçbir zaman bu kadar aynı hedefe yönelememişti.

Hem içeride inşa süreci yaşandı hem uluslararası camiada yoğun ve son derece başarılı bir siyasi çalışma yürütüldü. En az askeri operasyonlar kadar başarılı, “zafer” olarak nitelendirilmesi gereken bir sonuç bu. Siyasi zaferden sonra şimdi askeri zafer süreci işliyor. Ardından iç kamuoyuna yönelik, gerilimleri aşmaya yönelik bir başka siyasi süreç başlayacak. Umarız bu süreç de “zafer”le sonuçlanır.

5 Kasım 2007 sonrası tartıştığımız planlama şuydu: Türkiye ile ABD arasındaki işbirliği PKK''yı yakın gelecekte Türkiye için tehdit olmaktan çıkarmayı içeriyordu. Ancak burada ABD''nin kazanımı Irak''ta “zafer” olarak pazarlayacağı tek yer olan Kuzey Irak''ın istikrarını korumaktı. Türkiye''nin bölgeye müdahalesi bu istikrarı bozabilirdi. Bu yüzden kara operasyonu olmayacaktı.

Şimdi bunun doğru olmadığını göryoruz. Türkiye büyük bir kara harekatı başlattı. Hava operasyonlarına yönelik desteğin kara operasyonunu da kapsadığını gördük. O zaman bu planlamanın daha ileri aşamaları da olacak demektir. Bu iş belki ilk kez bu kadar ciddi. Belki de hiç olmadığı kadar sonuç doğuracak.

Muhtemelen kara operasyonlarının ilk aşaması yapılıyor. Belli bölgelere odaklı, hava saldırılarıyla vurulan yerlerin kontrolünü içeren, belli güzergahları kontrol altında tutmayı amaçlayan bir harekat. Bundan sonra muhtemelen yeni operasyonlar göreceğiz. Her operasyon bir öncekinden daha kapsamlı olacak. Hava saldırıları ilk aşamaydı, kara operasyonları zinciri ikinci aşama, üçüncü aşaması Kuzey Irak''ta somut sonuçlar almaya, örgütün sembollerini, isimlerini devre dışı bırakmaya dönük olacak.

“PKK için Kuzey Irak''ı barınak olmaktan çıkarma” hedefi için gereken ne varsa yapılacak. Bunlar yapılırken de uluslararası destek bir şekilde devam edecek, ettirilecek. Kara operasyonları ile K. Irak''ın belli bölgelerinde Türkiye''nin kontrol alanını giderek genişletecek. Hepsinin sonunda, bugünkü Irak sınırının güneyinden geçen bir güvenlik hattı ihtimali giderek güç kazanıyor.

Konuyu dar anlamda PKK olarak görünce durum böyle oluyor. K. Irak, Irak''ın toprak bütünlüğü ya da Irak halkı değil, PKK ve terör hedef alınıyor. Gerçek de bu zaten. Ama bir sonraki aşamada, bölgedeki genel belirsizliğin yol açtığı sorunlar bu hedefi farklılaştırabilir.

Bugün hâlâ, ABD ve İsrail''in K.Irak''ta Türkiye karşıtı desteklerini nasıl olup da keskin bir şekilde geri çekerek Türkiye''ye destek verdiklerine dair ihtimaller netleşmiş değil. PKK''yı silahlandıran güçler nasıl alıp da bu ani dönüşü yaptılar?

Burada sorular giriyor devreye:

1- Irak''ta ABD''nin bıraktığı boşluğu Türkiye mi dolduracak? Bu aynı zamanda İran''ı mı dengeleyecek?

2- PKK''dan sonra Barzani de tehdit olmaya başlarsa Türkiye Barzani''yi saf dışı etmeye yönelik neler yapabilecek? Aynı desteği alacak mı?

3- Ankara bölgenin yeni Washington''u mu oluyor? AB''nin Ortadoğu''ya yönlendirmeye çalıştığı Türkiye, bölgesel bir liderliğe mi soyundu?

4- Bölgede yeni bir Osmanlı vizyonu değil ama süper bir Türkiye mi inşa edilecek?

Bu yüzden Türkiye''yi tehdit edecek unsurlara karşı ortak temizlik mi başlatıldı?

5- Son dönemde: ABD Senato heyetinin, Adalet Bakanı''nın, Savunma Bakanı''nın ve en önemlisi de Başkan Yardımcısı Cheney''nin Türkiye''yi ziyaret sebepleri sadece PKK mı?

6- Bu bölgede artık Türkiye''siz hiçbir oyun kurulamaz. Bu doğru. Sebep öncelikle Türkiye''nin izlediği politikaların kendisine beklentilerin ötesinde güç kazandırması. Ama birilerinin bu güç ve etkinlik üzerine bir hesap yapmayacaklarını düşünmek saflık olur. İşte, konu PKK''nın ötesine geçince bu hesabın ne olacağı sorusu önem kazanıyor.

7- Böyle bir güce eriştiğinde Türkiye''nin AB''ye tam üyelik ihtiyacının kalmayacağı bir gerçek. Çünkü kendisi merkezi güç haline gelecek. İşte biz, bu yeni pozisyonun bölgesel etkilerini öğrenmeye çalışıyoruz. O zaman nasıl bir bölge şekillenecek ve Türkiye''nin etkisi ne olacak?

8- Türkiye ve İran''ı sıcak bir çatışmaya itecek hiçbir gerekçe olamaz. İki ülkenin siyasi geçmişi öncelikle buna izin vermeyecektir. Ama birilerinin bunun üzerine hesap yaptığı da aşikardır. En azından onlar için İran''ı dengeleyecek bir Türkiye, hem kendisi güç kazanacak hem de güçlendirilecektir.

Unutmayalım: PKK bir karttı. Kullanıldı ve bir kenara atılıyor. Yeri geldiğinde başka amaçlar için kullanılacak tekrar. Türkiye''nin bakışını PKK ile sınırlamak gözlerini kör etmektir, demiştim çok kez.

Yine söylüyorum: Bu hesap PKK''dan çok daha büyük. Gerçekten de hem ABD''nin ve İsrail''in politikalarında radikal dönüş yaptıran hem de içerideki iç savaş senaryolarını güç birliğine dönüştüren “büyük uzlaşma”nın gerçek sebebi ne?

PKK''dan ötesini de görmek istiyoruz…

Türkiye Kandil"e askeri üs kursun!
00:0027/02/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

PKK''ya yönelik hava ve kara operasyonları hem teknik anlamda hem de siyasi çerçevede değerlendirilirken inanılmaz senaryolar ortaya atılıyor: “ABD Türkiye''yi İran''la savaştıracak, PKK''yı bu yüzden yem olarak kullandı.” “Türkiye''yi Irak batağına çekmeye çalışıyor. Saddam''a da böyle yapmışlardı.” “Türkiye''ye Yugoslavya modeli uygulaması yakında başlayacak.” “Türklerle Kürtler savaşa sürükleniyor.” “Üçüncü Dünya savaşı Türkiye''den başlayacak.”

Ve daha bunlar gibi nice “tezler” ortalıkta dolaşıyor. Hemen belirtelim ki, ister samimi kaygılarla isterse kötü niyetli olsun; gerçekleri sadece bu senaryolar üzerine kuranlar, şu anki durumu, bölgedeki karmaşık ilişkiler ağını, Türkiye''nin ABD ve diğer ülkelerle ilişkilerindeki dengeyi tam olarak ölçmekten aciz görünüyor. İlk bakışta, elbette iddiaların bir köşesinde doğruluk payı var. Benzer kuşkuları hepimiz taşıyabiliriz. Ama hepsi bu değil. Her şeyin açıklaması bu kadar kolay ve net değil. Özellikle de bizim coğrafyamızda.

Bütün bunları tartışırken iki gerçeği gözden kaçırıyoruz. Her şeye inanıyoruz da bu iki gerçeğe nedense inanmak istemiyoruz. Bunlar; Türkiye''nin giderek güç kazandığı, bu bölgede Türkiye''siz hiçbir oyunun kurulmasının artık mümkün olmadığı gerçeği ve her şeyi Amerika''nın belirlediği yanılsaması.

Evet biz onlarca yıldır ABD''nin hem iç hem de dış politika etkisinin, yönlendirmesinin altındayız. Bugün de Türkiye kendisini bu ittifak halkası içinde görüyor. Ama 5 Kasım 2007 öncesi olduğu gibi, iki ülke arasında çok ciddi gerilimler de yaşanıyor. Türkiye''nin Rusya ve İran''la ilişkisini ABD belirlemiyor. Ortadoğu''daki etkinliğini ABD yeteri kadar kontrol edemiyor. Artık edemiyor. Kontrol etme, yönetme ile ortaklık, işbirliği arasındaki farklılık özellikle son yıllarda çok belirgin biçimde kendini gösterir oldu.

Bir konuya özellikle dikkat çekmek istiyorum: Daha birkaç ay önce darbe, iç savaş, etnik çatışma ve sokakların bölünmesi tartışılırken Türkiye''nin iktidar merkezleri arasındaki krizler bir anda yok oldu. Türk-Amerikan ilişkilerindeki değişimin de aynı tarihlere denk gelmesi son derece dikkat çekici. Sanki Dolmabahçe görüşmesi ile 5 Kasım görüşmesi birbirini tamamlıyor. Bu dönüşümlerden sonra Türkiye alabildiğine büyüme, etki alanını genişletme sürecine girdi. İçeride harcanan enerji dışarıya yöneltildi.

Elbette ABD''nin bundan kendi çıkarları doğrultusunda beklentileri vardır. Ancak biraz da, Türkiye''nin ABD''ye ihtiyacı olduğu kadar ABD''nin de Türkiye''ye ihtiyacı olduğu, bu çerçevede bazı öncelikleri Türkiye''nin kendi lehine çevirebildiği düşünülmeli.

Elbette o soruları sormaya devam edeceğiz. Endişeleri gündeme getireceğiz. Gerçekleşirse eleştireceğiz. Ama en azından bu ülkeyi, bir muz cumhuriyeti gibi algılama basitliğinden kurtulmamız gerekiyor. Eleştirirken gerçeği kaçırmak, ABD olmadan hiçbir şey yapamayız psikolojisinden kurtulmak gerekiyor. Şimdi notlar:

Kara harekatı neden erken başladı sorusuna şu cevap veriliyor: ABD ve NATO Afganistan''da iflas etti. Türkiye''den asker istemek için Mart ayını beklemediler. Öyle mi acaba? Teşhis doğru. Ama bölgedeki güçlerin Taliban''la pazarlık sürecinde olduğunu hatırlatalım. Özellikle de; Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın, NATO''nun Türkiye''den Afganistan''tan da Taliban güçleri ile çatışmak için ek kuvvet talebinde bulunduğunu doğrulayarak, “Asla Türk Silahlı Kuvvetleri''nden terörle mücadele amacıyla bir tek asker bile Afganistan''a gidemez. Böyle bir şey olmaz. Buna da gerek yok” sözünü...
Operasyon başarılı mı? Hava operasyonları ve beklenmedik bir anda yapılan kara operasyonu askeri planlama ve uygulama açısından son derece başarılı ilerliyor. Sınır ötesi operasyonun Kandil''e kadar ulaşacağı beklenmiyordu. Askeri operasyon bütün dünyada dikkatle izlenirken siyasi alanda da benzer bir başarıya ulaşması Türkiye''nin bölgesel oyun kurucu rolünü bir kez daha ortaya koydu.
Diyarbakır ve Van''daki DTP gösterileri, sorunun daha da çözülemez hale geldiği iddialarına yol açsa da, çözümün önündeki en büyük engelin PKK olduğu düşünülürse, operasyon sonrası açılımların DTP''nin elindeki kartları büyük oranda etkisiz hale getireceği görülecektir.
Türk askeri ile Peşmerge çatışacak, Türk-Kürt savaşı çıkacak iddiaları: Unutmayalım Barzani güçleri bu operasyona dolaylı destek veriyor. Barzani''nin iç kamuoyuna yönelik mesajları ile ABD''den gelen talimat çerçevesinde uyguladığı güvenlik önlemlerini birbirinden ayırmak gerekiyor.
PKK''nın kalesi Kandil. Bölgedeki birliklerin Kandil''i kontrol altına alması bir sembolün ortadan kalkması demek. Kuzey Irak''ta bazı bölgelere kontrol merkezleri kurulacağını düşünürsek, Kandil''e kalıcı bir askeri birlik yerleştirmek bütün hesapları değiştirecektir.
Türkiye için Yugoslavya modelini öngörenlerin Türkiye''nin giderek güç kazanmasını algılamaları biraz zor olacaktır. Türk-Kürt savaşı çıkarmak isteyenlerinse, operasyonlar sonrasında, bin yıllık ortaklığın yine Türkiye''nin iradesiyle yeni bir şekil alacağını, alması gerektiğini anlamaları zor olacaktır.

Fehmi Koru ve bir şehidin not defteri
00:0028/02/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir gazeteci için, günlük yazı yazanlar için, hele benim gibi karmaşık ilişkiler ağı içinde baş döndürücü serüvenleri seven biri için, ortamın alabildiğine gergin ve tartışılacak onca şeyin olduğu bir günde, bütün bunlardan uzaklaşacağım.

Sebebini de söyleyeyim hemen: Fehmi Bey''in (Koru) bunaltıcı sorgulamalarından hiç değilse bir günlüğüne kurtulmak… “Acaba bugün ne diyecek” stresinden biraz uzaklaşabilmek…

Noktasına, virgülüne kadar hem de birkaç kez okuduğu (kendisi öyle söyledi) yazılarımdaki en küçük çelişkileri zihnine not ettiği yetmiyormuş gibi, her gün kapıma dayanıp neşeli bir selamlaşmadan sonra bütün bunları sıralamasının nasıl bir gerilim olduğunu bilemezsiniz.

Ardından odasına geçip, Ali Bayramoğlu ile beraber adeta bir mahkeme heyeti oluşturmalarının, beni soru yağmuruna tutmalarının nasıl bir hal olduğunu ise hiç bilemezsiniz.

Bu sorgulamaların esin kaynağının, bilgi kaynağının ötesine geçmesinden sonra ikisinin de odasına gitmez oldum. Ama değişen bir şey olmadı. Odalarımızın arasındaki mesafe bu kadar yakın olduktan sonra fark etmeyecek de…

Bütün bunlara rağmen onların neşesi, zenginliği olmadan Yeni Şafak''ın, özellikle de yazar/yönetici katının, bu gazetede yazar olmanın keyifli olamayacağını bildiğim için, sabırla direniyorum. Direndikçe de çok şey öğreniyorum.

Yıllardır bırakın yazıyı bir cümlemi bile beğendiremediğim Fehmi Bey için bugün bütün iddialı cümlelerden vazgeçtim. Kafamda yazmak zorunda olduğumu hissettiğim birkaç konu olmasına rağmen.

Dede Efendi Evi''nde yapılabilecek bir fasıl programına katkı olacak şekilde, en azından “artık buna bari bir şey söyleyemez her halde” diyebileceğim birkaç mısra aktarıp bugünlük kurtulayım. Gündelik iç veya dış politika değerlendirmeleri içermediği için yanılma payı da olmayacaktır.

“... Seninle ilk sevişip uçan nazarlarımız buluşmak üzere...

Kemân-ı aşkının ince, inildeyen telinin sedâ-yı aksini rûhum niçün bu gün duydu?
Hemen uzak ve karanlık ufukların kuytu kucaklarında açıldı senin şükûfelerin...Onun bu hâl-i tekâmül-i hazânını birazcık benimle birlik olup dinle sevgilim şimdi.
Seninle ben iki hırçın güverciniz ki bu gün
ötüp konuştuğumuz anların sa''adetine,bugünkü ayrılığın hep sebeb-i felâketinefelek müsâ''ade etti hased ve gıpta içün.Gülüp görüştüğümüz bî-vefâ çiçekliklersükûn-ı rahmet ile her gün bu nağme-i izharases veren gözlerdir; hüzn ü elemle neler neler söyler...
Neler neler diyorum yâre, açıldı efgânım...
Neler neler diyorum, hepsi... hepsi yalan..
Başörtüsü ve rejim kavgalarının tansiyonunun özellikle tırmandırıldığı, dünyanın ve Türkiye''nin sınır ötesi operasyonlara kilitlendiği, şehid haberlerinin Anadolu''nun her köşesindeki evlere ateş düşürdüğü günlerde şaka yaptığımı sanıyorsunuz değil mi?

Hayır! Şaka yapmıyorum. Çünkü bu güzel mısralar bir şarkı sözü değil. Hiçbir fasıl programına konu olabilecek cümleler de değil.

Saf bir aşkın, hiç anlatılmamış bir sevginin, yürek yakan bir acının öyküsü. Anadolu''dan çok uzaklarda savaşın günlüğünü tutan bir şehidin öyküsü.

Doksan yıl önce, Filistin''de yaşanan Gazze savaşları sırasında İngilizlerle savaşırken şehit düşen Hüseyin Çavuş''un cebinden çıkan küçücük defterin sayfalarından alındı. Savaşın, efkarın, özlemin, direnişin, öfkenin ve bir milletin kaderinin birkaç cümleye sığdırıldığı o küçük not defterinde aslında bugünün de tarihi yazıyor.

Hüseyin Çavuş''un yüreğindeki sevgiyi paylaşalım istedim. O kızgın güneşin altında içecek su, gölgelenecek zeytin ağacından bile mahrum olan, elleri tetikte gönlü Anadolu''da bir yiğit savaşçının, savaşı olduğu kadar sevmeyi de bilen birinin acısını…

Bugüne kadar gün yüzüne çıkmamış bu metni arşivlerden çıkaran ve bana ulaştıran çok değerli dostuma sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Fehmi Bey''e de Hüseyin Çavuş''tan birkaç cümle yazmama vesile olduğu için teşekkür ediyorum. Eleştirileri bile böyle güzel metinleri bugüne taşımama zemin hazırlıyorsa bir de övgüsünü düşünün!

Almanya "Ergenekon"u ne zaman çökertilecek?
00:0029/02/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Almanya''nın Ludwigshafen kentinde 2 Şubat''ta meydana gelen yangınla ilgili ayrıntılar ortaya çıkmaya başladı. Beşi çocuk dokuz kişinin can verdiği trajik olayla ilgili elli uzman dört hafta çalıştı. Ama ulaşabildikleri tek bir sonuç var o da yangının bir kundaklama olduğu. Yangın, bodrumdaki merdivenlerin ikinci basamağında çıkmış, orada her hangi bir elektrik tesisatı yokmuş, müdahale sonucu çıktığı kesinmiş.. Hepsi bu kadar. Şüpheli ya da şüphelilerle ilgili araştırma sonuçlarına ilişkin merak ettiğimiz diğer konularda şimdilik hiçbir belirti yok.

Oysa yangından hemen sonra, olaya şahit olan iki kız çocuğunun birbirini teyid eden açıklamaları bundan çok daha ileri düzeydeydi: “Dışarıda bir adam vardı. Genç gibiydi. Saçı siyahtı. Değnek, kağıt ve çakmak vardı. Kuzenim kapıyı kapamaya çalışıyordu. Adam ayağını soktu. Kağıdı yakıp bebek arabasının yanına attı. Biz de korktuk yukarı gittik. Bedriye dedesine ''aşağı yanıyor'' dedi. Dedesi yangını söndürmeye çalıştı başaramadı. Sonra itfaiyeciler geldi…”

İki ülkeyi de derinden yaralayan bir cinayetti bu. 1993''te beş kişinin hayatını kaybettiği Solingen saldırısından çok daha vahimdi. Türk ve Alman kamuoyu acıyı birlikte paylaştı.

Ancak, camdan atılan sekiz aylık bebeğin görüntüsü, Türkiye toplumunun hafızasından kolay kolay silinmeyecekti. Karnındaki beş aylık bebeğiyle yanan annenin, 2 ve 3 yaşlarındaki çocukların ve diğer kurbanların Gaziantep''e taşıdığı acıyı da unutamayacaktı…

“Yananlar Türkiyeli olsa da, asıl yananın Almanya''nın geleceği, Almanya''nın değerleri, Almanya''nın saygınlığı olduğu bilinmeli. Bu yüzden, hiç hoş olmasa da bu gerçekle yüzleşilmeli. Yüzleşmeden kaçtıkça daha büyük faciaların yaşanacağı kabul edilmeli” demiştim o günler. “Biz yanacaksak siz de yanarsınız” demiştim. Bu bir tehdit değildi, olamazdı da. Bu bir yakınmaydı. Bir an önce başlama eğilimi gösteren yeni şiddet dalgasının önlenmesi uyarısıydı.

Başladı da… Ludwigshafen''daki saldırının ardından Almanya''nın başka bölgelerinde de Türkler''in oturduğu binalarda yangınlar çıkmaya başladı. Hiçbir bilgim yok ama sürece bakılırsa hepsi kundaklamaydı. Avusturya''ya bile sıçradı. Dokuz kurbanın cenazesi sırasında Alman kamuoyunun gösterdiği hassasiyet başka alanlarda da olmalıydı. Güvenlik alanında olmalıydı, bu dışlayıcı, yargılayıcı, yok edici salgın engellenmeliydi.

Bu yönüyle çok ağır ilerleyen soruşturma sonuçları bizi tatmin etmedi. Bu şekliyle etmeyecek. Saldırıların faillerini bulmak bir yana, cinayet şebekesini besleyen bataklığın kurutulması için köklü adımların da atılması gerekiyor.

Acaba saldırılar münferit olaylar mıydı? Aşırı sağcı/ırkçı kesime mensup kişi veya küçük grupların kendi tasarrufları mıydı? Yoksa çok daha derinden, sistemin içinden güçlerin yönettiği, yönlendirdiği çeteler miydi? Sadece aşırı sağcı demek tanımlama için yetiyor mu? Bence yetmiyor. Bu soruları sormak, cevaplarını aramak öncelikle Alman yönetiminin görevi.

Malatya''daki saldırıyı hatırlayalım. Zirve Kitabevi''ne yönelik saldırıyı. Bir Alman misyonerin boğazlanmasını. Bu vahşi cinayet Avrupa''da nasıl algılandı? Tahammülsüzlük, höşgörüsüzlük, barbarlık, Türkiye''de ulusalcı çeteleşme olarak algılandı. Şimdi, Trabzon''daki cinayet, Malatya''daki cinayet, Dink suikasti ve benzer olayların birbirine bağlantısını sorguluyor Türkiye. Ve bugüne kadar hiç yapılamayan bir operasyonu yürütüyor. Ergenekon operasyonu genişledikçe yepyeni bağlantıları farkediyoruz.

Ludvigshafen''daki saldırı Malatya''daki cinayetten daha mı az barbarcaydı? Aynı değerlendirmelerin Almanya''daki saldırılar için de yapılması gerekiyor bence. Almanya''nın da bunları sorgulaması gerekiyor. Sadece aşırı sağcılar demek yetmiyor, örgütsel bağlantılarının çökertilmesi, sistem içindeki uzantılarının deşifre edilmesi gerekiyor. Türkiye''deki Ergenekon operasyonunun benzerinin orada da yapılması gerekiyor.

Tam da bu sırada, soru işaretleriyle yetinmeyip “spekülasyon” yapma arzusu depreşiyor insanın. Malatya''daki cinayetin intikamını almak isteyenler olabilir mi Almanya''da? Bir derin hesaplaşma mantığı olabilir mi? Hadi bunu geçelim. İnandırıcı bulmayalım.

Son yıllarda aşırı sağ eylemler, saldırılar önemli ölçüde azalmıştı. Azalmak bir yana, bu denli vahşi saldırılar olmuyordu. Bir anda nasıl oldu da bu süreç başladı?

Yangınların, kundaklamaların, can kayıplarının, ırkçı saldırıların tam da Türkiye''de Ergenekon operasyonu başladıktan hemen sonraya denk gelmesi, hiç beklenmedik anda ardı ardına gerçekleşmesi bir soru işareti olabilir mi? Aralarında sadece bir hafta/on gün var?

Neden kimse bu soruyu sormadı? Yıllardır suskun kalan Alman aşırı sağı, çeteleri, neden hiç beklenmedik bir anda, Ergenekon operasyonu başladıktan hemen sonra harekete geçti? Şüphe işte!...

.Büyükanıt"ın üniforma resti ve 98 milyar dolarlık satış!
00:004/03/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kuzey Irak''a yapılan sınır ötesi operasyonun ABD''nin “çekil” açıklamalarından bir gün sonra sona erdirilmesi, hem Türkiye''de hem de ABD basınında “ABD telkinleri belirleyici oldu” iddiaları “operasyonu gölgeleme” suçlaması ile algılanmamalı. Kamuoyundaki şaşkınlık, özellikle ABD''nin bu bölgedeki ikili oyunlarının bıraktığı izlerle değerlendirildiğinde, şaşkınlıkla kalmayıp sorgulamaya dönüşmeliydi ve öyle oldu. ABD''nin PKK politikasındaki çelişkiler ve Türkiye''nin terörle mücadelesine yönelik samimiyetsizlikleri bu şaşkınlığın en önemli sebebini oluşturuyor.

Cumhurbaşkanı ve Başbakan''dan sonra dün Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt da, kamuoyunun şüphelerini gidermeye dönük şaşırtıcı cümleler kullandı. “Bu yalnızca TSK''ya değil Türkiye Cumhuriyeti''ne de yapılan çok seviyesiz bir saldırıdır. Askerimizin döktüğü kana saygısızlıktır” ifadesini kullanan Büyükanıt, ”Her şeyi biz belirledik. ABD''nin etkisi ispatlasın ben bu üniformayı çıkartırım. Biz tamamen kendi inisiyatifimizle operasyonu bitirdik” dedi...

Bu sözlerden sonra söylenecek hiç bir şey kalmıyor. Genelkurmay''ın, operasyonun başından itibaren hiç olmadığı kadar şeffaf davrandığı, kamuoyunu bilgilendirdiği ortada. Operasyonun bitişine ilişkin soru işaretlerini ise duygusal bir tepkiyle ve yine hiç olmadığı kadar iddialı bir cümle ile giderdi. Bundan sonrası için, “ABD etkisi var mı yok mu” tartışmaları bitse de, ABD''nin PKK konusundaki çelişkileri üzerinde özellikle durmak gerekiyor.

5 Kasım görüşmelerinden sonraki genel beklenti şuydu: ABD ve Türkiye, PKK''yı “ortak düşman” ilan etti. İşbirliği örgütün tamamen tasfiyesini (bu mümkün de değil) kapsamıyor. Ancak örgüt yakın gelecek için Türkiye için tehdit olmaktan çıkarılacak. Uluslararası ilişkiler, örgütün lojistik desteğini kesme, hava operasyonları ve ardından kara harekatı aşamaları geldi.

İlk beklenti, kara harekatı olmayacağı yönündeydi. Washington''dan gelen net mesajlar bu yöndeydi. Daha sonra olabilirliği öne çıkmaya başladı. Ancak tarih için Mart ortaları düşünülüyordu. Kara harekatı beklenmedik bir anda başladı. Kış şartlarının en şiddetli olduğu dönemde. O zaman, bu olsa olsa “kara harekatları sürecinin ilk aşaması olur. Ardından muhtemelen nisan ayına kadar farklı ölçekte ve farklı hedeflere yönelik operasyonlar gelecektir” diye düşündük. Bu nedenle söz konusu operasyonun kısa süre içinde biteceği ortadaydı.

Ama benim bugünlerde aklıma başka bir şey takılıyor. İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad''ın Bağdat ziyaretinin ilk gününde; “PKK ve PKK''nın İran kolu olan, ABD tarafından finanse edilip silahlandırılan PJAK''la savaşmak için Türkiye, İran ve Irak''ın ortak hareket etmesi çağrısı” oldukça dikkat çekici.

İşte Türkiye ile ABD arasındaki teröre karşı savaşta işbirliğinin sınırı bu nokta! Türkiye''nin kara harekatı PJAK''ı zarar verecek noktaya geldiği anda ABD harekete geçiyor, panikliyor. Son operasyonda Türkiye''nin ABD beklentilerinin ötesinde bir operasyona girişmesi, tahminlerin ötesinde bir hızla ilerlemesi, birkaç günde hedeflere ulaşması, operasyonu belli noktaların ötesine yayması etkili olmuş, ABD''yi panikletmiş olabilir. Yani PKK/PEJAK sınırı tehdit edilmiş olabilir. Washington''dan ardı ardına yapılan “çekilin” açıklamasını başka türlü yorumlamak mümkün görünmüyor.

PKK ile PJAK arasındaki çizgi belirsiz. PJAK''ı İran''a karşı kullanan ve destekleyen bir ABD''nin bu belirsiz çizgide PKK''ya ne kadar tavır alacağı da soru işaretleriyle dolu. Böyle bir terörle mücadele politikası ise ancak ABD''ye mahsus olabilir. Samimiyetsiz, güvensiz bir işbirliği bu.

Ancak ABD açısından bakılıınca “tutarlı” görünüyor. Türkiye''nin bu “tutarlılık” içinde kendine bir alan açma çabası ise ilk bakışta algılanamayabiliyor. ABD için öncelik PKK değil. Bölgesel planlamaları, Irak''ın genel durumu, Afganistan''daki hezimet, enerji politikaları, İran''ı dengeleme sancısı.. PKK burada sadece bir unsur. Bize göre çelişki, onlara göre büyük politikanın bir unsuru. Sadece siyasi ve güvenlik açısından düşünmeyelim. ABD''nin içindeki bulunduğu ekonomik şartların ne kadar kötüleşmekte olduğuna özellikle dikkat edelim.

Şu an 160 milyar dolar olan mortgage krizinin finans kurumlarına zararının 600 milyar dolara çıkması bekleniyor. ABD yönetimi, ekonomik çöküşü yavaşlatmak için, IMF''in önerisiyle, rezervlerinden 98 milyar dolarlık altın satmaya hazırlanıyor. İran petrol ticaretinde dolar kullanımını tamamen bitirdi. Rusya, aynı şekilde hızla doları devre dışı bırakıyor. Beyaz Saray''ın ünlü danışmanı Karl Rove, “dünyanın üçüncü büyük petrolünü barındıran Irak''tan çekilirsek petrol fiyatı 200 doları bulur” diyor.

Oysa onlar işgal etmeden önce petrolün varili 35 dolardı. Ekonomistler fiyatın bu denli yükselmesinin sebebinin işgal olduğunda ısrarlı. Bu kadar önemli bir kaynak ellerindeyken tek müttefikleri K. Irak''ı kaybetmek, İran''a karşı PJAK silahından olmak ve dünyanın üçüncü büyük zenginliğini ellerinden kaçırmak istemiyorlar.

Çelişki bu!.. Günlerdir tartıştığımız soruların cevabı Ahmedinejad''ın sözlerinde gizli. Bazıları bugünkü durumu ABD-İran işbirliği gibi algılasa da, Türkiye belki de PKK kadar bu çelişkiyle de mücadele etmek zorunda kalacak.

Büyükanıt"ı istifaya zorlamak!
00:005/03/2008, Çarşamba
G: 9/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Benzer bir tartışma İsrail-Hizbullah savaşından sonra yaşanmıştı. İsrail ordusu Hizbullah karşısında başarısız olmuş, bu durum İsrail''de şiddetli tartışmalara neden olmuştu. Soruşturma komisyonları kurulduğunu, bazı kellelerin koptuğunu biliyoruz.

Çok kötü bir benzetme. Aslında bir benzetme de değil, kötü bir hatırlatma. Türkiye''deki son tartışma ile İsrail''deki durum arasında tartışmanın şekli dışında hiçbir benzerlik yok. Ne PKK Hizbullah ne Türkiye İsrail ne de ortada İsrail''in yaptığı sivil katliamlar ve işgal hedefleri var.

Ancak, Kuzey Irak''a kara harekatı sona erdikten sonra başlayan tartışmalar öyle kötü noktalara doğru ilerliyor ki, bu örneği hatırlamak durumunda kalıyoruz. Talihsizlik bu!

Askeri açıdan son derece başarılı, dikkat çekici bir harekat, ardından gelen tartışmalarla gölgelendi. Operasyon başarısını tartışan dünya şimdilerde Ankara''daki tiyatroyu izliyor. Bölgesel etkileri olabilecek bir girişim, içerideki dar iktidar kavgalarına kurban ediliyor. “Zafer”, “fiyasko”ya dönüştürülüyor. Operasyonun ABD''den gelen çağrılardan hemen sonra sona ermesinin, başarıyı gölgelediği söylenirken asıl karşılıklı ağır ithamlar bir çok şeyi gölgeliyor.

Ben her zaman şuna inandım: PKK da, başörtüsü de, ABD karşıtlığının ya da taraftarlığının sorgulanması da sadece ve sadece içerideki bıkkınlık veren ve Türkiye''nin bütün enerjisini, zenginliğini ve umudunu tüketen iktidar kavgasının, kör dövüşün ürünü. Şu anki tartışma da öyle.

Cumhurbaşkanı ve Başbakan''ın açık sözlerinden sonra Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt kamuoyunu ikna etmeyi amaçlayan sözleri oldukça net ve ağırdı.

“ABD istedi çekildik demek devlete saygısızlık. Türkiye kabile devleti mi? Operasyon boyunca devletin kurumları arasında koordinasyon vardı. Başbakan ''çekilme''den haberdardı. Hedef Zap kampıydı. Diğer kamplar şaşırtmak için bombalandı. ''Birlikler bölgede kalsın'' diyorlar. Askerler mağaralara mı sığınacak!” Ama en can alıcı cümle; “ABD etkisi ispatlansın üniformayı çıkarırım” oldu. Her halde bundan daha ötesi söylenemezdi.

Türkiye gibi bir ülkenin Genelkurmay Başkanı, iç ve dış politikada bu denli etkin bir ordunun başındaki isim istifa imasında bulunuyordu. Hedefte devletin partisi, merkez iktidarın temsilcisi CHP ve vatansever, milliyetçi MHP''nin liderleri vardı. Seçimlerden önce, Cumhurbaşkanı seçimi sırasında, Türkiye''deki iç siyasi kavgaların hemen hepsinde orduyu müdahaleye çağıranlar aynı ordunun temsilcileriyle polemiğe giriyordu. Siyasi iktidar ile asker arasındaki koordinasyonun tam tersi bir ayrışma yaşanıyordu.

“Üniformamı çıkarırım” resti yeterli bulunmadı. Eleştiriler Ak Parti''yi hedef alırken bir anda Türkiye''nin pek de tanık olmadığı bir boyuta evrildi ve doğrudan TSK'' üzerinde odaklandı. Başbakan Tayyip Erdoğan''ın “Siyasi muhatabınız biziz. TSK''yı polemiğe çekme. Sınır ötesi harekat iç politika malzemesi yapılacak konu değildir. Seçmen tüketimi için, gaz almak için yapılmaz” sözleri bir tarafa, CHP ve MHP “ABD etkisi”ni sorgulamakta son derece kararlı. Ancak sorgulamanın AK Parti''yi geçip TSK''yı sanık sandalyesine oturttuğu da bir gerçek.

Deniz Baykal''ın “Bu soru ortada kalmıştır. Türk Silahlı Kuvvetleri oradan sürpriz bir şekilde çıkmıştır. Harekatın bittiğini Iraklı Bakandan öğrendik. Bu sorunun cevabını istiyoruz” sözleri ile Devlet Bahçeli''nin; “Türk ordusu ABD''nin isteği ile Kuzey Irak''tan çekildi” ısrarı “üniforma resti”ni boşa çıkardı.

Büyükanıt''ın; “Kendilerini vatansever diye tanımlayanların askerin harekatını tatminsizlikleri nedeniyle farklı yönlere çekerek olumsuz davranmalarını TSK olarak ibret ve dehşetle izliyoruz” çıkışının muhatabı olan MHP''den çok sert bir tepki geldi. Bahçeli''nin “TSK açıklamasındaki bazı ifadeler PKK''ya itibar kazandırıyor” sözleri tartışmanın seyrini değiştirir nitelikte.

Konu, operasyonun da ABD etkisinin de ötesine geçti ve Türkiye şimdi yıpratıcı, yaralayıcı bir tartışmayı sürdürüyor. Her ne kadar AK Parti-ABD ilişkilerini mercek altına alıyor gibi görünse de, CHP ve MHP ile TSK arasında bir kavga yaşanıyor. Özellikle CHP-asker kavgası son derece dikkat çekici. Hudson senaryolarından, Tandoğan mitinglerinden, muhtıralardan bu yana çok şey değişmiş. “Üniforma resti”ni ciddiye almayanlar, başka türlü beklentileri boşa çıkanlar gerçekten üniformanın çıkarılmasını mı istiyor? Gerçekten bir istifa mı istiyor?

Genelkurmay-CHP savaşı: Böylesini hiç görmedik!..
00:006/03/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Abartılı tespitlerde bulunmayalım ama bütün Türkiye şimdiye kadar pek tanık olmadığı bir kavga izliyor. Son derece ağır, rencide edici, yıkıcı cümlelerle sürdürülen bir kavga.

ABD''nin Türkiye üzerindeki etkisinden “üniformamı çıkarırım” restine, “çıkarda görelim” türü istifa imalarından “hain” suçlamalarına hatta “PKK yandaşlığı” ithamlarına kadar uzanan, herkesin herkesi hedef aldığı, tozun dumana karıştığı bir kavga.

Türk Silahlı Kuvvetleri''nin sekiz günlük sınırötesi operasyonunun tam da ABD taleplerinden bir gün sonra bitirilmesiyle başlayan, “ABD''den talimat alındı” suçlamalarıyla büyüyen ancak daha sonra eksenini kaybedip bambaşka bir hesaplaşmaya dönüşen bir kavga.

Önce sorgulama ve suçlamalar geldi. Ardından suçlamalara cevap verildi. Sorular da cevaplar da net ve iddialı cümlelerle ortaya konuldu. “ABD talimatı” iddiasına “neden önce Kuzey Iraklı yetkililerden duyduk” yakınmasına hem hükümetten hem de Genelkurmay''dan açık cevaplar verildi. TSK''nın başarılı operasyonunun gölgeleyen iddia ve cevaplar öylesine duygusal, duygusal olduğu kadar da sertti ki, Genelkurmay Başkanı açıkça “istifa” edebileceğini bile söyleyebildi. Suçlayanlar büyük bir hayal kırıklığı yaşıyordu, suçlananlar ise derin bir kırgınlık ve kızgınlık…

Tartışmanın kavgaya, kavganın da krize dönüşme sürecini adım adım özetleyelim: Genelkurmay''ın ilk cevabı: “Bu yalnızca TSK''ya değil Türkiye Cumhuriyeti''ne de yapılan çok seviyesiz bir saldırıdır. Askerimizin döktüğü kana saygısızlıktır. Her şeyi biz belirledik. ABD''nin etkisi ispatlasın ben bu üniformayı çıkartırım” sözü normalde bu ülkede bütün tartışmaları bitirecek nitelikte.

“Üniforma resti” hiç ama hiç etkili olmadı. “Askeri siyasete karıştırmayalım” ortak kabulü de sözden öteye geçemedi. Ak Parti''ye vurmak istiyor görünenler TSK''ya vurmuş oldu. Genelkurmay Başkanı, suçlamaların birinci muhatabı olduğu gerekçesiyle her türlü suçlamayı göğüsledi ve beklentilerin çok ötesinde sert tepkiler verdi.

Ardından Deniz Baykal''ın “Bu soru ortada kalmıştır. TSK oradan sürpriz şekilde çıkmıştır. Harekatın bittiğini Iraklı Bakandan öğrendik. Bu sorunun cevabını istiyoruz” ısrarı geldi.

Büyükanıt''ın; “Kendilerini vatansever diye tanımlayanların askerin harekatını tatminsizlikleri nedeniyle farklı yönlere çekerek olumsuz davranmalarını TSK olarak ibret ve dehşetle izliyoruz” çıkışının muhatabı MHP''nin “TSK açıklamasındaki bazı ifadeler PKK''ya itibar kazandırıyor” sözleri çok çok ağırdı. Ancak sonradan gördük ki daha ağırı da varmış.

Önceki akşamki, “muhalefete muhtıra” niteliğinde bir metin yayınladı: “Siyasi kişi ve kurumlarla hiçbir zaman polemiğe girmek istemeyen Türk Silahlı Kuvvetleri, 24 yıldan bu yana devam eden terörle mücadele sürecinde, ilk defa bu tür anlamsız saldırılara hedef yapılmak istenmektedir. Bu saldırılar Türk Silahlı Kuvvetlerinin terörle mücadele azmine, hainlerden daha fazla zarar vermektedir.”

“Hainlerden daha fazla zarar veren” kimdi? “PKK''ya itibar kazandıran” kim? Vatanseverlik hainlikle karıştı. TSK mücadele ettiği PKK''ya itibar kazandırmakla, “PKK''nın kökü kazınsın” diyenler hainlikle suçlanıyordu.

Muhtıra tarafları sindirmeye yetmedi. Dün hem CHP''den hem de MHP''den benzer sertlikle açıklamalar geldi.

CHP''nin yazılı açıklamasında; “Muhatabımız Başbakan''dır. Kimse araya girmek için özel bir gayret sergilemesin. TSK''yı tartışmaların dışında tutmak sadece siyasilerin görevi değildir. Hakaret ederek haklılığınızı kanıtlayamazsınız. Tam tersine hakaret, haksızlığın karinesidir. CHP ''Manzara-i Umumiye''yi tarih penceresinden ibretle seyretmektedir” denildi. TSK suçlu ilan ediliyor, Atatürk hatırlatması yapılıyordu.

Devlet Bahçeli ise, aynı sertlikle: “Hiç kimse, muhatabı olmadığı konularda durumdan vazife çıkarmaya çalışmamalıdır”, “Hiç kimse MHP''nin hainlerden daha fazla ülkesine zarar veren bir kurum olarak takdim etme hakkını kendisinde göremeyecektir” diyordu. Bunlar “muhtıra”dan, ağır ithamlardan sonra söyleniyordu.

MHP-TSK tartışması ile CHP-TSK tartışması nitelik olarak birbirinden farklı. Dikkat çekici olan CHP-TSK ya da Baykal-Büyükanıt kavgası. Bu yönüyle bambaşka bir tartışma bu. Bir polemik değil! PKK''nın, terörle mücadelenin ötesinde “merkez iktidar”ın, “devlet iktidarı”nın iki temsilcisi arasında yaşanan birbirini tüketecek nitelikte bir kavga. Kim hain kim vatansever, kim rejimin koruyucusu kim ABD işbirlikçisi? TSK mı değişti CHP mi, kim kazanacak kim kaybedecek?

Muhtıradan darbe çıkaramayanlar, göreve gelmeden kendisinden büyük beklentileri olanlar şimdi Genelkurmay Başkanı Org. Yaşar Büyükanıt''ı suçluyor. Göreve gelmemesi için kampanya yürütenler ne diyor acaba?

Türkiye için alışık olmadığımız bir kavga bu. Güncel olanların ötesinde, derin bir hesaplaşma, sistemik bir kırılma izlenimi veriyor.

Bakalım bu kavga Büyükanıt''ı mı tüketecek Baykal''ı mı? Sistem içi hesaplaşma mı; eksen değişimi mi? Kimler ters köşeye yattı? İzleyecegiz…

Bu ne kirli ortaklık, bu nasıl bir ihanet!
00:007/03/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hani o gördüğümüz küçücük bedenler var ya! Bir füze ile evleri başlarına yıkıldığı için daha dünyayı göremeden göçüp giden. Tozlu saçları, yüzünü kapatan kan, bir bez parçasına sarılmış halde sokaklarda eller üstünde taşınan. Nasıl bir savaşın içinde olduğunu bile anlamadan, konuşmayı bile öğrenemeden annelerinin ağıtları ve öfkeli sloganlar arasında mezarlığa taşınan. “Soykırım” amaçlı kirli mi kirli, aşağılık mı aşağılık bir “güvenlik” yalanıyla bir haftada yüz yirmiye yakın insanı katleden anlayışın yaşattığı trajediler var ya! Filistin''de, Gazze''de tanık olduğumuz. Çokuluslu bir işbirliğinin, bir milleti toptan imha etme gibi ırkçı bir anlayışın, bu anlayışla birleşen ölümcül bir ihanetin ürünü.

Yıllardır burada, gayri resmi bir tarihi yazmaya çalışıyorum. Yalanlarla örtülen gerçek hikayeleri, barış adı altında işlenen cinayetleri, güvenlik aldatmacasıyla kamufle edilen sistematik bir soykırımı, bölgesel çıkar hesapları için çıkarılan savaşları, etnik çatışmaları.... Dünyayı kötülüklere boğan bir ırkçı iradeyi anlatıyorum.

Son günlerde Gazze''de olanlar bir İsrail-Filistin çatışması değil. Hamas-El Fetih çatışması değil. 2003 yılından bu yana, bu bölgede gördüklerimizden çok farklı bir senaryonun uygulandığını, bunun bilinmesi gerektiğini, çokuluslu iradenin kanla nasıl beslendiğini, bizlere sadece acılarla yüzleşmek kaldığını, hepimizin bir büyük yalanın kurbanları olduğumuzu bilmeliyiz.

Tam da Gazze''deki son trajedinin acısını çekerken bizler, işte bu kirli ortaklığın, çirkin senaryonun bazı ayrıntıları ortaya çıktı. ABD ve İsrail''in, Filistinli işbirlikçileriyle, hainlerle birlikte planladığı, şimdiye kadar binlerce insanın hayatına malolan bir tezgahın ayrıntıları.

Vanity Fair dergisinin yayınladığı ancak bu köşede 2003 yılından beri okuduğunuz, özellikle 2005''te Hamas''ın seçim zaferinden sonra çok sık gündeme getirdiğim gerçeklere bir kez daha dikkat çekelim.

İsrail''in Gazze saldırılarının güvenlikle hiçbir ilgisi yok. ABD, İsrail ve Mahmut Abbas, özellikle de ihanetiyle meşhur olan Mahmud Dahlan arasında yapılan işbirliği var. Bush, Rice, ünlü neocon Eliot Abrams ve Filistin yönetiminin Hamas''ı ezmek için giriştiği kanlı bir ortaklık.

Hamas''ın seçim zaferinden sekiz ay sonra Rice Abbas''a bakın ne diyor: “Anlaştık değil mi, iki hafta içinde hükümet dağıtılmış olacak.” Abbas: “Belki iki hafta içinde olmaz, bana bir ay süre verin.”

İmha operasyonunun başına İsrail istihbaratı adına çalışan Filistin Güvenlik sorumlusu Mahmud Dahlan atanır. O artık ABD''nin “adamı”dır. El Fetih''e silah verilecek, askeri destek sağlanacaktır. Abbas''a da 86 milyon dolar para aktarılacaktır.

İsrail Savunma Bakanı, Dahlan ve Başbakan Ehud Olmert gizli toplantılar yaptı. Filistin iç savaşı böyle çıkarıldı. Hamas''a önce ambargo uygulandı, başarılı olmayınca iç savaş çıkarıldı. ABD ve İsrail''den açıkça silah konvoyları geliyor, El Fetih''e silah aktarılıyordu. Gazze''ye girilecek, Hamas ezilecekti.

Hamas komployu fark edip erken davrandı ve Gazze''de yönetimi ele geçirdi. El Fetih''in istihbarat merkezinde, İsrail istihbaratıyla işbirliğinin belgeleri ele geçirildi. Dahlan''ın işkence kayıtları bulundu. Filistinli direnişçilere yaptığı işkencelerin görüntüleri. Kiminle, ABD ve İsrail istihbaratı ile. Hamas Gazze''yi ele geçirince köşeye sıkışan Dahlan''ı ABD ve İsrail kurtardı. 17 Aralık 2006: El Fetih liderlerinden ve İsrail istihbaratına bağlı Dahlan''a İsrail kontrolünde silah aktarılır. ABD, İsrail ve Mısır istihbaratının kontrolünde defalarca El Fetih''e silah nakledilir. Filistin iç savaşı bu silahlarla yapılır.

Hamas Gazze''yi kontrol altına alınca Amerikan yapımı silahlar ortaya çıkar: 7,400 M-16, çok sayıda makineli tüfek; 18 adet ABD malı zırhlı araç, yüz binlerce mermi. El Fetih liderleri, komutanları ile Mossad ve CIA arasındaki ilişkileri ortaya koyan sayısız evrak bulunur. Dahası, Hamas liderlerine yönelik suikastlerle ilgili bilgiler elde edilir. Daha o tarihlerde yazdığım, Gazze''deki ABD özel timleriyle ilgili bilgilere ulaşılır.

Başka hangi belgeler bulundu, biliyor musunuz? Dahlan''ın İsrail istihbaratıyla birlikte Yaser Arafat''ı öldürme senaryoları. Öldürdüler de. Zehirleyerek…

2003''te “Filistin''de rejim değişikliği” başlığı altında bu süreci anlatmaya başladım. ABD özel timlerinin hangi katliamlarda yer aldığını mesela. 6 Ocak 2004: “Filistin parçalanacak!” başlığı ile iç savaşı yazmaya başladım. Şeyh Ahmed Yasin ve diğer liderlere yönelik suikastlerin amacını ve hangi ortaklıkların ürünü olduğunu. “Bush Doktrini”nin Filistin''de ne anlama geldiğini. Komaya girdikten sonra kendisinden haber çıkmayan Ariel Şaron''un çiftliğindeki gizli görüşmeyi.

İşte o çocuklar, o bebekler, o siviller bu şekilde öldürülüyor, bir ortak karar ile. Masum bedenler füzelerle parçalara ayrılıyor. Devlet terörü ile, çokuluslu bir ortaklık ile.

Bunlar gayri resmi ancak gerçek bir tarihe ilişkin notlar. Siyasi söylemlerin, sahte gözyaşlarının ardındaki gerçek. Bunları yıllardır, “Kirli ortaklık ve tarihe düşülen birkaç not” şeklinde kayda alıyorum. Acı çekmek yetmez. Bu tarih tersine çevrilmeli.

Bir korku, bir uyarı, bir tuhaf senaryo!..
00:0011/03/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın "Küresel Terörle Mücadele Konferansı"nda yaptığı açılış konuşmasında kullandığı bir ifade ne kadar dikkatimizi çekti, bilmiyorum. Ama çok çok önemliydi. Sanılanın aksine, bize çok yakın bir konuyu değil, Türkiye''nin tam da merkezinde olduğu bir konuyu, bir ülkenin işgaline yol açabilecek bir konuyu özetliyordu. Bir uyarıydı bu.

Aynı uyarıyı, 5 Kasım''da Beyaz Saray''da yapılan Başbakan Tayip Erdoğan''la ABD Başkanı George Bush arasındaki görüşmeden sonraki basın toplantısında da duyduk. PKK''nın tasfiyesi konusuna odaklanan, Türk-Amerikan ilişkilerindeki savrulmayı bir ölçüde önleyen o tarihi görüşmede hiç alakası olmayan bir konunun gündeme alınması bazılarını epey şaşırtmıştı.

Mesele Pakistan''dı. Karışık bir ülkede ardı ardına gelen korkutucu olaylardı. Askeri müdahale ve seçimlerin ertelenmesiydi. Erdoğan-Bush görüşmesinden sonra olaylar çok tehlikeli noktalara ilerledi. Pakistan eski Başbakanı Benazir Butto, ülkeye getirildikten sonra öldürüldü. Suikastten önce Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün tarafları barıştırma ziyareti yeterli olamadı. Seçimler yapıldı. Şimdi fırtına öncesi sessizlik yaşanıyor. Ve bu fırtına kopacak, belli…

Peki Pakistan''daki iç karışıklık bizi neden bu kadar ilgilendiriyor? "Dost ve kardeş ülke" olmasından mı? PKK ile bu kadar meşgul olan, sınır ötesi operasyonu neredeyse savaş halini alan, kendi derdine düşen bir ülke Pakistan''ın "iç işleri"yle niye bu kadar ilgileniyordu?

Büyükanıt''ın konuşmasında Pakistan için uyarı yapmasının anlamı büyüktü. "Eğer Pakistan''da yönetim Taliban''ın eline geçerse dünyada ilk kez bir terörist grubun eline atom bombası geçmiş olacak. Dünya bu tehdidi görmelidir" sözünün ne anlattığını birazcık düşünebilmeliyiz.

O günlerde bu konuyu detaylı biçimde tartıştım. Krizin içerideki iktidar kavgasından çok nükleer silahlarını kontrol etme kavgası olduğunu, ABD ve NATO''nun buna hazırlandığını, ABD özel birliklerinin Pakistan''a yerleştirileceğini çünkü nükleer silahların ABD karşıtı güçlerin eline geçme ihtimali bulunduğunu vurguladım.

"Afganistan''da durum kötüleşir, çekilmek zorunda kalırsak ve aynı anda Pakistan da kontrolden çıkarsa ABD ve NATO güçleri, Sovyet güçleri gibi, Afganistan''da kapana kısılır mı" sorusuna cevap arandığını belirttim.

Tabii bir çok zaman olduğu gibi, kafası basmayanların saldırısına uğradım. Ancak bildikleri ne kadar küfür varsa köşelerine alan ve siparişle yazı yazanların anlayabileceği bir durum değildi bu.

Şimdi ABD birlikleri orada, gizli üslerde konuşlanmış durumda. Terörle mücadele adı altında nükleer silahları kontrol etmeye çalışıyor. Krizin sebebi ilk kez bu kadar açıkça ortaya kondu. Peki ben ne yazmıştım? Bugün gördüğümüz manzarayı…O zaman bu insanları bana saldırtanlar kimler!

"Atom bombaları teröristlerin eline geçer" cümlesindeki "terörist"ler öyle söylendiği gibi Taliban ya da El Kaide değil. Buna açıklık getirelim. Pakistan ordusu içinde, sistem içinde ABD''nin söz konusu bölgeye yayılmasından, Afganistan''da var olmasından rahatsız olan güçler bunlar. Yani Pakistan devletinin bir diğer yüzü.

Peki Büyükanıt bu uyarıyı neden yapıyor? Pakistan''ın atom bombalarından bize ne? İşte talimatla yazanların anlayamayacağı şeyler bunlar. Yeryüzünün nasıl bir güç mücadelesinin içinde olduğunu görmeleri mümkün değil.

ABD''nin Afganistan projesi çöktü. Pakistan projesi de çökerse hesaplan yeniden yapılacaktır. Bu nedenle de Pakistan''daki nükleer güç ehil ellerin kontrolünde olmalı. Yani ABD ve müttefiklerinin. İttifakın Hollanda ve Belçika''da "en kötü senaryo" için toplantılar yapmasının nedeni buydu.

Ancak Büyükanıt''ın söylemediği şeyler var: Pakistan ordusu içindeki çevreler, İsrail için tehdit oluşturduğundan terörist oluyor. ABD''ye karşı olanlar neden terörist oluyormuş? Bırakalım Taliban''ı, El Kaide''yi. Bu güçler ordunun bir parçası, istihbaratın bir parçası değil mi? Terörist olmak için ABD''nin dünya liderliğini reddetmek yetiyor mu? Bunları yeniden düşünmek lazım.

Dünyayı böyle bir felaketle korkutanların gizli hesaplarını da sorgulayalım. Korku ve paranoya yayarak bir çok ülkeyi işgal gerekçesi oluşturuyorlar. Korku üzerinde bencilce çıkar hesapları yapıyorlar. Devlet terörünü meşru bir müdahale yöntemi olarak kullanıyorlar. ABD ve İsrail bir çok bölgede bunu yapmıyor mu?

"Dört günlük kıyamet savaşı" başlıklı senaryoyu hatırlatacağım yine. Bu bir senaryo! Ancak korku gerçek. Bir gün Pakistan füzeleri İsrail''i vurur, İsrail semalarına nükleer bomba düşebilir paranoyası.
Biz o senaryoyu, "uç bir örnek" olarak buraya almıştık. Ama onlar inanıyor. Ne de olsa bölgemizde bundan sonraki savaşlar "nükleer silah kullanma"yı da içeriyor. ABD''den sonra NATO''nun da nükleer doktrinini değiştirip, "ilk kullanan güç olma"yı benimseme nedenini anladık mı şimdi?

İki uyarı var bizim için: ABD''nin isteğiyle Pakistan''a muharip asker göndermeye direnmek. Terörizm korkusuyla dünyayı titreten meşru güçlerin yeryüzüne ne belalar yaydığını bir kez düşünmek.

PKK"nın cesetleri, psikolojik harp ve şiddetten haz almak
00:0012/03/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hürriyet gazetesi bir kampanya başlattı. Cesetler üzerinden, ölü bedenler üzerinden yürütülen bir psikolojik savaş kampanyası! Terörle mücadeleye katkı, vatanseverlik duyguları, PKK sempatizanlarına öfke özellikle de ABD basınının oyununa tepki içeren bir kampanya…

Ancak bildiğimiz yöntemlerin ötesinde, sorgulanması gereken, terörle mücadele ve kamuoyundaki öfkeyi “istismar” edebilecek bir garip anlayış. Eleştirdiklerinin, tepki duyduklarının yolundan giden, aynı rahatsız edici tavrı içeren bir yayıncılık.

“İlk kez yayınlanan fotoğraflar” başlığı altında, Kuzey Irak''a yapılan kara harekatında öldürülen PKK''lıların görüntüleri yayınlanıyor birkaç gündür. Ceset torbaları içinde sıralanan bedenler, kurşun izleri, ırmaktan karşıya geçerken vurulan PKK''lıların cesetleri gibi. Güya karartılarak…

Sanki sadece kendilerinin ulaştığı görüntülermiş gibi yayınlanıyor. Oysa o resimler bir internet sitesinden bir çoğumuza gönderildi. Bana da geldi. O kadar değil, daha fazlası var. Parçalanmış cesetler, çok kötü görüntüler… Bunlar yayınlanamaz, yayınlanmamalıydı.

Operasyonda “240 PKK''lının öldürüldüğü” iddiaları bazılarınca inandırıcı bulunmadı. Israrla Genelkurmay''dan ceset resimleri istediler. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt; “Bizden ceset göstermemizi istiyorlar. Sizce bu insani bir şey mi, kolu bacağı kopmuş insan cesedini göstermek” demişti.

Operasyonun başından itibaren hiç olmadığı kadar şeffaf davranan ve kamuoyunu bilgilendiren Genelkurmay''ın hassasiyeti çok önemliydi. Elbette ceset gösterilmemeliydi. Özellikle medya organları, Genelkurmay yayınlasa bile görüntüleri yayınlamamalıydı.

“Genelkurmay yayınlamadı, biz yayınlıyoruz” başlığı altında mail adreslerimize gelen görüntüleri hiçbir gazete yayınlamadı. İyi de yaptı. Sadece Hürriyet, yayınlamak için bir gerekçe buldu. Hem de son derece meşru bir gerekçe.

Ama aslında The Washington Post gazetesinin oyununa geldi. Provoke edildi o da bu hataya düştü. ABD gazetesi, bölgeye gönderdiği muhabiri üzerinden operasyon sonrası görüntüleri ve gözlemleri yayınladı. İlk resimler böyle ortaya çıktı. Öldürülen PKK''lılar için düzenlenen cenaze ve mezar görüntüleri vardı. PKK''yı sempatik gösteren bir hikaye ve bu sempatiyi besleyen görüntüler de… Bir ayı yavrusunu besleme görüntüsü gibi. Sekiz askerin esir alınmasından sonra PKK''lıların esirleri teslimi şova dönüştüren görüntüleri gibi. Orada da ABD''lilerin parmağı vardı. Dağlıca saldırısında oldukları gibi.

Bu tahrik üzerine Hürriyet önce Irak''taki ABD vahşetinin resimlerini yayınladı. Ardından PKK kurşunlarıyla can veren masum çocukların görüntülerini. Ardından da “ilk kez yayınlanan” o kötü görüntüleri.

Madem ortada bir tahrik vardı, ABD medyasına verilecek en güzel cevap Irak''ı hatırlatmaktı. Vahşetin her türlüsünün yaşandığı… İşgalin ilk günlerinde, çöldeki toplama kampında, kafasına çuval geçirilmiş bir babanın, kucağındaki çocuğunu kızgın güneşten koruma çabasını gösteren o görüntü bile yeterdi. Bıraktık Ebu Gureybleri…

Washington Post ve diğer ABD gazetelerinin, televizyonlarının bu katliamlara karşı nasıl bir sansür uyguladığını anlatsak yeterdi. Onlar PKK görüntülerini değil, Irak''taki görüntüleri yayınlasın! Sonunda yayınlamak zorunda kaldılar da… Onların insan hakları raporları, kurban resimleri yayınlayacak, psikolojik operasyon yapacak yüzleri mi kaldı? Onların söz söyleme hakları olmadığını, çirkin bir yayıncılık örneği sergilediklerini, suça nasıl ortak olduklarını bilmiyor muyuz…

Orada hikaye ABD ile Irak arasındaydı. Ama burada hikaye ve görüntüler bizim aramızda. O resimlerin bize yansıması çok farklı. Siyasi tarafını, ideolojik tarafını, PKK mensubu olmalarını, Türkiye kamuoyuna yaşattıkları derin acıları bir tarafa bırakalım. O dehşet görüntülere bakmaktan haz almak başlı başına bir sorun. İçimizdeki şiddet dürtüsü, arzusu nasıl frenlenecek, bunu düşünelim.

Onlar ABD''li biz Iraklıyız. Onlar bu topraklara işgal için geldiler, acımasızlık için geldiler. Bizler Iraklıyız, Kürt''üz, Türk''üz. Bizler yüzyıllardır birlikte yaşıyoruz. Burada durum farklı. Bu resimler, bu topraklarda yan yana yaşayan insanların birbirine husumetini artırıyor. Kalıcı izler bırakıyor.

Bu görüntüler belki bir çoğumuzun öfkesini yatıştıracak. Ama bir çoğumuzu da komşumuza, yanı başımızdakine bilendirecek. Bir terörle mücadele yaşanıyor. Birileri bu bölgede 1916''dan beri haritalar çiziyor. Şimdi de öyle. Ama biz vahşiler değiliz. Biz her şeye rağmen birlikte yaşamaya devam edeceğiz. Bir ABD gazetesine tepki gösterirken aslında tam da onların istediklerini yapıyoruz. Birbirimize hıncımızı artırıyoruz sadece.

Biz oluyoruz biz. Onlar değil. Onlardan intikam almak için onların haritaları için yaşadığımız bir savaşın izlerini, kötü görüntülerini, çirkinliklerini sergilemekten utanç duymalıyız. Onlara tepki göstermek için cesetlerden medet ummak çaresizliğin, kaybedişin göstergesidir. Biz bu topraklarda nice vahşet örnekleri gördük, görüyoruz. Her gün etrafımızda parçalanmış cesetler havada uçuşuyor. Ancak bu şiddet severlik tedavi etmemiz gereken bir hastalıktır.

"Telekız" muhabbeti.. Bakın neler varmış!
00:0013/03/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerika yeni bir skandalla çalkalanıyor! Merkez medya, New York Valisi Eliot Spitzer''in, saati binlerce dolar olan “seçkin” bir fuhuş çetesinin “9 No''lu müşterisi” olduğunu keşfetti. Türk medyası da konuyu büyük bir ilgiyle izliyor, gazeteler konuya sayfalar ayırıyor. Kim ne yapmış, kimlerle görüşmüş, ne kadar para akarıymış, ne renk bir fahişe seçmiş, kilosu ve boyu neymiş, hangi ismi kullanmış, hangi otelin kaç numaralı odasında kalınmış… Bir haberde merak edeceğiniz ve merak etmeyeceğiniz bütün detaylar anlatılıyor.

Bill Clinton ve Monica Lewinsky olayından bu yana böyle bir skandal deşifre edilememişti. Olayın ahlaki ve siyasi tarafından çok “skandal” boyutu medyanın çok daha fazla ilgisini çekiyor. Bu yapılırken de “gerçek hikaye” üzerinde tam bir karartma uygulanıyor.

Daha önce savcı olan, özellikle fuhuş çetelerine karşı amansız operasyonlarıyla bilinen, bu başarısından dolayı da yüzde yetmiş oy oranıyla New York Valisi seçilen Spitzer, 2012 yılında ABD Başkanlığı için hazırlanıyordu. Şimdiki Demokrat aday adayı Hillary Clinton''ın da en önemli destekçilerinden biriydi.

Böyle bir kariyerin bir anda sıfırlanmasının nedeni ne olabilir? “Telekız hikayesi” olan tek siyasi değildi ya! Neden bu skandal Spitzer''i toprağa gömmek için kullanıldı? Dini ve ahlaki değerler yüzünden mi? Hayır… İşte hikayenin gerçek yüzü burada ortaya çıkıyor.

Olay, 11 Eylül saldırılarından büyük finans trafiğine, örtülü operasyonlardan meşhur şarbon saldırılarına kadar uzanıyor. 11 Eylül saldırıların arkasındaki bilinmezlere vakıf olanlar arasında bir kavga yaşanıyor. Adeta birbirlerine düştüler. On milyarlarca dolarlık para kavgalarıyla 11 Eylül''ün bilinmezleri bir yerlerde birleşiyor.

1- Skandal, Spitzer''in New York emlak baronu ve finans yöneticisi Larry Silverstein hakkında soruşturma açma aşamasında patladı. 11 Eylül saldırılarıyla vurulan Dünya Ticaret Merkezi''nin sahibi Silverstein ve Bush ailesinin ortağı olduğu, krize uğrayan ülkeleri yağmalayan, mezarcılar olarak anılan Carlyle Group bağlantılı bir soruşturma hazırlığı bu.

2- Carlyle Group''un çökme aşamasında olduğu, Silverstein''in grubun kasasından 14 milyar dolar çektiği, bunun çöküşü hızlandırdığı, bunun New York Emekli Sandığı''nı on milyar dolar zarara uğratacağı belirtiliyor.

3- Olay ABD-İsrail vatandaşı tefeci Alan G. Hevesi''ye uzanıyor. Bu zatın, kendisine emanet edilen 100 milyar doları yakınlarının zimmetine geçirdiği bu yüzden de federal soruşturma kapsamına alındığı belirtiliyor.

4- Spitzer''in savcı olduğu dönemde ünlü finans kurumlarına karşı açtığı soruşturmalar yüzünden hedef olduğu, ünlü bankalar ve finans kurumlarının, medya mensuplarının kendisine karşı savaş açtıkları söyleniyor.

5- Dünyanın en zengin adamı Warren Buffet''ın; “516 trilyon dolarlık bir balon patlamak üzere” diyerek küresel finans krizinin devasa boyutlarına dikkat çektiği bir dönemde, finans kurumları, bankalar, ABD halkının paralarını sömürenler, bu paraları İsviçre''de aklayanlar aynı skandalın parçaları olarak öne çıkıyor… Spitzer''in “telekız skandalı” bütün bu karmaşık ilişkiler ağı içinde bir yerlere denk geliyor.

Ancak hepsi bu değil. O masum mu? Elbette hayır!

Spitzer''in 11 Eylül saldırıları, şarbon saldırıları, kara para trafiği ile bir şekilde bağlantısı kuruluyor. Yetkisini kullanarak şarbon saldırılarıyla bağlantılı olan “yakınlarını” soruşturmadan kurtardığı söyleniyor. Silverstein''in yıkılan Dünya Ticaret Merkezi için istediği 7 milyar dolarlık sigorta parası, aslında saldırılarla ilgisi olmayan 7. binanın kasıtlı olarak yıkılması, bu binada CIA''nın New York merkezi ile ABD tarihinin en büyük yolsuzluk skandalı olan Enron''un çöküşünü soruşturan komisyonun merkezinin bulunması özellikle de Spitzer''in 11 Eylül saldırılarının kilit oyuncularıyla bağlantıları baş döndürücü bir ilişkiler ağına işaret ediyor. Skandalı kullananlar da skandalın kurbanı bize göre aynı safta.

Mesele şu:

Skandalın ortaya çıkması namuslu bir insanı yıpratma kampanyası değil. Küresel sermaye ağı içinde yer alan, büyük oranda İsrail''le bağlantılı (Spitzer ve Silverstein Musevi), 11 Eylül saldırıları ve küresel savaş kampanyalarıyla iç içe, yüz milyarlarca paranın döndüğü bir senaryo var ortada. Daha da genişletelim:

Bağlantılar Dünya Ticaret Merkezi''nden Irak işgaline, S.Arabistan ve petrol parasından yeni savaş senaryolarına, küresel ekonomik krizden batması beklenen dev finans kurumlarına, sistem içinde örgütlenen iktidar gruplarından bazı terör örgütlerine kadar uzanan “derin Amerika” içinde bir çatışmanın skandal olarak bize yansımasını görüyoruz.

Hepsinin elleri kirli olduğu halde bize bazıları nasıl da masummuş gibi yutturuluyor. Bizlere de New York Valisi''nin tercih ettiği telekızın ölçülerini öğrenmek kalıyor.

PKK El Kaide ile ittifak mı kurdu?
00:0014/03/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İki ay önce burada, ilginç bir tartışmadan söz ettim. Bazı çevrelerin, PKK sonrasına ilişkin tezlerine işaret ederek, PKK ile El Kaide arasında farazi ortaklıklar inşa etmeye çalışıldığını, Türkiye''nin Güneydoğusu için benzer senaryoların gündeme taşındığını belirttim. Bu çevreleri bugüne kadarki icraatlarından tanıyoruz.

Şimdi 13 Mart tarihli şu haberi birlikte okuyalım:
“Irak''taki el Kaide ile PKK liderleri arasında koordinasyon müzakereleri başladığı öne sürüldü. Katar''da yayınlanan El Arab gazetesi, Irak''taki El Kaide oluşumu Irak İslam Devleti ile PKK arasında ''askeri koordinasyon ve işbirliği'' görüşmelerinin başladığını yazdı. El Kaide liderlerinden Şeyh Ebu Halil Bahadili, gazetenin Bağdat muhabirine yaptığı açıklamada, muhtemel anlaşmanın ayrıntılarını anlattı. El Arab''ın dünkü sayısında yer alan iddiaya göre PKK, El Kaide savaşçılarının Diyala, Musul ve Kerkük''te sığınmalarına yardımcı olacak, örgüte silah yardımında bulunacak. PKK ayrıca, örgütün Kuzey Irak''tan geçişini kolaylaştıracak. El Kaide ise bunun karşılığında PKK''ya istihbarat desteği verecek. Bahadili, PKK ile müzakerelere başlamalarının bu örgütle aynı ideolojiye sahip oldukları anlamına gelmediğinin altını çizdi.”

4 Ocak tarihli “PKK El Kaide olur mu” başlıklı tartışmayı tekrarlamakta yarar var. Belki bazı nüansları fark etmeye yardımcı olur. PKK''ya öfkenin, Irak direnişine sempatinin alabildiğine yoğun olduğu Türkiye''de böyle bir yakınlaşmanın ya da iddianın nasıl algılanacağı çok önemli. Tehlikeli, kasıtlı, rahatsız edici bir yakınlaşma ya da uzaktan kumandalı bir senaryo…. Şimdilik o günkü cümleleri hatırlatmakla yetineyim:

“PKK''nın tasfiyesi sonrası ne olabilir? Her ne kadar bu uzun bir süreç olacaksa da, sonrasının tartışılması ilk bakışta olağan bir durum. Olağan olmayan, tartışmaların “PKK yerine başka bir korku” ikame etmeye dönük olması. Korkuları ortadan kaldırmaya çalışırken, özgürlük, adalet, refah ve huzur arayışları öne çıkması gerekirken başka korkular üretilmesini en azından zihnen ve kalben kabullenmemek gerekmiyor mu? Korkuları ortadan kaldırmaya çalışılırken psikolojik sınırın yeni korkulara kapı aralamak olmaması gerekmiyor mu?

PKK sonrası için “Kürt Hamas''ı” iddiaları, PKK tasfiye edilirse “İslamcı Kürtler güçlenir” söylemleri, devlet “PKK''ya karşı İslamcı gruplara oynuyor” iddiaları sözünü ettiğim “korku ikamesi”ne ilişkin en belirgin söylemler olarak öne çıkıyor yeniden.

Yeniden diyorum çünkü aslında bunlar eski tartışmalar. “Kürt İslamcılar” tehdidi her zaman bu ülkenin gündeminde tutuldu. Hizbullah tartışmaları, “PKK''ya karşı Hizbullah''la işbirliği” iddiaları, Hizbullah''ın tasfiyesi ve mezar evler gibi konular Türkiye''nin iç siyasi konjonktürüne göre “korku filmleri” olarak bize yaşatıldı.”

Hazır PKK sonrasını tartışırken birileri bu korkuları tazelemeye çalışıyor. Bu sefer Hizbullah değil de adını “Kürt Hamas''ı” koymak fark etmiyor. Aynı ön kabullerle hareket etmek, aynı zihinsel ortamı oluşturmak aynı sonuçlarla yüzleşme tehlikesini besliyor.

Aslında yabancısı olmadığımız, bölgesel tasarruflarda bulunan çevreler, içeride “Kürt Hamas''ı” söylemi için ortam oluştururken dışarıda da “Kürt El Kaidesi” ya da “PKK-El Kaide” benzetmesi yapıyor. Son olarak bir ABD gazetesinde yayınlanan PKK-El Kaide benzeşmesine ilişkin yazı aslında bütün bunların ne anlama geldiğine dair çok önemli ipuçları veriyor.

PKK ile El kaide arasında ideoloji, hedefler, taktikler, örgütlenme ve daha bir çok özellik itibariyle hiçbir bağlantı yok. Hedefler açısından da benzerlik yok. Hamas''la Kürt İslamcılar arasında olmadığı gibi. Lübnan''daki Hizbullah''la Güneydoğu''daki Hizbullah arasında olmadığı gibi. Hamas''la İsrail arasındaki ilişkilerle Türkiye ile Kürtler arasındaki ilişkilerin hiçbir benzerliği olmadığı gibi. Filistin meselesiyle Kürt meselesi arasında bağlantı kurmak, İsrail ile Türkiye arasında benzerlik kurmak bin yıldır aynı sokakta, aynı mahallede, aynı evde yaşayan insanlara yapılacak en büyük kötülüktür.”

Eğer böyleyse, böyle bir ittifak kurulabiliyorsa, en azından konuşulabiliyorsa PKK gerçekten bitmiş demektir… Ama bu senaryoların, bu ittifak söylemlerinin adreslerini tahmin etmek zor değil.

Çok önemli bilgi
İlginç bir not aktarmalıyım. Bağdat''tan kalkan ABD askeri uçakları önceki gün Beyrut havaalanına indi. Yoğun güvenlik önlemleri altında boşalttıkları kargo alanda bekleyen ABD elçiliğine ait araçlarla bir yerlere nakledildi. Silah mı? Birileri mi öldürüldü? Ya da birileri mi kaçırıldı? Birileri mi paketlenip götürüldü? Bu neyin hazırlığı? Bakalım bundan ne çıkacak?

Ergenekon-devlet iktidarı: “Milletin canı cehenneme!”
00:0018/03/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Şu zamanlamaya bakın! Dünya ekonomisi için kâbus senaryoları konuşulurken. ABD ekonomisi için çöküş alarmları verilirken. Dev bankaların, şirketlerin batması beklenirken. Hatta ülkelerin batacağı iddia edilirken. Küresel ekonomik sistemin tam anlamıyla iflas ettiğine ilişkin sorgulamalar artmışken. Finans baronları, 1936 örnekleri verirken. Ekonomik çöküşün dünyayı çok ağır bir siyasi bunalıma sürüklemek üzere olduğu yorumları yapılırken. Yeni bir dünya savaşı yaşanabileceği uyarıları yapılırken. Krizin Türkiye''ye etkisi hesaplanırken. İçeride siyasi sorun yaşayan ülkelerin bu devasa krizin faturasını çok ağrı ödeyeceği belliyken. Gerçek depremin Mart/Nisan ayında yaşanacağı bilinirken…

Tam da Mart ayında iç siyasi kriz tetiklendi! Kriz dünyadan erken Türkiye''ye davet edildi. Ve dün borsa son beş yılın en büyük çöküşünü yaşadı, milyarlarca dolar “yerli” yabancı para kaçtı.

Kuzey Irak, PKK belirsizliği sürerken. Pakistan''dan Lübnan''a kadar savaş çanları çalınırken. Bütün bölge nükleer silahlarla donatılırken. ABD-İran krizi bölgesel savaş sinyalleri verirken. Türkiye, Soğuk Savaş dönemindeki gibi füze üssüne dönüştürülürken. İran''a karşı cepheye sürülmek istenirken.

O uğursuz adam tam da Türkiye''ye gelirken. 2001 yılının 19 Mart''ındaki gelişini hatırlatan talihsizlikler kapıdayken. O gelişten sonra Irak işgali başlamışken. Ülke parçalanmışken. O gelişten hemen sonra iç siyasi karışıklık başlamışken. Bir süre sonra seçim kararı alınmışken. O gelişten sonra Türkiye Irak''ı işgal eden koalisyondan uzak durmuşken. 1 Mart Tezkeresi yaşanmışken ve Türkiye bunun için tehdit edilmişken…

Aynı adam aynı tarihlerde yine Ankara''ya geliyor. Gündem sadece füze kalkanı ve PKK değil. Aynı adam yeni şeyler isteyecek. Yeni 1 Mart''lar gündeme gelecek. Yeni siyasi krizler, tabii ki ekonomik krizler yaşanacak. Yine hayal kırıklığı içinde dönerse bütün hesaplar altüst olacak. Hal böyleyken, içeride siyasi dizayn arayışları hissedilirken. Derin Amerika-devlet iktidarı el ele vermiş iddiaları duyulurken… Neocon-İsrail aşırı sağının Türkiye ile ilgili “endişeleri” bazı çevrelerde karşılık bulabiliyorken. İçerideki iktidar kavgası, ABD''nin bölgesel çıkarlarıyla, senaryolarıyla örtüşebiliyorken…

Kültür Bakanı Ertuğrul Günay''ın; olayı Ergenekon soruşturmasına bağlayan sözleri medyada yankılanırken, “Ergenekon intikamı mı” soruları sorulabiliyorken, “Acaba yeni gözaltılar mı olacaktı” ihtimalleri akla gelirken, dava dosyası İlhan Selçuk ve Doğu Perinçek arşiviyle hazırlanırken, “devlet iktidarı-Ergenekon” örtüşmesi yadırganmazken, “Ergenekon dedikleri devlet mi” gibi vahim algilar zihinleri bulandırırken…

Bazıları iki hafta içinde darbe beklerken. “85 yılın en ciddi krizi” şeklinde ürpertici sözler söylenebilirken. İktidar kavgasının varlık-yokluk sınırına dayandığı ima edilirken. Ortada bir kavgadan çok bir tasfiye geleneği olduğu kamufle edilirken. “Rejim” ve “laiklik” mi savunuluyor yoksa “elitlerin çıkarları mı” sorusu unutulurken. Kendilerinden başka herkesi tehdit görme eğilim yeniden nüksederken…

Ülke çıkarları her zaman birilerinin dar iktidar hesaplarına kurban edilirken. Bu çatışmacı anlayış semboller üzerinden yürütülürken. “Meşru” ideolojik kaygılarla kamufle edilerek pazarlanırken. Ülke bütünlüğü, bağımsızlık, vatanseverlik gibi can alıcı söylemlerle taraftar bulurken. Tehditler, korkular üzerinden onlarca yıldır bir garip güç mücadelesi yürütülürken. “Milletin insanın canı cehenneme” mi demek kalıyor bize!

Bu bir dava. Meşru yargısal süreç içinde açılan, öyle ilerleyen bir dava. Bunun sorgulanabilecek bir yanı yok. Bir hukuki durum. Bu açıdan ayrı bir tartışma konusu. Ancak olayın siyasi algılaması bambaşka. Bütün Türkiye biliyor ki, şu anki süreç hukuki kavramlarla, demokratik söylemlerle tartışılabilecek, anlaşılabilecek, benimsenebilecek bir durum değil. Bu kavramlar tüketilene kadar kullanıldı. Ne anlaşıldı? Hiçbir şey…

Biz, korku ve paranoya ile beslenen bu iktidar savaşından yorulduk. Ülkenin bütün enerjisinin, zenginliğinin, refah arayışının bu uğurda tüketilmesinden yorulduk. Modernleşme projelerinden, dönüştürme projelerinden, tehdit algılamalarından, bu milletin büyük çoğunluğunun tehlike olarak algılanmasından yorulduk. Bütün Türkiye yoruldu.

Mesele bir partinin, iktidar partisinin, halkın büyük çoğunluğunun oy verdiği bir siyasi kadronun kapatılıp tasfiye edilmek istenmesiyle sınırlı değil. Mesele milletin yürüyüşünün önüne duvarlar örmek. Bir yüzyıldır biz bu kavgayı izliyoruz.

Ekonomik Armageddon ve kıyameti beklemek...
00:0019/03/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Durumun vahametini anlayabilmiş değiliz. Yaklaşmakta olan kıyameti gerektiği gibi algılayabilmiş değiliz. AK Parti''yi kapatmak için açılan dava, ucu belirsiz zincirleme depremler başlattı. Nereye varır, içeride nasıl bir dizayn yapılmak istenir, planlamanın amacı nedir kimse öngöremiyor. Derin devlet refleksinin, laik-İslamcı tartışmasının ötesinde, uluslararası bunalımlarla dolayısıyla planlamalarla hangi ölçüde örtüştüğünü net olarak bilemiyoruz. Bilmek için beklemek gerekiyor. Altı ay veya en fazla bir yıl beklemek…

Ama asıl kıyamet içeride değil. Asıl kıyamet dışarıda. İç siyasi kriz, dünyayı sarmak üzere olan devasa buhranla aynı zamana denk geldiği için çok tehlikeli sonuçlar doğurabilir. Sorunların, itirazların, öfkenin hiç değilse bir süre ertelenmesi gerekirken "mükemmel bir zamanlama" ile Türkiye''yi kaosun merkezine doğru sürüklemeye çalışıyoruz.

Yanılgı şu: ABD''de başlayan krizin boyutlarını hesaplamayı başarabilmiş değiliz. Bunun; sadece finansal kriz olmadığını, sadece mortgage kriziyle sınırlı olmadığını, dev finans kuruluşlarının batmasının beklendiğini, üretim ekonomisini de vuracağını göremiyoruz. Küresel sermayeye yön verenlerden Bear Stearns battı. Goldman Sachs International, JP Morgan Chase Bank, Bank of America, Citibank, Merrill Lynch and Morgan Stanley gibi parayı yönetenlerin sonu ne olacak?

Krizin, Latin Amerika, Güneydoğu Asya gibi bölgelerde değil, dünya ekonomisinin merkezinde olduğunu, gelişmiş ekonomilerin krizi olduğunu, ABD''nin bir çok ülke ekonomisini yutacak şekilde büyük bir karadelik açtığını göremiyoruz.

Finans sisteminin kilitlendiğini, bunun sistemik kırılma olduğunu, bir anlamda kapitalizmin krizi olduğunu, 200 milyar dolarlık desteklerin etkisinin ancak iki gün sürebildiğini, parayı yöneten güçlerin kendilerinin krizde olduğunu, ABD dahil hiçbir ülkenin henüz çözüme dair bir yöntem geliştiremediklerini, sadece güncel tedbirlerle çöküşü ertelemeye çalıştıklarını fark edemiyoruz.

Bunun sadece bir ekonomik kriz olmadığını, sosyal ve siyasal sonuçlarının çok ağır olacağını, bir çok ülkeyi ekonomik açıdan mahvetmenin yanı sıra bölgesel düzeyde ciddi çatışmalara neden olabileceğini, bu çatışmaların en yoğun olarak Avrasya fay hattında olacağını, bizim coğrafyamızda derin siyasi dizayn planlamaları uygulanabileceğini göremiyoruz.

Daha şimdiden on binlerce bankacı işinden oldu. Bu sayının yüz binlere ulaşmasından korkuluyor. ABD''den sonra önce İngiltere, ardından bütün Avrupa''yı etkisi altına alacağı varsayılan finans krizinin bir süre sonra dev bankaları ardı ardına iflasa sürükleyeceği, asıl üretim ekonomisini vurduğunda siyasi ve sosyal sorunların başlayacağı söyleniyor.

Göstergeler dengesiz bir seyir izlerken, dolar global kur özelliğini kaybederken, finans baronları birbirine düşerken, petrol 110 dolara yükselirken, altın 1036 dolara çıkarken, ekonomi patronları resesyon değil çöküş uyarıları yaparken bizler üç günlük verilerle konuşmaya devam ediyoruz.

Umutlu olmalıyız, en büyük hazırlık bu. Ancak gerçekleri de görmeliyiz. Durum ekonomik kriz olmanın ötesine geçip küresel siyasi bunalıma dönüşüyor. Finans sistemin ve kapitalizmin sahtekarlıkları da bu süreçte ortaya çıkıyor. Mesela, ABD ve bir çok ülkenin hazinesinin altın rezervleri konusunda gerçekleri söylemediği, 30 bin ton olduğu söylenen rezervin aslında 15 bin ton olduğu, bunun bilinmesiyle bugünlerde 1036 dolar civarında olan altının 3 bin hatta 5 bin dolara yükseleceği iddia ediliyor.

Krizden ancak kaynakları zengin ülkelerin korunabileceği, kaynak fakiri ülkelerde büyük çöküşler yaşanacağı söyleniyor. Altın, petrol, madenler ve nakit sahiplerinin kazanacağı söylenirken bir petrol balonunun patlayabileceği de belirtiliyor.

Açık söyleyelim: Bir "Küresel Titanik"ten söz ediliyor. Bu dönemde umut pompalamanın yanısıra gerçeklere hazırlanma yöntemlerinin öğretilmesi de gerekiyor. Korkumuz, ekonomik felaketin, bizim bölgemizde büyük çatışmalara, kaynak savaşlarına dönüşmesi.

24 Mart 2006''da burada tartıştığım bugünkü krizi analiz eden "Europe 2020 Alarm/ Global Systemic Rupture/Iran/USA-Release of global world crisis" adlı çalışmaya yeniden dönelim: "Ekonomik globalleşmenin aniden durabileceği, transatlantik eksenin çökeceği.." "Doların artık bir sığınak olmadığı, altının yükselişinin bu çöküşü hızlandıracağı.."
"Ekonomik Armageddon" uyarısı yapanlar o günlerde şunları söylüyordu: "Amerika''nın topyekun ekonomik çöküşten kurtulma şansı sadece onda bir. Çöküşten sonra kendini vuracak ekonomik gerilemeden kurtulma şansı onda üç. Ardından (üçüncü aşama) gelecek karmaşadan sonra nihai anlamda ekonomik kıyametten (Armageddon) kurtulma şansı ise onda altı."

İki yıl sonra bu noktaya geldik. O tarihlerde FEMA (Federal Acil Yönetim Ajansı) nükleer saldırı, isyan ve iç savaşa göre yeniden yapılanıyordu. Bankacılık işlemlerinden vatandaşlık yasalarına kadar ABD olağanüstü şartlar için hazırlık yapıyordu. Toplama kamplarından bile söz ediliyordu.

"Ulusalcı direniş" mi yoksa psikolojik operasyon mu?
00:0020/03/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ak Parti''ye yönelik kapatma davası ve son siyasi kriz, bölgesel düzeyde olacaklara işaret eden psikolojik operasyonun bir aşaması olarak nitelenebilir mi? Bence bunu biraz düşünmekte fayda var. Kuzey Irak''a sınır ötesi operasyon, ABD talepleriyle aynı zamana denk gelen geri çekilme, ardından başlayan oldukça yıpratıcı ihanet polemiği ve sonrasında Yargıtay Başsavcısı''nın kapatma davası… Bütün bunların ne kadar kısa süre içinde yaşandığına, aslında her birinin bir ülkeyi ne kadar yıpratabilecek güçte olduğuna dikkat etmek gerekiyor.

Krizin iç dinamiklerle ilgili boyutu yeterince tartışılıyor. Ancak 28 Şubat müdahalesinde olduğu gibi, Türkiye dışı etkileri hiç ele alınmıyor. 28 Şubat''ın nasıl proje olduğu, Türkiye içinden ve dışından hangi güçlerin el birliği ile tezgahlandığı sonraları ortaya çıktı.

Projenin altında imzası olanlardan birinin, bir yazısındaki “bu kadar kolay olacağını biz bile bilmiyorduk” cümlesini hiç unutmam. Müdahalenin, Türkiye içindeki rejim-iktidar kavgasıyla birilerinin bölgesel dizaynı arasında nasıl bir paralellik kurduğunu hepimiz biliyoruz. Irak işgali işte bu projenin bir sonucuydu. Çünkü Türkiye''de iç siyaseti dizayn etmek için proje hazırlayanlar da, Irak''ı işgal edenler de aynıydı.

Şimdi İran tartışılıyor. Şimdi Lübnan''a yeni bir İsrail saldırısı tartışılıyor. Kuzey Irak tartışılıyor. Irak''tan çok daha büyük projeler gündemde. Böyle bir zamanda Türkiye''deki iktidarın niteliği, kimlerin etkisinin ne kadar olacağı elbette son derece önemli. Kimler kimlerle iş tutmak istiyor, çok dikkatli bakmak gerekiyor. Ben bu yüzden, meselenin Türk iç siyasetindeki geleneksel kamplaşmanın, laikliğin, başörtüsünün ötesinde boyutları da olduğu kanaatindeyim.

ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney''nin bölge ziyaretine, dolayısıyla Türkiye ziyaretini bu açıdan da görmeliyiz. En azından yakın gelecekte olacakların ipuçlarını yakalama fırsatı bulabiliriz. Ziyaret ve artan endişeler çerçevesinde şunlara bakmak yararlı olabilir: Neoconların Türkiye bağlantıları ve ABD''nin bölgesel tehdit senaryoları. ABD ve NATO''nun özellikle İran konusunda Türkiye''ye yaptıkları baskılar. Parlamento dışı muhalefetin bu yeni tehdit döneminde aldığı pozisyon. Cheney''nin 2002 yılındaki ziyaretiyle bugünü kıyaslamak. İran nükleer gücünün Türkiye için nasıl tehdit olduğu tezleri.

Cheney''nin önceki ziyaretinden sonra Irak işgal edildi. Bülent Ecevit hükümetinden açıkça destek istenmişti. İç siyaset karıştı. Şimdi yine benzer bir durum oluşuyor. Siyasi tansiyon yükseliyor. 1 Mart Tezkeresi''ni reddedenlerden hesap mı sorulmak isteniyor? Şimdi Irak işgali döneminden daha kötü bir durum var. İç kamuoyu keskin biçimde bölünüyor. İran''a karşı birileri Türkiye''yi cepheye sürerse, içerideki direnç büyük oranda zayıflatılmış olacak.

Cheney''nin ziyareti dışında, İran saldırısına karşı olan CENTCOM komutanı William Fallon''un istifası (yeni istifaların da olacağı söyleniyor), İsrail uçaklarının hava savunma sistemini denemek amacıyla Suriye''yi vurması, Lübnan önlerindeki yığınak (füze gemilerinin toplanması), İsrail''den İran''a saldırı içerikli açıklamalar ve yine İsrail''in Hizbullah''a karşı yeniden saldırı hazırlığı olduğu iddiaları yaklaşan krizin habercisi olarak yorumlanıyor. Türkiye topraklarına kurulacak füze kalkanı pazarlığı gündemin sadece bir maddesi. Cheney''nin, Ankara ziyaretinde İran''la ilgili açıklamaları son derece önemli olacaktır.

ABD açısından son derece hassas bir dönemdeyiz. Ekonomik kabus senaryolarına bakılırsa karşımızda iflas etmiş bir süpergüç var. Amerikan gücünün çöküşünden söz ediliyor artık. Böyle olunca da son derece agresif olabilen bir güçle yaşamak zorunda kalacak dünya. Artık ekonomik olarak bağımsız olmayan bir güçle...

Afganistan ve Irak işgallerini başkalarının finanse ettiğini, masrafların Çin, Japonya ve Körfez''den gelen fonlarla karşılandığını, şimdiye kadar beş yüz milyar olan savaş masrafının yan etkileriyle birlikte 3 trilyon dolara çıkacağını, artık bu ülkelerin ABD ekonomisini finanse etmek istemediğini biliyoruz. Savaş masraflarının dışında, kamu harcamalarının önemli bir bölümünün hatta maaşların bir kısmının bile dışarıdan gelen para ile ödendiğini de... Espri olsun diye ABD Başkanı''nın maaşının Asya ve Ortadoğu''dan gelen para ile karşılandığı bile söylenebiliyor.

Ekonomik göstergeler böyle devam ederse iki şey ortaya çıkacak. ABD ya içeri dönecek ve bazı alanlarda etkinliğini sınırlayacak ya da çok saldırganlaşacak. İşte bu saldırganlık, İran''ı ve Türkiye''yi de içine alacak bölgesel bir bunalıma yol açabilir. İsrail ve ABD''de bazı çevrelerin bunu çok istediği biliniyor. Bu düşüncede olanların Türkiye içindeki etkinlikleri de az çok biliniyor. Öyleyse, bölgesel hesaplar yapanların Türkiye''de buna yönelik bir psikolojik operasyon projeleri olmayacağını düşünmek biraz tuhaf olur.

Irak işgalinin daha başlamadan Türkiye''yi ne kadar sarstığını gördüğümüz için, içinde İran''ın da olacağı bölgesel senaryoların çok daha büyük sıkıntılara neden olacağını da düşünebiliyoruz. Bunun yadırganacak bir tarafı yok.

Zamanında İsrail eski Başbakanı Benjamin Netanyahu''ya sunulan, altında çok tanıdık imzalar bulunan “İsrail İçin Yeni Bir Strateji” başlıklı tezi bugünlerde yeniden okumakta fayda var. İsrail aşırı sağı ve neoconların Yeni Ortadoğu Projesi''ydi o tez. Bu çerçevede, küresel 28 Şubat''tan önce Türkiye''nin 28 Şubat''ını yaşadık. Aynı çevrelerin birkaç yıldır yürüttükleri kampanya da bu tezle birlikte yeniden değerlendirilmeli.

Mesele sadece milli mücadele meselesi değil. Onu anlatmak istiyorum….

Türkiye"yi "kıyamet savaşı"na zorlamak
00:0021/03/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Önce Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın ilk açıklamasını hatırlayalım: "Asla Türk Silahlı Kuvvetleri''nden terörle mücadele amacıyla bir tek asker bile Afganistan''a gidemez. Böyle bir şey olmaz. Buna da gerek yok." Büyükanıt; NATO''nun (tabi ki ABD''nin) Türkiye''den Afganistan''dan da Taliban güçleri ile çatışmak için ek kuvvet talebinde bulunduğunu da doğruluyordu.

Genelkurmay Başkanı, geçtiğimiz günlerde yapılan "Küresel Terör" konulu toplantıdaki konuşmasında ise dehşet bir uyarı yaptı: "Eğer Pakistan''da yönetim Taliban''ın eline geçerse dünyada ilk kez bir terörist grubun eline atom bombası geçmiş olacak. Dünya bu tehdidi görmelidir."

Ve Pazartesi günkü açıklaması: "Göreve geldikten bir ay sonra ''Afganistan''a terörle mücadele kapsamında tek asker gönderilemez'' diye bir demeç verdim. ISAF''ın görev tanımına baktığımız zaman, terörle mücadele görevi yoktur. Askerlerimiz orada terörle mücadele etmek için bulunmamaktadır. Eğer ilave asker gönderilirsi bunlar terörle etmek için kullanılacaktır."

Şimdi de Dışişleri Bakanı Ali Babacan''ın sözlerini aktaralım: "Biz kendi terörle mücadelemiz ve Afganistan''daki terörle mücadele arasında bir denge kurup, önümüzdeki günlerde bununla ilgili bazı kararlar vereceğiz. Askeri yardımlarımızı değerlendireceğiz. Askeri konularda önümüzdeki günlerde spesifik olarak kararımızı vereceğiz." Babacan, bunları söylerken, askerlerin kesinlikle "muharip olmayacağı"nı özellikle vurguladı.

Bu sözlerden sonra birkaç hatırlatma yapalım: Pakistan''da olağanüstü günlerin yaşandığı, Benazir Butto''nun öldürüldüğü günlerde, ABD''nin nükleer silahların kontrolü için gizli planlarını tartıştık burada. Krizin içerideki iktidar kavgasından çok nükleer silahlarını kontrol etme kavgası olduğunu, ABD ve NATO''nun buna hazırlandığını, ABD özel birliklerinin Pakistan''a yerleştirileceğini çünkü nükleer silahların ABD karşıtı güçlerin eline geçme ihtimali bulunduğunu vurguladık. Yerleştiler de oraya…

NATO toplantılarında; "Afganistan''da durum kötüleşir, çekilmek zorunda kalırsak ve aynı anda Pakistan da kontrolden çıkarsa ABD ve NATO güçleri, Sovyet güçleri gibi, Afganistan''da kapana kısılır mı" sorusuna cevap arandığını belirtmiştik..

"Atom bombaları teröristlerin eline geçer" cümlesindeki "terörist"lerin aslında Taliban ve El Kaide olmadığına, Pakistan ordusunda, sistem içinde ABD''nin söz konusu bölgeye yayılmasından, Afganistan''da var olmasından rahatsız olan güçler olduğuna dikkat çektik.

Kuzey Irak''a kara operasyonu sonucunun nasıl bir tartışmaya neden olduğunu, "ihanet", "teröre destek" ve "üniforma resti"yle tartışıldığını hatırlayalım. Afganistan''a asker göndermenin de benzer bir tartışmaya yol açabileceğini, ABD ve NATO''nun Afganistan''da büyük bir fiyaskoyla karşı karşıya olduğunu, dolayısıyla "ek asker" talebinin kesinlikle muharip olarak istendiğini not edelim. Çok önemli bir noktaya daha vurgu yapmak istiyorum: Afganistan''daki "fiyasko" korkusu ile Pakistan''daki "nükleer bombaların akıbeti" korkusu aynı tehdit kategorisinde değerlendiriliyor.

ABD Başkan Yardımcısı Cheney, Ankara''da TSK''yı ikna edebilecek mi? Ek asker talebini kabul ettirebilecek mi? Ankara''nın söyleyebileceği; "ek asker verelim ama muharip olmasın" formülü ABD''yi kesinlikle tatmin etmeyecektir.

Bu tartışmadan çıkan sonuç şu olmuyor mu? Türkiye''den ABD''yi Afganistan''daki fiyaskodan kurtarması isteniyor. Türkiye, tarihinde ilk kez bir ülkede kara operasyonuna giren, tam anlamıyla başarısızlık örneği sergileyen NATO''yu kurtarma operasyonunu mu üstlenecek? Afganistan-Pakistan coğrafyasında Sovyetler''in akıbetine uğramak üzere olan ABD''nin imdadına mı koşacak?

Cheney''nin ziyaretinde Afganistan, Pakistan''daki stratejik silahlar ve NATO hezimeti önemli yer tutacak. Ancak asıl önemli konunun İran olacağını, bölgesel denklemin bu tehdide göre belirginleştiğini hepimiz biliyoruz. Afganistan''dan Lübnan''a kadar her gelişme İran kriziyle bağlantılı olduğunu da. Irak''taki durumla ilgili söylenecek bir şey kalmadı. Lübnan her an patlayabilir. Şu anda İsrail savaş gemileri Lübnan karasularında dolaşıyor.

Lübnan''da bazı kaynaklar ABD''nin on beş kişiye suikast hazırlığında olduğu, özellikle Hristiyan lider General Michel Aoun''un öldürülebileceği uyarısı yapıyor. Bu korkunç tezgah içinde Velid Canbolat''ın da bulunduğu, suikastin bir füze saldırısıyla ya da patlayıcılarla yapılacağı söyleniyor. Aoun''un öldürülmesi Lübnan''da sonu gelmez iç savaşlara neden olacak. Afganistan''daki fiyasko, Pakistan''daki stratejik silahlar, İran korkusu ve Lübnan iç savaşı. Nasıl bir Ortadoğu hayal edebiliriz?

Türkiye''ye gelmek üzere olan o uğursuz adam hâlâ Irak''la El Kaide arasında, Irak''la 11 Eylül saldırıları arasında bağlantı kurarak hepimizi aptal yerine koymayı sürdürüyor. O uğursuz adamın çantasında bölgesel bir savaş var. Kaos var. Nükleer kâbus var. O uğursuz adam, bütün bu çılgınlıklar için Türkiye''yi ikna etmeye çalışıyor. Kıyameti Türkiye ile başlatmak istiyor.

Hele, 2002''deki gibi hayal kırıklığı içinde ülkesine dönsün! Bakın o zaman Türkiye''de neler olacak!

İncirlik Afyon"a mı taşınacak?
00:0025/03/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tam da ABD Başkanı Cheney''nin ziyareti sırasında içeride kavganın bu denli şiddetlenmesi, bir çok konuyu tartışma dışı bıraktı. Afganistan''a ek asker gönderilmesi konusundaki ABD talepleri, İran''ın “Büyük Ortadoğu Coğrafyası”ndaki etkinliğini kırma ve bölgesel bir direnç oluşturma yönündeki çabaların içeriği, Türkiye ve Azerbaycan''a kurulması planlanan Füze Kalkanı projesinin yansımaları, PKK''ya yönelik operasyonlarda işbirliğinin hangi boyutta ne kadar devam edeceği, Irak''ta Türkiye''nin rolünün bundan sonra ne olabileceği, Afganistan-Pakistan hattında Türkiye''ye bir rol verilip verilmeyeceği, AB''nin Akdeniz Projesi ile ABD''nin Türkiye''den taleplerinin birbirini ne kadar tamamlayacağı gibi son derece hassas ve hayati konular tartışma ortamından uzakta kaldı. Onca genel geçer maddelere rağmen, Cheney''nin bütün bölgeyi dolaştıktan sonra Ankara''ya hangi taleplerde geldiği hâlâ tam olarak bilinmiyor.

İçerideki kavga, Cheney''nin bu çok önemli ziyaretini gölgede bıraktı. Ak Parti''ye yönelik şok edici kapatma kararı, Ergenekon gözaltıları ve soruşturmaları, sistem içi iktidar mücadelesinin belli isimlere ve örgütlere indirgenmesi, gazete köşelerinde kimlerin gözaltına alınacağına dair bahis oyunları, tehditlere varan ifadeler bu can alıcı tartışmayı kişiselleştirdi.

Türkiye''yi, sokaktaki insanı öylesine belirsizlik ve karamsarlığa itti ki, bir yıl sonra bu bölgede yaşanabilecek olağandışı gelişmelere karşı son derece hazırlıksız bir kamuoyu daha şimdiden şekillendirilmiş oldu.

Kapatma davası, Türkiye''nin “derin devlet refleksi”nin toplumun büyük çoğunluğunu tehdit algılama geleneği, siyasi ve ekonomik iktidarı paylaşmama yönündeki katı tutumu ülkeyi böylesine trajik bir noktaya sürükledi. Kapatma davasını ilk duyduğumuzda bu geleneksel tavrı hatırladık.

Ancak, Ergenekon operasyonlarıyla ortaya saçılan, henüz kanıtlanamayan iddialar hepimizin kafasını fazlasıyla karıştırdı. Krizin şu anki tartışılma biçimi, sadece bir örgüte ve bu örgüt üzerinden gazete köşelerindeki “mahalle kavgası” havasına dönüşmesi ise bir başka gariplik. Aynı zamanda durumu sulandırır nitelikte.

Ergenekon, gerçekten bu denli vahim bir yapılanmaysa, bir “önleyici operasyon” söz konusu. O zaman bir darbe hazırlığının önceden haber alınmış ve çökertilmiş olduğunu düşüneceğiz. Kapatma davasını da bu çerçevede dar ölçekli bir hazırlık olarak algılayacağız. Gerçekten böyleyse, şu ana kadar gözaltına alınanlarla sınırlıysa, kronik “müdahale” dönemlerinden farklı bir durum var ortada. Ve Türkiye bunun üstesinden gelebilecek demektir. Ancak şu an hiçbir şey belli değil. Çünkü gözaltıların, soruşturmaların nereye varacağını kimse bilmiyor.

Türkiye''nin yakın tarihindeki faili meçhullerin dahil edildiği, belli başlı bütün istihbarat teşkilatlarının parmağının olduğu iddia edildiği, devlet gücünü istismar eden, sistem içinde çeteleşen ve bunları vatanseverlik adı altında yaşan bir grup gerçekten bu boyutta ise, operasyonlar Türk siyasi tarihinin en büyük temizlik operasyonu olacak demektir. İşte bunun sonucunu görmek hepimizde sabırsızlık uyandırıyor.

Cheney''nin ziyareti gölgede kalacak demiştim. Kaldı da… Ama ben bu ziyaret vesilesiyle, yukarıdaki saydıklarımın dışında bir not aktarayım da, en azından bu yazı için bari gölgede kalmasın.

Geçtiğimiz yıl: “ABD Lübnan''da, Suriye sınırına yakın büyük bir hava üssü kuruyor. Askeri üs, Şam''ın yüz kilometre uzağında, Kuzey Lübnan''daki Kleiat bölgesinde inşa ediliyor. Lübnan''ı garnizon ülkeye dönüştürme projesi, bu üsle büyük oranda gerçekleşecek. Amerikan hava üssü aynı zamanda Suriye''nin ana deniz üssü ve Rus Akdeniz filosunun komuta merkezi olan Tartus''a 22 hava mili uzaklıkta olacak. İşin garibi ABD üssü Şam''dan daha çok Türkiye topraklarına yakın” demiş, İncirlik Lübnan''a taşınabilir tezini tartışmıştım.

Şimdi bir başka not aktarmak istiyorum. Tam da Cheney''nin ziyaretine uygun düşecek bir not:

Adana''daki İncirlik Üssü yakında bakıma alınacak. Artık nasıl bir “bakım” olduğunu bilmiyoruz. Önemli olan nokta bakımının nasıl yapılacağı değil. Önemli olan tarafı şu: Bakım sebebiyle ''İncirlik Afyon''a taşınacak'' iddiaları var. Ben bu iddiayı not ettim. Cheney''nin ziyaretiyle bir bağlantısı var mı, yakında göreceğiz. Sizinle de paylaşıyorum. Hepsi bu.

İstanbul"da baronlar toplantısı mı yapıldı?
00:0026/03/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney''nin büyük merakla beklenen ziyareti gerçekleşti. Bu ziyareti çok mu abarttık acaba diye düşünüyorum. Günlerdir Ortadoğu''da dolaşan Cheney, Suudiler''le petrol fiyatlarını indirmeyi, Filistin/İsrail''de “barış”ı mı görüştü? Ziyaretlerinin son durağı Türkiye''de neler konuşulduğuna ilişkin kamuoyuna yansıyan bilgilere bakılırsa biz bu işi abarttık!

Afganistan konusunda tam mutabakat ama asker gönderilmeyecek. PKK''ya karşı işbirliği aynen devam edecek. Ve haberlerin sonunda; “Cheney Türkiye''den hayal kırıklığı içinde ayrıldı, istediklerini alamadı” notu dikkat çekici. Zaten S. Arabistan da İran''a karşı destek alamamıştı!

Önce Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın açıklamasına dikkat çekelim: İlk açıklamasında “Afganistan''a bir tane bile Türk askeri gönderilmeyecek” demişti. Cheney''nin bölgede turladığı günlerde bu sözünün arkasında olduğunu bir kez daha söyledi. ABD Başkan Yardımcısı Ankara''da iken, hassasiyet gösterip ABD Büyükelçiliği''nde görüşmedi ancak “Afganistan''a asker göndermek TSK''nın değil devletin kararı” dedi. Biraz kafamız karıştı.

Tam mutabakat ile asker göndermeme arasındaki belirsizliği henüz bilemiyoruz. Merak da ediyoruz. Ancak şu an beni ilgilendiren konular sadece bunlar değil. Görüşmelerin neden bu kadar sessiz geçtiği dikkatimi çekiyor. Mesela Başkan yardımcısı Ankara''daki bilinen görüşmelerinin dışında kimlerle görüştü? Ankara''dan İstanbul''a sadece turistik ziyaret, tarihi mekanları görmek için mi geldi?

“Cheney, İstanbul''da kimlerle görüştü” sorusunun cevabı belki de bu ziyaretin en merak edilen konusu. Siyasi görüşmelerin dışında hangi çevrelerle bir araya geldi ve neler konuşuldu? Buralarda, “Filistin barışı”nı konuşacak halleri olmadığına göre, Türk siyasi hayatını etkileyecek müzakereler olmuş olabilir mi? Yazıyı yazmadan önce sadece benim değil, başkalarının da bu sorunun cevabını merak ettiğini gördüm.

Benimki sadece bir merak. Cheney''nin temsilcilerinden biri olduğu o ideolojik kadronun Türkiye''ye bakışını az çok biliyoruz. “Yeni yetme aydınlar”ıyla birkaç yıldır bazı gazete ve dergilerde ne ağır ithamlarda bulunduklarını da biliyoruz. O zaman bu ziyareti sadece Ankara''daki görüşmeler ve sadece medyaya sızan bilgilerle algılamak bana pek yeterli gelmiyor. Öyle olsaydı ziyaretin hiçbir önemi olmazdı. Ortadoğu''daki turlarından yorulduğu için bu ülkeye nefes almak için, nezaket ziyareti için gelmiş olurdu. Ya da İstanbul''a karısına halı almak için geldiğini düşünürdük.

Özellikle 2002 yılındaki ziyaretinden sonra bölgemizde bir ülkenin işgal edildiğini, Türkiye''de siyasi tansiyonun yükseldiğini hatırlayınca bu kadar saf olmamak gerektiğini düşünmemek elde değil.

İstanbul gündemi sır gibi saklanan, resmini dahi çekme imkanı bulunamayan Cheney kadar kızı Elizabeth Cheney''nin temasları da soru işaretleriyle dolu. Ankara''da ne tür temaslarda bulunduğu, İstanbul''da kimlerle görüştüğü önemli. Çünkü o babası''nın kızı ve Ortadoğu''daki ABD stratejilerinin belirgin figürlerinden biri.

2002''de bu köşede onunla ilgili şu notu aktarmıştım: “ABD ve İsrail''in ''Filistin''i yeniden yapılandırma planı'' Ortadoğu projesinin ilk aşaması. Elizabeth Cheney''nin de içinde bulunduğu bir ekip, gelecekte Filistin''in kimlerin yöneteceğini belirlemek için çalışıyor. ABD ve İsrail''e yakın olmayan hiç kimse yönetimde yer alamayacak. Bütün adaylar Cheney''nin kızının da içinde bulunduğu komisyonun onayını almak zorunda.” Öyle de oldu. Bu projenin uygulanması için Şeyh Ahmed Yasin''in füzelerle parçalanması, Arafat''ın zehirlenmesi, Filistin''in iç savaşa sürüklenmesi gerekti.

2005 yılında ABD Dışişleri''nde Ortadoğu bölümünün iki numaralı ismi oldu. O tarihteki notum şu oldu: “ABD''nin ve Batı''nın yaşadığımız bölgeye yönelik tasarrufları güvenlik boyutunu aştı. Teolojik bir tartışma/müdahale söz konusu. Batı, İslam dünyasına yeni bir medeniyet projesi dayatıyor. Büyük Ortadoğu Projesi''nin Koordinatörü olan Elizabeth Cheney, aslında bu yeni medeniyet tasarımının sözcülüğünü yapıyor. Filistin''de rejim değişikliği projesinin merkezinde o vardı. Irak işgalinden hemen önce sahnede yine o oldu. Suriye''ye yönelik müdahale senaryolarının merkezinde de o var. Ama asıl görevi, güvenlik kuruluşlarından sivil toplum örgütlerine, ''think-tank''lerden ABD''nin uluslararası ''yardım'' organizasyonlarına, demokrasi projelerinden “İslam''ın reforme edilmesi”ne yönelik çalışmaları koordine etmek.”

Elizabeth, bölgedeki rejim değişikliklerinin koordinatörlüğünü yapıyordu. Suriye muhalefetini bile bir araya toplamayı başardı. İşgalden önce Bağdat yönetimiyle pazarlıkları yürütenler arasında o vardı. Ne acıdır ki, o Ürdün''de bu pazarlıkları yaparken Türk medyası Elizabeth''in savaşı önlemek, canlı kalkan olmak için bölgeye gittiğini yazabiliyordu.

Babasının görüşmeleri, İstanbul''daki programı ne kadar önemliyse, onun görüşmeleri de işte bu yüzden o kadar önemli.

“Nerde bu adam, kızı nerde” sorularını sormak ve cevabını aramak önümüzü görebilmek için zorunlu. Bundan sonra iç politikada olabilecekleri dikkatle izleyeceğiz. Ankara''daki görüşmeleri değil İstanbul''daki trafiği merak ediyoruz…

Türkiye"yi 2 yıl içinde kim bölecek?
00:0027/03/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir siyasi linç kampanyasını andıran AK Part''yi kapatma davası ve Ergenekon soruşturması üzerinden “derin devletle yüzleşme” yaklaşımı arasında Türkiye''nin nasıl bir kamplaşma, hesaplaşma ve kaos ortamına sürüklendiğini ölçebildiğimizi söylemek ne zor! Günlerdir, dehşetle izlediğimiz tartışmalar, Türkiye''nin kronik iktidar kavgasının ötesine geçip “dar çevre”ler arasında bir hesaplaşmaya dönüştü. Kişiselleşti, rant/güç ilişkisine evrildi, yörüngesinden çıktı. Taraflar kendi pozisyonlarından, mevzilerinden hareketle kendilerine misyonlar yükledi. Bu pozisyonları kimin, neyin belirlediği konusunu dikkatli düşünmekte yarar var.

Devlet üzerinden, Ak Parti üzerinden, “başkaları” mı hesaplaşıyor? İzlediğimiz yıkıcı süreç, hem “devlet iktidarı”nı hem de siyasi iktidarı tüketir hale geliyorsa, burada “kazançlı çıkan kim/kimler” gibi can alıcı bir soru sorma ihtiyacı doğuyor. Sokaklarda “karşıtlarını boğazlama” gibi keskin tepkileri sahiplenenlerin, “kavga”nın niteliğini tam olarak anladıklarını söylemek oldukça zor. Çünkü şu anki sürecin onları, “bütün direnci kırılmış bir toplum”un bireyleri, grupları haline getireceği bir gerçek.

Bu dönemin nasıl bir tehlike barındırdığını, “herkese zarar verecek” bir hal aldığını, hassasiyetini doğru algılayanları anmak gerekiyor. Mesela Nuray Mert''in “Ortadan konuşmak” başlıklı yazısı bunlardan biri. 20 Mart''ta yayınlanan yazının üzerinden bir hafta geçti. Ancak bir hafta sonra, sivil toplum kuruluşları ortak bir sağduyu çağrısı yayınladılar. Başbakan Tayyip Erdoğan''ın “böyle bir ortak aklın oluşması sürecine öncülük etmeye de hazırız” sözleri, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün muhalefet liderlerini Çankaya''ya çağırması, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Köksal Toptan''ın benzer açıklamaları ve birçok çevreden gelen sükunet çağrıları “ortadan konuşma”nın önemini bir kez daha hatırlattı bize.
İktidar partisine yönelik kapatma davası bir çılgınlık. Çetelerden medet ummak bir başka çılgınlık. Darbelere, müdahalelere zemin hazırlayan iktidar paranoyası Türkiye''nin en temel sorunu. Ancak, krizin başka bir aşamaya geçtiğini geç görebildik. Merkez''deki kavganın taraftarları tokuşturmasının dışında, bu sefer taraftarların merkezi keskin bir kavgaya sürüklemeye çalıştığını zor anladık ya da hâlâ anlayabilmiş değiliz. “Tarafların, taraftarların” aslında neyin tarafı olduğu konusunda benim kafam giderek daha da karışıyor, bunu belirtmeliyim.

Bahçeşehir Üniversitesi Rektörü Deniz Ülke Arıboğan''ın “ürkütücü gerçek” olarak niteleyebileceğimiz şu sözlerini dikkatle okumakta fayda var:
“Türkiye''de bir devleti oluşturan bütün bacakların kırıldığını görebiliriz. Erklerin en kuvvetlisi diye tanımlanan yargı sistemi şaibe altında, siyasallaşmış ve iflas etmiştir. Yasama yani Meclis üzerinde kapatma gölgesi var. Başbakan ve AK Parti''nin 71 kişilik en önemli kadrosunun tasfiyesi söz konusu. Devletin hukuk sistemi, Meclisi, hükümetinin iflası orduyu da kıpırdayamaz duruma getirmiştir. Devlet de çökmek üzeredir. Böyle bir çöküşten ise kaos ve askeri darbe beklenir. Bu durumda da Kürt devletinin kurulması anormal derecede kolaylaşır. Eğer devlet kendi içinde çatışmaya giderse, Türkiye''nin bölünmesi ve Kürt devletinin kurulması 2 yıl sürmez.”

“Şu an devleti ve toplumu bir arada tutan bütün ayaklara yönelik doğrudan bir saldırı var” diyen Arıboğan''ın şu uyarısını ciddiye alalım: “Türkiye zannediyor ki, bir temizlik yapılıyor. Türkiye''de böyle bir şey yok. Türkiye''de çok ciddi bir uluslararası operasyon var.”

Şimdi, kapatma davasına ilişkin Anayasa raportörü''nün olası olumsuz kararı, İlhan Selçuk''un “yargı ve orduya da operasyon yapılabileceği” iddiası, darbe özlem ve hazırlıkları, demokrasi ve özgürlük söylemleri, Türkiye''yi savunmayı bir takım çetelerle ilişkiye indirgeyen kasıtlı kampanya, “çokuluslu” bölge ve Türkiye hesapları, suikast senaryoları, ölüm tehditleri, ''akıllı olması gerekenler''in tahrikleri, sokaktaki kamplaşma.. Adeta herkesin elinden ve dilinden kan damlıyor!

Sağduyu, sükunet çağrılarının birkaç gün içinde etkisini yitirmesinden endişe ediyoruz doğrusu. Nasıl bir Türkiye hayal ediliyor? Bu ülke, ulusalcıların eliyle mi bölünecek, ''çokuluslu'' senaryolarla mı? Herkesin hesaplarını bir kez daha kontrol etmesi lazım. Çünkü bu çöküşün altında hepimiz kalacağız. Kimlerin kazanacağını söylemeye gerek var mı!...

İsfahan"dan yükselen nükleer bulutlar İstanbul"a ulaşır mı?
00:0028/03/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ile İsrail''in İran''ı nükleer silahlardan arındırma planlarının masadan kalktığına inananlara katılmıyorum. Tahran ile Washington arasında gizli ittifak olduğu, Fars siyasetinin inceliklerinin ABD ve İsrail''i dize getirdiği, iki ülkenin Irak''ta işbirliği yaptığı, Avrupa başkentlerinde gizli görüşmelerin olduğu ve “olay dışarıya yansıtıldığı gibi değil, İran çok yönlü oynuyor” tarzı gerekçeler, ilk bakışta, nükleer saldırı endişesini ortadan kaldıracak nitelikte. Tabi gerçekten böyleyse. Hem ABD istihbaratı, İran''ın nükleer çalışmalarından vazgeçtiğine ilişkin rapor da vermişti. Umarız bunlar doğrudur. Umarız ABD ve İsrailliler bu çılgınlığı gerçekten masadan kaldırmıştır.

Ancak ben o kadar rahat değilim. NATO''nun “nükleer vuruşu yapan ilk güç olma” yolunda doktriner bir değişikliği zorunlu görmesi. ABD Güvenlik Stratejisi''nde 21. yüzyıl savaşları için “nükleer güç ve saldırı”nın önemine ilişkin düzenleme, Pakistan gibi ABD müttefiki bir ülkenin nükleer silahlarının nasıl kontrol edileceğine ilişkin Türkiye''yi bile etkileyen tartışma ve bu ülkenin aynı gerekçeyle istikrarsızlığa sürüklenmesi, Irak''taki nükleer yığınak, Lübnan''a yapılan sevkıyat ve füze gemilerinin bütün bölgede dolaşmaya başlaması, en önemlisi de Pakistan''dan Lübnan''a kadar istikrarsızlıkların giderek önlenemez hal alması “ani ve şok edici” bir gerçekle yüzleşebileceğimize ilişkin korkularımı artırıyor. Tabi bu karmaşa içinde Türkiye''deki istikrarsızlıkların ne yana düştüğü konusuna girmiyoruz.

Son örnek: Türkiye''ye de gelen ABD Başkan Yardımcısı Dick Cheney''nin Suudi Arabistan''daki ziyaretlerinin içeriği hakkında kimse bir şey bilmiyor. Türkiye''de neler konuşulduğunu bilmediğimiz gibi. Cheney S. Arabistan''dan ayrıldıktan sonra, ülkenin en önemli gazetesi Ukaz''da yayınlanan bir haber bazı Batılı haber kaynaklarına konu oldu.

Suudi Şura Meclisi, bu ziyaretten sonra ülke çapında uygulanacak bir planın hazırlıklarına girişmiş. Plan şu: İran''ın Buşehr nükleer santralına yapılacak ani saldırıdan sonra ortaya çıkacak nükleer zayiata ve zararlara hazırlık. Şura Meclisi''nin, uzmanların uyarıları sonucu böyle bir çalışma başlattığı, olası saldırının S. Arabistan''a kadar tehlike oluşturacağı ifade ediliyor.

Saldırının çok ani olacağı, gece yarısı yapılacağı, neredeyse kaçınılmaz görüldüğü, Cheney''nin ziyaretinin böyle bir içeriği sahip olduğu söyleniyor. Saldırılar için ABD ve İsrail''in ihtiyaç duyduğu maksimum zamanın 12 saat olduğu iddia ediliyor. Ancak bu 12 saatten sonra bütün bölgenin ne tür bir kabusla karşılaşacağını kimsenin yeterince öngörebildiğini sanmıyorum.

Mesela İsfahan''daki tesislere yönelik saldırının ne kadar insanın ölümüne yol açacağı bile hesaplanmış. Bu hesabı, öyle her hangi birileri değil, Pentagon''un finanse ettiği bir akademisyenler grubu yapmış. Yer delici olarak bilinen nükleer bunker-buster bombaları ile yapılacak saldırılar sonrasında oluşacak radyasyondan iki hafta içinde üç milyon insanın ölebileceği, radyasyonun yayılacağı bölge ve ülkelerde 35 milyon insanın kanser riskiyle karşılaşacağı bile hesaplanmış.

Peki nükleer saldırı sonrasında hangi ülkeleri radyasyon yayılabilir? Adı geçen ülkeler şunlar: İran, Rusya, Afganistan, Pakistan, Hindistan, Çin, Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan, Gürcistan, S. Arabistan, Ürdün, Türkiye, Lübnan ve İsrail.

Riyad''dan hayal kırıklığı içinde ayrıldığı, Suudi yönetiminin İran''a müdahaleye kesinlikle karşı çıktığı duyurulmuştu. Türkiye''deki temaslardan sonra da oldukça iyimser açıklamalar yapıldı.

Petrol fiyatları düşecek!
Cheney''nin Riyad ziyaretinde başka şeyler de konuşulmuş. 107 dolara çıkan petrol fiyatlarının geri çekilmesi konusunda anlaşma sağlanmış. İki ülke, fiyatları 85-90 dolara indirme konusunda uzlaşmaya varmışlar. Suudi yönetimi di, petrol fiyatlarını dengede tutmak için önümüzdeki yıldan itibaren yıllık üretimini 11 milyon varilden 12.5 milyon varile çıkarma kararı almış.

Krizin faturası 172 trilyon!
Konu ekonomiden açılmışken birkaç not daha vereyim: Küresel krizin bittiğini, etkisini kaybettiğini söylemek fazlaca iyimserlik oluyor gibi. Bear Stearns kriz dolayısıyla batmıştı. Bu batışın buzdağının görünen kısmı olduğu, yakında dev bankalar için benzer tehditlerin söz konusu olduğu iddia ediliyor. Dahası, banka batışları değil, banka hortumlamalarının konuşulacağı söyleniyor. Mortgage kriziyle başlayan finansal bunalımın, yan etkileriyle ve bütün sonuçlarıyla birlikte hesaplandığında ortaya 172 trilyon dolar gibi bir fatura çıkacağı da bir başka dehşetengiz iddia! “Büyük batışlar büyük yolsuzluklara dönüşecek” notu bence çok önemli.

Milletin hesabını başına geçirmek!
00:001/04/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Şimdi ne olacak? Anayasa Mahkemesi''nin kapatma davasını kabul etmesi ilk bakışta yadırganacak bir durum değil. Bu "kabul"den hareketle sonuca ilişkin kanaatleri kesinleştirmek doğru değil.

Her söylediği gerçekleşen Sabih Kanadoğlu demiyor muydu; "Anayasa Mahkemesi''nin davayı reddetme yetkisi yok" diye! Mahkeme üyeleri de öyle düşünmüş olabilir elbette. Bu esasa ilişkin bir karar değil. Daha davanın başlangıcı. İddialar, savunmalar, süreler ve en sonunda bir karar verilecek. Belki kapatılmayacak. Belki iddialar saçma bulunacak. Belki siyasi yasak gelmeyecek. Hem Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi var!..

Bunlar normal bir yargılama, hukuki sürece ilişkin konular. Şu an için tartışma bu değil. Tartışmaların, öngörülerin, analizlerin hukuki ve demokratik süreç içerisinde değerlendirilmesi şu anki durum için çok da açıklayıcı değil. Türkiye''nin gelecek günlerde nelerle karşılaşabileceğine ilişkin gerçekçi işaretler vermiyor.

"Türkiye''ye özgü gerçekler"den hareketle, olağan dışı dönemlerde olağan dışı yöntemlerin nasıl uygulanabildiğini çok gördük. Önceliklerin nasıl da her şeyin önüne geçtiğini gördük. Millet iradesinin, hukukun, demokrasinin, ortak iyiliğin böyle dönemlerde bir anlam içermediğinin sayısız örekleriyle dolu siyasi tarihimiz.

Şimdi de olağandışı bir dönem yaşanıyor. Süreci kapatma davasıyla, yargılama süreciyle, iddialar ve savunmalarla, demokratik ilkeler ve hukuki içerikle anlamak, öyle açıklamak, oradan çıkış yolu göstermek işin niteliği ve muhtemel sonuçları için yeterli değil.

Birileri oyunu yeniden kurmak istiyor. Kartları yeniden dağıtmak istiyor. Türk iç siyaseti yeniden dizayn etmek istiyor. "Devlet iktidarı" denen gücün sadece ve sadece belli çevrelerin münhasır alanında kalmak zorunda olduğunu bir kez daha göstermek istiyor. Türkiye toplumunun çok önemli bir bölümünün bu "iktidar" denen güçle yakın ilişkiye geçmesinin önüne geçmek istiyor. Her olağandışı dönemde olduğu gibi, yeni liderler, yeni koalisyonlar, yeni partiler, yeni iktidar grupları oluşturmaya çalışıyor.

Yazmaya elim varmıyor ama o birileri milletin hesabını başına geçirmek istiyor!

Bu dizayn çabası; hukuka göre değil, demokratik kriterlere göre değil, istikrar göstergelerine göre değil, ekonomik refah arayışlarına göre değil.

Bu dizayn; Türkiye''nin büyümesi için değil, dünyaya açılması için değil. Gücünü ve etkisi daha da artırması için değil.

Bu dizayn içerideki acımasız iktidar tekelinin önceliklerine göre, yakın çevremizdeki coğrafi düzenlemeler ışığında olacaktır. Bu dizayn, onlarca yıldır bu toplumu germek, kamplara ayırmak, çatıştırmak ve gerilim üzerinden iktidar güvencesi sağlamak için geliştirilen "korkular" üzerinden olacaktır.

Bu dizayn için demokrasi de kurban edilir, ekonomi de kurban edilir, istikrar da kurban edilir. Edildi de. Neden bir kez daha edilmesin!

AB üyeliği kesintiye uğrarmış. Kimin umurunda! Küresel ekonomik kriz Türkiye''yi daha kötü vururmuş. Kimin umurunda! Merkez Bankası kriz uyarıları yapıyormuş, kim duyar! Tepedeki iktidar kavgası yüzünden millet mahallelere ayrılır, birbirini yermiş. Daha kötüsü de olmuştu.

"Türkiye''yi hatta bölgeyi etkiler. Türkiye elli yıl geriye gider. Tüm kazanımları vermiş oluruz. İçi kapanık, ekonomisi kötü, büyük ekonomik ve sosyal krizlerle iç içe yaşayan bir ülke oluruz. Demokrasiden bahsedilemez. Türkiye için kıyamet olur…" Böyle diyor AK Parti Başkan Yardımcısı Dengir M. Mehmet Fırat…

Geniş çaplı tasfiye iradesi için bunların hiçbir anlamı yok. Olmayacak da.. Bu sözler ancak beni, bizi, sokaktaki insanı korkutur. Bu korkular gerçeğe dönüştüğünde fedakarlık yapacak olan ancak ve ancak sokaktaki insandır.

Çok ciddi istikrarsızlık.. Siyasi deprem… Ekonomik çöküş…

Ve bu büyük operasyonu bir "çete operasyonu" kadar algılayabilen, tezleri tutmayan, "mahalle kavgası" raconunun ötesine geçemeyen akil adamlar grubu…

Bitti mi? Bitmedi. Hiçbir zaman bitmez ki… Daha yeni başlıyor. Böyle bir ülkede yaşıyor olmaktan daha yorucu ne olabilir!

Mossad İslamcısı ile Yahudi imam!
00:002/04/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İki isimden söz edeceğim. Biri Türkiye''den diğeri Cezayir''den. Biri Türkiye''deki en tartışmalı çete operasyonlarının, şu an yaşadığımız siyasi bunalımın merkezinde. Bugünlerde hemen her gazetede ve televizyonda isminden söz ediliyor.

Diğeri Cezayir''de tuhaf bir hikayenin kahramanı. Şu an Cezayir polisi ve istihbarat servisi kayıplara karışan bu adamı arıyor. İkisinin yolu da aynı yerde kesişiyor. Belki birbirlerini tanımıyorlar ama üstlendikleri misyon, uyguladıkları yöntem, yaşadıkları birden fazla kişilik birbirinin hemen hemen aynısı.

Türkiye''dekinin hikayesi 2 Mart 2001''de başlıyor. Evine yapılan baskında "Ergenekon" örgütlenmesine ilişkin belgeler ilk kez ortaya çıkıyor. Son operasyondan hemen önce Türkiye''ye getiriliyor, muhtemelen bilgisine başvuruluyor. Operasyonlar sırasında gazete ve televizyonlarda öyle iddialarda bulunuyor ki, Türkiye''nin bütün sırlarına vakıf gibi görünen bir insan tipi çıkıyor ortaya. Jitem''den PKK''ya, derin devlet örgütlenmelerinden Pantagon''la ilişkilere ve faili meçhullere kadar bilmediği yok!

İddiaları bir tarafa, dudak uçuklatan bir hayat hikayesi var.

Kendi ifadesine göre doğuştan Musevi. Babası göçmen. Sabateyist. Ama bir dönem İslamcıların arasında dolaşıyor. O cemaatten bu cemaate girip çıkmadığı hiçbir yer yok. İddialara göre İsmailağa Cemaati''ne yerleşmiş. Bir başka cemaatin tepe noktasındaki insanlarla birlikte olmuş. Muhafazakar bir televizyon kanalında program yapmış. Müftülükten 130 dolara "Müslümandır" belgesi almış. İmam-Hatip Mezunu olduğu sanılıyormuş (kendisi bunu reddediyor).

Ama işin tuhafı çarşaflı bir hanımla evlenmiş. O hanımın içinde bulunduğu gruba göre, kadıncağızı ortada bırakıp çekip gitmiş. Bilinen cemaatlerin dışında belki de daha bir çok grubun içinde yer aldı, bilemiyoruz.

2000 yılından bu yana CIA adına çalıştığı, o zaman kendisine on yıllık ABD vizesi verildiği belirtilen bu kişi, şu an Ergenekon operasyonunun kilit isimlerinden biri.

İslamcılar arasında dolaşan, en mahrem toplantılara rahatlıkla girip çıkabilen bu adam, şimdi CIA''ya bağlı bir kurumda çalışıyor. Mossad adına çalıştığı söyleniyor. Sabetayizm ve neocon tezler hakkında yazılar yazıyor. Bir zamanlar İstanbul''da çarşaflı bir hanımla evlenen bu adam şimdi Toronto''da bir Sinagogda Rabay olarak görev yapıyor. Hem İslamcıların arasında de devletin merkezinde "görev" yapabilen bir Mossad mensubu!

Detaylara girmeden Cezayir''deki "adamımıza" dönelim:

Onun hikayesi doksanlarda başlıyor. Cezayir''de seçimlerden İslamcı partilerin çıkması, askeri müdahale ve iç savaş dönemlerinde. Küçük bir mescitte gönüllü imamlık yapan Davud Lahdaba, adlı genç, mahallede bir kıza evlilik teklif eder. Genç kız bu dindar gencin teklifini kabul eder.

Evliliğin ilk dönemlerinde bu "iyi Müslüman" gençte şüphe çekici birşey yoktur, her şey yolundadır. Herkes onun dininden ve ahlakından emindir. Üç çocukları dünyaya gelir. Gerçekler ancak üç çocuk dünyaya getirecek kadar uzun bir süre sonra belli olmaya başlar.

Kadının kocasıyla ilgili düşünceleri değişmeye başlar. Çünkü koca tuhaf davranışlar sergilemeye başlamıştır. Karısından cumartesi günleri içinde et olmayan sütlü kuskus yapmasını ister. Yıkadığı mavi renkli kumaşı güneşin altında kurutmaktadır. Cumartesileri arkadaşlarıyla bir araya gelmeye, karısını bu buluşmalardan uzak tutmaya başlar. Odanın kapısından geçmesini bile istemez. Ancak kadın bir cumartesi günü içeriden garip konuşmalar geldiğini fark eder. Bilmediği bir dil konuşuluyordur. Polise gider. Odaya dinleme cihazı yerleştirilir. Kayıtların dinlenmesiyle birlikte şaşkınlık doruğa çıkar. Bizim küçük mescidin gönüllü imamının bir Musevi olduğu anlaşılır. Cumartesi günleri odada ibadet ve toplantılar yapılmaktadır.

Dinlendiğini anlayan Davud Lahdaba bir anda ortadan kaybolur. Sır olmuştur ve bir daha kendisinden haber alınamaz. Kadın çocuklarını Yahudi zannederek sinir krizleri geçirir. Ancak müftünün "çocuklar Müslümandır" fetvasıyla sakinleşir.

Şimdi Cezayir polisi ve istihbaratı bizim gönüllü imamımızı aramaktadır. Belki bir gün onun da, yüz binlerce insanın hayatını kaybettiği Cezayir iç savaşı ile ilgili bilgileri kamuoyuna sızar. Ne tür roller üstlendiği, kimlerle ve nasıl çalıştığı, Mossad ve CIA bağlantıları ortaya çıkar. Halen Türkiye''de ve Cezayir''de bunlar gibi kaç "hayat hikayesi"nin yaşanmakta olduğunu kim bilebilir.

Derin devletin bir yerlerinde, bu devletin tehdit olarak gördüğü İslami kesimin hemen her grubunun içinde, Mossad ve CIA adına çalışan, 130 dolarlık "Müslümandır" belgesiyle her yere sızabilen ve sonunda bir sinagogda din görevlisi olan bir adam.

Bizimki sadece bir çarşaflı hanımla evlenmiş. Cezayir''deki yıllarca imamlık yapmış, bir Müslüman kızla evlenmiş ve üç çocuğu olmuş!

Aklıma, Birinci Dünya Savaşı öncesi Osmanlı topraklarında gezen, Müslüman olduktan sonra tarikat şeyhliğine kadar yükselebilen, dini önderler olarak kabul edilen görünüşte Müslüman gerçekte Hristiyan ya da Musevi örmekler geldi. Dini kullanarak insanları İstanbul''a karşı kışkırtan hatta cihad söylemlerini kullanan ancak İngiliz istihbaratına çalışan adamlar…

Bir intihar bombacısı, bir de nükleer çanta!
00:003/04/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Son açıklama Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''den geldi: Türkiye Afganistan''la ilgilenmeye devam edecek. Ancak bu ülkeye muharip asker göndermeyecek. Böyle bir niyet yok. Bunun ötesinde Türkiye, oradaki imkanlarını genişletecek. Afgan halkına her türlü yardımı yapacak….

Bu açıklama; Bükreş''te NATO zirvesi toplandığı gün yapıldı. 26 ülkenin temsil edildiği, Türkiye''nin ağırlıklı üyeleri arasında bulunduğu İttifak''ın öncelikli konusu ABD ve NATO''nun Afganistan''daki zor durumu, terörle mücadele ve bildiğimiz küresel güvenlikle ilgili gelişmeler.

Ancak gizli gündem “nükleer silahlar ve nükleer saldırı” konusu. Daha önce, nükleer doktrinini değiştiren, “önleyici saldırı” kapsamında “nükleer silahları ilk kullanan güç olma” konusunda çok önemli bir doktriner değişiklik yapan NATO, Bükreş zirvesinde gerçek anlamda bu konuyu ele alıyor.

NATO''daki bu değişiklik, ABD''nin nükleer doktrinini değiştirmesinden sonra gündeme geldi. Özellikle İran''ın nükleer çalışmalarına paralel biçimde, yeni tehdit değerlendirmeleri yapılıyor, bu tehditlere yönelik radikal kararlar alınıyor. İttifak''ın Bükreş''te tartıştığı “nükleer saldırı” tezi öyle masada kalacak bir tez değil. Küresel güvenlik, ekonomik ve siyasi bunalımlar, yeryüzünün fay hattında ortaya kendini gösteren meydan okumalar olağandışı gelişmelerin olabileceğine ilişkin endişeleri artırıyor.

Diyelim ABD''yi anladık. Çok ciddi tehdit hissederse nükleer silah kullanabilecek. Daha önce kullanmıştı. Ancak dünyanın tek güvenlik teşkilatı olan, neredeyse küresel güvenliği tek başına belirleyen bir örgüt kime karşı, hangi ülkeye karşı nükleer silah kullanacak? Böyle bir ihtiyacı neden hisseder? İttifak üyelerini hangisi nükleer bir tehditle karşı karşıya?

Şimdi, kendi düşüncelerimi bir tarafa bırakarak, Afganistan''a asker, NATO''un tehdit öncelikleri, nükleer tehdit söylemi ve bütün bunların içinde Türkiye''nin pozisyonuna ilişkin anekdotlar aktarayım:

1- 5 Kasım 2007: Beyaz Saray''daki Başbakan Tayip Erdoğan-ABD Başkanı George Bush görüşmesinde “Pakistan tehlikesi” ele alınıyor.

2- Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Pakistan''da iktidar ve muhalefetle görüşüp gerilimi azaltmaya çalışıyor.

3- Başbakan adayı Benazir Butto öldürülüyor.

4- Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt üç önemli açıklama yapıyor. Önce, “Asla TSK''dan terörle mücadele amacıyla bir asker bile Afganistan''a gönderilmeyecek” diyor. Ardından sözünün arkasında olduğunu tekrarlıyor ve “Eğer ilave asker gönderilecekse bunlar terörle mücadele etmek için kullanılacak” diyor. Yani Taliban''la. Bir yönüyle de Kabil yönetimini tanımayan Afgan halkıyla. Son açıklamasında ise; “Afganistan''a asker gönderme kararının TSK''ya değil devlete ait bir karar olacağını” vurguluyor.

5- Bu açıklamalar sırasında Dışişleri Bakanı Ali Babacan; “Kendi terörle mücadelemizle Afganistan''daki terörle mücadele arasında bir denge kurup önümüzdeki günlerde bununla ilgili bazı kararlar vereceğiz” diyor ancak “muharip” asker gönderilmeyeceğini belirtiyor.

Buraya kadar çok da çelişkili bir durum söz konusu değil. Son Cumhurbaşkanı açıklamasında da “muharip” asker olmaz deniliyor. Şimdi bu gelişmeleri aşağıdakilerle birlikte okuyalım:

1- Genelkurmay Başkanı; “Eğer Pakistan''daki yönetim Taliban''ın eline geçerse dünyada ilk kez bir terörist grubun eline atom bombası geçmiş olacak. Dünya bu tehdidi görmeli” diyor.

2- NATO''nun daha önceki oturumlarında; “Afganistan''da durum kötüleşir, çekilmek zorunda kalırsak. Aynı anda Pakistan da kontrolden çıkarsa ABD ve NATO güçleri, Sovyetler gibi, kapana kısılır” tezi sorgulanıyor.

3- ABD''den sonra NATO da “nükleer doktrin”ini değiştiriyor. Konvansiyonel savaşta nükleer silah kullanmanın önünü açılıyor.

4- ABD Başkanı 28 Ağustos 2007''de; “İran nükleer silaha sahip olursa Ortadoğu''da soykırım yapar” diyor. İran''da nerelerin vurulacağına dair ardı ardına raporlar yayınlandı.

5- 6 Eylül 2007: Nükleer silahlarla donatılan B-52''ler Kuzey Dakota''daki askeri üsten havalanıyor. Hiroşima''ya atılanın on katı büyüklüğünde patlayıcıyla… Irak''a yöneldiği söyleniyor. Ancak sonra olayın bir “yanlışlık” olduğu bildirildi.

6- Pakistan nükleer silahları gerekçesiyle özel birlikler bu ülkeye yerleştiriliyor. Avrasya kuşağında bundan sonraki muhtemel savaşların “nükleer içerikli” olabileceğini ilişkin söylem alabildiğine güçlendiriliyor.

Bu hazırlıklar ne için? Taliban tehdidi mi, İran tehlikesi mi? NATO''nun ve ABD''nin yeni gözdesi Romanya''daki zirve, yakın gelecekte ne tür sonuçlar doğuracak? Zirvede konuşulanlar, Afganistan''a asker ve Pakistan''daki durum arasında nasıl bir bağ var?

Aklıma bu köşede birkaç kez tekrarladığım “Dört Gün Savaşı” senaryosu geliyor. Pakistanlı bir gencin, “futbol topu büyüklüğünde nükleer bomba”yı bir yerlerde patlatması mümkün. Taşeronların “mini nükleer bomba”ları aynı şekilde patlatması mümkün. Bir batılı ülkeye kimyasal içerikli saldırı yapılması da mümkün.

Bir “büyük hedef” uğruna bunların hepsini tezgahlamak da mümkün…

Hem Ergenekoncu, hem Mossad"cı, hem İslamcı..
00:004/04/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Veli Küçük''ün evinden çıkan “ajan gazeteciler listesi” pek ciddiye alınmadı ama Ergenekon operasyonu kapsamında bir cambazın neler yapabileceğini bir kez daha gördük. Küçük; listenin kendisine ait olmadığını, Tuncay Güney tarafından verilen kırk sayfalık matbu dosyanın içinden çıktığını söylüyor. Konumuz bu liste değil. Ergenekon operasyonu kapsamında her yerde karşımıza çıkan, en mahrem bilgileri açıkça ortaya koyan, karanlık ilişkiler ve operasyonlarda yer alan söz konusu tuhaf kişiliğin, Türkiye''nin en derin iktidar kavgasının içinde bu kadar nasıl yer alabildiği.
Çarşamba günkü “Mossad İslamcısı..” başlıklı yazının konusu olan bu “çok tanınmış” kişi ruh sağlığı bozuk bir şarlatan mı yoksa gerçekten bütün olayların içinde yer almış bir kişi mi? Kendisini bizzat tanıyanlardan ve Musevi çevrelerden gelen tepkilere göre bir şarlatan. Kendisini bizzat tanıyan bir kişinin onu anlatan cümleleri şöyle:
“JITEM''in kuryesi ve muhbiri olarak çalışmaktaydı. Pek çok kez Kuzey Irak''ta Barzani ve Talabani ile görüştü. Kurye olarak bu kişilere teklifler götürdü. Israrla babasının göçmen, Sabetayist olduğunu söylüyor. Annesi halim selim, dindar ve beş vakit namazını kılan birisi. Duysa Musevi olduğunu kahrından ölür. 2001''de ABD''ye geldiğinde vaftiz olup Protestanlığa geçti. Amacı iltica etmekti. Başaramayınca Yahudi kılığına girip, kippa takarak Kanada''ya geçti. Kur''an bilgisini test ettim. Yasin''in ilk sayfasını ezbere okudu. İran''da öğrendiğini söyledi. İbranice bildiği bir yalan. İngilizce bile doğru dürüst bilmiyordu.

İltica ettikten sonra önce gay savunması sonra da Yahudi tezini işledi. Her ikisini de kaybetti. Kürtlere yaklaştı, oradan da umduğunu bulamadı. Gay evliliği yaptı. Kanada''daki Yahudi cemaati onun ne olduğunu biliyor ama şu an ses çıkarmıyorlar. Bir sinagoga sığındı. Sansasyona ihtiyacı vardı, mahkemede tezlerini kabul ettirebilmek için. Muhbir arkadaşı Abdülmuttalip Gülsen aracılığı ile şu an bunu yapıyor. Çünkü Türkiye''ye gönderileceğini ve yargılanacağını biliyor”

Türkiye''de hemen her İslamcı grubun içinde yer alan, 28 Şubat döneminin iğrenç tezgahlarında rol alan, örtülü operasyonlara katılan, kullanılan ve belki de işi bittikten sonra öldürüleceğini anlayan bu hastalıklı adamın hikayesi böyle mi gerçekten? Faruk Arslan bu şahısla ilgili çarpıcı bilgiler içeren yazılar yazdı. Hikayeyi onun yazısından özetle tekrar okuyalım:
“Mısır hükümeti, Kanada''da çalışan üç Mossad ajanının isimlerini Interpol''e bildirir. Kahire''de yakalanan Mossad ajanı Mohamed Essam Ghoneim el-Attar''ın verdiği 3 isim Türkiye ve İsrail vatandaşı olan Daniel Levi, Kemal Kosba ve Tuncay Bubay. El Attar''ın söylediği isimler sanırım aslında tek şahıs. Dört veya fazla müstear isim kullanan Tuncay Özbey (Daniel Levi), “derin devlet”imizin 28 Şubat sürecindeki “muhbirler”inden, Veli Küçük''ün ekibinden bir Türkiye ve İsrail vatandaşı. (Biz onu Tuncay Güney olarak biliyoruz.)

Üç yılını hapiste geçirmemek için 2001''de Mısır''dan Türkiye''ye kaçtığından beri Mısır istihbaratının takibinde olan El Attar, Mossad''a çalışmak istediğini bildirince, İstanbul''da Mossad elemanı Daniel Levi ile tanıştırılmış ve nasıl istihbarat toplayacağı öğretilmiş. Mossad onun hesabına 56 bin üçyüz dolar transfer eder. Interpol''un kafası karışmasın, üç isimde aynı kişi olabilir; Kanada''da kullandığı isim Daniel Levi, Türkiye''de ise Tuncay Özbey''di (Güney). Kanada istihbaratı Daniel Levi''yi yakından tanıyor. Levi, 11 Eylül saldırısından sonra Kanada''ya iltica etmiş veya özel görevle gönderilmiş bir Mossad elemanı veyahut gerçekten istihbarat örgütleri arasında kalmış bir mağdur. Türkiye''de kalsa ortadan kaldırılacağını biliyordu. Kanada hükümeti zaten bu nedenle iltica talebini kabul etmiş. Mahkemede Veli Küçük ekibiyle Mossad ve CIA üçgeninde 28 Şubat sürecinde neler karıştırdıklarını en ince ayrıntısına kadar anlatmış. Ermeni lobisiyle dirsek temasında Türkiye aleyhine çalışmaya devam ediyor. Veli Küçük ve ekibini kutluyorum, ne de güzel vatansever (!) bir Mossad elemanı yetiştirmiş ve kullanmışsınız böyle...”

Faruk Arslan devam ediyor: “İstanbul Üniversitesi''nde öğrenciydi ama asla mezun olmadı. Milliyet, Sabah gibi gazetelerde servis haberleri çıkmış bir gazeteciydi ama asla sürekli olmadı ve gazeteci değildi. İstanbul Müftülüğü''ne gidip numaradan kelime-i şahadet getirdi Müslüman olmuş göründü; ama asla olmadı. Pek çok sure ezberinde ve Kur''an''ı tecvidiyle mükemmel okuyabiliyordu; ama asla kalbine inmedi, inanmadı. Tarikatlara sokularak iç yapısı ve çıkartılacak fitneler hakkında istihbarat toplatıldı; ama asla tarikatların Türkiye''de tehlikeli olduğuna inanmadı.

JİTEM mensubu olarak Veli Küçük''ün ekibinin emrinde örtülü operasyonlara katıldı ama asla Türkiye''ye hizmet etmedi. İşçi Partisi Başkanı Doğu Perinçek ile Abdullah Öcalan''a gidip Perinçek''in Öcalan''a gül verirken çektiği fotoğrafları MİT''e verdi ama asla MİT''te kadrolu olamadı. MİT ve JİTEM''e yaptığı servisler ve MİT''in ona yaptığı servislerin çoğu 28 Şubat sürecinde gerçekleşmişti ama aslında Mossad''a bilgi kirliliği için çalışıyordu. Türk polisiyle hep kavgalı oldu, gözaltılardan Küçük''ün ekibinin yardımıyla kurtuldu STV''ye Küçük''ün talimatıyla girdi, 2 sene çalıştı ve 1999 fırtınasına sebep olan kasetleri çaldı; ama asla Küçük ekibinin Türkiye''nin yararına çalıştığına inanmadı….”

Bu hikaye çok uzun….

.Türkiye"nin neresinde silah depoları yapıldı?
00:008/04/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Temmuz 2007''de, helikopterlerle Türkiye sınırındaki bazı bölgelere helikopterlerle silah ve füze takviyesi yapan Irak''taki ABD unsurlarının, sınırın Türkiye tarafına da indiğine, bazı kişileri buralara indirdiğine dikkat çektim ve şunlara işaret ettim: Türkiye sınırına helikopterlerle indirilen Ankara''nın iki müttefikine ait askeri birimler, ölçümler yaparken, bazı bölgelerin koordinatlarını belirlerken, uydu üzerinden hedef noktaları netleştirip ülkelerine aktarırken ne düşüneceğiz? Önceki gece Zap bölgesinde arazi ölçümleri yapılıyordu. Sadece Irak-Türkiye sınırı değil, sınır ölçümleri ve arazi taramaları yapılıyor.”

Bu notlardan iki ay sonra, 21 Ekim''de 12 askerin şehid edildiği o korkunç Dağlıca saldırısı oldu. Bazı yabancı unsurların saldırıya iştiraki tespit edildi. 600 PKK''lının katıldığı, günlerce süren hazırlıktan sonra Türkiye böyle bir olay yaşadı. Bu sadece PKK saldırısı mıydı? Bence değildi. Bilenler bir gün anlatır diye umuyoruz. Saldırıdan önce, aylarca Türkiye sınırına yığınaklar yapıldı. Füze rampaları bile kuruldu. Türkiye''ye mensup unsurlar, Ankara''dan aktarılan bilgilerle Kuzey Irak''ta pusuya düşürülüyordu.

11 Eylül''ün altıncı yıldönümü. Ankara büyük bir saldırıdan son anda kurtuluyor. “Türkiye''nin 11 Eylül''ü” dedirtecek bir hazırlık önleniyor. Yüzlerce kilo patlayıcı tespit ediliyor. Patlayıcıları oraya koyanların amacı korku salmaktı. Ama en önemlisi birilerine “ayağını denk al” demekti.

Kim hazırladı, bilinmiyor. Başbakan yerinden alınıp başka bir yere götürülüyor, kişi ve kurumlar olağanüstü güvenlik önlemleriyle korumaya alınıyor. Hedef kim? Türkiye mi? Başbakan mı? Cumhurbaşkanlığı ile bağlantılı bir öç alma duygusu mu? Ya da Türkiye''yi bölgesel düzeyde hissedilecek bir dehşet senaryosu için hizaya sokmak mı? Aynı günlerde memleketin her bölgesinde patlamaya hazır mayınlar, bombalar tespit ediliyor. Terör üzerinden güç/iktidar devşirme, terör üzerinden dış ve iç politika manevraları, terör üzerinden bölgesel projeler…

“Patlayıcı PKK''ya, torbalar Irak''a işaret ediyor” denildi. Elbette öyle. Yıllardır Irak''tan Türkiye''ye giren patlayıcıların, muhtelif şehirlere stoklanan patlayıcıların izi sürülebildi mi? Ya da bunları kim biliyor? Kim, nerede ne tür hazırlıklar yapıyordu? Ankara''nın yanı sıra, bu ülkenin hangi şehirlerine patlayıcılar gitti? Silah deposu evleri kimler hangi senaryolar için hazırlıyordu? Şu soruları sordum o günlerde:

Türkiye''de asker, diplomat, siyasi çevreden ve iş dünyasından bazı kişiler ABD ve İsrail istihbaratı ile Kuzey Irak merkezli nasıl bir işbirliği içinde?

Sık sık İsrail''e giden bazı kişilerle Türkiye''deki saldırılar, suikast hazırlıkları, bombalı saldırı senaryoları arasında ne tür bir bağlantı var?

Kuzey Irak''tan Türkiye''nin bazı şehirlerine nakledilen patlayıcı ve silahlarla ilgili trafiği bu kişiler mi yönetiyor? Ve bu patlayıcı ve silahlar hangi saldırılarda kullanıldı?

Türkiye''den bazı unsurlar, bu ülkenin mahrem bilgilerine sahip insanlar, Türkiye içinde yaptıkları toplantılarda Lübnan''dan Kuzey Irak''a kadar kimlerle neleri planlıyorlar?

Sadece Ankara''ya değil, Anadolu''nun bir çok köşesine benzer sevkıyatlar var. Neden kimse ses çıkarmıyor?

İsrail''den Kuzey Irak''a nakledilen silahlar, patlayıcılar ve füzelere güvenlik sağlayan Türkiye''ye mensup bazı unsurlar hangi amaç için çalışıyor?

Kuzey Irak''tan Silopi''ye gelip Afyon''a ulaşan, oradan da Ankara, İstanbul ve başka bölgelerine sevkedilen yüzlerce kiloluk patlayıcılar, C-4''ler, silahlar hangi amaç için nerelerde stoklanıyor? Bu sevkıyat sırasında şehirlere gönderildiği söylenen Stinger füzeleri nerelerde kullanılacak?

O tarihlerde, İsrail''den Kuzey Irak''a haftalarca sevkıyatı yapılan, füzelerin, yakın muharebe silahlarının, anti-tank mayınlarının, topuk mayınlarının, termal kameraların, gece görüş dürbünlerinin, A-3, A-4 ve C-4 patlayıcılarının ne kadarı bu ülke topraklarına girdi? Sadece Ankara''ya bir seferde 750 kilogram C-4''ü kimler götürdü ve nerelerde depoladı?

Bunları sormuştuk o zamanlar. Hiçbir cevap alamadık. Alamayacağımızı biliyorduk. Sadece kamuoyunun dikkatini çekmeye çalıştık.

Şimdi, Ümraniye''de bulunan bir sandık el bombası ve PKK''ya verildiği söylenen 24 bin silahın peşine düştük. Silah sevkıyatlarında Türkiye''den unsurların yanı sıra yabancı ülke istihbaratlarına mensup kişilerin Anadolu içlerinde bu patlayıcılara nasıl güvenlik sağladığını neden sormadık. Bu sevkıyatlarla suikast, iç çatışma senaryoları arasındaki bağlantıyı çözebildik mi?

Yukarıdaki iddialara konu olan hazırlıklar hâlâ deşifre edilmedi, edilemedi. Ne dersiniz, endişelenmekte haklı değil miyim?

.Kiralık katiller ordusu bu ülkede neler yaptı?
00:009/04/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir cinayet şebekesi. Katiller ordusu. Hiçbir sorumlulukları yok. Onları sınırlayan, kısıtlayan hiçbir şey yok. Öldürebilir, kitlesel katliam yapabilir, sokak çatışmaları çıkarabilir, her türlü provokasyonu hazırlayabilir, caddelere bombalar yerleştirip patlatabilir, iç savaş çıkarabilir siyasi suikastler işleyebilirler. Yüz milyarları bulan pastadan kim kendilerine daha fazla pay verirse onlar adına çalışabilir, Hedef olan herkesi ortadan kaldırabilirler.

Peki Türkiye''de hangi karanlık operasyonun içinde yer alıyorlar? Kimlerle işbirliği yapıyorlar? Hangi hedeflere yönlendiriliyorlar? Onlar ya da ortakları, hangi efendileri için ne tür pis işleri yapıyorlar? Türkiye''de cinayetlere, bombalı saldırılara, örtülü operasyonlara katılmış olamazlar mı? Son dört yıldaki PKK saldırılarında, özellikle de Dağlıca saldırısında onların hiç mi parmağı yok?

Birkaç yıldır Kuzey Irak''a yapılan yığınaklarda onlar vardı. Peki K. Irak''tan Türkiye''nin belli bölgelerine nakledilen silah ve patlayıcılarda onlar yok muydu? Bu sevkıyatları kimlerle işbirliği içinde yaptılar? Dün burada tekrarladığım ve su an içinde bulunduğumuz gerilimle çok yakından bağlantılı olduğunu düşündüğüm silah sevkiyatının ne kadar içindeler? Kayıp 190 bin silahın ne olduğunu onlar biliyor.
Bu silahların bir kısmını PKK''ya onlar verdi. Ne kadarını Türkiye''ye soktukları hâlâ bilinmiyor. Son dönemde Türkiye''de işlenen cinayetlerde kullanılan silahlarda onların izi var. Ankara ve bir çok bölgede patlatılan ya da patlatılamayan bombalarda onların izi var. Kuzey Irak-Türkiye bağlantılı örtülü operasyonlarda onların izin var. Son dönem PKK saldırılarında onların izi var. Dağlıca saldırısında yine onların da yer aldığı iddia ediliyor. Ortakları kim, birlikte Türkiye''de ne tür entrikalar çeviriyorlar, ne çeşit sokak çatışmaları senaryoları hazırlıyorlar? Blacwater adlı cinayet örgütünden söz ediyorum.

Onları hep Irak''ta çalışır biliyoruz. Ancak Türkiye''de ülkede neler yapmış olabileceklerini kimse sorgulamıyor. ABD yönetimi, pis işlerini yaptırdığı bu şebekelerin Irak''taki çalışma sürelerini bir yıl uzattı. Oysa sivil katliamlardan sorumlu tutuluyorlardı. Davalar açılmıştı. Bağdat yönetimi bile süre uzatılmasını engelleyemedi. Öldürmeye devam edecekler.

İran''a karşı da aynı yöntemleri kullanıyorlar. Ülke içindeki grupları silahlandırıyorlar, örtülü operasyonlara katılıyorlar. Peki PKK''ya silah verdiği resmi olarak ortaya çıkan bu cinayet şebekelerinin Türkiye''de neler yaptığını neden bilmiyoruz? Kim koruyor onları? Kimlerle birlikte hangi çokuluslu planları uyguluyorlar?

Mart 2004''te Irak''ta dört ABD paralı askeri öldürülüp cesetleri Felluce''de bir köprüye asılmıştı. Bunun üzerine korkunç bir intikam saldırısı başlatıldı. Ölenlerin yüzde 90''ından fazlası sivildi. Cesetler toplu mezarlara gömüldü. Medyanın Felluce''ye girmesine izin verilmedi. “Sokaklarda parçalanmış cesetler var. İnsanlar yakınlarını toprağa veremiyor. Bazıları keskin nişancılar nedeniyle cesetleri evlerinin içine gömüyor” diyordu o günlerde Felluce''den gelen bir mesaj. Şehir kimyasal silahlarla vuruluyordu. Haftalarca dünyaya kapatılan kent içindekilerle birlikte imha edildi.

Kıyım o dört kişi için yapılmıştı. En azından görünen sebebi onlardı. Dört lejyoneri yüzünde yüzlerce insanın katledildiği, dört çalışanı yüzünden bir kentin yok edildiği, dört kiralık katili yüzünden kimyasal silahların kullanıldığı, bir kentin haftalarca dünyadan koparıldığı bir şirket bu! Operasyon üsleri Malta. Kara ve hava birlikleri var. CIA''nın Türkiye''ye de bir çok kez uğrayan gizli uçuşlarında da, esir ticaretinde de onlar vardı.

Ama artık bu ve benzeri örgütlerin Türkiye''de neler karıştırdığını sorgulama vakti geldi. Bundan sonra neler yapabileceklerini öngörebilmek için en azından. ABD Başkan Yardımcısı Cheney''e yakın olan Blackwater''ın ve benzer cinayet örgütlerinin, PKK''nın silahlandırılması, Türkiye içlerine patlayıcılar sevkedilmesi, Türk-Kürt çatışması çıkarılması, siyasi krize paralel biçimde tahrikler hazırlanması gibi karmaşık ilişkilerdeki rolü ciddi biçimde ele alınmalı.

Özellikle bu dönemde…

Bir suikast, kirli trafik, Perinçek"in açıklaması
00:0010/04/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ergenekon operasyonu kapsamında doğru bilgi kadar belki de ondan daha da fazla kirli bilgi etki gücü kazandı ve zihinleri bulandırıyor. Senaryolar, ithamlar, ihbarlar, derin bağlantılar, darbe hazırlıkları, suikast suçlamaları, andıçlar, fişlemeler, dış müdahaleler…

Siyasi iktidarı tasfiye etmek için darbe dahil her yolun denenmesini mubah sayan çevre/ekiplerin suç dosyaları bir tarafa, bu dönemde çok önemli bilgiler de deşifre oluyor. Dikkatli bir kişi, ortaya saçılan bu bilgi kırıntılarından bile yakın tarihimizde işlenen siyasi cinayetlerin, faili meçhullerin izini bulabilir. Mesela; Ergenekon operasyonu kapsamında tutuklanan en önemli isimlerden biri olan Veli Küçük''e ait olduğu iddia edilen bir söyleşi, çok önemli bir dosyayı yeniden açtıracak kadar önemli: Eşref Bitlis suikasti!

1996 yılında Aydınlık dergisinde yayınlanan ve kendisine ait olduğu iddia edilen bir söyleşide, Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Eşref Bitlis''in CIA tarafından öldürüldüğü, Genelkurmay''ın da bundan haberdar olduğu öne sürülüyor. “Ona göre Genelkurmay soruşturmayı bilerek saptırdı. Bitlis Amerika''ya karşıydı, Avrupa''ya yakındı. CIA ajanları tarafından Barzani, Talabani ve PKK''ya yapılan silah sevkıyatlarının önüne geçti. CIA ajanları ve bu yönde çalışan özel harpçileri engelledi. Gıda konteynerları içinde gönderilen silahları ilk kez o buldu. O silahlar daha sonra Güneydoğu''da PKK''lılarda çıktı.” Küçük bu bilgiyi açıklamama nedenini ise “söz verdik” şeklinde bir gerekçeye dayandırıyor. Bir ülkenin Jandarma Genel Komutanı öldürülüyor. Ancak cinayet aydınlatılamıyor. Uğur Mumcu ve daha bir çok faili meçhuller gibi.

Ancak burada dikkat çekici bir başka şey var: Uzunca bir süredir, Kuzey Irak''taki gruplara ve tabii ki PKK''ya verilen silahları, İsrail''den bölgeye yapılan sevkıyatı, çok özel birimlerden bazı kişilerin CIA ve Mossad''la birlikte sevkıyatı yönetmesini, füzeler ve patlayıcıların bir kısmının Türkiye''de belirli yerlere gönderilmesini, karanlık bir trafiğin devletin belli birimlerince bilinmesine rağmen devam etmesini ısrarla hatırlatıyorum.
Bitlis''in engel olduğu sevkıyatlar bugün açıkça yapılıyor. Bilen biliyor. Ama kimse önlemiyor, kimse bu konuda konuşmuyor. O dönemde tek yönlü bir trafik vardı. Şimdi çok yönlü, Türkiye içlerine kadar uzanan bir trafik var. O dönemde PKK''ya silah veriliyordu. Şimdi Türkiye''ye de getiriliyor. O dönemde sadece belli istihbarat örgütleri belli amaçlar için yapıyordu. Şimdi farklı güçler farklı amaçlar için yapıyor.

Ve bugün hâlâ o trafik durmuş değil. Daha büyük miktarda patlayıcılar hatta füzeler sevkediliyor. Yarın öbür gün Ankara veya İstanbul''da, Allah korusun, büyük patlamalar yaşanırsa ne yapacağız? Dua edip, bu sevkıyatın izini sürenlerin saldırıları önlemesi için beklemekten başka.

Eşref Bitlis döneminde Kuzey Irak''a silah sevkedenler şimdi Türkiye içlerine yapıyor bunu. Afyon''a iki hafta içinde büyük kargo uçakları inip kalkıyor. Ne taşıyorlar, bilen var mı? Bu sevkıyatları yönetenler şimdilerde yine İsrail''de. Ne götürdüler, neler getirecekler bilen var mı? Burada duralım şimdilik….

Perinçek''in Mektubu..
Hazır konuya girmişken; Ergenekon, PKK, silahlar, soruşturmalar, operasyonlar konusu açılmışken bir açıklamayı buraya almam gerekiyor.

Ergenekon operasyonu kapsamında tutuklanan Doğu Perinçek, 4 Nisan tarihli “Hem Mossad''cı hem İslamcı” başlıklı yazıya bir açıklama gönderdi. 28 Şubat döneminde kullanılan, Ergenekon oluşumunun ilk belgeleri evinde çıkan Tuncay Güney''le ilgili bir yazıydı. İlişkilere, dönen dolaplara ve bugünlerde olabileceklere dikkat çekmek için yazılmıştı.
Yeni tartışmalara neden olmaması için isimler ve çevrelerle ilgili cümlelere yer vermem doğru olmayacak. Hakkaniyet gereği Perinçek''in kendisiyle ilgili iddialara verdiği cevapları buraya alıyorum:

Sayın İbrahim Karagül! 4 Nisan günlü yazınızda, Tuncay Güney adındaki Mossad ajanının benimle birlikte Abdullah Öcalan röportajına katılıp fotoğraf çektiğini yazıyorsunuz. Bütünüyle gerçek dışı. Benimle Abdullah Öcalan görüşmesini yapan gazeteci arkadaşlarım Ömer Özerturgut ve Ramazan Duran''dır. Tuncay Güney ile hayatımda tek bir kez bile oturmuş konuşmuş değilim. (…)

Abdullah Öcalan''a gül verdiğimi yazmışsınız. Bu da gerçek dışı. Fotoğrafta bana karanfil uzatan, Öcalan''dır. Görüştüğü bütün başyazar ve genel yayın yönetmenlerine çiçek vermiştir. O fotoğrafı 2000''e Doğru''da kapaktan yayınlayan da biziz.

Öcalan, o tarihte Suriye''nin denetimindeydi. Türkiye, isterse Suriye''deki ayaklanmalara destek vermekten vazgeçip Şam''la anlaşır ve Öcalan''ı da istediği gibi yönlendirir veya teslim alırdı. ABD''ye bağımlı iktidarlar, bunu yapmamış, Suriye içindeki CIA/MOSSAD tertipli ayaklanmaları destekleyerek, PKK''nın Suriye tarafından kullanılmasına yol vermişlerdir. Biz bunları gördük ve ABD''nin Körfez Savaşı öncesinde, Apo''nun Suriye denetiminde olmasından yararlanarak emperyalist saldırıya karşı Türkiye''nin birlik ve bütünlüğüne hizmet eden girişimlerde bulunduk. Ancak gücümüz yetmedi. (…)

Doğu Perinçek. (F Tipi Cezaevi, C-84, Tekirdağ)

Küresel finans krizi için kimler kurban edilecek?
00:0015/04/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İngiliz emperyal mirasının önemli merkezlerinden Chatham Hause''dan Rosemary Hollis, 2006 yılında, Ortadoğu ve Avrupa''nın geleceğine ilişkin adeta bir dehşet senaryosu çizmişti. “Europa and Middle East-Sectarian War Zone” başlıklı ve “Çatışma yaklaşıyor” alt başlıklı yazıdaki ürpertici senaryo şöyleydi:

“Avrupalılar için 20. yüzyılın sonları 2. Dünya Savaşı ile yakın zamanda çıkacak mezhep savaşının arasındaki dönem olacak. Bu savaş, bir zamanlar Osmanlı İmparatorluğu olan bölgeyi tamamıyla yutup Avrupa''ya yayılacak. Devletler veya süper güç blokları ya da imparatorluklar arası bir savaş olmayacak. Bir iç savaşa benzeyecek. Yaklaşan çatışma çerçevesinde ordular, kıtalar veya ülkeler arasındaki jeo-stratejik fay hatlarında mevzilenmeyecek, savaşanlar daha ziyade siviller, siyasetçiler, polisler olacak. Kentler mahallelere, devletler internet ve örgütlü suç üzerinden başka yerlerdeki müttefiklerine bağlı etnik ve mezhepsel gruplara bölünecek. İhtilaflar kimlik üzerinden yaşanacak. Kaybedilenler hoşgörü ve toplumsal uyum olacak….. Leeds, Kopenhag, Marsilya, Halepçe, El Halil, Kerkük ve İskenderiye varoşlarında çatışma belli zamanlarda kanlı bir hal alacak. Avrupa devletleri ayakta kalacak ama liberal demokrasi pahasına. Ortadoğu''da bazı devletler çözülecek ve savaşın başladığı nokta bu olacak….”

Bu kâbus senaryosuna göre hoşgörü çağı sona erdi. Paris''ten İskenderiye''ye uzanan savaş, bir kimlikler savaşı olacak. Oluyor da… 21. yüzyılın dünyası güvenlik stratejileri üzerine inşa ediliyor. Ve bizler, bol süslü cümlelere, insan hakları ve demokrasi söylemlerine boğulurken dünya, sözün kalabalığının tam tersi istikamette hızla yol alıyor. Özellikle Soğuk Savaş sonrası insanlığın ortak umutları, hayalleri, hedefleri, kitlelerin dışında önceliklere sahip güçler tarafından sabote edildi. O günden bu yana güvenlik ve kimlikler üzerinden bir gerilimi hep birlikte yaşıyoruz. Hemen her toprak parçasında, hemen her ülkede benzer krizler hissediliyor. Bunlar şu ana kadar tanımlanan krizlerdi. Yukarıdaki senaryo kadar dehşetini henüz görmemiş olsak da, işaretlerini hissettik. Ve bu sürecin sonunu öngöremiyoruz.

Ancak şimdi, güvenlik krizlerinin, kimlik çatışmalarının ötesinde bambaşka bir gerçekle yüz yüzeyiz. Üstelik bu, insanlık tarihinin en eski sorununa işaret ediyor. Bu sefer, dünya sisteminin merkez organları benzer dehşet senaryolar yazıyor.

Aç insanlara kim öncülük edecek?
Aylardır izlediğimiz ama nedense hep üstü örtülen, yokmuş gibi gösterilen, hafife alınan küresel ekonomik krizin bugüne kadar öngörülenlerin dışında, nasıl bir dünya düzeni dayatacağını şimdiden tartışmaz zorundayız. Dünya finans sitemi büyük bir krizin içinde. Bu çöküşün etkisi nasıl azaltılabilir, çöküş ne tür siyasi ve sosyal sonuçlara yol açabilir açıkça tartışılmalı.

Dünya Bankası ve IMF liderlerinin açıklamaları yeterince ürkütücü değil mi? “Yüz binlerce insan açlığa mahkum olabilir.” Benzin fiyatlarını düşünenler bunu hiç düşünmemiş olmalı. Mısır''dan Bangladeş''e veya Haiti''ye kadar gıda savaşları kendini hissettiriyor. Dünyayı yöneten bu merkezlere göre bekleyecek zaman yok. Öyle ki, Haziran''daki G-8 zirvesini beklemek bile çok geç olacak. Birkaç ay içinde mutlaka bir düzenleme gerekiyor. Önerdikleri şey, 1929''daki “yeni Düzen”e benzer radikal bir girişim. Çünkü gıda fiyatları üç yıl içinde yüzde 83 arttı. Artmaya da devam edecek. Bazı ülkelerde ayaklanmalar başlayabilir….. Aç insanların öfkesini kontrol etmek mümkün olmayabilir.

Böylesine adaletsiz bir ekonomik düzen içinde, küresel krize ilişkin çözüm yolları da aynı şekilde adaletsiz bir seyir izliyor. Krizden kurtulmak için yüz milyarlarca dolar bankalara aktarılıyor. Finans sistemi ayakta tutulmaya çalışılıyor. İngiltere sadece geçtiğimiz hafta bankalara 55 milyar dolar aktardı.

Ancak çözüm bu değil. Adil bir dünya düzeni kurulmalı. Kitlelerin zenginlikleri, kaynakları finans baronlarına değil kitlelere aktarılmalı. Çünkü yoksulluk, bugünkü ekonomik sistemin bir sonucu.

Açık konuşalım: ABD''nin finansal sistemi çökmüştür. Acilen müdahale edilemezse bunun siyasi ve sosyal sonuçları olacaktır. Sadece fakir ülkelerde açlar sokaklara dökülmeyecek. Zengin ülkelerde de sosyal patlamalar yaşanabilecek. Çünkü bugünkü kriz, zenginlerin krizidir, fakirlerin değil.

Ancak bu bunalımda bile şeytanlık düşünüyorlar. Krizden kurtulmak için yüz milyonları aç bırakacaklar. Küresel sermaye kitlesel kıyım istiyor. Tıkanan sermaye sistemi, bir yol bulmak için kurbanlar arıyor. Batı''nın refah ülkeleri, bu refahı güvenceye almak için yer yüzünün hangi bölgelerine kana bulacak, düşünmeliyiz.

Yeni bir ekonomik sistem istiyorlar. ABD''nin, Avrupa''nın, Rusya''nın, Çin''in ve diğer merkez güçlerin acilen bir araya gelip çıkış yolunu bulmak için birlikte hareket etmesini istiyorlar. Yeni bir ekonomik sistem gerekiyorsa yeni bir siyasi sistem de gerekiyor. Ancak yirmi yıldır uğraştıkları sistem arayışı tam tersi yönde ilerliyor. Böyle giderlerse, zaferle değil, hezimetle yüzleşecekler.

Tarihi neo-liberalizmin zaferi olarak noktalayanların, bugünkü çıkmaza ilişkin hiç bir sözü olamaz. On yıldır kimlik savaşları tartışıyorduk artık açlık savaşlarını tartışacağız. Aç insanların öfkesini bastırmak için, yeryüzü kaynaklarının adil bölüşümünü engellemek için güç kullanmayı tek yol olarak görenlerinse kaostan başka gelecek öngörüleri yok. Küresel finans sistemini kurtarmak için milyarların ekmeğini çalma yoluna giderlerse, ki bu eğilim dikkat çekiyor, tarihin en kötü tercihlerinden birini yapmış olacaklar…

.Fethullah Gülen ve Humeyni!
00:0016/04/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Birkaç yıldır bu adamı izliyorum. Neler konuştuğunu, neler yazdığını, kimler adına hareket ettiğini, Türkiye''ye geldiğinde kimlerle görüştüğünü ve Türkiye üzerine estirdiği felaket tellallığını yazıyorum.

Dün yine Türkiye''deydi. Cumhuriyet gazetesinin manşetinde: “Gülen Humeyni gibi” ifadesi altında, The National Review dergisindeki son yazısının içeriği aktarıldı. “Türkiye''nin dönüm noktası” başlıklı yazıdaki ifadeler, Türkiye''nin içinde bulunduğu krizin en ateşli mevzilerinden biri olan Cumhuriyet gazetesinin söylemek istedikleriyle birebir örtüşüyor. Aynı zamanda bir dayanışmayı da ele veriyor:

ABD yönetimine “Ak Parti''yi desteklemeyin” çağrısı yapıyor. Fethullah Gülen''in ABD için Humeyni kadar tehdit içerdiğini iddia ediyor. Geniş bir Fethullah Hoca dosyası aktarıyor. Yargı sürecinden kurtulursa Türkiye''ye döneceğini, bu gerçekleşirse “2008''in İstanbul''u, 1979''un Tahran''ı olur” diyerek, Humeyni''nin Fransa''dan dönüşü gibi bir dönüş senaryosu çiziyor. Yazının özeti, “Ak parti''yi desteklemeyin. Fethullah Gülen tehdidini görün. Türkiye uçururum kenarında” şeklinde üç cümleden oluşuyor.

Şimdi geriye gidelim ve bu adam ve mensubu olduğu cemaatin Türkiye için yazdığı darbe, iç çatışma, bölünme tahriklerinden örnekler verelim.

Türkiye, AK Parti ve özellikle Başbakan Tayip Erdoğan''a karşı ağır itham ve yalanlarla adını duyuran bir kişi Michael Rubin. Tahriklerle, akla hayale gelmeyen iddialarla gündeme geliyor. Elinden gelse Türkiye''yi bir günde karıştıracak bir Neo-faşist..

Neocon yeni kuşağın mensuplarından. Neoconların mabedi American Enterprise Institute bünyesinde ABD''den çok İsrail istihbaratına bilgi topluyor. ABD''de İsrail adına casusluk yapanlar arasında adı geçiyor. İsrail komandolarının Kuzey Irak''ta yapacağı operasyonlarda ne gibi tehditlerle karşılaşabileceğine ilişkin bilgileri İsrail''e o aktarmış. Türkiye, özellikle İslam söz konusu olunca sınır tanımaz bir üslupla saldırıya geçenlerden biri.

2005''ten beri bugün Türkiye''nin içinde bulunduğu kriz için mücadele ediyorlardı. Yazdıkları senaryoların nasıl adım adım uygulandığını, Türkiye''de kimlerle işbirliği yapıldığını burada günü gününe aktardım. “Türkiye''ye İslamcı Cumhurbaşkanı!” (2007-02-20), “AK Parti Michael Rubin''e neden haddini bildirmiyor?” (2005-12-16), “Türk şahinler-neocon ittifakı mı?” (2007-05-11), “Yeni 28 Şubat senaryosu mu” (2007-05-10), “Ak Parti''ye neocon tuzağı!” ya da “Mavi ve turuncu bayraklarla yürümek” başlıklı yazılarda anlattıklarım bugün yaşadıklarımızın özetiydi.
“Turkey: The Road to Sharia?” başlıklı sempozyumda, Türkiye''yi Ortodoks İslamcıların yönettiğini, Tayip Erdoğan''ın ülkeyi şeriata sürüklediğini, Türkiye''nin bir an önce düşman kategorisine alınması gerektiğini, ABD''nin bu gidişe müdahale etmesinin zorunlu olduğunu ve Türkiye''nin AB üyeliğine destek verilmemesi gerektiğini iddia edenler onlardı. “Bu gidişi durdurmak için askerler harekete geçirilmeli, AK Parti parçalara ayrılmalı” diyenler onlardı.

Rubin''in Will Turkey Have an Islamist President (Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak) başlıklı yazısıyla bugün yaşananlar birebir örtüşüyor. Son derece dikkat çekici değil mi? “Sanki 28 Şubat''ta olduğu gibi yeni bir iç kriz, yeni bir darbe senaryosu, yeni bir ithal projeyle Rubin''in şu cümleleri Türkiye''nin siyasi tarihine geçecek türden:
“AK Partili biri cumhurbaşkanı olamaz. Buna izin verilmeyecek. Erdoğan uyarıldı. Uyarıları dikkate almaması durumunda sokaklarda tanklar dolaşmayacak. Ancak siyasal ve yargısal süreç işletilecek. Sanıldığı gibi askerler darbe yapmayacak, sivil kuruluşlar bu “tehdide” karşı duracaklar. Tanklar yerine siyasi ve yargı süreci işletilecek. (Tabi sokak gösterileriyle birlikte) Direnirse AK Parti bölünecek.” Bir yıl önce söylenmiş cümleler bunlar. Ne kadar tanıdık, değil mi?

O zamanlar; “Kampanyanın çok daha vahim boyutları var. Darbe, müdahale, iç çatışma, laik-İslamcı kavgası, Kürt meselesi eksenli büyük projenin tek hedefinin Ak Parti olmadığını, zamanla Türkiye olduğunu daha net göreceğiz” demiştim. Ve şu soruları sordum, tekrarlayayım:

ABD''deki bazı çevreler AK Parti iktidarının sonu mu hazırlıyor? Neoconlar AK Parti''ye tuzak mı kurdu? Askeri müdahale taraftarları, CHP, laiklik adına yürüyenler bu senaryoyu mu uyguluyor?
Bu çevrelerin birkaç yıldır hükümete karşı başlattıkları savaş Türkiye''den mi yönetiliyor? Karşılığında neler veriliyor?
“Türkiye''ye İslamcı Cumhurbaşkanı!” ya da “Türkiye şeriata mı gidiyor” şeklindeki yazıları kim yazdırdı?
Zeyno Baran''ın Newsweek dergisindeki darbe senaryosu Türkiye''de mi çizildi?
Neocon ve İsrail aşırı sağına mensup isimler aslında daha çok Türkiye''de bir yerlere mi çalışıyor?
28 Şubat, neocon/İsrail aşırı sağının yönettiği bir müdahaleydi. İslamcılar üzerinden bir sistem revizyonu yapıldı. Aynı çevreler, bu sefer yeni bir sistem revizyonu mu yapıyor?
İsrail aşırı sağı-neocon cemaat ve Türk şahinler arasında nasıl bir ittifak var?
Ülke analizinden çok bir senaryo var ortada ve Türkiye''ye çok zarar verecek. Çünkü senaryoyu yazanlar, darbeciler, iç çatışma tezi hazırlayanlar Washington''da….

."Alman Ergenekonu" ve can alıcı sorular..
00:0017/04/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Viyana''da, Türklerin oturduğu binanın ilk katı, içinde aile olmasına rağmen, içeri giren kimliği belirsiz kişiler tarafından ateşe verildi. Facia önlendi, içeri girip evi yakanların hırsızlık amaçlı olduğu belirtildi. Binada oturan 11 aileden dokuzunun Türk olması yeterince dikkat çekiciydi.

2 Şubat 2008: Ludwigshafen''da, Solingen faciasını geride bırakan bir trajedi yaşadık. Dokuz kişi feci bir şekilde can verdi. Türk ve Alman kamuoyu derin bir üzüntü yaşadı.

Beşi çocuk dokuz kişinin can verdiği trajik olayla ilgili elli uzman dört hafta çalıştı. Ama ulaşabildikleri tek bir sonuç vardı o da yangının kundaklama olduğu. Yangın, bodrumdaki merdivenlerin ikinci basamağında çıkmış, orada herhangi bir elektrik tesisatı yokmuş, müdahale sonucu çıktığı kesinmiş.. Hepsi bu kadar.

Daha sonra Alman makamları “kundaklama” ihtimalini de devredışı bıraktı. Ludwigshafen''daki saldırıyı çözemedikleri gibi, ondan sonra seri şekilde devam eden saldırıların hiç birisi hakkında kamuoyunu ve bizleri rahatlatacak bir ilerleme sağlayamadı.

O yangından hemen sonra, olaya şahit olan iki kız çocuğunun birbirini teyid eden açıklamaları dikkat çekiciydi: “Dışarıda bir adam vardı. Genç gibiydi. Saçı siyahtı. Değnek, kağıt ve çakmak vardı. Kağıdı yakıp bebek arabasının yanına attı. Biz de korktuk yukarı gittik. Bedriye dedesine ''aşağı yanıyor'' dedi. Dedesi yangını söndürmeye çalıştı başaramadı. Sonra itfaiyeciler geldi…” Ancak daha sonra çocuklar nedense ifadelerini değiştirdi. O gün bugündür olayın çözülmesini bekliyoruz.

“Umarım bu seri saldırılar zincirinin ilk halkası olmaz” demiştim o zaman. Maalesef öyle oldu. 2 Şubat''tan bu yana Almanya''nın bir çok bölgesinde benzer saldırılar yaşanıyor. Avusturya''da da saldırılar oluyor:

4 Şubat''ta, Türklerin oturduğu binada çıkan yangında 16 kişi yaralandı. Aynı gece bir başka yerdeki yangında ise beş kişi yaralandı. Baden-Württemberg''de bir Türk ailenin evinde yangın çıktı. Ölen, yaralanan olmadı. 16 Şubat''ta, Kuzey Ren Vestfalye''nin Gelsenkirchen kentinde çıkan yangında yedi Türk vatandaşı yaralandı. Pforzheim kentinde altı katlı bina kundaklandı. Yirmi dört gün içerisinde Türklerin oturduğu on yedi ayrı bölgede yangınlar çıktı. Devam ediyor…

Yangınların listesini verecek değilim. Buna gerek de yok. Ancak Ludwigshafen''daki trajediden sonra hemen her gün bir başka bölgede evler kundaklanıyor, insanlar yaralanıyor, maddi hasar meydana geliyor. Yabancılara yönelik sistematik bir saldırı süreci işliyor ve dehşet rüzgarını planlı biçimde güçlendiriyor.

Ne tuhaftır, Ludwigshafen saldırısı unutuldu, unutturuldu. Ardından gelen saldırılar kimsenin dikkatini çekmedi. Küçücük haberler olarak yansıdı bizlere. Ne gariptir, Türkiye''de benzer olaylar için kıyameti koparanlardan ses seda yok. Ne Alman sivil toplum kuruluşları ne de Türkiye''deki sivil toplum kuruluşları bir şey söylüyor. Bu aymazlık beni fena halde şaşırtıyor ve kuşkulandırıyor.

Diyelim Alman çevreler, kendi ülkelerinin yanlış anlaşılmaması için olayların üstünü örtmeye çalışıyor. Türkiye''deki STK''lar, gazeteciler, aydınlar, kanaat önderleri, siyasiler neden susuyor? Başka gelişmeler için kıyameti koparanlar, insanlık için, yaşam hakkı için, özgürlükler için harekete geçenler, Avrupa Birliği''ni tek adres görenler, AB''nin merkezinde yaşananlara ne diyor? Hiçbir şey. Hiçbir şey söylemediler bugüne kadar. Dikkatle izliyoruz.

Türkiye''de yer yerinden oynuyor. Suç örgütleri, çeteler, cinayetler uluslararası boyutta tartışmalara konu oluyor. Almanya''daki saldırılar için kimsenin ağzını bıçak açmıyor. Dostuz, müttefikiz, ortaklıklarımız, iyi ilişkilerimiz var, insanlarımızın önemli bir bölümü orada yaşıyor. Belki bazı olayların açığa çıkması, iki ülke arasında, toplumlar arasında hiç de istemediğimiz olumsuz sonuçlara yol açabilir endişesi var. Ancak ortada çok ciddi bir sorun var. Sorunun üstüne iki ülkenin de yararına iken bu duyarsızlık ne oluyor? Ludvigshafen''daki saldırı Malatya''daki cinayetten daha mı az barbarcaydı?

Bence duyarsızlık değil. Başka bir şey bu. Şimdilik söylemeyelim. Şu kadarı hariç:

Alman devleti ya da AB, Türkiye''deki STK''ları da mı susturdu? Türkiye kamuoyunun tepkisi satın mı alındı?
Yıllardır suskun kalan Alman aşırı sağı, çeteleri, neden Ergenekon operasyonu başladıktan sonra harekete geçti?
Kontrolden çıkmış ırkçı tahrikler sokaklarda hissedilmezken, saldırılar devlet içinde bir yerlerden mi yönetiliyor?
Saldırılar Türkiye''nin AB üyeliğini dolaylı yönden engellemeye mi yönelik?
Avrupa''da yabancı düşmanlığı eskiden halk kesimindeydi. Şimdi yönetimler bunu yapıyor. O zaman devlet böyle tehditlerle bu “sorun”dan kurtulma yolunu mu tercih ediyor.
Ve can alıcı sorular: Türkiye''deki saldırılarla, operasyonlarla Almanya''daki saldırılar arasında bir bağ var mı?
Belli çevreler, çeteler, Ergenekonvari yapılar bu saldırılar üzerinden bir biriyle mi hesaplaşıyor?
Türkiye üzerindeki ABD-Avrupa çekişmesinin bedelini mi ödüyoruz?
Birileri Türkiye''de Alman derin devletine yakın unsurları tasfiye etmeye girişti de, bunun intikamı mı alınıyor?

.Altmış yılın trajedisi değişmeyen şarkılar
00:0018/04/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

60 yıl önce, 14 Mayıs''ta yaşanan büyük bir trajedi, Kahire''de Marcel Khalife''nin udu ve şarkılarıyla anılırken, Avrupalı sivil toplum kuruluşları “Gazze''de ablukaya son” kampanyası başlatırken, İsrail altmış yıl sonra bile öldürmeye devam ediyordu.
En Nakba (Büyük Felaket) olarak bilinen, 530 köy ve kasabanın zorla boşaltıldığı, 700 bini aşkın Filistinli''in sürgün hayatının başlangıcı olan, daha sonra 200 bin kişinin daha evlerini terk etmesine sebep olan trajedi, altmış yıldır her gün yaşanıyor. Milyonlarca sürgün, yüzlerce-binlerce ölüm, acının ve çaresizliğin her türlüsü, sözün tükenişi.

Altmış yılın özeti bu. Altmış yıldır dünya derin değişimler yaşarken, o topraklarda, o insanların dünyasında hiçbir şey değişmedi. Gündelik yaşam, geleceğe bakış, konuşulan cümleler, söylenen şarkılar hiç değişmedi.

Onlar üzerinden zengin oldular. Onlar üzerinden güç kazandılar. Onlar üzerinden barış ödülleri aldılar. Onlar üzerinden iktidar elde ettiler. Onlar üzerinden dünya liderleri oldular. Onlar üzerinden devletler kurdular. Hep umutlandırıldılar, hep aldatıldılar. Ama onların daracık sokaklarında kan, zoraki kurulmuş evlerinde dram ve ağıttan başka bir şey olmadı.

“Bizler, ''Gazze''de Ablukaya Son Avrupa Kampanyası''nın üyeleri olarak Nakba''nın yıl dönümünde, Filistinlilerin, 60 yıllık apartheid, etnik temizlik, cinayet, toprak ve kaynak yağmasına karşı verdikleri kendi kaderini tayin hakkı, insan hakları ve tazminat mücadelesine olan bağlılığımızı bir kez daha teyit ediyoruz. Bu bağışlanamaz gaddarlık 1.4 milyon Filistinlinin, Gazze''de süren, onlara itaati ve köleliği dayatmak üzere açlıktan öldürmek amacıyla tasarlanmış olan ablukayla birlikte yeni bir aşamaya ulaşmıştır. Bu, hükümetlerimiz tarafından aktif olarak desteklenmekte olan ve onları utanca boğan bir ablukadır.

Bugün içinde yaşadığımız dünya barbarlığın güçleriyle, insanlığın gelişmesi adına bu barbarlığa karşı direnen güçler arasındaki mücadele tarafından tanımlanan bir dünyadır. Söz konusu barbarlık, Washington''dan kaynaklanmakta ve başlıca müttefikleri AB ve İsrail ile birlikte dünyamızı bir serbest piyasa çölüne dönüştürmeyi amaçlayan ABD hakim eliti tarafından yürütülmektedir…”

Bu ifadeler kullanılıyor kampanya açıklamasında. Ama biz biliyoruz ki, gücü ve imkanı ellerinde tutanlar bu sesi duymayacak, bu cümleleri okumayacak. “Ortadoğu''dan Barış Masalları”nı on yıllardır dinlediğimiz gibi dinlemeye devam edeceğiz.

Büyük Felaket''in yıldönümünde, dünyaya bu çağrılar yapılırken İsrail Gazze''de hala öldürüyordu. Altısı çocuk, biri kameraman, yirmi kişi bir saldırıda ölüyordu. Bir kameraman füzeyle havaya uçurulurken, kalabalık sokaklar hava saldırılarına hedef oluyordu.

Bütün bunlara rağmen, biz yine de biliyoruz ki, bugün güçlü görünenler yarın kaybedecek. Bugün Bağdat''ı Moğollardan çok daha beter şekilde harabeye çevirenler Bağdat''a yenilecek. O Bağdat ki, nice imparatorlukları tarihe gömdü. Bu topraklar ki, nice yenilmezleri tarih sahnesinden sildi. Yine aynısı olacak…

Toplu mezardan çıkan gelinlik!
Saddam Hüseyin idam edildi. Toplu mezarlar, Halepçe katliamı, Şiilere yönelik katliamlar Irak''ın zalim liderine kötü bir son hazırladı. İşgalden hemen sonra birer birer toplu mezarlar ortaya çıkarıldı.

Ama tuhaf şeyler de var. Son dönemlerde tespit edilen toplu mezarlar... Bunlar Saddam döneminde öldürülenlere ait değil. Bu mezarlardan ABD işgalinden sonra öldürülenlerin cesetleri çıkıyor. Iraklılar bunlara “Bush''un toplu mezarları” diyor.

İnsan Hakları aktivisti ve Parlamento üyesi Haris el Ubeydi, çok sayıda toplu mezar bulunduğunu, bu mezarların işgalden sonra oluştuğunu söylüyor. Söz konusu toplu mezarlarda yüzlerce ceset var. Mahmudiye bölgesindeki sadece bir toplu mezarda seksen ceset bulundu. İçlerinde kadın, çocuk, yaşlı olanlar var. Bir tane de üzerinde hala gelinliği bulunan bir ceset! Hepsi işgal sonrasına ait.

Kimse bunlardan söz etmiyor. Neden acaba? Sadece Mahmudiye''de üniformalı askerler tarafından evlerinden alıp götürülen dört bin kişi var. Bu dört bin kişi hangi toplu mezarda olabilir?

Anlamayanlara küçük bir not!
Darfur… Sudan''ın soykırımla suçlandığı bölge. ABD''nin BM Güvenlik Konseyi''nden soykırım kararı çıkartmasına neden olan, binlerce kişinin hayatını kaybettiği bölge. Sudan… Yeni petrol ülkesi. Petrol şirketlerinin kıyasıya yarıştığı yeni zenginlik alanı.

Darfur''u Sudan''dan ayırmak için mücadele eden “Adalet ve Eşitlik Hareketi”nin başındaki isim Eltahir Abdam Eflaki bakın ne diyor: “Çinli petrol şirketlerinin bölgeden gitmesini istiyoruz. Yerine Batılı şirketler gelsin. Aksi takdirde yeni saldırılara başlayacağız.”

Darfur krizinin sebebi için belki bir ipucu verebilir. Örgütleri kimin destekliyor olabileceğine ilişkin… Kendi kaynaklarımız için ölmeye devam edeceğiz. Bu kadar aptal olmayı sürdürdükçe..

En büyük varolma savaşına hazır olun!
00:0022/04/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“İslam''ın doğuşundan sonraki en büyük varolma savaşına hazır olun” çağrısı yapan bir insan, özellikle de bugünlerde, son derece dikkatle dinlenmeli. Geçmişe, bugüne ve geleceğe dair ne söylediğini, nasıl bir Türkiye gördüğünü, bu toprakların geleceği için neler öngördüğünü açık bir zihinle algılama yönünde çaba harcanmalı.

Herkes konuşur, herkes bir şeyler söyler. Ancak çok azının sözü dinlenir. Çok azı gerçekten bir şeyler söyler. Çok azı bugüne ve geleceğe ışık tutar. Gerişi boş laftır, gündelik avuntulardır, moda söylemlerdir, pazarlık cümleleridir. Bir süre sonra hatırlanmaz bile.

Bugünler herkesin konuştuğu ama hiçbir şey söylemediği günler. Herkesin çokça yazdığı ama hiçbir şey ifade etmediği günler. Zihinlerimizin ve yüreklerimizin rehin alındığı günler.

İşte bu kaos döneminde, büyük buhran döneminde, arayış döneminde bir şey söyleyemeyenler en azından kimi, hangi sözü dinlemek gerektiğini bilmeli. Çünkü bize düşen, hangi söze itibar edeceğimizi, hangi sözün değeri olduğunu, hangi sözün yolumuzu açacağını bilmektir.

Tarih, coğrafya, medeniyet, değişim, dönüşüm, dünya düzeni, Batı, İslam dünyası ve daha nice temel konuda, bu toprakların az konuşan ama çok şey söyleyen isimleri vardır. Ayakları sağlam basan, zihinleri diri, gönülleri zengin değerleri vardır. Yüzyıllık kayıp tarihten sonra, yeni bir yüzyılın eşiğinde, ne yapacağını bilmez şaşkınlar olarak oradan oraya sürüklenen, savrulan bizler, bu adreslere danışmayı bilmek zorundayız.

Sezai Karakoç''un "değişim-dönüşüm" konulu konuşmasına ilişkin cümleleri okurken, tarihin bu döneminde dehşetle hissettiğimiz endişe ve umutsuzluğun dışında, önümüzde ardına kadar açık bir umut kapısının durduğunu görüyorsunuz. O, ''özünden kopuş'' olarak tanımladığı değişim ve dönüşümün, ''medeniyet yolunda bir ilerleme gibi sunulduğu''nu aksine bir dönüşüm mukadderse, kendine dönüşmekle mümkün olacağını söylüyor. Şu cümleleri birlikte okuyalım:

“Tarihte, dinlerin ve medeniyetlerin dönüşümü söz konusu olmamıştır. Kartaca Medeniyetini sözde Romalılaştırmak isteyen Avrupalılar, sadece yıkmışlar, yani onu mahvetmekten başka bir şey yapmamışlardır. Aynı trajediyi, Antik Mısır Medeniyeti de yaşamıştır. Daha sonra Hind ve Çin''e, İslâm Medeniyeti''ne musallat olan Batılılar, onları yıkmak, bir daha dirilmemeleri için öz benliklerini yok etmek, özgüvenlerini ortadan kaldırmak istemişlerdir. 20. Yüzyılda Doğu medeniyetleri, Batı''nın bu tasallutundan kendilerini sıyırmaya başlamışlardır. Ancak, maalesef, İslâm alemi, 21. yüzyıla daha sistemli bir Batı istilasına uğrama talihsizliği ile başladı. Bu istila ile uğraşma, birçok on yılları alacak bir süreçtir….”

“… Ve içimizden çıkıp da, onlara “dönüşme”mizi bir mârifet, övünülecek bir başarı gibi gösteren, bunu medeniyet yolunda bir ilerleme gibi sunanlara da sadece acımak gerekir. Bu denli onur yoksulluğu, tarihte nadiren görüldüğü gibi, gelecek için de, herhalde, insanlığın kabul etmesi mümkün olmayan, beklenmemesi gereken, bir kırılgan çizgi örneği olacaktır.

“… Eğer bir dönüşüm mukadderse, kendimize dönüşmeliyiz, başkasına değil. Kaçınılmazlığın böylesini, yani kişiliklisini aramalıyız. Öbür türlüsü kişiliksizleşmeden başka bir şey değildir. Bu tür batılılaşma, modernite dönüşümü, tam anlamıyla kişiliksizleşmedir. Bu tür kişiliksizleşme ise dirilmesiz ölümdür…”

“… İslâm Dünyası yine kendi içine dönüp bakarak, kendi değişimini, dönüşümünü, gelişim, devrim ve dirilişini gerçekleştirecektir. Bu kolay olmayacaktır. Bu, belki de, İslâm''ın doğuşundan sonraki en büyük varolma savaşımız olacaktır. Haçlı Seferlerine, Moğol İstilâsına uğradığımızdan daha beter bir saldırı ile karşı karşıyayız. Bu yüzden, bu savaşı kazanırsak, yeniden doğmuş ve dirilmiş olacağız. Bu, ikinci Doğuş olacaktır.”

2004 yılında, Frances Stonor Saunders''ın “Who Paid the Piper: The CIA and the Cultural Cold War” adlı çalışması, “Parayı Verdi Düdüğü Çaldı” adıyla Türkçe''ye çevrilmişti. CIA''in aydınları, yazarları, akademisyenleri, sanatçıları, şairleri ve müzisyenleri nasıl kullandığına dair önemli bilgiler veren bir kitap. Irving Kristol, Andre Malraux, George Orwell, Bertrand Russell, Arthur Schlesinger Jr., Arnoldo Toynbee, Jean-Paul Sartre, Herbert Spencer ve daha birçoklarının Soğuk Savaş döneminde nasıl kullanıldığı anlatan bir kitap.

“Bu sefer onların yerini kim alacak” diye sormuştum o zaman. “Yıllar sonra böyle bir kitap kimler için yazılacak” diye sormuştum. Bu coğrafyayı, İslam dünyasını içinde bulunduğu kaostan çıkarması gerekenlerin, nasıl da dönemin emperyal gücünün arkasına saklandığını, onun gösterdiği yönde roller üslendiğini gördüğüm için sormuştum bu soruyu. Acı duyduğum için.. Liste yavaş yavaş şekilleniyor…

İddiası olması gerekenler safları terk etmiş, kendi dünyalarını kurmak yerine Batı''nın 21. yüzyıl için şekillendirmeye çalıştığı sistem içinde kendine yer bulma yarışına girmişti. Hala öyle devam ediyor. Meydan okuması gerekenler onursuzca, kişiliksizce, üslendikleri rolleri haklılaştırmaya çalışıyor. Üstelik bu yolu bir medeniyet arayışı olarak pazarlamaktan çekinmiyor.

Sezai Karakoç''un cümleleri bu yüzden çok önemli. Bu yüzden bu buhran döneminde çok önemli. Sokaktaki insandan devleti yönetenlere kadar herkes için, bu yüzden, bir şeyler söylüyor.

Çok konuşanlar ve hiçbir şey söylemeyenler, hep yazanlar ve hiçbir şey ifade etmeyenler, Türkiye''yi bir yerlere sürükleyenler ve nereye götürdüklerini bilmeyenler… Hiç değilse dinlemeyi bilsek!

Nükleer karaborsa, yeni skandal ve Türk casuslar
00:0023/04/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugünlerde, İran merkezli bir skandal patlamak üzere. 1981''lerden itibaren İran''a yüksek fiyattan yasadışı silah satışı, buradan elde edilen parayla da Nikaragua''daki ABD yanlısı gerillalara silah aktarılmasını içeren ve CIA''nın en önemli örtülü operasyonlarından biri olarak kabul edilen “İran-Kontra Skandalı”nı hatırlatacak bir gelişme bu.

Konu; İngiliz silah tüccarlarının İran''a silah satışı. Araştırmalar, bir çok İngiliz silah tüccarının, şirketinin Tahran''a yasadışı yollardan uydu sistemlerinden makineli tüfeklere kadar değişik kalemlerde silah ve mühimmat sevkettiklerini ortaya çıkardı.

İşin tuhafı, nükleer çalışmaları nedeniyle ABD, İsrail, Avrupa ülkelerinin hedefi olan, Birleşmiş Milletler üzerinden sıkı yaptırım kararlarına maruz kalan, dünya için en büyük tehdit gösterilen İran''a, ABD''nin en yakın müttefiki olan bir ülkeden böylesi sevkiyatların yapılabilmesi. Malta ve Virjin adaları üzerinden gönderilen silah ve mühimmatın İran savunma bakanlığına ait şirketler üzerinden aktarılması. Üstelik bu silahların Tahran''ın şu anki nükleer silahlanması için gereken malzemeyi de içeriyor oluşu.

İngiliz silah tüccarlarının trafiği üzerinde bir soruşturma yürütülüyor. Bazı isimler yargılanıp mahkum oldu. Şu ana kadar ne tür mühimmat sevkedildiği, trafiğin gerçek boyutları netleşmiş değil. Ancak şu an görünen haliyle İngiltere, gayri resmi de olsa, İran''ın nükleer silahlanmasını malzeme olarak besleyen ülke konumunda. Bir yandan Batı''nın topyekun ezmeye, linç etmeye çalıştığı, diğer yandan da gizlice desteklediği bir ülke durumunda İran. Elbette Londra''nın Tahran''ı desteklemesi diye bir şey söz konusu değil. Ancak “İran-Kontra” skandalı sırasında ABD, İran''la dolaylı olarak savaşırken CIA''nın gizli operasyonuyla da bu ülkeye silah sevkediyordu. Yakın gelecekte benzer bir skandal patlak verirse kimse şaşırmasın!

Bu trafikte en önemli şey; nükleer program ve uzun menzilli füzeler için sağlanan malzeme. Bu yönüyle olay Pakistan''ın nükleer babası olan Abdülkadir Han''la bağlantılandırılıyor. İşte bu bağlantı bizi gerçek hikayeye çekiyor. Küresel ölçekli nükleer kaçakçılık, uyuşturucu trafiği ve kara para aklama operasyonlarına…

Terörle mücadele, El Kaide bağlantılı örtülü operasyonlar ve bizim için çok özel bir durum olan PKK''nın hangi amaçlar için kullanıldığı gibi konular, bu büyük baronlar meclisinin eylemlerinden bir kaçı sadece..

FBI çevirmeni Sibel Edmons''un açıklamaları bu ülkede yeterince dikkate alınmadı. ABD, İsrail, Türkiye, Pakistan ve İran bağlantılı dev bir şebekeden söz ediyor. Bu şebeke içinde devlet adamları var, askerler/istihbaratçılar var, lobi şirketleri var, silah şirketleri var. Yaşadığız bölgede işgalleri, rejim değişikliklerini yaban güçler bunlar. Türkiye''deki siyasi krizlerin fikir babaları bunlar. Afganistan''dan New York''a uzanan uyuşturucu trafiğini yönetenler onlar. PKK''yı bu trafik için kullanan onlar.

Türkiye''de devlet içine sızmış, bu ülkeyi küresel şebekenin çıkarları doğrultusunda yönlendiren onlar. Nükleer karaborsa üzerinden milyar dolarlara hükmedenler onlar. Trafikte, bizce çok bilinen “barış adamı” Marc Grossman gibi, “Türkiye sevdalısı” Richard Perle gibi isimler de geçiyor. Türkiye''yi nükleer karaborsa ve uyuşturucu trafğinin en etkili bölgesi yapan onlar. Tabi para aklama trafiğinin de… Türk-Amerikan Konseyi gibi kuruluşları şemsiye olarak kullanan onlar. Northrop Grunman ve daha bir çok silah şirketi üzerinden ihaleler yürüten onlar. Ortadoğu''daki 1 trilyon dolarlık kara para için suikastler yapan onlar. İsrail lobi şirketlerinin kontrolünde dünyayı yönetmeye kalkışanlar onlar. Türkiye''deki ortaklarına hiç girmiyoruz bile… Ancak şu anki siyasi krizde bile parmakları olanlar onlar…

İddiaları; iki Fransız yönetmen tarafından “Kill The Messenger” adıyla belgesel yapılan Edmons, “ABD''nin nükleer sırlarını İsrail ve Türk istihbaratçıların pazarladığı”nı iddia etmişti. “ABD yönetimindeki bazı unsurlarla 11 Eylül saldırılarını yapmakla suçlanan örgütler arasındaki ilişkiye, küresel ölçekli uyuşturucu kaçakçılığına, bütün bunların içinde istihbarat teşkilatlarının rolüne” ilişkin imalarıyla dikkat çeken Edmons, “Türkler ve İsrailliler, nükleer teknoloji ile ilgili askeri ve akademik kuruluşlara ''köstebek'' soktular. Bunların içinde Los Alamos nükleer laboratuarı da bulunuyor. Yardımları karşılığında söz konusu yetkiliye yüklü miktarda para veriliyor. Teslimat noktası olarak da Türk-Amerikan Konseyi gibi mekanlar kullanılıyor” diyor.

Refik Hariri ve Benazir Butto suikastleri ile bu küresel teşkilat arasında ne tür bir bağ olabilir? Bunun cevabını bulmak uzun yıllar alacak..

14 Şubat 2005 tarihli “The American Turkish Council: US Association Helps Create New World Order” adlı yazıda, Türk Amerikan Konseyi''nin adından başka “Türk”ü olmayan bir kuruluş olduğu, ABD''nin 21. yüzyıla dönük projeleri; dünya genelinde ekonomik, siyasi ve askeri hegemonyası için çalıştığı belirtiliyor. ATC''nin Bush ailesi tarafından yönetildiğine, Lockeed Martin''den Coca Cola''ya, ExxonMobil''den Pfizer''a, Shell''den General Dynamics''e kadar büyük şirketlerin kuruluşun üyeleri olduğuna işaret ediliyor. ATC üyeleri arasında CSIS, Eisenhower, Brookings ve neoconların tapınağı AEI gibi yüzlerce kuruluşun bulunduğu, kuruluşun ABD''nin yeni Avrasya projesinin merkezi olduğu ifade ediliyor. Irak''ın on milyarlarca dolarının da bu şebeke tarafından paylaşıldığı iddiası da bana ait.

Afganistan''dan ABD''ye uzanan dev uyuşturucu trafiğinde hangi ülke istihbaratlarının ve hangi örgütlerin işbirliği yaptığını ve bunun PKK ile ne ilgisi olduğunu tam anlamıyla sorgulayamıyoruz bugün.

“Pentagon''daki skandal ve Türkiye-İsrail ekseni” ve “ABD Avrasyası: Uyuşturucu trafiği ve terör finansmanı..!” başlıklarıyla bu köşede yayınlanan tezleri hatırlatmak istiyorum sadece. Bu trafik bugünlerde çok çok büyüdü. Ortadoğu''da hemen her ülke nükleer teknolojiye geçiyor. Pazar dev. Asa boyutta.

Pakistan-Türkiye-İran-İsrail-ABD arasındaki nükleer/uyuşturucu trafiğine, Terörle mücadele-El Kaide-PKK-istihbarat “şirketleri” ilişkisine bakabildiğimiz zaman, dünyayı kana bulayan bu kirli trafiğin kahramanlarını isim isim görüceğiz…. Ve dünyanın, gerçekte, kimler tarafından nasıl yönetildiğini anlayacağız… Sadece demokrasi nutukları yetmiyor!

Kan, petrol, yeni enerji düzeni, büyük dönüşüm
00:0024/04/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad''ın “İsrail''i haritadan sileriz” sözü, kıyameti kopardı, bölgesel gerilime neden oldu. Bu söz üzerine sayısız açıklama yapıldı, yazılar yazıldı. Ahmedinejad, ABD ve İsrail''in yıllardır anlatmak istediği ama dünyayı inandıramadığı “büyük tehdit” konusunda onların yapamadığını yaptı. Her ne kadar, böyle bir açıklama olmadığı söylense de, maksat hasıl olmuştu.

ABD Başkanlığını isteyen Hillary Clinton''ın benzer sözleri ise küçük haber olmanın dışında dikkat çekmedi. Clinton; “İranlıların bilmesini isterim ki, eğer ben başkan olsam, İran''a saldırırdık” diyen Clinton, “aptalca İsrail''e bir saldırı başlatmayı düşünecekleri gelecek on yılda, onları tümüyle ortadan kaldırabiliriz” dedi. Haritadan silme ile toptan yok etme arasında nasıl bir fark olabilir? Bunu da Hillary''in bir önceki açıklamasında görüyoruz: Kitlesel misilleme… Hiroşima ve Nagazaki''de yapılanlardan kat kat büyüğü…

Buradan ABD/İsrail-İran krizini tartışacak değilim. Bu krizin çok ötesinde, dünyanın her yerinde etkili olmasından endişe ettiğimiz, insanlık tarihinin en büyük bunalımlarından biri olabilecek bir kırılmaya dikkat çekmek istiyorum. Yeni siyasi düzen, ekonomik düzen, askeri düzen, güç kaymalarını içeren büyük dönüşüme…. Bu dönüşümün yol açabileceği savaşlara…

Birkaç gün önce okuduğum Michael T. Klare''in “Enerji savaşı dünyanın düzenini değiştirecek” başlıklı yazısı, (Türkçesi için, timeturk.com adresine bakılabilir) 21. yüzyılda gezegeni değiştirecek ana faktörleri dikkatimize sunuyor ve bence çok önemli şeyler söylüyor. Kaynak Savaşları (Resource Wars), Kan ve Petrol (Blood and Oil) kitaplarının yazarı olan Klare, bu yazıya konu olan tezlerini Rising Powers, Shrinking Planet: The New Geopolitics of Energy adı altında kitaplaştırdı.
“Dünyada petrol fiyatı yükselirken, gıda fiyatı da aynı orantıda artıyor. Bu gelişme yakın bir gelecekte dünyada benzeri görülmemiş bir servet ve güç kaymasının habercisi gibi. Güç kaymasının bir boyutunu dünya ekonomisinde üretim ağırlığının giderek Pasifik Okyanusu/Asya''ya doğru kayması oluştururken diğer boyutunu da enerji konusundaki yeni gelişmeler oluşturacak….”

Yazar, sıraladığı gelişmelerin, dünya çapında yaşanacak derin değişimin sinyalini verdiğini, enerji kaynakları giderek azalıp, paylaşımı üzerindeki küresel mücadele yoğunlaşırsa daha da çok bunlardan bahsedileceğini söylüyor. Güçler arası enerji rekabeti, enerji tedarikinin yetersizliği, enerji alternatiflerindeki yavaş gelişim, enerji fazlası ülkelere güç ve zenginlik artışı gibi başlıklar altında bugünün dünyasının resmini çıkaran Klare, sonuç ve en önemli bölümde, “artan ihtilaf riski” başlığı altında şunaları söylüyor:

“Tarih boyunca güçteki büyük geçişler normalde hep şiddetle birlikte geldi. Ya gücün zirvesindeki devletler imtiyazlı durumlarını kaybetmeyi önlemek için mücadele ediyorlar ya da meydan okuyanlar zirvenin üstündekileri devirmek için savaşıyorlar. Peki, bu şimdi olacak mı? Enerji zararında olan devletler enerji fazlası olan devletlerin petrol ve gaz rezervlerini zorla çekip kontrollerinden almak için kampanyalar başlatacak mı? George W. Bush yönetiminin Irak''taki savaşı bu tür bir teşebbüs olarak ya da enerji zararında olan ülke rakipleri arasından bazılarını elemek için olduğu düşünülebilir.”

“Enerji kazanımında göze çarpan askeri araçların kullanımından biri, enerji ithal eden devletler tarafından tedarikçilerine silah ve askeri destek transferidir. Hem ABD hem de Çin, Afrika''da Angola, Nijerya ve Sudan, Hazar Denizi bölgesine Azerbaycan, Kazakistan ve Kırgızistan''a silah ve donanım göndermeye başladı. ABD, Nijer Deltası bölgesinde silahlı başkaldırıyı zapt etmeye özel vurgu yaparken; Dafur''da ayaklanmalarla tehdit edilen Çin, Sudan''a silah yardımı vurgusu yapıyor..”

“Rusya da Hazar bölgesinde ve Basra Körfezi''nde petrol ve gaz üreten bölgelerde etki kazanma çabalarında silah transferlerini araç olarak kullanıyor. Moskova Orta Asya gazının Avrupa''ya naklinde tekel olmak istiyor.”

“Elbette tehlike bu tür çabaların zamanla büyük güç karışması tehlikesini arttıracaktı. Tarih bu tür yanlış hesapların kontrol dışına çıkan savaşlara götürdüğü pek çok örnekle dolu. Birinci Dünya Savaşına götüren yılları düşünün. Aslında bugün Orta Asya ve Hazar 1914''e götüren yıllardaki Balkanlara benzemekten fazlasını taşıyor.”

“Bunun götürdüğü sonuç basit ve sade: Bildiğiniz gibi dünyanın sonu.”

Haritadan silme, kitlesel yok etme, işgaller, iç savaşlar, rejim değişiklikleri, yeni harita taslakları, etnik gerilimler, terörle mücadele, politikacıların sözleri, ülkelerin yeni iç siyasi dizaynı, aydınların genel eğilimleri işte bu büyük dönüşümün, dönüşümle beraber yaşanabilecek büyük bunalımların izlerini taşıyor. Derin sistemik kırılma. Siyasi ve ekonomik düzenin değişmesi. Bu değişimin güç paylaşımıyla değil çatışmalarla şekillenmesi.

Üstelik bu, küresel bunalımın sadece enerji boyutu…

Kürtler Türkiye ile birleşmek istiyor!..
00:006/05/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin PKK''ya yönelik operasyonlarının giderek sertleştiği, son operasyonda örgütün üst kademelerinin bile zayiat verdiği iddialarının ortada dolaştığı, Türkiye ile İran''ın PKK/PJAK''a karşı operasyonlarının adeta koordineli hal aldığı, Türk savaş uçaklarının İran hava sahasını bile kullandığının öne sürüldüğü, hem ABD hem de İran''la birlikte çalışma örneklerinin sergilendiği bir dönemde, söylemlerin de tavırların da aynı şekilde sertleşmesi beklenirdi. Çünkü daha önce, Kuzey Irak''a yönelik bir operasyon bile yokken, hem Ankara''nın hem de Mesut Barzani''nin sert açıklamaları unutulmuş değil.

Ancak şimdi tam tersi oluyor. Türkiye PKK''yı vururken Barzani PKK''dan şiddete son vermesini istiyor. Türk heyeti bölgede işbirliği için önemli görüşmeler yapıyor. Bağdat merkezli bakış açısının yanında, Kuzey Irak yönetimi ile yakınlaşmanın yolları aranıyor. Bu görüşme sonrası için yakında Ankara''ya ziyaretlerin başlayacağı konuşuluyor. Güvenlik politikalarıyla ters orantılı bir siyasal süreç yaşanıyor. Türkiye, ABD, İran ve Bağdat yönetiminden sonra, K. Irak yönetimi de PKK konusunda aynı noktaya geliyor. En azından şu an böyle bir görüntü söz konusu. Burada çelişkili tavır sergileyen tek ülke ABD. PKK için Türkiye''ye destek verirken PJAK''la İran''ı vurmakta ısrar ediyor.

Böyle bir konjonktürde, Haşim Haşimi''nin Devrim Sevimay''la yaptığı söyleşide sarfettiği cümleler son derece dikkat çekici. Mesud Barzani ile iyi bir diyaloğa sahip olduğunu bildiğimiz Haşimi; Türkiye ile Kuzey Irak arasında yeni bir sayfa açıldığını, Kürtler''in Türkiye ile birleşmeyi tartıştıklarını, Özal misyonuna dönüş gerektiğini, artık ilişkilere kırmızı çizgiler açısından bakılmadığını, MGK''nın 24 Nisan kararının bu yeni sürece zemin teşkil ettiğini, 5 Kasım görüşmelerinin de bu süreçle ilgili olduğunu, bölgesel gerçeklerin bunu dayattığını, Türkiye''nin Irak''ta İran''ı dengeleme durumunda olduğunu belirterek, sürecin daha ileride konfederasyon konusunu tekrar tartışmaya açacağını ima ediyor.

İki gerekçesi var: Türkiye Irak''ta etkin oldukça uluslar arası düzeyde etkin olacak. Kürt bölgesinin zenginlikleri Türkiye''den Batı pazarlarına aktarılacak. Şiiler İran''la, Sünniler Suriye ile yakınlaşırken Kürtler içinse adres Türkiye.

Haşimi, bu sürecin reelpolitik bir gerçeklik olduğuna işaret ediyor. Ama kendisinin de cümleleri arasında değindiği gibi, iki toplumun yakınlaşması, reelpolitik gerçeklikten çok kader gibi görünüyor.

“Kürtler Türkiye ile birleşmek istiyor” sözünü, siyasi, ekonomik ilişkilerin gelişmesine göre aradaki sınırın anlamsızlaşması gibi bir vurguyla güçlendiriyor. Ona göre “şu an zaten bu gerçekleşmiş durumda ve pratikte sınır yok gibi.”

Haşimi''nin sözleri elbette Kürtler içinde bazı kesimleri kızdıracak türden. Kürt milliyetçileri için son derece rahatsız edici olduğu gibi, Türkiye''deki direnç merkezlerinin de hazmetmeyeceği cümleler. Ayrıca, hem bölgesel şartlarla, hem de Türkiye ve Kuzey Irak''ın temel gerçekleriyle ne kadar örtüşüyor, emin değilim. Bu konuda şüphelerim var. Ancak bin yıllık bir geçmişe sahip iki toplumun ortak iyiliği için öneminin farkındayım.

Haşimi; şimdiye kadar pek kimsenin dikkat çekmediği bir tehlikeye daha işaret ediyor. Eğer AK Parti ve DTP kapatılırsa; Güneydoğu “bütün tehlikelere gebe. Sadece Kürt-Türk meselesi değil, bölgede İslam''ı referans alan Kürtlerle daha seküler olanlar arasında saflar iyice belirginleşti. Bir kıvılcım çıktığı anda kimin kime ne yapacağı belli olmayabilir.”

“Kürtler Türkiye ile birleşmeyi konuşuyor” cümlesi bir temenni değil de “çok ciddi yerlerden alınan bilgi” ise, önümüzdeki dönemi dikkatle izlemek gerekiyor. Sürecin ne yönde şekilleneceği Türkiye içindeki siyasi eğilim, Kürtlerin tercihleri ve bölgesel şartlara göre şekillenecek. Üstelik süreci yönetmek Türkiye''nin ve Kürtlerin inisiyatifiyle sınırlı değil. Çokuluslu bir satranç bu.

Ancak hep inandığım ve defalarca not ettiğin bir gerçek var: Kürt meselesi Türkiye''nin siyasi yapısı üzerinden çok derin değişimlere yol açacak. İster savaşla olsun ister barışla…

Gazetemize saldırı
Önceki akşam Yeni Şafak gazetesine silahlı saldırıda bulunuldu. İnceleme devam ettiği için saldırının mahiyetini şu an için tam olarak bilmiyoruz. Saldırının son derece gergin ve rahatsız edici günlerin yaşandığı bir dönemde gerçekleşmesi doğal olarak aklımıza başka şeyleri getiriyor. Elbette bu saldırıyı ciddiye alıyoruz. Ancak, daha önce de benzerlerini yaşamamız, Yeni Şafak''a yönelik ağır baskı ve operasyonları görmemiz nedeniyle bu tür saldırıların hiç birimizi sindiremeyeceğini de söylemek durumundayız. Yeni Şafak, her zaman olduğu gibi, zor günlerde sağlam duruşunu sergilemeye, kimsenin söyleyemediğini söylemeye ısrarla devam edecektir…

..Nükleer karaborsanın merkezi İstanbul mu?
00:007/05/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye; kitle imha silahları (nükleer, kimyasal, biyolojik) üreten ve üretme ihtimali olan ülkelere karşı sıkı ambargoya hazırlanıyor. Bakanlar Kurulu''nda imza açılan tasarıya göre; şüpheli ülkelere çift kullanımlı teknoloji transferi yasaklanacak. Kitle imha silahlarının kullanımı için zorunlu maddelerin ve araçların, füze ve fırlatma teknolojisinin, nükleer reaktör basınç tüplerinin, uranyum zenginlestirme sistemlerinin, frekans değiştiricilerinin ve tasarıda liste halinde sayılan maddelerin ve teknolojik araçların söz konusu ülkelere ihracatı kesin olarak yasaklanıyor. (Erhan Seven''in haberi bugün Yeni Şafak''ta)
Sevindirici bir haber. Kitle imha silahlarının yayılmasını önleme konusunda son derece hassas bir tutum. Ayrıca Türkiye, nükleer teknoloji ihraç edecek düzeyde bir seviyeye gelmiş durumda. Mesela, ABD ve İngiltere ile anlaşmadan önce, Libya''nın nükleer çalışmalarında Türk mühendislerin etkisini, bazı malzemelerin İstanbul''da hazırlanıp üçüncü ülkelerden Libya''ya gönderildiğini biliyoruz. Bugün bile, bazı ülkelerin benzer çalışmalarında bireysel olarak rol üstlenen Türk teknik adamların varlığını da… Böyle bir seviyede, Bakanlar Kurulu''nda imzaya açılan ambargo yasasının anlamı çok büyük ve etkisi fazla.

Ama her şey bu kadar mı? Bu kararı bölgesel ve uluslararası düzeyde, silah tüccarları, büyük şirketler ve devletlerarası derin bağlantılarla yürütülen “trafik”teki yerine iyice bakmak lazım. Tabii sadece Ortadoğu''daki miktarı bir trilyon dolar olan kayıtdışı sermaye hareketliliği ile birlikte. Önce birkaç haber daha verelim.

Geçtiğimiz hafta Mersin Limanı''ndan geçen bir TIR dolusu silah Türkiye-Iran sınırında tespit edildi. İçinde tank eğitim simülatörü bulunan araç geldiği Almanya''ya geri gönderildi. Bu münferit olay, aslında çok büyük ve uluslararası nitelikli bir trafiğin küçük örneklerinden biriydi. Irak işgalinden hemen sonra başlayan, milyarlarca dolarlık silah sevkıyatının önemli bir bölümünün bu limandan geçtiği biliniyor. “Stoffel Dosyası” adı altında bu köşede detaylı bilgileri verilen trafik, Kuzey Irak''tan İskenderun ve Mersin''e, oradan da bir çok ülkeye devam ediyor. Irak''ın füzelerinin bir kısmı bile buralardan geçti. Artık küresel nükleer karaborsa Mersin''in rolünü tahmin edebilirsiniz. Yılda 600 bin konteyner geçen, kontrol edilemeyen ancak Türkiye''yi yerinden oynatacak ve birçok kelle alacak karanlık trafiğin üzerine kimse gidemiyor.

Yine Halkalı Gümrüğü''nden 36 TIR dolusu malzeme, hiç kayıt altına alınamadan Türkiye''ye sokuldu. İlk bakışta sıradan bir kaçakçılık hikayesi. Alıcı firma olarak gösterilen adresler, boş binalar, bakkallar ya da hiç böyle bir yer yok. Ancak malzemeler farklı ülkelerden geliyor. Beyan edilen malların bir özelliği yok. Ama gerçekten bu araçların içinde o mallar mı vardı?

Şimdi bir başka haber/iddia: Japon istihbaratı “Türkiye''nin İran''a nükleer destek verdiğini” ortaya attı. Onlara göre İran''a nükleer malzeme Türkiye üzerinden sevkediliyor. Örnekleri çoğaltabiliriz... Bütün bunlar nasıl bir tablo koyuyor ortaya?

Nükleer karaborsa/kaçakçılık konusunda Türkiye''nin adı her geçen gün daha sık geçer oldu. Türkiye, ABD, İsrail, Pakistan, İran bağlantılı dev bir şebekeden söz ediliyor. Gariptir, bu şebekenin içinde devlet adamları, istihbaratçılar, silah tacirleri birlikte hareket ediyor. Mesela ABD''den Richard Perle ve Mark Grossman''ın bile isimleri geçiyor. Türk ve İsrailli casusların ABD''nin hassas teknolojisini ele geçirip Pakistan''a ve İran''a sevkettikleri iddia ediliyor. Trabzon''dan havalandıktan hemen sonra düşürülen gizemli uçak, İstanbul''un göbeğinde kaçırılan nükleer bilgilere sahip İranlı general Ali Rıza Asgeri, Mersin bağlantılı trafik ve daha nice örnek, derin güçlerin yönettiği nükleer kaçakçılık ve kara para trafiği hakkında dikkat çekici ipuçları veriyor. Silah ve uyuşturucu trafiğine girmiyoruz bile.

Türkiye, Batı''nın desteğiyle nükleer teknolojiye geçmeye hazırlanan Ortadoğu ülkelerine malzeme sağlayarak önemli bir ekonomik girdi sağlama hazırlığı içindeydi. Uranyum zenginleştirme dahil. Mısır, S. Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Cezayir gibi ülkeler listede yer alıyor. Diğer yandan ise, ABD''nin baskısıyla İran ve Suriye''ye yönelik ambargo baskısı ağırlaştırılıyor. Tam bu sırada, muhtemelen ABD''nin telkinleriyle, Türkiye böyle bir ambargoya hazırlanıyor. Kime karşı? Tabii ki İran ve karşı gruptaki güçlere karşı. Ama Türkiye''nin, aynı zamanda, bu ülkelere de nükleer malzeme nakleden küresel trafiğin merkez ülkesi olduğu iddia ediliyor.

Resmi politikalar ve içinde derin güçlerin yer aldığı karanlık bir ağ… Hangisi gerçek! Rejim değişikliklerinden Türkiye''deki gibi siyasi krizlere, terörle mücadeleden siyasi suikastlere, terör örgütlerine destekten etnik karmaşa çıkarılmasına kadar uzanan gayri resmi, gayri meşru bir güç dengesi var. Ve bu denge çok şeyi yönetiyor. Bir de resmi, meşru güç dengesi/süreç var. Hangisi daha belirleyici, inanın emin değilim…

.Beş yıl sonra nasıl bir dünyada yaşayacağız!
00:008/05/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dört/beş yıl sonra petrol fiyatları ne kadar olacak? Altın kaç dolara yükselecek? Ya doların küresel gücü ne olacak? Daha ilk dönemlerini yaşadığımız küresel ekonomik krizin dünyaya bedeli ne olacak? Asıl etkisini bu yılın ikinci yarısında göstermeye mi başlayacak? Gıda krizi, açlık krizi ve milyonların isyanın yanısıra, finansal sistemin kendini kurtarmak için dünyayı ateşe vermesini mi izleyeceğiz? Dünya ne tür siyasi ve sosyal sarsıntılar yaşayacak? Birlikte bakalım…

Avrupa Birliği için 21. yüzyıla yönelik eğilimleri sorgulayan “The Laboratoire européen d''Anticipation Politique Europe 2020 (LEAP/E2020)” adlı kuruluşun 2006''da yayınladığı, geleceğe yönelik siyasi ve ekonomik tabloyu içeren raporu, küresel ekonomik kriz konusunda ilk somut göstergeleri içeriyordu.

Europe 2020 Alarm/ Global Systemic Rupture/Iran/USA-Release of global world crisis” adlı çalışmada; ekonomik, güvenlik ve siyasi açıdan dünyanın büyük bir krize sürüklendiği, 1929''daki ekonomik çöküntünün benzerinin yaşanabileceği öne sürülmüş, yedi bölümlük bir kriz analizi yapılmıştı: 1- Dolara duyulan güvensizlik. 2- ABD''deki finansal dengesizlik. 3- Petrol/enerji krizi. 4- Amerika''nın liderlik krizi. 5- İslam dünyasının içinde bulunduğu kriz. 6- Küresel iktidar krizi. 7- Avrupa''nın yönetim krizi. Bu yedi krizin, dünya ölçeğinde sistemik kırılmaya yol açacağı belirtiliyordu. Öyle de oldu... Rapordaki öngörülerin büyük bölümü gerçekleşti.
Aynı kurumun 16 Nisan 2008 tarihli öngörüsünde çok daha somut veriler yer alıyor ve dört ana eğilime dikkat çekiliyor. Bu sefer son derece gerçekçi, somut eğilimler ortaya konuluyor. Sistemik krizin asıl etkisini 2008''yılının ikinci yarısında göstereceği belirtildikten sonra bugünden 20011 ve 2013''e kadar süre içinde, yani üç/beş yıl içinde ortaya çıkması muhtemel gelişmeler sıralanıyor. Son derece dikkat çekici, son derece ciddiye alınması gereken gelişmeler bunlar. Özetle şöyle:
Su ana kadar küresel kriz yüzünden yatırımcılar 1 trilyon dolarlık değer kaybı yaşadı. 2008''in sonunda, ABD hazinesi ve ona bağlı kuruluşlar kurumsal ve finansal olarak varolma savaşı verecek. 2011-2013 arası kurlar arasında hiyerarşik değişimler yaşanacak. Sosyal kriz açısından, açlığa bağlı ayaklanmalardan 25 milyon insanın işsiz kalmasına kadar ABD''de çok büyük bir çöküş yaşanacak.

Sistemik krizin etkileri yeni yeni kendini hissettirmeye başladı. Ve şimdiden bütün dünyayı rehin aldı. Krizin ilk aşamasında yatırımcılar piyasa değeri olarak 1 trilyon dolarlık kayıp yaşadı. İki yıla kadar bu rakam 10 trilyon dolara yükselecek. Bu aşamada büyük bankaların ve şirketlerin ardı ardına çöküşe geçmesi ihtimal dahilinde.

G-7 ekonomik patronlarının, IMF yöneticilerinin devam eden kriz konusunda yapabilecekleri hiçbir şey yok gibi. Çaresiz durumdalar. Ekonomide 2. Dünya Savaşı kriterleri geri gelebilir. Başka örneklerden hareket edelim:

Bu hafta petrol 124 dolara yükseldi. Bu fiyatın yüzde 60''ı spekalüsyon. Anglo-Amerikan petrol şirketleri ve finansal kriz yaşayan bankaların bu spekülasyonda büyük payı var. Peki, bu şekilde devam ederse, yukarıdaki öngörüler ışığında 2012''de petrol ne kadar olacak?

CIBC World Market analizcilerine göre bir varil petrol 200 dolar olacak. Önümüzdeki dört yıl içinde küresel ölçekte enflasyon yükselmesi hesaplanıyor. 1012''de petrol bugünkü değer üzerinden 200 dolar olacak ama doların düşüşü, enflasyona bağlı olarak fiyat o zaman 236 dolar olacak. Bu öngörüyü yapanlar, o gün 1 euronun 5 dolar olacağını, altının ons fiyatının da 2 bin dolara yükseleceğini hesaplıyor. Yani dört yıl sonra. Yani sadece finansal/ekonomik değil, siyasi ve sosyal sonuçlarıyla dünyayı büyük bir dönüşüme zorlayacak krize bağlı olarak.

Goldman Sachs öngörüsüne göre ise petrol fiyatları iki yıl içinde önce 150, sonra 200 dolara yükselecek. Bunun yüzde kaçının spekülasyon olacağını, finansal sistemin çöküşü engellemek için fiyatlar üzerinde nasıl oynayacağını hep birlikte göreceğiz. 100 milyon kişinin daha açlığa sürükleneceği söylenirken para patronları finans sistemini kurtarmak için dünyayı büyük bir felakete sürükleyecekler.

Bir yandan artan gıda sıkıntıları yüzünden ayaklanan milyonlar diğer yanda refahın zirvesinde yaşayanların kaybetmek istemedikleri zenginlik. Dünya büyük bir çatışmaya doğru sürükleniyor. Bu durum, güvenlik politikalarının ve şirketlerin etkisini artırırken, insani değerler üzerinden tamir edilemez yıkımlara yol açabilir. Bu da; “Kanlı elmas” ve “kanlı petrol”den sonra “kanlı gıda” dönemi başlayacak demektir.

"Dev dalgalar vurdukça binlerce insanı alıyordu"
00:009/05/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“Dev dalgalar her vurduğunda binlerce insanı alıp götürüyordu. Geceleri çığlıklar duyuyoruz, belki bu çığlıklar ölenlerin ruhlarıdır. Yüz elli bin insanın yaşadığı bölgeye hala gıda götürülemedi. Binlerce ceset kimsenin ulaşamadığı yerlerde çürüyor. Tamamen sular altında kalan, haritadan silinen bölgelere ne olduğunu bile bilmiyoruz. Beş milyon nüfuslu başkentte su ve gıda kuyrukları var, elektrik yok. Güneydoğu Asya''yı vuran Tsunami felaketinden daha kötü bu. Çünkü oralara ulaşılabiliyordu. Felaketin teslim aldığı bölgelere ulaşmak ancak botlarla ve helikopterlerle mümkün. Dar bölgeler olsa da yardım götürülemiyor ve insanlar ölüme terk edilmiş durumda…..”

Myanmar, Burma veya bizim hep bildiğimiz şekliyle Birmanya, Mezopotamya''dan sonra dünyanın ikinci medeniyet havzası olan Indo-China''nın antik kültürlere ev sahipliği yapan ülkelerinden biri, bugün dünya tarihinin en korkunç felaketlerinden birini yaşıyor. Yukarıdaki cümleler, felaket bölgesini anlatan birkaç söz sadece. Budisti, Müslümanı, Hristiyanı ve diğer doğu dinlerine mensup insanlarıyla korkunç bir sömürge geçmişi yaşayan, sömürge sonrası da özgürlüğe ulaşamayan, elli yıldır bir askeri cunta tarafından ezilen ülkenin insanları, felaket günlerinde bile yapayalnız.

Bu fakir ülkenin insanlarına zenginliği, refahı ve özgürlüğü çok gören, ancak kitle imha silahları üretmekten geri durmayan, İsrail''le bile bu alanlarda ortak çalışmalara giren, demokrasiden nefret eden, Batı karşıtlığını kendi insanları için işkenceye dönüştüren, bunları yaparken de Batılı petrol şirketleriyle yatağa giren, fakir insanlarının karşısına bu felaket günlerinde bile gösterişli üniformaları ile çıkan, aptalca gururundan taviz vermeme adına insanlarının çaresizlik içinde ölümünü izleyen cunta, dünyadan gelen yardımlara bile izin vermiyor. Yardım kuruluşlarına vize engelleri çıkarıyor, yardım paralarına el koyuyor.

Arakanlı Müslümanların, Karenlilerin özgürlük mücadelesi verdiği, cuntaya rağmen (!) binlerce kişilik uyuşturucu ordularının bulunduğu, Budist rahiplerin askeri yönetime karşı mücadele verdiği, yüz binlerce kişinin komşu ülkelere kaçıp mülteci olduğu bir ülke burası. Felakette hayatını kaybedenlerin sayısı hakkında bile doğru dürüst bilgi edinilemiyor. En az bir milyon insan şu an yaşam savaşı veriyor. Yardım ekipleri ve malzemeleri sınırda bekliyor.

Nüfusun yüzde on beşini oluşturan, ağır baskılar, dini ve etnik tasfiye yüzünden yüz binlercesi mülteci olan, Burma''nın çok önemli bir bölümünü teşkil eden Arakanlılardan, felaket sonrası IHH uluslararası insani yardım kuruluşuna gelen mektuptaki not şöyle:

“Bugün başkentte yaşayan kardeşlerimizle konuştuk. Yurt dışından yardım için gelenlere vize verilmiyor. Bazı sivil toplum kuruluşları geldi, yardım dağıtmak istediler. Yakalandılar. Getirdikleri paraya el konuldu. Sonra da ülke dışına çıkarıldılar. Yardıma gelenler rahat yardım dağıtımı yapamıyor. Yardımları askeri cuntaya vermek zorundalar. Özellikle Müslüman yardım kuruluşlarına çok zorluk çıkarıyorlar…”

Burma halkı, iki türlü felaket yaşıyor. Bir okyanusun gazabını bir de cuntanın gazabını. Bütün engellemelere rağmen, insani yardım kuruluşlarımız bu insanların yanında olmalı. Olacak da. Tsunami sonrası Endonezya''ya, Pakistan''a, Keşmir''e, Sri Lanka''ya büyük bir yardım seferberliği başlatıldı. Bir çok bölge yeniden inşa edildi. Okullar açıldı, yetimhaneler kuruldu, köyler inşa edildi. Bu seferberlik sonrası, dünyada Türkiye''nin yardım kuruluşlarının efsanevi fedakarlıkları anlatılır oldu. Çok bilinen uluslararası örgütlerin aciz kaldığı her yerde bizimkiler vardı. Kimsenin ulaşamadığı yerlere onlar ulaştı. Köyler, mezralar, dağ başlarında yaşayanlar bile sağlık taramasından geçirildi. Anadolu''nun gönüllüleri bugün yeryüzünün her yerinde. Nereye giderseniz onları görürsünüz. Türkiye cumhuriyetinin ulaşamadığı yerlere bile onlar ulaştı.

Bu felaketten önce de oralarda çalışıyorlardı. Tsunami''den önce de oralarda çalışıyorlardı. Eminim Burma''ya da bütün engellere rağmen gidecekler. Kimsenin gidemediği yerlerde yine onlar olacak. Nerede bir felaket yaşansa, bakıyoruz ki, orada tarihten kalan, bize ait çok şey oluyor. Tsunami sonrası gittiğimiz her yerde geçmişimizden izler bulduk. Pakistan''da, Enodenzya''da, Açe''de. Afrika''nın derinliklerinde bile geçmişimizden izler bulduk. Şimdi Burma''da, Arakan''da da aynı izleri buluyoruz. I. Dünya Savaşı''nda İngilizlere esir düşen Osmanlı askerlerinden 12 bin tanesinin bu ülkeye götürüldüğünü, orada esir kamplarında kaldıklarını, hatıralar yazdıklarını da bu felaketten sonra öğrendik. Yardıma gidenler, Türkiye''den yedi bin beş yüz kilometre uzakta ömürlerini tüketen şehitlerin aziz hatıraları ile buluşacaklar. Onların mezarlarını görecekler.

Türkiye''nin Kızılay''la göndereceği 1 milyon dolarlık yardım için çabalar sürüyor. Zaten birkaç yıldır bölgede okullar açan, binlerce insana gıda yardımı yapan, yetimhaneler ve kursal açan IHH, bugün bir ekibi bölgeye gönderiyor. Deniz Feneri, Kimse Yok mu Derneği, Gözyaşı Derneği ve daha bir çok yardım kuruluşunun da ben zer girişimleri olacaktır.

Yeryüzünü neresinde felaket varsa; arama/kurtarma görevlilerimizle, yardım ekiplerimizle oradayız. Nerede fakirlik varsa, kuraklık varsa, savaş varsa, iç çatışma varsa, salgın hastalık varsa desteklerimizle oradayız. Nerede bir trajedi yaşanıyorsa acıları biz paylaşıyoruz. Paylaşmaya da devam edeceğiz, etmeliyiz

..Hizbullah Beyrut"u aldı, ABD Lübnan"ı kaybetti
00:0013/05/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hizbullah, Beyrut''un önemli bir bölümünü kontrol altına aldı. Lübnan ordusu, Hizbullah''a karşı durmak yerine, ABD''nin güçlü desteğine rağmen, sokaklardan çekilirken, bazı unsurlarının Hizbullah''a destek verebileceği söyleniyor. Havaalanı yolu ve kentin batı bölgelerinde Hizbullah denetim sağlıyor. Beyrut yönetimi adeta sarayında esir.

Güney''deki şehirler ve Trablus''takini de eklersek, son günlerdeki çatışmalarda ölü sayısının yüze ulaştığı söyleniyor. ABD/Suudi Arabistan destekli Saad Hariri gücü ve Fuad Sinyora hükümeti zorda. Bırakın Hizbullah''a karşı gelmeyi, orduyu bile ikna edemiyorlar. Hariri''ye bağlı militanlar dışında yönetimi savunan pek kimse kalmamış gibi.

Suikaste kurban giden Refik Hariri''nin oğlu adeta ev hapsinde. Kendisine bağlı televizyon kanalının yayınına son verildi. Hizbullah karşıtlarının önemli isimlerinden Velid Canbolat yerinden bile kıpırdayamıyor. Sinyora hükümeti, bütün uluslararası desteğe rağmen inisiyatifi kaybetti. Hükümete destek veren Batı''dan yeterli destek şu ana kadar gelmedi.

Sünniler''in bazıları Hizbullah''ın direnişçi özelliğini kaybettiğini, silahlarını Lübnan içine doğrulttuğu anda Hizbullah efsanesini yok olacağını söylüyor. Sünni din adamı Yusuf El Kardavi Katar''dan, Şii din adamı Muhammed Hüseyin Fadlallah Lübnan''dan çağrılar yaparak, krizin iç çatışmaya, Şii-Sünni krizine dönüşmesini önlemeye çalışıyor.

Beş aydır Cumhurbaşkanı''nı seçemeyen ülke gerçekten çok kritik bir aşamada. Sinyora hükümetinin tamamen kaybedeceği anlaşılırsa ABD ve İsrail''in Lübnan''a saldırıya geçmesi kuvvetle muhtemel. 2006''daki 34 günlük savaşla tasfiye edilemeyen, daha da güçlenen, ardından 15 bin kişilik çokuluslu güçle silahsızlandırılmaya çalışılan ancak başarılamayan Hizbullah''ın lideri Hasan Nasrallah''ın “İki cephede de savaşacak güçteyiz” açıklamasından sonra tırmanan gerilimin hangi noktalara uzanacağını kimse kestiremiyor.

ABD''nin hükümete gönderdiği gemiler dolusu silah desteği ve Hariri yanlısı milislerin Ürdün''de eğitilip ülkeye gönderilmesi, ardından Hizbullah yanlısı olan Tuğgeneral Vefik Şerif''in görevden alınması çatışmaları başlattı. Havaalanı güvenliğinden sorumlu olan Şerif''in kontrolünde, doğrudan Hizbullah''a çalışan bir kamera sisteminin ortaya çıkarılması, yine Şerif''in kontrolünde ülkeye Hizbullah''a silah sokulduğu iddiası ortamı gerdi. Şerif''in görevden alınması üzerine harekete geçen Hizbullah ise, Batı''nın bu yolla ülkeye silah sevkıyatı yaptığını iddia ediyor. Son aylarda ABD''nin Irak''tan Lübnan''a kargo uçaklarıyla içeriği bilinmeyen malzeme taşıması dünyanın gözünden kaçmamıştı. Ülkenin kuzeyinde Suriye sınırında kurulan ABD askeri üssünü ve Lübnan sahillerinin ABD ve yabancı güçlerin kontrolünde olduğunu da hatırlatmak gerekiyor.

Hizbullah Beyrut sokaklarından çekilmezse hem ABD-İsrail saldırısı hem de iç çatışma çıkması an meselesi. İsrail kaynakları, Hizbullah''ın etkinliğinin İsrail için stratejik kabul edilen bölgelere genişlediğini, Suriye birliklerinin Hizbullah harekatıyla koordineli biçimde belli bölgelere kaydırıldığını iddia ediyor. Yine İsrail''e göre, üç hafta önce 30 sürat motoru, İran Devrim Muhafızları tarafından, Hizbullah''a gönderildi.

Tam da Türkiye''nin Suriye-İsrail arasında arabuluculuk yaptığı, Golan tepelerinin Suriye''ye iadesinin tartışıldığı döneme denk gelen kriz için ilginç bir yorum daha var: İran''a yönelen tehdit Lübnan''a kaydırılıyor. İki yıl önce de aynı iddia gündeme gelmiş, Tahran ve Hizbullah''ın İran''a yaklaşan tehdidi Lübnan''a kaydırdıkları öne sürülmüştü.

Bugünkü durum, “büyük bir hesaplaşmanın yaşanmasından önceki son yoklama” olarak tanımlanıyor. İsrail eski istihbarat şefi Aharon Zeevi Farkash; “Batı ve Arap dünyasının Lübnan''daki üç yıllık çabası boşa gitti” derken, son savaştan sonra uluslararası müdahalenin iflasını ilan ediyor. Ona göre Lübnan''da Hizbullah''ın bileğini bükecek bir güç yok. Eğer öyleyse ciddi bir tavır değişikliği olacak, bu da savaş anlamına geliyor.

Lübnan, çokuluslu bir oyunun kurbanı olacak gibi. İran ile ABD arasındaki mücadelenin kurbanı… ABD orayı bir garnizon ülkeye çevirmek için silah yığınağına artırırken İran ve Suriye ise savunma hattını Lübnan''dan başlatıyor.

Bu tablo için şu anki tespitler şöyle: ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi bu sefer Lübnan''da çöktü. ABD karşıtı savaşı yürütenler önemli bir mevzi kazandı. Bu ABD için büyük bir utançtır. Aynı yöntemi Filistin''de de deniyorlar. Mahmud Abbas üzerinden Hamas''ı ezmeye çalışıyorlar. Benzer bir hezimeti Gazze''de de yaşayabilirler.

18 din ve mezhebi barındıran bu karmaşık ülke üzerindeki oyun bölgesel aktörlerle uluslararası gücün çekişmesinden başka bir şey değil. Kriz bu şekilde ilerlerse Lübnan''da beklenen büyük çatışma başlayacak. Hizbullah gerçekten de iki ateş arasında kalabilir. Batı, bazı Arap ülkeleri ve İsrail, Lübnan''a karşı büyük bir operasyona başlayabilir. Şüphesiz bu müdahalenin hedefi Hizbullah''la sınırlı olmayacak. Doğrudan İran ve Suriye''yi vurmaya odaklanacak. Yarın ne olur bilemeyiz ama şu an itibariyle ABD ve müttefikleri Lübnan''da büyük bir hezimet yaşıyor.

.PKK Karabağ"a taşınıyor, Türkiye orayı vuracak mı?
00:0014/05/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD Lübnan''da Hizbullah''ı tasfiye etmeye çalışıyor. İran, PKK''nın bir kolu olan PJAK''la savaşıyor. ABD, PJAK''a destek veriyor, İran''ı istikrarsızlaştırma operasyonunda bu örgütü kullanıyor. İran, ABD ile savaşını Lübnan''da Hizbullah üzerinden yürütüyor.

Hem ABD/İsrail ile hem de İran/Suriye ile PKK''nın tasfiyesi için işbirliği yürüten Türkiye ise, Hem Hizbullah''a hem de PJAK''a karşı mücadeleye destek veriyor. Türkiye''nin PKK ile mücadelesinde yakın işbirliği yürüttüğü ABD/İsrail ile İran/Suriye cepheleri, aynı zamanda örgütler üzerinden birbirini yokluyor, bölgesel bir savaşa yol açabilecek tehlikeli oyunlar oynuyor.

Türkiye, bir taraftan düşman cepheleri kendi düşmanı olan PKK ile mücadelede aynı cepheye çekerken diğer taraftan Suriye-İsrail arasında arabuluculuk gibi, bölgesel barış adına adımlar atıyor.

Son derece karmaşık, son derece dikkat isteyen, son derece hassas zeminler üzerinde yürütülen, son derece kırılgan, uzun vadeli bir perspektif gerektiren rafine bir diplomasi örneği izliyoruz. ABD, İsrail, Suriye, İran, Bağdat yönetimi ve son olarak Kuzey Irak yönetimi, Türkiye''nin tehdit algılamalarına göre şekillenen bir sürece destek veriyor, Ankara''nın mücadelesine katkıda bulunuyor. Hem İran hem de Suriye ile bu aşamada ciddi işbirliği yapılıyor. Sadece istihbarat değil, operasyonlarda da koordinasyon izleri görülüyor. Mesut Barzani''nin bu bölgesel politika gereği geri adım atması, Dışişleri ekibinin ikinci kez Bağdat''ta pazarlığa gitmeleri, bu sistematik çabanın yolunda gittiğinin göstergesi.

Bu güçleri başka hangi alanda bir araya getirmek mümkün? Sanırım bölgesel nitelikle hiçbir konuda şu konjonktürde bu mümkün değil. O zaman, olayı sadece bir terörle mücadele olarak görmek yerine, Türkiye''nin bölgenin bütün aktörlerini aynı hedefe yöneltmesindeki başarısını kutlamak gerekiyor. Bu, ciddi bir başarıdır ve uzun vadeli etkileri olacaktır. Kuzey Irak''a askeri operasyonlar başlamadan önce, Batı başkentlerinde yürütülen diplomasi manevralarını da hatırlayalım. Bu uzun süreli operasyonlar zincirine başkentlerin tepkisi işte bu çabalarla kesilmişti. Bölge ülkeleri de aynı noktaya getirildi ve Türkiye''nin mücadelesine destek vermeye başladı. İşte bu süreç, PKK''yı işlevsiz hale getirdi. Ardından operasyonlar başladı.

Operasyonlarla ilgili son bilgilere bakılırsa, örgütün lider kadrosu dahil, çok ciddi bir kırılma dönemine girdiği, muhtemelen varolmak için radikal kararlar alma aşamasına geldiği düşünülebilir. Örgüt liderlerinin Kandil''i terk etmesi, mensuplarından önemli bir bölümünün mevzilerini terk edip Kuzey Irak''ta dağılmaları, bazılarının İran topraklarına geçmesi, İran''la bu yönde ortak çalışmaların yürütülmesi, askeri/güvenlik müdahalelerle siyasi/diplomatik sürecin birlikte yürütülmesinin sonucu.

PKK liderlerinin İran''da barınmaları oldukça zor. Kuzey Irak''ta ise onları koruyacak güçler tavır değişikliği içinde. Dahası, Türkiye ile K. Irak arasında bir bahar havası kendini hissettiriyor. Sadece PKK meselesi değil, Kerkük''ten Bağdat''a uzanan bir yakınlaşmanın somut sonuçlarını görüyoruz.

PKK''ya yönelik bu konsensusun kısa vadeli sonucu örgütün silahlı gücünü tasfiye etmek olacak. Bundan daha önemlisi ise, örgütün, Kürtler üzerindeki temsil gücünü kırmaktır. Operasyonlar sonrası başlatılacak siyasi projelerde bunu daha net göreceğiz.

Ancak, pek dikkate alınmayan bir ihtimal daha var: Ocak aylarında PKK üst yöneticilerinin, artık K. Irak''ta barınamayacakları gerekçesiyle, Ermenistan işgali altındaki Karabağ''a yerleşme hazırlığı yaptıkları, Kandil''i Karabağ''a taşımayı planladıkları, Kasım ayında bu yönde bir karar alındığı, merkezin Laçin ve Fuzuli bölgelerine taşınacağı ortaya çıktı. Laçin ve Kelbecer''de, Kürt nüfusun yaşadığı bölgelerde yoğunlaşıldığı, halktan destek arandığı, bu yönde görüşmelerin yapıldığı duyuldu.

Kandil''den kaçanların PJAK''la savaşan İran''da barınamayacakları bir gerçek. İran ve Suriye''de kalırlarsa paketlenecekler. Muhtemelen stratejik kadrolar Karabağ bölgesine taşınacak. Böyle olunca da, Azeri-Ermeni sorunu, Türkiye-Ermenistan ilişkileri, ABD ve Rusya''nın Kafkaslar''daki mücadelesi başka bir boyut alacak demektir.

Kosova''nın bağımsızlığının ardında, Gürcistan-Abhazya arasındaki gerilinin tırmanmasına dikkat edelim. Bu, Rusya-ABD nüfuz mücadelesinin Kafkaslara yansımasıdır. PKK, Karabağ''a taşındığında hem artık sadece bir taşeron örgüte dönüşecek hem de Türkiye''nin gözünü K. Irak''tan Karabağ''a çevirmesine yol açacak. Bu da, ABD ve Avrupa ile Rusya arasında, Güney Kafkaslarda yeni ve çok ciddi bir gerilim demektir. Türkiye''nin böyle bir durumda Karabağ''a müdahale meşruiyeti doğacağı gibi, tıpkı Kuzey Irak''ta İran-ABD geriliminde olduğu gibi, ABD-Rusya geriliminden güç elde etme fırsatı da doğacaktır. Tabi Türkiye-Rusya krizi de kapıya dayanacaktır.

PKK''nın Kürt sorunundan yalıtılmasının, bölgesel kart olarak kullanılmasının bir başka örneği Karabağ''da üslenmesidir. Bugün Kuzey Irak''a yapılan hava operasyonlarının Karabağ''a yapılabildiği bir dönemi düşünün! Çok uç bir ihtimal gibi geliyor değil mi? Çekiç Güç projesi Türkiye''de yıllarca anlaşılamamıştı. Abdullah Öcalan''ın neden teslim edildiği de…

Böyle bir durum; Türkiye için tarihin yeniden başlaması demektir.

Bu da bizim "Büyük Ortadoğu" projemiz!
00:0015/05/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Genelde; Afro-Asya hattı, yani bizim coğrafya, yani orta kuşak, özelde; Afganistan, Irak, Filistin, Lübnan, Kuzey Irak, Kafkaslar, Balkanlar ve Orta Afrika, bugün olduğu gibi onlarca yıl daha dünyanın en sıcak tartışma alanları olacak. Gündelik yaşamımız, ekonomimiz, siyasi durumumuz, güvenlik kaygılarımız, dostluklarımız ve düşmanlıklarımız bu bölgelerde yaşanan krizlere, arayışlara bağımlı olacak. Soğuk Savaş sonrası öğrendiğimiz bütün kavramları, Irak''ın geleceğini, Kürt meselesini, mezhep krizini, etnik gerilimleri, rejim krizlerini, sokakların-ailelerin bölünmesini yine başkalarının önümüze sürdüğü kavramlarla, savaş veya barış projeleriyle tartışıyor olacağız.

Böyle devam ederse: Kendi zaaflarımızı, cehaletimizi, körlüğümüzü, ufuksuzluğumuzu başkalarının hesaplarıyla, planlarıyla, çıkarlarıyla birleştirip yanlış bir tarihin figüranları olmaya devam edeceğiz. Onlar için öleceğiz, onlar için aç kalacağız, onlar için dövüşeceğiz, onlar için yersiz-yurtsuz kalacağız. Kaynaklarımız onların olacak, rejimlerimizi onlar şekillendirecek, kimlerle yaşayacağımıza onlar karar verecek. Bizlerse özgürlük oyunu oynayacağız, bağımsız devlet oyunu oynayacağız, en büyük marifetimiz aralarında tercih yapmak olacak ve bununla övüneceğiz, bununla birbirimize efeleneceğiz, yakıp yıkacağız, birbirimize karşı ittifaklar kuracağız, cepheler açacağız.

Fazla geri gitmeyelim. Yüz yıldır bunlar olmuyor mu? Bir asırdır bu bölge, bizler, asırlarca birlikte yaşadığımız insanlara, şehirlere, ülkelere düşmanlıklar beslemedik mi? Yüz yıldır kafamızı kaldırıp, bize bu uğursuzluğu reva görenlere diklenebildik mi? Öfkemizi, kinimizi birbirimizden çıkarmadık mı? Bir yüz yıl daha böyle yaşamaya, birbirimizi boğazlamaya, aşağılamaya devam mı edeceğiz?

ABD''nin Kuzey Afrika''dan Orta Asya''ya ulaşan bölge projeleri var. Avrupa Birliği''nin Balkanlar''dan Ortadoğu''ya ulaşan bölge projeleri var. Fransa''nın, İngiltere''nin, Almanya''nın benzer gelecek projeleri var. Rusya''nın, Çin''in yaşadığımız bölgenin geleceği için planları var.

Peki bu topraklarda aynı evde, aynı sokakta, aynı şehirde yaşayanların, ülkelerin bir gelecek projesi var mı? Yoksa neden yok? Türkün, Arabın, Acemin, Kürdün, birbiriyle hesaplaşma dışında, yaşadıkları bölgenin özgürlüğü, refahı, barışı için geleceğe dönük kuşatıcı, birleştirici bir gelecek tasavvuru neden olmasın! Düne bakmak, bugünkü ortak renkleri görebilmek bunun için yeterliyken, başkalarının Ortadoğu''sunu inşa etmeye çalışmak, bunu yaparken de birbirimizi tüketmek geleceğimizi yok etmektir, bilmiyor muyuz..

Süleyman Şahin, kendi halinde bir gezgin. Bütün dünyanın paylaşım savaşı verdiği Ortadoğu''yu geziyor. Bir birey olarak bile neler yapılabileceğine dair güzel örnekler gösteriyor bize. Aslında bir çoğumuzun yaşadığı, bildiği ama bugüne ve geleceği taşıyamadığı gerçekler bunlar. Savaşın değil barışın inşa edilebileceği zenginliklerimiz, ortaklıklarımız..

“Halep''te Kale''de oturmuş çevreyi seyrederken karşılaştığım öğrenciler arasında bana İngilizce selam veren gencin Türkmen olduğunu ve Türkçe bilmediğini görünce içinde hissettiğim acıyı.. Bir başkasının utangaç bir eda ile yanıma gelip Türkçe özür dilemesini.. Şam''da gece yarısı Kasyun tepesinden yürüyerek aşağı indiğimde yolun beni götürdüğü Askeri Mezarlık ve Müze alanını.. Benimle kısmen Türkçe konuşan Suriyeli Kürt ve Türkçe konuşan Arap genç ile bir saatlik sohbeti.. Süleymaniye Camisi''nin avlusunda bulunan büfede anne tarafından Azeri baba tarafından Kürt olduğunu söyleyen genç ile Türkçe konuşmayı.. Hama''da nehir kenarında tarihi küçük caminin imamının Türk olduğumu duyunca, Arapça konuşmasında anladığım Osmanlı''ya rahmet ifadelerini,..

İran gezisinde Türkçe seyahat etmenin nasıl bir keyif olduğunu, Yazd şehrinde müzede görevli Kaşgar Türkü gencin benden Türkçe kitap istemesini.. 1999 Mart ayında, Öcalan yakalandıkta sonra Türkiye''den daha arabesk havayı Atina''da fark etmenin şaşkınlığını, bizlerden daha Ortadoğulu görünmelerini.. Clinton''ın Türkiye ile Yunanistan arasında savaş çıkması ihtimalinden söz etmesine insanların gösterdiği kızgınlığı…

Şam''da Süleymaniye Camii bahçesinde kabri bulunan Sultanı Vahdettin Han''a fatiha okumak için oraya gittiğimde “gurbetin” ne demek olduğunu hissetmeyi… Size yıllarca farklı şekilde öğretilmiş birinin, kabrinin basit bir şekilde karşınıza çıkması ile başlayan tarih içinde yolculuk yapma ihtiyacını.. Bunlar ancak kendi rotamızı bulmamız ve kendi coğrafyamızı yaşayıp görmemiz halinde şahit olacaklarımız gerçek hayattan kesitler..

Daha fazla sayıda insanımızın Ortadoğu''yu gezmelerini teşvik etmemiz, bu ülkelerin gerek resmi kurumları gerekse sivil toplum örgütleri ile görüşürken karşılıklı seyahatleri artırıcı faaliyetlerde bulunulmasını salık vermemiz gerekiyor. Yirmili yaşlardaki gençlerimiz buraları gezdiği sürece ülkeler arası ilişkilerin gelişmesinin daha hızlı olacağı, kültürel alışveriş sürecinin hızlanacağı bir gerçek. Özellikle aydınlarımız, bölge gerçeklerini bizlere yansıtırken, bu kültürel yakınlığı da mutlaka aktarmalı…”

Süleyman Şahin gibi, bu bölgeleri gezen herkes aynı tespitleri yapacaktır. Yüzlerce yıllık ortaklıklarımız, zenginliklerimiz bu bölgeye yönelik bütün askeri, siyasi ve ekonomik projelerden daha güçlü. Bunu yapabildiğimiz ölçüde, aslında mezhepsel, etnik ve diğer farklılıklardan düşmanlık üretilemeyeceği, üretilmemesi gerektiği anlaşılacaktır. Madem, bir yüzyılı yalanlarla kaybettik, madem devletlerimiz veya rejimlerimiz farklılıklardan korkuyor o zaman biz bunu başaralım. Bundan daha büyük proje olur mu?

Son 75 yılın en büyük krizi ve çokuluslu "açlık" oyunu..
00:0016/05/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Küresel finans sistemi, kendini kurtarmak ve büyük çöküşünü engellemek için, milyonların kanını emmeye, onları açlığa mahkum etmeye ayarlı yeni bir senaryo uygulamaya başladı. Sosyal, siyasal ve insanlık krizlerine yol açacak olan, iç çatışmalara ve işgallere sebep olacak bir senaryo bu. İnsanoğlunun ayakta kalabilmesi için vazgeçilmez olan üç temel ürün üzerinde vahşi bir rekabet başlatıldı.

Mortgage krizi, bankaların ve kredi kurumlarının krizi, merkez bankalarından bu kuruluşlara aktarılan yüz milyarlarca dolar, altın stoklarının satışa sunulması, acil önlem çabaları ABD''de başlayıp Avrupa''yı vurmaya başlayan ekonomik çöküşü, finans kurumlarının çöküşünü durduramıyor. Mortgage ve kredi krizlerinden sonra finans baronları petrol üzerinde spekülasyona başladı. “Paper oil” yöntemi fiyatları 125 dolara tırmandırdı ki, yüzde altmışı spekülasyon. Böyle devam ederse dört yıl içinde bu fiyat iki yüz dolara tırmanacak. Bugün bin dolar civarında olan altın da iki bin dolara yükselecek.

Finans krizini gören ve çöküşü engelleyemeyen güçler petrol ve doğalgazdan sonra madenlere saldırdılar. Dünyanın her yerinde madenler üzerinde çok büyük kavgalar yaşanıyor şimdi. Vladimir Putin''in “stratejik yatırımlar” kategorisine soktuğu ve yabancılara yasakladığı bu alana ABD, Avrupa, Çin ve çokuluslu şirketler büyük yatırımlar yapıyor.

Bu güçlerin son buluşu aynı spekülasyonu gıda üzerinden yapmak oldu. Haiti''de, Mısır''da, bazı Afrika ülkelerinde insanların gıda sıkıntısı yüzünden sokaklara dökülmesi, ABD''de bile gıda satışlarına sınırlama getirilmesi, Asya''daki pirinç yetersizliği bunun ilk işaretleriydi. BM kaynakları yüz milyon insanın daha aç kalacağına ilişkin açıklaması da öyle. Gıda üzerindeki sorun, sadece üretim yetersizliği değil, finans sistemini yönetenlerin, petrol üzerinde yaptıklarını bu sefer gıda üzerinde başlatmaları aslında. “Paper oil” ve madenlerden sonra “Paper food”u yeniden keşfettiler. Küresel ekonomik çöküşün yol açtığı zararı buralardan karşılamayı hedefliyorlar.

Yakından bakalım..

Çokuluslu şirketlerin, insanlığın üç temel besin kaynağı olan buğday, mısır ve pirinç üzerindeki fiyat oyunları gerçekten ürkütücü. Bazı çokuluslu gıda ve tarım şirketlerinin, milyonları açlığa mahkum etme pahasına, bu oyunla elde ettikleri kazanç şöyle:

Son üç aydaki kazançlarını ikiye katladılar. Geçtiğimiz yıl bu dönemde üç aylık kazançları 543 milyon dolar iken bu yıl aynı dönemde bu kazanç 1.12 milyar dolar olmuş. Dünyanın en büyüğü olan; Mc Donald''s, Pizza Hut, Burger King gibi bir çok şirketi besleyen Cargill''in net karı aynı dönem içinde, 553 milyon dolardan 1.030 milyar dolara yükselmiş. Karını yüzde 86 artırmış. Dünyanın en büyüklerinden Archer Daniels Midland''ın karı, yüzde 42 artmış, bir başka büyük şirket olan Mosaic Company''nin karı ise 12 kat artarak, 42.2 milyon dolardan 620.8 milyon dolara yükselmiş. Bütün bunlar sadece üç aylık kar.

Çokuluslu gıda şirketlerinin finans kuruluşlarıyla birlikte yürüttüğü dehşet verici açlık oyununun göstergeleri. Şu an gelişmekte olan 37 ülke çok ciddi gıda krizleriyle yüzleşme aşamasında. Bu krizin sebebi doğal afetler değil, gıda şirketleriyle finans kurumlarının birlikte yürüttüğü küresel ölçekte soygun! 66 ülkede 158 bin çalışanı olan dünyanın en büyük gıda şirketi Cargill bu soygunda başrolü oynuyor.
ABD ve Avrupalı şirketler, dünyanın her tarafında tarım alanları kiralamaya başladı. Hem gıda sıkıntısını gidermek hem de yatırım için. Bankalar ve finans kuruluşları da yeryüzünün bir çok bölgesinde tarla ve arazi kapatıyor şimdi. Malezya, pirinç ve palmoil takası yapmaya başladı.

Tarıma elverişli arazilerin sadece yüzde dokuzuna sahip olan Çin, Afrika ve Güney Amerika''da tarım arazilerine yöneldi. Bu eğilim hem gıda sıkıntısını gidermeyi hem de karlı bir yatırımı amaçlıyor. Ancak bunun ötesinde, devletler için; tarım üzerinden güvenlik yatırımı anlamına geliyor, stratejik önem kazanıyor. Çünkü insanoğlunun üç besin kaynağı olan buğday, mısır ve pirinç, gelecekte barışın ve savaşın habercisi olacağı varsayılıyor.

Türkiye''nin de, bunları görerek, tarım politikaları üzerinde radikal adımlar atması bir zorunluluktur. Bu yönde, geleneksel politikaların ötesinde, çok kapsamlı uzun vadeli projelerin geliştirilmesi gerekiyor.

“Hitler''den anormalliklerin nasıl normalleşebileceğini öğrendim” diyen George Soros, dünyanın içinde bulunduğu halin, “son 75 yılın en büyük krizi” olduğunu söylüyor. 2000 yılında emekliye ayrılan ancak kriz yüzünden tekrar şirketlerinin başına dönen Soros, önceki gün yayınlanan bir söyleşide yatırımlarını özellikle gelişmekte olan ülkelere yönelttiğini, dünyada büyük bir belirsizlik olduğunu, krizin önlenemediğini söylüyor.
Son özet: Finans krizinden sonra, paraya yön veren bankalar ve çevreler önce petrol şirketleriyle bir oyun kurdu. Enerji oyunu. Sonuçlarını görüyoruz. Ardından maden şirketleriyle aynı oyunu kurdu. Devam ediyor. Şimdi de gıda şirketleriyle büyük bir tezgah kurdu. Bu üç oyunun bedeli, bütün insanlık için çok ağır olabilir… Açlık, sosyal krizler, iç çatışmalar, ayaklanmalar, bloklaşmalar ve işgallere sebep olabilir.

Ve Türkiye… Bu oyunu görmeli. Tedbirini almalı. Almalıyız…

.Meğer büyük bir savaş son anda engellenmiş!
00:0020/05/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İttifak Holding''in 20. kuruluş yılı dolayısıyla düzenlenen "Anadolu''da Girişim Kültürü" sempozyumuna milyarlarca dolarlık somut projelerle gelen Enerji Bakanı Hilmi Güler''in; "Enerji''de Türkiye''siz oyun kurulamıyor" sözü, benim için milyarlarca dolarlık yatırım projeleri kadar önemliydi. Daha önce Başbakan Tayyip Erdoğan da; "Artık kimse bu bölgede Türkiye''siz oyun kuramaz" demişti. Ben her iki cümlenin de, Türkiye''de yeteri kadar anlaşılamadığını ancak yalın bir gerçeği içerdiğini düşünüyorum. Bu iki cümle ile, aslında pek de farkına varamadığımız o gerçeği, Türkiye''nin bölgesel pozisyonunu, geleceğe yönelik hedeflerini, siyasi ve ekonomik açıdan küresel eğilimlerin bize yansımalarını görebilme imkanını elde ediyoruz.

21. yüzyılı şekillendiren enerji stratejilerinin Türkiye''nin artılarını nasıl ortaya çıkardığını, küresel ekonomik sarsıntının bizi ne tür arayışlara yönelttiğini, Hazar-Basra Körfezi eksenli enerji kaynakları ile batı pazarları arasında kalan Türkiye''nin kendine nasıl bir siyasi rol aradığını, dünyanın ve Türkiye''nin bu arayışlarının bölgesel ve uluslararası düzeyde ne tür çatışma ve ortaklıklara kapı araladığını dikkatle bakan herkes görecektir.

Afganistan''dan Lübnan''a kadar, bütün çatışma ve gerilimlerin arkasında ya bir kaynak savaşı, ya bir boru hattı kavgası, ya da zenginlikler üzerindeki çatışmanın yol açtığı siyasi kamplaşmalar var. Irak''ı, Afganistan''ı, Kuzey Irak''taki gerilimi, Türkiye''nin Güneydoğu sorununu, Kafkaslar ve Kosova krizini ve daha nicelerinin sebeplerini, 21. yüzyıla dönük siyasi ve ekonomik kamplaşma haritası içinde rahatlıkla bulabiliriz. Tabii bu gözle bakmayı öğrendiğimiz, Türkiye''yi Anadolu''ya hapseden zihniyeti terkettiğimiz zaman.

Mesela: ABD''nin neden Karadeniz''e çıkmak için Rusya ve Türkiye''yi köşeye sıkıştırmaya çalıştığını, bunun yeni bir Kırım Savaşı''nı andırıp andırmayacağını dikkatle sorgulamalıyız. Eğer ABD, Karadeniz''de yer alırsa, Türkiye''nin bölgesel pozisyonunun, komşularıyla ilişkilerinin kökünden sarsılacağını, ekonomik ve siyasi pozisyonunun ciddi oranda etkileneceğini, Türkiye''nin enerjisini tüketecek çatışmalara yol açacağını, kısa zaman içinde Boğazlar''ı tartışmaya açacağını bilmeliyiz. Osmanlı''nın bağımsızlığı nasıl Kırım Savaşı''yla yitirilmişse, koca devlet o savaşla nasıl da Avrupa''nın iç çatışma aracı haline gelmişse, benzer bir durumun Türkiye için de olacağını görebilmeliyiz.

Irak ve K. Irak''ın geleceğine bakışımızla, Lübnan-Suriye hattına bakışımız, Akdeniz ve Karadeniz''de varoluşumuzla, Hazar ve Ortadoğu enerji projelerinde varlığımız benzer bir bakışla ele alınmalı. Bir boru hattı için bir ülkenin işgal edilebildiği, birkaç varil petrol için etnik çatışmaların çıkarılabildiği dönemlerde yaşıyoruz. Bankaları kurtarmak için, yüz milyarlarca dolarlık vergi gelirlerinin finans baronlarına aktarılabildiği, kaynaklara ve gıda maddelerine milyonları açlığa mahkum etme pahasına el konulabildiği dönemlerdeyiz. Bizim terör kavramıyla algıladığımız krizlerin arkasında dev çıkar hesaplarının bulunabildiği dönemlerde…

Bir örnek verelim ve hep birlikte anlayalım:

Geçtiğimiz günlerde Lübnan''da bir kriz yaşandı. Hizbullah, Beyrut''un önemli bölümünü kontrol altına aldı. Batı yanlısı liderler ev hapsine alındı. Çatışmalar yaşandı. Hizbullah, İran ve Suriye kontrolünde bir güç. Batı''nın düşmanı. Lübnan da iki ayrı kampa bölünmüş durumda. Türkiye de bu kamplar arasında etkin bir ülke.

İki yıl önce bu bölgede 34 günlük korkunç bir savaş yaşandı. Hizbullah, bu çatışmadan güçlenerek çıktı. Son krizin, bu kamplaşmanın ve çatışmanın sonucu olduğu bir gerçek. Peki bu kadar mı?

İsrail medyasında yer alan bir iddiayı aktaralım: ABD yönetimi, özellikle de şahinler, İsrail''den 10 Mayıs''ta Hizbullah''a saldırmasını ister. Planlara göre Lübnan içindeki Batı yanlıları Tire, Sidon, Damuor ve Beyrut sahil şeridini ele geçirecek. Doğudan da Nebatiye, Jezzine hattını denetim altına alacak. Bu arada İsrail, güneyden girip Beyrut''a yürüyecekti.

Talep kabul edilseydi, İsrail Lübnan''a saldırırken 14 Mayıs''ta George Bush''un İsrail ziyareti yapılacaktı. Bush Kudüs''ten Lübnan''ın bombalanmasını izleyecek, zafer nutukları atacaktı.

Talep; Ehud Olmert, Ehud Barak ve Dışişleri Bakanı Tzipi Livni arasında tartışılır. Ardından güvenlik çevrelerince ele alınır ancak kabul edilmez. Olmert kararı müttefikleri Başbakan Fuat Sinyora''ya, Velid Canbolat''a ve Saad Hariri''ye bildirir. Önceki savaşta, Hizbullah''tan kurtulmak için İsrail''e "Gelin Lübnan''ı işgal edin" çağrısı yapan Canbolat büyük hayal kırıklığına uğramış olmalı.

Bu talep gereğince Beyrut yönetimi, havaalanı sorumlusu Hizbullah yanlısı subayı görevden alır. Ardından Hizbullah''ın iletişim şebekesi deşifre edilir. Bunun üzerine Hizbullah harekete geçer ve Beyrut''u denetim altına alır. İsrail''in destek vermemesi yüzünden Lübnan''da hem darbe, hem iç savaş planı uygulanamaz. Hizbullah''a karşı içeriden ve dışarıdan başlatılacak savaş, Suriye''yi ve İran''ı vurmaya kadar götürülecektir.

ABD yönetimi, durup dururken bir savaş çıkarmaya çalışıyor. Bir örgüt üzerinden iki devleti hedef alıyor. Başarsa bölgesel bir savaş çıkacak. Bu sizce sadece terörle mücadele miydi? Bütün hesapları birlikte düşünelim. Ancak Bush''un Türkiye''yi yerleştirdiği kategoriyi asla kabul etmeyelim: Türkiye, Irak, Yemen, Afganistan…

"Bu bölgede kimse Türkiye''siz oyun kuramaz" sözü ile, "Enerjide Türkiye''siz oyun kurulamıyor" cümlesinin içeriğini kendimiz belirlediğimiz zaman Anadolu sınırlarını aşabileceğiz…

Bu görüntüler bize ne anlatır?
00:0021/05/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Onlarca yıl devam eden ırkçı rejimin kısmen son bulduğu Güney Afrika''da, önceki gün yaşanan trajedinin fotoğraflarını hepimiz gördük. Zimbabveli ve Pakistan kökenli Müslümanlara karşı işlenen vahşet örneklerini, linç edilmelerini, diri diri yakılmalarını tüylerimiz ürpererek izledik.

1948''den 1994''e kadar devam eden, siyahlarla beyazlar arasındaki bütün ilişkileri yasaklayan, siyahlara insanın kanını donduran zulümleri reva gören, yeryüzündeki ırkçıların destekçisi, baskıcı rejimlerin müttefiki olan Apartheid rejiminin sona ermesinden sonraki en vahşi görüntülerdi bunlar.

Ancak bu sefer, korkunç görüntülerin sebebi sadece ırkçılık değildi. Linç etmek için sokaklarda göçmenleri kovalayanların tek gerekçesi vardı: “İşimizi elimizden alıyorlar.” Yani ekmek kavgası. Milyonlarca göçmen bu sebeple kurban durumunda ve belki de çok daha vahim örnekler görmek durumunda kalacağız..

Bir konuda yanılmayalım: İnsanları diri diri yakmaya kadar varan bu öfke, sadece Afrika''ya mahsus bir geri zekalılık, barbarlık değil. Yabancı düşmanlığı, kültürel ayrımcılık, dini ve etnik farklılıklara dayanan dışlama nerede yaşanıyorsa orada da aynı durum söz konusu. İsrail''de Filistinlilere bakış benzer bir ayrımcılığa dayanıyor. Avrupa''da yabancılara/Türkler''e/Müslümanlara bakış giderek benzer bir hal alıyor. Irak''ta farklı mezhepten olduğu için on binlerce insan öldürüldü. Farklı dinden olduğu için de işgal güçleri tarafından yüzbinlerce insan öldürüldü.

Soğuk savaş sonrası genel anlamda Müslümanlara, Asyalılara, Latinlere, Afrikalılara bakışı yönlendiren Anglo-Amerikan ırkçılıkla Güney Afrika''da yaşananlar arasında temelde ciddi farklılıklar yok. Ve bu, sadece kültürel ayrımcılıktan kaynaklanmıyor. Giderek dünyayı etkisi altına alan ekonomik krizler, gıda sıkıntısı, kaynakların kontrolünün yol açtığı adaletsizlikler, yoksulluğun kontrol edilemez boyutlara ulaşması, küresel ekonomik sistemin kendi varlığını devam ettirmek için milyonları açlığa mahkum etmesi yeryüzünün birçok köşesinde benzer çatışmalara yol açıyor, açacak. Haiti''de ve Mısır''da gıda sorunu yüzünden yürüyen, bu sosyal tepkiyi kendi rejimleriyle hesaplaşma aracı olarak da gören insanlarla yarın Asya''da pirinç için yürüyecekleri saran öfke aynı olacak.

Dünya ciddi bir finansal kriz yaşıyor. Küresel sermaye sistemini ayakta tutmak için, olağandışı önlemler alınıyor. Finans krizi enerji krizini tetikledi. Petrol fiyatları tırmanıyor. Ardından madenler üzerinde korkunç bir paylaşım mücadelesi başladı. Bu yüzden birçok bölgede etnik çatışmalar çıkmak üzere. Şirketlerin devletlerin paylaşım mücadelesi kitleleri bölüyor, dini ve etnik çatışmalara yol açıyor. Daha sonra gıda krizi kapıya dayandı. Üretim yetersizliğinden değil, dengesizlikten. İnsanoğlunun üç temel besin kaynağı olan buğday, mısır ve pirinç üzerinde büyük spekülasyonlar yapılıyor.

Bundan sonra gelecek olan ise, su krizi. Latin Amerika''dan Orta Asya''ya ve Afrika''ya kadar önümüzdeki on yılda çok ciddi su sorunlarının yaşanacağı, bunun bölgesel çatışmalara yol açabileceği, 2025 yılında dünya nüfusunun yarısından çoğunun sağlıklı su bulamayacağı söyleniyor.

Almanya İçişleri Bakanı Wolfang Schauble “Türkiye Müslüman göçmenleri alsın biz de Hristiyanları” derken, Fransa Dışişleri Bakanı “Ancak Hristiyanları alırız” derken, 21. yüzyıl için öngörülen ayırımcı, dışlayıcı Batı algısının işaretlerini veriyorlar.

Soğuk Savaş sonrası yeni dünya düzeni dedikleri işte bu! Maalesef!.. Adaleti, refahı, özgürlüğü öne alacakken, kaynakları ele geçirmeyi, farklı kültürleri dışlamayı ve farklılıkları çatışmaya dönüştürmeyi önceleyen bir dünya düzeni. Avrupa''da Şubat ayından bu yana evler yakılıyor. Sistemli bir tersine göç operasyonu bu. 11 Eylül sonrası bütün Avrupa Birliği ülkelerinde vatandaşlık yasaları, göçmen yasaları değiştirildi, sertleştirildi. İkinci Dünya Savaşı sonrası geliştirilen ve Avrupa''nın en önemli zenginliği olan “çok kültürlülük” tezi beş yılda çöpe atıldı. Türkiye''nin AB üyeliğine yönelik en ciddi direnç kültürel farklılık olmaya devam ediyor.

İnsanoğlu, 20. yüzyılın korkunç örneklerini ne çabuk unuttu? Yeni yüzyılda çok daha çatışmacı, çok daha açgözlü, çok daha dışlayıcı bir dünya kurmaya çalışıyor. Böyle devam ederse, gıda krizinden etnik çatışmalara, ekonomik varlıklara yönelik öfkeli saldırılardan farklı din mensupları arasında krizlere, sosyal patlamalardan siyasi otoritelerin yerle bir olmasına kadar, dünyanın her yerinde akılalmaz şiddet örnekleri yaşayacağız.

Güney Afrika''dan gelen o kareleri hafife almayalım. Irak''ta yüzyıllardır aynı sokakta yaşayanların birbirine nasıl boğazladıklarını hatırlayalım. Avrupa tarihindeki büyük katliamları da. Hepsi bizim ürünümüz. Bu nedenle, tekrarlarını yaşamamak için bütün insanlık refahın ve adaletin tesisi için seferber olmalı. Yeni ırkçı dalganın, kaynak savaşlarının, doymak bilmez bir iştahla dünyayı kontrol altına almaya çalışanların karşısına dikilmeli. Bu süreç tersine çevrilmeli. Aksi takdirde 21. yüzyıl tahmin edemeyeceğimiz trajedilere sahne olacak…

Alman ve Fransız bakanların dediği olursa, onlar Hristiyanları, biz Müslüman göçmenleri alırsak, bugün şekillendirmeye çalıştıkları dünya düzeni kökünden sarsılacak demektir.

İstanbul"da büyük pazarlık!
00:0022/05/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye, dünyanın en karmaşık bölgesinde son derece önemli bir diplomatik girişime öncülük ediyor. İsrail ve Suriye arasında, Golan tepelerinin iadesi gibi ciddi pazarlıkların yapılabildiği bir barış sürecine arabuluculuk yapıyor. Uzun zamandır devam eden ve yakından izlemeye çalıştığımız görüşmeler ve arabuluculuk çabaları pazartesi gününden bu yana Türkiye''de, İstanbul''a yakın bir yerde devam ediyordu.

Müzakerelerde, 2000 yılında kaldığı yerden devam etmesi, Golan Tepeleri''nin Suriye''ye iade edilmesi konusunda İsrail taahhütlerinin yenilenmesi, Türkiye''nin taraflara garanti vermesi gibi ciddi sonuçlar alındı.

Bundan sonraki sürecin yürütüleceği temel ilkeler konusunda da anlaşan heyetler, ülkelerine dönüyor. Büyük bir aksilik olmazsa, önümüzdeki hafta yeniden Türkiye''de bir araya gelecekler. Yine büyük bir engel çıkmazsa, İsrail ile Suriye arasında anlaşma sağlanabilir ve dünyaya duyurulabilir.

Şüphesiz Türkiye için çok büyük diplomatik başarı olan girişim, bölgede hemen bütün ülke ve güçleri yakından etkileyecek, bu ülke ve güçlerin tavırlarında ciddi değişimlere yol açacak.

Türkiye; Filistin, Lübnan ve İran ile ABD/İsrail cephesi arasında devam eden ve her an bölgesel çatışmaya yol açma eğiliminde olan krizin merkezine müdahale edip, hiç değilse çatışmayı önleyici bir başarı sağladı. Dün üç ülke tarafından resmen açıklanan pazarlıklar, dünya medyası tarafından flash haber olarak duyuruldu. Türkiye, tarafların aynı masada olmadığını, aracılı olarak görüştüklerini açıklarken İsrail Başbakanlık Ofisi, Türkiye''nin arabuluculuğunu ve görüşmeleri resmen doğruladı.

İsrail-Suriye eş zamanlı açıklaması şöyle; “İsrail ve Suriye, Türkiye''nin nezaretinde aracılı barış görüşmelerine başlamıştır. Her iki taraf, bu görüşmeyi iyi niyetle ve açık fikirlilikle sürdüreceklerini beyan etmişlerdir. İki taraf, aralarındaki diyaloğu Madrid Konferansı ilkeleri çerçevesinde, kapsamlı barışa ulaşılması hedefi doğrultusunda kararlı ve sürekli bir şekilde yürütmeyi kararlaştırmıştır. Her iki taraf, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan''a ve Türkiye''ye bu süreçteki rolü ve ev sahipliği için teşekkür etmiştir.”

Suriye Dışişleri Bakanı Velid Muallim, Türkiye''nin öncülüğünde başlayan görüşmeler çerçevesinde “İsrail''in işgal altında tuttuğu Golan Tepeleri''nden tamamen çekilmeyi taahhüt ettiğini” duyurdu. Eğer gerçekleşirse, İsrail kırk bir yıldır işgal altında tuttuğu bölgeyi Suriye''ye devredecek. Suriye''nin Golan''ın iade edilmesi karşılığında İsrail''in istediği taahhütleri vereceği belirtiliyor.

Bu arada hemen birkaç not aktaralım. Katar''da yapılan Lübnan toplantısından anlaşma çıktı. Bu sürecin, Hizbullah''ın silahsızlandırılmasına kadar uzanabileceği söyleniyor. Aynı anda Kahire''de İsrail ile Hamas arasında pazarlık yapılıyordu. ABD Başkanı George Bush, Suriye''nin Hizbullah''a desteğini kesmesi için Türkiye''den yardım istedi. ABD Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelosi, önceki gün İsrail''deydi. Tam bu sırada İsrail Başbakanı Ehud Olmert, İran''ın denizden abluka altına alınmasını istedi. Bir gün sonra da Suriye-İsrail barış görüşmelerine yönelik resmi açıklamalar geldi.

İsrail aşırı sağı ve ABD''deki neocon çevre provoke etmez, Olmert iktidardan düşmez, verdiği taahhütler İsrail''de karşılık bulursa Türkiye''deki görüşmelerden tarihi sonuçlar çıkabilir. Peki bu ne anlama gelir:

1- Yıllardır Ortadoğu''da hiçbir görüşmeye alınmayan, etkisi sürekli sınırlı tutulan Türkiye, ilk kez ve en zor alanda büyük bir girişimin sahibi oldu. Bu, yaklaşık on yıldır bölgeye açılmaya çalışan Türkiye''nin kilit ülke olması anlamına geliyor. Sürecin taşıyıcı olan Başbakan Tayyip Erdoğan''ın “Artık bu bölgede Türkiyesiz oyun kurulamaz” sözünü hatırlatmak isteriz. Gerçekten de artık bu bölgede Türkiye olmadan hiçbir oyun kurulamayacaktır.

2- Başarılırsa, anlaşmanın en kötü etkisi İran''a olacaktır. Nüfuz alanını hızla genişleten İran, en önemli müttefikini kaybedecek, İran-Suriye ekseni kırılacak, Tahran yalnızlaştırılmış olacaktır. İran''ın buna nasıl cevap vereceği dikkatle izlenmeli.

3- Lübnan''da Hizbullah Suriye desteğini kaybedecek. Suriye olmadan da İran, Hizbullah''a istediği desteği veremeyecek. Belki de Hizbullah''ın silahsızlandırılması süreci bu anlaşmadan sonra başlayacak.

4- ABD ve İsrail için, bölgede kendilerine karşı en büyük direnç kırılmış olacak. İran''ı tecrit etme yolunda en önemli adım atılmış olacak. Belki de, Suriyesiz İran daha açık hedef haline getirilecek.

5- Bu süreç, Hamas''la uzlaşma yolunda yeni bir kapı aralayabilir. Dolayısıyla Filistin barışı farklı bir sürece ilerleyebilir.

6- Türkiye-Suriye yakınlaşması çok daha ileri seviyeye gelebilir. Ankara''nın Lübnan üzerindeki etkisi artabilir. Yine Filistin barış sürecinde en etkin ülkeler arasına girebilir.

7- Bütün bunlar, PKK konusunda bölgesel ve uluslararası konsensusun gücün artıracağı gibi, Kuzey Irak ile Türkiye arasında yepyeni bir sayfa açılabilir. (Aslında bu sayfa açılmış durumda ve yakınlaşma devam edecek.)

8- Sürecin en önemli sonuçlarından biri de; barıştan ziyade, bölgesel savaşa yol açabilecek bir çatışmanın önlenmiş olmasıdır. Boşa çıkarsa, barış yerine savaş kapıları aralanacaktır.

Türkiye dostlarına ihanet mi ediyor?
00:0023/05/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin İsrail ile Suriye heyetlerini İstanbul''da bir araya getirmesi İslam dünyasına yönelik bir ihanet mi? ABD/İsrail cephesinin yakın bölgemizdeki yıkıcı tasarruflarını yaşayan bizler, bunu nasıl yorumlayacağız? Hamas''ın ve Hizbullah''ın yüzüstü bırakılması, İran''ın tecrit edilmesi sürecinde Ankara “Truva Atı” rolünü mü üstlendi?

Öncelikle sağlıklı ve ileriye dönük yorumlar için daha çok erken. Ortadoğu''da, dünya kamuoyunun ağır baskılarıyla başlatılan barış görüşmeleri bile çoğunlukla başarısızlıkla sonuçlandı. Filistin''de, Lübnan''da bunun sayısız örneklerini gördük. “Barış”ın mimarları Nobel ödülleri aldı ama o barış hiçbir zaman uygulanamadı. Yıllarca emek verilen diyalog süreçleri bir gecede yerle bir olabildi. Barış görüşmeleri yapılırken katliamlar işlendi. Tehdit hisseden devletler sınırlarının uzağında savaşlar çıkardı. Barış girişimleri acımasız saldırganlıklar için istismar edildi, kullanıldı. Bu bölgede barışın tarihi hiç olmadı. Çatışmaların, savaşların, insanlık suçlarının tarih yaptığı bir bölgenin insanlarıyız biz.

Ama bir gerçek hep varoldu: Üçüncü bir yol hiçbir zaman olmayacaktı, olmadı da. Barış yoksa savaş vardı. Diyalog olmayacaksa silahlar konuşacaktı. Barış ve diyalog yolları kapatıldığı, sürekli sabote edildiği için krizlerin, savaşın tarihi yazıldı, yazılmaya devam ediyor.

Irak işgal edilmeden önce, Anglo-Amerikan/İsrail ittifakı Irak''ı işgal etmeye hazırlanırken, savaşı engellemek isteyen ülke Türkiye oldu. Iraklı liderleri ikna etmeye çalıştı. Onları Türkiye''ye bile getirdi. Başaramadı. Ama savaşa iştirak etmedi. İşgal sonrası Türkiye''nin oluşturduğu bir platform Irak meselelerinin konuşulduğu tek ortam olarak kaldı.

Yarın Suriye''ye benzer bir tehdit olsa Türkiye aynısını yapacak. Savaşı engellemeye çalışacak. Birkaç yıl önce, Şam sokaklarında alarm vardı, dayanışma çadırları kurulmuştu, insanlar sokaklarda yürüyüşler yapıyordu, “Suriye''nin koruyucusu Allah''tır” afişleri asılmıştı. ABD cephesi, bir an önce bu ülkeyi dağıtmak istiyordu. Türkiye ise, Suriye''nin temkinli dönüşümü için çaba harcadı, işbirliği yaptı, destek oldu. ABD Büyükelçisi, Şam''a gitti diye Türkiye''nin cumhurbaşkanını tehdit ediyordu. Şimdi Türkiye''nin dediği, amaçladığı yere geldik.

Ankara''nın bu girişimlerini bu yüzden önemsiyorum. Belki barış olmayacak, bu süreç bir yere gitmeyecek ama en azından bu sürecin çatışmayı önleyici bir gücü olacak. Irak''tan sonra bir komşumuzun, birlikte yaşadığımız insanların ülkesinin işgali ve iç savaşı yaşamasını, paramparça olmasını, birbirlerini boğazlamalarını istemediğim için, Türkiye''nin “önleyici misyon”unu önemsiyorum. Bağdat''tan sonra Şam''ın da bombalanmasını istemediğim için… Bu bir yenilgi, korku, acziyet değil.

Hamas''ı davet ederek içeride ve dışarıda ağır tepkileri göze alan bir ülke Türkiye. Yarın aynı tutumunu devam ettirecektir. Dahası, yarın bölgede bir başka ülkeye yönelecek saldırı tehditlerine de karşı duracaktır, durmalıdır. Çünkü bu bölgede bir ülkenin daha parçalanmasının kendi parçalanması olacağını biliyordur, bilmelidir. Bu, İsrail''le barış değil, savaşın önlenmesi girişimidir. Aksi takdirde, bu konjonktürde küçük bir kıvılcımın bölgesel bir savaşa neden olacağını hepimiz biliyoruz.

Şimdi detaylar verelim;

Kahire''de, Mısır''ın arabuluculuğunda devam eden İsrail-Hizbullah görüşmesinden ateşkes kararı haberleri geliyor. Katar''daki Lübnan anlaşması Hizbullah''ın gücünü daha da artırdı ve İsrail bundan oldukça rahatsız. İsrailli yetkililer, İstanbul sürecinden pek de umutlu değiller. Sadece böyle bir sürecin başlayabilmesini bir başarı olarak görüyorlar. Ancak “Golan''ı verirsek kısa bir süre içinde İran''ı orada, karşımızda bulacağız. İran bizim için birinci derecede stratejik tehdittir” diyorlar. İsrail iç politikası açısından Golan''ın iadesinin zor olduğunu söylüyorlar. İsrail Başbakanlığı da, Suriye Dışişleri Bakanı Velid Muallim''in açıklamasını yalanladı. Muallim, “İsrail Golan''ı vermeyi tahahhüt etti” demişti. Yine Suriye''nin hava savunma sisteminden endişe ettiklerini söylüyorlar.

Golan karşılığında İsrail''in talepleri şöyle: Şam yönetimi, İran, Hizbullah ve Hamas''tan uzak duracak. Halid Meşal''i sınır dışı edecek… Bu ne kadar mümkün olabilir? Bu kadar ağır kararlar verebilecek yöneticilerin sonu ne olur, onu da düşünmek gerekiyor.

Şüphesiz bu oldukça uzun vadeli ve son derece zor işleyecek bir süreç. Başarı şansı çok yüksek değil. Ancak krizin etkisini zayıflatmak, krizi erteleme konusunda etkili olabilir.

Bütün bunlardan sonra ön önemli konu İran. İran''ın nükleer çabaları sadece ABD ve İsrail''i rahatsız etmiyor, bölge ülkeleri de tedirgin. Bugün itibariyle Ortadoğu''nun 13 ülkesi nükleer teknoloji elde etmeye doğru yol alıyor. Gerekçe İran… Bunu da bilmek lazım. Suriye-İran ekseni kırılırsa, İran yalnız bırakılırsa, bu başarılabilirse ne olur? İran''a açık bir saldırı gündeme gelebilir mi? ABD ve İsrailli bazı çevreler saldırı için oldukça sabırsız. Ama buna güçleri yeter mi emin değiliz. Daha şimdiden İsrail, “İran''a deniz ambargosu uygulayalım, Basra Körfezin''de İran''ın ticari gemilerini durduralım, havaalanlarına İran devlet adamlarını ve işadamlarını almayalım” türü öneri-ler yapmaya başladı. Ancak, petrol fiyatlarının 135 dolarlara fırladığı bir dönemde bu pek mümkün görülmüyor.

Şuna da emin olmak gerekiyor: Bütün siyasi, diplomatik süreçler sonrasında İran veya bir başka bölge ülkesine yapılacak bir saldırı, hesapları tamamen bozacak, barış arayışlarını sona erdirecek, yapılan anlaşmaları yok edecek, bölgesel direnç saldırıya uğrayan ülkenin yanında olacaktır. Barış ve diyalog sürece, savaş veya saldırı olmadığı zaman anlamlı olacak, aksi takdirde hiçbir işe yaramayacaktır.

Türkiye''nin uzlaşma arayışlarını bir “Truva Atı” rolü çerçevesinde tartışmak elbette mümkün. Ama bölgede barış önerecek tek ülke Türkiye kaldığını bilelim ve bu ülkenin bölgemize yönelik tehditlerinde önünde duracağını umalım…

Bir "Osmanlı Barışı" mümkün!
00:0027/05/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Savaş hazırlıklarının tüm hızıyla devam ettiği, nükleer saldırının bile pervasızca dile getirilebildiği, kendisi tehdit iken başkalarını tehdit ilan etmenin yadırganmadığı, bölge dışından gelen barış projelerinin bile ayrışmayı ve çatışmayı provoke ettiği, siyasi bunalımdan ekonomik krize kadar yeryüzünün genelde büyük sarsıntılarla yüzleşme ihtimalinin güç kazandığı bir dönemde, 21. yüzyıla ayarlı bütün planlamaların merkezinde yer alan bu coğrafyada barış ya da en azından etkili diyalog söz konusu olabilir mi?

Buna "evet" demek için çok fazla gerekçemiz var. Siyasi gerekçemiz var, ekonomik gerekçemiz var, kültürel gerekçemiz var, kendi geleceğimizle bağlantılı gerekçelerimiz var, bu toprakların ve şehirlerin insanlarıyla birlikte yaşadığı trajedilere son verme arzusuyla bağlantılı gerekçelerimiz var. Ülkelerin, şehirlerin, sokakların ve evlerin bölünmesini, ayrışmasını, onlarca yıl sürecek ve toplumsal hafızamızda derin izler bırakacak düşmanlıkların önüne geçme hayallerimiz var, olmalı.

Ancak ister barış için olsun ister diyalog için olsun isterse çatışmayı önleme amacıyla olsun; "Osmanlı" ifadesini gören bir çok kişinin tüylerinin diken diken olacağı bir gerçek. Kimi bu arayışı Cumhuriyet için tehdit olarak algılayacak, kimi saltanat isteği olarak görecek, kimi emperyal bir hırs olarak kabul edecek, kimi ABD''nin Büyük Ortadoğu Projesi ile karıştıracak. Yapmadılar mı? Bu ülkenin aydınları; ABD''nin güvenlik stratejilerini bu ülkeye ve bölgeye "Yeni Osmanlı Projesi" olarak tanıtmadılar mı? Kimileri de bu yolda yürüyenleri ABD, İngiltere veya Avrupa Birliği''nin Truva atı olarak görecek.

Gerçekten barış, diyalog arayanlarla, gerçekten yüzyıldır yapamadığımızı yapmaya çalışanlarla emperyal güçlerin ardına sığınıp "barış projeleri" önerenleri ayırmak elbette son derece zor olacak.

Bir Osmanlı Milletler Topluluğu, bir Yeni Osmanlı Misyonu, bir şanlı tarih hayali değil önerilen. Elbette bu bölgede siyasi, ekonomik ve kültürel alanda büyük projeler uygulanabilir. Kuzey Amerika''da, Avrupa Birliği örneğinde, Asya-Pasifik''teki örneklerde olduğu gibi, bölgesel işbirliği örnekleri sergilenebilir. Gümrük birlikleri, siyasi ortaklıklar, kültürel iletişim, kaynakların elverişli kullanılabilmesi ve güvenlik alanında parlak işbirliği alanları oluşturulabilir.

Ama söylemek istediğim bu değil. Bütün bunların ötesinde, sadece konuşabilmek için, sadece ortak bir iletişim kanalı oluşturabilmek için, sadece krizleri önlemeye yönelik öneriler geliştirmek için, yıllardır bize önerilen barış ve dönüşüm projelerinin yıkıcı sonuçlarını ortadan kaldırmak için, kendi önceliklerimize göre, ortak iyiliklerimiz için barış hareketleri, girişimleri geliştirmek zorundayız. Bu, bir varolma mücadelesidir.

Öncelikle bölgemizdeki bütün ortaklıkları ayrıştırmaya, ayrılıkları çatıştırmaya, bu çatışmadan güç elde etmeye dönük bölge dışı müdahalelere, siyasi projelere karşı bir barış dalgası hareket geçirilmeli. Özellikle 11 Eylül''den bu yana, Türkiye''nin de içinde bulunduğu coğrafyaya yönelik bütün uluslararası nitelikli girişimler ayrıştırıcı, kamplaştırıcı, yabancılaştırıcı ve güvenlik eksenli olmuştur. Etnik çatışma, mezhep çatışması, laik-İslamcı kavgası, kültürel ayrıştırma hatta Müslümanları kendi aralarında kategorilere ayıran çalışmalar olmuştur.

Kuzey Irak merkezli olarak Türkiye, İran, Suriye''de etnik çatışma, Filistin''de Hamas-El Fetih çatışması, Darfur''da Arap-Afrikalı çatışması, İran''da ayrıca Fars-Arap çatışması, Mısır''da Kıpti-Cezayir''de Berberi sorununu tahrik etme ve bütün bölgede Şii-Sünni gerilimi gibi bölgenin zaafları üzerinden bir dizayn çalışması yürütülmektedir.

İşte, bu uğursuz dalgayı tersyüz edecek bilinç harekatının kitleler düzeyinde harekete başlatılmasının ne kadar vahim önceliği sahip olduğu ortada. Bir hayal önermiyoruz. Mümkün olanın denenmesinde ısrar ediyoruz.

İki yıl önce korkunç bir çatışma yaşanan Lübnan''da istendiği zaman uzlaşma sağlanabiliyorsa, Cumhurbaşkanı seçilebiliyorsa, Şii-Sünni çatışması ve iç savaşın önüne geçilebiliyorsa, savaş beklerken bir iki hafta içinde anlaşma sağlanabiliyorsa bu mümkündür. ABD ve İsrail''in haritadan silmeye and içtiği Suriye ile İsrail Türkiye tarafından bir araya getirilebiliyorsa bu mümkün. Pazar günü Lübnan parlamentosundaki görüntünün mimarları, aynı şeyi Filistin iç çatışmasında, Irak''taki mezhep eksenli iç iktidar mücadelesinde de gösterebilir. Bölgesel dinamiklerin bile barış önerebildiğini, başarılı olabildiğini görüyoruz. Aynı dinamiklerin geniş barış perspektifleriyle hem bölge içi zaaf alanlarına hem de dışarıdan gelen yıkıcı tasarruflara müdahale alanının olduğunu fark ediyoruz.

O zaman: Öncelikle bölgesel dinamikleri bu yönde cesaretlendirmek, gerilimlerin bütün taraflarıyla diyalog içinde olan Türkiye''yi büyük barış harekatına yöneltmek için toplumsal destek oluşturulabilir. Ancak en önemlisi, devletlerin, yönetimlerin girişimlerinin ötesinde, bazen de onlara rağmen tarihi nitelik taşıyacak bir büyük yürüyüş başlatılabilir. Bu, acımasız bir dünya düzeni öngörenlere karşı en büyük direniş olacaktır.

ABD eski Başkanı Jimmy Carter, İsrail''in elinde 150 nükleer bomba olduğunu söylüyor. Bölgede 13 ülke resmen nükleer çalışmalara başladığını deklare etti. Kaynaklar ve hegemonya arayışları yüzünden öyle acımasız bir yıkım uygulanıyor ki, bırakın toplumları ve ülkeleri, aileler bile bölünür oldu.

Bu bölgenin ahmaklarının da yardımıyla 21. yüzyılı inşa etmeye girişenler bizim için 20. yüzyıldan daha beter bir gelecek tayin etmeye çalışıyorlar. Öyleyse biz buna direneceğiz. Bunu yaparken de, kendimizle barışacağız. Onlar savaş isterken bizler inadına kardeş olmanın yollarını arayacağız, aramalıyız. Başka da yol görünmüyor.

Adına ister "Osmanlı barışı" densin isterse başka bir isim bulunsun. Gerekirse acı fedakarlıklar yaparak kendi geleceğimizi kendimiz kurmak zorundayız. Çünkü başkalarının bizim için kurduğu bir gelecek yok!

AK Parti"ye ihanet eden kim!
00:0028/05/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Önce dünyanın en önemli haber kanallarından Reuters''a konuştu. Ajansın 19 Mayıs''ta özel haber olarak duyurduğu ve Türkiye''de büyük yankı uyandıran haberde; “AK Parti''nin kapatılacağı, Başbakan Tayyip Erdoğan''a siyasi yasak geleceği, yeni parti hazırlıklarına başlandığı” güçlü bir iddia olarak aktarıldı.

Haberin bu kadar etkili olmasının tek sebebi vardı; açıklanmayan kaynağı.. Reuters, kaynağını açıklamadı ama bu kişinin “bir bakan” olduğunu duyurdu. Böyle bir dönemde, yargı süreci işlerken, Türkiye diken üstündeyken, siyasi krizin ekonomik krizi tetiklemesinden endişe edilirken ve en önemlisi Türkiye''nin bütün enerjisini tüketen iktidar çatışması zirvedeyken mağdur durumda olan bir partinin bir bakanı ya da “üst düzey yetkilisi” böyle bir açıklama yapabiliyordu.

Aynı haberde “üst düzey AK Partili”; “Türkiye''nin geleceği konusunda çok endişeliyim. Kaderimiz 11 yargıcın elinde. Parti içinde ruh hali çok karanlık. Güçlü 2 numaramız yok” diyordu. Ya Reuters yalan veya uyduruk bir kaynağa dayanıyor ya birileri Reuters''ı işletiyor ya da bunların hepsi gerçekti.

Böylesine hassas bir dönemde bomba etkisi yapan haber sonrası akıllarda bir dizi isim geçmedi değil. Zihinlerde bir çok senaryo üretildi. İhanet edenin kim olduğu öğrenilemedi. Kültür Bakanı Ertuğrul Günay “Ajansı yalanlamıyorum ancak böyle bir bakan olabileceğini düşünemiyorum” derken Adalet Bakanı Mehmet Ali Şahin açıklamayı yapanların açıklanmasını istiyordu.

“Hain” tespit edilemedi. Ama durmadı da. Reuters''tan sonra ABD basınına, The Washington Times''a konuştu. Cümleler aynıydı: “Türkiye''nin geleceği konusunda çok kaygılıyım. Kaderimiz 11 yargıcın elinde. Partide ruh hali çok kasvetli.” Gazete; “Konunun hassasiyeti nedeniyle adının açıklanmaması kaydıyla konuşan üst düzey AK Parti üyesi” diyordu. Gazete, Reuters''ın haberini kendi kaynağı gibi gösterip bir skandala imza atar mı, bilmiyoruz. Öyle değilse adamımız sırayla Batılı medya organlarını besliyor demektir.

Gizemli mi, boşboğaz birisi mi, hain mi yoksa üç yıldır belli merkezlerden yürütülen kampanyaya içeriden destek veren birisi mi onu da bilmiyoruz. Ancak bu boşboğazlıktan bir siyasi güç devşirmesinin imkansız olduğunu biliyoruz.

Ama aynı kişinin Washington Times''a konuşması üzerinde özellikle durmak lazım. Çünkü bu gazete, 2005 yılından bu yana, AK Parti yönetiminin tasfiyesi için, içerideki bazı çevrelerle birlikte yürütülen kampanyanın önemli adreslerinden biri. Krizin bugünkü noktaya gelmesinde önemli payları olduğunu düşünüyorum. İyi niyetli düşünüp, “aslında krizin nerelere geleceğini iyi okudular” demedim hiçbir zaman. “Batı''nın son şansı: Medeniyet savaşını kazanacak mıyız” isimli kitabında “İslamofaşizm” kavramını ilk kez kullanan (daha sonra George Bush kullanmaya başladı), AK Parti yönetimini bu sıfatla tanımlayan gazetenin editörü Tony Blankley kampanyanın öncülerinden biri.

Hudson senaryolarından Zeyno Baran''ın 2006''daki darbe tahminine, Türkiye kökenli “uzman”ların kehanetlerinden Michael Rubin''in iftira ve tahriklerine kadar üç yıldır bir senaryo uygulanıyor ve bizim gizemli “AK Partili üst düzey yetkili” şimdi onlara servis yapıyor. Ankara-Washington hattında kurulan darbe komitesine içerideki durumu bildiriyor.

Blankley, 2005 yılında Washington Times''ta çıkan “İslamcı Türkiye''ye hayır” yazısında Başbakan Erdoğan''a çok ağır iftiralar atmış, Türkiye''de İslamcı-faşist darbe senaryosu çizmişti.

Aynı çetenin tetikçilerinden Rubin''in “Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak” başlıklı, 2 Şubat 2007''de yayınlanan yazıda, Türkiye''nin 2001 krizinden daha beter bir krizi sürüklendiği iddia edilerek inanılması güç iddialara yer verildi. Mayıs 2005''te düzenledikleri “Turkey: The Rood to Sharia?” başlıklı sempozyumda; Türkiye''deki gidişatın durdurulması için ABD ve ordunun müdahalesi istendi. Aynı isimler, Türkiyeli uzmanlarıyla birlikte sahnedeydi. Onlara göre Türkiye artık “Hasta adam”dı ve Türkiye ile ABD arasındaki en büyük sorun Erdoğan”dı!

Irak''ı kan gölüne dönüştüren, Suriye''yi parçalamaya çalışan, Türkiye''de iç savaş tezgahlayan bu faşist grubun yürüttüğü kampanya ile Türkiye''deki gelişmelerin birbirine bu kadar paralel gelişmesini ibretle izliyoruz. Bir yıl önce, 2 Şubat tarihli “Türkiye''nin bir İslamcı Cumhurbaşkanı mı olacak?” başlıklı yazıdaki şu ifadeleri hatırlatayım: “Erdoğan uyarıldı. Dikkate almaması durumunda sokaklarda tanklar dolaşmayacak. Siyasal ve yargısal süreç işletilecek. Yine dikkate almazsa parti bölünecek.”

Bir yıl önce onlar senaryoyu böyle yazarken bazıları Washington''da onlarla kol kola dolaşıyordu. O zaman, neocon mabedlerde neofasişt grubun diliyle konuşanlar, bu çirkin kampanyaya karşı hiçbir şey yapmadı. Onların ayıbı ile bugün kendi partisine ihanet eden kişi veya kişilerin Reuters''a ya da Washington Times''e açıklama yapmaları arasında hiçbir fark yok. Aynı ihanetin halkaları olarak görmemek mümkün mü?

“Hangi AK Partili ihanet ediyor” sorusu bence çok daha önce sorulmalıydı…

Aç insanlar için toplama kampı!
00:0029/05/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

24 Mart 2006''da “ABD neden toplama kampı hazırlıyor” başlıklı bir yazı yazmış ve çok tepki almıştım. ABD ve İngiltere''nin askeri müdahalelerinin büyük bir krizin kapılarını açtığını, bunu Asya ekonomilerini vuracağını, iç ve dış tehditler nedeniyle Transatlantik Eksen''in çökeceğini, doların sığınak olmaktan çıktığını, altına (ve kaynaklara) yönelişin başladığını, ABD''deki ideolojik kadronun bu çöküşü durduramayacağını, tehdidin giderek büyüyeceğini, artık ekonomik Armageddon''un dile getirildiğini not ederek; “Amerika''nın topyekun ekonomik çöküşten kurtulma şansı sadece onda bir. Çöküşten sonra kendini vuracak ekonomik gerilemeden kurtulma şansı onda üç. Ardından (üçüncü aşama) gelecek karmaşadan sonra nihai anlamda ekonomik kıyametten (Armageddon) kurtulma şansı ise onda altı” şeklindeki değerlendirmeyi alıntılamıştım.

Ama yazıdaki ana tema, ABD''deki “olağanüstü günler”e hazırlıktı. Tartışmaya neden olan ifadeler şunlardı: “FEMA (Federal Acil Yönetim Ajansı) yeniden yapılanıyor. Hem de nükleer saldırı, isyan ve iç savaşa hazırlık için. Olağanüstü hal ve sıkıyönetim yasaları yeniden belirleniyor. Bankacılık işlemlerinden vatandaşlık yasalarına kadar ABD olağanüstü şartlar için hazırlık yapıyor. Ülke çapında 800 toplama kampı hazırlandı. FEMA tarafından yönetilecek bu kampların bir çoğu binlerce insanı barındıracak nitelikte. En büyükleri de Alaska da. Alabama, Arkansas, California, Colarado, Georgia, Hawai, Illinois, Indiana, Luisiana, Mississippi, Nevada, Oregon, Texas, Washington ve daha bir çok eyalette hazırlanan kamplar, yüz binlerce insanı barındıracak nitelikte. Halliburton''ın yan kuruluşu Kellogg, Brown and Root, toplama kampı yapmak üzere İçişleri Bakanlığı''ndan 385 milyon dolarlık ihale aldı.”

ABD kaynaklı bu bilgi tartışılabilir ancak bir durum tespiti açısından son derece önemliydi. O günden sonraki bütün gelişmeler, ekonomik kriz anlamında, bu yönde gelişti. Türkiye''deki ekonomi yorumcuları bir hafta öncesini unutup ve bir hafta sonrasını öngöremedikleri ve dünyayı büyük bir kaosa sürükleyen birkaç kredi kuruluşuna bağımlı oldukları için bugünleri kimse tartışmadı. Şimdi de geleceği tartışmıyorlar.

Avrupa Birliği''nin “akil adamları” 20 Nisan''da çok önemli bir bildiri yayınladı. Bu bir anlamda bütün dünyaya yönelik bir acil çağrıydı, uyarıydı. Dünyanın görülmemiş bir felakete sürüklenebileceğine yönelik dikkat çekme çabasıydı. ABD kaynaklı finansal krize yönelik sert ifadelerin kullanıldığı bildiride, “Hiçbir kurala bağlı olmayan bankacılık sektörü son yirmi yılda büyümekten başka bir şey yapmadı. Dünyanın en büyük üç derecelendirme kuruluşu, saçma sapan menkul kıymetlere görece olarak risksiz notu verdi. Bir yatırım bankası spekülasyon yaparak milyarlarca dolar kazandı. Her şey satılık olduğunda toplumsal birlik ufalanırken sistem çöküyor” denildi. Aralarında bir çok ülkenin eski başbakanı, devlet başkanı ve ekonomik bakanları olan bildiri sahiplerinin uyarıları hayati önem taşıyor.

Bu bir spekülasyon değil. Karamsarlık yaymak da değil. Krize ve yolsuzluğa batan finans sistemi, yıllardır dünya ekonomisini rehin aldı, şimdi nihai noktaya dayandı ve çöküş başladı. Ancak para patronları, finans sistemi şimdi çöküşü engellemek, kayıpları telafi etmek, küresel saltanatını sürdürmek için acımasız ve gayri insani yöntemlere başvuruyor. Merkez bankalarından söğüşlenen yüz milyarlarca dolarla yetinmeyen finans sistemi şimdi farklı bir dünya düzeni kurma, bu amaçla da çok ciddi çatışma senaryoları hazırlamakla meşgul.

Bugüne kadar önce enerji kaynakları üzerinde spekülasyona girişti. Petrol fiyatları hızla tırmandı. Yüzde 60''ı spekülasyon olarak kasalarına girdi. “Paper oil” sistemi devam ederse birkaç yıl içinde fiyat 200 dolara yükselecek. Almanya, petrol fiyatları üzerindeki spekülasyonun yasaklanması için tüm dünyaya çağrı yapmaya hazırlanıyor.

Ardından altın, gümüş, metal ve diğer madenlere yöneldi. Dünya genelinde kaynaklara yönelik müthiş bir saldırı başladı. Bir çok bölgede bu yeni çatışmalar çıkardı, çıkaracak.

Finans baronları daha sonra gıdayı keşfetti. Buğday, mısır ve pirinç üzerinde spekülasyon başladı. Fiyatlar arttı, yoksullar sokaklara döküldü. Wall Street bankaları şimdi Afrika''da, Latin Amerika''da, eski Sovyet cumhuriyetlerinde binlerce dönüm arazi kapatma yarışında. Gıda krizinin gerçek boyutu önümüzdeki yıl ortaya çıkacak. Ve pek yakında çok ciddi bir su kriziyle yüzleşeceğiz.

Türkiye, bu alanlarda köklü adımlar atmalı, tedbirler almalı. Mısır ve Sudan gıda güvenliği için ortak girişimlere başladı. Batı ve Doğu gıda güvenliği gibi bir sorunla mücadele etmek zorunda kalacak. Türkiye, hem kendi ihtiyacı hem de bölgesel ihtiyaç için çok ciddi hazırlıklar yapabilir. Bütün bölge için bir “Ortadoğu Gıda Ambarı/Bankası” oluşturabilir. Tarım arazileri üzerinde sıkı denetim uygulanabilir, tohumculuk stratejik güvenlik çerçevesinde değerlendirilebilir.

Küresel kriz, ABD krizi olmaktan çıktı. Finans sistemi yeni bir düzen inşa etmek için insanlığın bütün birikimlerini adeta emiyor. Böyle devam ederse, iki yıl içinde bütün tehdit değerlendirmeleri değişecek. Dinsel, ırksal, kültürel farklılıkların değil, aç insanların tehdit olarak görüldüğü, askeri güvenlik projelerinin bu yeni tehdide göre şekillendiği, kitlelerin hızla sistem dışına itilip kontrol edilmeye çalışılacağı bir dünya şekillenecek.

Aç insanlar toplumsal yasa dinlemez. Aç insanlar devlet/düzen dinlemez. Aç insanlar silahla/güçle kontrol edilemez. Bu adaletsiz gidiş kesinlikle önlenmeli, yönetilmeli. Devletler sosyal politikalara ağırlık vermeli. Krizin ekonomik boyutunun ötesindeki muhtemel etkileri, siyasal ve sosyal sonuçlarıyla birlikte değerlendirilip çözümler üretilmeli.

Dünyanın kaderini bu yağmacılara terk edip aç insanları toplama kamplarına doldurmak için olağan dışı güvenlik önlemlerine yönelen devletler asla başarılı olamayacak.

.Türkiye iki büyük savaşı engelledi!
00:0030/05/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''nin arabuluculuğunda başlayan Suriye-İsrail görüşmelerine Haziran ayının ilk haftası devam edilecek. Bu görüşmelerin önemine inanmayanlar çok. İsrail''i düşününce, böyle bir barışın mümkün olduğuna inanmak elbette zor. Bazıları, Hizbullah ve İran''ın yalnız bırakılmasına karşı durduğu için, bazıları da İsrail''in gerçekten barış istemediği için Türkiye''nin boşuna bir uğraş içinde olduğunu düşünüyor. Bazıları da, Türkiye''nin barış karşılığında su vermeyi taahhüt ettiğini ileri sürerek, bu görüşmelerin bedelini Türkiye''nin ödeyeceğini söylüyor. Bölgede suyun nasıl bir stratejik değere dönüştüğü ayrı bir konu. Türkiye''nin bütün bölgeye su vererek suyu stratejik bir değer olarak kabul ettirmesinin önemi bir başka önemli konu. Ancak görüşmeleri değerlendirirken daha esas konular üzerinden konuşmak gerekiyor.
Öncelikle bu görüşmeler barışı sağlamaktan çok savaşı önlemeyi amaçlıyor. Bunu not edelim ve şu habere bakalım: Washington Post gazetesi, "ABD''nin, Suriye''de gizli nükleer tesis olabilecek üç yer tespit ettiğini, bu tesislerin Eylül ayında İsrail tarafından bombalanan ve nükleer tesis olduğu iddia edilen El Kibar bölgesine destek üniteleri olup olmadığını öğrenmeye çalıştığını" aktardı. Aynı haberde, Suriye''ye giden füze deneme unsurlarının nasıl engellendiği ve bu ülkeye nasıl askeri ambargo uygulandığı da anlatılıyor. Önce söz konusu olayı aydınlatalım:

Geçtiğimiz yıl 6 Eylül''de ayında, İsrail savaş uçakları Türk hava sahasını da kullanarak Suriye''de bir bölgeyi bombaladı. Hatta uçakların yakıt tankları Türkiye topraklarına bırakıldı. Bölge bir anda hareketlendi. Şam-Ankara trafiği hızlandı. Türkiye çok sert tepki gösterdi. İsrail''den açıklama istendi. Ancak İsrail bunu yapmadı. Savaş uçakları, nükleer tesis gerekçesiyle Suriye''nin El Kibar bölgesini bombalamıştı. Aynı saldırıyla, Şam yönetiminin Rusya''dan aldığı güçlü hava savunma sistemi de denendi.

Şu tesadüfe bakın! Aynı tarihte yani 6 Eylül''de, ABD''de bir B-52 bombardıman uçağı Kuzey Dakota''daki askeri üsten 6 adet nükleer başlıklı Cruise füzesi ile kalktı. Louisiana''ya kadar bu füzelerle ve W-80-1 nükleer başlıklarla uçtu. Her bir füze 150 kilotonluk patlayıcı taşıyordu ve Hiroşima''ya atılandan on kat daha güçlüydü. Olay Bush''a kadar aktarıldı ve bunun "yanlışlıkla" olduğu açıklandı. Böyle bir yanlışlık 40 yıldan bu yana ilk kez gerçekleşiyordu.

Bunların öncesi de var:

Irak işgalinden hemen sonra, 2003''te, İsrail savaş uçakları Suriye''nin başkenti Şam yakınlarına kadar geldi. Bir bölgeyi bombalayıp geri döndü. Normal zamanlarda iki ülkeyi savaşa sürükleyecek bir saldırıydı bu. Bu, İsrail''in 1982''de Irak''ın Osirak tesislerini bombalamasından sonra giriştiği en tehlikeli saldırıydı.

14 Eylül 2004: İsrail F-16''ları Suriye savaş uçaklarıyla Doğu Akdeniz üzerinde kapıştı. Suriye''ye ait iki MİG-29 düştü. Uçaklardan biri İsrail yapımı Python-4 füzesiyle, diğeri de ABD yapımı AIM-9M Sidewinder füzesiyle düşürüldü. Bu olayın ardından Suriye hava savunma sistemini güçlendirmek için Rusya ile görüşmeleri başlattı. SA-18, TOR M1, S-300PMU2 ve S-400 sistemleri istedi. İki ülke, ABD ve İsrail''in tepkilerine rağmen, SA-18 kısa menzilli füze sistemin satışı konusunda anlaştı.

26 Haziran 2006: İsrail savaş uçakları Suriye hava sahasına girip Devlet Başkanı Beşşar Esad''ın Lazkiye''deki ikametgahı üzerinde alçak uçuş yaptı. Bu tacizin ardından İsrail, 34 gün sürecek Lübnan saldırısını başlattı.

28 Temmuz 2007: İsrail''e ait pilotsuz uçaklar Lübnan üzerinden Suriye hava sahasına girdi. Güçlenen Suriye savunması, İsrail casus uçaklarını düşürdü.

Şimdi yukarıdaki haberi yeniden okuyalım. 6 Eylül''de bir tesis saldırıya uğradı. Ama ABD, üç yeni hedefin daha tespit edildiğini açıklıyor. Bu yeni bir saldırı gerekçesinin bulunduğunu gösteriyor. Tam da Türkiye''nin iki ülkeyi aynı masada oturmaya zorladığı bir dönemde. Katar''da yapılan Lübnan anlaşması ve ardından Cumhurbaşkanı''nın seçilebilmesi, krizin bir anlamda önlenmesi Washington''da pek hoş karşılanmadı. Hizbullah''ın pozisyonunu güçlendiren bu süreç, ABD''nin Lübnan hesaplarını bozdu. Tabii Suriye hesaplarını da. Hatta ABD ile İsrail arasında belirgin fikir ayrılıkları olduğu iddiaları bile var. Hem Katar''da hem de İstanbul sürecinde çok önemli bir rol üslenen Türkiye, diğer bölgesel aktörlerle bir inisiyatif geliştirmeye çalışıyor.

İran''a saldırı tehditleri devam ederken, Lübnan projesi ve Suriye''ye saldırı hevesleri gizlenmiyor. Bu durumda, ABD''nin "üç nükleer hedef" açıklaması bütün barış girişimlerini boşa çıkaracak saldırının önünü açabilir. Bu yüzden, Türkiye''nin girişimleri savaşın önlenmesi yolunda dev adımlar olarak anılmalı.

Belki de yeni bir 6 Eylül senaryosu son anda önlendi. Türkiye öne çıkmasaydı, ABD ve İngiltere dışında iki ülke daha bu yönde bir girişim başlatacaktı. Türkiye erken davrandı ve başarılı da oldu.

Hamas''ın İsrail''le pazarlıklarını Hizbullah yürütecek. İran ve Suriye, İsrail görüşmesine rağmen stratejik ilişkilerin devam edeceğini açıkladı. İsrail''de Ehud Olmert''in istifası isteniyor. Lübnan sakinleşti ve bunu bölgesel güçler sağladı.

İşte o bölgesel güçler, özellikle Türkiye, Lübnan''ı iç savaşa veya işgale sürüklenmekten kurtardıkları gibi şimdi de Suriye''ye yönelik bir saldırı planını önlemeye çalışıyor.

ABD/İsrail saldırısı Lübnan''da önlendi. Şimdi Suriye''ye saldırı girişimi önleniyor. Eğer bu süreç olmasaydı, ABD''nin yönlendirmesiyle İsrail''in Suriye''deki bu "hedefler"e 6 Eylül''de olduğu gibi bir saldırı yapması muhtemel olacaktı. Türkiye ve bölgesel dinamikler, ABD''ye rağmen önemli adımlar atabiliyor artık

Şık olmayacak ama yazmak zorundayım
00:003/06/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Okyanuslarda yüzen işkence gemileri Türkiye''ye bile gelmiş. Bir tanesi Marmaris''te demirlemiş. Bu biliniyor. Bilinmeyen; kaç tane geldi? Kaçı savaş gemisiydi, kaçı yük gemisiydi ya da başka tipte gemilerdi? Türkiye''den kimi/kimleri götürdüler? 24 ülkenin ortak olduğu bu “modern esir ticareti”nde, “insan pazarı”nda Türkiye''den kimlerin imzası var?

İngiliz Guardian gazetesi, ABD''nin gizli cezaevleri dışında okyanuslarda yüzen hapishane gemileri olduğunu yazdı. 2001 yılından bu yana 17 gemi bu amaçla kullanılmış. Sadece 2006''da bu şekilde 200 sevkiyat yapılmış. Merkez, Hint Okyanusu''ndaki Diago Garcia askeri üssüymüş. 20 bin kişi bu şekilde tutuluyormuş. İki gemi tespit edilmiş; USS Batan ve USS Ashlan.. Bu bilgiler ne zaman yayınlanıyor? 2008''in Haziran ayında!

Belki hoş karşılanmayacak ama bu köşede, 2002 yılından bu yana konuyla ilgili en detaylı bilgiler aktarıldı. Gizli cezaevlerinden esir ticaretine, hangi ülkelerde CIA işkence merkezi olduğundan yağmur ormanlarında ve Ortadoğu/Afrika çöllerindeki gizli sorgu evlerine kadar her şey. Hayalet gemiler bile! Ülke isimleri verildi, Türkiye''ye; “bu pis işten sıyrılma” çağrısı yapıldı. İnsanlık suçuna bu ülkeden iştirak edenlere; “yarın hesap veremezsiniz, deşifre olacaksınız” uyarıları yapıldı. “Yalanlamayın. Bir süre sonra ABD bütün bunları kabul eder. Siz yaptıklarınızla kalırsınız. Bu insanlık suçunda yer almayın” dendi.

2002 tarihinden bu yana okyanuslarda, uluslararası sularda gezinen bazı gemilerin nasıl insan kaçakçılığında kullanıldığı, sorgu ve işkence üssüne dönüştürüldüğü, hiçbir ülkenin karasularına girmeyerek hukuktan ve adaletten kaçıldığı, insan hakları patronu bir çok Batılı ülkenin bu suç şebekesine ortak olduğu, bir “esir pazarı” işletildiği bu köşede detaylı olarak aktarıldı.

Guardian gazetesi iki gemi isminden söz ediyor. ABD donanmasına bağlı iki gemiden. Oysa olay öyle değil. Asıl hapishane gemileri hiçbir ülke siciline kayıtlı değil. Sanıldığı gibi askeri gemi de değil. Evet, ABD donanması, tıpkı askeri üsleri gibi, birer esir pazarı. Ama asıl gizlenen, dünyanın dikkatlerinden kaçırılan gemiler bunlar değil. Asıl cinayet sivil gemilerde işleniyor. Halen tahminlere göre 27 bin kişi bu ticaretin kurbanları. 11 Eylül''den bu yana yaklaşık doksan ülkeden yüz bine yakın insan sorgulandı.

Burada bir şeye dikkat çekmek istiyorum. Yıllar önce, bu konuyu tartıştığım yazılarda da aynı duruma dikkat çekmiştim. Hint Okyanusunda, Güney Çin Denizi''nde hemen her hafta bir yük gemisi kaçırılıyordu. Deniz korsanlığı o kadar artmıştı ki, kaçırılan gemilerden bir daha haber alınamıyordu. Birkaç yıl devam eden bu korsanlık birden kesildi. İşte, okyanuslarda dolaşan, esir ticaretinde kullanılan, hiçbir ülke siciline kayıtlı olmayan bu kimliksiz gemiler, işte bunlar asıl işkence gemileri.

Bu dönemde, gemileri kaçıran korsanların kimlere çalıştığı belli değil mi? O gemiler CIA''nın emrinde şimdi. Yüzlerce, binlerce insan bu gemilerden geçiyor. Hayalet gemiler diyoruz onlara. Kimliksiz, kimsesiz, sahipsiz, savunmasız insanlar, okyanuslarda, yeryüzünün en ıssız yerlerinde sorgulanıyor, hapsediliyor. BM ve insan hakları örgütleri birkaç yıl önce bu konuyla ilgilenmeye başladı. Oysa bu trafik, Afganistan işgalinden bu yana devam ediyordu.

Sadece bir hatırlatma yapacağım. 6 Temmuz 2005 tarihli “Offshore işkence merkezleri, hayalet gemiler, korku adası” başlıklı yazıdan bugünkü bilgileri genişletmek için, hatırlatacağım:

“Hayalet gemiler... Uluslararası sular, ABD için hukuktan, kanundan, ahlaktan, insanlıktan kaçmak için birebir. Şuna kesinlikle inanıyorum: ABD''nin esirleri doldurduğu hayalet gemilerin hiç biri kendi gemi siciline kayıtlı değil. Öyleyse bu gemiler nereden geldi? Aklıma birkaç yıl öncesine kadar Hint Okyanusu''ndaki korsanlık hikayeleri geliyordu. Bir çok yük gemisi kayboldu. Bölgede korsanlığın tehlikeli boyutlara geldiği söylendi. O gemiler hala bulunamadı. Ama korsanlık bir anda yok oldu.

Hint Okyanusu''ndaki Diago Garcia adası. Hani bütün Güney Asya''yı vuran tsunami dalgalarının hiç etkilemediği bin 600 kilometre uzunluğunda, Afganistan ve Irak''a bomba yağdıran B-52''lerin kalktığı ada. Bin 700 ABD askerinin bulunduğu ve “Adalet Adası” dedikleri, aslında İngiltere''ye ait olan, ABD''ye kiralanan ada şimdi hayalet gemilerin bağlı olduğu, kayıp insanların tutulduğu bir işkence adasına, korku adasına dönüştü. Buraya götürülen kaç kişinin hayatta olduğu bilinmiyor. Guantanamo ve Ebu Gureyb''in burada yaşananlara göre buzdağının sadece görünen yüzü olduğu, ABD savaş gemilerinin sürekli buraya esir taşıdığı, adanın sayısı bilinmeyen offshore işkence merkezlerinin en önemlisi olduğu belirtiliyor.

“Kaybolan yüzlerce belki de binlerce insan nerede? Bu insanların aileleri, eşleri, çocukları, ana babaları nasıl bir dram yaşıyor? Nereye başvurup, kimden bilgi alabilirler? Bu insanlar ne ile suçlanıyor? Neden hiçbir şekilde haklarında yargı süreci başlatılmıyor, resmi suçlama yapılmıyor? İnsanlar evinden, sokağından, okulundan, işyerinden, camisinden alınıp kimsenin bilmediği yerlere götürüldü. Bazıları dükkanından, bazıları caddede yürürken kaçırıldı. İşkenceyi meşrulaştıranlar, devlet terörünü meşrulaştıranlar, adam kaçırmayı da yasallaştırdı. İşkence kurumsallaştığı gibi devlet eliyle korsanlık, devlet eliyle adam kaçırma da kurumsallaştı. Bunun için istihbarat birimleri kuruldu. Bunun için kadrolar yetiştirildi. Bunun için araçlar geliştirildi. Bunun için gizli bölgeler ayrıldı.”

Bunlar 2005''ten notlar. Daha öncesine gitmiyorum…

Obama kazanacaksa Bush İran"ı vuracak!
00:004/06/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dışişleri Bakanı Ali Babacan, AK Parti''yle ilgili kapatma davasına ABD''nin bakışını birkaç cümleyle özetlemiş: “Bush ve Rice bizden yana ama Ortadoğu''nun istikrarı için. Cheney''nin başını çektiği şahinlerinse hiç umurunda değiliz, onlar için varsa yoksa İran.” (Akşam: 3 Haziran 2008)

Cheney''nin başını çektiği grup için AK Parti''nin kapatılması diye bir gündem yok mu? Elbette var. Partinin kapatılmasına karşı olmak bir tarafa, onlar, içerideki ortaklarıyla birlikte, partiyi kapatmak için üç yıldır uğraşıyor. Bu basit bir umursamazlık değil, başka hedeflere yoğunlaşıldığı için hafife almak da değil. Bu, olası İran saldırısı öncesinde, ne yapacaklarını kestiremedikleri bir iktidarın devre dışı bırakılması için uygulanan son derece sistematik bir program.

Onlar için gerçekten de “varsa yoksa İran.” Belki içerideki karmaşadan başımızı kaldırıp göremiyoruz ama, hem bölgesel hem de uluslararası gündemin tek konusu “ABD ve İsrail''in İran''ı ne zaman, nasıl vuracağı.” Irak işgali için; “Yüz binlerce askerden oluşan Batılı bir ordunun Mezopotamya''ya yerleşmesini anlamıyorum” diyerek, enerji pazarlıklarının dışında, medeniyetler tarihi açısından konuya bakabilen Almanya Dışişleri eski Bakanı Joschka Fischer, “İran''a saldırının kaçınılmaz ve an meselesi” olduğunu söylüyor. Ona göre ABD ve İsrail bir ay içinde İran''a saldıracak. Bir Lübnan gazetesine konuşan Fischer, George Bush''un bölgeye yaptığı son ziyaretin bu amaçla ilgili olduğunu, İsrail parlamentosundaki konuşmasının saldırıya işaret ettiğini iddia ediyor. Ona göre bölge 2008 yılında büyük bir savaş yaşayacak ve şu an bu savaşın planlamaları yapılıyor!

İran''ın nükleer tesislerine yönelik saldırı bu yıl gerçekleşir mi gerçekleşmez mi, yakında göreceğiz ama eğer böyle bir saldırı olursa Türkiye, modern tarihinin en çetin kararıyla yüz yüze gelecektir. Bugünkü parti kapatma, iç siyaseti yeniden dizayn etme girişimlerinden çok öte, olası bir ABD-İsrail saldırısında Türkiye''nin alacağı pozisyon, cumhuriyet tarihi açısından çok ciddi bir kırılma/dönüşüm anlamına geldiği gibi, bu ülkeyi bekleyen geleceği de önümüze koyacak.

Yeniden savaş gündemine dönelim: İsrail''e göre, İran bu yıl sonunda nükleer güç olacak. Yine ABD-İsrail siyasi çevrelerine göre bugünkü Bush yönetimi, Barack Obama''nın seçimi kazanacağını, Cumhuriyetçilerin kaybedeceğini anladığı anda bu saldırı gerçekleşecek. Yeni yönetimin bu işin üstesinden geleceği düşünülüyor. Neoconlar ve İsrail aşırı sağı, yeni ABD yönetimini kendi gündemlerine mahkum edecekler.

Mayıs ayının ilk haftası Berlin''de 400 kişinin katıldığı “İran, İsrail ve Batı''ya karşı kutsal savaş ve Almanya yaklaşımı” başlığı altında oturumlar yapıldı. İsrail aşırı sağı ve neoconlar tarafından kurulan ve Berlin Şubesi açılan “Ortadoğu Özgürlük Forumu”nun organize ettiği oturumda Almanya ve Avrupa Birliği''nin İran politikası eleştirildi ve nükleer İran''a karşı nükleer saldırı bile istendi. Rejim değişikliği, ekonomik ve siyasi olarak tamamen tecrit edilmesi, askeri müdahale yapılması ve nükleer saldırı seçenekleri ele alındı.

Berlin Şubesi''nin başında bulunan Diethard Pallaschke; Forum''un amacının İsrail sınırlarını güvenceye almak, anti-semitizmle mücadele etmek olduğunu söyledikten sonra; “İran insanlık tarihi için, medeni dünya en büyük tehlike” derken Yale Üniversitesi''nden katılan bir başka konuşmacı; “Nazizm ve radikal İslam aynı ideoloji” diyor. İsrailli politikacı Binyamin Ben-Elizer, aynı oturumda, “ikinci soykırım” yaşanabileceği uyarısında bulunuyor. İsrail''in Sesi radyosunun Farsça yayınlar bölümünün başkanı, dünya düzenini yıkacağını söylediği İran''ın şeytani bir yönetim olduğunu ilan ediyor ve Bush''un; “İran halkı kurtulmak için bizi bekliyor” sözüne atıfta bulunuyor.

Ben Gurion Üniversitesi''nden bir başka konuşmacı, “İsrail tehdit altında: Yeni Bir Soykırım” vurgulu konuşma yapıyor. Aynı kişi; nükleer güce erişmiş bir İran''ın bölgede İsrail''in bütün stratejik pozisyonunu yok edeceğini, Arap ülkeleriyle yapılan anlaşmaların biteceğini, bu yüzden İsrail''in tek başına kalsa bile İran''ı vurması gerektiğini söylüyor.

Konuşmacıların ortak kanaati ABD''nin bu yönde İsrail''i güvence verdiği yönünde. Bu yüzden, saldırı seçeneğine yanaşmayan Almanya ve AB politikalarını etkilemeye, değiştirmeye çalışıyorlar.

İslam, anti-semitizm, Nazizm, soykırım ilişkili kavramlar haline getiriliyor ve bunlar üzerinden bir cephe oluşturuluyor. Adı ise “Yeni Hitler''e karşı anti faşist cephe!” Dünyanın her yerinden ırkçılar bir araya gelmiş “faşizm”e savaş ilan ediyor! Burada faşizm onlara göre İslam oluyor.

Savaş için ihtimaller şöyle: 1- Çok güçlü bir askeri tehdit oluşturmak. 2- Ambargoyu, İran ekonomisini çökertecek ölçüde artırmak. 3- İran''daki etnik azınlıkları hareket geçirmek. Ülke dışındaki 3 milyon İranlıyı organize etmek ve bu insanların İsrail''e destek vermesini sağlamak.

Neocon, İsrail aşırı sağı, yeni yetme Amerikancılar, lobiler hep bir arada Avrupa''yı bir savaşa hazırlıyorlar. Bunu yaparken d en güçlü argümanları, Avrupa''yı yeni bir Hitler''in, Nazi Almanya''sının doğduğuna inandırmak. Çünkü Avrupa''da bu para ediyor, kitleler bundan etkileniyor.

Aynı çevreleri, insanları Irak''ı işgal ederken de sahnede gördük. Gariptir aynı çevrelerin, Türkiye''deki son siyasi krizle ve kapatma davasıyla da ilgili olduklarını görüyoruz. Evet, ABD ve İsrail için “varsa yoksa İran!” Fischer''in dediği doğruysa, yakında bu bölgede kıyamet kopacak demektir.

"Bir zamanlar Müslümandım ama ailemin geçmişi Yahudi"
00:005/06/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Barack Obama''nın başkan adaylığı kesinleşti. Demokrat Parti seçmeni, George Bush''tan sonra yarışa John McChain''le devam edecek olan Cumhuriyetçilerin karşısına siyah ve geçmişi Müslüman bir Amerikalı''yı çıkardı. Amerikan tarihinin belki en renkli ama bir o kadar da gergin seçim yarışını izleyeceğiz. 4 Kasım seçimlerinden, elli yıl önce aynı tuvaletlere girmelerine bile izin verilmeyen renkli bir Amerikalı''nın seçilmesinin; dünya genelindeki imajına, güvenlik ve dış politikasına, küresel hegemonik arzularına, iç barışına, çöküşün eşiğine gelen ekonomisine, neo-con ırkçılığın gücüne büyük etkileri olacak.

Savaş sanayinin, güvenlik stratejilerine göre bir dünya düzeni kurmaya çalışanların, Yeni Amerikan Yüzyılı saçmalığı yüzünden dünyayı kaosa sürükleyenlerin, Yeni Ortadoğu Düzeni diyerek işgal edilecek ülkeler listesi hazırlayanların üçüncü kez iktidara gelmesi elbette mümkün. Hatta seçilemezlerse, derin Amerika''nın hazzetmediği bir ismin önünü “bir şekilde” kapatmaları, onu harcamaları da mümkün. Ama bütün bunların ötesinde ihtimaller de var.

Barack Obama kazanırsa Amerika''da ne değişir? Bir sivil devrim mi olur ve farklı bir Amerika mı görürüz?

Yoksa bir çeşit derin, olağanüstü yöntemler kullanılan Anglo-Amerikan müdahale mi söz konusu olur? İktidarı bu sefer hangisi belirleyecek? Savaş lobisi mi güçlü çıkacak yoksa küresel sermaye mi? İkisi de mümkün. Bir başka soru daha var: McChain ya da Obama, hangisi seçilirse seçilsin, Beyaz Saray''ı kim yönetecek?

Neoconların gücü ortada. Ama kendilerinden ne kadar nefret edildiği de ortada. Böyle olunca da, 4 Kasım seçimlerini, elbette ABD siyasi tarihinin en önemli seçimlerinden biri olarak niteleyebiliriz.

İsrail''in ve neoconların, giderayak Ortadoğu''da büyük bir askeri hareketlilik istediği, İran''ın gücünü sınırlamayı planladığı ve seçimden önce bu işi bitirmek, (en azından başlatmak) istediği biliniyor. Obama ve demokratlar, İran''a müdahale seçeneğini tamamen devre dışı bırakırsa, seçilme ihtimalleri güçlenirse, ağrılıklı görüşe göre şu anki yönetim bunu yapacak. Hatta Ağustos ayında böyle bir gelişmenin olabileceği bile tartışılıyor. Böyle olursa, Obama ve demokratlar istemese de, iktidarları boyunca kafalarını krizden kaldıramayacaklar demektir.

Soğuk Savaş sonrası yıllarca Yeni Dünya Düzeni tartışmalarını dinledik, arayışları izledik. Neredeyse yirmi yıl geçti, dünya düzenden çok kaosa doğru sürüklendi. Askeri, siyasi ve ekonomik çatışma yer her yerde. Savaş lobisinin çatışmaya dayalı, Soğuk Savaş dönemi taktikleriyle uyguladıkları politikalar iflas etti.

Şimdi başka bir dönem söz konusu. Finans sistemi çöküyor. Yeni bir ekonomik sistem arayışı, klasik dünya düzeni arayışlarının önüne geçti. Finans sistemi kendi dünya düzenini kurmaya girişti. Başarılı olunur mu, bilmiyoruz ama Obama tam da bu dönemi ABD lideri olarak öne çıkıyor.

Seçim kampanyasına destek verenlere bakınca da bu ortaya çıkıyor: Goldman Sachs, Lehman Brothers (yakın dönemde büyük bir çöküş yaşayabilir), National Amusements, JP Morgan, Citigroup, Citadel Investments, Credit Suisse, Skadden Arps, Morgan Stanley, Time Warner… Ne gariptir ki, bu şirketlerin önemli bir bölümü çöküşün eşiğinde. Dolayısıyla ABD ya da Obama''yı değil, kendi liderliklerinin devamı için büyük bir mücadeleye giriştiler. Klasik Amerikan iktidar yapılarıyla yeni bir dünya düzeni inşa etmeye yeltenen küresel sermaye arasındaki çatışma, Obama''nın önünü açıyor.

1961 yılında Hawai, Honolulu''da doğan Barack Hüseyin Obama, Müslüman bir Kenyalı bir babanın, Kansaslı beyaz-ateist bir annenin çocuğu. Daha altı yaşındayken anne-babası boşandı. Annesi yeniden evlenip Endonezya''ya, Cakarta''ya yerleşti. Babası ise Kenya''ya döndü. Annesi ve üvey babasıyla Cakarta''da yaşayan Obama, iki yıl Müslüman okuluna iki yıl da Katolik okuluna gitti. Bu dönem kendisine sorulduğunda, “bir zamanlar Müslümandım” diye cevap veriyor.

Seçim kampanyaları döneminde var gücüyle nasıl İsrail dostu olduğunu ispatlamaya çalıştı. Amerika için tehdit olacaksa Pakistan''a saldırı yapılabileceğini bile söyledi. İsrail''in en güçlü dostu olduğunu söyler ve Yahudi lobi kuruluşlarında yaptığı konuşmalarda George Bush''u aratmaz. Hatta Bush, o dehşet konuşmasını yaptığı İsrail Parlamentosu''na girerken Obama''nın adamları aynı binada başka görüşmelerle meşguldür.

İsrail''in en vahşi saldırılarından Kana katliamı için söylediği söz, “Hizbullah''ı sivilleri canlı kalkan yaptığı” şeklinde olur.

Hatta bir keresinde, Kenya''daki atalarının geçmişinin Müslümanlıktan önce Yahudi olabileceğini söylemiş, İsrail ve Yahudi lobisi ile böyle bir bağlantı kurmaya çalışmıştır.

Entelektüel bir lider. “The Dreams of My Father: A Story of Race and Inheritance” ve “The Audacity of Hope: Thoughts on Reclaiming The American Dream” adlarında iki kitabı var.

Önünde iki seçenek var Obama''nın: Ya şu anki saldırgan, açgözlü politikaları tersine çevirip ABD''yi dünya ile uzlaştıracak ya da savaş lobisine ve derin Amerika''ya teslim olacak. Birinciyi tercih ederse çok büyük yıkımlar ve tuzaklarla boğuşmak zorunda kalacak. İkinciyi tercih ederse zaten kaybetmiş olacak.

Ama üçüncü ihtimal gerçekleşir, yani başarırsa, sadece ABD siyasi tarihine değil, dünya tarihine de derin izler bırakacak bir lider olacak. Seçilirsi onun için normal ve sıradan hiçbir şey olmayacak. Her şey o kadar zor ve o kadar olağanüstü olmak zorunda çünkü.

Dışarıda "barış", içeride "savaş" isteyen Türkiye!
00:006/06/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Önce Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral İlker Başbuğ''un açıklaması: “PKK''ya karşı İran''la koordineli operasyon yapıyoruz. Gerekirse yine yaparız. İran''la istihbarat paylaşımı da yapıldı. Onlar harekata başladığında biz de yapıyoruz. Bilgi de paylaşıyoruz. Sınırın İran tarafında onlar, Türk tarafında da biz operasyon yapıyoruz. Son 1-2 aydır yapmadık ama yine yapabiliriz. Onlar da ciddi mücadele veriyorlar.”

Harp Akademileri Komutanlığı''nda düzenlenen “Ortadoğu: Belirsizlikler içindeki Geleceği ve Güvenlik Sorunları” sempozyumu sırasında kullanılan cümleler hemen hemen bu şekilde.

Biz biliyorduk ama ilk kez resmen açıklandı. İlk kez bu kadar net ifade edildi. Türkiye ile İran arasındaki güvenlik işbirliği gereği bilgi paylaşımından operasyonlara “gözlemci gönderme”ye kadar çok yakın bir çalışma söz konusu. Gariptir, hem ABD hem de İran''la aynı anda, aynı amaca yönelik işbirliği mümkün olabiliyor. Bölgeyi iki kampa ayıran ABD-İran dengesi, başkanlık seçimleri öncesi İran''a saldırı senaryolarının alabildiğine tırmandığı bir dönemde devam edebiliyor. Bunu bu bölgede yapabilen tek ülke var: Türkiye.

Aynı şekilde Suriye''ye saldırıya direnen, bu ülkenin tedrici dönüşümüne öncülük eden de Türkiye. İran-Suriye eksenine rağmen Suriye ile İsrail arasında pazarlık sürecini açabilen ülke de Türkiye. Lübnan''da, iç savaş an meselesiyken, Hizbullah''ın daha da güçlenmesini sağlayan ve cumhurbaşkanı seçimi konusunda tarafları ikna edenlerden biri de Türkiye. İran''a yönelik saldırı sürecine, ABD ve İsrail''le bu kadar yakın olmasına rağmen, direnmeye çalışacak ülke yine Türkiye. Irak işgalinin yol açtığı istikrarsızlığı acı şekilde yaşayan ve İran konusunda çok hassas davranan, Suriye''yi korumaya çalışan Türkiye.

Şimdi Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt''ın aynı toplantının açılışında yaptığı konuşmaya bakalım:

“Ortadoğu''yu bu noktaya getiren etnik ve dinsel farklılıklar mı yoksa dış ve büyük güçler mi” sorusunu soran Büyükanıt şunları söylüyor: “Bölgesel ihtilaflarda esas olan dış mihraktır. Şimdi şöyle bir paradoksla karşı karşıyayız. Bazı gerçekleri görüyoruz, telaffuz etmekten çekiniyoruz. Ben telaffuz ediyorum. Yani ''kral çıplak'' diyorum. Dış etkenler olmasa, dış mihraklar olmasa yine bazı çatışmalar olabilir mi? Evet, olabilir ama böyle olmaz”

Büyükanıt''a göre Ortadoğu''da söz sahibi olan güçler barış istemiyor. Bu yargıdan sonra şöyle bir yaklaşım kendini hissettiriyor: Bölgesel dinamiklerin harekete geçirilmesi. Bu aşamada Türkiye''siz oyun kurulamayacağı da ortaya çıkıyor. Aynı yaklaşımı, daha önce Başbakan Tayyip Erdoğan''ın sözlerinde gördük. “Bu bölgede artık kimse Türkiye''siz oyun kuramaz” sözü, hem siyasi, hem ekonomik hem de bölgenin geleceğine ilişkin bir gerçeği ifade ediyordu.

ABD Başkanlık seçiminde adaylığı kesinleşen Barack Obama ilk açıklamasını Yahudi lobisine yaptı ve “İran''ı durdurma” güvencesi verdi. İsrail ve ABD aşırı sağı, seçimlerden önce o tehlikeli oyunu oynamak için can atıyor. Ve Türkiye, bu iki ateş arasında bölgesel bir umut olma yarışına girdi.

Dışarıda böyle bir Türkiye var. Peki ya içeride nasıl bir Türkiye var? İşte burada umutlar kırılıyor.

Şimdi: Yakın çevresinde koruyucu bir rol üslenen Türkiye''nin; ABD ve Avrupa''nın yanısıra Rusya ve Asyalı güçlerle de yakınlaşmaya girerken, bölgesel uzlaşma ve diyalog kapılarını açarken, çatışmaları/krizleri önleme/azaltma yolunda inisiyatif almaya girişirken, büyürken, gelişip genişlerken, nüfuz alanını hızla genişletirken kendi içinde çatışma ve gerilimlere yatırım yapması ne anlama geliyor?

Diyelim Türkiye bütün bunları yapma konusunda kararlı bir tutum ve politika izliyor/izleyecek. Şu ana kadarki görüntü ve beklentimiz bu yönde. Peki, içeride iktidar çatışması alabildiğine tırmandırılırken, toplumun bir kesimi ısrarla tehdit olarak algılanırken, sokakları bölünmüş bir ülkenin bu başarıyı sağlaması mümkün mü? Hep birlikte soralım.

Anayasa Mahkemesi, başörtüsünün üniversitelerde serbest bırakılmasına ilişkin değişikliği iptal etti. Yasak devam edecek. Türkiye''nin çok büyük bir bölümü, bu yasaklarla yaşamaya devam edecek.

Ben başörtüsü yasağını hiçbir zaman özgürlük meselesi olarak algılamadım. Semboller üzerinden geliştirilen Türkiye''ye özgü çatışmacı siyasal dil, onlarca yıldır bu ülkenin kanını emmeye devam ediyor. Bu sembollerden biri de başörtüsü. Çatışma ise, Türkiye''nin bütün enerjisini tüketen siyasi ve ekonomik iktidarın paylaşımı. Bu nedenle, başörtüsü hiçbir zaman temel özgürlük konusu olmadı. Çözümü de siyasi ya da hukuki bir mesele değildir. Mahkemenin gerekçesi ne olursa olsun, yasağın devamı içerideki iktidar çatışmasının daha uzun süre bu ülkenin kanını emmeye devam edeceğine işaret ediyor.

Türkiye Cumhuriyeti, toplumsal uzlaşma adına bugüne kadar hiçbir kalıcı çözüm üretemedi. Etnik gerilimler ortada. Toplumun bir kesimi hâlâ tehdit kategorisinde. Siyasal taleplerini semboller üzerinden dile getirmek zorunda bırakılanlarla ülkeyi sahiplenenler arasındaki güvensizlik birileri için iktidar güvencesi oluşturuyor. O çevreler başörtüsünü ısrarla sınıfsal bir sorun olarak ele alıyor. Böylesine korkunç bir bencillik nasıl hazmedilir? Hiçbir zaman hazmedilmeyecektir.

İçeride bu kör kavgayı devam ettirenler yukarıdaki Türkiye projeksiyonunun önündeki en büyük engel. Türkiye''nin geleceğini karartan gerçek tehlike bu. Yazık!..

Neoconlar Türkiye"yi ele geçirmek üzere!
00:0010/06/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan aşırı sağı, üç yıl önce başlattığı; “Türkiye''de iç siyaseti yeniden dizayn etme” kampanyasının sonuna geldiğini düşünüyor. Daha şimdiden zafer çığlıkları atıyor. İsrail aşırı sağı ile birlikte, Türkiye''deki ortakları üzerinden uyguladıkları senaryonun bir benzerini, belki de daha rafine olanı tekrar uyguluyorlar.

Onlar sadece Irak''ı ele geçirmediler. Yanı başımızda yüz binlerce insanı katletmediler. Türkiye için de bir işgal senaryosu hazırladılar. Bütün bölgeye yönelik yıkım senaryoları çerçevesinde Türkiye''yi de ele geçirme serüvenine kalkıştılar.

Türkiye''de, iç siyasi krizi tartışırken bu boyutunun ihmal edilmesi bu ülkenin tamamına büyük zarar verecek. Daha önce de böyle oldu. Parti kapatmalardan bölgesel operasyonlara kadar onlar her zaman krizin merkezinde yer aldılar. Krizi yönettiler ya da yönlendirdiler. Birilerini hedef tahtasına koydular, ona karşı savaş ilan ettiler, kamuoyunu harekete geçirdiler, kurumlar üzerinden tüketmeye çalıştılar.

28 Şubat böyle bir operasyondu. İçimizdeki “yanıklar” bunu yıllar sonra anladı. Ne çabuk unutuldu? Bugünkü süreci o krizle ilişkilendirmek istemeyen çok. Doğru, farklı yönleri çok, tam da örtüşmüyor. Ancak onlar için semboller, siyasi söylemler, gündelik kavgalar değildi benzeşmesi gereken. Merkez iktidarın kontrolüyle bölgesel dizaynın örtüşmesiydi gerekli olan. Bu yüzden Yeni Ortadoğu için, küresel 28 Şubat için o krizi çıkardılar. Bu yüzden Irak işgali öncesinde Türkiye''de ciddi bir iç dizayn yaptılar. Şimdi, belki İran için belki bölgesel düzeyde başka projeler için yeniden ayarlama yapmaya girişiyorlar.

Türkiye''de rejim meselesi ekseninde kurumlar harekete geçirilirken, devlet iktidarı refleksiyle çatışma alanları alabildiğine genişletilirken ABD''de derin iktidarı, Anglosakson ırkçılığını temsil edenler paralel bir çalışma içinde oldu hep. Bunu görmezden gelemeyiz. 2005 yılından bu yana, üç yıldır yürütülen bu kampanyaya gözlerimizi kapatamayız. İslam ve tehdit söylemi üzerinden bu ülkenin yerel gücü, direnci kırılıyor. Irak işgaline direnen, İran saldırısına direnen, Filistin veya Lübnan fark etmez, bölgesel pozisyon almaya dönük motivasyon yok ediliyor.

Bütün bölgeyi kana bulayanların Türkiye''de sokakları bölmesine, çatışmayı teşvik etmesine karşı duramazsak yarın bu ülkede çok keskin bir etnik kavga başlayacak demektir. Bu şer odaklarının senaryoları ile içeride “ülke bütünlüğü” ve “vatanseverlik” adına, “Türkiye''yi kurtarma” adına harekete geçenlerin birbirleriyle bu kadar içli dışlı olmalarını hiçbir zaman anlayamadım. Türkiye de anlayamadı.

Birilerini “Amerikancı” diye vuranlar kendileri Amerika''nın en derin, en şahin, en kanlı odaklarıyla iş tutmasını anlamam benim açımdan mümkün değil. Bu bir işgal seferberliğidir. Bütün bölgeyi ele geçirmek isteyenlerin Türkiye''ye kurduğu ağır bir tuzaktır. Bu tuzak içimizde çok derin yaralar açacaktır. Bu toplumun bir kesiminin üzerine “satılmışlar” diye saldırı başlatırken o canilerle nasıl el ele olabiliyorsunuz, bunu nasıl kabullenelim?

Mesele sadece AK Parti meselesi değil, Türkiye meselesidir. Bunu hep yapıyorlar. Bu ülkenin kaderiyle her zaman böyle oynuyorlar. Kendi çıkarları için, hesapları için, iştahları için. İslam''a saldırdılar. Müslümanlara saldırdılar. Şehirlerimize saldırdılar. Yüzyıllarca birlikte yaşayanları birbirine düşürdüler. Mezopotamya''yı kam gölüne çevirdiler. Türkiye''yi tarihinin en büyük krizleriyle baş başa bıraktılar. Bunları tanıyalım artık!

Tetikçileri neler yazıyor, nerelerde yazıyor, kimlerden talimat alıyor bakalım: Daha birkaç gün önce “The Wall Street Journal”da yazan, yıllardır patronları adına iç savaş senaryoları tezgahlayan bir küstah adam, hem ABD ırkçılarından hem Türkiye''deki bazı çevrelerden beslenerek çirkin yazılar yazıyor. Burada öncelikle Türkiye''ye karşı işlenen bir cürüm var, saygısızlık ve hakaret var. Bu ülke için El Kaide senaryoları yazdılar. Bu ülke için şeriat senaryoları yazdılar. Bu ülkenin iktidar partisinin kapatılması için üç yıldır kampanya yapıyorlar. Bu ülkenin Başbakanı için ağza alınmayacak hakaret ve küfürler savuruyorlar.

Tayyip Erdoğan Putin''miş, diktatörmüş, durdurulmalıymış, Türkiye otokratik rejim oluyormuş! Sizin haktan, adaletten, özgürlükten, demokrasiden, dürüstlükten, erdemden söz edecek yüzünüz mü var? Biz sizi tanımıyor muyuz? Siz değil miydiniz darbe çağrıları yapan, darbecilerle ittifak yapan? Siz değil miydiniz Türkiye''de iç savaş isteyen? Siz değil misiniz bu bölgede bir çok ülkeyi işgal listesine koyan? Bu ne utanmazlık böyle!

Michael Rubin''i getirip Türkiye''de Başbakan yapalım. İstedikleri gibi bir vesayet yönetimi kuralım. ABD''nin neoconları da tatmin olur Türkiye''nin neoconları da. ABD işgallerine karşı duranların bu adamları alkışlaması anlaşılabilir bir şey değil.

Ama yapıyorlar. Washington-Ankara arasındaki güç ittifakı AK Parti''yi tasfiye etmek, Tayyip Erdoğan''ı siyaset sahnesinden silmek için inanılmaz enerji sarfediyor. Neden? Bu sorunun cevabını dikkatle bulmak gerekir. Gündelik söylemlerin arkasına uzanıp gerçek ittifakın ve senaryonun ne olduğuna bakmak gerekir. Rubin gibi ırkçı söylemleri olan birinin Harp Akademileri''nde uzman olarak konuşturulması, Türkiye''nin iç işlerine bu kadar müdahale edebilmesi, bu ülkenin Başbakanı''na Bin Ladin diyebilmesi hazmedilir bir şey değil. Bıraktık her şeyi. Hiç kimsenin bu ülkenin kurumlarına, örgütlerine, liderlerine bu şekilde sövmesini hazmetmemeli Türkiye.

Bir yıl önce, “AK Parti''ye karşı yargısal süreç işletilecek” dedi, işletildi. Kapatılacak ve bölünecek diyor. Devam ediyor, siyasi yasağı da geçti, tutuklamalardan söz ediyor.

Bu adamın kafası bu kadar çalışmıyor. Kurye bu kurye! Oradan oraya laf taşıyor, tetikçilik yapıyor, konuşuyor, yazıyor. Kim adına! İşte buraya dikkat.

Bir yıl önce, “AK parti”ye neocon tuzağı” başlığıyla bu senaryolu yazmıştım, 9 Mayıs 2007''de. Tuzak işledi ve bu noktaya getirildi. İçerideki ve dışarıdaki neoconların tezgahı işliyor. Ne için? Bütün bölgeyi savaş alanına dönüştürmek için. Vatanseverlik, ülke bütünlüğü sizi kandırmasın. Aldatıyorlar hepimizi, aldatıyorlar!
Ama anlamıyorlar. Bu oyun geri tepecek!

Almanya"da yangınlar durdu: Ergenekon dosyası kapanır!
00:0011/06/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Oldukça çetrefilli bir konu. Çetrefilli çünkü bazı çok bilmişlerin iddialarının aksine bilinmeyen yönleri bilinenlerden daha fazla. Ortada ahkam kesenlere, uzmanlık taslayanlara, çoğu palavradan oluşan sözde istihbarat dosyalarına her zaman inanmayın. Önüne gelenin kendi hesabı için “bilgi” servis ettiği, kamuoyu oluşturma çabası içinde olduğu dönemlerde kılı kırk yarmak ve zor sorulara cevap aramak da gerekiyor.

Hatırlarsınız; birileri Almanya''da ardı ardına evler yakmaya başladı. Daha sonra Avusturya''ya da sıçrayan saldırılarla ilgili elle tutulur hiçbir sonuç ortaya çıkarılamadı. Türklerin oturduğu binalar sistematik bir şekilde kimliği belirsiz kişiler tarafından kundaklandı. Saldırılar o kadar arttı ki, listesini tutamaz olduk.

Dikkat ediyor musunuz, bu saldırılar bitti!

Sessizce başladı, sessizce devam etti, sessizce bitti! Bitişini bile (en azından öyle varsayıyoruz şimdi) kimse fark etmedi. 9 kişinin can verdiği ilk saldırı dışında Türkiye kamuoyundan hiçbir şekilde ses çıkmadı. Sanki Türkiye ve Almanya saldırıların üstünü örttü, geçiştirdi.

Saldırılar ne zaman başlamıştı? Türkiye''de Ergenekon operasyonları başladıktan hemen sonra. Operasyonların en yoğun olduğu, tutuklamaların devam ettiği dönemlerde saldırılar tırmandı. Şimdi sessizlik hakim. Bu yeterince dikkat çekici değil mi?

1 Mart 2008''de “Alman Ergenekonu ne zaman çökertilecek”, 17 Nisan''da da “Alman Ergenekonu ve can alıcı sorular” başlığı altında bu trajik ilişkiye dikkat çektim. İsterseniz hatırlayalım ve sonra devam edelim:

“Ludvigshafen''daki saldırı Malatya''daki cinayetten daha mı az barbarcaydı? Aynı değerlendirmelerin Almanya''daki saldırılar için de yapılması gerekiyor bence. Sadece aşırı sağcılar demek yetmiyor, örgütsel bağlantılarının çökertilmesi, sistem içindeki uzantılarının deşifre edilmesi gerekiyor. Türkiye''deki Ergenekon operasyonunun benzerinin orada da yapılması gerekiyor. Son yıllarda aşırı sağ eylemler, saldırılar önemli ölçüde azalmıştı. Azalmak bir yana, bu denli vahşi saldırılar olmuyordu. Bir anda nasıl oldu da bu süreç başladı?

Yangınların, kundaklamaların, can kayıplarının, ırkçı saldırıların tam da Türkiye''de Ergenekon operasyonu başladıktan hemen sonraya denk gelmesi, hiç beklenmedik anda ardı ardına gerçekleşmesi bir soru işareti olabilir mi? Aralarında sadece bir hafta/on gün var?

Neden kimse bu soruyu sormadı? Yıllardır suskun kalan Alman aşırı sağı, çeteleri, neden hiç beklenmedik bir anda, Ergenekon operasyonu başladıktan hemen sonra harekete geçti?”

Sorulara devam ettik:

1- Yıllardır suskun kalan Alman aşırı sağı, çeteleri, neden Ergenekon operasyonu başladıktan sonra harekete geçti?

3- Kontrolden çıkmış ırkçı tahrikler sokaklarda hissedilmezken, saldırılar devlet içinde bir yerlerden mi yönetiliyor?

4- Türkiye''deki saldırılarla, operasyonlarla Almanya''daki saldırılar arasında bir bağ var mı?

7- Belli çevreler, çeteler, Ergenekonvari yapılar bu saldırılar üzerinden bir biriyle mi hesaplaşıyor?

8- Türkiye üzerindeki ABD-Avrupa çekişmesinin bedelini mi ödüyoruz?

9- Birileri Türkiye''de Alman derin devletine yakın unsurları tasfiye etmeye girişti de, bunun intikamı mı alınıyor?”

Bir dönem Alman Emniyeti''nde görev yapan Talip Doğan Karlıbel, “Ergenekon''la Alman aşırı sağı arasındaki ilişki”ye dikkat çekerek, Ergenekon operasyonunda ismi geçenlerle Alman sağı ve özel harekatçıları arasındaki görüşmeleri not ediyor. (Taraf gazetesi-10-06-2008) Bu konu önemli. Parasal ilişkiler, Almanya''daki görüşmeler, Veli Küçük''ün Alman aşırı sağının gazetesi National Zeitung''a 2003 yılında verdiği söyleşide açıktan darbe istemesi, Türk ve Alman Gladyosu arasındaki bağlantılara ilişkin notlar çok önemli.

Türkiye''deki Ergenekon operasyonundan ABD ve İngilizlerin ne kadar memnun olduğu da ortada. Operasyonda ne kadar yer aldılar bilmiyoruz ama bir şekilde etkili oldukları ortada. Rusya lideri Vladimir Putin''in, İngiliz istihbarat teşkilatı MI6''nın Avrupa Birliği''ni ele geçirmek üzere olduğuna ilişkin son sözleri, aslında kıta üzerindeki Anglo-Amerikan operasyonu gözler önüne serer nitelikte. Aynı çevrelerin benzer bir operasyonu da Türkiye''de yürütülüyor.

Bu konunun beni ilgilendiren tarafı şu:

Başka ülkelerin, güçlerin istihbarat operasyonları Türkiye''deki iç iktidar grupları arasında sert çatışmalara yol açarken aynı zamanda bu ülkenin insanlarına ağır bedeller ödetiyor, acılar çektiriyor. İçerideki güvenlik operasyonları, sivil iktidara yönelik müdahale senaryoları, genel anlamda çatışmanın sebepleri elbette Türkiye''ye özgü zaaflardan kaynaklanıyor. Ancak bu zaaflar üzerinden hareket edenler sanıldığından çok daha etkili. Bazen oyunu büyük oranda onlar belirliyor.

Ayrıntıya girmeyelim ama bazı şeyleri not edelim.

Almanya''daki kundaklamalar neden durdu? Bu saldırılar içerideki eğilimleri etkilemek için mi planlanmıştı? Peki saldırılar şimdi neden durdu? Alman Ergenekonu neden durduruldu? Alman Ergenekonu durduysa Türkiye''deki Ergenekon Operasyonu''nun sonuna mı gelindi? Kısaca; Ergenekon dosyası kapatıldı mı?

Türkiye"nin "Obama"sı kim?
00:0012/06/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''de özellikle son bir yıldır ağırlaşan siyasi kriz, ilk bakışta, şahinleşmeye, tahammülsüz bir oligarşik iktidarın bekası için yoğun bir çabanın varlığı şeklinde tanımlanır. Kuruluşundan beri devlet iktidarını asla paylaşmayanlar, son yirmi yılı büyük bir çözülme olarak kabul edip tarihi akışı tersine çevirmek için olağandışı yöntemleri deniyor. Buradan bakılınca, krizden zaferle çıkmaları durumunda son derece sert, içe kapanmacı, refleksif Türkiye''yi geri getirmek isteyecekleri ortada.

Küresel sistemle fazla içli dışlı gördükleri AK Parti''nin kapatılması, siyasi yasakların devreye girmesi ve kamuoyunun yeniden hizaya sokulması ile bunu sağlayabilirler mi? Başarsalar da ömrünün çok kısa olacağı ortada. Çünkü uluslararası sistemin Türkiye''ye dayattığı çözüm şekli bu değil. Bazılarının sandığı gibi, süreci tersine çevirmek isteyenler hiçbir zaman bu uluslararası sistemin dışında olmadı. Ak Parti''den çok daha fazla sistemin merkezinde yer aldı, almaya da devam ediyor. Öyleyse, bugünkü krizin mimarlarının, kamuoyuna pazarladıkları Soğuk Savaş dönemi bağımsızlıkçılığını unutup küresel sistemin, güvenlik merkezlerinin, finans sisteminin kontrolünde, son derece kolay manipüle edilen bir iktidar şekillendirmeye girişeceklerinden eminiz.

Amerikan seçimlerini, Barack Obama''nın seçilme ihtimalini ve bu sonucun Türkiye ve dünyaya yansımalarını biraz bu açıdan değerlendirmekte fayda var. ABD''deki iktidar kavgasının Türkiye''nin iç siyaseti üzerinde, kabul edin veya etmeyin, tahmin edilenden çok daha fazla etkisi hatta belirleyiciliği var. Obama''nın seçilmesi ABD''nin tek yanlı hegemonya projeleri, Avrupa Birliği ile ilişkileri, Yeni Ortadoğu düzeni, Türkiye''ye yüklenen misyon, İran''ın durdurulması gibi hayati konular üzerinde çok radikal değişimlere yol açmayacak ancak şekli değişimler göreceğiz.

Bush yönetimi ABD''nin kredisini tüketti. On yıl önce dünyaya liderlik yapan ABD''nin artık bu ehliyeti büyük oranda kaybettiğini, bunu sağlayacak demokratik erdeme, siyasi güç ve ekonomik üstünlüğe sahip olmadığını artık bütün dünya biliyor. Bu yüzden de tek kutuplu dünya söylemi bitti, çok kutuplu sistem arayışları başladı. Öyle ki, Washington artık dünyaya hiçbir proje önerecek güven ve itibara sahip değil.

Kasım seçimlerinde Cumhuriyetçiler kazanırsa, bunun ABD''ye maliyeti çok yüksek olacak ve belki de telafi edilemeyecek. Bu yüzden Demokratlar''ın bu seçimi kazanması gerekiyor. Bırakın dünyayı Amerika''nın kurtarılması için bu gerekiyor. Eğer Obama kazanırsa, elbette ABD''nin merkez güç hedeflerinden hiçbir taviz verilmeyecek. Bush yönetimi giderayak İran''ı vurmak istiyor. Cheney''nin geçtiğimiz Ağustos ayında verdiği İran''ı sınırlı saldırı planı bugün tartışılıyor. Obama gelir de “İran''la diyalog” süreci başlatırsa korkusu yüzünden, iktidarı kaybetmeden cepheyi açmak istiyor. Ambargo konusunda Avrupa Birliği ile anlaştı ve AB''nin direncini nihayet kırdı. Artık bu ülkeler İran''la para ilişkilerini bile yasaklayacak. Yakında Türkiye''den de aynı şeyi isteyecekler. Bütün bunlar saldırıya yönelik hazırlıklardan sadece bir kısmı.

Şimdi büyük çöküşün eşiğinde olan uluslararası finans sistemi Obama üzerinden bir çıkış yakalamaya çalışıyor. Hem kendi çöküşünü engellemek, hem ABD''nin ekonomik çöküşünü durdurmak ve finansal hegemonyayı güvence altına almak hem de finans sisteminin öncülüğünde yeni bir dünya düzeni harekatı başlatmak için bunu yapıyor.

Küresel finans yeni bir Amerikan düzeni, yeni bir dünya düzeni istiyor. Bunun için en iyi isim Barack Obama. Bu seçim, başarılı olursa öncelikle etkisini Avrupa''da gösterecek. İngiltere, yeni sistemin merkez üssü olarak öne çıkacak. Fransa''da Nicolas Sarkozy''nin neoconlara yalakalığa dayanan politikaları kökünden etkilenecek. Yeni bir Anglo-Amerikan cephe şekillenecek ve belki de AB içinde derin bir ayrışma hissedilecek.

Son dönemde İngiltere''nin bu denli öne çıkmasının, Türkiye üzerinde bu kadar nüfuz kurmaya çalışmasının, AB''nin temellerini dinamitlemesinin sebebi bu. Klasik İngiliz emperyal geleneği finans sistemi ile beraber, neoconların ABD''ye verdiği zararı telafi edip yeni bir dünya düzeni kuruyor. Obama bu düzenin ismi.

Peki bu düzen Türkiye için ne anlama geliyor? Sorunun cevabını verdiğimiz zaman içerideki siyasi krizi anlayabileceğiz, Türkiye üzerinde oynanan güçler savaşının bedelini nasıl ödediğimizi görebileceğiz.

Böyle bir düzende, İngiliz emperyal geleneği ve finans sisteminin hegemonyası döneminde Türkiye''de nasıl bir siyasi yapı şekillenecek? Yeni sistemin temsilcileri kim olacak? Krizin Türkiye''deki biçimini bir tarafa bırakalım. Neoconların ve finans sisteminin bu ülkedeki çatışmasını, AB''nin ve ABD/İngiltere''nin nüfuz mücadelesini, bu çatışmaların yerli ortaklarını birlikte ele alalım. Ve şu iki sorunun cevabını arayalım:

1- Bu güçler Türkiye''de kimi tasfiye etmek istiyor, neden?

2- Anglo-Amerikan cephe ve küresel olarak kim var?

Entelektüel teröristler, uzman müsveddeleri..
00:0013/06/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Tanımlamayı Egemen Bağış yaptı: "Analist örtüsü altında profesyonel militanlar…" Yıllardır bu "militan entelektüeller"in Türkiye''nin iç siyasetini yeniden dizayn etmek için yürüttükleri savaşı izliyoruz.

Bir çeşit "entelektüel terör", psikolojik harp, karanlık ve gayri meşru çevrelerin aklama mekanizmaları içindeki rollerini sorguluyoruz. Bu "profesyonel militanlar" gayri meşru güç merkezlerini aklama operasyonunda önemli roller üstlendiler. Dünyanın güçlü kurumlarında konuşuyorlar, güçlü yayın organlarında yazıyorlar, derin güçlerle oturup kalkıyorlar, güvenlik/finans çevrelerinin senaryoları için acımasız bir savaş yürütüyorlar. Akılalmaz tezlerle zihinleri bulandırıyorlar, kirli kampanyalar yürütüyorlar, çirkin tetikçilik örnekleri sergiliyorlar.

Ne gariptir ki, bu isimler Türkiye''de fazla ciddiye alınıyor, el üstünde tutuluyor, ülkenin sırları onlarla paylaşılıyor, ülke bütünlüğü ve vatanseverlik uğruna yollara düşenler onları en güvenilir ortaklar olarak görüyor. Devletin en mahrem kapıları onlara açılıyor. Türkiye kamuoyunun büyük çoğunluğunu ülkenin geleceği için tehdit görenler, onları fişleyenler, izleyenler, kontrol altında tutmak için olağandışı yöntemlere tevessül edenler, ellerine kan bulaşmış, yanı başımızda yüz binlerce insanı katletmiş, insanlık suçlarına bulaşmış, Türkiye''nin geleceğini bile karartacak senaryoları üretenlerin piyasa silahı olan bu isimlerle ittifaklar kuruyorlar.

Kendi ülkesine, insanlarına güvenmeyenler, dünyanın en karanlık odaklarının ''sözcü''lerine güveniyorlar, onlarla aynı Türkiye özlemi içinde yanıp tutuşuyorlar? Onlarla birlikte içeride cepheler kuruyorlar, çatışma ortamı oluşturuyorlar. Ondan sonra da bu ülkenin sahipleri, koruyucuları, vatanseverleri oluyorlar. Onlar varken bana bu ülkeyi sevme hakkı bile tanımıyorlar.

Egemen Bağış, 2006''da Newsweek dergisinde Türkiye için darbe senaryoları çizen, "Taksim''i bombalasak ne tür sonuçlar oluşur" türü senaryolar üzerinde "entelektüel çaba" sarfeden Zeyno Baran''ın son yazısından hareketle; "Bütün dünyanın profesyonel militanları ''analist'' örtüsü altında Türkiye''ye, Türk seçmenine ve hükümetimize dış medyada saldırmaya başladı. Bu insanların nereden cesaret aldıklarını düşünmek gerekiyor" diyor ve Baran''ın CHP için ABD desteği isteğini, CHP''nin ABD karşıtlığının "kalp kırgınlığına dayandığı"nı söylüyor.

Baran''ın International Herald Tribune''deki yazısı bu kampanya çerçevesinde piyasaya sürülenlerin en hafifi. Zeyno Baran''dan önce başkaları var. Ayrıca, bu "ilişki" sadece ABD-CHP tartışmasından ibaret de değil. Derinlerle yürütülen, iki ülkenin "mahrem" merkezleri arasında kırılmaz bir ittifaka dayanan, amaca ulaşmak için inanılmaz senaryoların bile göze alınabildiği, ülke bütünlüğü ve vatanseverliğin sadece kamuflaj olarak kullanıldığı bir ilişki biçimi söz konusu. Neocon-Türk Şahin ittifakı bu.

Onlara göre AK Parti çok Amerikancı hatta İngilizci. Piyasa söylemi bu. Elbette bu da tartışılmalı. Ama görünüşte Amerikan karşıtı olan bu çevrelerle Pentagon şahinleri, İsrail lobisi, sermaye grupları arasındaki ilişkisini ortaya serebilecek ve "Yahu siz bu milleti kandırıyorsunuz, kazıklıyorsunuz, aldatıyorsunuz" diyecek kaç kişi var? Bunu neden tartışamadık?

Pek yok ki, 2005''ten beri darbe ve yeni siyasi dizayn için yürütülen kampanyaya karşı kimse ses çıkarmadı. Neler söylendi, ne palavralar atıldı ve milletin zihni bulandırıldı… "Türkiye Şeriata gidiyor", "Türkiye Batı''dan kopacak", "Türkiye''de iç savaş çıkacak", "Tayyip Erdoğan Türkiye''nin önündeki tek engel", "Türkiye diktatörlüğe doğru gidiyor, durdurulmalı" ve daha neler neler. Yazıları okuyunca, "Bu entelektüel terör çetesi hangi Türkiye''yi anlatıyor" demekten alamıyorsunuz kendinizi. Bu ülkenin başbakanını Bin Ladin''den tehlikeli ilan ettiler ve hepimiz bunu hazmettik. Dünyanın en güçlü yayın organlarında öyle yalanlar yazdılar ki, ittifakın ortaklarıyla bu yalanlar arasındaki bağlantının ne kadar trajik olduğunu gördük.

Yıllardır lobi adı altında ceplerine indirdikleri milyonlarca dolar haracı almaya devam etmek istiyorlar. Kolay yönetilebilir, manipule edilebilir, kamuoyu desteği olmayan iktidar istiyorlar. Türkiye''nin tamamı üzerinde etki kuramayan siyasal oluşumlar istiyorlar. Mesela Kürt meselesini çözebilecek bir iktidarın varlığını son derece tehlikeli buluyorlar. Türkiye''de toplumsal uzlaşma arayışlarını baltalamak, sokakları bölmek istiyorlar.

Richard Perle, Frank Gaffney, Michael Rubin, Michael Ledeen, Kenneth Adelman, David Frum ve daha niceleri bu çirkin ittifakın içinde. Kendi ülkelerinde bile ajanlıkla suçlandılar. ABD ve İsrail aşırı sağına çalışan kişiler bunlar. Bazıları Türkiye''den giden "uzman müsveddeleri" ise bu adamlardan ihale alıyor.

Entelektüel terör, çok daha büyük yıkımların ayak sesleridir. Bunun çok acı örneklerini yaşadık biz. Siz siz olun, sadece ve sadece Türkiye''nin bütününü düşünerek seçiminizi yapın!

Görelim o karanlık elleri
00:0018/06/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Çok küçük ve sıradan bir bilgi önünüze öyle bir resim koyar ki, uzun zaman emek verip de çözmekte zorlandığınız karmaşık ilişkileri bütün netliği ile ortaya serer. Önemsemezsiniz, üzerinde durmazsınız, bakıp geçersiniz. Sizinle, yaşadığınız ülkeyle, o ülkenin sorunlarıyla görünüşte hiç ilgisi yoktur. Bu yüzden de dikkatinizi çekmez. Böyle olduğumuz için, dikkatsiz ve ilgisiz olduğumuz için, unutkan ve dalgın olduğumuz için, birkaç yıl öncesini ve sonrasını görmediğimiz için başımıza gelmedik sıkıntı kalmaz. Gerçeklerle algılar arasındaki farkı kestiremediğimiz için üzerimizde denenmedik oyun kalmaz.

Şimdi bakın bir sıradan haber nasıl bir karanlık ilişkiler ağını ortaya çıkarıyor? "Türkiye''yle hiç ilgisi olmayan" bir olayın bakın ne kadar içindeyiz! Bir haber:

"Nükleer baba olarak nitelenen Pakistanlı bilim adamı Abdülkadir Han''ın geliştirdiği nükleer çizimlerin yanlış ellere geçtiğinden endişe ediliyor." BM kaynakları konuyla ilgili uyarı yapıyor. "Yanlış eller"den kasıt ise terör örgütleri. Haber Washington Post kaynaklı. Bu haberin bizimle ne alakası var?

Abdulkadir Han halen cezaevinde. Kendisi gibi bir çok nükleer fizikçi, ABD''nin Pakistan''a yaptığı baskılarla gözaltına alındı, sorgulandı. Pakistan kamuoyunun büyük tepkisini çeken olaylar ABD''nin; "Bu adamlar nükleer kaçakçılık yapıyor" iddiasıyla başladı. Halen Pakistan''da ciddi anlamda gözetim altında tutuluyor. Şimdi bu haberle bağlantılı gelişmeleri aktaralım:

İran''ın kontrol altına alınmaya çalışıldığı bir dönemde Türkiye dahil 13 bölge ülkesinin nükleer teknolojiye geçeceğini deklare ettiğini belirtelim öncelikle. Türkiye bir yandan bölgeye nükleer malzeme ihracına hazırlanırken diğer yandan ABD ile ortaklığa giriyor. Bölgede büyük bir nükleer pazar açılıyor. Rusya, Fransa ve ABD bu pazarda kıyasıya yarışıyorlar.

Aynı Türkiye; kitle imha silahları üreten ve üretme ihtimali olan ülkelere karşı sıkı ambargoya hazırlanıyor. Bakanlar Kurulu''nda imzaya açılan tasarıya göre; şüpheli ülkelere çift kullanımlı teknoloji transferi yasaklanacak. Kitle imha silahlarının kullanımı için zorunlu maddelerin ve araçların, füze ve fırlatma teknolojisinin, nükleer reaktör basınç tüplerinin, uranyum zenginleştirme sistemlerinin, frekans değiştiricilerinin ve tasarıda liste halinde sayılan maddelerin ve teknolojik araçların söz konusu ülkelere ihracatı kesin olarak yasaklanıyor.

Bu çalışmanın yapıldığı günlerde Japon istihbaratı "Türkiye''nin İran''a nükleer destek verdiğini" ortaya attı. Onlara göre İran''a nükleer malzeme Türkiye üzerinden sevkediliyor.

Aynı dönemde nükleer karaborsa/kaçakçılık konusunda Türkiye ısrarla öne çıkarılıyor. Türkiye, ABD, İsrail, Pakistan, İran bağlantılı dev bir şebekeden söz ediliyor. Şebekenin içinde devlet adamları, istihbaratçılar, silah tacirleri birlikte hareket ediyor. Mesela ABD''den Richard Perle ve Mark Grossman''ın isimleri geçiyor. Türk ve İsrailli casusların ABD''nin hassas teknolojisini ele geçirip Pakistan''a ve İran''a sevkettikleri iddia ediliyor.

İranlı bir general, nükleer ilişkiler ağı hakkında bilgileriyle birlikte İstanbul''da kayboldu. Ali Rıza Asgeri İstanbul''da ortadan kayboldu ve nerede olduğu hala bilinmiyor. İran''ın son yıllardaki savunma alanındaki yenilikleri, özellikle nükleer sırları, Lübnan''daki çalışmaları, Irak içindeki gücü ve operasyonlarıyla ilgili çok önemli bir kaynak olduğu iddia edildi. İstihbarat tarihine geçecek, romanlara konu olacak yeni bir olay. Yine Türkiye''de, İran''a karşı ve yine CIA, Mossad şüphesiyle. Yine Türk istihbaratının rolü tartışmasıyla. Bir başka olay:

Eski Doğu bloku ülkelerinden birinden kalkan, Atina''ya uğrayan, Ankara''ya gelen, burada iki gün kalan sonra Trabzon''a giden oradan İran''ın Tebriz kentine havalanan Sky Arrow T600 tipi iki kişilik bir uçak Trabzon''dan havalandıktan bir süre sonra bilinmeyen bir nedenle "düşürüldü." İngiliz pilot ve Pakistanlı "general" öldü. Uçağın, general olan yolcusunun izlendiği, Trabzon''da kaldıkları süre içinde yaptıkları 90 telefon konuşmasının dinlendiği ortaya çıktı. Uçaktaki çok kıymetli yolcunun Pakistan Devlet Başkanı Pervez Müşerref''in emir subayı ve eski pilotu olması kafaları daha da karıştırdı. İddialar şöyle: Uçak nükleer kaçakçılık için kullanılıyordu. Pakistanlı general İran''a nükleer sırlar taşıyordu. İran nükleer santrallerinin çalışması için gereken "chip"leri götürüyordu. Pakistan''dan İran''a nükleer teknoloji transferi yapılıyordu.

Ve o iddia: "ABD''nin nükleer sırlarını Türk istihbaratçıların pazarladığı" iddiası. Şöyle: "Türkler ve İsrailliler, nükleer teknoloji ile ilgili askeri ve akademik kuruluşlara ''köstebek'' soktular. Bunların içinde Los Alamos nükleer laboratuarı da bulunuyor. Yardımları karşılığında söz konusu yetkiliye yüklü miktarda para veriliyor. Teslimat noktası olarak da Türk Amerikan Konseyi gibi mekanlar kullanılıyor."

Sadece bir haberden yola çıkınca bile yetiyor. Sadece İran''ın nükleer çalışmalarına odaklanınca bu iç içe geçmiş nükleer ağın nasıl bir endişe kaynağı olduğunu fark edemiyoruz bile. Abdulkadir Han''ın bu ağ içindeki rolü çok küçük. Asıl şebekeyi terör ve nükleer kaçakçılık yaygarası koparanlar yönetiyor. Silah ve uyuşturucu ticaretini de.

Ve bu kişiler, çevreler bir çok ülkede iç siyasi kriz konusunda da son derece mahirler. İşte bu "karanlık eller"i gerçekten görebildiğimiz zaman kendimize ve ülkemize sahip çıkabileceğiz.

Peki, "Bilderbergçiler"in Türkiye"deki adayı kim?
00:0019/06/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Son günlerin en tartışmalı konularından biri ABD''nin yeni lideri olmaya hazırlanan Barack Obama''nın bu yıl Virginia''da yapılan Bilderberg toplantısına katılıp katılmadığı. Tartışmalara bakılırsa medyayı atlatıp 8 Haziran Pazar günü gizlice bu toplantıya katılmış. İddialar bu kadar da değil. Obama''nın seçilmesi halinde yakın çevresindeki isimlerin Bilderbergçiler''den oluşacağı iddia ediliyor ve şu soru soruluyor: "Obama''yı Bilderbergçiler mi seçtiriyor?"

Bilderberg toplantılarını dikkatle izleyenlerden değilim. Ama bu soru çok önemli! Amerikan seçimlerinin, yörüngesindeki ülkelerde ne tür sonuçlara yol açabileceğini, özellikle derin bir iç siyasi krize sürüklenen Türkiye''de etkilerinin neler olabileceğini az çok öngörebildiğim için soruyu önemsiyorum. Obama''nın adaylığının kesinleşmesinden hemen sonra İsrail lobisinin en güçlü kuruluşuna gidip George Bush''tan daha "şahin" sözler söylemesi, iktidarın asıl kaynağından destek istemesi ve bir anda entelektüel ve demokrat gömleğini çıkarabilmesi yeterince dikkat çekiciydi.

Ben olsam o soruyu şöyle sorardım: "Obama''yı küresel finans baronları mı seçiyor?" Cevabı da "evet" olurdu. Seçim kampanyasına destek verenlere bakınca da bu zaten ortada: Goldman Sachs, Lehman Brothers, National Amusements, JP Morgan, Citigroup, Citadel Investments, Credit Suisse, Morgan Stanley, Time Warner ve daha niceleri… Küresel finans krizinin merkezinde yer alan sermaye baronları yeniden diriliş için Obama üzerinden büyük bir çıkış yapmaya hazırlanıyorlar. Ancak uğraşıları kendilerini kurtarmakla sınırlı değil.

Çok daha geniş hesapları var: Yeni bir Dünya Düzeni kurmak. Soğuk Savaşın sona ermesinden bu yana yeni bir Dünya Düzeni kurmak isteyenler, bunu kuramadıkları gibi, "tek kutuplu dünya" özleminin, "Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi"nin, ABD''nin küresel liderlik hesaplarının büyük bir hayalkırıklığı duvarına çarpmasına zemin hazırladılar. Bu dönemde bırakın küresel hegemonyayı, bu hegemonyanın finansörleri çöküşün eşiğine geldiler. "Tarihin sonu"nu kapitalizmin zaferi olarak noktalayanlar, kısa süre sonra "kapitalizmin sonu mu geldi" tartışması yapmaya başladılar.

Yaklaşık yirmi yıldır uzlaşma yerine çatışmacı bir geleceğin kapılarını açan güçler, şimdi "bırakalım rekabeti, bir araya gelip bu kaosu engelleyelim" demeye, uluslararası kurumları bu yönde şekillendirmeye, dünyayı selamete çıkaracak akil arayışlara yönelmeye başladılar. Yöntem değişiyor, öncelikler değişiyor, hedefler değişiyor. Sermayenin öncülüğünde, finans sistemini yeniden yapılandırarak fraklı bir "Dünya Düzeni" arayışı var önümüzde. İngiltere''nin son zamanlarda bu kadar öne çıkmasının nedeni de bu. Bu yüzden, tarihin en keskin virajlarından birine giriyoruz. İşte Obama böyle bir dönemin adayı. Bence de döneme en uygun aday! Bu yüzden de başarı şansı yüksek.

Güvenlikçilerle finansçıların iktidar mücadelesi sanıldığı gibi sadece Amerika''da yaşanmıyor. Merkez ülkelerin hepsinde benzer arayışlar, eğilimler söz konusu. Buna bağlı olarak da bu güçlerin yörüngesinde olan ülkelerdeki siyasi krizlere biraz bu yönden bakmak lazım.

Bugünlerde Ankara''da çok derinden hissedilen krizi, hem ABD seçimlerini hem de Türkiye''deki siyasi kırılmayı ait olduğumuz sosyal/siyasal cephenin sınırlamalarının ötesine geçerek algılamaya çalışmak zorundayız. Bunu yaparken, laik, İslamcı, sağcı, solcu gibi sosyal ve siyasal kimliklerimizi bir tarafa bırakmak zorundayız. Biz, kendi siyasal kimliklerimiz üzerinden bu çatışmayı görmekte ısrar edersek süreci algılamada ciddi sorunlar yaşayacağız demektir. İki eğilimin içerideki krizi yönlendirmesiyle bizim siyasi kimliklerimiz örtüşmüyor. Semboller üzerinden üretilen çatışmacı dil bizi kandırmasın. Her iki eğilimin içinde laikler olduğu gibi İslamcılar da var.

Sevindirici olan Türkiye''de şu an yaşanmakta olan krizi bu şekilde algılamaya dönük güçlü bir ilginin oluşu. "Ankara''da Pentagon darbesi" ve "Türkiye''nin ''Obama''sı kim" başlıklara yönelik tahminlerin ötesinde kamuoyu ilgisi, krizin algılanış biçimi konusunda ne kadar hassas olduğumuzu ortaya koyuyor. Kimse bize bu krizin sadece Türkiye''ye özgü gerekçelerle yaşandığını söylemesin! Pentagon ve güvenlikçilerle küresel sermayenin Ankara savaşını önyargı ve önkabullerimizden sıyrılarak izleyelim. İki güç Türkiye''de nasıl bir iç siyasi dizayn istiyor ve bunun bölgemizle ilişkisi ne? En önemlisi de, kimler/neden tasfiye edilmek isteniyor? Evet, Obama Bilderberg''çilerin yani küresel finansın adayı.

Peki Bilderberçiler''in Türkiye adayı kim?

5 trilyon dolarlık kriz dalgası, ateşler içinde bir Ortadoğu...
00:0020/06/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Çok söze gerek yok aslında. Küresel ekonomik kriz, alevler içinde bir Ortadoğu, siyasi ve ekonomik sistemi yeniden inşa etme çabaları, derin bir bölünme yaşayan bir dünya, bölünmelerin yol açtığı jeopolitik ve ekonomik çatışmalar ve bu kaotik dönemde orta ölçekteki ülkelerin siyasi durumlarının yeniden gözden geçirilmesi.

Önünüzdeki gündem bu. Bazıları gevşedi ama finansal kriz, yeni bir sarsıcı dalga ile tekrar vurmak üzere. Asıl darbe 2008''in ikinci yarısı demişlerdi. Şimdi “borsalar çökebilir” diyorlar. Habere bakalım:
“Royal Bank of Scotland (RBS), müşterilerine yönelik olarak hazırladığı raporda, gelecek 3 ay içinde piyasalarda resmen çöküş beklediğini duyurdu. ABD''de başlayan ve tüm dünyayı etkisi altına alan mortgage krizini, bundan yaklaşık 2 yıl önce yayımladığı analizlerle öngören RBS''nin analisti Bob Janjuah tarafından hazırlanan raporda, “Durum artık merkez bankalarının kontrolünden çıktı, küresel ekonomik yavaşlama hızlanacak, resesyon yayılacak ve şirket bilançoları bundan olumsuz etkilenecek. ABD borsalarında S&P endeksi 2008 yılının eylül ayına kadar yüzde 22 düşer” dendi.

Öngörüler şöyle:

“Geçen yıldan bu yana düşen borsalar kendilerine gelemiyor. Kredi piyasaları birer birer batıyor. Küresel ekonomik büyüme yavaşlarken enflasyon kontrolden çıktı. Fiyatlar denetimsiz bir şekilde artıyor. Önümüzdeki 3 ay için çok berbat bir dönem kapımızda. ABD Merkez Bankası FED, şu an panik içinde, ne yapacağını bilemiyor.”

Ve “zararın IMF''ın tahmini olan 945 milyar doların üzerine çıkacağını ve 1.3 trilyon doları bulacağı” vurgulanıyor. Avrupa merkez bankaları ile ABD Merkez Bankası arasındaki yaklaşım farkının iki güç arasında büyük bir para kavgası başlatacağı uyarısı yapılıyor. Bazı gözlemciler, yeni bir kriz dalgasının hızla yaklaştığını, bunun küresel piyasalara maliyetinin 5 trilyon doları bulabileceğini söylüyor. Ortada umut veren kimse yok. Karamsarlık bütün dünyayı kaplamış.

Tam da bu dönemde:

ABD''de oldukça şiddetli ve yaralayıcı geçmesi beklenen bir seçim süreci var. Tam bu sırada Türkiye tahmin edilenden daha derin iç siyasi kriz yaşıyor. Tam bu sırada yakın çevremizi toptan ateşe atacak bir savaş için kampanyalar yürütülüyor.

Der Spiegel, İsrail ve Avrupa''dan farklı kaynaklara dayandırarak verdiği haberinde, bu ülkelerdeki siyaset çevrelerinde, Ortadoğu''nun yeni bir savaşa yaklaşmakta olduğuna dair genel bir kanaatin hakim olduğuna dikkat çekiyor. Almanya eski Dışişleri Bakanı Joschka Fischer''e göre, İsrail, İran''a saldırmak için Bush yönetimini son şans olarak görüyor ve görev süresi bitmeden bu hedefini gerçekleştirmek istiyor.
Yıllarca CIA için çalışan ve Üç ABD başkanına Ortadoğu ilişkileri konusunda danışmanlık yapmış olan Bruce Riedel, İsrail Hava Kuvvetleri''nin böyle bir saldırıya girişebileceğini, bunu bizzat kendisine söylediklerini belirtiyor. Ona göre, “Sonuçlar ABD saldırısından farklı olmayacak. İran hem ABD''ye hem de İsrail''e karşılık verecek. Ateşler içinde bir Ortadoğu göreceğiz…”

Ekonomik kaos beklentisi, siyasi çatışmaların birçok bölgeyi sarması korkusu, bu dönemde birçok ülkede ciddi siyasi krizler ve değişiklikler beklentisi genel kabul gören kanaatler haline geldi. Karamsarlık mı yoksa gerçekçilik mi?

Hatırlatalım:

Avrupa Birliği için 21. yüzyıla yönelik eğilimleri sorgulayan “The Laboratoire Européen d''Anticipation Politique Europe 2020 (LEAP/E2020)” adlı kuruluşun 16 Nisan 2008 tarihli öngörüsünde birkaç yıl sonrasına ilişkin ilginç tespitler vardı:

“Su ana kadar küresel kriz yüzünden yatırımcılar 1 trilyon dolarlık değer kaybı yaşadı. 2008''in sonunda, ABD hazinesi ve ona bağlı kuruluşlar kurumsal ve finansal olarak varolma savaşı verecek. 2011-2013 arası kurlar arasında hiyerarşik değişimler yaşanacak. Sosyal kriz açısından, açlığa bağlı ayaklanmalardan 25 milyon insanın işsiz kalmasına kadar ABD''de çok büyük bir çöküş yaşanacak…” “İki yıla kadar bu kayıplar 10 trilyon dolara yükselecek. Ekonomide 2. Dünya Savaşı kriterleri geri gelebilir…”

Peki ya dört/beş yıl sonrası?

Analizcilere göre 1012''de petrol bugünkü değer üzerinden 200 dolar olacak ama doların düşüşü, enflasyona bağlı olarak fiyat o zaman 236 dolar olacak. O tarihte 1 euro 5 dolar, altının ons fiyatı da 2 bin dolar olacak. Goldman Sachs öngörüsüne göre ise petrol fiyatları iki yıl içinde önce 150, sonra 200 dolara yükselecek.

Bu tahminler bence karamsarlık yaymak için yapılmıyor. Uyarı için, tedbir alınması için yapılıyor. Fazla söze gerek var mı?

"Bize bir şey olmaz" ama bunları bilelim!.
00:0024/06/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu yaz, sonbaharda ve önümüzdeki yılda Türkiye''de yaşanması muhtemel gelişmeler nelerdir, Türkiye''yi ne gibi tehlikeler beklemektedir şeklindeki sorulara, kamuoyunu yönlendiren “akil adamlar”ın ne tür cevaplar vereceklerini merak ediyorum. Ama inanıyorum ki, bu soruların cevaplarını hiçbir zaman alamayacağız.

Bırakın gelecek yılı, birkaç hafta sonrasına ilişkin öngörüsü olan ve bunları paylaşanların sayısının ne kadar sınırlı olduğu ortada. Gündelik polemiklere, sonuçsuz tartışmalara kilitlenen Türkiye''nin içinde bulunduğu, tahmin edilenden daha derin krizin yönetilmesinde bütün çabaların cepheyi genişletmeye dönük olması endişe verici. Bir çoklarının kendi “özel hesaplar”ını yaşanan siyasi kriz üzerinden yürüttüğünü görmek ürkütücü. Böyle olunca da, krizin başkalaşıp bir çeşit kör döğüşü hali aldığını kabullenmek zorundayız. Umutsuzluğu artıran da bu. Bu kadar geniş bir cephede yürütülen çatışmanın nerelere ulaşabileceği konusunda yeterli endişe ve sorumluluk örneklerini pek fazla hissedemiyoruz. Kaygıların merkezine Türkiye''yi koyanların sayısı ne yazık ki giderek azalıyor.

Oysa Türkiye ile aynı dönemde dünyada İkinci Dünya Savaşı''ndan bu yana en büyük kriz geliyor ve küresel etkilerinin çok sarsıcı olabileceği söyleniyor. Türkiye''deki krizin küresel ekonomik ve dolayısıyla siyasi krizle bağlantısı bir tarafa, dünyadaki krizin tartışılma biçiminden öğreneceğimiz çok şey var. Türkiye''de hafife alınsa da, aklı başında herkes krizin yol açacağı yıkımları sıralarken çıkış için somut önerilerde de bulunuyor. Türkiye''de siyasi krizi tartışanlarınsa, bırakın önerileri bütün enerjilerini kavgayı daha da şiddetlendirmeye harcadıklarını görüyoruz. Bu çevrelerin Türkiye''nin önümüzdeki iki yılı için öngörüleri nelerdir sorusunu tekrar soralım. Alacağımız cevap bir hiçtir.

Benim endişemi artıran dünyadaki krizin vahameti ve bunun Türkiye''ye yansıması. “Bize bir şey olmaz” demek yerine olası gelişmelerle ilgili uyarıcı, tedbir alıcı önerilerin daha önemli olduğuna inanıyorum. Bu yüzden de herkesin içerideki kavgaya kilitlendiği bir dönemde dünyadaki krize ilişkin bilgi ve tartışmaları aktarmaya özellikle önem veriyorum. Bugün de aynısını yapacağım. Bu yaz ve sonbahar ile önümüzdeki yıl dünyanın karşı karşıya bulunduğu ekonomik ve siyasi tehditlere ilişkin bir “uyarı”yı daha buraya alacağım. “2008 ve 2009''daki muhtemel ekonomik ve jeopolitik tehlikeler” içeren söz konusu “uyarı”da bakalım neler var:
ABD ve İsrail''in İran''a bir şeyler yapmaya hazırlanması. Bunun sebebi, sanıldığı gibi sadece Tahran''ın nükleer çalışması değil, İran''ın çok büyümesi, bölge ülkeleri ve İsrail için tehdit olması.
Küresel finans piyasasında sadece kredi krizinin devam etmesi. Ancak asıl sorun bu değil. Sorun; finans siteminin çöküyor olması.
Enflasyon bütün ülkelerde yükselecek. Bu yüzden Avrupa Merkez Bankaları ile Amerikan Merkez Bankası arasında çatışma var. Avrupa enflasyonla mücadele ederken ABD dünya finans piyasasının toptan çökeceğine odaklanıyor.
Enerji ve gıda fiyatlarının giderek yükselmesi önümüzdeki yılda çok büyük sorunlara neden olacak.
Neler olabilir?

Bu yaz finans piyasalarının yüzde 20 değer kaybı yaşaması muhtemel.
İsrail''in bu yaz İran''a saldıracağı yönünde ciddi anlamda beklenti var.
Avrupa ve ABD Merkez Bankaları arasındaki çatışma devam edecek. Bu da piyasalarda ciddi istikrarsızlıklara yol açabilecek.
Gıda sıkıntısı ve fiyatlar birçok ülkenin siyasi istikrarını sarsabilir. Arjantin, Çin, Mısır gibi birçok ülke bu soruna yönelik ciddi çalışmalar yapıyor. ABD''nin gıda ihracatının azalması Çin gibi büyük nüfusa sahip ülkelerdeki ihtiyacın artması büyük tehlike olarak görülüyor.
AB ekonomisinin zayıflamasının güçlü euroyu ayakta tutamayabileceği, euronun kredi kaybı yaşayabileceği söyleniyor. AB içinde Alman ekseni ile diğerleri arasında ciddi tartışmaların çıkabileceği öngörülüyor.
En önemli iddia ise, ekonomide en büyük çöküşün bu yaz yaşanabileceği, sonbahar ve kış aylarında bu dalganın devam edebileceği şeklinde.
Bazılarına göre, Avrupa Merkez Bankaları, ABD Merkez Bankası, İngiltere Merkez Bankası, IMF ve diğer merkez finans çevreleri arasında bir iç çatışmanın yaşandığı ve bu durumun küresel finans krizinde çözüm umudunu azalttığı belirtiliyor.
Bunlar her ne kadar ekonomik öngörülerse de yol açtığı siyasi ve sosyal konular da bir o kadar tehditler içeriyor.

Türkiye iki türlü krizle karşı karşıya. Bizi korkutan bu. Biri kendi içindeki geleneksel, hastalıklı, sınıfsal bir ayırıma dayanan, ideolojik bir körlükle devam ettirilen, bölgesel dizayn planlarıyla ilişkili ve Türkiye''nin büyük kayıp yaşayacağı kriz. Diğeri ise, dünya genelindeki ekonomik bunalımın, yol açtığı siyasi ve sosyal sonuçların Türkiye''ye yansıması.

Hiç değilse, dünyanın endişe ettiği krizin Türkiye''ye yansımalarını iyi görüp insanlarımızı en az zararla kurtaracak önerilerde bulunabilmeliyiz. Bütün bunlar varken gülüp oynayacak değiliz…

Kene salgını, biyolojik silah ve azgınlaşmk!
00:0025/06/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kene salgını biyolojik saldırı mı? Böyle bir nitelemenin istihza ile karşılanacağı, biyolojik silahlar konusundaki bilinmezlikler yüzünden komplocu bir bakışla ele alınacağı kesin. Ancak Türkiye''de önlenemeyen kene salgını karşısında bu tür düşüncelerin çoğumuzun aklında, biliyoruz.

İlk olarak İkinci Dünya Savaşı döneminde Kırım''da görülen ancak ilk kez Türkiye''deki kadar tehlike içeren, 206 kişinin hayatına malolan, ısırılan her yüz kişiden onunu öldüren, daha çok Orta Anadolu''da yaygınlaşan, şu an otuzdan fazla ülkeyi tehdit eden bir "salgın" söz konusu oluyorsa ve bu önlenemiyorsa insanların istediğini düşünmesinde garipsenecek bir şey yok. Sovyetlerden geriye kalan laboratuar kalıntılarında insanoğlunun akla hayale gelmeyecek çılgınlıklar denediğini gördük. Benzer bir çöküş ABD''de yaşansa kesinlikle aynı manzaraları göreceğiz. Kuş gribi için de benzer iddialar ortaya atıldı. Bazı ülkelerde adı konulamayan hastalıklar, salgınlar ortaya çıkıyor.

Olağan dışılıkların bol olduğu bir tarihi dönemde yaşıyoruz. Ekonomik krizin yanı sıra dünyayı açlığa mahkum edecek ölçüde bir gıda kriziyle karşı karşıyayız. Gücü ellerinde tutanların insanları açlıkla hizaya sokmaya çalışacağı bir dönem mi geliyor? Küresel ısınma tehlike sınırlarını çoktan aştı. Amerikan Uzay ve Havacılık Dairesi''nden James Hansen, Kongre''de yaptığı konuşmada, atmosferde sera etkisi yaratan gazların "tehlikeli seviyeyi" çoktan aştığını belirterek, "Başka çare bulunmazsa kavrulacağız" uyarısı yapıyor. Ekonomik kaynaklara yönelik korkunç bir açgözlülük yarışı başladı. İnsanoğlu güvenlik, enerji, gıda ve su gibi temel zorunluluklar üzerinden bir sınavla karşı karşıya. Bu dört temel faktörü kontrol etmek için akılalmaz denemeler yapılıyor. Bu yapılırken insan bir değer olarak değil bir tüketim malzemesinden başka anlam taşımıyor.

Açgözlülük çağındayız. Hep öyleydik ama 21. yüzyılda bu korkunç bir hal almaya başladı. Dizginlenemezse insanoğlu dehşet yıkımlarla yüz yüze gelebilir.

Güvenlik paranoyası çağındayız. Herkesin birbirini izlediği, "devlet"in ürkütücü bir denetim kurduğu, kontrol edilemez silahlanmanın yaşandığı, kaynakları ele geçirmek için dünya ölçeğinde yıkımların göze alınabildiği bir çağda.

Doğal afetler çağındayız. İklimlerin değiştiği, bütün canlıların genetiği üzerinde tehlikeli oyunların oynandığı, insanoğlunun "merak" gerekçesiyle kendi soyunu ateşe atacak adımlar attığı bir çağda. Küresel ısınmanın iklim dengesini bozduğu, bir çok ülkenin okyanusların tehdidi altına girdiği, felaketlerin ardı ardına geldiği bir çağda. Bütün bunlar insan eliyle yapılanların, açgözlülüğün, güce tapınmanın sonucu. Kendi ellerimizle kendi geleceğimizi yok ediyoruz.

Kene salgınının biyolojik silahla, genetik oyunlarla hiçbir ilgisi olmayabilir. Ama yine de dünyayı ve kendimizi bu aşamaya biz sürüklemedik mi? Küresel ısınmanın, dolayısıyla iklim dengesizliklerinin, bitkiler ve hayvanlardaki değişimin sorumluları biz değil miyiz? Bizim tehlikeli merakımız sadece nükleer silah yapmakla mı sınırlı?

Sadece son on yıldır, dünyanın geleceğine ilişkin tartışmalara bakalım. Bir tane bile çözüm girişimi yok. Hangi alanda olursa olsun, geliştirilen bütün tezler yıkımı daha da büyütücü, açgözlülüğü daha da artırıcı, güvenlik paranoyasını ve buna bağlı silahlanmayı daha da kontrolden çıkarıcı, yeni çatışma alanları açıcı nitelikte oldu.

Buna direnebilecek tek şey var; İnsanoğlu''nun kaderi… Tarihin kabus dolu dönemlerinden insanoğlunu çekip çıkaran kendi becerisi olmadı. İşte bu kader oldu. Bir yüce iradenin yeryüzüne müdahalesiyle oldu. Kim bilir, insanoğlunun bütün azgınlıklarına bir kez daha "dur" diyecek bir müdahale neden olmasın! Çünkü bu azgınlıklar çağında insanoğlunu dizginleyecek başka bir şey görünmüyor!

Bu adam nereye koşuyor, bu stres nasıl patlayacak!
00:0026/06/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Gelin hep birlikte bakalım ve çevremizde nasıl bir dehşet dengesizliği oluşturulduğunu çözmeye çalışalım.

Fas: Nükleer çalışmalara başlıyor. “Sivil” nükleer çalışmalar için hangi ülkeyle anlaştı? Fransa!

Libya: Nükleer çalışmaları nedeniyle ambargolar, siyasi baskılar yaşadı. 2003 yılında çalışmalarına son verdi. Şimdi yeniden başladı. “Sivil” nükleer çalışmalar için anlaştığı ülke Fransa!

Mısır: Bölgenin en güçlü ülkelerinden. Büyük bir değişimin arefesinde. Batı''nın en büyük müttefiklerinden. Nükleer çalışmalara başlıyor. Nükleer işbirliği için kimlerle işbirliği yaptı? ABD ve Fransa!

Suudi Arabistan: Arap dünyasının merkez ülkesi ve finans kaynağı. Uzun nenzilli füzelere ilgisi biliniyordu. Şimdi nükleer çalışmalara giriyor. Bu amaçla hangi ülkeyle anlaşma yaptı? Amerika!

Birleşik Arap Emirlikleri: Nükleer teknolojiye geçiyor. Hangi ülkeyle anlaşma yaptı? Fransa!

Cezayir: Eski Fransız sömürgesi. Son yıllarda “Osmanlı Milletler Topluluğu” projesi öneriyor. Nükleer çalışmalara başladı. Hangi ülkeyle anlaşma yaptı? Elbette Fransa ile. Geçtiğimiz cumartesi günü Fransa ile bu yönde anlaşmalar imzalandı. Cezayir''in nükleer silah yapmaya çalıştığı iddia ediliyor.

Ürdün: Barışçıl amaçlı nükleer çalışmalara girdiğini duyurdu. Kral Abdullah, bir İsrail gazetesine verdiği söyleşide, ABD Başkanı ve Dışişleri Bakanı ile konuyu paylaştığını söyledi.

Suriye: Nükleer çalışmaları olduğu tahmin ediliyor. Ancak şimdi bunu açıkça ilan ediyor. Hangi ülkeyle nükleer ortaklık yapıyor? Türkiye ile. Geçtiğimiz eylül ayında, İsrail savaş uçaklarının Türkiye hava sahasını da ihlal ederek bombaladığı tesislerin nükleer tesis olmadığını açıklayan Petrol Bakanı Sufyan Alao, Suriye''nin Türkiye ile nükleer ortaklık yapacağını duyurdu. Suriyeli Bakan, Enerji Bakanı Hilmi Güler''le yaptıkları görüşmeyle ilgili bilgiler verdi ve bu işbirliğinin önümüzdeki ay açıklanacağını söyledi. Yakın dönemde iki ülkenin ortak nükleer santral kuracağı böylece açığa çıkmış oldu. Türkiye de, bütün bölgeyi nükleer pazar olarak görmeye, buna hazırlanmaya başladı.

Gariptir, Fransa nerede nükleer çalışma varsa destekliyor, işbirliği yapıyor. Bunu büyük bir ekonomik yatırım olarak görüyor. Sadece Arap ülkelerine değil, İsrail''e de nükleer destek veriyor. Şu aşamada olayın siyasi sonuçlarını, bölgesel dengeleri nasıl etkileyeceğini kimse konuşmuyor. Fransa''nın yanısıra ABD, Rusya, Çin ve Almanya da nükleer destek için sıraya girmiş durumda. Pazarda büyük bir rekabet yaşanıyor.

Hemen belirtelim: Türkiye ile birlikte 13 bölge ülkesi nükleer çalışmalara girdiğini deklare etti. Bir kaç yıl önce kimse böyle bir girişime cesaret edemezken, şiddetli Batı müdahalesiyle karşılaşırken ne oldu, ne değişti?

İsrail: Bölgenin tek nükleer gücü olan, hiçbir uluslararası sözleşmeyle bağlı olmayan, nükleer klübün dokunulmaz ilan ettiği İsrail ile ABD arasında birkaç gün önce yeni bir nükleer işbirliği anlaşması yapıldı.

Bütün bu çalışmalar, normalde “sivil” amaçlı ve enerji santralleri kurmaya dönük. Ama acaba öyle mi? Birkaç yıl önce, bazı bölge ülkelerine nükleer çalışmaları yüzünden ne baskılar yapıldığını, bazılarının bombalandığını hatırlayalım. Ve o soruyu tekrar soralım. Ne değişti?

Nükleer güce sahip ilk ve tek Müslüman ülke Pakistan, Batı müdahalesini tartışırken, nükleer güç olmaya doğru giden İran, insanlığın önündeki en büyük tehdit ilan edilirken, küçük büyük hemen bütün bölge ülkelerinin nükleer güç olma hırsı, dünyaya yön veren güçlerin bu hırsı alabildiğine desteklemesi nasıl açıklanır? Mesela, İsrail bu gelişmeyi tehdit algılamaz mı? Neden susar?

ABD Başkanı Bush, İsrail Parlamentosu''nda konuşur: “İsrail''e saldıranı yok ederiz” tehditleri savurur. Sarkozy aynı yerde konuşur: “Daima İsrail''in dostu oldum ve olacağım. Fransa, varlığına yönelik her tehdit karşısında İsrail''in yanında yer alacak” der. O neoconlardan daha neocon, İsrail''den daha İsrailci, Amerika''dan daha Amerikancı bir liderdir. Her ülkeye nükleer destek verir. İran''ı yok etmekle tehdit eder.

Bölgeye o kadar süratle gelir ki, Türkiye''nin öncülük ettiği Suriye-İsrail müzakerelerine bile talip olur. Sarkozy, Avrupa''nın yeni şahini, geleneksel Fransız reflekslerini tersyüz eder. Sonu nereye varır bilinmez ama o, iyi ya da kötü, bu bölgede kalıcı izler bırakmaya aday bir liderdir.

Bunlar olurken Fransa''da Senato, Ulusal Meclis''in kabul ettiği anayasa değişikliği paketinde Türkiye''nin üyeliğini referanduma bağlayan maddeyi ezici bir çoğunlukla reddetti. Yine bunlar olurken Fransa''nın Ankara Büyükelçisi Bernard Emie; “Fransa Türkiye''nin stratejik ortağıdır” açıklaması yapar.

AB sürecinde ve bölge politikalarında Türkiye ile Fransa arasındaki soğukluğu yakından izlediğim için çarpıcı gelişmeleri önemsiyorum. Paris, Kıta Avrupası''ndan Anglo-Amerikan politikalara yöneliyor sanki. Bunu kaldırabilir mi? Göreceğiz.

Ancak bizi asıl ilgilendiren, bölgesel denklem! İran''a saldırı beklentisi yükseliyor. Reuters ve New York Times, İsrail''in Natanz''daki nükleer tesise bu ay saldırabileceğini iddia ediyor. Bu ayın ilk haftası Akdeniz''de yaptığı tatbikat bir işaret olarak algılanıyor. Bir başkası Kasım-Ocak arası saldırı olabileceğini söylüyor. Saldırı ihtimaline ilişkin sayısız iddia ve ihtimal birbiriyle yarışıyor. İran''ın nükleer gücünü dizginlemeye çalışanlar nükleer yarışı kışkırtıyor. Bir yandan da bölgeyi ateşe atacak “yıkıcı felaket” için uyarılar yapılıyor. Bu nedir?

Sarkozy nereye koşuyor? Önümüzdeki altı ayı görebilen var mı? Biriken stres nerede, ne zaman, nasıl patlayacak?

Anadolu"da sivil isyan ya da yeni siyasi dalga
00:0027/06/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Adına “Anadolu isyanı” mı desek, “Sivil hareket” mi desek, “Demokrasi mücadelesi” ya da “Özgürlük yürüyüşü” mü desek! Onlar kendileri için “Yeni Anayasa Hareketi”, “Ortak Akıl Hareketi” gibi isimler kullanıyor. Türkiye''nin tahmin edilenden daha derin bir iktidar krizi içine yuvarlandığı, krizin taraflarının bilinen bir çözüm yolu önermediği, kamuoyunun siyasi ve ekonomik kaygılarının, gelecek endişelerinin ümitsizliği tehlikeli biçimde beslediği bu günlerde, Türkiye için ortak kaygılara sahip olanlar inisiyatif alma yolunda ciddi arayış içinde.

“Millet iradesi” diyerek yola çıkan, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” sloganını benimseyen, ayrışmaya ve çatışmaya dönük her yaklaşımı reddeden, Türkiye için kucaklayıcı ve birleştirici bir rol önerenler, Anadolu''yu harekete geçirmeye dönük adımlar atıyor.

Millet iradesi ve demokrasi yolunda uzun ve çetin bir mücadele tarihi olan Türkiye''de, bu kavramlar üzerinden bile milletin nasıl sindirildiğinin dramatik örneklerini hatırlıyoruz biz. Millet iradesi diyerek milletin kafasına çuval geçirenlerin, ülke bütünlüğü diyerek ülkeyi sokaklara kadar bölenlerin, bu toplumda farklı olan ne varsa hepsini ayrıştırma ve çatıştırma yolunda kullananların hastalıklı iktidar tutkusu yüzünden bugünlerde aynı travmayı yeniden yaşıyoruz.

İşte burada, üzerlerinde hesap yapılanlar seslerini yükseltmeye çalışıyor. Milli olduklarını, birleştirici olduklarını, Türkiye''nin ortak iyiliği için yola çıktıklarını söylüyorlar. Türkiye''nin dört köşesinde mitingler yapmaya hazırlanıyorlar. Çok sayıda sivil toplum kuruluşu, aydınlar, akademisyenler, kanaat önderleri ve siyasilerin yer aldığı girişim ilk mitingini 28 Haziran Cumartesi günü Saat 16:0''da Malatya''da, Kernek Meydanı''nda yapacak. Ardından Türkiye''nin bir çok kentinde benzer mitingler düzenlenecek.

Bir demokrasi arayışı, özgürlük arayışı, uzlaşma arayışı. Ama aynı zamanda siyasi bir tavrın, pozisyon almanın işaretlerini görüyoruz. Dikkatle izleyeceğiz. Bunun için de Cumartesi günü Malatya''da olacağız.

Şimdilik, bu girişimi en açık şekilde yayınladıkları “manifesto”larıyla tanıyoruz. Onları anlatmanın en iyi yolu da bu metni yayınlamak. Ben de öyle yapacağım ama kısaltarak. “Yeni Anayasa ve Demokrasi Platformu Manifestosu” şöyle:

“Dünyanın ve özellikle Ortadoğu''nun yeniden şekillendiği bu günlerde, Türkiye''nin de yeni bir bakışa ihtiyacı olduğu açıktır. Dünyaya ve bölgeye dair yaklaşımları, komşularıyla ilişkileri, kendi içinde artık kangren haline gelmeye yüz tutmuş yaralarıyla Türkiye, sadece uluslararası alanda güçlü bir aktör olmak ve yeni siyasetleri etkilemek bir yana, mevcut varlığını ve bütünlüğünü korumaktan bile mahrum kalabilir. Bugün gelinen noktada Türkiye''nin temel sorunu, halka siyasi projelerin bir malzemesi olmaktan fazla değer vermeyen, demokrasiye, seçimle oluşan iktidarlara itibar etmeyen seçkinci anlayıştır. Bu anlayışın bürokrasi içinde ciddi bir gücü, darbelerle oluşturulan bir hukuk zemini bulunmaktadır. Böyle sorunlu bir anlayış sorunlu bir hukuk zemini ile birleşince Türkiye''nin hem milli bütünlüğünü sarsılmaz bir şekilde gerçekleştirmek, hem ekonomik ve sosyal yapısını güçlendirecek, ileriye götürecek adımlar atmak zorlaşmaktadır. Türkiye, yaklaşık elli yıldır bir kısır döngü içinde siyasi, hukuki, sosyal ve ekonomik yapısını sabit bir hale getirememektedir. Yaşanan bütün sorunların ötesinde, ülkenin gerçek sorunu istikrarsızlıkların kaynağı olan bu zihniyet zeminidir. Acil meselemiz bu zihniyet zeminini değiştirmektir.”

“Türkiye''de yüzyıllardır bir arada yaşayan insanlar, artık temel özgürlükleri edinme ve kullanma noktasında endişe duymamalıdır. Anadilini geliştirme ve ifade özgürlüğü; farklı dini anlayışlara sahip insanların kendi anlayışlarını özgürce yaşayabilmeleri ve çocuklarına aktarabilmeleri; dini anlayışlar konusunda devletin bir taraf olarak müdahil olmaması ve insanların nasıl inanacağını, nasıl düşüneceğini, nasıl yaşayacağını belirleme hakkının devlette ve bürokratlarda bulunmadığının tartışmasız kabulü sağlanmalıdır. Böylece, Türkiye''de yaşayan herkesin kendisini anavatanında ve ülkenin gerçek sahibi, ev sahibi emniyeti içinde hissedebilmesi sağlanmalıdır.”

“Türkiye''nin gücü birlik ve beraberliğindedir. Ülkemizde çok güçlü tarihi ve sosyal temelleri bulunan birlik ve beraberliğin kısaca ülke bütünlüğünün korunması hürriyetlerin esas, kısıtlamaların istisna olduğu hukukun üstünlüğü temelinde gelişen ve ona dayanan yeni bir anayasadır. Devlet, milletin belirlediği hukuku uygulayan, topluma hizmet eden bir kurumdur. Demokratik devletin resmi ideolojisi olamaz. İnsanlar belirli bir ideolojik kalıba sokulmaya çalışılmamalıdır. Devlet, hukuku kendi düşüncesi ve inancı doğrultusunda kullanmamalıdır. Devlet, düşünceler karşısında eşit mesafede ve tarafsız olmalıdır. Yeni bir anayasa bu ilkeler üzerine inşa edilmelidir.

Özgürlüklerin ve demokrasinin teminatı da gerçek bir hukuk devletidir. Yeni demokratik bir anayasa hem hukuk devletinin gerçekleştirilmesinde, hem de özgürlüklerin ve demokratik işleyişin güçlendirilmesinde en önemli ve acil bir adımdır. Türkiye''nin sorunlarının çözümü, özgürlüklerin genişletilmesi ile, özgürlük demokrasi ile, demokrasi ise yeni bir anayasa ile sağlanabilir.”

"Fiili livata sığınması" ve bir dramatik olay!
00:001/07/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İktidar çatışması bazen öyle çirkin haller alır ki, millet; suçlayandan da suçlanandan da yaka silkmeye başlar. Bu mücadele ister silahla olsun, ister demokratik yöntemlerle olsun son derece sancılıdır, acımasızdır, gözleri kör eder, bilinci felce uğratır. Malezya''daki iktidar kavgası bunun en iyi örneklerinden. Ülkenin kurucu iktidarı, siyasi eliti ile muhalefet lideri Enver İbrahim arasındaki kavga gerçekten çirkinlikler barındırıyor. Türkiye''deki gibi askeri müdahale geleneği olmadığı için, oradaki iktidar kavgası şark usulü cinliklerle dolu.

Enver İbrahim, yeni bir "fiili livata" soruşturmasıyla karşı karşıya gelince, "görüşme yapmak" için Türkiye''nin Kuala Lumpur Büyükelçiliği''ne geldi. Ancak bir daha çıkmadı. Siyasi sığınma istemedi. İsteyemezdi, istemezdi. Çünkü Malezya''nın liderliğine oynayan bir kişinin sığınma istemesi düşünülemezdi.

Gözaltına alınma korkusu ya da kendi ifadesiyle "can güvenliği" nedeniyle büyükelçiliğe sığınmıştı. Türkiye''yi sıkıntıya düşüren gelişme dün sona erdi ve Enver, hükümetin güvence vermesi üzerine elçilikten ayrıldı. Tabii bu arada, adını temize çıkarmak için bu ağır itham karşısında yüksek mahkemeye dava açtı. Türkiye, bu hassas durumdan, Malezya halkının gözündeki imajına zarar vermeden çıkabildi.

Türkiye''deki "Malezya örneği" tartışmalarını, Richard Holbrooke''un "ılımlı İslam" konusunda Türkiye ile Malezya''yı birbirine benzetmesini bir tarafa bırakalım. Olay tam da Başbakan Tayyip Erdoğan''ın D-8 Zirvesi için bu ülkeye gitme aşamasında gerçekleşti. Hapisten çıkan, ülkenin gelecekteki lideri gözüyle bakılan Enver İbrahim''in Halkın Adalet Partisi''nin Eylül ayında yapılacak seçimlerden zaferle çıkacağı beklentisinin arttığı bir dönemde yaşandı.

Enver yanlıları hükümeti yeni bir komplo yapmakla suçlarken hükümet, gıda krizi ve petrol fiyatları nedeniyle ülkedeki bu hassas dönemin istismar edildiği kanaatinde. Olay hükümeti çok kızdırmış olacak ki, Dışişleri Bakanı "Türkiye içişlerimize karışıyor" açıklaması bile yaptı.

Oysa Türkiye ile Malezya arasında hiçbir dönemde benzer suçlamalar olmamıştı. İki ülke ilişkilerinde ne 22 yıl iktidarda kalan ve Batı''nın "diktatörlük"le suçladığı Mahathir Muhammed döneminde ne de ondan sonra benzer bir sıkıntı olmamıştı. İki ülke ilişkileri hem ekonomik hem güvenlik hem de siyasi açıdan sorunsuz devam ediyordu.

Enver daha önce de benzer suçlamalarla karşı karşıya kaldı. Yanında çalışan bir kişiyle cinsel ilişkide bulunmakla suçlandı. Daha sonra yüksek mahkeme suçlamayı asılsız buldu. Bir komploydu. Ancak başka suçlamalardan 6 yıl hapis yattı. İşkence gördü, işkence görüntüleri dünyaya yansıdı. 5 yıl siyasi yasak aldı. Bu süre doldu. Bu süreçte çok büyük mücadele veren eşi Azize İsmail''in kurduğu partinin başına geçmesi, seçimlerde başarılı olması, iktidardaki Birleşik Malay İttifakı''ndan transferler yapması gündemdeydi.

Çirkin iddialar, suçlamalarla dünyaya yansıyan bu kavga aslında çok derin bir siyasi rekabetin, çatışmanın sonucu. Bu çatışma ne kadar Malezya''nın iç dengeleriyle sınırlı, tartışılabilir.

22 yıl kesintisiz başbakanlık yapan, ülkeyi bugünkü mucizevi başarıya ulaştıran Mahathir''in yardımcısı olan Enver''in kaderi dramatik biçimde değişti. Malezya Müslüman Gençlik Teşkilatı lideri olarak dışarıdan Mahathir''in kadrosuna katılan ve kendisinden sonra Malezya''nın doğal lideri gözüyle bakılan Enver, olukça çirkin yöntemlerle iktidardan uzaklaştırılıp hapse gönderildi. Çok ağır ithamlarla kamuoyu etkisi kırılmaya çalışıldı. Ülkedeki iç iktidar savaşının dışında Mahathir''in ekibi, özellikle de Mahathir, Enver''i küresel finans çevreleriyle fazlaca içli dışlı olmakla suçluyordu ve onu ülkenin geleceği için tehlikeli buluyordu.

Asya ekonomilerini vuran büyük kriz, Mahathir''in korumacı yaklaşımı, kriz sırasında George Soros ve küresel sermaye ile yürüttüğü çetin tartışmalar hatırlanırsa, Enver olayının sadece bir iç mesele olmayabileceği de düşünülebilir.

Mahathir küresel sistemle hep kavgalı oldu. Batı''ya çok ağır eleştiriler yöneltti. Kriz sırasında IMF kredilerini bile reddetti. Bankacılık sistemine katı denetim uyguladı. Yabancı sermayeye sınır koydu. Ama bu tedbirler sayesinde krizden birkaç yıl sonra Malezya dış ticaret fazlası vermeye başladı. Enver, bu yaklaşımların dışında bir isimdi.

Ülkenin doğal lideriydi. Ekibi de kendilerini ülkenin doğal sahipleri, öncüleri olarak görüyor. Bu yüzden, ekipten olmayan Enver dışlandı. Dışlanmakla kalmadı kendisine karşı oldukça yıpratıcı bir kampanya yürütüldü. Siyaseten engelleme dışında eşcinsellik suçlamalarıyla kitlelerin gözünden düşürülmek istendi. Ancak başarılamamış olacak ki, benzer suçlamalar yeniden başladı.

Enver olayı, Malezya''da kurucu felsefe ile değişimci/Batı''yla daha yoğun entegrasyon isteyenlerin kavgası gibi duruyor. Bu yüzden de çatışma bitmeyecektir. Öyle Türkiye''de sanıldığı gibi laik-İslamcı kavgası değildir. Malezya''nın enerjisini tüketen bir kavga bu. Bir çok etnik ve dini yapıdan oluşan ülkede patlamalara yol açabilecek bir kavgadır.

Malezya''yı seven bir Türkiyeli için bu kavga sadece üzülmemize sebep oluyor. Çünkü bu ülke, bugünkü noktaya gelene kadar korkunç bir mücadele verdi, özveride bulundu. Yüzyıllara dayanan sömürge trajedisinden sonra millet olmayı, devlet olmayı, Müslüman olmayı yeniden keşfetti. Bunda Mahathir''in liderliği gerçekten çok büyük. O adeta yeni bir millet oluşturdu.

Bu kritik anda, Türkiye''de bir kriz yaşanırken, Başbakan''ın ziyareti gündemdeyken Enver neden Türkiye Büyükelçiliği''ne sığındı? Sadece Türkiye''ye güvendiği için mi? Arada ne tür bir bağlantı kurulmak istendi? Herhalde oradaki büyükelçiden iyi bilecek değilim!..

Bu çok büyük ve çok kritik bir hesaplaşma
00:002/07/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün, Türkiye''nin siyasi tarihinde kalın çizgilerle yer edinecek bir olay daha gerçekleşti. Cumhuriyet tarihi iç iktidar çatışmaların tarihi olsa da, her ne kadar bu tarihi kanıksamış olsak da, Türkiye''nin şu an içinde bulunduğu siyasi krizin tahmin edilenden daha derin olduğuna inanmış olsak da dün sabahki gelişmeler Ergenekon operasyonunun boyutunun ne kadar geniş olduğunu, olabileceğini ortaya koydu.

Cumhuriyet tarihinin en kapsamlı operasyonlarından biri yapılıyor. Gözaltına alınması, tutuklanması tahmin bile edilemeyen kişiler gözaltına alınıyor, bir çoğu tutuklanıyor. İki eski kuvvet komutanı ilk kez bu şekilde gözaltına alınabiliyor. Jandarma eski istihbarat başkanı, bir eski milletvekili aranıyor. Gariptir, bilinen iktidar aygıtları, bu kişilerin gözaltına alınmasına karşı ciddi bir reaksiyon göstermiyor.

Böyle olunca da, bütün Türkiye merakla iddianameyi bekliyor. İçinde ne olacak? Köklü iddialar, somut deliller, Türkiye için büyük tehdit oluşturabilecek eylemlerle ilgili bilgiler mi olacak? Olmalı… Çünkü, operasyonun büyüklüğüne, gözaltına alınanların kimliklerine bakınca iddianamede gerçekten hepimizi ürkütecek bilgilerin olacağı kanaati oluştu.

Açıklamalara bakılırsa bu hafta sonu iddianame tamamlanacak. Son gözaltılar da tamamlanması için gerekli son hazırlıkları yapmak içindi. Öyleyse, operasyon burada şimdilik sona eriyor. Bundan sonra yargılama sürecinde gerekli olursa ek iddianameler olabilecek, olayla bağlantılı kişilere ulaşılacak. Yine öyleyse, Şener Eruygur ve Hurşit Tolon Ergenekon''un en tepesinde bulunuyor ya da oraya kadar ulaşılabiliyor mu diyeceğiz?

Bir tarafta, ülkenin iktidar partisine yönelik şok edici bir kapatma davası. Operasyon bu davanın savcısının sözlü iddianamesini vereceği gün gerçekleşiyor. Diğer tarafta Başbakan Tayyip Erdoğan ile Orgeneral İlker Başbuğ arasındaki görüşmede, gözaltıların konuşulduğu iddiası. Hurşit Tolon''un askeri lojmanlardan alınması bu iddiaları gündeme taşıdı. Yasal olarak, askeri suçlar dışında bu mümkün. Ancak Milli Savunma Bakanı''nın “bütün izinler alındı” sözü, “Genelkurmay Başkanı''nın haberi var” ve “görüşmede operasyonların konuşulduğu” iddiası, Ergenekoncu olarak suçlananlardan kurtulmak isteyen birçok çevrenin olduğu iddiasını da barındırıyor.

Dünden aklımda kalacak notlar arasında Başbakan''ın şu sözleri de var: “Tahammül edilemeyen AK Parti değildir, demokrasidir, halkın iradesi, duygu ve düşüncesidir. Türkiye''nin gelişmekten, demokratikleşmekten başka bir yolu yoktur. Bize düşen, Türkiye''nin kalp atışlarını durdurmak isteyenlerin senaryolarını boşa çıkarmaktır. Türk siyasetinde kayıtdışı siyasete yer yoktur.”

Bu cümleler çok şey anlatıyor. “Erdoğan-Başbuğ görüşmesi”yle ilgili iddialarla birleştirilince, olayın AK Parti dışında boyutları olduğu, bu kişilerin sanıldığı gibi bazı çevrelerin koruması altında olmadığı veya gözden çıkarıldığı, gerçek boyutlarıyla bir çeteleşme olduğu, bu oluşumun Türkiye''ye ciddi zarar verecek eylemler tasarladığı düşüncelerini güçlendiriyor. Öyleyse gerçekten “kayıtdışı” bir müdahale, kalkışma hazırlıkları mı var? Ya da bu bir “önleyici operasyon” mu? Bir darbe girişimi mi engellendi? O zaman şu soruları tekrar sormak lazım:

“Ulusalcı” olarak anılan çevrelere yönelik geniş bir tasfiye süreci mi başlatıldı? Bugüne kadar cesaret edilemeyen, emniyetin ve yargının diz çöktüremediği, “milli iradenin üstünde”, “vatanseverlik tekeli”ni eline tutan, devlet iktidarından himaye gördüğü iddia edilen dokunulmaz bir yapı mı dağıtılıyor? Yoksa suç işlemiş, cinayetlere karışmış, çeteleşmiş, birbiriyle bağlantılı karanlık olayların içinde yer alan ama bütün bunları “ülke çıkarları” zırhı altında yapan tamamen güvenlik önlemleriyle sınırlı bir çalışma mı?

O zaman operasyonun, azmettiricileri köşeye sıkıştırma ile birlikte asıl bundan sonra olabileceklerin önüne geçme amacı taşıdığı gerçeği çıkıyor ortaya. Önüne geçilen ne? İşte bunu bilmiyoruz. Suikastler mi, bombalı saldırılar mı, silah stokları mı, iç istikrarı sarsacak, toplumsal hezeyan uyandıracak ve sokağı harekete geçirecek eylemler mi? Ortada bir “önleyici operasyon” olduğu gerçek ama önlenen ne?

Bunun hükümete karşı olmakla sınırlı olmadığı ortada. Ulusalcılıkla, vatanla milletle ilgili olmadığı da. Bu ülkenin, devletinin kurulu düzenine, sistematik değişimine karşı durumdan vazife çıkarıp kendilerine iktidar bahşedenlerin tehlikeli, endişe verici, kaosa sürükleyici girişimlerinin önüne geçilmesi var ortada. Milleti ve ülkeyi hiçe sayan ama ikisini de kullananların, kendilerini devletin ve milletin sahibi sananların aymazlıkları…

Bir cunta mı çökertildi. Bir darbe mi önlendi? Ortada çok büyük, çok boyutlu bir hesaplaşma var! Bakalım ne göreceğiz.

.Bu nasıl bir çılgınlık böyle!
00:003/07/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dehşet verici bir olayı anlatacağım. Nasıl bir çılgınlıkla karşı karşıya olduğumuzu birlikte görelim. Uzunca bir süredir Türkiye''de olağanüstü gelişmeler yaşanıyor. Farkında değiliz ama bu olağanüstülüklerin benzerlerini yakın çevremizde, dünya genelinde de görüyoruz. Orta ölçekli ülkelerde büyük siyasi dönüşümün yol açtığı krizler, bölgesel dizayn çabaları, merkez güçler arasında ürkütücü boyutlara varan hesaplaşma, hesaplaşmanın yönettiği siyasi, ekonomik ve jeopolitik bunalımlar etkisini artırıyor.

Belki de insanlık tarihinin en önemli gelişmelerinden birine, bin yıllık dünya tarihinin önemli kırılma dönemlerinden birine tanıklık edeceğiz. İnsanlığın ortak kaderine yön veren gelişmeleri göreceğiz.

Yeni dünya düzeni arayışları iflasla sonuçlandı. Küresel ekonomik sistem çöktü, çökmek üzere. Ulus üstü kurumlar işlevsiz hale geldi. Doğu ile Batı arasındaki güç dengesi hızla değişiyor. Ekonomik ve teknolojik gelişme arasındaki fark azalıyor, yeryüzünün ağırlık merkezi Doğu''ya kayıyor. Kaynakların olduğu yerlere kayıyor. Dünya belki de son dört yüz yıllık tarihin en derin değişimlerinden birine hazırlanıyor. Bunlara bağlı olarak da siyasi sistemler değişiyor, güvenlik stratejileri yeniden şekilleniyor. Ülkeler, coğrafya parçaları üzerindeki kontrol stratejileri yeniden düzenleniyor.

Türkiye''de yaşanan sancılar büyük değişimin yansımasından başka bir şey değil. Küresel eğilimler başka bir şey dayatıyor, yüzyıldır iktidarı ellerinde tutanlar direniyor. Bu yüzden Türkiye''deki siyasi krizin tahmin edilenden daha büyük ve karmaşık olduğunu düşünüyorum.

Türkiye ve dünya için en korkutucu gerçek, belirsizlik. Önümüzdeki beş yıl içinde nasıl bir Türkiye, nasıl bir Ortadoğu, nasıl bir Avrupa Birliği, nasıl bir dünya olacağına dair net ve kabul edilebilir bir kanaat oluşamıyor. Bu yüzden, bu beş yıl içinde nelerle karşılaşabiliriz, dünyanın endişe ettiği o büyük olay ne olabilir, sorularına cevap aranıyor.

Peki bu ne olabilir? Çok büyük ekonomik sarsıntı olabilir. Finans sisteminin çöküşü olabilir. Doğal felaketler olabilir. Bölgesel savaşlar, hatta nükleer savaşlar olabilir… Ya da 21. yüzyıl dünyasını kurması beklenen Batı dışında bölgesel ve küresel ölçekte sıçrayışlar, yeni aktörlerin devreye girmesi olabilir. Ama ne olacaksa, dünya genelinde büyük değişimlere yol açacaktır.

Bu bir abartı değil. Karamsarlık da değil! Bir yıl sonrasını öngöremeyenlerin sakin ve özgüvene dayalı tavırları ve kibirlerinin sadece hepimize ödettiği ağır faturaya dikkat edelim! “Her şey kontrol altında” şeklinde bir otoriter tavırla, önümüzdeki belirsizliklere dair kuşkuları giderme dönemi çoktan geçti.

Bu yüzden, belirsizlikler, ihtimaller, geleceği dair düşünceler son derece tehlikeli, ürkütücü ifadelerle tartışılıyor. Bir örnek vereceğim. Bu örneğin marjinal bir algılama biçimi olmadığını özellikle vurgulayarak...

ABD yönetimine, Türkiye ve İran''ın, Irak''a müdahalesini “diplomatik ve askeri” önlemlerle durdurmasını isteyen Antony Cordesman, ABD/İsrail ile İran arasındaki krizin bölgesel nükleer savaşa yol açabileceğini söylüyor. Pentagon''da istihbarat görevlisi olarak çalışan, Enerji Bakanlığı''nda Planlama Dairesi Başkanlığı yapan, Stratejik ve Uluslararası Çalışmalar Merkezi''nde Ortadoğu uzmanı olarak çalışmalar yürüten, bölgeye yönelik ciddi araştırma ve yazıları bulunan Cordesman, yakın gelecekte nükleer bir Ortadoğu savaşı öngörüyor. Ama ürkütücü olan bu öngörü değil, beklenti! Ve bu beklentinin bir çokları tarafından paylaşılması. Özetleyelim.

İran 2010 yılında nükleer güç olacak. Bölgedeki bütün dengeler yer değiştirecek. Ondan sonra İran-İsrail nükleer restleşmesini izleyeceğiz.
İki ülke arasında çıkacak nükleer savaşta 21 gün içinde 16 milyonla 28 milyon arasında İranlı ölecek. İsrail''de ise 200 bin ile 800 bin arası kayıp olacak. İsrail''de örgütlü bir kamu düzeni olduğu için, saldırı sonrası ölümlere daha hazırlıklı olacak.
İran''ın elinde yüz kilotonluk ve on kilometre çapında zarar veren 30 nükleer bomba olacakken İsrail''in 200''den fazla nükleer bombası var. Bombaların her biri 1 megatonluk. Büyük bir oransızlık! Böyle bir savaşta radyasyondan en büyük zararı Ürdün görecek.
İran''ın Tahran, Natanz, İsfahan, Buşehr, Şiraz, Yezd, Tebriz gibi kentleri doğrudan hedef olacak. Tahran dağlarla çevrili olduğu için nükleer saldırıda en ağır zayiatı verecek.
Böyle bir savaş İran''la sınırlı kalmayacak. Arap ülkelerindeki tepkileri desteği kırmak için Suriye ve Mısır da bombalanacak. Suriye''de Alevilerin yaşadığı bölge sınırlı nükleer saldırıya maruz kalacak. 21 gün içinde 8 milyon Suriyeli ölecek. Şam''ın karşı saldırısında İsrail''in vereceği kayıpsa 800 bin kişi.
İsrail bu savaşta Mısır''ı da vuracak. On binlerce Mısırlının ölümüne yol açacak saldırıda, Suveyş, Kahire, İskenderiye gibi şehirler yıkılacak. Aswan Barajı vurulacak.
Ortadoğu Nükleer Savaşı''nda İran öyle zarar görecek ki, Fars medeniyeti yok olmakla yüz yüze gelecek. Böyle bir savaşta insanlık Armageddon''u yaşamayacak ama küresel ekonomi tamamen çökecek.
Adamların krizi tartışma biçimine bakın! Öngörülerine bakın! Tüyler ürpertici bir gelecek öngörüyorlar. Bunların olacağından değil ama bu ihtimallerle tartışmaları hepimiz için son derece dehşet verici. Çıldırmış bunlar. Tek söz kalıyor geriye. Allah belanızı versin!..

Türk Milli Nükleer Vurucu Misyonu!..
00:004/07/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Sakın bunu, bugünlerde nükleer teknolojiye geçmek dev adımlar atan Türkiye''nin yeni askeri/stratejik gücü şeklinde anlamayın. Nükleer silahlara sahip ülkelerin “stratejik silahlar” olarak adlandırdığı, en ciddi askeri caydırıcılık unsuru olan nükleer gücü ile de karıştırmayın. Adındaki “Türk” ifadesinden de kimse bunun gerçekten Türkiye''ye ait olduğunu sanmasın. Bu bir Amerikan gücü. ABD''nin, Anadolu topraklarına yerleştirdiği, yıllardır burada olan nükleer silahlar böyle anılıyor: Türk Milli Nükleer Vurucu Misyonu!..

Hani yoktu! Türkiye''deki nükleer bombalarla ilgili kim ne biliyor? Bir çok ülke, benzer silah stoklarına karşı çıkarken bu ülkenin insanı hemen yanıbaşında duran tehlikeli silahlardan haberdar bile olamıyor. Türkiye''den askeri ve siyasi çevrelerden hiç kimsenin ağzından Anadolu''nun bir çok bölgesine yerleştirilen nükleer bombalarla ilgili tek bir cümle bile alamazsınız. Neden? Neden bu ülke ile ilgili her gerçeği başkalarından öğrenmek zorundayız? Türkiye''de kaç atom bombası var? Bunlar nerelerde? Kaç yıldır bu ülkede? Hangi amaçlar için kullanıldı, kullanılıyor? Bu soruların hiçbirinin cevabını bu ülkenin yetkili organlarından alamazsınız. Ama cevapları Batı medyasında, yetkili siyasilerin açıklamalarında, askeri kararlarda ve raporlarda açıkça görürsünüz.

Bunun gibi daha kaç gerçek var başkalarından öğreneceğimiz! CIA''nın Türkiye''de gizli cezaevi var mıdır? İncirlik esir ticareti için nasıl kullanılmıştır? İşkence uçaklarına kimler izin vermiştir? İzinlerin altında kimlerin imzası vardır? Yıllarca TBMM''de oylanan, her siyasi partinin tartışmasız evet dediği Çekiç Güç''le ilgili kararların arkasında kimler vardır? Asla cevabını bulamazsınız. Kamuoyunu çok yakından ilgilendiren, hatta rencide eden, korkutan konularla ilgili bile cevap alamazsınız… Dahası merakınız yadırganır. Sizin bile bildiğiniz gerçekler yalanlanır. Ancak başka ülkelerin yönetimleri kendi kamuoylarına bu yönde açıklamalar yapar da öylece ortada kalırsınız?

Konuya gelelim:

ABD Hava Kuvvetleri''nin son resmi raporunu değerlendiren Amerikan Bilimciler Federasyonu “İncirlik''teki Amerikan nükleer başlık depolarının ve personelin yetersiz olduğu”nu, bu silahların güvenliğinin sağlanamadığını açıkladı. Bütün Avrupa''da nükleer silahların güvenliğinin tehlikede olduğu belirtilen raporda Avrupa genelinde 200 ila 350 arasında savaş başlığı bulunduğu, bunların 50 ile 90''ının İncirlik''te olduğu belirtiliyor. Daha önce Balıkesir gibi değişik üslere dağıtılan bu silahlar şimdi İncirlik üssünde bir arada tutuluyor.

Konuyla ilgili geçtiğimiz günlerde bir başka gelişme oldu. ABD''nin Londra''nın 70 mil kuzeydoğusundaki RAF Lakenheath hava üssünden son atom bombalarını da çektiği açıklandı. Bu bombaların çekilmesiyle İncirlik, Avrupa''daki en yüksek Amerikan atom bombasına sahip tek üs haline geldi. Ardından; 50 ve 20-40 arası atom bombası bulunan İtalya''nın Aviano ve Ghedi Torre üsleri geliyor. Belçika (Kleine Brogel), Almanya (Büchel) ve Hollanda (Volkel) ABD atom bombasına sahip diğer ülkeler. Bu ülkelerdeki bomba sayısı 10–20 arasında tahmin ediliyor. Konuyla ilgili raporun İncirlik başlığı altında, üssün 2005 ve 2008''de denetime tâbi tutulduğu, 2005''te Türk Hükümeti''nin bazı kısıtlamalar getirdiği yazılı. Ancak buradaki asıl ilginç not şu: “Türk Milli Nükleer Vurucu Misyonu''nu büyük ihtimalle sonlandırıldı…”

Soğuk Savaş yıllarında Avrupa''ya binlerce atom bombası yerleştiren ABD, 2005 yılı itibariyle Avrupa topraklarında hâlâ 480 nükleer bomba bulunduruyordu. Bu bombaların 90''ı Türkiye''deydi... İncirlik''te yani… (National Resources Defense Council, Nuclear Weapons in Europe , February 2005) Yukarıda verilen kaynak, Balıkesir ve Akıncı üslerinin büyük oranda boşaltıldığını ancak bu termonükleer B61 bunker buster bombalarının hâlâ İncirlik''te tutulduğunu, dahası bu bombaların Soğuk Savaş dönemindeki gibi nükleer güçleri değil, nükleer silahı olmayan Ortadoğu ülkeleri için (İran) orada tutulduğunu söylüyor. Ve bir bilgi daha; Aynı raporda, 1992 ve 1994 yıllarında Konya''da nükleer saldırı tatbikatları yapıldığı, ABD ve NATO pilotlarının bu silahları nasıl kullanacağına dair eğitildiği belirtiliyor.
Yani; bütün Avrupa''da nükleer silahlar azaltılırken Türkiye''deki sayı aynen korundu. Sadece, değişik ABD üslerinde bulunan bombaların hepsi İncirlik''te bir araya getirildi. Konya Ovası''nda Anadolu Kartalı adı altında yapılan tatbikatları biliyoruz. Ancak bölgede nükleer saldırı için, bölgesel nükleer savaşa hazırlık için de tatbikatlar yapılıyor.

İran-ABD/İsrail krizi önümüzde duruyor. Kriz, nükleer anlaşmazlıktan kaynaklanıyor. Türkiye nükleer çalışmalara gidiyor. Bölgedeki 12 ülke daha nükleer teknolojiye geçiyor. Bütün bu gelişmeler arasında İncirlik''teki 90 nükleer bombayı nereye koyacağız? Dahası, İstanbul''un ortasında kaçırılan/kaçan, İran''ın nükleer sırlarına vakıf general Ali Rıza Asgeri''nin de İncirlik''te ağırlandığı iddia ediliyor. Guantanamo esirlerinin ağırlandığını zaten biliyoruz.

İşte İncirlik''teki o 90 bomba, “Türk Milli Nükleer Vurucu Misyonu” oluyor. Ne dersiniz!...

Bu ülkeyi hiçbir güç Lübnanlaştıramaz!..
00:008/07/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye kadar "iç çatışma" ve "model" örnekleriyle tartışılan bir başka ülke daha yok. Zor bir coğrafyada yaşayan zor bir milletiz. Sürekli tetikte bir ülkeyiz. Enerjisini bitmez tükenmez iktidar kavgalarına harcayan bir devletiz. Siyasi ve ekonomik gerilimlere dayanma gücü yüksek bir toplumuz.

Bu ülke; yüzyıllarca dünyanın kurucu güçlerinden biri oldu. Yüzyıl orta ölçekli ve sadece kendini korumayı ilke edinmiş bir ülke olarak kaldı. Gelecek yüzyıllar için küçülme veya yeniden kurucu güç olma kararsızlığını arasında gidip geliyor. İşte yol ayırımı, kırılma noktası tam da burası. Ekonomiden güvenliğe, dış politikadan iç istikrara her şeyi belirleyecek olan yakıcı bir dönüşüm evresinde.

Dünya derin bir dönüşüm geçiriyor. Yakın çevremizde güç dengeleri yeniden kuruluyor, her şey değişiyor. Türkiye aynı dönemde sancılı, kritik bir aşamadan geçiyor. Kendimize özgü geleneksel zaafların dışında yaşananların dışımızdaki gelişmelerle bağlantısını inkar edenlerin gözleri kör olmuş demektir.

Kendini bulamayan, kendisiyle savaşıp duran Türkiye hep başka örneklerle tartışıldı. İçeride korkularla, endişelerle, paranoyalarla, sığ "gerçekler"le "model" örnekleri, korku örnekleri geliştirilirken bu ülkeye dışarıdan bakanlar hep kötümser senaryoları, iç savaş beklentilerini tercih etti. Türkiye için, Yugoslavya örneği gibi bir gelecek, Lübnanlaşma gibi bir süreç öngörüldü.

Emekli Orgeneral Edip Başer; bugünkü krizi değerlendirirken (Milliyet, 7 Temmuz, Söyleşi) "Toplumun ayrışması ve bir iç kargaşa çıkması, çeşitli düşünce gruplarının tahrikleri sonucu içinden çıkılması çok daha zor bir" tehlikeden söz ediyor. Türkiye''nin önünde böyle bir tehlikenin varolduğunu söyleyen Başer, bu süreç önlenemezse "Türkiye''nin benzeyeceği yer bence de Lübnan olur" diyor. Ama yine de toplumun engin basiretinin buna izin vermeyeceği umudunu taşıyor.

Benzer endişeleri hepimiz taşıyoruz. Yugoslavya örneği hepimizi korkutmuştu. Balkanlaşma tehlikesi hala korkutuyor. Bunlardan sonra Lübnanlaşma korkusu işlenir oldu. Yeryüzünün fay hattı Avrasya kuşağının önümüzdeki dönemde büyük sarsıntılar yaşayacağına dair öngörülerle birleştirilince hem Türkiye hem de yakın çevremiz için karanlık bir gelecek düşüncesi hepimizi etkiledi.

Aslında model örnekleri de çatışma örnekleri de aynı bakıştan, algıdan, Türkiye''yi kendisinden uzaklaştırma çabasından kaynaklandı. Ve bu hem içeriden hem de dışarıdan destek buluyor. Bugüne kadar onlarca ülke Türkiye''nin önüne model olarak konuldu. Peki neden? Neden Türkiye kendisi olmaktan uzak tutulmaya çalışılıyor?

Rol/model tacirleri önce "Türkiye İran olacak" dedi. Yıllarca bu korku işlendi, insanlara yapılmadık eziyet kalmadı. İran''ın Şii olması, Türkiye''nin Sünni olması, İslami, siyasi tarihlerinde ve toplumsal/kültürel uzun bir süre milleti İran''la korkutarak dizginleri elinde tuttu. Suikastler işlendi, toplumsal bölünme senaryoları uygulandı, binlerce insan sokaklarda yürütüldü.

İran''ın dışında bur başka korku daha üretildi: Türkiye Cezayir olur mu? Demokratik yollardan iktidara gelmek üzere iken dış yardımla askerlerin yönetime el koyması, seçim sonuçlarının tanınmaması üzerine yaşanan iç savaş, binlerce insanın hayatını kaybetmesi, tüyler ürpertici cinayet örnekleri vs.. Bu korku senaryosu Türkiye''de muhafazakar insanların taleplerini bastırmak içi kullanıldı. Cezayir senaryosunu karşı rejimi korumak için olağanüstü önlemler alındı.

Laiklik modelimi Fransa idi ama Türkiye Cumhuriyeti''nin laikliği algılama modeli, İslam''ın kontrol altında tutma modeli "Tunus Modeli" oldu. Habip Burgiba''nın baskıcı rejimi ile Türkiye arasında bağlantı kuranlar, Türkiye-Tunus yakınlığını tesis ettiler.

Malezya Modeli: ABD''nin "Ilımlı İslam" projesinde Türkiye ile Malezya örnekleri ortaya atıldı. Ardından içeridekiler Türkiye''nin Malezya''ya benzediği tezini işlemeye başladı. Örnekler çoğaltılabilir.

Bu tezlerin hiç biri tutmadı. Türkiye hiç biri olmadı. Rüzgara karşı yürümesine rağmen kendi olma mücadelesini ısrarla sürdürüyor.

Aynı şekilde; Yugoslavya örneği de tutmadı. Türkiye, bütün parçalanma senaryolarından güçlenerek çıktı. Balkanlaşmadı. Avrasya depremi ile sendelemedi. Zeminin sağlamlaştırdı. Lübnanlaşması da zor. İran ile Batı arasındaki krizden de yara almadan çıkma ihtimali oldukça yüksek. PKK ile bölünecekti olmadı. PKK zayıfladı. AB parçalayacaktı olmadı, AB''nin kendisi Türkiye depremi yaşıyor.

Bu ülke, bütün hesapları tersyüz edip krizlerden güçlenerek çıkıyor. Hiçbir ülkenin tahammül edemeyeceği sorunların üstesinden geliyor. Bütün güvenlik stratejilerini boşa çıkarıyor. PKK bitiyor iç siyasi kriz başlıyor. O bitecek İran krizi başlayacak. Zincirleme krizlerle yüzleşiyoruz ve tuhaf biçimde bunlar Türkiye''yi güçlendiriyor.

Model örnekleri de, çatışma örnekleri de Türkiye''ye uymuyor. Biz inanmasak da, başkaları karşı çıksa da Türkiye kendi olmaya doğru hızla ilerliyor. Parçalanmak, Lübnanlaşmak bir yana, Türkiye kontrol edilemez bir şekilde büyüyor, etrafına yayılıyor, nüfuz alanını genişletiyor.

Hepimize rağmen…

Ergenekon kaosu, neocon kaos, hazımsızlık örneği!
00:009/07/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Cuma gününe hazır olması beklenen iddianamede neler olduğu ortaya çıkmadan, dosyadaki iddialar mahkeme kararıyla kesinleşmeden önümüze gelen her senaryoya inanmamız elbette mümkün değil. Şu aşamada doğru ile yanlışı ayırt etmek de öyle. Ama Ergenekon kapsamında ortaya çıkanlar gerçekten ürkütücü boyutlarda.

Son bomba; şu meşhur Hudson senaryosuyla birebir örtüşen kaos planı. Bombalı saldırılar, suikastler, iç çatışma senaryoları, bunlara ilişkin planlar ve krokiler…

Bu planda da Taksim''in bombalanması kararlaştırılmış. Bu planda da bir yargı mensubuna suikast hesaplanmış. Bu benzerlik nasıl olur? Soruşturmayı yürütenler ya da başkaları kafadan senaryo yazmamışlarsa Hudson''daki kaos senaryosuyla Ergenekoncuların kaos senaryosunun bu kadar örtüşmesini nasıl anlayacağız?

Hepimiz hatırlıyoruz. Şiddetli tartışmalara neden olmuştu. Türkiye''nin 22 Temmuz seçimlerine kilitlendiği günlerde, 13 Haziran 2007''de ABD''li neoconlara yakın Hudson Enstitüsü''nde bir “beyin fırtınası” yapılır. Anayasa Mahkemesi Başkanı Tülay Tuğcu''ya suikast, İstanbul''da onlarca kişinin öleceği PKK saldırıları, Taksim''de elli kişinin ölümüne yol açacak bombalı saldırı… Bunların yaşandığı bir Türkiye''de neler olacağı tartışıldı. “Kuzey Irak''taki PKK liderleri yakalanırsa bu AK Parti''ye yarar” onun için yapılmamalı şeklinde görüşler ele alındı.

Tartışmanın her aşaması Türkiye''de iç çatışma çıkarmaya dönüktü. Olayın kahramanlarından biri daha 2006''da “Türkiye''de darbe olacak” diyen Zeyno Baran''dı. Nedense o dönemde ABD''deki bütün düşünce kuruluşları “Türkiye''de kaos” üzerine “beyin jimnastiği” yapıyorlardı. Bu kaos pazarlamacıları nedense Türkiye''de hep aynı çevrelerle oturup kalkıyordu.

Ergenekon dosyalarından çıktığı söylenen planın da “Taksime saldırı” gibi sembolik bir yerden başlatılacağı iddiası ile Hudson olayı arasındaki benzerliği hiçe mi saymalıyız? Onlar Anayasa Mahkemesi Başkanı''nı hedef göstermişlerdi burada suikastler Yargıtay Başsavcısı ile başlatılıyor. Başka da bir fark yok. Türk şahin-neocon ittifakı geliyor aklıma yine…

Aklıma geliyor da söylemekten çekiniyorum. Bir büyük gazetede liberalizmin erdemleri üzerine yazılar yazan, kendince Türkiye''ye fikir öncülüğü yapan, ABD aleyhine her eleştiriden rahatsızlık duyan kişiye göre bunların hiç biri olmadı. İsim vermeden uçuk, saçma sapan yargılamalarda bulunan, kibir abidesi cümlelerle ahkam kesen büyük düşünüre göre hiçbir güç Türkiye''de hiçbir halt karıştırmıyor.

Neocon diye bir şey yok. Bu insanların bölge ile ilgili hiçbir hesabı yok. Bu çevrelerin Türkiye ile ilgili hiçbir planı yok. Neocon tetikçilerin Türkiye ile ilgili yazıları, AK Parti iktidarını devirmek için yürüttükleri kampanya, aynı kampanyada bu ülkeden işbirlikçileri yok. Biraz daha ileri gitse bu adamlar Irak''ı işgal etmedi diyecek!

Ona göre Türkiye bu dünyada yaşamıyor. Hiçbir ülkenin Türkiye''nin bölgesel pozisyonuyla, yaşadığı iç siyasi gerilimlerle ilgisi yok. Hele ABD''nin hiç yok. İsrail''in zaten olamaz. CIA ve Mossad diye bir şey de yok! Neocon yeni yetmeler “İslamofaşist” ifadesini kullanmışlar ama önemsizmiş. George Bush''un bu kavramı ne için kullandığını duymamış bile.

Bu ağır düşünce adamının bakışından yola çıkarsak; Türkiye''nin siyasi tarihi de bir yalan. Darbelerle ABD''nin hiçbir ilgisi yok. Türkiye''de, Güneydoğu Anadolu''da yabancı istihbarat teşkilatları hiçbir şey yapmıyor.

Tamam, bir çok şey kurgudur, illüzyondur, bizim gibilerin kafası bu işlere çalışmaz ama onun sıralamasına bakınca “biz bu ülkede, bu dünyada yaşamıyoruz” diyesi geliyor insanın.

Çünkü ona göre her şey gayet tutarlı, işbirliği içinde, adil, meşru mekanizmalar çerçevesinde yürüyor. Devletlerin meşru sınırların dışında hiçbir hesabı yok. Dünya o kadar düz, her şey o kadar yolunda gidiyor ki, Soğuk Savaş sonrası üretilen bütün kavramlar, İslam, tehdit, Türkiye, Ortadoğu, enerji kavgaları, küresel terör komploları, esir ticareti, gizli ceza evleri, Irak''ta öldürülen bir milyondan fazla insan, İran''la ilgili kriz… Bunların hiç biri yok, sadece hayali şeyler. Bunların astroloji kadar değeri yok. Popper, “komplo zihin içindeki kurgu” demiş. Bu cümleyi biliyor ya, Türkiye''de ve dünyada yaşanan ne kadar berbat şey varsa hepsini birleştirseniz bu cümle kadar değeri yok!

Hani ABD eski Dışişleri Bakanı Colin Powell söylemişti ya; “Ilımlı İslam” diye, böyle bir şey de yokmuş. O Powell BM Güvenlik Konseyi''nden bütün dünyanın gözlerinin içine bakarak Irak''ın mobil nükleer laboratuarlarını görüntülerle vermişti. Ve yalan olduğunu kendisi itiraf etmişti. Bu da yalan! Nedense hep ABD ile bağlantılı iddialar gündeme gelince hazımsızlık çeker bunlar.

Tamam zihnimizi koruyalım, aşırılıklara kaçmayalım, gençlik heveslerine kapılmayalım… Bütün bunları yapalım. Yapalım ama aptal olmayalım.

En önemlisi de; aptal yerine konulmayı içimize sindirmeyelim…

El Kaide mi, Ergenekon mu? İhaleyi kim açıyor ona bak!
00:0010/07/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kimsiniz siz?

Kimler adına öldürdünüz?
Kimlerin senaryolarını gerçekleştirdiniz? Kimler istedi diye bu saldırıyı gerçekleştirdiniz?Kimler bu saldırının zamanlamasını belirledi?Kimler hedefin neresi olacağına karar verdi?
El Kaide misiniz? Ergenekon musunuz?
Taşeron musunuz? Tetikçi misiniz?Kimden, kimlerden ihale aldınız? Başka hangi ihaleler dağıtıldı?Sırada ne tür saldırılar var?
Hedef neresiydi?
ABD Konsolosluğu mu?Yoksa sadece polisler mi?Yoksa ikisi de mi?Mesaj nereye? İçeri mi dışarı mı?Ne seçim değil mi?ABD düşmanlığı sadece kamuflaj mı?Öyleyse polise mesaj vermek neyin nesi?
Konsolosluğa tabancayla saldırı olur mu?
Pompalı tüfek bu işe yarar mı?Kurşunların menzili yeter mi? Kale gibi duvarlara kurşun işler mi?Ölüme gidenler bunu bilmez mi?O zaman hedef nasıl konsolosluk olur?
Peki neden polis?
Araçtan inip doğrudan polise saldırının anlamı ne?Ergenekon operasyonlarıyla bağlantısı var mı?Onları öldürüp binaya mı gireceklerdi? Bu mümkün olmadığına göre ne düşüneceğiz?Kaos planları boşa çıkanlar yenilerini mi deniyor?
Türkiye derin siyasi kriz yaşarken bu ne?
Bir iktidar tasfiye edilmek istenirken bu ne?Ergenekon operasyonları ülkeyi sarsarken bu ne?"Taksim''e bomba, elli ölü" senaryoları varken bu ne?"Darbe önlendi" denilirken bu ne?Cuma günü iddianame açıklanacakken bu ne?
El Kaide mi, Ergenekon mu?
İslamcı mı, ulusalcı mı?ABD''ci mi, ABD karşıtı mı?Kürt mü, Türk mü?Bunların ne önemi var?Böyle bir şey olabilir mi?Kirli hesapların kimliği olur mu?Tetikçilerin uyruğu olur mu?Taşeronlar hesap yapabilir mi?Onlara bakmayacaksın!Kurşunu kimin sıktığına takılmayacaksın! İhaleyi dağıtanları bulacaksın!Tetiği çektireni öğreneceksin! Senaryoyu yazanı keşfedeceksin!Onun kimliği önemli!Onun ya da onların hesapları önemli!Gerisi hikaye!

Keşke görmeseydim!
00:0015/07/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hangi ülkeye, hangi şehre gitseniz bu kadar üzülürsünüz, acı duyarsınız? Görmek için bu kadar can atıp, gördükten sonra “keşke görmeseydim” demenin hayal kırıklığı ölçülebilir mi? Bir ülkenin, bir kadim şehrin, bir milletin böylesine yıkıma uğratılmasını haklı çıkaracak, en azından katlanılabilir kılacak hangi gerekçe olabilir?

Hele bu ülke, bu şehir, tarihinizin, kültürünüzün merkezlerinden biriyse, bu yüzden çok sevdiyseniz, mahallelerinde ve sokaklarında anılarınız varsa, yaşayacağınız üzüntüyü hiçbir siyasi hesap telafi edemez.

Bağdat bombalanırken “aslında İstanbul bombalanıyor” diye yazmıştım. Samarra''da katliamlar yapılırken buranın tarihini hatırlayarak ürpermiştim. İngilizler Kut-ul Amara''daki anılarına akın ederken bir kuşak öncesini hatırlamaktan aciz olmamızın felaketini hissetmiştim.

Bağdat, Şam, Kudüs, Buhara, Kahire, İstanbul bizim geçmişimiz ve geleceğimizdir. Geçmişimizi olduğu gibi, geleceğimizi de kuracak olan şehirlerdir, devletler değil. Ne kadar yıkıma uğrasa da bu şehir nice imparatorluklar yıkmıştı. Yine yıkacaktır. Bu Amerikan imparatorluğu olsa bile yıkacaktır.

Geçmişimizin Bağdat''ı nice yıkımlar atlattı. Moğol felaketini yaşadı. İnanıyorum ki, hiçbir yıkım, hiçbir felaket bu şehre böylesine zarar vermedi. Moğollar bile Bağdat''a böyle hakaret etmedi. Bu yüzden diyorum: Hiçbir askeri hesap, hiçbir ekonomik amaç, hiçbir siyasi planlama böyle bir acımasızlığın üstünü örtemez. Bu hesaplar ister ABD''nin olsun, İster İngiltere''nin olsun isterse Türkiye''nin olsun…

Bunlarla birlikte düşünsek bile, Bağdat''ın jeopolitiğinin Çanakkale''den başladığını biliyoruz biz. Bağdat düşerse Çanakkale''nin geçileceğini ya da Çanakkale geçilirse Bağdat''ın ayakta kalamayacağını biliyoruz. İstanbul''un savunmasının Bosna''dan ve Şam''dan başladığını bildiğimiz gibi. Öyle olmadı mı? Dünümüzün, bugünümüzün, yarınımızın bu şehirler olduğunu bildiğimiz gibi.

Bütün bunları yazmak için Bağdat''ı bir gün görmek bile yetiyor. Başbakan Tayyip Erdoğan''ın bir günlük Bağdat ziyaretinde, iki ülke arasında yapılan ve geleceğe ilişkin çok şey içeren “entegrasyon” anlaşmaları Türkiye''nin bu ülkeye sadece siyasi ve ekonomik değil, kültürel olarak da yakınlaşması için önemli bir adım oldu. Ancak yine Başbakan''ın “Bir medeniyet merkezi yok edildi” sözü, gördüklerimiz karşısında yaşanan psikolojik durumu net olarak ortaya koyuyordu.

İlk kez Türkiye Başbakanı için alanın sivil bölümünde şaşaalı bir tören düzenlendi. İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad bile askeri piste indirilmişti. Sadece Ahmedinejad ve Tayyip Erdoğan kente karayolu ile götürüldü. Ürdün Kralı Abdullah güvenlik nedeniyle Bağdat''a bile gelemedi. ABD ve İngiliz liderlerinin gelişinin ise Irak''la hiç ilgisi yok.

Daha karşılama töreninde gaydalı bando ekibini görünce aklınıza ilk gelen “sömürge” kavramı oluyor. Alandan Yeşil Bölge''ye gidene kadar farklı üniforma görüyorsunuz. Irak askeri, polisi, özel güvenlik şirketlerinin askerleri, Amerikan zırhlıları, İngiliz askeri araçları… Yol boyunca elleri tetikte, alarm durumunda askerler, yol kenarlarında sık aralıklarla bekleyen zırhlılar, ABD askerleri, sürekli uçuşan helikopterler ve duvar!!!

İsrail-Filistin arasındaki duvarları biliriz biz. Şehirleri, mahalleleri, aileleri bölen, okulu öğrencisinden, hastaneyi hastasından, camiyi cemaatinden ayıran o yüksek duvarları… Üzerlerine özgürlük sloganları ve özlemleri yazılan duvarları…

Bağdat''ta bunun çok daha acımasızını görüyorsunuz. Yüzlerce yıl aynı mahallede, aynı sokakta yaşayanlar birbirinden koparılmış, yollar beton bloklarla kapatılmış, köprüden geçerken beton bloklardan Dicle nehrini bile göremiyorsunuz. Bu kadar mı? Evlerin, malikanelerin bahçeleri bu duvarlarla kapatılmış, birkaç metre ötesini göremiyorsunuz. Zırhlı araçlar içinde, korumalar eşliğinde, harabeye dönüşmüş havaalanından alınıp, harabeye dönüştürülmüş yollarda bütün engellerde dura dura ilerleyip ABD''nin Bağdat''taki siyasi merkezi olan Yeşil Bölge''ye götürülüyorsunuz. Yol boyunca gördüğünüz tek şey gökyüzü. Irak neresi, Bağdat neresi, insanlar nerde?

Bir sahte güvenlik vahası oluşturulmuş. ABD askerlerinin girişte Irak Başbakanı''nı bile aradığı kontrol noktalarından girilen... Bir bakanlıktan öbürüne, Başbakanlık''tan Cumhurbaşkanlığı''na giderken, labirent gibi yollardan, adeta tünellerden geçiyorsunuz. Beton blokların üstüne tekrar tel örgüler örülmüş. Bu “güvenli vaha”da bile her hareketten ödü patlayan bir işgal..

ABD korumasında bir Irak yönetimi. Bir Cumhurbaşkanı, bir Başbakan ya da bakanlar. Her gün en büyük işleri evlerinden makamlarına sağ salim ulaşmak olan bir Bağdat yönetimi. Daha doğrusu, “iç kale”ye çekilmiş, halkla, Irak''la hiçbir ilgisi olmayan, onları göremeyen bir siyasi idare. ABD ordusu tarafından rehin alınmış bir siyasi kadro. Aynı ordu tarafından kendi halkına karşı korunan bir yönetim.

Sadece Başbakan Nuri el Maliki''nin ofisinden Celal Talabani''nin makamına giderken, köprüden geçerken, beton bloklara rağmen azıcık o nehri görebiliyorsunuz. Bu sırada, olağanüstü korumalara rağmen insan görebiliyorsunuz. Orada bakıyorsunuz ki, Yeşil Bölge ile Iraklılar arasında yüzyıllar kadar mesafe var.

Böyle bir tecridi, böyle bir yıkımı, böyle bir korkuyu hangi millet kaldırabilir? Saddam Hüseyin döneminde yapılan binalardan başka bir çivi bile çakılmayan, tek bir hastane, tek bir okul yapılmayan, milyarlarca dolarlık petrol geliri üzerinden korkunç bir paylaşımın yaşandığı bir ülke burası. İşgalin ve yağmanın dışında acımasız iç iktidar kavgasının yaşandığı bir ülke.

Bağdat''ın bombalanması nasıl bütün hesapların ötesindeyse, böylesine bir yıkımın nasıl hiçbir gerekçesi olamayacaksa, Irak''ı ayağa kaldırmak da bütün hesapların dışında tutulmalı. Siyasi, ekonomik, askeri, kültürel ve sosyal projelerle, Bağdat''ı yeniden eski günlerine döndürmek, Irak''ı tekrar ayağa kaldırmak gerekiyor. Ancak öncelikle işgalin sona ermesi için, içerideki mezhep eksenli ayrışmanın önüne geçilmesi için bir şeyler yapmak gerekiyor. Bu yüzden de Başbakan''ın dediği gibi; “Ne Sünniyim ne Şii, Müslümanım” söylemi çerçevesinde uzlaşma kapılarını aralamak gerekiyor.

Böyle bir yıkımın yaşandığı, böyle bir korkunun hakim olduğu bir ülkede ne ABD işgali kalıcıdır ne de iç kalelere hapsedilmiş Yeşil Bölge hükümeti!

Türkiye"nin Soros"u!
00:0016/07/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kemal Unakıtan ilginç bir politikacı. Dünya yıkılsa onun gündemi hiç etkilenmiyor. Türkiye dışındaki tartışmaları, endişeleri önemsemiyor. Dünya, küresel ekonomik kriz korkusuyla kabuslar görürken o hiçbir şey yokmuş gibi davranabiliyor. Dünkü açıklamasını okurken millete umut vermekle gerçekleri görmek arasında gidip geldim.

Dağdaki çobandan finans uzmanına kadar bütün Türkiye ve dünya yaklaşan bir kasırgadan söz ediyor. Bir çok ülkede olağanüstü önlemler alınıyor. Küresel finans sisteminin tıkandığından söz ediliyor. Yeni bir ekonomik sistem arayışı gündemde.

Dev bankalar çöküşün eşiğinde, bazı finans kurumları şimdiden battı. Avrupa ve ABD, çöküşlerini önlemek için sermayeye yön veren kurumlara yüz milyarlarca dolar aktarıyor. ABD ve Avrupa merkez bankaları arasında çözüm konusunda kıyasıya bir kavga yaşanıyor. Mortgage krizi ile başlayan dalganın üretime kadar genişleyeceği, enerji ve gıda üzerinde büyük krizlerin yaşanabileceği, bu durumun bir çok ülkenin mali olarak çökmesine yol açabileceği endişesi var.

Krizin Türkiye ile doğrudan ilgisi yok. Bu, gelişmiş ülkelerin krizi. Yani dünya ekonomisini yönetenlerin krizi. Dolayısıyla Türkiye''nin ekonomi politikalarıyla algılanabilecek bir durum yok ortada. O zaman gerçeği kabullenmek gerekiyor. Çünkü şu anki durum bir çoklarına göre, 1936''ların dünyasını hatırlatıyor ve yeni bir dünya savaşına yol açma ihtimali ortada. Çünkü olay sadece ekonomik değil. Siyasi ve sosyal sonuçları çok daha vahim olabilir.

Hal böyleyken Maliye Bakanı Kemal Unakıtan: “Bazı kişiler kehanette bulunuyorlar. Bakan olduğumdan beri bunları dinliyorum. Her gün kriz çıkarıyorlar. Kriz miriz yok” diyor.

Bu cümleler, kriz tartışmalarını bir iç politika malzemesine dönüştürüyor. Olabilir, böyle bir boyutu var. Ama tartışma Türkiye''nin gündelik iç tartışmalarının çok ötesinde. Biz bunu yukarıdaki sözlerle algılarsak büyük hata edeceğiz. Unakıtan''ın sözlerini küresel kriz konusunda iyimserlerinkine benzetsek bile konuyu açıklamıyor. İyimserlerin bile umut dışında yaptıkları, yapabildikleri hiçbir şey yok görünüyor. Karamsarlar ise dehşet senaryoları yazıyor.

Unakıtan bu sözleri söylerken Ekonomiden sorumlu Devlet Bakanı Mehmet Şimşek, bakın ne diyor: “Dünya belki de 1930''lardan bu yana en şiddetli krizden geçiyor. Global enflasyon yüzde 3.5 iken önümüzdeki yıl bu oran 6''lara yükselecek. Bir çok ülkede enflasyon ikiye katlanacak. Öyle bir dönemden geçiyoruz ki, daha önce hiç haritalandırılmamış, politikası belirlenmemiş bir dönem bu…”

Şişmek, Türkiye''nin durumunun hiç de kötü olmadığını ekliyor. Bunda gerçeklik payı var. Çünkü kriz, gelişmiş ekonomileri vururken gelişmekte olan ülkelerdeki etkisi daha farklı. Hem olumsuz etkileyecek hem de yeni fırsat kapıları açacak…

Unakıtan bunları söylerken dünyanın en büyük spekülatörü George Soros, bakın ne diyor: “Hayatımda gördüğüm en büyük mali kriz. Bu sadece mali kesimi değil, ekonominin genelini de yakından ilgilendiriyor. Krizin reel ekonomiyi etkilemeyeceğini düşünmek sadece bir rüyadır. Kriz yavaş yavaş geliyor ama ne kadar yavaş gelirse etkisi de o kadar çok olacak..” Ona göre bu son 75 yılın en büyük krizi. Tam da bu sırada, ABD''de dört büyük bankanın daha batmak üzere olduğuna dair söylentiler artıyor.

Soros, spekülatör, iyi niyetli olmayabilir. Sözüne güvenilmeyebilir. Sermayenin krizden kazanma hesapları çerçevesinde konuşabilir. Ama sadece o değil ki.. Amerikan ekonomisiyle ilgili söz söyleme ehliyetine sahip herkesin üzerinde ittifak ettiği şeyler var. Unakıtan bunları da mı kehanet olarak değerlendirecek!

Gerçekleri anlama çabası için sadece ekonomik veriler yetmeyebilir. Biraz da dünyanın içinde bulunduğu siyasi kriz ortamını anlayabilmek lazım. En azından neler olduğuna bakmak lazım. Soğuk Savaş sonrası nasıl bir değişim yaşanıyor, küresel iktidar çatışmalar üzerinden nasıl şekilleniyor, Ortadoğu/Avrasya hattında zemin nasıl kayıyor, enerji üzerinde ve jeopolitik gerilim nerelerde nasıl patlıyor, nasıl bir 21. yüzyıla doğru ilerliyoruz, izlenmeli. Çünkü tartışılan kriz sadece ekonomik değil. Tek boyutu bu değil. Siyasi, sosyal ve kültürel çatışma boyutu çok önemli bir yer tutuyor.

Kehanette bulunanları bilmiyorum ama ben bu süreci yakından izlemeye çalışıyor, her gelişmeyi izliyorum. Hiç de Unakıtan''ın anladığı gibi değil. O adeta Türkiye''nin Soros''u gibi konuştu. Ama krizi hafife almak yerine millete ne yapması gerektiğini söylese daha isabetli olurdu. Sözlerine hiç inanmıyorum. Yine de haklı çıkmasını umarım. Çünkü aksinin ne olduğunu az çok kestirebiliyorum…

Agarta, Ergenekon, Nazizm, Dabbet-ul Arz
00:0017/07/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ergenekon operasyonu, Türkiye''ye has iktidar çatışmaları, çetecilik, darbe geleneği, devlet içinde örgütlenmiş bir yapı, sistemden beslenen kontrol dışı güçler, faili meçhuller, siyasi cinayetler çerçevesinde devam etseydi kolaydı. Bize tanıdık gelen bir konuydu, anlayabilmemiz mümkündü.

Hatta, daha ileri gidip bir sistem revizyonu olarak ele alınsaydı, 1990''larda başlayan 21. yüzyıla yönelik büyük dönüşümün Türkiye boyutu olarak ele alınsaydı, yine anlardık. Sadece “Türkiye 1990''larda yapması gerekeni on beş yıl gecikmeyle yapıyor” derdik. Daha da ileri gidip, ulus devletlerin tasfiyesi ekseninde tartışsaydık bile anlamamız mümkündü. Doğru yanlış başka bir şey, ama bu argümanlarla en azından neler olduğunu fark ederdik, en azından bir resim görürdük.

Çok tuhaf bir noktaya geldi. Türkiye boyutlarından taştı. Yüzyılları, bin yılları aştı. Geleceğe değil, bilinen tarihin daha da gerisine gitti. Böyle olunca da, olayın ürkütücü ne kadar yanı varsa kaybolup gitti. Eminim bir merak, heyecan dalgası başlattı. Hep duyduğumuz ama yakından ilgilenmediğimiz efsaneleri bugüne taşıdı. Bu yönüyle Ergenekon iddianamesi, “tarihi” bir özellik kazandı. Ergenekon az çok bilinen bir efsaneydi. Ama Agarta bilinmeyen bir tarih. Türkiye''nin tartıştığı geyrimeşru iktidar kalkışmasının böyle bir efsaneyle iddianamede yer alması, zihinleri karıştırdı.

Şimdi, Nazizmin doğuşundan kayıp kıtalara, Mu uygarlığının nasıl sona erdiğinden Ari ırkı arayışlarına, yüksek teknoloji ürünü silahlardan seçilmiş kavim hikayelerine, Hint mistizminden ezoterizme, Nazi karargahlarında bulunan Alman üniformalı Tibetliler''den Kabbala''ya, Himalayalar''da olduğu iddia edilen hayali cennet Şangri La''dan okyanus altında ya da Orta Asya''nın altında olduğu hayal edilen Agarta''ya, gizli/gizemli tarikatlerden bu tarikatlerin yönettiği devlet ve güçlere, Hitler''den sonra ABD''nin sahiplendiği tek dünya hükümranlığından Thule örgütüne, Grönland''daki Thule hava üssünden bu isimle Zülkarneyn peygamber arasında bağlantı kuranlara ve ''gamalı haç''a kadar bilinen, daha doğrusu bilinemeyen ne varsa hepsini tartışmak zorunda kalacağız. Bugünden geriye doğru birkaç bin yıla değil, tahminen on üç-on altı bin yıl öncesi olayları bilmeye uğraşacağız.

Agarta''nın efendisinin yeryüzündeki ilahi temsilci olmasından “Kutsal Dağ” ve “Dünyanın Merkezi”nin neresi olduğuna, “ataların kutsal mağaraları”ndan “gizli ülke” inanışlarına, Agarta ile Şambala çatışmasından Mu''nun dört büyük enerjisine, Hindistan''da bulunduğu söylenen nükleer saldırı kalıntılarından Mu uygarlığının nükleer silahlarla yok olduğu söylentisine, buradan kurtulan “seçilmişler”den bugünkü Uygurlar''ın söz konusu uygarlıktan kalma olduğuna ve Atatürk''ün meşhur ilgisinden Türkler''in buradan geldiğine, “Hint''teki Tevrat”tan Agartalı olmanın kurallarına, iç içe yaşadığımız ama dördüncü boyutta oldukları için göremediğimizden Dabbet''ul Arz''a, ölümsüzlük efsanesinden Hazar efsanelerine kadar ne çok bilmemiz gereken şey çıktı ortaya.

Ama gariptir, aynı efsaneler Hint''te var, Mısır''da var, Kuzey ülkelerinde var, Rusya''da var. Tıpkı Armageddon inanışı gibi. Hintliler ve Tatarlar''a göre bu yer Moğolistan''da, Mısırlılar''a göre çok çok uzak bir yerde, Ruslar''a göre Sibirya''da, bazılarına göre kutuplarda, bazılarına göre ise okyanusun altında.

Aydoğan Vatandaş (Agarta-Timaş Yayınları), bu konuları yakından izleyen bir isim. Agarta değil, özellikle Thule örgütüne dikkat çekiyor. Nazizmin, ari ırkı arayışının, siyasi ve askeri örgütlenmenin temeli bu örgüt gösteriliyor. “Agarta değil mesele. Thule örgütüyle bağlantısı önemli. Agarta çok efsanevi ve de fantastik bir konu. Dolayısıyla sıkıntılı. Ama Thule gerçek ve Agarta efsanesi yani oyuk dünya görüşünden etkilenmişler... Thule ve Nazi bağlantısı üzerinde durulmalı ve bu Agarta gerçekti demekten ziyade, bakın bu adamlar ne tür şeylere inanmışlar demek gerek” diyor. Hem Naziler hem de Ergenekoncular aynı felsefeye inanmaları çok garip!

Asıl söylemek istediğim şu: Ergenekon''u bir kenara bırakalım. 1990''dan bu yana yayınlanan fantastik kitaplara, çevrilen büyük bütçeli filmlere dikkat ederim hep. Yüzüklerin Efendisi''nden Lost dizisine, Harry Potter serisinden Matrix''e, sermaye ve gücün desteklediği filmler ve yayınlar serisine özellikle dikkat ederim. Bununla beraber ezoterizmin bu denli yaygınlaşmasına da. Hatta bir zamanlar Yeni Şafak yönetimine, konunun öneminden söz ederek, bir dizi hazırlanmasını bile teklif etmiştim.

Konu şu: 21. yüzyılda sadece dinler yeniden meydana inmiyor. Mitolojiler, efsaneler, masallar, fantastik hikayeler dikkat çekici biçimde gündelik hayatımızı yönlendirecek derecede meydana iniyor. Sanki yeni yüzyıla, geleceğe dair yeni bir düşünce biçimi, yeni bir din algısı şekillendirilmeye çalışılıyor. Bu eğilimin, 21. yüzyıla dönük hükümranlık hedefleriyle birebir örtüştüğüne inanıyorum ben.

İşte tam da bu dönemde, Türkiye''de bir operasyon, söz konusu tabloyla örtüşür vurgular içeriyor. Bu kadar önemli bir güvenlik sorunu, Türkiye''nin temel sistem sorunu, on beş bin yıl öncesinin efsaneleriyle birlikte tartışılıyor. Türkiye Cumhuriyeti yüz yaşında bile değil. Biz iddianameyi on bin yıl öncesiyle birlikte anlamaya çalışıyoruz. Peki, böyle bir zihinsel ilgi döneminde, böyle bir vurgunun Ergenekon mensuplarını efsaneye dönüştürme ihtimalini düşünen var mı?

Ankara"da İran zirvesi
00:0018/07/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran ile ABD arasındaki kriz hiçbir zaman bu kadar savaşa yaklaşmadı. Gariptir, yine aynı dönemde, iki güç arasında hiçbir zaman olmadığı kadar diyalog şansı doğdu. Ve yine aynı dönemde, Türkiye, hiç olmadığı kadar belirleyici güç haline geldi. Şimdi, Türkiye''nin İran ile ABD arasındaki krizi yumuşatmak için tarihi rol üslenme aşamasında olduğu belirtiliyor.

Türkiye''deki Ergenekon tartışmaları, bu çok önemli gelişmeleri gölgede bırakıyor. Son haftalarda, işgallerle, iç savaşlarla, işgal tehditleriyle sarsılan yakın çevremizde, Türkiye''yi merkeze alan, uzun vadeli ve köklü adımlar atılıyor. Türkiye, öngörülemez ölçüde merkezi roller üstleniyor. Hem kendi çıkarları hem ikili ilişkiler hem de bölge için adeta bir gelecek inşa ediyor. Avrupa Birliği ile entegrasyon süreci ve Akdeniz Birliği projeleri bir tarafa, bölgesel bir oluşumun, adeta ekonomik ve siyasi ortaklığın temelleri atılıyor. Eğer yanılmıyorsak ve bu süreç de devam ederse, birkaç yıl sonra yeni bir ulusüstü yapılanma, ekonomik ortaklık veya siyasi birlik görmemiz mümkün.

İran; “ABD''nin otuz iki üssünü vururuz” derken, İtalya Başbakanı Silvio Berlusconi, “İran''a saldırı olursa üçüncü dünya savaşı çıkar” derken, ABD''nin füze sistemlerinden sorumlu ismi “İran yakın gelecekte ABD''yi bile vurabilir” derken, İsrail Washington''u tahrik etmeye devam ederken bugün Cenevre''de İran''ın nükleer çalışmaları için çok önemli bir toplantı yapılacak. Tahran''a; “Uranyum zenginleştirme, istediğini yap. Hatta sana destek verelim” denecek. Zaten krizin sebebi de burada, Tahran''ın nükleer teknolojide yakıt bağımsızlığını elde etmek istemesinde yatıyor. Ama yarınki toplantının önemi bu değil. Toplantıya ABD de katılıyor. Taraflar görüşmeyecek ama aynı masada oturacak.

Aynı dönemde başka neler oluyor?

ABD, Tahran''da ofis açmayı düşünüyor. 1990''dan beri diplomatik ilişki kurmayan, bunun için Tahran''daki İsviçre Büyükelçiliği''ni kullanan iki ülke ilk kez bu denli yakınlaşıyor.

İran, füze şovlarına ve Basra Körfezi''ndeki dev tatbikatlara devam ediyor. Ahmedinejad, iki ülke arasında doğrudan görüşme olabileceğini belirterek, “yeter ki ABD''nin ön şartı olmasın” diyebiliyor. Savaş ve barış açıklamaları aynı anda yapılabiliyor.

Bu kadar mı? Asıl gelişme bundan sonra. George Bush''un Ulusal Güvenlik Danışmanı Stephen Hadley Ankara''ya geliyor. Cumhurbaşkanı, Başbakan ve Dışişleri Bakanı ile görüşüyor. Bir gün sonra, İran Dışişleri Bakanı Manucehr Muttaki Ankara''ya geliyor. Adeta Ankara''da İran zirvesi yapılıyor.

Dışişleri Bakanı Ali Babacan, Türkiye''nin ABD-İran krizini yumuşatmak için elinden geleni yapacağını, taraflarla çok yakın diyalog içinde olduğunu açıklıyor. Babacan''a göre, burada Türkiye''nin üslendiği rolün adı henüz konulamadı. Biz bunu açıkça şöyle diyelim: Türkiye, İran ile ABD arasında arabuluculuk yapıyor. Ankara''ya göre bu tarihi bir rol.

Buradan itibaren Türkiye''ye, bugünkü kavga gürültü içinde göremediğimiz gerçeklere odaklanalım.

Türkiye, içerideki köklü değişimden daha kararlı ve başarılı biçimde bölgesel düzeyde güç devşiriyor. Bu açılımı da, “merkez ülke olma” olarak belirlemiş. Lübnan''daki sorunla yakından ilgileniyor. Suriye ile “çok yakın” ortaklıklara giriyor. Suriye''nin en büyük endişesi olan İsrail''le arasında diyalog kuruyor ve tarafları İstanbul''da pazarlığa oturtuyor. Ankara''ya çağrılan büyükelçilere, bu yeni süreçle ilgili bilgiler aktarılıyor. Konuşmalara bakılırsa, yakında Rusya, Çin ve Orta Asya''ya yönelik ciddi girişimler başlatılacak. Aynı Türkiye, Irak''la her alanda “entegrasyon” anlaşmaları imzalıyor, bir çok kurumun adeta bir ülke gibi çalışmasının temellerini atıyor. Türkiye, Irak''la yaptığı anlaşmaları bölgedeki bütün komşularıyla yapmayı planlıyor.

Krizlere müdahale eden, barış/diyalog önerebilen, sözünü dinletebilen bir ülkenin amacına ulaşması, hele dünyanın bu geçiş dönemindeki fırsatlarla birlikte düşünüldüğünde, hiç de zor değil. Ve bu amaç, bölge ülkesi, cephe ülkesi değil de “merkez ülke” olarak belirlenmiş durumda.

O zaman Türkiye''nin bölgesel bir birliğin temellerine yatırım yaptığını söyleyebiliriz. Dünyanın en zor konusu ABD-İran krizinde böyle roller üstlenen bir ülkenin kararlı yürüyüşünün sorgulanacak yönleri yok mu? Elbette var ama ben bugün iyi şeyleri hatırlatmak istedim. Ergenekon konusu ve kapatma davası süreci engellemezse, Türkiye çok kısa bir süre içinde bölgesel ve küresel düzeyde çok büyük atılımlar gerçekleştirecek.

Türkiye neoconları, mezar evler,"İslamcı terör" keşfi
00:0022/07/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türk neoconlar, Hizbullah ve PKK ile bağlantıları, PKK-Hizbullah çatışmaları, mezar evler, domuz bağı ile öldürülen dindar insanlar, cinayetler sonrası İran''ı hedef alan rejim tartışmaları, binlerce insanın sokaklarda “Kahrolsun Şeriat” sloganları ile yürütülmesi, ABD''li neoconlardan çok daha önce “İslamcı terör”ü keşfetmeleri, İsrail aşırı sağı ile “İslam tehdidi”ne karşı ortak savaş ve post modern darbe, güvenlikten ekonomiye ve dış politikaya kadar koca Türkiye''nin dar bir ideolojik grubun oyun alanı haline gelmesi, bölgesel çatışma senaryolarında dar ve ufuksuz çevrenin ihtiraslarına kurban gidişimiz ve şimdi; Türkiye''nin, bütün bu kirli, karanlık örtülü yapıdan kurtulma yönünde büyük mücadelesi…

Bugünlerde en çok tartıştığımız İran meselesinde bile benzer bir durum söz konusu. Nasıl mı? Önce genel bir değerlendirme yapalım:

Bu hafta itibariyle ABD ve İsrail''in İran''a saldırma ihtimali ortadan kalktı mı yoksa savaş çok mu daha yakınlaştı? Aynı soruyu İran açısından da sormak lazım. Tahran, meydan okuyan tutumundan geri adımı atıyor, varoluş meselesi olarak gördüğü nükleer politikasında değişikliğe mi gidiyor yoksa diplomasinin son oyunlarını mı oynuyor?

Peki bütün bölgeyi sarmasından korkulan, bölgesel savaş olarak nitelenen çatışma ihtimalinin zayıflatılmasında Türkiye nasıl bir rol oynuyor? Ankara, tıpkı İsrail-Suriye görüşmelerindeki rolü gibi, arabuluculuk rolü oynarken barış sağlamaya mı yoksa savaşı engellemeye mi çalışıyor. Belki de kriz tehlikeli noktalara ulaştığı için, tıpkı Irak işgali öncesi dönemi andırdığı için Türkiye konuya bu kadar önem veriyor. Bu sorular çok önemli. Tabii cevapları da. Çünkü İran-ABD arasında diyalog kapıları hiçbir zaman bu kadar açılamamıştı. Çünkü iki ülke arasında savaş tehdidi hiç bu kadar yakınlaşmamıştı.

Ancak; bugün diyalog sağlanabiliyorsa, çatışma ertelenebiliyorsa bu ABD''nin kendi içinde yaşadığı ikilemden kaynaklanıyor. İran''ın hemen her hafta yeni bir füze denemesi yapması, hemen her hafta yani bir askeri tatbikat başlatması, ABD ve İsrail''den aldığı tehdit sinyallerinin fazla yükseldiğine işaret ediyor. Mesela ünlü neocon John Bolton, The Wal Street Journal''da, “İsrail ile çok yoğun işbirliği sağlamak zorundayız. ABD, saldırıdan önce, saldırı sırasında ve saldırı sonrasında İsrail''le birlikte olacak. Saldırı yüzünden suçlanacağız, negatif sonuçlarına katlanacağız ancak bizim için ne kadar başarılı olacağımız önemli” diyebiliyor.

Bolton bunları söylerken, Bush yönetimi tam tersi bir tavır alıp, 1979''dan bu yana ilk kez İran''la diyalog kuruyor. Neoconların savaş çağrılarının tersine bir yaklaşım sergiliyor. Geçtiğimiz hafta tanık olduğumuz gibi, Tahran''la yüksek düzeyde diplomatik ilişkine zemin hazırlıyor. Türkiye''de olduğu gibi ABD''de de bir kesimin azgınlığının önüne geçme çabası bu. Çünkü asıl kriz Washington''da yaşanıyor. Bir taraf hemen saldıralım çağrısı yaparken, sonuçlarını hiç de düşünmezken ve bu niyetinden vazgeçme eğilimi göstermezken diğer taraf saldırının sonuçlarını az çok görüyor olacak ki, tedirgin, temkinli ve sabırlı hareket etmekten yana.

İran-ABD-İsrail krizinde iki keskin hat aynı anda kendini gösteriyor. Hem ABD içinde, hem İsrail''de hem de İran''da bu iki cephe önce kendi içinde çatışıyor. Kimler galip gelecek, bilmiyoruz ama çatışmanın sonuçları hem Türkiye üzerinden derin izler bırakacak hem de bölgeyi kendi istikametinde dönüştürecek.

Mesela Tahran, ateşli meydan okumalar arasında ABD''ye sempatik mesajlar da gönderiyor. Cumhurbaşkanı Ahmedinejad, ABD''nin Tahran''da “menfaat ofisi” açmasına yeşil ışık yaktı. Bu mesajda, Tahran''ın; “Bush ya da Obama''nın masaya koyduğu her hangi bir öneriyi tartışmayı istekli olduğu” belirtiliyor.

Öyleyse durum şu: ABD içinde sertlik yanlılarıyla ılımlılar çatışıyor. İran politikasını bu çatışmanın sonucu belirleyecek. Aynı çatışma İsrail''de de var. Bir kesim bir yıl içinde saldırının gerçekleşmesi gerektiğini, aksi takdirde İran''ın nükleer silaha ulaşacağını söylerken diğer kesim olası bir müdahalenin bölgenin bütününde derin sarsıntılara yol açacağına ve bunun üstesinden gelinemeyeceğine inanıyor. İran''da da aynı çatışmayı görüyoruz. İsrail''i haritadan silme, ABD''yi bile vuracak füzeler yapma, Basra Körfezi''ni kapatma, bölgedeki 58 ABD üssünü vurma tehditleriyle pazarlık açıklamaları aynı anda yapılıyor. Ağustos-Aralık aylarında saldırı olacağına dair son iddiaları bu açıdan ele almak lazım.

Not etmek istediğim şey, Türkiye''nin pozisyonu. Lübnan barışına katkıda bulunan, İsrail-Suriye görüşmelerinin mimarlığını yapan, Irak''taki iç çatışmaya müdahil olan, Bağdat''la her alanda “entegrasyon” anlaşmaları imzalayıp bir çok alanda “tek devlet” gibi hareket etme niyeti olan Türkiye, bölgenin en karmaşık ve zor konusu olan ABD-İran krizinde de arabuluculuk yapıyor. PKK''ya karşı operasyonlarda İran ve ABD ile aynı anda işbirliğini sağlamayı başaran Türkiye''nin rolünü iki taraf da kabullenmiş görünüyor. Ankara''ya gelen Stephan Hadley ile İran Dışişleri Bakanı Manucehr Mutteki''nin temasları, Cenevre''de ABD''nin de katıldığı pazarlıktan dönen İran Güvenlik Konseyi Sekreteri Said Celili''nin Tahran''a dönmeden önce Türkiye''ye uğrayıp bilgi vermesi bunun kanıtı.

Türkiye''nin bölgesel ölçekli oluşumlara yelken açtığı ve bütün krizlere müdahil olduğu, geleneksel ölçeğinin çok ötesinde projelere yöneldiği bir dönemde içeride Cumhuriyet tarihinin en keskin hesaplaşmalarından biriyle yüzleşiyor oluşu bir rastlantı olabilir mi? Bence hayır!

Kesinlikle rastlantı değil. Bu bir güvenlik operasyonu da değil. Bu bir çetenin tasfiyesiyle sınırlı da değil. Aynı dönemde bir çok ülkede benzer iç çekişmelerin yaşanmasının rastlantı olmadığı gibi. Soğuk Savaş''ın son kalıntıları tasfiye ediliyor. Zihinsel bir tasfiye bu. Türkiye''nin neoconları tasfiye ediliyor.

.Cinayet, uyuşturucu, kirli para: Bakın bu ülke nasıl yönetilmiş!
00:0023/07/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Afganistan''dan New York''a uzanan uyuşturucu hattı üzerine araştırmalar yapan bir ABD''li gazeteci; “Türkiye''nin dış borcu ne ki, bu hattan kendi payına düşenle bu borç çok kolay ödenebilir” diyordu. Trafikle bağlantılı çevrelere ilişkin çok önemli bilgiler aktarıyordu. Bizce son derece meşru kabul edilen kişi, kurum ve çevreleri bu trafiğin içinde görmek beni şok etmişti. Söz konusu hat üzerindeki bütün bölgelerde istikrarsızlıkların olması, terör sorunu bulunması, etnik gerilim yaşanması dikkatimi çekmişti. Tabi krizlerin hepsinin görünürde anlaşılabilir nedenleri başkaydı!

Pakistan, İran, Türkiye''den istihbarat bağlantılı birimlerin, FBI''ın, Kuzey Irak''taki otoritenin, PKK''nın, İsrail ve Batılı ülke istihbarat çevrelerin bu büyük trafikte üslendikleri rolü, pastanın büyüklüğünü, yaşanan paylaşım kavgasını ya da işbirliğini görünce paniklediğimi hatırlıyorum. Bu yüzden bazı şeylerin beni artık şaşırtmadığını belirtmeliyim.

“ABD Avrasyası: Uyuşturucu trafiği ve terör finansmanı” başlığı altında, Afganistan''dan ABD''ye uzanan uyuşturucu hattını kimlerin yönettiğini, mesela Kosova''nın bu trafikte nasıl bir rol üslendiğini, terörle savaşıyor gözükenlerin terörü nasıl finanse ettiğini sorgulamıştım. Bugün Yeni Şafak''ta okuyacağınız haber, işte bu trafiğe ilişkin çok önemli bilgiler içeriyor. Devletler, güçler, istihbarat çevreleri, mafya, terör grupları arasında nasıl bir alış veriş olduğuna dair ürkütücü detaylar içeriyor.

Ergenekon tartışmaları kapsamında bu ilişkiler gibi, hepimizi korkutan karanlık başka ilişkilerleri de tartışma fırsatı buluyoruz. Türkiye''yi kamplara ayıran faili meçhul suikastler, “İslamcı terör”ün keşfi kullanılması, nükleer kaçakçılık, trilyonlarca dolarlık kara para üzerindeki kavga, Irak''ın kırk milyar dolarlık mal varlığının kaçırılması gibi. İçerideki iktidar/siyasi mücadele olarak gördüklerimizin çokuluslu boyunu anlamadan hiçbir şeyin çözülemeyeceğini de anlıyoruz.

Örnekler vereyim:

ABD, İran, İsrail, Türkiye, Pakistan bağlantılı bir başka şebeke var. İçinde saygın isimlerin bile bulunduğu. Nükleer karaborsa şebekesi. “ABD''nin nükleer sırlarını İsrail ve Türk istihbaratçıların pazarlaması, ABD yönetimindeki bazı unsurlarla 11 Eylül saldırılarını yapmakla suçlanan örgütler arasındaki ilişkinin varlığı, bu trafiğin küresel ölçekli uyuşturucu kaçakçılığı ile bağlantıları, istihbarat teşkilatlarının rolü, trafikten elde edilen devasa miktarda paranın paylaşımı” gibi iddialar ortada. Büyük suikastlerin, iç çatışmaların, terör finansmanının, silah ticaretinin iç içe geçtiği bir trafik. Bu trafik için uçaklar düşürüldü, insanlar kaçırıldı, devlet adamları öldürüldü.

“Pakistan-Türkiye-İran-İsrail-ABD arasındaki nükleer/uyuşturucu trafiğine, terörle mücadele-El Kaide-PKK-istihbarat “şirketleri” ilişkisine bakabildiğimiz zaman, dünyayı kana bulayan bu kirli trafiğin kahramanlarını isim isim göreceğiz…. Sadece demokrasi nutukları yetmiyor” notu düşmüştüm “Nükleer karaborsa ve Türk casuslar” başlıklı yazıda.

“Bu dosya aydınlanırsa yer yerinden oynar” derken şu soruların cevabını aramıştım: Beyaz Saray-CIA-silah tüccarları-para transferi-istihbarat teşkilatları, kukla yönetimler arasında nasıl bir işbirliği var? Devlet ihaleleri, kayıp silahlar, özel yazışmalar, gizli anlaşmalar, deşifre olan sözleşmeler, video kayıtları hakkında neden susuluyor? Bağdat-Kuzey Irak-Mersin-Beyrut''tan, ABD-İran-Hindistan-Ürdün-İsrail-Ukrayna ve Çin''e kadar esrarengiz ilişkilerle dolu nasıl bir trafik var? Irak''ın füzeleri kime verildi? Kirli trafikten elde edilen gelirle kimler, hangi örgütler ve savaşlar finanse ediliyor?

2005 yılından bu yana, İsrail''den Kuzey Irak''a, oradan da Türkiye''ye, Anadolu''nun belli bölgelerine silah ve patlayıcı sevkiyatını yazıyorum. Türkiye''deki her saldırıdan, patlamadan bu silahlar, patlayıcılar çıkıyor. Sordum: Sık sık İsrail''e giden bazı kişilerle Türkiye''deki saldırılar, suikast hazırlıkları, bombalı saldırı senaryoları arasında ne tür bir bağlantı var? Kuzey Irak''tan Türkiye''nin bazı şehirlerine nakledilen patlayıcı ve silahlarla ilgili trafiği bu kişiler mi yönetiyor? Ve bu patlayıcı ve silahlar hangi saldırılarda kullanıldı? Sadece Ankara''ya değil, Anadolu''nun bir çok köşesine benzer sevkiyatlar var. Neden kimse ses çıkarmıyor? İsrail''den Kuzey Irak''a nakledilen silahlar, patlayıcılar ve füzelere güvenlik sağlayan Türkiye''ye mensup bazı unsurlar hangi amaç için çalışıyor? K. Irak''tan Silopi''ye gelip Afyon''a ulaşan, oradan da Ankara, İstanbul ve başka bölgelerine sevkedilen yüzlerce kiloluk patlayıcılar, C-4''ler hangi amaç için nerelerde stoklanıyor? Bu sevkiyat sırasında şehirlere gönderildiği söylenen Stinger füzeleri nerelerde kullanılacak? O tarihlerde, İsrail''den Kuzey Irak''a haftalarca sevkiyatı yapılan, füzelerin, yakın muharebe silahlarının, anti-tank mayınlarının, topuk mayınlarının, termal kameraların, gece görüş dürbünlerinin, A-3, A-4 ve C-4 patlayıcılarının ne kadarı bu ülke topraklarına girdi? Sadece Ankara''ya bir seferde 750 kilogram C-4''ü kimler götürdü ve nerelerde depoladı?

Sormuştuk o zamanlar. Hiçbir cevap alamadık. Alamayacağımızı biliyorduk. Yine soralım: Bu trafiği kimler yönetiyor? İçinde yer alan resmi görevliler kimler? Trafiğin Türkiye tarafından hangi güçler yer alıyor? Türkiye''deki ortakları hangi çevreler? Hangi taşeron çeteleri kullanıyorlar? Bu çokuluslu örgütlenmenin kodları ne kadar çözülebilir? Ergenekon, faili meçhuller, uyuşturucu, terörle işbirliği… Yine düşünelim. Ergenekon operasyonuyla başlayan tartışmalar bu karanlık noktaların aydınlanması için fırsatlar oluşturuyor. Cesaretle bu soruların cevabı aranmalı.Bu cümleleri kimler, ne amaçla yazdırdı?
00:0024/07/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hemen yanı başımızda “nükleer savaş”tan söz edenler var. Söz etmek bir yana, bunun ciddi ciddi olabilirliği üzerinde duranlar var. Yeni değil, birkaç yıldır, bütün bölgeyi yakacak bir nükleer savaş senaryosunu belli platformlarda hep dile getirildi. Biz de buraya yansıttık. George Bush''un “İran durdurulmazsa nükleer savaş çıkar” sözü, giderek belli bir kanaate dönüştürülüyor sanki. Bu cümle şimdi, “İran vurulmazsa nükleer savaş çıkar”a dönüştü. Ne garip, vurulsa da, vurulmasa da nükleer savaş çıkacak. Başka hiç bir seçenek bırakmıyorlar geriye.

Şu cümleler ABD''nin en büyük gazetesi The New York Times''da yayınlandı. Başka söze gerek var mı?

“İsrail nerdeyse kesin olarak İran''ın nükleer tesislerini önümüzdeki 4 ile 7 ay arasında vuracaktır. Washington''daki ve hatta İran''daki liderler saldırının ülkenin nükleer programını tamamen yok etmese bile üretim planlarında ciddi bir erteletme başarısını göstermesini umut etmelidirler. Çünkü eğer saldırı başarısız olursa, Ortadoğu neredeyse kesin olarak bir nükleer savaşla yüzleşecektir. Bu ya İsrail''in önleyici bir nükleer saldırısı ya da İran''ın bombayı yapmasının ardından karşılık saldırı şeklinde olacaktır. İsrail''in konvansiyonel saldırısı İran''ın programını durdurma ya da ciddi şekilde zarar vermede başarısız olursa, yavaş yavaş artan İran-İsrail çatışmasının nükleer seviyeye ulaşması neredeyse kaçınılmazdır.”

Yazıda nükleer savaşın olabilirliğinin yetmiyormuş gibi, dünyanın kararsızlığı büyük bir tehlike olarak gösteriliyor. İran''a saldırıya taraftar olmayan herkes suçlanıyor: “Dünyadaki tüm istihbarat örgütleri İran''ın programının nükleer gücün barışçıl uygulamalarına değil silah yapmak amacıyla olduğunda hemfikirdir. Konuşulan ek ekonomik yaptırımlara rağmen, herkes bunların bir yere ulaşmadığını ve Rusya ve Çin''in itaatsizliği ve Batı Avrupa''nın (ve ABD) eylemlerindeki kararsızlığıyla İran''a ciddi acı verecek yeterli etki alanıyla uygulanamaz oluşunu İsrail bilmektedir. Batılı istihbarat örgütleri İran''ın 1 ile 4 sene içerisinde nükleer silah yapabileceği “dönüşü olmayan” noktaya erişeceği görüşünde birleşmektedir.”

Hal böyle olunca da bütün yük İsrail''i düşüyormuş. Askeri müdahale gücüne sahip tek ülke ABD gösteriliyor. Ama ABD yapmazsa İsrail''in başka seçeneği kalmayacağı belirtiliyor: “Buradaki problem İsrail''in askeri kapasitesinin Amerika''ya nazaran çok daha sınırlı oluşu. Mesafeler, İran''ın tesislerinin dağınık ve yer altında oluşu ve İsrail''in yetersiz istihbaratı hesaba katılınca, İsrail''in konvansiyonel güçlerinin, Ürdün ve Irak hava sahasını kullanmasına izin verilse dahi (belki de Irak hava sahası için Amerikan onayı bekleniyor) İran''ın nükleer projesini yok etmesi ya da bariz olarak ertelemesi pek olası görünmüyor.”

Yazının devamı şöyle: “Her şeye rağmen İsrail varlığının tehdit altında olduğuna inanıyor. Tüm politik spektrumdaki birçok İsrailli tarafından paylaşılan bu inanç kesinlikle sonuç verecektir. Başbakan Ehud Olmert''ten aşağıya doğru tüm İsrail liderleri, açıkça İran''ın bombasının İsrail''in yok oluşu anlamına geleceğini açıkça belirtmiştir: İran''ın bombaya sahip olmasına izin verilemez.”

“İranlılar büyük ihtimale İsrail şehirlerine balistik füzelerle (kimyasal ya da biyolojik başlık taşıması muhtemel); bölgesel destekçileri Hizbullah ve Hamas''ı kışkırtarak; İsraillilere ve Yahudilere karşı tüm dünyada (Amerika''nın askeri müdahalesi olmaması için Amerikalılardan uzak durabilirler) uluslararası Müslüman terörist ağlar harekete geçirerek, karşılık verecektir.”

“Böylesi bir durumla karşılaşacak İsrailli liderlerin iki ıstırap veren, kederli seçeneği olacaktır. İlki İranlıların bombaya sahip olmasına izin vermek ve en iyisini umut etmektir. Bunun anlamı, İranlıları gerçekte silahı kullanmaktan alıkoyacak karşılıklı yıkım öngörüsüyle oluşacak nükleer ateşkestir. Diğer seçenekse İran''ın karşılık vermelerini savaşı kızıştırmak için bahane olarak göstermek ve İran''ın nükleer projesini kesin olarak durduracak tek yolu kullanmaktır: İsrail''in kendi nükleer gücünü.”

“İran''ın liderleri oynadıkları kumarı yeniden değerlendirir ve nükleer programlarını askıya alırlarsa iyi ederler. Bunun olmaması için en iyi şey İsrail''in konvansiyonel hava saldırısının nükleer tesislerini yok etmesini umut etmeleridir. Muhakkak ki bu binlerce İranlının hayatı ve uluslararası aşağılanma anlamına gelecektir. Fakat diğer alternatif İran''ın nükleer atık yerine dönüşmesidir.”

Bu yazı ne zaman yayınlandı? ABD ile İran arasında diyalog başladığı, Türkiye''nin arabulucu olduğu, Cenevre''de iki ülkenin aynı masada oturduğu, Tahran''a iki hafta süre verildiği dönemde. İranlı müzakerecinin Cenevre dönüşünde Türkiye''ye uğrayıp: “Bize güvenmiyorlar, Tehdit ediyorlar. Türkiye''nin adı geçince tavırları değişiyor” dediği günlerde. İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad''ın Türkiye''ye gelmeye hazırlandığı bir dönemde. Savaşın önlenmesi yolunda umutların arttığı dönemde. Kim yazdı? İsrail Ben-Gurion Üniversitesi''nden Ortadoğu Tarihi profesörü Benny Morris. Kim yazdırdı? Elbette biliyorsunuz.

Bu yazıyı neden buraya aldık. Bizim dışımızda kriz nasıl algılanıyor, dünya neye hazırlanıyor, bu iş ne kadar ciddi, krizi yönetenlerin kafalarında neler var, bilelim diye. Onlara göre barışın yolu nükleer savaştan geçiyor!

Yazı için www.timeturk.com adresine bakılabilir.

Alman Ergenekonu: Bu nasıl bir oyun!
00:0025/07/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Beşi çocuk dokuz kişinin yandığı o dehşet saldırıyı hatırlayan var mı? Camdan atılan sekiz aylık bebeğin görüntüsünü, karnındaki beş aylık bebeğiyle can veren anneyi. Ludwigshafen''dan Gaziantep''e uzanan trajediyi ne çabuk unuttuk.

Ya da nasıl oldu da bu kadar kolay unutturabildiler. Hem Almanya''da hem de Türkiye''de olayın üstünü nasıl örtebildiler. O korkunç saldırıdan sonra, haftalarca devam eden, onlarca saldırıyı da, yangını da unutturdular. Almanya''nın hemen her bölgesinden Viyana''ya kadar, Türklerin oturduğu binalara yönelik son derece sistematik saldırılarla ilgili şu ana kadar hiçbir gelişme olmadı. Saldırganlar bulunamadı. Olayın aslı çözülemedi. Hiç kimse tutuklanmadı, yargılanmadı, mahkum olmadı. Onlarca saldırı olur ve bunların hiç biri çözülemezse, çözülmezse ne düşünürsünüz?

Bunu sorgulamanın özel bir kastı yok. Kimseyi karalamaya da çalışmıyoruz. Hiçbir ülkeyi ya da makamı. Ama Türkiye''de meydana gelen çok daha küçük ölçekli bir saldırının nasıl bir travmaya yol açtığını, nasıl uluslararası konuya dönüştüğünü, nasıl yetkili otoriteleri harekete geçirdiğini görüyoruz. Aynı saldırılar Türkiye''de olsaydı, “yabancı”lara karşı olsaydı bütün Avrupa birleşip Türkiye''ye neler yapardı, tahmin edebiliyor muyuz?

O zaman sormuştum; Malatya''da işlenen vahşi cinayetle Ludwigshafen''daki saldırı arasında ne fark var? İkisinin sonuçlarını kıyaslayalım şimdi. Ne görüyoruz?

Bunları neden yazıyorum. Sadece olayı hatırlatmak için değil. Almanya, söz konusu saldırıyla ilgili soruşturmayı tamamladı. Peki nasıl bir sonuç? Dosya tamamen kapatıldı, soruşturma durduruldu. Soruşturmayı yürüten Frankenthal Savcılığı, yangının nedeninin çözülemediğini, bu halde soruşturmanın yürütülmesine gerek kalmadığını açıkladı. “Kundaklama” olmadığını ise ısrarla vurguladı. Ev hataen yakılmış olabilirmiş! Yani dokuz kişi kendini yaktı. Oysa görgü tanıkları binayı yakan kişiyi görmüştü. Daha sonra ifadeleri değiştirildi. Nasıl değiştirildi, neden değiştirildi, bilmiyoruz.

İyi niyetli düşünelim. Diyelim bu olay çözülemedi. Peki hemen ardından hemen her şehirde benzer saldırılar oldu, yangınlar çıktı. Onlar nasıl oldu? Bu Türkler, hep birlikte evlerini yakma kararı mı aldı!

Hatırlatalım: Soruşturmanın ilk evrelerinde savcılık kundaklama olduğunu açıklamıştı. Daha sonra tekrar bir açıklama yapıldı ve hiçbir şey söylenmedi. O açıklamada savcının hali gözlerimin önünde. Şimdi ise dosya kapatıldı. Çok ağır ilerleyen soruşturmanın hiçbir aşaması tatmin edici değildi. Böyle bir sonuç çıkacağı belliydi. Yanılmadık… Türkiye''de bile kimse neden bu sonucu sorgulamaz, anlamak mümkün değil.

Bu nasıl bir oyun!

Acaba saldırılar münferit olaylar mıydı? Aşırı sağcı/ırkçı kesime mensup kişi veya küçük grupların kendi tasarrufları mıydı? Yoksa çok daha derinden, sistemin içinden güçlerin yönettiği, yönlendirdiği çeteler miydi? Bir derin devlet operasyonu muydu? Sadece aşırı sağcı demek tanımlama için yetmez. Aynı dönemde aşırı sağ gösteriler, taşkınlıklar olmuyordu. Ama kundaklamaların son derece sistematik ve belli bir amaca yönelik olduğu belliydi.

Öyleyse ortada gerçekten başka bir hesap vardı. Bu hesap görüldü ya da politika değiştirildi. Bu yüzden bu süreci “Alman Ergenekonu” olarak niteledim. Öyle inanıyorum. Sadece sonuçlardan hareket etsem bile, sadece saldırıların şekline baksam bile bu sonuç çıkıyor ortaya.

Soruşturma dosyası kapatılarak, saldırılar çözümsüz bırakılarak Almanya kendisini bir şekilde sıkıntıdan kurtarmış oldu. Ama sonuç saldırı kadar ağır, kabul edilemez ve rencide edici.

Saldırıların ilk gününden bu yana, soruşturmadan bir şey çıkmayacağına, üstünün örtüleceğine, olayın klasik ırkçı saldırı olmadığına, sistem içinden yönetiliyor olabileceğine, bu yüzden son derece sistematik olduğuna ilişkin kanaatlerim değişmedi. Sonuç beni haklı çıkardı. Böyle olunca da, sessizliğin nedenini anlayabiliyorum.

Cevapları net olarak vermekten kaçındığımda sorular sorarım ben. Hiç değilse o yönde bir kapı aralamak için. Bu konuda da şu soruları sormuştum:

Yıllardır suskun kalan Alman aşırı sağı, çeteleri, neden Ergenekon operasyonu başladıktan sonra harekete geçti?
Kontrolden çıkmış ırkçı tahrikler sokaklarda hissedilmezken, saldırılar devlet içinde bir yerlerden mi yönetiliyor?
Avrupa''da yabancı düşmanlığı eskiden halk kesimindeydi. Şimdi yönetimler bunu yapıyor. O zaman devlet böyle tehditlerle “sorun”dan kurtulma yolunu mu tercih ediyor.
Türkiye''deki saldırılarla, operasyonlarla Almanya''daki saldırılar arasında bir bağ var mı?
Belli çevreler, çeteler, Ergenekonvari yapılar bu saldırılar üzerinden bir biriyle mi hesaplaşıyor?
Türkiye üzerindeki ABD-Avrupa çekişmesinin bedelini mi ödüyoruz?
Birileri Türkiye''de Alman derin devletine yakın unsurları tasfiye etmeye girişti de, bunun intikamı mı alınıyor?
Cevapları ne zaman öğreniriz, bili-yor musunuz? “Alman Ergenekonu” kavramıyla birlikte düşünürsek….

..Hani o bomba başka yerde patlatılacaktı!
00:0029/07/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu bombalar Güngören''de patlamayacaktı? Hedef orası değildi. Hedef mi yanlış seçildi yoksa Güngören''in ardından daha merkezi yerde de mi patlamalar olacak? Mesela Taksim''de, mesela Ankara''nın en işlet caddelerinde de bombalar mı patlayacak..

Zamanlama üzerinde hiç durmuyorum. Daha önceki saldırılarla birebir kıyaslamalar, teknik analizler de yapmıyorum. Hiçbir ideolojik hedef gösterilmediğinin altını çizmekle yetiniyorum. Dar anlamda terör, klasik terör. Korku ve dehşet yaşatmak. Bunun dışında; hedeften hareket edenler hiçbir sonuca ulaşamayacak.

Çocuklar, hamile kadınlar, hiçbir cepheye mensup olmayanlar neden hedef alınır? Bunu bir örgüt yapmaz. Hangi örgüt yaparsa yapsın, ihaleyi verenleri bu örgütlerle bir tutmanın kör kuyusuna düşeceğiz yine. PKK diyebilirsiniz; ilk işaretler onu gösteriyor. Kuzey Irak''a yönelik ağır operasyonlar var. El Kaide diyebilirsiniz, onlar için işaret bulmak ise hiç zor değil. Kullanılan patlayıcılara bakın; devletlerin, ordu birimlerinin, istihbarat birimlerinin, çokuluslu terör ihalecilerinin patlayıcıları. Daha önce Ankara''da kullanılan, geçmişin siyasi suikastlerinde kullanılan patlayıcılar. Şimdi, o suikastlerin hiç de sandığımız çevreler tarafından yapılmadığı yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Kirli ilişkiler deşifre oldukça, yüz binleri sokağa döken ve iç çatışma senaryolarına hizmet eden suikastleri kimlerin planladığı ortaya çıkıyor.

13 Temmuz 2007''yi hatırlayalım Bir beyin fırtınası. Anayasa Mahkemesi başkanına suikast. Yüksek yargı başkanlarına suikast. İstanbul''da onlarca kişinin öleceği bombalı PKK saldırıları. Taksim''de elli kişinin öleceği dehşet saldırılar… Kimler tartışmıştı bunları? Kimler tartıştırmıştı? Türkiye''nin en çözülmez cinayetlerinde parmağı olanlar değil miydi? Bir ucu Ankara''da, diğer ucu Washington''da değil miydi?

Kuzey Irak''tan Afyon''a oradan da bir çok bölgeye sevkedilen patlayıcılar.. Simdi mi kullanılıyor? O patlayıcılar hangi ülkenin izini taşıyor? Başka nerelerde bu patlayıcılar patlamayı bekliyor? O zamanlar yüzlerce kilodan söz ediliyordu. Güngören''de ne kadarı tüketildi? Ankara''da ne kadarı bekliyor? Yine İstanbul''un başka yerlerinde ne kadarı bekletiliyor? Gece yarıları bizler uyurken dağıtılan silah ve patlayıcılar hangi “iç istikrar” senaryosunda kullanılacak? Bir tabancanın bile nereden nereye geldiğinin izi sürülürken bu sevkiyat nasıl gizli olabiliyor? Kaç ülkenin istihbarat ve güvenlik birimleri tarafından sağlanıyor? Bunları düşününce korkular artıyor. “Taksim''e bomba, elli ölü” sadece sızdırıldığı için öğrenebildiğimiz…

Neocon-ergenekon dehşet senaryosu. Belki yıllar sonra hangi ülkenin parmağı olduğunu göreceğiz. Ama göreceğiz. Mutlaka göreceğiz. İhaleyi verenleri bileceğiz. Ama biz şimdiden tahmin ediyoruz aslında. Onları biliyoruz. Neyi hedeflediklerini, bu ülkeyi ne hale getirmek istediklerini, bu korkunç hesaplarını birkaç kendini bilmez üzerinden uyguladıklarını biliyoruz.

Danıştay''a yönelik saldırıdan iki gün, Anıtkabir ve Kocatepe''de binlerce kişi Türkiye''nin bir kesimini kin ve nefretle lanetlediği ve intikam çığlıkları attığı günden bir gün sonra şu notu aktarmıştım:

“Bu saldırıları yapanlar tüm Türkiye''de var ve her vilayette 20''şer kişilik guruplar halinde bulunuyor. İyi eğitimden geçmiş kişiler. Sırası gelen de böyle bir eylemi yapıyor. İyi derecede silah eğitimi alıyorlar. Her istedikleri anında oluyor. Emri ve silahları Ankara''dan temin ediyorlar. Önümüzdeki günlerde bir eylem daha olacak. Bu saldırılar sırayla gerçekleşiyor. İki gün önce Danıştay''dı. Önümüzdeki günlerde Yargıtay ve Başbakanlık!” Başka ayrıntılar da vardı. Bağlantı, Kuzey Irak ve Afyon''du. Daha önce aktardığım iddialarla birleştirildiğinde o günden bu yana yaşananların resmi belirginleşiyordu. Ve tabi Güngören saldırısının. Şimdi Ergenekon soruşturmasında bunlar çıkıyor ortaya. Çıkmayanlar da var.

Danıştay saldırısından sonra Ankara Eryaman''da yapılan operasyona ilişkin bilgileri görünce şok olmuştum. Polis istihbaratı, Başbakan''ın ve yakın çevresinin tehdit altında olduğunu belirtiyordu. “Söz konusu ekibin elinde çok miktarda malzeme ve keşif raporları var. Eylem yapacak olan ekip Yunus Akkaya aracılığıyla Ankara Eryaman Evleri, Özgün İpek Sitesi Kat: 2''de bir ev kiraladı. Evde çok sayıda patlayıcı madde, uzaktan kumanda devreleri var. Ayrıca birkaç tane de suikast silahı temin edildi. Birkaç yerde gömülü vaziyette uzun namlulu silahlar var. Bu ekibin lideri Murat Eren isimli şahıstır” diyordu. 11 kişi gözaltına alınıyor, içlerinde Özel Kuvvetler Komutanlığı''ndan Pilot Yüzbaşı E.E., Astsubay M.T. ile adı ve rütbesi belirlenemeyen bir subay bulunuyordu. Ne garip, patlayıcı sevkiyatları da aynı adresi gösteriyordu.

Operasyonlar yapıldı. Ama bu yapı hala ayakta. Faaliyetler devam ediyor. Bir çok başkente uzanan ilişkilerin ürünü olarak. Bu yüzden; Güngören''de olanı sakın klasik bir örgüt saldırısı sanmayın. Bunu yapanlar çok daha kötüsünü de yapacaktır..

Türk televizyonlarının utanç gecesi!
Güngören''de can pazarı yaşanırken Türk televizyonları, çılgın eğlence programlarına ara verme ihtiyacı bile duymadı. NTV, Kanal24 ve TVNET olayın saniyesi saniyesi izleyicilerine aktardı. Bu kanalları kutlamak gerekiyor. Diğrelerine ne söylenir, bilmiyorum. Bunların haber merkezlerinde bir kişi bile yok muydu? Bu ne duyarsızlık böyle! Dikkatle izledim. Hiçbir kanal eğlenceyi kesip haberi vermedi. Alt yazı bile geçmedi. Oysa birkaç kilometre ötede Türkiye''yi sarsan bir trajedi yaşanıyordu. Tam bir saat bekledim. O sırada neler yayınlanıyordu biliyor musunuz?

TRT 1: Devletin televizyonu. Vatandaşları ölüyor. Çifte Kavrulmuş adlı eğlence programı yayınlıyor. Show TV: Son Osmanlı Yandım Ali. Star: İkizler (Şarkı programı) ATV: İbo Show. Fox: Roman Star. Kanal D: Film (Vahşi Irk). Tam bir saat bekledim. Hiçbir alt yazı bile geçmedi. Bir saat sonra kısa haberler verip eğlenceye devam ettiler. Yazık, çok yazık! Yüreğimiz yandı! Utanç duyduk…

Türkiye"yi aşan büyük irade, roller dağıtıyor
00:0030/07/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Güngören''deki korkunç saldırıyı planlayanların amacı ne olabilir? Hiçbir siyasi hesabın mensubu olmayan 17 kişinin vahşice katledilmesinin, çocukların öldürülmesinin, doğrudan sivillerin hedef alınmasının amacı olabilir mi? Vahşet dersiniz, aşağılık insanlar dersiniz, lanet okursunuz… Bunun dışında hiçbir açıklamada bulunamazsınız, hiçbir yere sığdıramazsınız. Ama öyle değil işte. Böyle bir senaryo üzerinden bile plan yapanlar her zaman vardı. Hem de bu güçler meşru temsil mekanizmalarını bile işgal edenler olabilir.

İhtimalleri sıralayalım:

Ergenekon operasyonu giderek bir güvenlik operasyonundan tasfiye operasyonuna dönüştürülecek. İçerideki siyasi bölünmüşlük derinleştirilecek ve ülke iç çatışmaya sürüklenecek. Türkiye uzunca bir süre acı verici bir rejim hesaplaşmasına kapanacak. Ergenekon ve siyasi iktidarın tasfiyesi üzerinden restleşmeler devam ettirilecek, saflar iyice keskinleştirilecek. Türkiye''nin çözülmesinin yolları açılmış olacak. İktidar parçalanması milletin parçalanmasına ardından da ülkenin parçalanmasına uzanacak.

Terörün devamı sağlanacak. PKK''nın tasfiyesi engellenip terör meselesi uzun yıllar daha Türkiye''nin gündeminde kalması sağlanacak. Ya da Kuzey Irak''ta veya dağlarda etkisi azaltılıp “PKK” şiddet ve terör ihaleleri alan bir örgüt olarak şehirlerde dehşet saçmaya devam edecek. Hangi PKK, kimlerin ihalesi bilinmeyecek…

Türkiye, siyasi iktidarın kontrol altına alınmasına yönelik baskılarla, Ergenekon üzerinden rejim hesaplaşmasıyla, PKK veya PKK''lar üzerinden terörle ve bu sürecin kitleler üzerindeki dalgalanmaları sonucu oluşacak çözülme, ayrışma ve çatıştırma senaryolarıyla diz çöktürülecek. Belki de Türkiye cumhuriyetinin kuruluş dönemi pazarlıkları yeniden gündeme gelecek. Üzerindeki sır perdesi hala kaldırılamayan o dönemin pazarlıklarının benzerlerine bizler de tanık olacağız.

Saldırının kriminal analizleri, terör analizleri, kullanılan yöntem ve patlayıcılar üzerinde konuşmak, araştırmak, sonuca ulaşmak belki de en kolayı. Her zaman ısrarla üzerinde durduğum bir şey var: Bu kanlı ihaleleri kim ya da kimler dağıtıyor? İşte burada esrar perdesi kolay açılmıyor. İçerideki güçler mi, ideolojik örgütler mi, dış bağlantı mı?.. Her biri birbirinden farklı gibi görünen bu zanlı çevreler hiçbir zaman birbirine pek de uzak olmadı. Her zaman bir şekilde aralarında bir bağlantı, etki oldu. Bu olayda da böyle.

Bu yüzden tetiği çeken, fünyeyi ateşleyen çok da önemli değil. Üç beş kişiyi içeri tıkmak hiçbir şeyi çözmüyor. Bir sonraki aşamada ne olacağını kestirmeye de yetmiyor.

Saldırıdan hemen sonra sorumlu olarak PKK''nın adı öne çıktı. Bu, delillerden, soruşturmadan kaynanan bir bulgu değil, ön kabul olarak öne çıktı. Gariptir, PKK ısrarla sorumluluğu reddetti. Zübeyir Aydar; “Ergenekon ve Ak Parti davalarının olduğu bir dönemde böyle bir saldırı düşündürücüdür. PKK''nın bu olayla bir ilişkisi yoktur. Olayın karanlık güçler tarafından yapıldığını düşünüyoruz” derken, örgüt adına yapılan diğer açıklamalarda; “şiddetli kınama, başsağlığı, karanlık odaklar, gerçek saldırganı gizleme çabası” gibi vurgular ıslarla öne çıkarılmaya çalışıldı.

PKK''daki saldırıyı reddedebilme telaşı neden kaynaklanıyordu? Gerçekten olayla bağlantıları olmadığından mı, örgütün birileri tarafından kullanıldığı korkusundan mı, kayıpların bu kadar fazla olmasının doğurduğu nefretten çekinme çabası mı? Acaba birileri Ergenekon meselesini PKK üzerinden büyütmeye mi çalışıyordu. PKK bir çeşit taşeron olarak mı kullanılmak istenmişti. Saldırının üstü PKK ile mi örtülüyordu.. Örgütteki panik bundan mıydı?

Hepsi olabilir. Ama bu olayda PKK''ya ilişkin somut bulgular yok gibi. Tuhaftır, örgütün açıklamaları inandırıcı bile oldu. Kamuoyu, “PKK yaptı” iddiaları ile ikna olmadı.

Güngören''deki saldırıdan önce; TSK''nın Kuzey Irak''a operasyonları sürüyordu. Saldırıdan sonra da devam etti. Böyle bir ortamda elbette akla örgüt gelecekti. Ama, “El Kaide saldırıları”nda olduğu gibi, burada bir örtme, kullanma, ihale dağıtma hali var gibi.

Olaydan bir gün sonra Kerkük''te protesto yürüyüşü yapan Kürtlere karşı bir intihar saldırısı oldu. 25 kişi öldü. Ardından Kürtler Türkmenlere saldırdı. Irak Türkmen Cephesi binaları yakıldı. Kentte sokağa çıkma yasağı ilan edildi. Etnik gerilim tırmandı. Türkmenler; “birileri Türk-Kürt çatışması çıkarmak istiyor” açıklaması yaptı.

Güngören''den Kerkük''e uzanan etnik kışkırtma girişimi. Türkiye''de PKK saldırısı, TSK''nın hava saldırıları, Kerkük''te intihar saldırısı. Etnik çatışmanın alt yapısı hazırlanmak istendi.

Peki kim, bunu neden ister? Etnik çatışmanın Türkiye''ye maliyeti nedir? Nedeni, maliyeti ortada değil mi? Kimlerin isteyeceği konusunda ise biraz geniş düşünmeyi öneriyorum. Örgüt, iç dinamikler, dış dinamikler… Böyle bir ayırım işe yaramıyor. Zaten öyle bir ayırım da yok.

Varolan oyun revize edilip oyun yeniden kuruluyor. Kartlar yeniden dağıtılıyor. Türkiye''yi de aşan bir irade, roller dağıtıyor. Dikkat çekici gelişmelerle yüzleşmek durumunda kalabiliriz…

Artık geri dönüş yok!
00:0031/07/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye büyük bir uçurumun kenarından döndü. En kötü sonuç Anayasa Mahkemesi kararıyla önlendi. Bu ülkeyi bütün dünyaya rezil edecek, üçüncü sınıf bir ülke olarak tartışmalara malzeme haline getirecek, utandıracak bir sonuç önlendi. Dahası, krizin tepeden sokaklara inmesi, ayrışmalara ve çatışmalara zemin hazırlamasının önüne geçildi.

Yüzde elliye yakın oy alan ve iktidarda bulunan bir partinin kapatılması; bu milletin yüzde ellisinin tehdit görüldüğünü, tercihlerinin meşru olmadığını, devlet için tehlike arzettiğini, tercihlerinin cezalandırıldığını, suçlu kabul edildiğini gösterecekti. Sadece bir partinin değil, bir milletin çok önemli bölümü, suçlu ilan edilmiş olacaktı.

Geçerli hiçbir sebep yokken, ortada Türkiye için bir tehdit yokken, “laikliğe aykırı hareketlerin odağı olma” gibi belli çevrelerin iktidarı elinde tutma gerekçesi acımasızca kullanılırken, son yıllarda bu tür davalar hep olumsuz sonuçlanırken, krizleri tırmandırmaya dönük olurken, ilk kez bütün Türkiye''yi rahatlatan bir karar çıktı.

Neden bütün Türkiye? Çünkü bu öyle bir krizdi ki, sadece Ak Parti''ye oy verenler ya da ona açıktan karşı olanlar değil, herkese zarar veriyordu. Aylardır yaşadığımız gerilimin zarar vermediği kimse var mı? Bu tartışmalarda ülkenin tamamının zarara uğratılmadığına inanmayan var mı? Yok.

Yapay korku ve paranoyalara sığınıp, hukuki açıklardan yararlanıp, hazmedemedikleri bir siyasal kadroyu, temsil ettiği kitleyi tasfiye etme girişimi başarısızlıkla sonuçlandı. Bu, Türkiye için, bu ülkenin geleceği için olumlu anlamda bir kırılma noktasıdır. İster Ak Parti''li olun isterseniz AK Parti karşıtı olun, benzer yöntemlerle milleti hizaya sokmanın, ülkeyi denetim altında tutmanın, dizayn girişimlerine aynen devam etmenin artık mümkün olmadığı, kullanılabilecek bir yöntem olmadığı, olmaması gerektiği artık anlaşılmalı. Bu yolla iktidar tekeli oluşturmanın sonu gelmeli. Paylaşmamanın, hazmetmemenin, sindirememenin Türkiye için en büyük zaaf olduğu artık anlaşılmalı.

Siyasi linç geleneği, ideolojik kadro tavırları, “ülkenin sahibi biziz” yaklaşımları, “milyonlar istediği tercihi yapsın doğruyu biz biliriz” halleri artık son bulmalı. Krizlerden iktidar devşirme dönemi kapanmalı. Krizlere değil uzlaşma formüllerine yatırım yapma dönemi açılmalı. Bu ülkenin ortak iyiliği için kanaatlerin yakınlaştırılması için çaba harcanmalı.

AK Parti''ye bir ihtar verildi. Para cezası verildi. Siyasi partilerin kapatılmasını zorlaştıran mevzuat değişikliğinin zorunluluğu teyid edildi. Mesaj elbette alınmıştır. Alınmalı.

Ama artık; krize yatırım yapanlara prim vermeyelim. Krizden iktidar çıkarmaya çalışanlara yüz çevirelim. Kurumların kendisine verdiği yetkiyi ideolojik paranoyalarla, dar çevre hassasiyetleriyle kullanan yetkili otoritelerin ülkeyi sıkıntıya düşürecek eylemlerine karşı toplumsal hassasiyeti alabildiğine diri tutalım.

Türkiye''nin enerjisini içerideki iktidar kavgalarında tüketen en önemli sorunlardan biri ortadan kalktı. Umarız diğerleri de kalkar. Bizi felaketin eşiğine taşıyan her şeye karşı azami dikkat gösterelim. Dünyanın birbirine girdiği, yakın çevremizin felaketler yaşadığı, yüzlerce yıl birlikte yaşayanların birbirini boğazladığı bir dönemde, dünyanın tersine özgürlük alanları genişlemeye devam etsin. Türkiye büyümeye, çevresine yol açmaya devam etsin. Biz bunu başarabilecek bir ülkeyiz. Yeter ki, eski alışkanlıklarımızı, paranoyalarımız terk edelim. Başka da bir yol görünmüyor. Çünkü Türkiye''nin bu noktadan geri dönmesi artık mümkün değil.

Sonuç, Türkiye için, insanlarımız için hayırlı olsun.

Başaramadınız! Bakalım şimdi ne yapacaksınız!
00:001/08/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye''deki “iç çatışma” heveslilerinden çok daha istekliydi onlar. Ardı ardına yazılar yazıyor, açıklamalar yapıyor, Türkiye''ye gelip belli çevrelerle toplantılar düzenliyor, sanki bu ülkenin insanları ya da siyasi grupları gibi pozisyonlar alıyor, ortamı alabildiğine geriyorlardı.

Hiç kimsenin aklına gelmeyen kavramlar üretiyorlardı. Yazılarını okudukça, konuşmalarını dinledikçe tüylerimiz ürperiyordu. Kendimize bakıyorduk, ortada böyle bir Türkiye yoktu. Onların Türkiye''siyle bizim Türkiye''miz arasında inanılmaz fraklılıklar vardı. Bizim gerçeklerimiz aşılacak türden sorunlardan oluşuyordu. Onların Türkiye gerçekleriyse, bu ülkeyi sokak çatışmalarına kadar götürebilecek bir resim çiziyordu.

Dünya genelinde çatışmacı hangi söylem varsa Türkiye''ye uyarlıyorlardı. Etnik çatışma, sosyal çatışma, merkez iktidar çatışması, mezhep çatışması, laik-İslamcı çatışması gibi aklınıza ne kadar farklı siyasi ya da kültürel kimlik geliyorsa hepsi arasında çatışmalar yaşanacaktı ya da yaşanmalıydı. Hem Türkiye''deki bazı çevreleri hem de bütün dünyayı buna inandırmaya çalıştılar.

Bu ülkenin geleneksel iktidar aygıtları arasındaki uyumsuzluğu ülkeyi parçalara ayıracak şekilde provoke ediyorlardı. Askerleri darbeye çağırıyorlardı. Devleti “İslam tehdidi”ne karşı müdahaleye çağırıyorlardı. Avrupa Birliği''ni Türkiye''yi dışlamaya, Amerika''ya Türkiye''ye düşman olmaya davet ediyorlardı.

Onlara göre ortada büyük bir tehdit vardı ve Batı bu tehdidi büyümeden ortadan kaldırmalıydı.

Onlara göre Türkiye, Batı''yı tehdit edecek şekilde İslamlaşıyordu. Siyasi iktidar bu ülkeyi Batı''dan koparıyordu. Birkaç yıl sonra meydan okumaya girişebilirdi, Ortadoğu''da kendisi bir güç merkezi haline gelebilirdi. Bölge ülkeleriyle birlikte bir blok oluşturabilirdi. Hatta Batı''ya karşı Rusya ile ittifak bile yapabilirdi. Bu büyük bir meydan okumaydı.

Onlara göre, Türkiye, İran''dan bile daha ciddi bir tehdide dönüşebilirdi. İran yumuşarken Türkiye sertleşiyordu. İran açılırken Türkiye İslamlaşıyordu ve bu durum, bölgesel birliğe, ulus devletin ötesine geçip büyük bir güce dönüşebilirdi.

Onlara göre Ak Parti Türkiye''yi bu yönde dönüştürüyordu. Gizli gündemi vardı. Batı''ya karşı takiyye yapıyordu. Batı''yı gizli hedefleri için kullanıyordu. Amacına erişince kendi yoluna gidecekti.

Onlara göre denetimden çıkıyordu; AB ile, İslam dünyası ile, Rusya ile, Asya ile, Afrika ile ABD''nin denetiminin dışında bağlar inşa ediyordu. Başbakan Tayyip Erdoğan Putinleşiyor, otoriterleşiyordu.

Onlara göre İslamcı biri Cumhurbaşkanı olamazdı, olmamalıydı. Türkiye Şeriata gidiyordu. Ortodokslaşıyordu. Atatürk''ün Türkiyesi tehlikedeydi. Kurtarılmalıydı. Bunun için Amerika ve Türk Silahlı Kuvvetleri harekete geçirilmeliydi.

Onlara göre Ak Parti kapatılmalıydı. Liderleri yargılanmalıydı. Siyasetten yasaklanmalıydı. Darbe ya da yargı ile bu süreç durdurulmalıydı. Çünkü bu gidiş faşizm kadar tehlikeliydi.

Onlar, 2005 yılından itibaren, bu hezeyanlarından hareketle Türkiye''yi krize sürükleyecek acımasız bir kampanya başlattı. Öyle abartılı, öyle akla hayale gelmez iddialarla ortaya çıktılar ki, amaçlarına ulaşabilselerdi Türkiye''de şimdi sokak çatışmaları yaşanacak, millet birbirini boğazlıyor olacaktı.

Darbe çağrısı yaptılar. 2006 yılında darbe tartışması başlattılar. Ekonomik kriz pazarladılar. Korku ve paranoya üzerine senaryolar kurguladılar. Yeşil sermaye girişinin kesilmesi gerektiğini, bu başarılırsa Türkiye''nin 2001''deki gibi bir kriz yaşayacağını söylediler.

Bu ülkeyi yönetenleri Usame Bin Ladin''le kıyasladılar, ona benzettiler. Doğrudan Başbakanı hedef alıp hakkında hazmedilemeyecek ağır ithamlarda bulundular. Laik rejimi korumak için iç çatışma senaryoları, terörist saldırı paketleri tartıştılar.

Kampanyayı gerçekleştirmek için içerideki bazı çevrelerle işbirliği yaptılar. Buradan verilen talimatlarla ünlü gazete ve dergilerde yazılar yazdılar. Küstahlıkları, açgözlülükleri, acımasızlıkları, yalancılıkları sınırsızdı. Irak benzeri Türkiye tablosu çiziyorlardı. Umutluydular.

Çatışma, gerilim Ak Parti''nin sonunu getirecekti. Etnik gerilim daha da tırmanacaktı. Türkiye tekrar dar bir çerçeveye sıkıştırılıp ezilecekti, kontrol altında tutulacaktı. Bölgedeki her operasyonlarına boyun eğer hale gelecekti.

Onları Türkiye''ye bağlayan hiçbir şey yoktu. Bu ülkenin insanı olmadıkları gibi bu ülkeyi sevmiyorlardı da. Sadece çıkarları, beklentileri vardı. Ama çatışmayı en hararetli savunanlar onlardı. Laikliği, Atatürkçülüğü savunuyorlardı. Çok umurlarındaymış gibi. Washington''da oturup bu ülkeye elbise biçiyorlardı.

Ak Parti kapatılacaktı. Amaçlarına ulaşacaklardı. Paralarını alacaklardı. Irak benzeri senaryolar için Türkiye''ye hazırlayacaklardı. Birkaç kiralık kalemi, tetikçiyi, yeni yetme “aydın”ı, aç gözlüyü Türkiye''nin üzerine saldılar. Karanlık hesaplar yaptılar. Türkiye''yi batırmak için bu ülkeden ortaklar edindiler, birlikte çalıştılar. Ne yazık ki, krizin bu noktalara gelmesinde etkin de oldular.

Ama olmadı. Amaçlarına ulaşamadılar. Hiçbir zaman da ulaşamayacaklar. Ak Parti kapatılmadı. Kampanyaları başarısız oldu. Bakalım bundan sonra ne yapacaklar! Ne söyleyecekler, nasıl bir kampanya başlatacaklar!!

"Anıtkabir krizi" nasıl çözüldü!
00:005/08/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad 14 Ağustos''ta Türkiye''ye geliyor. Nükleer kriz nedeniyle Batı''nın İran''a verdiği iki haftalı süre ise 2 Ağustos''ta sona erdi ve bu, Tahran''a verilen son kredi olarak gösterildi. Kerkük üzerinden Irak içeride yeniden karışırken, Türkiye''nin öncülük ettiği Suriye-İsrail görüşmeleri İsrail Başbakanı Ehud Olmert''in istifası sonrası ne olacağı belirsizken, İran krizi önümüzdeki ayların en sıcak konusu olarak hızla öne çıkıyor.

Ahmedinejad''ın Türkiye''ye gelişi; gerek dünyanın en önemli sorunu olarak önümüzde duran nükleer kriz gerekse Batı ile kavgalı bir liderin bir NATO ülkesini ziyaret etmesi nedeniyle en üst düzeyde izlenecek ve tartışılacak. Daha şimdiden “Neden Anıtkabir''e gitmiyor” şeklinde Türk medyasında tartışmalar başlatıldı. Yine “böyle bir liderin bir NATO ülkesinde ağırlanması” elbette bazı ülkeleri rahatsız etti. Önümüzdeki günler bu tartışmalarla geçecek. Tartışmaların neden bu kadar büyütüldüğü, kimler tarafından hangi amaçla beslendiği ayrı bir konu. Ancak Türkiye dışında hiç bir NATO ülkesinin İran''la sınır olmadığını ve iki ülkenin yüzyıllara dayanan siyasi geçmişinin olduğunu not etmek gerekiyor.

İran lideri Türkiye''ye bir çalışma ziyaretinde bulunacak. 14 Ağustos''ta Ankara''ya değil, İstanbul''a gelecek. Gerekçe ise Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün Ağustos ayı çalışmalarını İstanbul''da yapacak olması. Böylece bir şekilde “Anıtkabir krizi” atlatılmış olacak ama Batı''dan gelen tepkilerin içeriye yansıtılmasına devam edilecek.

Dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer''in Suriye ziyaretine benzer bir tepki olmuştu. O dönem ABD''nin Ankara Büyükelçisi olan Eric Edelman, bir sömürge valisi edasıyla adeta Türkiye''yi tehdit etmişti. Ama bakın, krizi tırmandırmak isteyenler başarısız oldu. Türkiye-Suriye ilişkileri tahminlerin çok ötesinde gelişti. İki ülke bölgesel ve uluslararası bir çok konuda ortak hareket ediyor şimdi. Edelman''a kalsaydık belki de bugüne kadar iki ülke savaşa sokulmuş olacaktı. Ahmedinejad''ın ziyaretine gösterilen tepki, nitelik olarak hiç de farklı değil.

Türkiye, Batı ile İran arasında varolan ve şu an dünyanın en ciddi sorunu olarak öne çıkan krizi yumuşatıcı bir rol oynamaya çalışıyor. Uzun zamandır devan eden süreç, Ahmedinejad''ın ziyaretiyle zirveye ve çıkacak. Ankara, her ne kadar askeri hareketlilik beklemese de, Olmert''in istifası ve ABD''deki seçimlerin bıraktığı boşluğun tehlikeli olabileceğinden endişeli. Krize bakışı özetle şöyle: Bölgede nükleer silah istemiyoruz. Her ülkenin nükleer enerji elde etme hakkı var. Şu an İran''ın bu haklarına karşı gelirsek yarın nükleer enerjiye gidecek Türkiye benzer sıkıntılar çekebilir… Yanı başında bir ülkenin nükleer güç olmasından her devlet olduğu gibi rahatsız olması olağan bir durum. Ama yine de sorunun kriz yoluyla çözülemeyeceğinin, İran''ın istikrarsızlaşmasının nükleer krizden daha büyük tehdit oluşturduğunun farkında.

Ankara konuya sadece Batı-İran ilişkileri açısından da bakmıyor. Bölgeye yönelik genel bir Türkiye açılımından, “Türkiye inisiyatifi”nden söz ediyor. Lübnan''daki krize bakış, Irak''taki krize bakış, etnik ve mezhep krizlerine bakış, İsrail-Suriye krizlerine bakış hep bu çerçeveden şekilleniyor. Bu bakışın temel ilkeleri şöyle:

Her ülke için güvenlik. Üst düzey siyasi diyalog, ekonomik karşılıklı bağımlılık gibi temel ilkelerin yanı sıra kültürel, dini, etnik zenginliklerin korunması. “Kurumsal örgütler ve devlet dışı aktörlerle yakınlık” da bu ilkeleri tamamlayıcı nitelikte görülüyor. Burada bölgedeki muhalif çevre ve aktörlerin yanı sıra İKÖ, Arap Birliği ve Körfez İşbirliği Konseyi gibi kurumlar kastediliyor.

İran''ın elindeki kartları da Batı''nın elindeki kartları da bilen Türkiye, krize tarafsız yaklaşabilme, iki kesimle de diyalog kurabilme imkanına sahip tek ülke. Bunu Irak''ta da denedi ve başarılı oldu. Şubat ayında Türk heyeti Bağdat''a gittiğinde Türkiye Kuzey Irak''a operasyon yapıyordu ve bu ziyaret tepki aldı. Dört ay gibi çok kısa bir süre sonra Ankara Bağdat''la adeta bir “entegrasyon” anlaşması imzaladı.

Bu perspektif “Türk inisiyatifi” olarak tanımlanıyor. Ayrıca “Üçüncü yol” olarak kavramsallaştırılıyor. Bölgenin iki keskin kampa ayrıldığı, aynı zamanda dünyayı da iki keskin kampa ayırdığı bir ortamda Türkiye iki cephenin dışında “üçüncü bir yol” öneriyor. Bu üçüncü yol çerçevesinde İran krizinde “kolaylaştırıcı” bir rol üslenmiş durumda.

İran krizinin ne yönde seyredeceği önünüzdeki dört ayın nasıl yönetileceğine bağlı. Ama öyle anlıyorum ki, Türkiye Irak''a karşı nasıl kullanılamamışsa (1 Mart Tezkeresi) İran''a karşı da kesinlikle kullanılamayacak. Ahmedinejad''ın ziyareti, bütün tepkilere ve olumsuz gelişmelere rağmen, hem iki ülkenin yakınlaşması, hem krizin yumuşatılması hem de bölgenin ortak iyiliği için tarihi bir nitelik taşıyacak.

Bodrum buluşması: Savaş mı, barış mı?
00:006/08/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad''ın Bodrum''a gelişi, Başbakan Tayyip Erdoğan''la görüşmesi, İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad''ın 14 Ağustos''ta Türkiye''ye gelecek olması, hem Türkiye hem de Suriye''nin nükleer kriz için Tahran üzerindeki girişimleri, Türkiye''de tedavi gören Irak''lı Suni lider Tarık Haşimi''nin de bu görüşmelere katılma ihtimalinin dillendirilmesi, Bodrum''da hissedilen Ağustos sıcağından daha sıcak gelişmelere işaret ediyor.

Bu kadar yoğun diplomasi, birbirini tamamlayan görüşmeler olağanüstü gelişmelerin habercisi olabilir mi? Çünkü, bölge ülkeleri arasında çok önemli ziyaretler yapılıyor, bölgesel düzeyde ama dünyayı ilgilendiren konular ele alınıyor, özellikle Türkiye-İran-Suriye arasında olağandışı gelişmeler oluyor.

Bütün bunlardan ne çıkar? Yepyeni bir kriz mi? Varolan krizin kontrol altına alınması mı? Nükleer krizin tamamen kontrolden çıkması mı? Bir savaşı önleme çabası mı? Yoksa yepyeni bir bölgesel denklem mi? Panik mi, umut mu? Ne olduğunu elbette bilmiyoruz ama bu hareketliliğin Türkiye ya da bölgenin her hangi bir ülkesinin dış politik manevralarının ötesinde gelişmeler olduğunu biliyoruz.

Türkiye''nin ve dünyanın en acil konusu elbette İran''ın nükleer çalışmaları. Batı''nın verdiği süre doldu. Tahran''ın cevabı ise ABD için tatmin edici değil. İran, hiçbir şekilde nükleer çalışmalardan geri atmayacağını bir kez daha yineledi. Bundan sonra ne olacak? Ne İran geri adım atıyor ne de Batı İran''a nükleer bağımsızlık tanımaktan vazgeçiyor. Her görüşmede biraz daha taviz veriyor, taahhütlerde bulunuyor ancak bu İran''ı tatmin etmiyor. Muhtemelen yaptırımlar daha da ağırlaştırılacak. Pek güçlü olmasa da, önümüzdeki aylarda krizi tırmandıracak güvenlik eksenli gelişmelerin olabileceği de bir ihtimal olarak görülüyor.

Ankara''nın nükleer krizde belirgin bir rol üslendiği artık bir gerçek. Bu kolaylaştırıcı rol, tarafları çatışma ortamından uzaklaştırıp uzlaşma zeminine çekme çabası. Bu yüzden ABD ile İran arasında hem bir iletişim hattı olmanın dışında ABD''ye; "Siz İran''ı tanımıyorsunuz. Bizim yüzyıllara dayanan geçmişimiz var. Tavırlarınız İran''ı rencide ediyor" diyor. Tahran''a ise, Batı''nın ne kadar ciddi olduğunu, İran''ın esnemesi gerektiğini söylüyor, bütün bölgeyi çatışma ortamına sürükleyecek adımlardan kaçınmasını telkin ediyor.

Aynı zamanda Suriye ile İsrail arasında da bir yumuşamayı sağlamaya, bölgenin sertleşen iklimini yumuşatmaya çalışıyor. Israrla da şunu vurguluyor: "Bu yaptıklarımız ABD''nin istekleri olarak algılanmasın. Tutumumuz öncelikle bölgenin, yakın çevremizin elbette Türkiye''nin bölgesel çıkarlarıyla örtüşüyor."

Bu yönüyle Türkiye, bölgesel düzeyde her gelişmenin ele alındığı bir odak, merkez haline geldi. Ehud Olmert''in istifasından sonra Suriye-İsrail görüşmelerinin ne olacağı şimdilik bilinemiyor. Suriye de,Türkiye gibi, Batı ile İran arasında mesaj trafiğinde rol üsleniyor. Şam yönetimi İran''la stratejik dayanışmasını tehlikeye atmaksızın, Türkiye paralelinde bir tutum belirlemiş gibi.

Bu arada, teorik düzeyde bu gelişmeler olurken başka gelişmeleri de not etmek lazım: Türkiye''nin Hamas''la İsrail arasında arabuluculuk yapacağı iddiası ortada. Yine Beşşar Esad''ın Güvenlik Danışmanı Tuğgeneral Muhammed Süleyman''ın Akdeniz kıyısındaki yazlığında denizden keskin nişancı atışıyla öldürülmesi bir başka not. Ancak Süleyman''ın başka bir özelliği daha var. İddialara göre, İsrail savaş uçaklarının Türk hava sahasını ihlal ederek Suriye''yi bombaladığı olayda vurulan yerin bir nükleer tesis olduğu söylenmişti. Süleyman''ın o tesisin sorumlusu olduğu öne sürülüyor. O zaman da İsrail olağan şüpheli olarak öne çıkıyor. Hem de Suriye-İsrail pazarlıklarının yapıldığı günlerde.

Irak''la yapılan ekonomik "entegrasyon" anlaşmasının diğer komşularla da yapılmasının düşünüldüğü, Körfez İşbirliği Konseyi ile serbest ticarete yönelik anlaşmaların tasarlandığı, Ortadoğu Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı gibi bir anlamda "Ortadoğu AGİT"i kurulması için çaba harcandığı bir dönemde bu yoğunlun tek sebebi nükleer kriz olamaz.

Bodrum''daki Erdoğan-Esad görüşmesi ile İran Cumhurbaşkanı''nın ziyaretini bu açılardan da ele almak gerekiyor. İran krizi büyürken Türkiye herkesle iyi ilişkiler kurmakla, kendisini bir cepheyle sınırlamamakla, bölgedeki her soruna çözüm önermekle büyüyor.

Şunu soralım: Türkiye yeni bir eksen mi oluşturuyor… "Türk Perspektifi" dedikleri, "Üçüncü Yol" dedikleri bu olmalı. Ancak iki yol var önümüzde; Büyük bölgesel çıkış ya da bölgesel savaş… İkisi de bütün dünyayı derinden etkileyecek...

650 numaralı esir" kadının çığlıkları!
00:007/08/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Birkaç gündür "esir" tutulan bir Müslüman kadının ve üç küçük çocuğunun trajedisini tekrar tekrar okuyorum. Beş yıl boyunca ABD''nin o meşhur "işkence merkezleri"nde kalan, yıllarca kendisinden haber alınamayan, hâlâ çocuklarının akıbeti tespit edilemeyen, CIA''nın gizli esir ticaretinin kurbanlarından birinin ibretlik durumunu izliyorum.

Bizzat devletler, meşru güçler ve kurumlar tarafından yönetilen, dış politika pazarlıklarına konu olan, dolarla alınıp satılabilen insanların hikayelerine özellikle yer veriyorum ben. Çünkü bu örnekler, bu insan hikayeleri, gezegenimizi kontrol altına almaya çalışan, önümüzdeki yüzyılı şekillendirmeye girişen ırkçı zihniyet hakkında entelektüel ve siyasi tartışmalardan çok daha fazla bilgi veriyor bize. Ve, nasıl bir tehlikeyle karşı karşıya olduğumuza dair dersler alıyoruz. Srebrenica soykırımının mimarlarını bile koruyanların, binlerce kurban üzerine gizli anlaşmalar yapabilenlerin yedi yıldır yaşadığımız bölgede imza attıkları kötülüklerin en dehşet verici örneklerini elbette çok sonraları öğrenebileceğiz. Ama biz, bildiklerimizi paylaşmanın çok önemli olduğuna inandık hep ve bunu yapmak için çaba harcadık. Bu yüzden de, yine böyle bir olayı aktarmak istedim.

İnsan hakları örgütlerinin hakkında kampanya başlattığı, dünya basınında az da olsa yer alan, Türkiye''de "timeturk" adlı haber sitesinin ısrarla takip ettiği Kandahar''daki işkence kampından Guantanamo''ya uzanan bir "hikaye" bu. Yeni nesil köle ticaretinin, 21. yüzyıla yönelik insan ticaretinin en ürkütücü örneklerinden biri.

Dr. Afiyet Sıddıki, Pakistan kökenli bir kadın. Yakın çevresi tam beş yıldır onu arıyordu. Kaçırıldığında en küçüğü bir aylık, en büyüğü dört yaşında üç çocuğu da kendisiyle beraber kayboldu. Nerede? Pakistan''ın Karaçi kentinden İslamabad''a gidecek uçağa binmek için havaalanına giderken. Sonradan, Pakistan polisi tarafından gözaltına alındığı ve para karşılığı ABD''ye "satıldığı" ortaya çıktı. O da, Pakistan güvenlik güçlerinin ABD yönetimine sattığı 750 kişiden biri oldu. Ya sonrası?

Tam beş yıl, Afganistan''da bilinmeyen bir yerde, gizli bir işkence evinde kaldı. Nerede olduğu bilinmiyordu gerçekten. Neler yaşadı, çocukları nerede, hâlâ tam olarak bilinmiyor. Dr. Sıddiki hakkında bilgi verenler kirli ticaretin diğer kurbanları oldu. Bagram''daki meşhur esir kampında kalan, Guantanamo''ya götürülenler onu biliyordu.

Sıddıki İngiltere vatandaşıydı. Amerika''da eğitim görmüş, MIT''de (Massachussetts Institute of Technology) tıp okumuş, nöroloji alanında çalışmıştı. Akrabalarını ziyaret etmek için Pakistan''a gittiğinde kaçırıldı ve satıldı. Afganistan işgali sırasında Taliban''a esir düşen, sonra bırakılan Yvonne Ridley, bu kimsesiz kadını aramaya başlar. Hikaye ile ilgili ABD basınında haberlere ulaşır. Pakistan mahkemelerine başvurur. Mahkeme 9 Eylül tarihine gün verir. İşte tam bu sırada Dr. Sıddıki ortaya çıkar. Nerede? Elbette ABD''de. New York''ta apar topar mahkemeye çıkarılır. Göğsünde kurşun yarası vardır ve zor ayakta durmaktadır. ABD kaynaklarına göre Afganistan''da ABD ile savaşırken daha yeni yakalanmıştır! Sıddıki silahla ABD askerlerine saldırmış, o sırada yaralanmış! Ne kadar da inandırıcı değil mi?

Hikayenin aslına dönelim. ABD''ye satılan, Bagram ve Guantanamo''da işkenceler gören sonra serbest bırakılan Muzzam Beg, kendisine işkence yapılırken duyduğu çığlıklardan kendi acısını unuttuğunu, çığlığın sahibinin Dr. Afiyet Sıddiki olduğunu söylüyor. Ekliyor: Gecenin karanlığını yaran ama kimsenin kulak vermediği bu çığlığın nerede geldiğini aradım. ABD üssünde işkenceye, tecavüze, dayağa, hakarete uğrayan tek kadın tutukludan geliyordu. Bu kadına tuvalet ihtiyacı bile herkesin gözü önünde, erkeklerin tuvaletlerini yaptığı yerde yaptırılıyordu." O kadının Dr. Sıddıki olduğu beş yıl sonra ortaya çıktı. İşkenceler sonunda bilincini kaybetmiş. Çocuklarının nerede olduğu hâlâ bilinmiyor. Kimse onu bu cehennemden kurtarmamış. Tamamen sahipsiz kalmış.

Dr. Afiyet Sıddiki 1972 yılında Karaçi''de doğdu. Şimdi düzmece bir senaryo ile New York''ta yargılanıyor. Yaralı, çökmüş. Bir kadın, tam beş yıl o meşhur işkence merkezlerinde kalıyor. Para ile alınıp satılan bir esir oluyor. Hangi siyasi hesap, pazarlık bu günahı gözümüzde meşrulaştırasilir.

İki resmini göreceksiniz. Biri diploma töreninde, diğeri şu an New York''ta mahkemeye çıkarıldığında çekildi.

Dikkatle bakın…

Selimiye Kışlası"nı PKK mı ıskaladı?
00:008/08/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün, Karacaahmet Mezarlığı''ndan atılan dört havan mermisiyle ilgili haberi ilk duyduğumda aklıma neden Güngören''deki o feci bombalı saldırı geldi? Üsküdar Belediyesi''nin ek hizmet binası önünde patlayan, mezarlık içinden ateşlendiği ortaya çıkan, hedefin Selimiye Kışlası, yani 1. Ordu Komutanlığı olduğu ifade edilen saldırı da Güngören''deki gibi farklı kuşkuları akla getiriyor.

1. Ordu Komutanı Org. İsmail Koçman, “Kara Kuvvetleri Denetleme Başkanlığı da yaptım. Çok havan topu attırdım. O sesi de duydum. Parçaları da bulduk” sözleriyle havan saldırısına işaret etti. Mermilerin düştüğü yer ile kışla arasında beş yüz metrelik bir mesafe var. Kışlanın o bölgesinde her sabah ictima olduğu söyleniyor. Ya havan topları 120 milimetrelik olup askerlerin toplandığı anda ateşlenseydi? Nasıl bir facia yaşanırdı Selimiye Kışlası''nda?

Saldırıyı yapanlar elbette hedefi ıskalamıyorlar. Ama vurmuyorlar da. Bu neyin işareti olabilir? Bunu, “PKK yaptı” diyerek kapatmak kimi ikna eder?

Güngören''deki patlama üzerine de benzer kuşkuları dile getirmiştik. PKK saldırısı açıklamaları pek ikna edici olmamıştı. Hâlâ da olduğu kanaatinde değilim. Patlamadan hemen sonraki sabah Hürriyet gazetesinin başlığı “PKK” idi. CHP de ısrarla PKK diyordu. PKK ise üste dört ayrı açıklama yapıp saldırıyı reddetti. İstanbul Valisi ısrarlı sorulara rağmen PKK demekten kaçındı.

İçişleri Bakanı Beşir Atalay, “Olay bütün boyutlarıyla aydınlatılmıştır. Kesin tespitler ve güçlü delillerle tereddüde yer bırakılmayacak şekilde olay aydınlatılmış ve faillerin büyük bölümü yakalanmıştır. Yardım eden, yataklık yapan, fiilen eyleme katılanlar yakalanmıştır” diyerek beklenen açıklamayı yaptı. Sonuç, isim telaffuz edilmese de PKK''ydı. Ancak nedense, bu açıklamadan sonra bile “kim yaptı” tartışması devam etti. Yakalananların örgüt üyeliğinden tutuklandığı söylendi.

Buraya kadarki gelişmeler değil sorgulanması gereken. “Kim yaptı” sorusunun dışında, PKK yaptıysa eğer, “Kim PKK üzerinden bunu yaptı” sorusunun da sorulması gerekmiyor muydu? Bir olayı çözecekseniz, cevabı bulunması gereken asıl soru ikincisidir. Birincisini tespit etmek o kadar da zor değil. Ama ikinci sorunun cevabı kolay kolay bulunmuyor. Bizim de sorguladığımız, kuşkularımızı artıran şey bu zaten.

Aynı soruyu yine soracağız. Karacaahmet Mezarlığı''ndan havan toplarını kim ateşledi? Birkaç güne kadar bulunacaktır. İsimler, örgütler tespit edilecektir. Ama “söz konusu örgüt üzerinden bu saldırıyı kim yaptı” sorusunun cevabını bulmak kolay olmayacaktır. Çünkü bu cevabı bulmak için güvenlik soruşturmaları yetmiyor. Başka sorular da sormak gerekiyor. Bulunsa da gizlenecektir zaten.

Ben bunları yazınca Hürriyet gazetesindeki “vatandaş” hemen kaleme sarılıyor. Hakkımda söylenmedik söz bırakmıyor. Neden acaba? Neden bu kişi Türkiye''nin en büyük gazetesinde işgal ettiği bir köşeyi, sürekli benimle meşgul eder? Yazılarındaki kadar önemsiz biriysem hiç ciddiye almaması, o köşeyi böyle boş şeylerle harcamaması gerekiyordu. Hazımsızlığın nedeni ne olabilir? Yoksa “dostları”nın teşvikiyle mi yazıyor bunları. Ne garip bir ittifak bu? Milliyet gazetesinde yine yazdıklarımı konu alan bir başka yazarı Hürriyet''te referans olarak görüyoruz. Kutsal dayanışma. Bana karşı! Yazdıklarıma karşı! İnanılmaz bir şey. Ne tür bir “düşman”a karşı ittifak yapıyorsunuz siz? Yazdıklarım kimleri bu kadar rahatsız ediyor ki, hem Hürriyet hem de Milliyet''ten iki kişi ittifak oluşturup yazdıklarımın ne kadar “boş” şeyler olduğunu göstermek için seferber oluyorlar.

Ama biz devam edeceğiz. Türkiye sınırlarını aşıp başka başkentlerle bağlantı kurmayı sürdüreceğiz. Bu çok bilmişler ise, üç beş yıl sonra gerçekleri öğrendikleri zaman bugün iddia ettiklerini hatırlamayacaklar bile.

Bugünler önemli. Her şeyle karşılaşabiliriz. Türkiye içinde yaşananlar da, dışında/çevresinde yaşananlar da çok önemli. Hem içeride hem de dışarıda çok şey olabilir. Bugün Selimiye Kışlası''na işaret eden sembolik havan saldırısı yarın aynı şehirde, İstanbul''da Stinger füzeli saldırıya dönüşürse o zaman da şu örgüt bu örgüt diyecek misiniz? Dersiniz de siz… Hangi örgütün hangi güçlerle nasıl ilişkiler içinde olduğunu sokaktaki çocuklar bile öğrendi ama onlar hâlâ eski zırvaları tekrarlıyorlar.

Kuzey Irak''tan bu ülkenin birçok bölgesine kaç sefer silah sevkiyatı yapıldı? Plastik patlayıcılar getirildi? Nerelerde saklanıyor bunlar? Yıllarca yazdık. Nerede patlayacak diye sorular sorduk, endişelerimizi dile getirdik. Kimse tınlamadı? “Bir kente Stinger füzeleri neden getirilir” diye sorduk. Kimse duymadı.

Bunları sorgulamıyorsanız ya kasten yapıyorsunuz ya da hiçbir şeyden anlamıyorsunuz demektir. O zaman oralardan ahkam kesmeyin, ukalalık yapmayın.

Birinci Ordu Komutanlığı''na kim, neden havanlı uyarı yapar? Son günlerde emniyet müdürlüklerine neden roket saldırıları olur? Güngören''de hiçbir siyasal cephenin mensubu olmayan insanlar neden böyle vahşice öldürülür? Hangi örgüt kimlerin verdiği ihaleleri alır? Bu ihaleleri dağıtanların içerideki ve dışarıdaki adresleri nelerdir? İçeride merkez güçler arasındaki güç mücadelesiyle yakın çevremizdeki bölgesel değişim sancısı kimler arasında ne tür ittifakların kurulmasına zemin hazırlıyor?

Önümüzdeki iki hafta içinde bütün Türkiye''yi sarsacak bir olay, (Allah göstermesin) yaşanırsa şimdiden cevabınızı hazırlayın derim.

Ben hâlâ o silahların nerede kullanılabileceğini sorguluyorum.

Bir delinin başımıza açtığı belaya bakın!
00:0012/08/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Sorumsuz, hırslı, aceleci, devlet adamlığından nasiplenmeyen, milliyetçiliği ve dini sembolleri kontrolsüz kullanan, yaygaracı bir liderin hem ülkesini, hem müttefiklerini hem de düşmanlarını nasıl bir kargaşanın içine sürüklediğini görüyor musunuz? Dünyanın en hassas bölgesini bir anda büyük bir savaşın eşiğine getirdi.

Doğu ile Batı''nın çatışma alanı üzerinde, ABD ile Rusya''nın güç gösterisine sahne olan bir bölgede, küçücük kıvılcımların söndürülemez yangınlara yol açabildiği Kafkasya''da olduğunu unuttu. Ya da bunu çok iyi biliyor ki böyle bir “provokasyon”u tertipledi.

Türkiye''nin desteğini, NATO''nun desteğini, ABD ve İsrail''in desteğini yanlış yorumlayan, düşmanı Rusya''yı hafife alan, oturduğu yerden savaş ilan eden, gücüne bakmadan fetihlere girişen Gürcistan Devlet Başkanı Mihail Saakaşvili, bugün yaşananların en önemli sorumlusu.

''Kadife Devrim''lerle iş başına gelmek yeterli değilmiş. Kafkaslar''da hiçbir sorunun bu yöntemlerle çözülemeyeceğini öğrenmemiş. Hukuki sorunları askeri yöntemlerle çözmenin her zaman mümkün olmadığını ona kimse söylememiş.

Gürcistan''ı çok zor bir duruma soktu. Sorunlu bölgelerdeki düşmanlığı azdırdı. ABD ile Rusya''yı karşı karşıya getirdi. Türkiye''yi çok can sıkıcı bir ortamda bıraktı. Sadece Rusya için değil, Gürcistan''a destek verenler için de, Saakaşvili''nin bir an önce o pozisyondan çekilmesi belki de en öncelikli konu olmalı.

Kafkaslar''da hiçbir sorun tek başına çözülemez. Osetya, Abhazya, İnguşistan, Çeçenistan, Dağıstan, Hazar''ın altında yatan zenginlikler, Karadeniz tartışması, Rusya ile NATO''nun bölge üzerindeki satranç oyunun parçalarıdır. Karabağ meselesi de öyle. Hatta İran-ABD ilişkilerinin bir boyutu da Kafkasya''dır, Hazar''dır, Rusya-İran stratejik ortaklığıdır.

Sen Osetya''ya saldırırsan Abhazlar sana saldırır. Güney Osetya Gürcistan sınırlarının içinde olabilir. Siyasi ve hukuki anlaşmazlık olabilir. Ama oraya saldırıp bin beş yüz kişiyi öldürürsen yanı başındaki büyük ağabey de Tiflis''e saldırır. Osetya''ya giriyorsan bunları hesaplaman gerekir. Bu hesabı yapmazsan, Rusya''nın Kuzey Kafkaslardan Güney Kafkaslara inmesinin yollarını açmış olursun. Nitekim öyle olmadı mı?

Rusya ile ABD arasında yıllardır zımni bir kabullenme vardı. Güney Kafkaslar Batı etkisinde kaldı. Kuzey Kafkaslara kimse karışmıyordu. Bu yüzden Batı Çeçenistan''dan desteğini çekmişti. Şimdi bu zımni anlaşma bozuldu. Herkes her yere karışacak. Bu olunca da sadece Abhazya ve Güney Osetya değil, Çeçenistan, İnguşistan, Dağıstan karışacak. Belki de son dönemlerde Türkiye ile Ermenistan arasındaki yumuşama dönemi kapanacak. Karabağ''da rüzgar yeniden sertleşecek. Abhazya''dan Hazar kıyısına uzanan, aynı zamanda Batı-Rusya sınırı olan kuşak keskin çatışmalara ev sahipliği yapacak. Bu yüzden krizin bir an önce dondurulması gerekiyor. Saakaşvili''nin de kulağının çekilmesi gerekiyor. Böyle bir krizi tek başına çıkaramayacağı gibi yönetecek gücünün ve becerisinin de olmadığının hatırlatılması gerekiyor.

Gürcistan ABD''nin, NATO''nun, AB''nin dolayısıyla Türkiye''nin ve İsrail''in tam desteğine sahip. Bu güçler için Rusya ve İran''ın dengelenmesinde, enerji projelerinin kontrol altında tutulmasında ileri karakol durumunda. Bu yüzden ekonomik yardımların yanında azami askeri destek sağlanıyor bu ülkeye. Kadife Devrim de bu yüzden yapılmıştı. Ukrayna ve Gürcistan Batı bloku için, Rusya''yı çevrelemede en önemli mevziler haline geldi.

Buna karşı Moskova Ermenistan üzerinden, Abhazlar ve Osetler üzerinden karşı direnci oluşturuyordu. Bölgede tehlikeli bir stranç oyunu izliyorduk. Er ya da geç stres bir çatışmaya dönecekti. Zamanlama önemliydi. İran ve Ortadoğu''daki gelişmeler bu zamanı erteliyordu.

Peki ABD ve NATO mu Gürcistan''ı provoke etti yoksa Rusya mı kendine zemin yarattı? Şu an görünen Batı''nın ilk hamleyi yaptığı şeklinde. Ya da Gürcü liderin aceleciliği şu anki durumu hazırladı.

Krizin ilk haftasında kazançlı görünen Rusya oldu. Devamını kestirmek zor. Yarın Çeçenistan''da, Dağıstan''da ya da başka bölgelerde dikkat çekici bir karmaşa çıkarsa Rusya sıkıntıya düşecektir. Rusya, hem Karadeniz hem de Hazar kıyısında ciddi bir Batı reaksiyonu ile karşılaşabilir.

Kazanan bir ülke dava var. Şaşıracaksınız belki ama o da İran. Tam da İran''a yönelik baskıların zirveye tırmandığı günlerde Kafkaslar karıştı. Dikkatler İran üzerinden uzaklaştı. Tahran kısmen nefes aldı. Daha önce yine böyle bir durum yaşanmıştı. O zaman da Lübnan patlamıştı. Krizde değil, sonucunda İran''ın kazançlı çıktığını söylemeye çalışıyorum.

Türkiye, belki de en seçeneksiz ülke olarak kaldı. Rusya ile hiç olmadığı kadar güzel ilişkileri var. Öte yandan Kafkaslarda Rusya ile arasına bir tampon bölge oluşturmaya çalışıyor. Bu da son derece anlaşılabilir bir durum. Moskova''dan gelen tepkiler, Türkiye''nin desteklediği ifadeleri gerçek olsa da anlaşılabilir bir durum. Çünkü Ermeniler, Karabağ''ı Rusya''nın desteğiyle ele geçirmişti. Türkiye, aynı zamanda bölgedeki azınlıklarla akrabalık ilişkisi olan bir ülke. Dolayısıyla hareket alanı hem çok dar hem de alabildiğine geniş.

Yapılacak tek şey var: Krizin yayılmasını önlemek, mümkünse dondurmak. Türkiye''nin alacağı en önemli pozisyon bu. Ne Rusya ile ilişkilerini riske atmayı, ne akrabalarını yalnız bırakmayı ne de Batı ile bölgesel ittifakını bozmayı göze alabilir.

Başbakan Tayyip Erdoğan''ın Kafkas İttifakı ya da Kafkas İstikrar Paketi projesi üzerinde durulmalı. Ancak bu yapılırken bölgesel güçlerle birlikte yapılmalı. Karadeniz''deki ABD iştahını doyuracak şekilde değil. Bölgedeki büyük güçler çatışması devam ettikçe bu proje başarsız olacaktır.

Şu an için en tehlikeli şey, krizin tüm Kafkaslara yayılmasıdır. Bu noktaya geldiğinde savaş bölgesel olmaktan çıkacaktır. Büyük güçlerin küçük uluslar üzerinden yürüttüğü hesaplaşmanın bir başka örneğini izliyoruz maalesef.

Bu savaşı kim kazandı?
00:0013/08/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Rusya Devlet Başkanı Dimitriy Medvedev, Gürcistan''daki Rus birliklerine, dün itibariyle, "oldukları yerde durmaları" talimatı verdi. Kafkasya''da bir anda parlayan savaş karşısında dünya çaresiz kaldı, bir pozisyon belirleme şansı bulamadı. Peki, Gürcistan''ın Güney Osetya''yı denetim altına almak için başlattığı savaş neden başladı, nasıl devam etti, nasıl sonuçlandı, bundan sonra ne olacak?

1- Öncelikle şu anki durum, savaşın bittiği anlamına gelmiyor. Operasyonun durdurulduğu anlamına geliyor. Rusya, G. Osetya''dan çekilmeyeceği gibi bölgeyi Gürcü askerlerine tamamen kapattı.

2- Tiflis artık sorunlu bölgeleriyle hiç bir zaman birleşemeyecek. Abhazya''yı, G. Osetya''yı hükümranlık alanında tutamayacak. Muhtemelen Acaristan''da Tiflis baskısı artacağı için kriz yaşanacak ya da Rusya bu bölge üzerindeki etkisini de kullanacak.

3- Savaş bu haliyle durmuş sayılmıyor, tam aksine bölge çok daha gergin hale geldi. Olayı provoke eden Gürcistan Devlet Başkanı Mihail Saakaşvili, ülkesinin Bağımsız Devletler Topluluğu''ndan ayrılacağını açıkladı. Aynı anda NATO, Gürcistan''a üyelik teklifinin geçerli olduğunu duyurdu. Bu iki sonuç, Kafkaslar''da çok şiddetli gerilimlerin ilk açıklamaları olarak not edilmeli.

4- Saakaşvili, G. Osetya''ya girip adeta kıyım yaptı. Ardından Rusya bölgeye girdi. Moskova Osetya sınırlarını aşıp Gürcistan topraklarına geçti ve ülkenin bir çok bölgesini bombaladı. Olay, Gürcü-Oset krizinin dışına çıktı. Bu yönüyle olay, Gürcü-Rus krizi de değil. Rusya ile NATO arasında Kafkaslar üzerindeki rekabetin bir sonucuydu.

5- Moskova ilk bakışta amacına ulaştı. Bölgenin tek belirleyici gücü olduğunu ilan etti. Gürcistan''ın Batı''nın garnizon ülkesi olarak varolamayacağını, ne kadar savunmasız olduğunu gösterdi. Ancak bu kısa vadeli bir sonuç.

6- Rus saldırıları devam ederken hiçbir batılı ülke Gürcistan''a askeri yardımda bulunamadı. Bu, Gürcü halkı için büyük bir hayal kırıklığı oldu. Batılı ülkeler Rusya karşısında pozisyon alamadı, sadece ateşkesi sağlamaya çalıştı.

7- Durum Avrupa Birliği-NATO arasında bile ayrışmaya neden oldu. Bazı AB ülkeleri, bölge konusundaki yaklaşımlarını NATO''nun Kafkas politikasından ayrıştırmayı, Rusya ile daha farklı işbirliği yöntemi geliştirmeyi tartışmaya başladılar.

8- Çünkü bölge enerji koridorlarından birini oluşturuyor. Rusya, Batı''nın enerji projelerini ne kadar kolay sabote edebileceğini de göstermiş oldu. Özellikle AB''nin bu kadar büyük risk alma imkanı neredeyse yok gibi. Baki-Ceyhan boru hattının, Rusya''nın işgal ettiği Gori''nin birkaç kilometre güneyinden geçtiği düşünülürse, manzara daha net anlaşılır.

9- Rusya''yı çevreleme politikasının son aşaması Gürcistan''da 2003 yılında yapılan Kadife Devrim''di. Saakaşvili, STK ve para gücüyle iktidara getirildi. Kendisinden istenen her şeyi yaptı. Moskova buna direnemedi. Ama Rusya son operasyonla neleri göze alacağını ortaya koydu.

10- Savaş, Batı''nın Kafkas politikasının açmazlarını ortaya koydu. Balkanlar''daki başarının Kafkaslarda sağlanamadığı görüldü. Batı bundan sonra daha uzun vadeli projelere yönelecek, Rusya''yı bölgedeki başka etnik yapılar üzerinden zorlamaya girişecektir. Bu, Çeçenler, İnguşlar ya da Dağıstan olabilir. Öyleyse Kafkasya''da yeni cephe açıldı diyebiliriz. 21. yüzyılın fay hattında açılan bu cephe tahminlerden çok daha hızlı genişleyebilir, Karadeniz''den Hazar''a ve Basra Körfezi''ne kadar uzayabilir.

11- Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Türkiye''nin Kafkaslar''daki pozisyonunu AGİT ve AB yaklaşımı olarak gösterdi. Dikkat ettim, ABD ya da NATO yaklaşımı denmedi. Bu ayırım çok önemli. Türkiye, ne kadar ince bir ip üzerinde oynamak zorunda olduğunu bir kez daha gördü. Saakaşvili, Türkiye''den askeri yardım isterken acaba bunun ne anlama geldiğini hiç düşünebildi mi? Türkiye''nin Rusya ile ilişkilerinin kırılganlığı ortada. Batı perspektifine sahip oluşu da. Bir gerçek daha var, merkez ve bölgesel güçlerin Kafkaslara bakışının hiç de güncel yaklaşımlara göre olmadığı, devletlerin uzun vadeli stratejilerine göre olduğu bir kez daha netleşti.

12- Kriz devam ederse Karadeniz tartışması tırmanabilir. ABD''nin Karadeniz''e yönelik hesapları biliniyor. Rusya''nın şiddetle karşı çıktığı, Türkiye''nin rezerv koyduğu ABD yaklaşımı Ukrayna, Romanya ve Gürcistan üzerinden gerçekleştirilecekti. Karadeniz artık enerji ile beraber tartışılacak. Doğu Karadeniz hızla Doğu Akdeniz''e dönüşüyor.

13- Son krizle taraflar birbirinin tepkisini tartmış oldu. Bedelini Gürcüler ve Osetyalılar ödedi. Kriz devam ederse Çeçenistan ve diğer Kafkas halkları üzerinden de bu tartmalar, reaksiyon ölçmeler devam edecektir.

14- Kaybeden Saakaşvili oldu. Ülkesinin ve halkı üzerinden büyük bir kumar oynadı. Ve ülkesine çok şey kaybettirdi. Bir süre sonra eşyalarını toplayıp ABD''ye taşınabilir. Taşınmalı da. Rusya istediği için değil. Ülkesinin iyiliği için Sakaşvili kesinlikle gitmeli. Türkiye''nin iyiliği için bile…

15- Büyük satrançta bir sonraki hamleyi bekleyelim…

Dünyayı alarma geçiren iki olay!
00:0014/08/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünyayı titreten ve bütün ülkelerin dikkatlerini üzerimizde toplayan iki çok önemli gelişmeyle karşı karşıyayız. Kafkaslar''da patlayan savaş ve şu anki en büyük uluslararası krizin merkezinde yer alan İran''ın Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad''ın bugünkü Türkiye ziyareti.

İkisi de Doğu-Batı krizinin en sıcak konuları. Kafkaslar''daki çatışma Hazar''dan Basra Körfezi''ne kadar uzanabilecek çatışmalar zincirinin ilk halkası olabileceği gibi, İran''ın bundan sonraki tutumu bazılarına göre dünya savaşına neden olabilecek kadar önemli.

Türkiye hem Kafkaslar''daki krizin hem de Batı-İran krizinin tam merkezinde. Başbakan Tayyip Erdoğan dün Rusya''ya gitti. Vladimir Putin''le görüşüp Gürcistan''a geçecek. Bu gün ise Ahmedinejad İstanbul''da Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ile görüşecek. Türkiye, İran, Rusya… Bölgenin üç güçlü ülkesi arasında bir iletişim hattı oluşmuş olacak. Suriye lideri Beşşar Esad''ın da Türkiye''de olduğunu hatırlatalım.

Kafkaslar ve enerji projelerinde Batı ile hareket eden Ankara, Rusya ile tarihinin en sıcak dönemini yaşıyor. Bu yönüyle son savaş, Türkiye için en üst düzeyde riskler taşırken aynı zamanda kendisine çok ciddi açılımlar da sağlıyor.

Ortadoğu politikalarında Batı ile yakın işbirliğine giren Türkiye aynı zamanda krizin diğer tarafı İran ile de 1979 Devrimi''nden bu yana en sıcak ilişkilerini yaşıyor. Bu da hem risk hem de ciddi açılımlar sağlıyor.

Öyleyse Türkiye, hiç olmadığı kadar performans, enerji harcamak, uzun vadeli vizyonlar geliştirmek zorunda. Kolay diplomasi dönemi kapandı. Bütün bölge 21. yüzyılı şekillendirecek geçiş dönemine tanıklık ediyorsa, Türkiye de tarihinin hareketli dönemini yaşayacak demektir.

Çünkü; öyle bir coğrafyada yaşıyoruz ki, bir hafta içinde bütün bölgeyi ateşe atabilecek kadar tehlikeli bir savaş başlayıp bitebiliyor. Dünyanın en karmaşık bölgesinde bölgesel güçler ile uluslararası güçlerin nüfuz mücadelesi, birkaç saat içinde yerel etnik unsurlar üzerinden sıcak savaşa dönüşebiliyor, bölge ile hiçbir ilgisi olmadığını düşündüğünüz ülkeler bile alarma geçebiliyor. Coğrafi uzaklık ve yakınlık kavramlarının hiçbir anlamı yok. Yerkürenin fay hatları üzerinde irili ufaklı güçlerin etkili olma, geleceklerini buralardaki etkinlikleriyle şekillendirme mücadelesi var.

Sadece son iki ayı izleyenler bile, Türkiye''nin yakın çevresinde olağanüstü gelişmelerin yaşandığını, Türkiye''nin hemen hepsinin merkezinde yer aldığını görecektir. Bu gelişmelerin bir ülkenin pozisyonunda tarihi nitelikte değişimlere zemin hazırlayacak güçte olduğunu bilmemiz gerekiyor.

Lübnan''da iç istikrar arayışı, İsrail-Suriye diyaloğu, Hamas-El Fetih çatışmasını sona erdirme çabası, İran-ABD/İsrail geriliminde kolaylaştırıcı rol oynama, Irak''la köklü ortaklıklar inşa etme son olarak da Kafkasya''daki krize bir şekilde müdahil olma çabaları… Türkiye bütün bunları parti kapatma davası ve Ergenekon operasyonları gibi derin iç siyasi sorunlarla boğuştuğu bir dönemde gerçekleştiriyor.

Genelde bu tür inisiyatif çabaları kamuoyunda yeterince hissedilmez. Yaşadığınız ülkenin çevresiyle, dünya ile ilişkileri daha çok krizler çıktığında, çatışmalar yaşandığında fark edilir. Oysa sözünü ettiğimiz çabalar böyle krizlerin yaşanmaması içindir ve o ülke için çok daha belirleyici olur. Ancak Türkiye''nin gösterdiği enerji başkentlerde fazlasıyla dikkatini çekiyor, bu bir gerçek.

Kafkaslar''daki kriz, İran''ı da içine alan küresel bunalımın parçası. Bu yüzden Ahmedinejad''ın bugünkü ziyareti ile birebir ilintili. İran Cumhurbaşkanı gelmeden ABD''den uyarılar geldi bile. Beyaz Saray memnun değilmiş, Türkiye''nin ABD''nin bağımsız İran politikası geliştirmesi kendisi için tehlikeliymiş, İran''la çok yönlü işbirliği yapılırsa PKK yeniden harekete geçermiş, ABD terörle mücadele konusundaki yardımlaşmadan vazgeçermiş.

ABD/İsrail çevreleri ziyareti boşa çıkarma gayreti içinde. Amaçları İran-Türkiye arasında enerji ve güvenlik işbirliği alanlarının genişletilmesinin önüne geçmek. Oysa iki ülke Irak konusunda, Kafkaslar konusunda, bütün bölgesel ulusüstü oluşumlar konusunda çok derin işbirliği potansiyeli barındırıyor. Türkiye ve İran''a rağmen bu bölgede hiçbir proje başarılı olamayacak, biliniyor. ABD, İran''la krizi Türkiye üzerinden yürütemeyeceğini de biliyor. Öyleyse, bu bölgenin sorunlarını çözecek bölgesel ortaklıklara ihtiyaç var. Bu da öncelikle iki ülkenin anlaşmasıyla mümkün.

Nükleer krizden bunalan Tahran, Türkiye''yi en azından nötr tutmaya çalışıyor. Türkiye ise bölgesel sorunları ve enerji ihtiyacını sadece Batılı ülkelerin ortak projeleriyle güvence altına alamayacağını çok iyi biliyor. Siyasal sorunların da sadece Batılı projelerle çözülemeyeceğini biliyor. Bu yüzden Ahmedinejad''ın ziyaretine yönelik en zekice boşa çıkarma taktiği, "ikili ilişkiler"in önüne geçmek. Ancak Kafkaslar''da, Irak''ta, Lübnan''da, Kuzey Irak''ta, Suriye ile ilgili durumda, Karabağ''da olduğu gibi, Batı''nın bu bölgede hiçbir soruna çözüm üretmediğini herkes anladı artık. Rusya''ya rağme, İran''a rağmen bu bölgede huzur içinde yaşamak mümkün değil. Erdoğan''ın Moskova''ya gitmesi ile Ahmedinejad''ın Türkiye''ye gelmesi birbirini tamamlayan ziyaretler.

Ahmedinejad''ın ziyaretinin sadece nükleer krizi yumuşatmakla sınırlı olmaması, sadece enerji pazarlığı ile sınırlı kalmaması, güvenlik boyutunun da ötesine geçip bölgenin yeniden dizayn edildiği bu dönemde kalıcı izler taşıması gerekiyor.

"Türkiye İran''la çok yakınlaşır, ABD''nin yaklaşımlarını umursamazsa PKK''yı tekrar üzerinize salarız" tehdidi savuranları ise dikkate bile almamak gerekiyor.

Gürcistan"a nükleer silah mı gönderildi?
00:0015/08/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kafkaslarda bir savaş izledik. Rusya ile Gürcistan arasında birkaç gün süren savaşın gerçek mahiyeti izlediğimiz kadar değildi. George Soros''un parasıyla iktidarda tutulan, Zbigniew Brzezinski''nin çömezi Mihail Saakaşvili''nin Güney Osetya''yı kontrol altına alma girişimi basit bir iç güvenlik operasyonu değildi. Bir tetikçinin kendi ülkesini nasıl mahvettiğini gördük.

Ama görmediklerimiz daha da endişe verici. Yakın gelecekte bütün Kafkaslarda yaşanacak yaygın çatışmaların işaretini aldık. Sadece Kafkasya''da değil, Hazar kıyılarından Kuzey Kutbu''ndaki kaynak savaşlarına kadar gelecekte yaşanacakların haberini aldık. Birkaç yılda Gürcistan''ın askeri kabiliyetini yüzde üç bin artıranların aslında sadece Gürcistan''ın güvenliğini düşünmediklerini gördük.

Rus birlikleri G. Osetya''ya girdikten sonra medyada hiç yansımayan olağanüstü iddialar başkentlerde dolaştı. ABD ve müttefiklerine göre Rusya, G. Osetya''ya SS-21 taktik nükleer silahlar getirmişti. Yani Gürcistan''daki savaş büyüseydi nükleer saldırılar olabilecekti. ABD yönetimi bu iddiada ısrarlıydı. Oysa yaşanan kriz böyle silahların kullanılmasına ihtimal vermiyordu ama yine de Pekin''de Olimpiyatları izleyen ABD Başkanı George Bush bu şekilde bilgilendirilmişti.

İddialarla aynı zamanda ABD, Irak''taki iki bin Gürcü askerini ülkesine gönderme kararı aldı. Askerler ABD uçakları ile nakledilecekti. Dört uçak gönderildi. Gürcü askerlerin görüntüleri verildi. Ama nereye indiklerini kimse bilmiyor. Dördüncü uçağın akıbeti bile belli değil.

Askerlerin dışında bu uçaklar ne taşıyordu? ABD istihbarat çevrelerinin iddialarına benzer tezler gündeme geldi. Bu uçaklar silah mı taşımıştı? Dahası, bu uçaklarla nükleer silah mı nakledilmişti? ABD''nin Irak''ta nükleer ve kimyasal silah depoladığı Irak işgalinden hemen sonra gündeme gelmişti. Bu köşede de tartışıldı. Silahlar İran için bölgeye nakledildi. Şimdi, ABD''nin Irak''taki nükleer silahlarından bazılarının Gürcistan''a nakledildiği iddia ediliyor. Rusya SS-21 taktik nükleer silahları G. Osetya''ya, ABD de kendi nükleer silahlarını Gürcistan''a mı nakletti?

Moskova, artık Gürcistan''ın toprak bütünlüğü diye bir şey olmadığını açıkladı. Batı''nın bölgedeki en önemli projesi Bakü-Ceyhan artık güvende değil. Enerji hatları artık Rusya''sız ve İran''sız güvende olamayacak. Savaşın görünmeyen yüzünde bunlar varsa çok şeye hazır olmalıyız.

Başbakan Tayyip Erdoğan acilen Rusya''ya giderken, Rus liderlerle görüşürken Kafkas İttifakı''nı gündeme getirirken Türkiye''nin bunları gördüğüne eminim. Ama müttefikleri hiç de öyle düşünmüyor.

ABD uyardı, İsrail nota verdi
İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad İstanbul''a geldi. Türkiye''nin müttefikleri tedirgin, öfkeli. İsrail, bir hafta önce Türkiye''ye protesto notası verdi. İsrail''in Türkiye Büyükelçisi Gabi Levy, protesto notasını Ankara''ya sundu. Financial Times, ABD''nin; “İran Cumhurbaşkanı ile enerji anlaşması yapmayın” diye Ankara''yı uyardığını yazdı. Türkiye''ye; “İran''dan uzak dur. Bizden bağımsız adım atma. Bize rağmen inisiyatif belirlemeye girişme” diyorlar. Aynı şekilde “Rusya ile de mesafeli dur” diyorlar. “Bunları yapmazsan bir gün sonra PKK''nın neler yapabileceğini görürsün” diyorlar.

Türkiye Kafkasya''da istikrar istiyor. Bunu kiminle yapabilir? Elbette Rusya ile. ABD, İngiltere, İsrail kışkırtmalarıyla değil. Türkiye Karadeniz''i bir barış ve ekonomik kazanç alanına dönüştürmek istiyor. Kiminle yapabilir? Rusya ve Karadeniz komşularıyla. ABD donanmasını Karadeniz''e sokarak değil. Türkiye enerji güvencesi istiyor. Bunu kiminle yapabilir? Rusya ve İran ile. ABD istedi diye, bölgenin dev projelerinden uzak durursa Ortadoğu ve Hazar''da başkalarının projeleriyle yetinirse yarın Gürcistan''ın durumuna düşebilir.

Batı''ya rağmen, ABD''ye rağmen bir eksen kaymasını önermiyoruz. Sadece Türkiye''nin kendi yolunu çizebilmesinin, kendi sözünü söylemesinin, kendi çözümünü üretmesinin vaktinin geçmek üzere olduğunu söylüyoruz.

İran-Türkiye yakınlaşmasından neden korkuyorlar? Ortak enerji projelerinden, ortak güvenlik mekanizmalarından neden korkuyorlar? Her şey ortada. Türkiye''den korkuyorlar. Türkiye''nin kendi başına hareket etmesinden korkuyorlar. Bölgede bir güç merkezi olmasından endişe ediyorlar. Ortadoğu''da barış istiyorsak kendi hesaplarımız olmalı. Bölgesel, ulus üstü kurumlar, mekanizmalar oluşturmalıyız. Kafkaslar''da barış istiyorsak aynı şeyi yapmalıyız. Kendi içimizde barış istiyorsak başkalarının kartını oynamaktan kaçınmalıyız. Bölgesel barış istiyorsak bölge ülkeleriyle yakınlaşmalıyız.

Şu an Türkiye''nin yapmaya çalıştığı da bu. Barış ve işbirliği arayışları kimseyi rahatsız etmemeli. Birileri rahatsız oluyorsa bu, onların savaş planlarını engellediği içindir. Bu bölgedeki her savaş bizi de çökerttiğine göre, aynı yolda yürümeye devam etmeliyiz. Putin''le de Ahmedinejad''la da konuşacağız ve mümkün olduğunca ortak çalışmalar yapacağız.

Karadeniz"de savaş, dört yıl önceki uyarı
00:0026/08/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bugünden itibaren "çok yoğun" biçimde Kafkasya ve Karadeniz''i tartışacağız. Bugüne kadar Ortadoğu eksenli izlediğimiz "yüzyıllık" sürecin "dört büyük cephe"sinden biri daha "biraz gecikmeli" de olsa açıldı. Ya Rusya Kuzey Kafkasların daha da kuzeyine çekilecek ya da Batı Güney Kafkasları kaybedecek. Her iki ihtimalde de çatışma uzun yıllar bölgedeki etnik unsurlar üzerinden devam edecek. Hazar''dan Doğu Avrupa''ya uzanan enerji ve jeopolitik çatışmalarda küçük ölçekli çok sayıda cephe açılacak.

Türkiye, siyasi geleceğini etkileyecek belki de en önemli sorunla uzun süre mücadele etmek zorunda kalacak. Çünkü kriz, Kafkasya sorunu olmaktan çok Karadeniz sorunu olarak karşımıza dikilecek. Osmanlı''yı ilk kez "Avrupa içi bir sorun" haline getiren çöküşüne kadar süren bağımlılığın zemini oluşturan 1853-1856 Kırım Savaşı öncesini hatırlatan gelişmeler yaşanıyor.

İki haftadır yakından izlediğim konuyla ilgili neler yazmam gerektiğini düşünürken, geçmişte yazdıklarıma baktım. Aslında bundan sonra söylenebileceklerin çoğunu önceden yazmışım. Hem de 2004 yılından bu yana. Hazar-Kafkasya-Karadeniz-Doğu Avrupa konulu yazılarda ısrarla Karadeniz''e dikkat çekmiş, muhtemel gelişmelerle ilgili açık uyarılar yapmışım. Şimdi, bu uyarıların aynen gerçekleştiğini görüyorum. Keşke gelişmeler beni şaşırtacak şekilde gerçekleşseydi. Bugün yazılanlarla hemen hemen aynı olan, yazdığım tarihte bazılarının "bu kadar da olmaz" dediği yazılardan bazı cümleler aktaracağım. Böylece, hafızası bir hafta öncesine, ufku bir hafta sonrasına yetişmeyenler belki anlarlar.

25 Kasım 2004: "Karadeniz Amerikan Gölü haline geliyor" başlıklı yazıda; Bulgaristan ve Romanya''ya yerleşmeye çalışan ABD''nin, Türkiye''nin Karadeniz''deki limanlarını neden istediğini sorgulamış, Gürcistan''a yerleşmesinin sonuçlarını tartışmış ve Karadeniz''in "Amerikan Gölü" haline getirilmek istendiğini, bunun ciddi çatışmalara yol açacağını ifade etmiştim. Tam dört yıl önce!

5 Temmuz 2005 tarihli, "Hazar Savaşı ve Karadeniz''in Yükselişi" başlıklı yazı: "Hazar''a yönelecek ve Gürcistan, Türkiye, Azerbaycan tarafından desteklenecek ABD müdahalesi, Rus-İran tarihi ittifakını parçalayabileceği gibi, Rusya''yı Karadeniz ve Hazar''dan uzaklaştırabilir. Bugüne kadar Güney Kafkasları denetim altına almayı önceleyen ABD stratejisi, Hazar''daki savaşın şiddetine paralel biçimde Rusya''yı Kuzey Kafkaslardan uzaklaştırmaya dönük girişimlerle kendini gösterecek. "Yeni Avrupa", NATO''nun genişleme haritası ile Ukrayna ve Azerbaycan atağının dışında ABD Romanya, Macaristan ve Bulgaristan''a yerleşiyor. Bu ülkelere dev askeri üsler kuruyor. Bunlarla yetinmeyen ABD''nin, Türkiye''den Sabiha Gökçen, Samsun, Trabzon hatta Sinop ve Hopa ile Ordu''nun Ünye bölgelerinde üs istediğini hatırlayalım. ABD, Bulgaristan, Romanya, Türkiye''nin Karadeniz''e açılan liman ve havaalanları ile Gürcistan ve Azerbaycan''a yerleşince nasıl bir harita ortaya çıkacak? Tabii ki, Kuzey Kafkaslar karışacak. Tabii ki, Karadeniz tam anlamıyla bir Amerikan gölü haline gelecek. Bu süreçte Doğu Karadeniz, belki de Doğu Akdeniz kadar hassas bir bölge haline gelecek. ABD, AB ve Rusya''nın Doğu Akdeniz''deki mücadelesinin bir benzerini Doğu Karadeniz''de görebiliriz. Bölge belki de tarihinde hiç olmadığı kadar, stratejik değer kazanmaya başladı. Buna bağlı olarak Türkiye''nin güneye yoğunlaşan dış politika önceliği önemli miktarda Doğu''ya, Kuzeydoğu''ya kayacak." Tam üç yıl önce!

23 Ağustos 2005: "Neden Karadeniz, terör neden Trabzon''a ulaşmaya çalışıyor" başlıklı yazı:

"Neden Trabzon, Doğu Karadeniz giderek tırmanan bir güvenlik sorunuyla boğuşmaya başladı? Neden bölgenin hassas yapısı, zaafları kışkırtılıyor? Karadeniz''de hangi güç ne tür projeler için terörü seçenek olarak kullanabiliyor? Türkiye''de belli örgütler, belli güçlerden terör ihalesi mi kaptı?

Maçka''daki çatışmanın Doğu Karadeniz''in Türkiye''nin ve bölgenin geleceğinde oynayacağı rolle ne tür bir ilgisi var? Bütün bunların küresel enerji projeleriyle ne ilgisi var? Bunların Kafkaslara yönelik büyük hesaplarla ne ilgisi var? Bunların giderek Amerikan gölü haline gelen Karadeniz çevresine ilişkin hesaplarla ne ilgisi var? Kuzey Irak-Karadeniz koridoru ile ne ilgisi var? PKK''nın ya da bir başka örgütün Trabzon''da yoğunlaşmasının Kürt sorunuyla ya da Türkiye''de her hangi bir etnik ve kültürel sorunla açıklamak yeterli değil.

Irak işgal edildiğinden bu bölgeye üç konuya özellikle dikkat çektim: Kuzey Irak''tan İskenderun Körfezi''ne kadar olan bölge. Kuzey Irak''tan Karadeniz''e uzanan bölge. Dicle ve Fırat nehirlerinin kaynağına kadar olan bölge… Buralar orta vadede istikrarsızlaşacak.

21. yüzyıl boyunca, Türkiye''nin güvenliğinde birinci dereceden belirleyici olacak iki bölge var: Doğu Akdeniz ve Doğu Karadeniz. Türkiye, ikinci bir Doğu Akdeniz''e sahip oluyor. Doğu Karadeniz, tarihinde hiç olmadığı kadar Türkiye''nin ve dünyanın gündemine giriyor. Üç liman, Türkiye''nin ve bölgenin kaderinde önemli rol oynayacak. İskenderun, Mersin ve Trabzon limanları."

9 Mayıs 2006: "Doğu Karadeniz''e sahip çıkalım" başlıklı yazı: "Karadeniz''in Amerikan Gölü haline getirilmesinin keşfedilmeye başlanan petrolle bir ilgisi var mı? ABD''nin yakın ilgi gösterdiği, Irak işgali öncesi on binlerce askerini yerleştirip tampon bölge haline getirmeye çalıştığı Suriye sınırı boyunca yeni petrol alanları keşfedildi. ABD''nin aynı şekilde ilgi gösterdiği diğer bölge Karadeniz''de de petrol kaynakları keşfediliyor.

Bu yılki Türk-Amerikan Konseyi toplantılarında Pentagon''u temsil eden Koramiral Willam Sullivan, Karadeniz''de liderlik rolünü Türkiye''ye verdiklerini söyleme yüzsüzlüğünü bile gösterdi. Yani ABD, Atlantik Okyanusu''nun öte yakasından gelip Karadeniz''de hisse dağıtacaktı.

Devam edeceğiz…

Bu kadar tesadüf size tuhaf gelmiyor mu?
00:0027/08/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Kafkaslar''da başlayan, Hazar ve Karadeniz''e yayılmasından endişe edilen, enerji koridorlarını güvence altına alma ve silahlandırma girişimiyle tetiklenen, Türkiye''yi Boğazlar ve Karadeniz üzerinden içine çeken gerilim bazılarınca “Üçüncü Dünya Savaşı” olarak nitelendiriliyor.

Bu yanlış! Çünkü hem yeni Soğuk Savaş çoktan başladı, hem tek kutuplu dünya planları çoktan sona erdi hem de düşük yoğunluklu dünya savaşı uzunca bir zamandır zaten devam ediyor.

Bunu Orta Afrika''ya bakanlar görecektir. Doğu Avrupa''ya bakanlar görecektir. Ortadoğu''ya bakanlar zaten görüyor. Orta Asya''daki stres birikimi bunun göstergesidir. Zamanla Pakistan üzerinde, İran üzerinde, Güneydoğu Asya''daki kaynaklar üzerinde de göreceğiz. Sadece İran''a bakanlar da görecektir. Gürcistan meselesine, Abhazya ya da Osetya boyutunu aşıp Rusya-ABD, ABD-İran ya da sadece enerji koridorları merkezli bakanlar da görecektir.

Peki, Gürcistan''ın Güney Osetya''ya saldırısı, ardından Rusya''nın bu kadar sert tepki vermesi iyi hazırlanmış bir plan olamaz mı? Eğer öyleyse, çok büyük bir maceranın ilk adımlarını izliyoruz demektir. Yakın gelecekte Kafkaslar, Karadeniz ve Gürcistan''dan İran''a uzanan bölgede ciddi karışıklıklar olacak demektir.

Şimdi kısa bir tur yapalım ve tesadüflere bakalım. “The Eurasian Corridor: Pipeline Geopolitics and the New Cold War” başlığı altında bütün tesadüfleri bir araya getiren bir çalışmadan örnekler vereceğim.
1 ve 2 Temmuz tarihlerinde Batum''da GUAM toplantısı yapıldı. Aynı günde ABD-GUAM toplantısı yapıldı. GUAM nedir? Ukrayna, Azerbaycan, Gürcistan ve Moldova''dan oluşan, Özbekistan''ın önce katılım sonra terk ettiği, ABD ve Batı''nın enerji koridorlarını koruma amaçlı bir birlik. Hazar''dan Avrupa''ya kadar güvenli bir bölge oluşturmak için bu ülkeler silahlandırılıyor. Batum''daki zirveye üye ülkelerin devlet başkanları katıldı. Aynı gün, Mihail Saakaşvili''nin ikametgahındaki kapalı toplantıyı ABD temsilcisinin yönettiği söyleniyor.
5-12 Ekim tarihlerinde, Batum''daki zirveden hemen sonra Rusya Kafkasya''da büyük bir tatbikat başlattı. Sekiz bin askerin, otuz savaş uçağının, çok sayıda zırhlı aracın katıldığı tatbikatın adı “Caucasus Frontier-2008”. Konusu ise çok ilginç. Gürcistan''ın Abhazya ve Güney Osetyaya saldırısına verilecek cevap!
15-31 Temmuz tarihlerinde ise, ABD ve Gürcistan ordusu Tiflis yakınlarında tatbikata başladı. Tatbikata dokuz yüz ABD askerinin katıldığı söyleniyor. ABD hava kuvvetlerinin, kara ve deniz birliklerinin katıldığı tatbikatta ilginç bir gelişme oldu. Aslında Rusya''ya yakın duran Ermenistan tatbikata asker gönderdi. Azeri ve Ermeni askerler ilk kez aynı tatbikatta yer aldı!
9 Ekim''de Kazakistan ile Çin, bin 700 kilometrelik doğalgaz boru hattı anlaşması yaptı. 2010 yılında Türkmenistan''dan Çin''e ulaşacak 7 bin kilometrelik bir boru hattı daha faaliyete geçecek.
7 Ağustos: Gürcistan ordusu Güney Osetya''ya girdi.
8 Ağustos: Rusya ordusu Güney Osetya''ya gridi.
14 Ağustos: ABD ile Polonya, füze kalkanı anlaşması imzaladı...
Sonra ne oldu? NATO gemileri Boğazlar''dan geçmeye başladı. Karadeniz''de ABD gücü yeniden tartışılır oldu. Rusya, Abhazya ile G. Osetya''nın bağımsızlığını tanıdı. Rusya-NATO ilişkileri donduruldu. Dünya, G. Osetya krizi üzerinden iki cephe şeklinde saflaştı. Yeni Soğuk Savaş, Kafkaslar ve Karadeniz''de sıcak çatışmaya dönüşür oldu. Türkiye, krizi en azından dondurmak için Kafkas Paktı önerisini gündeme getirdi.

Aslında ne oluyor?

ABD, Avrupa''dan Pasifik Denizi''ne kadar kendi İpek Yolu Stratejisi''ni uyguluyor. Rusya ve Çin buna direniyor. NATO ile Warşova Paktı''nın yerini alan Şanghay Paktı çatışıyor. Rusya, Çin ve İran ise enerji projelerinde Batı''yı şaşırtıcı biçimde öne geçiyor, dev projeler uyguluyor. Asya kendi İpek Yolu''nu, ABD kendi İpek Yolu''nu oluşturmaya çalışıyor. Hazar''dan Avrupa''ya uzanan kuşakta hiçbir şekilde Rusya etkisi istenmiyor. Rusya ABD müttefiklerini, ABD ise Rusya''nın müttefiklerini by-pass eden projeleri gerçekleştirmeye çalışıyor. Bu çok büyük bir oyun. Oyunun hamleleri içinde Ermenistan da saf değiştirir, Karabağ meselesi de çözülür, Karadeniz dünyanın en sıkıntılı bölgesi haline de gelebilir.

Türkiye, krizi dondurmak istiyor. Rusya''nın bölgede bu kadar güçlü olmasını istemiyor ama ABD''nin de Karadeniz''de denetimi ele geçirmesine rıza göstermiyor. Böyle giderse Montrö Anlaşması''nın tartışılacağını, Boğazlar''ın tartışmaya açılabileceğini biliyor. Büyük satrançta Batı ittifakı ile birlikte hareket ediyor ama ona teslim olmak istemiyor. Bir yandan İran''da doğalgaz işletme sahaları alırken diğer yanda Hazar''ın zenginliğinin İsrail''in Aşkelon limanına akıtacak projeye öncülük ediyor. ABD istemese de, NATO istemese de Rusya ve İran''la yakınlaşıyor. Kendini buna mecbur hissediyor. ABD''nin itirazlarına, baskılarına rağmen! Neden mi?

Türkiye, doğalgaz ihtiyacının yüzde doksanını ABD karşıtı ülkelerden sağlıyor da ondan. Ne yani, doğal gazı ABD''den mi getirecektik? Sizce de planlanmış bir oyun değil mi bu? Eğer öyleyse, Boğazlar''dan daha çok ABD ve NATO savaş gemisi geçecek demektir ve bunun da hesabı yapılmıştır!

Füzeler ateşleniyor: Hiç bu kadar kötüsü olmadı
00:0028/08/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hiç bu kadarını görmemiştik. Sovyetler Birliği''nin çözülmesinden bu yana merkez güçler arasındaki hiçbir kriz bu kadar tırmanmamıştı. Kafkaslar hep karışık oldu ama Karadeniz hiçbir zaman bu kadar tehlike altında olmadı. Bugün Batum limanında, Poti limanında, Abhazya açıklarında yaşanan krizin kısa, hem de çok kısa süre içinde Türkiye''nin Karadeniz limanlarına sıçraması pekala mümkün.

Olay; “Siz Saddam Hüseyin''i astınız. Biz de Mihail Saakaşvili''yi asabiliriz” gibi kontrolsüz bir noktaya doğru gidiyor. Olay, bazılarının iddia ettiği gibi, yapay bir kriz değil. Kuru gürültü de değil. Rusya için sıcak denizlerin ne olduğunu bilenler, Kafkasya''nın ne olduğunu bilenler, ABD ve NATO için Rusya''yı çevreleme stratejisinin ne olduğunu bilenler için bu gelişmeler son derece ürkütücü. Bizim en büyük korkumuz, Karadeniz''in onlarca yıl sürecek bir paylaşım savaşına, açık çatışma alanına dönüşme ihtimali. Güneyi istikrarsızlaştırılan, Doğu''su büyük bir kriz merkezi haline getirilen Türkiye, şimdi de Kuzeyi''nin 21. yüzyılın en şiddetli güç mücadelelerinden birine sahne olmasına tanıklık ediyor.

Olayın vahametini anlamak için şu gelişmelere dikkatle bakalım:

Rusya Genelkurmay Başkanlığı, Gürcistan''ın NATO ve ABD desteğiyle çok yakında Abhazya''ya saldırabileceğini, bu yönde çok net istihbarata sahip olduklarını iddia etti.
Karadeniz''de şu an 10 NATO gemisi var. ABD, Alman, Polonya, İspanya gemileri bölgede ciddi bir yabancı güç oluşturuyor. Bu ülkelerden hiç biri Karadeniz ülkesi değil. Çok yakında 8 geminin daha Boğazlar''dan Karadeniz''e geçeceği söyleniyor.
NATO ve ABD Gürcistan''ın hava savunma sistemini ve askeri üslerini hızla yeniliyor.
Rusya''nın iddialarına göre, Karadeniz''deki NATO gemileri 100 Tomahawk füzesi taşıyor. Bunlardan 50 tanesi USS McFaul gemisinde bulunuyor. Ayrıca bu gemiler Harpoon füzeleriyle yüklü.
Rusya''nın tek uçak gemisi olan “Amiral Kuznetsov” Akdeniz''e, Suriye''deki Rusya üssüne gönderildi. Aynı geminin yakında kriz bölgesine gideceği söyleniyor. Rusya Karadeniz Filosu''nu da Abhazya açıklarında topluyor. Rus donanmasının füze gemisi Moskva ve denizaltılar da aynı bölgeye gönderildi. Rusya füze gemisi dün akşam saatlerinde Abhazya kıyılarına geldi.
ABD gemileri, Rusya''nın kontrol ettiği Gürcistan''ın Poti limanına girmekten son anda vazgeçti. Gözlemciler bu tür bir hazırlığın, eğer olacaksa, birkaç gün içinde çatışmaya yol açabilecek potansiyeli barındırdığını söylüyor.
Bazıları, ABD''de şahinlerin iktidarı garantilemesi, Cumhuriyetçilerin kazanması durumda, Karadeniz''de nükleer savaşın yaşanmasını muhtemel görüyor.
Rusya''nın Güney Osetya ve Abhazya''nın bağımsızlığını tanımasından sonra bütün Batı nasıl bir misilleme yapılabileceğini tartışmaya başladı. NATO dün Moskova''ya açıkça ültimatom verdi ve kararı geri almasını istedi. Ancak Rusya, geri adım atmak bir tarafa, Batı restine sertlikle cevap verdi.
Rusya ve Çin''in başını çektiği, Orta Asya ülkelerinin de üye olduğu Şanghay Bloku, bugün Tacikistan''da olağanüstü toplanıyor. İran ve Hindistan da toplantıda aktif rol oynayacak. ABD''nin Avrupalı ortaklarına karşı Rusya da Asya ülkelerini arkasına almaya çalışacak. Zirve o kadar önemli ki, Tacikistan''ın sınırları bile kapatıldı.
İran muhtemelen İttifak''a üye olabilir. Belki de bu zirve, Doğu-Batı kırılmasının, kamplaşmasının miladı olacak. O zaman çatışma Kafkaslar ve Karadeniz''den Afganistan''a doğru yayılacak. Afganistan ve Pakistan''da hesaplar karışabilecek.
Rus-Gürcü savaşından hemen sonra Polonya ile anlaşan ABD, dün de Cek Cumhuriyeti''yle Füze Kalkanı anlaşması yaptı. ABD''nin uzun menzilli füzeleri bu iki ülkeye yerleştirilecek.
G. Osetya ve Abhazya''ya yönelik yeni saldırılara da açık karşılık vereceklerini söyleyen Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev, sınırlarında oluşacak füze üslerine de mutlaka “askeri karşılık” vereceklerini duyurdu. Bu arada Rusya, Karadeniz''de füze denemelerine başladı. Bu açık bir gövde gösterisi.
Batı, Avrupa sınırlarına Rus askeri yığınağı olacağından endişe ediyor. Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy, Avrupa Birliği liderlerini 1 Eylül''de toplantıya çağırdı.
Türkiye''nin Kafkas Paktı önerisine ABD karşı çıkarken Rusya Dışişleri Bakanı konuyu görüşmek için Türkiye''ye geliyor. Ziyarette Montrö, Karadeniz, enerji sevkiyatı gibi konular da görüşülecek. Türkiye, Rusya ve İran krizinde terazinin hangi tarafa yatacağını belirleyecek tek ülke. Bu yüzden tercihleri iki taraf için de son derece önemli. Dengeyi sağlama ehliyetine sahip ülke. İki kamp arasındaki gerilim sadece riskler değil, aynı zamanda böyle bir imkan da sunuyor.
Bunlar oyun değil, tatbikat değil, yapay bir krizin göstergeleri değil. Dünyayı, Türkiye ve İran''ın bulunduğu bölgeden ikiye ayıran son derece tehlikeli gelişmelerin ilk işaretleri. Karadeniz, bir anda füzelerin uçuştuğu bir bölge haline gelebilir. ABD de, Rusya da, NATO da adeta gözleri dönmüş gibi hareket ediyor.

.Bu çatışmayı ancak Türkiye durdurabilir!
00:0029/08/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Soğuk Savaş''ın sona sonunu hazırlayan ekibin içinde yer alan Paul Craig Roberts; "Aptal Amerikalıların aymazlığı" ve "İsrail Lobisi''nin" etkisiyle savaşın kaçınılmaz olduğunu söylüyor ve ekliyor:
"20 yıl önce Ronald Reagan Mihail Gorbaçov''la tehlikeli soğuk savaşı sonlandırmak için anlaşmıştı. Ancak Reagan''dan sonra gelen herkes Rusya''yla dalaşmak için bahane aradı. Anlaşmayı ihlal ederek, NATO, Rusya''nın sınırlarında dayandı ve ABD Rusya''nın önceki parçalarını NATO''ya dâhil etmekte kararlı. Rusya''nın nükleer caydırıcılığını etkisizleştirmek ve bağımsızlığından ödün vermeye zorlamak için ABD, Rusya''nın sınırlarına anti-balistik füze üsleri yerleştiriyor.

ABD ordusunun Rusya''ya bu haksız saldırganlığı nükleer savaşa yol açacak. Eğer Amerikalılar John McCain''i seçerlerse ya da Cumhuriyetçiler bir seçim daha çalarlarsa, 21''inci yüzyılın 2''nci 10 yılında bir nükleer savaş olacağından eminim. Neocon yalanları, propaganda, maço şovenlik ve ABD''nin dış politikasını birkaç askeri güvenlik firması, petrol şirketleri ve İsrail için kullanılması hepsi bu yöne doğru yöneltiyor. Kasım seçimi belki de nükleer savaşa engel olmanın son şansı…."

Kafkaslarda ve Karadeniz''de bugün yaşanan gelişmeleri biraz bu perspektiften anlamakta yarar var. Dünyanın her yerinde yerel zaaflar üzerinden küresel ölçekte çatışma senaryoları uygulanıyor. Yeryüzünün orta kuşağında, Batı''dan Doğu''ya uzanan fay hattında, kaynaklar ve ulaşım koridorları üzerinde bulunan her toprak parçası üzerinde daha uzunca bir süre çatışmaların yaşanması kuvvetle muhtemel. Dolayısıyla, "neden bir anda G. Osetya krizi patladı" sorularını sormak son derece yersiz. Krizi, dar bölge gerçekleriyle algılamaya çalışmak da öyle. Dünyanın nasıl bir geçiş dönemi yaşadığını algılayabilenlerin bir sonraki adımın ne olacağını, nerede yeni bir çatışma alanı oluşabileceğini kestirmeleri hiç de güç olmayacaktır.

Türkiye; Doğu''dan Batı''ya, Kuzey''den Güney''e fay hattının, kırılma çizgisinin, kriz kuşağının tam merkezinde. Böyle bir coğrafyada, merkez güçlerin birbirini tarttığı bir yerde ayakta kalmak son derece zor. Türkiye''nin kendi zaafları, sorunları hiç olmasa da, bulunduğu bölgenin kendisine yüklediği sorumluluk bir çok devletin kaldırabileceğinden daha ağır. Bu nedenle, yakın çevresindeki gerilimler Türkiye''nin enerjisini büyük oranda tüketiyor.

Şu an itibariyle Karadeniz''de son yirmi yılın en ciddi krizi yaşanıyor. Rusya, dün Asyalı güçlerden destek istedi. Tedirgin de olsalar, Şanghay İşbirliği Teşkilatı, "Rusya''yı anladıkları" mesajı verdiler.

Moskova, NATO''nun restine karşılık bir adım geri atmazken, "NATO güçlerinin Abhazya veya G. Osetya''ya yönelik Gürcü saldırılarına askeri destek vermesini savaş sebebi sayacağını" açıkladı. Rusya''nın NATO Temsilcisi Dimitri Rogozin, açık bir şekilde, NATO''nun Kafkasya''ya müdahale etmesinin savaş ilanı olacağını söyledi.

Oysa NATO, Rusya''ya ve Kafkasya''ya yönelik strateji belirlemede zorluk çekiyor. Bazı ittifak üyeleri, ABD ve İngiltere ile aynı görüşleri paylaşmıyor. Neoconların deyimiyle "Yaşlı Avrupa", Rusya ile arayı bozmak istemiyor. Başta Almanya olmak üzere, İtalya ve Sarkozy''ye rağmen Fransa, hem AB içinde hem de NATO içinde temkinli bir tutum sergiliyor. Bu ülkeler, ABD ve İngiltere''nin yolunda gitmenin ülkelerini Rus kaynaklarından koparacağını, özellikle Avrupa''yı çok şiddetli enerji darboğazına sokacağını biliyor.

Türkiye''nin tutumu da bu ülkelerle hemen hemen aynı. Ankara, Rusya ile ilişkilerini bozmak istemiyor. Bunu yapmamanın yollarını da arayacak. Bu yüzden sert politikalar izlemeyecek. Çünkü Türkiye, ABD''nin bölgesel her sorunu daha da büyüttüğünün, çözüm öneremediğinin, önerdiği çözümlerin başarısız olduğunun farkında. Çünkü Türkiye, AB, NATO ve ABD ile çok yakın işbirliğine rağmen, Rusya ve İran''la hem kaynaklar hem de bölgesel sorunlar konusunda işbirliğine gitmenin ne kadar önemli olduğunun farkında. Çünkü Türkiye, bölgenin dinamik ve hızla güçlenen ülkesi ve belki de ilk kez kendi inisiyatif alanını oluşturabileceğinin farkına vardı.

Hem Rusya hem de Batı ittifakı; şu anki kriz için hiçbir çözüm önerisine sahip değil. Üzerinde konuşulabilir tek öneri Türkiye''den geldi. Rusya ve İran''ın Batı ile ilişkilerinde denge ülkenin Türkiye olduğunu, yüzünü nereye çevirirse oranın ağır basacağını ısrarla vurguluyoruz. Bu yüzden görebildiğimiz bütün riskler aynı zamanda Türkiye için çok geniş hareket alanı da oluşturuyor. Karşıt cepheler şu an ancak Türkiye üzerinden konuşabilirler.

Bu yüzden, Kafkasya ile ilgili öneri çok önemli. Daha önemlisi ise, Ankara''nın Rusya ile Gürcistan, Rusya ile ABD arasında krizi yumuşatıcı rol üslenme ihtimalinin varolması. Hem bölgedeki kriz acilen dondurulmalı hem Karadeniz''deki tansiyon düşürülmeli. Aksi takdirde herkes kaybedecek.

Pazar günü Gürcistan Dışişleri Bakanı Ankara''ya geliyor. Pazartesi günü de Rusya Dışişleri Bakanı geliyor. İki ziyaret, işte böyle bir fırsatı olgunlaştırmak için zemin oluşturabilir. Buna hem Rusya''nın hem de NATO''nun ihtiyacı var. Türkiye bu krizin üstesinden gelebilir.

Biz şimdi yolsuzluğu desteklemiş mi olduk?
00:0010/09/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün yazdığım ''Alman Ergenekonu'', Deniz Feneri davası” başlıklı yazıya yönelik ciddi tepkiler aldım. Tepkilerin büyük bölümü son derece saygı duyulacak bir hassasiyetten kaynaklanıyordu: İnsanların yardım duygularının istismar edildiği, benim de buna arka çıktığım şeklinde.

Öncelikle ortada kanıtlanmış bir yolsuzluk yok. Frankfurt''ta devam eden bir dava var. Suçlanıp yargılananlar var. Karar kesinleştiğinde göreceğiz. Yolsuzluk mu var, yardım paraları başka amaçlar için mu kullanılmış, yasal olmayan yollardan mı Almanya''dan çıkarılmış…

Böylesine hassas bir konuda karar vermek, yargıda bulunmak, kanaat belirtmek bize düşmez. Dava sonuçlanır, karar kesinleşirse o zaman söyleyeceğimiz sözümüz olur. Olayın bu tarafının, varsa yolsuzluğun, hırsızlığın savunulacak bir boyutu olur mu? Kim yaparsa yapsın buna arka çıkacak bir cümle bile yazılabilir mi?

Benim tartıştığın konu bambaşkaydı. Neydi? Özetle şu:

1- Deniz Feneri davası sekiz ay sonra 1 Eylül''de, Ramazan''ın birinci günü başladı. Neden bu kadar geç başladı? Daha önce bilinirken şimdi niye bu kadar gürültü kopardı?

2- Davanın Türkiye''de iç siyaset üzerine bir baskı unsuru olarak kullanılması nasıl açıklanabilir?

3- Yoksa davanın kendisi, böyle mi kurgulandı? Türk iç siyasetini etkilemeye, belli bir siyasal çevreyi yıpratmaya dönük olarak kurgulandı.

4- Almanya gerek davanın hazırlanış biçimi, gerek kamuoyuna sunuş biçimi, gerekse Türkiye''nin iç siyasetini etkileyecek hatta bir hınç kampanyasına dönüştürecek şekilde pazarlanması açısından tartışmanın en önemli tarafı oldu. Hatta tartışmayı yönlendiren taraf bile diyebiliriz. Türkiye''de kendine yakın olanlar üzerinden Türk siyasetine bir derin “Alman müdahalesi mi izliyoruz?

5- Alman yargısı ile Alman dış politikası arasındaki bağ bugünlerde oldukça kaba bir şekilde kendini hissettiriyor. Çok acı bir örnek üzerinden giderek söylüyorum bunu.

6- Ludwigshafen''daki yangın, beşi çocuk dokuz kişinin hayatını kaybetmesi nasıl bu kadar çabuk unutuldu? Yoksa unutturuldu mu?

7- Bu saldırıdan sonra onlarca ev daha yandı. Yangınları kimler çıkardı?

Almanya İçişleri Bakanlığı, güvenlik birimleri, adalet sistemi neden hiçbir saldırının soruşturmasını sonuçlandıramadı? O zaman su soruları da sordum:

1- Türkiye üzerinde nüfuz çatışmasının bedelini mi ödüyoruz?

2- Diyelim Almanya böyle, Türkiye''den neden ses çıkmadı?

3- Sivil toplum kuruluşları uyuyor muydu? Yoksa susturuldu mu? Yoksa bu bir bağımlılık ilişkisinin sonucu muydu?

4- Bugün Deniz Feneri olayı üzerinden hükümetle keskin bir kavgaya tutuşanlar o zaman bu saldırılarla ilgili neden seslerini yükseltmediler?

5- Neden hiçbiri Almanya''ya tek bir cümle bile söyleyemedi?

Dikkat çekmeye çalıştığım tek şey şu: Bir ortada bir dava var. Yolsuzluk, vergi kaçırma ya da başka bir şey. Alman yasalarına göre sorgulanan bir durum var. Buradan çıkacak sonuç önemli. Yargılananlar mahkum olabilir. O zaman kamu vicdanında da mahkum olurlar. Kendilerine saygı duyanların vicdanlarında da.

Ama bu dava, Türkiye''nin iç siyasetini etkilemeye, yönetmeye dönük kullanılamaz. Bunu ne Almanya yapabilir, ne Türkiye''de iş tutuğu kimseler. Böyle yaparlarsa olay yolsuzluk boyutunu aşar başka bir hal alır. Şu anda olan da budur. Buna Almanya''nın zemin hazırladığı açıkça belli. Peki ne yapılmak isteniyor? İşte ben bunu sorguluyorum.

Yolsuzluk, hırsızlık mı? Bunlara mı arka çıkıyoruz. Bunlara mı destek veriyoruz. Asla! Varsa çalan bedelini ödemeli. Mümkünse Türkiye''de bile yargılanarak!

Ama bir olay istismar edilip bu ülkenin insanlarının yardım duygularına savaş açılmamalı. Çünkü yardım kuruluşları, Türkiye adına, Türkiye''nin uzanamadığı uzak bölgelerde, gücünün yetmediği büyüklükte işler yapıyor.

CERN: Kıyamet senaryosu ve Tanrı"nın yaratıcı gücü
00:0011/09/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Avrupa Nükleer Araştırma Merkezi''nde (CERN) yüzyılın değil belki de insanlık tarihinin en önemli denemesi yapılıyor. 40 ülkeden 10 binden fazla bilim adamı, uzay boşluğundan daha soğuk bir ortamda, yerin yüz metre altında, saniyenin trilyonda biri bir hızla bir çarpışma gerçekleştiriyor. 6 milyar euoroluk bir deney yapıyor.

Ama deney, bu verilerin çok ötesinde anlamlar içeriyor. İnsanoğlu sadece kendinin değil, bütün varlık aleminin serüvenini keşfetmeye çalışıyor.

Ne yapıyorlar? Evrenin oluşum anı olduğu iddia edilen Büyük Patlama''yı (Bing Bang) laboratuar ortamında gerçekleştiriyorlar. Maddi verilerle yaklaşık 14 milyar yıl önce gerçekleştiği varsayılan bir olayı bugüne çağırıyor.

Neyi arıyorlar? “Higgs bozonu”nu.. Yani varlığın temeli kabul edilen ilahi parçacığı! Yani evrenin yaratılış anına tanıklık etmek istiyorlar. Adeta kıyamet şartlarını oluşturuyor.

Big Bang teorisine göre varlığın başladığı nokta burası. O parçacık da adeta bir tanrı. Bir yaratıcı… Bugün bildiğimiz ve bilemediğimiz her şeyin başlangıç noktası...

Daha net ifadeyle; maddenin gen haritasını çıkarmaya çalışıyorlar. Bunu ancak, bugün bildiğimiz her şeye kütle kazandıran sihirli şeyi görerek yapabileceklerini biliyorlar. Deney sonucu bu parçacık bulunamazsa bütün teorinin, fizik kurallarının altüst olması da söz konusu. Higgs bozonu parçacığı teorik olarak biliniyor. Ama insanoğlu onu görme şansını şu ana kadar bulamadı. Kütlesi olmayan şeylerin neden kütlesi olmadığı da böyle bu parçacığın sırrı çözülerek anlaşılacak.

Madde ve anti madde ilişkisi tespit edilecek. Bunlar bir araya geldiğinden neden birbirini yok ettiği keşfedilecek. Evrenin sadece yüzde 4''ünü teşkil eden görünen madde dışındaki sırlara ulaşılmaya çalışılacak. Bu öyle bir çarpışma ki, güneş çekirdeğinden 100 bin kat daha yüksek bir sıcaklık ortaya çıkacak.

Ünlü astrofizikçi Stephen Hawking, deneyde kozmolojinin “kutsal kasesi” bu parçacığın tespit edilemeyeceğini iddia ediyor. “Bence daha ilginç olacak şey Higgs''i bulamamız olacaktır. Bu bir şeylerin yanlış olduğunu gösterecek ve yeniden düşünmek zorunda kalacağız” diyor.

Big Bang nadir? Evrenin “yok” iken “var” hale gelmesine ilişkin bir teoridir. Buna göre, evrenin bir başlangıcı vardır ve bu başlangıç Big Bang adı verilen bir “Büyük Patlama” ile gerçekleşmiştir. Teoriye göre, evrenin tüm materyali yaklaşık 15 milyar yıl önce tek bir noktada toplanmıştı. Bu tek nokta sonsuz bir yoğunluk ve sonsuz bir ısı anlamına geliyordu. Ama bir hacmi yoktu. İşte Büyük Patlama''dan önceki bu dönem evrenin olmadığı, herşeyin “yok”olduğu dönemdi. Teoriye göre, büyük bir patlama ile sonsuz yoğunluktaki birikim büyük bir hızla dağılmaya başladı. Bir başka deyişle evren “yok” iken, “varolmaya” doğru yola çıktı.

Bugün, evrenin sürekli olarak genişlemekte olduğunun ispatlanması Büyük Patlama''nın en büyük delili olarak kabul ediliyor. Evren genişlediğine gore, genişlemenin başladığı bir an olması gerekiyor. Genişlemeyi tersine doğru düşünürsek, o zaman her şey başladığı noktaya, tek bir noktaya dönecektir.

Şu an CERN''de yapılan da bunun deneyi işte. Bazıları Allah''ın evreni Big-Bang ile yarattığına ve serbest bıraktığına inanır. Onlarna gore Allah ilk hareketi yaratmıştır. Ancak hiç bir kuralı olmayan bir patlama sonucu dağılan parçacıkların, galaksileri bu şekilde denge üzerine oluşturması elbette düşünülemez. Kur''an-ı Kerim''de Allah''ın önce “gökleri” yarattığını, daha sonra yeryüzünü düzenlediği, onda dağları varettiği ardından atmosferi düzenlediği, en sonra da canlıları var ettiği bildirilmektedir. Aynı şekilde, Kuran ayetleri Allah''ın evrendeki tüm varlıkları sürekli yönettiğini bildirmektedir:

“Şüphesiz Allah, gökleri zeval bulur diye sürekli (her an kudreti altında) tutuyor… !” (Fatır, 41) Allah yedi göğü ve yerden de onların benzerlerini yarattı. Emir, bunların arasında durmadan iner….” (Talak, 12) “Geceyi, gündüzü, güneşi ve ayı sizing emrinize Verdi. Yıldızlar da O''nun emriyle emre hazır kılınmıştır… (Nahl, 12)

Evrenin genişlemesiyle ilgili olarak da Kur''an''da şu ifade geçer: “Biz göğü ''büyük bir kudretle'' bina ettik ve şüphesiz. Biz, (onu) genişleticiyiz.” (Zariyat, 47)

Bütün bu tartışmalar, araştırmalar, çabalar, merak ve keşifler, Allah''ın yaratıcı kudretine tanıklık etme arayışından başka bir şey değil. Bu yönüşle CERN''deki çalışma, müthiş heyecan verici! Olumlu ve olumsuz sonuçları da. Belki de hiç tahmin etmediğimiz, deneyi yapanların bile öngöremediği sonuçlar çıkacak, evrenin sırlarına ulaşmada yepyeni ufuklar açılacak.

Mesela bazıları, burada ulaşılan hızın, maddi olmayan varlıklar alemine ulaşmanın kapılarını açasileceğini bile söyleyebiliyor. İnsanığlu''nun cinlerin ve başka varlıkların hızına erişebileceğini öngörebiliyor.

Sonuçlarını merakla bekliyoruz.

Büyük çöküş: ABD için kıyamet kapıda
00:0016/09/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan ekonomisi üzerindeki tartışmalar artık tartışma boyutunu aşıp dramatik bir "çöküş hikayesi"ne dönüştü. Tabii bu "durgunluk", "gerileme", "çöküş" ya da "Armageddon", sadece ekonomik değil, dünyanın en büyük gücünün günden göne erimesi, çaresizleşmesi anlamına da geliyor. Böyle olunca da, ekonomik sonuçları kadar siyasi ve toplumsal sonuçlarını da dikkatle izlemek gerekiyor

Olayın başka anlamları da var: İkinci Dünya Savaşı''ndan sonra dünyayı yöneten ABD, ilk kez bu kadar büyük bir kriz yaşıyor. Bugünkü durumu 2. Dünya Savaşı öncesi şatlara benzetenler yeni bir dünya savaşı korkularını da açıkça ifade edi-yor. Bence bu dünya savaşı şu an zaten yaşanıyor.

Hemen not edelim: Olayı sadece ekonomik verilerle görenlerin öngörüleri hiç de gerçekçi olmayacaktır. Nitekim olmuyor da. Sadece ekonomik çerçeveden bakanların, "kesin kabuller"in dışına çıkmaları mümkün olmuyor. Onlar; istatistiki verilerin ötesine geçip dünyanın nasıl bir geçiş süreci içinde bulunduğunun resmini iyi çizmiyorlar.

Pazar günü, ABD''nin en güçlü finans kuruluşlarından Lehman Brothers iflasını istedi. Yani battı. Ülkelerin ekonomisini yönetenlerin aslında kendilerine bile yönetemediğini görüyoruz şimdi.

158 yıllık bir şirket, 25 bin çalışanı var, yüz milyarlarca dolar paraya hükmediyor, 2008''yılı için "en iyi yönetilen 50 şirket" arasında sayılan Lehman Brthers batarken, bir başka benzer kuruluş olan Merill Linch ise 50 milyar dolara satıldı. Yani batmaktan kurtarıldı. Tabii şimdilik…

Bunlar, dünya ekonomilerine yön veren, özellikle gelişmekte olan ülkeleri ip üzerinde oynatan şirketlerdi. Ama kendilerini bile yönetemediklerini nasıl da görüyoruz şimdi, değil mi? O zaman, dünya ekonomisinin nasıl da zayıf göstergelere göre şekillendiğini, finans kuruluşlarının bütün insanlığı nasıl da rehin aldıklarını bir daha görmek zorundayız.

Lehman Brothers ve Merill Linch gibi kuruluşların batmak üzere olduğu daha Mart ayında ortaya çıkmıştı. Biz de bu köşede iddialara yer vermiştik. Mart 2008 itibariyle Lehman Borethers, JP(Pierpont) Morgan Case, Morgan Stanley hatta Citigoup''un batma ihtimaline ilişkin tartışmaları aktarmıştık.

Bankalara el oyma, iflas, batışlar… Bunlar ABD yönetiminin kaldıramayacağı bir büyüklüğe ulaşacaktır. Mortgage krizinden bu yana olanları hatırlayalım. ABD, Avrupa ve G-7 ülkeleri merkez bankaları, çöküşü engellemek için bankalara yüz milyarlarca dolar aktardı. Ama yetmedi, yetmeyecek. Buna rağmen iflaslar ardı ardına gelecek. Çok sayıda banka batağı gibi, dev finans kuruluşların batışı ülkeleri de batıracak tehlikeler içerebilecek.

Mesele bu ayrıntıları, teknik bilgileri aktarmak değil. Mesele, olayın niteliğini, dünyanın nasıl bir çatışmanın içinde bulunduğunu, ne tür bir geçiş dönemi yaşandığını, finans sisteminin neden tıkandığını, bundan sonra nasıl bir dünya ekonomisinin şekilleneceğini algılamakla ilgili.

Bütçe açığını kapatmak için yüz milyarlarca dolara, ekonomisini ayağa kaldırmak için trilyonlarca dolara ihtiyaç duyan, bu yüzden kaynak ve fonlar için savaşlar, işgaller planlayan bir ülkeden söz ediyoruz. Ekonomisini dengede tutmak için yıllardır dünyadan çektiği devasa fonlar artık başka adreslere gidiyor. Asya ve petrol bölgelerinden akan dolarlar iç piyasayı dengeliyordu. Artık yete-rince gelmiyor. Gelmezse ABD''nin devasa dış borcunu finanse etme şansı bile kalmayacak.

Yani; büyü bozuldu. Mekanizma işlemiyor, tezgah çöktü. Dünyanın kaynaklarına el koyarak, yeryüzünün bütün imkanlarını ele geçirerek güvenceye aldıkları refah artık çöküyor. ABD''de başlayıp Avrupa kıyılarına gelen bu çöküş, bazıları tarafından küçümsense, yok gibi algılansa, yalanlarla üstü örtülmeye çalışılsa da bir gerçek. Hem de dünyayı çok korkutan bir gerçek.

Merill Linch''i 50 milyar dolara satın alan Bank of America bile tehlikede. Dolayısıyla bu alış verişler kimseyi kandırmasın. Şu anki duruma Küresel Titanik diyorlar! Düşünün; sadece Bush yönetiminin yanlış uygulamalarının ABD''ye maliyeti 3 trilyon dolar! Ekonomi otoriteleri, ABD ekonomisinin artık sürekli düşüş eğilimine girdiğini söylüyor. Daha net ifadeyle çöküşe geçtiğini.

Hatırlıyorum; Aralık 2004''te bu köşede yayınlanan yazının başlığı şöyleydi: "Büyük çöküş: Amerika için kıyamet kapıda" Bu, ideolojik bir karşıtlık değildi. ABD ekonomisi hakkında yayınlanan bir raporuydu söz konusu olan. Şöyle diyordu: "Amerika''nın topyekün ekonomik çöküşten kurtulma şansı sadece onda bir. Bu çöküşten sonra kendini vuracak ekonomik gerilemeden kurtulma şansı onda üç. Ardından (üçüncü aşama) gelecek karmaşadan sonra nihai anlamda ekonomik kıyametten (Armageddon) kurtulma şansı ise onda altı." O günden sonra bu köşede yayınladığım çok sayıda yazı, altı ay ya da bir yıl sonra doğrulandı.

Sadece 8.2 trilyon dolarlık emlak piyasasındaki krizin ardından gelen krizin ABD''ye ve dünyaya maliyeti 8 trilyon doları çoktan aştı. Hiçbir ülke bugünkü sistemde, finans kuruluşlarını merkez bankalarından para aktararak kurtaramaz. Bu, banka iflası değil, sistem iflasıdır. Borsanın ve paranın zayıfladığı, kaynakların güç kazandığı bir noktaya doğru ilerliyoruz.

Dahası krizin dünyayı hızla savaşlara sürükleyebileceği, devletleri hırçınlaştıracağı, otoriter rejimlerin ve faşizmin güç kazanacağını söyleyenler var.

Yeni dünya düzenini kurmaya çalışanlar, işe önce kendilerinden başlamak zorunda kalacaklar. Öngördükleri düzen başlamadan çöktü!

Bir adım sonrasında nelere tanık olacağız?
00:0017/09/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

New York Times gazetesinin Ocak ayının son hafta sonu ektinde Amerika''nın çöküşünün sorgulandığı yazıda özetle şu ifadeler kullanılıyordu:

"2016''da ABD süper güç olma özelliğini yitirecek. Çöküş engellenemeyecek. Çin ve AB yeni süper güçler olarak öne çıkacak. Amerikan rüyasının yerini AB rüyası alacak. Enerji denklemi bazı ülkeleri öne çıkaracak. Batı''da AB, Doğu''da Çin yeni çekim merkezleri olacak. Asya NATO''su kurulacak. Bağımsız Kürdistan kurulacak. Türkiye Süper Avrupa''nın üyesi olarak önemli roller üstlenecek, ABD''den uzaklaşacak. Bir çeşit Osmanlı misyonu ile kendi bölgesinde etkin güç halini alacak…."

Her ne kadar AB''nin yeri abartılsa da aslınca bu cümlelerin bazıları doğru. Ve bu kanaat giderek daha çok kişi tarafından paylaşılır oldu.

Yine Avrupa Birliği için hazırlanan "Europe 2020 Alarm/ Global Systemic Rupture/Iran/USA-Release of global world crisis" adlı çalışmada benzer ifadeler yer alıyordu: Ekonomik, güvenlik ve siyasi açıdan dünyanın büyük bir krize doğru sürüklendiği, 1929''daki ekonomik çöküntünün benzerinin yaşanabileceği, bu durumun tetikçisinin ABD olduğu, çöküşün büyük savaşlara yol açabileceği şeklinde… Bu yılki Davos toplantılarından aklımda kalan "Türkiye''nin patronları"nın şaşırtıcı biçimde ABD''ye güvenlerinin yerlerde süründüğünü fark etmek oldu. Hemen hepsi dünyanın ekonomik ağrılığının Doğu''ya kaydığını söylüyordu.

Lehman Brothers''ın batışı, arkasından başka büyük iflasların da bekleniyor oluşu, yaklaşık beş yıldır mümkün olduğunca izlemeye çalıştığım, yer yer notlar olarak aktardığım çöküş sürecinin ne kadar tehlikeli bir hal aldığının son göstergeleri. Yıl sonuna kadar bine yakın yerel bankasının batmasını bekleyenlerden ABD ekonomisinin eski yöneticilerine, tehlikeli gidişin büyük savaşlara ve terör saldırılarına zemin hazırlayacağını iddia edenlerden bugünkü krizi fırsat olarak kullananlara kadar, geniş bir çevre dünyayı daha kötü senaryolara karşı uyarıyor.

Tekrar edelim: Bu, gelişmiş ülkelerin krizi. Endüstrileşmiş, refahın yüksek olduğu, piyasanın doygunluğa eriştiği, finans sisteminin yeni talep alanları yaratamadığı ülkelerin krizi. Sadece Amerika''nın değil, İngiltere''nin, Almanya''nın krizi. Bu, sadece finansal kriz değil, dünyayı yapısal değişimlere zorlayan, finans şirketlerinin egemenliğinin sorgulanmasını isteyen, dünyayı kaynaklara yönlendiren bir kriz. Bir çok ülkenin gücünü yaralayacak, yeryüzünde güç dengelerini oynatabilecek bir kriz. Bu, siyasi bir kriz, sosyal kriz, kültürel çatışmalara, sonu gelmez paylaşım savaşlarına, hak-hukukla hiç ilgisi olmayan işgallere ve talanlara yol açabilecek bir kriz.

Felaket tellallığı yapıyor değilim. 21. yüzyıla yanlış bir yerden başlandı. Tahammül edilemez bir kibir, kontrol edilemez bir aç gözlülükle dünyaya şekil vermeye çalışıldı. Yeryüzünün bütün zenginliklerini ele geçirme ve asla paylaşmama, bunu başarmak için de çatışmacı siyasi, ekonomik ve askeri politika uygulama, birlikte bir dünya inşa etme düşüncesini küçümseme bugünlere gelinmesini zemin hazırladı.

Şimdi, ABD merkezli olarak 200 yüzyıllık finans egemenliği sorgulanıyor. 2010 yılında bankalara trilyonlarca dolar borcu olacak bir milletin olacak bir ülkenin bırakın dünyayı kendini yönetmesi bile zor. Bazıları sadece Amerikan ekonomisinin, finans sisteminin değil, Batı medeniyetinin de çöküşün eşiğine geldiğini bile düşünebiliyor. Şu söyleniyor:

n Birinci Dünya Savaşı: Almanya''nın, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Çarlık Rusya''sı ve Osmanlı İmparatorluğu''nu çökertti.

n İkinci Dünya Savaşı: Fransa''yı, İngiltere''yi, Nazi Almanya''sını, Japonya''yı ve İtalya''yı tüketti.

n Ardından 1991''de Sovyet imparatorluğu çöktü. Sıradaki güç Amerika. Bu çöküş hepsinden daha tehlikeli olacak. Çünkü nükleer savaşlara yol açabilecek bir Üçüncü Dünya Savaşı söz konusu.

Amerikan Yüzyılı''nın, "Tek Kutuplu Dünya Düzeni" özlemiyle yanıp tutuşanların saltanatı ancak on yıl sürdü. Soğuk Savaş''ın sonra ermesinden 11 Eylül saldırılarına kadar... Ardından yeni bir dönem başladı. "Gücüne erişilemez" olanların güçlerinin erimeye başladığı bir dönem. Lehman Brothers, 613 milyar dolarlık borçla battı. Bu sadece bir iflas değil. Ekonominin patronlarının, dünya ekonomisini yönetenlerin aslında kendilerini bile yönetemediği ortaya çıktı. Bir puanla ülkeleri krize sürükleyen veya düze çıkaranların nasıl da zayıf kuruluşlar olduğu ortaya çıktı.

Bundan sonra ne olacak? İşte en korkutucu olanı bu. Çünkü bundan sonra ne olacağını kimse bilmiyor. ABD Başkanı da bilmiyor, ekonominin başındaki patronlar da bilmiyor, Avrupa Birliği de bilmiyor. Dünya 11 Eylül''den daha büyük bir terör saldırısı mı görecek. Ya da ABD, kendisinden yüz çeviren fonları tekrar çekmek için yeni işgallere mi girişecek..

Dünya Krizi"ne nasıl hazır olacağız?
00:0018/09/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD''de her banka batışından sonra Türkiye''deki ekonomi otoriteleri "krizin sonuna gelindiği" şeklinde iyimserlik havaları pompaladılar. Bu açıklamaların hepsinden sonra yeni bir dalga geldi. Şu ana kadarki en sarsıcı dalga ise bu hafta yaşandı. Bitti mi? Hayır! Yaralı kolu kesip atmadılar yani. Çünkü sorun yaralı kolda değil, vücudun kendisinde, beyinde. Dev yatırım bankaları iflas etti, devlet tarafından el konuldu, sigorta şirketleri için kurtarma operasyonları başladı. Ama bitmedi. Bu yüzden beş yıldır süreci başka yollardan izlemeye çalışıyorum. Kimse kimseyi kandırmasın.

Elli milyar dolarlık Enron battığında, daha doğrusu hortumlandığında dünya ayağa kalkmıştı. Şimdi ondan kaç kat büyük kuruluşlar batıyor, hepsi normal karşılanıyor. Kriz kabullenildi. Dünya krize teslim oldu. Neden? Çünkü ekonominin akıl hocalarının ellerinde hiçbir çözüm önerisi yok. Bunu itiraf edemiyorlar. Vergi mükelleflerinin yüz milyarlarca dolarını bu şirketleri kurtarmak için seferber ediyorlar. Ama bu da çözüm olmuyor, olmayacak.

Bu artık Amerika''nın krizi değil, dünyanın krizi, bir "Dünya Krizi." Yakın gelecekte "Dünya Krizi" ekonomik kriz olmaktan çıkıp birilerinin hep hayal ettiği o korkutucu siyasi krize dönüşebilir. Türkiye''nin "akil adamları"nın bakıyoruz da, bu konularla hiç ilgileri yok. Ülkelerinin, insanlarının nelere hazırlıklı olmaları konusunda söyleyebilecekleri sözleri yok.

Petrol fiyatları fırtına yüzünden artmış, Gürcistan''da çatışma olmuş artmış, dolar birkaç gündür yükselmiş, şu barajı aşarsa bu olurmuş, borsa Doğan-hükümet kavgasından etkilenmiş… Bunlardan öte söyleyecek sözleri var mı? Parite ve grafik kurbanlarının bu krizle ilgili ikna edici sözleri olduğu kanısından değilim. Onlara bu dili öğretenler, yani "akıl hocaları" kendileri batıyor. Sormak lazım; kendi batışlarını nasıl açıklıyorlar? Göremediler mi? Mesela bir ay öncesinde ülkelerin ekonomisi için not verenler, raporlar hazırlayanlar bir ay sonra batıyorsa o ülkeye kurban olmaktan başka ne düşer.

İnsan; "acaba bütün bunlar kasıtlı olarak mı yapılıyor, birileri dünya ekonomisini özellikle mi iflasa sürüklüyor" diyesi geliyor. Bear Stearns, Lehman Brothers, Merll Linch ve diğerleri… Bir çoğu belli bir dinin mensuplarına ait. Yani onlar tarafından kurulmuş onlar tarafından yönetilmiş kuruluşlar. Onlar bu kuruluşlar üzerinden dünyayı yönettiler. Hepimizin vergilerine kadar el koydular.

1- Son derece yetenekli ve eğitimli kadrolarla çalışan, ABD iç siyaseti üzerinde derin etkisi olan bu kuruluşların bu kadar aptal olduğunu düşünmek ne kadar sağlıklı?

2- Dünya ekonomisi ve finans trafiğinin beyniydiler. Neden battılar? Dünyayı yönetirken neden kendilerini yönetemediler?

1- Yoksa dünyanın sonunu mu hazırlıyorlar? Yeni bir dünya düzeni bir çöküş sonrası mı şekillenecek?

2- ABD''de devletin bu kuruluşlar devletleştirilirken, ileride ekonominin tamamının devletleştirilmesi söz konusu olabilir mi? Her şeyin merkezileştirildiği bir dünyaya doğru mu sürükleniyoruz?

3- On beş yılda tanık olduklarımız, merkezi otoritelerin böyle bir dünya düzeni arzuladığını açıkça gösterdi. Şimdi bu ekonomik çöküş sonrası mı şekillenecek?

4- ABD merkez bankasını, finans merkezlerini, para trafiğini yönetenler aynı güçler. Aslında siyaseti de yönetenler onlar. Şimdi nasıl bir dünya hayal ediyorlar?

5- Nükleer savaşları da içeren bir kaos dönemi mi? Ardından insanlığın güvenlik için otoritelere teslim olmayı gönülden kabul edeceği şartları hazırlamayı mı?

6- Mesele sadece ABD değil ki. Almanya, Fransa, İtalya, İngiltere… Hepsi aynı iflasa sürükleniyor. Hatta Asya''daki merkez ekonomilerin ve dağılışı, bölgesel savaşlar ve isyanların artışı bile öngörülebiliyor. Bir kaos dönemine hazırlandıkları iddia edilebiliyor.

7- Dünyada otoritenin merkezileşmesinin yolunun bu şekilde açılacağı bile düşünülebiliyor.

8- Amerikan ekonomisindeki kriz, büyük iflaslar, dünyayı yayılan ekonomik sarsıntı, devletleri otoriterleştiren ve toplumları faşistleştiren bu eğilim yoksa o korkutucu azınlığın marifetleri mi?

Bütün bunları da düşünmek gerekiyor. Ama şu an için yapılacak en önemli şey, insanlarımızın bu krizle nasıl mücadele edeceğine ilişkin bir yol ha-ritası oluşturmaktır. Bunu devlet yapacak, ekonomi çevreleri yapacak, toplumsal sorumluluk hissedenler yapacak. Bu, yapılmalı!..

"Ekonomik Dünya Savaşı" ve kontrolü kaybedenler
00:0019/09/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dört yıldır ABD öncülüğünde kurulmaya çalışılan dünya düzeninin insanlığı ne tür felaketlere sürüklediğini, sürükleyeceğini tartışıyoruz. Dört yıl önce çok büyük küresel ekonomik kriz yaşanabileceğine ilişkin tartışmaları yansıtırken bazılarının benimle alay ettiğini hatırlıyorum. Bu kadar ekonomi üstadı varken söz bize mi düşerdi!

Ama yanılıyorlar. Bu krizi tahmin etmek, sürekli izlemek, sonuçlarını öngörmeye çalışmak ekonomi bilmekle sınırlı bir şey değil. Çünkü bu kriz, temelinde “sadece” ekonomik bir kriz değil. Sebepleri sadece ekonomik olmadığı gibi sonuçları da sadece ekonomik olmayacak. Biz, bu yüzden yıllardır sürece dikkat çekiyoruz. Çünkü dünyanın karşı karşıya bulunduğu sorun sadece askeri/güvenlik ve siyasi değil, bu uzun sürecin ekonomik ayağı da var. “Topyekün savaş” diyerek kendilerince bir dünya kurmaya çalışanlar, dünyanın altını üstüne getirdi. “Sınırsız savaş” diyenler, bu savaşın kendilerini de nasıl vurduğunu ancak şimdi görüyorlar.

Ne demiştik?

Mart 2008 itibariyle Lehman Borethers, JP(Pierpont) Morgan Case, Morgan Stanley hatta Citigoup''un batma ihtimali var demiştik. Bilenler biliyordu. Lehman iflas etti, Merill Linch devletin üzerine kaldı. Dün, Morgan Stanley başka bir banka ile birleşme kararı aldı. Citiy Bank “batmayacağız” diye açıklama yapıyor. Neden? Batacak bankalara ilişkin tartışmaların merkezinde yer almasına rağmen neden böyle bir açıklama yapıyor.

Nereye geldik?

Emlak krizinin sarstığı bankaları kurtarmak için ABD, AB ülkeleri ve G-7 ülkeleri yüz milyarlarca doları bu bankalara aktardılar. Yetmedi, iflaslar önlenemedi. Şimdi batmak üzere olanlara el koyuyorlar. Yine yüz milyarlarca dolarlık yük devletlerin üzerine yükleniyor. Daha doğrusu vergi mükelleflerinin. Yetecek mi? Hayır!

Şimdi?

ABD, Avrupa Birliği ülkeleri, İngiltere, Japonya merkez bankaları bir çare bulmaya çalışıyor. Buldukları tek şey, sıkıntıda olan bankalara yeniden para pompalamak.

Sonuç? Yine hayal kırıklığı olacak!

1929''daki büyük krizin daha büyüğü yaşanacak. Medya, bu yüzden o krizin fotoğraflarını yayınlamaya başladı. Bazılarına göre 80 yılın, bazılarına göre 100 yılın en büyük krizi.

İkinci Dünya Savaşı''na neden olan ekonomik sıkıntıdan daha büyük bu. Dolayısıyla siyasi, toplumsal ve askeri sonuçları olacak. Birilerinin her banka batışından ya da o bankaya el konulmasından sonra “tamam kriz bitti” demesi tam anlamıyla bir körlüğün göstergesi.

Israrla söyleyelim: Bu sadece ekonomik kriz değil. Bu, 21. yüzyılın nasıl olacağına ilişkin belirsizliklerin yol açtığı müthiş bir sancı. Tahmin edilenden çok daha kalıcı izler bırakacak.

Açık söyleyelim: “Ekonomik Dünya Savaşı” başladı. Aynı krizi çare bulmaya çalışan merkezler bir taraftan da birbirlerinin kuyusunu kazıyor. Ekonomik Dünya Savaşı, kaynakların bol olduğu bölgelerde çok kanlı savaşlara yol açacak. Yani banka iflaslarıyla sınırlı kalmayacak. Uluslararası hukuku, adalet anlayışını, kurumların misyonunu önemli ölçüde değiştirecek. Yeni Dünya Düzeni, öyle ortaya atılan birkaç projeyi gerçekleştirmeye benzemez.

İmparatorluk stratejileri raflardan çoktan indi. Her merkez, her ülke tarihe dönüp kendine yeniden bakıyor şimdi. Türkiye bile… Kazanmak isteyenlerin yapabileceği tek şey de bu. Çünkü şimdi kaybedenler bu yüzyıl boyunca kaybetmiş olacak.

ABD Merkez Bankası Başkanı Ben Bernake; “Kontrolü kaybettik” diyor. “Doları dengede tutamıyoruz, fiyatları kontrol edemiyoruz” diyor. Kötü olan; ekonominin akıl hocalarının elinde hiçbir çözüm önerisinin bulunmaması.

Devlet Bakanı Mehmet Şimşek “Dünyada büyük bir kriz var. Biz şu an bundan az etkilendik. Çünkü bizim rezervlerimiz iyi, cari açığı başka türlü finanse ediyoruz, kamu maliyemiz çok iyi. Avroyu para birimi olarak kullanmak için çok iyi bir düzeyde olmanız lazım. Biz evimizi hakikaten düzene koyduk” diyor. Hem krizin mahiyetini kavrıyor hem de Türkiye için olumlu şeyler söylüyor.

Ama ısrarla söylüyoruz. Bu “sadece ekonomik” bir kriz değil. Çözümü de “sadece ekonomik” yöntemlerle sınırlı değil. Bu siyasi, askeri, ekonomik, dünyayı etkisine alan bir sistem krizi. Ekonominin temellerini sarsacağı gibi siyaseti ve güç merkezlerini de derinden sarsacak.

Bu bir Dünya Krizi. Dünya Ekonomik Savaşı başladı. İflaslar sadece iflas değil aynı zamanda yolsuzluk, hortumlama. Krizi çözmek için bir araya gelenler aynı zamandan birbirlerini de bitirmeye çalışıyor.

2004''te bu köşeye aldığımız öngörüyü tekrar edelim: “Amerika''nın topyekün ekonomik çöküşten kurtulma şansı sadece onda bir. Bu çöküşten sonra kendini vuracak ekonomik gerilemeden kurtulma şansı onda üç. Ardından (üçüncü aşama) gelecek karmaşadan sonra nihai anlamda ekonomik kıyametten (Armageddon) kurtulma şansı ise onda altı.”

Tek kutuplu dünya düzeni mi dediniz? Hangi dünyada yaşıyorsunuz siz!

"Amerika Sosyalist Devletler Birliği": Bir 3. Dünya ülkesi!
00:0023/09/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

"Hey Amerika! Üçüncü Dünya''ya Hoş geldin!" Bu, ekonomik krizin ABD için ne anlama geldiğini tartışan Rosa Brooks''un 18 Eylül''de Los Angeles Times gazetesinde yayınlanan yazısının başlığı.

Bir süper gücün nasıl olup da Üçüncü Dünya ülkesine dönüştüğünü, nasıl olup da Dünya Bankası ve IMF''in korumasına muhtaç hale geldiğini, bir zamanlar ekonomik çöküşüne yol açtığı Brezilya, Arjantin, Endonezya''ya benzemeye başladığını, kaotik bir ekonomik çöküşe doğru hızla yol aldığını, son iflaslardan önce Virginia''da toplanan 13 eski ekonomik bakanının "artık ABD''nin IMF ile, Türkiye''nin yaptığı gibi, anlaşma yapmasının zamanının geldiğini ifade ettiği yazının başlığı.

Serbest piyasa ekstremizminin nasıl da ters yüz olup, bir zamanlar özelleştirilen şirketlerin millileştirilmesine başlandığını, enerji krizinin, emlak krizinin, kredi krizinin, serbest piyasa krizinin nasıl da yolsuzlukları beslediğini belirttiği yazının.

Böyle giderse ABD serbest piyasa ekonomisine en büyük darbeyi indirecek. Devletin şirketlere el koyması, tıpkı Üçüncü Dünya ülkeleri benzeri bir hal alacak.

Bir diğer ünlü ekonomist Nouriel Raubini, bizim bildiğimiz Amerika''yı, "Amerika Sosyalist Devletler Birliği" olarak tanımlıyor. Devletleştirme sürecinin, dünyanın geri kalanında olduğu gibi, millileştirme dalgası olarak devam edeceği, ABD''nin de bu yönde değişim geçirdiği vurgulanıyor.

Bizim 15 yıldır izlediğimiz, son yedi yıldır dikkatle takip ettiğimiz, siyasette, güvenlik stratejilerinde, diplomaside, vatandaşlık yasalarında, iç güvenlik yasalarında, Beyaz Saray''ın kafasındaki şablonda varolan otoriter Amerika, şimdi serbest girişimciliğin, piyasa ekonomisinin de sonunu getiriyor. Alınan tedbirlerin hiç birisinin krize çözüm olamayacağı biliniyor. Sürecin ABD içinde çok ciddi kaoslara yol açacağı biliniyor. Aklıma "ABD içinde hazırlanan toplama kampları" konusunda yazdıklarım geliyor.

19 Eylül tarihli Reuters haberi: "Küresel finans krizinin en kötüsü yaşanmadı, geliyor. Önümüzdeki birkaç ay içinde ABD''de büyük bir banka batacak. Şu anda sadece orta ölçekli batışları görüyoruz. Birkaç ay içinde en büyük bankalardan biri ya da birkaçı batacak." Kim söylemiş? Üç yıl IMF Başkanlığı yapan Kenneth Rogoff…

Bazıları şu an yaşanan geçiş sürecini "endüstriyel kapitalizmin sonu" olarak görüyor. Bu iyi mi kötü mü? Orası değil şu anki tartışma konusu. Tehlike, bu sürecin nasıl yaşanacağı, belirsizlik, kimsenin ikna edici bir kanaatinin olmaması, hangi ülkelerin batacağı hangi ülkelerin yeni zenginler olarak ortaya çıkacağı meselesi.

Neo-liberalizmin öncüsü ABD ve İngiltere, krizin ilk mağdurları oluyor. Ne gariptir ki, neo-liberalizmin öncüsü olan bu iki ülke şimdi dostları tarafından ekonomide şeffaf olmamakla suçlanıyor, "küresel" krize karşı "ulusal" nitelikli çözüm önerileri belirlemekle suçlanıyor. Yani işin ucu kendilerine dokununca öyle şahin kesildiler ki, serbest piyasa, liberalizm unutuluverdi. Şimdi onlar şirketleri devletleştirerek bu işten sıyırmaya çalışıyorlar.

Burada da aklıma bakın ne geliyor: Kırk yıldır "çok kültürlülük" inşa etmeye çalışan, bunu "Batı''nın en yüce değeri" olarak satan Avrupa ülkeleri ve ABD, 11 Eylül saldırılarından sonra kırk yıllık emeklerini bir anda çizip attılar. Neden? Güvenlik sorunu onlara dokundu. Vatandaşlık yasalarını değiştirdiler. Faşizmi andıran yasalar getirdiler. Şimdi aynı nankörlüğü ekonomide yapıyorlar.

Türkiye''ye uygularken, Latin Amerika''ya uygularken, Asya ülkelerine uygularken, ülkelerin kanını emerken bu kurallara, özelleştirmelere, serbest piyasaya tapıyorlardı. İşin ucu kendilerine dokununca bunların bütün kutsallıkları kaybolup gitti.

Ama bu endüstrileşmiş ülkelerin krizi. Sanıldığı gibi sadece emlak krizinden kaynaklanmıyor. Finans sisteminden hatta siyasi sistemlerden kaynaklanıyor. Bu yüzden de artık mortgage krizi değil, kredi krizi değil, bankacılık krizi değil.. Ortada Batı''nın kendine göre bir dünya yaratmaya dönük aç gözlüğünün ve saldırganlığının yol açtığı bir felaket var.

Bazıları, bu durumu bir nükleer bombaya benzetiyor. Nükleer bomba patladıktan sonra mantar bulutlarının nereleri etkisi altına alacağını öngörmeye çalışıyor. Nükleer patlama orada, ABD''de patlamak üzere. İngiltere''yi vurmak üzere. Tabi başka Avrupa ülkelerini de. Bizi de vuracak. Ama gelişmekte ülkeler için bu kaos tahmin edilmeyecek ölçüde fırsatlar sunuyor. Sürpriz güçler devreye girebilir. Tabi kaynakları bol olan ülkeler için yepyeni fırsatlar doğuyor. Bu ülkeler, "eğer başlarına bela getirilmezse", sürecin sonunda çok etkin güçler haline gelebilir.

"Başlarına bela getirilmezse" dedim: Amerikan ordusunun hazırladığı "2008 Modernizasyon Stratejisi" adlı çalışma, önümüzde çok çetin "kaynak savaşları"nın olacağına işaret ediyor. ABD ordusunun üçüncü en uzun savaşına girdiği belirtilen çalışmada, 30-40 yıl boyunca "kaynak savaşları"ndan söz ediliyor. Sadece kaynaklar değil, ifade şöyle: "Doğal kaynaklar ve denizaşırı piyasalar.."

İşte bu cümle, yakın gelecekte yaşanacakları söylüyor bize!

O "çelik kutu"ların içinde gizlediğiniz şey neydi?
00:0024/09/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Pakistan''ın başkenti İslamabad''daki Marriott Otel''e patlayıcı yüklü kamyonla yapılan saldırı, görünüşe göre tipik bir terör eylemi değil mi? Endonezya''da, İspanya''da, İngiltere''de tanık olduğumuz türden.

600 kilo TNT, RDX ve fosforla karşılaştırılınca ortaya çıkan korkunç patlamada 80 civarında insan öldü, yüzlerce insan yaralandı. "Olağan şüpheliler" elbette Taliban, El Kaide, Pakistan içinden bazı örgütlerdi. Her zaman olduğu gibi olağan şüpheliler ABD''nin o bölgedeki çıkarları için tehlike olarak görülen herkesti, her güçtü.

Hepsi bu kadar mı? Olayla ilgili son derece çarpıcı ayrıntılar aktarmak istiyorum: "Ayrıntı" desem de bunların hiç de öyle olmadığı, olayın boyutunu değiştirecek güçte olduğu ortada.

1- Olay günü Pakistan''ın Yeni Cumhurbaşkanı Asıf Ali Zerdari, Başbakan, bakanlar, milletvekilleri, askerler ve çok sayıda kişi Meclis Başkanı''nın Marriott Otel''deki iftarına davetliydi. Ancak davet yeri sürpriz biçimde değiştirildi. Cumhurbaşkanı, Başbakan ve kabine üyeleri son anda yapılan değişiklikle iftar için Başbakanlık binasına gitti.

2- Pakistan Halk Partisi''ne mensup milletvekilleri, olay öncesine ilişkin son derece ürkütücü olaylara tanık oldu. Marriott Oteli''ni merkez alan esrarengiz gelişmeler oluyordu. ABD Deniz Piyadeleri''nin otel çevresindeki faaliyetlerini fark ettiler.

3- ABD Büyükelçiliği''ne mensup araçlar, otelin giriş kapısına sıralanmış, otel içine bazı çelik kutular taşınıyor, bu kutular orada değiştirilip başka kutularla dışarı çıkılıyordu. Yani araçtan indirilen çelik kutular oteldekilerle değiştirilip tekrar araçlara yükleniyordu.

4- Tuhaf bir şekilde bu kutular girerken ve çıkarken kontrol edilmiyor, kimse bakamıyor, XRay cihazından geçirilmiyor.

5- Bunlar olurken otelin iki girişi de kapatılıyor. Güvenlik görevlilerinin araçlara ve kutulara yaklaşmasına bile izin verilmiyordu. ABD askerleri yol boyunca sıralanıp güvenlik sağlıyordu.

7- O akşam Marriott içindeki Nadia restoranında yemek yiyen bir çok kişi bu trafiğe tanık oldu.

Pakistan devlet yetkilileri iftar yerini değiştirince saldırıdan kurtuluyor. Ama saldırı anı ve sonrasına ilişkin de benzer gelişmeler söz konusu.

1- Saldırı anında kamyonda küçük patlama oluyor. Kameralar görüntülüyor. Ama büyük patlama ile ilgili görüntü yok.

2- Patlamanın olduğu yerde hiçbir çukur yok. Araçlar olduğu gibi duruyor. Hiç biri yanmamış. Patlamanın etkisiyle araçlardan hiç biri yerinden hareket etmemiş!

3- Belki de en önemlisi, patlamadan sonra otelin sadece dördüncü ve beşinci katında yangınlar çıkıyor.

4- İşte o esrarengiz çelik kutuların istif edildiği yer de, ne tuhaftır ki, Marriott Otel''in dördüncü ve beşinci katı. Yani çelik kutuların yerleştirildiği yerlerde yangın çıkıyor.

SORU: ABD askerlerinin otele taşıdığı bu çelik kutularda ne vardı? Aynı akşam üst düzey bir CIA görevlisi orada hangi operasyonu yönetiyordu? Patlama sonrası neden bu kutuların yerleştirildiği dördüncü ve beşince kat yandı? Bu kadar büyük patlamadan sonra aracın olduğu yerde neden çukur yok. Otel önünde park eden araçların sırası bile bozulmamış neden?

Şimdi ABD-Pakistan eksenli başka örneklere dikkat çekelim: Geçtiğimiz yıl Benazir Butto öldürüldüğü gün, "2008''de Pakistan''ı çok tartışacağız" diye yazmıştım. Hatırlayalım: Pakistan''da Pervez Müşerref 3 Kasım 2007''de olağanüstü hal ilan etti. 2 Kasım''da ABD''li bir istihbarat şirketi, "nükleer silahların İslamcıların ya da ordu içindeki şahin grubun eline geçmeyeceğini" açıkladı. Yani olağanüstü hal ilanından bir gün önce.

12 Kasım''da ABD''nin, Pakistan nükleer silahlarını korumak için gizli bir planı olduğuna ilişkin bir rapor dünya basınına sızdı. Rapordaki kötümser senaryo şöyleydi: Müşerref kontrolü kaybedecek, siyasi krizin derinleşecek, ABD karşıtı güçler nükleer silahların kontrolünü ele geçirecek. Pakistan ikinci İran olacak, nükleer güç İsrail''i tehdit edecek… Çözüm olarak, Pakistan''a ABD askeri gönderilecek, ülke içinde operasyonlar yapılacak ve yedi yıl orada bulunacaktı.

Pakistan yönetimi reddetse de ABD özel birlikleri bu ülkeye yerleşmeye başlamıştı bile. Ülke içine girip operasyonlar yapmaya, sivil can kayıplarına neden olan saldırılara başlamıştı. Amaç "terörle mücadele"ydi! Ama gerçek amaç nükleer silahların kontrolüydü. Müşerref gitmeye zorlandı ve gitti. Son derece zayıf bir lider, Asıf Ali Zerdari, öldürülen Benazir Butto''nun kocası Cumhurbaşkanı oldu.

Bu sırada ABD Afganistan''dan Pakistan''a operasyonlarını artırdı. Son günlerde Pakistan ordusunun ABD helikopterlerine ateş açtığı, operasyona izin vermediği bildiriliyordu. ABD özel birlikleri İslamabad''ın 20 kilometre dışındaki Tarbella bölgesine yerleşti. ABD ordusu o bölgede arazi satın alıyor, üs kurmaya çalışıyor, onlarca TIR dolu mühimmat bölgeye taşınıyordu. Operasyonun merkezi orasıydı. Otele götürülen çelik kutular da belki oradan geldi.

Belki Marriott saldırısının planlaması da orada yapıldı. Kim bilir!

İslam"a saldırı içeren 28 milyon DVD"yi kim dağıttı?
00:0025/09/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dün aksam eve geldiğimde, posta kutusunda bir DVD film buldum. Benim adresime, isim verilerek gönderilmiş. Yalnız, isimden anladığım kadarı ile herkese gönderilmiş. Adres olarak da seçmen kütük listeleri kullanılmış. DVD, ''The Clarion Fund 255 W. 36th Street, Suite 800, New York, NY 10018'' adresinden gönderilmiş. New York eyaletinde yasayan akrabalara telefon ettim, onlara gönderilmemiş (henüz). Acaba, ABD''nin kaç eyaletinde posta dağıtımı yapıldı diye merak ediyorum. Yani, bu bir saatlik DVD filmi gönderme kampanyasını kim finanse etti? Orlando''dan yazan Muzaffer Sütçü, büyük bir kampanyanın kendisine ulaşan bölümünü bu cümlelerle ifade etmiş.

17 Eylül''den beri bu konuyu dikkatinize sunmak istiyordum. Aslında olay yukarıda anlatıldığı kadar değil. Ortada çok büyük bir kampanya var: Hem ABD iç politikasındaki on yıllık eğilimlerle örtüşüyor hem seçimleri Cumhuriyetçiler lehine etkilemeye dönük hem de ABD''nin ve bazı "ırkçı Beyaz Batılı"ların öncülük ettiği "İslam''la savaş" kampanyasının önemli bir halkasını oluşturan bir kampanya.

Okuyucumuz sadece kendi bölgesiyle ilgili bilgiler veriyor. Oysa Eylül ayının ikinci haftasında Amerika''nın bütün eyaletlerinde dağıtılan söz konusu DVD''lerin sayısı tam 28 milyon adet! Dağıtılan DVD''de ne var? Hemen söyleyelim: "The Obsession: Radical Islam''s War Against The West" (Obsesyon: Radikal İslam''ın Batı''yla Savaşı) film ya da yarı belgesel çalışma!

İslam''ı faşizm''le, Müslümanları Nazilerle bir tutan Anglo-Amerikan ırkçılar ve İsrail aşırı sağı tarafından projelendirilen çirkin bir propaganda malzemesi.

Projeyi ortaya koyanlar, çalışmayı yapanlar, altına imza atanlar, dağıtanlar, kampanya üzerinden bir şeylere ulaşmaya çalışanlar hep aynı çevreler.

Daniel Pipes gibi, İsrail aşırı ağsına mensup olup, Türkiye''deki 28 Şubat''ın en büyük savunucularından olan, şimdilerde ABD çapında Müslümanları fişlemek için örgütler kuran, bütün bunları yaparken aynı anda da "aydın" olarak kabul edilebilen, yeryüzünün her bölgesinde İslam ve Müslümanlarla savaş isteyen insanların teşvik ettiği çalışmalardan bu da.

Karikatür krizi dahil, son üç beş yıl içinde Batı''da tezgahlanıp İslam dünyasını tahrik etmeye, aşağılamaya dönük hemen her çalışmanın altından aynı çevreler çıkıyor.

Bugünlerde ağır ekonomik bedel ödemek zorunda kalan Amerikan kamuoyunu "bir büyük düşman"a karşı hizaya sokma, emre itaatkar hale getirme, krizle yıkılan itibarı kamufle etme, Beyaz Anglo Sakson-İsrail aşırı sağı arasındaki ittifakı ayakta tutma adına 28 milyon eve bu denli düşmanlık içeren propaganda malzemeleri gönderiliyor.

Şimdilik 28 milyon adet. Bir ay sonra ya da seçime kadar bu rakam kaç milyona çıkar bilemiyoruz. Verilere göre her seçim bölgesinde, seçmen listesinin yüzde yetmişine yakın kişiye bu "çirkin" malzemeler ulaştırılıyor.

İşin daha da vahim olan tarafı, bu kampanya propaganda filmi tam 70 gazete tarafından reklam edildi. New York Times gazetesi dahil. Gazeteler reklamın dışında DVD''nin kopyalarını dağıttı. Sadece New York Times gazetesi 145 bin tanesenin dağıtımını yaptı.

Konuyla ilgili biraz daha bilgi aktaralım: Filmin yapımı ve gazetelerdeki dağıtımı Clarion Fonu adında bir vakıf tarafından yapılıyor. Bağışçılarının kim olduğunu gösteren IRS adındaki yasal formu doldurmayan karanlık vakfın sahibi İsrail''le bağlantılı Kanadalı bir Yahudi olan Raphael Shore. Web sitesine göre vakfın amacı, "Amerikalıları ulusal güvenlik konusunda eğitmek". Shore Cumhuriyetçi aday John McCain destekçisi.

Gazete yöneticileri bunun reklam olduğunu söylüyorlar ancak sorumluluk üstlenmek istemiyorlar. Eleştirilerden ancak böyle kaçabiliyorlar.

Artık Amerika''da iktidar yarışı "Kim daha fazla İslam karşıtı", "Kim daha fazla Müslümanlar''la savaşacak" iddiası üzerinden yürütülüyor. Bush yönetimi bu düşmanlıkla ayakta kaldı. Bakalım düşmanlık Cumhuriyetçileri tekrar iktidara taşıyabilecek mi?

Taşırsa ve bu düşmanlık ıslarla beslenirse dünyanın başına daha çok şey gelecek demektir! Biz bu tarihsel sürecin nasıl başladığını ve nerelere uzanacağını biliyoruz!

İnsani yardım kuruluşları için
00:0026/09/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Geçtiğimiz Perşembe günü yayınlanan "Interpolitik" programının konusu oldukça farklıydı. Genelde dış politika, uluslararası krizler ve Türkiye''nin dış ilişkilerinin tartışıldığı programda bu sefer "insani yardım" konusunu gündeme aldık.

Deniz Feneri davası üzerinden günlerdir çok yoğun tartışmaların yapılıyor oluşu, Almanya''daki dava sonucundu mahkumiyet kararı çıkması, tartışmanın "yardım duygularına zarar verici" hal alması, iç siyasete dönük kampanyanın aracına dönüştürülmesi, Almanya''nın olayı yolsuzluk boyutunun yanında kaynakların Türkiye''ye aktarılması görüp ulusal güvenlikle bağlantılandırması, Alman adalet sisteminin doğrudan Türk iç siyasetine müdahale anlamına gelecek açıklamaları gibi nedenlerden "insani yardım" gibi hassas bir konuyu anlamaya çalıştık.

En önemlisi de, bu tür kuruluşların nasıl denetlendiğini sorguladık. Konuğumuz İHH (İnsan Hak ve Hürriyetleri İnsani Yardım Vakfı) Başkanı Bülent Yıldırım''dı. "Denetim" konusunda verdiği cevaplar önemliydi. Denetim aşamalarını şöyle açıkladı:

1- Devlet Denetimi: Yasal prosedür gereği devletin yetkili kurumlarınca denetlenmesi. Yıldırım; kendilerinin yılda dört kez denetlendiğini, bu yıl da iki kez kendilerinin özel olarak denetlenmek için başvurduklarını söyledi.

2- Vakfın yetkili organlarınca denetlenmesi: Kurum bünyesindeki denetim organının vakıf senedi ve içerisinde denetim yapması.

3- Uzmanlar Denetimi : Vakıf çalışmaları faaliyetlerin gerek yasal ve iç mevzuata yönelik usul ve esas yönünden gerekse muhasebe işlemleri yönünden uzmanlar (hukukçular, mali müşavirler, ekonomistler vb.) tarafından sürekli ve düzenli olarak denetlenmesi.

4- Toplumun kanaat önderlerince denetim: Toplumun çeşitli kesimlerinden ve yine toplum tarafından kabul görmüş saygın kişiler ile medya mensupları, ilahiyatçılar, eğitimciler, hukukçular, sanatçılar, sivil toplum kuruluşları temsilcileri, bizzat ilgili bürokratlar tarafından çeşitli faaliyetler özellikle arazide yapılan çalışmalar denetlenmekte ve kendilerinden yazılı rapor alınmakta.

5- Sürekli bireysel denetime açıklık: Yıldırım; herhangi bir bağışçı veya dileyen kişi ya da kuruluşun bölgelerdeki çalışmaları bizzat yerinde de denetleyebileceğini söyledi.

Bunlar rutin denetimler. Geçmişte ve bugün devam eden denetimler. Ama bana göre oldukça çarpıcı bir öneri daha var. İnsani yardım kuruluşlarının bu kadar büyüdüğü, uluslararası çalışmalarının böylesine yaygınlaştığı, devletin bile ulaşamadığı dünyanın en ücra köşelerine ulaşmayı başardığı bir ülkede, önerinin ciddiye alınması gerekiyor. En önemlisi de, benzer tartışmaların yeniden yaşanmaması için bu son derece gerekli görünüyor.

Öneri şu: İnsani yardım kuruluşları;

1- Kâr amacı güdemezler.

2- Şeffaf olmak zorundadır.

3- Kamu vicdanını gözetir.

4- Ahlaki açıdan da denetlenmeyi kabul eder.

5- Fonları bağışçıların iradesine uygun kullanır.

6- Sadece bir çevrenin değil tüm insanlığın ortak değeri olarak hareket eder.

7- Tüm kişi ve kuruluşların ortak paydasıdır.

8- Ticari kuruluşlarla (medya, gıda vb) kâr amaçlı bağları olamaz.

9- Mütevelli heyetinde, yönetim kurulunda veya herhangi bir yönetim kadrosunda bulunan kişiler ve 1. derecede akrabaları ile ticari ilişki kuramazlar.

10- Kamu ihalelerine giremezler.

Bu teklifin adı "Bağımsız İnsani Yardım Üst Denetim Kurulu." Böylesine hassas yapıların sürekli denetime açık olmaları, ahlaki denetimin çok öncelikli olduğu vurgulanıyor.

Bence bu öneriyi herkes ciddiye almalı, acil biçimde bu konuda düzenlemeler yapılmalı.

Bu cümleleri dikkate alın!
00:0030/09/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Konumuz ABD''de sıkıyönetim ve toplama kampları! Nasıl mı? 24 Mart 2006''da “ABD''de neden toplama kampı hazırlanıyor” başlıklı bir yazı yazdım. Bazıları, “tanrılarına hakaret etmişim gibi” öfke ile saldırıya geçti. O yazı ile bugün aktaracağım gelişme arasındaki bağlantıya özellikle dikkat çekmek istiyorum. Şu ifadeleri kullandım:

“FEMA (Federal Acil Yönetim Ajansı) yeniden yapılanıyor. Hem de nükleer saldırı, isyan ve iç savaşa göre. Olağanüstü hal ve sıkıyönetim yasaları yeniden belirleniyor. Bankacılık işlemlerinden vatandaşlık yasalarına kadar ABD olağanüstü şartlar için hazırlık yapıyor. ABD çapında 800 toplama kampı/cezaevi hazırlandı. Hepsi mahkum kabul etmeye hazır ama şu an hepsi boş. FEMA tarafından yönetilecek bu kampların bir çoğu binlerce insanı barındıracak nitelikte.” Ve şu soruları sordum: “ABD neye hazırlanıyor? Dünya nereye gidiyor? İyimserliğimizi koruyalım ama gerçekleri de görelim…”

Aynı iddiayı 29 Mayıs 2008''de tekrarladım. “Aç insanlar için toplama kampları mı yapılacak” başlıklı yazıdaki ifadelerden bazıları şöyleydi: “ABD ve İngiltere''nin askeri müdahalelerinin büyük bir krizin kapılarını açtığını, bunu Asya ekonomilerini vuracağını, iç ve dış tehditler nedeniyle Transatlantik Eksen''in çökeceğini, doların sığınak olmaktan çıktığını, altına (ve kaynaklara) yönelişin başladığını, ABD''deki ideolojik kadronun bu çöküşü durduramayacağını, tehdidin giderek büyüyeceğini…”

“Avrupa Birliği''nin “akil adamları” 20 Nisan''da çok önemli bir bildiri yayınladı. Bu bir anlamda bütün dünyaya yönelik bir acil çağrıydı, uyarıydı. Dünyanın görülmemiş bir felakete sürüklenebileceğine yönelik dikkat çekme çabasıydı. Bildiride, “Hiçbir kurala bağlı olmayan bankacılık sektörü son yirmi yılda büyümekten başka bir şey yapmadı. Dünyanın en büyük üç derecelendirme kuruluşu, saçma sapan menkul kıymetlere görece olarak risksiz notu verdi. Bir yatırım bankası spekülasyon yaparak milyarlarca dolar kazandı. Her şey satılık olduğunda toplumsal birlik ufalanırken sistem çöküyor” denildi.

Bu bir spekülasyon değil. Karamsarlık yaymak da değil. Krize ve yolsuzluğa batan finans sistemi, yıllardır dünya ekonomisini rehin aldı, şimdi nihai noktaya dayandı ve çöküş başladı. Ancak para patronları, finans sistemi şimdi çöküşü engellemek, kayıpları telafi etmek, küresel saltanatını sürdürmek için acımasız ve gayri insani yöntemlere başvuruyor.

Kriz, ABD krizi olmaktan çıktı. Finans sistemi yeni bir düzen inşa etmek için insanlığın bütün birikimlerini adeta emiyor. Böyle devam ederse, iki yıl içinde bütün tehdit değerlendirmeleri değişecek. Dinsel, ırksal, kültürel farklılıkların değil, aç insanların tehdit olarak görüldüğü, askeri güvenlik projelerinin bu yeni tehdide göre şekillendiği, kitlelerin hızla sistem dışına itilip kontrol edilmeye çalışılacağı bir dünya şekillenecek. Aç insanlar toplumsal yasa dinlemez. Aç insanlar devlet/düzen dinlemez. Aç insanlar silahla/güçle kontrol edilemez…”

Bunlar önceki yazılardan hatırlatma. Şimdi bugüne gelelim: Amerikan tarihinde ilk kez ordu, iç güvenlik için konuşlandırılmaya başlandı. 11 Eylül dönemlerinde planlaması yapılan askeri birimler şimdi 24 saat ülke içinde kontrol için görevlendiriliyor. Bu uygulama 1 Ekim''den itibaren başlıyor. Ülke içinde konuşlandırılacak ilk askeri birim, ABD Kuzey Komutanlığı''na (NorthCom) bağlı.

Bu birlik neye karşı savaşacak? Nükleer saldırı, iç savaş ve toplumsal kaosa karşı. Kitleleri kontrol altına alacak. Çatışma sonrası için gerekli sorumlulukları yerine getirecek. Aylardır bunun tatbikatı yapılıyor.

İşin tuhafı bu görevi alacak birlik ABD''nin en kanlı askeri birimleri arasında. Irak''ta görev yapan askerlerden oluşuyor. 1 Ekim''de yeni görevine başlayacak birlik üç kez Irak''a gönderilmiş. Başka da böyle bir görevlendirme söz konusu değil. Bu çok olağandışı bir durum. Tıpkı toplama kampları gibi.

2004 yılıydı. Ne dedik? Küresel kriz ABD''yi tahminlerin ötesine vuracak. Belki de çöküşü başlatacak. Ardından bu köşede değişik tarihlerde ve sayıda yazılan yazıların hepsinde; bunun sadece ekonomik kriz olmadığını, siyasi kriz olduğunu, ABD içinde büyük toplumsal sorunlara yol açacağını, olağanüstü yasaların bugünlere hazırlık için değiştirildiğini hep tekrar ettik.

Alman Maliye Bakanı: “ABD finansal açıdan süper güç özelliğini kaybetti. Dünya eskisi gibi olmayacak” demiş. Bu sözlerin dört yıl önce söylenmesi gerekiyordu. Bu sözlerin o tarihlerde burada sıkça söylendi.

Doğru; ABD sadece mali açıdan değil siyasi ve toplumsal açıdan da ağır bir bunalıma sürükleniyor. Olağanüstü yasalar ve uygulamalar hep bugüne hazırlık için. Ordu ilk kez içeride kullanılacağı gibi, “toplama kampları”nın da gerçek olma ihtimali çok yüksek. Aynı askeri birimlerin, Kasım seçimlerini de yöneteceğini, Cumhuriyetçilerin elini güçlendireceğini, belki de seçim sonrası gerginliği bastırmada da kullanılacağını şimdiden söyleyelim.

BAYRAM: Bu kadar keyifsiz ifadelere rağmen bugün yine de bayram! Sevinci hep birlikte yaşamak istiyoruz. Birlikte yaşayarak çoğaltmak... Gelin, öyle yapalım…

Bankalara hücum, hesapların dondurulması ve olağanüstü hal!
00:002/10/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Finans krizinden kurtulmak için ABD yönetiminin hazırladığı 700 milyar dolarlık paket ikinci kez reddedilirse ne olabilir?

İnsanlar paniğe kapılıp paralarını çekmek için bankalara hücum eder ve hesaplarını boşaltmaya başlar. Çünkü bütün birikimleri risk altına girmiştir. Çünkü hangi finans kurumunun yarın sabaha nasıl çıkacağını kimse bilmemektedir. Çünkü kriz yolsuzluğa dönüşmüştür. Şu an için herkes “vergi mükellefini, devleti ne kadar soyabiliriz” yarışına girmiştir.
Aslında 700 milyar dolar hiçbir şeye çözüm olmayacaktır. Miktar vergi mükelleflerinden alınıp krizin gerçek sorumlularına verilecektir. Bu oylamada kabul edilse bile kısa süre sonra bu gerçek anlaşılacak, paketin işe yaramadığı görülecek, yeni paketler devreye girecektir.
İnsanlar bankalara hücum ederse bankalar hesapları dondurur. Bankacılıkla ilgili aslında kimsenin hatırlamadığı o olağanüstü yasalar devreye girebilir.
Hesapları dondurulanlar deliye döner. Yer yer gösteriler başlar. Bir çeşit ayaklanma çıkar.
Sıkıyönetim yasaları devreye girer. Şimdi kimse bu konudaki değişiklikleri, hazırlıkları da hatırlamayacaktır. Ama bur kaç yıldır o hazırlıklar neredeyse günü gününe bu köşede tartışılmış, sorgulanmıştır. İzleyenler bilecektir.
Olağanüstü şartlar ortaya çıkar, sıkıyönetim yasaları devreye girerse öncelikli olarak kimse hesabından belli miktarın üstünde para çekemeyecektir.
Sıkıyönetim ilan edildiği anda polisin ve askerin yapacağı çok da bir şey olmayacaktır. Pazartesi günü ABD tarihinde ilk kez ordunun iç güvenlik için harekete geçirildiğini duyurmuştum. Bu görevlendirme 1 Ekim''de başladı.
Sıkıyönetim ve olağanüstü hal durumu krizin artık başka bir hal aldığı anlamına gelecek, ekonomik kriz tamamen sistem krizine dönüşecek.
Paketten sonra ABD petrol fonları için Körfez ülkelerine çok şiddetli baskılar yapmaya başlayacak. Bu baskıların çatışmalara, savaşlara yol açması ihtimali var. Bu ülkelerin tehdit edilmesi ya da kendi bölgelerinde oluşturulacak tehdit yüzünden ABD''nin askeri gücüne muhtaç hale getirilmesi beklenebilir.
Paket kabul edilirse de sonuç çok değişmeyecek. Çünkü bu paketin verdiği rahatlık kısa sürecek. Yenileri gelecek. Çünkü çözüm şekli bu değil. Bu, krizin daha gerçek anlamıyla tanımlanamadığını gösteriyor. Yani, yukarıdaki gelişmelerin olma ihtimali yüksek! Bunları neden yazıyorum? Çünkü:

ABD liderlik rolünü siyaseten kaybetmişti. Şimdi ekonomik olarak da kaybediyor. Tek ayakta kalan ordu. Bakalım bu konuda ne sürprizler yaşanacak? Alman Maliye Bakanı''nın “ABD ekonomik liderliği kaybedecek” sözü 1929 krizinden bu yana en büyük gerçeği ortaya koyuyor.
Krizden kurtulmak için ABD liderliğinin dışında bir küresel ortak mekanizma teklif ediliyor. Çünkü hiçbir devlet ulusal programlarla bu krizden kurtulamayacak. ABD bile. Ama gariptir, ortak mekanizmayı önerenler de bugünkü krizin sorumluları olan o azgın azınlık. Yeryüzünün dokunulmazları yani.
Bu günkü hal şöyle tanımlanabilir: Herkes nefesini tutmuş, çöküşü bekliyor! Tokyo''dan Buenos Aires''e kadar bütün ülkeler, krizin nasıl bir dünya sorununa dönüştüğünü izliyor.
Sadece emlak sektöründeki krizin büyüklüğü ABD''de yaklaşık 10 trilyon dolar. Dünya genelinde ise 40 trilyon dolar. Ama olay emlak boyutunu çoktan aştı, finans boyutunu da aşmak üzere. Burası çok önemli. 21. yüzyılın dünyasını inşa edecek bir kriz bu.
ABD hiçbir şekilde krizin üstesinden gelemeyecek. En azından bu paketlerle. 20 milyar dolarlık gücü olan bir banka 600 milyar dolarlık güç gösterisine giriyorsa devletlerin bunun üstesinden gelme şansı yok. Mesela Fortis kendi gücünün 33 katı fazlasına hükmediyor. Belçika ekonomisinin üç katı bir büyüklük bu. Bu yüzden paketler ancak geçici nefes almalara yarayabilir.
Amerika''yı Çin, Japonya, petrol ülkeleri finanse etmezse, Avrupa''yı Rus kaynakları beslemezse bu iki merkez ayakta kalamayacaktır.
Krizi finans krizi gibi görmek bizi en büyük yanılgıya itecektir. Şu anda olan öncelikle Amerikan Yüzyılı''nın, bizim bildiğimiz dünya düzeninin sonunun gelişidir.
Yazının başındaki ihtimaller kimseyi şaşırtmasın. Kimse bunları abartılı bulmasın. Kriz şu ana kadarki seyriyle bile Amerika''nın bütün güvenini sarstı, ikna yeteneğini ortadan kaldırdı, dünyadaki “Amerika inancı”nı yerle bir etti. Yani yapacağını yaptı. Bundan sonrası ekonomi ötesi kriz olacaktır.

Bakın İngiltere Kilisesi herkesi hazırladığı ekonomik kriz duasına çağırıyor: “Tanrım, tüm dünyada sulh ve sükunetin bozulduğu günlerde yaşıyoruz. Fiyatlar yükselirken, borçlar artarken, bankalar batarken, işler kaybedilirken huzuru bize hediye et. Korkularımızda bizi yalnız bırakma, dualarımızı duy, karanlıkta ışık ve ayağımızın altından kaymakta olan kumun içinde bize manevi güç ver..”

"Amerikan Yüzyılı"nın sonu!
00:003/10/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir hata yapılıyor… Günlerdir Türk medyasındaki ekonomik kriz yorumlarını izliyorum. Ekonomistlerin dışında, krize ilişkin yazanların ortak hatası, bugünkü felaketi George Bush yönetiminin yanlış politikalarıyla algılamaları. Bu çok ciddi bir hata!

ABD''nin sekiz yıldır dünya genelinde estirdiği fırtınaları sadece bu yönetimin beceriksizliğine bağlamak, bununla sınırlı tutmak konu hakkında hiç bir şey bilmiyor olmak demektir. Tabii Kasım''daki seçimleri Demokratlar kazanırsa her şeyin değişeceğine, düzeleceğine inanmak da öyle. Neoconlar ve Bush yönetimi hakkında birkaç süslü, abartılı cümle söyleyerek kriz yorumları yapmak kafa karıştırmaktan öte hiçbir anlam ifade etmeyecektir. Çünkü dünyanın tartıştığı durumla bu köşelerde yazılanlar arasında hiçbir benzerlik yok.

Bunu yapanlar ekonomik krizin mahiyeti hakkında ciddi anlamda bir şey okumamışlar, süreci izlememişler, özellikle 11 Eylül''den bu yana dünyanın nasıl bir sürece giriştiğini algılamamışlar demektir. Biz o zamanlar burada olabilecekler için kafa patlattığımızda küçümseyenlerin bugün yazdıklarına bakıyorum; cümleleri haftalık enformasyon bilgisi olmaktan öte gitmiyor.

2004 yılından beri süreci izliyorum. Hiçbir zaman günlük düşünmedim. Ve ısrarla söylüyorum; hiçbir zaman bugün yaşanan krizi yönetimin beceriksizlikleriyle algılamadım, öyle de yorumlamadım. ABD''nin dünyada ve bölgemizde yapıp ettiklerine en keskin muhalefeti sergileyenler arasında olmama rağmen neden böyle söylüyorum? Çünkü olay böyle değil. Gerçekten de ABD''nin bugün içinde bulunduğu ve dünyaya yaydığı kriz bu yönetimin marifeti değil.

Bu belki de olması gereken bir şeydi. Ben olayı “kader” olarak görüyorum. Tarihin çok hassas, çok önemli ve yön verici bir evresinde olduğumuzu düşünüyorum. Çünkü bu sadece bir ekonomik kriz değil. Çünkü bu, küresel bir bunalım. 20. yüzyılın gerçek anlamda sona erişinin sancısı. Yeryüzünün fay hatlarını harekete geçiren, siyasi, ekonomik ve kültürel bir dönüşümün işareti.

Çünkü bu; süper güçleri sarsacak, yeni küresel ve bölgesel aktörleri devreye sokacak, yeryüzünün ağırlık merkezlerini yerinden oynatacak, imparatorluk heveslerini canlandıracak, ekonomik sitemin karakterini değiştirecek, siyasi sistemleri sertleştirecek, küreselleşmeye karşı çok sert eleştirileri başlatacak, belki de bu süreci tersine döndürecek, ülkeleri sahip olduklarını paylaşmaktan alıkoyacak, dostları düşman düşmanları müttefik yapacak bir süreç.

Dolayısıyla sadece ekonomik paketlerle çözüm mümkün değil. 700 milyar dolar değil, daha kaç 700 milyar dolar harcansa da krizi durdurmak mümkün olmayacak. Refahın üst sınırını yaşayanların daha ileri gitme şansları yok. Üretmeden zenginlik yaşayanlar için yol bitti. Hiçbir üretim yapmadan yüz milyarlarca dolara hükmeden kurumların işlevi sona erdi. Ortada öyle büyük risk var ki, merkez bankalarının üstesinden gelme şansı yok. Vergi mükelleflerinden alınan 700 milyarların “hırsızlara” dağıtılmasına bir süre sonra göz yumulmayacak. Bu dokunulmazlara karşı yakın gelecekte çok ciddi bir ideolojik karşıtlık başlayabilir. Çünkü kriz aynı zamanda yolsuzluk halini almış durumda. Artık ekonomik krizi ideolojik ve sosyolojik kavramlarla da tartışma dönemi geldi. Bundan sonra fakirliğin, fakirleşmenin, nasıl bir dönüşüme, ne tür sosyal sorunlara yol açacağını da tartışmak zorunda kalacağız.

ABD''de öncü şoklarını yaşadığımız kriz Avrupa''yı vurmaya başladı. Belçika, Hollanda, Fransa, İrlanda, İzlanda, İngiltere banka kurtarma paketlerine sarıldı. Yarın AB liderleri krizi görüşmek için bir araya geliyor. Fransa''nın kurtarma paketlerine Almanya karşı çıkıyor. Avrupa bile kendi içinde bölündü.

Bazıları “Amerika''nın batışı Almanya''nın yükselişi” ifadesini gündeme getirir oldu. Almanya Maliye Bakanı''nın “ABD mali açıdan süper güç özelliğini kaybedecek. Dünya çok kutuplu olacak” sözünü sadece bir tespit olarak okumuyor. Bazıları bu sözü sorguluyor, erken yapılan açıklama diyor. Bazıları ise bunu bir tespit değil hedef olarak algılıyor.

Siz hiç “katrilyon dolar” sözü duydunuz mu? Biz duymamıştık. Ama krizi tartışanlar böyle rakamlardan söz eder oldu. Daha şimdiden ABD''de evlerini kaybedenlerin, park alanlarında araçlarının içinde yaşamaya başladığına dair hikayeler okumaya başladık. Fakirlik kanser gibidir, sinsi sinsi yayılır, önlenmesi zordur.

ABD''nin dünya genelinde 761 askeri üssü ya da tesisi bulunuyor. Gün gelir bunları bile finanse edemeyecek duruma düşebilir. Çok güvendiği Körfez fonları artık Güney Asya ekonomilerine kayıyor. Japonya 550, Çin 513 milyar dolarlık hazine kıyağının miktarını artırmak istemiyor. Kriz Avrupa''yı tamamen sardığında Asya''daki büyümeyi durdurduğunda ABD''yi finanse edecek kimse kalmayacak. Ürettiğinin iki katı tüketen, aradaki farkı başkalarının kazancıyla sağlayan ABD, bu farkı nasıl kapatacak? İşte o zaman çöküş çok acı verici olacak.

Ama artık konu ABD değil. Konu dünya. Konu sadece ekonomi de değil. Bir küresel buhran. Bu yüzden süreci dikkatle analiz etmek gerekiyor. Siyasi ve sosyal boyutuna eğilmek gerekiyor.

ABD''de bazı şehirlerin üstünde helikopterlerin alçak uçuş yapmaya başladığına dair haberler okuyoruz. Ordunun ve polis birliklerinin “olabileceklere karşı” tatbikatlar yaptığını…

Ne demiştik dünkü yazımızda? “Şu an olan öncelikle Amerikan Yüzyılı''nın, bizim bildiğimiz dünya düzeninin sonunun gelişidir.”

.“Son Süper Güç” de tarihe gömülürken...
00:0014/10/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Burada bazı sözleri cümleleri yazarken “büyük laflar ettiğimiz” sanılır. Öyle değil. Sadece başkalarının bin bir kaygı ve hesapla yazmak istemediği gerçekleri yalın ifadelerle aktarıyoruz. Ve bunlar, sadece bizim gerçeklerimiz değil. Bugünün dünyasında herkesi ilgilendiren ve bilinmesi gereken ve hızla ortak kanaate dönüşen gerçekler. Bilinen, inanılan ama itiraf edilmeyenler. Başlıktaki “Son Süper Güç de tarihe gömülürken” ifadesiyle anlatılmak istenen gibi.

Krizin dar ekonomik yorumlarını fazlasıyla okuyoruz. Merkez ülkeler, çevre ülkeler, küçük ülkeler, herkes, ABD''den doğup dünyaya yayılan krizin nasıl önleneceğini, nerelere uzanabileceğini, hangi ülkeleri batırıp hangi ülkeleri güçlendireceğini, ne tür ekonomik dönüşümlere yol açabileceğini, ne tür siyasi krizler çıkaracağını, ne tür sosyal travmalara zemin hazırlayabileceğini öngörmeye çalışıyor.

Kişisel kanaatim; her ülke kendi çapında önlemlerini alıyor. Bu daha çok Türkiye gibi ülkeler için söz konusu. Krizin asıl kaynağını oluşturan gelişmiş ülkeler de. Ama gelişmiş ülkelerin aldığı önlemler kendilerini kurtaracak ölçüde değil.

Yaptıkları tek şey, krizi hazırlayanları beslemek. Finans devleri batıyor, devletler onları fonluyor. ABD, AB, G-8 veya tek tek devletlerin yaptığı şey şuan bu. Şuan finansal kriz görünen durum altı ay sonra ciddi biçimde üretim krizine dönüşecek. O zaman ne olacak? Yüz milyarlarca dolar para aktarılıyor, etkisi birkaç gün sürüyor. Şu ana kadar yarayı tedavi edecek hiçbir çözüm önermediler. Sadece kanamayı durdurmaya çalışıyorlar. Tedavi için küresel ekonomik sistemde köklü değişimler yapmak zorundalar. Bunu göze alamıyorlar.

Neden? Çünkü sistemi dönüştürürlerse ABD''nin ekonomik öncülüğüne son vermiş olacaklar. Çünkü krizin tek sebebi ABD''nin dış ticaret açığı. Yani borçları ve yeni borç bulamaması. Krizi gelişmekte olan ülkelerin üstüne atmaya, faturayı onlara çıkarmaya çalışıyorlar. Bu ülkeler üzerinde baskı oluşturmak istiyorlar. Ancak dünya bu sefer buna izin verecek gibi görünmüyor

Bizi asıl ilgilendiren krizin ekonomik olmayan sonuçları. İşte asıl büyük sözler bu alanda söyleniyor. ABD''nin siyasi, askeri ve ekonomik olarak sınırsız gücü olduğuna, 11 Eylül sonrası iki ülkeyi işgal ettikten sonra dünyanın yarısını hizaya sokacağına inananların anlayabileceği bir durum değil bu. Daha doğrusu onları derin hayal kırıklığına uğratacak, inançlarını sarsacak gelişmeler bunlar. “Büyük laflar”dan birkaç örnek:

ABD, siyasi ve ahlaki öncülükten sonra ekonomik öncülüğünü de kaybetti. Askeri üstünlük tek başına yeter mi? Irak ve Afganistan işgallerine bakılırsa yetmez. İki savaşı kaldıramayan bir ülkenin askeri olarak dünyaya yön vermesi ihtimal dahilinde değil.
Sadece dünya genelinde değil, ABD''nin kendi iç kamuoyunda çok ciddi sarsıntılar yaşanabilir. Çünkü; şu an bankerlerin devlet korumasına alınması vergi mükelleflerinin paralarına ol konarak yapılıyor. Yani; “bankerlere sosyalizm geri kalanlara vahşi kapitalizm” uygulanıyor. Dünyanın geri kalanı bunu örnek almamalı.
ABD dış politikasında köklü değişimler yaşanacak. Kasım seçimlerini kim kazanırsa kazansın, bazılarının iddia ettiği gibi, köklü değişiklikler olmayacak. Ortadoğu, Güney Asya, Latin Amerika''da ABD''nin ciddi oranda gerilediğini göreceğiz. Arka bahçesi Latin Amerika''da zaten çok ciddi dirençle karşılaşan Washington, bu direnci daha sert biçimde Ortadoğu ve Güney Asya''da da görecek. Hatta Afrika''da bile. Oluşturduğu “Yeni Afrika Projesi”nin fiyaskoyla sonuçlanması bunun kanıtı. Daha da önemlisi ABD''nin bu süper güç rolüne Avrupa içinden çok ciddi bir direnç gelişti. Bükreş''teki son NATO zirvesinde ABD''nin önerileri bu ülkeler tarafından reddedildi. Ret cephesinde Türkiye de vardı.
“Süper gücün yönettiği dünya” tarihinin sonuna gelindi. Artık bundan sonra süper güç olmayacak. Tek kutuplu dünya zaten olamayacak. ABD''nin gerileyişi süper güçler çağını sona erdirdi. ABD''nin elitleri bile çöküşün kaçınılmaz olduğunu söylüyor.
Artık hiçbir ülke, dünya zenginliğinin yüzde 30''undan fazla pay alamayacak. 2010 yılı sonunda ABD''nin payı yüzde 20''ye düşecek. Sonraki on yılda ise bu pay yüzde 15 ya da 10''a kadar gerileyecek.
Yeni şartları göz önünde bulunduranlar, bundan sonraki dünyanın hangi kavramlarla tartışılacağına ilişkin dikkat çekici ifadeler ve kavramlar kullanıyor.

“Dünya devleti”, “NATO''nun öncülük edeceği faşizan arayış”, Nükleer saldırı dahil “önleyici savaş”, “zihin kontrolü”, “kitle yönetimi”, “diktatörlük arayışları”, “istihbarat emperyalizmi” gibi…

Süper güçlerin olmadığı, dünyanın çok sayıda bloklara ayrıldığı ya da küresel üst yönetimin kurulduğu, kitlelerin doğrudan kontrol edildiği, kaynak savaşlarının alabildiğine arttığı, her bireyin izlendiği bir dünya…

Ya da daha dengeli, kaynakların bölüşüldüğü, adaletin etkisini artırdığı, çatışma değil uzlaşmanın öne çıktığı, imparatorluk ve hegemonya arzularına izin verilmediği bir dünya…

Hangisi öne çıkar bilmiyoruz. Şimdilik bildiğimiz şey; küresel krizin ekonominin yanında siyasi alanda da köklü dönüşümlere yol açacağı, yeni aktörlerin öne çıkacağı, süper güç ABD''nin bu gücünü hemen hemen kaybedeceği şeklinde.

Bankayı batırıp 400 milyar doları İsrail"e kaçırmışlar!
00:0015/10/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Yüzyılın en büyük krizi, tarihin kaydetmediği oranda bir yolsuzluğa dönüşüyor. İnsanlığın yüzyıldır karşılaştığı en büyük ekonomik krizle yolsuzluk birbirinden ayrılması güç iki gerçek haline geldi. Krizin mimarları artık ülkelerin hazinelerini hortumlamaya başladı. Finansal sistemi çöküşten kurtarmak için insanlık tarihinin en büyük mali operasyonu kriz tacirleri ve sistemi çökertenler için yepyeni bir kazanç kapısı açıyor. Mali operasyon için harcanan miktarın büyüklüğünü düşününce, yolsuzluğun boyutunun da nerelere ulaşabileceği takdir edilebilir.

Daha şimdiden, operasyon maliyeti 3.5 trilyon dolara ulaştı. Sadece Avrupa''nın ayırdığı miktar 2 trilyon dolar. Sadece Almanya''nın ayırdığı miktar, 680 milyar dolar. Kurtarma paketleriyle kurtarılanlar kimler? Dikkatle bakmak gerekiyor.

Mali sistemi kurtarmak, sistemi çökertenleri de kurtarmaya dönüşürse, ya da onlara yeni kazanç kapıları açarsa durum daha da vahim hal alacak demektir. Bu yönden şüpheler giderek artıyor. Kurtarılmayanlar, batmasına izin verilenler üzerinden ise, tarihin görmediği büyüklükte sermaye hırsızlığı, yolsuzluk ve para transferleri izliyoruz.

Şimdi vereceğim örnek çok önemli. Net ifadelerde, özenle gizlenmeye çalışılan çok çarpıcı bir iddiayı dikkatinize sunuyorum:

Bazı sermaye merkezleri ABD piyasasından devasa miktarda parayı dış piyasalara kaçırıyor. ABD için ürkütücü bir şey bu. Washington, krizi atlatmak için paketlerin yanında dışarıdan para çekmeye çalışırken onlar daha güveli ülkelere hızla transferler yapıyor.
İşin tuhafı, bu transferleri yapanlar dışarıdan değil, ABD mali sisteminin kalbini oluşturan çevrelerden oluşuyor.
Bu durum ilk bakışta normaldir. Çöküşe geçen bir piyasa var ve güvenli limanlar aranıyor. Yaklaşık yedi yıldır benzer hareketler izliyoruz zaten. Ama asıl konu bu değil. Şok edici gerçek şu:
Lehman Brothers''ın batışı kriz sürecinin en büyük yolsuzluğuna da zemin hazırlamış. Batmasına izin verilen, kurtarılmayan, 613 milyar dolarlık finans kuruluşunun batışı sırasında dudak uçuklatan olaylar yaşanmış.
İddialara göre, Lehman Brothers iflası öncesi devasa miktarda para, elektronik ortamda İsrail''e aktarılmış. Şöyle:
Lehman Brothers''ın 15 Eylül''de battığı açıklandı. Ancak yukarıda ifade edilen 613 milyar doların gerçek olmadığı şimdi ortaya çıkıyor.
Bu rakam verilirken tam dört ay önceki veriler kullanılmış. 19 Eylül''de, şirket varlığının 100 milyar dolar olduğu ortaya çıkmış. Peki geriye kalan miktar nereye gitti?
İşte büyük yolsuzluk operasyonu burada. İddialara göre tam 400 milyar dolar İsrail bankalarına aktarılmış. Şirketin CEO''sunun milyonlarca dolarlık tazminatından söz etmiyorum. 400 milyar dolardan söz ediyorum.
Transfer edilen İsrail bankalarının adları belli. Üç banka var kullanılan: Hapoalim Grup, Bank Leumi Grup ve Discount Bank Grup..
Transfer edilenler belli. İsrailli bankerler… Bu kayıtlar Lehman Brothers''la ilgili soruşturmalarda ortaya çıkıyor.
En kötüsü de, ABD''nin bu transferi İsrail''de soruşturma imkanı bulamaması. İsrail bankacılık yasalarının buna izin vermemesi.
Bu yolsuzluk örneği gizlenecek türden değil. 400 milyar dolarlık büyük transfer ve bankanın iflas ettirilmesi. Tarihin en büyük banker operasyonu!
Diğer iflaslarda da çok yakında benzer örnekler ortaya çıkacak gibi. Yolsuzluk boyutu böyle. Ama bir gerçek daha var ki, ısrarla ve dikkatle üzerinde durulması gerekiyor.
Finans piyasası merkez değiştiriyor. ABD merkez olma özelliğini kaybediyor.
1873''deki panikle finans merkezi Merkez Avrupa''dan Amerika''ya kaydı. Şu anki kriz, ABD''nin merkez olma özelliğini kaybedişidir. Bazılarına göre yeni adres Çin ve Hindistan olacak…
Bakalım bu öngörü tutacak mı? 400 milyar dolarlık büyük operasyonla ilgili iddialardan sonra nelere tanık olacağız göreceğiz…

Derin eksen değişimi bu: Türkiye için fırsat olmalı
00:0016/10/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Spekülasyonların adamı George Soros, finansal krizin ABD''nin öncülük ettiği ve global ekonomiyi şekillendiren “piyasa sisteminin sonu” olacağını söylüyor.

Daha önce dünyanın karşı karşıya bulunduğu durumun yüzyıldır yaşanmadığına dikkat çeken Soros, Pazar günü CNN''deki konuşmasında, “Amerika globalizasyonun, global piyasanın merkeziydi. Dünyanın bütün zenginliğini emdi. Şimdi bu dönem sona erdi. Oyun bitti. Bu, Amerika için çok ciddi düzenleme” ifadesini kullandı.

Ona göre bu duruma Ronald Regan ve Margaret Teacher döneminde atılan adımlarla gelindi. Piyasanın globalleşmesi ve kolay para bu felaketi hazırladı. Ona göre ticaret artık hiçbir zaman bugünkü gibi olmayacak. Ona göre bu Reganizm dönemi bitti.

Ekonomik sisteme yönelik bu tespit ve öngörüleri dünyanın siyasi geleceğine, küreselleşme sonrası nasıl bir dünya şekilleneceğine de uyarlayabiliriz. En azından bunu tartışabiliriz.

Şimdi tekrar edelim:

ABD, finans sisteminin toptan çöküşünün önüne geçmek için 850 milyar dolar ayırdı. Bu daha ilk paket. Şimdiden yetmeyeceği ortaya çıktı. Avrupa Birliği ülkelerin ayırdığı pay ise “trilyon dolar”la ölçülüyor.

Almanya 680 milyar dolar. Fransa 480 milyar dolar. İngiltere 432 milyar dolar. İrlanda 544 milyar dolar. Avustralya, Avrupa''nın diğer ülkeleri ve dünyanın geri kalanının ayırdığı miktarları saymıyoruz.

Avrupa mali anlamda 2. Dünya Savaşı''ndan sonraki en büyük seferberliği başlattı. ABD de öyle. Üstelik bu paketlerin yeterli olacağına ilişkin hiç bir kanaat yok.

Krizin toplam maliyeti ne kadar? Her gün rakam o kadar büyüyor ki, gerçek anlamda maliyeti ortaya çıkarmak zorlaşıyor. Trilyonlarca dolar!

Bazı karamsarlar paketlerin ardı arkasına geleceğini iddia ediyor. Hatta “Katrilyon dolar” ifadelerini kullananlar bile var. Onlar göre bu paralar hortumlanıyor.

Unutmayalım ki, krizin bugünkü halini öngörenler aynı karamsarlardı. Diğerleri, parayı ve ekonomiyi istedikleri gibi yönetip sanal dünya yaratanlar pembe tablolar çiziyorlardı. “Katrilyon dolar…” böyle bir rakam düşünülebilir mi?

Peki ABD ve Avrupa, merkez ekonomiler, krizin kaynağını oluşturan ülkeler, kurtarma paketleri dışında ne yaptı? Geçtiğimiz hafta sonu G-7, IMF, Dünya Bankası ve G-20 temsilcileri toplandı. Çok önemli kararlar alındığı açıklandı. İkinci G-7 projesi dışında ne var? Kurtarma paketlerine atıf var. Bu yolun doğru ve yeterli olduğuna ilişkin kanaat.

Dikkat ederseniz, krize yol açan sistemde en ufak bir değişiklik yok. Sadece bankalar devletleştiriliyor, bunun sonu nereye varır henüz bilmiyoruz. Yani “bankalar için sosyalizm ama diğerleri için vahşi kapitalizm” uygulanıyor.

Uyaranlar, özellikle bu sistemin değiştirilmesi çağrıları yapıyor. Başka türlü de hiçbir çözüm olamayacağını söylüyor. Ama bu konuda ciddi bir niyet henüz görünmüyor. Neden diye sormamak mümkün mü? Kim bu sistemin değişmesine direniyor ve neden?

Dünkü yazıda bir ifade vardı: “Finans piyasası merkez değiştiriyor. ABD merkez olma özelliğini kaybediyor. 1873''deki panikle finans merkezi Merkez Avrupa''dan Amerika''ya kaydı. Şu anki kriz, ABD''nin merkez olma özelliğini kaybedişidir. Bazılarına göre yeni adres Çin ve Hindistan olacak…” Soros''un söylediği ile bu ifade aynı. Sadece kimse bu tarihi değişimin nasıl bir seyir izleyeceğini bilemiyor.

Çok derin bir “eksen değişimi” bu. Öyle banka kurtarmakla, merkez bankalarının para akıtmasıyla önlenemez bir eksen kayması. ABD ve İngiltere kaybediyor. Sadece finans öncülüğünü değil. Yakın gelecekte siyasi merkez olma özelliğini de kaybedecek. Küreselleşme, serbest piyasa, neo-liberal anlayış ve daha bir çok şey üzerinde yeni bir tartışma dalgası başlayacak.

Bambaşka güçlerin tarih sahnesine çıktığını izleyeceğiz. Umarız Türkiye bunlardan biri olur. Neden olmasın!

Azgınların sonu, doların çöküşü, yükselen ülkeler
00:0017/10/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“Dünyanın yaşadığı mali ve ekonomik krizin temel nedeni zenginlerin her türlü sosyal ve ahlaki değerlerle piyasa koşullarını görmezden gelerek daha fazla kâr elde etme şeklindeki ihtirasları, doyumsuzlukları ve artık bir hastalık halini almış aşırı kazanç istekleridir. Aldığı birkaç yüz dolarlık krediyle gidip bir inek alan yatırımcı örneğindeki ilişkinin aksine para ile reel ekonomi arasındaki köprüleri yıkıp adeta kâğıttan şatolar inşa eden bir mali sistemi benimseyen Amerikan finans sistemine sarılmak dünya piyasalarının çöküşüne davetiye çıkardı.”

Mikrokredi modeliyle 2006''da Nobel Barış Ödülü kazanan Bangladeşli Muhammed Yunus, Der Spiegel dergisinde krizi böyle açıklıyor.
Ama herkes şu konuda ortak kanaate ulaştı: Dünya, 1929''dan bu yana en derin ve sarsıcı krize tanık oluyor. Bu durum, bütün ülkeleri daha şimdiden vurmuş durumda. Merkez ekonomiler, sistemi korumak için trilyon dolar desteklerle direnirken, bu süreç içinde güvenilir bir liman henüz görünmüyor.

Krize ilişkin tanımlamaların hepsi eksik. Emlak krizi, kredi krizi, türev piyasa krizi vs. Hepsi doğru ama şu anki durumun bir bölümünü açıklıyor. Forbes''e göre krizin ABD''ye maliyeti onlarca trilyon dolar olabilir. Ama zararın sadece parasal boyutuna ilişkin bir tahmin bu. Ya sistemik sonuçları? Ya siyasi ve toplumsal sonuçları? Henüz bu alanlarla ilgili ciddi bir tartışma bile açılmış değil. Bugüne kadar yapılan, çöken bir sistemi ayağa kaldırmak ve devam ettirmek için kaynakları seferber etmek oldu. İşte bu çöküşü daha da hızlandıracak, öyle görünüyor.

Kriz kaba haliyle aslında bir yıl önce başlamıştı. Büyük sermaye merkezleri varlıklarını güvenli limanlara aktarmayı hızlandırdı. Aslında herkes ABD piyasasından kaçıyordu. Yüz milyarlarca dolar başka adreslere nakledildi. Çünkü ABD''nin lokomotifliğini yaptığı sistem çöküyordu. Çöküş, Mortgage ile başlayıp yüzlerce trilyon dolarlık türev piyasalara yansıyordu. Akıllı olanlar tedbirini o zamanlar aldı.

Şu an kurtarma paketlerinin yanı sıra bankacılık sistemi hızla millileştiriliyor. Dolayısıyla sadece piyasa üzerinde değil, toplumlar üzerinde de her alanda devlet kontrolü ağırlaştırılıyor.

Bundan sonraki aşamanın ABD Doları''nın çöküşü olacağına dair güçlü bir kanaat var. Borsalar düşerken, dolar fırlarken bu cümleleri yazmak şaşırtıcı gelebilir. ABD bankalara yüzlerce milyar dolar aktarırken, günlük 4 milyar dolar dış borç öderken bu paralar nereden geliyor, sormak lazım. İşte bu sorunun cevabı doların çöküşünün işaretlerinden sadece birisi. Ama en önemli işaret, ki bu çok önce ortaya çıktı, dolar küresel düzeyde dominant kur olma özelliğini kaybetti. Bu gerçeği 11 Eylül sonrası siyasi gerçeklerle birlikte değerlendirmemiz halinde yeterince anlayabileceğiz. Bir süre sonra ellerinde rezervi olanların çöken batı ekonomilerini finanse edebileceği, bunun da çok ciddi eksen/güç kaymasına neden olacağı söyleniyor.

ABD piyasasını çökertenler mortgage kredisi alıp geri ödemeyenler değil. Piyasa baronları, ABD ekonomisini yönetenler birkaç yıldır devasa miktarları ABD''den çıkarıyordu zaten. Bunlar ABD''nin düşmanları değil, dostlarıydı. Yani, ABD halkının zenginliğini toplayıp işletenler şimdi ABD''ye büyük bir kazık atıyor. Onları kaderleriyle baş başa bırakıyor. Kriz, bu yüzden dünya tarihinin gördüğü en büyük yolsuzluk, en büyük finansal operasyondur.

Ne tuhaf, devletler, hükümetler krizin daha doğrusu yolsuzluğun, bu devasa büyüklükteki finansal operasyonun sorumlularına trilyon dolarlar daha aktarmaktan başka bir şey yapamıyor.

Ne yazık ki dünya, bu bankerlere teslim olmuş durumda. Savaşı şu aşamaya kadar onlar kazandı, bütün insanlık ve devletler kaybetti. Sonrası ne olur, bilmiyoruz.

Bence yeni bir dünya düzeni kurulur. Bedeli çok ağır olur. Dünyaya bu acıyı çektiren kesim tasfiye olur. Hatta onlara karşı büyük bir intikam harekatı başlayabilir.

Avrupa Birliği''nin yayınladığı LEAP/2020 raporlarını dikkatle izlemekte yarar var. 2006''daki raporlarda öngörülenler birer birer çıkıyor. Ekonomik öngörülerin hepsi gerçekleşti. Yakında siyasi öngörülerin de gerçekleşeceğine ilişkin güçlü işaretler var.

LEAP/2020''nin son çalışmalarında doların geleceğine ilişkin çok önemli veriler var. Bugün Türkiye''deki dolar paniği için buraya not almayı önemli görüyorum. Onlara göre dolar-euro paritesi bu yılın sonunda 1.75 olacaktı. Öngörüleri böyleydi. Ama son günlerde doların ciddi oranda yükselmesi herkesi şaşırttı. Buna rağmen bu kurum söz konusu öngörüyü revize etmeyeceğini açıkladı. Yani dolar-euro dengesi bu yılın sonunda yine 1.75 olacak.

Bir süre sonra ABD Doları''nın tepe taklak çöktüğünü izleyebiliriz. Benim kanaatim Kasım seçimleri bu açıdan önemli bir tarih. Altın ve gümüşe özellikle dikkat! Her belirsizlik dönemlerinde olduğu gibi…

Ama ben kişisel olarak başka şeyleri izlemeyi tercih ediyorum. Krizin değiştireceği güç dengelerinin nasıl şekilleneceğini, hangi ülkelerin öne çıkabileceğini… Almanya''yı, Çin''i, Hindistan''ı, Rusya''yı, Türkiye''yi… Kriz sonrası yıldızlaşabilecek ülkeler bunlar. Yeni düzende bu ülkelerin pozisyonu çok şeyi etkileyecek. Türkiye''nin son birkaç yıldır kendi bölgesinde, yakın çevresinde yürüttüğü işbirliği arayışları, işte bu gerçeğin siyasi alt yapısını oluşturdu.

Tabii bu ülkenin başına büyük bir bela sarılmazsa!

Türkiye dünyaya meydan okuyor!
00:0021/10/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dile kolay; 2007''deki büyüklüğü 54.62 trilyon dolar olan bir ekonominin krize sürüklenmesinden söz ediyoruz. Türev piyasa dedikleri, finansın, bankacılık sisteminin dünya ekonomisi ise bundan çok daha büyük; 2007 verilerine göre 71.2 trilyon dolar!

İşte bu büyüklükte bir ekonomi sorgulanıyor şimdi. Küresel krizin aslında sadece para krizi olmadığını, ekonomik sistemde yapısal değişiklikler olması gerektiğini, vahşi kapitalizmin bundan sonra nasıl bir hal alabileceğini, “dünyanın sonu”nu “liberalizmin ve Batı''nın zaferi” olarak ilan edenlerin on yıl sonra dünyanın nasıl bir krize sürükleneceğine dair hiçbir öngörüleri olmadığını, krizin yol açabileceği çatışmaların neler olabileceğini, yeryüzündeki güç dengelerinde ne tür eksen kaymalarının yaşanacağını, süper güç modelinin çöküp çökmediğini, hangi ülkelerin yeni aktörler olarak öne çıkacağını bu 71.2 trilyon dolarlık ekonomide yaşanan gerilimlerle birlikte tartışıyoruz.

Bu yüzden, krizin büyüklüğünü ısrarla sınırlı tutanlara çok aldırmıyoruz. Tedbir almakla gerçeği görmek arasında önemli farklılıklar var. Bu aşamada gerçeği görmenin her şeyden önemli olduğunu, krizin dünya tarihinin en önemli kırılmalarından birine yol açabilecek ölçekte olduğunu, üstelik sadece ekonomik değil aynı zamanda siyasi olduğunu vurguluyoruz. Dolayısıyla etkilerinin ve sonuçlarının da sadece ekonomik olmayacağını, siyasi sarsıntılara da yol açabileceğini söyleyebiliriz.

Bu yüzden de, trilyon dolarlık ekonomik müdahalelerin yanı sıra siyasi tedbirlerin de alınmasının ne kadar zorunluluğu olduğunu biliyoruz. Sadece ekonomik önlemlerin krizi önlemede yeterli olmayacağını, derin siyasi ve sosyal etkilerinin yarının dünyasını bambaşka hale sokabileceğini, ülkelerin bu yönde ciddi adımlar atmalarının zorunlu olduğunu düşünüyoruz. ABD, Avrupa Birliği ve Asyalı bir çok ülkenin benzer ekonomik önlemlerini izliyoruz. Ancak krizin siyasi boyutuna ilişkin tartışmalar, öngörüler şu an için son derece yetersiz.

Türkiye, ekonomik açıdan dünya ile benzer önlemler alıyor. Her ne kadar krizin derin sarsıntısını henüz hissetmemiş olsa da, AB ülkeleri gibi milyarlarca dolarlık paketler hazırlamamış olsa da, daha önce yaşadığı kriz sırasında aldığı önlemlerin bugün çok işe yaradığını söylemek gerekiyor.

Ancak Türkiye''nin aldığı başka önlemler de var. Belki bugünü öngörerek belki de öngörmeyerek ama bölgesinin en güç ülkesi olarak son yıllarda Türk dış politikasının boyutlarını çok aşan adımlar attı.

Şu an için siyasi/ekonomik esasa dayanan bu adımların Türkiye''yi küresel krize karşı koruyan en önemli kalkan olduğunu söyleyebiliriz. AB ile ilişkiler bir tarafa, kendi bölgesine, yakın çevresine yönelen Türkiye, bildiği bütün ortak alanları kullandı ve birkaç yıl içinde tahmin edilemeyecek bir başarıya ulaştı. Bugün aynı bölgede Türkiye''nin önerdiği projelerden, uyguladığı siyasetten daha etkin bir girişim söz konusu değil. AB''den daha ağırlıklı güç haline geldi Türkiye.

Suriye, Irak, İran, S. Arabistan, Körfez ülkeleri, Arap Birliği, Körfez İşbirliği Konseyi gibi tek tek ülkeler ve bölgesel oluşumlarla siyasi ve ekonomik ortaklıklar kurdu, ikili ilişkilerin çok ötesinde ortak projelere, uzun vadeli ortaklıklara girişti. Bunlar ilk bakışta siyasi girişimler gibi ama bugün ekonomik boyutunu hissetmeye başladık bile. Zamanla sosyal ve kültürel sonuçlarını da göreceğiz.

Belki bir süre sonra ortak siyasi ve güvenlik eksenli bölgesel birliklerin yanı sıra ekonomik ortaklıkları da göreceğiz. Bu bölgeden belki de yüz yıl sonra yepyeni bir güç çıkacak ortaya. Neden olmasın?

Ekonomik sonuçlarının yanı sıra siyasi sonuçlarıyla birlikte Türkiye''yi cazibe merkezine dönüştürecek, Osmanlı sonrasının en köklü dış açılımı bu. ABD de, AB de artık bölgeye ilişkin yaklaşımlarında Türkiye''siz oyun kuramaz hale gelmiştir. Ben bu yüzden krizin üstesinden gelebileceğimize inanıyorum.

Bu çalışmaların sonuçlarından bir tanesini yarın göreceğiz. İslam Konferansı Teşkilatı ülkeleri temsilcileri Uluslararası İş Forumu adı altında İstanbul''da toplanıyor. Foruma bir çok ülkeden en az 2 bin kişi katılacak. Ardından da MÜSİAD fuarı başlayacak. Yani yukarıda sözünü ettiğim siyasi ve ekonomik çabaların sonuçlarından birini daha İstanbul''da göreceğiz. Bu kriz zamanında toplam 100 milyar dolarlık iş hacmine sahip temsilciler Türkiye''ye gelecek.

MÜSİAD Başkanı Ömer Cihad Vardan''ın ifadesiyle, “Türkiye''nin tam merkezinde yer aldığı” bir “Afro-Asya Ortak Pazarı”na doğru gidiliyor. Aynı zamanda bu ülkeler arasında finansal entegrasyon için çalışılıyor.

Türkiye, küresel krize karşı önlemini dar ekonomik paketlerle değil, bütün bölgeyi ekonomik ve siyasi olarak harekete geçirerek yapıyor. Bölgesel bir ekonomik ortaklık, daha sonra da bölgesel bir siyasi ortaklıkla yoluna devam ediyor.

Bakmayın içerideki onca kavgaya. Dünyanın felaketlerle boğuştuğu, felaketleri bu ülkeye de yaymaya çalıştığı bir dönemde, Türkiye büyük hesapların içine girdi. Küçük hesaplar yapanlar kaybedecek…

Bu sürecin siyasi okunuşu şu: Türkiye büyük bir meydan okumaya girişti! Artık hiçbir güç onu Anadolu''ya hapsedemeyecek!

Avrupa"yı 50 milyon "köle işçi" kurtaracak!
00:0022/10/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Avrupa''nın geleceğini 50 milyon Afrikalı kurtaracak? Avrupa Birliği, bir yandan ekonomik krizle boğuşurken diğer yandan geleceğini kurtarmak için olağandışı önlemler alıyor. Toplam 8 milyon göçmenin yaşadığı AB''nin 27 ülkesine 50 milyon kişi daha getirilecek. Hem de sadece Afrika''dan!

Bugünlerde ortaya çıkan gizli proje, Avrupa''nın ve ABD''nin içinde bulunduğu krizin sadece finansal kriz olmadığını, sadece bankacılık sistemini kurtarmanın yetmeyeceğini, Batı Avrupa''nın ciddi bir gelecek korkusunun olduğunu da gösteriyor.

Şu an için AB ülkelerinin toplam 56 milyon göçmen iş gücüne ihtiyaç duyduğu, bu ihtiyacı karşılamak için Afrikalı göçmen işçilerin AB''ye transferine ilişkin gizli bir proje yürütüldüğü, proje çerçevesinde Afrika ve Kuzey Afrika ülkelerine kayıt bürolarının açıldığı, bu “iş merkezleri”nden ilkinin Mali''de faaliyete başladığı, 2050 yılına kadar 50 milyon işçinin bu merkezler tarafından organize edilip Avrupa''ya transfer edileceği belirtiliyor.

Sadece iş gücü mü? Batı Avrupa''nın en büyük sorunu banka krizleri, finansal sistemin sorunları değil. Ciddi bir iş gücü eksikliği yaşanıyor. Dolayısıyla üreten nüfus az ve vergi kaybı olağanüstü. Tüketen, sosyal güvenlik sistemine yük olan nüfus hızla artıyor. Bütün bunların en temel nedeni ise Avrupa nüfusunun hızla yaşlanması. Daha doğrusu demografik dengenin bozulması. Yani nüfusun gerilemesi. AB ülkelerinin en büyük korkusu bu.

Avrupa istatistik ajansı Eurostad''a göre doğum oranı düşüyor, ölüm oranı tırmanıyor. İki yıl içinde büyük miktarda iş gücüne ihtiyaç duyulacak. Başka türlü yaşlı nüfusu beslemenin imkanı da yok. Avrupa''nın geleceği, ekonominin işlemesi, yaşlı nüfusunun beslenmesi için önümüzdeki yıllarda ihtiyaç duyulan “iş gücü”nün mutlaka transfer edilmesi gerekiyor.

Amerika''nın “yeşil kartı”na karşı, Avrupa “mavi kart” sistemini devreye sokuyor. Bu karta sahip olanların AB üyesi 27 ülkede serbest dolaşım hakkı, mülk edinme hakkı olacak.

Neymiş? Batı''nın en büyük korkusu şu an yaşamakta olduğu ekonomik kriz değilmiş? Üretime ve iş gücü eksikliğine çözüm bulamazlarsa birkaç yıl içinde Avrupa''ya büyük zarar verecek asıl kriz başlayabilir. Bu yüzden “Batı''yı gelecek korsusu sardı” diyoruz. Asıl korkulan şey bu işte.

Böyle bir krizi merkez bankalarının trilyonlarca dolarını bankalara aktararak gideremezler. Bankaları kurtarsalar bile çözüm bulamazlar. Çünkü nüfus düşüyor, üretici nüfus eriyor, üretim azalıyor, ihracat azalıyor, vergi azalıyor, sosyal güvenlik sistemi devletlerin kaldıramayacağı devasa büyüklükte bir kara deliğe dönüşüyor.

ABD''nin ve Avrupa''nın beklediği “kıyamet senaryosu” böyle bir şey olmalı. Benzer açmazlar ABD için de büyük oranda geçerli. Milyonlarca insanın emekli olduğu bir sistemin iflası söz konusu.

İşte bunlar sadece ekonomik krizler olmadığı gibi ekonomik çözümlerle de kurtulmanın zor olduğu gelişmeler. Siyasi sistemi sarsacak bunalımlar. İşte bunlar Batı''nın siyasal tarihini, dolayısıyla dünya siyasi tarihini etkileyecek gelişmeler.

Avrupa''nın, sadece “finans krizi”ni durdurmak için, üstelik daha bu aşamada ayırdığı miktar 2.5 trilyon dolara yükseldi. ABD''nin ayırdığı miktar 1.3 trilyon dolara yükseldi. Bu rakamlar büyüyecek. Üstelik bu para üretime, gıdaya, insanların yaşam standardını korumaya gitmiyor. Bu para bir çoklarınca hortumlanıyor. Bu para aslında bir hiç yolunda harcanıyor. Yok ediliyor.

“50 milyon Afrikalı işçi” aslında Avrupa''yı kurtaracak. Yüzyıllardır kendilerini sömüren milletleri diriltecekler. Avrupa''yı eski köleleri kurtaracak!

Daha şimdiden ABD''den hazin insan hikayeleri gelir oldu. Karthik Rajaram, Hint asıllı bir Amerikalı''ydı. Los Angeles''ta oturuyordu. Finansla ilgileniyordu. Battı… 4 Ekim''de önce karısını, sonra kayınvalidesini vurdu. Ardından iki çocuğunu öldürdü. En son kurşunu kendi kafasına sıktı.

Bunun gibi onlarca örnek haber okuyoruz bugünlerde. Kriz şimdilik bu noktada. Ya yarın?

Ya 50 milyon Afrikalı Avrupa''yı kurtarmaya gelmezse? Batı, finansal kriz değil, bir insanlık krizine sürüklenecek. Yaşasın eski köleler!! Yaşasın yeni köle işçiler!

ABD için utanç verici öneri ve çok önemli üç gelişme!
00:0024/10/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD için "uluslararası kayyum mekanizması kurulması" ne demek? "Stratejik yatırımlarımızın başkasının eline geçmesine izin vermeyiz" ne demek? "2009 ABD için hiper enflasyon dönemi olacak" ne demek?

Ne oldu ekonomik globalleşmeye? Hani "yerli sermaye" "yabancı sermaye" ayırımı yoktu! Hani milli değer, zenginlik anlayışı tarihte kalmıştı? Hani İzmir''deki şirketi bir Erzurumlu''nun almasıyla bir Amerikalı''nın alması arasında hiçbir fark yoktu? Hani özelleştirmelerde sınırsız satış dönemiydi? Hani "stratejik yatırım" diye bir kavram yoktu? Hani neoliberalizm bütün insanlığın ulaştığı en yüce idealdi! Hani ekonomide "ulusal güvenlik" diye bir şey söz konusu olamazdı!

Bunları neden yazıyorum? Son derece çarpıcı bir gelişmeyi haber vereceğim de ondan! Amerika''da, Avrupa''da hiç görmeyeceğimizi düşündüğümüz, bizim onlardan bile küresel bir bakış açısıyla sarıldığımız bir anlayışın nasıl çöktüğüne işaret eden bir gelişmeyi! Bir zihinsel dönüşümü!

Para sistemi çöküyor. Bu çöküşü hiçbir siyasi irade, ekonomik otorite de engelleyemiyor. Her gün ABD ve Avrupa''dan dehşet verici haberler geliyor. Dünya sancılı bir değişim geçiriyor ve bunun nerelere uzanabileceğini kimse öngöremiyor.

ABD ve Avrupa''nın geliştirdiği tek seçenek trilyonları bulan paraları çöken sektörlere aktarmak. Bu, şu ana kadar ortak bir tavır olarak öne çıktı. Ama başka şeyler de yapılıyor. Yapılıyor ve dünyaya dayatılan ekonomik sistemin tam tersi uygulamalara girişiliyor. Üstelik bu "ilkel" yöntemlere Batı Avrupa ülkeleri yöneliyor, üçüncü dünya ülkeleri değil. Olay şu:

Fransa Cumrurbaşkanı Nicolas Sarkozy, "Her ülke stratejik kurumlarını korusun. Milli varlıklarının çöküşünü engellesin! Hiçbir şekilde bu kuruluşların yabancıların kontrolüne girmesine izin vermesin" çağrısı yapıyor Avrupa Birliği ülkelerine.

Ne yapılacakmış? Avrupa''nın büyük sanayi kuruluşlarının çöküşü engellenecekmiş! Bu "milli kuruluşlar" ayakta tutulacakmış! Bu stratejik kuruluşların başka ülkelerin, milletlerin, sermaye sahiplerinin eline geçmesi engellenecekmiş! Bu yüzden, otomotiv sektöründeki üç şirketi desteklemek için 25 milyar dolar ayrılacakmış!

Avrupa Birliği''nin krize karşı ortak stratejisinin dışında ülkeler kendilerini büyük çöküşten kurtarmak için kendi başlarına bu yönde hazırlıklar yapıyor. Sarkozy, "bu sektörler asla Avrupalı olmayanların eline geçmemeli" diye bitiriyor çağrısını…

Krizin her bir Amerikalıya faturası şu an için 17 bin dolara yükseldi. ILO Direktörü Juan Samavia, krizin 20 milyon kişiyi işinden edeceğini söylüyor ve ekliyor: "ülkeler, devletler sosyal krizleri önlemek için bir koordinasyon kurmalı."

Siyasi olarak meşhur "Bush Doktrin" tamamen çöktü! Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi tamamen çöktü. "Önleyici savaş" doktrini yerini "düzenleyici savaş" doktrinine terk ediyor. Tek kutuplu siyasi düzen arayışı çöktü. Tek kutuplu ekonomik sistem hızla çöküyor. Anglo-Amerikan emperyal rüyası kabusa döndü.

Müthiş bir kibir ve açgözlülükle yerkürenin bütün zenginliklerini talan edenler, milletleri aşağılayanlar, ezenler, kendilerini yeryüzü tanrısı gibi görenlerin çaresizliğini izliyoruz. "Amerika sonrası dünya" hazırlıkları yapılıyor artık.

Şimdiye kadar 2.7 trilyon dolar hazine bonosu satan ülkenin hisseleri kağıt parçasına dönüyor. "Güçlü dolar" kampanyasıyla bütün ülkelerde dolar çılgınlığı yaşatan ülkenin 2009''da yüksek enflasyonla hatta hiper enflasyonla boğuşacağı öngörülüyor. Borçları kontrolden çıkmış şekilde şişiyor. Bir haftada 2 trilyon dolar ABD piyasasından kaçtığı söyleniyor. ABD ekonomisi için adeta veyaset denetimi isteniyor.

Ekonominin hızla çöküyor oluşunun önlem almayı imkansız hale getirdiği konuşuluyor. ABD dolarının artık kontrol edilebilir kur olmayacağı vurgulanıyor. Ekonominin her geçen gün daha derine battığı, dünyanın dolarla dolu olduğu, kimsenin bu para ile ne yapacağını bilmediği, bu gidişle büyük bir patlama yaşanabileceği belirtiliyor.

Bunlardan en önemlisi; ABD ekonomisi için uluslararası kayyum mekanizmasının kurulması gerektiğine ancak bu formülün krizin küresel etkilerini geçici de olsa durdurabileceğine dikkat çekiliyor.

Yukarıdaki cümlelerin her biri son derece önemle. Her biri uzun uzun tartışılacak konular. Her biri bütün dünyayı ilgilendiriyor. Ama bugünkü konumuzda üç maddeyi özellikle öne çıkarıyorum:

1- Ekonomide milli değer sistemine dönülüyor. Stratejik yatırımların el değiştirmesi önlenecek ve bu "ulusal güvenlik" konusu olacak. Bu kuruluşların ayakta kalması için devletler seferber olacak. Bugünkü ekonomik anlayışın tersine dönmesi anlamına gelen bir şey bu.

2- ABD için 2009''da hiper enflasyon beklentisi var. Büyük bir çöküşten söz ediliyor.

3- ABD ekonomisinin yönetilmesi, dünyaya daha fazla zarar vermesinin önüne geçilmesi için "uluslararası kayyum mekanizması kurulması" isteniyor.

"Uluslararası kayyum mekanizması…" Amerika için utanç verici bir sonuç! "Dünyayı yönetenlerin kendilerini bile yönetemediği" böylece ilan edilmiş oluyor!

Böyle bir mucize gerçek olur mu?
00:0028/10/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan seçimlerine sadece bir hafta kaldı. 2000 yılında tartışmalı bir şekilde iktidara gelen George Bush yönetimi, bir sonraki seçimleri izlediği savaş politikası ve “Amerika savaşta” söylemiyle bir kez daha almayı başardı. Amerikan halkı o gün, dünyanın yarısını istilaya girişen bir zihniyetin doğurduğu heyecana kapılarak tercih yaptı. Hem de yüz binlerce insanın ölümünü hiçe sayarak…

4 Kasım seçimlerinde ise, Cumhuriyetçilerin elinde hiçbir ciddi argüman yok. Hala kibirliler, hala Amerikan yüzyılı rüyalarına sahipler, hala dünyanın yarısını istila etmek istiyorlar, hala gezegenin tek hakimi olmak istiyorlar, hala yeryüzünün bütün zenginliklerini talan etmeye niyetliler.

Bu açgözlülük yüzünden ABD''yi utanç verici bir duruma düşürdüler. Siyasi kredisini tükettiler. Askeri gururunu kırdılar. Ulaşılamaz sanılan ekonomik refahını perişan ettiler. Seçime bir gün kala dünya neleri tartışıyor bir bakın!

Ekonomi batmış durumda. Hiçbir ülke ABD ekonomisine kaynak aktarmıyor. Yüz binlerce insan haciz sırasında. Bankalar batıyor, dev şirketler çöküyor, ABD bütün dünyadan para dileniyor. Bir günde borsalarda 1 trilyon dolar kaybediliyor. Dış borç 10 trilyonu aşmış. 21. yüzyılı maddi refah içinde geçireceğini sanan ABD halkının refah düzeyi hızla geriliyor. Dünya, “Amerika nasıl kurtulur”u tartışırken o, kendisiyle beraber Asya''yı, Avrupa''yı, Latin Amerika''yı çökertiyor. Çöküşünün faturasını dünyaya fatura etmeye çalışıyor. Tehdit ve şantajlara başvuruyor.

Zaten bu yüzden kaybetti. Kibri yüzünden, başkalarını aşağılaması yüzünden, paylaşmaması yüzünden, aç gözlülüğü yüzünden, yağmacı siyasi kültürü yüzünden, adaletsizlikleri yüzünden, insanlığın ortak kaderini hiçe sayması yüzünden, insanlık tarihinde olanları küçümsemesi yüzünden, yeryüzünden tanrısal bir role soyunması yüzünden kaybetti. Değişmemekte direniyor. Paylaşmamakta direniyor. Sınırsız güce inanmakta direniyor. Böyle direnmeye devam ederse kaybetmeye de devam edecek.

Bu güce iman edenler, bu gücün kıyamete kadar süreceğine inanan, tarihe bakmayıp hayal dünyasına dalanlar şimdi susuyor. Söyleyebilecek hiçbir şeyleri olmadığından. Tarihin sonunun Amerika olduğunu söyleyenler susuyor şimdi ya da sözlerini geveleyip duruyor, ne dediklerini kendileri bile bilmiyor.

Barack Obama tek kurtuluş olarak pazarlanıyor şimdi. Beyaz Amerika''nın, ırkçı Anglo Amerikan zihnin bile kurtuluşu geçmişi Müslüman bir zenciyi iktidara getirmek oluşu başlı başına büyük bir dönüşüm. Aynı zamandan çaresizliğin göstergesi. Ama acaba öyle olacak mı? Acaba Amerika Obama yönetiminde kurtulacak mı? Bankalar, emlak sektörü, finans sistemi, sosyal güvenlik sistemi ayağa kalkabilecek mi? ABD''nin istilacı, açgözlü, yağmacı tavrı son bulacak mı?

Obama Sürprizi! O kazanacak Amerika kurtulacak. Ekonomi kurtulacak. Bütün bu krizlerin sebebi zaten Bush yönetimiydi, bu yönetim devrilince işler yoluna girecek…. Ne büyük hayal!

Krizin sebebi Cumhuriyetçiler değil. Kurtuluşu da Demokratlar olmayacak. “Amerika son süper güç”, artık bu gerçekle yaşamayı öğrenmemiz gerekiyor. Geleceğin dünyasında hiçbir ülkenin bu kadar güç edinmesine izin verilmeyecek. Obama iktidara gelse de temelde hiçbir değişiklik olmayacak. ABD''nin zaafları aynen kalacağı gibi, ihtirasları da sönmeyecek.

Öncelikle çekişmeli, tartışmalı bir seçim izleyeceğiz. Cumhuriyetçiler iktidarı bırakmamak için ellerinden geleni yapacak. Alışık olmadığımız, çok anormal gelişmelere bile tanık olabiliriz.

11 Eylül''den bu yana artan gel-gitlerin daha belirgin, daha derin olacağı günler başlıyor. Obama yönetiminin ekonomide ciddi bir değişime gidemeyeceğini, krizin üstesinden kolay kolay gelemeyeceğini göreceğiz. Siyasi açıdan bir çok alanda Cumhuriyetçileri aratmayacak. Ama ekonomik krizi çözmekte aciz kalacağını şimdiden söyleyebiliriz.

1973''ten bu yana endüstriyel ekonomiden finansal ekonomiye geçen ABD''nin yeniden eski haline dönmesi zor. Sermaye buna izin vermeyecek. 1973''ten bu yana ne olmuş bakalım: Yaklaşık 17 bin ABD şirketi yabancılara satılmış. Demir-çelik, tekstil, otomotiv, elektronik sanayi hızla gerilemiş. Sadece 2007''de Çin''den 321 milyar dolarlık mal alınmış, 62 milyar dolarlık satış yapılmış. 2000 ile 2005 arası 3 milyon yüksek ücretli iş kaybı yaşanmış. Sadece bu yılın Şubat ayında 63 bin kişi işini kaybetmiş. İhracatının yüzde 20''sini ABD içinde üretim yapan yabancılar yapıyor. 2004''te Çin ve Hindistan 950 bin mühendis yetiştirirken ABD sadece 70 bin tane yetiştirebilmiş. Bu veriler böyle devam edip gidiyor. Unutmayalım, seçim döneminde Cumhuriyetçi adayı destekleyen şirketlerle Obama''yı destekleyen şirketler hemen hemen aynı.

Goldman Sachs, Lehman Brothers, JP Morgan, Citigroup, Citadel Investments, Credit Suisse, Morgan Stanley ve benzerleri.. Obama''yı destekliyorlar. Şu anki krizin mimarları da onlar değil mi? Peki Obama onları yok sayabilir mi?

Bu kolay bir seçim olmayacak. Bu, basit bir kriz değil. Bu, bir seçimle üstesinden gelinebilecek bir durum da değil. Krizi küçümsemek büyük bir hataydı. Obama''nın çözeceğine inanmak ikinci büyük hata olacak. Gerçekle yüzleşmek istemeyenler, böyle küçük istasyonlarda oyalanıp duruyor. Hem kendilerini hem de milyonlarca insanı kandırıyor!

Hz. Ali"nin işareti, Obama mucizesi, Mehdi"nin gelişi!
00:0029/10/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünkü yazımın başlığı “Böyle bir mucize gerçek olabilir mi” şeklindeydi. “Obama mucizesi”nden söz etmiştim. Bir yanılsamadan, onun bir “kurtarıcı” gibi sunulmasından…
Oysa gerçekten de onu “kıyamet habercisi”, “kurtarıcı”, “mehdinin gelişi”nin işareti olarak görenler varmış! Ben başka türlü bir mucize anlayışını eleştirmiştim ama daha beteri varmış. Ona ilahi misyon yükleyenler bile varmış. Şaşırdım, şok oldum!.. Ciddiye alınır mı bu düşünce? Elbette hayır. Ama bu çarpık düşünce hakkında bir şey yazmak gerekirdi.

Ben Obama''nın; ABD''nin dünya genelindeki yerlerde sürünen imajını düzelteceği, ekonomiyi çöküşten kurtarıp eski günlerine döndüreceği, siyasi nüfuzunu güçlendireceği, adaletsizlikleri gidereceği, işgallere ve savaşlara son ereceği, talan zihniyetinden vazgeçeceği, yeryüzünün kaynaklarına el koyma açgözlülüğünü son erdireceği gibi hezeyanları ortaya atanların, onu tek umut olarak sunanların nasıl hataya düştüklerini, nasıl bu yanlış kanaatleri insanların zihinlerine yerleştirdiklerini sorgularken, tam tersinden bir hayranlık da söz konusuymuş!

Forbes dergisinde Amer Taheri imzasıyla 26 Ekim''de yayınlanan yazıda; bazı İranlıların Obama''yı gerçekten kurtarıcı gibi gördükleri, Mehdi''nin gelişinin işareti kabul ettikleri, Kıyametin habercisi olduğunu düşündükleri öne sürülüyor. Haber şöyle:

“Barack Obama, Şii Müslümanların dünyayı fethetmek için bekledikleri Kayıp İmam''ın habercisi ''Vaat edilen Savaşçı'' mı? Bu soru, geçtiğimiz aydan bu yana İran''da, rejim yanlısı bir web sitesinin 17. yüzyıla ait “Bahr ul-Enver” (Işık Okyanusu) adlı eserden bir hadisi nakletmesiyle gündeme geldi. İnanışa göre, İmam Ali Bin Ebu Talib, zamanın sonunda, kıyamet yaklaştığında ve kurtarıcı Mehdi''nin dönüşünden hemen önce, ''uzun boylu, siyah bir adam'' Batı''da iktidarı ele geçirecek. Dünyanın en büyük ordusunu yönetecek. Batı''nın bu yeni yönetici Üçüncü İmam Hüseyin Bin Ali''den işaretler taşıyacak.”

İşte o büyük kurtarıcı Barack Obama oluyor! Hem Amerika''yı kurtaracak, hem dünyayı yönetecek, hem dünyanın en büyük ordusunu komuta edecek, hem kıyamet habercisi olacak, hem Mehdi''nin gelişine işaret edecek! Hem ekonomiyi kurtaracak hem yeryüzünü cennete çevirecek.

Bazılarına göre insanlığın kurtarıcısı Mehdi''nin gelişinin işaretini verecek bazılarına göre ise Hz. İsa''nın yeryüzüne dönüşünü hazırlayacak. Öyleyse bazılarına göre de Armageddon Savaşı''nın habercisi olmasın! Hani o, neoconların dünyayı hazırladıkları Kıyamet Savaşı''nın habercisi. Onların yapamadığını Obama yapmasın!

Nasıl olsa babası Müslüman. Nasıl olsa ilk adı Hüseyin. Nasıl olsa adı Burak. Nasıl olsa Müslüman bir ülkede doğdu. Nasıl olsa siyah kölelerin neslinden. Nasıl olsa horlanan bir kişi. Nasıl olsa dünyanın en büyük ülkesinin başına geçiyor. Bu başlı başına mucize!

Bunlara bir de Mehdi''nin gelişini, Kıyametin haberini ekleyelim. Bir de Batı''nın ve dünyanın lider ülkesini bir Müslüman''ın yönettiğini ekleyelim. Bir de son yıllarda benzer inanışların etkisini alabildiğine artırdığını ekleyelim.

Mucizeler çağı isteniyor. Hiçbir şey yapılmadan, yorulmadan, mücadele etmeden, zorluklarla boğuşmadan bir el gelip her şeyi düzeltsin. Bizler de miskinler gibi bekleyelim. Bu düşünce biçimi Müslümanların yüzyıllarını yok etti. Bugünkü acınası hale zemin hazırladı.

Benzer bir düşünce dünyayı bu hale sokan neoconlarda yok mu? Onlar da kıyameti beklemiyor mu? Onlar da Hz. İsa''nın dönüşü hızlandırmak için bu çirkinlikleri sergilemiyor mu?

İsa''yı beklemek, Mehdi''yi beklemek, ilahi adalet, mucizeler ayrı konu. Hz. Ali''yi Nostradamus''a dönüştürmek apayrı. Böyle düşüncelerle kitlelerin zihinlerini rehin almak da öyle.

Peki ya Obama, Bush yönetiminden daha şahin kesilirse ne yapacaksınız? Oturup Mehdi bekleriz! Ne acı!

Benim “mucize” bekleyenlerin sözüm şuydu. “Bu kolay bir seçim olmayacak. Bu, basit bir kriz değil. Bu, bir seçimle üstesinden gelinebilecek bir durum da değil. Krizi küçümsemek büyük bir hataydı. Obama''nın çözeceğine inanmak ikinci büyük hata olacak. Gerçekle yüzleşmek istemeyenler, böyle küçük istasyonlarda oyalanıp duruyor. Hem kendilerini hem de milyonlarca insanı kandırıyor!”

“Amerika sonrası dünya”ya hazırlanmak varken, zihinleri diri tutmak varken, gerçeklerle yüzleşmek varken, “Obama''ya ilahi misyon yüklemek” ne acınası durum! Oldu olacak Obama''yı mehdi ilan edin, ya da kıyamet öncesi “Batı''dan doğacak güneş” olarak kabul edin de hep birlikte kurtulalım!

Avrasya Ekonomik Düzeni: "Küresel ortak para birimi" ve "Dünya Merkez Bankası"
00:0030/10/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Henry Kissinger''a göre, dünya; “insanlık tarihinin gördüğü en büyük varlık transferi”ne tanıklık ediyor. Yani, zenginlik ve refah içinde yaşayan Batı, bu gücün kaybediyor. Zenginlik Amerika ve Avrupa''dan çıkıp başka bölgelere dağılıyor ve bu “tarihin tanık olmadığı” büyüklükte bir transfer.

Thomas Friedman, bu transferde önemli rol oynayan petrol zengini ülkelere öyle öfke duyuyor ki, “Petro-diktatör” olmakla suçluyor onları. ''Bu devletleri biz kurduk, biz ayakta tuttuk, biz güçlendirdik, şimdi bize kafa tutuyorlar'' demeye getiriyor.

Yüzyılların refah saltanatını kaybetmekle yüz yüze olan Avrupa ve Amerika için bu “zenginlik, varlık transferi” karşılaşabilecekleri en büyük kâbuslardan biri. Zenginlik tekeli ellerinden gidiyor, dünyada yeni ekonomik başkentler oluşuyor. Dolayısıyla askeri ve siyasi tekeli de kaybetme riski yüksek.

Rusya''dan Venezuela''ya, İran''dan Nijerya''ya kadar petrol ve doğalgaz üreticisi ülkeler Batı''yı finanse etme konusunda artık hiç de gönüllü değil. Dahası, ABD bu ülkelerin tavrını açıktan düşmanlık, intikam alma olarak görmeye başladı. Sanki tarihsel bir hesap yapılıyor, tarihsel bir intikam gibi. En azından onlar bunu öyle algılıyor.

George Bush''un son Ortadoğu gezisi bu amaçla yapılmıştı. Ne Irak''tı konu ne de Ortadoğu barışı.. Körfez fonlarını istiyordu. Artık ABD ekonomisine akmayan fonlar için ricada bulunuyordu. ABD Hazine Başkan Yardımcısı, salı günü aynı rica/tehditlerini yineledi. “Bu sadece Amerika''nın ve Avrupa''nın değil, bütün dünyanın krizi” diyerek fonların eskisi gibi kendilerine yöneltilmesini istedi. Kimlerden? Körfez ülkelerinden.

İki yıl önce ABD''deki bir liman özelleştirmesini kazanan Dubaili şirketi kapı dışarı edenler, “ulusal güvenlik” nedeniyle limanın bu şirkete geçişini engelleyenler şimdi aynı şirketlerden yardım dileniyor. “O zaman onların yaklaşımı ekonomik değil politik”miş. Öyle diyor Körfez fonlarını isteyen Başkan Yardımcısı. Peki ne değişti? İki yılda bu hale nasıl geldi?

Şu an olanlarla, bu tarihsel eksen değişimiyle ilgili daha somut notlar aktaralım:

Avrupa ve Asya eksenli yeni bir ekonomik düzenin temelleri atılıyor. Bu bir çeşit “Avrasya Ekseni” demektir. Avrupa Birliği''nin iki merkez ülkesi Almanya ve Fransa ile Asya''nın iki merkez gücü Japonya ve Çin, ABD''nin küresel liderliğini sorgulayan ülkelerin de sempati ve desteğini arkasına alarak büyük adımlar atıyor. Mümkün olabilir mi? Zaman içinde göreceğiz.
15 Kasım''da ABD''de yapılacak G-20 zirvesi için bu dört ülke bir araya geldi ve ortak alanları belirledi. Muhtemelen zirvede benzer yaklaşım sergileyecekler. Çünkü krize karşı talepleri büyük oranda örtüşüyor.
İkinci Dünya Savaşı''ndan sonra kurulan ve bugüne kadar dünya ekonomisine yön veren Dünya Bankası ve IMF''nin yeniden yapılandırılmasını istiyorlar. Yeni bir ekonomik düzen istiyorlar. Açıktan söylemeseler de, küresel ekonomi üzerindeki Anglo-Amerikan tekelini kırmak istiyorlar.
Aynı anda Rusya, ikili ticarette dolar yerine ulusal kurların kullanılmasını Pekin''e öneriyor. Rusya-İran-Katar, Doğalgaz OPEC''i kuruyor. Latin Amerika, Asya ülkeleri, bazı Ortadoğu ülkeleri ve Afrika''nın büyük bölümü, krizi aynı zamanda ABD''nin küresel liderlik rolünden bir kaçış fırsatı olarak görüyor ve yeni oluşumlara, arayışlara alabildiğine destek veriyor.
Dünyanın ekonomik merkezi Batı''dan uzaklaşıyor. Tam olarak Doğu''ya da kaymıyor. Bir Avrasya ekonomik merkez alan oluşturuluyor. Belki de dünya tarihinin gördüğü en geniş konsensüsü oluşacak... Böyle olursa; bütün uluslararası kurumlar değişecek demektir. İkinci Dünya Savaşı sonrası dünya düzeni temelinden sarsılacak, Transatlantik eksen dağılacak, ekonomik ve siyasi ağırlık merkezi Avrasya kuşağına kayacak demektir..
Daha şimdiden IMF''nin krizden kurtulmak isteyen ülkeleri fonlamaya gücünün yetmeyeceği, bu yüzden yeniden yapılandırılması gerektiği konuşuluyor. Krizin bundan sonraki safhalarında bir anda 500-600 milyar dolara ihtiyaç duyacak olan kurumun bunun üstesinden gelmesinin zor olduğu söyleniyor.
Bugüne kadar 90 ülkenin ekonomik düzenini yöneten IMF''nin dünyanın bir çok ülkesini krizden kurtarmak yerine batırdığı, Afrika''yı daha çok yoksulluğa sürüklediği, bir çeşit sömürge mekanizması işlevi gördüğü vurgulanıyor. İşte bu rol de bu arada sorgulanıyor.

Konuşulan çok önemli ve çarpıcı bir şey daha var: IMF''nin para basmak zorunda kalacağı öne sürülüyor. Bir IMF parası.. Kim düşünebilirdi bu kadarını… Bu düşünceyi savunanlar, IMF üzerinden bir çeşit “küresel ortak para birimi”nin ortaya çıkacağına inanıyor. Tabii IMF de o zaman “Dünyanın Ortak Merkez Bankası” olacak.
“Küresel ortak para birimi”, “Dünya Merkez Bankası” ifadelerini dikkatle not etmekte hatta kapsamlı biçimde tartışmakta yarar var. Yeni “Avrasya merkez alan”ının oluşumu, ekonomiden siyasete dünyanın ağrılık merkezinin bu bölgeye kayması, Transatlantik Merkez''in gücünü dağıtması, dünya için çok şey ifade ediyor.

Tabii Türkiye için de. Çünkü merkez, Türkiye''nin tam ortasında yer aldığı kuşağa yerleşiyor. Yani Türkiye 21. yüzyılın siyasi ve ekonomik ağrılık merkezinin tam ortasında yer alacak! Bu duruma hazır mıyız! Tarih, yeni bir yükselme devrinin kapılarını aralıyor. Hazır mıyız!

Yüz yıl sonra ilk uyanış: Türkiye kimleri korkuttu?
00:0031/10/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünyayı sarsan ekonomik krizin, yaşanmakta olan siyasi krizle birleşince dünyada ne tür değişimlere, güç kaymalarına neden olacağı tartışılırken aynı anda başka bir konu daha sorgulanıyor. O da Türkiye! Her ne kadar bu ülke için vizyon oluşturması gereken düşünce adamları mahalle kavgalarıyla bu dönemi harcayıp yazık etseler de, Türkiye bugüne kadar hiç olmadığı şekliyle dünya gündeminde. Bazıları kriz senaryoları öngörürken bazıları Türkiye''nin başını alıp gittiğini, kontrolden çıkmak üzere olduğunu, yeni dönemde bölgesel güç olarak ciddi bir aktör haline geleceğini, bu nedenle de bazı ülkelerle arasında sorunlar çıkabileceğini, çünkü Türkiye''nin dışa bağımlı halinin sona ermek üzere olduğunu, kendisini Anadolu''ya hapseden duvarları yıkmaya başladığını, kendi yolunu çizdiğini söylüyor.

Dünyanın ekonomik ve siyasi ağırlık merkezinin Türkiye''nin tam ortasında yer aldığı Avrasya kuşağına yerleşmek üzere olduğuna, Transatlantik Merkez''in gücünü kaybettiğine dikkat çektiğim dünkü yazıda, “Türkiye bu yeni duruma hazır mı? Tarihin kendine sunduğu yeni yükselme dönemine hazır mı?” diye sordum. Bir çokları inanmasa da Türkiye buna hazır. Gücü yeter ve bu dönüşüm, bu yeniden diriliş gerçekleşmeli.
Nasıl? Anlatalım:

CIA eski uzmanı Graham Fuller: “Türkiye''nin artık Amerika''nın müttefik olmadığını” ilan ediyor. Çünkü Türkiye''nin kendi yolunu çizmeye, bağımsız düşünmeye başladığı”nı söylüyor. “Yüz yıldır ilk defa Türkiye büyük bölgesel güç haline geldi” diyor. Bu yüzden ABD ile çıkarlarının bir çok alanda örtüşmediğini, Ortadoğulu ve Müslüman kimliğini kabul ettiğini, yakın çevresi için çekim alanına dönüştüğünü vurguluyor. Yani çok kutuplu dünyanın kutuplarından biri de Türkiye olacak. Bu ülke sadece yakın çevresiyle, Müslüman ülkelerle, Arap dünyasıyla değil, Afrika''yla, Asya ülkeleriyle, hemen bütün bölgesel oluşumlarla hatta Rus-Çin ortak projesi Şanghay Bloku''yla yakın ilişkiler kuruyor.
Fırsat bulmuşken başka örnekler de verelim: Almanya eski Dışişleri Bakanı Hans Dietrich Genscher; “gerek ekonomide gerekse siyasette ABD''nin uluslar arası alanda konumunu kaybettiğini, çok kutupluluğun filizlendiğini, askeri olarak güçlü olsa da ABD''den daha istikrarlı ekonomilerin oluştuğunu” belirtiyor.
1873''te başlayan, 1945''te zirveye çıkan ABD hegemonyasının 1973''ten itibaren çökmeye başladığını söyleyen Immanuel Wallerstein, “Şu anki sistemin devam etmeyeceğine, yeni bir yolun tercih edileceğine, bu yeni yolun kapitalist sistem olmayacağına, ondan daha kötü ya da daha iyi olacağına, zamanımızın dünya çapındaki siyasi mücadelesinin bu yeni yolun tercihi konusunda olacağına” işaret ediyor. Yine dünkü yazıda, “Dünya Merkez Bankası”, “Küresel Ortak Para Birimi” gibi yeni tartışmalardan haber verdim. Yani her şeyin değişeceği beklentisi var. Devletlerin bile.
Türkiye üzerinde sürdürülen tartışma hep böyle olumlu değil. Tam anlamıyla felaket senaryoları öngörenler de var. Önce Financial Times''la başlayan “Kriz bundan sonra Türkiye''yi vuracak” kampanyası son derece can sıkıcı. Ardından Almanya''dan, Deutsche Bank''tan gelen haber de öyle: “Türkiye''nin 90 milyar dolar kredi ihtiyacı var. Romanya ve Baltık devletlerinden sonra sıra Türkiye''de” ifadesi geçiyor Deutsche Bank öngörüsünde. Aynı anda Fransa''dan, Le Mond''dan bir haber yayılıyor. “Türkiye''nin 2001 krizini tekrar yaşama lüksü yok. Ankara gururunu ayaklar altına alarak IMF''ye çağrıda bulunmalı. Türkiye felakete koşuyor” gibi son derece korkutucu ifadeler kullanılıyor Le Monde!

Avrupa''nın altıncı, dünyanın 17. büyük ekonomisi olan Türkiye''nin, hiç de hak etmediği çok daha zayıf ülkeler kategorisinde zikredilmesi son derece dikkat çekici.
İngiltere, Almanya ve Fransa''dan aynı söylemin yükselmesi son derece rahatsız edici.
Bütün bu senaryoların “Türkiye''nin kontrolden çıktığı, başına buyruk hareket ettiği, bölgesinin lideri olmaya hazırlandığı, 85 yıllık Cumhuriyet tarihini aşıp yeni bir güç olarak öne çıkmaya çalıştığı” şeklindeki tartışmadan sonra çıkarılması hiç de rastlantı değil.
Ve bana göre, ekonomik göstergeler bir tarafa, Avrupa''nın üç merkez ülkesinin, Türkiye''nin iradesini kıracak, moralini bozacak bir yaklaşımın aynı anda sergilenmesi kesinlikle politik tavırdır. Onlara göre Türkiye bir meydan okumaya girişti. Bu irade ezilmelidir. Yeni bir kriz dalgasıyla ya da terörle. 2001 krizinden sabıkalı olan Deutsche Bank''a dikkat etmek gerekiyor.
Hepsini üstüne, bütün bunlara rağmen, çok olağandışı bir gelişme olmasa, Türkiye yolunda yürüyecektir. O olağandışı gelişmelerin neler olabileceğini söz konusu ülkelerin geçmişteki fiillerine bakarak tahmin ediyoruz. Yine yaparlarsa Türkiye''yi zaten kaybetmis olacaklar. Ve karşılarında yeni bir rakip bulacaklar!

Devrimci Obama ve hayal pazarı!
00:004/11/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye Cumhurbaşkanlığı seçimine hazırlanırken ABD''li veya onlar adına “düşünce” üreten “yerli” bazı aklı evveller, bu ülke için, hepimizi galeyana getiren dehşet senaryoları çiziyordu.

“Türkiye için bir dönüm noktası” olacaktı, “Son elli yılın seçimi” olacaktı, “Böyle bir Cumhurbaşkanı''na asla izin verilmeyecek”ti, “darbe olması ihtimali yüzde elli”ydi, “Türkiye''de iç çatışmaya kadar uzanacak gerilimler yaşanacak”tı, “Batı Türkiye''yi kaybediyordu ve kesinlikle müdahale edilmeli”ydi, “iç çatışma yaşanma ihtimali vardı” hatta Türkiye''nin parçalanma riski söz konusuydu…

Hiç biri, ama hiç biri bu ülke için küçücük iyi niyet işareti yansıtmıyordu. Washington''dan, “düşünce” kuruluşlarından “Türkiye uzmanları” ardı ardına senaryolar yayınlıyor, bu senaryolar derhal buralara ulaştırılıyor, taraftar buluyor, krizlere yol açıyordu.

Adeta Türkiye''yi yönetir duruma gelen, bu ülkenin kaynakları tarafından beslenen bu “düşünce adamları”nın öngörülerinin hiç biri tutmadı. Onlar iç savaş bile dedi ama Türkiye tam tersi güç kazandı. “Cazalandırılacak ülke” bir anda bölgesinin en dinamik ülkesi oldu. Hatta Batı''dan bağımsız kendi yolunu çizer, çevresi için cazibe merkezi olur, bölgesel bir güce dönüşür, Cumhuriyet tarihinin en köklü siyasi atılımına girişir oldu.

Onlar bu ülkeyi kamplara ayırıp parçalamak istiyordu, Türkiye bölgeyi birleştiren güç oldu. Onlar “Türkiye dostu” olarak böyle hezeyanlar üretiyordu, Türkiye bugün kendi bölgesinde Avrupa Birliği''nden bile güçlü konuma geldi.

Hani nerede o “düşünce adamları?” Türkiye için kabus senaryolarından başka önerecekleri bir şey yok mu? Gelsinler bu açılımı görsünler, bunun üzerine öngörülerde bulunsunlar, neden ortalarda görünmüyorlar? Neden Türkiye için, şu anki durumu için tezler, öngörüler üretmiyorlar?

Aynı insanlar, aynı kuruluşlar, aynı çevreler şimdi ABD için üretiyorlar. Ama bir fark var: Türkiye için ne kadar acımasız tezler üretiyorlarsa ABD için aynı oranda sempati üretiyorlar. Hayaller kuruyorlar. ABD''nin geleceğine ilişkin bir tane olumsuz öngörü, tez, senaryo göremedik onlardan…

Oysa;

On yıldır dünyayı kasıp kavuran dehşet rüzgarları Amerika''dan esiyor. İki ülkenin işgali orada planlandı ve uygulandı. Yüz binlerce insan o devlet tarafından öldürüldü. Dünyanın yarısıyla savaş haline gelindi. Yeryüzünün bütün kaynaklarına yönelik talan harekatının merkezi orası. İnsanlık tarihinin en ürkütücü planlamaları orada yapılıyor. Latin Amerika''dan Uzak Asya''ya kadar her ülke, onların şerrinden kaçıyor. Dünya''yı yaşanılmaz hale onlar getirdi. İnsanlığın ortak umutlarını onlar yıktı.

Şimdi ekonomik krizle boğuşan, dünyaya kriz ihraç eden onlar. Siyasi ve ekonomik kriz yüzünden sadece kendilerini değil bir çok bölgeye korku yaşatan onlar. Ama bakın, bu adamlardan, bu çevrelerden, o meşhur düşünce merkezlerinden hiçbir olumsuz tez çıkmıyor!

Bugün seçim yapılacak. Amerika için de belki son elli yılın en önemli seçimi. Kim kazanacak? Seçim adil olacak mı, yine mahkeme kararlarıyla mı sonuç belirlenecek, siyah bir lideri beyaz Amerika hazmedecek mi, ne tür tartışmalar yaşanacak, toplumsal gerilimler mi ortaya çıkacak?

Genel kanı Barack Obama kazanacak. Eğer Beyaz Amerika''nın ırkçılık dalgası galip gelmezse… Peki Obama ne yapacak? Onlara göre bu bir değişim, hatta devrim. Neyin devrimi? ABD''de temelde neyi değiştirebilirler?

Aslında hiçbir şeyi… Müslüman kökenli bir siyahi adam lider olacak. Sempati dalgalarının ötesinde 21. yüzyıla dönük Amerikan stratejilerinde hiçbir köklü değişiklik görmeyeceğiz. Hatta benzer savaş politikalarını devrimci ve değişimci Obama döneminde de izleyeceğiz.

Ekonomik krize çare olacak mı? Zor. Çünkü Obama''nın devrimciliği bu ekonomik sistemi dönüştürecek kadar değil.
Tek kutuplu dünya özlemi sona erecek mi? Hayır. Çünkü Obama derin Amerikan stratejisini bu kadar etkileyebilecek güçte olmayacak.
Dünya ile barış ve uzlaşma öne çıkacak mı? Hayır. Çünkü Obama seçilir seçilmez önünde devasa krizler bulacak.
Askeri endüstriyel kompleksin temsilcisi RAND''ın, Pentagon''a sunduğu raporlara bakılırsa, bu gerçek olacak. Raporda, krizden kurtulmak için ABD''nin mutlaka yeni bir savaşa girmesi isteniyor.
Madeleine Albright, Colinn Powell ve Jeo Biden''a göre, Obama seçilir seçilmez, üç dört ay içinde önünde dev bir uluslararası kriz bulacak. Sistem ona öyle bir oyun oynayacak ki, ilk döneminde bu krizlerle uğraşmaktan nefes alamayacak hale gelecek.
Daha ileri gidenler var: Seçim sonrası yeni bir 11 Eylül saldırısı olacağına inananlar arasındaki isimler son derece dikkat çekici. Bizzat Obama''nın kendisi, McCain, Cheney, Bush, emekli Donald Rumsfeld ve daha niceleri böyle bir saldırı bekliyor. “Amerika''nın yeni bir 11 Eylül''e ihtiyacı var. Çünkü düşmanı unuttular. Amerikan halkını birleştirmek için bu gerekli” kanaatini açıkça ifade edenler var.
Bir sürpriz olmazsa Obama seçilecek. Onu devrimci, değişimci, ABD ve dünyayı değiştirecek adam gibi sunanlar hayal pazarlıyor. ABD gerçeklerini tartışması gerekenler de aynı hayalin pazarlamacıları. Oysa Amerikan rüyası çoktan bitti. Gerçeklerle yüzleşelim artık…

Obama ve zafer: Kimler kazandı?
00:006/11/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Amerikan seçimlerini; yoğun yağmur altında Roma sokaklarını keşfederken, dikkatimi başka bir programa yoğunlaştırmışken, çok az yerine sadece bir göz atacak kadar zaman ayırabildiğimiz bu kenti iki gün içinde mümkün olduğunca sindirmeye çalışırken izlemek zor oldu.

Roma''yı gezmek ne kadar keyif verdiyse, seçimler üzerinde yoğunlaşma fırsatı bulamamak o kadar keyifsizdi. Amerika''yı böylesine heyecanlandıran, dünya genelinde dikkatle izlenen, hem ABD için hem de dünyanın geleceği için böylesine kritik bir seçimi, kendi çalışma disiplinim içinde izlemek isterdim.

Sonra, aslında bunun bir gereklilik olmadığını gördüm. ABD ile ilgili her gelişmeyi izleyen benim için bile, seçmenlerin sandık başına gitmesiyle sonuçların açıklanması arasında yapacak hiçbir şey yok. Öyleyse sonuçları öğrenmek yeterli. Çünkü iki ihtimalin de hem ABD için hem de dünya için ne anlama geleceğine ilişkin kanaatler kesinleşmişti.

Obama kazandı. Amerika için “devrim”, dünya için umut oldu. McCain kazansaydı, Cumhuriyetçiler yine kazansaydı bütün dünya buz kesilecekti. ABD''nin ve dünyanın siyasi olarak tükendiği, ekonomik olarak büyük bir uçurumun kenarında olduğu bir dönemde, umuda ihtiyacı vardı ve o umut Barack Hüseyin Obama''ydı.

Tarihi bir seçim oldu. Sonucu da tarihi oldu. İlk kez siyah bir lider dünyanın en güçlü ülkesinin, siyasi ve askeri öncüsünün, küresel sistemi şekillendiren ülkenin başkanı oldu. Sadece Amerika''nın değil, dünyanın en önemli ülkesi oldu.

Siyah bir adam. Ataları Müslüman bir adam. Kişisel geçmişi en tartışmalı adam. Seçim kampanyasında El Kaideci bile ilan edilen adam… Kenya''dan Beyaz Saray''a uzanan çalkantılı bir hayat.

Bazılarına göre Martin Luther King, bazılarına göre Malcholm X, bazılarına göre kölelerin Amerika''yı yönetmesi. Afrika''dan taşınan, daha kırk yıl öncesine kadar okullara, restoranlara bile alınmayan kölelerin torunları şimdi Beyaz Saray''a bir lider tayin etti.

O bir umut, en çok bunu kullandı. ABD seçmenlerine değişim, devrim ve umut vaat etti. Neyi değiştireceği, neyin devrimini yapacağı belirsiz olsa da.. Beyaz Amerika''ya rağmen, ırkçı Anglo-Sakson statükoya rağmen, kendilerini dünyanın tek hakimi gören neocon kıyamet savaşçılarına rağmen, kitleleri harekete geçirebildi.

Hem seçmeni için, hem ezilenler için, hem dünya için bir şeyleri değiştireceğini ilan etti. Sempati ondan yanaydı, insanların gönlü ondan yanaydı ama sandıktan sürpriz çıkabileceği korkusunu hemen herkes yaşıyordu. Olmadı, o seçildi.

Bütün bu romantik özlemlerin ötesinde, Obama''nın seçilmesi dünya genelinde etkin olan, Bush yönetiminin hırçınlıklarının yol açtığı çatışmacı, saldırgan, dışlayıcı, tahrip edici dış politik anlayışının değişeceğine dair umutları da artırdı. Daha uzlaşmacı olacak, uluslararası kurumları ciddiye alacak, çatışma yerine küresel koalisyonu önceleyecek, krizlere uzlaşma ile çözüm arayacak, küresel barış yolunca adımlar atacaktı.

Sempati, umut bu kadarını sağlayabilir miydi? Bekleyip göreceğiz… Bugüne kadar yaşananların Bush yönetiminin çılgınlıkları olduğuna inananlar için bir şeylerin düzelmesi ihtimali elbette var. Ama bunların dünyanın öncü ülkesinin 21. yüzyıl projeleri olduğunu düşünenler için Obama''nın seçilmesinin tek etkileyici yanı, siyah ve ezilenlerin arasında bir liderin Beyaz Saray''a oturması olacaktır.

Obama mı kazandı, siyahlar mı kazandı, Müslümanlar mı kazandı, gerçekten demokrasi isteyen mi kazandı, değişim yanlıları mı kazandı yoksa Amerika mı onu da göreceğiz.

Biz şimdilik bu sonucun heyecanını yaşayalım, umudun nasıl bir şey olduğunu tadalım, bu halin keyfini sürelim. İnsanlık adına bütün çirkinlikleri sergileyen bir kadronun gücünün elinden alınmasına sevinelim.

Daha sonra, aslında Obama''nın ya da ezilenlerin değil sistemin kazandığını, sistemin kendini Obama gibi bir kimlik üzerinden yenilediğini, Amerikan toplumundaki bölünmüşlükleri azalttığını, kitleleri tekrar ortak hedeflere kilitlemeye çalıştığını, yeni bir “Amerikan Rüyası” kurduğunu tartışırız.

Elbette bu Amerikan tarihinin en önemli olaylarından biri. Elbette dünya için çok anlam ifade ediyor. Elbette hepimizi heyecanlandırıyor. Elbette dünya için güzel umutlarımızı canlandırıyor. Ama bir yanımız o kadar gerçekçi ki, bu halin uzun sürmeyeceğine inanıyoruz.

Çünkü aslında Obama değil Amerika kazandı. Şimdilik durum bu. Ancak Obama''nın, bu yeni dalganın bile Amerika''yı istediği yere taşıyacağından emin değiliz.

“Yeni bir rüya” kurulsa da, bize göre “Amerikan Rüyası” gerçekten çöktü!

Cool America...!
00:007/11/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Barack Hüseyin Obama''nın sürpriz olmayan seçimiyle, “siyah devrim” yaşayan Amerika''da, Martin Luther King''in rüyası ile Malcholm X''in isyanını Beyaz Saray''a taşındığı yanılsaması bir süre sonra yerini hep bildiğimiz acı gerçeğe bırakacak. Ama yine de sevinelim, moral bulalım, küçük de olsa umutlarımızı yeşertelim.

Amerikan tarihi açısından derin bir kırılma yaşanıyor, doğru. Siyahlar ve ötekiler devlet iktidarı üzerinde söz sahibi oldular, doğru. Kenya''dan Endonezya''ya kadar dünyanın en az doksan ülkesini sevinç dalgası sardı, doğru.

Bir yetim çocuk dünyanın en güçlü ülkesini yönetir oldu, doğru. Fakirlikle iyi eğitimi, beyazla siyahı, barışla Amerikan iktidarını, imajla gücü, Müslümanıkla Hristiyanlığı kendi kişiliğinde birleştirdi.. Hepsi doğru.

Siyasi ve ekonomik gerileyişini saldırganlıkla kamufle etmeye çalışan, refah güvenliği ve emperyal hırsları için dünyanın bütün zenginliklerine saldıran, kendi içinde derin ırkçı ve kültürel ayrışmalar yaşayan Amerika için bütün bu özellikleri bünyesinde taşıyan başka bir aday bulunabilir miydi?

Obama heyecanını küçümsüyor, hafife alıyor değiliz. Ama bu duyguların çok uzun ömürlü olmayacağına inanıyoruz ve bunu paylaşmak zorundayız.

Siyah olmasının, geçmişi Müslüman olmasının, ezilen sosyal kesimden gelmesinin göz yaşartıcı ve göz kamaştırıcı hali dışında; neyin devrimini yapacağını, Amerikan toplumunu nasıl birleştireceğini, agresif dış politikasında ne tür değişiklikler yapacağını, dünya ile uzlaşma zemini sağlayıp sağlayamayacağını veya istese de bunları yapmasına izin verilip verilmeyeceğini bilmiyoruz. Bugüne kadar tanık olduklarımız, geçmişten öğrendiklerimiz bizi gerçekçi olmaya zorluyor.

Ekonomik sistemi belirleyenler aynı, sermaye baronları aynı, dünyayı soyan kurumlar aynı, Pentagon orada duruyor, dünya genelinde 750''den fazla ABD askeri tesisi aynen duruyor, Washington''ın 21. yüzyıla ilişkin güvenlik stratejileri ürkütücü özelliklerini koruyor. Bütün bunları değiştirmek mümkün mü?

Bilen bilir ki, bunların kökten değişmesi Obama''yı Mihail Gorbaçov''a dönüştürecektir. ABD''nin dünya lideri olma özelliğini yok edecektir. Bilen biliyor ki, zaten dünya böyle bir Amerika istiyor; küçülen, tek süper güç özelliğini kaybeden, biraz içe kapanan, emperyal hırslarını daraltan bir Amerika.

Obama seçildi de ne oldu? Sempati bütün günahları siler mi? Irak''ta öldürülen bir milyondan fazla insanı ne çabuk unuttuk? Afganistan''daki kıyımı ne çabuk unuttuk? Yeryüzünün en tenha köşelerinde kurulan işkencehanelerini, esir kamplarını, karakol gemilerini Amerika yapmadı mı? “Bir seçim, bir devrim” ve her şeyi sıfırdan başlatmak.. Mümkün mü? İnsanlığın ortak hafızası bu kadar zayıf mı?

Obama seçildi, siyah devrim sadece Amerika''ya değil, dünya geneline yayıldı. Şimdi “Cool America” modası aldı başını gidiyor. Cool America!.. Bembeyaz bir sayfa. Yepyeni bir imaj. Bütün çirkinlikleri örter nasılsa, değil mi? Bu da bildiğimiz Amerika işte... Hem kendini yeniliyor, hem dünya genelindeki imajını hem de bir dinlenme molası veriyor..

Obama ve demokratlar iktidarında Türk-ABD ilişkileri nasıl olacak? Bugüne kadar Ermeni tasarısı nedeniyle Cumhuriyetçileri isteyenler bile tavır değiştirmiş, “Obamacı” olmuş. Onlar da “cool America” takılıyor şimdi.

Hemen söyleyelim, Cumhuriyetçiler de kazansa, Demokratlar da kazansa, Obama Devrimi” de olsa Türk-Amerikan ilişkileri hiçbir zaman geçmişteki gibi olmayacak. Hiç kimse Türkiye''den öyle tek yanlı bağımlılık ilişkisi beklemesin. Türkiye''nin son birkaç yılını izleyenler bunun nedenini fark etmiş olmalı: Türkiye artık kendi yolunu çizen, kendi yörüngesini oluşturan, kendi bölgesinin merkezi olan, küresel ilişkilerde hiç olmadığı kadar söz sahibi olan bir ülke. Bu yüzden, Türk-Amerikan ilişkileri nitelik değişimine uğradı.

Roma''da yapılan İtalya-Türkiye Forumu''nun 5. toplantılarında, bu nitelik değişimin gösteren örneklerden biriydi. Fransa''nın; Türkiye''nin kendi bölgesindeki atılımlarına ortak olma çabası gibi, İtalya''nın da AB''den farklı olarak Türkiye ile özenli bir yakınlaşma çabası içinde olduğunu, Türkiye''nin gücüne yakınlaşmaya çalıştığını fark ettim. Artık AB ülkeleri, Türkiye ile ilişkilerini AB şemsiyesinin dışında ikili olarak ilerletmek için azami çaba sarfediyor. Bu, başarının ve gücün göstergesidir. İtalya örneğinde olduğu gibi, Türkiye AB ülkeleri arasında da etkinliğini özel ilişkilerle artırıyor. Forum çerçevesinde STK işbirliğinin yanında bir çok alanda ortaklıkların projelendirilmesi oldukça sevindirici.

Dışişleri Bakanı Ali Babacan ile İtalya Dışişleri Bakanı Franco Frattini''nin konuşmaları sırasında hep bunu düşündüm. Frattini''nin; “Türkiye''nin AB''ye ihtiyacından çok AB''nin Türkiye''ye ihtiyacı var” diyerek Türkiye''nin son yıllardaki başarılarını “AB''nin gücü” olarak tanımlaması aslında anlatmak istediğimi net olarak ortaya koyan iki cümle. Türkiye yakın çevresinde AB''den daha ağırlıklı bir güç haline geldi ve her ülke bunun farkında.

Amerika da farkında. İşte bu yüzden Türk-Amerikan ilişkileri farklı olacak. Obama seçilmeseydi de böyle olacaktı.

Amerikan seçimlerinden bu kadar heyecan duyanların Türkiye''nin bu tarihi yürüyüşünü de, bütün önyargılarını bir kenara bırakarak, teslim etmeleri, bundan da heyecan duymaları gerekiyor. ABD, yaşadığı heyecanla o kadar derin krizlerin üstesinden gelmeyi düşünebiliyorsa Türkiye neden yapamasın.

En iyisi biz şimdilik “cool Amerika” modasının dinmesini bekleyelim…

İşte Adamımız!
00:0011/11/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

O artık, “devrim ve değişim” sloganıyla dünyevi iktidarın zirvesine ulaşan ezilmişlerin ve ötekilerin temsilcisinin, ırkçılığa karşı tarihsel zaferin mimarının, Müslüman dünyada adına kurbanlar kesilen siyah liderin “altın çocuğu.” Dünyaya düzen getirecek, adalet getirecek diye bakılan, adeta Mesihleştirilen adamın sağ kolu.

Aile geçmişi, gelişim süreci, ait olduğu çevre, üslendiği sorumluluklar, sırlarla dolu hikayesi, Nazi bağlantıları, yüzlerce Filistinlinin öldürülmesiyle ilgisi, Deir Yasin katliamıyla alakası ve kapkaranlık bir hayat!..

Bazılarına göre bir teröristin oğlu, “vaat edilen toprak” için savaşan örgütün mensubu. Küresel ekonomik krizin en önemli sebebi olarak gösterilen Hedge fon yöneticisi olan ve büyük paralar kazanan adam.

İsrail yanlısı değil, İsrail aşırı sağı mensubu.. Bildiğimiz anlamda bir Zio-faşist. Elinden gelse bütün Ortadoğu''yu düm düz etmek isteyen biri. George Bush''u bile, İsrail''e yeterli destek vermediği için eleştiren adam. Tam anlamıyla ırkçı…

18 yaşına kadar İsrail vatandaşıydı. İsrail pasaportunu gizledi. 1991''deki Körfez Savaşı sırasında İsrail pasaportunu gün yüzüne çıkarıp, “ülkesi” İsrail''i Saddam''ın füzelerinden korumak için askere gitti. Lübnan sınırında görev yaptı.

Ailesi, 1931-40 yıllarında Naziler''le işbirliği yapıp Filistinlilere ve İngilizlere karşı savaşan terörist örgütlere mensuptu. Benahem Begin''e bağlı Irgun çetesinin üyesiydi. Siyasi suikastler yapıyor, BM temsilcilerini öldürüyor, Filistinlileri topraklarından sürmek için köy katliamlarına girişiyorlardı. Bu terörist operasyonlar İsrail devleti ilan edilene kadar devam etti.

İşte “altın adamı”mızın geçmişi, bugün İsrail ordusunun temelini oluşturan bu terörist örgütlere uzanıyor. Amcası bu saldırılar sırasında ölür ve adamımıza amcasının adı verilir.

Babası Benjamin Auerbach''tır. Söz konusu örgütlere silah sağlayan isimlerdendir. Stern çetesi bu örgütlerden en radikalidir ve ailesi bu örgütle bağlantılıdır. İngiltere''nin Filistin''i terk etmesi ve İsrail devletinin kurulması için Nazilerle birlikte hareket ederler. İrgun''un çocukları, aslında Nazi müttefiki Yahudilerdir!

Auerbch soyadı sonradan Emanuel olarak değiştirilir. Adamınızın adı da Rahm yani Rahmim''dir. Rambo bile derlermiş kendisine. Clinton ekibinde yer alan, İsrail ve Ortadoğu ile ilgili her girişimin içinde bulunan kişidir. Babası gibi o da çifte pasaportluydu. Hem İsrailli hem Amerikalı…

Bazılarına göre bugüne kadar Barack Obama''yı yöneten, koruyan, destekleyen, ona yol gösteren kişi olmuştur. Obama''nın Musevi lobi kuruluşlarının en büyüklerinden AIPAC''taki programını da o ayarlamıştır.

Ve Rahm Emanuel, Obama ekibinin başına getirilmiştir. O artık Beyaz Saray''daki en etkin kişidir. Hem Beyaz Saray''ı hem de Obama''yı yönetecek gerçek kişidir. Daha şimdiden İran konusunu tartışmaya açmıştır.

Tıpkı ABD yönetiminde her zaman konumunu koruyan, ABD''den daha fazla İsrail aşırı sağına mensup olan diğer çifte vatandaşlar gibi. Kimler onlar?

Rechard Perle, Paul Wolfowitz, Lawrence Franklin, Douglas Feith, I. Lewis Libby, Eliot Abrams, Marc Grossman, Robert Zoellick, Ari Fleisher, David Frum, John Bolton, Eliot Cohen, Davud Wurmser ve daha niceleri. Hanry Kissinger''ı da ekleyelim.

Hepsi neocon ortağı. Hepsi ırkçı. Hepsi Yeni Amerikan Yüzyılı projesinin mensupları. Hepsi sekiz yıldır İslam dünyasını savaş alanına çeviren ekipten. Hepsi İsrail aşırı sağına mensup. Amerika''dan çok İsrail''i devlet olarak görür. Bu yüzden de ABD''nin sırlarını İsrail''e taşır. Bir çoğu nükleer casusluk olayına karışmış, soruşturmalar atlatmış. Aslında hepsi istihbaratçı. Tabi İsrail adına. Hepsinin, ama hepsinin ortak iki noktası İsrail''e bağlılık ve İslam düşmanlığı. Bu yüzden ABD''nin siyasi gücünü, askeri gücünü kendi düşmanları üzerine salmışlardır.

Rahm Emanuel, aynı misyonu üslendi. ABD''deki Musevilerin yüzde 80''e yakını bu yüzden Obama''ya oy verdi. Onun döneminde ABD''nin, Ortadoğu politikasında hiçbir değişiklik olmayacak. Belki savaş daha da yayılacak. Daha kampanya döneminde yeni ABD Başkanı''na “Pakistan''ı vuracağım” dedirten ne olabilir? Elbette bu ülkenin nükleer gücü. Peki bu kimi rahatsız ediyor? Elbette İsrail''i.

Obama tarihsel bir figür. Başkan Yardımcısı başka biri. Ama bu dönem adından en çok söz ettirecek olan Rahm Emanuel. “Değişim” bu mu?

Barack Obama''nın aslında pek bir yerde yer almayan bir sözünü hatırlıyorum. “Aile geçmişimiz Müslümanlıktan önce Yahudi olabilir.”

Yahudilik veya İsrail değil konumuz. Bu ideolojik kadroların ABD üzerinden dünyaya nasıl bedel ödettikleridir. Bu yüzden bizim için önemlidir. Bu yüzden “Obama kurbanları” kesenler hayal kırıklığına uğrayabilir.

Obama kadar Bu “altın adam”ı da izlemenizi öneriyorum!

"Dünyaya diz çöktürecek" olay!
00:0012/11/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünya genelinde bir çok liderler, ülke temsilcileri, sanki sözleşmiş gibi, “birkaç ay içinde dünyayı sarsacak bir gelişme olacağı”nı söylerse ne düşünürüz? Hem de bu açıklamalar üç gün içinde ardı ardına yapılıyorsa..

Sözü edilen tehlike, kendi ifadelerine göre, o kadar büyük ki, 11 Eylül saldırılarını gölgede bırakacak. Dünyası sarsacak. Dünya düzenini kökten değiştirecek kadar etkili olacak. Ve bu büyük ihtimalle nükleer bir saldırı olacak.

Avustralya Başbakanı böyle diyor. Aynı şekilde dünya başkentlerinden ardı ardına benzer açıklamalar geliyor. Bazıları bunu “yeni bir 11 Eylül saldırısı” olarak nitelerken, açıklamaların çoğunda kullanılan cümleler çok daha ürkütücü. Bizzat Obama''nın kendisi, McCain, Cheney, Bush, emekli Donald Rumsfeld ve daha niceleri böyle bir saldırı beklediklerine ilişkin açıklamalar zaten yapmışlardı. “Amerika''nın yeni bir 11 Eylül''e ihtiyacı var. Çünkü düşmanı unuttular. Amerikan halkını birleştirmek için bu gerekli” kanaatini açıkça ifade edenler vardı. Ama biz bunları, gelenek haline gelen abartılı paranoyanın sonucu olarak gördük.

Bu seferkiler biraz başka. Şöyle:

İngiltere Başbakanı Gordon Brown''un Güvenlik danışmanı Lord West, “Yeni ve büyük bir hazırlık yapılıyor. Tehdit çok büyük. Önlem amacıyla yapabildiğimiz her şeyi yaptık. Ama tehdit büyümeye devam ediyor” diyor.

Avustralya Başbakanı Kevin Rud: “Nükleer felaketten” söz ediyor ve tehlikenin büyüklüğünün yanında diğer tehditlerin “önemsiz” kalacağını söylüyor.

ABD Dışişleri eski Bakanı Colin Powell: Aynı tehdide işaret eden sözler söylüyor: 21-22 Ocak tarihini işaret eden Powell, yine de tehdidin niteliği hakkında çok şey bilmediklerini söylüyor.

Fransa Dışişleri Bakanı Bernard Kouchner: Bu açıklamalardan önce, “İran nükleer silah yapma aşamasına gelmeden önce İsrail''in bu ülkeyi vuracağı”nı söylemişti.

ABD Dışişleri eski Bakana Madeline Albright: Obama''nın Beyaz Saray''a oturmasıyla yani önümüzdeki aylarda çok ciddi bir uluslararası krizin çıkacağını söyledi.

Obama''nın Başkan Yardımcısı Joseph Biden''ın o ünlü sözlerini buraya özellikle eklemek gerekiyor. Çünkü sözü edilen tehditle ilgili en sarih ifadeleri o sarfetti.

“Hazırlıkları yapılan krizin önümüzdeki altı ay içinde ortaya çıkacağını” iddia eden Biden, “işte o zaman Obama''nın toplumsal liderlere ihtiyacı olacağını, işte o zaman Amerikan halkının kabullenemeyeceği kararlar almak zorunda kalacağını, toplum önderlerin kitleleri yatıştırmasına ihtiyaç duyulacağını” vurguluyor.

Zbigniew Brzezinsky de aynı iddiaları içeren sözleri tekrarlıyor.

Açıklamalar sanki bir koordinasyon çerçevesinde yapıldı izlenimini uyandırıyor. Neden hepsi aynı zamanda benzer açıklamalar yaptı? Nükleer içerikli olacağı öne sürülen bu büyük tehdit ne? Yoksa kitleler, hükümetler tarafından endişe verici gelişmeler için mi hazırlanıyor?

Başka iddialar da var. Şöyle:

En tehlikeli dönem Obama''nın ilk yılı olacak. Tıpkı Bush gibi. Bush, ilk yılında 11 Eylül saldırısıyla yüzleşti. Bu krizi kullandı. İşgaller ve savaşlar geldi. Önleyici saldırı adı altında küresel düzeyde askeri müdahaleler başladı.

Elitler, Obama''nın ilk yılında ekonomik krizi belki de bu amaçla kullanacak. Yeni ABD Başkanı''nın Beyaz Saray''a yerleşmesinden sonraki üç ay içinde sözü edilen tehdidin ortaya çıkacağı söyleniyor. Biz “ortaya çıkacak” diyoruz, belki de buna “uygulanacak” desek daha doğru olacak.

Terör saldırısı ya da nükleer saldırı.. Dünya düzenini sarsacak gelişme sadece bu saldırı olamaz. Sözü edilen büyük tehdit, elitlerin yeni dünya devleti kurmak için en önemli gerekçeleri olacak. Bu yüzden “büyük olay”ın bir plan olabileceği akla geliyor.

Daha şimdiden “tek para”, “tek merkez bankası” ve “tek dünya devleti” ifadeleri kullanılmaya başlandı. Önümüzdeki hafta yapılacak G-20 toplantısının bu sürecin kapılarını açacağı söyleniyor. Bazıları yeni dönemde ABD''nin “egemenliğinin” sorgulanacağını söylüyor.

Yeni Para Sistemi kurulacak: Dünyayı para ile kontrol edenler askeri olarak da kontrol etmeye başlayacak.

Dünya Merkez Bankası kurulacak. Bütün ekonomik sistem bu merkezden kontrol edilecek. Sadece para değil, kaynakları da belli bir merkezden kontrol edilecek.

Tek Devlet: Yeni ekonomik düzene bağlı olarak küresel iktidar da tek merkezden kontrol edilecek.

ABD''nin, Batı''nın istediği bu. Krize çözüm bulmak yerine krizi küresel hegemonya için gerekçe olarak kullanmaya çalışıyorlar. Dünya çok başkentli bir düzene doğru ilerlerken, siyasi ve ekonomik merkezlerin sayısı çoğalırken Batı''nın bu arayışı hiç de iyiye işaret değil.

Rüzgarı tersine çevirmek için tek yol var: Dünyayı sarsacak bir ani gelişme. Terör saldırısı mı olur, nükleer saldırı mı olur, bilmiyoruz. Yukarıya aldığım uyarılar işte bu gelişmenin habercisi olabilir.

Ekonomik krizin finans sektörünü aşıp reel ekonomiyi vurmaya başladığı, ABD''nin gururu olan sembol şirketlerin batmaya başladığı bir dönemde olduğumuzu hatırlayalım. Yukarıdaki büyük tehdide biraz böyle bakalım. Daha önce bu köşede yer alan “olağanüstü hal”e ilişkin cümleleri de hatırlayalım.

Ben, gerçekten, “olağan dışı bir dönem”de olduğumuzu hissediyorum…

Somali korsanları, PKK ve Blacwater
00:0013/11/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Nedir bu korsanlık meselesi? Güney Çin Denizi''nde, Hint Okyanusu''nda, Afrika açıklarında ağır silahlarla donanmış korsanlar gemileri kaçırıyor, milyonlarca dolarlık fidyeler istiyor, kıtalararası ticareti tehdit ediyor, NATO güçleri bu gemileri kurtarmaya çalışıyor, belli bölgeler donanma güçleri tarafından adeta kuşatılıyor, ama korsanlığın önüne geçilemiyor.

Küresel ekonominin iç içe geçtiği, siyasi ve askeri denetimden muaf neredeyse hiçbir toprak ve deniz bölgesinin kalmadığı dünyada yaşıyoruz. Sanki küresel olağanüstü hal uygulanıyor. Uluslararası güvenlikle hiç ilgisi olmayan bölgeler bile denetim altında tutuluyor. ABD yönetiminin Marmara Denizi''nde gemileri arama izni almak için Türkiye''de başvurduğunu hatırlayalım. Bu bir gösterge... Hiçbir güvenlik sorunu olmayan bölgeler bile kendi başına bırakılmazken yeryüzünün çok stratejik noktalarında hem de uluslararası askeri gücün denetlediği bölgelerde korsanlık faaliyetlerinin bu hızla yayılması düşündürücü.

Somali''den söz ediyorum. Son olarak bir Panama gemisi Somali açıklarında kaçırıldı. Daha önce Türk gemisi Neslihan kaçırılmıştı. Ondan önce içinde 33 tank ve silahlar bulunan bir Ukrayna gemisi yine korsanların eline düştü. Silahların Güney Sudan''a gönderildiği iddia edildi. Dahası gemideki silahların İsrail''le bağlantısının olduğunu öne sürenler bile çıktı.

Aynı bölgede bugüne kadar 80''e yakın gemi kaçırıldı. Bu gemilerden bir çoğu hala korsanların elinde. Türkiye''nin de katkıda bulunduğu NATO güçleri bölgede güvenliği sağlamaya çalışıyor ama göründüğü kadarıyla yeterli olmuyor.

Biraz geçmişe gidelim. Somali bölgesinden önce Hint Okyanusu''nda ve Pasifik''te korsanlık başlamıştı. Özellikle 11 Eylül ve Afganistan işgali öncesi giderek artan korsan faaliyetleri sonra birden kesildi. Faaliyetlerin durmasından sonra başka bir “korsanlık” deşifre oldu. ABD''nin hayalet gemileri. Yani işkence gemileri. Yani karakol gemileri. Yani sayısız insanı kaçırıp hapsettikleri, sorguladıkları gemiler… O insanlara ne olduğu hala bilinmiyor.

Aynı durum yılda 20 binden fazla geminin geçiş yaptığı Somali bölgesinde, Kızıldeniz''in çıkış bölgesinde başladı. Kızıldeniz, Yemen ile Somali''nin kontrol ettiği bölge dünyanın en önemli ticaret ve enerji boğazlarından biri. Bu yüzden ABD, 11 Eylül''den sonra bölgede bir donanma gücü tutmaya başladı. Cibuti adeta ABD''nin donanma üssü gibi. NATO üyesi ülkeler de aynı bölgede denetim yapıyor. Ama nedense korsanlık önlenemiyor.

Hatırlamaya devam edelim:

2006 Haziran ayından bir haber: “Somalili İslamcılar, başkent Mogadişu''nun kontrolünü ele geçirdi. Müslüman Kardeşler Teşkilatı''nın Somali kolu olan İslami Birlik Başkanı Şeyh Şerif Ahmed, Magadişu''nun kendi kontrolleri altında olduğunu ve çarpışmaların sona erdiğini açıkladı.”

ABD, 1993 yılında Somali''ye binlerce askerin katıldığı kanlı bir operasyon yapmıştı. Ama korkunç bir facia yaşadı. Tam bir fiyaskoydu. Bu operasyon için “Black Hawk Dawn” adında bir film bile çevrildi. Amaç, her zamanki gibi, insani bir müdahaleydi! Oysa beş ABD firması Somali topraklarının üçte ikisini petrol ve doğalgaz sondajları için neredeyse kapatmıştı. Operasyon, bu şirketlerin çıkarlarını güvence altına almak için yapıldı.

1993''teki operasyon bir başka şekliyle yeniden başlatıldı, şirketlerin önü açılacaktı. Birkaç ay sonra, o dönemde ABD''nin Irak ordusunun başında bulunan General John Abizaid, Etiyopya''ya gitti. Ziyaretin üzerinden birkaç gün geçmişti ki, ABD''nin finanse edip eğittiği 15 bin kişilik Etiyopya askeri Somali''ye saldırıya başladı. Hem de ABD özel birliklerinin öncülüğünde.

Somali petrol zengini bir ülke değil. Bilinen rezervi 200 milyar metreküp doğal gaz. Ama ülkenin çok zengin petrol ve doğalgaz kaynakları barındırdığı, hem Ortadoğu petrollerinin geçiş yolu üzerinde bulunması hem de kendi zenginlikleri nedeniyle ABD için yeni bir fırsat oluşturduğu biliniyor. Conoco, Amaco, Chevron, Phllips gibi ABD petrol şirketleri ülkenin bir an önce kontrol altına alınmasını ve sondajların başlamasını istiyordu. Bunun sonucu olarak ABD ülkedeki savaş ağalarını hem askeri hem de finansal olarak desteklemeye başlamış, George Soros''un kurduğu “Uluslar arası Kriz Grubu” da sahnede yerini almıştı.

Böylesine hassas, bu kadar yoğun askeri trafiğin yaşandığı yerde korsanlar gemileri kaçırıyor bugün. Anlaşılır gibi değil. Peki kim bu korsanlar ve gerçekten fidye için mi yapıyorlar bunu? Bence olay bu kadar basit değil.

Irak''taki işgal güçlerinin içinde paralı askerlerin, güvenlik şirketlerinin rolünü biliyoruz. On binlerce paralı askerin neler yaptığını. İçlerinden en önemlisi olan Blackwater şirketi Somali açıklarında korsanlarla mücadele için görevlendirildi. Bu şirketin olduğu her yerde pis işler yapılır. Katliamlar, insanlık suçları işlenir. ABD ordusunun kirli işlerini havale ettiği bir şirkettir. Felluce katliamının sebebi ve sorumluları da onlardı. Irak''ta kaybolan 190 bin silahın nerelere dağıtıldığını bilen, dağıtımı yönetenler de onlar. Bu silahların bir kısmını PKK''ya aktaran da Blackwater şirketiydi.

Şimdi Blackwater Somali açıklarında korsanlarla savaşacak. O zaman bölgede önümüzdeki dönemde çok ciddi gelişmeler olacak demektir. Bekleyip görelim…

Dünyaya çok kötü bir sürpriz hazırladılar!
00:0014/11/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

15 Kasım''da, yani yarın G-20 ülkeleri küresel krize karşı neler yapılabileceğini tartışmak için Washington''da toplanacak. G-8 ülkeleri, AB temsilcisi ve gelişmekte olan ülkeleri içeren, Türkiye''nin de dahil olduğu dünyanın en büyük 20 ekonomisini tek bir çatıda toplayan, Başbakan Tayyip Erdoğan''ın da katılacağı Grup-20 zirvesinden ne çıkar?

Hemen belirtelim; tarihi bir zirve olacak bu. Dünya ekonomisinin son elli yılda girdiği en büyük bunalıma ilişkin bir zirve olacak. Bundan sonraki sürece ilişkin ilk ipuçlarını bu zirveden alacağız.

Amerikan ekonomisi durdu. Alman ekonomisi durdu. İngiliz ekonomisi durdu. Rusya ekonomisi durdu. Dünyanın merkez ekonomileri aslında durdu. Yakın gelecekte finansın ötesin yayılacak, üretimi vuracak, dünyanın dev kuruluşlarını iflasa sürükleyecek kriz süreci nasıl önlenebilir? İşte bunun işaretlerini alacağız.

Ancak zirve sadece bu nedenle tarihi değil. Çok kritik bir plan bu zirvede tartışmaya açılacak. Küresel ekonominin geleceğine yön vermek üzere hazırlanan ancak köklü siyasal sonuçlar doğuracağı söylenen, üzerinde anlaşma sağlanamazsa dünyanın gerçek anlamda iki ayrı kutba bölüneceği düşünülen bir gizli strateji alenileştiriliyor. Söz konusu stratejinin mimarları ABD ve İngiltere…

Stratejinin ayrıntıları şöyle:

Uluslararası Para Fonu IMF''ye adeta diktatörlüğü andıran bir rol yükleniyor. IMF bütün ülkelere ekonomi politikaları dayatabilecek, ekonomileri üzerinde söz hakkına sahip olacak. Özelleştirmeden serbest ticaretin ilkelerine kadar dünya ekonomisini ilgilendiren her alanda IMF tek hakim olacak.

Çin, Rusya, Brezilya, Rusya ve benzer ülkeler bu ABD-İngiliz Planı''na karşı çıkıyor. Bu ülkeler; IMF''ye bu kadar rol verilmesinin son derece tehlikeli olacağını söylüyor. ABD/İngiliz ekseninin küresel ekonominin patronu olmak için söz konusu stratejiyi hazırladığının farkındalar.

Plana muhalif ülkeler, finans sektörünün, türev piyasaların yeniden bu kadar güç kazanmasına karşı çıkıyor. Bunun yerine üretime ağırlık verilen bir ekonomi istiyor. Eğer söz konusu plan üzerinde anlaşma sağlanamazsa, iki farklı blok oluşacak. Üretim karşıtı, türev piyasa taraftarı, İkinci Dünya Savaşı''ndan bu yana süren sistemin bekasını savunan ülkelerle, finans değil üretim diyen, türev piyasaya karşı olan, modern teknoloji isteyen, bilimsel ve ekonomik değişimleri savunan ülkeler ayrışacak.

G-20 zirvesine 5 maddelik plan olarak getirileceği söylenen strateji üzerine tartışmaların siyasal okunuşu şöyle:

IMF bir anlamda Dünya Merkez Bankası olacak. Küresel ekonominin tek patronu, dolayısıyla da küresel politikalar üzerinde ABD-İngiliz çıkarlarını dayatacak bir güç haline gelecek. Şu an sarsılmakta olan globalleşmeye tekrar ivme kazandırılacak.

Bu süreç ileri aşamalarda yeryüzünde tek siyasi otoriteye kapı aralayacak. ABD''nin başaramadığı küresel imparatorluk, “Dünya Devleti” bu aşamada tartışılır olacak.

Oysa krizle birlikte başlayan tartışma bambaşkaydı. Elli yıldır dünya ekonomisinin patronluğunu yapan merkezin dağılmakta olduğu, çok başkentli bir ekonomik düzenin başlayacağı, siyasi açıdan biten tek kutuplu dünya düzenini arayışının artık ekonomik olarak da bittiği, yeni siyasi ve ekonomik düzenin daha dengeli olacağı varsayılıyordu.

Şimdi tek merkezli ekonomik sistemi savunanlarla çok başkentli ekonomik sistemi savunanlar çetin bir çatışmanın içine giriyor. ABD ve İngiltere, krizden kurtulmanın tek yolunun her şeyin merkezileştirilmesi olduğunu savunurken diğerleri merkezin dağıtılmasını, ülkelerin daha özgür hareket etmesini, çok kutuplu bir ekonomik sistemin tek çözüm yolu olacağını söylüyor.

Merkeziyetçi ülkeler aslında dünyanın tamamını istiyor. Ekonomiyi, kaynakları ve siyasi iktidarı tek elde toplamaya çalışıyor. Tek “Dünya Merkez Bankası” istiyor. “Tek Para Birimi” istiyor. “Tek Dünya Devleti” istiyor.

Yeni bir Anglo-Amerikan tekel oluşturmak isteyenlere şiddetle karşı durmak gerekiyor. Yoksa insanlık büyük bir fırsatı kaçırmış olacak. IMF''nin para basacağı, IMF üzerinden bir çeşit “küresel ortak para birimi”nin piyasaya sürüleceği yeni bir ekonomik sistem, yeni bir küresel sömürü mekanizması olacaktır. Transatlantik Merkez''in gücünü dağıtması, insanlık tarihindeki belki de en hayırlı gelişme olacaktır. Bunun için tarihin sunduğu en önemli fırsat bugünlerdir.

Türkiye olarak, 21. yüzyılda siyasi ve ekonomik ağırlık merkezinin değişmesini, dengelenmesini savunmak zorundayız. Türkiye''nin yüz yıl sonra yeni bir güç olarak öne çıkmasının tek yolu budur.

Korsanlara karşı Türk askeri mi gidecek!
00:0018/11/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Yasa Neslihan''dan sonra bir Türk gemisi daha Somali-Yemen bölgesinde korsanların eline düştü. Son bir yılda onlarca benzer vakanın yaşandığını göz önüne alınca, bu sıra dışı bir olay değil. Sıra dışı olan; Yemen''in 12 mil açığında korsan saldırısına uğrayan, 45 dakika boyunca direnen, sonunda teslim olmak zorunda kalan 105 metre boyundaki Karagöl isimli geminin kaptanının sözleri.

13 Kasım''daki, “Somali korsanları, PKK ve Blackwater” başlıklı yazıda Karagöl''ün kaptanının sözleriyle benzer ihtimalleri sıralayıp şu şüpheye dikkat çektim:

“Küresel ekonominin iç içe geçtiği, siyasi ve askeri denetimden muaf neredeyse hiçbir toprak ve deniz bölgesinin kalmadığı dünyada yaşıyoruz. Sanki küresel olağanüstü hal uygulanıyor. Uluslararası güvenlikle hiç ilgisi olmayan bölgeler bile denetim altında tutuluyor. ABD yönetiminin Marmara Denizi''nde gemileri arama izni almak için Türkiye''de başvurduğunu hatırlayalım. Bu bir gösterge... Hiçbir güvenlik sorunu olmayan bölgeler bile kendi başına bırakılmazken yeryüzünün çok stratejik noktalarında hem de uluslararası askeri gücün denetlediği bölgelerde korsanlık faaliyetlerinin bu hızla yayılması düşündürücü.”

Ne diyor Karagöl gemisinin kaptanı Uğur Mümtaz Temel?

“Korsan saldırısı sırasında bölgede denetim yapan NATO gemilerinden yardım istedik ama hiç birisi yardım çağrılarına cevap vermedi.”

Bırakın yardım etmeyi çağrılara cevap bile vermediler. Bir gemi tam 45 dakika korsan saldırılarına silahsız olarak direnirken onlar normal “denetimlerine” devam ettiler. Saldırı bölgesinin 20 mil yakınında biri Alman diğeri Yunan iki NATO gemisi, çağrıları umursamadı bile. Ve Karagöl gemisi korsanların merkezi olan El Marina limanına çekildi. Ele geçirdikleri diğer Türk gemisi Yasa Neslihan''ın tutulduğu limana.

Gariptir; Somali ve Yemen arasında ticaret gemilerini kaçıran korsanların iki ana gemiyi karargah olarak kullandıkları bilinirken, bu gemilerin ileri teknoloji izleme aygıtlarıyla donatıldığı ortadayken dünyanın en ücra köşelerinde operasyonlar yapan ABD/NATO güçleri bu karargah gemilere hiçbir şey yapmıyor.

Gariptir; yılda 20 bin geminin geçiş yaptığı dünyanın deniz trafiği en yoğun geçidinde çok sayıda ABD/NATO gemisi konumlanmışken, saldırıların yapıldığı sahaya en yakın Cibuti bölgesi 11 Eylül saldırılarından hemen sonra ABD''nin donanma üssü haline gelmişken ve bölgede izinsiz kuş uçurtulmazken korsanlar ellerini kollarını sallayarak koca gemilere el koyabiliyor.

Gariptir; Karagöl gemisinin kaçırılmasından sonra, NATO güçleriyle birlikte bölgede denetim yapan Türk savaş gemisi TCG Gökova Firkateyni, ekipten ayrılıyor, denetim görevine son veriyor. Henüz Gökova''nın NATO emrinden ayrılmasının resmi gerekçesini bilmiyoruz, ama ABD/NATO güçlerinin Somali açıklarındaki bu korsanlık faaliyetlerini engellemek istemediğini net bir şekilde söyleyebiliriz. Belki de bu saldırılar birileri tarafından dolaylı olarak destekleniyor.

Şimdi; BM Denizcilik Örgütü, sadece bu yıl içinde 216 geminin saldırıya uğradığı denetimsizliği görüşmek için toplanacak. NATO güçlerinin o bölgede bulunmasını da BM istemişti. Ama bu resmi gerekçelerin dışında her zaman gerçek gündemler, hesaplar, planlar vardır ve biz bunları aslında biliyoruz.

2003 yılında Somali''ye fiyaskoyla sonuçlanan bir ABD operasyonu yapıldı. Amaç bölgedeki zenginliklerdi. Ama bize iç çatışmayı sona erdirmek şeklinde yutturuldu. 28 Şubat''ın mimarlarından bir Türk generalinin yıldızı bu operasyonda parladı. Oysa oraya gönderilen Türk birliği aslında Batılı enerji şirketlerinin çıkarları için görevlendirilmişti.

2006''da operasyona kaldıkları yerden devam ettiler. İslamcı gruplar Somali''nin başkentine kadar ulaşmıştı. ABD''nin Irak ordusu komutanı John Abizaid, Etiyopya''ya gitti. Ziyaretin üzerinden birkaç gün geçmişti ki, ABD''nin finanse edip eğittiği 15 bin kişilik Etiyopya askeri Somali''ye saldırıya başladı. Hem de ABD özel birliklerinin öncülüğünde.

Şimdi yeni bir operasyonun alt yapısı hazırlanıyor. Somali başkenti ABD ve Etiyopya ordusunun denetimi altında. Devlet Başkanı Abdullah Yusuf, sadece başkentte varlıklarını sürdürdüklerini, hükümetin çökmek üzere olduğunu, muhalif grupların başkenti kuşatmak üzere olduklarını açıkladı. Nerde açıkladı? Etiyopya''da. Somilili gruplar, bölgedeki ABD destekli Etiyopya ordusuna ve onların kontrolündeki hükümete karşı birleşti.

Şu olacak: ABD ve Batılı güçler, “Somali El Kaide''nin eline geçiyor” diyerek yeni bir operasyonun gerekçesini oluşturacak. Böyle giderse tahmin ettiğimizden çok daha kısa süre içinde bu operasyon başlayacak. Ortadoğu ve Orta Asya''dan sonra Orta Afrika cephesi açılmış olacak. Korsanlar eliyle de çok ciddi bir uluslararası meşruiyet zemini oluşturulmuş olacak.

Paralı askerlerin en kanlısı bölgeye şimdiden gönderildi bile. Blackwater şirketi, korsanlarla mücadele ihalesini çoktan aldı. Bu kanlı örgütün katliamlarına bundan sonra Orta Afrika''da tanık olacağız belki.

Bu da Afrika''nın “Büyük Oyun”u.. Hazır ABD, Irak''tan çekilme işaretlerini göstermişken,bu ülkeyle köklü bir sömürge anlaşması imzalamışken yani bir cephe açılmasının zamanı geldi.

Ne güzel, Hazar/Orta Asya''ya girdiler. Mezopotamya/Basra Körfezi''ne girdiler. Şimdi de Kızıldeniz/Orta Afrika''nın zenginliklerini ele geçirecekler.

Hem de büyük değişimci, aslen Afrikalı, yeni Başkan Obama ile birlikte. Hem de “ekonomik krizden kurtulmanın tek yolu savaş ekonomisi” sözlerinin yoğunlaştığı bir dönemde.

İzleyelim, görelim…

Barbaros"un torunları ve “korsanlık ihalesi!”
00:0019/11/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD ile Irak arasında bir çeşit sömürge anlaşması imzalandı, değerlendiremedik. İsrail ile Almanya, nükleer erken uyarı sistemi kurmak için anlaştı, değerlendiremedik. G-20 zirvesi, krize karşı beklenen çözüm önerilerini belirleyemedi, değerlendiremedik. Amerika ve Avrupa ekonomilerinden sonra Asya ekonomileri de resmen durgunluğa girdi, küresel ekonomik krizin yeni ürkütücü işaretleri belirginleşiyor, yeterince tartışamıyoruz. Türkiye ile İran arasındaki meşhur doğalgaz işletme anlaşması onaylandı, ne anlama geldiğini tartışamadık.

Şu Somalili korsanlar, feci biçimde kafamı kurcalıyor, zamanımı alıyor. Şaşkınım, son derece hayret verici bir durum söz konusu. Dünya deniz trafiğinin en işlek bölgesinde, en ağır silahları, roketatarları olan bir takım silahlı adamlar, füzelerle ve ileri teknoloji silahlarla dolu çok sayıda savaş gemisinin burnunun dibinden dev ticaret gemilerine el koyuyor ve üslendikleri bölgelere naklediyor.

Bunlar yaşanmasa, birileri böyle olabileceğini anlatsa hepimiz o kişiyle dalga geçerdik. İnanılması son derece güç bir durum ama görüyorsunuz gerçekleşiyor. Üstelik saldırıya uğrayan gemiler, bölgede seyir halindeki NATO ve çok uluslu donanmaya bağlı savaş gemilerinden yardım istiyor, hiç biri yerinden kımıldamıyor, cevap vermeye bile tenezzül etmiyor.

Nedir bu? Dünyanın en kanlı örgütü, ABD''nin kirli işlerini yapan paralı asker şirketi o bölgeye naklediliyor, neden? Korsanlara engel olmak için mi yoksa yeni bir kirli savaş başlatmak için mi?

Yasa Neslihan ve Karagöl gemisini kaçırdılar. Kendi limanlarında bekletiyorlar. Dün, dünya denizcilik tarihinin en büyük eylemini gerçekleştirdiler. Kenya''nın yüzlerce kilometre açığında seyreden dev bir Suudi petrol tankerini ele geçirdi. Üç uçak gemisi büyüklüğünde, yüz milyon dolarlık petrol yüklü Sirius Star adlı gemi, çokuluslu savaş gemilerinin önünden kaçırıldı. Belki yardım istedi, cevap bile alamadı. Tıpkı Karagöl gemisinin 45 dakika boyunca NATO gemilerinden yardım istemesi gibi.

Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Metin Ataç; “Yepyeni bir problemle karşı karşıyayız, deniz haydutluğu… Bizi muazzam meşgul ediyor bu konu. Türkiye Cumhuriyeti''nin menfaatlerinin korunması açısından birçok girişimimiz var. Somali''de otorite boşluğu var. Karşımızda kimseyi bulamıyoruz” diyor.

Elbette konu çok önemli, büyük bir sorun. Ama teşhis yanlış. Gidilen yol yanlış. Somali''de otorite yok, olamaz da. Çünkü Başkent Mogadişu ve oradaki hükümet ABD ile Etiyopya ordusunun kontrolünde. Ülkenin geri kalanı ise İslamcı ya da milliyetçi grupların elinde. Ve çok yakında bu ülkede sürpriz gelişmeler yaşanacak. Eğer otorite arıyorsanız, o ABD''dir, NATO güçleridir. Somali sahili, Kenya sahili, Kızıldeniz, Hint Okyanusu bu uluslararası gücün kontrolünde. Pakistan''ın kontrolsüz bölgesi Veziristan''da bir telefon çalsa, anında tespit edilip insansız uçaklarla saldırıya girişenlerin, kendi savaş gemisinin hemen yanından bir geminin kaçırılmasına sessiz kalması… Asıl sorun bu.

Konuyla ilgili dünkü yazıya yorum yazan bir okuyucu, “Sanırım korsanlığın amacı Avrupa-Çin arasındaki deniz ticaret yolunun önünü kesmek ve ham madde fiyatları üzerindeki risk primini arttırarak sigorta şirketlerinin karlarını arttırmak. Tıpkı İngilizlerin meşhur Kraliçe onaylı korsanı Drake vasıtası ile 16.yy. İspanya Amerika ticaretinde uyguladığı politika gibi…” diyor.
Neden olmasın! Ama sadece bu kadar değil.

Suveyş Kanalı''ndan Hint Okyanusu''na kadar bütün bölge ABD ve NATO denetiminde. Yıllardır o bölgede “terörle mücadele” savaşı veriyorlar! Çünkü bu bölge, Basra Körfezi''nden sonra dünyanın en önemli enerji koridoru. Çünkü bu bölge, Malaka Boğazı gibi dünya deniz ticaretinin en yoğun olduğu yer.
Orada terörle mücadele yapmıyorlardı. Orta ve Doğu Afrika''nın enerji kaynaklarına hakim olmaya çalışıyorlardı. Bu müthiş enerji koridorunu denetim altında tutuyorlardı. Orta Afrika ve Ortadoğu''nun zenginlikleri üzerinde hisse dağıtıyorlardı. Çünkü orada, Irak ve Afganistan''da yaptıklarının benzerini yapıyorlardı.
Onlar oraya yerleştikten sonra Darfur çıktı ortaya. Sudan bölündü. Somali yeniden iç savaşa sürüklendi. Orta Afrika''dan Somali sahiline uzanan boru hattı projeleri geliştirildi. Bu güzergahlarda çatışmalar yoğunlaştı. Nijer deltasından Darfur''a, Güney Sudan''dan Somali''ye kadar bütün bölgede çok zengin enerji kaynakları keşfedildi. Şimdi bunların üzerinde şiddetli bir paylaşım savaşı veriliyor.
Onlar, deniz korsanlarının çok yakınındaki Cibuti''de dev bir donanma üssü kurdu. Bu ülke şu an tam anlamıyla bir Amerikan askeri üssü oldu. Katar''daki Amerikan üssü neyse, Cibuti''deki üs de odur.
Korsanların gemilere al koyduktan sonra götürdükleri liman bu Amerikan üssüne o kadar uzak değil. ABD gemileri Cibuti''deki üsten hareket edip şu an denetim yaptıkları bölgeye gelirken korsanların karargahlarının yanından geçiyor.
Peki bu çokuluslu donanma korsanlara bir şey yapmayacaksa, her gün izledikleri korsan üslerine bir şey yapmayacaklarsa, kendilerinden yardım isteyen ticaret gemilerine yardım yapmayacaksa bu bölgede ne arıyor? Neyin peşinde?
Bütün bunlar olurken, Somalili milliyetçi gruplar da karadan başkente ilerliyor. Dün yazdığım gibi ABD bu durumu “El Kaide Somali''yi ele geçiriyor” şeklinde pazarlıyor. Peki bundan sonra ne olacak? Benim kanaatim şu:
Korsanlar özellikle korunuyor. Hepsinin Somalili olduğunu sanmıyorum. Muhtemelen çokuluslu bir korsan gücü söz konusu. Tahmin edilenin aksine bunların El Kaide ile ilgisi yok. Aksine, belki bazı devletlerin belki de güvenlik şirketlerinin desteğine sahipler. Bu bölgede “korsanlık ihale edilmiş” olabilir. Bölgeye gönderilen kiralık katiller ordusu Blackwater''ın bu olayla bir şekilde bağlantısı ortaya çıkarsa şaşırmayalım.
Somali içindeki gelişmelerle birlikte değerlendirildiğinde şu sonuca ulaşıyoruz: Yakında büyük bir Somali operasyonu başlayabilir. Şu ana kadar gemisi kaçırılan her ülkeden asker istenebilir. Şu sıralar böyle bir operasyonun psikolojik alt yapısı hazırlanıyor. Bazıları korsanları “Barbarosu''un torunları” gibi görse de, bazen içimizden “aferin bu adamlara” demek gelse de, ben böyle olduğuna inanıyorum.

Obama"nın ilk savaşı ve yeni Süveyş krizi
00:0020/11/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Devrim ve değişim sloganıyla Amerikan seçimlerini kazanan, özellikle Müslüman dünyada neredeyse kahraman gibi karşılaşılan yeni ABD Başkanı Barack Obama, muhtemelen ilk sınavını atalarının toprakları olan Afrika''da verecek. O her ne kadar Pakistan''ı füzelerle vurmaktan söz etse de, danışmanları ona yeni çatışma projeleriyle dolu dosyalar sunsa da, İran krizinin devam ettirileceğinin işaretlerini verse de, derin Amerika “büyük kriz”den kurtulmanın tek yolunun yeni bir savaş olduğu kanaatinde olsa da Doğu Afrika''da büyüyen kriz, Obama''yı rehin alacak çapta.

Obama''nın vatanı Kenya, Sudan, Somali, Etiyopya bölgesel hatta uluslararası bir krizin merkezi haline geliyor. Bilindik enerji savaşları, boru hattı projeleri, bunlara bağlı etnik çatışmalar, yine bunlara bağlı terörle mücadele ya da El Kaide tehditleri bu sefer bu bölge üzerinde yoğunlaşıyor. Bu “tehdit ve endişeler” hangi bölgede yoğunlaşırsa orada çok kötü şeyler olduğunu artık biliyoruz.

Kızıldeniz''in Hint Okyanusu''na açıldığı bölgede, çok sayıda savaş gemisinin bulunduğu bölgede artan ve artık dünyanın en önemli sorunu olarak görülen Somali korsanları yeni ve kapsamlı bir uluslararası operasyona zemin hazırlıyor.

Aylardır ABD, AB ve NATO gemilerinin yanından dev gemileri kaçıran korsanlar son günlerde eylemlerini o kadar artırdılar ki, günde birkaç gemiye saldırır oldular. Olan oldu ve korsanlar dün ilk kez savaş gemisine saldırdı.

Umman açıklarında görülen bir korsan gemisi, Hindistan savaş gemisine ateş açtı. Karşı saldırı üzerine yara alan gemiden sürat motoruyla uzaklaştılar. Daha önce de bir gemiye saldırıya hazırlanan korsanlar Hindistan savaş gemisinin müdahale etmesiyle geri çekilmişti.

Gariptir, Batılı ülke gemileri şu ana kadar benzer müdahalelerde bulunmadı. ABD, kendi savaş gemilerinin müdahalede bulunma niyetinde olmadığını açıkladı. NATO aynı şekilde müdahil olmuyor. Bölgeye yeni bir donanma gönderen, ilk kez bir uluslararası soruna böylesine bir müdahalede bulunan AB gemileri de korsanlara şimdilik dokunmuyor.

Asya ülkeleri, kendi ekonomilerine ağır darbeler indiren korsan sorununa ilişkin uluslararası yardım çağrılarından vazgeçip kendilerinin müdahale edeceğini açıkladı.

Ve çok ilginç bir gelişme daha yaşanır oldu. Büyük denizcilik şirketleri, gemilerinin Süveyş Kanalı ve Aden Körfezi''nden geçişini durdurmaya, yıllardır kullanılan bu hattı terk etmeye, Ümit Burnu hattını kullanmaya başladı. Son derece uzun ve meşakkatli bu güzergahı kullanmayı bile göze alacak kadar bir tehlike söz konusu.

Dünkü ilk çatışmadan sonra ne olacak? Sanki olay kontrol edilemez bir noktaya doğru ilerliyor. Bu haliyle kontrol edilmek istendiğini söylemek gerçekten zor. Sanki krizin olgunluğa erişmesi için bekleniyor. Eğer öyleyse, önümüzdeki dönemde bu bölgede büyük olaylar olacak demektir. İşte bu, ya Obama''nın ilk savaşı olacak hem de kendi topraklarında ya da hep yüzleşeceği söylenen o uluslararası krize dönüşecek.

Korsanlara karşı güvenlik şirketlerinin o bölgeye akın etmesine dikkat etmek lazım. Irak''tan sonra en büyük ihalelerin o bölgede dağıtılacağı bekleniyor ki, Irak''ta 185 bine yakın paralı asker istihdam eden şirketler yeni yatırım için kulları sıvamış durumda. Ama bunlardan biri çok önemli; Blackwater..

İngiliz Independent gazetesine göre şirket, şimdiden bölgede konuşlandı. Saldırı helikopteri dahil ağır silahlarla donatılmış bir gemi hazırladı. Geminin adı ise oldukça dikkat çekici; McArthur! Bu saldırı gemilerinin sayısının dörde yükseleceği söyleniyor. Belki de Obama''nın ilk savaşının adı bu olur, kim bilir…

Aden Körfezi''nde ne tür pis tezgahlar hazırlandığını daha iyi anlamak için bu kiralık katiller ordusunun faaliyetlerinden sadece Türkiye ile ilgili bölümleri hatırlamak yeterli.

“Tam bir cinayet şebekesi. Hiçbir sorumlulukları yok. Öldürebilir, kitlesel katliam yapabilir, sokak çatışmaları çıkarabilir, her türlü provokasyonu hazırlayabilir, caddelere bombalar yerleştirip patlatabilir, iç savaş çıkarabilir siyasi suikastler işleyebilirler. Peki Türkiye''de hangi karanlık operasyonun içinde yer alıyorlar?

Birkaç yıldır Kuzey Irak''a yapılan yığınaklarda onlar vardı. K. Irak''tan Türkiye''nin belli bölgelerine nakledilen silah ve patlayıcılarda onlar yok muydu? Bu sevkiyatları kimlerle işbirliği içinde yaptılar? Kayıp 190 bin silahı kimlere dağıttılar?

Bu silahların bir kısmını PKK''ya onlar verdi. Ne kadarını Türkiye''ye soktukları bilinmiyor. Türkiye''de işlenen cinayetlerde kullanılan silahlarda onların izi var. Ankara ve bir çok bölgede patlatılan ya da patlatılamayan bombalarda onların izi var. Kuzey Irak-Türkiye bağlantılı örtülü operasyonlarda onların izin var. Son PKK saldırılarında onların izi var. Dağlıca saldırısında yine onların da yer aldığı iddia ediliyor.

Onları hep Irak''ta çalışır biliyoruz. Ancak Türkiye''de ülkede neler yapmış olabileceklerini kimse sorgulamıyor. Peki PKK''ya silah verdiği resmi olarak ortaya çıkan bu cinayet şebekelerin Türkiye''de neler yaptığını neden bilmiyoruz? Kim koruyor onları? Kimlerle birlikte hangi çokuluslu planları uyguluyorlar?”

Irak''ta Felluce katliamını hatırlayalım. Bu katliamın müsebbibi o şirket şimdi korsan bölgesinde. Daha asıl müdahale başlamadan kirli şebekeler oraya taşındığına göre, ciddi gelişmeler beklemeliyiz.

Somali bize uzak gelmesin. Yemen''le arasında birkaç kilometre var. Birinci Dünya Savşı''nda Yemen''deki birliklerimiz, karşı kıyıdaki İngiliz askerlerinin faaliyetlerini geceleri bile izleyebiliyordu.

İHH"nın Kürt Raporu
00:0021/11/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İHH İnsani Yardım Vakfı''nın hazırladığı “Kendi dilinden Doğu ve Güneydoğu Anadolu Yoksulluk ve Sosyal Durum Raporu” her ne kadar yerel seçimler öncesi siyasi partilerin Güneydoğu''daki gücünü tartışmak için bir veri olarak alınsa da, aslında çok daha derin bir ilgiyi hak ediyor.

Rapor; ekonomik, etnik, şiddet/terör demokrasi ve insan hakları, eğitim ve toplumsal açıdan detaylı bir çalışma ve dikkat çekici tespitler içeriyor. Ağırlıklı olarak güvenlik eksenli bakılan bölgenin önemli sorunlarını belirleyip sağlam önerilerde bulunulan çalışma Doğu ve Güneydoğu Anadolu''da ve Batı bölgelerindeki bazı illerde yapılmış. Dolayısıyla “bölge”de yaşayanlarla Batı''da yaşayanların verdiği cevaplar farklılık arzediyor. Sadece “bölge”de yaşanların verdiği cevaplardan dikkatimi çeken birkaç örmek vereyim:

İşsizlik oranı yüzde 68. Yeşil kart kullananların oranı yüzde 64.1. Görücü usulüyle evlenme oranı yüzde 78.3. Kürtçe kursuna “katılmayı düşünmüyorum” diyenlerin oranı yüzde 77.8 iken, “meslek kursu” isteyenlerin oranı yüzde 75.8.

Bölge halkının ezici çoğunluğu “bir şekilde” göçe maruz kalmış. Ama göç ettikleri bölgeden memnuniyet oranı yüzde 57.5 ve yeni yerlerinde uyumsuzluk çekmeyenlerin oranı da yüzde 80. Burada göç, devlet zoruna ya da ekonomik sebeplere bağlı olmanın yanında daha iyi bir yaşam sürme isteğine de önemli ölçüde bağlı görünüyor.

Bölge halkı bir sorunla karşılaştığında ilk başvurduğu merci polis ve bu oran yüzde 80.8. Kendini bir aşirete bağlı hissetmeyenlerin oranı yüzde 88.9. Yüzde 96.7''sinin İran, Suriye ve Irak''taki Kürtlerle akrabalık ilişkisi yok.

Töre cinayetlerinden kadınların sorunlarına, eğitimden bölgenin kalkınmasına kadar farklı alanlarda yerinde tespitleri içeren raporda; bölgenin en önemli sorunu sanıldığı gibi etnik milliyetçilik ya da güvenlik değil, yüzde 55''lik bir oranla işsizlik. Buna bağlı olarak da yoksulluk söz konusu. Yani rapordaki; “en sevdiğiniz lider” seçeneğinin dışındaki maddeler dikkatle analiz edilmeli.

Çalışmada çok önemli çözüm önerileri sunuluyor. Yerel seçimler öncesinde ve Kürt meselesinde yeni açılımların arefesinde bu önerilerin oldukça önemli olduğunu düşünüyorum. Şöyle:

Ekonomik Boyut: Sorun birinci derecede ekonomiktir. Köklü ve kalıcı çözümler bulunmalı, sınır ticareti güçlendirilmeli. Mikro kalkınma modelleri uygulanmalı. Batı bölgeleriyle sivil yardımlaşma köprüleri güçlendirilmeli. Sorunu derinleştirmek isteyen örgütler tasfiye edilmeli. Bölgeye öncülük edecek kanaat önderleri büyük oranda Batı''ya göçmüş, bunu nüfus hareketi izlemiştir. İnsan göçü, beyin göçü, sermaye göçü ile kırsal bölge insansızlaştırılmış. Sorunların en önemli sebeplerinden biri budur. Parçalanmış aileler birleştirilmeli. Tarım ve hayvancılık geliştirilmeli. Kapsamlı bir geri düşüp programı uygulanmalı. Yardımlar bölge halkını tembelliğe itmektedir. Çalışmadan geçinen bir sınıf oluştuğundan yardımlarda dikkatli davranılmalı. Yoksulluk geçici bireysel yardımlarla değil istihdamla giderilmeli.

Etnik boyut ve terör: Bölgenin sorunlarında ikinci sırada “Kürt sorunu”, üçüncü sırada terör sorunu geliyor. Kürt kimliğinin tanınması her alana yansımalı. Yerel dil ile yayınlar teşvik edilmeli. Özel kanallara izin verilmeli. Etnik kimlik fırsat eşitsizliğine yel açmamalı. Yerel ve tarihsel isimler iade edilmeli. Fiilen kan dökmemiş ve daha çıkmamış herkes af kapsamına alınmalı. Birleştirici unsurlar güçlendirilmeli.

Demokrasi ve İnsan Hakları: Dördüncü sırada yer alan demokrasi ve insan haklarının geliştirilmesi için; devletin, Kürtleri sorun olarak algılama önyargısı yok edilmeli. Katı merkeziyetçilik yumuşatılmalı, merkezi otoriteyi zedelemeden yerinden yönetime geçilmeli. Etnik ve bölgesel ayırımlara son verilmeli. PKK varlığı nedeniyle bölge güvenlik politikalarına mahkum edilmemeli. Devletten beklentinin yüksek olması aynı zamanda umudunu artırmaktadır. Siyasi partiler temsil biçimlerini değiştirmeli, bünyelerini ağalardan, aşiretlerden ve türedi zenginlerden arındırmalı.

Toplumsal Boyut: Türkiye''de toplum kesimleri arasında etnik kimlik kaynaklı bir sorun yoktur. Sorun; şiddet ortamında bunun varmış gibi gösterilmesidir. Türk ve Kürt halkı arasında kalıcı husumetlere yol açacak davranışlardan kaçınılmalı, kışkırtıcı yayınlara karşı sivil baskı uygulanmalı.

Bölgede bir türedi zenginler tabakası oluşmuştur. Bunun halk üzerinde yıpratıcı bir etkisi vardır. Bu yüzden yardım ve destek doğrudan halka ulaşacak şekilde planlanmalı.

İster Kürt sorunu diyelim, ister Güneydoğu sorunu diyelim, ister etnik sorun olsun isterse yoksulluk sorunu. Artık somut projeler üzerinde çalışılmalı. Yıllar süren entelektüel gevezeliklerle bugüne kadar ciddi hiçbir adım atılamadı. Siyasi, kültürel, güvenlik ve ekonomik alanlarda gerekirse acı verici kararlar alınmalı.

IHH''nın çalışması, hep güvenlik/etnik eksenli gördüğümüz bölge ile ilgili bize sağlam gerçekler ve öneriler sunuyor. Bu tür çalışmalar daha da artırılmalı, ama bir yandan da somut projeler hayata geçirilmeli.

Kürtlerin Türkiye ile flörtünün tam zamanı
00:0025/11/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD''nin Irak''tan çekilmesi, Kuzey Irak''taki Kürt yönetimini ve Türkiye''nin bölge politikalarını nasıl etkileyecek? PKK''nın tasfiyesi, Barzani yönetimiyle ilişkilerin geleceği ve son yıllarda bölgenin geneliyle geliştirilen güçlü ilişkiler üzerinde ne tür değişikliklere yol açacak?

ABD ile Irak yönetimi arasında yapılan ittifak anlaşması yarın Irak Meclisi''nde oylanacak. Bazılarına göre Irak''tan çekilme takvimi ortaya koyması açısından son derece önemli bir anlaşma. Bazılarına göre ise, tam bir sömürge anlaşması. Bir başka kesim buna kapitülasyon anlaşması diyor. Bazıları anlaşmanın aslında Kürtlerle yapıldığına, Şii grupların sonuçtan memnun olmadığına, özellikle Sadr grubu ve Ayetullah Sistani''nin anlaşmadan memnun olmadığına, İran''ın da yaklaşımının olumsuz olduğuna işaret ediyor.

275 üyeli Irak Parlamentosu''ndaki Kürt vekillerin sayısının 53 olduğuna dikkat çekenler, anlaşmanın onaylanmayabileceğini, Başbakan Nuri El Maliki''nin “Anlaşma onaylanmasa bile ABD çekilmeli” sözünün bu ihtimali güçlendirdiğini belirterek, oylama sonrasında ülkede şiddetin yeniden tırmanmasından, gruplar arasındaki çatışmaların yeniden artmasından endişe ettiklerini ifade ediyorlar.

Anlaşmaya göre ABD güçleri 2009''da sokaklardan çekilecek, 2011 yılında ise ülkeyi terk edecek. Barack Obama''nın verdiği takvimden epey sonra gerçekleşecek bu çekilmenin bildiğimiz anlamda çekilme olup olmayacağı şüpheli. Çünkü o tarihte “Eğer Bağdat yönetimi isterse” ABD askerinin kalacağı kayda bağlanmış.

Ülkede kurulacak askeri üsler, enerji kaynakları üzerindeki yabancı denetimi, K. Irak yönetiminin ABD''den bütün güçlerini kendi bölgelerinde konuşlandırma talebi, Barzani''nin merkezi yönetimi hiçe sayarak Bulgaristan''dan silah alımları yapması, Kuzey''deki petrol kaynakları üzerinde Bağdat yönetiminin gücünü etkisizleştirme eğilimi Arap-Kürt gerilimini tırmandıracak gibi. Eğer anlaşma ve ABD ile ilişkiler üzerinde ayrışma belirginleşirse Kürtler, hem Şii hem de Sünni Arapları karşılarında bulabilir. Öyle görünüyor ki, Şii-Kürt ittifakı ABD''nin çekilme eğilimine girmesiyle ciddi yara alacak. İşte tam bu sırada İran, Türkiye ve Sünni Arap ülkelerin tavrı son derece önemli hale geliyor.

İran, şu haliyle Şiiler üzerinden Irak''ta ABD ile boy ölçüşecek derecede etkili. Türkiye ve Sünni Arap ülkelerin yaklaşımı bir çok alanda örtüşüyor. Ama eğer bir Kürt-Arap gerilimi tırmanırsa Türkiye''nin pozisyonu çok kritik hal alacak demektir. Türkiye ya Kürtlerle Araplar arasında sıkışıp kalacak ya da bu kritik rolü ciddi bir açılıma dönüştürecek. Her haliyle gerilimi düşürme kabiliyeti olan tek ülke Türkiye...

Şöyle bir özet yapalım:

Türkiye; İran''la birlikte PKK/ PJAK''a karşı neredeyse ortak hareket ediyor. Suni ülkelerle birlikte Irak''taki Sünniler üzerinde ciddi nüfuza sahip. Son yıllarda Şiilerle de güçlü ilişkiler kurdu.

Türkiye; Suriye ile stratejik ortaklık anlaşmasına sahip. Bağdat yönetimiyle ittifaktan öte ortaklık anlaşmaları var. Bir anlamda eksen anlaşması gibi bir şey bu… Körfez İşbirliği Konseyi ile güvenlikten ekonomiye köklü anlaşmalar yaptı. Bu ülkelerle bölgesel ortaklıklara gitmeye çalışan Türkiye, S. Arabistan ve Ürdün''le yakın işbirliği içinde.

Bütün bu planlamalar sadece PKK ve Kuzey Irak''tan kaynaklanan “tehdit”le sınırlı değil. Türkiye siyasi ve ekonomik anlamda bölgesel ortaklıkların temellerini atmaya çalışıyor. Graham Fuller''in ifadesiyle; “Türkiye artık Amerika''nın müttefiki değil. Çünkü Türkiye kendi yolunu çizmeye, bağımsız düşünmeye başladı. Yüz yıldır ilk defa Türkiye büyük bölgesel güç haline geldi.”

Tam bu sırada, içerideki ekonomik krizin de tetiklemesiyle ABD''nin Ortadoğu''da nüfuzunun zayıflayacağına ilişkin tezler öne çıktı. Bağdat ile Washington arasında yapılan anlaşma bir yönüyle bunun bir sonucu.

Peki; ABD''nin olmadığı, ABD birliklerinin destek vermediği, Araplarla ayrışmaya doğru giden Kuzey Irak ile Türkiye''nin ilişkileri bundan sonra nasıl olur? Türkiye, Iraklı Kürtlere yönelik tehdidi fırsat olarak mı kullanır yoksa bu tehdidi göğüsler mi? PKK ve terör nedeniyle, Kerkük gerekçesiyle muhtemel Arap-Kürt geriliminden yararlanma isteği ilk bakışta baskın ağrılıklı seçenek gibi gelebilir. Ama son dönemde Ankara-Kuzey Irak ilişkilerinin genel seyrine bakılınca Türkiye''nin dışlayıcı değil, kapsayıcı seçeneği öncelediği görülüyor. Üstelik PKK''nın tasfiyesi K. Irak''la yakınlaşmanın bir meyvesi haline gelebilir. ABD''nin yeterli desteğini hissetmeyen K. Irak''ın da önünde fazlaca bir seçenek olduğu söylenemez.

Türkiye''nin yapması gereken K. Irak''la yakınlaşırken Irak içindeki etnik gerilimlere de bir şekilde müdahil olmaktır. Burada şu soru çıkıyor ortaya: Ankara''ya, ABD''nin bıraktığı boşluğu doldurma rolü mü veriliyor? Türkiye''nin gücü, hem ABD''nin hem de K. Irak''ın çıkarları için mi kullanılacak?

İlk bakışta böyle gibi olsa da, Türkiye''nin kendi yolunu çizme arayışı, kendini merkeze alma hesabı, bölgenin tüm unsurlarıyla işbirliği anlayışı, bölgenin zenginliklerini ve gücünü ortaya çıkarma uğraşısı başka bir ihtimali öne çıkarıyor.

Türkiye, PKK konusunun üstesinde gelebilmeyi de içerecek şekilde, K. Irak''la ilişkileri tahminlerin ötesinde ilerletebilir. Bu iyileşmenin içerideki yansımaları da oldukça kuvvetli olacaktır. Bunu yaparken de, bir taraftan Irak içindeki Arap-Kürt gerilimini yumuşatacaktır. Ermenistan ve K. Irak konusunda belki de önümüzdeki ayların en dikkat çekici gelişmeleri yaşanacaktır. ABD''nin çekilme anlaşması, Türkiye ile Barzani arasında flört döneminin de başlangıcı olacak gibi.

İşkence gemileri" Somali kıyılarında
00:0026/11/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Katliamlarla, işkence merkezleriyle, suikastlerle, etnik ve mezhep savaşlarını kışkırtmasıyla bildiğimiz kiralık katiller ordusu Blackwater''ın Irak''tan Somali kıyılarına gönderilmesinden belliydi. Orada korsanlarla savaşma iddiasıyla McArthur adlı bir üs gemisi hazırlamalarından belliydi.

Yıllardır bu köşede terörle mücadele adı altında insan ırkına savaş açanların çirkin yöntemlerinden örnekler verdik. Ebu Gureyb örneklerini not ettik. Kandahar''da, yağmur ormanlarında, Afrika''nın çöllerinde kurulan gizli cezaevlerini takip ettik. Avrupa ülkelerinin bazılarında da bu işkence merkezlerinin bulunduğunu vurguladık. CIA''nın esir ticareti yapan uçaklarını, gizli uçuşları yazdık. Türk hava sahasını bile kullanan CIA uçaklarından, Türk karasularına giren karakol gemilerinden bahsettik. Okyanuslarda dolaşan hayalet gemileri ve bu gemilerde tutulan binlerce insanı anlattık.

Şimdi aynı durum yeniden karşımıza çıktı. Nerede mi? Bugünlerde korsanlıklarıyla dünyaya ün salan Somali topraklarında ve Somali kıyılarında. Aslında Somali''nin Ebu Gureyb''i yedi yıldır faaliyetteydi. Ama yeni gelişmeler var. Nasıl mı? Anlatalım:

11 Eylül saldırılarından hemen sonra Amerika Kızıldeniz''in Hint Okyanusu''na açılan geçidini kontrol eden Cibuti''de dev bir askeri üs kurdu. O tarihten bu yana ABD donanması bu ülkede konuşlanmış durumda. Hem Kızıldeniz''i, hem Aden Körfezi''ni hem de dünyanın en önemli enerji koridorlarından birini bu üsten kontrol ediyor. Bu haliyle Suveyş''ten geçen bütün gemiler ABD donanması tarafından kontrol edilebiliyor.
Sadece deniz geçidi değil, Somali, Etiyopya, Kenya''dan Afrika''nın derinliklerine kadar bölgede bütün enerji kaynakları ve ulaşım koridorları üzerindeki ABD çıkarları bu üsten yönetiliyor. Darfur krizi ve Sudan''la ilgili çalışmalar da. Yani, Afrika içlerindeki etnik çatışmalara buradan müdahale edilebiliyor.
Cibuti merkezli Afrika operasyonu “terörle mücedele” resmi adıyla biliniyor. Yukarıda söylenenlerin hiçbiri kimsenin umurunda değil. Dünya kamuoyu bu operasyonları hep terörle mücadele “hizmet”i olarak biliyor.
Elbette, Kenya ve Tanzanya''daki ABD büyükelçiliklerine saldırılarla bu operasyonların ilgisi var. Bölgede radikal İslamcılarla Batılı güçler arasında çetin bir savaş var. Ama bu olayın sadece görünen yüzü.
1991''de, ABD''nin Somali''ye yaptığı ve utanç verici biçimde çekilmek zorunda olduğu operasyon aslında bir kaynak/enerji müdahalesiydi. O günden bu yana Somali''de otorite yok.
2006''da Somalili bazı gruplar başkent Mogadişu dahil bütün ülkeyi ele geçirdiler. ABD, bu güçler İslamcı diye tekrar müdahale etti. Hristiyan Etiyopya ordusuyla birlikte. Başkentte bir hükümet kurdular. Ama bu yönetim şu an Magadişu''dan başka hiçbir yeri kontrol edemiyor. Bugünlerde, aslında birbiriyle çatışan gruplar merkezi hükümete ve bölgedeki ABD nüfuzuna karşı yeniden harekete geçti.
2001''den sonra Güneydoğu Asya''da tırmanan sonra kaybolan deniz korsanlığı son yıllarda, Somali ve Afrika''daki gelişmelerle bağlantılı şekilde bu bölgede başladı. Sadece bu yıl 90 gemi saldırıya uğradı, 17 tanesi kaçırıldı.
Korsanların hareket alanları belli, üsleri belli, etki edebildikleri bölgeler belli. ABD''nin Cibuti üssü, Aden Körfezi''ndeki savaş gemileri, Avrupa Birliği ve NATO gemileri de bölgede. Korsanların üssüyle ABD üssü arasındaki mesafe hiç de uzak değil. Ama asla müdahale edilmiyor. En son Pentagon; “Somali''de istikrar sağlanmadan müdahale edilemeyeceği”ni açıkladı. Amaç hiç de gizli değilmiş!
Başkent Mogadişu''da ABD ve Etiyopya ordusunun koruduğu merkezi hükümet var. Bir şey daha var. Somali''nin ''Ebu Gureyb''i. Afrika operasyonlarında kaçırılan kişiler burada tutuluyor. Yani Mogadişu''da da bir ABD üssü var: Bir de gizli cezaevi, işkence merkezi. Bu kadar değil..
Merkezi Diego Garcia olan gizli sorgulama merkezlerinden biri de Cibuti''deki ABD üssü. Tıpkı Kandahar''daki kamp gibi. Artık esir kampı mı diyelim, işkence merkezi mi diyelim siz karar verin.
Yine yetmedi: Okyanuslardaki hayalet gemilerden söz ediyorduk yıllardır. İşte o gemilerden bazıları bugün Somali açıklarında. Kızıldeniz''de, Aden Körfezi''nden Hint Okyanusu''na açılan bölgede geziniyor. Cibuti''deki üsten yönetiliyor.
Korsanların sürat motorlarıyla gezindiği suda ABD''nin işkence gemileri, hayalet gemileri de geziyor. Ayrıca buradan sivil gemiler geçiyor ve saldırıya uğruyor.
Geçtiğimiz hafta Çarşamba günü, CIA uzmanları korsanların hakim olduğu, Somali''den ayrılan bölgede, Puntland''daydı. Ziyaretler yaptılar. Bölgenin yöneticileriyle görüştüler.
Ne gariptir aynı anda Alman istihbaratının elemanları da bir diğer bölgeyi, Somali bölgesini ziyaret ediyordu. Onlar da o bölgenin üst düzey yetkilileriyle görüşmeler yapıyordu.
Yabancılar Somali''den tahliye ediliyor. Başkent Mogadişu''daki havaalanı kapatıldı. Ülkenin büyük bir bölümü şu an dünyaya kapatılmış durumda. Kimse bu bölgedeki çokuluslu faaliyeti izlemiyor.
Çokuluslu donanma orada, korsanlar orada. Sorgu merkezleri orada. İşkence üsleri orada, hayalet gemiler dediğimiz işkence gemileri orada. Dünyadan toplanan bir çok zanlı o bölgedeki hücrelerde. Somali dünyaya kapatılıyor. Ülke içinde çatışmalar devam ediyor. Nakliye ücretleri ve sigorta bedelleri tırmanıyor. Bütün dünya korsanlara karşı ne yapılacağını tartışıyor.
Daha ne diyelim….

"Lozan Masası", Türkiye sevdası, yeni sürprizler
00:0027/11/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Son aylarda Türkiye''yi merkeze alan çok önemli gelişmeler oluyor. Her ne kadar birbirinden kopuk gibi görünse de, bu gelişmelerin hikmeti, önümüzdeki dönemde belirginleşecek, bu gelişmelerin somut ve etkileyici sonuçlarını o zaman göreceğiz. Bir yerden başlayalım:

İlk kez bir İsviçre Devlet Başkanı Türkiye''yi ziyaret etti. İsviçre Konfederasyonu Başkanı Pascal Couchepin, beş günlük ziyaretinde kendince Türkiye''ye en büyük jesti yaptı. Lozan Üniversitesi salonunda imzalanan Lozan Antlaşması''na tanıklık eden “masa”yı Türkiye''ye hediye etti. Buraya kadar anlatılanlar bilindik şeyler.

Türkiye ile arası pek iyi olmayan İsviçre''ye ne oldu da böylesine bir Türkiye sevdasına kapıldı? Ziyaretin bu yönü pek irdelenmedi. Kamuoyunun dikkatleri “masa”ya takılıp kaldı.

Oysa ziyaretin ilginç bir gündemi vardı. Couchepin; Orta Asya, Kafkaslar ve Ortadoğu enerji kaynakları üzerinde Türkiye ile ortaklık yapmak istiyordu. İsviçre''yi seksen yıl sonra Türkiye ile yakınlaşmaya iten sebep buydu. Sadece bu mu, ben kendi adıma tam emin değilim. Hislerim başka şeyler de olabileceğine işaret ediyor.

İsviçre bu kadarla kalmadı. Yine Kasım ayında son derece dikkat çekici bir çıkış yaptı. İsrail''in Gazze''deki Filistinlilere yönelik insanlık dışı ambargosunu hedef aldı. İsrail uygulamasının Cenevre Sözleşmesi''ne aykırı olduğunu açıkladı. Tel Aviv''i şok eden bir açıklamaydı bu. Çünkü İsviçre ilk kez böylesine İsrail karşıtı bir açıklama yapıyordu. Sadece İsviçre mi? İlk kez bir Batı Avrupa ülkesi, Charles de Gaulle''den bu yana İsrail''e karşı böylesine sert bir tavır sergiliyordu.

İki keskin yaklaşım, iki temel politika değişikliği. İlk bakışta enerji bağlantılarıyla ilişkiliydi. Çünkü İsviçre hem Türkiye ile bölgesel ortaklıklara girişmek istiyordu hem de İran''la. ABD ve İsrail''in İran''a ambargo politikasına karşı tavır alan İsviçre, İran''la milyarlarca dolarlık enerji anlaşmaları da imzalamıştı.

İsviçre''nin Türkiye ile yakınlaşırken İsrail''le arasında soğuk savaş başlatması, üstelik bu iki alanda köklü politika değişikliğine gitmesi ne tür gelişmelerin habercisi olabilir? Ermeni meselesi, PKK meselesi dahil, bir çok konuda ısrarla Türkiye karşıtı duran bu ülkeyi değiştiren başka şeyler de olabilir mi? Lozan masasından sonra gelecek yılki Cenevre Kitap Fuarı''nda Türkiye''yi onur konuğu yapmasının hikmeti ne olabilir?

Bir kaç not daha aktaralım:

Benzer yaklaşım önce Fransa''dan geldi. Paris, gerek AB ile ilişkiler konusunda gerekse PKK ve Ermeni meselelerinde Türkiye''ye karşı hep gergin politikalar izlemişken, Türkiye''yi Avrupa''da istemediğini açıkça deklare etmişken, Türkiye''nin bölgesel politikalarını baltalamaya çalışmışken, keskin bir dönüş yapıp Ankara''nın son denem bölgesel politikalarından rol çalmaya girişti. Ortadoğu-Kafkaslar ekseninde hemen her alanda Türkiye ile ortaklıklar kurma iradesini açıkça deklare etti.

Aynı tutumu Fransa''dan sonra İtalya''da gözlemledik. Silvio Berlusconi''nin son Türkiye ziyareti bunun göstergesiydi. Roma da, Paris gibi, Türkiye''nin bölgesel açılımlarını övüyor, “işbirliği değil ortaklık” istediğini açıkça söylüyordu. İki ülkeyi şimdi İsviçre izliyor. Sırada hangi Avrupa ülkesi var, merakla bekliyorum. Çıkardığım sonuçlar şöyleydi:

AB ülkeleri, birlik şemsiyesinin dışında ve ondan bağımsız olarak Türkiye ile özel ilişkiler geliştirmek istiyor. Bu ilişkinin biçimi işbirliğinin ötesine geçip ortaklık olarak telaffuz ediliyor. Türkiye yakın çevresinde, AB politikalarından daha ağırlıklı bir etkinlik alanı oluşturdu. Kürt meselesi dışında Türkiye''nin nüfuz alanındaki genişlemeyi durduracak bir faktör kalmadı. Ermeni meselesi, iki ülke arasındaki hızlı temas ve ziyaretlerle AB ülkelerinin ve ABD''nin yaptırım aracı olmaktan çıkarılmak isteniyor. Türkiye ile özel ilişki isteyen ülkelerse, bu arada, Kürt meselesi ve Ermeni meselesi konusunda tutum değişikliğine gidiyor.

Bütün bunlar sadece enerji projeleriyle sınırlı bir gelişme olabilir mi? Bence değil. Türkiye bir yol çiziyor artık ve güç saygınlık uyandırıyor. Ayrıca, İsviçre gibi ülkelerin İsrail''le ilişkilerini germesi, geleneksel politikalarını değiştirmenin ötesinde bu ülkeye karşı sertleşmesi sadece enerjiyle sınırlı olamaz.

Küresel ekonomik krizin ABD ve Batı Avrupa''ya diz çöktürmek üzere olduğu, yüzyılın en sarsıcı sermaye hareketliliklerinin yaşandığı bir dönemde Türkiye bu ülkeler için ne anlam ifade ediyor? Bu ülkeler İsrail''e neden sertleşiyor?

ABD''nin yeni Başkanı Barack Obama''nın, Bush yönetimini aratmayacak ölçüde şahin, İsrail''le “yakınlık”ları esas alınmış izlenimi veren bir kabine oluşturması, Ortadoğu''ya yönelik ABD politikalarında köklü bir değişiklik yaşanmayacağına işaret ederken, bugüne kadar olduğu gibi, İsrail politikalarına endeksleneceği izlenimi verirken Avrupa ülkelerindeki bu tutum değişikliği ciddi bir ayrışmayı ifade ediyor.

Cevabını henüz veremediğin sorularım da var: Bu kriz döneminde Türkiye üzerinden bir sermaye operasyonu mu hazırlanıyor? Türkiye, bazı ülkeler tarafından bir sermaye üssüne dönüştürülüyor olabilir mi?

Graham Fuller''in, “Kürt meselesini aşarsa Türkiye bölgesinin süper gücü olur, artık ABD ile çıkarları örtüşmez, ABD ile müttefik olamaz çünkü Türkiye kendi yolunu çizer” mealindeki sözlerini işte bu ortamda dikkatle okumak gerekiyor.

Eğer öyleyse, hem Ermeni meselesinde hem Kürt meselesinde çok ciddi gelişmeler olacak demektir. Eğer öyleyse, Türkiye küresel ekonomik krizi hafif atlatacak demektir. Eğer öyleyse yakın gelecekte bambaşka bir Türkiye dünya sahnesinde yerini alacak demektir.

Bu da yeni bir Türkiye doğuyor demektir.

Bombay"a saldıran kim, arkasındaki güçler kim
00:0028/11/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hindistan''ın Wall Street''i, finans başkenti sayılan Bombay, önceki gece yarısından bu yana dehşet verici saldırılarla boğuşuyor. Daha şimdiden "Hindistan''ın 11 Eylül''ü" olarak adlandırılan, daha önce adı duyulmamış ve kendilerine "Dekkan Mücahitleri" adı verilen silahlı kişilerin aynı anda kentin en hassas bölgelerine koordineli ve son derece planlı biçimde yaptığı saldırılar, özellikle ABD''ye "ekonomik krizi" unutturup "terörle mücadele"yi hatırlattı! Yüzü aşkın insanın öldüğü, yüzlercesinin yaralandığı, çok sayıda "yabancı"nın rehin alındığı saldırılar, özellikle batılıların bulunduğu lüks otelleri, restoranları, alışveriş yerlerini, karakolları, Ortodoks Yahudiler''in merkezini, tren istasyonlarını kısaca kentin hayat damarlarını ve dünyaya açılan kapılarını hedef aldı.

Önce birkaç hatırlatma yapalım:

Mart 1993''te, yine Bombay''da seri bombalar patladı, Bombay borsası vuruldu, 257 kişi öldü. 2003''te Bombay''da bir başka saldırı gerçekleşti, 52 kişi öldü. 2006''da bir trene yapılan saldırıda 186 kişi öldü. Sadece 2005''ten bu yana bombalı ve silahlı saldırılarda 700''den fazla insan öldü.

Bütün bu saldırılardan Hindistan''daki Müslüman gruplar üzerinden Pakistan istihbarat teşkilatı ISI sorumlu tutuldu. İki ülke arasında ciddi gerginlikler yaşandı.

Bütün bu saldırılardan sonra Hindularla Müslümanlar arasında çok şiddetli çatışmalar yaşandı. Yüzlerce Müslüman hayatını kaybetti. Keşmir''deki katliamların yanı sıra Gucarat dahil bir çok bölgede camilere saldırılar oldu, yerleşim yerleri ateşe verildi, ürpertici olaylar yaşandı.

Keşmir''de yaşananlar, Hindistan içindeki Müslüman-Hindu çatışmaları, Pakistan ve Keşmir bağlantılı Müslüman gruplarla Hindistan içindeki çatışmaların doğurduğu grupların eylemleri, Afganistan''daki güçlerle bağlantılı gruplar ve Hint-Pakistan ilişkilerindeki gerilimler benzer saldırılara zemin hazırlıyor.

Şimdi olayın başka boyutlarına ilişkin notlar aktaralım.

Son saldırı, FBI''ın "saldırı olacak" uyarısından sadece birkaç saat sonra gerçekleşti. ABD, İngiliz ve İsrail vatandaşlarıyla Hindistan''ın ekonomik sektörleri hedef alındı.
Hindistan kaynakları bu saldırıdan da açıkça Pakistan istihbaratını sorumlu tuttu ve "Pakistan en önemli terör destekçisi ülke" açıklaması yaptı.
Son saldırı, Pakistan yönetiminin Hindistan''a karşı "nükleer silahı ilk kullanan ülke olmayacağız" açıklamasını yapmasından, Hindistan''ın olumlu tepkisinden, iki ülke arasındaki ilişkilerin yumuşamaya başlamasından sonra yapıldı.
Son saldırıdan sonra Pakistan-El Kaide bağlantısı, Hindistan''daki gruplar-el Kaide bağlantısı yeniden kuruldu. Dolayısıyla ABD''nin terörle mücadele stratejisi bir kez daha Pakistan-Afganistan-Hindistan bölgesinde yoğunlaştı.
Bu örgütlerin Pakistan''la bağlantısının kurulması, El Kaide bağlantısının kurulması, ABD''nin Pakistan içlerine yönelik saldırılarını haklı çıkarır oldu. Son aylarda çok sayıda sivilin ölümüne neden olan füze saldırıları Pakistan''da ciddi gerilimlere yol açıyordu. ABD, terörle mücadele bahanesiyle bu ülkede istediği yeri bombalamaya başladı. Hatta geçtiğimiz günlerde Türkiye''ye gelen ve neredeyse bir hafta kalan Pakistan başbakanı, Ankara''dan ABD saldırılarına karşı yardım istedi. Türkiye de bu konuda destek taahhüt etti.
ABD''nin yeni Başkanı Barack Obama, seçim kampanyası sırasında açıkça Pakistan''ı tehdit etmiş, bu ülkeyi füzelerle vurmaktan söz etmişti. Son saldırılar Obama''nın bu niyetini kolaylaştıracak nitelikte. Pakistan açık hedef, olağan şüpheli haline geliyor.
Obama''nın Başkan Yardımcısı Joseph Biden ne demişti? "Obama altı ay içinde çok ciddi bir uluslar arası krizle yüzleşecek." Zbigniew Brzezinsky''den tutun da, Madeline Albright ve Colin Powell''a kadar bir çok önemli isim bu düşünceyi paylaşmıştı.
Bombay''daki İsrail aşırı sağına mensup merkezdekiler de rehin alındı. Hindistan yönetimi, nükleer çalışmalarında İsrail''le ortak projeler yürütüyor. Keşmir''de İsrailli askeri uzmanlar görev alıyor. Mossad ajanları Hindistan pasaportuyla Pakistan içlerinde faaliyetler yapıyor.
ABD ve Avrupa''yı batırmak üzere olan ekonomik krizden kurtulmak için savaş ekonomisine dönüşü isteyenler bu tür saldırılardan keyif alacaktır. Korsanlar üzerinden Somali bölgesinde bir savaş tezgahlanıyor, Hindistan''daki bu saldırılar üzerinden Pakistan''a, nükleer gücü olan tek Müslüman ülkeye yönelik benzer bir istikrarsızlaştırma süreci neden uygulanmasın. Benazir Butto suikasti ve sonrasında bu ülkenin nasıl bir iç karmaşaya sürüklendiğini dikkatle izliyoruz.
Rusya, Çin, Hindistan, Batı''nın ekonomik krizine karşı yükselen ülkeler. Dünyanın ekonomik ve siyasi ağırlık merkezi bu bölgelere kayıyor. Hindistan bu merkezlerden biri. En zayıf noktası Müslüman-Hindu gerilimi. Neden olmasın!
Saldırıların gerekçesi ne olursa olsun, tetiği çekenler kimler olursa olsun, dar anlamda terör analizinin ötesinde gerçekler bugünün dünyasında tahmin ettiğimizden çok daha belirleyici. 11 Eylül''den bu yana neler gördük! Bu yüzden, önümüzü görmek için tetikçileri değil, ötesini anlamayı önceliyoruz. Bu saldırıların arkasında dolaylı da olsa ABD, İngiliz ve İsrail istihbaratının elini hissetmemek mümkün mü? Eğer bu örgütler Pakistan istihbaratıyla bağlantılıysa kesinlikle ABD istihbaratı ve İngiliz istihbaratı ile de bağlantılıdır. Bu böyle not edilmeli. Yakında başlayabilecek Hindu-Müslüman çatışmaları kimlerin amacına hizmet edeceğine iyi bakılmalı?
Ve eğer böyleyse, Bombay''daki saldırıdan bambaşka anlamlar çıkarmamız gerekiyor. "Terörle mücadele" konsepti artık bu karmaşık ilişkileri açıklamaya yetmiyor.

Tarihe karışan Büyük Ortadoğu Projesi''nin en batısındaki Somali-Orta Afrika ile doğusundaki Afganistan-Pakistan-Hindistan bölgesi neden bu kadar ısındı acaba?

BlackBerry teröristi, kutsal ittifak ve tuhaf bağlantılar!
00:002/12/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bu sefer son söyleyeceğimi en başta söyleyeyim: Bombay''daki saldırının amacı; iki nükleer güç Hindistan''la Pakistan arasında bölgesel bir savaşa zemin hazırlamak için olabilir. Bu akla gelen ilk ihtimal ve herkes bunun üzerinde duruyor.

Ancak çok daha büyük bir tehlike var: İslam''a karşı oluşturulmaya çalışılan Hristiyan-Yahudi ittifakına Hinduları da dahil etmek. Bir “Hristiyan-Yahudi-Hindu kutsal ittifakı” oluşturmak… “Medeniyetler Çatışması”na “daha güçlü” bir koalisyonla devam etmek olabilir.

Önce birkaç not aktaralım:

1- Hindistan, Bombay saldırganlarının Pakistan istihbarat servisiyle bağlantılı olduğunu açıkladı. Olağan şüpheli Pakistan''ın kendini savunacak hali yok gibi.

2- ABD, Afganistan işgalini, Taliban ve El Kaide''ye karşı savaşını Pakistan istihbaratı ile birlikte yaptı. İki ülke istihbaratları o kadar iç içe ki, Washington Pakistan istihbaratının başına kendi adamının getirilmesi için İslamabad''a açıktan baskı bile yapabiliyor. Pakistan istihbaratı bir anlamda CIA''nin “Truva atı”dır.

3- Aynı ABD ve İngiliz istihbaratı, yıllardır Pakistan içlerinde ev ev operasyonlar yapıyor. Pakistan güvenlik birimlerinin ele geçirdiği isimler bu iki ülkeye teslim ediliyor ve sorgulanıyor. Özellikle 11 Eylül''den sonraki bütün operasyonlar ortaktı.

4- Bombay saldırısını yapanlar Pakistan istihbaratına bağlıysa aynı zamanda ABD ve İngiliz istihbaratına da bağlıdır. Aksi düşünce hiç kimse için ikna edici değil.

5- Pakistan yönetimi, saldırıdan sonra Hindistan''a; delilleri paylaşma, İstihbarat Başkan''ı General Ahmet Paşa''yı Yeni Delhi''ye gönderme önerisi yaptı.

6- Saldırı sonrası Hindistan ordusu caydırıcı bir pozisyona getirildi. Pakistan ise Afganistan sınırındaki 100 bin kişilik askeri birliği Hindistan sınırında konuşlandırdı.

7- İki yıl önceki tren saldırısına katıldıkları gerekçesiyle iki Hindistan subayı tutuklanmıştı. Benzer durumun bugün de olabileceği söyleniyor. Bazıları Hindistan ordusu içindeki aşırı milliyetçilerin bu saldırıda rolü olduğuna inanıyor. Çünkü bu kesimler daha önce benzer saldırılar yapıp suçu Müslümanların üzerine atmıştı. Hatta aşırı milliyetçilerin bu olayı bir iktidar darbesi için hazırladıklarını iddia edenler bile var.

8- Bombay saldırılarında tahminen dokuz terörist yakalandı. Ama imha edildiler. Yakalananlardan ikisi İngiltere doğumlu ve İngiltere vatandaşı. Biri Pakistanlı. Kalanların Moritanyalı olduğu iddiaları var.

9- Denizden gelip botlarla kente giren saldırganlarla Somali kıyılarında gemi kaçıran korsanlar arasında bir bağlantı olup olmadığı sorgulanmalı.

10- ABD, son aylarda Pakistan içlerinde operasyonlar yapıyor, siviller ölüyor, ülkede ABD karşıtlığı giderek tırmanıyordu. Şimdi “Pakistan bağlantılı teröristler” üzerinden bu saldırılar “meşru zemine” oturdu.

11- İsrail istihbaratının Hindistan''daki etkisi malum. Bundan önecki bazı saldırılarda Mossad bağlantısı tartışma konusu olmuştu. Ordu içinde önemli bağlantıları var. Keşmir ve Pakistan içlerinde faaliyetteler. Nükleer ortaklık mükemmel devam ediyor. Hindistan pasaportlu Mossad ajanları Pakistan içlerinde operasyonlara bile katılıyor.

12- BlackBerry telefonlarla donatılmış saldırganlardan ele geçirilenleri ABD, İngiliz ve İsrail istihbaratı sorguluyor. Saldırganların kimliği ve bağlantılı oldukları ülkeler çok önemli. Bu örgütlerin bir çoğu nedense Batılı ülkelerle bağlantılı çıkıyor. Kimler adına taşeronluk yaptıkları çok önemli.

13- Pakistan, eğer bu bahaneyle Hindistan üzerinden kendisine bir tehdit gelirse Batı ile ilişkilerini sorgulayacağını açıkladı. Bu durum son derece dikkat çekici.

14- “ABD-İsrail-Hindistan ekseni” kurulmasına yönelik süreci biz daha 2004''lerde tartışmış, Türkiye''nin bu eksene ilişkin pozisyonunu sorgulamıştık. Olaydan sonra aynı ortaklığı yeniden hissettik.

15- Durum, Pakistan''ın parçalanması, Hint-Pakistan bölgesel çatışması, ABD''nin “terörle savaşı”nı Hindistan ve Güney Asya''ya genişletmesi ve Pakistan''ın nükleer gücünün tasfiye edilmesi açısından kullanılacaktır.

16- İran''ın nükleer çalışmasını dünyanın en önemli krizine dönüştüren İsrail ve ABD''deki uzantıları, nükleer gücü olan tek Müslüman ülke olan Pakistan''a büyük bir tuzak kurmaktadır.

Bütün bunlar sadece son olaya ilişkin tespitler. Ama özellikle 11 Eylül sonrası ABD ve İngiltere''nin İsrail''le birlikte Hindistan üzerindeki hesaplarına özellikle dikkat etmek gerekiyor. O günden bu yana “açık savaş” halinde izlediğimiz “neo-con ittifak”a Hinduları da katma çabasında önemli başarı sağlandı. Müslümanlarla çatışma halindeki Hindistan “medeniyetler çatışması” projesi için etkili bir ortak olabilirdi. Bu yüzden İsrail o bölgede o kadar etkin. Bu yüzden ABD ve İngiltere o bölgede “Büyük Oyun”u yeniden tezgahlıyor.

Özellikle küresel sermaye (kimlerin yönettiği ortada) Hindistan''ı ikinci bir Amerika haline getirmek istiyor. İki Amerika bir İsrail''e İngiltere''yi de eklediğimizde nasıl bir dünya dengesi oluşabileceğini hep birlikte düşünelim. “İslam ve tehdit” eşleştirmesinin gerçek anlamını o zaman fark edeceğiz. Umarız yüzyıllarını Batı sömürgesi altında yok eden Hindistan böyle ucuz bir oyunun kurbanı olmayacak kadar basiretli çıkar.

“Türkiye hakkında şok iddia” bu mu?
00:003/12/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Hazır Somali korsanlarıyla “terörle savaş” yeniden tırmanmışken, son PKK saldırılarında rolü olduğu tartışılan ve Amerikan ordu silahlarını bu örgüte dağıtan paralı askerler bölgeye sevk edilmişken, “karakol gemileri” Afrika kıyılarında dolaşırken, botlarla Bombay''a çıkarma yapan 15 kişilik silahlı bir birlik Hindistan''ın en önemli kentini altmış saat boyunca kana bularken, bu saldırı üzerinden bölgesel savaş senaryoları yazılabilirken, Hindistan ve Pakistan gibi iki nükleer güç sınırlarına asker yığarken, 15 kişinin önlenemeyen saldırısı ile dünyada bloklararası restleşmeler tehlikeli bir hal alırken biz bir “eski konuyu” yeni bir “şok” olarak gündemimize getirildi.

İspanya''nın El Pais gazetesi, önceki gün “Türkiye için şok haber” niteliğinde bir bilgi aktardı. İspanya Savunma Bakanlığı, Guantanamo uçuşlarına ilişkin olarak ilgili mahkemeye ilettiği uçuş listesinde, bu tür operasyonlara katılan ABD''li askeri uçakların çoğunun kalkış ya da son iniş noktasının Türkiye olduğunu bildirdi.

Dünya genelinde büyük tartışmalara neden olan “esir ticareti”, CIA''nın gizli uçuşları hakkında kamuoyunun baskısıyla İspanya''da ve bazı Avrupa ülkelerinde soruşturma açılmıştı. Şimdi bu soruşturmalar çerçevesinde resmi bilgiler az da olsa kamuoyuna sızmaya başladı.

Listeye göre, ABD''li askeri uçaklar, 2002-2006 döneminde İspanya''daki askeri üs ve havaalanlarına toplam 11 iniş yaparken 13 uçak iniş yapmadan İspanya hava sahasını kullandı. Uçakların uçuşlardan dördünde ya Türkiye''den kalktığı yada Türkiye''ye doğru havalandığı belirtildi. Bu dört sefer şöyle:

2.5.2002. RCH709 bildirim nolu C-141 ucağı. 2 Mayıs''ta Seville''deki Moron havaalanına indi ve ertesi gün İncirliğe gitmek üzere havalandı. Lojistik bir uçuş olarak tanımlandı.
28.10.2002. RCH319 bildirim nolu C-17 uçağı, Adana''dan geldi, Cadiz''deki Rota Üssü''ne indi.
20.4.2005. RCH950 bildirim nolu C-17 uçağı, Adana''dan kalktı 15.41''de Rota''ya geldi ve 18.05''de Guantanamo''ya doğru havalandı. Lojistik destek uçuşu olarak tarif edildi.
10.2.2006. RCH919 bildirim nolu KC-10 ucağı. Rotası Türkiye-Moron-Guantanamo. Kalıcı Özgürlük Operasyonu''na lojistik destek uçuşu olarak tanımlandı.
Bu uçuşlar hala devam ediyor. O hayalet gemiler hala okyanuslarda ve ABD deniz üsleri arasında geziniyor. Avrupa''da, Güney Asya''da, Afrika''da işkence merkezleri hala faaliyette. Yüz ülkede, yüz binden fazla insanı sorgulayanların kaç insanı kaçırdığı hala bilinmiyor.

Türkiye ile ilgili “şok iddia” ne zaman ortaya çıktı? İki gün önce. Oysa bu iddiadan çok daha fazlası bu köşede yayınlandı. Hem de üç dört yıl önce. İşte o notlardan bir kaçı:

03 Mart 2005: 7 Mart''ta İstanbul''dan havalanan bir uçak, Danimarka''ya, Kopenhag Havaalanı''na iner. 23 saat bekler, tekrar havalanıp İzlanda''nın Keflavik havaalanına iner. Ardından Amerika''ya yönelir. CIA''nın bu amaçla 23 uçak kullandığı, 7 paravan şirket kurduğu biliniyor. İstanbul''dan Kopenhag''a giden uçak da bu şirketlerden Path Cooperation''a ait…
15 Kasım 2005: Şu soruları sorduk; Türkiye''den gizli adreslere ya da başka ülkelerden Türkiye''ye kaç uçuş yapıldı? Kaç kişi taşındı? Kimdi bunlar? Türkiye neden bu işin içinde? CIA''nın Türkiye''de de gizli cezaevi, işkence merkezi var mı? İtalya, Almanya, soruşturma açtı. Suçüstü yakalanan Türkiye''de neden ses yok!
16 Kasım 2005: Uçuşlar sadece İspanya''ya mı yapılır? İngiltere''de, Danimarka''da, Hollanda''da, Bulgaristan''da, Çek Cumhuriyeti''nde yok mu? Kosova''da yok mu? Ukrayna''da yok mu? Gürcistan''da yok mu? Azerbaycan, Özbekistan, Mısır, Ürdün, Tayland, Filipinler gibi ülkeler listenin başında. Ama Avrupa''nın merkezinde insanlığın ortak vicdanın yaralayan cinayetler işleniyor. Hangi Batı değerlerinden söz ediyor bunlar! Türkiye''de, İspanyol savcının yaptığını yapacak, konuyu soruşturacak, başta İncirlik olmak üzere ABD üslerini takibe alacak, insanlık adına, adalet adına cesaretle konunun üzerine gidecek bir savcı var mı?
8 Eylül 2006: Şu çağrıyı yaptık: Gelin bu pis işten kurtulalım. Türkiye''yi bu ayıptan kurtaralım. Çünkü yarın Türkiye topraklarında neler yapıldığını, bu kirli ticaretin altında kimlerin imzası olduğunu, CIA''nın bu ülkedeki sorgu merkezlerine kimlerin izin verdiğini de açıklayacaklar...
En az bin uçuş bizzat CIA''nın uçaklarıyla yapıldı. Yaklaşık bir o kadarı da taşeron şirketlerin uçaklarıyla. Bu trafikte İncirlik kilit önemdeydi. Guantanamo tutsakları İncirlik''te bir süre bekletiliyordu. Türkiye''nin başka bölgelerinde CIA uzmanları sorgulamalar yapıyordu. Bu “esir ticareti”nde yaygın bir Türkiye işbirliği söz konusu.
“Türkiye için şok iddia” ifadesinin hiçbir anlamı yok. Olayın şok bir tarafı yok. Yıllardır iddia olarak kalan bu karanlık işler bir gün açığa çıkacak. İşte o zaman asıl “şok”lar yaşanacak…

O korku senaryosu: Taş üstünde taş kalmayacak
00:004/12/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

George Bush ekibi, Pakistan lideri Pervez Müşerref''i Beyaz Saray''a çağırıp; “Ya yüzde yüz bizimlesiniz ya da yüzde yüz bize karşı. Karşı olmayı seçerseniz sizi taş devrine döndürürüz” demişti. Pakistan her alanda onlarla işbirliği yapmak zorunda kaldı. Afganistan işgaline, Taliban''la savaşa, esir ticaretine, işkence merkezlerine, örtülü CIA operasyonlarına kadar ABD ne isterse yaptı. Aynı anda Washington ve Londra Pakistan''ı parçalamaya yönelik ayrılıkçı örgütlere silah sağlamakla meşguldü. “Pakistan''ın nükleer silahları tehdit altında” diyerek, bu silahların kontrol altına alınması için taktikler geliştiriyor, bu ülkeye özel birlikler yerleştiriyordu. Son olarak da bu ortağını tamamen gözden çıkarıp kendisi, sivil kayıplara rağmen, Pakistan içlerine saldırılara başladı. Bir yandan da Hindistan''ı yanına çekip bu ülkenin nükleer gücünü tasfiye etme planları yapıyordu.

ABD''nin yeni Başkanı, Bush yönetimi kadar şahin bir ekip kuran, Beyaz Saray''ın yeni neoconu Barack Obama, Güney Asya''yı hedef göstererek ABD''ye en büyük tehlikenin burada olduğunu iddia etti. “Bütün gücümüzü kullanarak bu tehditle uğraşacağız” diyen Obama, "Afganistan''daki durum kötüleşiyor. Güney Asya''daki durum ve oraya sığınan teröristler Amerikan halkına karşı başlı başına en önemli tehdidi temsil ediyor. Kaynaklarımızı harekete geçireceğiz ve bütün dikkatimizi el Kaide, Bin Ladin ve Amerikan vatandaşlarını hedef almaya niyetli diğer radikal grupları yenmeye vereceğiz" şeklinde konuştu.

Daha önce de benzer sözler sarfetmiş, “Pakistan''ı füzelerle vurmak”tan dem vurmuştu. Yardımcısı Jeo Biden ise, ABD''nin altı ay içinde çok ciddi bir uluslar arası krizle karşılaşacağını vurgulamıştı.

Son olarak; Kitle İmha Silahlarının Yayılması ve Terörizmin Önlenmesi Komisyonu''nun hazırladığı raporda, 2013 yılından önce Amerikan topraklarında nükleer veya biyolojik silahlarla bir terörist saldırının gerçekleşebileceği ileri sürüldü.

Joe Biden''a bilgi veren partiler üstü komisyon, Obama yönetiminden, bu tür terörist saldırılarla mücadele için hazırlıklı olmasını istedi. Raporda, nükleer ve biyolojik silah yapanların Pakistan kaynaklı olduğu da savunuldu. Komisyon üyelerinin, sonbaharda Pakistan''a yapmayı planladığı ziyaretin, kalacakları İslamabad Marriott Otel''in, teröristler tarafından bombalanması üzerine iptal edildiği de belirtiliyor. (O saldırı sırasında, ABD askerlerinin otele çelik kasalarla malzeme taşıdıklarına, saldırı sonrası bu kasaları araçlara yükleyip götürdüklerine, nakil sırasında Pakistanlı askerlerin bile bölgeye yaklaştırılmadığına işaret etmiştim.) Komisyon üyeleri, Bombay''daki son saldırının benzer silahlarla da yapılabileceğine işaret ediyor.

Bunlar olurken, Ortadoğu''daki yoğunluk Güney Asya''ya yönelirken, kim oldukları belli olmayan kişilerin Hindistan ekonomisinin kalbini vururken, iki nükleer güç karşı karşıya getirilirken, geleceğin ekonomik devi Hindistan''dan sermaye kaçışı başlarken, akla ürkütücü senaryolar geliyor. “Afganistan için en kötü senaryo” olarak tanımlanan NATO çalışmalarında, Pakistan''ın kontrolden çıkması halinde neler yapılacağına ilişkin senaryolar geliyor.

ABD ordusu “Afganistan''da durum kötüleşir, çekilmek zorunda kalırsak ve aynı anda Pakistan da kontrolden çıkarsa ABD ve NATO güçleri, Sovyet güçleri gibi, Afganistan''da kapana kısılır mı” sorusunu sorarken; Pakistan''ı kurtarmaya mı yoksa nükleer silahları denetim altına almaya mı çalışacağını sorguluyordu? Elbette ikincisini tercih edeceklerdi. Neden mi? 2003 yılında bu köşede aktardığım, Kıyamet Savaşı dedikleri, “Dünyanın Sonu” konulu filmlere konu olacak türdeki senaryo yüzünden.. Şöyleydi:

“Birinci gün: Çarşamba.
Şafak vakti Negev çölündeki askeri üslerden kalkan İsrail savaş uçakları İran''ın Buşehr''deki nükleer tesislerini yok eder. Saldırı İslam dünyasını sarsar. Milyonlarca insan sokaklara dökülür.

İkinci gün: Perşembe.
İsrail''in ABD desteği olmadan saldıramayacağına inanan İran misillemeye geçer. Binlerce devrim muhafızı Irak içlerine girer. İslam dünyasında dev kalabalıklar sokakları kaplar. Kahire, Amman ve Ankara''da İsrail büyükelçilikleri tahrip edilir, ABD büyükelçilikleri ateşe verilir.

Üçüncü gün: Cuma:
İslam dünyasında Cuma namazı sonrası kalabalıklar harekete geçirilir. Devlet binaları yağmalanır. Sıkı yönetim ilan edilir. Kargaşa durdurulamaz. Endonezya''da, Malezya''da, Mısır''da İsrail''e savaş açılmasını isteyen halk çılgına döner.

Dördüncü gün: Cumartesi.
Pakistan istihbarat servisi ISI, ülkenin nükleer kodların denetimini ele alır. Birkaç saat içinde, nükleer silah yüklenen iki uçak, gizli bir hava üssünden kalkar. Hedefleri Tel Aviv ve Aşhod''dur. Dolambaçlı bir yol izleyerek Doğu Afrika''da yakıt ikmali yapar. Kuyruk işaretleri Güney Afrikalı olduklarına işaret etmektedir. İki uçak intihar pilotları tarafından uçurulmaktadır. İsrail hava trafik kontrolünün kendilerine verdiği hattı izlerken aniden yön değiştirip iki kente dalarlar ve nükleer yüklerini boşaltırlar.

İsrail Pakistan''a misilleme yapar. Milyonlarca insan ölür. Arap yönetimleri çöker. Savaş Ortadoğu''yu kaplar. Yüz binlerce insan ölür. Zayıflayan İsrail ayakta kalma mücadelesi vermektedir ve nükleer silahlarla Arap başkentlerini vurur. Ortadoğu tam bir kaosa sürüklenir.....”

Sadece Ortadoğu mu?!...

Hiçbir şeyi hafife almamak lazım…

"Toplu mezarların adamı" Türkiye"de
00:005/12/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bazen eski defterleri açmak gerekiyor. Bu coğrafyanın yüreğini sızlatan olayları hatırlatmak, unutturmamak gerekiyor. Bugün bir trajediyi hatırlatacağım. Çünkü o trajedinin “kahraman”larından biri Türkiye''ye geldi. Daha doğrusu Türkiye tarafından kurtarıldı. Adı en ağır savaş suçlarıyla anılan adam şu an Türkiye''nin korumasında. Neler yapmıştı? Önce haberi aktarayım:

Afganistan''da ev hapsinde tutulan Raşit Dostum, Kabil hükümetiyle yapılan pazarlıklar sonrası, gönderilen özel uçakla Türkiye''ye getirildi. ABD''nin Afganistan işgalinin en önemli müttefikiydi. ABD''nin atadığı Kabil hükümetinin lideri Hamid Karzai''nin dostuydu. Taliban''a karşı savaşın önemli güçlerinden biriydi. Karzai hükümetinin Genelkurmay Başkanı olarak atandı. Makam arabasını bile Türkiye''nin verdiği bir Özbek generaldi. Merkezi hükümetle anlaşma bozuldu. Hakkında dava açıldı. Evi polis tarafından kuşatıldı. Ev hapsine alındı. Tam bu sırada imdadına yine Türkiye yetişti ve onu kurtardı. Yani Türkiye''yi sürgüne gönderildi.

2002 yılında; “Afganistan''da ABD-İngiliz özel birlikleriyle Raşit Dostum''un toplu katliamları Irak''ta da işlenecek mi” diye sormuştum. Bir yıl sonra işgal edilen Irak''ta daha beterini yaptılar. Ne yaptılar Afganistan''da? 2002 yılındaki notlardan aktaralım:

Srebrenica''dan sonra en büyük katliamı yaptılar. “Kunduz, Mezar-ı Şerif, Cenk Kalesi ve Şibirgan Cezaevi ekseni”nde yaşanan tüyler ürpertici cinayetlere imza attılar. Mezar-ı Şerif''te binlerce insanın nasıl kurşuna dizildiğini, nasıl işkence gördüğünü, gruplar halinde çöle götürülerek nasıl katledildiğini, ardından da toplu mezarlara gömüldüğünü, konteynırlara doldurulan insanların bazılarının havasız bırakılarak öldürüldüğünü unutalım mı?

Görgü tanıkları, ABD askerlerinin esirlerin boyunlarını kırarak öldürdüğünü, üzerlerine asit döktüğünü, yüzlerce esiri çöle götürüp ıssız bir yerde kurşuna dizdiğini, Şibirgan Cezaevi''ndeki birçok esirin önce ağır şekilde dövüldüğünü, ardından da kaybolduğunu” anlattılar.

İşgal sırasında kuşatılan Kunduz''da binlerce kişi anlaşma ile teslim oldu. Artık esirdiler. Uluslararası sözleşmelere göre muamele görmeleri gerekiyordu.

8 bin kişi esir alındı. Hepsi tek tek sayıldı. 500 kişi ünlü Cenk Kalesi''ne götürüldü, 7 bin 500 kişi Şibirgan Cezaevi''ne nakledildi. Ancak cezaevine ulaşanların sayısı sadece 3 bin 15 oldu. Cenk Kalesi''ndekiler, o düzmece isyan senaryosuyla dünya televizyonlarında naklen yayınlanan bir katliamla yok edildi. Cezaevine ulaşamayanlar ne oldu?

Konteynırlara istif edildiler. Bir çoğu havasızlıktan boğuldu. Bir çoğu konteynırlar kurşun yağmuruna tutularak öldürüldü. Kurşun deliklerinden kan sızıyordu. Bazıları çıldırmıştı. Susuzluktan birbirlerinin terini yaladıkları söylendi. Bütün bu bölge Raşit Dostum''un bölgesiydi. ABD''nin o bölgedeki müttefiki oydu.

Şibirgan Cezaevi''ni 150 ABD askeri kontrol ediyordu. Kunduz-Mezar-ı Şerif-Şibirgan Cezaevi arasında binlerce esirin katliamından onlar sorumluydu. Onlar karar veriyor, Dostum''un adamları katliam yapıyorlardı.

Vahşetle ilgili “Mezar''da katliam” adıyla bir belgesel hazırlandı. Alman Parlamentosu''nda ve Avrupa Parlamentosu''nda gösterildi. Dostum, ABD ve İngiliz askerleri insanlık suçu işliyorlardı ve bu kanıtlandı. Haklarında davalar açılması gerekiyordu. Dostum ayrıca, Özbekistan Devlet Başkanı İslam Kerimov''a karşı mücadele eden ve Afganistan''da üslenen Özbekleri de yok ediyordu. O barbarlıklar bir çoğumuzun zihninde hâlâ canlı. Birleşmiş Milletler soruşturma bile açamadı. Uluslararası mahkemeler bir şey yapmadı. Hiçbir ülke bu insanlık suçuna sesini çıkarmadı.

Cenevre Sözleşmesi askıya alınmıştı. 1 Temmuz 2002''de göreve başlayacak olan Uluslararası Ceza Mahkemesi''nin kuruluş sözleşmesine ABD karşı çıktı. Vatandaşlarını bu mahkemeye çıkaracak ülkelere askeri tehditler yağdırdı. Daha sonra birçok ülkeyle özel anlaşmalar yaptı. Anlaşmanın tarafı olan ülkeler, bu mahkemeye herhangi bir ABD vatandaşı için suç duyurusunda bulunmayacaktı. ABD askerleri savaş suçlarından muaf tutuluyordu. Çünkü mahkeme savaş suçları için kurulmuştu.

Bir süre sonra Mezar-ı Şerif çevresindeki bölgelerde toplu mezarlar bulundu. Katledilen esirler, aynı konteynırlarla çöle götürülüp toplu mezarlara atılmış, Şibirgan Cezaevi''nden çıkarılıp kurşuna dizilenler de aynı bölgeye gömülmüştü. Rüzgarın toprağı aşındırmasıyla, köpeklerin kazmasıyla mezarlar ortaya çıktı. Esirlerin özel eşyaları etrafa yayılmıştı. Sadece bir toplu mezarda bin ceset vardı.

Yine hiçbir soruşturma açılamadı.

2006''nın Ekim ayında, Alman Bild gazetesi bir resim yayınladı. Afganistan''daki Alman askerleri, öldürülen Afgan halkının kafataslarıyla resim çektirmişlerdi. Barbarca bir görüntüydü.

İşte o resimler, binlerce Mezar-ı Şerif esirine aitti. Kurşuna dizilen, asitle yakılan, boynu kırılan, toplu olarak katledilen esirlere.

Bu vahşet hâlâ soruşturulmadı. Ama “kahramanları” hâlâ aramızda. Bir çoğu önemli görevlerde. Adı geçenlerden biri de Raşit Dostum.

O şimdi Türkiye''de. Uğruna bunca şey yaptığı müttefikleri, dostları, ortakları tarafından satıldı. Ve Türkiye, savaş suçu işlemekle suçlanan Dostum''u özel uçakla kurtarıp himayesine aldı.

Hepsi bu…

Komünizmin çöküşünden büyük bir değişim olacak
00:0010/12/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Dünya liderleri, 2009''un ilk üç ayında neler yaşanabileceğini gerçek anlamda kestiremiyor. Bunu, ekonomik krizle ilgili öngörüleri genelde doğru çıkanlar söylüyor: “Küresel ekonomik krizin, bu üç ayda ne tür felaketlere yol açabileceğine dair net kanaatleri yok” diyorlar.

Eğer böyleyse; Amerika''nın, Avrupa Birliği''nin, Asyalı merkez güçlerin önümüzdeki üç ay içinde varolan krizin hangi aşamalara ulaşabileceğine dair uygulanabilir bir stratejisi olmaması en az kriz kadar tehlikeli.

Şu bilgi sanırım gerçekleri anlamamız için ürkütücü bir ipucu veriyor: Sadece finans krizi dünya ekonomisine şu ana kadar 4.6 trilyon dolarlık zarar verdi. Bu şu anlama geliyor:

Şu haliyle, sermaye krizi, dünyanın belli başlı büyük olaylarının toplamından daha büyük zarara yol açtı. Bu rakam; Marshall Planı, Ayda Yürüyüş, NASA''nın şu ana kadarki tüm harcamaları, Kore Savaşı, Vietnam Savaşı ve Irak işgalinin toplamından bile daha fazla…

Çünkü bütün bu krizlerin, operasyonların, planların buraya almadığım daha bir dizi olayla birleştirdikten sonra bile toplam maliyeti, enflasyona uyarlanmış haliyle, yaklaşık 4 trilyon dolar civarında.

Finans krizinin verdiği zararın miktarı ise, enflasyona uyarlanmış miktarı yaklaşık 4.6 trilyon dolar… Üstelik bu, sadece bugüne kadar olan bölümü. Bundan sonra, finans kriziyle ilgili her yeni gelişme ya da çöküş bu rakamı daha da büyütecek. Üstelik bu sadece finans kriziyle ilgili boyutu. Her ne kadar yaşananlar “küresel finans krizi” şeklinde tanımlansa da, finans sisteminin içine düştüğü bunalım, küresel ekonomik krizin sadece bir boyutu.

Gelecek dönemde, krizin finans sistemi dışındaki alanlardaki maliyetine ilişkin ise hiçbir öngörü yok gibi... Amerikan otomotiv sektörü çökme aşamasında. Bazı şirketler iflas ediyor, bazıları devlet yardımıyla yaşamaya çalışıyor bazıları ise birleşerek krize direnme yolunu seçiyor. Ama genel anlamda bir çöküş yaşandığı ortada. Aynı şey Avrupa''da da var. Otomotiv devleri devlet yardımı almaya çalışıyor, bir çoğu üretimi tamamen durdurdu. Ellerindeki stokları eritmeye çalışıyor. ABD''nin medya devlerinden çöküş işaretleri şimdiden gelmeye başladı.

Krize ilişkin bir başka çarpıcı durum tespiti daha var: Üretim sektöründe krizle ilgili endişeler devam ederken yine 2009 yılının şu anki finans siteminin tamamen çökeceğine işaret ediliyor. Temelde birkaç merkezin kontrolünde ve “dolandırıcılık” üzerine kurulu sistem artık yürümeyecek.

Bu teze göre Anglo-Sakson finans sistemi ve küresel hükümranlığı, önümüzdeki yılın yaz aylarında tamamen çökecek. ABD Doları''nın küresel dominant kur olma niteliği de son bulacak. 1944''ten 2009''a kadar süren mali egemenlik ve dolayıyla Anglo-Amerikan siyasi liderlik çökecek ama yerine ne konulacağı tam olarak bilinmiyor. “Çok başkentli ekonomi” ya da “çok kutuplu ekonomi” beklentisi öne çıkıyor. Bu arayış, “çok kutuplu dünya” gibi siyasi beklentilerle de birebir bağlantılı. Anglo-Amerikan merkez ile birlikte Avrupa bölgesi, Rusya, Çin, Brezilya, Hindistan gibi yeni merkezlerin küresel iktidarı paylaşacağı öngörülüyor. Biz bunların içine, zorlayarak da olsa, Türkiye''nin de girmesi için büyük umutlar besliyoruz.

İki seçenek çıkıyor dünyanın önüne: Biri; varolan küresel temsil mekanizmalarının bu değişim sürecini yönetmeleri, ikincisi ise başarısız olup kaotik bir dönemin başlaması.

Yönetebilirlerse, bazılarına göre, “tek dünya devleti” benzeri bir siyasal yapı kendini hissettirecek. Çok kutuplu ama ulus üstü kuralların hakim olduğu bir dünya şekillenecek. Bir çok ülke, egemenliklerinden ciddi tavizler verecek. Bugünkü Avrupa Birliği modelini andıracak bir siyasal/ekonomik süreç işletilecek. Başarılamazsa ikinci seçenek öne çıkıyor; Kaotik bir dönem.. Muhtemelen bu dönem de benzer sonuçlara yol açacak ama daha sancılı biçimde.

Krizi gerçek boyutlarıyla yorumlayabilenler, gündelik gel-gitlerin ötesine geçebilenler, dar sokaklara sıkışıp kalmayanlar, farklı vizyon ve ihtimaller üzerine derinlemesine ve hayret verici önerilerde bulunuyor. Yeni “çok başkentli dünya”da yerimizi alacaksak, hiç değilse bir süreliğine mahalle kavgalarını bir kenara bırakıp bu serüveni en azından izleyebilmemiz gerekiyor.

Bazıları, krizin geride bıraktığı “enkaz”dan “insancıl kapitalizm”in doğacağına inanıyor. Ama bu geçiş döneminin “Komünizmin çöküşünden daha büyük değişime yol açacağını” öne sürüyor. BBC''nin ekonomi editörü Robert Petson, bu dönemde ekonomi üzerinde kontrollerin artacağını vurguluyor.

Krizle ilgili ilk yazılarımızda, bu derin ve sancılı değişime vurgu yapmış, bugünkü dünya düzeninin tamamen değişeceğini, Batı''nın yüzyıllara yayılan tek yanlı küresel hakimiyetinin sorgulanacağını, krizin bu değişimin hazırlayıcısı olacağını, sonrasında “yeniden ulus devletler” değil, “imparatorluk stratejilerinin tozlu raflardan indirileceği”ni vurgulamıştık.

Bir bayram günü, böyle bir yazı yazılmaz, panik havasına katkıda bulunulmaz. Sevince ortak olmak, ümit vermek gerekir, Türkiye için olumlu beklentileri göz önüne sermek gerekirdi.

İyi bayramlar…

"Dünya Devleti"nin ilk lideri o olacak!
00:0011/12/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

ABD''nin yeni Başkanı Barack Obama, yepyeni bir küresel proje için mi Beyaz Saray''a gönderildi? Dünyanın hiçbir zaman görmediği yeni tehditleri öne çıkararak, yeni yönetim şekli, egemenliklerin yok oluşu, küresel iktidarın merkezileşmesi, bir yeryüzü krallığı için mi seçildi?

Clinton dönemi Dışişleri Bakan Yardımcısı Strobe Talbott, 1992''de, “21. yüzyılda bütün devletlerin tek ve küresel bir otoriteyi kabul etmek zorunda kalacağını, artık ulusal egemenliğin büyük bir ideal olmayacağını” söylemişti. Bugün bu dönemin başladığı, Obama''nın da bu yeni dönem için sembol isim olarak öne çıktığı tartışılıyor. Obama ve danışmanları şimdi “dünya devleti” için kolları sıvamış durumda.

Dünkü yazıda, ekonomik krizin, komünizmin çöküşünden daha büyük bir değişime yol açacağına ilişkin tartışmaları aktardım. Bu, bazılarına son derece afaki gelebilir. Ama artık “tek dünya devleti”, “tek para birimi”, “yeni bir ekonomik sistem” tartışılıyor.

Öyle görünüyor ki, çok daha sert dalgalarla gelmesi beklenen ekonomik kriz, yeni dünya devleti hesapları için oldukça elverişli bir zemin oluşturacak. Daha doğrusu, kriz bu amaçla kullanılacak. İnsanın; elitlerin bu büyük amaçları için krizi beslediğine inanası bile geliyor.

Krizin sadece finans boyutunun, Marshall Planı, Ayda Yürüyüş, NASA''nın şu ana kadarki tüm harcamaları, Kore Savaşı, Vietnam Savaşı ve Irak işgalinin toplamından bile daha fazla zarara yol açtığı düşünülünce, bu ölçekte bir felaketin bedeli köklü değişimlere yol açması zaten beklenecekti.

Şimdi bu düşünceler, dünya elitlerinin toplantılarında tartışılıyor, saygın yayın organlarında açıkça ifade ediliyor. Öyle ki, önümüzdeki aylarda bu konuyla ilgili çokça tartışma yaşanacak ve Türkiye kamuoyu da bu tartışmalardan geri durmayacak.

Financial Time gazetesi “dünya devleti” tezini çoktan tartışmaya açtı bile. Gazete, 9 Aralık tarihli editöryal yazısında, elitlerin küresel gücü merkezileştirme, Amerika''nın egemenliğini yok etme, ulusal hükümranlık alanını daraltma, bir çeşit diktatöryal yeryüzü iktidarı oluşturma projesine dikkat çekti. Aslında 1990''dan, yani Soğuk Savaş''ın sona ermesinden bu yana varolan projenin bugünlerde açıktan gündeme alındığı ifade edildi.

Gazetenin dış politika yorumcusu Gideon Rachman, ilk kez bu projenin uygulanabilir hale geldiğini, küresel ekonomik kriz, küresel ısınma ve terörle savaş gibi üç önemli gelişmenin projenin önünü açtığını vurguladı. Ona göre dünya devleti umulandan çok daha erken gündeme alınıyor, Barack Obama projenin temsili ismi oluyor. David Rockefeller''ın öteden beri istediği büyük hayal gerçekleştirilmek isteniyor.

“Bu dünya devleti, uluslar arasındaki işbirliğinden çok öte bir şey” diyen Rachman, devlet karakterinde bir entiti olacağını, Avrupa''nın kurduğu kıtasal devletin model alınacağını ifade etti. Ona göre bu süreç, yavaş ve sancılı geçecek.

Bir başka “dünya devleti” hayali kuran Bilderberg mensubu Martin Wolf ise, tasarlanan dünya devletinin sadece diktatöryal önlemlerle gerçekleştirilebileceğini söylüyor.

Aylardır burada, krizin sadece ekonomik olmadığını anlatmaya çalışıyorum. 1929 krizinin Hitler''i çıkardığına, dünya savaşlarına ve çok sarsıcı değişimlere yol açtığına işaret ediyorum. O cümlelerden bazıları şöyleydi:

“Uluslararası Para Fonu IMF''ye diktatörlüğü andıran bir rol yükleniyor. IMF bütün ülkelere ekonomi politikaları dayatabilecek, ekonomileri üzerinde söz hakkına sahip olacak. Özelleştirmeden serbest ticaretin ilkelerine kadar dünya ekonomisini ilgilendiren her alanda IMF tek hakim olacak. IMF Dünya Merkez Bankası olacak. Küresel ekonominin tek patronu olacak..”

“Bu süreç ileri aşamalarda yeryüzünde tek siyasi otoriteye kapı aralayacak. ABD''nin başaramadığı küresel imparatorluk, ''Dünya Devleti'' bu aşamada tartışılır olacak.”

Şimdi tek merkezli ekonomik sistemi savunanlarla çok başkentli ekonomik sistemi savunanlar çetin bir çatışmanın içine giriyor. ABD ve İngiltere, krizden kurtulmanın tek yolunun her şeyin merkezileştirilmesi olduğunu savunurken diğerleri merkezin dağıtılmasını, ülkelerin daha özgür hareket etmesini, çok kutuplu bir ekonomik sistemin tek çözüm yolu olacağını söylüyor.

Merkeziyetçi ülkeler aslında dünyanın tamamını istiyor. Ekonomiyi, kaynakları ve siyasi iktidarı tek elde toplamaya çalışıyor. Tek “Dünya Merkez Bankası” istiyor. “Tek Para Birimi” istiyor. “Tek Dünya Devleti” istiyor.”

Görülüyor ki, tartışma çok daha erken başladı. Bundan sonraki her uluslar arası oturumun konusu bu olacak. G-7 zirvelerinde, G-20 toplantılarında her tartışma, bu sürecin olgunlaştırılmasına yönelik olacak. Çok ekonomik başkentli, siyasi ve ekonomik küre ölçekli kurallara bağlı bir büyük otorite.

Dünyanın ezilenleri, fakirleri, dışlanmışları aynı kalacak. Zenginlik daha çok belli merkezlerde toplanacak. Demokrasi ve barış adı altında projeler uygulanacak. Ama aslında hepsi bu büyük ideal için birer kamuflaj olacak. Kaynakların üstünde oturan toplumlar çok acı çekecek. Etnik çatışmalar, yoksulların öfkesi, kültürel ayrışmalar derinleşecek, istismar edilecek. Önümüze yüce idealler konulacak. Belki de birkaç yüz yıl bu ideallerin doğruluğuna iman edip oyalanacağız. Ama gücü ve zenginliği ellerinde tutanların kurduğu oyunun figüranlarından başka bir şey olmayacağız.

Ey insanlar, tarihin bu hassas döneminde açın gözlerinizi!

.Taliban"la mücadele Karadeniz"de başlar!
00:0012/12/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bombay''daki son terör saldırısından sonra dünyanın dikkati Güney Asya''nın iki nükleer gücü arasında, savaşa kadar gidebilecek krize odaklanırken Afganistan''da önemli gelişmeler oluyor.

2001''deki Amerikan işgalinde çok ağır bir yenilgi alan, savaş gücünü önemli ölçüde yitiren Taliban, bugün itibariyle, ülkenin yüzde 72''sinin kontrolünü ele geçirmiş durumda. Kabil merkezli, uluslararası desteğe sahip hükümete, Amerikan ve NATO birliklerine rağmen..

Bir think tank kuruluşunun, Taliban''ın Afganistan''ın yüzde 72''si üzerinde etki kurduğuna ilişkin raporu, ABD, NATO ve Afgan hükümetinin şiddetli tepkisine yol açtı. Bu kuruluşun raporunun güvenilir olmadığına özellikle vurgu yapıldı. NATO sözcüsü, Taliban''ın ancak ülkenin yüzde 50''sinden az bir bölümününü kontrol ettiğini, o bölgelerin de ülkenin doğu ve güneyi olduğunu söyledi. Oysa bu oran geçtiğimiz yıl yüzde 54''tü. Taliban etkisinin hızla genişlediği ortada. Hem de 65 bin kişilik ABD ve NATO askerine rağmen.

Peki Taliban bu gücü nerden alıyor? Sadece Afganistan halkından mı? Bu sorunun cevabı, o bölgede bundan sonra neler olabileceğine ışık tutacağı için önemli. Irak''tan sonra yeniden Afganistan-Pakistan coğrafyasına yoğunlaşan ABD, özellikle yeni Başkan Barack Obama''nın ne tür planları olduğunu anlamak için önemli.

ABD Savunma Bakanı Robert Gates, Afganistan''a iki tugay asker daha göndereceklerini açıkladı. Yeni yönetim, ağrılığı Irak''tan Afganistan''a kaydırıyor. Zaten Obama da Pakistan''ı hedef göstermiş, kendileri için tehdidin bu bölgeden geldiğini vurgulamış, son tehdit değerlendirmelerinde “İkinci 11 Eylül” saldırısının kaynağı olarak bu bölge gösterilmişti.

Bu hafta, Pakistan''dan Afganistan''a giden NATO konvoylarına yönelik ağır saldırılar başladı. Sadece bir saldırıda 100 ABD ve NATO aracı yakıldı. Bir gün sonra yapılan ikinci saldırıda ise, 50 araç yakıldı. ABD''nin ve NATO''nun Afganistan operasyonları için lojistik güzergahı Karaçi''den başlıyor. Son günlerde bu hat hedef alınır oldu. Karaçi''den Kuzey-Batı Pakistan''a ulaşan, oradan da Afganistan''a giren güzergah, ABD ve NATO lojistik desteğinin yüzde 75''ini sağlıyor.

Taliban birlikleri ülke içindeki saldırıların dışında bu hattı vurmakla Batılı güçlere ağır zayiat vereceğini kestirmiş olmalı. Şimdi yeni destek hattı arayışı başladı. ABD bu hattı Kafkaslar ve Orta Asya üzerinden sağlamayı düşünüyor.

Çok pahalı bulunan bu hat içinse Karadeniz tartışması tekrar gündeme gelmek zorunda. Türkiye, Rusya ve ABD arasındaki Karadeniz tartışmasını hatırlayalım. Washington Rusya ve Türkiye''nin karşı çıkmasına rağmen Karadeniz''de askeri üs kurmak için yoğun çaba harcıyor. Bu, Türkiye için yeni ve ciddi bir tehdidin ortaya çıkması demek. Afganistan''da ABD ile birlikte hareket etse de, Karadeniz, Gürcistan, Azerbaycan, Orta Asya üzerinden Afganistan''a ulaşacak yeni destek hattı, bambaşka bir bölgesel sorunun hazırlayıcısı olacaktır. Özellikle Doğu Karadeniz limanlarının kullanılacağı bu trafik, son Gürcistan-Rusya savaşı benzeri yeni çatışmalara zemin hazırlayacaktır.

“Taliban''ın Karadeniz''le ne ilgisi olabilir” şeklindeki bir soru, ilk bakışta son derece aptalca, saçma bir sorudur. Ama bakın, son Taliban saldırıları, Karaçi-Peşaver-Afganistan destek hattı, Karadeniz-Kafkaslar-Orta Asya-Afganistan destek hattı, birbirine ne kadar da bağımlı.

Tıpkı Somali kıyılarındaki korsanlık, Bombay saldırıları, Hint-Pakistan gerilimi bağlantısı gibi… Dün bu bağlantı yüzünden hem Pakistan''ın hem de Hindistan''ı hava kuvvetleri alarma geçirildi, Pakistan F-16''ları başkent İslamabad üzerinde uçuyorlardı.

İşte böyle bir dünyada yaşıyoruz. Olaylar öylesine birbiri ardına sıralanmış olaylar değil. Hepsi birbirinin besleyicisi, birbirine bağlı, birbirini tetikleyen gelişmeler.

Bombay''a yönelik saldırının istihbarat bağlantısı yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Saldırıların arkasındaki isim olarak geçen Davut İbrahim''in yıllardır ABD istihbaratıyla çalıştığı, kıtalararası uyuşturucu trafiğinde görevli bir isim olduğu, ABD Başkan Yardımcısı Cheney''nin ekibiyle bazı örgütlere karşı işbirliği halinde olduğu bilinince, Bombay saldırısının anlamı ortaya çıkıyor. Pakistan''ın istikrarsızlaştırılması, nükleer gücünün kontrol edilmesi, Hin-Pakistan hatta Afganistan-Pakistan çatışmalarına zemin hazırlanması… Sadece Bombay saldırısı bile, arkasındaki CIA-Mossad ve bölgesel istihbarat ağlarının neler tezgahladıklarına ilişkin bağlantıları ortaya çıkarabiliyor.

Bombay, Pakistan, Afganistan, Taliban, Somali, korsanlar gibi ifadeler Türkiye insanı için bir şey ifade etmeyebilir. Ama ABD ve NATO''nin Karaçi-Afganistan hattının kesilmesi bu saydıklarımızı bir anda Türkiye''nin sorunu haline getiriyor. Yani Taliban Türkiye''nin sorunu haline getiriliyor. Karadeniz-Kafkasya-Orta Asya ve Afganistan… Her aşaması Türkiye ile bağlantılı. Karadeniz''de ABD üssü, Kırım krizi, Gürcistan-Kafkasya krizleri, Hazar sorunu, petrol kavgaları… Hepsi nasıl da birbiriyle iç içe.

O zaman soruyu tekrar soralım: Taliban''ın Karadeniz''le ne alakası var?

"Ekonomik kıyamet" ve 12 elit kumarbaz
00:0016/12/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Newsweek dergisinin “ekonomide kıyamet senaryosu”, küresel kriz, daha doğrusu Batı ekonomilerinin çöküşünü hazırlayan kriz konusunda bugüne kadar yazılanların en korkutucu olanlarından.

“Dünya liderlerinin yetersiz paketlerle çok faza para harcadığını ama bunun sonuç vermediğini, dünyanın ekonomik resesyonun ötesinde büyük siyasi istikrarsızlığa ve çatışmalara sürüklendiğini, bunun tam bir felaket olduğunu” yazan dergi, küresel düzeyde seferberlikle radikal bir kurtuluş reçetesinin zorunlu olduğunu öne sürüyor. “Big Bang” teorisini esas alarak, insanlık için yepyeni bir başlangıç yapılmasını istiyor.

Dünya liderlerinin krizi bir adım geriden takip ettiklerini vurguluyor. Kriz, ülke yönetimlerini nereye savurursa orada bir çözüm arayışı başlıyor. Oyunu kriz kuruyor, yönetimler bu oyunu bozmaya çalışıyor. Dolayısıyla bugüne kadar alınan tedbirlerin hepsi başarısızlıkla sonuçlandı. Bu kadar kötü mü?

Belki daha da fazla…

ABD, Avrupa ve dünyanın birçok ülkesinin, bu aşamaya kadar hazırladıkları paketlerin toplamı trilyonlarla ifade ediliyor. Obama yönetimi, göreve gelir gelmez açıklayacağı 500 milyar dolarlık paketi sonraki aylarda 1 trilyon dolara çıkaracak. FED''in verdiği kredi miktarı 2 trilyon dolara ulaştı.

Merkez bankalarından yüz milyarlarca dolar desteğin sonu gelmeyecek gibi. Ama hiçbir şey düzelmiyor. Tam aksine, daha da kötüleşiyor. Ekonomik kanser bütün vücuda yayılıyor.

Newsweek, kriz yüzünden, yoksullaşma yüzünden aralarında Türkiye''nin de bulunduğu bir dizi ülkede, aşırı uçların giderek güçleneceğini iddia edip bunun doğuracağı yeni tehditlere dikkat çekiyor. Oysa tam aksi bir eğilim söz konusu. Soğuk Savaş''tan bu yana psikolojik temelleri atılan aşırılık aslında Batı''da başladı. Özellikle ABD dış politikası, başlı başına aşırı uçların kontrolündeyken, Avrupa liderleri “artık çok kültürlülük istemiyoruz” diye açıklamalar yaparken, krizin merkezinde bu ülkeler varken aşırılığı dışarıda aramak hiç de inandırıcı değil. Krizi bu ülkelere ihraç etmeye çalıştıkları gibi, krizin yol açtığı siyasal çatışma ve toplumsal gerilimleri de aynı ülkelere yöneltmeye çalışıyorlar.

Şimdi daha net ifadelerle tartışalım:

2009''un ilk üç ayında krizin ne tür felaketlere yol açabileceğine dair net kanaat yok. Sadece finans boyutu dünya ekonomisine şu ana kadar 4.6 trilyon dolarlık zarar verdi. Bu rakam; Marshall Planı, Ayda Yürüyüş, NASA''nın şu ana kadarki tüm harcamaları, Kore Savaşı, Vietnam Savaşı ve Irak işgalinin toplamından bile daha fazla…Çünkü bütün bu krizlerin, operasyonların, planların buraya almadığım daha bir dizi olayla birleştirdikten sonra bile toplam maliyeti, enflasyona uyarlanmış haliyle, yaklaşık 4 trilyon dolar civarında. Sadece finans krizi, şu aşamaya kadar, İkinci Dünya Savaşı''ndan daha büyük zarar verdi.

2009 yılının şu anki finans siteminin tamamen çökeceği, Anglo-Sakson finans sistemini ve küresel hükümranlığının sarsılacağı öngörülüyor. 1944''te başlayan dönem 2009''da son erecek gibi. Ama bu gelişme, sadece ekonomik bir sarsıntı olmayacak. Siyasi, toplumsal ve kültürel çatışmaları da tetikleyecek. Krizin bu muhtemel sonucunu kimse tartışmadı, tartışmaya da yanaşmıyor. Belki de en büyük gerginlikler bu çatışmalarla yaşanacak. Bu yüzden ekonomik krizin komünizmin çöküşünden daha büyük etkileri olacağı ifade ediliyor.

Şok edici iddialar tartışılıyor: Piyasayı sakinleştirmek, çöküşleri önlemek için verilen trilyon dolarlar bambaşka merkezlerde stoklanıyor ve piyasaya gitmiyor. ABD''nin 13 trilyon dolarlık gayri safi milli hasılasının yarısını kontrol edenler, dünyayı bir kumar masasına dönüştürmüş durumda. Krizi de kullanarak zenginlikleri emiyor, kredileri emiyor, merkez bankalarını emiyor… Krizin yol açacağı büyük çöküşten sonra dünya ekonomisini kontrol etmek için hazırlık yapıyor. Bu küresel kumarın 12 elit oyuncusu olduğu, birkaç merkez bankasının da onlarla birlikte hareket ettiği söyleniyor. Dünya gayri safi hasılası 60 trilyon dolarken onların sekiz trilyon dolarlık bir hacmi kontrol ettiği öne sürülüyor.

Bu oyun bozulmadığı müddetçe hiçbir ekonomik program çöküşü durduramayacaktır.

Camileri kim yakıyor?
00:0017/12/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Böyle görüntüleri Nijerya''da gördük, Endonezya''da gördük, Hindistan''da gördük... Hristiyan-Müslüman çatışmaları, Hindu-Müslüman çatışmaları sırasında yakılan camilerin enkazı arasında yarı yanan Kur''an sayfalarına ilişkin kareler ulaşırdı bizlere. Sonra Irak''ta gördük. Yüzyıllardır aynı sokakta yaşayan insanların sırf farklı mezhepten oldukları gerekçesiyle birbirlerini nasıl boğazladığını, aileleri, sokakları, mahalleleri ayırdığını. Şiilere ve Sünnilere ait camiler ardı ardına bombalandığını yakıldığını... Her bombalanan camide yanmış, parçalanmış Kur''an sayfaları görüyorduk. Ebu Gureyb''de de gördük. İşkence yöntemi olarak Kur''an sayfalarının nasıl kullanıldığını…

Farklı dinlerin mensupları çatışıyordu, farklı mezheplerin mensupları çatışıyordu, etnik gerilim ve siyasi hesaplarla iç içe geçmiş bir çatışmaydı bütün bunlar. Ama hepsinde din, mezhep bir kimlikti sadece. Bu kimlik üzerinden hesaplaşılırken kutsal olan ne varsa çatışma uğruna aşağılanıyordu.

Çatışmaların hepsinde “yereler gerekçe”ler vardı. Ama hepsinin üstünde, en üstünde, yerel ölçeklerin çok ötesinde bir hesap da vardı. O bölgenin, o ülkenin sınırlarının ötesinden olaya müdahil olan, tahrik eden birileri hep olurdu. Ama bizler bütün bunları sadece yerel bağnazlıklarla algılayıp geçiştirirdik. Irak''ta cami bombalamalarını ilk kim başlattı, kim devam ettirdi hiç sorgulamazdık.

“Böyle şeyler bu topraklarda hiç olmadı” diyecektim, sonra vazgeçtim. Maraş ve diğer örnekler geldi aklıma. Etnik gerilimlerin alabildiğine beslendiği, tahrik edildiği bu topraklarda mezhep farklılıklarının da çatışmaya dönüştürülmek istendiğini, bu yönde denemeler yapıldığını, üzücü gelişmeleri yaşandığını hatırladım.

Bayram sonrası İstanbul''un birbirine yakın bölgelerinde, özellikle seçilmiş izlenimi veren bölgelerinde cami yakma girişimleri bu kötü örnekleri hatırlattı. O görüntüler arasında, yarı yanmış Kur''an sayfalarını görünce, hem geçmişte bu topraklarda çıkarılmak istenen iç çatışmaları, yerel zaaflar üzerinden uygulanan çokuluslu projeleri hem de dünyanın başka bölgelerinde kimlik üzerinden yürütülen ürkütücü çıkar çatışmalarını yeniden sorgulama fırsatı bulduk.

Bir hafta içinde sekiz cami yakıldı. Yangınların hepsinin aynı ellerin ürünü olduğuna dair güçlü işaretler var. Hepsi İstanbul''un Anadolu yakasında ve muhafazakar kesimin ağırlıklı olduğu bölgelerde. 28 Şubat darbesiyle adı sembolleşen Sultanbeyli''den Pendik''e kadar olan bölgede. Şimdilik…

Bir şey daha; yakılan camilerin bazılarının yakınlarında cemevlerinin bulunması.. Durumun provokasyona dönmemesi için ''kırmızı alarm'' veren emniyetin, olayın cemevlerine sıçramasından endişe ettiği, cemevleri yetkililerini uyardığı, önlem aldığı belirtiliyor.

Bir kirli oyun mu tezgahlanmak isteniyor? Kürt meselesi üzerine tartışmalar sıcaklığını korurken Alevilere yönelik tartışmalar artarken, “Alevi açılımı” gibi ifadeler yaygınlaşırken cami yakmalar, cemevleri yakmalar ne anlama gelir? Pencerelerden molotof kokteyli atıp yangını çıkarıp kaçanlar kim, arkasındakiler kim?

Bir fanatizm mi besleniyor? Sünni Alevi ayırımı üzerinden, bir başka zaaf üzerinden yeni bir proje mi deneniyor? Kürt meselesinden, etnik gerilim ve ayrışma projelerinden sonra Alevilerle Sünniler arasında öfke biriktirmeye mi çalışılıyor? Yangınların çıktığı bölge, pilot bölge mi seçildi? Ya yangınlar, saldırılar Türkiye geneline yayılırsa!

Kürt meselesine kimlerin nasıl müdahil olduklarını biliyoruz. Sorunun Türklerin de Kürtlerin de inisiyatifinden çıkarılmak istendiğini, bu sorunun gerekirse yüz yıl devam etmesinin istendiğini biliyoruz. Kürt meselesine ilişkin yerel kriz üzerinden hangi ülkenin ne tür hesaplar içine girdiğini de çok iyi biliyoruz.

Geçmişte, Alevi-Sünni çatışmaları sırasında hangi ülke istihbarat elemanlarının o bölgelerde ne haltlar karıştırdığını çok sonraları öğrendik. Şimdi bu karanlık dosyalar yavaş yavaş aydınlanıyor. Alevi meselesine öteden beri “çok yakın” ilgi gösteren o ülkenin de bugünlerde dikkatle izlenmesi gerekiyor.

Bu yangınların hepsinin “kaza” yoluyla çıkmış olmasını, cami-cemevi çatışmasına dönüşmemesini, endişelerimizin haksız çıkmasını ne çok istiyorum. Hiçbir siyasi çıkar, hiçbir yerli ya da yabancı hesap böyle bir gerilimi haklı çıkaracak ölçüde değer ifade etmiyor.

Çok önemli bir şey daha var ama erken söylemiş olmayalım diye bir kenarda bekletiyoruz….

Karadeniz"e ABD üssü...
00:0018/12/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir senaryo nasıl bu kadar kısa zamanda gerçek olur? 15 Aralık 2007''de ABD ve NATO''nun Pakistan merkezli bir senaryosundan söz etmiştim. Bugün 18 Aralık 2008… Bir yıl önce NATO karargahlarında tartışılan senaryo bugün gerçekleşiyor. O senaryo, bir öngörü müydü yoksa hazırlık mı? Ve Türkiye''yi ne kadar ilgilendiriyor? İnsanı hayretler içinde bırakan bu sürece birlikte bakalım:

2 Kasım 2007''de ABD''li bir istihbarat şirketi, “Pakistan''ın nükleer silahların İslamcıların ya da ordu içindeki şahin grubun eline geçmeyeceğini” açıkladı. Dönemin Pakistan Devlet Başkanı olan Pervez Müşerref, bir gün sonra olağanüstü hal ilan etti. 12 Kasım''da The Washington Post gazetesi, AFP kaynaklı bir haber yayınlandı. “ABD''nin, Pakistan nükleer silahlarını korumak için gizli bir planı olduğu”na ilişkin bir rapordan söz ediliyordu. Washington''ın silahların kontrolünü ele almayı planladığı, iyimser senaryoya göre Pakistan ordusunun ABD''ye destek vereceği belirtildi.

Kötümser senaryo ise; “Müşerref''in kontrolü kaybedeceği, siyasi krizin derinleşeceği, ABD karşıtı güçlerin nükleer silahların kontrolünü ele geçireceği ve bunun bir ya da iki yıl içinde olabileceği..” şeklindeydi. Bu hesaba göre Pakistan ikinci İran olacak, nükleer güç İsrail''i tehdit edecekti. Tehlikeyi önlemek için önümüzdeki yıldan itibaren Pakistan''a ABD askeri gönderilecek, ülke içinde operasyonlar yapılacak ve yedi yıl orada bulunulacaktı. ABD özel birlikleri İslamabad''ın 20 kilometre dışındaki Tarbella bölgesine yerleşti. Bölgede arazi satın alınıyor, üs kurmaya çalışılıyor, onlarca TIR dolu mühimmat bölgeye taşınıyordu. Onlar bugün orada ve operasyonlar yapıyor.

NATO''nun Bükreş Zirvesi''nde aynı tehlike tartışıldı. Gizli gündem “nükleer silahlar ve nükleer saldırı” konusuydu. “Afganistan için en kötü senaryo” olarak tanımlanan NATO çalışmalarında, Pakistan''ın kontrolden çıkması halinde neler yapılacağına ilişkin senaryolar üzerinde çalışılıyordu. “Afganistan''da durum kötüleşir, çekilmek zorunda kalırsak ve aynı anda Pakistan da kontrolden çıkarsa ABD ve NATO güçleri, Sovyet güçleri gibi, Afganistan''da kapana kısılır mı” sorusu sorgulanıyordu.

Bu aşamadan sonra neler oldu?

Birkaç aydır ABD ve NATO''nun en büyük destek yolunu kapatmak için yoğun bir mücadele var. Afganistan''a giden mühimmat ve malzemenin yüzde sekseni Pakistan''ın Karaçi limanından geliyor. Karaçi-Afganistan arasındaki hattı kullanan NATO ve ABD araçları saldırılara maruz kalıyor. Peşaver bölgesi, Hayber Geçidi artık hiç güvenli değil. Geçtiğimiz hafta NATO konvoylarına iki büyük saldırı yapıldı. Birinde yüz, diğerinde elli araç yakıldı. Dün yine bir NATO tankeri yakıldı. Pakistan''ın en büyük siyasi hareketlerinden Cemaat-i İslami lideri Gazi Hüseyin Ahmed, Karaçi''den Afganistan''a gidecek NATO destek hattını bloke edeceklerini açıkladı. Artık bu bölgede ABD ve NATO araçları sürekli saldırıya uğrayacak.

ABD ikinci hattın arayışını hemen başlattı. Afganistan''a malzeme desteği için Karadeniz-Kafkaslar-Orta Asya hattını açmak için girişimlere başladı. Geçtiğimiz hafta yazdığım “Taliban''la mücadele Karadeniz''de başlar” başlıklı yazıda istediğimi anlatamadım ve konu Türkiye''nin dikkatini çekmedi. Oysa bu hattın açılışı, Türkiye ile Rusya arasında yeni bir gerginliğin çıkması, Kafkasların karışması, Orta Asya''da taşların bir kez daha yerinden oynaması demekti. Bu yüzden ABD, Karadeniz''de bir NATO üssü istiyor. Bu konuda daha da ısrarcı olacak artık.

Nitekim Rusya Genelkurmay Başkanı Nikolai Makarov, ABD''nin Kazakistan ve Özbekistan''da askeri üsler kurmaya hazırlandığını açıkladı ve bunu bir tehdit olarak gördüklerini söyledi. Özbekistan, daha önce ABD üssünü kapatmış, ABD ile gerginlikler yaşamıştı. Son haftalarda Özbekistan''dan İstanbul''a gelip giden özel uçaklar, iki ülke arasında yeniden yakınlaşmaya ilişkin pazarlıkların göstergesi olabilir mi? Ayrıca, Kırgızistan''daki ABD üslerinin kapatılması için şu ana kadar 150 bin imza toplandı.

Bunlar olurken Pakistan''da gerilim iyice tırmanıyor, Bombay saldırıları gerçekleşiyor, Pakistan''ın Lahor kenti üzerinde Hint savaş uçakları uçuyordu. Pakistan''daki kaos belki şu an ABD ve NATO''nun Afganistan''dan çekilmesi için bir tehdit değil. Ama Afganistan''a ulaşmak için kullandıkları güzergah tamamen kapatılıyor. Nefes alamaz hale geliyorlar.

Olayın bizi ilgilendiren tarafı şu: Taliban, Pakistan-Hindistan krizi Türkiye için uzak meseleler gibi algılanabilir. Ama bakın, Karaçi yolunun kapatılması Karadeniz''i nasıl bir anda tartışmanın merkezine çekiyor. Karadeniz''de ABD/NATO üssü kurulması Türkiye-Rusya ilişkilerini tehdit edebiliyor. Gürcistan savaşının ve Rusya''nın şaşırtıcı tepkisinin sebebini anlayabildik mi? ABD-Özbekistan''ın yeniden yakınlaşma çabasını anlayabiliyor muyuz? Dolayısıyla Taliban''la savaş şimdi Karadeniz''den başlatılıyor.

Bütün bunları bir araya getirelim. Karadeniz''den Afganistan''a kadar her yer Türkiye''nin özel meselesi haline dönüşmüyor mu? Bir senaryo sadece bir yıl içinde nasıl olup da bu kadar gerçeğe yaklaşabiliyor?

Bu senaryonun gerçekleşmesinin bir sonucu daha var: Yeni bir Kırım Savaşı''na hazırlık…

.Amerika"da iç isyana hazırlık
00:0019/12/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

IMF Başkanı Dominique Strauss-Kahn, ekonomik krizin merkezi olan ülkelerde, yaygın iç isyanların yaşanabileceği uyarısı yaptı. Kahn''a göre, "Eğer gelişmiş ülkeler, krizden kurtulmak için uyguladıkları yöntemlerde geniş kitlelerin ortak çıkarlarını değil de, elitlerin çıkarlarını öne alırlarsa" bu kötü gelecekle yüzleşecekler.

Bu uyarılar çok önemli. Amerika ve Avrupa gibi merkez ekonomileri vuran krizin algılanış biçimi maalesef son derece hastalıklı. Bırakın ekonomik kriz demeyi, "finans krizi" ifadesiyle tanımlanıyorsa bu durum, alınacak önlemler de isabetli olmayacaktır. Ortada sadece bir finans krizi yok. Sadece ekonomik kriz de yok. Aynı zamanda siyasal ve sosyal krizlerin işaretleri de var. Daha temelde, Batı dünyasını büyük bir felsefi dönüşüme zorlayan tarihsel bir buhran söz konusu.

Kahn''la devam edelim:

Birçok ülkede, sosyal patlamalar yaşanabilecek. Bunlara gelişmiş ülkeler dahil. Eğer finans sistemi yeniden yapılandırılamazsa, şiddetli isyanlar başgösterebilecek. Özellikle ABD''de bu isyanlar, vergilerin elitlere gitmesi ve doların devalüe edilmesiyle harekete geçebilecek….

Bazıları beş yıl sonra ABD''nin "gelişmemiş ülke" kategorisine düşeceğini, gıda isyanlarının başlayacağını öne sürüyor. Onlar; dünyanın bu kriz yüzünden çok acı çekeceğini ama topyekun ekonomik çöküş yaşamayacağını, ancak Amerika''nın tam bir ekonomik Armageddon yaşayacağını iddia ediyor.

ABD Merkez Bankası''nın kısa vadeli faizleri sıfırlamasının dolar kaçışını hızlandıracağı, önümüzdeki yıllarda ABD''de hiper enflasyonun başlayacağı gibi ihtimaller bu tür endişelere kapı aralıyor.

Petrol fiyatlarını 150 dolarlara çıkaran finans sistemi, gıda fiyatlarında da benzer oynamalar yapmış, birçok ülkede protesto gösterileri başlamıştı. Bu çevrelerin son oyunu dolar üzerine oldu. Bir süre sonra, bugün baskı altında tuttukları altın fiyatları üzerinde benzer bir spekülasyon yapacakları konuşuluyor.

Durumun finans ve genel anlamda ekonomik boyutu bir şekilde tartışılıyor. Ama muhtemel siyasal sonuçları, yol açacağı toplumsal gerilimler üzerine pek kimse kafa yormuyor gibi. Strauss-Kahn, gıda fiyatlarının hızla arttığı bu yılın ilk döneminde de benzer açıklamalar yapmış, yüz milyonlarca insanın açlıkla karşı karşıya kalabileceği uyarısında bulunmuştu.

Krize karşı önlemler ve kriz sonrasına ilişkin yeni ekonomik yapı eğer geniş kitleleri tatmin edecek nitelikte olmaz, bugüne kadar olduğu gibi, yine yönetici eliti tatmin amaçlı olursa, işte o zaman şok dalgaları Avrupa ve özellikle Amerika sokaklarını vuracak.

Peki bu ihtimale karşı ne tür önlemler alınıyor?

Afganistan ve Irak''tan dönen binlerce asker iç güvenlik için görevlendiriliyor. Yani "iç tehdit"lere karşı hazırlanıyor. Kitle kontrolü ve sivil isyanlara karşı eğitiliyor. Bu hazırlıkla ilgili 2006 yılında yazdığım yazılar şaşkınlıkla karşılanmıştı.

"FEMA (Federal Acil Yönetim Ajansı) yeniden yapılanıyor. Hem de nükleer saldırı, isyan ve iç savaşa göre. Olağanüstü hal ve sıkıyönetim yasaları yeniden belirleniyor. Bankacılık işlemlerinden vatandaşlık yasalarına kadar ABD olağanüstü şartlar için hazırlık yapıyor" demiş ve "ABD neye hazırlanıyor" diye sormuştum.

Amerikan tarihinde ilk kez ordu, iç güvenlik için konuşlandırılıyor. Askeri birimler 24 saat iç tehdide karşı görevlendiriliyor. Uygulama 1 Ekim''den itibaren başladı. Ülke içinde konuşlandırılacak ilk askeri birim, ABD Kuzey Komutanlığı''na (NorthCom) bağlı. Bu birlik neye karşı savaşacak? Nükleer saldırı, iç savaş ve toplumsal kaosa karşı. Kitleleri kontrol altına alacak. Çatışma sonrası için gerekli sorumlulukları yerine getirecek. Aylardır bunun tatbikatı yapılıyor…

ABD böyle bir felaketle yüzleşir mi? Umarız bu tür gelişmeler olmaz. Ancak krize müdahale şekli, kriz sonrası için hazırlıklarda aynı adaletsizlik üzerinde ısrar edilmesi, toplumun genelini kurtarma yerine iktidar elitlerini, sermayeyi yönetenleri güçlendirmeye yönelik yaklaşımlar, iç isyan ve sosyal huzursuzluk ihtimallerini güçlendiriyor.

Olaya sadece "finans krizi" olarak bakanlar bakalım birkaç ay sonra aynı ifadeyi kullanmaya devam edecekler mi? Hep birlikte göreceğiz…

Beş yıl sonra da onun "büyük" projesi çöker!
00:0023/12/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

“George Bush yönetiminin Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) çöktü.” Başbakan Tayyip Erdoğan''ın Dış Politika Başdanışmanı Ahmet Davutoğlu''nun Le Monde ve Washington Post''a verdiği söyleşilerin temelini bu tespit oluşturuyor.

Türkiye''nin, son birkaç yıldır daha da yoğunlaşan Ortadoğu''ya yönelik başarılı girişimlerinin söz edildiği iki söyleşide de Davutoğlu, 2009 yılının tehditlerine dikkat çekiyor ve Barack Obama yönetimine "ne yapmaları gerektiği konusunda" ipuçları sunuyor.

Büyük tepkilere yol açan ancak daha sonra ne kadar doğru yapıldığı ortaya çıkan Hamas''la görüşmeden ABD ve İngiltere''nin başarısız pazarlık süreci yürüttüğü Taliban''la görüşmeye, Ortadoğu''ya ilişkin yeni yaklaşım arayışlarından "şer ekseni"nin yerini "denge ekseni"nin alması gerektiğine kadar bir dizi yaklaşımı içeren konuşmayı sunan gazeteler, Obama yönetiminin Türkiye''nin bu başarısından ders çıkarması gerektiğini yazdı.

Büyük Ortadoğu Projesi''nin ilk açıklandığı zamanı hatırlıyorum. Türkiye''de bazıları tarafından "yeni Osmanlı Projesi" olarak sunulmuştu. ABD Büyükelçiliğindeki "Yeni Osmanlıcılık" seminerleriyle pazarlanıyor, ABD''nin bütün bölgeyi kökten değiştireceği varsayılıyor, demokrasi ve özgürlükler gibi tahrik edici kavramlarla kamufle ediliyordu.

Irak işgali gibi bir vahşet bile bu proje ile yumuşatılabiliyor, büyük dönüşüm yolunda atılan büyük adım olarak kabul edilebiliyordu. ABD''nin Ortadoğu''da yapacağı dönüşümün aslında Osmanlı''yı yeniden diriltmek anlamına geleceğine, Türkiye''nin önünü açma girişimi olduğuna inanılıyordu. Bazı yazarlarımız, "yeniden Osmanlı" aşkına geldi ve Büyük Ortadoğu Projesi''ni kayıtsız şartsız destek verdi.

Oysa ortada öyle bir şey yoktu. Sadece Osmanlı siyasal birikimi ABD dış politikasına tahvil ediliyordu. Washington Atlantik kıyısından Pasifik''e kadar Müslüman Orta Kuşak üzerinde bir hegemonya stratejisi uyguluyor, bizim akıllı insanlarımız da "bizim adımıza ABD Osmanlı''yı yeniden diriltiyor" sanıyordu.

Oysa daha 1995''te ABD ordu dergilerinde proje detaylı olarak işlenmiş, "Büyük Ortadoğu Projesi''nde Türkiye''nin rolü" başlıklı yazılara bile yer verilmişti. Beş-on yıl geriye gidip bu çalışmalardan haberdar olamayanlar, Türkiye''de gönüllü pazarlamacılığa girişti.

Şükür ki, hem Türkiye''de hem de bütün bölgede Büyük Ortadoğu Projesi''nin gerçekte ne olduğu kısa sürede anlaşıldı. Bir sömürge stratejisiydi ve kitlesel tepkiyle karşılandı. Onların bu coğrafyada sadece seçime indirgenmiş bir demokrasiden ve sadece kendi yandaşlarına tanınan bir özgürlükten başka hiçbir şey istemedikleri bir kez daha ortaya çıktı. O günlerde heyecanla BOP savunanlardan bir daha ses çıkmaz oldu.

O günden bu yana ABD ve müttefiklerinin sözü edilen coğrafyaya yönelik her projesi başarısızlıkla sonuçlandı. İşgal projeleri, demokrasi projeleri, ekonomi projeleri, sivil toplum projeleri… Bazıları aynı hesapsızlıkla yerinde saymaya devam ediyor ama onların çabalarının bu bölgenin tarihinde yeri bile olmayacak.

Türkiye ne yaptı? Cumhuriyet tarihinde ilk kez Anadolu topraklarının dışına çıktı. Bölgenin her ülkesiyle, her ulusüstü kurumuyla, her güç merkeziyle ikili ve çok taraflı ilişkiler geliştirdi. Irak''ın işgal edildiği 2003 yılında söylediğimiz "Artık bu bölgede ABD ile Türkiye''nin çıkarları örtüşmüyor" sözü beş yıl sonra apaçık önümüzde şimdi. Türkiye büyük bir azimle kendi çıkar alanlarını oluşturmaya, bölge genelinde inisiyatif almaya, krizlere karşı proje sunmaya çalışıyor. Gelinen bu nokta bazıları tarafından açık biçimde görüldü. Avrupa Birliği, Fransa, İtalya, İsviçre ve bir dizi Batı Avrupa ülkesi, Türkiye''nin bölgesel açılımına "ortak" olma yarışı içine girdi.

"Bu bölgede artık Türkiyesiz oyun kurulamaz" sözü gerçeğe dönüşüyor. Irak''tan sonra en zayıf halka Suriye''ydi, Türkiye''nin frenlemesiyle Suriye''yi saracak bir krizin önüne geçildi. Irak''tan bütün tarafları yumuşatma ve iç çatışmaları sona erdirme rolü büyük oranda Türkiye''nin katkılarıyla gerçekleşti. İran''ın tezlerine destek yine Türkiye''den geldi.

BOP çöktü ama Washington bunu anlamış değil. Mezopotamya''yı dünyanın en büyük istikrarsızlık alanına dönüştürdüler. Şimdi Güney Asya''da aynı şeyi yapmaya hazırlanıyorlar. "Obama, Türkiye''nin tecrübelerinden yararlansın" talebinin gerçeğe dönüşeceğini pek sanmıyorum. Aynı aymazlık, aynı körlük devam ediyor.

Afganistan işgali fiyaskoya dönüşmek üzereyken Obama yönetimi bu ülkedeki askerinin iki katına çıkarmaya hazırlanıyor. Pakistan''ı cezalandırmaya dönük hesaplar yapıyor. Hindistan''da "Anglo-Amerikan terör saldırıları" gerçekleştirerek Hint-Pakistan savaşı tezgahlıyor. Bugünlerde iki ülkenin ordusu da teyakkuz halinde. Bir kez daha "terör üzerinden emperyal strateji" uygulanmaya çalışılıyor. Pakistan''dan Afganistan''a uzanan ABD-NATO destek hattı ağır saldırılara uğrarken Washinton alternatif güzergahlar arıyor. Özbekistan''la yeniden anlaşma, bu ülkedeki eski üssü tekrar açma yolunda önemli adımlar atıyor. Gürcistan''ın Poti limanını yeni destek güzergahının başlangıç noktası yapmaya, Karadeniz''de bu amaçla üs kurmaya, Karadeniz''i istikrarsızlaştırmaya çalışıyor.

Bu proje de çökecek. Belki de beş yıl sonra, "Obama yönetiminin Büyük Orta Asya Projesi çöktü" diyeceğiz. Bir şey daha; Türkiye ABD ile Irak''a girseydi, topraklarını ABD ordusuna açsaydı, Ortadoğu''daki bugünkü etkinliğini kazanabilir miydi? Bunu Afganistan-Pakistan-Orta Asya kuşağı için de düşünelim…

.Bu kadar camiyi bir "deli" mi yakmış!..
00:0024/12/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İstanbul Valisi Muammer Güler, Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah''la birlikte, son günlerde gizemli bir şekilde kundaklanan camilerle ilgili açıklama yaptı. Özetle şöyle:

"Saldırılarla ilgili bir kişi yakalandı. Daha önce 13 cami hırsızlığı nedeniyle suç kaydı bulunan kişinin yanan bazı camilerde parmak izine rastlandı. Bu kişi delilleri yok etmek için yangın çıkardı. Yangınlar, suç delillerinin karartılmasına ilişkin bir girişim olarak değerlendirilebilir. Bunlar imam odalarında meydana gelen yangınlardı. Bu şahsın parmak izlerinin tuttuğu gibi çok kesin delil elde edildi. Hırsızlık için girdiğinde delilleri yok etmeye yönelik olarak yangınları çıkarmıştır. Yardım toplama paraları, kumbaraların çalınmasın ilişkin bir hırsızlık olayıdır. Yardım ve yataklık anlamında bir örgüt bağlantısı tespit edilmedi. Kişisel bir eylem ihtimali ağır basıyor."

Açıklama böyle. Ortada basit bir hırsızlık vakası var. Fail ele geçirilmiştir. Yangınlar bu hırsız tarafından delillerin karartılması amacıyla çıkarılmıştır. Hepsi bu kadar! Böyle olmasını umuyoruz. Hiç olmasın isterdik ama endişelerimizi gideren bu açıklamanın doğruluğuna inanmak durumundayız. Kendi adıma neden ikna olmadım?

Daha önce beş kişinin yakalandığı söylenmişti. Kartal Kurfalı''da Laleli Camii''ni yakan iki kişinin kaçarken ele geçirildiği söylenmişti. 18 cami kundaklandı. Bu söylentilerin dışında hiçbir bulgu ele geçirilemedi. Ne bir görgü tanığı ne bir kamera görüntüsü…

Aynı gün, yani bir gün içinde, Kartal Kurfalı''da Lalelik Camii, Ataşehir Medine Mescidi, Küçük Bakkalköy Merkez Camii, Pendik Dolayoba Ulu Camii, Sancaktepe Akif Demirci Camii, Sancaktepe Veysel Karani Camii yakıldı. Altı cami aynı gün saldırıya uğradı. Bir hırsız ne kadar tecrübeli, ne kadar yetenekli, ne kadar iş bitirici olursa olsun, aynı gün altı camiyi kundaklar, hiçbir iz bırakmaz, hiçbir görgü şahidine rastlamaz… Böyle bir şey olabilir mi? Bütün bunları bir kişi mi yaktı! Hem de ruh sağlığı bozuk biri…

Devam edelim: 14 Aralık günü yalnızca Maltepe Mavievler Camii''nde yangın çıkarken, 16 Aralık''ta Çamlıca Kotku Camii''nde çıkan yangın ile tekrar başlayan kundaklama serisi, Pendik Dolayoba Süleymaniye Camii yangını ile devam etti. Bulgurlu Hasan Uzun Camii ile Leyla Bingöl Camii''ni de bunlara eklemek gerekiyor.

Böylesine "yetenekli" bir hırsız yıllardır, aylardır neredeymiş de bütün saldırılarını birkaç güne sığdırmış? Acelesi neymiş, dikkat çekmeden, saldırılarına ara vererek devam edemez miymiş? Böylesine başarılı bir hırsızın kumbaradaki parayla, camiden aşıracağı bir halıyla tatmin olması mümkün mü? Hem bu nasıl bir hırsızmış ki, aynı anda birkaç yerde olabiliyor, birkaç camiyi ateşe verebiliyor?

Saldırıya uğrayan camilerden birinin imamına göre saldırgan, "cemaat camiden çıkar çıkmaz imam cübbesini alıyor, imam odasına gidiyor, cübbe ve sarığı ateşe veriyor ardından Kur''an-ı Kerim''i yakıyor…."

Bütün Türkiye''de konuya duyarlı herkes aynı endişeyi yaşadı. Cemevlerinde güvenlik önlemleri artırıldı. Camilerdeki kamera ve güvenlik sistemleri güçlendirildi. Alevi cemaatleri, bunun bir tahrik olabileceğine ilişkin endişelerini dile getirdi. Türkiye, olayın basit bir hırsızlık olmayabileceğini, geçmişte yaşanan bazı kötü hatıraları tekrar etmek isteyenlerin ürünü olabileceğini düşündü ve sağduyu çağrıları yaptı.

Bir kirli oyun mu tezgahlanmak isteniyordu? Pencerelerden Molotof kokteyli atıp yangını çıkarıp kaçanlar kim, arkasındakiler kimdi? Bir fanatizm mi besleniyordu? Sünni Alevi ayırımı üzerinden, bir başka zaaf üzerinden yeni bir proje mi deneniyordu? Kürt meselesinden, etnik gerilim ve ayrışma projelerinden sonra Alevilerle Sünniler arasında öfke biriktirmeye mi çalışılıyordu? Türkiye''ye yaşatılacak en büyük korkulardan biri buydu?

Vali Muammer Güler''in açıklamaları bu endişelerimizi haksız çıkardı. Rahatladık. Ama tekrar edeyim, kesinlikle tatmin olmadık. Umarım haksız çıkarız ve bir cami saldırısı daha gerçekleşmez. Cami hırsızlarımız bile bu kadar profesyonelse, böylesine sistematik çalışmalar yapabiliyorsa işimiz çok zor demektir!

"Gizli Anayasa" gibi ortaklık ve PKK üzerinden pazarlık
00:0025/12/2008, Perşembe
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Ne diyor Irak Devlet Başkanı Celal Talabani? "Irak toprakları komşu ülkelere saldırı için kullanılamaz. Şiddete karşıyız. Silahlı mücadele devri kapandı. Kürt gruplar, PKK''dan silahlı mücadeleye son vermesini isteyecek. Barzani ile temel amacımız dağdakileri ikna etmek. Silah bırakıp dönsünler ama hapishanelere değil köylerine." PKK''nın tasfiye edileceğinin işaretleri bunlar. Talabani''ye göre iki Kürt grup PKK''ya; "artık bu topraklardan git ya da silah bırak" diyecekler.

Benzer cümleleri yine Talabani''den daha önce de duymuştuk. 2006''nın Eylül ayında Talabani şöyle diyordu: "PKK''yı ateşkese ikna ettik. Örgüt birkaç gün içinde ateşkes ilan edecek." Ama bir gün sonra aynı Talabani ABD medyasına şu açıklamayı yapıyordu: "Türkiye, İran ve Suriye Irak''ın içişlerine karışıyor. Bunun devamı halinde bu ülkelerdeki muhalif grupları destekleriz, sorun çıkarırız. Bizim de kartlarımız var." Hem de Türkiye''nin Lübnan''a asker göndermeye hazırlandığı günlerde.

Bu sözleri o zaman şöyle okumuştuk. ABD, Talabani üzerinden Türkiye''ye bir şey söylüyor: "Bizim planlarımıza uymazsanız sizi içeriden çökertiriz." Nitekim bu kanaati güçlendiren çok feci gelişmeler yaşandı. PKK''nın gücünü aşan saldırılar gerçekleşti. ABD ve bölge yöneticileri aynı dönemde PKK''ya Kürt Parlamentosu''nda güvence veriyordu.

Bir yıl sonra, 9 Ekim 2007… Talabani şu açıklamayı yapıyordu: "PKK saldırılarını bu akşamdan itibaren durduracak." "Türkiye''ye kedi bile teslim etmeyiz" diyen bir Devlet Başkanı''nın ani dönüşlerini hayretler içinde izliyorduk.

Talabani''nin bugünkü sözleriyle o günkü sözleri arasında benzerliği hatırlamamak olur mu? Türkiye ile ABD ilişkilerinde esen rüzgara göre savrulan, fırsatları en etkili biçimde kullanmaya çalışan ama sözlerinin arkası gelmeyen bir Devlet Başkanı vardı karşımızda. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün Ocak ayına ertelenen Bağdat ziyareti öncesi benzer sözleri tekrarlamaya, Kerkük konusunda Türkiye''ye yakın tezleri dillendirmeye başladı. Cumhurbaşkanı Bağdat''ın yanısıra Kerkük''ü de ziyaret eder, Kuzey Irak''a ilişkin güçlü işaretler verirse, benzer sözleri Iraklı bütün taraflardan görmeye duymaya başlayabiliriz.

Aslında PKK''nın tasfiyesine çoktan karar verilmişti ama Irak işgali sonrası günden güne değişen bölgesel şartlara göre kullanılan bir "kart" olarak elde tutuluyordu. Sadece terör saldırılarıyla değil, PKK kartı ile Türk dış politikası rehin alınmış oluyordu. Ama bu kart eskisi kadar rahat kullanılamıyor. "PKK kartı"nı boşa çıkarma yolunda özverili bir çaba, Türk dış politikasında ağrılığını hissettiriyor.

Talabani''nin son açıklamalarını, belki de bu yüzden, öncekilerden ayrı tutmak gerekiyor. Bölgesel şartlar değişti. ABD çekilme takvimi açıkladı. Ankara ile Bağdat arasında hem terör hem Kerkük ve daha bir çok konuda ortaklık alanları geliştirildi. Türkiye, Bağdat yönetimiyle "ortaklık"lar kurarken Kuzey Irak''la yakınlaşmak için kararlı bir çaba içerisine girdi. Son sözler, bu gelişmelerle birlikte değerlendirildiğinde anlam kazanıyor.

İşte bu sürecin önemli bir aşaması olarak Irak Devlet Başkanı Nuri el Maliki dün Ankara''ya geldi. Başbakan Tayyip Erdoğan''ın Temmuz ayında yaptığı Bağdat ziyareti sırasında imzalanan "özel ortaklık" anlaşmaları iki ülke ilişkilerinin geleceğinin "gizli anayasası" niteliğinde. "Alman-Fransız ekseni"ne benzetilen, Türkiye''nin hiçbir ülke ile yapmadığı türden ileri düzeyde ortaklıklar Talabani''nin sözlerini aşarken, PKK sonrasına ilişkin bölgesel denklemleri de etkileyecek türden.

Yüksek Düzeyde Stratejik İşbirliği adı verilen bu anlaşmada güvenlikten ekonomik ortaklıklara, turizmden enerjiye, Irak''ın inşasından kültürel ortaklıklara kadar bir çok alanda "entegrasyon"a benzer düzenlemeler yer aldı.

Maliki''nin Ankara''daki ilk açıklaması şöyle oldu: "İlişkileri iyi bir dereceye getirmemiz gerektiğine inanıyorum. Yüksek derecede stratejik ilişkilerin gerekliliğine inanıyorum. İki ülkenin ortak menfaatleri için buradayız ve bunun korunmasının gerekliliğine inanıyorum. Her şeyi açık bir şekilde konuşmak için buradayız. İki ülke arasındaki ilişkiler ve PKK öncelikli konular."

Açıklama, Bağdat ziyaretinde başlanan sürecin devamına işaret ediyor. Bu ortaklığın, Talabani''nin sözlerini şekillendirdiği gibi, PKK''nın geleceği, Kuzey Irak''la ilişkiler ve Kerkük konusunda kalıcı izler bırakacağı ortada. Buradan hareketle, önümüzdeki aylarda hem PKK hem de Kuzey Irak konusunda köklü adımların atılacağını varsayabiliriz. Tabii "Kürt Meselesi" ile ilgili gelişmeler de bu adımlara paralel seyredecek gibi.

Türkiye''nin "kırmızı çizgileri"nin flulaştığı tezine karşın, ayrışma yerine ortaklığı öne alan kalıcı adımlar atılıyor...

Yeni bir Aktütün saldırısı olmasın!
00:0026/12/2008, Cuma
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Türkiye bütün iktidar aygıtlarıyla PKK''yı tasfiye etmek için seferber olmuş durumda. Önce Avrupa başkentlerinde, ardından Arap başkentlerinde yürütülen etkin çabalarla belli bir noktaya gelmişti. Sonraki aşama Bağdat oldu. Irak merkez yönetimi ile Ankara arasında PKK konusunda neredeyse aynı noktaya ulaşıldı. Bundan sonraki aşama Kuzey Irak otoritesi oldu. Irak Devlet Başkanı Celal Talabani ve Mesud Barzani bugünlerde ilginç açıklamalar yapıyor.

Talabani, "hiçbir örgütün komşu ülkelere saldırı için Irak topraklarını kullanamayacağı"nı söylüyor. PKK''nın dağdan indirilmesi konusunda Türkiye ile işbirliği yapacağını belirtiyor. Dağdakiler için af istiyor. Barzani, o sert sözlerin sahibi Barzani, "Artık silahlı mücadele dönemin kapanmıştır" diyor ve PKK''nın Türkiye''ye saldırı için Kuzey Irak topraklarını kullanmasına izin verilmeyeceğini vurguluyor. Bu arada "Türkiye ile yakınlaşmanın söz konusu olduğu"na işaret ediyor. Bu arada PKK kaynakları bu iki lideri hainlikle, kendilerini satmakla suçluyor.

Irak Başbakanı Nuri el Maliki Ankara''ya geliyor. En önemli konulardan biri PKK''nın tasfiyesi. Ankara ile Bağdat arasında çözüme ulaşması beklenen tek konu kaldı. O da, PKK''nın nasıl tasfiye edileceğine dair kararın uygulama şekli. El Hayat gazetesine göre Maliki; Iraklı Kürtlerin de kabul edebileceği şekilde bir öneri sunuyor: "Bağdat PKK''nın K. Irak''tan çıkarılmasından sorumlu. Türkiye ise silah bırakanlar için af çıkarmalı. Örgütün lider kadrosu ya Kuzey Irak''ta kalacak ya da Avrupa''ya gönderilecek." Bu önerinin Talabani ve Barzani''nin ortak önerisi olduğu açık.

Yıllar önce tasfiyesine karar verilmiş bir örgüt PKK. Abdullah Öcalan Türkiye''ye teslim edilip, ABD''nin Kürt meselesini Kuzey Iraklı liderlerle yürütme kararı ile. Dönemin Başbakanı Bülent Ecevit''in "Öcalan''ı bize niye teslim ettiler hala anlamış değilim" mealindeki sözü hala hafızalarda. Ancak Irak işgali sonrası bölge ülkeleri için ABD''nin elinde etkili bir "kart" olarak tutuldu PKK. İran''a karşı PJAK adı altında kullanıldı. Silahlandırıldı, güçlendirildi. Türkiye; bölgeye yönelik ABD politikalarına ters düşecek eylemlere giriştiği anda çok acı verici biçimde kullanıldı.

Dahası, bu kartı etkisizleştirmeye yönelik her girişim ağır sonuçlara yol açtı. PKK''nın gücünü aşan saldırılar gerçekleşti. Tıpkı örgütün ateşkes ilan ettiği, "genel af" konusunun gündemde olduğu sırada Bingöl''de 33 askerin şehid edilmesi gibi.

Aslında uzunca bir süredir devam eden Türkiye''nin bölge açılımı, Bağdat merkeziyle uzlaştıktan sonra K. Irak üzerine yoğunlaştı. Çatışma yerine işbirliği kanalları öncelendi. Sert ithamların yerini dikkatli sözler aldı. K. Irak''la ilişkiler geliştikçe içeride gerilim tırmandı. Bugünlerde sürecin en önemli aşamasına gelinmiş gibi. Tüm taraflar, PKK''nın tasfiyesine odaklanan bir uzlaşma girişimi içinde.

Maliki''nin ziyareti, Talabani ve Barzani''nin açıklamalarıyla olgunlaşan süreci boşa çıkarmaya yönelik girişimler hemen başladı. Irak Başbakanı daha Ankara''dayken Cizre''de bir askeri araç saldırıya uğradı. Üç asker şehid oldu bir çoğu yaralandı. Aynı gün, K. Irak''ta petrol boru hattı bombalandı.

Dağlıca saldırısını hatırlayalım… Sonra Aktütün saldırısını hatırlayalım… Günlerce süren hazırlıklar sonrası yüzlerce PKK''lı bu saldırıları gerçekleştirdi. Sonuçları çok ağır oldu. Örgütün tasfiyesine yönelik her girişimden sonra PKK''nın gücünü aşan saldırılar gerçekleştiriliyor. Bu bölgede her uzlaşma adımı çok sert karşılık buluyor.

Bu saldırılarda PKK dışında etkin olan güçleri hep merak ettik. Birileri Türkiye''yi fena halde cezalandırıyordu. Bu sadece PKK değildi. İlk bakışta örgütün "tasfiye girişimlerine verdiği reaksiyon" gibiydi. Belki Türkiye''yi K. Irak''a, bir bataklığa çekme girişimiydi. Saldırılar; Türkiye''yi "terörle mücadele koordinasyonu" gibi saçmalıklarla oyalayanların amaçlarıyla örtüşüyordu sanki. Bu güçler, bir süre daha örgütün "bölgesel kart" olarak kalmasında ısrar ediyordu. Ve Türkiye, bölge üzerindeki etkinliğini artırdıkça bu şekilde cezalandırılıyordu.

Şimdi benzer bir durum söz konusu. Türkiye, bırakın bölge başkentlerini, öteden beri "en yakın tehdit" olarak gördüğü K. Irak''la yeni bir sayfa açıyor. Ortadoğu''da kapalı son kapı da açılıyor.

Daha önce, Aktütün örneğinde olduğu gibi cezalandırma yöntemini uygulayanlar için bu hiç de iyi değil. Tasfiye girişimi bu aşamaya gelmişken PKK''nın ağır bir cevap vermesi elbette beklenebilir. Ama asıl cevabı verenler gerçekte ne yapacaklar. Ve biz bu sefer onları bilecek miyiz?

Tüm umudumuz; yeni bir Aktütün olmasın!

Kurban aynı, ihanet aynı, alçaklık aynı...
00:0030/12/2008, Salı
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

Bir hatırlatma önce: Yüzlerce insan katledildi, binlerce insan elleri ve gözleri bağlanarak toplama kamplarına götürüldü, binlerce kadın ve çocuk evlerinden kovuldu, genç kızlar ve kadınlar işkence altında tutuldu, yüzlerce ev yerle bir edildi, hastaneler çalışamaz hale getirildi, elektrik ve su kesildi, sokaklarda çürüyen cesetlerin gömülmesine ve yaralıların tedavisine izin verilmedi, ambulanslar askeri hedef gibi ateş altına alındı, kuşatma altındaki insanlara ilaç ve yiyecek yardımları engellendi, sokağa çıkana ateş açıldı, evlere baskın yapılıp insanlar kurşunlandı, esir alınanlar kurşuna dizildi, doğum yapan kadınların hastaneye götürülmesine izin verilmedi, evlerin/hastanelerin bahçelerine mezarlar kazıldı.

Üç yüz tank ve zırhlı araçla, binlerce asker bir kasabayı kuşattı. Bir kilometrekarelik mülteci kampına yüzlerce füze atıldı, sadece bir saatte 50 füze fırlatıldı, F-16 savaş uçakları ve Apache helikopterleriyle durmaksızın bombalandı. Silahlı-silahsız, kadın-erkek, çocuk-ihtiyar ayırımı yapmadan insanların evleri başlarına yakıldı, bölge toplu mezara dönüştürüldü, bir halkın özgürlük ruhu, yaşama hakkı ve mahremiyeti ayaklar altına alındı. Camiler, yollar, dükkanlar, evler, devlet daireleri, Filistin halkının ekonomik değerleri yok edildi. Cinayet, yıkım, vandalizm, yağma ve terör dehşetine, katledilen kadın ve çocukların cesetlerinin buldozerlerle toplu mezarlara sürüklenmesine karşı bütün dünya sustu, susturuldu.

Tarih; 3-15 Nisan 2002, yer; Cenin''di… Bugün Gazze''de olanlar… Altı yıl oldu, ne değişti! Düşman aynı, kurban aynı, yöntem aynı, ihanet aynı, ikiyüzlülük aynı, alçaklık aynı, kan üzerinden hesap aynı, çirkinlik aynı…

Arap dünyası o zaman da kan üzerinden siyaset yapıyordu. Dünya o zaman da İsrail''in dokunulmazlığına esir olup kalmıştı. Böyle kaç olay var yaşadığımız, acısını hissettiğimiz, öfkesini büyüttüğümüz. Ürdün Kralı, 20. yüzyılın en büyük insanlık suçlularından Ariel Şaron''un çiftliğini gizlice ziyaret ediyor ardından Şeyh Ahmed Yasin füzelerle şehid ediliyordu. Elli yıl öncesine gitmeye gerek yok. Altı yılda olanlar bile; bir devletin yeryüzünü nasıl fesada sürüklediğini, insan ırkına bakışının ne kadar sapkınca olduğunu, bu devletin kontrolsüzlüğü üzerinden komşularının nasıl ucuz hesaplar yaptığını, kan üzerine nasıl da iki yüzlü davranabildiğini, bir yandan ağlarken diğer yandan katillerle gizli pazarlıklar yürüttüğünü daha kaç kez anlatacak bize.

Ortada güvenlik kaygısı yok, siyaset yok, varoluş mücadelesi yok, yaşama hakkını garantiye alma yok, ekonomik sebep yok, etnik mesele bile yok. Ortada bir toplumun sapkın anlayışı var, ırkçı bakışı var, sadece Filistinlilere değil bütün insanlığa bakışındaki sakatlık var.

İsrail Türkiye''ye yalan söylemiş!
Birkaç gündür Gazze''de olanlar; yüzlerce bombardıman, hiçbir hesaba sığmayan ölçüsüz saldırganlık, insan ırkına duyulan nefretten başka bir şeyle açıklanamayacak hınç, dünya ile alay edercesine bir azgınlık, Hitler zulmünün hesabını sorarcasına bir ahlaksızlık, kendi mutsuzluğunu şiddet olarak ihraç eden bir ülke.

Gazze''deki vahşeti izlerken, en az o kadar nefret edici bir gerçek daha vardı. Filistin Kurtuluş Örgütü temsilcisi, “İsrail Gazze''de Hamas''ı devirdiği anda orayı kontrol etmeye hazırlanıyoruz. Tabii bu İsrail''in Hamas''ı devirip deviremeyeceğine bağlı” diyordu. Arafat''ın zehirlenmesinde bile parmağı olan Mahmud Abbas, o sonradan görme tüccar, İsrail silahlarıyla iç savaş başlatan ABD/İsrail ataması Devlet Başkanı, Batı Şeria''da ve Gazze''de ABD/İsrail istihbaratıyla birlikte savaş veren kukla, Gazze''ye yönelik son saldırının da içinde. Bakmayın kınamasına, bakmayın görüşmeleri askıya almasına, bu işte İsrail''le ortak hareket ediyor. Kendi halkının kanı üzerinden, bir trajedi üzerinden, yok oluşu yaşayan bir halkın acısı üzerinden iktidar sağlamaya çalışıyor. Bütün mesele seçimleri kaybetmemek. “Hamas''ı tefsiye edeceğiz” diyen İsrail''in amacıyla Abbas''ın amacı aynı. Arap rejimleriyle Abbas rejimi İsrail''in bu cürümlerinden muaf olabilir mi?

Şu işe bakın. Bir devlet, altı ay barış görüşmeleri yapıyor. Kahire''de, Ankara''da barış sürecini tartışıyor. Türkiye''ye ve daha bir çok ülkeye taahhütlerde bulunuyor. Sonra bakıyorsunuz ki, bu saldırı altı ay önce planlanmış. Ateşkes istihbarat toplamak için kullanılmış. Bu ülkeler üzerinden Gazze''ye saldırmayacağı güvencesini verirken aynı zamanda bile bu hazırlıkları yapıyormuş. Böyle bir devlet nasıl güven verebilir. Türkiye dahil, her ülkeyi aldatmış, devlet değil adeta bir çete yönetimin.

Şimdi, ABD''nin Bağdat''ı bombaladığı gibi Gazze''yi bombalıyor. Dün Lübnan''a atılan füzeleri kutsayan hahamlar bugün Filistinli çocukları katleden bombaları, füzeleri, tankları Tevrat okuyarak kutsuyor. Yarın Gazze''ye girdiklerinde daha feci sonuçlarla karşılaşacağız. Belki Lübnan''a yeniden saldıracaklar, 2006''daki senaryoyu yeniden yaşayacağız. Ama ne Hizbullah''ı ne de Hamas''ı tasfiye edebilecekler. ABD de, İsrail de, Mahmud Abbas da avucunu yalayacak.

Beş kızkardeş"in acısı ve Meclis"teki "İsrail dostları"
00:0031/12/2008, Çarşamba
G: 2/09/2019, Pazartesi
Sonraki haber
İbrahim Karagül

İsrail''in ABD''den aldığı GBU-39 “akıllı bomba”larının Filistinlilerin evlerine, camilerine, hastanelerine, okullarına, karakollarına, tüm yaşam alanlarına düşmeye başladığı geceydi. Gazze''nin kuzeyindeki Cibaliye mülteci kampında bulunan küçük İmad Akil Camii de bombalananlar arasındaydı. Tam gece yarısı yapılan hava saldırısında cami yerle bir edildi. Etrafındaki evler, dükkanlarla birlikte..

Patlama o kadar şiddetliydi ki, bölge harabeye dönmüştü. Cami yakınında bulunan, briketlerden yapılma derme çatma ev Cibaliye kampının en fakir ailelerinden birine aitti. Patlamanın etkisiyle yıkılan evlerden biriydi. Aynı odadaki anne Samira ile baba Enver ve üç çocuk yaralı olarak kurtarıldı. Evin cami tarafındaki odasında, aynı yatakta yan yana uyuyan kardeşlere ne olduğu bilinmiyordu. Enkazı kaldıranlar ile anne ve baba, çöken duvarın altında beş kız kardeşin cesedini buldu.

İsrail''e göre orası Hamas''a ait bir hedefti!

İsrail-Filistin sorununu biliriz. Ortadoğu sorunlarını biliriz. 1948''den bu yana bölgede yaşanan her şeyi biliriz. Siyasi hesapları, ekonomik kaygıları, askeri öncelikleri biliriz. Filistinlilerin neden direndiğini, İsrail''in neden savaşa ihtiyacı olduğunu biliriz. ABD''nin, Avrupa ülkelerinin soruna bakışını, bölge ülkelerinin işbirlikçi tavrını, bir milletin kanı üzerinden yapılan tüm hesapları, reelpolitik zırvalarını biliriz. Uluslararası hukukun ne olduğunu, devletler arası ilişkilerin nasıl yönetildiğini biliriz, güç sarhoşluğunun verdiği aç gözlülüğü de biliriz. Terörü de biliriz, devlet terörünü de biliriz, terörle mücadelenin ne olduğunu da.

Ama bunlardan hiç biri bir halka, bütün insanlığın sessiz onayı ile yapılanlara gerekçe olmuyor. Yaşananları bunlarla açıklama çabamız sonuç vermiyor. Hiç biri, hiç bir siyasi, ekonomik, askeri hedef, bugün Gazze''de yaşananların gerekçesi olmuyor, olamaz!

Bir toplumun, bütün insanlığa karşı biriktirdiği hınç, içten içe büyüttüğü öfke, insan ırkına bakışındaki hastalıklı ruh halinden başka bir şey gelmiyor aklımıza. Evet, ortada gerçekten hastalıklı bir ruh hali var ve bu sadece Filistin halkı için değil, tüm insanlık için tehlike oluşturuyor. İsrail''in her benzer saldırısında bilinçaltında yatan kötülükler ortalığa saçılıyor. Bugün Gazze''ye yönelik acımasız saldırının, dün ya da daha önceki saldırıların ortaya çıkardığı tek sonuç bu. Kendilerini eliştiren herkesi antisemitik olmakla suçlayanlar, kendi elleriyle yol açtıkları nefretle en büyük anti semitik kendileri, farkında bile değiller.

“Hamas Kassam füzeleri atmasaymış! bunlar olmayacakmış. İnsanlığın “ortak aklı” bu kadar mı çalışıyor? Taşlarla tankları, el yapımı bombalarla akıllı bombaları bir tutan anlayış karşısında pes etmemek mümkün mü? Altı ay ateşkes vardı. Bir İsrail askeri öldü mü? Hamas''ın roketi yokken İsrail saldırmıyor muydu? Hamas diye bir örgüt yokken İsrail ne yapıyordu? Belki de İsrail''in devlet aklı kadar çarpık bir zihniyet bu. Zihin yönlendirme, kalplerdekini açığa vurmadaki sahtekarlıktan başka bir şey değil.

Beş yıl önce böyleydi, üç yıl önce böyleydi, bugün böyle, yarın böyle olmaya devam edecek. Bu “akıl”, özellikle bu riyakarlık devam ettiği sürece İsrail ölçüsüzlüğü, kontrolsüzlüğü devam edecek. Şiddetten beslenen o hastalıklı ruh daha da acı verecek. Filistin''in “Arap kardeşleri”nin iki yüzlüğü devam ettikçe acı verecek. ABD''nin kör bağnazlığı, Avrupa''nın suçluluk rolü devam edikçe bu acı büyüyecek. Müslüman dünyanın aymazlığı devam ettikçe, kafalarıyla kalpleri birbirinden ayrı çalıştıkça devam edecek. Müslüman toplumları yönetenlerin küçük iktidar hesapları devam ettikçe bu böyle olacak.

Türkiye, bugün, hiç olmadığı kadar duruma müdahil olmaya çalışıyor. Bu vahşeti önleme yolunda atılan her adımı alkışlıyoruz, umut beslemek istiyoruz. Ama aynı Türkiye, saldırılardan sadece birkaç gün önce, İsrail ile 141 milyon dolarlık savunma anlaşması yaptı. İsrail Havacılık Endüstrisi ile Aselsan arasında yapılan anlaşma, sadece sonuncusu... Ya öncekiler? Artık bu anlaşmalar, teknoloji transferi bahanesiyle kabul ettirilemez.

Gazze''den yazan İtalyan gazeteci Vittorio Arrigoni; “Lütfen, birisi bu kabusu durdursun. Sessiz kalmayı seçmek soykırıma çanak tutmaktır. Medeni dünyanın her başkentinde, her şehrinde, her meydanında öfkenizi haykırın! Öyle haykırın ki, bizim acı ve korku çığlıklarımızı bastırsın. İnsanlığın bir parçası bu işe yaramaz sessizlikte hazin şekilde katlediliyor” sözlerini bize ulaştırırken…
Norveçli yazar Jostein Gaarder; “İsrail ırkçı bir devlet olarak varolma hakkını kaybetti. Çocuk katiline biz de katil deriz ve zalimlikleri örtmek için kutsal ya da tarihi emirleri asla kabul etmeyiz” derken…

Haaretz yazarı Gideon Levy bile; “İsrail Gazze''deki saldırısı ile insanlığın, ahlakın, uluslar arası hukukun, hikmetin bütün kırmızı çizgilerini aştı” derken…
Türkiye Büyük Millet Meclisi''ndeki “İsrail Dostluk Grubu”ndan kalan 164 milletvekili hangi yüce menfaatler için “dostluk” çatısı altında bir arada durmayı düşünebiliyor? Başkan olmak için birbirini ezen “duyarlı” vekillerimiz, İsrail dostluğu için birbiriyle yarışan vekillerimiz, istifa etme gereği duymuyorlarmış. Uluslararası resmi çalışmalar başlatacaklarmış. Avrupa Parlamentosu''na mektup yazacaklarmış. Aferin! Uluslararası kamuoyu bütün sabırsızlığı ile mektubunuzu bekliyordu. Avrupa Parlamentosu harekete geçmek için mektubunuzu bekliyordu! Ne de olsa, duygusallıktan uzak, memleketin akıllı insanlarısınız siz!

Nasıl bir “dostluk”sa bu! Biz anlamıyoruz. Biz sizi hiç anlamayacağız. Ve biz, Türkiye kamuoyu, gerçekten sizinle aynı değerleri, çıkarları, duyarlılığı paylaşmıyoruz!

. .

.
Bugün 429 ziyaretçi (974 klik) kişi burdaydı!
.

.
.