ehlisunnnetde - BUDAYICI 21-23

ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

ehlisunnnetde

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kime âşık oluruz
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#AŞK
Temmuz 10, 2021 06:295dk okuma
Paylaş

Tesadüf deyip geçtiğimiz pek çok şey aslında tesadüf değildir. Bize çocukluk acılarımızın bir benzerini yaşatacak kişileri gözünden tanır ve gider ona âşık oluruz. Hayat onu kendi ellerimizle buldurur bize.
Yıllardır her gün akşama kadar birbirinden çok farklı insanların hayat hikâyelerini dinlerken, kimselere göstermedikleri içdünyalarının rengârenk dehlizlerinde gezinirken insan eğer çok ister, çok dikkat eder ve kulak kesilirse, bir zaman sonra çok uzaktan da olsa hayatın sesini duymaya, onun kendine has bir dili ve matematiği olduğunu görmeye başlıyor.

Doğduğumuz evlerin, yaşadığımız geçmişin, yakın ilişkilerimizin geleceğimizi nasıl şekillendirdiğini, doğduğumuz evlerde bize öğretilen katı çocukluk inançlarımızın, o evlerde aldığımız yaraların eline kalemi alıp kaderimizi nasıl bir bir yazdığını bir anda görüveriyor insan.

Kime âşık oluruz

Kendi irademizle aldığımızı sandığımız kararların, yaptığımız seçimlerin pek de öyle olmadığını, hiç istemediğimiz, kendimizi çaresiz hissettiğimizde kurulan tuzakların aslında bizim eserimiz olduğunu, kader dediğimiz şeyin alnımıza o evlerde, anne babalarımız ve beraber yaşadığımız en yakınlarımız tarafından yazıldığını zaman içinde görüvermek nasıl bir duygu acaba, hiç düşündünüz mü?

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
OLAMAZ, O CANİ İÇİMİZDEN BİRİ

Pek çok kişiyi hunharca öldüren bir caninin aslında bize ne kadar benzediğini görünce içine düştüğünüz dehşeti hayal edebildiniz mi?

Ya da tersini söylesem, dünyanın en merhametli insanının bir anda tam bir caniye nasıl dönüşebildiğini görmeye ne dersiniz?

Hayatın bana arada bir gösterip çokça kaçırdığı gerçekleri bir an önce yazmayı, söylemeyi, göstermeyi neden bu kadar çok istediğimi umarım anlatabilmişimdir.

İnsan bunları görmeye ve anlamaya başlayınca istiyor ki hayatın bu yüzünü herkes görsün ve anlasın. Anlasın ki, çocuklarımızın kaderi güzel olsun.

BİZİ HEP YARALAR ŞEKİLLENDİRİYOR

Bizim toplumumuz çok farklı sosyokültürel ve sosyoekonomik seviyelerdeki insanlardan oluşuyor. Aynı ülkenin temelde hem birbirine çok benzeyen hem de birbirinden çok farklı doğruları, farklı yaşam alışkanlıkları, farklı dünya görüşleri olan insanlarıyız biz.

Her gün klinikte bu birbirinden çok farklı insanları dinlerken gördüm ki, hayatın kendine has bir adaleti var. İlahi adalet... Bunu, hızla akan hayatın içinde oradan oraya koştururken göremiyor insan. Adaleti hemen, o anda görmek istiyoruz ama hayat bizim kadar aceleci değil. O neyi, ne zaman yapacağını çok daha iyi biliyor.

Haberin Devamı
Ödül de ceza da, duygularımız aracılığıyla geliyor bize. Her ne kadar tüm kararlarımızı aklımızı kullanarak aldığımızı sansak da, bu kararları bile çoğu zaman, duygularımız aracılığıyla bilinçdışımız aldırıyor bize. Hal böyle olunca da, bizleri cezaya da, ödüle de götüren bizzat kendimiziz.

Kime âşık oluruz

Aslında bizim kaderimiz biz daha dünyaya gelmeden önce yazılmaya başlıyor. Bizi kucağına almaya hazırlanan ya da hazırlanmayan, bizi dört gözle bekleyen ya da beklemeyen evlerde açıyoruz gözlerimizi. O evde büyüyor, şekilleniyor ve bize doğru diye tanıtılan her şeye inanıyoruz. Sonradan bir türlü değiştiremediğimiz, kaderimize yön veren katı çocukluk inançlarımız işte o evlerde böyle kazınıyor zihnimize. Yeni yeni filizlenmeye başlayan duygularımız ise o evlerde şekilleniyor, besleniyor ya da budanıyor, yaralanıyor.

Haberin Devamı
Türkiye'de Dış Ünitesiz ve Kanalsız Klimaların Yükselişi: Fiyatlar ve Enerji Tasarrufu
Map in Pocket
Gümüşte Günün Öne Çıkan Seviyelerini Keşfet
GCMYATIRIM
by Taboola
Kaderimizi de en çok o yaralar belirliyor. Bizi diktatör, lider, kahraman yapan da, ressam, müzisyen, besteci, edebiyatçı, şair yapan da, bir caniye, katile dönüştüren de, ezilen, hep reddedilen, sevilmeyen, hep terk edilen, aşağılanan ya da isyan ettiren de işte hep bu yaralar...

DUYGULARIMIZ BİR VİRÜS GİBİ

O ilk çocukluk yıllarında üzerimize yapışan olumlu ya da olumsuz enerjiyi daha sonra biz de etrafımıza yaymaya başlıyoruz.

Duygularımız tıpkı bir virüs gibi salgın yapar. Biz gülüyorsak, insanların içine huzur yayılır. Eğer çevreye yaydığımız duygu öfkeyse, şiddetse, öyle dönemlerde şiddet kol gezer dünyamızda.

Bir bebek sevilmediği, istenmediği, değer verilmediği, güvenebileceği bir sahibinin olmadığı bir dünyaya gözlerini açarsa, sonradan bu dünyaya güvenmesini, huzurla, keyifle, etrafa sevgi ve şefkat saçarak yaşamasını bekleyemeyiz. Hele bir de evinde şiddet gördüyse, aşağılandıysa, ya da şiddete tanıklık ettiyse, şiddet artık onun vazgeçilmez doğrularından ve alışkanlıklarından biri haline gelir.

Haberin Devamı

Her şeyi varsa bile anne babası tarafından ihtiyaç duyduğu sevgiyi, ilgiyi, değeri göremeyenler yani ihmal edilen çocuklar ise duygusal ihtiyaçlarını bazen gereksiz alışveriş yapıp dolapları doldurarak, bazen durmadan yemek yiyerek, bazen de madde kullanarak doyurmaya çalışırlar.

Doğduğumuz günden itibaren pek çok birbirinden farklı duygu biriktiririz içimizde. Bu duygular, geçmişte her ne yaşadıysak onlardan tüten dumanlar gibidir. Sonraki hayatımızda bu dumanların kokusu hiç gitmez burnumuzdan. Sonunda geçmişte en sık yaşadığımız duygularla örülü bir hayat kurarız kendimize.

GEÇMİŞİNİ BİLEN GELECEĞİ GÖRÜR

Bize çocukluk acılarımızın bir benzerini yaşatacak kişileri gözünden tanır ve gider ona âşık oluruz. Tesadüf deyip geçtiğimiz pek çok şey aslında tesadüf değildir. Hayat onu kendi ellerimizle buldurur bize.

Kime âşık oluruz

Haberin Devamı

Hayatı iyi yaşamak, mutlu ve sevilen olmak her zaman bir umut, bir ışık arar kendine. İnsanların kendine olan güvenini arttırmak, onlara umut vermek, kendilerini iyi hissettirmek dünyanın en kolay işidir. Sıcak bir gülümseme, sevgi dolu bir dokunuş, onu beğendiğimizi, ona değer verdiğimizi gösteren ufak tefek jestler bile insanın ruh halini bir anda değiştirebilir.

Yıllardır hayatın sesinin bana söylediklerini sizlere aktarmayı neredeyse misyon haline getirmemin en önemli nedeni, bazı konuları eğer sizlere iyi aktarabilirsem geleceğimiz üzerinde etkili olabileceğimize hem kendimizi, hem de yaşantımızı yeniden inşa edebileceğimize olan inancımdır. Geçmişimizi iyi tanır, nereden, hangi koşullarda, hangi acılarla ve yaralarla bu günlere geldiğimizi görebilirsek zaten bu yolun bizi nereye götüreceğini bir falcı gibi bilebiliriz. Yaşam koşullarımız değişse de hayatımıza egemen olan duygunun hangisi olduğunu bulabilmekse hakikate ermek kadar önemlidir.

Kendi gerçeklerimize erişebilmek, öncelikle başkalarının ne yaşadığını, bu noktaya nerelerden geldiğini, neler hissettiğini anlayabilmekten yani onlarla empati yapmaktan geçer. Sadece kendimizi değil, başkalarının dertlerini, sorunlarını, acılarını anlamaya çalışmak bile bu hakikate biraz daha yaklaştırır bizi. Başkalarını hoş gördükçe, neyi, neden yaptığını anladıkça kendi sorunlarımıza da başka bir gözle bakmayı öğrenir, gelişir, olgunlaşır, kendimize de daha sevecen ve hoşgörüyle bakmayı öğreniriz. Bir başkasını anlamak, bizi kendimize bir adım daha yaklaştırır, çoğu zaman kızdığımız, çabucak eleştiriverdiğimiz, bir türlü tam beğenemediğimiz kendimize.

Benim kitaplarımdan televizyonlara uyarlanan dizilerin amacı tam da bu zaten. Başkalarını anlarken, oralarda bir yerlerde kendimizle karşılaşıvermek...

Sağlıklı ve güzel günlerde tekrar görüşmek umuduyla...

Hoşça kalın...

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Hanife nasıl kurtulur
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#Hanife
Temmuz 17, 2021 06:297dk okuma
Paylaş

O gün genç kadın uzun uzun içini döktü bana. Aslında bir çıkış yolu bulabilse eşinden ayrılmakta kararlıydı çünkü bu evlilik devam ettiği sürece hayati tehlikesi de hep olacaktı. İşin kötüsü aynı tehlike ayrılırsa da vardı.
MERHABA sevgili okurlarım,

Geçmiş yıllardan birinde bana gelen genç bir kadın söze şöyle başlamıştı:

“Hocam, ben iki arada bir derede kaldım. Boşa koyuyorum dolmuyor, doluya koysam almıyor. Ne yapacağımı şaşırdım. Herkes bir akıl veriyor, ona da benim aklım yatmıyor. Ben beş yıllık evliyim. Liseyi bitirdiğim yıl üniversite sınavlarını kazanamayınca babam beni hemen evlendirmeye kalktı. Yaşım daha 18 bile olmamıştı. Benim de aklım okula gidip gelirken tanıştığım Rahmi’deydi zaten. Annem biliyordu ama babama korkudan söyleyememiştik. Rahmi benden beş yaş büyüktü ve bir süpermarkette çalışıyordu. Ailemin ise gözü yükseklerdeydi. Aslında ben de isterdim işi gücü daha iyi biriyle evlenmeyi ama babamın beni vereceği tipleri aşağı yukarı tahmin edebiliyordum.”

Hanife nasıl kurtulur

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
‘İÇKİ İLE İYİCE DARALDIK’

Dikkatle dinliyorum Hanife’yi. Beyaz tenli, kara kaşlı, kara gözlü, temiz yüzlü bir kız. Başındaki renkli türbanı çok özenle bağlamış.

“Bir de hocam, kalabalık evlere gelin gitmekten korkuyordum. İnsanı oralarda hizmetçi ediyorlar. Evin gelini misin, herkesin hizmetçisi mi, belli değil. Rahmi bekâr evinde oturuyor, kendi kazanıp kendi yiyordu. O yıl alım satım tarafına geçince maaşı da arttı. Birbirimizi çok seviyorduk. Babam bu işe razı gelmese de annemin de araya girmesiyle evlendik. İlk zamanlar her şey çok iyi gidiyordu. Hemen kızım dünyaya geldi. Rahmi de düşkündür kızına. O sırada ben hastalandım. İki, üç ay çocuğa bile bakamadım. Sağ olsun, annem bizde kaldı. Ev zaten küçük, bütün düzenimiz altüst oldu. Rahmi eve geç gelmeye o sıralar başladı. İş çıkışı arkadaşlarıyla buluşup içki içiyorlarmış. Sonra ben iyileştim ama o bu alışkanlıktan bir türlü kurtulamadı. Zaten aldığı parayla zar zor geçiniyorduk, araya bir de içki girince iyice daraldık. Bizim kavgalarımız ve bana gösterdiği şiddet de işte o zaman başladı.”

Hanife nasıl kurtulur

Haberin Devamı

Maddi yetersizlik gerçekten de pek çok ailenin dağılmasına neden olabiliyor. Başka nedenlerle zaten gergin olan ipler, üstüne bir de parasızlık eklenince kopabiliyor.

‘GÖZÜ HİÇBİR ŞEY GÖRMÜYOR’

Şiddet konusuna odaklanmalıyım.

Eşinden şiddet görüyorsun yani!

“Hem de nasıl. Eskiden de kızınca ufak tefek vurmaları olurdu ama şimdi, hele de içki içtiği zamanlar artık ondan korkuyorum. Düşmanına saldırır gibi vuruyor bana. Gözü hiçbir şey görmüyor. Bir gün elinde kalacağım diye korkuyorum. Bizim kız da sesimize uyanıyor, çok korkuyor. Yapma, bak kızı da korkutuyorsun, diyorum ama öyle zamanlarda kulağına laf söz girmiyor. Bu iş böyle devam edemez, bunun farkındayım ama elimden gelen de bir şey yok. Birkaç kere çok dayak yediğim günlerin sabahı kızı da alıp bizim eve gittim. Hemen ertesi gün dayandı kapıya. Yine suçlu ben oldum. Ailesi filan da girdi devreye. ‘Karıkoca arasında olur böyle şeyler. Bu kadar büyütme. Haydi sen neyse de çocuğunu da mı düşünmüyorsun?’ diyorlar. Düşünmez miyim? Aslında en çok onu düşünüyorum. Ayrılsam, babamın evinin bizim evden farkı yok zaten. Biz küçükken babam da annemi çok döverdi. Gerçi bizi de döverdi de, en çok annemi döverdi. Şimdi bile hâlâ kızınca kadının neresine denk geldi diye bakmaz, vurur bir tane. O evde çürüyeceğime, kocamın evinde çürürüm daha iyi. Haydi öyle böyle ayrıldım diyelim, bizimki peşimi bırakır mı? Zaten ‘Ayrılmak ne demekmiş, ben seni yaşatır mıyım?’ filan deyip duruyor. Ayrılıp hemen başka biriyle evlensem, bu sefer de kıza üvey baba ne yapar, o kurcalıyor kafamı. Her gün televizyonlarda neler duyuyoruz. Üvey babalar çocuklara neler ediyormuş. Ben kızımı başka bir adamla aynı eve nasıl koyarım? İçlerinde çocuklara tecavüz eden bile var. Hem ben kocanın iyisini hemen nereden bulacağım... Bir yere girip çalışayım desem, bugüne kadar hiçbir yerde çalışmadım. Becerebilir miyim, bilmem ki...”

Hanife nasıl kurtulur

Haberin Devamı
Giymek için biraz yaşlı olduğunuz 20 kıyafet
LuxuryLevels.com
Yatmadan önce dizler için 2 dakikalık basit bir rutin (harika bir fikir!)
Kinzeno
by Taboola
O gün genç kadın uzun uzun içini döktü bana. Aslında bir çıkış yolu bulabilse eşinden ayrılmakta kararlıydı çünkü bu evlilik devam ettiği sürece hayati tehlikesi de hep olacaktı. İşin kötüsü aynı tehlike ayrılırsa da vardı.

Olayı biraz daha araştırdığımda, eşi Rahmi’nin onlar henüz evlenmeden, sadece arkadaşken de her şeye çabuk kızdığını, en çok da aralarında kıskançlık kavgaları yaşandığını, arada bir de ufak tefek şiddet uygulamaları olduğunu öğrendim.

Bir insan, ufak tefek bile olsa, ilişkinin daha başında sevgilisine şiddet uygulayabiliyorsa, evlenince o kadının eşinden şiddet göreceğine kesin gözüyle bakabiliriz. Genç kızlarımız, özellikle baba evinde şiddete aşina olanlar ilk günler bunu doğal karşılayabiliyor. Şiddete alışkın olmayana yüksek sesle bile konuşsanız bundan çok rahatsız olur, ürker ama dünyaya gözlerini açtığı gün şiddetle tanışmışsa, bunu hayatın doğal akışı, erkeklerin olağan özelliği gibi algılayabilir.

Haberin Devamı

HAYAT, EVİMİZDEN İBARET

Gençken hiçbirimiz hayatı tanımıyoruz. Hayat bizler için doğduğumuz evler ve yakın çevremizden ibaret. Üstelik onu dünyaya getiren kadın yani annesi de yıllardır evde eşinden şiddet görse de, belki çaresizlikten, belki toplum ne der korkusuyla, belki de alışkın olduğu yaşam şekli bu olduğundan evliliğini devam ettirmiş.

Yine gençken aşk bizler için çok değerli ve vazgeçilmez oluyor, çünkü birine âşık olmaktan çok birinin bize âşık olması, bizi toplumdaki herkesten çok farklı bir yere koyması, yüceltmesi, hep bizi düşünmesi, bize kendimizi çok özel hissettiriyor. Hiç olmadığı kadar özel... Hatta belki de ilk kez var olduğumuzu, özel ve önemli olduğumuzu hissediyoruz. Ona çok güveniyor ve inanıyoruz. Ona inanmak, bu üstün özelliklerin sahibi yapıyor bizi.

Gel de inanma...

Haberin Devamı

Bizi bu kadar önemli ve özel hissettiren biri, bizi çok sevdiği, gözünden bile kıskandığı, ayrı kaldığımızda bizi çok özlediği için arada bir kızsa da, canımızı yaksa da, bütün bunları bize olan aşkından yapıyor, hep beraber olabilsek nasıl olsa yapmaz diyoruz. Değişir diyoruz.

“Biz değiştik mi ki o değişsin?” demek hiç aklımıza gelmiyor çünkü her zaman olduğu gibi gerçeği aramak yerine inanmak istediğimize inanıyoruz.

Hanife nasıl kurtulur

YALNIZLIK KORKUSU DA VAR

Aklımıza gelmeyen başka şeyler de var.

Dünyanın bin bir türlü hali var. Bu evlilik devam etmez de ayrılırsak başımıza neler gelecek?

Bir mesleğim yok, işim yok; kendimi ayakta tutabilecek, kendi hayatımı özgürce sürdürecek hiçbir şeyim yok. Evlilik yürümedi diye çocuğumu da alıp geri dönebileceğim bir baba evi de yok. Acaba ben önce kendimi kurtarsam da evlenmeyi öyle mi düşünsem, bu çocuk daha evlenmeden bana böyle yapıyorsa, sonra neler yapmaz demek hiç aklımıza gelmiyor. Biraz da çevre bizi bu konuda cesaretlendiriyor. Böyle yapan sadece biz miyiz? Pek çok arkadaşımız böyle yapmıyor mu?

Bir de yalnızlık korkusu var.

Yalnızlığı erkekler de sevmez kadınlar da ama kadınlar yalnızlıktan korkar. Çocukluğundan beri çoğu kadın hiç yalnız kalmamıştır. Önce hayatı ailesinin sonra da eşinin himayesinde geçmiştir. Sadece bu korku nedeniyle evliliğini sürdüren pek çok kadın var ülkemizde.

ÇARESİZLİĞE TESLİM OLMADI

Hanife’ye geri dönecek olursak, onunla görüşmelerimiz yıllarca devam etti. Bazen yılda bir kere geldiği oldu, bazen çok daha sık. Ama sonunda Hanife çaresizliğe teslim olmadı. Önce küçük bir butikte işe girdi. Eşi önceleri çalışmasına itiraz etse de sonra alıştı. Orada dikiş dikmeyi, insanlarla güzel ilişkiler kurmayı öğrendi. İyi bir çevre edindi kendisine. Sonra patronu ikinci bir dükkân daha açarken Hanife’yi de işe ortak etti. Bir süre sonra eşi de ayrıldı işinden ve birlikte çalışmaya başladılar.

Hanife’nin kendine olan güveni arttıkça eşiyle ilişkileri de hızla düzeldi. Şimdi arada bir eşi bana şikâyet ediyor Hanife’yi. “Çabuk kızıyor hocam, kızınca ne dediğini bilmiyor” diye. Ben de içimden “Şiddet onun kanında var. Önce babası, sonra kocasıyla şiddetin her türlüsünü yaşamış. Şiddet görmezse, bunu kendisi göstermenin bir yolunu bulur nasıl olsa” diye düşünsem de bunu Rahmi’ye söylemiyorum.

KADER MOTİFİNİN FARKINA VARMALI

İşte böyle sevgili okurlarım...

Hikâyeyi okurken Hanife’nin daha ilk günden babasına çok benzeyen birine âşık olduğunu sizler de gördünüz sanırım. Eğer duruma bir çare arayışına girmeseydi o da ya annesinin kaderini yaşayacak ya da çok daha vahim durumlarla karşılaşacaktı. Hani hep diyorum ya, bize geçmişte yaşadığımız acıların bir benzerini yaşatacak kişileri gözünden tanır ve gidip onlara âşık oluruz diye...

Ancak Hanife kader motifine teslim olmadı. Hayatla kıyasıya mücadele etti ve sonunda başardı. Hayat bizi kader motifimizle türlü türlü sınavlara sokuyor. Bu sınavların belki de en zorlusunu bir aile kurmaya karar verirken yaşıyoruz. Ya o çok büyülü aşka kapılıp başka hiçbir şey düşünemez hale geliyor ve evleniyoruz veya öyle ya da böyle bir yuva kurayım da gerisini sonra düşünürüm diyoruz. Bir an önce baba evinden kurtulma çabası da çoğu zaman bu kararlarda etkin oluyor.

Aslında bugünün işini yarına bırakmasak, biraz da yalnızlıktan korkmayarak önce düşünüp sonra karar versek ne güzel olur değil mi? Ama bunun için de önce, bizi her adımımızda takip eden kader motifimizin farkına varıp, var gücümüzle kaderimizi yeniden yazmak için çabalamamız gerekiyor galiba...

Bu arada o ailede dünyaya gelecek çocukları da unutmayalım çünkü o çocukların kaderi de bizim alacağımız her türlü karardan çok etkileniyor.

Haftaya görüşmek üzere...

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kadına ve dünyaya gösterilen şiddet
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#Kadına Şiddet
Temmuz 24, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

“Nasıl yani?” diyorum içimden: “Hem doktor hatta profesör ol ama hâlâ kocandan dayak ye...” İlk anda böyle düşünsem de çok iyi bir mesleği olan pek çok kadından duydum bunu ben ama hâlâ zihnim bu gerçeği kabul etmek istemiyor."
O gün, uzun boylu, kumral, saçlarını arkasında toplamış, dudağındaki pembe rujdan başka makyajı olmayan, güzel yüzlü, kırklı yaşlarda bir kadın giriyor benim kırmızı odama. Üzerindeki lacivert etek ceket ve elindeki büyükçe çantayla çalışan bir kadın olduğu hemen anlaşılıyor.

Bana anlatacağı şey her neyse, bundan çok utandığını hemen anlıyorum. Onu rahatlatmak için kurduğum bir iki cümleden sonra, başını önüne eğerek, usul usul başlıyor anlatmaya:

- Hocam ne olur, beni ayıplamayın. Artık bu yaşadıklarımı biriyle paylaşmam gerekiyor. Belki siz bana bir yol gösterirsiniz. Ben 15 yıllık evliyim ve on üç yaşında bir kızım var. Ve hâlâ kocamdan dayak yiyorum.

‘KADIN OLMAK SUÇ MU’

İçime ince bir sızı yayılıyor. Dayağı yiyen o, bundan utanan yine o.

Kadına ve dünyaya gösterilen şiddet

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Utanmak, bizim ülkenin insanlarının canını en çok yakan duygulardan biridir. En rahat, en güvenli görünen insanlarımızın bile zaman zaman ufacık şeylerden nasıl da utandığını çok gördüm. Neden acaba? Çocukluğumuzda anne babalarımızın, “başkaları bizimle ilgili ne düşünecek” kaygılarını bizler de öğrenmiş olabilir miyiz?

- Ben de insan değil miyim, hayat bana neden hep bunu yapıyor? Kız olmak, kadın olmak suç mu? Suçsa eğer bu benim suçum değil ki... İşte şimdi benim de bir kızım var. Onun kaderi benim gibi olmaz inşallah.

Hayatının ilkbaharındaki o kız da bu dayaklara tanıklık ettiğine göre, çocuğun kaderi çoktan yazılmıştır bence.

HEM DOKTOR HEM PROF.

- Sırf ben de herkes gibi olabilmek, insan yerine konabilmek için yıllarca okudum, doktor oldum. O da yetmedi bir üniversitede öğretim üyesi olana kadar ne kadar ne çok çalıştım, çabaladım, biliyor musunuz? Sırf iyi bir mesleğim olursa bu zulümden kurtulurum diye. Ama ne oldu? Şimdi de kocamdan dayak yiyorum.

“Nasıl yani?” diyorum içimden. “Hem doktor hatta profesör ol ama hâlâ kocandan dayak ye...”

İçimden ilk anda böyle desem de, çok iyi bir mesleği olan pek çok kadından duydum bunu ben ama hâlâ zihnim bu gerçeği kabul etmek istemiyor.

Kadına ve dünyaya gösterilen şiddet

Haberin Devamı

- Babam sadece bizi değil, annemi de çok döverdi. Hele içki içtiği günler, evin içinde kaçacak delik arardık. Kadıncağızın her yanı morarır, yine de hiç sesini çıkarmazdı çünkü karşılık verse başına gelecekleri bilirdi. Konu komşu duyacak da rezil olacağız diye de korkardı kadıncağız. Babamsa bundan hiç korkmaz, utanmaz, avazı çıktığı kadar bağırırdı. Biz dört kardeştik. İki oğlan, iki kız. Ben en büyükleriydim. Sonra da kız kardeşim doğmuş. Biz iki kız, annemi babamın elinden kurtarmak için uğraştıkça, biz de dayak yerdik. Dayak dedimse, sakın bir iki tokat zannetmeyin. Babam bizi öldüresiye döver, sabah kalkınca da hiçbir şey olmamış gibi davranırdı bize. Oğlanlar biraz büyüyünce onları dövmedi ama ben tıp fakültesi üçüncü sınıftayken bile annemden dayak yediğimi hatırlıyorum.

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Giymek için biraz yaşlı olduğunuz 20 kıyafet
LuxuryLevels.com
by Taboola
Annesinden mi? Baba yetmezmiş gibi o da mı dövüyor çocuklarını?

- Anneniz niye döverdi?

- Kadıncağız babamın zulmünden yılmıştı. Hep mahzun bazen de çok öfkeli olurdu. O gün benim doğum günümdü. Ders çıkışı arkadaşlarım bana küçük bir kafede pasta kesip mum üfletmişlerdi. O yüzden de eve biraz geç kalmıştım.

AH BU İLK ÇOCUKLAR

Annesini nasıl da koruyor. Önceliği başkalarına vermeyi doğduğu evde öğrenmiş. Annenin dert ortağı olmak da ilk çocuk olarak ona düşmüş. Ah bu ilk çocuklar... Üstelik bir de ilk çocuk kızsa... Bunu da yazarım bir gün.

Hem de doğum gününde dövüyor onu anne. O evde bu kızın hiç mi değeri yok? O annesini böylesine koruyup kollarken, annesi bu kızı neden döver acaba?

Haberin Devamı

- Doğum gününüzmüş. Anneniz bunu bilmiyor muydu?

- Bizim evde kimsenin doğum günü bilinmez ve kutlanmazdı.

ÇOCUKLUK ROLÜ KIZININ

Aslında doğum günlerinin diğer günlerden gerçekten de bir farkı yok ama o kutlamalar o kişiye gösterilen sevgidir, özendir, ilgidir, önemdir, değerdir. Bu kadın doğduğu evde bu güzelim duygularla hiç tanışmamış demek ki...

- Anneniz babanızdan ayrılmayı hiç düşünmedi mi?

Benim bu sorum onu hüzünlendiriyor. Sanki kapkara bir bulut hızlıca geçip gidiyor üzerinden.

- Biz biraz büyüyünce anneme “Ayrıl bu adamdan” derdik, biz bakarız sana... Ama belki de bize yük olmak istemedi. Kaderine razıydı. Belki de severdi babamı çünkü bazen de dünyanın en iyi insanı olurdu benim babam. Bayramlarda seyranlarda evimize her şeyin en iyisini alır, bizi giydirir, kuşatır, anneme de mutlaka kuyumcudan ya bir altın yüzük ya da altın bilezik getirirdi.

Haberin Devamı

Bir altın yüzük ya da bilezik! Ah biz kadınlar, ah...

- Benimki o kadarını da yapmıyor.

- Sizin eşiniz nasıl biri?

- Eşimi görseniz, bu kadın yalan söylüyor dersiniz. Böyle bir adamın karısına ve kızına şiddet uygulayabileceğine inanmak istemezsiniz.

Kadına ve dünyaya gösterilen şiddet

- Demek sadece sizi değil, kızını da dövüyor?

- O da beni babasının elinden kurtarmak isterken işte...

Biz bu filmi daha önce görmüştük. Çocukken ona düşen rolü şimdi de onun kızı üstlenmiş.

Yazık...

BİR DAHA YAPMAZ NASILSA

- Eşiniz ne iş yapıyor?

- O da doktor ama o uzmanlıktan sonra fakülteden ayrıldı. Muayenehanesi var. Serbest çalışıyor yani.

Döven de doktor, dövülen de... İş buralara kadar geldi demek ki...

- Ne zaman başladı bu dayaklar?

- Daha evlendiğimiz yıl ufak tefek vurmaları vardı ama sonradan hep çok pişman olur, defalarca özür dilerdi. Ben de her seferinde onun bu tatlı sözlerine kanar, bir daha yapmaz diye düşünürdüm.

İşte anahtar cümle geldi. Bir daha yapmaz nasıl olsa...

Oysa bir kişi bir işi bir kere yapıyorsa, bunu tekrar yapma olasılığı yüzde elli artar. Birden fazla tekrar ediyorsa artık aynı işlemin devam edeceği neredeyse kesindir. O bir doktor, bunları bildiğinden eminim ama terzi kendi söküğünü dikemez derler ya, o hesap işte.

EŞ DEĞİL BAŞÖĞRETMEN

- Ona nasıl bir tepki verirdiniz?

- Çok korkar, sonra da odama kapanıp ağlardım. Çok üzülürdüm.

- Ağlayarak tepki gösteriyorsunuz ama onu bile kapalı kapılar ardında yapıyorsunuz.

- Başka ne yapabilirim ki? Karşısında ağlamama bile kızıyor.

Bir profesör hanım soruyor bunu bana. “Başka ne yapabilirim ki...” Demek eğitim de yetmiyor. Doğduğumuz evlerde aldığımız eğitim, bize öğretilen doğrular, yanlışlar, orada edindiğimiz alışkanlıklar var ya, kaderimizi asıl onlar yazıyor. Sonra uğraş ki değiştirebilesin.

- Anneniz de böyle mi yapardı?

- N’apsın kadıncağız. Babam onun ağlamasına da kızardı. Bizimki de kızıyor.

Sanki eşinden değil de evin başöğretmeninden bahsediyor. Kendi bir kedi, kocası da o kedinin sahibi. Sahibi kızdırmamak gerekiyor.

Profesör bile olsa, o bir kadın. Biz kadınların aklının bir köşesine uzun ama çok uzun yıllar önce bunlar yazılmış. Çamaşır suyuyla da yıkasak onlar çıkmıyor. Çıktı zannetsek de iplerimiz hâlâ o yazılanların elinde.

‘AZDIYSA’ DİKKATLİ OLMALI

- Çocuğumuz olduktan sonra, ben bir yandan iş, bir yandan çocuk derken onunla yeteri kadar ilgilenemedim. İşte o zaman iyice azdı.

Demek sahip azdı!

Bir profesör hanımın eşi için bu sözcüğü kullanması dikkatimi çekiyor. Belki de ben doktorum diye bu kırmızı odada eskiden zihnine işlenmiş sözcüklerle konuşuyor. Yani asıl gerçekleri zihnine yazıldığı gibi anlatıyor.

Sahip önce babasıymış, şimdi de kocası. Görevlerini tam yapmamış ve sahibi kızdırmış. Sahip azdıysa daha dikkatli olmak gerekiyor demek.

- Görevlerinizi eksik yapmış gibi konuştunuz.

- İnanın nereye yetişeceğimi şaşırıyordum.

- O size hiç yardım etmez mi?

- O mu? Hiç! Maşallah el el üstünde oturur. Ne de olsa muayenehanede çok yoruluyor.

- Siz yorulmuyor musunuz?

- Biz alışkınız bunlara.

- Biz derken?

- Biz kadınlar yani...

İşte bunda çok haklı. Biz kadınlar dünyaya geldiğimiz günden beri işimiz, gücümüz, yapmamız gerekenler hiç bitmez. Benim de hiç bitmedi.

EFENDİ-KÖLE İLİŞKİSİ NET

- Ailesi çok şımartmış onu. Lisedeyken bile ayakkabılarını annesi bağlarmış. Başka kardeşi de yok. Tek çocuk yani...

Onun kaderinde hep efendi olmak yazıyor, seninkinde ise köle. İki taraf da kurallara sonuna kadar uymuş.

- Kendini hâlâ kral sanıyor.

- Siz de ona kral muamelesi mi yaptınız?

- Mecburen.

Mecburen... Şimdi köle – efendi ilişkisi daha da netleşti.

- Ama artık ne yapsam yaranamıyorum.

Efendilere öyle kolay yaranılmaz da, o sana değil de sen niye ona yaranma derdindesin?

Böyle düşünsem de bunları ona söylemiyor, şimdilik sadece dinliyorum. Bunca yıllık doktorum ama dinlediklerim beni hâlâ çok etkiliyor.

Kadına ve dünyaya gösterilen şiddet

‘BENİ DOĞRU ANLAMIŞSINIZ’

- Beni dövmek için bahane arıyor. En küçük bir yanlışımda vuruyor bana. Kızım çok üzülüyor bunlara. Bana bir şey olacak diye ağlamaktan içi dışına çıkıyor. O geceler hep birlikte yatıyoruz. Benim yaşadıklarımı şimdi de kızım yaşıyor.

Hiç olmazsa bunu görüyor, biliyor olması ne güzel.

- İçinizden beni ayıpladınız değil mi? Koskoca profesör olmuş, hâlâ kocasından dayak yiyor demediniz mi?

- Dedim ama ayıplamadım. Tıpkı öğrencilerinize anlattığınız dersler gibi bana da hayatınızı çok güzel anlattınız ve ben sizi çok iyi anladım.

- Ne anladınız?

- Öyle bir evde büyümeseydiniz, bugün kocanızdan dayak yemeyeceğinizi, belki şimdiki eşinizle evlenmeyeceğinizi, aslında hiç de çaresiz olmadığınız halde kendinizi nasıl da çaresiz hissettiğinizi anladım.

- Evet, gerçekten de anlamışsınız. Ama ben çok korkuyorum. Sınavlara girerken de hep böyle korkardım.

- Nasıl bir korkuydu? Ne derdiniz içinizden?

- Ya yapamazsam!

- Şimdi de öyle diyorsunuz.

BU KONU GÜNDEMDEN DÜŞMEMELİ

Kadına şiddet konusunda sizlerle paylaşmak istediğim öyle çok hikâye var ki, keşke mümkün olsa da, kadınlarımızın bu konuda neler yaşadığını, neden böyle hissettiğini, ne acılar çektiğini, çoğu zaman kendilerini nasıl aciz ve çaresiz hissettiklerini tek tek anlatabilsem. Ancak şiddeti sadece kadınlar üzerinden anlatmak haksızlıkmış gibi geliyor bana. Kız, erkek bütün çocuklara, erkeklere, gençlere, yaşlılara, hayvanlara ve doğaya karşı gösterilen şiddeti de yazmak istiyor içim.

Bugün, bu hikâyeyi seçmemin nedeni, ülkemizde sadece kendi ayakları üzerinde duramayan, cahil ve aciz kadınların değil, profesörlüğe kadar yükselmiş, meslek sahibi kadınların da eşlerinden dayak yediğini hepimiz bilelim istememdir.

Şiddeti konuşacaksak, konuyu öyle üstünkörü, birkaç fiyakalı cümleyle geçiştirmemeliyiz. Şiddet, çağımızda toplumların ısrarla üzerinde durması ve gündemden hiç düşürmemesi gereken bir konudur. Ben de bu sayfalarda şiddet konusunu gündemde tutmak için elimden geleni yapacağım.

Profesör hanımın hikâyesini aklınızda tutun çünkü haftaya bu hikâyeyi mercek altına alalım. Profesörlüğe kadar yükselmiş bir kadın hâlâ eşinden dayak yiyebiliyorsa, bunu enine boyuna konuşmak gerekir.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

SEVGİLİ okurlarım,

Öncelikle geçmiş bayramınız kutlu olsun. Umarım sağlıklı, huzurlu, keyifli bir bayram olmuştur. Eskiden ben çok severdim bayramları. Çocukluk işte... Bayramın gelmesini dört gözle beklerdik çünkü bayram bize hediyeleriyle birlikte gelir, biz de o hediyeleri başucumuza koyar, bir an önce sabah olsun diye dua ederek uyurduk.

Bizim çocukluğumuzda hayat bu kadar hızlı, bu kadar renkli ve kalabalık değildi. Belki de bu yüzden bizler için bayramlar, yılbaşı kutlamaları, doğum günleri o kadar önemliydi ki... Biz de o günlerin kıymetini bilir, tadını çıkarmaya çalışırdık.

Çocukluk iyisiyle kötüsüyle hiçbirimizin hafızalarından silinmiyor değil mi? Bir gün onları da yazarım inşallah ama bugün sizlerle ülkemizde giderek dozunu artıran şiddetle ilgili bir şeyler paylaşmak istiyorum.

Şimdi hep birlikte benim kırmızı odama gidelim bakalım. Yıllardır hayatın incittiği binlerce insanın girip çıktığı o oda, bana ne çok şey öğretti bir bilseniz...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Şiddet artık insana yakışmıyor
#Yazar#DR. GÜLSEREN BUDAYICIOĞLU#Şiddet
Temmuz 31, 2021 06:145dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım, Sizlerle bir süre daha şiddeti konuşmaya, bunun örneklerini sizlerle paylaşmaya devam edeceğim.
Şiddet artık bilimde ve teknolojide inanılmaz keşiflere imza atmış, sanatın her dalında harikalar yaratmış, ciltler dolusu kitaplar yazmış, internet aracılığıyla dünyayı ayağımıza getirmiş, uzaya gitmiş biz insanlara hiç yakışmıyor.

Şiddet sadece karşınızdakine gösterilen fiziksel saldırı değildir. Bunun karşındakini öldürmeye kadar gideni var, yaralama var, tehdit var, şantaj var, aşağılama, kınama, utandırma var, cinsel taciz ve tecavüz var.

Şiddet artık insana yakışmıyor

HER ALANDA MEVCUT

Şiddet aslında hayatımızın her alanında var.

Geçen günlerden birinde sanatçılarımızdan biri, konsere çıkarken giydiği kıyafet nedeniyle sosyal medyada adeta linç edildi. Bizler onu beğenmek zorunda değiliz. Ama linç etmek, hakaret etmek neden?

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bizim toplumumuzda açık giyen de var, kapalı giyen de. Başını örten de var, açan da... Onlar bizim düşmanımız değil, hepsi de bizim insanlarımız, yani içimizden biri onlar. Tam tersine birbirimize kenetlensek; yargılamak, ayıplamak, yermek, aşağılamak yerine elimizden geldiğince birbirimize destek olmaya çalışsak ne güzel olurdu.

Bizler aslında çok sevecen, çok merhametli bir toplumuz. Sevdiklerimiz için hiçbir fedakârlıktan kaçınmayan, gerekirse canımızı veren insanlarız. Hayır diyemediğimiz için başımıza gelmeyen kalmadı. Çoğumuz ömrümüz boyunca “ben” diyemedik, “biz” dedik. Bu yüzden çok acılar çektik. Bunları bir anda unuttuk mu?

SÜPERSTAR’I MUTLU ETSEK...

Ardından sevgili süperstarımız Ajda Pekkan sosyal medyada bir fotoğraf paylaştı. Onun hâlâ genç ve diri oluşu benim çok hoşuma gitti doğrusu. Ne de olsa hayatımızın her döneminde onun şarkılarından biriyle güldük, ağladık, coştuk, eğlendik. Ajda artık koca bir kuşağın tarihine yazdırdı adını. Onu hepimiz desteklesek, ona moral versek, onu hâlâ çok sevdiğimizi ve hiç unutmadığımızı yazsak Ajda sanırım çok mutlu olurdu.

Birini mutlu edebilmek, mutlu olmanın anahtarıdır aslında. Ancak yorumları okuyunca tüylerim diken diken oldu. Övmeyi, güzel sözler söylemeyi değil, incitmeyi, birilerinin canını acıtmayı yani şiddeti sever olduk.

ŞİDDET BULAŞICIDIR

Şiddet virüs kadar bulaşıcıdır sevgili okurlarım ve nesilden nesle geçer.

Maalesef bu virüs az çok hepimize bulaştı. Birilerinin canını acıtmayı sever olduk çünkü bizim de canımızı çok acıtıyorlar. İçimiz öfkeyle dolunca, bunu en kolay sosyal medyada boşaltabiliyoruz.

Bir toplumda şiddet ne kadar çoksa, bizler de ondan mutlaka nasibimizi alırız. Üstelik sadece maske takarak bu virüsten kendimizi koruyamayız. Şiddet gösterenleri kınarken aynı şeyleri biraz farklı bir yöntemle bizler de yapıyoruz.

Sosyal medyaya bir şeyler yazarken onu okumadan göndermeyelim. İçinde sevgi sözcüğü geçiyorsa, okumasanız da olur.

Çünkü sevgi ve şefkat de şiddet kadar bulaşıcıdır. Bir güzel söze, tatlı bir gülümsemeye hepimizin öyle çok ihtiyacı var ki...

Haberin Devamı
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
Uyku Apnesi İçin Basit Bir Yöntem (Gerçekten Çok Zekice!)
Derila Ergo
by Taboola
Şiddet artık insana yakışmıyor

PROFESÖR HANIM NEDEN DAYAK YEDİ

Sizce o güzel, o tertemiz, o çok başarılı kadın doğduğu evde sevgiyi, şefkati, merhameti, değerli ve önemli olmayı öğrenebilseydi, yine de evlenirken o adamı seçer, annesinin kaderine razı olur, hâlâ kocasından dayak yemeye devam eder miydi? O adam, kendini önemli ve değerli hisseden bir kadını dövmeye cesaret edebilir miydi?

Gelelim, geçen hafta yazdığım kocasından dayak yiyen profesör hanıma.

Profesör hanım şiddete bu kadar aşina olmasaydı, yani baba evinde şiddetin her türlüsünü görmeseydi, eşinden ilk tokadı yediği gün nasıl bir tepki verirdi?

Maddi manevi öyle bir eş olmadan da gayet rahat yaşayabileceğini bildiği halde, bu evliliği neden sürdürüyor? Neden bu kadar korkuyor?

Sınavlara girerken de çok korktuğunu söylemişti, hatırladınız mı, ya yapamazsam diyerek çok korktuğunu. Şimdi de kendi kendine aynı şeyleri söylüyor, ya yapamazsam...

ÖZGÜRLÜĞÜ TADAMIYORUZ

Biz kadınlar bizim ülkemizde çoğu zaman hiç özgür olamadan, kendi kararlarımızı kendimiz alamadan yaşayıp gidiyoruz. Çocukluğumuz ve gençliğimiz ailemizin kurallarına uyarak geçiyor. Ben de işte o kadınlardan biriydim. Annem izin vermedikçe okul dışında bir yere gidemez, kendi başıma alışveriş yapamaz, her konuda aileme hesap vermek zorunda kalırdım. Bizim nesil hep böyle yaşadı zaten.

ÖNCELİK DE KOCALARIMIZDA

Sonra evlendik, bu sefer de o hesapları eşimize verir olduk. Sadece hesap mı, önceliği de eşlerimize verdik. Yalnız yaşamayı, özgür olmayı hiç denemedik, hiç öğrenmedik ki... Ana ocağından koca evine transfer olduk.

Haberin Devamı

Ben eşimi kaybettikten sonra öğrendim yalnız yaşamayı, özgür olabilmeyi, kendi kararlarımı kendim alabilmeyi. Çocuklarım ve çok sevdiğim bir işim olmasaydı sanırım çok bocalardım.

Onun için ailelere hep çocuklarını liseden sonra üniversite eğitimi için başka şehirlere yollamalarını öneririm. Gençler yalnız yaşamayı, kendi ayakları üzerinde durmayı, kendilerini korumayı hayata başlarken bir an önce öğrensinler isterim.

Şiddet artık insana yakışmıyor

HİÇ YALNIZ KALMAMIŞTI

Babam öldüğünde annem 47 yaşındaydı ve henüz bir bankaya para yatırmayı ya da çekmeyi, elektrik, su faturalarını ödemeyi hiç bilmiyordu. 16 yaşında evlenmiş ve hayatında hiç yalnız kalmamıştı. Sonradan biraz da bizim desteğimizle hepsini öğrendi ama hiç sevmedi yalnızlığı, babamın lafını hiç ağzından düşürmedi. Gardırobu açtığınızda ilk gözünüze çarpan babamın son zamanlarda en sık giydiği lacivert, çizgili takım elbisesi olurdu. “Ona baktıkça kuvvet alıyorum” derdi.

İnsan alışkanlıklarından kolay vazgeçemiyor. Bizim profesör hanım da bütün bunları hiç öğrenemeden evlenmiş. Yalnızlıktan korkuyordu. Dayak da yese, hep aşağılansa da, demek ki yalnızlık ve alışkanlıklarından vazgeçme korkusu ağır basıyordu.

BOŞANMAK HEP ÇÖZÜM DEĞİL

Ayrılmak duruma çözüm getirir mi? İnsanın kendini iyi tanımadan, duruma doğru teşhis koymadan eşinden ayrılması genellikle soruna çözüm olmuyor. Yılların birikimiyle bir tahmin yapmam gerekirse, bizim profesör hanım onu döven doktor eşinden ayrılsa bile, ona şiddet gösterecek bir başkasını mutlaka bulurdu gibi geliyor bana. Hani sık sık “Kader Motifi” adlı bir kavramdan bahsediyorum ya, onun motifinde şiddet var. Şiddet dolu bir ortamda dünyaya gözlerini açmış. Ona iyi davranan, onun kararlarına ve haklarına saygı duyan bir dünyayı hiç tanımıyor. Biri ona çok iyi davranıyor, sevgi ve saygı gösteriyorsa bunun altında bir şeyler arar, onlara güvenmez. Öyle bir ortama yabancı hisseder kendini. Hiç tanımadığı, yabancı bir ülkede yaşamak gibi bir şey yani...

Bu motif değişir mi? Tabii değişir ama öncelikle bu değişimi gerçekten istemek, buna cesaret etmek gerekir.

Kader motifi konusunu bir gün mutlaka yazacağım.

KARISINI NEDEN DÖVÜYOR

O adam, yani pek çok hastanın derdine deva olan bir doktor bey, eşini neden döver?

Bu iki zıt kutup yani dünyanın hep ona hizmet etmesini bekleyenler ve dünyaya başkalarına hizmet etmek için gelenler birbirini bulur zaten. Ayrılsalar, doktor bey de ona köle olacak başka birinin peşine düşerdi bence.

Şiddet artık insana yakışmıyor

KÜÇÜK BİR HİKÂYE DAHA...

Yazıyı artık bitirmem gerekiyor ama son anda aklıma gelen bir küçük hikâyeyi de yazmadan edemedim.

Genç, ailesinin el üstünde büyüttüğü kızımız, ailenin bütün itirazlarına rağmen sevdiği delikanlı ile evleniyor. Bu sefer her şeye itiraz eden, sorun çıkaran erkek değil, kızımız. Bir gün eşinin o kadar üstüne gidiyor ki, delikanlı ona okkalı bir tokat atıyor. Bizim kız durur mu, hemen yerinden fırlıyor, atıyor kendini balkona ve başlıyor bağırmaya: “İmdat... Adam öldürüyorlar, imdat... Kurtaran yok mu, imdat...”

Tokadı atan delikanlı nasıl biri bilmiyorum ama o gün yaşadığı paniği tahmin edebiliyorum.

Haftaya yeniden görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Anneee evimize gidelim
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#ORMAN
Ağustos 07, 2021 07:048dk okuma
Paylaş

Bu ara ülkemizde ve dünyada felaketler hiç bitmiyor. Karadeniz’i sel götürürken Akdeniz ve Ege yanıyor. Eğer ormanlarımızı ve evlerimizi bilerek yaktılarsa, onların da yüreği yansın inşallah. Ne zaman bir yere sel gelse, birinin evi yansa, hep çocukluğum gelir aklıma.
Haberin Devamı

Ben sanırım o zamanlar henüz 4-5 yaşlarındaydım. Ankara Varlık Mahallesi’ne sel gelmişti. Ankara o zamanlar büyük, gelişmenin, medenileşmenin heyecanını yaşayan bir kasaba gibiydi. Nerede yangın olsa, sel gelse ya da bir cinayet işlense bunu daha gazeteler yazmadan kulaktan kulağa herkes duyar, meraklanır ve akın akın olay yerine giderdi.

Anneee evimize gidelim

ŞEKERLİ SU İÇİRİYORLARDI

Gece vakti, annem, bütün komşularla birlikte kız kardeşimle benim ellerimizden tutmuş, sel gelen mahalleye götürmüştü. Ortalık karanlıktı. Bir çukurun içindeki evler yarı beline kadar suyun içinde kalmış, büyük bir kalabalık bu çukuru çevrelemiş, kimi olayı korkuyla, merhametle seyrediyor, kimileri kayıklarda kürek çekerek evlerin çatısına çıkan insanları kurtarmaya çalışıyor, kimileri de yine suyun içinde onlara yardım ediyordu.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Kurtarılanlar kıyıya, bizim olduğumuz yere çıkarılıyor, kalabalığı oluşturan herkes selden kurtarılanların başında, kimi yanında getirdiği temiz sularla çıkanların önce yüzünü yıkıyor, sonra da her birine şekerli su içiriyorlardı. Biz kardeşimle korku dolu gözlerle onlara bakıyor, bir yandan da annemizin elini daha sıkı tutuyorduk.

KORKANA VERİLİRMİŞ

Neden şekerli su? Çocukluk işte, her şey gibi bunu da merak etmiştik. Annem: “Kızım, korkana şekerli su içirilir, sizin de aklınızda olsun e mi?” demişti bana. O gün annemden duyduğum bu sözü hiç unutmadım. Yıllar sonra doktor olunca bu şekerli su konusuna bu sefer bilimsel yönüyle baktım ve annemin ne kadar haklı olduğunu gördüm.

Tıpta hastanelerde yapılan ilk iş hastaya damar yolu açılarak serum takmaktır. En sık takılan serumun içinde ne vardır? Şeker! Yani hastalarımıza damardan şekerli su veririz. Su, ruha da, bedene de şifadır. Hele bir de o bir bardak şekerli su, çocukların başı okşanarak, onlara şefkat ve yakınlık göstererek içiriliyorsa, suyun ve şekerin şifası bir kat daha artar.

YA BİZE DE OLURSA

O günden hatırımda kalanlara geri dönecek olursak... Kimileri de yanında getirdikleri battaniyelere sarıyordu sudan çıkanları. Annemin cepleri zaten kâğıtlı şeker doluydu. Kadınlara, çocuklara bunları dağıtırken her birinin sırtını sıvazlıyor, onları rahatlatacak sözler söylüyordu.

Haberin Devamı

O kalabalığın içinde benim yaşlarımda bir çocuk, annesinin ıslak eteğini tutmuş, “annee, eve gidelim” diye ağlıyordu. O gün orada gördüğüm hiçbir ayrıntı hafızamdan silinmedi ama o çocuğun gözlerinden akan yaşlar, iç çekişleri ise adeta zihnime kazındı. Çocuk yarı beline kadar suyla dolmuş evlerine dehşet içinde bakıyor, parmağıyla hep evini gösteriyordu. Kız kardeşimle sık sık birbirimize bakıyor, birbirimizden cesaret almaya çalışıyorduk. İkimizin de zihninden aynı şeyler geçiyordu; “ya bizim evimiz de böyle olursa...”

YAKININI KAYBETMEK GİBİ...

Bir çocuk için, içinde yaşadığı evin ne kadar önemli olduğunu o günden sonra hiç unutmadım. Sadece çocuk için mi? Hepimiz için öyle. İnsanın bu tür bir felaketle evini kaybetmesi, en sevdiği yakınını aniden kaybetmesi kadar acı vericidir. Evlerimiz, bizi hayatın her türlü kötülüğünden ve tehlikelerinden kurtaran, koruyan, sarıp sarmalayan, bize güven veren tek sığınağımızdır. Bu ev bir kulübe bile olsa...

Haberin Devamı
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
Yatmadan önce dizler için 2 dakikalık basit bir rutin (harika bir fikir!)
Kinzeno
by Taboola
O evde dövülsek de, sövülsek de, aşağılansak da, hırpalansak da o ev bizim evimizdir. O ev bizim, biz de o evin sahibiyiz. Dışarda bulamadığımız güveni yine o evler verir bize.

O ÇOCUK BİZE GELDİ

Yine o gün, sudan çıkarılan insanlara gösterilen merhamet, yakınlık, şefkat, onlara uzanan sıcacık bir yardım elinin ne kadar değerli olduğunu gördüm. Gecenin oldukça geç bir saatiydi ve insanlar nereye sığınacaklarını şaşırmışlardı. İşte o kalabalık o insanları bir bir taşıdı kendi evlerine. Bize de “annee, eve gidelim” diye ağlayan çocukla annesi düştü.

Önce banyoya girdiler çünkü ikisinin de üstü başı çamur içindeydi. Bu sırada annem üstlerine giyecek bir şeyleri çabucak buldu. Ardından sıcak bir çorba koydu önlerine. Evimiz küçüktü. İki tane odamız vardı. Birinde biz çocuklar yatardık, birinde de annemle babam. O gece biz çocuklar için annemlerin odasında yatak hazırlandı, misafirlerimiz de bizim odamızda kaldı.

Haberin Devamı

O YARIŞLARI ÖZLEDİK

Kadının eşi askerdeymiş. Ertesi sabah erkenden, anneme bin bir dua ederek çıktılar yola. Sonra nereye gittiler, ne yaptılar bilmiyorum. Ama eski Ankara işte böyle bir şehirdi. Herkes herkese sahip çıkar, insanlar birbirine yardım etmek için adeta yarışırdı.

Ne güzel yarışmış onlar! O yarışları özledik.

ORMANLARI YAKMAK İNSANLIK SUÇUDUR

Yüzlerce, binlerce yılda oluşan doğanın en kıymetli hazinelerinden biri olan ve içinde binlerce canlının yaşadığı ormanları yakmak insanlık suçudur. Düşmanınız bile olsa bir ülkenin ağacını, toprağını, ormanını yakmayın. Bir gün düşmanlıklar biter ama yok olan ormanı, zarar gören doğayı eski haline getiremezsiniz.

Haberin Devamı

Biz insanların asıl evi dünyadır. Sevgili gezegenimiz sadece bizlerin değil, gelecek nesillerin yani çocuklarımızın, torunlarımızın da evidir.

Anneee evimize gidelim

Biz insanlar dünyamızın tek sahibi değiliz. Onlar yani dağlar, tepeler, ormanlar, denizler, hayvanlar, bizden çok önce var olmuşlar dünyamızda. Biz hepsinden sonra gelmiş, üstelik kendimizi dünyanın efendisi sanmışız. Oysa Dünya, üzerinde yaşayan canlı cansız hepimizin. Hepsi varsa biz de varız.

Bizler birbirimize hep muhtacız. Onun için birlikte, toplu halde yaşıyoruz ya...

Komşu komşunun külüne muhtaçtır derlerdi eskiler. Şimdilerde komşu komşuyu tanımıyor bile. Yan dairede adam öldürüyorlar, bu taraftakinin haberi yok. Oysa en çok ihtiyacımız olan güven duygusunu ancak birbirimizde bulabiliriz.

ELLERİ RUHLARIMIZ DÜŞMAN BELLEDİ

Ben yerine biz demeyi unutalı, yaşadığımız evin dışında her yer bize yabancı oldu. Elin evi, elin mahallesi, elin bahçesi, denizi, hayvanı, ormanı oldu. Elleri ruhlarımız düşman belledi. Onun için her yeri kirletiyor, çöplerimizi ortalığa bırakıp gidiyor, hayvanları korumuyor, bizim diyemediğimiz doğayı hunharca katlediyoruz.

Bir yandan da günümüzde biz diyebilmek eskisi kadar kolay değil. Dünyanın haline baksanıza!

Bizler eskiden az çok birbirimize benzerdik. Parasının hesabını bile bilmeyip o parayı nereye saçacağını şaşıranlar yoktu. Komşumuz açsa, biz tok, üzgünse biz mutlu yatamazdık. Kimse parasıyla böbürlenmez, parası olmayanlara tepeden bakmazdı. Bizler en çok okuduğumuz kitaplarla, bitirdiğimiz okullarla, sahip olduğumuz meslekle, ailelerimizle övünür, ailelerin de en büyük övünç kaynağı okumuş, bir meslek edinmiş, namuslu, terbiyeli çocukları olurdu.

Geçen gün internette, her yıl, dünyanın en zenginlerinin Amerika’da “Güneş Vadisi” adı verilen bir yerdeki dev bir tesiste bir araya geldiğini okudum. Adına “Yaz kampı” denen bu toplantıya dünyanın en zengin 25 işadamı katılmış. Kampa katılanların toplam servetlerinin ise 825 milyar dolar olduğu yazılıydı.

825 milyar dolar ne demek, bir türlü hayal edemedim. Kimileri bu paranın dünya nüfusunun yarısının tüm varlıklarından bile fazla olduğunu söylüyordu. Çalışmışlar, akıllarını kullanmışlar, kazanmışlar. Kimsenin malında mülkünde, kazancında gözümüz yok ama dünyalılar “ben” demeye, yoksul ülkelerin sırtına binmeye devam ederse, dünya elden gidecek, bu paralar o zaman kimsenin işine yaramayacak. Onun için mi uzayda kendilerine yer arıyorlar acaba?

EN ÇOK ‘BİZ’KEN GÜZELİZ

Hal böyleyken, hadi şimdi gel de dünyalılara “biz” de...

Özellikle yaşadığımız pandemi, bize gösterdi ki, dünyanın öbür ucunda bir gariban coronaya yakalandıysa, bizim sağlıklı kalma şansımız yok. O açsa, çocuklarının bile karnını doyuramıyorsa, hastalarına bakacak doktor, verecek ilaç yoksa, bazıları muhteşem malikanelerde yaşarken o kendine, başını sokacak küçük bir kulübe bile yapamıyorsa, bu işte bir terslik yok mu sizce de...

İnsan kutsal bir varlıktır aslında. Bunca canlının arasında en üstün özellikleri Yaradan ona vermiş. Bize bahşedilen bu üstün yetenekleri, aklımızı, zekamızı, vicdanımızı böyle mi kullanalım?

Bizler en çok birbirimizin yaralarına derman olduğumuzda, sıcak yardım elini esirgemediğimizde, komşumuz açken tok yatmadığımızda, birbirimizin acısıyla hüzünlenip, mutluluğuyla keyiflendiğimizde güzeliz.

En çok “biz” olduğumuzda güzeliz...

Son çıkan yangınlarda yeniden “biz” olabildiğimizi görmek ne güzel...

Aynı acıyı hep birlikte yüreklerde hissedip yardıma koşabilmek, acıyı paylaşabilmek ne güzel...

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

O YANGIN HÂLÂ KÂBUSLARIMDA

Bir de yine çocukken gördüğüm bir yangın var. O zaman yaşım biraz daha büyümüştü. Sanırım koleje başladığım yıldı. Artık daha geniş bir evde oturuyorduk. Leyla diye bir arkadaşımız vardı. Sarışın, çipil gözlü Leyla. Yıllar sonra onu gördüğümde çok güzel bir kadın olmuştu Leyla. Evleri bizim arka sokağımızdaydı. Yine gecenin bir vakti sokakta çocuklar “yangın varr” diye bağrışıyorlardı. Hemen attık kendimizi sokağa. Evin önü kalabalıktı. Biz gittiğimizde Leyla’yı çıkarmışlardı evden. Anne babası da dışardaydı ama babaanneleri henüz evdeydi. İtfaiyenin uzaktan sesi geliyordu ama kendi bir türlü gelemiyordu. Leyla donmuş kalmış, çıra gibi yanan eve, isten dumandan kapkara olmuş yüzüyle bakıp duruyordu. Ne bir ses, ne bir tepki. Derken birileri ıslak bir battaniye getirdi. Kalabalıktan iki genç ıslak battaniyeye sarınıp fırtına gibi girdiler içeri.

KAPKARA OLMUŞLARDI

Kalabalıktan sesler yükseliyor, eyvah, gençler de yanacak diye bağırıyor, kimi hortumla eve su sıkıyor, kimi bulduğu kovalarla su taşıyor, kimi de evinden ıslak çarşaf getirmeye koşuyordu. İtfaiye geldiğinde gençler sırtlarına aldıkları babaanneyi kapıdan çıkarmak üzereydi. Evden çıkanlar kapkara olmuş, saçlarından dumanlar çıkıyordu. Hep birlikte çıkanları bembeyaz ıslak çarşaflara sardılar, biri hortumla üzerlerine su sıkarken diğerleri kuru battaniyelerle yaralıları sarıp sarmaladılar.

İMDADA TAKSİLER YETİŞTİ

O zamanlar böyle durumlarda ambulans kolay gelmezdi. O gün de gelmedi. Herkesin arabası da yoktu. Köşedeki taksi durağının şoförleri zaten duruma çoktan el koymuş, arabalarını en yakın yere çekmiş, bekliyordu. Gençlerde çok yanık vardı. Babaannenin durumu ise kritikti. Zaten yatalak olan kadıncağızın kafasındaki saçlar tamamen yanmış, gözleri korkudan yuvalarından fırlamıştı ama bağıracak, ağlayacak hali bile kalmamıştı. Kalabalık her birini taksilere yatırdı, sonra sıra evi yanan kişilere geldi.

Mahallenin kızları hemen Leyla’nın etrafında toplandık. Kız ancak bizi yanında görünce başladı ağlamaya. Anne babayı ise komşuları çoktan almıştı evlerine. Yangın etrafa sıçramadan söndürüldü ama ortada ev diye bir şey kalmamış, simsiyah bir iskelet bakanlara korku salıyordu.

İNSANI ÇOK ETKİLİYOR

Günlerce o yangın gözümüzün önünden hiç gitmedi. Hiç yangın gördünüz mü bilmiyorum. Gerçi bu ara ülkemizde pek çok insan, ömür boyu hiç unutamayacakları büyük yangınlar gördü. Yangını bu kadar yakından görmek insanı çok etkiliyor. Alevlerin sarıdan pembeye, turuncuya, kızıla, arada bir de siyaha dönerek adeta gökyüzünü de yakmak ister gibi hızla yükselmesi, çıkardığı korkutucu sesler, yukarıdan aşağı doğru sürekli kapkara bir şeylerin dökülmesi, etrafı saran simsiyah bir toz bulutu, sadece burnunuzu değil, yüreğinizi de yakan is kokusu...

Hâlâ geceleri kâbus görsem, içinde mutlaka o yangından izler vardır.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Genç bir kızı hunharca öldüren... Ali anlatıyor
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#Cinayet
Ağustos 14, 2021 06:297dk okuma
Paylaş

Meslek hayatım boyunca pek fazla suçlu tanımadım ama yine de gencecik bir kadını hunharca öldürüp cezasını çektikten sonra bana gelen birini çok iyi hatırlıyorum.
Haberin Devamı

Adı Ali’ydi. İç Anadolu’nun bir köyünde doğmuş, ilkokuldan sonra bir daha okula gitmemiş, 17-18 yaşlarında İstanbul’da bir akrabasının yanına gelmiş ve inşaatlarda çalışmaya başlamış. Köyde bir sevdiği varmış, aile onu başkasına verince o da kendini İstanbul’a dar atmış. Askerliğini de yaptıktan sonra bir daha köye dönmemiş.

Aile çiftçilikle geçiniyor, çocuklar biraz büyüyünce tarlada hiç olmazsa getir götür işlerine bakıyormuş. Aile zar zor geçindiğinden kızları bir an önce evlendirmenin, oğlanları da şehre gönderip üç beş kuruş para kazanmasının peşindeymiş. Ne kazanırlarsa, çoğunu herkes köye gönderiyormuş.

Ali önce inşaatlarda amelelik, sonra küçük lokantalarda garsonluk yapmış. Onun gibi yersiz yurtsuz pek çok arkadaş edinmiş. En büyük eğlenceleri izinli günlerinde ya da saatlerinde ıssız bir deniz kenarında bir yandan denize bakarken bir yandan bira içip kadınlardan, kızlardan konuşmakmış. Her birinin kadınlarla ilgili anlatacağı bir şeyler varmış; Ali hariç.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
UTANGAÇ, KORKAK...

Zaten çocukluğundan beri az konuşan, alıngan, çekingen, korkak bir çocukmuş Ali. Babası hepsini çok döver ama en çok Ali ağlar, o ağladıkça “Sen ne biçim erkeksin” diyerek onu daha çok dövermiş. Köy yerinde babaların çoğu dövermiş çocuklarını. Bazı anneler çocukları çok dövülünce kızar, araya girer, bazılarıysa, Ali’nin annesi gibi sadece uzaktan bakmakla yetinirmiş.

Genç bir kızı hunharca öldüren... Ali anlatıyor

YANIK HAYRİYE’Yİ TANIMIŞ

Gel zaman, git zaman derken bir gün arkadaşları Ali’yi geneleve götürmüşler. Ali’ye Yanık Hayriye düşmüş. Ona böyle demelerinin nedeni, zamanında müşterilerinden birinin üstüne kezzap atmasıymış. Kadın ani bir refleksle başını arkaya atınca kezzap yüzüne değil, göğsünün üst kısımlarına gelmiş. Uzun süre hastanede yatmış ama göğsündeki izleri mezara kadar taşımak zorunda kalmış.

Her şeye rağmen yaşı Ali’den büyük olsa da, çok güzel bir kadınmış Yanık Hayriye. Ali’ye yakınlık göstermiş, onu sevip okşamış. Bu durum, annesinin bir gün bile sevip okşamadığı Ali’nin çok hoşuna gitmiş. Artık köye para göndermek yerine kazandığı parayı onu daha sık görebilmek için Hayriye’ye yatırır olmuş. Ali yokken Hayriye’nin ona gösterdiği ilgiyi başkalarına da göstermesinden rahatsız olmaya da o günlerde başlamış.

Haberin Devamı

BABADAN GELEN TOKAT

Tam da o sıralarda babası köyden kalkıp şehre, Ali’yi görmeye gelmiş. Daha merhaba demeden okkalı bir tokat atmış Ali’ye. “Biz acımızdan ölürken sen bu paraları karıyla kızla mı yiyorsun” diyerek ağzından burnundan kan gelene kadar dövmüş oğlanı.

Ali bir daha hiç gitmemiş oralara. Ama hayat bu ya, sığıntı gibi oturduğu evin komşularından birinin kızına gönlünü kaptırmış. Sonunda kızla yalnız konuşmayı da başarmış. Kız ona ne evet demiş, ne de hayır ama Ali’nin aklı kızda kalmış. Artık arkadaşlarıyla bile buluşmuyor, her boş zamanında kızın yolunu gözlüyor, onu yalnız yakalamaya çalışıyormuş.

Bir yandan da içinden “Köydekini kaçırdık, bari bunu başkasına kaptırmasak” diyerek geceleri bile uyumuyormuş. Abileri evlenmiş, şehirde kalmayı başaramadıkları için köyde aileyle birlikte yaşıyor, tarladan ve Ali’den gelen parayla idare ediyorlarmış. Ali ise o köye bir daha dönmemeye kararlıymış. Bir iki mektup, telefon derken giderek kızla ilgili ümitleri artmış.

Haberin Devamı
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
Giymek için biraz yaşlı olduğunuz 20 kıyafet
LuxuryLevels.com
by Taboola
Bir iki buluşma, birkaç unutulmaz öpücük Ali’yi daha da heyecanlandırmış. Sonunda kız demiş ki, niyetin ciddiyse beni babamdan iste. Ali’nin niyeti ciddi ama cebinde para yok. Bekle demiş Ali, biraz bekle. Kız beklemiş, Ali de bu arada daha çok para kazanabileceği işlerin peşine düşmüş. Daha iyisini bulamasa da, bahşişi daha çok olan bir başka lokantada iş bulmuş.

LÜKSÜ: TIRAŞ LOSYONU

Bir yandan da babasından gizli para biriktirmeye çalışıyor, kıza daha yakışıklı görünebilmek için kendine de gömlek, tıraş losyonu filan alıyormuş. İşte ne olduysa tam da o sırada olmuş. Kızı yanında başka bir erkekle görünce Ali çıldırmış. Kız buna mesaj atmış. O benim şimdilik hiçbir şeyim değil. Beni babamdan istediler, bizi de o gün tanışalım diye birlikte yolladılar. Benim gönlüm hâlâ sende ama beni daha ne kadar bekleteceksin?

Haberin Devamı

Önce yanında kaldığı Ekrem abisine açmış konuyu. Ekrem abi, “Aman oğlum, o kızı sana vermezler. Hem sen daha İstanbul gibi bir yerde evlenmek için çok gençsin. İşini gücünü yoluna koy, evlenmeyi sonra düşün. Madem artık az çok para da kazanıyorsun, bize de her ay üç beş kuruş versen iyi olur” demiş.

Aradan aylar geçmiş. Ali artık görüşmeseler de kızı her fırsatta takip etmeye devam ediyormuş ama kız artık eskisi gibi Ali’ye mesaj yazmıyor, onunla hiç buluşmuyormuş. Bir gün yine kızı bir başkasıyla beraber görmüş. Ekrem abiden de kızın bir muhasebeciyle evleneceğini duyunca morali iyice bozulmuş. Üç gün, üç gece ne uyumuş ne de işe gitmiş. Dördüncü gün kızı sabahtan başlamış beklemeye. Akşam hava kararırken otobüsten indiğini görmüş.

Haberin Devamı

MASUM BİR KIZIMIZ DAHA...

Evin yokuşunda yakalamış kızı. Önce babasının köyden şehre geldiği gün ona attığına benzer bir tokat atmış kıza. Kız yere yıkılınca da oturmuş üzerine, başını defalarca yere çarpa çarpa öldürmüş kızcağızı.

Etraftan yetişenler geldiğinde kız zaten çoktan ölmüş.

Taammüden adam öldürmekten tam 17 yıl yatmış içerde. Bana onu babası getirdi. “Bu oğlan içeri girdiğinde böyle değildi. Şimdi artık ne konuşuyor, ne de çalışabiliyor. Bunun bir ilacı milacı yok mu?” diye sordu. Annesi öleli 6 yıl olmuş. Babaya köydeki oğlanların karıları yani gelinler bakıyormuş.

NASIL DA GÜZELDİ...

O hiç kimseyle konuşmayan Ali anlattı bu hikâyeyi bana. Sonunda bana şöyle demişti: “Olan o gariban kıza oldu. Nasıl da güzeldi...”

ŞİDDET GÖSTERENLERİ DE TANIYALIM

SEVGİLİ okurlarım,

Geçen haftalarda sizlere eşinden dayak yiyen bir profesör hanımdan ve eşini döven doktor beyin hikâyesinden söz etmiştim. Her ne kadar alınan eğitimler bile dünyamızda şiddeti durduramasa da, fotoğrafa biraz daha yakından bakacak olursak, özellikle kadına yönelik şiddetin mağdurları da maktulleri de çoğunlukla eğitimsiz kesimden çıkıyor. Ciddi bir eğitim almış kişiler pek kolay katil de olmuyor, mağdur da. Demek ki ciddi bir eğitim alabilmek, bir meslek edinebilmek, toplumda saygın bir yer edinebilmek, şiddete olan eğilimi ciddi olarak azaltıyor.

Genç bir kızı hunharca öldüren... Ali anlatıyor

HAYALLERİ BİLE ETKİLER

Bir toplumda şiddet ne kadar yoğunsa, o toplumun insanları o kadar mutsuz, güvensiz, kederli, kırılgan, alıngan, umutsuz, öfkeli ve şiddet göstermeye o kadar yatkın olurlar.

Şiddet biz insanların hayallerini bile olumsuz etkiler. Özellikle kadına gösterilen şiddetin yayılma ve insan ruhunu olumsuz etkileme gücü çok daha fazladır, yani şiddet virüsü çok bulaşıcı hale gelmiştir. Çünkü kadın bütün toplumlarda sevgiyi, şefkati, merhameti temsil eder. O ölürse, onunla birlikte zihnimizdeki bütün bu güzel duygular da birer birer ölür.

Kadının şiddet yerine sevgi ve şefkatle kucaklandığı evler mutlu evlerdir. Bu evlerde çocuklara şiddet virüsü bulaşmaz. Tam tersine çevreye sevgi ve şefkat yayan, mutlu çocuklar yetişir.

SAYILARI
ARTIYOR MU

Hep şiddet görenleri konuşuyor ve onlara çok üzülüyoruz. Bugün biraz da şiddet gösterenleri, hunharca cinayet işleyebilen acımasız katilleri konuşalım isterseniz.

Şiddeti gösterenleri de aynı toplum yetiştirmiyor mu? Onların bir anne babası yok mu? Kim bu insanlar? Katiller ve caniler hangi evlerin, hangi koşulların üretimi?

Eğer şiddeti konuşacaksak, sadece o şiddeti gösterenlere verilecek cezaları değil, bunları da kendimize sormalı ve konuşmalıyız. O masum kardeşlerimizin yaşamalarını, ölmemelerini nasıl sağlarız, asıl onu konuşmalıyız.

Suçlular mutlaka en ağır şekilde cezalandırılmalı ancak duruma başka türlü çareler aramaz, tüm toplum olarak bu konuya gereken ilgiyi ve katkıyı sağlamazsak, vicdanlarımız sızlamaya devam edecek.

Ne oluyor da hem dünyada hem de ülkemizde bu üretim yani acımasız katil üretimi giderek artıyor ve özellikle kadınlara yöneliyor?

HAYATIN İNTİKAMINI BİR GARİBANDAN ALMAK

- Birini öldürebilmek o kadar kolay iş değildir. Önce kendinden, sonra da hayattan nefret edeceksin, hiçbir umudun kalmayacak ki, adam öldürebilesin.

Çocukluğunda şiddet görecek, şiddete tanıklık edecek ve onu insanın en doğal tepkisi olarak benimseyeceksin ki, birinin canına kıyabilesin.

Genç bir kızı hunharca öldüren... Ali anlatıyor

Hayatın sana ettiği haksızlığın intikamını bir garibandan alabilesin.

O kadar korkacak, kendine o kadar güvenmeyecek ve sevmeyeceksin ki...

Adalet duygun o kadar incinecek ki...

Hayata duyduğun bütün öfkeyi, kini, nefreti seni artık istemeyen masum bir kadına yönlendirebilesin.

Çünkü son ümidin o kadındı. O da yoksa sen zaten yoksun.

Sevgili okurlarım,

Kadınları acımasızca öldüren erkeklerin hepsi Ali gibi değil. Bunun içinde paranoid bozukluğu olan var, daha ileri seviyede ruh hastaları var, bir de sosyopatlar, psikopatlar var.

Ayrıca tacizciler, kadınları ve bazen de çocukları hedef alan tecavüzcüler var.

Hatta kedileri, köpekleri yakalayıp onlara eziyet eden, yakan, kuyruklarını kesen, öldüren caniler var.

Onları da anlatacağım sizlere.

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Gerçek olan hayaller
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#Kadın Cinayetleri
Ağustos 21, 2021 06:297dk okuma
Paylaş

Merhaba sevgili okurlarım... Kadın cinayetlerinin, bitmek tükenmek bilmeyen COVID-19 salgınının, sellerin, yangınların ve bunlara bağlı ölümlerin ardı arkası kesilmezken, ben bugün sizlere biraz moralinizi yükseltecek, size pozitif enerji verecek bir kadın hikâyesi anlatmak istiyorum.
Haberin Devamı

Bir kadının içinde bulunduğu olumsuz koşullara rağmen okuyup meslek sahibi olması, ayakları üzerinde durabilmesi, hayata güvenle bakabilmesi ne güzel değil mi? İşte Özden Hanım da o kadınlardan biri... Ben Özden Hanım’a da, anlattıklarına da bayıldım. Umarım siz de beğenirsiniz.

Özden Hanım anlatıyor:

“Her çocuğa sorulan sorudur ‘Büyüyünce ne olacaksın?’... Kimi heyecanla “Doktor!” der boynunda stetoskop ve beyaz önlüğüyle kendini düşlerken, kimisi öğretmen olmak istediğini söyler gururlanarak. Bir yandan da kendini tahta önünde ders anlatırken, öğrencilerine sorular sorarken hayal edip gülümser. Kimi hemşire, kimi itfaiyeci, kimi polis, kimi de pilot olmak istediğini söyleyip gözlerinin içi gülerek o günlerin hayalini kurar.

Gerçek olan hayaller

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Benim çocukluğumda en nefret ettiğim soru ise tam da buydu: Büyüyünce ne olacaksın?

Bana bu soru sorulduğunda öyle üzülür, öyle mahzunlaşırdım ki anlatamam.

‘Öğretmen olmak istiyorum’ derdim üzgün bir ses tonuyla. Yutkunurdum...

Oysa bilirdim öğretmen olamayacağımı. Nasıl olabilirdim ki...

Daha okula başlarken ‘Beşinci sınıftan sonra okumak yok’ sözü ile okula başlayan bir kız çocuğu nasıl öğretmen olabilirdi, bunu nasıl hayal edebilirdi ki...

‘CEKETİMİ SATIP OKUTURUM’

Biz üç kardeşiz. Bir erkek (en büyüğümüz), iki kız. Annem de zamanında okumak istemiş ama okutmamışlar. 16 yaşında evlenmiş babamla. Aslında babam cahil bir insan değildi. Kamuda görevli bir memurdu. O günler aklıma geldikçe en çok babamın abime ‘Oğlum oku, gerekirse sırtımdaki ceketimi satar seni okuturum’ sözü yankılanıyor.

Biz kızlar senin çocuğun değil miyiz? Bizim erkek kardeşimizden ne farkımız var? O akıllı da biz aptal mıyız? Onun için ceketini bile satmaya razısın da, bize niye dönüp sormuyorsun; kızım siz de okumak istiyor musunuz diye...

OKUMAK SANKİ GÜNAHTI

Erkek evlat okuma özgürlüğüne sahip ama kız çocuğu okuyamaz. Okursa erkeklerle gezer, sevgilisi olur, ahlaksız olur. Hem sonra el ne der, halamlar ne der... Büyük suçlu olur babam onların nezdinde. Okumak sanki günahtı.

Gerçek olan hayaller

Bizim küçük yaşta başımızı kapatıp evde koca beklememiz gerekirdi.

İÇİMDEKİ YARA ÖĞRETMENLİK

Ben 1974 doğumluyum. İlkokuldan mezun olduktan sonra kuran kursuna gönderdiler beni, daha sonra ise el nakışı kursunu bitirdim. Fakat içimde dinmeyen bir yara olarak kaldı öğretmenlik. Çok genç yaşta da evlendim ve arka arkaya iki çocuğum oldu. Biri oğlan, biri kız.

Çocuklarım arasında eşitliği hep sağlamaya gayret ettim, zamanında acısını çok çektiğim için kız erkek ayrımı hiç yapmadım.

DÜNYALAR BENİM OLDU

Otuzlu yaşlara geldiğimde bir arkadaşım ortaokula kaydını yaptırmış açıköğretimden. Onu görünce yıllardır bastırdığım okuma isteğim tekrar canlandı. Günlerce düşündüm, taşındım, sonra da eşimin karşısına geçtim; ‘Ben kaldığım yerden okumak istiyorum. Açıköğretime kayıt yaptıracağım’ dedim.

Gerçek olan hayaller

Haberin Devamı
Altın Piyasasında Yeni Dönem Başladı mı?
GCMYATIRIM
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
Visionary Echo
by Taboola
Eşim bana demez mi, madem istiyorsun, hemen yaptır kaydını, oku, diye...

Açık söylemek gerekirse ondan böyle bir destek beklemiyordum. Dünyalar benim oldu. Zaten daha sonra da desteğini hiç esirgemedi. Allah razı olsun eşimden.

ONLAR DA PİŞMAN OLMUŞ

Tabii bu sefer de çevreden “Bu yaştan sonra okuyup ne olacaksın, neye lazım” vs. birçok söz duydum. Hiçbirine aldırmadım. Daha da ilginç olanı zamanında bu hakkımızı bize vermeyen babam ve annem de destekliyordu beni. Meğer sonradan onlar da bizi okutmadıklarına çok pişman olmuşlar.

Kızımla birlikte, aynı yıl ortaokula başladık. O okula gidiyor, ben de evde açıköğretimin derslerini dinliyorum. Beraber ödev yaptığımız da çok oldu. Kim daha yüksek not alacak diye yarışırdık kızımla. Öyle böyle derken önce ortayı, sonra da liseyi bitirdim.

Artık evde iş güç, yemek faslı biter bitmez oturuyorum derslerin başına. Bazen kızım bana yardımcı oluyor, bazen de ben ona derken lise de bitti.

KOMŞULARIM GÜLÜYORDU

Ben böyle hız kesmeden her yıl sınıfı geçip seneye hazırlanırken çevremdeki arkadaşlarım ve konu komşu çok güldü halime. Sen deli misin bu saatten sonra kendini sıkıntıya sokuyorsun, diyen de oldu, aferin diyen de... Aferin diyenlerin çoğu bana bakıp gaza geldi, yarım bıraktıkları okulları onlar da bitirdi.

Liseyi bitirdiğimiz yıl, kızım da ben de çok heyecanlıydık. Oğlum o sıralar çoktan üniversiteye girmişti ve biz kızımla o yıl üniversite sınavlarına girecektik. Yazın gittiğimiz tatilde bile test kitapları elimizden düşmedi. Sonunda ana-kız el ele tutuşup üniversite sınavlarına beraber girdik.

Haberin Devamı

ÜNİVERSİTE MEZUNU OLDUM

Allah’ın hikmeti işte... Herkese nasip olmaz böyle bir şey. Heyecanla bekledik sonuçları. Ve müjdeli haber geldi sonunda. İkimiz de istediğimiz yeri kazanmıştık. Kızım da benim gibi öğretmen olmak istiyordu.

Benim sorumluluklarım ağır bastığı için uzaktan eğitimi tercih ettim. Eskişehir Anadolu Üniversitesi’ne kaydımı yaptırdım ve onur öğrencisi olarak geçen yıl oradan mezun oldum.

Artık üniversite mezunuydum. Bir süre buna inanamadım. Sevinçten içim içime sığmaz oldu. Durup dururken, olur olmaz her şeye güler oldum. Oysa eskiden canım hiç gülmek istemezdi.

UMUTSUZLARA UMUT OLSUN

Giyimime, kuşamıma, ilişkilerime, evde yaptığım yemeğe bile daha çok özen gösterdiğimi fark ettim.

Sanki içinde yaşadığım hayatın bir anda rengi değişmişti. Artık ben de kendimle gurur duyuyordum. Sadece ben mi, bütün ailem her yerde beni anlatıyor, hepsi benimle gurur duyuyordu.

Hemen ardından ücretli öğretmenlik için başvuru yaptım. Başvurum kabul edildi ve evimin yakınında bir Anadolu lisesine öğretmen olarak görevlendirildim.

İnsanın hayallerinin gerçek olması meğer ne müthiş bir duyguymuş. İşe başlamadan önce 2-3 gün geceleri beni uyku tutmadı. Arada bir gözümden yaşlar aktığı bile oldu. Sonunda işe başladım.

Ve ben işte o tahtanın önündeydim ve öğrencilerime ders anlatıyordum.

Rabbim sesimi duymuş, emeklerimin karşılığını vermişti.

Ben bile, iki çocuk sahibi bir kadın olarak bunu yapabildiysem, başkaları neden yapmasın?

Benim hikâyem, umutsuzlara umut olur belki diye size yazıyorum, benim sevgili Gülseren Hocam...”

KADINLARIMIZ ARTIK UYANDI

Ben de buradan Özden Hanım’ı gönülden kutluyorum. Kendisiyle ne kadar gurur duysa az.

Hayatın içinde bu ve buna benzer örnekleri ben de çok görüyorum.

Kadınlarımız artık uyandı.

Üniversite giriş sınav sonuçları dikkatinizi çekiyor mu, bilmiyorum. Kızlarımız hep daha başarılı. Eskiden yani benim daha yeni doktor olduğum günlerde hastanelerde doktorların çoğu erkek olurdu. Fakültedeki hocalarımızın da çoğu hep erkekti. Şimdi devran değişti.

Doktorlarımızın, psikologlarımızın, üniversite hocalarının, öğretmenlerin, avukatların, mimar ve mühendislerin ve ünlü sanatçıların, edebiyatçıların çoğu kadın. Bu kadar da değil...

Bankaya gidiyorsunuz, karşınızda kadınlar, postaneye, hastaneye, adliyeye, alışveriş merkezlerine derken nereye giderseniz gidin, karşınızda kadınlar... İşlerini iyi yapıyor kadınlarımız.

Televizyonu açıyorsunuz, haberlerin de çoğunu kadınlar sunuyor, her programda, her filmde mutlaka kadınlar var. Sahnelerin çoğu yine kadınların.

KADINLARI GÜÇLÜ YAPAN NE

Kadınlar artık evde oturmak, birine bağımlı olarak yaşamak istemiyor.

Onlar “Anne de olurum, eş de... Ama yine de bir mesleğim olur, bilgim, görgüm olur, kendim çalışır ve hayatımı kazanırım” diyor.

Bir tek siyaset sahnesinde, özellikle bizim ülkemizde kadınlarımızı yeteri kadar göremiyoruz. Orada sayımız maalesef henüz çok az ama umarım yakında orada da görürüz kadınlarımızı.

Kadın neden bu kadar başarılı? Bunu hiç düşündünüz mü?

Ne oldu da binlerce yıldır kapı arkalarından, evlerinin cumbalarından hayatı izleyen kadınlar bir anda dünyanın merkezi haline geldi? Onları bu kadar güçlü, azimli ve çalışkan yapan nedir?

Bu soruyu kendime çok sordum ve konuyu uzun uzun araştırdım. Dünya ve insanlık tarihine olan merakım da bu konuda bana çok destek oldu.

‘KIZ KISMI ÖYLE YAPMAZ’

Hepinizin bildiği gibi “kadın kısmı!” var olduğu günden beri fizik gücü erkeğinkinden daha zayıf olduğu için, o zamanın şartlarında hep 2. de değil, 3. sınıf vatandaş olarak görülmüş. O zamanlar sıralama şöyleymiş: Erkekler, erkeklerin önemsediği hayvanlar ve sonra da kadınlar ve çocuklar...

Yukarıda yazdığım “kadın kısmı, kız kısmı” sözünü burada biraz açıklamak istiyorum. Rahmetli anneannem, sık kullanırdı bu sözü. Kız kısmı öyle yapmaz, böyle gülmez, şöyle oturmaz, böyle kalkmaz gibi... Biz kızlar sanki farklı bir ırk, farklı bir grup insandık. Erkeklerle eşit olmadığımız zaten baştan belliydi ama kız olmanın kuralları vardı. Erkek istediği gibi gülebilir, gezebilir, giyinebilir ama kızların her konuda kurallara itaat etmesi gerekirdi.

Peki, ya etmezsen? Etmezsen “kötü kız” olurdun. Kötü kız olmak ise bizim çocuk aklımızda reddedilmek, ayıplanmak, aşağılanmak, sevilmemek anlamına gelirdi. Biz kızlar da bütün bunlarla karşılaşmamak, hep iyi kız olmak için elimizden geleni yapardık.

KONDİSYONLARI ÇOK ARTMIŞ

Şimdi düşünüyorum da, anneannem hep iyi kız olmuş. Tüm kurallara uymuş, kız olmanın, kadın olmanın bedelini, yani cezasını fazlasıyla ödemiş. Hakkı da yenmiş, hayatı hep üzüntülerle, acılarla geçmiş ve sonunda iyi kız, iyi kadın olarak uzun süre kanserle mücadele edip 57 yaşında da ölmüş.

Onu kaybettiğimizde ben henüz 14 yaşındaydım. Memlekette yaşar, senede bir onu ya görürdük, ya görmezdik ama mahzun bakan yeşil gözleri daha dün gibi hatırımda. Nurlar içinde yatsın inşallah...

Kadınlarımız bugünlere gelebilmek, insan olduklarını kabul ettirebilmek için öyle uzun bir yoldan gelmişler ki, mücadele etmek, onların ruhuna işlemiş. Binlerce yıldır, tıpkı sürekli antrenman yapan sporcular gibi kondisyonları çok artmış.

Aslında erkek ve kadın arasında kas gücü dışında zekâ ve yetenek anlamında çok belirgin bir fark yoktur. Her iki cinsin de kendine özgü daha üstün, daha becerikli olduğu alanlar olsa da, erkek ve kadın bu anlamda eşittir. Kimse kimseden üstün değildir.

DÜNYA KADINI KEŞFETTİ

Bu dünya binlerce yıldır erkek dünyası olarak yaşandığı için, erkeklerin her konuda daha tecrübeli olduğunu kabul etmek gerekir. Ancak onlar kendilerini 1. sınıf insan olarak gördükleri için hayata belki de kadınlar kadar asılmıyorlar. Bu konuda kondisyonları kadınlar kadar yüksek değil. Şimdilerde kadının her alanda bu kadar başarılı olabilmesinin bir nedeni de bu işte.

Tecrübeye gelince; tecrübe de önemsendikçe daha hızlı kazanılır ve kadınlar her şeyi olduğu gibi bunu da çok ciddiye alıyorlar.

Önce kadın kendini keşfetti, sonra dünya kadını...

Erkeklerle el ele, omuz omuza nice güzel ve başarılı günlere inşallah...

Eğer siz de kendi hikâyelerinizi benimle paylaşmak isterseniz drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com mail adresinden bana yazabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Nöbetçi doktor
#YAZAR#Gülseren Budayıcıoğlu#Doktor
Ağustos 28, 2021 06:2910dk okuma
Paylaş

Geceleri hep geç yattığım için sabahları dokuzdan önce kalkamam ve erkenden kalkıp da güneşin doğuşunu izleyenlere hep imrenirim.
Haberin Devamı

Hacettepe’de nöbetçi olduğum günler gelir aklıma. Nöbette uyuma şansımız pek olmazdı. Ya klinikte yatan hastalarla ilgilenirdik ya da sık sık acilden çağırırlardı. Acil servisler psikiyatri bölümlerinden en çok intihar vakaları nedeniyle konsültasyon isterler. Genelde her gece birkaç intihar vakası mutlaka gelirdi. Bayram seyran, yılbaşı gibi özel günlerde, bu sayı artardı. Demek ki özel günlerde insanlar daha hassas oluyorlar.

Gece kuşu olsam da, saat üçü geçince kulaklarım düşer, yatağın yolunu zor bulurum. Bu yüzden hayatımda gece üçten sonrası pek yoktur benim ama nöbetteysen uyumayacaksın. Ben de içimden derdim ki, madem uyumuyorum, bari hayatın hiç yaşamadığım saatlerini de göreyim. Hacettepe’nin koridorlarında üzerimde beyaz doktor gömleğimle gezerken bile aklım hem içeride, hem de dışarıda akan hayatta olurdu.

Neler neler geçerdi aklımdan. Hastanede dört gözle sabahı bekleyen hastalar bir yanda, sıcak evinde yorganına sarılmış, uykunun en derinini uyuyanlar bir yanda dururdu kafamda. Bir süre 8’inci kattaki nöbetçi doktor odasının penceresinden uzaktan titreyen Ankara’nın ışıklarına bakar, oradan sekiz kat alttaki acil servisin koridorlarındaki kalabalığın içine dalardım.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Acil servislerde gece gündüz yoktur. Orada herkes, her an işinin başındadır. Saatin kaç olduğuyla kimse ilgilenmez. 24 saat yaşar acil servisler. Oradan oraya koştururken işi olmayan kimse kimseye doğru dürüst selam bile vermez. Hep bir uğultu vardır acilin koridorlarında. Bağıranlar, çığlık atanlar, ağlayanlar, oradan oraya koşturanlar, sürekli açılan kapanan kapılar, hızla çekilen sedyelerin şangırtısı, yatakları birbirinden ayıran perdelerin bir o yana, bir bu yana çekilme sesleri, sedyelerin tekerleklerinin gıcırtıları, enjektöre çekilmek için hemşireler tarafından kırılan ampullerin çıt edişleri, “Hemşiraanım...” diye bağıran doktorlar, doktor bey, doktor hanım diye feryad eden hemşireler...

Haberin Devamı

Siz de girersiniz o kargaşanın içine...

SANİYELER BİLE ÖNEMLİ

Bir de yaşamla ölüm arasında geçen saniyeler çok önemlidir acil servislerde. O tür hastaların acilin kapısından içeri girmesi bile farklıdır. Ambulanstaki görevliler böyle bir hasta getirdiklerini zaten önceden servis doktorlarına haber verirler. Gelen ya kalp krizi geçirmektedir, ya kazadan sağ kurtulanlardır ya da kavgada yaralananlardır. Bir de bıçak ya da kurşun yarası alanlar, zehirlenmeler ve intihar vakaları vardır.

Mevsim yazsa boğulmalar da sık gelir.

Sanırım son aylarda bütün bunlara bir de yangında yaralananlar, selden zarar görenler eklendi.

GÜRÜLTÜ HEMEN ARTAR

Bu tür hastalara ilk yardım zaten ambulans görevlilerince yapılmıştır ancak durum kritiktir.

Haberin Devamı
Giymek için biraz yaşlı olduğunuz 20 kıyafet
LuxuryLevels.com
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
by Taboola
İşte böyle durumlarda acilin öbür ucundan servise böyle bir hasta geldiğini anlarsınız. Zaten var olan gürültü, patırtı bir anda artar. Bir grup doktor ve ellerinde önceden hazırlanmış enjektörleriyle koşan hemşireler, önüne çıkan herkese çarparak koşarlar. Sedyenin etrafı bir anda dolar. Hatta bazen doktor sedyenin üstüne bile çıkar, kalp masajı yapmak için. Hemşirelerin her biri hastanın etrafında, ne yapacağını bilen birinin kararlılığıyla hareket eder. Kimi kolundan tansiyon ölçerken, kimi diğer koluna bir an önce serum takabilmek için damar yolu açmaya çalışır.

DÜNYADAN KOPULUR

Kanaması varsa kimi kanı durdurmaya çalışırken, kimi çoktan kan arayışına başlamıştır. O gürültünün içinde herkes yine de birbirini duyar. Doktorların her biri hemşirelerden başka bir şey ister ve onlar koşarak istenileni bulmaya çalışır. Doktor o anda artık dünyadan tamamen kopmuştur. Bütün dikkati, aklı fikri, bildiği, bilmediği her şeyi elinin altında can çekişen hastanın üzerindedir. Onu Azrail’in elinden alabilmek için bütün gücünü kullanır.

Nöbetçi doktor

Haberin Devamı

ÖLÜM KALIM SAVAŞI OLDU

Hiç unutmam, öyle günlerden birinde acile Hacettepe’de görevli doktor hanımlardan biri anaflaktik şokla getirilmişti ve o anda ben de oradaydım. Kıza yediği bir şey alerji yapmış, bir anda nefes alamaz hale gelmişti. Allah’tan hastaneye yakın bir yerde oturuyordu ve gecikmeden getirmişlerdi. Kızcağız ölmek üzereydi. O gün adeta acilde ölüm kalım savaşı yaşanmış, herkes birden sedyenin etrafını sarmış, doktorlar, hemşireler birbirinden komut almadan kıza her türlü müdahaleyi yapmış ve genç doktorumuzu hayata geri döndürmeyi başarmışlardı.

Onun kurtulduğunu görünce terden sırılsıklam olan acilin kahramanları derin bir oh çekerek acilin bahçesine çıkmış, “Su yok mu, su” diye içeri sesleniyorlardı. Ne kadar yorulduklarının, ne büyük bir stres yaşadıklarının kendileri bile farkında değildi. Onlar görevlerini yapıyordu.

Haberin Devamı

Doktorluk güzel olduğu kadar da zor bir meslektir. En küçük bir hatanızda ya da en olmadık zamanda yaptığınız en küçük bir ihmalde hastayı kaybedebilirsiniz. Doktor eğer elinden geleni yaptığından eminse, yine de kayıptan etkilenir, üzülür. Ancak emin değilse bu kayıp doktoru çok daha kötü etkiler. İçini derin bir suçluluk duygusu kaplar.

DOKTORLAR DA AĞLAMAZ

Doktorlar bunu aralarında pek konuşmazlar çünkü kayıptan duyulan üzüntü bir de etrafa yayılsın istemezler. Hani halk arasında eskiden çok söylenen bir söz vardı ya; “Erkek ağlamaz”... Sanırım benzer bir şeyi doktorlar da hisseder ve zihinlerinde “Doktor ağlamaz” diyen bir ses yankılanır durur.

Kırmızı Oda dizisinde doktor rolünü oynayan sevgili sanatçımız Binnur Kaya da, arada sırada hastalarından çok etkilenip ağlıyor. Herkes onun orada rol yaptığını, oyuncu olarak ağlaması gereken sahnelerde ağladığını sanıyor. Oysa o dizinin hikâyelerini veren biri olarak size açıkça söylemek isterim ki biz ona hiçbir zaman ağla demiyoruz. Senaryonun hiçbir yerinde doktora “ağla” diyen bir kelime bile yok. Ancak bazen senaryo öyle acıklı oluyor ve hastayı oynayan oyuncu da rolüne kendini öyle bir kaptırıyor ki Binnur onu dinlerken ağlamadan duramıyor. Ne de olsa sevgili Binnur Kaya tıp eğitimi almamış. O bir doktor değil, son derece işinin ehli bir sanatçımız ama hepsinden öte o bir insan. Duyguları çok yüksek bir insan...

KIYMETİNİ BİLİYOR MUYUZ

Buna rağmen seyircilerimizden arada bir “Doktor neden ağlıyor?” diyen tepkiler aldık. Demek ki sadece doktorların değil, halkın da zihninde aynı şey yazılı; doktor ağlamaz...

Ağlamaya bile hakkı olmayan doktor ve hemşirelerimizin kıymetini biliyor muyuz diye sorsam mı acaba?

Böyle biraz katı olmaya, duygularımızı belli etmemeye henüz Tıp Fakültesi öğrencisiyken yavaş yavaş hazırlar bizi hayat. Daha 2’nci sınıfta, anatomi dersinde kadavralarla karşılaşırız. O kadavraya hiçbir tepki göstermeden bakmak ve sonra da dokunmak zorundadır öğrenciler. Tıp Fakültesi 2’nci sınıf öğrencisi henüz kaç yaşındadır ki... Olsa olsa 19, 20 ya da 21.

Nöbetçi doktor

İLK KADAVRA GÖRÜŞÜM

Ben o günü de hiç unutmuyorum. Sanırım henüz 19 yaşındaydım ve ilk kez bir kadavra görecektim. Koca salon buz gibiydi, değişik bir koku yayılıyordu etrafa ve salondaki masaların üzerinde rengi kahverengiye dönmüş ölü insanlar yatıyordu. İçimden dualar ederek, her yanım korkudan kaskatı girdim içeri. Diğer öğrencilerin de benden bir farkı yoktu.

Kimi kadın, kimi erkek, kimi genç, kimi yaşlı kadavraların başına dizildik. Bir zamanlar, bizim gibi o da yaşıyordu. Bir ailesi, kafasında kim bilir ne sorunları vardı. Neden ölmüştü acaba? Acemilik işte... Bu sorulardan zihnimi bir türlü kurtaramıyordum.

Zamanla her şeye alışıyor insan. Gerçi ben buna en az alışabilen doktorlardan biriyim hâlâ... O salonda tam bir yıl o kadavralara dokunduk, elledik, tek tek tüm organlarına baktık, her yana uzanan sinirleri ortaya çıkardık, kestik, biçtik, sonra da kadavra başında sınava girdik.

RUHLARI DA ÇELİK GİBİ

Yine acil servislere geri dönecek olursak, içerde doktorlar oradan oraya koştururken bir de kapının önünde hastalarının durumunu merak eden aileler vardır. Hepsi korku ve telaş içindedirler. Hastaları acil servislere alındığına göre durumu kritiktir. Kimi ağlar, kimi bir haber alabilmek için kapıları zorlar, bağırır, çağırır, olay çıkarır. Bir taraftan onlar da haklı. Öldü mü, kaldı mı bilmiyorlar ancak büyük hastanelerin acil servislerinde öyle hızlı bir tempo vardır ki, oradaki görevlilerin hasta yakınlarına ayıracak pek fazla vakitleri olmaz. Kimi hasta doğrudan ameliyat edilmek üzere cerrahi servislere yönlendirilir, kimine gerekli tedavi yapılıp taburcu edilir.

Özellikle kapasitesi yüksek üniversite ya da devlet hastanelerinde, sürekli acilde çalışan doktorların yanı sıra, her klinikte birden fazla nöbetçi doktor bulunur. Klinikteki nöbetçiler hem o klinikte yatan hastalardan sorumludur, hem de acilin ihtiyaçlarına cevap vermek zorundadır.

O DUYGUSUZ İFADE

Doktor eğer hastasını öyle ya da böyle kaybetmişse, bunu aileye söylemekte çok zorlanır. Birkaç dakika kendini buna hazırladıktan sonra, olabildiğince duygusuz bir yüz ifadesiyle çıkar ailenin karşısına. Bu da üzerlerine giydikleri doktor önlüğü gibi, ruhlarına giydirdikleri çelik yelek gibidir. Nasıl ki o önlük çoğu zaman kan revan içinde kalabiliyorsa, doktor gerekli önlemi almazsa, ruhu da aynı derecede yara alır.

Ne de olsa doktorun işi sabah erkenden, her gün kim bilir kaç kişinin hayatını kaybettiği o hastanededir. Eğer ruhuna çelik yelekleri giydirmezse, herkes gibi hayatını devam ettirmesi çok zor olur.

İşte benim için de durum böyleydi. Acilden çağırdıkları anda, koşarak klinikten çıkar ve acil servise gitmek üzere asansöre binerdim.

HEP SEBEPLERİ OLURDU

Beni çağıran acil doktorunu bulur, önce bana verdiği bilgileri alır, sonra da hastanın bulunduğu yatağa yaklaşır, aradaki perdeyi çeker ve onunla konuşmaya başlardım. Benden önce hastanın hayati durumu için gerekli müdahaleler yapılmış olur, hayati tehlikeyi atlattıktan sonra görüşürdüm hastalarla. Bunların büyük kısmı intihar girişiminde bulunan hastalar olurdu. Hepsinin de ölmek için irili ufaklı pek çok sebebi vardı ama yaşamak için sebep kalmamıştı.

Çoğu da genç olurdu. Gençler bilmez hayatın değerini. Bunu bile yaşadıkça öğreniyor insan.

Psikiyatristler için en küçüğünden en büyüğüne kadar bütün intihar denemeleri önemlidir. Bizler bunu çok ciddiye alırız çünkü biliriz ki, bir kere denemişse, ailenin bunu çok ciddiye alması gerekir. Yeniden deneme ihtimali yüksektir.

Hastayla işim bitince sıra aile ile görüşmeye gelirdi. Aile bana daha geniş bilgi verir, ben onlarla uzun uzun konuşur, durumu ciddiye almalarını, mutlaka bir an önce psikiyatri polikliniğine başvurmalarını önerir, hatta bazılarının hastaneye yatışını yapar, sonra da hastanın acildeki doktoruna gerekli önerileri yapar, ilaçlarını verir, hasta dosyasını doldurur, öyle çıkardım acilden.

GÜN DOĞUMUNU İZLERDİM

Acilden çıkınca, saatler de epeyce ilerlemiş, sabah olmak üzereyse genellikle Hacettepe’nin 7 no’lu kapısından elimde bir fincan kahveyle çıkar, gündüzleri hasta sahiplerinin oturduğu banklardan birine oturur, güneşin doğuşunu beklerdim. Acil servisin aksine burada çıt çıkmaz, gecenin karanlığı ve sessizliğine bırakıverirdim kendimi. O zaman ruh halim bir anda değişir, gökyüzüne baktıkça dünya adlı bir gezegende küçücük hissederdim kendimi.

Orada üşüsem de oturmaya devam eder, güneş ne zaman doğacak diye bekler dururdum. Arada bir yanımdan geçen hasta sahipleri ya da bir yerden bir yere malzeme getirip götüren müstahdemler beni orada görünce önce irkilir, sonra başlarıyla beni hafifçe selamlayarak yollarına devam ederlerdi.

Kulağım seste, etrafa bakınırken beklediğim ses çok uzaklardan gelirdi. Sabah ezanının sesi... Her ezan sesi başka türlü etkiler insanları ama o sessizlikte şehre yayılan sabah ezanının sesi, insanın tüylerini diken diken eder.

Huşu içinde, hiç kıpırdamadan dinlerdim ezanı. Bittiği anda sanki derin bir uykudan uyanır gibi gözlerim gökyüzünü taramaya başlardı. O ses zaten bunu bana önceden haber vermişti. Artık gün doğacaktı.

Önce hafif bir mavilik belirirdi havada. Elimdeki kahve fincanının ve üstümdeki doktor gömleğinin beyazı seçilir hale gelirdi. Asıl şölen ondan sonra başlardı. Sanki sürekli değişen bir renk cümbüşü başlardı gökyüzünde. Maviden kızıla doğru dönerken kat kat olurdu gökyüzü. Her katın rengi farklı. Başımı kaldırıp sürekli gökyüzüne bakmaktan boynum ağrımaya başladığı sırada hızla yerimden kalkar, girerdim içeri.

ÇAYIN DUMANINDAKİ ŞEFKAT

Uzun bir koridor vardı önümde yürümem gereken. O koridor bir türlü bitmez, bizim kata çıkacak asansörlerin önüne bir türlü gelemezdim. Arkamdan atlı kovalarmış gibi adeta koşardım asansörlerin başına. Bizim kata gelip de servisten içeri girince oh derdim, sanki uzun bir yoldan evime gelmişim gibi...

O saatte hemşire odasında bir telaş başlamış olurdu. Nöbet değişimi... Kızlar nöbeti devretmeden önce yapmaları gerekenleri bitirmeye çalışır, beni de bir çay içmeye davet ederlerdi o odaya. Hemşire odasında kaynayan çayın dumanı, o saatte ilaç gibi gelirdi bana. O dumanda bir şefkat, bir kucaklama, bir güven duygusu vardı. Yalnız değilsin derdi bana o dumanlar.

HEMEN BASARDIM ZİLE

Kahve üstüne içilen çay yorgunluğumu biraz alsa da, hiç uyumadan geçen bir günün sabahı insan kendini çok yorgun hissediyor. Nöbeti biten hemşireler giyinmiş giderken imrenerek bakardım onlara. Sonra yavaş yavaş doktorlar gelir, gün kaldığı yerden devam eder, ben de işe daldıkça unuturdum yorgunluğumu. Akşam olur, mesai biter, gömleğimi çıkarırken bu sefer de hemşireler bakardı bana imrenerek.

Öyle günlerde eve gitmenin keyfi bir başkaydı. Ne de olsa bir gün önce çıkmıştım evden. Sanki aylardır evimden uzaktaymışım gibi hisseder, yine atlılar kovalamaya başlardı beni. Kapıyı çalmanın heyecanıyla tırmanırdım merdivenleri. Hemen basardım zile...

Anahtarla açmak yerine kapıyı çalmak! Aman Tanrım! Dünyada bundan daha güzel, daha heyecan verici ne olabilir ki? Hem de evde beni dört gözle bekleyen ailem varken...

Şimdi genellikle kapıyı anahtarla açmak zorunda kalıyorum. Evde beni bekleyen kimse yok. Her kadın gibi anahtarı da uzun süre bulamıyorum çantamda.

BİRLİKTE İÇİMİZ YANIYOR

Ne yapalım! İnsan her şeye alışıyor. Yalnızlığa bile...

Orası benim evim. Kırmızı koltuklarım, köşede yanan kırmızı lambam ve kitaplarım var.

Çalışma masam beni özlemiştir.

Yine yazılacak çok şey var.

İnsan zorda kalınca kendine tutunacak bir dal buluyor her zaman. Bu da Tanrı’nın biz insanlara en büyük armağanlarından biri galiba...

Son günlerde ne büyük felaketlerle karşılaştı ülkemiz. İnsanlarımız ne çok kayıplar verdi, ne acılar yaşadı.

Sadece o acıları bizzat yaşayanlar değil, hep birlikte bundan çok etkilendik. Bu olaylardan başka bir şey konuşamaz, düşünemez olduk. Eskiden olay bizden uzaktaysa sadece olayı duyardık, oysa şimdi gerek televizyonlardan, gerekse internetten hepsini görüyor ve insanların neler yaşadığını hissediyoruz.

Bizler duygulu bir milletiz. İyi ki de öyleyiz. Çabuk kızıyor, çabuk celalleniyor ama bir o kadar da acıları paylaşmayı biliyoruz. Hep birlikte içimiz yanıyor.

Umarım bir gün... Çok uzak olmayan bir gün, güzel duygularımızı, sevgiyi, şefkati, merhameti, paylaşmayı kaybetmeden, öfkemizi kontrol etmeyi de öğreniriz.

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Zil çaldı haydi okula
#YAZAR#Gülseren Budayıcıoğlu#Pandemi
Eylül 04, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım
Haberin Devamı

Uzun bir aradan sonra nihayet okullar açılıyor. Umarım öğrencilerimiz ve öğretmenlerimiz bu dönem çok başarılı, çok sağlıklı ve keyifli bir yıl geçirirler.

Bir zamanlar hepimiz çocuktuk. Çocukluğumuz zihnimizin en değerli, en unutulmaz hazinesidir. Yaşlansak da, hatta Alzheimer gibi hafızamızı silen hastalıklardan birine yakalansak, her şeyi unutsak da... Çocukluk anılarımız hep taze kalır. Okulların açılacağını duyunca benim de aklım o günlere gitti, ilkokula başladığım günlere...

Açık kumral, hatta biraz kızıla çalan saçlarımı annem sabah erkenden iki taraftan sıkıca örmüş, uçlarına beyaz kurdeleler bağlamıştı. Siyah önlüğüm, beyaz yakam ve rugan ayakkabılarımı çoktan giymiş, bir hafta önceden hazırladığım çantamı sırtıma takmış, heyecanla babama bakıyordum. O hâlâ hazır değildi. Babam işte... Kırk kere kravatını düzeltmeden, şapkası başına iyi oturmuş mu diye aynada bakıp onu iyice oturtmadan çıkmaz ki evden.

Zil çaldı haydi okula

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
ZIPLAMAK YASAK MIYDI

Kahvaltı sofrasındaki çayı hâlâ yarım. Son bir yudum daha içip onu yine de yarım bırakarak elini uzatmıştı. “Hadi kızım, gidiyoruz...”

Babaannem son bir kez daha yüzüme okuyup üflemiş, annem sırtımdaki çantayı ve kurdelelerimi düzeltmiş, hayır dualarıyla çıkmıştık evden. Babam, eli elimde, başı dik yürürken benim içimden hep hoplayıp zıplamak geliyordu. Arada bir de bunu yapıyordum zaten. Babam her seferinden avucunda tuttuğu elimi hafifçe sıkarak “Böyle yapma” diyordu bana... Acaba okullu olunca hoplayıp zıplamak yasak mıydı?

Okula geldiğimizde bahçe boştu. Herkes girmişti sınıflarına. Koridorda iki öğretmen konuşarak bize doğru geliyordu. Gözlerim onlardan birine takılmış hatta orada sabitlenmişti. O da bana bakıyordu. Ama ne tatlı bakıyordu bu kadın!

Tam beş yılı Muzaffer öğretmenle beraber yaşayacak, ondan çok şey öğrenecektim ama henüz bunları bilmiyordum.

İlkokul öğretmenlerimiz, kaderimizin oluşmasında anne babalarımızdan sonra gelen, bizi hem bizimle, hem de hayatla tanıştıran kişilerdir. Eğer sizi seven, size değer veren, sık sık “Aferin” diyerek başınızı okşayan, arkadaşlarınızın önünde sizi aşağılamayan hatta gururlandıran, ailelerinize sizi öven bir öğretmenle başladıysanız hayata, sırtınız kolay kolay yere gelmez.

Haberin Devamı

ÇOCUKLAR VE MASALLAR

Altı yaşında bir çocuğun okula ilk başladığı gün ne hissettiğini hadi hep birlikte düşünelim:

O çocuğun bir tek hayatı vardı, o da evi, anne babası, kardeşleri, belki birkaç arkadaşı ve oyuncakları... Şimdilerde buna bir de televizyonlar ve akıllı telefonlar eklendi... Oralarda çizgi filmler seyrediyor, oyunlar oynuyorlar... Onlara masal anlatan da kalmadı. Buna gerek de kalmadı diye düşünüyor anne babalar. Akşama kadar zaten bol bol izliyorlar.

Zil çaldı haydi okula

Ne kadar yanılıyorlar...

NEFES TUTUP DİNLERDİK

Onların çok şanslı olduğunu düşünenler var ama ben öyle düşünmeyenlerdenim. Asıl şanslı olan bizim kuşakmış... Dedeler, nineler olurdu çoğu evde. Benim dedem olmadı ama bize masal anlatan bir babaannem vardı... O masallarda devler, cüceler, peri kızları, cadılar, uzaklar ama çok uzaklardaki köyler, kasabalar, köşkler, saraylar, oralarda yaşayan prensler, prensesler, keloğlanlar, ormanda anneannesine yemek götüren kırmızı başlıklı kızlar vardı.

Haberin Devamı
Gümüşte Günün Öne Çıkan Seviyelerini Keşfet
GCMYATIRIM
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
by Taboola
Babaannemize giderek daha fazla sokularak, adeta nefesimizi tutarak, gözlerimizi kapatıp anlatılanları hayal ederek dinlerdik o masalları.

MASALLARIN ZAMANI

Masalları anlatmanın bile bir zamanı vardı. Ortalık sessizken, mırıl mırıl bir sesle, kuytu bir yerde, iç içe, kucak kucağa anlatılırdı masallar. Şimdiki çocuklar gibi onları bire bir izleyemediğimiz için her şey bizim zihnimizde şekillenir, can bulurdu... Annem gelip her birimizi yatırıp yorganlarımızı örttüğünde, biz o masalların içinde kaybolurken dalardık uykuya.

O masal her birimizin zihninde farklı bir şekle bürünür, burnumuza ormanların, ormandaki ağaçların, çiçeklerin kokusu, kulaklarımıza böceklerin sesi gelirdi. Prensleri, prensesleri, keloğlanları, cadıları zihnimizde biz giydirir, sarayları, küçücük kulübeleri hayalimizde biz döşerdik. Aynı masalı kırk kere dinlesek sıkılmaz, sanki ilk kez dinliyor gibi cevabını bildiğimiz pek çok soru sorardık babaanneme... O anı tekrar tekrar yaşamak isterdi zihnimiz.

Haberin Devamı

BÜYÜYE KAPTIRIRIZ

Masallarda da kahramanlar hep keyif yapmaz, sürekli mutlu olmazlar. Mutluluğu yakalayabilmek için çoğu zaman acı çekmeleri, çok çalışmaları, hayatla kıyasıya mücadele etmeleri gerekir. Büyü masalın sadece sonunda, onlar murada erip kerevete çıkınca değil, masalın en başında başlar. Bizler, prensesler acı içinde kıvranırken bile hissederiz o büyüyü. İçimizden prensesin yerinde olmak geçer. Amacımız acı çekmek değildir, masalın içindeki büyüye kaptırırız kendimizi. Ninenin sesinden ve bedeninden yayılan sıcaklık, bize kendimizi güvende hissettirir. Gerçek olmadığını bilsek de masalların içimize, ruhumuzun derinliklerine aktığını hiç fark etmeyiz.

O masalları ne uzaylılar uydurmuştur, ne de bizden olmayan bambaşka varlıklar. Binlerce yıl öteden gelen insan zihninin ürünleridir onlar. İnsan denen o kutsal varlığın istekleri, arzuları, hayalleri, korkuları, endişeleri, kuruntuları, kırılmışlıkları, acıları, sevinçleri, yaşamak isteyip de yaşayamadıklarıdır onlar.

Binlerce yıl öncenin sesidir masallar.

Henüz hayatla tanışmamış ruhumuzu hayata hazırlarlar. Yenilmekten, acı çekmekten, kandırılmaktan, utanmaktan, tökezleyip düşmekten korkmamayı öğretir bize... Her gecenin bir sabahı, her gayretin bir müjdesi olduğunu ağır ağır yazar küçücük kafalarımıza. Umut doldurur içimizi.

SEVGİLİ ÖĞRETMENLERİMİZ

Şimdi de sevgili öğretmenlerimize seslenmek istiyorum.

İster ilkokul, ister ortaokul ya da üniversite hocası olun, bilin ki sizin gözlerinizin içine bakan her öğrenci korka korka da olsa, oralarda bir şeyler arıyor. Ona nasıl baktığınız bile öyle önemli ki...

O çocukların gelecek yaşantılarında başrol oyuncularından biri de sizsiniz.

Sizin onlara verdiğiniz güven, gösterdiğiniz saygı, onlarla konuşurken kullandığınız ses tonu, yüzünüzdeki hafif de olsa bir gülümseme, onu onayladığınızı, ona güvendiğinizi belirten küçücük bir mimik, onlara verdiğiniz umut...

Hatta sizin kendinize gösterdiğiniz özen, giyiminiz, kuşamınız, saçınız başınız, kendinize duyduğunuz güven, hayata pozitif yaklaştığınızı gösteren her şey ama her şey...

O kadar önemli ki...

SİZİ ÖRNEK ALACAKLAR

Öğrencilerinizin rol modelisiniz. Siz onları, onlar sizi beğendikçe, hayranlık duydukça, zamanla sizi örnek alacak, sizin gibi olmaya çalışacaklar.

Bir okul çok donanımlı olabilir; kütüphaneler, laboratuvarlar, konferans salonları, her türlü etkinliğin yapılabileceği imkânlar... Ancak o okulun öğretmenleri eğer bu işi hakkıyla yapmıyorsa, o okuldan başarılı, umut vaat eden öğrenciler mezun edemezsiniz... Çocukların hayatta başarılı ya da başarısız olmasının en önemli nedenlerinden biri, önce doğduğu ev, sonra da öğretmenleridir...

Başarılı olabilmek için o çocuğun kendinden umudu olmalıdır. Nice öğrenci gördüm, “Bu yıl, bu sınavları mutlaka kazanmam gerekiyor” diyen... Zaten bu sözü duyduğum anda içime koyu bir hüzün çökerdi. Kim bilir bu sınava kaçıncı kez giriyor ve her girişinde böyle dedi kendine. Hepsinde kendince çok çalıştı ama bunca emeğe rağmen aldığı puan hiç artmadı.

“Kazanmam gerekiyor” cümlesi bana hep, “Bunu isteyen kendisi değil, o sadece gerekenleri, ondan beklenenleri yapacak” diye düşündürür... Yani hiç sevmediği, istemediği ama mecbur kaldığı bir görevi, anne babasının hatrına yerine getirecek... Üstelik kazanacağından hiç umudu yok ve o nedenle bundan çok korkuyor.

Bu tür öğrencilere benim cevabım hep şöyle olurdu:

‘BEN NASIL BİRİYİM’

“Sen elinden geleni yap. Çok zorlama kendini. Hayattan vazgeçme. Yine kendine zaman ayır. Arkadaşlarınla buluş, konuş, gül yani yaşamaya, hayatı sevmeye devam et. O masaya oturduğun zaman çalışıyormuş gibi yapma. Ya gerçekten çalışmayı, yeni şeyler öğrenmeyi istiyorsan otur, ya da hiç oturma. Kendini kandırma.

Bunu neden ve ne kadar istiyorum? Ben nasıl biriyim? Artılarım, eksilerim nedir diye sor kendine... Kaç yıldır aynı programı uyguluyor, çalıştığını sanıyor, buna çok vakit ayırıyor ve kazanamıyorsun. Demek ki bu problemi çözmek için yanlış formül uyguluyorsun. Bu işin başka bir formülü olmalı. Ara ve bul onu...

Ne yapıyorsan kendin için yap ya da yapma... Hayat her zaman önümüze çok farklı seçenekler sunar... Bu sınavı kazanmak ya da kazanamamak senin başarılı ya da başarısız olacağını göstermez. Kazanamazsam anneme babama ne derim diye sormaktan vazgeç. Bu senin hayatın... Ben ne istiyorum? Kendimden umudum var mı? Varsa neden var, yoksa neden yok?

Asıl bunların cevabını bul.”

YAKINLARIMIZI TANIMAK

Sadece biz psikiyatristler değil, aileler de çocuklarıyla bu konuyu konuşmadan önce uzun uzun düşünse keşke. Çocuklarına nasihat etmeden, bazen de tehditler savurmadan önce anne baba kendi aralarında bu konuyu konuşsa, tartışsa... Çocuklarını ne kadar tanıyorlar, onu bulmaya çalışsa.

Aslında biz insanlar ne kendimizi tanırız, ne de en yakınlarımızı. Yabancıları tanımak daha kolaydır çünkü onlara daha tarafsız bir gözle bakabiliriz. Biz psikiyatristlerin elindeki en önemli sihirli değnek de bize gelenleri tanımıyor olmamızdır. Yakınlarımıza bakarken beklentilerimiz, arzu ve isteklerimiz, korkularımız ve sitemlerimiz o bakışa eşlik eder...

Zil çaldı haydi okula

OKULLAR AÇILSIN MI AÇILMASIN MI

Tabii ki açılsın.

Bizler çocukken okul olmasa da sokağa çıkar, kendimize arkadaş bulur, oyunlar oynar, yaşıtlarımızı tanımaya, onlarla ilişki kurmaya çalışırdık. Özellikle milenyumdan sonra yani 2000’li yıllardan itibaren çocukların yaşam şekilleri çok değişti. Evde, dört duvar arasında, bilgisayar, televizyon ya da akıllı telefon ekranlarını izleyerek büyüdüler. Hayatı ekranlardan öğrenmeye çalıştılar... Çocukların pek çoğunda bunlara bağımlılık gelişti... Neredeyse hayatı unuttular.

Böyle yaşayan, hayatı bir oyun zanneden çocuklardan gelecekte ne bekleyebiliriz ki... Kendilerine nasıl bir hayat kuracaklar, nasıl sorumluluk alacak, hayatla mücadele etmeyi nerede ve ne zaman öğrenecekler? Uzaktan eğitimde öğrendikleri teorik bilgiler, evden çıkmadan nasıl hayata geçecek?

Onlar için hayat evde dört dörtlük bakım, elinde tüm dünyayı önüne seriveren bilgisayarlardan ibaret... Daha da önemlisi bilgisayarlar, o çocukların hayatlarının tek anlamı haline geldi. Oradaki oyunlarda kazanmayı başarı olarak görüyorlar... Sanal bir yaşamı zihinlerinde normalize ettiler.

Geleceğimizi, böyle gençlere emanet etmek ürkütüyor insanı.

Hayata böyle başlayan minicik çocuklar için kreşler, anaokulları ve ilkokul onların hayatla bire bir ilişki kurabilecekleri tek alan haline geldi.

Oysa bir çocuk hayatla ne kadar erken tanışır, o evden ne kadar erken çıkabilirse, hayata uyumu, başkalarında kendini görmesi, yaşıtlarıyla ilişki kurabildiğini, sevilebildiğini, kabul gördüğünü fark etmesi, onun ruhsal gelişimi açısından çok önemlidir. Virüs ne kadar tehlikeliyse, sosyal izolasyon da insanlar için, hele ki çocuklar için o kadar tehlikelidir. Cezaevlerinin en önemli özelliği insanları toplumdan izole etmek, bir yere kapatmak değil midir?

Yine pandemi sürecinde, psikiyatri merkezlerine yetişkinlerden çok çocuklar için başvuru yapıldı. Uzun süre evlerden çıkamayan çocuklarda kaygı bozuklukları, her çeşit yeme bozukluğu eskiye göre belirgin bir artış gösterdi... Aile ilişkilerinde de sorunlar yaşandı... Sürekli beraber ve iç içe yaşamak kişiler arasındaki saygıyı çok zedeledi. Herkes birbiriyle yüz göz oldu... Anne babaların hayatla ilgili kaygıları ve umutsuzluklarını, o evde yaşayan çocuklar sünger gibi emdi... Evin düzeni bozuldu. Yaşam alışkanlıkları değişti ve çocuklar disiplini hepten unuttu... Oysa disiplin gelecekte onların hayata uyum gösterebilmeleri ve başarılı olabilmeleri için öyle önemli ki...

Eskiden çocuklar “Kar yağsa da, okullar tatil olsa” diye sızlanırken şimdilerde “Okul açılsa da, şu evden kurtulsak” der oldular çünkü tatilin bile tadı, uzun bir çalışma döneminden sonra çıkıyor.

Çocuklarımız bizim en kıymetli varlığımız, geleceğimiz, en güzel umutlarımızdır. Onları bir an önce her türlü önlemi alıp okullara, arkadaşlarının arasına, eğitim yuvalarına, mesleğine aşık öğretmenlerimizin gözlerinin içine bakarak ders dinleyecekleri sınıflarına uğurlayalım.

Biz anne babalara da “Oh be, çok şükür okullar açıldı da çocuklardan kurtulduk” deyip, akşama doğru “Nerede kaldı bu çocuk?” diyerek dört gözle camlarda beklemek kalsın.

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Acil servis günleri
#YAZAR#Gülseren Budaycıoğlu#Acil Servis
Eylül 11, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

Geçen haftalarda yazdığım “Nöbetçi Doktor” adlı yazıdan etkilendiğinizi gösteren mesajları görünce, sizlere bu hafta da Hacettepe Acil’de çalıştığım zamanlara ait anılarımı anlatmak istedim.
Bizim zamanımızda Hacettepe’de hangi bölümde ihtisasa başlarsanız başlayın, bir an önce doktor olabilmeniz için sizi acil rotasyonuna yollarlardı. Çok haklıydılar çünkü Tıp Fakültesinden yeni mezun olmuş biri, hastanelerde çalışmadan, hastalarla birebir ilişki kurmadan kendilerini doktor gibi hissetmez.

Üstelik ben Ankara Tıp mezunuydum. Ah o günler ah... Kitapların her biri tuğla gibiydi maşallah. Oku okuyabilirsen. Aman Tanrım! Bize neler öğrettiler neler...

Bu sözleri o zaman söylerdim. Zaten ihtisasta bilmemiz gereken her şeyi öğretecekler bize. Bunca ayrıntı, bunca teorik bilgiye ne gerek var ki, diye söylenir dururdum. Hocalarımızın her biri gerçekten de eli öpülecek hocalardı. Ne çok emek verirlerdi bize. Şimdi aradan yıllar geçince o öğrendiklerimizin hiçbirinin gereksiz ayrıntılar olmadığını, hangi ihtisası yaparsanız yapın, aslında doktorluğun bir bütün olduğunu çok daha iyi anlıyor ve herbirini saygıyla anıyorum.

Acil servis günleri

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
İşte henüz arkamdan biri “Doktor Hanım” diye seslendiğinde, hiç üstüme alınmayan ben, Hacettepe acile girince doktor olduğumu anlayıvermiştim.

ACİLDE YILBAŞI

Acil nöbetleri tamı tamına 24 saattir. Bir gün çalışır, bir gün evde dinlenirsiniz. Tabii evinde dinlenecek zamanı olanlar içindi bu söz. Sabah sekizde girer, ertesi sabah yine sekizde uykusuzluktan, yorgunluktan sallana sallana çıkarsınız o kapıdan.

Benim gibi daha pek çok doktor çalışırdı acilde. Çoğu çömez, kimi de acilin uzman doktorları. Hepimize sırayla hasta verilirdi. O gün yeni bir yıla giriyorduk. Yani yılbaşıydı. Eşim Aydın da Ankara tıp acilinde nöbetçiydi. Arada bir onunla telefonlaşıyorduk.

BİR DAKİKALIK KUTLAMA

Saatler ilerledikçe, insanlar yılbaşı kutlamalarında kafayı buldukça, acile gelenlerin sayısı giderek artıyor; yaralanmalar, intiharlar, kazalar gırla gidiyordu. Doktorlar, hemşireler ve diğer acil çalışanlarının sabahtan beri canı çıkmıştı zaten.

Yeni yıla biz acilciler, hep birlikte içinde limonata olan kadehlerimizi kaldırarak, ortadaki pastadan birer lokma alarak girmiş, bir dakika bile sürmeyen bu kutlamanın ardından yine herkes bir yana dağılmıştı.

Haberin Devamı

ÜSTÜ KAN İÇİNDEYDİ

Bir saat kadar sonra, yani saat gece yarısı bire gelirken büyük bir gürültüyle zıpladık yerlerimizden. Kötü bir şey oluyordu ama acaba neydi. Hepimiz acilin ana giriş kapısına doğru koşarken camların teker teker, büyük bir şangırtıyla kırıldığını gördük. Acaba savaş mı çıkmıştı, acilin önünde bombalar mı patlıyordu?

Kapıların kırılan camlarından içeri siyahlar giymiş insanlar düşüyor, yumruklar havada uçuşuyor, içlerinde bir kadın avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Üstü-başı kan içindeydi kadının. Burnundan kan akmaya devam ediyor, içeri düşenlerden bir adam yumruğunu kaldırmış, hâlâ vuruyordu kadına.

Acil servis günleri

SAZCI-MÜŞTERİ KAVGASI

Hastane polisi çoktan gelmiş, olayı yatıştırmaya çalışıyor; acilde çalışan bütün görevliler, kavgacıları ayıralım derken bir yumruk da onlar yiyordu. Kadın hâlâ kavgacıların ortasında kalmış, kendini bir türlü onlardan kurtaramıyordu. Sonunda kavga bittiğinde, bizim doktorların bile her biri bir yerini tutarak ayrılıyordu oradan.

Haberin Devamı
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
by Taboola
Sonradan öğrendik ki, bir eğlence mekânında, sazcılarla müşteriler arasında kavga çıkmış, silahlar çekilmiş, mekânda iki kişi ölmüş, ölenlerin yakınları da yaralanan diğer ekibe saldırmak üzere hastanenin önüne yığılmış, o arada yine yaralananlar olmuştu. Bizim acil servis de bu kavgadan payını almış, ana giriş ve acilin açılıp kapanan bütün kapılarındaki camlar tuzla-buz olmuş, Allah’tan bizim hastaneden birkaç yumruk dışında ciddi yara alan olmamıştı. İşte o kadın da o mekânda çalışan kadınlardan biriymiş.

GÖZÜM HEP KADINDAYDI

Ortalık kan gölüne dönmüşken, camlar hâlâ kırılmaya devam ederken ben de donup kalmış, ne yapacağımı bilememiş, olayı uzaktan ama çok korkarak izlemiştim. Baştan beri gözüm kadındaydı zaten. Nasıl da acımasızca vuruyorlardı kadına. Pırıltılı bir şeyler vardı üzerinde ama kanla karışınca her yanı başka renk parlar olmuştu. Ortalık biraz yatışınca kadın kenarda, eli ağzında bekliyordu. Küçük bir sandalye bulup yavaşça otururken polislerden biri; “Otur oraya, sakın kıpırdama” diye bağırdı. Ortalığa bir anda dağılan beyaz kepli hemşirelerden biri ise aynı anda; “Sakın oturma, her yeri berbat edeceksin” diyordu.

Haberin Devamı

MEĞER NE KÜFÜRLER VARMIŞ

Hızla gelen sedyelerin gürültüleri arasında kavgada ciddi yara alanlar içeri taşınıyor, doktorlardan her biri ayakta kalabilen yaralıları koluna girmiş içeri taşıyordu. Yerdeki cam kırıkları bile kana bulanmış, içeri dışarı her girip çıkan, kenarda duran ve otursun mu, oturmasın mı, içeri mi girsin, dışarı mı çıksın bilemeyen o kadına çarpıyor, sonra da o pırıltılar içindeki kadına ters ters bakıyordu.

Zavallı ne yapacağını şaşırmıştı. Tam ben de onu içeri almak üzere ona doğru yaklaşmak üzereydim ki aniden yerinden fırladı, acilin ortasına geldi, iç çamaşırını indirdi, yere çömeldi ve acil servisin ortasına, herkesin gözü önünde işedi. Bu da yetmezmiş gibi bir anda bağırmaya, hepimize küfretmeye başladı. Ama ne küfürler... Hatrı sorulmadık ne anamız kaldı ne babamız. Küfrün bu derecesini daha önce ben de duymamıştım doğrusu. Meğer Türkçede ne küfürler varmış da haberimiz yokmuş.

Haberin Devamı

İŞ BAŞA DÜŞMÜŞTÜ

Acil servis bir anda yine karıştı. Zaten herkes gerginlikten burnundan soluyor. Kadının ettiği küfürler herkesi iyice çileden çıkardı. Bütün öfke okları bir anda o kadına çevrildi. Baktım durum kötü. Kadının yediği bunca dayak yetmezmiş gibi, bu sefer bir dayak da acilde yiyecek.

İş başa düşmüştü. Kadını bir an önce oradan çekip almalıydım. Bir yandan etrafımdaki herkesi itip kakarak acilin ortasında koşuyor, bir yandan da, “Durun durun, o benim hastam” diye bağırıyordum.

ÖFKE DE SEVİNÇ DE ANLIK

Şimdi herkes susmuş bana bakıyordu. Kadıncağızın yanına gittim ve yavaşça koluna girdim. Ben onun koluna girince herkes şöyle bir baktı, “La havle...” der gibi başını sallayarak dağıldı. Şimdi artık onu da yatıracak bir oda bulmalıydım ama nasıl? Acil ağzına kadar dolmuş, sedyeler, serumlar, şişe şişe kanlar, dikiş atmak için gerekli malzemeler oradan oraya taşınıyor, kimsenin gözü artık kimseyi görmüyordu. Acilde böyledir işler. Öfkeler de, sevinçler de anlıktır. Doktorların ve hemşirelerin, hiç birini devam ettirmeye vakti yoktur.

BÜTÜN ODALAR DOLUYDU

Kadınla kol kola girmiş yürüyoruz. Burnuma kötü kokular geliyor. Alkol, ter, kan, idrar, ne isterseniz var. İşin kötüsü nereye gittiğimiz de henüz belli değil. Sağa sola bakıyorum, bütün odalarda işlem yapılıyor. Tam çıkış kapısının orada, biz doktorların, hastayla işimiz bitince dosyalara gerekli talimatları yazmak için kullandığımız küçücük bir oda vardır. Baktım boş. Doktorların dosya yazacak hali mi kalmış. Her biri can kurtarma derdinde. Kim bilir, belki de kurtarmaya çalıştıkları adam, biraz önce onlara yumruk atanlardan biridir.

Masanın hemen yanındaki sandalyeye oturtuyorum kadını. Şöyle bir bakıyorum. Her yanı kan içinde. “Çek elini burnundan” diyorum, çekiyor. Bakıyorum burnunda kan var ama kan akmaya devam etmiyor. Demek durmuş. Bu iyi işte diyorum içimden.

Acil servis günleri

ARTIK KONUŞMA ZAMANI

“Ayağa kalk ve hemen soyun” diyorum. Neresinde ne var, görmem gerekiyor. Dik dik bakıyor yüzüme ama hemen soyunuyor. Dikkatle inceliyorum her yerini. Sağ gözü biraz sonra kapanacak. Belli ki fena bir yumruk yemiş. İki kolunda ve sol bacağında morarmalar, çizikler ve yüzünde açık bir yara var. Muhtemelen bıçak yarası. “Otur şimdi, bekle beni” diyerek çıkıyorum odadan. Bana öncelikle bir hemşire gerekiyor. Bu yaraların temizlenmesi, dezenfekte edilmesi için. Yüzündeki yaraya cerrahi müdahale gerekir. Ona sonra sıra gelecek. Ama yok. Hemşireler de meşgul.

Arıyorum, tarıyorum derken bulabildiğim ne varsa alıp geliyorum yanına. Bir saat kadar uğraşıyorum yaralarını temizleyebilmek için. İşim bitince ona bir hasta gömleği getirip giydiriyorum. Ben de masanın başına geçip oturuyorum. Artık iki insan gibi konuşma zamanı.

* Adınız neydi?

- Canan.

* Geçmiş olsun Canan Hanım. Ben Dr. Gülseren.

Boş boş bakıyor yüzüme. Bense konuşmaya devam ediyorum:

- Tuvalete gitmek istediğinizi söyleseydiniz biz sizi götürürdük. Ama önemli değil. Arkadaşlar şimdi orayı temizlemiştir bile. Zor bir gece olmuş galiba. Her yerinize baktım. Kırık olmaması büyük şans. Yüzünüzdeki yaraya ilk fırsatta müdahale edilecek. Sizi bir süre hastanemizde misafir edeceğiz. Oda boşalır boşalmaz da sizi bir odaya alacağım. Bir ihtiyacınız olursa seslenin. Ben buralardayım.

ADETA KÜSMÜŞTÜ BİZE

Ben odadan çıktığımda hâlâ boş boş bakıyordu yüzüme. O gece sabaha kadar onunla uğraştım. Üç-dört gün yattı acilde. Yüzündeki yaraya gerekli cerrahi işlem yapılmış, bir ünite kan verilmiş ve sonunda taburcu olacak hale gelmişti. Ama o dönemde ne arayanı, ne de soranı olmuş, hastane işlemlerini bile kendisi yaptırmış, birkaç kez polise ifade vermek zorunda kalmıştı.

Canan Hanım orada yattığı dört gün boyunca hiç konuşmamıştı benimle. Oysa ben sık sık başına gidiyor, halini hatrını soruyor, ondan hiç cevap alamıyordum. Ya önüne bakıyordu ya da başını kaldırırsa pek de iyi bakmıyordu gözleri. Sadece benimle değil, hemşirelerle ve diğer doktorlarla da konuşmuyordu. Küsmüştü bize.

Bazen gözlerinde yaş görüyordum. Hemşirelerin bazıları, “Bir teşekkür bile etmiyor, ne çok uğraştık bu kadınla... Arayanı, soranı yok diye giysi bile getirdik. Bunlar nankör olur,” derken bazıları “O gün yaptığından utandı besbelli. Baksanıza, başını kaldırıp yüzümüze bakamıyor” diyordu.

Hepsi de benden daha tecrübeliydi. Benim hastalara gösterdiğim ilgiyi ve şefkati acemiliğime veriyorlardı. Haklıydılar, gerçekten henüz acemiydim.

‘BİZİM GİBİLERE BÖYLE YAPMA’

Taburcu olacağı gün Canan Hanım işlemlerini bitirince yanıma geldi ve hiç beklemediğim halde benimle konuşmaya başladı;

- Sen benim ne olduğumu, kim olduğumu biliyor musun?

* Yoo, bilmiyorum.

- Ben adi bir o.....yum. Anladın mı şimdi? Bir daha bizim gibilere böyle yapma. Bak bana, iyi bak... İnsan yerine konmaya tam alışıyordum ki, beni taburcu ettiniz. Siz benim yaralarımı kanattınız. Demek bir zamanlar ben de bu hayatta iyi bir şey yapmışım ki, Allah karşıma sizi çıkardı.

ARKASINA BAKMADAN GİTMİŞTİ

Sadece doktorluğun değil, hayatın da acemisiyim henüz. Galiba o zaman o kadının bana ne demek istediğini yeterince anlayamadım. Biz onun yaralarını sardık, o bana yaralarımı kanattınız demişti. Ama hem böyle demiş, hem de elinde çıkını, boynuma sıkı sıkı sarılıp “Allah razı olsun” diyerek, hiç arkasına bakmadan çıkıp gitmişti acilden.

Arkasından bakakalmıştım Canan Hanım’ın. Eğer hâlâ hayattaysa kulakları çınlasın.

İYİLİK SEVGİ ŞEFKAT DE BULAŞICI

Şimdi aradan yıllar geçti. Ben tecrübeli bir psikiyatrist oldum. Şimdi onu daha iyi anlıyor ve bana öğrettiklerini hiç unutmuyorum. Şimdi artık biliyorum ki, sadece virüsler değil, her şey bulaşıcı. Şiddet, kötülüğün her çeşidi ne kadar bulaşıcıysa, iyilik de, sevgi, şefkat de bulaşıcı.

Canan Hanım madem bizim ona gösterdiğimiz ilgiden, şefkatten bu kadar etkilendi, eminim ki o günden sonra bir daha eski Canan olamadı. Hayata duyduğu öfke birazcık da olsa azaldı.

Yüzündeki yaranın mutlaka küçük de olsa izi kalmıştır. O iz, ona ne kötü şeyler hatırlatacakken belki biraz da bizi hatırlatır. Ne demişti; “Demek ki bir zamanlar ben de bu hayatta iyi bir şey yapmışım ki, Allah karşıma sizi çıkardı”. Yaptığı iyi şeyleri hatırlayan insanı kötü yapmak zordur, derler. Hatta kötüler arasında iyi olmak kadar, iyiler arasında kötü olmak da zordur, derler.

Diyenler doğru demiş.

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Sahipsiz hastalar
#Hasta#Doktor#Stres
Eylül 18, 2021 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım,
Tüm dünyada teknolojinin inanılmaz gelişimi ile birlikte bilgisayar kullanımının yaygınlaşması, her alanda olduğu gibi hastayla doktor arasındaki ilişkiyi de etkiledi. Artık hekimler bir yandan hastalarını dinlerken, bir yandan da önemli noktaları bilgisayara kaydediyorlar.

Eskiden biz bunları elimizdeki kalemle hasta dosyalarına yazardık. Bu durum, hastaların takibi açısından çok önemli ancak yine de kimi durumlarda hasta-doktor ilişkisini bozabiliyor.

Oysa doktora büyük umutlar ve heyecanlarla giden biri istiyor ki, doktor onu önce can kulağıyla dinlesin. O uzun uzun anlatsın, sonra doktor onu iyice muayene etsin, sorular sorsun, o bitirince bu sefer de hasta ona merak ettiklerini sorsun, sende şu var, bunun için şöyle yap, şu ilaçları al, şu kadar zamanda geçer desin. Muayene odasından çıkarken, hasta elinde reçetesi, içi rahat, merak ettiği her şeyi öğrenmiş olarak oradan çıksın. Artık onu anlayan, dinleyen, nesi olduğunu bilen, başı sıkışırsa “Yine ara, yine gel” diyen bir doktor olsun hayatında.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Eskiden böyleydi. Ev doktorlarımız vardı. Bir ihtiyaç olduğunda elinde çantasıyla gelir, sizi uzun uzun dinler, muayene eder, sorular sorar, sizin sorduğunuz soruları cevaplar, sırtınızı okşar, size moral verir, ilaçlarınızı da yazar giderdi.

Her şeyi bilirdi o doktorlar.

Ancak şimdi işler değişti. Doktorlar, bunların çoğunu yapmıyor ya da yapamıyor.

Son yıllarda okuduğum bir makaleye göre, Amerika Birleşik Devletleri’nde, ilk kez bir doktora muayeneye giden bir hastanın sözü kesilmeden konuşabildiği ortalama süre yirmi üç saniye. Londra gibi son derece gelişmiş bir kentte bile ortalama muayene süresi altı ila sekiz dakika çünkü doktor sorunun hangi organda olduğunu bir an önce anlayabilmek için pek çok tetkik isteyecek. Tetkikleri görecek ki, hastalığın ne olduğunu tam olarak anlayabilsin.

BİR KÂĞITLA BİTİYOR

Hal böyle olunca, doktor hastayı uzun uzun dinlemeye gerek duymuyor, bunu bir zaman kaybı olarak görüyor. Tetkiklerin, hastalığı nasıl olsa göstereceği düşünülüyor. Ve böylelikle, hasta üzerinde yapılması gereken tetkiklerin yazılı olduğu bir kâğıtla birlikte çabucak çıkıveriyor odadan.

Haberin Devamı

Büyük hastaneler farklı dallarda uzmanlaşmış doktorlarla dolu. Kimi kalbinize, kimi midenize, gözünüze, burnunuza, kulağınıza, kimi böbreğinize bakıyor. Sizi bir bütün olarak ele alan yok. Hangi şikâyetle doktora giderseniz gidin, çoğu zaman doktor sizi başka alandaki uzmanların da görmesini, muayene etmesini istiyor.

Sizi pek çok doktor görüyor, muayene ediyor ama hiçbiri sizin asıl sahibiniz değil. Her biri bedenimizdeki farklı bir organı incelerken, sizi kimse bir bütün olarak, yaşayan ve kendine özgü bir varlık olarak ele almıyor. Bir derdiniz, sıkıntınız mı var, bu hastalık durup dururken mi geldi yoksa biraz da sorunlarınızın çok arttığı ya da yaşadığınız ağır travmatik bir olaydan sonra mı hastalandınız, bilmiyor.

BİLSE NE OLURDU

Yani doktor sizi uzun uzun dinlese, bu hastalığın sizin yaşantınızla ilgili olduğunu görse, çok şey değişebilirdi. Son yapılan bilimsel araştırmalar, özellikle ölümcül olabilen hastalıkların çoğunun kronik stres durumlarında ortaya çıktığını söylüyor.

Haberin Devamı
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
Türkiye'de Dış Ünitesiz ve Kanalsız Klimaların Yükselişi: Fiyatlar ve Enerji Tasarrufu
Map in Pocket
by Taboola
KRONİK STRES NEDİR

Hayatın içinde bazen başımıza olmadık şeyler gelebiliyor. Bunların en büyük örneği ani kayıplar ya da ani doğal afetlerdir. Ülkemiz bu yıl doğal afetlerin her birini tek tek yaşadı. Ne hastalık bitti, ne yangınlar, ne de seller. Geçmiş yıllarda da büyük depremler yaşadık ve çok kayıp verdik.

Ani gelişen bu olaylar ruhumuzda derin izler bırakabiliyor. Ancak bizi ölümcül hastalıklarla karşılaştıran durumlar bunlar değil. Kronik stres adından da anlaşılacağı gibi, hayatımızın içinde hep var olan, çoğu zaman bizim karakterimizle, kişiliğimizle, aile içi ve diğer sosyal ilişkilerimizle ilgili bir durum. Biz çoğu zaman bu durumun farkında bile olmayız. Bizim normalimiz haline gelmiştir. Fark etmeyiz, yadırgamayız ama için için yer bizi.

Haberin Devamı

Bu hastalıkların en sevdiği insanlar kimseye hayır diyemeyen, başkalarının ihtiyaçlarını bazen de onlar istemeden üstleniveren, duygularını başkalarına hatta kendine bile ifade etmeyen, çoğu çocukluğunda kötü muamele görmüş, itilmiş, kakılmış, terk edilmiş, sevilmemiş kişilerdir.

Pek çoğumuz, farkında olmadan tüm hayatımızı sanki başkalarından onay almak zorundaymış gibi yaşarız. Yine pek çoğumuz bizi sevmeyen, onaylamayan, beğenmeyen, övmeyen kişilerle yaşar-gider ve bunu hiç sorgulamayız. Her bir imalı bakışı görsek de imalı sözleri duysak da buna çok üzülür ama sanki hiç böyle bir şey olmamış gibi davranır, olaya tepki vermez ve içimize atarız.

Haberin Devamı

Ya da hiç istemediğimiz bir şeye hayır demek yerine, istemeye istemeye onu yapmaya zorlarız kendimizi. Küçük yaşlarda hayır demeyi öğrenemediysek, bu durum ömür boyu devam edebilir. Başkalarını hayal kırıklığına uğratmamak, onları üzmemek için kendimizi üzeriz.

Hal böyle olunca, bizi hastalıklara karşı koruyan bağışıklık sisteminin kafası karışır. Çünkü o, aslında hem ruhsal hem de bedensel olarak bize kötülük yapmak isteyen düşmanlarımızla mücadele etmek, onları yok etmek için var. Bizse onlara tepki göstermez, “hayır” demez hatta kimi zaman dostça davranırsak sistemin kafası karışır. Dostu düşmandan ayıramaz hale gelir.

BEDEN TEPKİ GÖSTERİR

Böylelikle zaten kafasını karıştırdığımız, bizi hastalıklardan koruyan sistemler giderek zayıflar ve bu durum uzun yıllar devam ederse sonunda çöker. Yani bizim yerimize bedenimiz onlara hayır der. Bizim gösteremediğimiz tepkiyi bedenimiz gösterir. Biz hastalanınca yıllardır başkalarına adanan hayatlar artık bunu yapamaz.

Dünyada bu tür araştırmalar hızla devam ediyor. Biliminsanları hangi tür kişiliklerin bu tür ölümcül hastalıklara yol açabildiğini arayan çalışmalar yapıyorlar. Sonraki yazılarımda bu konuda sizi daha fazla aydınlatmaya ve bilgilendirmeye gayret edeceğim.

SAVAŞTAN FARKI NE

Psikiyatristler hastayı her zaman bir bütün olarak görür ve olabildiğince onu dinler ve sorunun ne olduğunu, kişinin neden hastalandığını anlamaya çalışır. Geçmiş yıllarda biz psikiyatristler de kişilik özelliklerinin, yaşam biçimlerinin çok ciddi hastalıklara yol açtığını bilmiyorduk. Zaten eskiden tıpkı diğer hekimler gibi bilmediğimiz daha pek çok şey vardı. Tıptaki ilerlemenin ışığında bizler de her gün yeni bir şey öğreniyoruz. Ancak bu son öğrenilen gelişme, meslek hayatımızda çok şeyi değiştirecek.

Özellikle Batılı biliminsanları psikiyatriyi geleceğin en önemli bilim dalı olarak görüyorlar. Önemli olmak ya da olmamak değil sorun. Tıbbın her dalı çok önemlidir aslında. Hepimiz bir bütüne yani insan sağlığına hizmet ederiz. Ancak kişiliğimizle beden sağlığımız birbirini bu kadar çok etkileyebiliyorsa, bize gerçekten de çok büyük işler düşecek demektir.

Bir de alternatif tedaviler konusu var. Amerika Birleşik Devletleri gibi dünyanın en gelişmiş ülkesinde bile nüfusun üçte birinin alternatif terapi uygulayıcılarına başvurduğu görülmüş. Bizim ülkemizde de sanırım bu talep hızla yayılıyor. İnsanlar onlara sahip çıkacak birilerini arıyorlar.

BU DÜNYANIN SORUNU

Burada sitemim, asla meslektaşlarıma ya da diğer hekimlere değil. Özellikle ülkemizde canla-başla çalışan bir hekim ordusu var. Bunu COVID-19 salgınında çok daha yakından gördük. Hekimlerimiz canları pahasına bu salgınla mücadele etti. Kimi hastalığı ailesine de bulaştırmamak için evine bile gitmedi. Kimi hastalandı, kimi de hayatını kaybetti. Bunun ülkeyi düşmanlardan kurtarmak için savaşa gitmekten ne farkı var?

Her ikisi de vatandaşlarını kurtarmak için ölümü göze alıp cepheye gidiyor. Cephe, birinde savaş alanı, diğerinde bulaşıcı hastalıktan muzdarip insanların yattığı hastaneler. İnsanlar virüs alırım diye hastanelerin önünden geçmeye korkarken, büyük bir hekim ordusu hastanelerden çıkamaz oldu.

Hekimlik bunun için kutsal bir meslek ya zaten. Ama o kutsal mesleği hayatları pahasına icra edenlerin kıymetini biliyor muyuz diye, bir kez daha sormak isterim.

Tıp ilerledikçe bir yandan hastalıklara yeni çareler üretiliyor ama bir yandan da hastalar sahipsiz kalıyorlar. Sevgili meslektaşlarımın hastaya ayırdıkları süre çok az da olsa, keşke onların gözlerine bakıp kulaklarını dört açıp birkaç dakika bile olsa hastalarına ne kadar değer verdiklerini, onları nasıl dikkatle dinlediklerini hastalarımıza hissettirebilse...

Eminim bunu zaten yapan pek çok hekim arkadaşım var ama bir yandan da dışarda bekleyen bir hasta ordusu olunca arada bir hepimizin kafası karışabiliyor, dikkatimiz dağılabiliyor. Bu aslında sadece bizim ülkemizin değil, dünyanın sorunu. Bakalım dünya gelecekte bu sorunla nasıl başa çıkacak.

FEHİME HANIM’IN YARDIMCISI

Sahipsiz hastalar

GEÇEN gün yaşlı bir hanım geldi bana. Temiz yüzlü, yüzünden hanımefendilik akan, yaşlansa da zarafetini hiç kaybetmemiş bir kadın. Oturuşu, kalkışı, konuşması, ses tonu bile öyle saygılı ki...

Son bir yıldır, gitmediği doktor kalmamış. Arada bir gelen ve bazen sırtına, bazen de bacaklarına vuran bir ağrıdan şikâyet ediyordu. Bunun için gitmediği doktor, yapılmadık tetkik kalmamış. Hatta bu arada birkaç ufak operasyon da geçirmiş.

Bu yüzden oğlu ve kızı o hastanelere yüklü miktarda para ödemek zorunda kalmışlar. Çocuklarını sıkıntıya soktuğu için de çok üzülüyordu Fehime Hanım.

NE OLDUYSA 1 YIL ÖNCE

Sonunda gittiği doktorlardan biri, bir kere de psikiyatristle konuşmasını önerince, bana gelmiş. “Anlatın, sizi dinliyorum” dedim, “Anlatacak bir şey yok ki” dedi.

Yalnız yaşıyormuş. Biri erkek, biri kız iki çocuğu varmış. Onlar da evlenip gidince evde yalnız kalmış. Eşini zaten on beş yıl önce kaybetmiş.

Ama hastalık bir yıl önce başlamış. Demek ki ne olduysa bir yıl önce olmuş. Ne oldu acaba? Sürekli soru soruyorum. Oradan buradan, hemen her konuda soru soruyorum ama aradığım cevap bir türlü gelmiyor. Eşiyle iyi bir evlilikleri olmuş. Biraz titiz biriymiş eşi ama zamanla ona alışmış. Eşi hastalanınca ona çok iyi bakmış. Ölürse ben ne yaparım diye çok korkmuş ama zamanla yalnızlığa da alışmış. Çocuklarıyla da hiçbir sorunu yokmuş. İkisi de çok düşkünmüş annelerine.

Sahipsiz hastalar

BİR ŞEYE GEREK KALMADI

Yok... Arıyorum ama onu hasta eden nedeni bir türlü bulamıyorum. Pes etmek yok, aramaya devam.

“Bana bir 24 saatinizi anlatır mısınız?” diyorum. Acaba nasıl yaşıyor, evde ne yapıyor bu kadın.

“Hiç” diyor. “Eskiden bütün evin işini ben yapardım. Yalnız da olsanız ev işleri hiç bitmiyor. Eşim çok titiz olduğundan eskiden beri bir program dahilinde yapardım bu işleri. Sabah yataktan kalktığım anda ne yapacağım belliydi. Ama şimdi sağ olsun çocuklarım bir yardımcı tuttular bana. Bende yatılı kalıyor. Artık benim hiçbir şey yapmama gerek kalmadı. Her şeyi o yapıyor sağ olsun” demez mi?

EVİM ARTIK ONUN

Derin bir oh çekiyorum ama o ne yaptığımı, nasıl rahatladığımı fark etmiyor. Bazen bilmece çözmek gibidir bizim işimiz. Ya da dedektif gibi iz süreriz. Ta ki o izi bulana kadar. Korkarak soruyorum Fehime Hanım’a “Yardımcınız ne zamandan beri sizinle?” diye.

“Bir buçuk yıl kadar oldu” diyor. Oh... demek öyle!

“Sessiz, sakin bir kız. Ne desem yapıyor ama ben zaten ondan bir şey istemiyorum. Ne de olsa yıllardır kendi işimi kendim yaptım. Kimseden bir şey istemedim. Aslında yardımcı da istemedim ben ama çocuklar çok ısrar edince onları kıramadım. Ev artık benim değil, onun. Ben de misafirim o evde.”

ENERJİ HASTALIK OLDU

Bilmece bir anda çözüldü. Demek kadıncağızın alışkın olduğu hayat tarzı bir anda değişti. Ona köşede oturmak kalınca, hastalık da hemen damladı. Yıllardır o işlere akan enerji, bu sefer de hastalık olarak ona geri döndü.

İnsanın artık bir işe yaramadığını hissetmesi, adeta ölümü çağırmak gibidir. Az ya da çok, önemli ya da önemsiz, hepimiz bir işe yaramak isteriz. Sabah yataktan kalktığımızda, o gün yaşadığımızı, hâlâ hayatta olduğumuzu bize hatırlatacak bir şeyler olsun isteriz. Hareket etmek isteriz.

ARTIK PEK ÇOK NEDENİ VAR

Fehime Hanım şimdi nasıl diye soracak olursanız, yardımcı gideli beri canlandı. Artık sabahları yataktan kalkmak için pek çok nedeni var. Evin bütün işleri, hatta çarşı-pazar onu bekliyor. Kolay mı çarşıya pazara gitmek... Giyinecek, kuşanacak, belki çıkmadan duşunu alacak, saçını başını tarayacak, sonra da yıllardır onu çok iyi tanıyan esnafla ayaküstü muhabbet ederek alışverişini bitirip eve gelecek.

‘BEN HÂLÂ VARIM’ DİYECEK

Sahipsiz hastalar

Evde aç oturacak hali yok ya... Canı ne isterse mutfağa girip pişirecek, ortalığı toplayacak, yorulacak.

Hele misafiri olduğu günler yorgunluktan karnı değil ama beli ağrıyacak. Akşam çocuklar aradığında onlara tek tek anlatacak ne yaptığını, ne kadar yorulduğunu, şimdi de belinin nasıl ağrıdığını... Pazar günleri çocuklarına kendi elleriyle yemekler yapıp yedirecek...

Ben hâlâ varım diyecek.

ONCA İLAÇ BOŞUNAYMIŞ

Meğer ne kolaymış değil mi Fehime Hanım’ı tedavi etmek? Doktor onu biraz dinlese, anlayacak neden hastalandığını. Meğer onca ameliyatı boşuna olmuş, onca ilacı boşuna yutmuş, çocukları onca parayı boşuna harcamış.

Bir dahiliyeci, bir cerrah ne bilsin Fehime Hanım’ın yardımcısını? Onun odağında Fehime Hanım’ın karnındaki ağrı var. Tıpkı benim safra kesesindeki taştan anlamadığım gibi...

Bakalım gelecek, bize daha neler gösterecek.

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
İlk aşk
#Mektup#AŞK#Evlilik
Eylül 25, 2021 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, bu hafta sizlerle, yine sizlerden gelen bir mektubu paylaşmak istiyorum.
Haberin Devamı

Okurken ben çok etkilendim. İlk aşkın izlerini buldum o mektupta. Çok gençken yaşananlar, çocukken yaşananlar kadar derinden etkileyebiliyor bizi. Adeta kaderimizi, hayat yolumuzu değiştiriyor.

Bazen olaylar öyle bir içine alıyor ki, kendimizi öylesine çaresiz hissettiriyor ki bu çaresizlik sonradan üstümüze yapışıp kalabiliyor.

Bakalım okuyunca siz ne düşüneceksiniz?

Merhaba Gülseren Hocam,

Ben Songül, size daha önce de yazmıştım ama o zaman kendimi yanlış anlatmışım. Olsun bana cevap vermeniz bile benim için önemliydi. Nasılsınız hocam, sizi yakından takip ediyorum, umarım iyisinizdir? Bugün size kendimi anlatmak istiyorum. Bu fırsatı bize verdiğiniz için ayrıca teşekkür ederim.

İlk aşk

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Hocam, ben 28 yaşında üniversite mezunu bir kızım. Mezun olalı koca 6 yıl geçti ama hâlâ işsizim ve bekârım. Üzerimdeki toplum baskısını düşünün. Evlenmek için evlenmek istemiyorum hocam, sevmek sevilmek istiyorum ama onu da beceremiyorum galiba.

Hocam, ben bu hayatta hep sevmek ve sevilmek istedim. Küçüklükten beri hep bunun hayalini kurdum ama maalesef olmadı. Hayatımda bir tane erkek arkadaşım oldu, tek olsun son olsun kafasındaydım ama öyle olmuyormuş hocam.

Üniversite 3. sınıfta hayatıma biri girdi hocam. Oh dedim, demek beni de seven biri çıktı. O güne kadar yaşadığım bütün sıkıntılar bitti, sanki aniden bir güneş doğdu dünyama. Onunla yakın akrabayız. Bir yıl sürdü ilişkimiz. Çok üzülsem, çok kırılsam da 28 yılın içinde bir tek o yıl yaşadığımı hissettim. Onu bilmem ama ben onu çok sevdim. Başta her şey iyi gidiyordu ama sonra ne olduysa oldu ve biz ayrıldık. Neden ayrıldığımızı hâlâ bilmiyorum.

TEHDİTLERİNE BOYUN EĞDİM

Ayrıldık ama mesajlarla, telefonlarla benimle ilişkisini bir şekilde sürdürdü. Bana hep, beni sevdiğini söyledi. Başka bir erkek hayatıma girerse çok fena şeyler yaparım diye tehdit etti beni. Ben de bunlara boyun eğdim. Ne de olsa ben de seviyordum onu. Ama bir gün yeni bir sevgilisi olduğunu duydum. Ah hocam, o günü size nasıl anlatsam bilmem ki... Kalbime bir hançer saplandı, bir türlü çıkmıyor. Meğer kızı ailesi bulmuş ve yine akrabalardan birinin kızıymış.

Haberin Devamı

Sonra hocam bu nişanlandı, düğün yapacak ama her şeyi gözüme soka soka yaptı. Sosyal medyada görebileceğim her yere attı fotoğraflarını. Ben bu sürede acıyla olgunlaştım, sabrı öğrendim hocam. Düğün davetiyesini bile getirdiler kapımıza kadar. Kalbimin sesini duyar oldum hocam, o acı hiç geçmeyecek sandım. Ve düğün salonu benim mahallemdeydi. Başka düğün salonu kalmadı sanki...

Bütün akrabalar gelecek düğüne, kimi de bizde kalacak. Biz hemen apar topar şehri terk ettik. Bir tanıdığın evine misafirliğe gittik. Herkes yüzüme bakıyor, kalbimde hançer ve ben hiçbir şey olmamış, normalmişim gibi davranıyorum.

Sonra sabah kahvaltı yapıyoruz ve babam aradı düğün iptal olmuş diye. Artık nasıl heyecanlandıysam, elimdeki çay bardağı düştü hocam. Ama ilahi adaletin orada olduğuna bir kere daha şahit oldum. Kalbimde duran hançer bir anda çıktı gitti. Sevincimden ayaklarım yere değmiyor. Gizli gizli döktüğüm gözyaşlarım kurumuş, bu sefer de mutluluktan ağlıyorum.

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
by Taboola
Akşam bile olmadan bundan mesaj geldi hocam. “Bana ettiğin beddualar tuttu ama teşekkür ederim” diye. Ben cevap vermedim çünkü korkuyorum, nikâhlı adam, sadece düğün iptal. Bir mesaj daha geldi, “Konuşmamız gerek” diye. Tabii annem sakın bir şey yazma diye tembih ediyor. Ne olur ne olmaz diye. Bu mesajlar bir hafta aralıklı sürdü. Her mesajında yüreğim yerinden çıkacak gibi oluyor. Bir yandan da tekrar barışırlar da ben yine ortada kalırım diye korkuyorum.

Ben reddettikçe yeni hesaplar açtı oradan yazmaya başladı. Sonra korktuğum oldu. Araya büyükler girince bunlar yine barışmış. Tabii hançer havada bekliyor. Yine girdi yüreğime. Bunların barışacağı belliydi zaten, niye üzülüyorsun filan diyorum ama yüreğime bir türlü laf geçiremiyorum. Madem niyetin baştan belli, beni niye rahat bırakmıyorsun, neden seni unutmama izin vermiyorsun be adam? Bıraksan, belki ben de yeniden sevilmenin bir yolunu bulamaz mıydım?

Haberin Devamı

Derken düğünleri oldu, boy boy resimleri kondu her yere. Ben de bir başıma kaldım işte...

Aradan üç ay geçmeden sahte hesaplardan istekler, mesajlar gelmeye başladı. Ben mutsuzum sizi tanımak istiyorum, diye. Anladım onun olduğunu, hepsini kapattım. Ama sosyal medyada her yerde o var, karısı var. Sonra bir de oğlu oldu.

BU HİKÂYEDE NEDEN BEN YANDIM

Şimdi herkes kendi hayatını yaşıyor ve ben hâlâ yalnızım. Bir türlü beceremedim sevilmeyi. İlişki başlıyor ama devam etmiyor. Çabuk vazgeçiyorlar benden. Bari işimde başarılı olayım diye çok uğraştım, çok çalıştım ama hâlâ bir yere atanamadım. Ailemin evinde işsiz güçsüz biriyim ben. Herkesin gözünde başarısızım. Ne evlenip bir yuva kurmayı becerebildim, ne de düzgün bir iş sahibi olabildim.

Haberin Devamı

Bizim evimiz hem sessiz, hem de ıssız bir evdi hocam. Ailede saygı vardı ama sevgi yoktu. Ben annemle babamın birbirlerine sevgiyle baktığını da bilmem, kavga ettiğini de... Sanki dil bilmez ahraz gibiydiler. Bundandır belki de çok sevilmek, çok sevmek istemem. Tek başına olmaktan yoruldum. Çevremdeki herkes evlendi gitti. Bir ben kaldım. Çok mücadele ettim hayatla ama bu sefer kendimde ayağa kalkacak gücü bulamıyorum.

Eski sevgilimi affedemediğim için biri hayatıma girmiyor ya da giren durmuyor dedim. Sonra onu da affettim. O hayallerini yaşıyor, oğlunun olmasını çok istiyordu, Rabbim ona oğlan çocuk vermiş. Rabbim onun dualarını kabul etmiş de benimkileri etmemiş.

Peki ama bu hikâyede yanan neden ben oldum? Ben cevabı çok düşünsem de bulamıyorum hocam. Siz biliyor musunuz, neden ben yandım?

Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim.

Songül.

GEÇMİŞİN GELECEĞE DÜŞEN GÖLGELERİ

Mektubu okuyunca ilk aşklar geliyor aklıma.

Sanırım çoğumuz ilk aşklarımızı hiç unutmadık. İyisiyle kötüsüyle, kırılmalarımızla, heyecanlarımızla zihinlerimizin bir köşesinde durmaya devam ediyor.

İlk aşklar bizlerin öncelikle kendimizi keşfettiğimiz zamanlardır. Dünyaya daha yeni merhaba demişken, biri tarafından beğenilmek, sevilmek, hem de çok sevilmek bizi bizimle tanıştırır, tanıştırırken barıştırır, yepyeni biri oluruz.

Dünyayla, hayatla kurulan ilk önemli bağdır ilk aşklar. Duygusal bir bağ... Demek sadece evimizdekiler değil, hayat da sevecek, kabul edecek, onaylayacak bizi. Daha önce soru işaretleriyle, kaygılar, korkularla dolu zihnimize bir güneş gibi doğar o ilk aşklar.

Karşımızdakinin kim olduğu o kadar da önemli değildir. Ama çok daha başka ve çok daha önemli bir şey vardır bizim için. O güneş içimizi ısıtmış, korkularımız, kaygılarımız bir süre de olsa kaybolmuştur. Oh be, deriz. Meğer yaşamak ne güzelmiş! O kadar da korkulacak bir yer değilmiş bu hayat... Ayaklarımızı yerden keser, sırtımızı dikleştirir, gözlerimizi parlatır bizim. Aynalarda gördüğümüz yüzü daha çok beğenir, daha çok severiz.

Dilimize dolanan şarkılar vardır, hatta şarkıların hepsi bizi söyler. Gece uyuyamamanın, sabah yataktan sıçrayarak uyanmanın bile tadı başkadır. Dertmiş, tasaymış, hayatın bize salladığı sopaymış... Hepsi boş. Bizim çok daha önemli, çok daha keyifli, hatta hayati bir meselemiz var artık:

Önce o...

İşte böyledir ilk aşklar.

Ama geleceğimiz, gelecekte yaşayacağımız ilişkiler, ilişkilerdeki başarı ya da başarısızlıklarımız, hatta eğitim hayatımız, mesleğimiz, işimiz gücümüz, sonradan kuracağımız ailemiz... İşte bunların hepsinin üzerine o ilk aşkta yaşadıklarımızın gölgesi düşer.

Hayatımız birbirini izleyen zincirler gibidir. Eğer halkalardan biri eğri duruyorsa, sonrakilerin de yönünü değiştirir.

HAYAL DÜNYASINDAN KOPAMAMIŞ

Songül’de de öyle olmuş. Doğduğu evde yaşayamadığı her şeyi gelecekte karşısına çıkacak sevgiliden beklemiş. Bunu o kadar çok istemiş, o kadar çok hayal etmiş ki gerçeklere kapatmış gözlerini. Ayakları yerden kesilince, öyle kapatmış ki o gözleri, ilişkinin neden bittiğini bile hâlâ bilmiyor. Bir yıl aslında karşısındakini tanımak için uzun bir zamandır. Ayrılmışlar, aradan yıllar geçmiş, o zaman bile hayal dünyasından kopamamış.

Songül öyle ıssız, öyle sessiz ve sevgisiz bir evde büyümeseydi, sizce yine böyle yapar, kendini böyle bir çıkmazın içine sokar mıydı? Anne babası, kızlarının biraz arkasında dursa, onu sevse, yüceltse, kızcağız biraz kendine güvenebilse, bugün o karanlıkların ortasında kalır mıydı?

Oldukça kalabalık bir dünyada yaşıyoruz ve yaşamımız boyunca kimileri sevgilileri tarafından terk ediliyor, kimileri ise bu arada sadece sevgiliyi değil dünyayı terk edip öbür tarafa göç ediyor. Yani bu hayatın tadı olduğu kadar tuzu da var. Aslında biz insanlar, acılarla yoğrulurken o tadı kaçırmamanın peşindeyiz.

Ama o hançer ilk seferde yerle bir etmiş kızcağızı. Zaten Songül, o ıssız evde büyürken aslında hep o hançerin hedefindeymiş. Bu olmazsa bir başkası zaten kalbinin orta yerinden vuracakmış kızı. Kalkanı yok ki onu korusun, hançerin bu kadar derinlere saplanmasına mani olsun.

KALBİMİZDEKİ HANÇERLER

Aklıma yıllardır hayatımın büyük bölümünü geçirdiğim klinikteki kırmızı odam geliyor. Arada bir koca bir hançer yığını görürüm ben o odada. Gelenlerin çoğu yüreklerinde duran hançerden kurtulmak için gelirler oraya. Çoğu o hançeri kırmızı odaya bırakır, öyle gider.

Acıları paylaşırken benim de içim sızlar. O hançerler kalbe girerken olduğu kadar çıkarken de çok acıtır insanı ama sonunda artık yerinden çıkmıştır. Yaralar kapanır, bize de akşam olunca o hançerleri oradan süpürüp atmak kalır.

Düşünüyorum da demek ki ben her akşam onun için o odadan çıkmadan önce bütün camları açar, uzun uzun gökyüzüne bakmadan çıkamam oradan.

Songül o içli mektubunda, aslında çoğu genç kızımızın kimselere anlatamadığı, içlerini parçalayan dertlerini dile getirmiş. Issız evlerin çocuklarının trajedisini anlatmış.

Oysa hayatı bizler duygularımızla yaşarız. Kızarız, küseriz, severiz, nefret ederiz, sitem ederiz, heyecanlanırız, telaşlanırız, seviniriz, coşarız ama bu hayat hep bu zikzakları sever. Duygularımız, bizim tarafımızdan hep kullanılmak ister. Kullanılmazsa kurur, paslanır, gözlerimize öyle bir perde iner ki, herkesin gözünü kamaştıran güzellikleri göremez, hayata olan tutkumuzu kaybederiz.

HAYATIMIZDAKİ ZİKZAKLAR

Geçmişe dönüp şöyle bir düşünürseniz, ne demek istediğimi sanırım daha iyi anlatabileceğim. Hepimizin hayatında irili ufaklı o zikzaklar yok mu? En çok da yönü aşağıya bakan zikzağın bu sefer de ucu yukarı dönerse sevinmiyor muyuz? Kaybedince üzülüp bulunca gözlerimiz parlamıyor mu? Her kayıpta yıkılıp, yıkıla yıkıla yürümeyi öğretmiyor mu hayat bize? Tünelin ucundaki ışığı görmek için az mı bekledik, az mı çabaladık?

Hayat zikzaksız, dümdüz oluverseydi, hep onu hayal etsek de, çok sıkılmaz mıydık?

Sonuç olarak doğa işini biliyor. Her zaman olduğu gibi yine var bir bildiği...

Songül’ün geçmişte yaşadığı ya da yaşayamadığı o ilk aşkın gölgesi düşmüş, geleceğine.

Aslında o gölgeyi Songül düşürmüş. Bunu sadece o değil, zaman zaman hepimiz yapıyoruz. Hani diyor ya, ben bulamıyorum o sorunun cevabını diye... Cevaplar hikâyede saklı zaten.

Önce doğduğu evde, sonra da ilk aşkında yaşadığı başarısızlığın, sevilmemenin acısı, iş başarısını da etkilemiş. Boynu bükük, kendine güvenmeyen, yüzü gülmeyen, hayata sitemkâr bir kız olmuş sonunda. Neden sadece ben yandım derken hepimiz hissediyoruz onun hayata olan sitemini.

Onun yazdıklarını okurken boğazım düğüm düğüm oldu. İçinin nasıl yandığını, kalbine saplanan hançerin her yerini nasıl acıttığını, nasıl kanattığını ta içinde hissediyor insan.

YALNIZ DEĞİLSİN SONGÜL

İçİne girdiği girdaptan bir türlü çıkamamış. O ilişkide uğradığı haksızlığı, yenilgiyi, sevdiği adamın onu nasıl kullandığını, nasıl oyaladığını, bütün bunlara kendisinin nasıl dur diyemediğini, o girdaptan çıkmak mümkünken nasıl çıkamadığını bir türlü içine sindirememiş.

Süre uzadıkça o mağlubiyet duygusu içine nasıl da yerleşmiş...

Affettim derken aslında ciğerinin hâlâ nasıl alev alev yandığını kimselere anlatamamış.

Bu konuda hiç yalnız değilsin Songül. Senin yaşadıklarına benzer acıları ülkemizde pek çok genç kız yaşıyor maalesef. Anne babalarımız, teyzelerimiz dayılarımızdan bile çok duyduk biz bu hikâyeleri. Sadece senin değil, insanlığın hikâyesi bu.

Gençken, hem de çok gençken yaşanan hayal kırıkları hepimizi çok yaralar.

İlk aşk

Ne de olsa ten taze, yürek taze...

Sen her girdiğin sınava, çok çalışsan da “Nasıl olsa buraya da beni almayacaklar”, her yeni başlayan ilişkiye, “Nasıl olsa bu da beni terk edip başkasını bulacak” diye girersen, inan ki sonuç hiç değişmeyecek. Hep sen haklı çıkacak ama hep kaybedeceksin.

Biraz da haklı çıkma, bu sefer de sen yanıl. Bırak da hayat seni şaşırtsın.

Bugün sonuna kadar inandıkların doğru değil aslında. Her yeni gün yeni bir başlangıç, her bitiş yeni başlangıçların habercisidir.

KALDIR BAŞINI VE ‘BEN VARIM’ DE

Ama vazgeçersen, işte o zaman sonsuza kadar hak verir sana hayat. Sadece hak verir ama. Sen sevilmeyeceğine, başaramayacağına inandıkça, hayat hemen ikna olur buna ve onaylar. Hayat duranı sevmez, çalışanı, uğraşanı, onunla mücadele edeni sever. Bir yıkar, iki yıkar, üç yıkar... Sonunda pes etmeyi de bilir. İşte o zaman yokuşlar iniş olur, karşından esen rüzgâr arkana geçer.

Herkesin kaderi güzel olmuyor Songül’cüm, marifet kader yolları kapatsa bile o kapıya yeni bir anahtar uydurabilmekte...

Görmüyor musun, hayat sınıyor seni. Kaldır başını. Ben varım de.

Gözlerindeki ışıltıyı silen geçmişin izlerinden kurtul, gözlerini yeniden parlat ki hayat seni bir an önce görebilsin.

İşte böyle...

Gürültü patırtı eksik olmayan, vurulan, kırılan evlerin çocuklarının trajedisi ayrı, ıssız evlerinki ayrı...

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kaderimizi anlamanın sırları
#Aile#Kader#Zengin
Ekim 02, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım,
Haberin Devamı

Psikiyatrist olunca, hikâyeleri başka türlü dinlemeyi öğreniyor insan. Kızmadan, yargılamadan ama hikâyenin ne zaman ve kimler tarafından açılan yaralarla başladığını, kişiyi neden bu kadar etkilediğini, incittiğini anlamaya çalışarak, kendinizi onun yerine koyarak, her anladığınızı zamanından önce kişiye söylemeden dinlemeyi.

İnsanlar psikiyatriste gelirken asıl sorunlarının ne olduğunu, geçmişte en çok nerelerinden yaralandıklarını bilmez. Kimi hep anlatır, kimi susar. Cevap ne anlatanın anlattığında, ne susanın suskunluğundadır. Gerçekler her zaman bizim gizli geçmişimizde ya da kişisel tarihimizde gizlidir.

Hakikati bulmaya çoğu zaman kişisel tarihimiz de yetmez. Ülkemizin, ailemizin, sülalemizin geçmişte yaşadıkları da etkiler kaderimizi. Anamız, babamız, dedemiz, ninemiz, onların da dedeleri nineleri ne yaşamış, nerede yaşamış, nasıl yaşamış? Başlarına ne gelmiş de ne gelmemiş?

Kaderimizi anlamanın sırları

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
HANGİ COĞRAFYANIN EVLADISINIZ

Bir de içinde yaşadığımız coğrafya vardır. Örneğin soğuk ve karanlık bir ülkede mi dünyaya geldiniz, sıcağı çok suyu az bir yerde mi?

Çorak topraklarla, vahşi bir doğayla mı mücadele etmeniz gerekti? Yoksa toprağı da suyu da bereketli, yazı kışı belli, ilkbaharı sonbaharı renkli Türkiye gibi bir ülkenin çocukları mısınız?

Küçük bir dağ köyü mü memleketiniz, kalabalık bir şehrin göbeğinde mi doğduğunuz ev?

Ailenizin bir zamanlar başına gelen travmatik bir hikâye var mı? Deprem, sel, çığ düşmesi, ölümle sonuçlanan bir silahlı baskın, hiç beklenmeyen bir intihar, kaza ya da göç gibi...

Ailenizde katil olan ya da intihar eden var mı?

Dahası da var. O topraklar size çok çok büyük dedelerinizden, ninelerinizden mi miras kaldı, yoksa siz o topraklara misafir misiniz? O yurt, sizin yurdunuz mu, yoksa siz orada hep bir yabancı gibi mi yaşamak zorunda kaldınız?

Yaşadığınız sürece övüneceğiniz bir tarihiniz var mı? Anlı şanlı bir ülkenin çocukları mısınız? Çok uzak geçmişlerden gelen gelenek görenekleriniz var mı?

Haberin Devamı

Alemlerin Rabbi yüce Tanrı’ya inanıyor musunuz? İnanıyorsanız kitabınız hangisi? Kuran mı, İncil mi, Tevrat mı? Peygamberiniz kim? Hz. Muhammed mi, Hz. İsa mı, Hz. Musa mı?

O kitaplar sizlere ne diyor? Biri “yaşa” biri “sev” derken, Kuran hem “yaşa”, hem “sev”, hem de “oku” mu diyor? Siz gerçekten kutsal kitapların dediğini yapıyor, güzel yaşıyor, güzel seviyor, güzel güzel okuyor musunuz?

Bir inancınız bile mi yok? Bu ölümlü dünyada çok özgür ama bir o kadar da yalnız mısınız?

ZENGİN MİYDİNİZ, YOKSUL MU

Varlıklı bir evde mi, yoksul bir evde mi doğdunuz? O ev, içinde yaşayan insanlar, özellikle de sizi karnında taşıyan, size kan veren, can veren anneniz nasıl biri? Sizi aylarca kucağına alacağı günü mü bekledi, yoksa onun zaten kendine ait bambaşka sorunları vardı da sizi pek istemedi mi? Hatta sizden kurtulmaya uğraştıkça siz inatla hayata tutunup dünyaya gelmeyi başaranlardan mısınız?

Haberin Devamı
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
Ev temizliği için bir hizmetçiye ne kadar ödemelisiniz? Fiyatları inceleyin
StayHealthyandWell
by Taboola
O anne zamanında sevilmiş de sevmeyi zaten biliyor mu, yoksa bunu anneniz de mi hiç tatmamış? Zamanında tadına bakamadığı sevgiyi, şefkati, değeri size hiç verememiş, sizi boynu bükük mü bırakmış, yoksa sizi sevmelere doyamamış mı?

Siz o eve gelen kaçıncı çocuksunuz? İlk mi, ortanca mı, en küçük mü? O evde zaten 8-10 tane çocuk var da, siz de sıradakilerden biri misiniz?

Kız mısınız, erkek mi? O toplumda hangisi daha değerli? Bir zamanlar kız doğunca onu hemen canlı canlı toprağa gömen toplumlarda mı dünyaya geldiniz, yoksa bir kızımız olsa diye adak adayan bir ailede mi açtınız gözlerinizi?

Siz doğduğunuz sıralar dünyada savaşlar var mıydı? Korkunun, açlığın, sefaletin kol gezdiği dönemlere mi rastladı sizin doğumunuz? Yoksa siz doğduktan hemen sonra aileniz bir başka yere göç etme telaşında mıydı?

Haberin Devamı

ANNENİZ BABANIZ SAĞ MIYDI

Aile dört gözle sizi beklerken başlarına olmadık bir iş mi geldi? İflas mı ettiler, biri aniden hastalandı ya da öldü mü? Yoksa babanız siz doğmadan sizi terk etti de, siz babasız mı doğdunuz? Terk edip başka çocukların babası mı oldu yoksa dünyayı hepten terk edip dönülmez yerlere mi gitti? Hiç olmazsa biri size dört elle sarılıp bağrına bastı mı?

İlk yedi yılı bu dünyada analı babalı geçirebildiniz mi? Özellikle ilk 1-2 yaşlarınızda anneniz şu ya da bu nedenle sizden bir süreliğine ya da tamamen uzaklaştı mı? Hastalandı da hastaneye mi yattı, babanıza kızıp evi mi terk etti, bir başka ülkeye çalışmaya ya da gezmeye mi gitti? Sahibiniz aniden ortadan kaybolunca siz o zaman ne hissettiniz, bu dünya sizi çok mu korkuttu, hâlâ o korkuları, o güvensizlikleri üzerinizden atamıyor musunuz? Ya da anne babanız boşandı veya biri öldü de siz hayata annesiz ya da babasız mı devam etmek zorunda kaldınız? Ya da anneniz sizi doğururken öldü de, anne yüzü göremeden, sahipsiz mi büyüdünüz?

Haberin Devamı
Herkesin annesi varken annesiz, babası varken babasız büyümek nasıl bir şeydi?

Anne babanız varsa da size anneanne, ya da babaanne mi baktı? Sonra, tam oraya alışmışken, orayı yuva bellemişken, olmadık zamanda sizi oradan çekip alıverdiler mi?

Kardeşiniz ya da kardeşleriniz o evde daha mı çok sevildi, sizden daha mı başarılı oldular?

Ailenizden birileri sizi aşağıladı mı, sizinle alay edip size olmadık isimler mi taktılar? Bunu aileniz yapmasa bile okulda arkadaşlarınızın diline mi düştünüz? Herkes sizden daha güzel ya da yakışıklıyken siz kendinizi hep çirkin mi buldunuz?

AİLENİZ KAVGA EDER MİYDİ

Çocukken hiç dayak yediniz mi? Yediyseniz, annenizin attığı terlikten mi bahsediyorsunuz yoksa hem canınızı hem de içinizi çok mu acıttılar?

İlkokul öğretmeniniz sizi sever ve beğenir miydi? Okulun itibarlı çocuklarından biri miydiniz yoksa diğerleri sizi aralarına almazlar mıydı?

Anne babanız sık sık kavga eder, bu kavgaların sonu bazen de dayakla mı biterdi? O zaman siz neler hisseder, ne yapardınız? İçlerinden birini korumak zorunda kalır mıydınız?

Kaderimizi anlamanın sırları

Mutsuz, hayata sitemkâr bir annenin ya da babanın çocuğu olarak mı geldiniz dünyaya? Anneniz size sık sık dertlenir, ağlar mıydı yoksa tam tersi o hep sizinle vakit geçirir, sizi dinler miydi?

Derslerinde başarılı, ödevlerini günü gününe yapan bir öğrenci miydiniz, yoksa çok çalışmasa da iyi notlar alabilen biri mi, yoksa hiç biri mi? Yani aile size fırsat verse de okumadınız mı? Neden bir türlü okuyamadınız? Gerçek nedeni biliyor musunuz? Haylazlık işte, deyip geçmeyin. Bunun altında yatanları sorun kendinize.

Aileniz her yıl sizin doğum gününüzü kutlar, bayram, yılbaşı gibi özel günlerde bir araya gelir miydiniz? Aileniz sizin de o evde yaşadığınızın farkında mıydı?

Ne çok soru sordum değil mi? Ben bile yazarken sıkıldım. İnsanları acaba sorularımla çok mu bunalttım dedim ama inanın bıraksanız daha neler soracağım, neler...

Kaderimizi anlamanın sırları

İNSAN OLMAK KOLAY MI?

Hem her şeyi bilecek, anlayacak kadar akıllı olacaksınız, içiniz bir an önce doyurulmak isteyen arzu ve isteklerle dolu olacak, hem de toplu halde yaşamayı sevdiğiniz için bu arzuların çoğunu yok sayacak, bastıracaksınız. Her gün bir yenisi konan kurallara uyacak, o da yetmezmiş gibi vicdanınız en küçük yanlışınızda sizi affetmeyip durup durup vuracak başınıza.

Hem koca bir dünyanın efendisiyim ben diyerek gerine gerine gezecek, diğer canlılara dudak bükecek, burnunuz düşse eğilip almayacak, hem de küçücük imalı bir bakışla bile yüreğiniz paramparça oluverecek.

Vahşisiniz aslında. İçin için hepiniz biliyorsunuz bunu ama topluma çıkınca iki dirhem bir çekirdek, dünyanın en uysal en evcil hayvanı gibi davranacaksınız.

Böyle yazınca, yani insana hayvan deyince, duraksadım. Sahi bizler de o hayvanların bir türü müyüz yoksa yaratılan en kutsal varlıklar mıyız?

Hani biraz önce sordum ya, insan olmak kolay mı diye... Soruları okudukça, bu soruları bir kere de kendinize sordukça, insan olmanın hiç de kolay olmadığını gördünüz mü? Sık sık içinize irili ufaklı hançerlerin saplanıverdiğini hissettiniz mi? Çok mu acıdı içiniz?

Bunlar da yetmezmiş gibi, hem ölümlü olduğunuzu bilecek, hem de hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayacak, çalışacak, biriktirecek, daha fazlasını isteyecek, hiçbir şeye doyamadan da gideceksiniz.

KENDİNİZE HOŞGÖRÜ GÖSTERDİNİZ Mİ

Hem korkacak hem de bir şeyleri korka korka yapmadan da duramayacaksınız. Kiminin ayağı taşa değse aklınız çıkacak, kiminin gidip gözünü oyacaksınız. Kimini baş üstünde taşıyacak, kiminin üstüne basıp geçivereceksiniz.

Kimi size iyi diyecek, size bakarken gözlerinin içi gülecek, kimi arkanızdan söylemediğini bırakmayacak.

Olacak o kadar... Sonuçta efendilerin de sorunları, yanlışları olabiliyor demek ki...

Her şeye rağmen kendinizi affettiniz, başkalarına gösterdiğiniz hoşgörüyü kendinize de gösterdiniz mi? (Aman burayı atlamayın. Kendi hoşgörümüze hepimizin öyle çok ihtiyacı var ki...)

Çocukluktan çıkıp biraz aklınız başınıza gelir gibi olduğunda, hep merak edeceksiniz kaderinizi. Nasıl olsa olmaz ama diyerek hayaller kuracaksınız. Kimini kıskanıp, kimine imreneceksiniz. Yıllar sonra kurduğunuz hayallerden daha büyüğünü hayat size verince, bir zamanlar, nasıl olsa olmaz diyerek kurduğunuz hayalleri unutacaksınız. Kavuşunca biten aşklar gibi, hakkını vermeyeceksiniz o hayallerin.

Ya da bütün hayaller hayal olarak kalacak. Herkes vuslata ererken size hasret düşecek.

Aşkın, tutkunun her çeşidi dönecek nefrete. Bir yandan kendinize kızacaksınız, bir yandan size hep haksızlık eden, herkese açtığı kapıları bir türlü size açmayan, kıymetinizi bir türlü anlamayan dünyaya. Öbür tarafa giderken bir gözünüz kapalı da olsa biri mutlaka açık gidecek.

KADERİMİZ DOĞDUĞUMUZ EVLERDE YAZILIR

Şimdi gelelim size yazının başında sorduğum sorulara.

Çocukken çok merak ettiğiniz kaderiniz aslında o sorulara verdiğiniz cevaplarda gizli.

Doğduğunuz evde sizi kucağına alanların gözlerindeki bakışta gizli.

Yaşadığınız toprakların, kenarında dolaştığınız nehirlerin, göllerin, denizlerin dalgasında gizli.

İştahla yediğiniz ya da yemeye çekindiğiniz o ekmeğin burnunuza gelen kokusunda, o ekmeği size veren elin şefkatinde, merhametinde ya da merhametsizliğinde gizli.

Yaşadığımız ülke insanlarının kalplerindeki mühürlerde, yasalarda, kurallarda, ayıplarda, günahlarda, yaşadığımız çağın alışkanlıklarında, bizlere getirdiği yeniliklerde gizli.

Yoksulun çocukları kulübesinde aç yatarken, derde deva, hastaya şifa bulamazken, zenginin attığı çöpte gizli.

Kimi en iyi kolejlerde okurken, dağ başında okula ıssız yolları aşarak giden çocuğun yarısı yırtık ayakkabısında gizli. Ancak... Hayat o kapıları hangisine açacak derseniz, o da kırılan ya da kırılmayan umutlarda gizli.

En çok da o çocukları dünyaya getiren ana babaların gözlerindeki bakışlarda gizli...

Kaderimiz hep bir yerlerde gizli ama sandığımız kadar uzakta değil, gözümüzün önünde, kişisel tarihimizde, geçmişimizde gizli.

Kaderimiz aslında doğduğumuz evlerde yazılır. Önce o evler, sonra da içine girmeye çalıştığımız toplum yaralar bizi. O yaralarla büyür, sonunda o yaraların bizi götürdüğü yere gideriz.

İşte çocukken alınan o kalp yaraları kimimizi abad eder, kimimizi de berbat.

Marifet kaderimiz güzel olmasa da, hayatın bize kapattığı kapılara yeni bir anahtar uydurabilmekte...

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
‘Sen bir hiçsin’
#Kadına Yönelik Şiddeti#Güneydoğu Anadolu#Psikolojik Şiddet
Ekim 09, 2021 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, bugün yine beni çok etkileyen gerçek bir yaşamöyküsünü daha sizlerle paylaşmak istiyorum. Güneydoğu Anadolu kültürü içinde “Sen bir hiçsin” mesajıyla büyüyen Öznur’un hikâyesi bu.
Hikâyeyi sizlere Öznur’un ağzından anlatacağım.

KADIN ERKEK FARK ETMİYOR

Ben, Güneydoğu Anadolu’nun bir ilinde dünyaya gelen ve oranın kültürüyle büyütülen, 23 yaşında bir kızım. Şu anda üniversite öğrencisiyim. İnşallah okul bitince öğretmen olacak ve yıllardır hayalini kurduğum hayata kavuşacağım.

Bu kültürde büyümek erkekler için büyük bir şansken kızlar içinse büyük bir şanssızlık. Gerçi burada yetişen erkeklere şanslı desem de, onlar da hayatın gerçek yüzünü tanımadan yetişiyor ve sonunda bizim gibi onlar da mutsuz oluyorlar.

Biz kızlara gelince, doğduğumuz günden itibaren bize verilen en önemli mesaj “Sen bir hiçsin” oluyor. Bizler insan kategorisinde bile değiliz. Aşağılık mahluklarız. Sanki bizi hiç istemeyen, hep reddeden bir dünyaya zorla gelmişiz. Bizim varlığımız bile onlara batıyor ve bizi görmek bile istemiyorlar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
İsterseniz hikâyem annemden başlasın.

‘BEN SİZE KIZI VERDİM GİTTİ’

Annem genç kızlığında çok güzelmiş. Evlerine her gün görücüler gelir, bu kızı hangimiz kapacağız diye birbirleriyle yarışırlarmış. Annem bir süre gelenleri istememiş. Oysa aile, kızlarını bir an önce birine verip ondan kurtulmak derdindeymiş. Dedem giderek kızmış bu işe. “Ne bu böyle... Her geleni geri mi çevireceğiz? Ben seni bir an önce birine vereyim de gör” diyerek söylenmeye başlamış.

Tam da o sıralarda eve bir görücü daha gelmiş. Yani babam... Oysa gelenlerin niyeti bu kadar methedilen kızı sadece görmekmiş. Dedem, onlar daha istemeden “Ben size kızı verdim gitti” deyince herkes şaşırıp kalmış. Kimse bir şey diyememiş. Oysa görücü gelenler, Sakıp Ağa kızı zaten bize vermez ama hiç olmazsa kızı görmüş oluruz, diyerek gelmişler eve.

Derken dedem böyle deyince gelenler çok sevinmiş, annemin ağlamaktan gözleri şişmiş ama hemen düğün dernek kurulmuş ve annem hiç istemediği o eve gelin gitmiş. Dedem de insanların bakmaya kıyamadığı ama onun bir an önce defolup gitse de kurtulsam dediği kızından kurtulmuş.

Ben küçükken hatırlıyorum. Babam annemi dövmez, kadıncağıza adeta öldürmek için vururdu. Onun yaptığına kadın dövmek denemezdi bence. Ancak birini öldürmek niyetindeyseniz öyle vurur, öyle tekmeler, en çok canını acıtacak yerlerini bulup öyle saldırırsınız. Annemse korkudan büyüyen gözleriyle “Ne olur yapma, kulun köpeğin olayım vurma” diye yalvarır dururdu. O yalvardıkça babam iyice celallenir, daha çok girişirdi anneme. Ben de o korkunç manzaraya öylece bakardım. Kim bilir kaç yıl baktım ben onlara... O kadın nasıl ölmedi de yaşadı, hâlâ inanamıyorum.

Haberin Devamı

‘Sen bir hiçsin’

‘ETİ SENİN, KEMİĞİ BENİM’

Sonra ben doğmuşum, yani babamın bir kızı olmuş. Erkek adamın kızı olmaz ama ben olmuşum işte... İstenmeyen misafir yani...

Sonunda annem, istenmediğini bile bile mecburen babasının evine sığınmış. Bu sefer de babasına yalvarmış. “Kulun kölen olayım baba, beni o eve geri gönderme. Bu adam beni de kızımı da öldürecek” demiş. Dedem ne yapmış? Kızını kolundan tuttuğu gibi gidip kocasına elleriyle teslim etmiş. Belki “Eti senin, kemiği benim, gelinlikle girdiği evden ancak kefenle çıkar benim kızım” bile demiştir.

Dedem kızını hemen geri getirince, babam iyice coşmuş. Annem her gün öldüresiye dayak yerken dedem bir gün bile arayıp sormamış kızını.

Haberin Devamı
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
by Taboola
Ben biraz büyüyünce dedemin şöyle dediğini gayet iyi hatırlıyorum: “Kadın dediğin kocasından boşanamaz. Boşanmak haramdır.” Yani babam o zamanlar annemi öldürse haram değil ama annem boşanırsa, işte o haram.

Babamın gösterdiği o ağır şiddet karşısında annemin canı öyle yanardı, öyle bir inlerdi ki, duyanın içini titretir, sanki o dayağı kendi yiyormuş gibi çok korkuturdu. Masumlar Apartmanı’ndaki Gülben gibi benim de annemin o hallerini izledikçe, o korkutucu sesleri duydukça altımı ıslattığım çok olmuştur.

Biz küçükken babam bizi de döverdi ama annemi dövdüğü gibi değildi. Bizi sadece döverdi. Keşke hep bizi dövseydi de biz annemin o hallerini hiç görmeseydik.

Haberin Devamı

Hani insan ölürken hayatı film şeridi gibi gözünün önünden geçermiş derler ya, ben ölürken sadece o sahneleri göreceğim. Her şeyi unutsam da, onları unutmak mümkün mü?

Şimdi 23 yaşındayım, üniversite öğrencisiyim ama hâlâ babamdan dayak yemeye devam ediyorum. Umarım bu dayakları bir süre sonra evlendiğim adamdan da yemem.

Hikâyem hâlâ bitmedi.

‘ERKEKTİR, BIRAK DÖVSÜN’

Benden iki yıl sonra annem bir oğlan doğurmuş. Böylece babam da muradına ermiş, yani oğlan babası olmuş. Biz erkek kardeşimle beraber büyüdük. O küçük de olsa bana vurdu, kırdı, dövdü ama hiç sesimi çıkaramadım. Hatta o bana vururken annem elimi tutar, “Bırak kızım, o erkektir. Erkekler dövünce rahatlar, bırak dövsün” derdi. Düşünebiliyor musunuz, bunu bana babamdan çok annem derdi. Ben de o yaşımda bile, acaba bu işkencelerden, dayaklardan sonra annem kafayı mı üşüttü, derdim. Meğer üşütmemiş. Sadece annem değil, o yöredeki çoğu kadın böyle düşünür, böyle dermiş.

Haberin Devamı

Bu garip bilmeceyi bu yaşa geldim, hâlâ çözemedim. Öldüresiye dövülen sen değil miydin anneciğim? Hiç olmazsa sen bana arka çıksana... Ama çıkmadı. Oğlan kardeşim bana acımasızca vururken o, kaçmamı engellemek için elimi tuttu. Yani o yaşımda bana, bir erkekten nasıl dayak yeneceğini bizzat yaşatarak öğretti.

Babam zaten kardeşim beni döverken gelip kulağımdan tutup yere çalardı beni. Sen kızsın, kardeşinle nasıl kavga edersin der, sonra bir de o döverdi beni. Erkek dediğin döver de söver de... Kızlara düşen onlara itaat etmek, ona verilen emirleri yerine getirmektir, derdi. Olan ve olmayan her şeye, sorgusuz sualsiz itaat etmek zorundaydık yani. Ay ne zordu o evlerde kız olmak...

‘Sen bir hiçsin’

MEZAR GİBİYDİ BİZİM EV

Gelelim bizim ruhsuz evimize... Bizim evimiz, eğer babam annemi ya da biz kızları dövmüyorsa hep çok sessizdi. Çıt çıkmazdı evde. Ölü gibiydi, mezar gibiydi bizim ev. Ruhsuzdu işte... Ben de o ruhsuz evin kızıydım. Annem eğer o gün dayak yemiyorsa, babama ve bize yapması gerekenleri yaptıysa odasına girer ve saatlerce ağlardı. Annem deyince aklıma o dayak sahnelerinden sonra, odasına çekilip ağlayan, hıçkırıkları kulağımıza gelen, gözü yaşlı bir kadın gelir.

Hadi babamız babalık etmedi ama biz anne de göremedik. Bizim ne annemiz oldu, ne de babamız. O evde fazlalık olduğumuzu bilerek, kimseye görünmeden, ayak altında dolaşmadan, kimseyle konuşmadan yaşamaya çalıştık.

Bizi sevmeye, bizimle ilgilenmeye hiç vakti olmadı annemin. Bir kere beni kucağına aldığını, sevip okşadığını, bana kızım dediğini hatırlamıyorum.

Sofrada yemek yemek bile işkenceydi benim için çünkü korkudan öksüremezdik bile. Yemekte öksürürsek çok kızardı babam. Peçeteye burun silemez, asla sümküremezdik. Çünkü bizden çıkan her türlü ses babamı çok rahatsız eder ve o zaman bizi fena halde azarlardı. Yemekte öksürüğüm geldiği zaman korkudan öksüremediğim için bazen nefes alamaz, boğulacak gibi olurdum. Bari kalkıp içeri odaya gidebilsem, orada öksürebilsem, nefes alabilsem ama o da yasak. Babam sofradan kalkmadan kimse yerinden kıpırdayamazdı.

Şimdi bana huy geldi, sinema, tiyatro filan gibi kalabalık ve sessiz yerlerde öksürüğüm gelir de öksüremem ve boğulurum diye çok korkuyorum. Şimdilik oralara gidemiyorum.

BİRBİRİMİZLE KONUŞAMAZDIK

Bu babamı da bir türlü anlamış değilim. Sen hayatın cilvesiyle gidip memleketin en güzel kızını almışsın. Herkesin gözü sende kalmış. Sen kendine aynada hiç bakmıyor musun? Bari biraz sevinsene, o kadının kıymetini bilsene... Ne gezer... Belki de, aşağılık duygusundan mı böyle yaptı acaba?

Evde kavga yoksa bizim ev hemen mezara dönerdi. Sadece evdeki sineklerin vızıltısını duyardık. Şimdi nerede bir sinek vızıltısı duysam, içim hop eder. Evde miyim, diye korkarım. Kimseden ses soluk çıkamazdı. İnsan evde annesiyle, kardeşleriyle ıvır zıvır da olsa konuşmaz mı? Biz konuşamazdık. Babam sabahları geç saatlere kadar uyurdu. O uyurken haddine düştüyse evde konuş ya da öksür. Böyle bir şey hiç yaşanmadığı için kalksa bize acaba ne yapardı, bilemiyorum.

İnanmayacaksınız ama ben on yaşına kadar doğru dürüst konuşamazdım. Konuşmayı hiç öğrenemedim ki... Kimse benimle konuşmadı ki... Benim varlığımdan kimsenin haberi yoktu ki... Okula giden kızların çoğu zaten benim gibiydi. Öğretmenler bu durumu yadırgamazdı. On yaşından sonra yavaş yavaş konuşmayı öğrendim. Okuduğum kitapların da bu konuda çok yardımı oldu bana.

Hiç olmazsa okula gidiyor olmak en büyük umudum olmuştu o zamanlar. Orada benim gibi ailelerin hiç görmek istemediği birkaç kız daha vardı. Biz uzaktan bile olsa, birbirimizle hiç konuşmasak da bakışarak anlaşırdık. Bu bakışlarda büyük bir hüznün yanında büyük de bir umut vardı. Okul sayesinde hiç olmazsa belli zamanlarda evlerimizden çıkabiliyor, birbirimizin varlığına tanıklık ediyor, yetişkin birinin yani bir öğretmenin bizi gördüğünü sevinçle hissediyorduk.

Ah o zamanlar keşke o kızlarla tenhalarda bir yerlerde bir araya gelip konuşup dertleşseymişiz. Buna hepimizin öyle ihtiyacı vardı ki... Bizim oralarda pazar günleri insanların bazıları kırlara piknik yapmaya giderdi. Onlara nasıl özenirdim size anlatamam. Yemeklerini bir gün önceden yapar, bütün akrabalar toplanır, çay için semaver, etleri pişirmek için mangal, oyun oynamak için de toplarını alır, kalabalık bir kafile halinde giderlerdi. Bize de arkalarından bakmak kalırdı.

Şimdi büyüdüm. Artık beni götürseler de faydası yok. Pikniğe gitmek o zaman güzeldi.

ZAMANLA DAYAĞA DA ALIŞILIYOR

Bazen de annemin yerinde olmadığım için sevinirdim. Demek oralarda kızları kocaya sefa sürsün diye değil, dayak yesin, hayatı burnundan gelsin diye veriyorlar.

Şimdi büyük şehirde üniversiteye gidiyor, yazları yine memleketime geri dönüyorum. Yaz olacak da yine memlekete gideceğim diye ödüm kopuyor, uykularım kaçıyor ama ne fayda. Sonunda tıpış tıpış gidiyorum. Babam da her zamanki gibi beni dövmek için hiçbir fırsatı kaçırmıyor. Aman ne yapalım, döverse dövsün. İnsan demek zamanla dayak yemeye de alışıyor.

İki yıldır üniversite öğrencisiyim ama henüz hiç sevgilim ya da erkek arkadaşım olmadı. Yani ben hep yalnızım. Diğer kızların hepsinin bir sevdiği var. Gizli saklı da olsa onlarla buluşuyorlar. Ben onlara da imrenerek bakıyorum ama beni kimse beğenmedi.

Bütün erkekler sanki beni aşağılar gibi bakıyor, beni dışlıyorlar, aralarına almıyorlar. Sanki ben akılsız, gerizekâlı bir kız gibiyim. Bu saf diyorlar, hep hor görüyorlar beni.

Neden biliyor musunuz, onlar tok bense açım. Aç olduğumu yüzüme bakan hemen anlıyor. Sevgi açıyım ben, ilgi açıyım. Doymak bilmeyen, bitmeyen tükenmeyen, hiçbir şekilde doyurulamayan bir açlık bu sevgi açlığı. Demek gözümden anlıyorlar ve tabanları yağlayıp kaçıyorlar. Belki de haklılar. Kendini bir hiç gören bir kızı neden beğensinler ki... Ben olsam, ben de beğenmem.

Beni de annem gibi hop diye memlekette birine vermesinler de, ben yalnızlığa da razıyım. Annem gibi kapatır kapıyı ağlarım. Hiç olmazsa döven söven olmaz.

Hep sizi takip ediyorum, yazdıklarınızı okuyorum.

Ama ben artık anladım. Kendi yalnızlığımı bir tek ben doldurabilirim. Belki okudukça, zamanla bunu yapabilirim. Kim bilir... Ama şimdilik onu da dolduramıyorum. Ama ben size bunları yazdıkça biraz ferahladım. Sanki siz karşımda oturuyorsunuz da, ben de size bunları uzun uzun, tek tek anlatıyorum. Siz beni çok dikkatli dinliyorsunuz. Benim için üzüldüğünüzü gözlerinizden anlıyorum gibi... Hayal de olsa yine de artık siz beni biliyorsunuz. Orada bir Öznur var, uzakta, diyorsunuz.

O da yeter.

Teşekkürler canım hocammm...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Öznur’a sorular
#Hikâye#Güneydoğu Anadolu#Kız Çocuğu
Ekim 16, 2021 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, Geçen hafta sizlere Öznur’un acılı hikâyesini yazmıştım. Hatırlarsınız, Öznur henüz çok genç bir kızımız. Üniversite öğrencisi. Ne yaparsa yapsın büyük şehirde, okulda kendini arkadaşlarına kabul ettirememiş, hep dışlanmış ve çok mutsuz. Ondan önceki hafta da size geçmişimizin geleceğimizi nasıl etkilediğini yazmış ve sizlere kaderle ilgili pek çok soru sormuştum. Ve demiştim ki “İşte kaderiniz sizlere sorduğum ve bu sorulara verdiğiniz cevaplarda gizli”.
Şimdi de gelin bu soruları Öznur’a soralım. O daha genç, nasıl bir kader onu bekliyor bilmiyoruz ama hep birlikte bazı tahminler ve çıkarımlar yapalım diyorum. Bunu bir çeşit kendimizin ya da çocuklarımızın geleceğini bir kâhin gibi aşağı yukarı tahmin edebilmek için yaptığımız bir egzersiz olarak da kabul edebilirsiniz.

ANA DİLİMİZ ŞİDDET DEĞİL ŞEFKAT OLSA

İlk sorumuz, nasıl bir coğrafyada dünyaya geldiğinizle ilgiliydi. Öznur, Güneydoğu Anadolu bölgemizin önemli illerinden birinde dünyaya gelmiş. Ben o bölgedeki pek çok ilimizi gidip gördüm. Bazılarında imza günlerine katıldım. Her yeri ayrı güzel, her yeri tarih kokuyor bu bölgemizin. Gezmelere, bakmalara doyamıyor insan. Bir de orada yaşayan kadınlı-erkekli tanıştığım pek çok insan var. Her biri nasıl misafirperver, nasıl sıcacık insanlar anlatamam. Sizi adeta başlarında taşıyor, nasıl ağırlayacaklarını bilemiyorlar. Özellikle gençlerin elleri, kolları kitap dolu... Pek çok kitapçı dükkânı, hatta kütüphaneler var. Sanatın her türlüsüne, özellikle müziğe de çok meraklılar, kimi çalıyor, kimi söylüyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Öznur’a sorular

HÜZÜN KOKUYORLARDI

Dikkatimi çeken bir şey daha vardı yaptığım bu gezilerde... Belki de ülkemizin en güzel kızları, en yakışıklı erkekleri oralarda yaşıyor. Annem eskiden birini beğendiği zaman, “Allah’tan sürmeli” derdi. Gerçekten de doğuştan sürmeli hepsi. Kaşlar, gözler her birinde dikkat çekecek kadar güzeldi.

Bir başka özellikleri de hemen hepsinin derin duygulara sahip olmasıydı ama bu duygular sanki en çok hüzün kokuyordu. Ve ben her birine baktıkça, gülerken bile, gözlerindeki bu derin hüznü hep hissettim.

Peki ama sen bunu nasıl hissettin diye soracak olursanız, hüznü tanımayan insan nasıl hissetsin bunu... Demek ki ben de bu duyguyu çok iyi tanıyorum.

‘BU MÜZİĞİ ANLAMIYORUM’

Böyle yazınca aklıma öyle bir şey geldi ki, birkaç satır da olsa Öznur’a ara verip mutlaka onu yazmak istedim.

Haberin Devamı

Bir akşam bir dost toplantısına yıllarca Amerika’da yaşamış biri de katılmıştı. Aramızda ünlü müzisyenlerimizden biri de vardı. Söz bizim ülkemizdeki hüzünlü, bol acılı şarkılara, türkülere geldi. Durdu, durdu, sonra şöyle dedi: “Ben bu ülkede yapılan pek çok müzik türünü çok beğeniyorum ama bir kısmı bana hiç hitap etmiyor. Siz onlardan ne anlıyorsunuz, onu da bilemiyorum.”

Ben hariç herkes onu soru yağmuruna tuttu ama ben anladım onu. Anadolu’nun kokusunu içine çekmeyen, başka bir ülkenin kültürüyle harmanlanmış biri ne anlasın bizim bol acılı müziğimizden. Onlar hedefe keyfi, coşkuyu, mutluluğu koymuş artık. Kapı gıcırdasa, tencere tıkırdasa, büyük kalabalıklar hep birden eller havada yapıp avazları çıktığı kadar bağırıyor ve coşuyorlar. En çok bir aradayken eğleniyor, bütün kurtlarını döküyorlar.

Haberin Devamı
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
by Taboola
TEK DERTLERİ EĞLENMEK

Düşünüyorum da yine annemden sık duyduğum bir söz geliyor aklıma. Onlar ununu elemiş, eleğini de duvara asmış bir ülkenin çocukları. Dünyanın en zengin, en gelişmiş, hatta dünyaya patronluk eden ülkesinde dünyaya gelmişler. Tek bir dertleri var, o da eğlenmek. Ama derseniz ki, sen de orada doğmak, orada yaşamak ister miydin, cevabım kesinlikle hayır olurdu. Ben ülkemden de, yaşadığımız coğrafyadan da, bizim kültürümüzden de çok memnunum. Ancak keşke artık daha uygar bir ülke haline gelebilsek, birbirimize karşı sevgili olduğumuz kadar saygılı da olabilsek. Kimse bizim hakkımızı yemese, biz de kimsenin.

Yolda yürürken kaşları çatık değil, gülümseyen insanlar görsek, birbirimizle hep selamlaşsak. Bütün çocuklarımızı en iyi şekilde eğitebilsek, parası çok olanı değil, eğitimi yüksek, ülkeye faydalı insanları başımızda taşısak. Birbirimizi sürekli eleştiren, kıran, döken değil hep öven, yücelten insanlar olsak. Televizyonlarımızı açtığımızda, haberleri izlerken Büyük Millet Meclisi’mizden baş-
layarak, o gün yaşanan kavgaları, birbirlerine söyledikleri hakaret dolu, aşağılayıcı sözleri, bitmez tükenmez kazaları, vahşetleri, işlenen kadın cinayetlerini, tacizi, tecavüzü değil de, sevgiyi, barışı, ülkemizdeki insanlara dünyanın verdiği ödülleri, bilim insanlarımızın başarılarını, sanat hayatımızdan başlayarak ülkemizdeki yepyeni gelişmeleri görsek.

Haberin Devamı

Bunlar da benim hayallerim işte... Ama bu hayalleri yazarken bile yüzümdeki gülümsemeyi siz değilse bile ben fark ettim.

İÇİNE DOĞMAK FARKLI

Şimdi tekrar bizim Güneydoğu Anadolu bölgemize geri dönecek olursak, ben oralarda çok güzel şeyler gördüm ama demek ki kapalı kapılar arkasında işler değişiyor. İnsanın uzaktan gördüğüyle, içine doğması bir olmuyor. Teknoloji, oralarda da en üst seviyede kullanılsa da bazı alışkanlıklardan hâlâ vazgeçemiyor insanlar. Kadınlar ve çocuklar acımasızca dövülüyor, aşağılanıyor, kız çocuklara ise fazlalık gözüyle bakılıyor.

Ancak bu kadar aşağıladıkları kız çocuklarını da okutmaktan vazgeçmiyorlar. Bunu da biraz hayret biraz da sevinçle karşıladım doğrusu.

Haberin Devamı

Oradaki her evde durum böyle değil. Bundan eminim çünkü o bölgeden çok hastam oldu. Benim hastalarım bana her türlü acılarını anlatırlar. Bu derece vahşet her evde yaşanmıyor ama demek ki hâlâ bunu yaşayan evler var, o evlerde kadınlar, kızlı-erkekli çocuklar var.

ŞİDDET İLİĞE İŞLİYOR

Babası annesini öldüresiye ama gerçekten öldüresiye döverken bir çocuğun neler hissedebileceğini hiç düşündünüz mü? Düşünmediniz ise bile lütfen şimdi gelin hep birlikte düşünelim. Çocuksunuz, hem de kız çocuğusunuz. Yaşınız belki bir, belki iki, üç, dört, beş ya da altı. Belki biraz daha büyüksünüz. Zaten üniversiteye gidene kadar her yaşta o evdesiniz ve o sahnelere her yaşta tanık oldunuz.

Babanız arada bir sizi de dövüyor zaten yani şiddeti hem görerek, hem de bizzat yaşayarak tanıyor, öğreniyorsunuz. Şiddet iliklerinize kadar işliyor siz çocukların.

Benim babam ne bizi dövdü, ne de annemi. Hatta bize kötü söz bile hiç söylemedi. Her zaman rahmetle, sevgiyle, gururla anıyorum onu. Ben çocukken her evde babalar böyle zannederdim. Meğer bu, ne büyük bir şansmış!

Öznur’a sorular

KORKU HİÇ GİTMİYOR

Ben şiddeti hastalarımdan dinleye dinleye, onların yaşadığı acıları paylaşa paylaşa, televizyondaki şiddet haberlerini izleye izleye öğrendim. Ama kendim bunu yaşamadığım için şiddet bana çok yabancı. Belki de şiddet yaşayanları yakından tanıdıkça, onların yaşadığı acıyı, kalplerindeki kapanmaz yaraları gördükçe, o acıları hepsiyle tek tek paylaştıkça şiddete karşı kendi çapımda savaş açtım.

Şiddeti yaşayanın ya da çocukluğunda buna yakından tanıklık edenin kalbi yara alıyor.

Henüz çok çaresiz o çocuklar şiddet karşısında nasıl korkuyorlar, elleri ayakları nasıl titriyor, gözleri korkudan büyürken nasıl da saklanacak delik arıyorlar, biliyorum. Bu korku, bu çaresizlik hiç çıkmıyor içlerinden.

İTAAT ETMEYİ BİLECEKSİN

Düşünsenize onların hayatında şiddet çok tanıdık, çok alışıldık bir şey. Öznur bunu bize bütün açıklığıyla anlatmış. Erkek dediğin döver de, söver de... Sen işte böyle bir dünyaya geldin ve bununla yaşamayı öğreneceksin. Bak annen acıdan nasıl da inliyor ama yine de kaçmıyor.

Yine aynı erkek seni sever de, koruyup kollar da. Bak, seni okula o gönderdi, o yedirdi, içirdi, onun parasıyla giyindin kuşandın, sonra da seni üniversiteye yolladı. Evlenirken senin çeyizini o yapacak.

Dövse de sövse de ona itaat etmeyi bileceksin. Bazen çok korkarak, bazen acıdan ağlayıp inleyerek, bazen de bu ortamda mutlu olmayı başararak yaşamayı öğreneceksin.

Peki, kim bu adam, senin baban kim?

Belki de yaşadığınız şehirde sana şu beyin ya da şu ağanın kızı diyorlar. Belki de onun da sevenleri, sayanları var. Annen, bunca dayağa, hayatını tehlikeye atarak katlandı. Demek ki bir gün sevgilin ya da kocan da seni döverse, sen de buna katlanacaksın. Okusan da, meslek sahibi de olsan ne de olsa o senin kocan, o bir erkek. Seni hiç sevmiyor da değil hani, bazen seviyor... Üstelik çocuklarının da babası...

NEDEN BÖYLE YAPIYORUZ

Hatta arada bir çocukları da dövebilir. Sen babandan dayak yerken annen nasıl sesini çıkarmıyorsa, senden küçük erkek kardeşin seni döverken annen nasıl senin elini tutup “Dur kızım, o erkek. Erkekler kızları döverek rahatlar, bırak dövsün” diyorsa, sen de hiç fark etmeden böyle yapacaksın. Ne de olsa hepimiz alışkanlıklarımızla yaşarız. Hep gördüğümüz, hep yaptığımız şeyi yine yaparken, “Neden böyle yapıyoruz?” diye sormak hiç aklımıza gelmez.

Alışkın olduğumuz şeyleri yerken, giyerken, hep aynı yoldan giderken, hep aynı şeylere güler, aynı şeylere ağlarken, hep aynı saatlerde yatıp kalkarken, televizyonda hep aynı programları seyrederken nasıl kendimize sormuyorsak, burada da sormayız.

O evden çıkıp başka çevrelere, başka insanların arasına girdiğimizde bizim gibi olmayanlar çok yabancı gelir bize. Kimine hayranlık duyarız, kiminden hiç hoşlanmayız.

Kalabalık bir davete gittiğimizde şöyle bir etrafımıza bakarız, kadınsak bazı erkekler, erkeksek bazı kadınlar çekici gelir bize. Hiç tanımasak da onlara kanımız kaynar. Hatta etrafta daha yakışıklı erkekler ya da daha güzel kadınlar dururken biz onları değil, bize tanıdık gelenleri çekici buluruz. Bunun nedenini de hiç sormayız kendimize.

BU SEÇİM NASIL OLUYOR

İsterseniz bu soruyu şimdi hep birlikte kendimize soralım. Bu seçimi nasıl yapıyoruz? Neden hepimiz kendi yaralarımızın bizi götürdüğü yerlere gidiyor, çocuklukta yaşadıklarımızı bize yeniden yaşatacak insanları gözünden tanıyor ve başkalarını değil, ısrarla onları seçiyor, onlara âşık oluyoruz?

Bunu başka somut örnekler üzerinden daha kolay tartışabiliriz. Diyelim ki yabancı bir ülkeye gittiniz. Hiç tanımadığınız bir meyve gördünüz ve tadına bakmak istediniz. Eğer o meyvenin tadı, sizin kendi ülkenizde bol bol severek yediğiniz bir meyveyi andırıyorsa, o yeni tanıştığınız meyveyi seversiniz ama hiç benzemiyorsa yüzünüzü buruşturur ve bir ısırıktan sonra yemeye devam etmezsiniz.

HERKES ALIŞTIĞINI ARAR

Geçmişte buna benzer bir şey ben de yaşamıştım. Yıllar önce İsviçre’ye gitmiştim. Oranın yemeklerinin çoğu yabancı geldi bana. En çok pizza yedim çünkü bizim ülkeden pizza yemeye alışkındım. Bir gün, bir manavın önünden geçerken orada “Gel beni al” diye bağıran, yemyeşil fasulyeler gördüm. Hadi dedim arkadaşıma, şunları alıp evde pişirelim. Aldık ve pişirdik ama ikimiz de özenle pişirdiğimiz o yemeği yiyemedik çünkü dıştan çok güzel görünse de tadı hiç bizim fasulyelere benzemiyordu.

Bu işler de böyledir işte. Herkes alıştığını arar.

Şiddette de durum böyledir. Öznur mutluluğu da, korkuyu da, dehşeti de, aşağılanmayı da, önemsiz ve değersiz olmayı da yıllarca o evde yaşayarak öğrendi. Onun dünyası o evdi. Başka dünyalar tanımadı ki...

Yani böyle yaşamak onun ana dili oldu.

Onun kendine biçtiği kimlik, korkmak, aşağılanmak, değersiz olduğunu bilmek, mutluluğu da buralarda bir yerlerde aramak oldu.

Biz şimdi Öznur’u bambaşka bir ortamda yaşatsak ne hisseder, ne yapar acaba?

Önce çok hoşuna gider. Benim manavdaki fasulyeyi çok beğendiğim gibi o da bundan çok hoşlanır, öyle değil mi? Onu çok seven, ona âşık, ona çok değer veren, hakkını yemeyen, onu her yerde öven, yücelten, koruyan, kollayan, onu dinleyen, dertlerine ortak olan, yorulduğu zaman yardımına koşan, onu mutlu etmeye çalışan bir eş mesela...

Bu kız ne yapar? Hadi önce çok hoşuna gitti diyelim ama sonra?

Onun hiç tanımadığı bir dil bu. Kendini bu ortamda çok yabancı hissetmez mi?

O benim kim olduğumu, nasıl aşağılık, nasıl değersiz biri olduğumu bilse beni asla sevmezdi, saymazdı demez mi? Kendini sahtekâr gibi hissetmez mi?

Benim gibi birini sevdiğine, değer verdiğine göre demek ki o benden de betermiş, bana göstermese de aşağılık herifin biriymiş demez mi? Kendi benden üstün olsa, bana böyle değer vermezdi demez mi?

Benimle dalga mı geçiyor, alay mı ediyor, ben ona gününü göstereyim de aklı başına gelsin demez mi?

Ona inanır mı, güvenir mi, onun yanında kendini mutlu hissedebilir mi yoksa yine gidip ona benzeyen birini mi bulur? Zaten kendi fark etmeden gidip öyle birine âşık olmaz mı?

Eğer terk etmez de onunla yaşamaya devam ederse, ilk fırsatta ona yapılan haksızlıkları, aşağılamaları bu sefer kendi o adama yapmaya kalkışmaz mı?

Ne de olsa kadın olduğu için adamı dövemese de – eğer erkek olsaydı, onu böylesine yücelten birini bir bahane bulur, kesin döverdi zaten – elinden geldiği kadar onu aşağılamaz mı?

Hayır, yapmaz diyenleri duyar gibiyim ama inanın yapar. Çünkü şiddet öyle yapışkan ve öyle bulaşıcı bir virüstür ki, bir kere aldınız mı ölene kadar kurtuluş yok ondan. Mümkünse o virüsü hiç almamaya, hele çocuklarınıza hiç bulaştırmamaya çalışın.

KURTULUŞ FARKINDALIKTA

Hiç mi kurtuluş yok diyorsanız, var tabii olmaz mı? Kurtuluş şansı olmasa ben bu kadar yazıyı neden yazıyorum.

Kurtuluş bu konuda farkındalık geliştirebilmekte...

“Psikiyatristler ne yapıyor?” diyorsanız, bizim ülkemizde inanın en çok bununla uğraşıyoruz. Keşke bunu verdiğimiz bir hapla filan düzeltebilsek ama öyle olmuyor. Hem bunun için gelenin hem de biz doktor ve psikologların bu virüsten kişiyi kurtarabilmek için canımız çıkıyor. Zor ve uzun oluyor bu tedaviler. Ama eğer başarır da kişiyi şiddet zincirinin boyunduruğundan kurtarabilirsek ne oluyor biliyor musunuz? Sadece o kişiyi, onun eşini, çocuklarını değil, gelecek kuşağın çocuklarını da kurtarmış oluyoruz bu şiddet zincirinin vahşetinden. Artık gelecek kuşakların ana dili değişiyor.

Ana dilimiz Öznur’dan başlayarak keşke şiddet değil de şefkat olabilse...

Bakın işte o zaman, yukarıda sözünü ettiğim ülkemle ilgili hayallerim vardı ya... Bunların sadece benim hayallerim olmadığını biliyorum. Bunlar ülkemizde yaşayan herkesin hayali.

İşte onlar bile hayal olmaktan çıkıp gerçek olur.

Haftaya görüşmek üzere, Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Gençlerimiz hem mutlu hem de başarılı olsun
#Anne Baba#Salih#Psikiyatrist
Ekim 23, 2021 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, anne baba olmak ne zor değil mi?
Haberin Devamı

Çocuklarımız bizim gözbebeğimiz. İstiyoruz ki onlar hayatın her alanında başarılı olsun, çok sevilsin, sayılsın, geçmişte bizim yapmak isteyip de yapamadıklarımızı yapsın, onlarla hep gurur duyalım.

Kimse onların kılına zarar vermesin, çünkü onlar henüz genç ve hayatı tanımıyorlar. Öyle herkesle de arkadaşlık etmesinler. Arkadaşın kötüsü bizim çocuğumuzu da yoldan çıkarır. Nereye gideceklerine, ne yapacaklarına, hatta ne giyeceklerine bile biz karar verelim. Soğukta üşütmesinler, öyle saçma sapan kıyafetlerle sokağa çıkmasınlar, gece dışarı çıkmak zaten yanlış. Zamanında yatıp zamanında kalksınlar, derslerini hiç ihmal etmesinler.

Hele ki sınav zamanı odalarından bile çıkmasın, masadan hiç kalkmasınlar. O ellerindeki telefonu da almak lazım. Ders çalışıyorum bahanesiyle odada hep telefonla oynuyorlar. Saatlerce bu telefonla ne yapılır Allah aşkına!

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Ben de bu satırları bir anne olarak yazıyorum. Bu yazdıklarımın hepsi benim de kafamı zamanında çok meşgul etmişti. Ancak bu meslekte eskidikçe gördüm ki, bizim bu endişelerimiz bazen çocuklarımıza, gençlerimize çok zarar verebiliyor.

Aslında anne baba olmak zor zanaat... Çocukları tepenize çıkarıp her dediğini yapsanız yemeyip yedirseniz, giymeyip giydirseniz bir türlü, çocuklara ağır bir disiplin uygulayıp her şeye siz karar verseniz başka türlü.

Ancak her şeye rağmen ülkemizde biz anne babalar olarak, imkânlarımız elverdiğince çocuklarımızı en iyi okullarda okutup, gerekirse özel öğretmenler tutup, onlara harika bir gelecek hazırlamaya çalışıyoruz. Onlardan hiçbir şeyi esirgemiyor, yemiyor yediriyor, giymiyor giydiriyoruz. Anneler babalar yeter ki çocukları okusun diye kendi hayatlarından kısıp gerçekten onlar için büyük fedakârlıklar yapıyor.

Hal böyle olunca doğal olarak çocuklarımızdan beklentilerimiz de artıyor. İstiyoruz ki, madem biz bunca fedakârlığa katlanıyoruz, onlar da başını dersten kaldırmasın, gezmesin, tozmasın, televizyon bile seyretmesin, telefonda boş yere vakit kaybetmesin, arkadaşlarıyla buluşup hem boşa para harcamasın hem de haytalık etmesin. Her dediğimizi yapsınlar ki, onlar adına kurduğumuz hayallere onlarla birlikte biz de kavuşabilelim.

Haberin Devamı

Biz ne yapıyorsak çocuklarımız için yapıyoruz zaten ama acaba gerçekten doğru mu yapıyoruz?

Gençlerimiz hem mutlu hem de başarılı olsun

TÜRKİYE İKİNCİSİ SALİH

Yıllar önce genç bir hastam vardı. Liseyi birincilikle bitirmiş, üniversite sınavlarına hazırlanıyordu. Ailesi çok memnundu çocuklarından. Bugüne kadar onları hiç üzmemiş, her yıl onur listelerine girmiş, okulları hep birincilikle bitirmişti. Hem okulda hem de evde çok uyumlu bir çocuktu. Bütün öğretmenler onu sever, aileye onunla ilgili hep güzel şeyler söyler, eve gelince de üstünü başını çıkarır, yemeğini yer, sonra da odasına kapanıp ders çalışırdı. Hatta her gün okula giderken ona verdikleri harçlıkları bile harcamaz, odasındaki kumbara hep dolu olurdu. Oğullarının gelecekte çok büyük adam olacağından emindi aile.

Haberin Devamı
Yatmadan önce dizler için 2 dakikalık basit bir rutin (harika bir fikir!)
Kinzeno
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
by Taboola
Ancak her şey bu kadar iyi giderken tam da liseyi birincilikle bitirdiği yıl illa “Beni bir psikiyatriste götürün” diye tutturmuştu oğlan. Nesi vardı bu çocuğun? Eğer onların oğlu böyle diyorsa, diğer çocuklar ne yapsındı? Asıl o çocukların, o haylaz çocukların ihtiyacı vardı psikiyatriste.

TEBRİKLER YAĞMIŞTI

Sonunda çocuğun ısrarlarına dayanamayıp onu bana getirdiler. Uzun boylu, oldukça yakışıklı bir delikanlıydı Salih. Yakında üniversite sınavlarına girecekti ve bu sınav onu çok korkutuyordu. Zaten son aylarda hiç odasından çıkmıyor, sürekli bu sınava çalışıyor, test çözüyordu. Yemeğini bile annesi odasına getiriyor, geç saatlere kadar çalışıp sabahın köründe kalkıp yine oturuyordu dersin başına.

Haberin Devamı

İlk girdiği sınavda Türkiye ikincisi oldu. Gerçekten büyük bir başarıydı bu. Aile haberi alınca sevinçten havalara uçmuş, eş dost, akrabadan tebrikler yağmıştı. Okul yönetimi bile onunla gurur duymuş, okul binasına “Türkiye ikincisi bizim okuldan çıktı” filan gibi bir şeyler yazıp üzerinde Salih’in resmi olan koca bir pankart asmışlardı.

Gençlerimiz hem mutlu hem de başarılı olsun

AMA SALİH MUTSUZDU

Ama Salih bu durumdan hiç hoşnut değildi. Gazeteciler onunla röportaj yapmak için peşine düşmüş, o ise kaçacak delik arıyor, resminin asılı olduğu okulun önünden geçmeye ödü kopuyordu. Salih herkesin onunla ilgilenmesinden, ona sorular sormasından rahatsızdı. Zaten oldum olası insanlarla ilişki kurmayı, onlarla gülmeyi, eğlenmeyi, gevezelik etmeyi hem hiç sevmez, hem de zaten beceremezdi.

Haberin Devamı

Şimdi yepyeni bir okula başlayacak, hiç tanımadığı insanların arasına girecekti. Okula dereceyle girdiği için hocalar onunla daha çok ilgilenecek, diğer çocuklar ise belki de buna biraz sinir olacaktı. Onunla “Ot” diyerek alay bile edebilirlerdi.

OKULUNU BIRAKTI

Korkarak da olsa okula kaydını yaptırdı ve başladı. Ama bunu devam ettiremedi. Birkaç ay içinde o üniversitede okumaktan vazgeçti. “Aradığımı orada bulamadım, seneye sınavlara tekrar girerim” diyerek okulu bıraktı ve yine eve kapandı. Yeni bir sınav maratonu daha başladı. Oysa o sınava hazırdı zaten. Yeni sınava kadar hemen hiç çıkmadı evden, kalkmadı o masadan. Yemekleri bile yine odasına geldi. Televizyon izlemedi, arkadaşlarıyla buluşmadı, zaten onunla buluşacak arkadaşı da yoktu.

İLK 7 SORU BOŞ

İkinci kez üniversite sınavına girdiğinde bu sefer ilk yedi soruyu okumadı bile, boş bıraktı çünkü bir kere daha dereceye girmek, gazetecilerin sorularını cevaplamak, okulunun duvarlarında kendi resmini görmek istemiyordu. Sınav sonuçları açıklandığında istediği üniversitenin, istediği bölümüne yine çok yüksek puanla girmeyi başarmıştı. Artık bu sefer orada okuyacak ve hayallerine kavuşacaktı.

DÜNYAYI TANIMIYORDU

Onunla o sıralar daha sık görüşüyorduk. Bu gidişle hiçbir yerde aradığını bulamayacağını anlamıştım. Onun aradığı şey o okullarda değil, kendindeydi. Henüz insanlarla sosyal ilişkiler kurmayı, yaşıtlarıyla birlikte gezmeyi, tozmayı, muhabbet etmeyi, sinemalara, kafelere gitmeyi, güzel kızlara bakmayı, onlarla arkadaşlık etmeyi hiç denememiş, hiç öğrenmemişti. Odasına kapanıp ders çalışmak dışında bir hayatı hiç olmamıştı Salih’in. İçinde yaşadığı dünyayı henüz hiç tanımıyordu.

Gerçekten de tahmin ettiğim gibi oldu ve hevesle başladığı okuldan birkaç ay içinde yine vazgeçti. Ne okulu beğendi, ne de hocaları. Hiçbirinin dünyadan haberi yoktu. Hayal ettiği yere onu bu okul asla getiremezdi.

SALİH NE ARIYORDU?

Yok edilmiş, aşağılanmış, ezilmiş ruhunun devasız yaralarını başarılarla sarabilmek, acısını biraz hafifletebilmek, mutluluk, iç huzuru, yaşama sevinci gibi, hiç tatmadığı duyguları yakalayabilmek... Ancak bunları yanlış yerlerde arıyordu. Başarı, sonsuza doğru akan bir nehir gibidir. Hiç kimse o nehrin sonuna ulaşamaz ve ulaşamadıkça da kendini başarılı görüp bunun tadını çıkaramaz.

Gençlerimiz hem mutlu hem de başarılı olsun

Onunla konuşurken bir meslektaşımla konuşuyor gibi hissederdim kendimi. Çünkü her şey gibi psikiyatriyi de çok iyi biliyordu. Ayaklı kütüphane gibiydi. Sadece ders kitaplarıyla yetinmemiş, sanat, kültür, edebiyat ve bilim dünyasını o konuların uzmanıymış gibi anlamış ve öğrenmişti. Ona kalsa dünyada öğrenilecek daha pek çok şey vardı.

Bu kadar çok okuyan, bu kadar çok bilen, çok çalışan, bir genç başka ne yapar ki... Başka bir şey yapmaya fırsat kalmaz ki...

Hem çok biliyor, bu kadar bilmek kendi iç dünyasında onu yüceltirken başkalarını aşağılıyor, bir yandan da bütün bu bilgi hazinesine rağmen hayata bir türlü uyum sağlayamamak, herkes gibi olamamak onu için için yiyor, bu sefer de öfke okları kendine yöneliyordu.

Bu büyük zekâ ve yetenek hayata akamazsa ne yapar? Dönüp kendini imha eder.

BAŞARILARIN KADAR VARSIN

Babası memur, annesi ev hanımıydı. Ancak ailede yıllardır kavga gürültü hiç bitmiyordu. O ailede kimse kimseye fiziksel şiddet uygulamıyordu ancak aralarında olumlu bir iletişim de yoktu. Herkes birbirini aşağılıyor, kızıyor, bağırıp çağırıyordu. Ve Salih’e verilen mesaj hep “Başarıların kadar varsın” oluyordu. Anne babanın yüzünü sadece okuldan gelen onur belgeleri güldürebiliyor, bunun dışında odasından hiç çıkmayan Salih’in varlığının kimse farkında olmuyordu. Aile çocuklarını okutmak için ellerinden geleni yapsa da bir akşam bile sofrada ağız tadıyla yemek yiyemiyorlardı.

O evde sadece Salih değil, herkes mutsuzdu. Hem anne, hem de babanın bütün ümidi evin büyük oğlu Salih’ti. O diğerlerinden daha akıllıydı. Bir gün okuyup büyük adam olacak, böylece o karanlık ev aydınlanacaktı.

Lise bitene kadar bu düzen hep böyle devam etmişti. Onlar çocukları için pek çok fedakârlığa katlanmış ama oğulları da odasından hiç çıkmadan çalışmış, onları hep gururlandırmıştı. Üniversite giriş sınavlarında Türkiye çapında başarılı olması ise aileyi sevince boğmuştu. Demek ki yapılan fedakârlıklar boşa gitmemişti.

Ancak aldığı bunca yüksek puana rağmen Salih odalara kapanıp o masadan hiç kalkmayınca şaşırıp kalmışlardı. Artık kliniğe sadece Salih değil anne babası da sık sık gelip duydukları endişeyi anlatıyorlardı. Aradan yıllar geçip de çocuk hâlâ odasından çıkmayınca durumun vahametini anlamışlardı. Vazgeçmişlerdi her şeyden, birbirleriyle kavga etmeyi bile unutmuşlardı. Ne olmuştu bu oğlana, neden herkes gibi okula gitmiyordu bu çocuk? Hem anne hem de baba artık eskisinden çok farklı düşünüyordu. Akşamları hep birlikte sofraya oturmak, oğullarıyla konuşmak, sohbet etmek, arada hep birlikte bir yerlere gitmek istiyorlardı ama Salih bunların hepsini reddediyordu.

Onlarla olmasa bile bari arkadaşlarıyla buluşsa, gezse, tozsa, onlarla yemek yese, sinemaya gitse, hatta eve geç gelse, biz hepsine razıyız ama onun bir tane arkadaşı bile yok, bu yaşa gelmiş bir gencin hiç mi arkadaşı olmaz doktor hanım, diye soruyorlardı bana.

GEÇ SORULAN SORULAR

Bu soruyu sormakta biraz değil, epeyce geç kalmışlardı. Hiç tanımadığı bu hayat Salih’i çok korkutuyordu. “Herkesin kolayca yaptığını ben yapamam ki... Aralarında ne konuştuklarını bile bilmiyorum. Benim gibi birini aralarına almazlar ki... Kendimi uzaylı gibi hissediyorum. Eğer onlar insansa ben değilim, ben insansam onlar değil” diyordu Salih. “Ne şakalarından anlarım, ne esprilerinden. Onlar da benim bildiğimi bilmez.”

Söylediği her şey doğruydu. Salih’in ilgi alanları bile onlardan çok farklıydı. Hem en iyi okulları bitirse bile alacağı diplomaların ona ne faydası olacaktı. Bir işyerinin kapısından bile girmeye korkan biri için başarılı olmak artık hayal olmuştu.

Odasına kapanıp kitap okumayı, yepyeni şeyler öğrenmeyi bir yaşam şekli haline getirmişti artık. Bir tek o odada korkmadan yaşayabiliyor, tek sevdiği şey olan kitaplara sarılıyordu.

Liseyi bitirene kadar, tam da biz anne babaların hayalindeki çocuktu Salih.

Çok iyi bir öğrenci olmak, çocuğumuzun gelecekte çok başarılı biri olmasına yetmiyormuş demek ki... Çocuklarımız hayatın gerçekleriyle yüzleşmeden, yenilmeden, hırpalanmadan, isyan etmeden, insanlarla ilişki kurma sanatını öğrenmeden, hayatla mücadele etmeden, kendilerini keşfetmeden, ağlamadan, üzülmeden, âşık olmadan, hayatın içinde kendine ait bir dünya kuramadan biz onları ne kadar korusak da, hayatın içinde kendilerine bir yer bulamıyorlar.

HAYATIN KENDİSİ BİR OKUL

Hayat bizden çok şey istiyor aslında. Ders başarısı, bunlardan sadece biri... Her şey mükemmel görünüyorsa zaten orada bir sorun vardır. Biz insanlar eksiğimizle, fazlamızla, yanlışımızla, doğrularımızla bir bütünüz.

Bunun gibi daha pek çok genç ve aile tanıyorum. Kimi üçüncü fakülteyi bitirmiş, kimi yüksek lisans ve doktora üstüne doktora yapma peşinde. Dıştan bakınca çok normal, çok başarılı görünseler de, hayatla tanışmayı, hayatın içine girmeyi geciktirebilme peşinde çoğu.

Bir yandan da biz anne babalar çocuklarımızı iyi yetiştirelim derken aslında onları ihmal ediyoruz. Hayatın hiçbir güzelliğini onlarla paylaşamıyoruz. “Hadi ders çalış” diyerek odalara kapatıyoruz çocuklarımızı. Bazılarımız ise yarış atı gibi görüyor onları.

Bir de sık sık onlara ettiğimiz sitemler var. Yıllardır onlar için yaptığımız fedakârlıkları bir bir sıralıyoruz yüzlerine. Borçlandırıyoruz çocuklarımızı. Hep biz konuşuyoruz, onları pek dinlemiyoruz.

Çocuklarımızı sadece biz anne babalar değil, bazı öğretmenlerimiz de çok sıkıştırıyor. Dışa dönük, daha sosyal çocukları pek tercih etmiyor, hatta sıkça onları eziyor, gururlarını kırıyorlar. Oysa bir gencin ortalık yerde gururunu kırmak, ona kurşun sıkmak gibidir. Onların kaderini etkiler.

Tabii ki çocuklarımızın aldığı eğitim, okul başarısı her zaman çok önemlidir ama onlara arada bir özgürlük tanımalı, yeni yaşam alanları sunmalıyız. Hayat, yaşanmadan öğrenilmiyor. Zaten hayata atıldığımızda diplomalarımızdan çok insan ilişkilerindeki başarımız, yeniliklere adapte olabilme yeteneğimiz daha önemli olabiliyor.

Çocuklarımıza önce sağlıklı, huzurlu, mutlu, hem kendiyle hem de çevresiyle barışık ve iyi insan olmayı öğretelim diyorum. Hayat sadece kitaplardan öğrenilmiyor. Hayatın kendisi bir okul zaten.

Çocuklarımızı bundan mahrum etmeyelim...

Haftaya görüşmek üzere...

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kadınlarımızı öldüren hasta adamlar
#Kadın Cinayetleri#Paranoid Bozukluk#Kadına Yönelik Şiddet
Ekim 30, 2021 06:299dk okuma
Paylaş

Merhaba sevgili okuyucularım,
Haberin Devamı

Ben eğer bugün doktor olabilmişsem, üzerinde yaşadığım topraklara vatanım diyebiliyorsam, kitaplar çıkarmış, hatta bir gazetede sizlere istediğim konuda köşe yazıları yazabiliyorsam bunu vatanımızın düşman işgalinden kurtarıldıktan sonra 29 Ekim 1923’te ilan edilen Cumhuriyet’e borçluyum.

Eşimi 14 yıl önce kaybetmeme rağmen yalnız ve özgür yaşayabiliyor, seyahat edebiliyor, kendi paramı kendim kazanabiliyor, seçimlerde gidip istediğim partiye oy verebiliyorsam, bunu sevgili Atatürk’ümüz önderliğinde kurulan Cumhuriyet’e ve hayata geçirilen yepyeni ve devrim niteliğindeki kanunlara borçluyum.

Cumhuriyet Bayramınızı kutluyor, Atatürk ve silah arkadaşlarını bir kere daha saygıyla yâd ediyorum.

Bu hafta sizlere uzun yıllardır devam eden hatta giderek artış gösteren kadın cinayetlerinden ve bu cinayetlerin bir bölümünü işleyen hasta adamlardan söz etmek istiyorum.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Kadınlarımızı öldüren hasta adamlar

ŞİKÂYETLER KORUMAYA YETMİYOR

Bir psikiyatrist olarak bu cinayetlerin çoğunun bu hasta adamlar tarafından işlendiğine neredeyse eminim. Medyadan bu cinayetlerle ilgili haberleri okurken ya da izlerken o birkaç dakika içinde bile, katilin hasta bir adam olup olmadığını hissedebiliyorum. Bunu sadece ben değil, birçok meslektaşım da kolayca anlayabiliyor.

Hayatının tehlikede olduğunu fark edip polise başvuran kadınlarımızı ise ya halen yürürlükte olan yasalarımız koruyamıyor ya da var olan yasalar gerektiği gibi uygulanamıyor. Bunu sadece ben değil, hepimiz, her gün görüyor ve duyuyoruz. Kadının şikâyetleri onu korumaya yetmiyor. Sonunda o kadın bütün çabalarına rağmen yine de göz göre göre öldürülüyor.

Daha sonra iş yargıya intikal ettiğinde, o adamların bir kısmının hasta olduğu zaten kısa sürede anlaşılıyor ve doktorlar tarafından bunu belgeleyen raporlar geliyor mahkemeye. Bu hastaların çoğunun cezai muafiyeti vardır. Yani akıl sağlıkları bozuk olduğu için ya hiç ceza almazlar ya da cezaları önemli ölçüde azalır. Teşhis kesinleşirse bir süre devlete ait hastanelerin özel bölümlerinde tedavi görür, bir süre sonra da çoğu serbest bırakılır.

Haberin Devamı

ALINGAN VE ŞÜPHECİ

Biz bu hastalıklara, pek çok değişik formu varsa da genel olarak “Paranoid Bozukluk” diyoruz. Eminim çevrenizde çok hafiften başlayıp dozu giderek artan bu tür hastalıklı insanlar vardır çünkü bu hastalık bizim ülkemizde oldukça yaygındır. Bazen hafif bir kişilik bozukluğu seviyesinde devam eder, bazense tehlikeli bir hastalık haline dönüşür.

Bu insanların en önemli özelliği çok alıngan ve şüpheci olmalarıdır. Eğer bu özellikler çok yoğun değilse bunlar sadece bir kişilik özelliği olarak kalır ve eğer o adamların eşi ya da çocuğu değilseniz, toplum içinde kimseye pek fazla zarar vermeden hayatlarını sürdürebilirler. Ancak evde işler, dışarıdan görüldüğü gibi değildir. Başta eşleri olmak üzere evde yaşayan herkesin hayatını burnundan getirirler. “Şunu giyme, bunu takma, oraya gitme, eve niye geç kaldın, yine neredeydin, dün gece gittiğimiz yemekte o adama niye baktın, senin gözün zaten dışarıda zaten” gibi soruları ve yorumlarıyla eşlerini sürekli bunaltırlar. O evde yaşayan çocuklar da bunlardan nasibini fazlasıyla alır.

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Altın Piyasasında Yeni Dönem Başladı mı?
GCMYATIRIM
by Taboola
ŞİDDET GİDEREK ARTAR

Hastalık boyutuna gelen durumlarda ise kişi artık tamamen kendi yarattığı bir dünyada yaşar ve gerçek dışı düşüncelere saplanır. Özellikle erkeklerde daha sık görülür ve bu hasta erkeklerin de çoğu eşlerinin ya da sevgililerinin onları aldattığını, başka erkeklerle ilişki kurduğunu ya da başka erkeklerin kadını onların elinden almaya çalıştığını düşünür ve zamanla buna sarsılmaz bir inançla saplanır kalırlar.

Bu gerçek dışı düşünceleri nedeniyle beraber oldukları kadınları önce sorularıyla bunaltır, aşağılar, hakaretler eder, döver, söver, kadının söylediği hiçbir şeye inanmaz, kadın ondan uzaklaştıkça da şüpheleri iyice artar. “Demek ki haklıyım, eşim ya da sevgilim beni sevmiyor, beni aldatıyor olmalı ki benden ayrılmaya kalkışıyor” diyerek kadına gösterdikleri şiddeti giderek arttırırlar. Kadının onlardan uzaklaşmasındaki kendi paylarını hiç görmezler.

Haberin Devamı

Kadının polisten yardım istemesi, onu adli makamlara şikâyet etmesi ise artık o hasta adamın şüphelerinde ne kadar haklı olduğunun kanıtı haline gelir. Kadının eşini ikna çabaları işe yaramaz çünkü o adamlar asla ikna edilemez ve onlardan ayrılmaya kalkışan, kendisini aldattığını, namusunu kirlettiğini düşündükleri bu kadınları öldürmek tek hedefleri haline gelir.

Mahkemede hâkime, eşlerinin ya da sevgililerinin uzun süredir onları aldattığını, bu cinayeti de namuslarını temizlemek için işlediklerini söyler ve asla pişmanlık duymazlar. O kadın zaten ölmeyi çoktan hak etmiştir. Asıl haksızlığa uğrayan ölen kadın değil, onlardır. Buna da sonuna kadar inanırlar. Kadıncağız ölmekle de kalmaz, bir de eşini aldatmakla itham edilir. Geride kalan çoluk çocuk ve aile ise işin aslını ya bilir, ya bilmez. Bilse de o kara leke alınlara sürülmüştür artık. Ya çıkar, ya çıkmaz.

Haberin Devamı

YAKININI BİLE ÖLDÜREBİLİR

Bu hasta adamlar sadece eşleri için değil, çevredeki diğer erkekler için de büyük bir tehlike arz eder. Çok alıngan, çok kıskanç oldukları ve bitmez tükenmez aşağılık duyguları nedeniyle yakın çevredeki bütün erkekleri kendilerine rakip olarak görür, eşlerini onlardan kıskanırlar. Eşleri kadar o adamların da her hareketini, her bir mimiğini bile dikkatle takip eder ve bunlardan bir şeyler çıkarmaya çalışırlar. Bu anlamda komşu ya da akraba erkekler, bir de üstelik ondan daha yakışıklı ve gösterişliyse, ondan üstün özellikleri varsa, o adamlara düşman olurlar. Bir süre sonra o adamların kendi karısını baştan çıkarmaya çalıştığına inanabilirler. İşte o zaman da hiçbir şeyden haberi olmayan o masum erkeklerden biri hedef haline gelir.

Bu yüzden kardeşini, yakın akrabasını ya da komşusunu öldüren pek çok hasta adam vardır.

Kadınlarımızı öldüren hasta adamlar

Bundan yıllar önce vahşice işlenen bir cinayeti gazete ve televizyonlar uzun uzun göstermiş, bir süre sonra da katilin eşi, kızıyla birlikte bana gelmişti. Saynur Hanım o zaman 35 yaşlarında, başı örtülü, temiz ve aydınlık yüzlü bir kadındı. Eşi bir sabah her zamanki gibi işe gidiyorum diye erkenden evden çıkmış, akşam eve yine zamanında gelmiş, gece geç saatlerde evlerinin önünden gelen feryatları duyunca hep birlikte kendilerini sokağa atmışlar ve içinde polislerin de olduğu büyük bir kalabalıkla karşılaşmışlardı.

Evlerin arkasındaki kümeste bir erkek cesedi bulunmuştu. O cesedin yan komşuları Mehmet Bey’e ait olduğu anlaşılınca adamın çoluk çocuğunun feryatları mahalleyi ayağa kaldırmış, hemen polis çağırmışlardı.

KİM, NE İSTERDİ Kİ

Mehmet Bey mahallede çok sevilen biriydi. Komşuların çoğu küçük esnafken o devlet memuruydu. Her sabah özenle giyinip evden çıkar, akşam eve zamanında gelir, diğerleri gibi çoluğunu çocuğunu dövmez, sövmez, herkese kibar davranırdı. Bu yönleriyle mahalleye örnek olur, bütün komşular onu sever ve sayardı. Böyle bir adamı kim öldürmüş olabilirdi?

Kimseye borcu harcı da yoktu. Eşi de zaten çok becerikli bir kadındı. O da komşuları tarafından çok sevilirdi. Üstelik adamcağıza ölmeden önce çok eziyet edilmişti. Yani biri onu çekip vurmamış, özel olarak kümesin oraya götürmüş, ne olduysa orada olmuştu.

Polisin yaptığı araştırmalar sonunda Mehmet Bey’in sabah evden çıktıktan hemen sonra Saynur Hanım’ın eşi tarafından hunharca öldürüldüğü ortaya çıkmıştı. Katil de zaten kısa sürede suçunu itiraf etmiş, mahkemede şöyle demişti: “Mehmet yakışıklılığına güvenip kadınlara caka satıyordu. Kadınların da gözü ondaydı ama herif gözünü benim karıya dikti. Yıllardır karımı ayartmak için uğraşıyordu. Benimki baştan herife yüz vermedi ama sonra o da çıktı yoldan. Benim gözümden kaçmaz bunlar. İkisi de beni aptal yerine koydular. Ben de hiç açık vermedim. İkisinin de niyeti belli... Sonunda kafamdan plan yaptım ve o gün bir bahaneyle onu kümesin oraya çektim. Sonra da aldım ayağımın altına, kadınlara nasıl caka satılırmış gösterdim. Herif ölürken bile yaptığını inkâr etti. Doğruyu söylese belki de öldürmezdim ama o ölümü hak etti.”

KORKUYLA YAŞAMIŞLAR

Hem Saynur Hanım, hem de kızı o gün benim klinikteki odamda çok ağladılar. Zaten yıllardır bu adamın onlara etmediği eziyet kalmamıştı. Kadıncağız çocuklarıyla birlikte her şeye boyun eğmiş, o evde hep korkuyla yaşamışlardı. Kocasının çok şüpheci ve kıskanç olduğunu bildiğinden Saynur Hanım evden pek dışarı çıkmaz, eve de hele erkekli misafir hiç çağırmazmış. Yine de perdenin kıvrımlarının sabahki gibi olmadığı, camdan kim bilir kimleri gözetlediği bahanesiyle bile akşamları dayak yermiş. Bu dayaklardan birinde kocasının elinde kalacağından korkarmış zaten ama durup dururken masum bir adamı öldüreceği hiç akıllarına gelmemiş.

“Mahalleli haklı olarak bizim orada daha fazla oturmamızı istemedi. Kocam hapse girince bizim eve ekmek getiren de kalmadı. Şimdi ben iş arıyorum kendime ama benim bir yerde çalıştığımı duyarsa, hapisten çıkar çıkmaz bu sefer de beni öldürür” demişti Saynur Hanım.

12 yaşındaki kızı ise bu olaydan sonra hastalanmış, gece kâbuslar görmeye başlamış, yemek de yemeyince iğne ipliğe dönmüştü kız. Çocukların hiçbiri o evde yalnız kalmayı istemiyor, hepsi de ölmekten, öldürülmekten korkuyordu.

‘BENİM YERİME ÖLDÜ’

O sıralar elimden geldiğince o aileye destek olmaya çalışmış, onları çoluk çocuk sık sık kliniğe çağırmış, her birini tek tek dinlemiştim. Kısa sürede katilin ağır ruh hastası olduğu belirlenmiş ve mahkûmların kaldığı hastaneye havale edilmişti.

Eğer Saynur Hanım, yediği dayaklardan, evde hem ona hem de çocuklara yaptığı işkencelerden bunalıp eşinden ayrılmaya kalksaydı, ki bunu çok düşünmüş, bu sefer öldürülen Saynur Hanım olacaktı. Kadıncağız bir yandan da “O adam benim yerime öldü” diye ağlıyordu.

Ne büyük bir dram, ne büyük bir aile faciası, değil mi? Suçsuz yere bir akıl hastası tarafından öldürülen Mehmet Bey’in ailesinde kim bilir ne acılar yaşandı. Ülkemizde bu tür acıları pek çok aile yaşıyor. Biz haberlerde işin sadece son perdesini görüyor ya da duyuyoruz. Ne başını biliyoruz ne de sonra o ailelerin başına neler geldiğini.

İşte o kadınların çoğu bu hasta adamlar tarafından öldürülüyor ve asıl hedef çoğu zaman bu hasta adamların eşleri ve sevgilileri oluyor.

HEPİMİZİN BOYNUMUZUN BORCU

Akıl sağlığı yerinde olmayan bir adamı, suç işledi diye mahkûm edemezsiniz. Hiç kimse hasta da olmak istemez, katil olup ömrünü cezaevinde geçirmek de. Bu hasta adamların geçmişine baktığımızda onların da çocukluklarında çok ağır şiddete maruz kaldıklarını, ailede hiç sahiplenilmeden, değer verilmeden büyüdüğünü görürüz.

Devlet bu hasta adamları toplumdan izole edebilir, tedavi olmalarını, daha sonra da bu tedavilere aksatmadan devam etmelerini çıkaracağı yasalarla sağlayabilir.

OECD 2019 verilerine göre ülkelerde fiziksel şiddet, cinsel taciz ve tecavüz oranlarının bazıları şöyle:

Pakistan yüzde 85, İran yüzde 66, Türkiye yüzde 38, ABD yüzde 36, İngiltere yüzde 29, Hindistan yüzde 29, Fransa yüzde 26, Almanya yüzde 22, Rusya yüzde 20, Yunanistan yüzde 19, Kanada yüzde 2.

Bu oranlara bir başka gözle bakarsak, Pakistan’da yaşayan her yüz kadından 85’i, Türkiye’de yaşayan her yüz kadından 38’i, Kanada’da yaşayan her yüz kadından sadece 2’si erkekler tarafından dövülüyor, sövülüyor, cinsel taciz ya da tecavüze uğruyor. Demek ki bu oranlar ülkeler arasında çok değişiklik gösteriyor.

“https://kadincinayetleri.org/” verilerine göre ise:

2010-2017 yılları arasında yani 7 yılda ülkemizde 1.964 kadın öldürülmüş. Bunlardan 614 tanesi boşanma davası, ayrılık sürecindeyken şiddet, tehdit ve tacize maruz kalmış. 1.224 kadını ise eşi, eski eşi, sevgilisi ya da eski sevgilisi öldürmüş. “2017’den günümüze kadar kaç kadın öldü, nasıl ve kimler tarafından öldürüldü?” sorusunun netleşmiş istatistiklerini şimdilik bulamadım.

Dünyanın hiçbir ülkesinde sanırım yasalar bu hasta adamları henüz tam olarak durduramadı. Ülkemizde yaşayan kadınlar ve medya son yıllarda bu konuyu sık sık gündeme getiriyor. Geçen haftalarda ben de Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin sayın milletvekili Öznur Çalık başkanlığında toplanan “Kadına Şiddet” komisyonuna davet edildim. Böyle bir komisyonun kurulmuş olması bile beni bu konuda ümitlendirdi doğrusu. Bugüne kadar yapılan çalışmaları öğrendikten sonra ise umutlarım daha da arttı.

Ancak kadın cinayetleri yalnızca psikolojik sorunlar nedeniyle işlenmiyor. İçinde bulunduğumuz sosyoekonomik koşullar nedeniyle benliği zedelenmiş erkeklerin yanı sıra, kadının işgücü piyasasına girişiyle artan gücüne, geleneksel erkeğin tahammül edememesi de bu cinayetlerde önemli bir rol oynuyor.

Konuyla mücadele etmek üzere kurulan sivil toplum örgütleri, vakıflar ve gönüllülerce kurulan dernekler de kadın cinayetlerini durdurabilmek için canla başla çalışıyorlar ancak bu çalışmalar yasalarla desteklenmedikçe kadınlarımızın vahşice öldürülmelerini durduramayacağımız belli. Ben de yıllardır bu acılı hikâyeleri kadınlardan çok kere dinlemiş bir psikiyatrist ve yazar olarak elimden geleni yapmaya; yazmaya, çizmeye, konuşmaya ve televizyon dizilerinde bu konuları sıkça göstermeye ve konunun takipçisi olmaya devam edeceğim. Bu, hepimizin boynunun borcu...

Haftaya yeniden görüşmek üzere,

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Süheyla terk edilmekten çok korkuyor
#Süheyla#Hastane#Travma
Kasım 06, 2021 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Bugün Süheyla’nın hikâyesini anlatacağım size. Bakalım bu hikâyede kendinizden bir şeyler bulabilecek misiniz?
Haberin Devamı

Süheyla yirmili yaşlarda bir genç kız. Üniversiteyi yeni bitirmiş. Ancak gönül ilişkilerinde bir türlü aradığını bulamamış. İlişkilerini ya çabucak kendisi bitirmiş ya da çok sevdiği ve çok bağlandığı erkek arkadaşları tarafından terk edilmiş. O gün klinikte yaşlı gözlerle şöyle başladı söze:

- Erkek arkadaşlarımın hepsi de terk etti beni. Son arkadaşım Tolga güya çok seviyordu beni. Ona öyle inanmıştım ki... İlk tanıştığımız günler beni günde en az on kere arar, nerede olduğumu, ne yaptığımı, o gün dışarı çıkıp çıkmayacağımı sorar, hemen her gün beni mutlaka görmek ister, bu da yetmezmiş gibi mesaj üstüne mesaj atardı. O zamanlar öyle mutluydum ki... Nihayet şansım dönmüştü, Tolga gibi beni çok seven ve her şeyimi düşünen bir erkek arkadaşım olmuştu.

Süheyla terk edilmekten çok korkuyor

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Birkaç ay içinde arkadaşlığımız ilerledi ve artık evlenmeyi düşünür olduk. İşte Tolga’nın annesi tam da o sırada hastalandı. Çok üzüldü çocuk. Tabii ben de çok üzüldüm. Sık sık arayıp annesinin durumunu sordum ama Tolga artık beni eskisi gibi arayıp sormaz oldu. Önce annesiyle ilgileniyor, nasıl olsa arar dedim ama olmadı. İçime bir kurt düştü. Acaba başkasını buldu da bana yalan mı söylüyor dedim. Durumu araştırdım. Gerçekten de hastaymış annesi.

FAZLA ÜZERİNE GİTTİM

- Demek araştırdın!

- Araştırdım tabii... İşte o ara ben aradıkça, Tolga konuşmayı kısa kesiyor, ben seni sonra ararım deyip kapatıyordu. Geceleri bunu düşünmekten uyuyamaz oldum. Gece yarılarına kadar ondan bir mesaj, bir telefon beklemeye başladım. O aramadıkça iyice sinirlerim bozuldu. Başladım ben aramaya. Ama galiba biraz fazla üzerine gittim. Telefonu açmazsa bu sefer de destan gibi mesajlar yazdım. Beni ihmal ettiği için çokça da sitem ettim.

BAŞTAN HER ŞEY İYİYDİ

- Çok sevdiğin birini kendinden uzaklaştırmanın en kestirme yolu önce üzerine gitmek, sonra da bol bol sitem etmek. Sen ikisini de yapmış gibi görünüyorsun.

- Ama beni çok kızdırdı. Zaten sonra da tamamen koptu benden. Yani bir kere daha terk edildim. Beni gerçekten sevse böyle mi yapardı? Daha önceki ilişkilerimde de hep böyle oldu. Ben her önüne gelenle hemen ilişki yaşayan biri değilim zaten. Bu işlerden çok canım yandığı için kırk kere düşünmeden kimseyle arkadaşlık etmem. Beni zor ikna ettikleri için baştan her şey çok iyi gidiyor. Ben de karşımdakinin bana olan ilgisine, sevgisine güvenmeden onlara bağlanmamak için biraz uzak duruyorum. Sonra ne oluyorsa, her şey tepetaklak oluyor ve ilişki bitiyor. Neden hep böyle oluyor, anlamıyorum.

Haberin Devamı

TEK SUÇUM SEVMEK Mİ

- Sen hep aynı şeyleri yaparak farklı bir sonuç mu bekliyorsun?

- Kadir kıymet bilmiyor hocam erkekler. Madem bırakıp gideceksin, ne diye peşimden koşuyorsun? İstiyorum ki beni hiç ihmal etmesin çünkü ben onları hiç ihmal etmiyorum. İki elim kanda olsa sık sık arıyor ya da ona güzel şeyler yazıyorum. İnsan yaptığının karşılığını bekliyor. Ben onları sevdikçe kaçıyor hepsi. Ama benim tırnağım etmeyen kızlara bayılıyorlar. Ne yani, sevmek suç mu? Benim tek suçum onları sevmek mi? İnsan sevdiğini arayıp sormaz mı? Ben arayınca bir de utanmadan “Sabah konuştuk ya” diyor. Hani beni görmeden duramıyordun, sesimi duymadan yapamıyordun... Sana bu kadar mesaj atmışım, sen de bir iki güzel cümle yazıversen ölür müsün?

Süheyla terk edilmekten çok korkuyor

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
DAHA ÖNCE NE YAŞADI Kİ

Haksızlığa uğradığından nasıl da emin. Anlatırken mavi gözlerinden boncuk boncuk yaşlar dökülüyor yanaklarına. Benim söylediklerim hiç ilgisini çekmiyor. O şimdilik sadece kendi iç sesini dinliyor. Bu sorunun altından muhtemelen terk edilme korkuları ve bağlanma sorunu çıkacak. Geçmişinde ne yaşadı ki bunlar Süheyla’yı bu denli korkutuyor?

ANNEM DAYIMLA UĞRAŞTI

- Biraz çocukluğundan, ailenden bahsetsene Süheyla?

- Oralarda bir şey yok hocam. Sorunu oralarda arayacaksanız boş yere aramayın. Döven söven olmadı bizi. Babam özel bir şirkette çalışıyordu. Cumartesi pazarı bile yoktu adamcağızın. Kazandığını eve getirir, annemin eline verirdi. İçkisi kumarı filan da yoktu.

Haberin Devamı

- Demek içkisi kumarı yoktu!

- Zaten akşamları eve yorgun gelir, yemeği yiyince biraz televizyona bakar, erkenden de yatardı. Evin her türlü sorumluluğu annemdeydi. Annem ev hanımıydı. Elinden her iş gelirdi. Ailesi zamanında okutmak istemiş ama annem okumamış. Babamla da isteyerek evlenmiş. Ailesine çok düşkündü. Hele bir alkolik dayımız vardı. Annem bizden çok onunla uğraştı. Babamı da en çok dayımı bildiğinden beğenmiş. Dayım çok üzdü annemi. İki evlilik yaptı, sonuncusuyla da evlenemeden meyhane köşelerinde öldü gitti ama inanın herkesi o kadar bıktırdı ki, anneannem bile onun ölümüne üzülemedi. Üç kızdan sonra doğunca dayımı çok şımartmışlar. Herkes çok düşkündü dayıma. Bu kadar yüz verirseniz olacağı bu zaten. Annem en büyükleri olduğu için hepsine koşturdu kadıncağız ama kıymetini bilen olmadı. O da ayrı.

Haberin Devamı

- Nasıl bir kadındı annen Süheyla?

- Mutsuzdu hocam. Nasıl mutlu olsun ki... Evdeki çocuklarına mı baksın, ondan hâlâ hizmet bekleyen ailesine mi?

DUYGUSAL İHMAL VAR

Demek anne kendi ailesiyle uğraşmaktan çocuklarına pek fazla vakit ayıramadı. Duygusal ihmal var yani... Ama yoğun korkular için bu yetmez. Çoğu zaman altından daha büyük travmalar çıkar.

- Kaç kardeştiniz Süheyla?

- Üç, ben ortancayım. Ben bir yaşındayken annem yine hamile kalmış. İki küçük çocuğu var zaten, hemen bir çocuk daha doğurmak istememiş. Kürtaj yaptırsa çok para. Kendi düşürmeye kalkmış ama az daha ölüyormuş. Çok kanaması olunca hemen hastaneye kaldırmışlar. Epeyce yatmış hastanede. Zor kurtarmış doktorlar. Allah yardım etmiş de annem ölmemiş, biz de öksüz kalmamışız. Bir aydan fazla yatmış hastanede, iki kere ameliyat etmişler.

TRAMVALARIN EN BÜYÜĞÜ

İşte şimdi buldum aradığımı. Bir yaşında bir çocuk için annenin aniden ortadan kaybolması travmaların en büyüğüdür. “Sorunu çocukluğumda aramayın” demişti ama biz bilsek de bilmesek de sorunlarımızın çoğu bize geçmişimizin mirasıdır. Demek bir yaşlarında anne aniden hastaneye yattı, yani sahibi aniden terk etti onu.

Çocuk aklı, ölümü bile sebepten saymaz. Anne yani sahibi bir anda onu terk ediyorsa bundan öyle çok korkar ki, bu korku aradan yıllar geçse de unutulmaz izler bırakır o çocukta. İnsan yavrusu sahipsiz hayatta kalamayacağını içten içe çok iyi bilir.

HASTANEDE YAPAYALNIZ

- Size kim bakmış o zaman?

- Babam anneanneme “Gel de bizde bak çocuklara” demiş ama o dayım yüzünden bize gelememiş. Öyle olunca da bizi oraya götürmüşler ama işin kötüsü ben o ara çok hastalanmışım. Bir ishal başlamış bende, bir türlü durduramamışlar. Bir yandan da ne yesem kusuyormuşum. Çok zayıflamış, bir deri, bir kemik kalmışım. Anneannem de korkmuş, çocuklara bakamadın derler diye. Dayım zaten başının belası. İşte o ara beni de bir hafta hastaneye yatırmış, serum filan takmışlar, iğneler yapmışlar.

- Hastanede kim bakmış sana?

- Doktorlar.

- Aileden kim varmış başında?

- Bilmem, arada bir anneannem gelip gitmiştir belki.

BEDEN DİRENCİ DÜŞER

Daha ne olsun, diyorum içimden. Annesiz kaldığın yetmezmiş gibi bir de hastane ortamında yapayalnız kalmışsın. O yaşta çocuklar aniden annesiz kalırlarsa önce beden direnci aniden düşer, çocuk yemeden içmeden kesilir, hızla kilo kaybeder, büyüme durur. Hatta bu yüzden hayatını kaybedenler bile olur.

Yabancı bir ortam ve anne ortalarda yok! Çocuğun o dönemde yaşadığı korku, güvensizlik, önce o çocuğu çok huysuz yapar. Sürekli ağlar, uykuları bozulur. Annenin geri dönmesi geciktikçe bu sefer beden tepki vermeye başlar. Süheyla belli ki o dönem hastanelik olacak kadar korkmuş.

Çocuğa çok uzun gelen bu ayrılıktan sonra anne gelse bile çocuk artık o eski çocuk değildir. Önce ağlar, mızmızlanır, sonra bedeni hastalanır, en sonunda ağlaması da durur, sesi soluğu kesilir çocuğun. Bütün duyguları sanki buzdolabına konmuş gibi donar kalır. Anne geri döndüğünde buna sevinmeyi bile bilmez. Ondan uzak durur ve bu terk edilmeyi hiç unutmaz. Artık ne anneye güveni kalmıştır, ne de hayata. İsyan edecek kadar bile umudu kalmamıştır.

Bazı anneler geri döndüklerinde çocuklarına gösterdikleri ilgi, sevgi, şefkatle bunun üstesinden gelmeyi başarır. Çocuğunu sadece sevmekle kalmaz, ona ne kadar değer verdiğini, mecbur kalmadıkça onu asla terk etmeyeceğini çocuğuna hissettirir.

Dikkatle bakıyorum ona. Süheyla güzel yüzlü, ince, narin, ufak tefek bir kız. Belki de bu yüzden boyu posu bile yaşıtlarından geri kaldı. Anne zaten ölümden dönüp öyle gelmiş eve. Çocuklarına ne kadar bakabildi acaba? Süheyla anlatmaya devam ediyor.

HİÇ İÇTEN GÜLMEDİ

- Annem farkında değildi belki ama hep yalnızdı zaten. Her şey tek taraflıydı. O ailesine canını verirdi. Karşılığını gördü mü derseniz, hiç görmedi. Sonunda hastalandı kadıncağız. Uzun tedavilerden sonra şimdi biraz daha iyi ama ben onun şöyle içinden gelerek güldüğünü hiç görmedim.

O zaman Süheyla’nın da hiç gülmediğini fark ediyorum. Gözleri bile yorgun ve hüzünlü bakıyor. Sanki yirmili değil de çok daha yaşlı bir kadınının bakışları var onda. O da mutsuz! Doğduğu evde mutlu olmayı, gülmeyi öğrenmemiş ki...

- Annenle ilişkileriniz nasıldır Süheyla?

- İyidir. Çok fedakârdır annem. Sonradan oğlan kardeşimi doğurdu. Madem doğuracaktın, o zaman doğursaydın ya. Hem sen hastalanmazdın, hem de ben... Kısmet işte. Aslında o da tıpkı annesi gibi oğluna düşkündür. Belki de en küçük olduğundan. Hâlâ da öyle sayılır.

DÖVENİ BİLİRİZ AMA...

İhmal edilmiş, duygusal açlığı olan bir kız Süheyla... Döven söveni biliriz de, bizim duygusal ihtiyaçlarımızı doyurmayanları işte böyle bilmeyiz.

- Senin bu sorunlarından haberi var mı annenin?

- Annemin mi? Yok canım... Kadının derdi başından aşmış, bir de benimle mi uğraşsın?

- Ama o senin annen. Bunları hiç anlatmaz mısın ona?

- Yok, anlatmam. Ablam bilir biraz. O da evlendi zaten. Arkadaşlarıma biraz anlatayım dedim, sonra ondan da vazgeçtim. Beceriksiz der, aşağılarlar beni. Onlardan neyim eksik bilmiyorum ki... Neden hepsi terk ediyor beni? İnsan sevdiğinden bu kadar kolay vazgeçer mi, arkasını dönüp bırakır gider mi hocam?

- Yok bırakıp gitmez. Sen rahat dursan onlar da gitmeyecek zaten ama seni terk etmelerinden o kadar çok korkuyorsun ki...

- Kim korkmaz ki bundan?

- Arkadaşların da senin kadar korkuyor mu terk edilmekten?

- Yoo! Zaten onlarda öyle olmuyor ki... Zamk gibi yapışıyor oğlanlar.

- Senin gibi yani...

- Benim gibi mi?

- Hı hı... Neden böyle yaptığını hiç düşündün mü?

DEDEKTİF GİBİ İZLEYİN KENDİNİZİ

Sanırım hikâyeyi okurken sizler de Süheyla’nın nerede yanlış yaptığını anladınız. Belli ki Tolga o ara annesiyle ilgileniyor. Üzgün ve endişeli... Kız arkadaşından da doğal olarak biraz destek ve anlayış bekliyor. Oysa bizim kızımızın bütün dikkati başka yerde. Tolga onu aradı mı, aramadı mı? Tolga onu hâlâ ilk günkü gibi seviyor mu, sevmiyor mu, özlüyor mu, özlemiyor mu? Yoksa bundan öncekiler gibi ya da annesi gibi onlar da Süheyla’yı terk edecek mi, etmeyecek mi?

İKİ TARAFIN DENGESİ

İnsan ilişkilerinde denge çok önemlidir. Denge yani iki tarafın birbirine gösterdiği ilgi, sevgi, değer biraz denk olmalı. Bu durum sadece aşk ilişkilerinde değil, arkadaş, konu komşu, iş arkadaşları hatta anne babalarımız, kardeşlerimiz, çocuklarımızla aramızdaki ilişkilerde bile çok önemlidir. Yani aşkta bile iktidar kanunları geçerlidir.

KOLAYCA İHMAL EDERSİNİZ

Biri size, sizin ona gösterdiğinizden daha fazla ilgi gösteriyor, üzerinize düşüyorsa, bu durum önce hoşunuza gider. Kendinizi önemli ve değerli hissedersiniz. Ancak bu durum artarak devam ediyorsa yavaş yavaş geri çekilmeye başlarsınız. O sizin üzerinize düştükçe sizin ona verdiğiniz değer azalır. Artık ona karşı daha rahat davranır, kimseye etmediğiniz sitemi ona eder, kimseden istemediğiniz yardımı ondan ister, nezaketinizi ve saygınızı ona karşı daha kolay bozar ve kimseyi olmasa da onu kolayca ihmal edersiniz.

Neden? Çünkü o nasıl olsa sizi seviyor, size düşkün, ne yaparsanız yapın o sizi idare eder, sizden vazgeçmez yani bu suçun bir cezası, bir karşılığı yoktur. İşte böyle düşünürsünüz.

Bu hikâyede bir başka soru daha geliyor akla. Bazı insanlar ilişkilerdeki dengeyi hiç bozmazken bazıları ilişkinin yara alması ya da kopmasından neden bu kadar korkuyorlar? Bu dengeyi bozan da zaten o korku değil mi?

ONU BULUN VE YÜZLEŞİN

Eğer siz de terk edilmekten çok korkuyor, bu yüzden karşı tarafa çok taviz veriyorsanız, bu korkunun temellerini geçmişinizde arayın. Bir an önce bulun ve yüzleşin onunla. Ne siz o eski küçük, çaresiz bebeksiniz ne de hayat o zamanki hayat. Sonra da bir dedektif gibi izleyin kendinizi. Nerede ne yapıyor, kime nasıl davranıyor ve bunu neden yapıyorsunuz. Duygularınızın sesine kulak verin. Konuşun onlarla. Korkularınızı görmezden gelmek yerine onları önemseyin. Göreceksiniz, bir gün korkularınız sizi görecek, siz de korkularınızı.

İnsan gördüğü, bildiği şeyden korkmaz ki...

Haftaya bir başka hikâyede görüşmek üzere,

Sizlerin de mektuplarını bekliyorum.

Bana drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz.

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Saliha’nın mektubu
#Kadına Şiddet#Dayak#Başak Cengiz
Kasım 13, 2021 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, bu sayfada verdiğim mail adresine Türkiye’nin dört bir yanından mesajlar geliyor.
Bunların çoğunu kadınlar yazıyor ve her biri kendi hayat hikâyesini ve sorunlarını anlatıyor bana. Bu hikâyelerin çoğu hüzün kokuyor. Bizim ülkemizin çocuklarının büyük bir kısmı, ne yazık ki doğdukları evlerde ihtiyaçları olan sevgiyi, şefkati, ilgiyi ve değeri bulamıyorlar demek ki...

Oysa bizler çok duygulu, merhametli, sevecen insanlarız. Çocuklarımızdan bu güzel duygularımızı neden esirgiyoruz acaba? Özellikle kadınlarımızdan gelen mesajlarda neden bu kadar acı, hüzün ve çaresizlik var?

Saliha’nın mektubu

Bir kısım aileler çocuklarını başlarında taşırken geri kalanı neden onların varlığını bile kabul etmiyor, hele çocuk erkek değil de kızsa, bir an önce evlendirip onlardan kurtulmaya çalışıyorlar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
İşte o mektuplardan biri de ülkemizin güney illerinden birinde yaşayan Saliha’dan geliyor. Bakın Saliha mektubunda neler yazmış...

KURTULUŞUM HİÇ YOK MU

Gülseren Hanım, nasılsınız, iyi misiniz? Ben sizi yakından takip ediyorum. Kitaplarınız olsun, dizileriniz olsun, hiçbirini kaçırmıyorum. Bu sefer de bari ben içimi dökeyim, bari beni de biri dinlesin, anlasın dedim ve bu mektubu yazdım.

BİRBİRİMİZİ BÜYÜTTÜK

Saliha’nın mektubu

Ben evliyim ve bir kızım bir de oğlum var. İkisi de daha küçük. Kalabalık bir ailede büyüdüm. Biz beş kardeşiz. Evde bir de halamla çocukları vardı. Sofralara sığmazdık. Ben ailenin iki numaralı çocuğuyum. Çocukluğun nasıl geçti diye soracak olursanız, önce şunu derim. Biz sevgisiz ve ilgisiz büyüdük. Daha doğrusu bizler birbirimizi büyüttük. Ablam beni, ben, sonrakini...

Biz hiç baba yüzü görmedik. Bizi yedirdi, içirdi, karnımızı doyurdu ama bize babalık yapmadı. Evde durmayı hiç sevmez, işi erken bile bitse hemen kahveye giderdi. Kazandığı para evi geçindirmeyince hep birlikte İstanbul’a göçtük. Ben o zamanlar daha yeni genç kız oluyordum. Annem derseniz o da bizimle bir gün olsun oturup konuşmaz, saçımızı okşamaz, bir kere bile sarılıp öpmezdi. Öyle şapur şupuru sevmezdi. Hep işi vardı. O işlerden sıra hiç bize gelmezdi.

Haberin Devamı

APAR TOPAR NİŞANLANDIK

İstanbul’da babam daha iyi bir iş buldu ama bu sefer de her şey çok pahalıydı. Genç kız olunca insan giyinip kuşanmak istiyor. Biz kızlar dolapta ne varsa, erken kalkan kapar usulü giyer, giderdik. Ben kendimi hiç beğenmez, hiç de güvenmezdim. Beni kimse sevmez derdim. İşte o ara biri beni sevdi. Biz onunla sevgili olduk. Daha üç ay geçmeden “Evlenelim” diye tutturdu. Annem de beni sıkıştırıp duruyordu zaten. Baban duyarsa kıyamet kopar, bir an önce bu işin adını koyalım diye. Ben daha önce hiç erkek tanımamışım, karşımdaki oğlan nasıl biri, iyi mi, kötü mü bilemedim. Derken apar topar nişanlandık.

‘HASTA BU OĞLAN’ DEDİM

Biz yüzükleri takar takmaz oğlan gerçek yüzünü göstermeye başladı. Her şeye kızar, her şeye bağırır, tam bir sinir küpü yani. Meğer öfke kontrol bozukluğu varmış. Ben o zaman anladım bunu, hemen gidip anneme söyledim. “Bu çocuğun psikolojisi bozuk, hep kavga ediyor benimle” dedim. Hasta bu oğlan dedim. Annem ne dese beğenirsiniz? Madem öyle, bunu nişanlanmadan önce söyleseydin ya, artık iş işten geçti. “Ben kızı nişanlıdan ayrıldı dedirtmem. Bunlar için nişan atılmaz” dedi. Ben de istemeye istemeye evlenmeye mecbur kaldım.

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
by Taboola
HEMEN AYRILAMAZSIN

Evlenmez olaydım keşke. Nişanlıyken öyle yapanın evlenince değişecek hali yok ya, daha beter oldu. Bu sefer de beni her gün bir bahaneyle dövmeye başladı. Evleneli altı sene oldu, daha bir iyi sözünü duymadım. Bırakın iyi sözü, adam zaten eve küfür ederek giriyor. Daha bir yıl dolmamıştı ki ben, bir gün yine çok dövünce annemlerin evine gittim. Dedim bu adam deli, beni çok dövüyor. Bir an önce beni ayırın bu adamdan, benim daha fazla çekecek halim kalmadı dedim. Annem yine yüzünü eğdi, öyle hemen ayrılamazsın dedi. Bu sefer babama gittim. Oturdum önüne, böyle böyle dedim. Beni kurtarın bu adamdan. Derken eşimin ailesi geldi, konuştular, sanki kavga eden onlarmış gibi barıştılar ve beni de peşlerine takıp geri o eve yolladılar.

Haberin Devamı

HER ŞEYE BEN KOŞTUM

Annem sonra geldi, çocuğun olursa düzelir, aile olursunuz dedi. Demedi ki kızım gel, bu ev senin evin, elin adamının kahrını çekme. Arkanda bırakacağın çoluğun çocuğun da yok, biz sana gül gibi bakarız. Onlar böyle demeyince ben hamile kaldım. Bizim adam bir gün iyi söz söylemedi, yüzüme bile bakmadı. Çocuk doğdu, dikişli halimle yine her şeye ben koştum, kayınvalidemleri ağırladım, ayaklarım üşüye üşüye mutfakta yemek yaptım, eşim de bir işin ucundan tutmadı. Çocuğa yalnız başıma baktım. Tam o biraz büyüyünce yine hamile kaldım. Bu sefer de oğlanı doğurdum.

ÇOCUKLARIM DA BABASIZ

Hani annem demişti ya, çocuk doğurursan kocan düzelir diye, hiç öyle olmadı. Çocuklar da benim başıma kaldı. Kimse yardım etmedi. Kocam iyice eve uğramaz oldu. O zaman anladım ki, benim çocuklarım da benim gibi babasız büyüyecek.

Haberin Devamı

Şimdi siz diyeceksiniz ki kızım madem bu adamdan bu kadar şikâyetçiydin, neden iki çocuk doğurdun. Peki ama hocam ben ne yapacaktım. Ailem kızım boşan gel, biz sana bakarız dedi de ben mi gitmedim? Tam tersi, çocuk yap, düzelir dedi annem. Sonra ne oldu, bu sefer de iki çocuğun var, zaten onlarla hiçbir yere sığamazsın, dediler. Sen bir başınayken sana gel demeyenler, bu halinle gel diyecek değil ya...

YALNIZLIKTAN KORKUYORUM

Sizin anlayacağınız daha otuz yaşımda, iki çocuğumla çaresiz kalakaldım. Evlenmeden önce insan evliliği iyi bir şey zannediyor. Benim de bir evim olsun, kimsenin esiri olmadan orada mutlu olurum, kocam da beni çok sever diyorsun. Biri seni biraz severse kanatlanıp uçasın geliyor.

Yalnızlıktan da korkuyorum zaten hocam. Hep etrafım kalabalık olsun istiyorum. Çocukluğum hep kalabalık evlerde geçti, acaba ondan mıdır? Bir arkadaşımla küssem, önce onu takıyorum kafama. O da beni sevmiyor diye günlerce üzülüyorum. Ama sonra hemen yeni bir arkadaş buluyorum kendime ki yanımda biri olsun, ben yalnız kalmayayım. İnsan yalnızlıktan neden bu kadar korkar? Kocam halimden anlasaydı, beni böyle hep dövmeseydi, arada iyi söz söyleseydi, ben yine yalnızlıktan böyle korkar mıydım?

‘DİKKATLİ OLAYIM DÖVMESİN’

Etrafımdaki arkadaşlarıma bakıyorum, hepsi benim gibi mutsuz mu diye, ama galiba kimse mutsuz olduğunu söylemiyor. Hele kocalarından dayak yediklerini hep saklıyorlar. En fakiri bile kendini zengin göstermeye çalışıyor. Ben de öyle yapıyorum. Kocamın beni dövdüğünü saklıyorum ama akrabalarımızın hepsi biliyor.

Kocam çocuklarla hiç ilgilenmiyor. Benimle de ilgilenmiyor zaten. Onun evde en önemli işi beni dövmek. İlk zamanlar aman dikkatli olayım da beni dövmesin derdim. Şimdi onu da bıraktım çünkü dikkatli de olsam dövüyor. Biraz da pis. Yıkanmayı sevmiyor. Çorapları leş gibi kokuyor, yine de yıkanıp yenisini giymiyor.

‘BAZEN ÖLMEK İSTİYORUM’

Şimdi eşimi hiç istemiyorum, nefret ediyorum ondan, boşanmak, ondan kurtulmak istiyorum. Bir de iş bulsam kendime filan diye hayaller kuruyorum. Bu devirde sana kim iş verir, çocuklarına kim bakar, diyorum sonra da. Öyleyse ben ömür boyu bu adama mahkûm muyum? Ben bıktım, çok yoruldum, tükendim yani. Bazen ölmek istiyorum ama çocuklar ortada kalacak. Ben ölsem onlara sahip çıkan da olmaz. Ailem zamanında bana sahip çıkmamış, benim çocuklarıma mı sahip çıkacak?

Yani benim ömrüm hep böyle mi geçecek, ben hiç mutlu olamadan ihtiyarlayıp gidecek miyim? Hiç mi kurtuluşum yok...

Bu yazıyı okursunuz inşallah. Hep dua ettim, okusun diye. O zaman cevap yazarsınız belki. Sevgiler hocam, ellerinizden öperim.

Saliha.

ALTIN BİLEZİK

Mektubu okurken yüzümde hüzünlü bir tebessüm belirdi. Saliha bu mektubu adeta bir çocuk kalbiyle yazmış. Saf, temiz ve çok samimi bir mektup bu. Ruhu hâlâ çocuk kalmış biri yazar bunları. Düşününce onun gerçekten ne hayatı ne de kendini henüz hiç tanımadığını fark ettim. Nasıl tanısın ki... Belli bir yaşa gelinceye kadar hayat dediğin sadece bizim içinde yaşadığımız evlerdir. Dışarı adım attığı gün, karşısına çıkan ve ona biraz ilgi ve sevgi gösteren ilk erkeğe kaptırmış gönlünü. Sonra onun hiç de hayal ettiği gibi biri olmadığını anlamış ama bu sefer de aile ayrılmasına izin vermemiş. Hatta annesi bir an önce çocuk doğur, o zaman düzelir her şey, demiş. Bu devirde, işte böyle demiş. Bunlar çok eskilerde kalmış, küf kokan düşünceler değil mi?

ÇOCUK DÜZELTMEZ

Sırf bu çağda değil, hangi çağda olursa olsun, çocuğun doğumu hiçbir zaman kötü giden bir evliliği düzeltmez. Sadece sizin mutsuz olduğunuz bir eve yeni bir insan dünyaya getirmiş olursunuz ki, muhtemelen o da sizinle aynı kaderi paylaşan bir yetişkin olacaktır.

Sadece Saliha mı, belki de kendini böyle çaresiz hisseden daha kim bilir kaç bin genç kadın var bu ülkede. Hiç sevilmeden, hiç değer verilmeden, önemsenmeden büyüdüğü o evlerden çıkıp bütün umudunu evleneceği erkeğe bağlayan kadınlar...

Kendi hayatıyla ilgili kararları bile kendi alamayan, mutluluğu onu koruyup kollayacak, çocuklarına baba olacak bir erkekte arayan, henüz bireyselleşememiş, ben kimim, geleceğim için ne yapabilirim, kendi ayaklarımın üzerinde nasıl durabilirim diye düşünmeyi, kendi becerilerini keşfetmeyi, kendi sorumluluğunu almayı öğrenememiş kadınlarımız.

NEDEN SAHİP ÇIKMIYORLAR

Benim zamanımda kızlarını okutup iş güç sahibi yapan aileler bununla övünür, kızımızın kolunda altın bileziği var, o artık kendi hayatını garanti altına aldı derlerdi. Hani, nerede Saliha’nın altın bileziği? O bileziği bizim kolumuza eşlerimiz değil, ailelerimiz takardı. Şimdi artık aileler kızlarını evlendirip başka diyarlara yollarken, onların yarınlarını hiç mi düşünmüyorlar? Bundan yıllar önce aileler bütün bunları düşünüp çocuklarının geleceğini garanti almaya çalışırken şimdi o ailelere ne oldu, neden kızlarına sahip çıkmıyorlar?

KEŞKE GÖZLERİ AÇILSA

Özellikle şiddet göstermeye eğilimli erkekler, evlenmeden önce bunu nişanlılarına ya da sevgililerine mutlaka hissettirirler. Bizim kızlarımızın keşke gözleri biraz daha açık olsa da, sonradan başlarına gelecekleri önceden görüp bir an önce kurtulsalar onlardan. Esasında Saliha da evlenmeden önce nişanlısının şiddet eğilimini fark etmiş ama ne yazık ki ailesi ayrılmalarına izin vermemiş. Madem nişanlılık gençlerin birbirlerini tanımaları için düzenlenen bir ara dönem, keşke bu fırsatı kadınlarımıza gerçekten versek... Şiddet unsurlarını fark ettiklerinde ayrılmalarına, kendilerini korumalarına destek olabilsek...

Aslında kızlarımızın bu şiddet eğilimini gördüklerinden eminim ama evinde sevgi ve ilgi görmeyen, hiç değer verilmeyen kızlarımız, tek beni sevsin, gerisi önemli değil diyebiliyorlar. Yani bir insan için çocukluğunda sevilmek ya da sevilmemek, önemsenmek ya da önemsenmemek işte bu kadar önemli. Bu sevgi ve ilgi eksikliği sonradan belki de o kızlarımızın hayatına mal oluyor ama yine de gözlerini kırpmadan bir yudum sevgi uğruna ölüme bile gidebiliyorlar.

BUNUNLA MI ÖVÜNÜYOR

Kocalarından dayak yediklerini kimseye söyleyememeleri de çok acı geliyor bana. Belli ki hepsi de bundan utanıyor. Bizim halkımızın önemli özelliklerinden biridir “Kol kırılır, yen içinde kalır” demek. Bunları saklamak yerine üstüne basa basa söylesek, eşlerini döven erkekleri toplumumuz kınar mı acaba? Acaba erkekler eşlerini dövdüklerini arkadaşlarına söylüyorlar mı, merak ettim doğrusu. Bununla övünüyorlar mı yoksa?

Oysa toplumumuzda kadınlar günden güne güçleniyor ve giderek çok daha başarılı oluyorlar. Bununla birlikte acı olaylar ve trajik durumlar yaşayan kadınların sesini daha fazla duyabiliyoruz. Yani eskiden olduğu gibi şimdi artık kol kırılırsa hep yen içinde kalmıyor. Kadınlar korkmadan haklarını savunuyor, işaret parmaklarını kaldırıp cesurca asıl suçluyu göstermekten çekinmiyorlar.

Saliha sanırım kendisi gibi bir anne babanın çocuğu. Onlar zamanında sevilmemiş, değerli olamamış ki, bunu çocuklarına gösterebilsinler. Onlara göre çocuk dediğin o evde doğar, yedirirsin, içirirsin, üstünü başını da giydirirsin, kendiliğinden büyür zaten. İşin kötüsü Saliha’nın da bildiği bu... O da büyük ihtimalle doğduğu evde öğrendiğini, gördüğünü yapacak ve kendisi gibi çocuklar yetiştirecek.

‘BEN DE VARIM’ DESE

Buna öğrenilmiş çaresizlik de diyebiliriz. Yani kapılar açıkken o kapıdan çıkabileceğini hayal bile edememek... Oysa Saliha henüz çok genç bir kadın, çözümü başkalarında değil kendinde arasa, bunun için önce kendini sonra da hayatı tanısa, keşfetse, kendini geliştirse, mutluluğun sadece eşinin iki dudağı arasında olmadığını fark edebilse, ben de varım diyebilse, o hayat ona kim bilir neler verir.

Bunları başaran, her türlü çaresizliğe rağmen kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenen pek çok kadın var ülkemizde. Bir kadın kendine güveniyor ve gücünü keşfedebiliyorsa, o kadınların evlilikleri de daha iyi gidiyor, o evlerde yetişen çocuklar da doğru örnekleri görerek, öğrenerek büyüyorlar.

Umarım Saliha da bir gün kendini keşfeder, çocuklarına sahip çıkar ve onun yaşadığı çaresizliği çocukları da yaşamaz.

Haftaya görüşmek dileğiyle,

Sizlerin de mektuplarını bekliyorum.

Bana drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz.

Hoşça kalın,

Sevgiyle kalın.

SAMURAY KILIÇLI VAHŞET

Geçen haftaki yazımda, ruh hastası erkeklerden söz etmiş, kadınları öldüren erkeklerin belli bir kısmının bu tür erkekler arasından çıktığını yazmıştım. Bizim toplumumuzda hasta erkek sayısı tahmin edildiğinden çok daha fazla. Aslında aile ve çevre onların hasta olduğunu biliyor ancak kendi imkânları çerçevesinde bir şeyler yapsalar da bu hastaların hemen tamamı sürekli bir tedaviyi reddediyor.

Devletimiz bir an önce bu konuyu gündeme alsa ve bu hasta adamların tedavisini zorunlu hale getirse, inanın pek çok kadınımız ölmeyecekti.

Bu notu son olarak medyada okuduğumuz Samuray kılıcı vahşetini görünce bir kere daha hatırlatmak istedim. O hasta adamı sadece komşuların şikâyetiyle devletimiz tedaviye alsaydı, bugün, tek suçu o saatte o yoldan geçmek olan Başak Cengiz adlı masum kızımız hayatta olacaktı.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Karımı nasıl geri getiririm
#Boşanma#Kadına Şiddet#Kadın Erkek İlişkileri
Kasım 20, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

"7 ay geçti... Eşim boşanma davası açtı. Ben direniyorum. O da giderse ne yaparım... Yanımdayken kıymetini bilmedim, şimdi aklım başıma geldi ama bu sefer de bunu ona anlatamıyorum."
Haberin Devamı

İSMAİL BEY'İN MESAJI

Sevgili okuyucularım,

Bu hafta da sizlere bir erkek hikâyesi anlatacağım. Eskiden erkekler pek fazla yazmazdı bana ama şimdi kendilerini tanıtmadan, bir başka isimle de olsa rahat rahat içlerini döküyorlar.

İşte o mektuplardan biri de İsmail Bey’den geliyor. Bakın bana neler yazmış:

Karımı nasıl geri getiririm

Merhaba saygıdeğer hocam...

‘Kul sıkışmadan Hızır yetişmezmiş’ diye bir söz vardır. İşte ben de bu ara öyle sıkıştım. Bir doktorun karşısına geçip bütün dertlerini anlatmak, biz erkekler için o kadar kolay değil. Belki de ben öyle değilim ama başka bir isimle yazma fikri aklıma gelince hemen geçtim bilgisayarın başına.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
GERİ DÖNMEZ, BİLİYORUM

Hocam eşim beni terk etti, tam boşanmadık ama geri dönmeyecek, biliyorum. Ümidimi kesmek istemiyorum bir yandan da. Biz 6 yıllık evliyiz. Karımla üniversitede tanıştık. Önce o bana ilgi ve yakınlık gösterdi. Bu kadar canlı ve hareketli bir kızın benim gibi pasif birine niye baktığını hiç anlayamadım çünkü ben hareketli bir sosyal hayatı olmayan, kalabalıkta kendini hep rahatsız hisseden biriyim. Zamanla bu arkadaşlık evlilik aşamasına kadar geldi. İkimiz de kendimize uygun iş bulmakta zorlanmadık.

KORKUM, REZİL OLMAK

Karım her yerde olduğu gibi iş hayatında da çok başarılı oldu. Bu kadar ağır iş yükü altındayken bile ne ailesini ne de sosyal hayatını ihmal etti. Ancak aynı şeyi ben yapamadım. Zaten oldum olası kolay ilişki kurabilen biri değilim. İşyerinde mecburen arkadaşlarımla bir arada olduğum zamanlar ne konuşacağımı bilemem, acaba yanlış bir şey söyler de rezil mi olurum diye korkarım. Kimse beni sevmezmiş gibi gelir bana. Bir yandan da hep izlerim onları, ne diyorlar, bana bakıyorlar mı, hakkımda ne düşünüyorlar diye...

ÖFKEM KENDİME DÖNÜYOR

Benim bu pısırıklığım yüzünden herkes terfi alırken ben bir türlü alamadım. Bu da yetmez gibi bizim direktör çok uğraşır benimle. Durup durup beni yanına çağırır, kendime çeki düzen vermem gerektiğini, bu işlerin sadece bilgisayar başında oturarak yapılmadığını anlatır durur. O bana fırça çekerken bir gün olsun ona hak ettiği cevabı veremez, yumruklarımı sıkmakla yetinirim. Bunlar neyse de, gözlerim dolmasa yine idare edeceğim ama gözlerim dolunca adama olan öfkem bu sefer de kendime dönüyor. ‘Sen ne biçim adamsın’ diye içimden sövüp sayıyorum kendime.

Haberin Devamı

Karımı nasıl geri getiririm

BUNU NASIL BAŞARIYOR

İşte eve böyle gelen bir adam ne yapar, düşünün. Hanım gelmiş, keyfi yerinde, mutfakta bir yandan yemek hazırlıyor, bir yandan telefon kulağında arkadaşlarıyla sohbet ediyor. Gel de bozulma.

Seninle ilgilenmiyor diye mi kızıyorsun diyecek olursanız, o da değil. Kadın her şeyin üstesinden nasıl da geliyor diyorum içimden. Bir yandan onun bu hali hoşuma gidiyor, bir yandan da ona baktıkça kendime daha çok kızıyorum.

ORADA NE YAPACAĞIM

Kadın haklı, dışarda yemek yemek ister, sinemaya, tiyatroya, eş-dost ziyaretine gitmek ister ama ben istemem. İstemek istesem de isteyemem ki... Ben şimdi oralarda ne yapacağım? Herkes gülerken, konuşurken ben somurtup otursam olmaz, konuşsam onu beceremem.

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Ege ve Akdeniz Turları Erken Rezervasyon Fırsatı Jolly'de
Jolly Tur
by Taboola
İşte sorunlar da bu aşamada başladı. Evde karşılıklı yemek yerken bile karım konuşmak, sohbet etmek ister ama ben bunu yapamayınca ne yaparım... Bağırır, çağırır, evde hadise çıkarırım.

KARIM YOKMUŞ GİBİ...

Siz de kadınsınız, karımı benden daha iyi anlayacağınızdan eminim ama beni de anlasanız keşke. Bu işler herkese kolay gibi görünse de, bana değil işte. Baktım bu bağırmalar, çağırmalar ilişkiyi kötüye götürecek, bu sefer de konuşmaz oldum, sustum. Sanki o evde karım yokmuş gibi davranmaya başladım. Eve geliyorum, merhaba demek bile zor geliyor bana. Yemekten sonra da geçiyorum televizyonun başına, elimde kumanda, o kanal senin, bu kanal benim dolaşıp duruyorum. Ne izliyorsun derseniz, bir şey izlediğim de yok. Vakit geçsin maksat.

Haberin Devamı

Karımı nasıl geri getiririm

Aynı evde iki yalnız insan olduk yani. İçimden o yalnızlık nasıl buram buram tütüyor, size anlatamam ama karım öyle mi, değil. Baktı ki benim konuşacağım yok, geçti odasına, ya ailesiyle telefonda güle oynaya konuşur, ya heyecanla televizyon seyreder. Kadın yaşıyor yani... Yaşamayan benim.

YALANLARLA YAŞADIM

Yalanlar işte o sırada başladı. Karım işinde giderek daha başarılı olup terfi üstüne terfi alırken, ben yerimde sayıyorum. Kadıncağıza işimde aldığım terfileri, tebrikleri filan anlatmaya başladım. Benzer yalanları işyerimde de söylüyorum. İnternete girip nerede sergi var, tiyatroda hangi oyun var, hepsini iyice inceleyip arkadaşlarıma sanki oralara gitmişim gibi anlatmaya başladım. Yani konuşmuşluk olsun işte...

Haberin Devamı

Bunların hepsinin yalan olduğunu anladılar mı, anlamadılar mı, orasını da tam bilmiyorum. Sonuç olarak bunlar da pek işe yaramadı. Ben yalnız, mutsuz ve kötü bir adam haline geldim. Böyle birini kim ister, kim sever ki... Ben olsam ben de istemem zaten.

ÇOK DÖVÜNDÜM AMA...

Karım bir süre idare etti beni, yani hemen vazgeçmedi benden ama sonunda öyle bir şey yaptım ki kadıncağıza çekip gitmekten başka çare bırakmadım. O gün onunla çok kavga ettik. Belli ki bıkmış benden. Ağzına geleni söyledi bana, tabii ben de ona. Önümde duran cam kül tablasını öyle bir fırlatmışım ki, kadının başına gelse ne olurdu, ben bile korktum. Ben ne yaptım diye çok dövündüm ama iş işten geçmişti. Karım ertesi gün evi terk etti. O gün işe de gidemedim, evin içinde sıkıntıdan ve öfkeden bir aşağı, bir yukarı gezinirken kim bilir kaç kilometre yol yürüdüm.

Karımı nasıl geri getiririm

KIYMETİNİ BİLEMEDİM

Şimdi aradan 7 ay geçti. Eşim hemen boşanma davası açtı ama ben direniyorum. O da giderse ben ne yaparım, bu hayat nasıl geçer bilmem ki...

Şimdi her gün kapısını aşındırıyorum, mesaj üstüne mesaj yazıyorum, özrün her türlüsünü diliyorum ama beni affetmiyor. Yanımdayken kıymetini bilmedim, şimdi aklım başıma geldi ama bu sefer de bunu ona anlatamıyorum.

İlk darbe karımdan geldi. Şimdi sıra bizim direktörde. O da beni istemez de işime son verirse işte o zaman bittim ben. Zaten işimde başarılı olabilseydim evde de böyle olmazdım da, olmadı işte.

Sizce ben karımı nasıl ikna eder, onu nasıl geri getiririm? Lütfen bana bir yol gösterin hocam. Eğer yazdıklarımı okuduysanız şimdiden çok teşekkür ederim.

Saygılar.

YOKLUKTAN VARLIĞA GEÇMİŞ BİRİ İÇİN...
ÇARELER ASLA TÜKENMEZ

Sevgili okuyucularım,

Yapılan araştırmalar, evrimsel olarak erkeklerin varoluşlarını ve başarı hissini en yoğun olarak çalışma hayatlarında ve iş hayatındaki ilişkilerinde; kadınların ise sosyal ilişkilerinde ve özellikle aile hayatlarında gerçekleştirdiklerini gösteriyor. Bu nedenle iş hayatında aksaklıklar olması, sosyal ortamda başarılı olamama gibi durumlar erkekleri, kadınlara nazaran daha derinden yaralıyor ve kendilerine güvenleri giderek azalıyor. Ve genelde bunun acısını aile hayatından, eşlerinden, kimi zaman çocuklarından çıkarıyorlar. İşyerinde müdürüne, çalışma arkadaşlarına gösteremediği öfkeyi ve tepkiyi, bazen kavga ederek, bazen de susarak evde ailelerine gösteriyorlar.

ŞİDDETİN BAŞ NEDENİ

Kadınlara ve çocuklara karşı artan şiddetin bence en önemli nedenlerinden biri de bu zaten. İşyerinde ezilen ya da işsiz kalan erkek işinde ve sosyal yaşamında daha başarılı olan kadın karşısında eziliyor. Erkeklerin iç dünyalarında hissettiği bu eziklik ve örselenmişlik duygusu, özel hayatında bir kadın tarafından terk edilmeye karşı onların hassasiyetini arttırıyor ve erkek adeta paniğe kapılıyor. Son zamanlarda sıkça gördüğümüz terk eden eşe ya da sevgiliye yönelik, cinayete kadar gidebilen erkek şiddeti vakalarının büyük bir artış gösteriyor olmasının en önemli nedenlerinden biri de bu.

GURUR MESELESİ OLUYOR

Kız çocukları daha fazla eğitim alıp işgücüne katılırken, erkeklerin tahtlarının sallanması onları olumsuz etkiliyor. Ya iş bulamıyor ya da kadın kadar başarılı olamayabiliyor. Zayıf, işsiz ya da işyerinde ezilen erkek, bir de eşinin ya da sevgilisinin elinden kayıp gitmesine tahammül edemiyor. Bunu gurur meselesi yapıyor.

Sadece ülkemizde değil tüm dünyada giderek artan erkeğin kadına uyguladığı şiddetin özünde, erkek zayıflarken kadının güçlenmesi yatıyor.

İsmail Bey’in hikâyesinin temelinde de bu çatışma, bu rekabet yatıyor. Bir yandan kendi eksikliklerini biliyor, bir yandan da eşinin hem iş hem de sosyal hayatındaki başarısı ve becerikliliği karşısında kendini zayıf hissediyor.

Hani bana soruyor ya “Eşimi nasıl ikna ederim?” diye, eşi geri dönse onun hayatında ne değişecek ki... O zaten eşinin bir gün onu terk edeceği korkusuyla yaşamış hep. Şimdi de işinden kovulacağı günü bekliyor. Bu tür korkular yani terk edilme, sevilmeme, reddedilme ve başarısızlık korkuları bizim kaderimizi yazar aslında. Bir tarafı, böyle devam ederse eşinin onu terk edeceğini biliyor ama buna o kadar inanmış ve saplanmış ki, ne yaparsam yapayım bu kaderi değiştiremem diyor sanki. Hayata teslim olmuş adeta.

KANDIRIYOR KENDİSİNİ

İsmail Bey kendi gerçeklerinin bir kısmını çok iyi bilen biri. Hal böyleyken, o değişmedikten sonra eşi geri gelse ne olacağını hayal ediyor acaba? Aklım başıma geldi ama çok geç dese de, İsmail Bey’in aklı hep başındaymış zaten. Bu zamana kadar hep doğruları görürken şimdi nasıl da kandırıyor kendini. Sanki tek sorunu eşini geri döndürmekmiş gibi bir bahaneyle kendi gerçeklerini bir kenara itivermiş. Oysa aklı ona yine oyun oynuyor.

BİR TERAPİSTLE GÖRÜŞMELİ

Oysa değişmeyi, bu katı inanç ve korkularından kurtulmayı, bir gün kendine güvenmeyi, kendiyle barışmayı eğer gerçekten çok istiyorsa bunları mutlaka bir terapistle görüşmeli.

Nasıl bir ailede büyüdü, doğduğu, evde ona hayatı ve kendini nasıl tanıttılar, nasıl örnekler üzerinden aktı hayata, bunları yazmamış. Ancak farkındalığı bu kadar yüksek birinin terapiden çok faydalanacağını düşünüyorum.

Ülkemizde bu tür erkeklerin sayısının çok olduğunu tahmin ediyorum. Bunlar sadece ailelerini mutsuz etmekle kalmıyor, kendileri de mutsuz, yalnız, hayata küsmüş, sevilse de buna hiç inanmamış, kendine olan öfkenin nedenini en yakınlarında arayan, kırık bir kalple yaşıyorlar bu hayatı.

DÖNMESE DE MÜHİM DEĞİL

Eğer İsmail Bey kendini keşfeder, hayatla ve kendiyle barışır, kendine güvenmeyi başarırsa karısı geri döner muhtemelen ya da dönmezse de çok mühim değil çünkü artık İsmail Bey kendi hayatında var olmayı başarabilmiş olacak. Yokluktan varlığa geçmiş biri için ise, çareler hiç tükenmez.

HAFTAYA YENİDEN GÖRÜŞMEK ÜZERE

Sizlerin de mektuplarını bekliyorum.

Bana drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz.

Hoşça kalın...

Sevgiyle kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Erkeklerin dinmeyen öfkesi
#Cinayet#Yazar#Gülseren Budayıcıoğlu
Kasım 27, 2021 06:297dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım, her gün eşleri ya da erkek arkadaşları tarafından öldürülen kadınlarla ilgili haberleri okumaktan, o kadınlar için üzülmekten yoruldum, hep birlikte yorulduk. Ne istiyorsunuz kadınlardan? Nedir sizi bu kadar acımasız ve vahşi yapan? Ne oldu size?
Haberin Devamı

Bundan çok yıllar önce yani ben çocukken bu ülkede erkekler kadınlara yol verirken, otobüste onlar ayaktaysa kendi asla oturmazken, elindeki paketler ağırsa koşup alırken, düşerse kaldırırken, yardıma ihtiyacın var mı bacım derken, rahat giysinler diye paltolarını tutarken, yaptıkları yemeklere “eline sağlık hanım” demeden yemezken, kadınları başlarında taşırken... Ne oldu size?

HAYATIN HER ALANINDA...

Aradan yıllar geçti, artık ülkemizde okula gitmek, her türlü eğitimi almak daha kolaylaştı. Kadın-erkek öğretmenlerimiz, kızlı-erkekli çocuklarımıza ışık oluyor. Hastanelerimizde kendimizi rahatlıkla kadın doktorlara emanet ediyor, onlara güveniyoruz. Kadın yargıç ve savcılarımız, kadın eczacılarımız, kadın mühendislerimiz, kadın müdürlerimiz, yöneticilerimiz, bankacılarımız, kadın avukatlarımız, muhasebecilerimiz, kadın pilotlarımız, şoförlerimiz, kadın girişimcilerimiz, bol bol kadın sanatçılarımız var. Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde bizi temsil eden kadın milletvekillerimiz var.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
İş hayatında da kadınlarımız çok başarılı. Onların kurdukları işyerlerinde binlerce kişi çalışıyor. Yurtdışına ihracat yapan, dış ülkelerde bizi temsil eden kadınlarımız bunlar.

NEDEN KIYMET BİLMİYORUZ

Bugün ülkemizde iş hayatından kadınları çekiversek ne olur biliyor musunuz? Hastaneler doktorsuz, hemşiresiz, adliyeler hâkimsiz, savcısız, avukatlık büroları avukatsız kalır. Her köşe başında önünüze çıkan eczaneler kapanır, inşaatlar mimarsız, mühendissiz ve pek çok kişi işsiz kalır. Müzik susar, edebiyat susar, televizyonlar ne göstereceğini şaşırır, kütüphaneler kitapsız kalır.

Evdeki kadınlarımızı birkaç gün alıversek hepimiz aç kalırız, aç...

Neden kıymetini bilmiyoruz kadınlarımızın?

OMUZ OMUZA YÜRÜMELİ

Hayatın rengi, tadı, tuzu, heyecanı, sevinci, acısı, tatlısı, sesi soluğu, hayatın anlamı bile kadınlarla var.

Onlar sizin ananız, bacınız, yâriniz, eşiniz, dostunuz, arkadaşınız, çocuklarınızın da anası.

Kadınlarımızla omuz omuza yürümek varken, nedir sizin derdiniz?

Eskiden ama çok eskiden erkekler önden yürürdü, biz kadınlar arkasından. Şimdi kadınlarla omuz omuza yürümek zorunuza gitmesin. Biz kadınların, siz erkeklerin önüne geçmek gibi bir niyetimiz yok. Bizim amacımız ne önünüzde, ne de arkanızda yürümek. Biz sizlerle barış içinde, sevgiyle el ele yürümek istiyoruz. Ve bundan çok mutluyuz. Neden tutmuyorsunuz elimizi?

Böylesi daha güzel değil mi?

Haberin Devamı

BİR ŞEYLER SÖYLEYİN

Korkmayın!

Hayatın dikenli yollarında yürürken korkmayın. Eskiden yani çok eskiden, biz henüz çocukken birbirimizin hatıra defterine bir şeyler yazarken cümleler hep böyle başlardı: “Hayatın dikenli yollarında yürürken...”

O zaman böyle yazsak da, ne hayatı tanır ne de o dikenlerin ne olduğunu bilirdik. Meğer neymiş o dikenler...

Oysa hayatın dikenli yollarında el ele yürümek daha güzel, daha kolay, daha güven verici değil mi? Baksanıza etraf vahşi dikenlerle dolu...

Öyleyse, “Korkmuyoruz, biz de kadınlarımıza karşı işlenen bu vahşi cinayetlerden dolayı çok üzgünüz, şiddetle ve nefretle kınıyoruz bunu” diyorsanız bir adım öne çıkın. Ve aşağıdaki adama siz medeni, siz merhametli, sevgi dolu, barışı seven erkekler de bir şeyler söyleyin.

Haberin Devamı
Konforu Tek Hareketle Açın
Opel
Peugeot Yetkili Servisleri World ile Fırsat Dolu
Peugeot
by Taboola
Son zamanlarda kadınlarımızı hunharca öldüren erkeklerden sadece bir örnek bu.

Erkeklerin dinmeyen öfkesi

KARISINI DÖVE DÖVE ÖLDÜREN ADAM

"Geçtiğimiz pazar günü, Balıkesir’de aynı tekstil atölyesinde çalışan Mehmet A. ve Şahibe A. geç saatlere kadar mesaiye kaldı. Bir süre sonra aralarında tartışma çıktı. Mehmet A. o sırada yanlarında olan kızlarını ‘Siz çıkın, anneniz birazdan geliyor’ diyerek dışarı yolladı. Tartışma sırasında Mehmet A. eşi Şahibe’yi feci şekilde dövdü. Kadın aldığı darbelerle yere yığılırken Mehmet A. aracına binip kaçtı. Daha sonra kızlarını telefonla arayıp ‘Anneniz dükkânda, kötü durumda. Gidip bakın’ demesi üzerine dükkâna koşan kızlar annelerini üstü çıplak, yerde kanlar içinde görünce hemen ambulans çağırdılar. Ancak genç kadın hastaneye ulaşamadan yolda öldü.

Haberin Devamı

Polis yakında bir binada saklanan adamı gözaltına aldı. Emniyetteki işlemlerin ardından adliyeye sevk edilen Mehmet A. tutuklanarak cezaevine gönderildi."

İşte cinayet haberini böyle yazıyordu gazeteler.

ÖLDÜRMEKTE KARARLIYDIN

Demek yerde kanlar içinde, cansız yatan o kadının anne olduğunu biliyorsun. Kızlarının annesi... Demek kızları oradan yollarken karın bilmese de sen biliyordun ne yapacağını. Kararlıydın yani, öldürecektin karını.

Bir kadını, güreşte yenmek gibi bir şey yani... Bir erkek her zaman bir kadından bedenen daha güçlüdür. Sen de o zayıfa karşı bu gücü kullandın ve karını öldürünceye kadar dövdün.

Demek bir tek bu konuda ondan üstünsün. Senden zayıfla başa çıkabiliyorsun. Kendinle ne kadar övünsen azdır!

Haberin Devamı

Erkeklerin dinmeyen öfkesi

DURDURAMADI DEĞİL Mİ

Nasıl, rahatladın mı bari? Bak vura vura, döve döve öldürdün kadını. Kim bilir onu öldürebilmek için ne kadar çok uğraşman gerekti. Ne yaptın, kadının başını duvarlara mı vurdun, yere atıp tekmeledin mi, ağzını burnunu mu kırdın? Canı daha çok acısın diye mi soydun kadını? Onun gücü senin o büyük öfkeni, ona kalkan elini durduramadı değil mi?

Sana yıllarca hizmet eden, sıcak yemeğini önüne koyan, sana iki kız doğuran, seninle gülen, seninle ağlayan, çamaşırını yıkayan, temiz çorabını, pijamanı hazır eden, çocuklarını bağrına basan, onları uyutan, büyüten, hastayken başında bekleyen, sabahları da önce kahvaltınızı hazırlayıp sonra seninle birlikte işe, çalışmaya giden kadını öldürdün ha?

Bizim ülkemizde bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı varken, sen kim bilir kaç fincan kahvesini içtin o öldürdüğün kadının. Kaç çeşit yemeğini yedin, çorbasını içtin.

Erkeklerin dinmeyen öfkesi

KIZLARA YAZIK DEĞİL Mİ

Onlar senin de kızların değil mi? Onları nasıl hem annesiz, hem de babasız bırakırsın? Madem memnun değildin karından, madem ona kızıyordun, ondan boşanmak, yollarınızı ayırmak varken onu öldürmek neden? O çocuklara, o kızlara yazık değil mi? Sadece eşini öldürmedin, sen kızlarının da hayatını kararttın. O çocuklar şimdi ne yapacak? Nasıl bir gelecek bekliyor onları, hiç düşündün mü? Onlar artık, anneleri, babaları tarafından öldürülen bir ailenin kızları. Onların kolunu kanadını öyle bir kırdın ki sen... Bunların hesabını kızlarına nasıl vereceksin?

Ne oldu size ey erkekler, neden bu kadar öfkelisiniz biz kadınlara? Sizi bu kadar kızdıracak ne yaptık? Kadının güçlenmesi, çalışıp hayatını kazanması, işinde başarılı olması mı sizi bu kadar kızdırdı? O kadın bir yandan çalışıp evin geçimine katkıda bulunurken bir yandan da evin her türlü sorumluluğunu alıyor hâlâ. Çocuklarına annelik, eve hizmetçilik, size de kadınlık ediyor. Temizlik onda, yemek onda, alışveriş onda, sabahtan da işe gidiyor sizinle.

Bu kadar marifetli olması mı çıldırtıyor sizi?

HANGİ SUÇ, HANGİ NEDEN

Sizi de bir kadın dünyaya getirdi, size analık etti. Belki kız kardeşleriniz de var. Biri sizin annenize ya da kız kardeşlerinize böyle yapsa ne hissederdiniz? Bir kadını, bir anneyi, eşi, sevgiliyi öldürme hakkını kendinizde nasıl buluyorsunuz?

Tıpkı sizin yaptığınız gibi babanız da annenizi öldürse ne hissederdiniz? Ya da kız kardeşinizi eşi öldürse ne yapardınız? Hangi suç, hangi neden sizin hissettiklerinizi değiştirebilirdi?

BİR ADIM ÖNE ÇIKIN

SEVGİLİ ERKEKLER,

Pek çoğunuz bu olaylardan biz kadınlar kadar şikâyetçisiniz, üzülüyorsunuz, bu vahşet dursun istiyorsunuz. Bunu biliyoruz, hatta bundan eminiz.

Öyleyse bir adım öne çıkın.

Hemcinslerinize seslenin.

İster köy kahvelerinde, ister belediyelerde, ister her ilde bol bol bulunan lokallerde, kalabalıkların çalıştığı işyerlerinde, otobüslerde, dolmuşlarda, meydanlarda...

Nereyi bulursanız orada.

Öğretmenler, üniversite hocaları, ununu elemiş, eleğini duvara asmış ülkemizin çok değerli büyükleri, bu işe gönül vermiş işverenler, işçi sendikaları, işçi temsilcileri, vakıflar, dernekler, televizyon kanalları, yapımcılar, yazarlar, çizerler, hacılar, hocalar, imamlar, din alimleri, kanaat önderleri, önder olmayan ama bu olaylara karşı olan genç, yaşlı bütün erkekler...

Hemcinslerinizle konuşun, bilmediklerini öğretin, kendi geçmişinizi, hangi yollardan geçerek buralara geldiğinizi, annenizden, ablanızdan, eşinizden hatta kızlarınızdan aldığınız desteği anlatın.

Kadın nedir, kadın kimdir, kadına nasıl davranılır...

Öğretin. Öğrenmeyeni lanetleyin, dışlayın bu adamları.

Bu konuyu memleket meselesi olarak görün ve durdurun bu vahşeti.

Tek bir kadınımız öldürüldüğünde bunu önemseyin, bunu ülke gündeminden düşürmeyin. Yeri yerinden oynatın. En büyük tepki siz erkeklerden gelsin.

Bütün televizyon kanalları tek yürek olsun. Haberlerde bunları hep birlikte gösterin, aşağılayın, dışlayın, lanetleyin, tepkinizi gösterin.

Kol gücü, kas gücü, boyu posu daha büyük, daha güçlü olanın zayıfa gösterdiği bu vahşetle artık siz erkekler mücadele edin.

Erkeklerin dinmeyen öfkesi

SEVGİLİ ANNELER,

Bu sefer de sizlere sesleniyorum. Kadınlarımızı öldüren bu vahşi adamları siz doğurdunuz, siz büyüttünüz. Çocuklarınız kadına saygı göstermeyi önce sizden öğrensin. Daha küçükken bunları o çocukların kafasına sokun. Öfkelerini kontrol etmeyi, yüksek sesle konuşmamayı, kimseye hakaret etmemeyi, aşağılamamayı, kavga etmemeyi o çocuklar sizden öğrensinler.

SEVGİLİ BABALAR,

Şimdi de sözüm size. Siz evinizde şiddeti bu çocuklara öğretmeseniz, bu çocuklar sizin o evde uyguladığınız şiddete tanıklık etmeseler, şiddetle yoğrulmasalar, bugün bir kadını asla öldürmeye kalkmazlardı. Sizin öfkeniz, sizin uyguladığınız şiddet var ya... Kuşaklar boyu devam edecek. “Çocuğunu döven yedi göbek torunlarını döver” derler ya, işte öyle. Sizden çocuklarınıza, çocuklarınızdan torunlarınıza kadar uzanan bir zincir bu... Sadece kendi evinizdekileri değil, böyle yaparak toplumu zehirliyorsunuz aslında.

Bunu keşke bir an önce görseniz ve değiştirseniz...

SEVGİLİ KADINLAR,

Hemcinslerinize yapılan bu saldırılarda artık taraf olun. Hemcinslerinizin her zaman yanında durun. Kadın kadının kurdu değil yurdu olmalı. Sizler bu günlere gelene kadar kız olduğunuz, kadın olduğunuz için neler çektiniz, unuttunuz mu? Annelerinizden, ninelerinizden neler dinlediniz, hatırladınız mı? Yaşananları meşrulaştırmayın. Aynı şeylerin bir gün sizin ya da kızlarınızın da başına gelebileceğini unutmayın. Tacizin, tecavüzün, dayağın, istismarın, hele ki cinayetin ne mazereti olur, ne de affı.

Siz kendi aranızda birbirinize kızarsınız da seversiniz de ama size karşı taraftan bir saldırı geliyorsa, işte o zaman taraf olun, hep bir olun.

Haftaya daha güzel konularda görüşmek üzere...

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Gülnihal’in mektubu...
#Gülnihal#Mektup#Boşanma
Aralık 04, 2021 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım. Bugün sizlerle ülkemizde sık görülen sorunlardan birini daha paylaşmak istiyorum. Evlilik sorunu...
Haberin Devamı

Biliyorsunuz son yıllarda boşanmalar giderek artıyor. İnsanlar evlenmeye de çok çabuk karar veriyor, boşanmaya da.

Gençler evlenme kararı alırken bunun çok farklı bir yaşam şekli olduğunu, o güne kadar olan günlük düzenlerinin artık değişeceğini pek düşünmüyorlar. İki tarafın da evlilikle ilgili çok güzel ama birbirinden çok farklı hayalleri oluyor. Taraflar sanıyor ki evleneceğim, yanımda sevdiğim biri olacak ve ben bundan hep memnuniyet duyacağım.

BEKLENTİLER FARKLIDIR

Hele taraflar birbirini bir süredir tanıyorsa evlenince -zaten çok iyi tanıdığı biriyle- sorun çıkmaz diye düşünüyorlar. Oysa evlenmeden yani aynı evi, aynı sorumlulukları paylaşmadan, bir de çocuk sahibi olmadan taraflar birbirini hiç tanımaz, tanıyamaz. İki tarafın da evlilikten beklentileri farklıdır. Herkes o evlilikte kendi alışkanlıklarını sürdürmek ister. Kendi doğrularını hayata geçirmek ister. Oysa dünyada pek çok doğru vardır.

‘ÇOCUĞA HAZIR MIYIZ’

Çocuk sahibi olup olmama ise apayrı bir konu. Eskiden insanlar hiç düşünüp taşınmadan çocuk sahibi oluyorlarmış. O zaman çocuğun da pek kıymeti yokmuş zaten. Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir hesabı yani. Şimdi çocuklarımıza neyse ki çok daha fazla değer veriyoruz ama yine de buna hazır mıyız diye sormadan doğuruveriyoruz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Geçen haftalardan birinde sizlerle onu terk eden eşini geri getirmeye çalışan bir erkeğin mektubunu paylaşmıştım. Şimdi de benzer şeyleri bir kadının ağzından dinleyelim. Bakalım o ne diyor...

GITMEZ SANDIM GITTI, DÖNER SANDIM DÖNMEDI...
YA BOŞARSA

Merhaba Gülseren Hanım...

Bu ara kafam öyle karışık ki, köşe yazılarınızı okudukça bir de ben şansımı denemeye karar verdim. İnşallah okur, bana da bir cevap yazarsınız.

Ben on bir yıllık evliyim. Zaten evlenmemiz aileler arasında büyük mesele oldu. Her kafadan bir ses çıktı ama biz birbirimizi çok seviyorduk, ne yaptılarsa bizi ayıramadılar. Neyse, sonunda evlendik. Daha evliliğin tadını çıkaramadan ilk günden hamile kaldım. Bulantılar, kusmalar oldu, yataktan kalkamadım. Doğum da zor oldu.

Gülnihal’in mektubu...

Haberin Devamı

HAYATIMIZ DÜZELEMEDİ

Bir anda ben anne, eşim de baba oluverdi. İkimiz de henüz buna pek hazır değilmişiz. Çocuğa nasıl bakacağımızı bilemedik. Çocuk da hep ağlayan, zor bir çocuktu. Kayınvalidem o ara çok sık gelirdi bize, hayırlı olsuna gelen misafirler de vardı. Hepsinin altından kalkmaya çalıştım.

Eşim zaten akşama kadar evde yok, çalışıyor, her şeyle ben uğraşıyorum. Akşam o geldiğinde ben sinirli ve gergin oluyordum. Kavgalarımız da işte o zaman başladı.

Oysa biz evlenmeden önce her şeye rağmen hiç kavga etmezdik. Bir türlü hayatımız düzene giremedi. Çocuğumuz çok yaramaz ve huysuzdu. Okula başlayınca biraz rahatlar gibi olduk ama bu sefer de çocukta başka sorunlar başladı. Arkadaşlarıyla geçinemedi, vurmalar kırmalar da olunca okul bize haber verdi. Doktora götürdük. Dürtü kontrol bozukluğu dediler ve tedaviye başladık.

Gülnihal’in mektubu...

Haberin Devamı
Ege ve Akdeniz Turları Erken Rezervasyon Fırsatı Jolly'de
Jolly Tur
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
O YÜKÜ KALDIRAMADIK

Evlendiğimiz günden beri peşimizi hiç bırakmayan bu sorunlar sonunda ikimizi de yordu. Sanki karı-koca olduğumuzu unuttuk, sadece anne-baba olduk. Omuzlarımızdaki yükü kaldıramadık.

Sonunda eşim benden soğudu, bana olan sevgisi bitti. O aralar eskisine göre daha az kavga ediyorduk ama bir gün eve geç gelince ben çok kızdım. Bu geç gelmeler de sonradan çıktı. Öyle canım sıkıldı ki, ben evde daralmışım zaten, git dedim, bir daha hiç gelme. O da zaten benim böyle dememi beklermiş gibi hemen toparlanıp annesinin evine gitti. Bir hafta hiç gelmedi. Nihayet bir hafta sonra geldi ama bir lafımla bir hafta eve gelmemesi içime çok dokundu. Madem gitmeye bu kadar heveslisin, öyleyse git, bir daha gelme dedim.

Haberin Devamı

GİDİYOR AMA ARIYOR DA

Ne dese beğenirsiniz, tamam, gidiyorum zaten demez mi? Neye uğradığımı şaşırdım. Bizden bu kadar çabuk vazgeçmesine inanamadım. Sanki dünden hazırmış da bahane arıyormuş. Bu durum beni iyice çileden çıkardı. Şeytan aklıma bin bir türlü şey getirdi. Günlerce ağladım.

Şimdi üç aydır ayrıyız hocam. O annesinin evinde yaşıyor ama eli hep üzerimizde. Her türlü masrafımızı karşılıyor, bir dediğimizi iki etmiyor, yani varını yoğunu bize harcıyor. Her gün mutlaka arıyor bizi. Telefonda uzun uzun konuşuyoruz. Arada bir de bize yemeğe geliyor. Onun bu ilgisi, eve gelmeleri filan hoşuma gidiyor, artık eve temelli döner sanıyordum. Yeter artık, dön evine dedim. Ben artık bu eve dönmem dedi. Her seferinde ümitlerimi kırıyor benim.

Haberin Devamı

Sonunda dayanamadım, bu sefer de boşanalım o zaman dedim. Ona da tamam dedi. Ne desem itiraz etmiyor, bu da beni çıldırtıyor. Gidiyor ama arıyor da. Kafam iyice karıştı.

ÜMİDİMİ HİÇ KESMEDİM

Siz benim böyle dediğime bakmayın. Ben gitmesini hiç istemiyorum. Zaten boşanma protokolünü imzalamaya ne onun eli gidiyor, ne de benim. Öylece bekliyoruz. Ama bu arada çok yıprandım. Ben eşimi çok seviyorum. Ondan boşanmak şimdiye kadar aklımın ucundan bile geçmedi. O benim vazgeçilmezim. Ben onsuz nasıl yaşarım, ne yaparım hiç bilmiyorum.

“Madem geç geliyorsun, git” dediğimde gitmez sandım. Bir hafta sonra, artık eve dön dediğimde hemen döner sandım. Hele boşanalım deyince hemen kabul edeceği hiç aklıma gelmedi. Hâlâ ümidimi kesmiş değilim, o beni boşamaz diyorum ama bir yandan da korkuyorum.

Ya boşarsa...

NE YAPACAĞIMI ŞAŞIRDIM

Ben onsuz ne yaparım, nasıl ayakta dururum hiç bilmiyorum. Çok zor durumdayım. Bir çıkış arıyorum, bulamıyorum. Ne yapacağımı şaşırdım. Bunun bir yolu vardır mutlaka deyip duruyorum. Ne olur bana bir yol gösterin. Ben nerede yanlış yaptım? Yalvarıyorum size, kocamı kaybetmemenin yolunu gösterin bana.

Ellerinizden öperim.
GÜLNİHAL

ASLINDA ÇARE SIZDE

Gülnihal bize pek çok kadına yol gösterecek bir soru sormuş çünkü bu konuda okuyucularımızdan çok sayıda mektup ve mesaj alıyoruz...

Sevgili okurlarım...

Yuvayı her zaman dişi kuş yapar. O evi, o yuvayı güzelleştiren de, ısıtan da, disipline eden de aslında hep kadındır. Daha adımını attığı gün o evin kurallarını o koyar. İster ki o ev tam da onun düşündüğü, onun hayal ettiği ya da sıklıkla onun alıştığı gibi olsun. Çarklar hep öyle dönsün.

Ancak erkek bu yuvaya sadece misafir olarak gelip gider, o evi kendine ait hissetmez, ona sadece sorunları ve sitemleri dinlemek kalırsa o eve gelmek, o evde olmak istemez.

PAYLAŞMAYI BİLMİYORUZ

Bizler yani bu ülkenin genç kızları ve kadınları, bunu çok sık yapıyoruz. Sanıyoruz ki o ev sadece bizim. Ev bizim olunca kuralları biz koyuyoruz ama sorumluluk da hep bize kalıyor. Erkeklerimizle hayatı paylaşmayı bilmiyoruz. Sonra da sitem ediyoruz onlara, neden bana yardım etmiyorsun diye. Kelimeye dikkatinizi çekerim; yardım istiyoruz erkeklerimizden. Yani diyoruz ki bu ev ve evin bütün sorumlulukları aslında bana ait ama sen de bana yardım et.

Gülnihal’in mektubu...

Oysa o ev ikimizin olsa evin hem kuralları, hem yaşam biçimi, hem de sorumluluklarını ikimiz paylaşabilsek hep yardım isteyen kadın olmayacak. Bunu hiç fark etmeden, sanki bundan doğal bir şey yokmuş gibi yani otomatik olarak yapıyoruz.

O HATAYI BEN DE YAPTIM

Burada kadınlarımızı kınıyor değilim çünkü aynı hataları zamanında ben de yaptım. Bizim evde babam eve misafir gibi gelir giderdi. Hepimiz onu kapıda tıpkı misafirmiş gibi karşılar, sofrada başköşeye oturtur, hiçbir hizmetini eksik etmez, yemekleri beğendi mi diye gözlerinin içine bakar, çayını kahvesini gümüş tepsilerde getirirdik. Ona da, bize bütün kibarlığıyla teşekkür etmek, elinize sağlık demek kalırdı. Annem bir gün olsun sitem etmezdi babama.

Ben evlendiğim zaman tam da o evde öğrendiğimi yaptım. Sofralar hazırladım, kahveler yaptım, eşimin gözleri parladı. Ona da bacak bacak üstüne atıp televizyonun karşısında kahveleri beklemek kaldı. Sonra çocuklar doğdu. Sorumluluklar çoğaldı. Eşim ise elinde kumanda, televizyonun karşısında kahvesini beklemeye devam etti.

YANLIŞI O AN ANLADIM

Bir gün anneme gittim, salonda annemle oturuyorduk ki kapı çalındı, annem açtı kapıyı. Aydın gelmişti, yani eşim. İkisi birden salona girerken annem yavaşça kulağıma eğildi, “Kızım kocan geldi, ayağa kalkıp karşılasana” dedi. Elimde kahve olmasa kalkardım zaten ama iyi ki varmış çünkü nerede yanlış yaptığımı tam da o gün anladım.

Eşim o gün sık sık sordu bana, neye gülüyorsun diye. Kendime dedim ama daha fazlasını söylemedim. Henüz Hacettepe’de asistandım o zaman. Bir de psikiyatrist olacaksın dedim kendime, şu haline bak.

BAŞARININ KAHKAHASI

Sonradan o halime uzun uzun baktım. Yani nihayet daldığım uykudan uyandım, annem gibi yapmaktan, alıştığım düzeni uygulamaktan vazgeçtim. Biz buna psikiyatride “farkındalık” diyoruz.

Aradan yıllar geçti. Bir gün, bir pazar günü kahvaltıdan sonra eşimle camın önündeki koltuklarda oturup dışarda yağan karı seyredecektik. Ben hemen oturdum yerime, bayılırım kar seyretmeye. Birazdan elinde tepsiyle eşim geldi. Hem de gümüş tepsi... İçinde en güzel fincanlarda mis gibi kahveler. Fincanı alırken beni yine bir gülme tuttu. Öyle çok gülüyorum ki, kahve dökülecek. Eşim yine sordu “Ne gülüyorsun?” diye. “Bir yanda yağan kar, bir yanda köpüğü bol, ağır ateşte, senin yaptığın kahveler. Ben gülmeyeyim de kimler gülsün. Eline sağlık” dedim. Niye güldüğümü sanırım anladınız. Aslında o kahkahalar başarımı kutlamak içindi. Çok çalışmış ama sonunda eşimle hayatı her yerde paylaşmayı başarmıştım.

EŞİNİ HEPTEN UNUTMUŞSUN

Sana gelince Gülnihal kardeşim,

Sen de muhtemelen içinde büyüdüğün ailede gördüğün şekilde, evlenince daha ilk günden evini tek başına sahiplenmiş, tüm sorumluluğu tek başına üstlenmiş ve eşini hepten unutmuşsun.

Evlenmeden önce ne güzel bir ilişkiniz varmış. Her zorluğa rağmen birbirinizi hiç ihmal etmemiş, ailelerle birlikte mücadele etmiş ve sonunda evlenmişsiniz.

Acaba hemen bir çocuk istiyor muyuz, buna ikimiz de hazır mıyız diye sormak hiç aklınıza gelmemiş. Hemen bir çocuğumuz olsun mu, olmasın mı diye eşinle konuştuğunuzu, konuyu önemsediğinizi hiç sanmıyorum. Aslında anne baba hiç hazır değilken doğan o çocuklara da yazık oluyor, böyle anne babalara da.

Akşama kadar gerildikçe eşine hep sitem etmişsin. Evde kavga gürültü bitmemiş.

Sanırım o evde bir düzen, disiplin de oluşamamış. Oğlunuz da tıpkı sizlerden öğrendiğini yapmış. Kavga etmiş arkadaşlarıyla, vurmuş, kırmış.

ALIŞKANLIK VE KORKU

Birbirinize hiç zaman ayıramamışsınız. Ne o sana, ne sen ona. Eskiden o senin erkek arkadaşınmış ama aranızda arkadaşlık filan kalmamış, daha doğrusu ilişki bitmiş. İnsan doğru dürüst ilişki kuramadığı, hayatı paylaşamadığı birini sever mi, sevmez. Sen de sevmiyorsun aslında. O senin dediğin sevgi değil, alışkanlık ve korku. Yalnızlık korkusu. Evde sitem edecek, kavga edecek bile biri yok korkusu.

Siz hayatı paylaşmamışsınız ki... Birbirinizle sadece kavga ederek ilişki kurmuşsunuz. Kavgalar da bitince ilişki iyice kopmuş.

ÖNCE KENDİNİZDE ARAYIN

Bunu yapan binlerce kadın var ülkemizde. Neden? Çünkü evlilik nedir, kadınla erkeğin bu yepyeni beraberlikte rolleri nedir, sorumlulukları nedir hiç düşünmemiş, hiç konuşmamışsınız ki... Beraber gülüp beraber ağlamamışsınız ki... Siz onun varlığını unutmuşsunuz, o da sizin. O sizin için hep sitem edilecek, kavga edilecek biri, siz de onun için her akşam nazı sözü, sitemi bitmeyen bir kadın olmuşsunuz.

Ayrılık ikinize de iyi gelmiştir aslında. Nihayet birbirinizin varlığını görmüş, kabul etmiş ve özlemişsiniz. Eski düzeni sürdürecekseniz sakın bir araya gelmeyin ama önce siz, sonra da eşiniz “Neden bu hale geldik acaba?” diye sorar, bunu karşılıklı, birbirinizi hiç suçlamadan konuşur, tartışır, yepyeni bir düzen kurabilirseniz, o zaman bir araya gelin.

Çareyi eşinizi ikna etmekte aramayın. Aslında çare sizde.

Başka türlü size de, eşinize de, hatta oğlunuza bile yazık olacak.

İşte böyle sevgili okurlarım. Sizin de evlilikle ilgili sorunlarınız varsa bunun nedenini karşı taraftan önce kendinizde arayın. Unutmayın, siz değişirseniz dünya değişir.

Haftaya görüşmek üzere...

MEKTUPLARINIZI BEKLİYORUM

Bana drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Duygusal ihmal
#Uyuşturucu#Yoksulluk#Korku
Aralık 11, 2021 06:297dk okuma
Paylaş

Her birimiz bu dünyaya zihnimize yerleştirilmiş çok donanımlı bir kayıt cihazıyla geliyoruz.
Öyle bir cihaz ki, sadece sesleri, resimleri, olayları değil, içine doğduğumuz evde yaşanan her şeyi, evdeki herkesin hissettiği tüm duyguları da kaydediyor. Çünkü o küçük bebek bu dünyayı tanımaya, onun dilini öğrenmeye çalışıyor.

KORKUDAN ANNE KURTARIR

Bir çocuk dünyaya geldiğinde onun en iyi tanıdığı duygu korkudur, çünkü bir sahibi olmazsa hayatta kalamayacağını bilir ve önceliği hep sahibine verir. Hep onu arar gözleri, önce onu tanır. İçine düştüğü korkudan bir tek sahibi yani annesi kurtarabilir onu. Anneler onu severek, okşayarak, her ihtiyacını fark edip yerine getirerek, ona güven vererek yapar bunu.

Böylece o çocuklar annelerinin şefkati ve sıcaklığıyla yüzlerinde sevimli bir gülümsemeyle uykuya dalarlar. Korku artık yerini derin bir huzura bırakmıştır.

Duygusal ihmal

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
ÖLÜMLE BURUN BURUNA

Bazı bebekler huzursuzdur. Her ihtiyacı karşılanmış da olsa bir türlü rahatlayamaz, sanki bir yerlerini koparıyorlarmış gibi bağırır durur. Karnı tok, altı temiz olsa da korku duygusundan bir türlü kurtulamamıştır. Yani hep ölümle burun buruna hisseder kendini.

Neden mi, çünkü anne onun pek çok ihtiyacını karşılasa da, bebeğine o güveni verememiştir. Korkma, bak ben varım, yanındayım, seni seviyorum, biraz uzaklaşsam da seni hiç unutmuyorum, bak ben de huzurluyum, ben de korkmuyorum diyememiştir. Gördüğünüz gibi, bunun için annenin de kendini güvende hissetmesi ve huzurlu olması gerekir.

ÖMÜR BOYU YOKSUL

O çocukların zihinlerini açıp oradaki kayıt cihazına bakma şansımız olsa bandın bazı yerlerinde kocaman boşluklar çarpar gözümüze. Duygusal boşluk dediğimiz, sonradan doldurulması pek de mümkün olmayan o boşlukları yetişkin olduklarında bile ömür boyu içlerinde hisseder o çocuklar. Onlar varlıklı ya da yoksul ailelerin ömür boyu duygusal olarak yoksul bırakılmış çocuklarıdır.

Bu çocuklar büyüyüp yetişkin biri olduklarında bu duruma kendileri de bir anlam veremez. Mutlu olmak, hayatın tadını çıkarmak için her şey tamam gibi gözükür ama o boşluk hissi bir türlü bırakmaz peşlerini. O da diğer insanlar gibi sevmek, sevilmek, sevinmek, heyecanlanmak, iyi ki yaşıyorum demek, müzikle birlikte coşmak, her şeyi derinden hissetmek ister. Mantık her şeyinin tamam olduğunu, herkes gibi kendisinin de iyi bir şeyler hissetmesi gerektiğini bilir ama hissedemez. Sanki bir şeyler eksiktir onda.

Haberin Devamı

O HIRSLA YEMEK YER

Bu eksikliği kimi sürekli yiyerek giderir. Ne yediği önemli değildir, hatta bazen tadını sevdiği şeyleri yiyerek içindeki boşluğun dolacağını sanır. O hırsla saldırır yemeklere. Her ağzına aldığı lokma boğazından geçerken hem bir ümit vardır içlerinde hem de nefret. Karınları doyunca, mideleri şişince ruhlarında da aynı doyumu hissedebilmek için yer dururlar. Artık yemek yiyemeyecek hale geldiklerinde içlerindeki o sıkıntının ve boşluğun devam ettiğini görmek onları iyice çileden çıkarır.

KENDİSİNDEN İĞRENİR

Sıra yediklerinden kurtulmaya gelmiştir. Büyük bir suçluluk duygusu kaplar içlerini. Aynaya bakmaya korkar, adeta kendilerinden iğrenirler. Kusmak, her birimiz için kötü bir şeydir. Özellikle bedenin böyle bir ihtiyacı yokken kusabilmek çok ıstırap verir insana ama onlar çektikleri bu ıstıraptan memnundurlar. İşledikleri suçun cezasını çekmenin huzuru vardır içlerinde.

Haberin Devamı
Ege ve Akdeniz Turları Erken Rezervasyon Fırsatı Jolly'de
Jolly Tur
Gümüşte Günün Öne Çıkan Seviyelerini Keşfet
GCMYATIRIM
by Taboola
Bu işler genellikle geceleri, en çok da yalnız oldukları zaman yapılır. Bunu her yaptıklarında, bir daha yememeye söz verirler kendilerine ama bu sözler hiç tutulmaz.

Bir süre sonra tek sorun aldıkları kilolar haline gelir. Çoğu kilo almamak için yedikten hemen sonra, yani vücut yenenleri hiç kullanamadan kusmak ister ama yine de çoğu kilo almaktan kurtulamaz.

Duygusal ihmal

MUALLA VE ELMAS

on zamanlarda hepinizin bildiği gibi midelere takılan kelepçeler girdi devreye. Böylece mide çok küçüldüğünden artık isteseler de yemek yiyemiyorlar. Bir yandan midenin yokluğu, bir yandan hızla kilo veren bedenin içine girdiği stres onları çok zorlasa da, kilo veriyor olmak bir süre onları rahatlatıyor. Ancak asıl sorun yani duygusal boşluk bir kenarda hep bekliyor.

Haberin Devamı

‘BİZİ İFLAS ETTİRECEK’

Mualla geliyor aklıma; anne babasıyla birlikte gelmişti. Yaşı henüz yirmi bile olmamış genç bir kızdı. Daha o konuşmaya başlamadan baba başladı anlatmaya:

Duygusal ihmal

“Doktor hanım, biz dar gelirli bir aileyiz. Üç tane çocuğumuz var. Hamdolsun diğer ikisinin bir şeyi yok ama bu kız, biraz daha böyle devam ederse bizi iflas ettirecek. Çocukluğunda bir şeyi yoktu ama büyüdükçe başımıza iş açtı. Bu kız geceleri yemek yiyor. Çok şükür akşamları bizim hanım her çeşit yemeği koyar önümüze. Az parayla ne yapılabilirse yapar, hiçbirimizi aç koymaz. Her hafta perşembe günleri pazara da gider. Meyve sebze ne lazımsa alır, dolabı doldurur.

Gece olunca biz hepimiz yatarız, bizim kız şeytan gibi sessizce kalkar, dolapta ne var ne yok mideye indirir. Hayır yani, açlıktan yese içim yanmaz. Yer yer, sonra da banyoya gidip kusar. Yediği bir işe yarasa neyse, kızımdır, afiyet olsun ama öyle de değil. Hepimizin rızkını patlayana kadar yiyip sonra da öğürerek kusmak neyin nesi, biz de anlayamadık.

Artık eve bir şey alacağız diye korkuyoruz. Aldığımız sabaha kalmıyor, bizim kız yiyip bitiriyor. Yediği yüzüne gelse bari... O da yok. Baksanıza haline, çöp gibi...”

O gün, o babaya kızının ruhsal sorunları nedeniyle böyle yaptığını bir türlü anlatamamış, o kızcağızın haline de çok üzülmüştüm. Bu işler hemen verilecek bir ilaçla filan düzelmez ki... Uzun ve ciddi terapiler gerekir ama onlar benden bu hastalığı hemen iyileştirmemi istiyorlardı. Keşke elimden gelse de istediklerini yapabilseydim.

ONLARINKİ DE EKSİK

Duygusal boşluk adını verdiğimiz durum nedeniyle kimi de çok alışveriş yapar. Halk arasında buna “Alışveriş hastalığı” derler. Gerekli, gereksiz ne bulursa alır. Aldıkları genellikle kişisel eşyalardır. Bol bol elbise, bluz, pantolon, etek, kazak, kolye, küpe, bilezik, yüzük, eşarp, mont alırlar. Eskiden insanlar çarşıya alışverişe giderken “Eksik tamamlamaya gidiyoruz” derlerdi. Aslında onlar da eksik tamamlıyor. Kendilerine bolca bir şeyler alarak, ruhlarındaki eksiği tamamlamak amaçları.

Yine böyle bir hastam vardı. Elmas. Kendi anlatırdı evdeki dolapların halini. Üzerinde etiketiyle dolapta asılı duran, hiç giyilmemiş yüzlerce giysi ve takı... Kendisi de çalışırdı, bir geliri vardı ama aldığı para kendine yetmiyor, kredi kartları şiştikçe şişiyordu. Çok borçlanmıştı ve bunları eşinden gizliyordu.

“İçime bir sıkıntı geliyor, öğlen tatillerinde ya da iş çıkışı kendimi hemen atıyorum çarşıya. Her gördüğüm mağazaya giriyorum. Aldıkça sanki bir rahatlık geliyor üzerime. Satış elemanları artık tanıdı beni. Görür görmez geliyorlar yanıma. Mağazaya yeni gelen ne varsa diziyorlar önüme. Biliyorlar alacağımı. Hiç düşünmeden başlıyorum almaya. Bütün gün asık suratla gezen, pek kimseyle konuşmayan ben, orada aniden güler yüzlü biri oluyorum. Çocuk gibi seviniyorum ama aldıklarımı giysem bari.

Sıra kasaya gidip para ödemeye gelince rengim değişiyor. Bir sürü kart var çantamda. Çoğunun limiti dolmuş. Artık alıştılar bana. Kartları veriyorum ellerine, sırayla deniyorlar ve sonunda birinden alıyorlar parayı. Paketleri alıp da dükkândan çıkarken biri görecek diye ödüm kopuyor. Utanıyorum... Eve gelmek ayrı stres. Eğer kocam benden önce eve gelmişse içeri paketlerle gelmiyorum. Alt komşuma bırakıyorum. Eğer yanlışlıkla elimde paketlerle eşim beni görürse evde kıyamet kopuyor. Dolapları gördükçe adam deliriyor.

Her seferinde eve gelirken bu son diyorum, bir daha bir şey almayacağım. Zaten ömür boyu alışveriş yapmasam bu aldıklarım ömrümün sonuna kadar bol bol yeter bana. Ama bir türlü sözümü tutamadım. Böyle giderse adam beni boşar. Bir çocukla ne yaparım, bilmiyorum.”

Böyle anlatmıştı genç kadın bana derdini. Annesi onu nasıl doyuramadıysa o da çocuğuna aynı şeyi yapıyordu. Onu yediriyor, içiriyor, giydiriyor, oyuncak alıyor ama onu bir türlü bağrına basamıyor, çocuğuna ihtiyacı olan sevgiyi ve güveni veremiyordu.

Duygusal ihmal

KİMİ UYUŞTURUCUDA ARAR

Kimi de bir türlü kendine beğendiremediği kendini mükemmel yapabilmek için sürekli güzellik enstitülerinin, estetik cerrahların kapısını aşındırırken kimi hayattan sürekli şikâyet ederek bu boşluğu doldurmaya çalışır.

Kimi ise çareyi uyuşturucularda arar. Madde kullanan insanların büyük bir çoğunluğu, içlerinde hep hissettikleri ama neye yoracaklarını bilmedikleri bu boşluğu doldurmak için girer bu yola. Kendine güvenen, kendi ayakları üzerinde durabilen, sosyal ilişkilerde başarılı, seven ve sevilen insanların arasından çoğu zaman çıkmaz bu uyuşturucu müptelaları.

O ‘YAR’ BİR TÜRLÜ GELMEZ

Bir türkü vardı, babaannem söylerdi:

“Neyleyim sarayı, neyleyim köşkü,

İçinde salınan yar olmayınca...”

Aileleri tarafından en iyi şekilde bakılmış, hatta herkesten daha özenle büyütülmüş de olsa duygusal olarak yalnız bırakılmış, sevgi, şefkat, önemsenme, sahiplenilme ihtiyacı bir türlü doyurulmamış...

Bir gün olsun doğdukları evde değerli hissettirilmemiş, sözü dinlenmemiş, onunla sohbet edilmemiş, onunla birlikte hayat paylaşılmamış, varlığı fark edilmemiş...

Korkularını, hayallerini, sevinçlerini, endişelerini anlatmasına izin verilmemiş...

Sürekli aşağılanmış, utandırılmış, çocuğun aradığı onay verilmemiş...

Koşulsuz sevgi ve şefkat isteği doyurulmamış...

Yani duygusal paylaşımı aileleriyle yaşayamamış, duygusal ihmale uğramış çocuklara türküdeki ‘YAR’ bir türlü gelmez.

Haftaya yeniden görüşmek dileğiyle,

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Onu nasıl bir hayat bekliyor
#Kezzap#Berfin#Öfke
Aralık 18, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım, bu ara en sık duyduğumuz kelimelerden biri de kezzap oldu.
Haberin Devamı

Erkekler kızınca onları istemeyen, onları terk eden kadınların yüzüne, özellikle de gözlerine kezzap atıyorlar. Kezzap, hepinizin bildiği gibi çok ağır bir asittir yani bir insana temas ettiği zaman onun derisinden başlayarak kemiğine kadar eritip yok ediyor.

Halk arasında kezzap denen bu madde üstelik kadınların özellikle gözlerine ve yüzüne atılıyor yani o kadınlar hem görme yetilerini kaybedip kör oluyor, hem de yüzleri yok oluyor.

Onu nasıl bir hayat bekliyor

Bu konu son olarak Berfin vakasında gündem oldu. Bundan iki yıl önce kısa bir süre arkadaşlık edip ayrıldığı biri tarafından, henüz 18 yaşındayken, onunla arkadaşlığa devam etmek istemediği için yüzüne bir buçuk kilo kezzap atıldı Berfin’in. Bu miktarda kezzap insanın tamamını eritip yok edebilir.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Ben şimdi sizlere kezzap atılıp yüzü bir daha geri gelmemek üzere yok olan, bir daha dünyayı görme şansı tamamen kaybolan birinin, sonrasında nasıl bir hayatı olacağı konusunda bir şeyler anlatmak istiyorum. Gazetelerde ya da medyada okuyup geçtiğimiz yüzüne kezzap atılan kadınlar var ya, o olaydan sonra nasıl bir hayatları oluyor acaba diyor ve bunu hep birlikte ayrıntılı olarak düşünelim istiyorum.

ANİ BİR ÖFKEYLE DEĞİL DÜŞÜNEREK İŞLENEN SUÇ: KEZZAP

Yüzümüz bizim diğer organlarımızdan çok farklı bir öneme sahiptir. Sadece biz insanlar değil, hayvanlar bile yüzleriyle var olurlar. Bir insan gözleriyle, bakışıyla, mimikleriyle var olur. İnsandan yüzünü alırsanız, varlığını da alırsınız, yok olur. Toplum içine giremez, insanlarla ilişki kuramaz, güzel olmak, kadın olmak bir yana çirkin bile olamaz çünkü yüzü yoktur. Şöyle bir yürüyüş yapayım, okula ya da alışverişe gideyim, bir komşuma gidip kahve içip sohbet edeyim, arkadaşlarımla bir araya geleyim, kapı çalındı kapıyı açayım, hastaneye gidip tahlillerimi yaptırayım, bu yıl güzel bir tatil yapayım, bir iş bulup çalışayım gibi hepimizin günlük hayatında yaptığımız şeylerin hiçbirini yapamaz. Çünkü yüzü yoktur.

Onu nasıl bir hayat bekliyor

Haberin Devamı

Ayrıca yüzünde ne kadar hasar olduğuna göre belki yemek yemek, nefes almak, konuşmak bile zorlaşabilir.

MERAK, ALAY, ACIMA

Onu gören herkes, öcü görmüş gibi bakar. İnsanın iyisi de bakar, kötüsü de... Kimi “Aman Tanrım, kızı gördün mü?” diyerek meraktan, kimi alay ederek, kimi acıyarak bakar o kıza ama bakar.

İşyerleri böyle bir kıza iş vermeyi, insanlar arkadaşlık etmeyi, erkekler onunla yaşamayı kolay kolay istemez. Veya bir çocuk böyle bir annesinin olmasını istemez.

ÖMÜR BOYU TAŞIR

Buraya kadar yüzüne kezzap atılan o masum, o kadersiz kızlara toplumun gözüyle baktık. Bir de o kızlarla, o kadınlarla empati yaparak, kendimizi onların yerine koyarak bakalım.

Haberin Devamı
Ege ve Akdeniz Turları Erken Rezervasyon Fırsatı Jolly'de
Jolly Tur
Gümüşte Günün Öne Çıkan Seviyelerini Keşfet
GCMYATIRIM
by Taboola
O kız yüzüne kezzap atıldıktan sonra çektiği acıya, aylar süren hastanedeki tedavi dönemlerinde çektiği ıstıraplara mı yansın yoksa bütün bu acılara rağmen aynada kendine bakınca gördüklerine mi? Hiçbir tedavi ve ameliyat kezzapla yanan yüzü ya da bedenin bir başka bölgesini eski haline getiremez çünkü o bölgede kişiye ait doku kalmamıştır. Yanıp eriyip yok olmuştur ve ömür boyu kişi o derin ve iç karartıcı izlerle yaşamak zorundadır.

CEZASI HİÇ BİTMEYECEK

Üstelik kezzap özellikle gözlere atıldığı için gözleri de kör etmiş, bir daha dünyayı görme şansı bırakmamıştır. Müebbet hapse mahkûm olan suçlular bile, cezaevinden ömür boyu çıkamasalar da, bu kadınlar kadar acı çekmez gibi geliyor bana. Onlar orada hiç olmazsa bir gün af çıkar ben hayata geri dönerim ümidiyle, kendi gibi mahkûmlarla beraber yaşar. Onun da diğerlerinden bir farkı yoktur. Üstelik ciddi bir suç işlediği için böyle bir cezaya çarptırılmıştır.

Onu nasıl bir hayat bekliyor

Haberin Devamı

Berfin ya da Berfin gibi yani hiçbir günahı olmadığı halde yüzüne kezzap atılan kızlarımızın, kadınlarımızın tek suçu, ona bunu yapan erkeklerle arkadaşlık etmek ya da ilişki kurmak istememesi. Eğer Berfin şikâyetini geri almasaydı, onunla evlenmeseydi, pandemi olmasaydı zaten mahkeme ona 13 yıl ceza vermişti. Onun da şu indirimi, bu indirimi derken belki de en çok birkaç yıl yatıp çıkacaktı. O sokakta yeni maceralar peşinde koşarken, bizim zavallı kızımızın cezası hiç bitmeyecek.

BU SUÇ ‘TAAMMÜDEN’

Hangi duygu, nasıl bir öfke bir erkeğe sevdiği, hoşlandığı bir kadına kezzap atma kararı aldırıyor acaba? Tek suçu onu istememek olan birine bu kadar büyük, bu kadar acı veren ve hayatını karartan bir ceza vermek nasıl bir şey?

Haberin Devamı

Üstelik ani bir öfkeyle alınabilecek bir karar da değil bu. O kezzap alınacak, kızın ne zaman, nereden geçtiği bulunacak, bu yolun en tenha yeri tespit edilecek, beklenecek, bu sefer olmadı yine beklenecek yani bu işleri yapan erkeklerin suçu işleyene kadar epey uzun bir zamana ihtiyacı var. Ne yaptıklarını, bunun karşı tarafa ve kendilerine neye mal olacağını düşünmek için uzun bir zaman bu. Yani ani bir öfkeyle yapılabilecek bir şey değil.

Onu nasıl bir hayat bekliyor

Demek ki bunu uzun süre düşünüp taşınıp plan yapıp gerekli hazırlıkları tamamladıktan sonra olayı gerçekleştiriyorlar. Türk Ceza Kanunu’nda böyle işlenen suçlara taammüden denir ve cezası çok daha ağır olmalıdır.

BU ÖFKE NEREDEN

Bir insanı öldürerek hayattan koparmakla yüzüne kezzap atmak arasında gördüğünüz gibi pek bir fark yok. Biri hayatını kaybediyor yani bedenen ölüyor, diğeri kalan süreyi zaten doğru dürüst yaşayamadan, ıstırap çekerek geçiriyor. Hayatı boyunca kurtulamayacağı ciddi hem de çok ciddi bir hasar bırakıyor kişide. Onu manen yok ediyor.

Aslında bu yazıyı tam da bunun için yazıyorum. Yani kadına sadece kezzap atmıyor, onu hayattan koparıyor. Bunu hem toplum olarak bizler, hem kanunları düzenleyenler, hem de bu suçları işleyen ya da işleme potansiyeli yüksek olan erkekler okusun, anlasın diye yazıyorum.

Kadınlara bu kadar büyük cezaları reva gören erkeklerin bu öfkesi nereden geliyor? Bir kadın tarafından reddedilmek, istenmemek onları nasıl böyle bir canavara dönüştürüyor?

KİM BİLİR KAÇ KADIN

Toplum olarak, kadınlar olarak yasalarımızın son zamanlarda tırmanış gösteren kadına şiddet davalarında çok yetersiz kaldığını hep birlikte görüyoruz. Bunu Berfin davasında bir kere daha net olarak gördük. Olayın faili, Berfin’i ömür boyu hiç bitmeyecek bir utanca, ağır bir ıstıraba mahkûm ederken, yasalar ona bunun karşılığı olacak bir ceza vermiyor. Mağdurun cezası çok daha ağır değil mi?

Toplumumuzda Berfin gibi yüzüne kezzap atılan kim bilir daha kaç kadın var. Bu suçun failleri ise belki de cezaları çoktan bitti ve başka kadınların canını yakmak üzere aramızda yaşıyorlar. Oysa işlenen suçlara karşılık verilen cezalar birbirine az çok denk olmalı diye düşünüyorum. Denk olmalı ki, bu suçu işlemeye hazırlananlar, olayı bu kadar hafife almasınlar.

Adalet duygusu biz insanlar için çok önemlidir. Adalete olan inancımız zedelenir, kırılır, yara alırsa bunun topluma yansıması çok sancılı olur.

KÖTÜ OLMAK

Biraz da bu tür suçları işlemeye yatkın, toplumun “kötü insan” gözüyle baktığı kişilerin yani sosyopatların, psikopatların ruhsal durumlarından söz etmek istiyorum. Aslında kötü olmak sanıldığı kadar kolay değildir. Ya da kötü olmak kolaydır da kötü biri olarak yaşamak, pek de yaşamaktan sayılmaz çünkü insanlıktan ne kadar uzaklaşırsanız, iyi, keyifli, mutlu bir hayat yaşamak da sizden o kadar uzaklaşır.

KARANLIK BİR DÜNYA

Yasalara aykırı bir suç işlesin ya da işlemesin, kötü insanlar çoğu zaman çok karanlık bir dünyada yaşarlar. Ne kadar kötüyse karanlık da o kadar koyudur.

Kötü insan için dünya da kötüdür, içinde yaşayanlar da. Şans kötüdür, kader kötüdür, düzen kötüdür, çocuklar ve hayvanlar bile kötüdür. Herkes zaten onlara düşmandır. Kimse tarafından gerçekten sevilmediklerine sonuna kadar inanırlar. Biraz da sevilmemenin, onaylanmamanın, değerli ve önemli olamamanın intikamını alırlar dünyadan.

ÜZÜNTÜDEN ZEVK ALIR

İçlerindeki öfke o kadar büyüktür ve onlara o kadar yoğun bir sıkıntı verir ki, yaptıkları her kötülük az da olsa içlerini ferahlatır. Yolda yürürken ayağına dolanan kediye sıkı bir tekme savurmaktan daha doğal bir şey yoktur onlar için. Birinin canını yakmak, parasını ya da değerli bir eşyasını çalmak, önüne koyduğu bir engelle onun düştüğünü, yaralandığını görmek onlar için hep eğlencedir.

Başkalarının üzüntüsünden, kaybından, korkusundan her zaman zevk duyarlar. Zaten bunlardan başka da zevk aldıkları pek bir şey yoktur.

VİCDANLARI DA YOKTUR

Birileri onlara saygı ya da sevgi gösterir, güzel sözler söylerse buna inanmakta çok güçlük çekerler. Böyle yaptığına göre ya benden bir çıkarı vardır ya da beni kandırmaya çalışıyordur diye düşünürler. Sevgi, şefkat, merhamet, iyilik onların tanımadığı duygulardır. Kendi içlerinde buna benzer bir duygu olmadığı için bu duygular onlara çok yabancı gelir.

Onlara eğer biri iyilik yaparsa bundan memnun olacakları yerde, o iyiliği yapan kişiyi aşağılar ve onların aptal olduğunu düşünür ve alay ederler. Yaptıkları hiçbir şeyden pişmanlık duymazlar çünkü zaten vicdanları yoktur. En büyük eksiklikleri diğer insanlarla ya da diğer canlılarla empati yapamıyor olmalarıdır. Yani canını yaktıkları kişinin ne hissettiğini hiç bilmez, algılamaz ve anlamazlar. Adalet duyguları hiç gelişmemiştir, yoktur zaten.

HEDEFLERİ ZAYIF KİŞİLER

Kişi herkesi kendisi gibi bilir hesabı, onlara yapılan her türlü kötülüğü de çok doğal karşılarlar çünkü dünya zaten kötüdür. Ve dünyada tek bir kural vardır; güçlü zayıfı ezer, gerekirse de yok eder. Onlara kötülük yapılıyorsa bunun tek nedeni, onların bir suç işlemiş olması, yanlış yapması değil, karşı tarafın daha güçlü olmasıdır. Bu yüzden kendilerinden daha güçlü insanları hemen tanır, onlardan korkar ve uzak dururlar. Kendilerinden zayıf olan tüm canlılar onların hedef tahtasıdır. Zayıfı hiç sevmez, hiç inanmaz ve onları çok aşağılar, şiddetin her türlüsünü onlara göstermekten büyük zevk alırlar. Çünkü aslında en zayıf halkanın kendileri olduğunu bilir, kendilerine duydukları nefreti de işte hep o zayıflardan çıkarırlar.

İNTİKAM İÇİN GELMİŞLER

Dünyaya yaşamaya değil, yaşamdan intikam almaya gelmişlerdir. Anaları, babaları, kardeşleri, amcaları, dayıları, teyzeleri, halaları, en yakın arkadaşları, sevgilileri, hatta varsa çocukları bile her zaman onların hedef tahtasındadır.

Zavallı hayvanlara hiç acımadan eziyet edenler, durup dururken o güzelim ormanlarımızı yakanların çoğu da hep böylelerinin içinden çıkar.

Umarım hep böyle iç karartıcı, kötü örnekleri yazmak zorunda kalmam. Keşke güzel şeyler olsa ben de zevkle o güzelliği, o şefkati, merhameti yazabilsem.

Haftaya görüşmek üzere,

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
2021 yılının muhasebesi
#Şiddet#Öfke#Sevgi
Aralık 25, 2021 06:298dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım, bugün 2021 yılının son yazısını yazıyorum. Haftaya 2022’ye girmiş olacağız ve istedim ki bu yazının konusu artık şiddet, vahşet olmasın. Yeni yıla gülümseyerek girelim ama 2021 yılının muhasebesini yapınca yine gülümsemek yazının sonuna kaldı.
Haberin Devamı

VAHŞETİ TEMSİL EDENLER

Bu yılı maalesef hep bizleri derinden etkileyen ve özellikle kadınlara yönelen şiddet olaylarını duyarak, okuyarak, izleyerek geçirdik. Şiddet sadece kadınlara değil, çocuklara, hatta bebeklere bile uygulandı. Kimi küçücük, kundaktaki bebeğini vahşice, öldüresiye dövdü. Demek olay medyaya yansımasaydı, sonunda o bebek babası tarafından dövülerek öldürülecekti.

Kimi babalar annesinin yerini söylemediği için okuyup doktor olan öz kızını, hiç acımadan öldürdü. O kızı sen büyütüp sen okutmadın mı? Demek ki annesinin yerini söylese gidip onu öldürecektin ve kızın bunu biliyordu. Annesini korumak isterken kendi canından oldu. Yani taraflardan biri sevgiyi, merhameti, diğeri vahşeti temsil ediyordu.

Kimileri kezzap atıp kadınları öldürmekten beter etti. Bunun ayrıntılarını, o kadınların olaydan sonra çektikleri acıları, hayatlarının nasıl bir anda sönüverdiğini geçen hafta yazmıştım. Eski eşini, boşanmak isteyen eşini, kendisinden ayrılmak isteyen sevgilisini, kız arkadaşını öldürenlerin hesabını tutamadık. O kadar çok ki, hangisini anlatayım.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
by Taboola
2021 yılının muhasebesi

PUSUYA YATAN SAPIKLAR

Bir de hiç tanımadığı genç kız ve kadınlarımızı, pusuya yatıp öldüren sapıklar var. O kadınların tek suçu, o saatte, o sokaktan geçmek. Kimi okuldan, kimi kurstan çıkıp evlerine dönen genç kızlarımız bunlar ve olay bir metropolde yaşandı, yani dağ başında değil.

Hırsızlıklar arttı, dükkânlar soyuldu, dolandırıcılığın yepyeni versiyonları icat edildi.

Okullarda, camilerde, yurtlarda, kurslarda, evlerde, işyerlerinde çocuklarımız, genç kızlarımız ve kadınlarımız taciz ve tecavüze uğradı. Gençler öz analarını babalarını, kardeşlerini ya da arkadaşlarını öldürdü. Uyuşturucu kullananların sayısı giderek arttı ve bu kişiler akla ziyan suçlar işledi.

Trafikte yaşanan ufak tefek olaylarda kan döküldü, küçük nedenlerle mahalleli ellerinde silahlarla, sopalarla birbirine girdi. Hayvan besleyenler bile fena halde cezalandırıldılar. Bu arada pek çok hayvan da bu öfkeden nasibini aldı. Kimileri köpeklerini arabaların arkasına bağlayıp koşturdu, kimileri toplu katliam yaptı. Kadınlarımız, genç kızlarımız bile birbiriyle saç saça baş başa kavga etti.

Haberin Devamı

SAĞLIKÇILARA DARP

Pandemi boyunca canını dişine takarak, ailelerini ihmal ederek halkımız için ciddi bir özveriyle çalışan doktorlarımızın bir kısmı bu uğurda canından oldu. Sonra ne mi oldu? Bu doktor ve sağlık personelini halkımız dövdü, sövdü, darp etti.

Ben bunca yıl doktorluk yaptım, hastalarımdan en ufak bir saygısızlık görmedim. Ben onlara saygıda kusur etmedim, onlar da bana. Doktorluk zor meslektir. Her zaman fedakârlık ister. Pandeminin olmadığı dönemlerde bile hep iş başında olmak zorundadır çünkü hastalığın gecesi gündüzü olmaz. Herkes bayram ya da yılbaşı kutlarken, keyif yaparken başlarına bir şey geldiğinde doktoru karşılarında görmek ister. Doktorun da o saatlerde hastanede değil de ailesiyle birlikte olmak istediği, yorgun ve uykusuz olduğu kimsenin aklına gelmez.

Haberin Devamı
Konforu Tek Hareketle Açın
Opel
Giymek için biraz yaşlı olduğunuz 20 kıyafet
LuxuryLevels.com
by Taboola
Hep doktor dediğime bakmayın, doktorla birlikte o hastanelerde büyük bir sağlıkçı ordusu çalışır. Hastayı kurtaramadığında, tüm bu sağlıkçı ordusunun moralinin nasıl bozulduğunu, belli etmeseler de hep kendilerinde bir kusur aradıklarını daha önceki yazılarımda sizlere anlatmıştım.

Onların da yolunu gözleyen aileleri olduğu kimsenin aklına gelmez değil mi? Ben ve eşim, ikimiz de doktor olduğumuzdan pek çok bayramı seyranı yılbaşını birlikte geçiremedik. Ya ben nöbetçiydim ya da o. Özellikle eşim anestezist olduğundan hastane nöbetçisi değil ama ev nöbetçisi olduğu geceler, uykunun en derin yerinde çalardı telefonlar. Onun gecenin bir yarısı yataktan kalkıp apar topar hastaneye koştuğunu çok bilirim. Canımızı emanet ettiğimiz bu insanları başımızda taşımak varken onlara saldırmak, dövmek, sövmek nasıl bir şey, ben anlayamıyorum.

Haberin Devamı

CANLI YAYINDA TOKAT

Canlı yayında ses teknisyenine tokat atıldı ve stüdyoda sanki her şey normalmiş gibi sohbete devam edildi. Şiddeti bu kadar mı normalize ettik? Eskiden stüdyoya sinek girmişse, insanlar onu nasıl kovalayacağını şaşırır, yayına ara verilirdi. Sinek kadar bile kıymeti kalmadı mı insanların?

Yolda bisikletiyle giden 15 yaşındaki bir çocuk polisler tarafından önce tartaklanıp sonra yere yatırılarak kelepçelendi. Üstelik de çocuk suçsuzmuş. Suçlu olsa bile 15 yaşındaki bir ergene nasıl kıydınız diye sormak isterdim. Ben yıllar önce sokakta babası ve amcası tarafından tokatlanan bir delikanlıyı görünce yüreğim hoplamış, genç bir kadın olmama rağmen olaya müdahale etmiş, bunu da kitaplarımda yazmıştım. Çünkü o gün yaşadıklarının, o çocuğun hayatını, geleceğini, karakterini nasıl olumsuz etkileyeceğini biliyordum. İşte o delikanlı da bir gün büyüyüp polis olursa o da genç yaşlı, kadın erkek demeden hepsine sizin ona yaptığınızın daha beterini yapacak. Çünkü siz bunu o çocuğun canını yaka yaka, yakasından tutup yerlerde sürükleye sürükleye, acının en koyusunu çektire çektire böyle öğrettiniz. Şiddet, kuşaktan kuşağa tam da böyle geçer işte.

Haberin Devamı

BİR TATLI SÖZE HASRETİZ

Halkımızın ruh sağlığı giderek bozuldu. Psikiyatrist ve psikologların randevuları doldu taştı. Depresyon dediğimiz menfur hastalık, tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de adeta salgın yaptı. Kimin çantasını açsanız çoğunun içinde antidepresan ilaçlar var.

Bilmem farkında mısınız ama ülkemizde intihar vakalarında da büyük artış yaşandı. Yani öfkeyi dışa yansıtamayanlar ise ölmeyi seçti.

Her akşam haberleri izlerken gördüğümüz sahnelerde yüreğimiz ağzımıza geldi, içimiz korkuyla doldu. Türkiye Büyük Millet Meclisi’mizde bile kavga gürültü eksik olmadı. Elimizle oy verip seçtiğimiz milletvekilleri birbirine ağza alınmayacak küfürler etti, kürsüde konuşurken birbirlerini dinlemek yerine her kafadan bir ses çıktı, yumruklar havada uçuştu. Oradakiler bile böyle yaparsa sokaktakiler ne yapmaz dedik içimizden.

İşin özü şöyle bir güler yüze, bir tatlı sese, bir tatlı söze hasret kaldık.

ÖFKENİN PANZEHİRİ

"Sevgi, hoşgörü, güler yüz ve saygıdır... Bazen toplumlar da hastalanabilir. Böyle dönemlerde devlete her zaman büyük işler, büyük sorumluluklar düşer."

Sevgili okurlarım,

Öfke, hep söylediğim gibi son derece bulaşıcı bir duygudur. Sizin öfkeniz hepimize bulaşır. Şu anda toplum olarak hepimiz çok gerginiz ve şiddet olayları devam ettikçe bu gerginlik de giderek artacak, evlerimizin içine, aile ilişkilerimize kadar ulaşacak ve hepimize bulaşacak. Zaten bulaştı bile. Şiddet olaylarının çoğu aile içi kavgalardan kaynaklanıyor.

KORKUYORUZ, ENDİŞELİYİZ

Ülke olarak ciddi sorunlarımız var. Hem maddi, hem manevi yoksulluğu ve yoksunluğu tüm dünyada yaşanan bu büyük pandemi iyice arttırdı. Yarınlar bizi korkutuyor, endişelendiriyor.

Elimizi başımıza koyup uzun uzun düşünmeye, toplum olarak nereye gittiğimizi bir an önce fark etmeye ve anlamaya çok ihtiyacımız olan bir dönemden geçiyoruz. Öfkemizi her gün arttıran ve kışkırtan nedenleri görmeye ve anlamaya çalışmalı, ilk adımı bizler atmanın yollarını aramalıyız. Çünkü bu dönemi, bu gerginliği, öfkeyi, saldırganlığı önce kendi içimizde durduramazsak bunun faturasını, bunun maddi manevi bedelini yine bizler ödeyeceğiz.

Ananız babanız, kardeşiniz, çoluğunuz çocuğunuz, arkadaşınız, komşunuz, öğretmeniniz, öğrenciniz, doktorunuz, işçiniz, bakkalınız, kasabınız, sanatçınız, yazarınız, çizeriniz mutlu değilse, morali bozuksa, huzursuzsa, endişeliyse, korkuyorsa, ağlıyorsa, siz kendinizi mutlu ve huzurlu hissedemezsiniz. Onlar gerginse, öfkeliyse, yüzünüze dik dik bakıyorsa, kavga etmek için bahane arıyorsa aynı duygular, siz hiç fark etmeden size de geçer. Tıpkı yaşadığımız evlerdeki gibi... Kadının ya da erkeğin mutsuz ve öfkeli olduğu bir evde diğerleri kendini iyi hissedebilir mi?

Sadece bireyler değil, bazen toplumlar da hastalanabilir. Geçmiş yıllarda bu durum pek çok kez çeşitli ülkelerde yaşanmıştır. Hastalığımızın teşhisini birlikte koyalım isterseniz. Son zamanlarda en çok hissettiğimiz duygular, korku, endişe kaygı ve öfkeyse eğer, demek ki toplumsal bir bunalımın eşiğindeyiz.

ADALET GÜVEN VERMELİ

Böyle dönemlerde devlete her zaman büyük işler, büyük sorumluluklar düşer. Devlet, bir yandan bu yoğun öfkeyi doğuran koşullarla mücadele ederken, bir yandan da bu öfkeye maruz kalan masum insanları korumak için elinden geleni yapmalıdır. Giderek yara alan adalet duygumuzu tamir etmeli, her şeyden önce bizlere güven vermelidir. Adalete olan güveni, inancı yara alan insanlar ya suç işlemekten çekinmez ya da bir süre sonra adaleti kendi yöntemleriyle uygulama yolunu seçer.

İYİLİĞİ YENİDEN KEŞFETMELİ

Öfkenin panzehiri her zaman sevgidir, hoşgörüdür, güler yüzdür ve son olarak saygıdır. Devletimiz yasalarda, kurallarda, yönetmeliklerde bize güven verici, adalet duygumuzu pekiştirici düzenlemeleri yaparsa o zaman sıra bizlere gelir.

Böyle dönemlerde devlete bu konuda destek olmak da bize yani halkımıza düşer. Bizler işe önce kendimizden, sonra ailelerimizden, evlerimizin içinden başlamalı, evlerimize barışı getirmenin yollarını aramalıyız.

Aslında bizim insanımızın özü iyidir, merhametlidir, konukseverdir, açı doyurmayı, öksüzü, yetimi koruyup kollamayı, başını okşamayı bilir. Öyle değil mi? Özümüz olan iyiliği yeniden keşfetme, gösterme zamanı geldi gibi geliyor bana.

GÜLÜMSE...

Bu haftaki yazımı hiç unutamadığım bir iyilik, yardım, sevgi, şefkat ve anlayış hikâyesiyle bitirmek istiyorum. Bu olayı 1976 yılının 4 Kasım günü ben yaşadım ve sonra da bunu Madalyonun İçi kitabımda ayrıntılarıyla anlattım.

O zaman Hacettepe’de asistandım. Sevgili babam aynı hastanede kanser tanısıyla yatıyordu. Her fırsatta babamın yanına gidiyor ve biraz daha yıkılmış olarak kendi çalıştığım Psikiyatri polikliniğine geri dönüyordum. Babam henüz 57 yaşındaydı ve biliyordum, ölüyordu. Ailenin ilk çocuğuydum ve doktordum. Tüm aile benim gözlerimde bir umut ışığı arıyordu. Bense doktor da olsam henüz çok gençtim, daha önce bu kadar yakın birini kaybetmemiştim ve çaresizlik içinde kıvranıyor, bu acıya dayanamıyordum.

2021 yılının muhasebesi

‘İSTERSEN SEN ANLAT’

O gün yine babamın yanındaydım. Bana gülümsüyordu. Bir süre hiç konuşmadan el ele oturduk. Sonra yeniden bizim polikliniğe döndüm. Hastalarım beni bekliyordu. Benim işim hastalara umut vermek, şifa dağıtmaktı ama o gün verecek hiçbir şeyim yoktu. Masamın başına oturdum, gözlerimde biriken yaşı sildim, derken ilk hastam girdi içeri. Yaşlıca bir hanımdı. Karşıma oturdu, o bana baktı, ben ona. Tam ona bir şeyler sormaya hazırlanıyordum ki, eliyle beni susturdu ve şöyle dedi:

Önce istersen sen anlat kızım. Benimki o kadar önemli değil. Senin neyin var?

Benim ona sormam gereken soruyu o bana soruyordu. O güne kadar doğru dürüst ağlayamayan ben, bir anda ağlamaya başladım. O zamana kadar hep dik durmaya çalışmış, özellikle aileme gözümün yaşını göstermek istememiştim. Çünkü ben güya güçlü bir kadındım ve benim halimi sormak en yakınlarımın bile aklına gelmemişti. Öyle rahat, öyle içten ağlıyordum ki, kadıncağız yerinden kalktı, sarıldı bana. O kadar yakın ve şefkatli davranıyordu ki, acılarını en yakınlarına bile anlatamayan ben bülbül kesilmiş, hem ağlıyor, hem anlatıyordum.

2021 yılının muhasebesi

YOZGATLI TEYZE SAYESİNDE

O da başladı ağlamaya. Sonra o yumuşak, sevgi dolu sesiyle uzun uzun konuştu benimle. Rahatlamış, hafiflemiştim. Yozgatlı teyze benim iyice rahatladığımı görmeden çıkmadı odamdan. Ertesi gün babamı kaybettim ama artık acıya daha dayanaklıydım.

Okuma yazması bile yoktu ama insandı Yozgatlı teyze. Bana iyi bir psikiyatristin nasıl olması gerektiğini tam da o gün öğretivermişti. Şimdi eğer hastalarım benden memnunsa bunda Yozgatlı teyzenin rolü çok büyüktür. Daha sonra da onunla dostluğumuz hep sevgiyle, saygıyla devam etti, bazen ben onun doktoru oldum, bazen de o benim ama ben onu hiç unutamadım.

Bu hikâyeyi okurken içiniz cız etse de yüzünüze bir gülümseme yayıldı değil mi sevgili okuyucum? Hem de gülümsemelerin en güzeli değil mi?

Dedim ya, özü hep iyidir bizim insanımızın. Gereğinde kendi derdi için gittiği doktora doktorluk eder. Umarım içimizdeki iyilik tohumları yeni yılda yeşersin ve bol bol gülümseyelim.

2022 yılının hepimize sağlık, huzur, sevgi, barış, hoşgörü, bolluk ve bereket getirmesi dileklerimle...

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Mutsuz annelerin çocukları...
#Annelik#Mutluluk#Evlat
Ocak 01, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, pek çok yazımda sizlere anne olmanın zorluklarından ve getirdiği sorumluluklardan söz ettim. Hatta “Çocukların kaderini en çok anneler yazar” dedim. Bir çocuğun hangi annenin kucağına geleceğinin her şeyden daha önemli olduğunu söyledim çünkü dünyayı biz annelerimiz üzerinden tanır ve hayata annelerimizin baktığı pencereden bakarız.
Haberin Devamı

Doğduğumuz gün öğrenmeye ve tatmaya başladığımız olumlu, olumsuz bütün duyguları, tıpkı memelerinden emdiğimiz süt gibi, annelerimizin ruhundan adeta emeriz. Yeni doğmuş, annesinin kucağında oturan bir çocuğa bakın, ona bir şeyler söyleyin, el çırpın, gürültü yapın, korkutun, bakın bakalım ne oluyor. O çocuk size nasıl tepki vereceğine -ağlasın mı gülsün mü, korksun mu korkmasın mı- annesinin yüzüne bakarak karar verir. Anne gülüyorsa o da güler, anne korkmuşsa o da korkar.

Anne huzurluysa, keyifliyse, gülüyorsa, kaşları çatık değilse çocukların ihtiyaçları da giderildiyse o çocuklar huzurlu çocuklardır. Çocukların yaşadığı evde kavga gürültü yoksa insanlar o evde alçak sesle konuşuyorlarsa o çocuklar da sessiz ve sakindir.

Anne eğer çocuğuyla yeterince ilgilenmiyor, onun bedensel ihtiyaçlarını karşılasa bile duygusal olarak aç bırakıyorsa o çocuklar annenin eteğinden ayrılmaz. Hatta “Aman sormayın, bu çocuk da iyice bana düştü, eteğimden ayrılmıyor, banyoya bile giremiyorum” diyorsa bir anne, o çocuk huzursuzdur, aradığı güven duygusunu anneden bir türlü alamamıştır. Anne çocuktan sıkıldıkça, onu ittikçe, kendinden uzaklaştırmaya çalıştıkça, o çocuk anneye zamk gibi yapışır.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Annelerinin çocuklarından beklentileri de çok önemlidir, öyle önemlidir ki, çocuk eğer gelecekte annesinin beklentilerini karşılayamazsa kendini hep eksik ve başarısız hisseder. Bu anneler genelde kendi hayallerini gerçekleştirememiş, hayatta aradığını bulamamış, mutsuz annelerdir.

O anneleri de mutsuz eden, bağrına basmayan, duygusal ihtiyaçlarını doyurmayan anneanneler, nineler, daha büyük nineler vardır. Yani bu zincir uzar, gider. Tabii bir de o annelerin eşleri, yani babalar vardır. Eşini mutlu etmek bir yana, perişan eden babalar. O babalar eşleriyle birlikte çocuklarını da perişan ettiklerini bilmezler mi acaba?

Mutsuz annelerin çocukları...

BİZLER KÖTÜ EVLATLAR MIYIZ

Şimdi sizlerle annesinin beklentilerini ne yaparsa yapsın karşılayamamış bir gençten gelen mektubu paylaşacağım:

Haberin Devamı

Sevgili Gülseren Hanım;

Annemle babam biz henüz çok küçükken ayrıldı. Annem, babamın akrabalarıyla bir türlü düzen tutturamadı, oysa pek sık görüşmezdik zaten onlarla. Babam ayrılmayalım diye çok uğraştı ama olmadı. Biz abimle beraber annemde kaldık. Sonradan, sanırım 2-3 yıl sonra babam tekrar evlendi ve bizimle ilişkisi iyice koptu. Aydan aya bize nafaka öderdi, o kadar.

‘BİR DE SİZ ÜZMEYİN’

Bu süreçte annem hep çok mutsuzdu. Ne kendi güldü, ne de bizi güldürdü. Zaten o kadar mutsuzdu ki, biz abimle çocukluğumuzdan beri her sorunumuzu, aman annem üzülmesin diye kendimiz halletmeye çalıştık çünkü annem kızardı bize ‘Zaten çok üzgünüm, bir de siz üzmeyin beni’ derdi.

Haberin Devamı
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
by Taboola
Bu o kadar ağır bir sözmüş ki aslında nasıl bir yük bırakırmış çocukların omzuna yeni anlıyorum. Bizler annemiz üzülmesin diye açsak tokuz diyen, kıyafetimiz yoksa sorun değil, bana yetiyor diyen çocuklardık. Tek annemiz üzülmesin diye aç yattığımız, yırtık önlükle okula gittiğimiz, arkadaşlarımız şeker alıp yerken bizim onlara uzaktan baktığımız çok olmuştur.

YETER Kİ YÜZÜ GÜLSÜN

Eğer beraber çarşıya alışverişe gittiysek biz değil de anneme bir şeyler alınsın, yeter ki biraz yüzü gülsün derdik. Harçlık istemez, annem yatıyorsa peynir ekmekle idare eder, eve gelirken acaba annem yine ağlıyor mu diye korkarak gelirdik.

Annem hep “Biz bir aileyiz, her zorluğu birlikte yenmeliyiz, onun için de birbirimize kenetlenmeliyiz” derdi. Biz abimle o sözü öyle bir yazmışız ki beynimize, bir kenetlendik, pir kenetlendik. Hâlâ ikimiz de bekârız. Hayatımıza kimseleri alamadık. İnanın buralara gelene kadar, hayatla dişimizle tırnağımızla mücadele ettik. İkimiz de çok çalıştık, ailemize yük olmayalım diye üniversitede devletten burs aldık, derken çok şükür işsiz kalmadık. İkimizin de severek çalıştığımız işimiz oldu.

Haberin Devamı

Mutsuz annelerin çocukları...

‘TEMBELDİK, AKILSIZDIK’

Ancak ne yaparsak yapalım, anneme bunların hiçbiri yetmedi. Önce, “Çalıştınız da ne oldu, hâlâ bir eviniz bile yok” dedi. Sonra buna bir de araba eklendi. Herkesin çocukları nerelere gelmişti, biz hâlâ bir aile bile kuramamıştık. Tembeldik, akılsızdık... Öyle tek işle olacak işler değildi bunlar. Gerekirse kendimize ikinci bir iş bulmalıydık. Ben size daha bu kadarını yazıyorum, söyleyecek çok şey var da, sizin kıymetli zamanınızı almak istemiyorum. Hep ama hep suçladı bizi. Ne yaparsak yapalım, kendimizi anneme bir türlü beğendiremedik.

Ama biz bir gün olsun annemize dönüp de “Evde oturup ağlayacağına, sen de kendine bir iş bul da çalış” demedik. Bunları söylemek aklımızdan bile geçmedi zaten.

Haberin Devamı

30 yaşıma geldim, hâlâ annem çocukmuşum gibi tepemden ayrılmıyor. Her şeyimi sorun edip surat asıyor. Bunlar olmasın diye çocukluğumdan beri sorunlarımı kendim halletmekten çok yoruldum. Çocukluğum diyorum ama gerçekten ben ve abim çocuk olabildik mi, bunu bilmiyorum.

Annemin benim sorunuma benden büyük tepkiler göstermesini, bir şey olsa benden çok korkmasını, üzülmesini kaldıramıyorum artık. Çocukluğumdan beri en büyük hayalim kendime ait bir evim olsundu. Kapıları kapatıp özgürlüğü doya doya orada yaşamak isterdim. Geldin diyen yok, gittin diyen yok, her bahaneyle surat asan yok, ama olmadı.

‘YALNIZ KALMAK İSTEMİYOR’

Son bir senedir annemde yalnız kalamama korkusu başladı. Bu yaşımda iş dışında asla evden çıkamıyorum. İş yemeklerinde dahi arayıp hemen eve geliyorsun diyor. Ona derdimi bir türlü anlatamıyorum. Zaten öyle gezip tozmaya pek meraklı değilim, biraz da bu yüzden evde kalacağım galiba. Hem aile kurun bir an önce diyor, hem de peşimizi bırakmıyor. Gelmezsek kıyameti koparıyor, siz ne biçim evlatsınız, ben sizi tek başıma yetiştirene kadar neler çektim, evde hasta anneniz var, siz bana doğru dürüst şefkat bile göstermiyorsunuz diyor. Sanki o şefkati biz annemizden gördük de...

“Anne sen hastasın. Seni hemen doktora götürelim, bak sen de hastayım diyorsun zaten” dediğimizde, bunu da kabul etmiyor. Bunun bir hastalık olduğunun farkında aslında ama iyi olmaya, bundan kurtulmaya da niyeti yok. “E, n’apalım yani, hep başında mı oturalım?” dediğimizde bize çok kızıyor. Bu sefer de ölsem de kurtulsam diye ağlamaya başlıyor. Yalnız kalmak istemiyor.

‘ÇÜRÜMÜŞ HİSSEDİYORUM’

Sonunda abim paçayı kurtardı, işi nedeniyle uzak bir yere taşındı ama ben öylece kaldım. Sonunda bende öfke nöbetleri başladı. Tedavi olmayan kişiler, annem gibi insanlar yanındakini daha beter hasta ediyor. Bunun da farkındayım.

Bu sinir anlarında kendimi tanıyamıyorum, her şeyi kırıp dökmek, parçalamak istiyorum. Kendimi çürümüş gibi hissediyorum. Sanki elim, kolum, bedenim, kalbim her yerim çürümüş. Bağırmak istiyorum, sesim çıkmıyor. Elim ayağım zangır zangır titriyor. Dayanamıyorum artık Gülseren Hanım, dayanamıyorum.

Bir yandan da hayatım için, özgürlüğüm için mücadele etmem gerekiyor. Onu da biliyorum. Sizden cevabını almak istediğim en önemli soru da şu:

Sizce her şey normal de ben kötü bir evlat mıyım?

Saygılarımla sevgili hocam... Pınar.

KENDİNİZLE NE KADAR GURUR DUYSANIZ AZ

Sevgili okuyucularım,

Pınar’ın yaşadığı bu sorunu Türkiyemizde pek çok çocuk ve genç yaşıyor. Anneler iyi niyetle de olsa “Ben hayatımı sizler için feda ettim, ben sizlerle ayaktayım yoksa çoktan ölür giderdim, siz benim yaşama sebebimsiniz” ya da “Zaten yorgunum, üzgünüm, bir de siz üzmeyin beni” gibi sözlerle aslında çocuklarının sırtına taşıyamayacakları kadar ağır yükler yüklüyorlar. Zamanla o evlerde roller değişiyor. Çocuklar anne oluyor, anneler de çocuk.

MUTSUZ KADINLAR

Zaman, ne anneleri büyütüyor, ne de çocuklara çocukluklarını yaşatıyor. Böylece çocukların bir annenin evladı olma, çocuk olma, hayatın içinde en çok ihtiyaç duydukları güven duygusunu yaşama şansları da ellerinden alınmış oluyor. O anneler de gelişemiyor, güçlenemiyor, köreliyor ve kısır kalıyor. Çocuklarına bağımlı, hayat mücadelesini çoktan unutmuş, gücü sadece çocuklarından alan, onlar yuvadan uçmaya kalktığında bundan çok korkan, bencil, mutsuz kadınlara dönüşüyor.

HAYAT ÇALIŞANA BONKÖR

Biz insanlar kendimiz için bir şeyler yapmaz, kendimizin ve çocuklarımızın sorumluluğunu almaz, sırtımızı birilerine dayayarak rahat edeceğimizi umar, hayata teslim olursak hayat bize inanın hiçbir şey vermez. Hayat çalışana, mücadele edene, korkularına teslim olmayana, her sefer yenilse de yine ayağa kalkıp kaldığı yerden mücadeleye devam edenlere bonkördür.

Bu durum sadece biz insanlar için değil, bütün canlılar için geçerlidir. Zayıfı hiç sevmez hayat ama zayıf olduğunu bilip güçlenmeye çalışanı, umudunu kesmeyeni, hayata tutunmak için çırpınanı çok sever. Bütün kapıları böylelerine birer birer açıverir.

PEŞİNE DÜŞECEKSİNİZ

Mutluluğa gelince; mutluluk aranmadan bulunmaz. Siz onun peşine düşecek, onu bucak bucak, her yerde arayacaksınız ki bulabilesiniz. Öyle oturduğumuz yerden mutluluk bize gelmez. Dünya adlı bu gezegende her birimizi mutlu ya da mutsuz edecek öyle çok şey var ki... Mutlu olmanın da bahanesi çok, mutsuz olmanın da...

Sevgili Pınar,

Hani bana sormuşsun ya, “Ben kötü bir evlat mıyım?” diye... Sen harika bir evlatsın. Abin de öyle. Sizin gibi çocuklar dostlar başına.

Babanız belli ki pek hayatınızda yok. Anneniz ise mutsuz bir kadın. Babanızdan da ayrılınca yalnızlık zor gelmiş. Mutsuzluk tıpkı virüs gibi bulaşıcıdır. Mutsuz, hep üzgün, sık sık ağlayan bir anneyle büyümek hepimiz için büyük bir şanssızlık. Ancak her şeye rağmen sen ve abin kendi ayaklarınız üzerinde durabilmek, hayatla çocuk yaşınızdan itibaren tek başınıza mücadele etmek, bir an önce okuyup iş-güç sahibi olmak için elinizden geleni yapmışsınız.

Çok başarılı olduğunuzu bir de benden duyun istedim çünkü size bunu hiç söyleyen olmamış. Bence, kendinizle ne kadar gurur duysanız az.

ÖNCELİK HEP SİZ OLUN

Ancak artık bunun tadını çıkarma zamanı... Benim danışanlarıma en sık önerim hep şu olmuştur; iyi insan olun, eşinizden, çevrenizden, yakınlarınızdan hele anne babanızdan, arkadaşlarınızdan, çoluk çocuğunuzdan ilgiyi, sevgiyi, şefkati ve merhameti hiç esirgemeyin. Ancak hayatınızdaki önceliği asla kimseye vermeyin. Önceliğiniz hep siz olun. Yetişkin bireyler olduğumuzda bizim sahibimiz hep biz olmalıyız. Doğa, bizleri çocukken anne babalarımıza, sonra da kendimize emanet eder. Bu emanete hıyanet edenleri de affetmez.

EMPATİ YAPAMAZLAR

Mutsuz birini siz ne yaparsanız yapın mutlu edemezsiniz. Sadece onun mutsuzluğuna ortak olursunuz. Bütün mutsuz insanlarda durum hep böyledir. Mutlu, enerjik, yaşam sevinci olan, gezmek, eğlenmek, sosyalleşmek isteyen kişilere tahammül edemezler. Büyük ihtimalle bu yüzden yakınlarına her bahaneyle kızar ve suçlarlar. Ancak bütün bunları kötü niyetle yapmazlar. Mutlu insanı anlayamaz, içlerinde hissedemez, onlarla empati yapamazlar.

Sevinmek, heyecanlanmak, bir şeyler yapmaktan zevk almak, bu mutsuzlukla mücadele etmek gibi bir hevesleri yoktur. İçlerinden bunu bilirler. Mutsuzlukla mücadele etmek emek ister. Annenizin sanırım mücadele etmeye ne gücü ne de niyeti var. En iyisi sen ne anneni yalnız bırak, ne de kendini yalnızlığa mahkûm et.

‘SEN YALNIZ MI KALDIN’

Yıllar önce bir albay, eşini getirirdi bana. Eşi evde yalnız kalmaktan çok korkuyor, işyerinde eşine huzur vermiyordu. Birkaç kez birlikte gelip gittiler bana, sonra aniden kayboldular. Merak edip aradım, ne oldu diye. Albay aniden kalp krizinden vefat etmiş. “Sen yalnız mı kaldın?” dedim, mecburen dedi.

Babam öldüğünde annem bankaya gitmeyi bile bilmezdi çünkü ev dışındaki her şeyi babam yapardı. Annem önceleri çok korktu, yapamam sandı ama sonra yavaş yavaş her şeyi öğrendi ama biz çocuklar babamın yaptığı her şeyi yapıverseydik, annem o evde yapayalnız kalır, ömür boyu kendini eve kapatır ve çok mutsuz olurdu. Babamdan sonra annem özgür, sağlıklı, cesur ve çok sosyal bir kadın olarak tam 43 yıl yaşadı.

BİZ YORULMALIYIZ...

Sabah kalktığımızda yaşamak için hepimizin bir amaca, bazı sorumluluklara, yapılacak işlere öyle ihtiyacımız var ki... Akşama kadar o işler bitmeli, biz yorulmalıyız ki gece yatağa girmenin tadı olsun.

Annenizin eli ayağı değil, dostu, arkadaşı, onu çok seven evlatları olun artık. Annenize göstereceğiniz sevgi ve şefkat hem ona hem de size ilaç gibi gelecek.

Haftaya görüşmek üzere, hoşça kalın, sevgiyle kalın..

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Fatoş’un mektubu
#Pandemi#Yeni Yıl#Fatoş
Ocak 08, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım, umarım yeni yıl hepimize öncelikle sağlık, huzur ve bereket getirsin.
Haberin Devamı

2021 yılı sadece bizim için değil, tüm dünya için çok zor bir yıl oldu. 2021 yılına girdiğimiz o yılbaşı gecesini hatırlıyorum da, yeni yılda artık bu pandeminin tamamen biteceğini, eski güzel ve özgür günlerimize geri döneceğimizi, bu COVID-19 virüsünden kurtulacağımızı hayal etmiştik ama olmadı. Hatta bu yıla çok daha yoğun hastalık haberleriyle girdik. Umalım 2022 yılı bize özgürlüğümüzü, sağlığımızı, huzurumuzu geri versin. Biz de bunların kıymetini hep çok iyi bilelim.

MUTLULUĞUN KESTİRMESİ

Bir yandan da hayat iyisiyle, kötüsüyle devam ediyor. Aslında bu ölümlü dünyada, yaşadığımız her gün, çabucak dün oluveriyor. Şartlar ne kadar kötü olursa olsun, hayatta olduğumuz her gün bizim için çok değerli. Kendimizi iyi hissetmenin yolu ise, her zaman bize düşen sorumluluklara sahip çıkmaktan, iyice gerilen sinirlerimize hâkim olmaktan, kimseyi üzmemekten ve başkalarını sevindirmekten, memnun etmekten geçer. Mutlu olmanın en kestirme yolu her zaman bir başkasını mutlu edebildiğinizi görmektir.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vidasız diş implantları nelerdir ve fiyatı belirleyen faktörler
WonderMapped
by Taboola
Her ne kadar toplum bu ara sinir küpü olup incir çekirdeğini doldurmayan nedenlerle birbirini öldürse de, biz insanlar bu ibreyi her zaman tersine çevirme gücüne sahibiz. Bir küçücük gülümseme bile çok şeyi değiştirir hayatta.

FARKLI OLANI DIŞLIYORUZ

Bugün sizlerle, herkesten farklı olmanın, özürlü olmanın insana getirdiği zorlukları anlatan çok duygulu, çok içten ve samimi yazılmış bir mektup paylaşacağım. Çoğu zaman bilerek ya da bilmeden, bizden farklı olanları toplum olarak dışlıyoruz. Bizden farklı giyineni, konuşanı, düşüneni, farklı görüneni, farklı inançlara sahip olanı sürekli bir dışlama, ötekileştirme eğilimindeyiz. Oysa en çok ihtiyaç duyduğumuz şey toplum tarafından onaylanmaktır. Bu konuda her birimiz belki de hiç fark etmeden, bizden farklı olanın fena halde canını yakıyoruz.

Bu dışlanmadan en çok da fiziksel bir engeli olanlar etkileniyor.

Dünyaya fiziksel bir engele sahip olarak gelmeyi ya da sonradan engelli olmayı doğal olarak kimse istemez. Böyle olmak bizim suçumuz, bizim seçimimiz değil. Fatoş’a da sorulsa, eminim kısa boylu biri olarak dünyaya gelmek istemezdi. Oysa Fatoş, onun tercihi olmayan bir durum yüzünden ömür boyu toplum tarafından ötekileştirilmiş. Bunlar onu o kadar üzmüş ki, intihar etmeyi düşündüğü zamanlar olmuş. Bakın sevgili Fatoş, bize neler yazmış:

Haberin Devamı

BOYUM KISA DİYE SEVİLMEDİM

Merhaba Gülseren Hanım,

Nasıl ve nereden başlayacağımı inanın bilmiyorum. Benim derdim insanlarla... Boyum kısa olduğu için kimse beni sevmedi, insan muamelesi yapmadı. Boyum 1.35. Ben de adeta engelli biri gibi yaşadım.

BABAM BENİ HİÇ SEVMEDİ

Biz üç kardeşiz. Bir kız, bir de erkek kardeşim var. Babam kendimi bildim bileli beni bir türlü sevemedi. Adeta nefret etti benden. Belki de benden utanmıştır. İnsan evladını bu kadar dışlar mı, bu kadar sevgisiz ve ilgisiz bırakır mı? Adam neredeyse yüzümü görmekten korkuyor. Beni görünce başını çeviriyor. Ama diğer kardeşlerimi hep el üstünde tuttu. Sanki ben onun çocuğu değilim de üveyim.

Fatoş’un mektubu

Haberin Devamı
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
Madem öyle, annem hamileyken kadıncağızı o kadar dövmeseydin. Karnına karnına vurmuş annemin. Belki de bu yüzden kısa kaldım ben, büyüyemedim. Sahip çıkan olmayınca işte böyle yaparlar adama. Annem babamın dayaklarından kendini kurtaramamış ki beni kurtarsın. Ben babama kızacağıma o bana kızıyor. Zaten beni görünce adamın aklına küfür etmek geliyor, ama ne küfürler... Beni nasıl aşağılıyor, bilemezsiniz.

KARDEŞLERİM DE AYNI

Kardeşlerime hiç öyle yapmadı. Onları üstelik özel üniversitelere yazdırdı, sonunda ikisi de meslek sahibi oldu. İyi para kazanıyorlar. Yakın zamanda ikisi de evlenip yuvasını kurdu. Bir ben kaldım evde, sevmedikleriyle yaşamak zorunda kaldılar. Kardeşlerim evlenip gidince sanki ben elmişim gibi kimse beni arayıp sormadı. Ancak bayram seyran olacak da, onlar annemi babamı arayacak da, bir iki dakika da benimle konuşacaklar. İnsan kardeşine bu kadar ilgisiz kalır mı? Zaten sebebini biliyorum, onlar da sevmiyor beni. Onlar da bana üvey muamelesi yapıyorlar ama birbirlerini hiç ihmal etmiyorlar.

Haberin Devamı

ANNEM KORUDU BENİ

Bir tek anacığım anladı beni. Ağlarsa anan ağlar gerisi yalan ağlar derler ya, annem sayesinde biraz ayakta duruyorum. Kadıncağız beni hep korumaya çalıştı ama ondan başka kimse desteklemediği için babama karşı hep sustum. Dövdü de, sövdü de, olmaz olasıca da dedi, lanetledi beni. Hiç sesim çıkmadı. Başımı önüme eğip her hakaretini, dayağını sineye çektim. Sabrettim yani...

İnsan aciz kalınca sabretmekten başka çaresi kalmıyor ki...

GARİP GARİP BAKIYORLAR

Şu anda 35 yaşındayım. Ve inanılmaz pısırık ve mutsuz bir insanım. Çocukken henüz ne olduğunu anlamıyor insan ama şimdi anlıyorum. Kimse beni kendilerinden biri gibi görmüyor, dışlıyorlar. Garip garip bakıyorlar bana. Onlar baktıkça ben iyice siniyorum, yolda yürümeyi bile şaşırıyorum. Ne kendime hayrım var, ne de etrafıma. Aslında şu anda bir işim var, çalışıyorum ama orada da dışlıyorlar beni.

Haberin Devamı

BENİ DE SEVEN ÇIKAR MI

Bir zamanlar hatırlar mısınız bilmem, benim boyumda bir oyuncu vardı, intihar etti. Bazen benim de aklımdan geçiyor böyle şeyler ama günah diye korkuyorum. Bu dünyada yandık yanacağımız kadar, bir de öbür dünyada yanmayalım bari.

Ben acaba babam bana böyle üvey evlat muamelesi yaptığı için mi böyleyim, yoksa boyum kısa olduğu için mi, bunu da tam bilemiyorum. Bana prenses gibi davranan, beni çok seven, diğer evlatları gibi beni de tepesinde taşıyan bir babam olsaydı, acaba boyum kısa da olsa aldırmaz mıydım? Ben de herkes gibi mutlu mesut yaşar gider miydim? Ben de o zaman birini sever, evlenir miydim? Yani beni de seven biri çıkar mıydı?

SEVDİM AMA HABERİ YOKTU

Aslında ben birini sevdim ama hani tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış ya... Öyle işte. Onun haberi bile olmadı. Ben kendi kendime gelin güvey oldum. Zaten hiç ümidim yoktu. Onun için hayal kırıklığı filan yaşamadım. Geçen sene de evlendi. Annem anlar gibi oldu âşık olduğumu ama sonra unuttu gitti. O unuttu da ben unutamadım. Arada bir unutayım gitsin diyorum sonra vazgeçiyorum. Onu da unutursam gece yatmadan, uyumadan önce düşüneceğim hiçbir şey kalmıyor. Aklıma gelenlerin hepsi kötü...

Kitaplarda okuduğuma göre eskiden bütün insanların boyu kısaymış hatta benden bile kısaymış. O zaman doğsam demek ben uzun boylu sayılacaktım. Aynada sadece yüzüme bakarsam, aslında pek çirkin sayılmam. En azından âşık olduğum oğlanın evlendiği kızdan daha bile güzelim. Ama yine de beni değil onu seçti. Biraz da şanssızım galiba.

HERKES BIKTI AĞLAMAMDAN

Hadi oğlanları geçtim, kız arkadaşım bile yok benim. Çalıştığım yerde bir sürü kız var. Hepsi birbiriyle arkadaş. Hem arkadaşlar hem de hep birbirlerinin dedikodusunu yapıyorlar. Ben duymadım ama bakışlarından anlıyorum, en çok da benim dedikodumu yapıyorlardır. Bunlar senin kuruntun filan demeyin çünkü beni biraz sevseler böyle sap gibi ortada bırakmaz, beni de aralarına alırlardı. Bir iki kelime ya konuşuyor ya konuşmuyorlar benimle. Gören de beni vebalı sanır.

Fatoş’un mektubu

Peki öyleyse, sen ne yapıyorsun diyecek olursanız, ben sürekli ağlamak için bir bahane buluyorum, yani ağlamadan geçen günüm hiç yok. Ağladığım için annem de kızıyor bana. Ağlamasam diyorum, onu da beceremiyorum. Herkes bıktı galiba bu ağlamalarımdan.

Herkese bir şey diyorsunuz, lütfen bana da bir şey deyin. Ne yapayım ben? Ama sizi çok sevdiğimi de unutmayın.

Not: Sakın adımı vermeyin.

SUÇU KADERE YÜKLEME

Böyle diyor sevgili Fatoş. Bu ismi ona ben taktım. Severim Fatoş adını ama zaten mektubu yazan izin verse de ben gerçek isimlerini kullanmıyorum.

Ne kadar içten yazılmış bir mektup değil mi? Bütün duygularını, araya hiç sansür koymadan bizimle paylaşıvermiş Fatoş.

İLK ÖRNEK OKULDA

Bizim gibi olmayanı dışlamak aslında biz insanların doğasında var. Kendimizi daha huzurlu, topluma aidiyet duygumuzu daha yüksek hissetmek için, bizler hep birbirimize benzemeye çalışırız. Bunun ilk örneğini evinden çıkıp okula başlayan çocuklarda görürüz. Bu nedenle okullarda forma ya da okul önlüğü giydiririz çocuklarımıza. İnsanların dış görünüşleri, giyimleri, kuşamları, davranışları, konuşmaları, hal ve hareketleri ne kadar birbirine benzerse o kişiler kendini o toplulukta o kadar huzurlu ve oraya ait hisseder.

FARKLI GÖRÜNMEMEK

Zengini fakiri, imkânları el vereni vermeyeni neden o yılın modasına uymaya çalışıyor, neden giysileri, takıları, ayakkabıları eskimediği halde gırtlağına kadar borçlanıp yenisini alıyor diye hiç düşündünüz mü?

Modacılar, insanların farklı görünmekten korktuğunu çok iyi biliyor olmalı ki, her yıl başka türlü giyinmeyi moda olarak gösterip insanların ihtiyaçları olmadığı halde yeni giysiler, takılar, değişik saç modelleri, farklı ayakkabı çeşitleri sunuyor topluma. Ve bizler yani dünyalılar, sırf herkes gibi, çoğunluktan biri gibi olmak, farklı görünmemek için o modaya elimizden geldiğince uymaya çalışıyoruz.

ÇOK MUTSUZ OLUYOR

Ancak bir de sahip olduğu görünümü değiştiremeyenler var. Yani engelliler...

İşte o gruba bizim ülkenin insanları eminim hep üzülüyor ama üzülmemiz o kişilere kendilerini iyi hissettirmekten öte daha da kötü hissettiriyor. Farklı da olsalar, onlar en çok sizlerden biri olmayı istiyor. Dışlanmaktan, ötekileştirilmekten korkuyor, kendilerini çok yalnız hissediyor ve çok mutsuz oluyorlar.

Bizden farklı görünene çoğu zaman meraklı gözlerle, bazen de acıyarak bakıyoruz. Aslında bu, biz insanlar için otomatik bir davranış biçimi. Bunlar bize çok doğal geliyor ama baktığımız kişiyi rahatsız ediyoruz. Fatoş’a boyu kısa diye bakıyoruz, bir başkasına da çok uzun diye bakıyoruz. Onları aramıza almaya korkuyoruz çünkü nasıl davranacağımızı bilmiyoruz. Onlar biliyor mu? Bence onlar da bilmiyor. Fatoş’un mektubunu hep birlikte okuduk. İnsanlar onu aralarına almıyormuş. Acaba Fatoş onların arasına girmek için bir şeyler yaptı mı, onlara yakınlık gösterdi mi? Bence göstermedi. O da “Nasıl olsa beni aralarına almazlar” diye önyargıyla hepsinden uzak durdu.

Sevgili Fatoş, artık ağlama. Ağlamak yerine kendin için bir şeyler yap. İşe önce kendine arkadaş edinmekle başla. İnsanlar hep durgun, hep üzgün, konuşmayan, ilişki kurmayan kişileri sevmez. Önce sen kabul et, sen onayla, sen beğen kendini. Yardımı, desteği başkalarından bekleme. Bu hayatta hiçbir engeli olmadığı halde senin kadar mutsuz ve çaresiz pek çok insan yaşıyor.

ÇARE SENDE

Bugün artık yetişkin birisin. Çareyi başkalarında arama. Mutsuzluğunun tek nedenini kısa boyuna yükleme. Daha gerçekçi ol. Sen boyu toplum ortalamasından daha kısa, yüzü hiç gülmeyen, ağlamak için bahane arayan, mutsuz, sevgisiz, insanlardan hep uzak duran, kendini hiç beğenmeyen, başkalarından önce kendi kendini onaylamayan, mutsuzluğunu kabul etmiş, hayattan hiçbir umudu kalmamış bir kızsın.

MUHTAÇ DEĞİLSİN

Babanın ve kardeşlerinin sana nasıl davrandıklarını ayrıntılarıyla yazmışsın. İnan bana bugün böyle olmanda onların da payı büyük ancak geçmiş seni çok yaralasa da, kendin için hâlâ yapabileceğin çok şey var. Hâlâ gençsin. Dünyanın güzelliklerini görebileceğin gözlere sahipsin. Kimseye muhtaç değilsin, kendine ait bir işin var. Sabah yatağından kalktığında bu gün ne yapacağım demiyor, koşarak işine gidiyorsun.

Değiştirebileceğimiz şeyler için sonuna kadar mücadele etmeli, değiştiremeyeceğimiz şeyleri ise bir an önce kabul etmeliyiz. Suçu kadere yükleme çünkü sen bırakırsan kader senin için bir şey yapmaz. Ancak sen ayağa kalkar ve hayatla göze göz, dişe diş mücadele edersen, işte o zaman hayat da sana her türlü desteği verir.

KENDİNE GÜVEN

Daha geçen gün gözleri görmeyen, dünya güzeli bir kızla tanıştım. Önemli bir şirketin en başarılı elemanlarından biriydi. Katıldığım konferanstaki konuşmacılardan biri de oydu. Kendine güveni ve dik duruşuna, bilgisine ve becerilerine hayran olmamak mümkün değildi.

Umarım kısa sürede sen de bu dediklerimi yapar ve hiç yorulmadan arkasından koşacağın mutluluğu yakalarsın.

Haftaya yeniden görüşmek üzere...

HOŞÇA KALIN SEVGİYLE KALIN

Sizler de mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden bana gönderebilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kırmızı Oda’daki Bahar’ın çığlığı
#Kırmızı Oda#Bahar#Dayak
Ocak 15, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Bugün sizlere bir zamanlar klinikteki Kırmızı Odama, “Birileri beni duysun, dinlesin” çığlığıyla gelen ve içimi çok acıtan danışanlarımdan birinin hikâyesini anlatacağım.
Haberin Devamı

Bahar, sanki ben onun müdürü ya da amiriymişim gibi üzerindeki kareli ceketin düğmelerini ilikleyerek giriyor odama. Elini bana uzatırken başını ve gövdesini saygıyla hafifçe eğiyor. Ben de onu hemen ayağa kalkıp elimi uzatarak karşılıyorum. Karşımdaki koltuğa otururken yüzündeki hiç silinmeyen hafif bir gülümseme dikkatimi çekiyor. Bu gülümseme acaba onun hangi duygularını gizlemek üzere yapışmış yüzüne. Hemen ardından da başlıyor anlatmaya.

SESİMİ KİMSE DUYMUYOR

* Hocam aslında bu randevuyu neden aldım, neden geldim, onu da tam bilmiyorum çünkü sizden ne bir cevap ne de bir çözüm beklentim var. Kendimi kapağı sıkıca kapatılmış bir kavanozun içindeymişim gibi hissediyorum. Sanki beni duyan var mı diye bas bas bağırıyorum da sesimi kimseler duymuyor. Bari gidip derdimi Gülseren Hanım’a anlatayım, hiç olmazsa biri beni anlasın istedim. 40 yaşındayım, evliyim, biri kız, biri oğlan iki çocuğum var. Devlet memuruyum. Sorunuma gelince; çok kıskanç tabiatlı bir eşim var. Bu kıskançlık önceleri hoşuma gitmedi desem yalan olur ama işin dozu bu kadar artınca artık ne yapacağımı ben de şaşırdım. Hani derler ya, otursan kabahat, kalksan kabahat, o hale geldik. Ben onun bu huylarına alışmaya, onu idare etmeye çok gayret ettim ama ne yapsam olmadı.

Kırmızı Oda’daki Bahar’ın çığlığı

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vidasız diş implantları nelerdir ve fiyatı belirleyen faktörler
WonderMapped
by Taboola
SİZİ EZMEKTEN ZEVK ALIR

Büyüklerimiz bize eşlerimizi idare etmeyi öğretmiş ama kendinizi ezdirmeyin demeyi unutmuş. Ayrıca karşı taraf sizin onu idare etmeye çalıştığınızı, her yaptığını hoş gördüğünüzü hissederse, artık hayat boyu size kızar ve sizi ezmekten adeta zevk alır. Nedenine gelince; idare etmek, gerçek duygularımızı gizlemek, sanki bir çıkar uğruna karşı tarafa olmadığımız gibi davranmak demektir.

Bu kişi bir de üstelik hem kendine, hem de başkalarına güvenmeyen biriyse, hayata olan öfkesi giderek size döner.

ADAMI GÖRDÜ, NEVRİ DÖNDÜ

* Aradan bunca zaman geçti, ben eşimin neye kızıp kızmayacağını hâlâ bilmiyorum. Eskiden söyledikleri, yaptıkları ete değerken şimdi artık kemiğe dayandı. Yani diyeceğim, bu adamın bu huyu hep vardı da, zihnime kazınan öyle şeyler yaşıyorum ki, bunları biriyle mutlaka paylaşmam gerekiyor. Anlatmazsam artık orta yerimden çat diye çatlayacağım. Yıllar önce babam hastalanınca onları bize çağırdım. Bir süre bizde kaldılar. Tam da o gün eşim bizim akrabalardan biriyle kahvede oturuyormuş. Adamcağız babamın hastalandığını duyunca oradan kalkıp bize hasta ziyaretine geldi. İşte ne olduysa ondan sonra oldu. Eşim eve gelip de adamı bizde görünce nevri döndü. Vay efendim bu adamın, ondan habersiz bizim evde ne işi varmış. Böyle yaptığına göre adamın mutlaka bir kötü niyeti varmış. Evde annem, babam ve çocuklar var. Bizimki sürekli söyleniyor. Babam zaten hasta. Hepimizin burnundan getirdi. Adamın niye geldiği belli... Zaten biraz oturup babamın halini, hatırını sorup gitti. O adam kendi çocuklarına bile kötü gözle bakabilirmiş. Şöyle kötüymüş, böyle kötüymüş. Adam bu kadar kötüyse senin kahvede böyle bir adamla ne işin var, neden onunla oturdun? Adama kafayı taktı. Adamın gözünün bende olduğunu biliyormuşum da ben de bilmezlikten geliyormuşum. Tabii arkasından hemen yasaklar geldi.

Haberin Devamı

YILLAR GEÇTİ, UNUTMUYOR

Ne tür yasaklar koyar eşiniz?

* Adamla hemen bütün ilişkiler kesildi, o da yetmedi, adamın oturduğu evin caddesinden arabayla bile geçmek yasaklandı. Ayol o caddede bir tek o adam mı oturuyor? Benim eşim dostum, akrabamın da evi oralarda. Ben onlara da mı gitmeyeceğim. Biz istemesek de o adam bizim akrabamız. Başka yere de gitsen arada bir karşılaşıveriyorsun. Bu olayın üstünden yıllar geçse de bizimki hâlâ unutmuyor. Adam önümüze her çıktığında evde hadise oluyor ve hâlâ o caddeden arabayla bile geçemiyorum.

DUYGULARI ÇOKTAN SİLİNMİŞ

Derin bir of çekerken nihayet ceketin düğmelerini açıyor. Dikkatle bakıyorum ona. Kumral saçlarını beyaz bir tokayla arkadan toplamış. Yüzünde belli belirsiz bir makyaj var. Ona bakınca insan bu kadının mutlu mu, mutsuz mu olduğunu anlamıyor çünkü sıkıntılarını anlatırken bile yüzündeki hafif gülümseme hiç kaybolmuyor.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
Demek gerçek duyguları yüzünden silineli çok olmuş. Hep saklamış onları. Sanırım bu, çok eski bir alışkanlık...

‘GEÇMİŞ OLSUN’ DİYEMEDİM

* Daha sonra eşimin amcasının oğluna kanser teşhisi kondu. Onlarla sadece bayramlarda filan görüşürdük. Ben bunu duyunca çok üzüldüm. Ne de olsa çok genç bir adam. Eşime “Kuzenini arasana, bak hastalanmış” dedim. Niye böyle dedin derseniz, ben babam ölünce çok üzüldüm. Çok suçladım kendimi. Ah keşke şunu da yapsaydım, bunu da yapsaydım diye yiyip bitirdim kendimi. Ölenin arkasından bu keşkeler, pişmanlıklar hiç bitmiyor hocam. Bana döndü, “Hayırdır inşallah, sen benim kuzenime benden çok ilgi gösteriyorsun, sebebini bana da söyle de ben de bileyim” dedi. Sanki onunla ben konuşmak istermişim gibi yine suçlu ben oldum. Üstelik memlekete her gittiğimizde zaten onlarla hep beraberiz. Hasta insana geçmiş olsun demeye bile ödüm koptu.

Kırmızı Oda’daki Bahar’ın çığlığı

Haberin Devamı

ŞİDDETİ İÇSELLEŞTİRMİŞ

Derseniz ne yapıyor?

* Dersem mi? Ayol bunun düşüncesi bile korkutur beni. Adam kıyameti koparır.

Ne yapar, döver mi sizi?

m Herkesin kocası gibi öyle pek dövmez ama bunun da sebebi benim. Eğer başkasıyla evli olsaydı kadını günde üç posta döverdi. Ben onu idare ediyorum da, beni pek dövmez.

Demek herkesin kocası gibi dövmüyor. Metropolde, çalışan bir kadın anlatıyor bana bu hikâyeyi... Düşünüyorum da şiddeti ne kadar içselleştirmiş, istemeden de olsa onu ne kadar normalleştirmişiz. Şiddeti kabul edip bir kenara koymuşuz da, bizi ilgilendiren sadece derecesi olmuş.

SEVİLMEMEK İNCİTMİŞ ONU

Pek dövmez derken?

* Canım, arada bir tokat attığı, saçımı çektiği filan olur ama daha ileri gitmez. Gerçi, onun istemediği bir şeyi yapsam ne yapar, onu da bilmiyorum. Geçenlerde bir gün akşam eve geldi. Ben ondan önce gelmiş, mutfakta yemek yapıyorum. O gün de ablalarıyla telefonda konuşmuş. Bana baktı, baktı: “Hiç de sevilecek bir tarafın yok ama ablamlar senin neyini seviyor, anlamıyorum” dedi. O gün gerçekten içimden koptu gitti bir şeyler. Ne diyeceğimi, ona ne cevap vereceğimi bilemedim. Bir de üstelik salak gibi sonraki günlerde bu sözü her seferinde ona hatırlatıp onda bir pişmanlık emaresi görmek istedim. İnanın bana o da yok. Adam sözünün arkasında duruyor.

Haberin Devamı

En çok da sevilmemek incitmiş Bahar’ı. Ah bu kadınlar, her türlü sıkıntıya razılar, yeter ki eşleri, sevgilileri onları çok sevsin. Bizim insanlarımız, özellikle de kadınlarımız hâlâ kendini sevemedi. Bizler sevmeyi, sevile sevile öğreniriz. Demek ona ailesi bunu hiç öğretmemiş.

ÖĞRETMENDEN KISKANDI

* Oğlanın okuldaki öğretmeniyle yazışmama da kızıyor. Ayol hazır öğretmen senin oğlunla ilgileniyor, gelmediği günü soruyor, diğer velilerden istediği 29 Ekim hazırlıkları için bizi bilgilendiriyor, sen daha ne istiyorsun? Sen misin öğretmenin sorularına cevap veren, aldı elimden telefonu önce didik didik her yerine baktı, sonra da fırlattı attı yere. Bir de utanmadan dönmüş bana, “Ben senin potansiyelini biliyorum. Senden her şey beklenir” diyor.

Siz ne yaptınız?

* Ne yapacağım, her zamanki gibi çok üzüldüm. “Bunca yıllık karınım, sen benim neyimi gördün de böyle söylüyorsun?” dedim. Böyle desem de bu sözler hiç içimden çıkmıyor. Ne yapsam adama kendimi beğendiremiyorum.

Bizim kadınlarımız eşlerine hep kendini beğendirme peşinde... Oysa ki erkeklerin, özellikle de evlendikten sonra böyle bir derdi olmuyor. Ne de olsa “üstün” insanın buna ihtiyacı da yok. İyi ama buna da biraz kadınlarımız yol açmıyor mu? İyi ama kadın erkeği üstün insan olarak görür, ona hizmet etmeyi, ne yaparsa yapsın onu idare etmeyi sürdürürse, bu düzen değişir mi sizce?

SÜTTEN ÇIKMA AK KAŞIK

Siz kendinizi eşinize beğendirme peşindesiniz ama yanılmıyorsam onun hiç böyle bir derdi yok...

* Ayol içimi okudunuz. Ben de onu diyorum ya zaten. Sıra kendine gelince sütten çıkmış ak kaşık mübarek. Yıllardır onun gibi ben de çalışıyorum. O ne kazanıyorsa ben de onu kazanıyorum. Maaşımı daha bir kere bile ben çekmedim. Paranın yüzünü de göstermez bana. Evde her işi ben yaparım. İki çocuk doğurdum, bir gün olsun elinin ucuyla bile bakmadı çocuklarına. Bari arada bir parka filan götür, onu da yapmaz. Köşeye oturup telefonuyla oynar. Ne kendi ailesinden, ne arkadaşlarından, ne de benim ailemden kimseyi sevmez. Herkese bir kulp takar. Herkes kötü, bir o iyi.

KADERİMİZ NASIL DA BAĞLI

Eşiniz nasıl bir aileden gelmiş?

* Eşim ailenin 9. çocuğu. Annesi her yıl bir tane doğurmuş. En sonunda bizimkine hamile kalınca çocuğu düşürmeye çok uğraşmış ama düşmemiş. Doğunca da pek yüzüne bakan olmamış. Önceki çocukların eskileriyle büyütmüşler. Bir tane de onun için bir şeycik almamışlar. Babası zaten deliliğiyle ünlü biriymiş. Neyse ki ben gelin geldiğimde kayınpeder ölmüştü. Biraz da bundan galiba, annesine düşkündür. Babaları çok dövermiş hepsini, hele de annelerini.

Kocanın neden böyle olduğunu üç dört cümlede özetleyiverdi. Kimsenin sevmediği, itip kaktığı, dövdüğü sövdüğü, hiç ama hiç değer vermediği bir çocuk büyüyüp de yetişkin olunca işte böyle biri olur. Ne kendine güvenir, ne de başkalarına. Ne kendini sever, ne de başkalarını.

Kaderlerimiz, nasıl da birbirimize bağlı.

Bizden çok uzaklarda yaşayan bir aile, bir yerlerde çocuğuna bunu yapıyor ve kader de boş durmuyor, bir süre sonra bizi onun kaderine ortak ediyor.

ONSUZLUKTAN KORKMUYORUM

Size anlatır mı çocuklukta yaşadıklarını?

* Anlatır mı, hiç anlatmaz. Aşağı yanını göreceğim diye ödü kopar.

Ya siz anlatır mısınız?

* Anlatsam ne olacak, dinlemez ki... O anca telefonuna baksın. Kaç kere yakaladım, oralardaki edepsiz konuşmalarını, yazışmalarını, baktığı yarı çıplak kadın resimlerini. Yani demem o ki, benim suçum, günahım ne? Ona her şey serbest, bana hepsi yasak. Kapıcıyla bile yakıştırdı beni. Ayrılmayı çok düşündüm ama çocuklarımın üzüntüsüne dayanamam diye her seferinde vazgeçtim. Böyle bir adamın kahrını çekiyorum diye sakın beni güçsüz biri sanmayın. Ben bankacıyım. 12 yaşımdan itibaren yıllarımı yatılı okullarda geçirdim. Her işimi kendim görebilirim. Onsuzluktan asla korkmuyorum.

ASIL SAHİBİMİZ BİZİZ

Demek bankacısın. Pek çok bankacı tanıyorum. Çok güzel, çok itibarlı ama çok yorucu bir meslek. Bana ne iş yaptığını en başta değil, en sonda söylüyorsun. Bunları kim unutturdu sana Bahar.

Demek yatılı okullarda geçti çocukluğun. Belki de hep bir aile özlemi çektin. Sevilmemekten, sahipsiz kalmaktan, hayatta yapayalnız olmaktan hep korktun. Demek kendini korkmadığına inandırsan da, içinde bir yerlerin ödü kopuyor ayrılmaktan. Çocuklarımın üzüntüsüne dayanamam diyorsun... Ama aslında sahipsiz kalmaktan korkuyorsun. Dövse de, sövse de iyi kötü o benim sahibim diyorsun. Oysa bizler yetişkin olunca asıl sahibimiz her zaman kendimiz olmalı.

GÖZLERİNİ AÇACAK GALİBA

* Ben biraz salağım galiba. Şimdiye kadar yaşadıklarımı doğru dürüst kimselere anlatamadım. Bu işler bazen annene bile anlatılmıyor. Şimdi size içimi döktükçe ne kadar salak olduğumu daha iyi anlıyorum. Akıllı bir kadın buna neden katlansın ki...

Benim sormama gerek kalmadı, asıl soruyu artık kendi soruyor kendine. Nihayet yıllardır hayata kapalı olan gözleri açılacak galiba. Hafifçe gülümseyerek bakıyorum ona.

* Olayın bu noktaya gelmesinde senin de bir payın var mı derseniz, ona artık soğuk davranıyorum ama biraz neşeli olsam ona da kızar. Niye bu kadar neşelisin der bu sefer de.

Asıl soruyu sordu ama cevap vermeye korktu. Yine kendinde bir suç, günah arıyor. Gözlerini yine mi kapattı acaba?

* Çocuklar da pek sevmez babalarını. Ben üzüldükçe doğal olarak onlar da üzülüyor. Yine de ölene kadar çekebilirim bu çileyi...

Demek ölene kadar... Üstelik bütün kapılar açıkken... Çocuklarının mutsuz bir anneyle büyüdüklerini görürken... Sen bilinçli bir kadın olarak tüm gerçeklerin farkındayken! Açsana gözlerini, görsene gerçekleri!

* Ama ölmeden çocuklarıma vasiyet edeceğim. Ölünce beni bu adamın mezarından fersah fersah uzağa gömsünler. Hiç olmazsa öteki dünyada rahat bıraksın beni.

Sonra aceleyle ayağa kalkıyor.

* İşte durum bu doktor hanım. Maksat hayatın beni kapattığı bu kavanozda bir delik açabilmek.

Böyle diyerek ceketinin düğmelerini ilikleyip çıkıyor kırmızı odamdan.

İNSAN KENDİSİNE BUNU NEDEN YAPAR

Bahar’ı dinlerken bir yandan onun durumuna üzülüyor insan. Ancak sonra da soruyorsunuz kendinize; insan nasıl bu hale gelir, kendine bunu neden yapar? Kapılar açıkken o cezaevine her gün kendi ayağıyla neden girer?

Bir yandan hayatla göze göz, dişe diş mücadele edebilecek güce ve yeteneğe sahipken kendini böyle bir hayata neden mahkûm eder. Benim kitaplarımı okuduğunu söyledi ama onları dikkatli okusa, benim bu konuda ne düşündüğümü, ne söylediğimi bilirdi.

“Kaderden medet umma. Sen hayatla mücadele etmez, kaderine teslim olursan o senin için hiçbir şey yapmaz.”

Haftaya başka bir hikâyede görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Avukat Ziğnet Hanım’ın hikâyesi
#Ziğnet Hanım#Avukat#Hikaye
Ocak 22, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, bugün yine klinikteki kırmızı odama gelen konuklarımdan birinin hikâyesini anlatacağım sizlere.
Haberin Devamı

Odamda, duvarda duran aynaya son bir kez şöyle bir baktım, ceketimin yakasını düzeltip hemen geçtim masama. Daha yerime oturmadan kapı tıklatıldı ve genç bir hanım girdi içeri. Genç, güzel ve bakımlı bir kadın. Giyiminden kuşamından, hal ve hareketlerinden onun meslek sahibi ve çalışan bir kadın olduğu hemen anlaşılıyor. Ayağa kalkıp uzattığı eli sıkarak ona yer gösteriyorum. Çantasını önündeki sehpaya bıraktıktan sonra hemen başlıyor anlatmaya...

BEN DIŞ KAPININ MANDALI MIYIM

Adım Ziğnet. 31 yaşındayım ve avukatım.

- Ne güzel bir mesleğiniz var.

* Üstelik boşanma avukatıyım. Mesleğim nedeniyle pek çok boşanan aileyi dinledim ama bir yıl önce ben de boşandım eşimden.

- Ne ilginç bir durum. Müvekkillerinden yıllardır dinledikleri, onu bu konuda daha temkinli olmaya yönlendirmiştir ama bazen kaderden kaçılmıyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
* Eşimle beş yıl kadar arkadaşlık ettikten sonra evlendik. Gençliğim onunla geçti diyebilirim. Ne güzel günlermiş onlar. Ben onunla büyümüş, onunla Ziğnet olmuştum. Şu an ise o Ziğnet’ten eser yok. Tükendim. Yaşama sevincim kalmadı.

Avukat Ziğnet Hanım’ın hikâyesi

- Eskiye özlem duyuyor.

HAYAT SİTEMİ SEVMEZ

* Sorumsuz ve sevgisiz bir ailenin 3’üncü kızıyım. Üçümüz de hiç sevilmeden, ailemizden takdir görmeden, hep kendimizi onlara kanıtlamaya çalışarak büyüdük. Şimdi eğer saygın bir mesleğim varsa bunu biraz da aileme, aileme kendimi kanıtlayabilme çabalarıma borçluyum ama hâlâ kendimi birilerine kanıtlama peşindeyim. Bize çocukluğumuzda sunulmayan şeyleri başka yerlerde arama, eksiklerimi tamamlama isteğiyle bir yerlere varmaya çalışıyorum. Eşimle evlenirken de hep hayalim buydu. Beni sevsin, beni takdir etsin ve hiç olmazsa eşimin önceliği olabileyim.

- Çocukluğundan beri hayatla ilişkisi sitemkâr. Oysa hayat ona sitem edenleri pek sevmez. Onu sevenleri sever.

SÜREKLİ YOK SAYILDIM

* Eşim özgüveni eksik, ailesine aşırı derecede bağımlı biriydi. Ailemden göremediğimi eşim bana gösterir, benimle sevinir, benimle üzülür, hayatla birlikte mücadele ederiz sanıyordum. O evde nihayet değerli olabilecek, saygı görebilecek, ben de varım diyecektim. Ama hiçbir şey hayal ettiğim gibi olmadı. Yine değer görmediğim hatta yok sayıldığım bir hayatın içinde buldum kendimi.

Haberin Devamı

- Uzun bir arkadaşlık döneminiz olmuş. Eşinin nasıl biri olduğunu biraz biliyordun değil mi?

* Ailesine düşkün olduğunu biliyordum, hatta o zamanlar ona imrendiğim bile olurdu. Nihayet benim de ailem olacaktı onlar. Çünkü benim ailemde durum tam tersiydi. Ne onlar bana düşkündü, ne de ben onlara. Bir düzeni vardı evin, hepimiz o düzene uyardık. Sorulması gerekenler sorulur, konuşulması gerekenler konuşulur, sonra herkes kendi dünyasına geri dönerdi. Aç kalmadık, açık kalmadık, iyi okullarda okutulduk, hastaysak ihmal edilmedik, insan bunları düşününce şikâyet etmeye utanıyor ama öyle değil işte...

- Gözleri doluyor ama ağlamamaya kararlı. Başını hafifçe arkaya savurup kaldığı yerden anlatmaya devam ediyor.

Haberin Devamı
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
Citroën Ticari Araçlar Ailesi: Yükünü Hafifleten Konfor.
Citroen
by Taboola
SUSKUN, YALNIZ ÇOCUKLAR

* Hepimiz çocuğuz. Yaşlarımız da yakın birbirine... Bize birbirimizle bile ilişki kurmayı, sevinmeyi, heyecanlanmayı, bu heyecanı birbirimizle paylaşmayı öğretmediler. Sonunda suskun ve yalnız çocuklar haline geldik. Beraberken, hep bir aradayken yalnız kalıvermek öyle zor ki...

- Ağlamamak için çareyi tavana bakmakta buluyor.

* Ben bir başka insanla nasıl yakın ilişki kurulacağını ilk Yavuz’la öğrendim. O öyle sıcaktı ki, zamanla beni de dondurucudan çıkardı, ısıttı. Onunla birlikteyken başka biri oldum ben. Konuşmayı, gülmeyi, sevinmeyi, heyecanlanmayı öğrendim. Onunla buluşacağımız saatleri iple çekerdim. Yanındayken zaman nasıl geçmiş anlamazdım, oysa bizim evde o zaman hiç geçmez, sonunda biz üç kız çareyi bir an önce yatıp uyumakta bulur, saat dokuz oldu mu girerdik yataklarımıza.

Haberin Devamı

KURTULUŞ: ERKEN UYUMA

- Tam bir gece kuşu olarak saat dokuzda yatağa girmeyi bir türlü anlayamadım gitti. Akşamı yaşamadan günü bitirivermek bana hayatı yarım bırakmak, eksik yaşamak gibi gelir. Ama Ziğnet’i anlıyorum... Doğup büyüdüğü evde zaman o kadar geçmek bilmezmiş ki, üç kız kardeş kurtuluşu erkenden uyumakta ve günü bir an önce sonlandırmakta bulurlarmış. Zamanını keyifli geçiren insana 24 saat yetmez ama o zamanı cehennem gibi yaşayanlara da zaman bir türlü geçmek bilmez...

* Bana evlenme teklifi ettiğinde hiç düşünmedim bile, hayat Yavuz’la öyle güzeldi ki... Ve ben nihayet çok mutluydum. O evden, o evin içeri gireni donduran enerjisinden kurtulmuştum. Ailesiyle de ilişkilerimiz iyi gidiyordu. Birbirlerine olduğu gibi bana da çok yakın ve sıcak davranıyorlardı. Ancak bu düşkünlüğün bağımlılık derecesinde olduğunu evlendikten sonra öğrendim. Eşimin ve ailesinin bana yaşattıklarına inanamıyordum. Olanları bir türlü hazmedemedim. İşin daha da tuhaf yanı bütün bunları eşimin son derece doğal karşılamasıydı.

Haberin Devamı

- Ailesinde hiç görmediği bu sıcaklık ve yakınlık bir süre sonra onu rahatsız etmiş olabilir. Bizler yakın olmayı isteriz ama bu yakınlığın nasıl kurulacağını öğrenemediysek eğer, yakın ilişkiler kurmayı becerenlere öfke de duyabiliriz.

* İnsan her an da beraber olmaz ki... Eğer beraber değillerse uzun telefon konuşmaları, sık sık gelip gitmeler, aynı şekilde bizi davet etmeler, her pazar günü buluşmalar filan... Bana çok geldi. Sakın beni yanlış anlamayın. Gelsinler, tabii gelecekler, burası oğullarının evi ama o evde başka biri daha yaşıyor. Bunu kimse görmek istemedi.

İHTİYAÇLARI OLDUĞUNDA...

- O dönem sizinkilerle ilişkiler nasıldı?

* Ailem hiçbir zaman arkamda olmadı. Ne evlenirken, ne de ayrılırken. Yok gibiler. Sadece bir şeye ihtiyaçları olduğu zaman ararlar beni.

- Sen onları arar mısın?

* Ararım tabii, dostlar alışverişte görsün hesabı, haftada bir arar hal hatır sorarım. Telefondaki konuşmalarımız en çok bir iki dakika sürer. Zaten onları arayacağım zaman bir sıkıntı çöker içime, ya hep ertelerim ya da bir an önce arar, sırtımdaki yük kalksın isterim. Ama eşimin ailesi öyle mi, bıraksan saatlerce konuşacaklar telefonda. Daha dün beraberdik, bu kadar konuşacak ne buluyorsunuz Allah aşkına... Bir de ses tonlarını duysanız, şaşar kalırsınız. Espriler, şakalar, gülmeler gırla gider.

- Sen öyle zamanlarda nasıl hissedersin?

* Nasıl mı? Canım sıkılır. Yahu o evde biri daha var. Saygısızlık değil mi bu? Kendimi köşeye atılmış çöp gibi hisseder, ona bakar kalırdım. Tabii konuşma uzadıkça kalbim çarpar, sıkıntıdan çatacak adam arardım.

BEN DEVRE DIŞI KALDIM

- Çatar mıydın eşine?

* Bilmem... Bir şey demesem de suratım asılırdı. Madem öyle neşelisin, benimle de yapsana bunu. Benimle de gülüp eğlensene.

- Böyle deyince koltuğumda hafifçe arkaya doğru kayıp daha dikkatli bakıyorum ona. Acaba ben de Ziğnet’le gülüp konuşabilir miyim, birlikte eğlenebilir miyiz diye, ama zor. O hâlâ dondurucudan çıkamamış. Dans iki kişiyle edilir. Acaba Ziğnet kendini yalnız bıraktığı gibi Yavuz’u da mı yalnız bırakıyordu.

Eşinle siz de bu güzel ve sıcak ilişkiyi bir zamanlar kurabiliyormuşsunuz. Sonra ne oldu?

* Sonra... Galiba ailesi girdi devreye. Sanki asıl ilişki Yavuz ve ailesi arasında kuruldu, ben devre dışı kaldım. O zaman eşim ne kadar üzüldüğümü, kendimi nasıl yalnız hissettiğimi görürdü ama bir şey yapmazdı. Aile de bunun farkındaydı. Onlar beni içlerine çekmeye çalıştıkça ben sinir olur, iyice kaçardım.

BÜTÜN SUÇ BENDE Mİ

- Burada bir terslik yok mu? Hem onlardan biri olmak istiyor, hem de bu daveti ısrarla reddediyorsun. Neden diye hiç sordun mu kendine?

* Kıskandım mı yani?

- Bilmem, onu sen söyleyeceksin.

* Yavuz artık evli bir adam, ben de onun eşiyim. Ben nasıl her zaman önceliği Yavuz’a veriyor, kendi ailemi dışarda bırakıyorsam, onun da aynı şeyi yapması gerekmez mi? Ben dış kapının dış mandalı mıyım?

- Ama içlerine girmeyen sensin. Bu kadar yakınlıktan sıkılmış olabilir misin? Ne de olsa bu tür yakın ilişkilere alışkın değilsin.

Hoşlanmadı söylediklerimden.

* Yani onların hiç mi suçu yok, bütün suç bende mi?

- Biz burada seninle bir suçlu aramıyoruz ki... Yaşadıklarını, o dönemde kendini neden yalnız, çaresiz ve sıkıntılı hissettiğini anlamaya çalışıyoruz.

HEP GEÇMİŞİ KONUŞURDUK

* O sıralar sık sık ablamları arardım. O güne kadar bir türlü ablamlarla bile yakınlaşamamıştık. Ben aradıkça, sık sık bir araya geldikçe biraz daha rahat hissettim kendimi.

- Onlarla ne konuşurdunuz?

* Düşünüyorum da, onlarla ne zaman bir araya gelsek hep geçmişi konuşur, çocukluğumuzdaki yalnızlığımızı, çaresizliğimizi, bize ailemizin çektirdiği acıları, bizde açtığı yaraları konuşur, paylaşırdık birbirimizle. İnsan sürekli geçmişte yaşanan acıları düşünür mü? Biz düşünüyoruz. Hiç çıkmıyor aklımızdan.

- Düşünür ya... Belki de o yüzden, birbirine çok bağlı bir ailenin çocuğuyla evlendin. Ailemin eksiğini onlar kapatır dedin ama annenin babanın doyuramadığı çocukları hayatın sonradan doyurması zordur.

Avukat Ziğnet Hanım’ın hikâyesi

ÇOCUK BİLE DOĞURMADIM

* Eşimin ve ailesinin bana yaşattıklarını bir türlü affedemiyorum. Çocuk bile doğuramadım ben. Bir kere hamile kaldım, hemen aldırdım çocuğu. Bu sıkıntıların içine bir de masum bir bebeğin girmesini istemedim. Mutsuz bir evliliğin içine doğan bir çocuğun kötü giden bir evliliğe çözüm olmadığını mesleğim öğretti bana zaten. Oysa anne olmayı öyle çok isterdim ki... Şimdi bu kararından memnun musun derseniz, bunu da bilmiyorum. Acaba bir çocuğum olsaydı mutlu olur muyduk diye düşüncelere kapılıyorum. Kendimi suçluyorum. Ben mi iyi bir eş olamadım acaba diye düşündükçe işin içinden çıkamıyorum.

- Bir çocuk, doğduğu evde sevecen, ona sahip çıkan bir anneyle büyümezse yetişkin olduğunda anne olmak onu hep korkutur. Onda kapanmayan yaralar açan, sevgisiz bir anne modeliyle büyümüşse kendisinin de öyle olacağı endişesini bir türlü atamaz zihninden.

Bu kadınların çoğu bebeği çok istediğini düşünse de, ya bir bahaneyle o bebeği aldırır ya da bebek zaten anne rahminde tutunamaz ve düşük yapar.

* Hep sıcacık bir yuva hayal etmiştim. Eşimle bıcır bıcır konuşup sohbet edebileceğimiz, birlikte gülüp birlikte ağlayabileceğimiz bir yuva. Meğer mutlu olmak ne kadar zormuş. Gözyaşlarım hep içime akıyor. Kendimi çok yaralı, sahipsiz bir kedi gibi hissediyorum.

ÇOK ÖZLÜYORUM ONU

- Dıştan bakıldığında o güçlü, ayakları sıkıca yere basan, mesleğinde başarılı bir kadın o. Bazen dış görünüşümüzle iç dünyamız birbirinden ne kadar farklı olabiliyor.

* Evliyken de mutsuzdum, ayrıldım yine çok mutsuzum. Hiçbir şey çözülmedi ki...

- Bir telaş ve aceleyle ayrılmış eşinden ama şimdi bu konuda da kararsız.

Eşini özlüyor musun?

Bir an kaygılı gözlerle bakıyor bana, bu soruya cevap verip vermeme konusunda kararsız. Sonra başını öne eğip sanki mırıldanır gibi cevaplıyor sorumu.

* Çok, çok özlüyorum onu. Onu özledikçe, yeniden ona döner miyim diye korkmaya başlıyorum. Hangisi doğru, hangisi yanlış artık bilemiyorum. Sağlıklı düşünemiyorum galiba.

DÖNÜŞÜ OLMAYAN YOLLAR

ZİĞNET farkındalığı yüksek bir kadın. Bu sefer de aceleyle yeni bir karar almadan benimle konuşmaya gelmiş. Konuştukça, sanırım bu ilişkinin iyi gitmemesinde kendi payını da görmeye başladı. Bizler kendimizle yüzleşmeden, kendi doğrularımızı bulmadan, hayatta ne aradığımızı, arasak da bunun altından kalkıp kalkamayacağımızı görmeden büyük kararların altına imza atmamalıyız.

Çocuk sahibi olmayı çok istiyorum deyip doğacak çocuğun bizim sorunlarımıza çözüm olacağını sanmak, gerçek çözümden bizi iyice uzaklaştırır. Bunlar geri dönüşü olmayan yollardır.

Bana göre asıl sorun insanlarla yakın ve sıcak ilişkiler kurmayı öğrenebilmek. Ve eşi Yavuz buna hazır aslında. Çocuk sahibi olmaya gelince; bu konuda kendini iyice geliştirmeden yola çıkmamalı. Buna hazır olmadan çocuk sahibi olursa o da annesinin yetiştirdiği gibi yani kendisi gibi bir çocuk yetiştirmeye çok yatkın.

Bunları uzun uzun anlatacağım ona.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Sezen’in mektubu...
#Sezen#Mektup#Evlilik
Ocak 29, 2022 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, bugün eşi tarafından sevgisiz bırakılan bir okurumdan gelen mektubu paylaşacağım sizlerle.
Haberin Devamı

Okurken içim sızladı. ‘Kadın denen varlık işte bu kadar narin bir çiçek’ dedim içimden. Suyunu, güneşini eksik etmeseniz bile onu sevmez, onu görmez, ona değerli olduğunu hissettirmezseniz soluveriyor.

Psikiyatrist ve psikologlara kadınlar her zaman erkeklerden daha çok başvurur. Kadınların mutsuzluğunun derinine inince, oralarda bir yerlerde mutlaka bir erkekle karşılaşırsınız. Kadınlar açlıktan değil ama sevgisizlikten ölür.

Bu mektubu bana yazan Sezen de sevgisizlikten yakınıyor. Bakın mektubunda neler yazmış Sezen.

BU KADAR GÖRÜNMEZ OLAMAM DEĞİL Mİ

Sayın Gülseren Hocam...

Sizin Hürriyet’teki yazılarınızı okurken ben de keşke hocaya yazabilsem diye düşünüyordum ki sanki hayat sesimi duymuş gibi, bir de baktım bize bir mail adresi verdiniz. Çok güzel bir tesadüf oldu benim için. Umarım yazdıklarımı okuma fırsatınız olur.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vidasız diş implantları nelerdir ve fiyatı belirleyen faktörler
WonderMapped
by Taboola
Ben önceden deli dolu, ele avuca sığmayan, çok renkli, çok heyecanlı, enerjisi hep yüksek bir genç kızdım. Ailem el üstünde büyüttü beni. Sonra evlendim ve yavaş yavaş içimdeki o heyecanlı, hayat dolu kız çocuğunu aldılar benden. Kitaplarınızı okurken, televizyondaki dizilerinizi izlerken o karakterden bu karaktere geçiyor ve her birinde kendime ait bir şeyler buluyorum. Her biri beni ayrı hüzünlendiriyor çünkü çok ilgisiz ve sorumsuz bir eşim var. Halbuki ben onunla uzun süre arkadaşlık ettikten sonra evlendim. Onu tanıdığımı sanıyordum ama hiç tanımamışım.

Sezen’in mektubu...

BELKİ SORUN BENDE

Ona sorsanız eşini çok seven ve eşine çok düşkün biridir. O mu yanılıyor, yoksa ben mi, anlayamadım gitti... Belki de sorun bendedir, kim bilir. İçimdekileri cümlelere döküp anlatamıyorum nedense ama kendimi öyle bir karanlıkta hissediyorum ki... Herkese yeten, herkese yetişen ben bir tek kendime yetemiyorum. Terzi kendi söküğünü dikemez misali...

Akşam eve gelip karnını doyurduktan sonra yatağa girene kadar eşimin hiç aklına gelmiyorum. Sanki ben o evde yokum. Ya telefonda izlediği videolar ya kendi zevkine göre açtığı diziler, filmler arasında kaybolup gidiyorum. Kendi dünyasında bana hiç ihtiyacı yok ve bunun hiç farkında değil. Kendi dünyasında o kadar mutlu, o kadar keyifli ki attığım sessiz çığlıkları hiç duymuyor. Geçen gün ‘Bak’ dedim, ‘Ben iyi değilim, iyi hissetmiyorum kendimi’. O gün beni sarıp sarmalamasını o kadar istedim ki, belki yanağıma bir öpücük kondurmasını... Yapmadı. Sadece ‘Seni bir psikoloğa gönderelim’ demekle yetindi.

Haberin Devamı

O anda o kadar yalnız hissettim ki kendimi, sanki bedenim ruhuma küçük geldi. Fırsat bulsa ruhum uçup gidecek bedenimden. Bu kadar görünmez olamam değil mi, bu kadar fark edilmez... Ya da insanlar bu kadar kör ve sağır olabilir mi?

TOPRAĞIM KURUMUŞ

Bir çiçeğin su ve güneş ışığından mahrum kalması gibi bir şey bu. Soluyorum günden güne. Toprağım kurumuş, kendine faydası yok. Yapraklarım sararmış, dökülüyor yavaştan. Bir tomurcuk bile verse, o çiçeğe dönmekten vazgeçer. O derece bir unutulmuşluk bu.

Çocukken izlediğim bir dizi vardı: Ruhsar. Kadın ölmüştü ama dünyada geziyordu. O herkesi görüyor ama kimse onu görmüyordu. Ben de öyle hissediyorum kendimi. Dolaşıyorum öyle ama kimse fark etmiyor günbegün öldüğümü.

Haberin Devamı
Türkiye'de yeni 3 yatak odalı prefabrik bungalovlar ilgi görüyor
Map in Pocket
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
Dışarıdan bakınca her şey çok güzel, güllük gülistanlık. Her yer bahçe, çayır, çimen ama içimde yıkık dökük, harabeye dönmüş bir evin enkazındayım. Hatta o kadar uzun süredir oradayım ki artık o enkazda örümcekler ağ yapmaya başladı.

DIŞI SENİ İÇİ BENİ...

Benim kim olduğumu bilseniz, inanın siz bile bu mektubu yazanın ben olduğuma inanmazsınız. Çok geniş bir çevrem vardır. Dışarıdan bakan kim bilir kaç genç kız benim yerimde olmak isterdi. Dışı seni, içi beni yakar hesabı işte.

Evlenmeden önce, eşimle flört ettiğimiz zamanlar ben de aynen onlar gibi düşünüyordum. Kim bilir ne kadar mutlu olacağım, belki de dünyanın en mutlu kadını ben olacağım diyordum. O zaman kör olan ben miymişim? Onca yıl eşimi hiç mi tanıyamamışım. Yoksa onun bana gösterdiği yüz mü sahteymiş. Biz nasıl bu hale gelebildik, o deli dolu, o her yanından enerji fışkıran, gözlerinin içi gülen kız bir anda nereye gitti...

Haberin Devamı

Bazen de böyle düşündüğüm, böyle hissettiğim için utanıyorum. Senin her şeyin var, böyle hissetmeye hiç hakkın yok, diyorum. Bu düşünceleri atmaya çalışıyorum kafamdan.

EVLİLİK BU MU YANİ

Sezen’in mektubu...

Eşim büyük bir işadamı. Akşama kadar çalışıyor ve eve gelmekten çok mutlu. Böyle olduğunu gözlerindeki ışıltıdan görüyorum ama o gözler beni hiç görmüyor. ‘Nasılsın hayatım?’ derken bile benden bir cevap beklemediğinin farkındayım. Aceleyle yiyor yemeğini. Sofradan kalkınca sadece benimle değil, tüm dünya ile ilişkisi kesiliyor. O elindeki telefon ve karşısındaki televizyonla meşgul. Dünyada neler olup bittiğini tek tek izlerken evdeki karısına neler olduğunun hiç farkında değil.

Haberin Devamı

Evlilik bu mu Gülseren Hanım? Sadece bedensel birliktelik mi? Hayatı paylaşmak değil mi evlilik?

UMUDUM TÜKENDİ

Bir davet ya da toplantı varsa beni koluna takıp gidiyor. O davetlerde ışıl ışıl parlıyoruz ikimiz de. Çevremize toplanan insanlarla sohbet ediyor, gülüyoruz. Tıpkı mutlu insanlar gibi gülüyoruz. Arada bir o gülerken dönüp bakıyorum yüzüne. Gerçekten de mutlu görünüyor. Acaba o da bana bakınca böyle mi düşünüyor çünkü ben de çok iyi oynuyorum rolümü. Şık, bakımlı, çok mutlu bir kadın... İdeal çiftiz yani. Davet bitiyor, arabaya biniyoruz, işte orada her şey bitiyor. Yine herkes kendi dünyasına çekiliyor. Benim hissettiğim yalnızlığı o hissetmiyor olabilir mi? Onun asıl dünyası işi ve çevresi mi yoksa? Eğer öyleyse benim dünyam neresi olacak? O kocaman, o bomboş ev mi?

KAVGA BİLE EDEMİYORUZ

Çocukluğumda yaşadığım daha küçük ama bana hiç boş gelmeyen ev geliyor aklıma. Annem, babam, büyük halam ve bendik o evin sakinleri. Evimiz her zaman mis gibi yemek kokardı. Annemle babam her akşam yemekten sonra tavla oynarlar, oyun biterken de yenilen taraf mutlaka mızıkçılık yapar, yatağa küs girerlerdi. Halamla ben gülerdik onların o hallerine çünkü sabah bilirdik sarmaş dolaş kalkacaklarını. Biz kavga bile edemiyoruz eşimle.

Yıllar geçtikçe umutlarımı da alıp götürdü. Tükeniyorum.

Böyle diyen birine Gülseren Hanım ne yapsın, diyorum içimden ama yine de yazıyorum. Siz bu mesajı Hürriyet’teki köşenizde yayınlasanız, eşim de bunu okusa, bunu yazanın kendi eşi olduğunu hiç anlamaz gibi geliyor bana. Anlasa bugüne kadar anlardı zaten.

Zaman ayırıp okuduysanız eğer, ilginize çok teşekkür ederim benim sevgili hocam.

Saygılarımla...

Sezen.

ARAMAYA, SORMAYA KENDİNDEN BAŞLA

Ne kadar hüzünlü bir mektup değil mi, üstelik bize paranın, varlığın, zenginliğin, itibarın, şanın, şöhretin insanları mutlu etmeye yetmediğini ne güzel anlatıyor.

Mektubu okuyunca, yıllar önce kliniğe Anadolu’nun ücra bir köyünden gelen Asiye geliyor aklıma. Çok üzgündü, ağır depresyona girmişti Asiye. Hiçbir şeyden zevk almıyor, canı yataktan çıkmak istemiyordu. Eşi çobanlık yapıyordu köyde. Bana derdini anlatırken bir ara “Toktur Bey, benim herif beni sevmez oldu. Artık beni dövmüyor bile” demişti. O zaman kadınlara da eğer doktorsa “bey” diye hitap ederdi Anadolu insanı. Bu bir saygı ifadesiydi.

Gençtim o zaman. Asiye’nin ne demek istediğini hemen algılayamamıştım. Eşi onu dövmüyor diye bir kadın nasıl üzülebilirdi? Şimdi büyük bir işadamının karısıyla, çobanın karısının aslında tam olarak aynı şeyleri hissettiğini öyle iyi anlıyorum ki...

KADIN ‘BENİ GÖR’ DİYOR

Kadınlar biraz da yaramaz çocuklara benziyor. Eve ne zaman misafir gelse, annelerinin ne zaman önemli bir işi olsa da onlarla ilgilenemese yaygarayı koparır, annelerinin dikkatlerini üzerilerine çekmenin bir yolunu mutlaka bulur o çocuklar. Çocuklar nasıl annelerinin gözü hep üzerilerinde olsun istiyorsa kadınlar da bunu eşlerinden bekliyorlar. O kadar ki dayak yemeye bile razılar.

Bunları yazarken bir yandan gülüyor, bir yandan “Aman ha...” diyorum kendime. Sakın yazdıklarını yanlış anlamasın insanlar. Kadınların canı dayak mı yemek istiyor filan demesinler. Tabii ki böyle demiyorum ama “Beni gör” diyor kadınlar ve bu uğurda çok acı çekiyorlar.

Şimdi bir mektup da ben yazayım Sezen’e:

SEVGİLİ SEZEN...

Yazdıklarından eğitimli, iyi bir ailede özenle yetiştirilmiş bir kadın olduğunu anlıyorum. Mutlu ve renkli geçen bir çocukluğun, gençliğin ve sıcak bir aile hayatının ardından çok farklı bir ortamda bulmuşsun kendini. Bizler, erkek kadın hepimiz, iyi bir çocukluk yaşamışsak eğer, evliliğimizin de benzer koşullarda yaşanacağını hayal ederiz. Seninki pek öyle olmamış.

Eşin büyük bir işadamı ve varlıklısınız, geniş bir çevreniz var. Belki de meslek sahibisin ama çalışmıyorsun yani bir işin, seni mutlu eden, çok severek yaptığın bir hobin ya da dost deyip içini dökebileceğin arkadaşların da yok. Kendini çok yalnız hissediyorsun. Bu yalnızlık duygusu seni giderek hayattan koparmış. Hatta eşinden beklediğin ilgiyi göremedikçe bu durum seni hayattan o kadar koparmış ki hayatı, hayatın içindeki çok farklı renkleri bile unutturmuş sana.

SEN SORUYOR MUSUN

Acaba sen o evde akşama kadar ne yapıyorsun? Kukumav kuşu gibi oturup umarım eşinin yolunu gözlemiyorsun. O senin baban değil, eşin. Yani o neyse sen de osun. Ya da sen neysen, eşin de o. Sen eşinle ilgileniyor musun? Onun hatırını sorup onunla muhabbet etmenin bir yolunu arıyor musun? Bunları da sor kendine.

Onun sana anlatacak bir şeyi yok sanırım çünkü sana iş hayatından söz etmek istemediği belli ama ya senin? Senin de hayatla ilgili ona anlatacağın bir şeyler yok mu? Yarınlarla ilgili planlar, programlar yok mu? İzlediği dizilerle ilgili yorumlar da mı yok... O seninle paylaşmıyorsa geceyi, sen neden onunla paylaşmanın bir yolunu aramıyorsun? Erkekler bu konuda biraz kör, biraz beceriksizdir. Dünyamızın rengini de güzelliğini de tadını, tuzunu da arttıran hep kadınlardır. Eşinin seni sevdiği, eve gözleri parlayarak gelmesinden belli. Sadece bunu göstermenin yolunu bilmiyor. Kafası zaten kim bilir nelerle dolu. Sen o çok dolu zihinde kendinize güzel bir yer açsana. Madem o bilmiyor, bari sen ondan istediğini almanın bir yolunu arasana. Bu konuda biraz tembel olabilir misin? Kendi kendini yiyip bitireceğine arzu ettiğin ortamı sen yarat. Yaratamadın mı, o zaman hayat bütün haşmetiyle dışarıda seni bekliyor.

HAYAT ÇOK ZENGİN

Aslında mutluluğa yabancı değilsin, aşinasın. Deli dolu, ele avuca sığmayan o kız şimdi nerede diye soruyorsun. O kız emin ol içinde ve dört gözle bir gün azat edileceği günü bekliyor. Onu azat etmeye eşinin sana göstereceği ilgi yetmez zaten. O kız eskiden hayatla, hayatın içindeki her türlü güzellikle dostmuş, arkadaşmış. Evlenince bir anda tek dünyası eşi oluvermiş.

Hayat çok zengin Sezen, o sizden çok daha zengin. Hayata olan yatırımlarını bir an önce arttır. Hayata yatırım yapmak demek, onun birbirinden ilginç değerlerini görmek, sevmek, hayranlık duymak, o güzelliklerden birinin tutkunu olmak demektir. Yaşamak için birden fazla neden yaratmak demektir. Bir şeyleri idealize etmek, o bir şeyler için çalışıp çabalamak, emek verip yorulmak demektir. O yorgunluklar var ya, tadına doyulmaz onların. Bir yandan her yanın ağrırken, bir yandan sen fark etmeden yüzüne yayılıveren gülümseme demektir.

Bütün bunlar için hayatı görmek gerek Sezen’cim. O sana eminim “Gör beni” diye sesleniyor. Tıpkı eşin gibi sen de hayatın sesini, seni nasıl çağırdığını duymuyor olabilir misin?

İNAN EŞİN GÖRECEK

Eğer bir gün o eve hayatın doyurduğu mutlu, neşeli, keyifli bir kadın olarak koşa koşa gelirsen, içeri girerken eve gelmenin mutluluğuyla gözlerin parlarsa, eşinle sohbet edecek bile halin kalmazsa, inan bana o gün eşin sana bakacak, seni görecektir.

Mutluluğu kimseden, eşimizden bile borç almamalıyız. Mutluluk yaşadığımız hayatla, kendimizle, dünya ile barış içinde olduğumuz, kendimize yettiğimiz gün bizimdir. Onu artık bizden kimse alamaz.

Hayat gün gelir ağlatır, gün gelir güldürür bizi. Ama bir gün ağlayan, bir başka gün gülebiliyorsa, bütün yatırımını tek bir alana, tek bir kişiye yapmamışsa, yapayalnızken bile hayatı sevebiliyorsa, iyi yaşamak diye biz buna deriz zaten.

Bir an önce çık o sırça köşkten. Şöyle bir bak etrafına. Ben kimim, neyim, ne severim, ne sevmem, bu hayata ne gibi bir katkıda bulunabilirim diye sor kendine. Merak etme, hayat kimseye borçlanmaz, emeğinin karşılığını mutlaka fazlasıyla öder sana. Nasıl mı öder? O bu borcu en çok seni mutlu ederek ödemek ister ama seçimi genelde sana bırakır.

ÇARE İÇİMİZDEDİR

Milyarlarca insanı içinde barındıran dünyamız, üzerinde yaşayan canlıların her ihtiyacını tek tek düşünmüş. Bizi mutlu edebilmek için elinden geleni fazlasıyla yapmış ama hayatımıza bir anlam yüklemek, mutluluğu her yerde arayıp bulmak bizlere düşer. Eğer sen hayatın sesini duyacağı günü oturduğun yerden beklersen o sana hiçbir şey vermez. Bunu sakın unutma.

Çare her zaman bizim içimizdedir. Aramaya, sormaya kendinden başla istersen.

Sevgilerimle...

Gülseren Budayıcıoğlu

KAYBETTİĞİNİ DOĞRU YERDE ARA

Bakalım Sezen bu mektupta yazdıklarımı iyi değerlendirebilecek mi?

Neden bu mektubu seçtin derseniz, ülkemizde her şeyi olan, mutsuz olmayı kendine yakıştıramayan ama sonunda içi içini yiyen pek çok kadın var. Hemen hepsi de çareyi eşlerinde arıyorlar. Oysa kaybettiğimiz şeyi doğru yerde aramazsak onu ömür boyu bulamayız.

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Fadime’nin mektubu
#Fadime#Mektup#Dayak
Şubat 05, 2022 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım...
Haberin Devamı

Uzun süredir ‘KADER MOTİFİ’ adını verdiğim bir kavram üzerinde çalışıyorum. Bu kavramla “Biz neden böyleyiz, neden hep aynı şeyleri yaşıyoruz, neden başkaları gibi olamıyor, ya hep mutsuz, ya durgun, ya hep kızgın ve öfkeli, kavgacı, kaygılı ya da hep kaybeden taraf oluyoruz, neden daha başarılı, daha önemli, değerli olamıyoruz?” gibi sorularımıza cevap aramaya çalışıyorum. Ve diyorum ki kaderimiz doğduğumuz evlerde önce ailelerimiz tarafından yazılır. Hayatı, nasıl biri olacağımızı oralarda başlarız öğrenmeye. Sonra da o öğrendiklerimiz önce karakterimiz ardından da kaderimiz olur.

Bugün yine siz okuyucularımdan gelen bir mektubu paylaşacağım. Fadime uzun uzun bugünlere nerelerden geldiğini anlatırken ‘KADER MOTİFİ’nin ne olduğunu belki de en somut şekliyle gösterecek sizlere.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Bakın Fadime mektubunda neler yazmış...

Fadime’nin mektubu

BEN DE ANNEM GİBİ Mİ OLACAĞIM

Merhaba Gülseren Hanım...

İlk önce sizi ne kadar sevdiğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Kitaplarınız ve erişebildiğim diğer yazılarınızdan kendime dersler çıkardım. Ben de tıpkı oralarda anlattığınız kızlar gibi hissediyorum, dedim. O kızların yazdıklarını okuyunca insan kendini biraz daha iyi anlıyor, daha az kızıyor kendine ama yine de içimdeki boşluktan kurtulamıyorum.

‘HEP SEVGİ DİLENDİM’

Bana gelecek olursak, insanın kendini anlatması zor. Beni dışarıdan gören herkes burnu havada, kimseye pas vermeyen, kendine güvenen biri zannedebilir. Ama hayatım boyunca hep sevgi dilenmek zorunda kaldım ve içimdeki boşluğu bir türlü dolduramıyorum. Mutsuz ve çok huzursuzum. Kavgacı, ne konuşacağını bilmeyen, hırsını ya kocasından ya da çocuğundan çıkaran biri oldum. Yoksa ben de annem gibi mi olacağım diye korkuyorum.

ÇOCUKLUĞUMU YAŞAMADIM

Otuz yaşındayım ve evlenene kadar hatırladığım tek şey dayak, kavga, dışlanma ve kullanılma. İnsan küçücük bir çocuğu kendi rahatı için kullanır mı hocam? İnsan annesinin, babasının saçını okşadığı bir anı bile hatırlamaz mı? Zaten kendimi hiçbir zaman bir çocuk gibi görmemişim ben. Kendimi bildiğim günden beri ailem bana büyük bir insan muamelesi yapmış. Çocukluğumu hiç yaşayamadan bir an önce büyümek zorunda kalmışım ve hep taşıyabileceğimden daha büyük yüklerim ve sorumluluklarım olmuş. Böyle olduğunu sizin yazılarınızı okudukça fark ettim.

Haberin Devamı

Annemin arkadaşı, kardeşlerimin de bakıcısı olarak görmüşler beni. Ben de bu görevlere dört elle sarılmışım. Sarılmayıp da ne yapacaksınız, başka türlü sizi o evde kimse istemiyor. O günleri hatırlayınca gözlerim doluyor. Annem beni karşısına oturtup kendi dertlerini anlatıp ağladığında, benim bu dertlere bir çare bulmamı beklediğinde ben 6 yaşındaydım. Bunu yazarken kendim bile yazdıklarıma inanmakta zorluk çekiyorum.

HESAP SORUP DÖVERDİ

Ne zaman 6 yaşında bir çocuk görsem, gözlerimi açar bakarım o çocuğa. Nasıl ya, derim. Bu daha çocuk... Ne anlar dertten, ne anlar o derde çare bulup annesine akıl vermekten. İşin kötüsü ben o zamanlar bundan şikâyet etmeyi de hiç bilmez, dört elle sarılırdım görevlerime. 8-9 yaşlarına geldiğimde artık koca bir kadın sanırlardı beni. Ben de aynen öyle hissederdim. Annem kardeşlerimi bana bırakır, çeker giderdi. Kimi daha bir yaşına gelmemiş, kimi 2 ya da 3 yaşında. Ben ne anlarım çocuk bakmaktan, onları yedirip içirip, yıkayıp paklamaktan. Ama inanın bunların hepsini hamarat hamarat yapardım. Ha, bu arada olur da bir şeyleri eksik yaparsam, annem eve gelince beni bir güzel döverdi. Evdeki her şeyin hesabını benden sorardı.

Fadime’nin mektubu

Haberin Devamı
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
MECBUR YALAN SÖYLERDİM

Şimdi yazacaklarıma belki de inanmayacaksınız ama annem benim ders çalıştığıma bile kızardı. “Kaldır çabuk şu defteri kitabı ayağımın altından. İşimiz gücümüz varken nereden çıkarıyorsun bunları” der ve üstüme yürürdü. Kitaplarımı nereye saklayacağımı şaşırır, hepsini tıkış tıkış çantama doldururdum. Bana öyle çok bağırır, öyle aşağılar, öyle çok döverdi ki yalan söylemeye işte o zamanlar başladım. Yalan dedimse, annem neye kızdıysa dayak yememek için hemen ona ait saçma sapan bir yalan uydururdum. Ne de olsa çocuğum, söylediklerimin yalan olduğu öyle belli ki, bu sefer de yalan söylediğim için döverdi beni.

BEN ONUN ANNESİYDİM

Haberin Devamı

Böyle bir anneye siz ne anlatabilirsiniz ki... O sizi çocuğu yerine koymak, ne derdiniz, ne sorununuz var dinlemek istemiyor ki zaten. Aslını sorarsanız o benim değil, ben onun annesiydim. Derdini de bana anlatır, hıncını, öfkesini de benden çıkarırdı. Kardeşlerime sataşmasın diye ben hep önüne geçer, dayak yiyeceksem de yerdim. Ben o evde her zaman yalancı ve her şeyin tek suçlusuydum.

Sokak ortasında, siyah bir topuklu ayakkabıyla annemden dayak yediğimde 8 yaşındaydım. Kafamdan kanlar akıyor, etrafımızda toplanan kalabalık heyecanla bize bakıyor ama kimse bir şey yapmıyordu. O ayakkabının sivri topuğu kafamda bir delik açmış, kanlar ortalığa saçılmıştı. Suçum neydi biliyor musunuz? Bir arkadaşıma küfür etmiştim, annemin bana her gün ettiği küfürlerden birini bu sefer de ben etmiştim. O günden sonra annem beni okula göndermemek için her gün bir bahane buldu. Kimi zaman kendini acındırdı, kimi zaman kardeşlerimi bahane etti. Bir gün gittiysem ertesi gün gidemedim okula. Bütün bunlar olurken baban neredeydi diye soracak olursanız, babam bizden hep uzaklardaydı. Onun işi gereği ya biz farklı bir şehirde yaşar ya da sık sık şehir değiştirirdik.

Haberin Devamı

TECAVÜZE UĞRADIM

10 yaşındayken uzak bir akrabamızın tecavüzüne uğradım. Ben o zaman o kadar cahil, o kadar bilinçsizmişim ki, bana tecavüz edildiğini çok sonra anladım. Kötü bir şey yapıldığını anlıyor insan ama bunun ne olduğunu bilemiyor. Korktum, neye uğradığımı şaşırdım, koşarak annemin yanına gittim. Betim benzim atmış, her yanım titriyor, ona bir şeyler anlatmaya çalışıyordum ki okkalı bir tokat vurdu yüzüme. Yalan söyleme yine, bıktım senin yalanlarından deyip arkasını dönüp gitti.

O gün akşama kadar hayalet gibi gezdim evin içinde. Sanki bir el içimi boşalttı. O el bana tecavüz eden akrabamızın mı yoksa annemin eli miydi, onu da bilemedim çünkü içimdeki o boşluk hâlâ öylece duruyor. Sanki karnımda, herkeste olan bir organım yokmuş gibi, olanlar kenara çekilmiş de ortayı boş bırakmışlar gibi mi desem, bilmiyorum ki... Boşluk nasıl anlatılır ki...

BEN ONUN İŞİNİ YAPTIM

Çocukken hep hayalim en iyi bildiğim şeyi yapmak, hemşire olmaktı ama onu bile olamadım. Annem beni ilk fırsatta okuldan aldı ve kendi rahatça gezebilsin diye eve, çocukların başına oturttu. Ben onun işini yaptım, o da hayatını yaşadı. Meğer babamı aldatırmış. O zamanlar babam adına o kadar üzülmüştüm ki ya duyarsa diye ödüm kopmuş, geceleri hep kâbuslar görmüştüm. Sonradan öğrendim ki babam da annemi aldatıyormuş.

Yani hocam, benden başka herkes yalancı, herkes suçluymuş. Bu dünya kötüymüş. İnsan annesine babasına bile güvenemezse kime güvenebilir ki... Zaten ne kadar haklı olduğumu hayat bana da gösterdi. Âşık olduğumda henüz 15 yaşındaydım. Hayatımda ilk kez anneme âşık olduğumu söyleme gafletinde bulundum. Vay sen misin böyle diyen... Üstümde oklava kırdı. Oğlan da zaten hemen gidip kendine yeni birini bulmuş. Seni seviyorum diyen hiç kimseye güvenilmeyeceğini de böylece öğrenmiş oldum.

KENDİME GÜVENMİYORUM

Sonradan önce annem babamın onu aldattığını öğrendi. Sanki kendisi sütten çıkma ak kaşık gibi evi başımıza yıktı. Aylarca bizim evde kıyamet koptu. Bu sefer de birbirlerini öldürecekler diye korktuk. Derken bir yıl kadar sonra annemin yediği haltlar da ortaya çıkınca artık ayrılmaktan başka çareleri kalmadı. Biz o zaman epeyce büyümüştük. Kardeşlerimin kimisi yatılı okula yollandı, kimi uzak şehirlerde akrabalarımızın yanında okuyorlar. Bana evde ihtiyaç kalmayınca da hemen birini bulup evlendirdiler beni. Kocam sakin, sessiz bir adam. Sabah işe gider, akşam gelir. Bir de çocuğum var.

Bütün bu yaşadıklarımdan sonra bugün nasıl biri olduğumu az çok anladınız. Kendime hiç güvenmiyorum. Pazara, markete bile yalnız gidemiyorum, gitsem bir şeyin fiyatını soramıyorum. Kendimi çok değersiz ve sevgisiz hissediyorum. Sanki yerdeki karınca kadar bile değilim. Kocamın karşısında kendimi küçük, aciz bir çocuk gibi hissediyorum. Sanki kocam değil de babam ya da öğretmenim gibi beni sevsin, başımı okşasın, aferin desin istiyorum. Ne saçma değil mi? Sanki hep açım. Ne yesem karnımın doyduğunu hissedemiyorum çünkü içimdeki o boşluk hiç doymuyor da, dolmuyor da.

KAVGADA ‘BEN’ OLUYORUM

Eşimle akşamları konuşmak, sohbet etmek istiyorum, onu da beceremiyorum. Adamın doğru dürüst yüzüne, gözlerine bakamıyorum. Suçlu çocuk gibiyim. Ama o bana bağırıp çağırmıyor, hiç dövmüyor, hatta sesini bile yükseltmiyor. Bu sefer de içime bir öfke geliyor ve onunla kavga etmenin yolunu arıyorum. Bir tek kavga ederken ben gibi oluyorum. Bir anda sesim bile değişiyor, adeta kükrüyorum. Adam da şaşırıyor ne yapacağını. Çocuğum korkuyor, ağlıyor. Bazen de hıncımı çocuktan alıyorum. Küçücük çocuk dövülür mü ama ben onu dövüyorum sonra da birlikte ağlıyoruz.

Kocam bana daha ne kadar tahammül edecek bilmiyorum, zaten bu iş böyle gitmez, aklını başına almazsan boşanırız demeye başladı bile. Boşanmak benim gibi biri için ne demek tahmin ediyorsunuz değil mi? Ortada kalırım. Bana çocukken sahip çıkmayan ailem şimdi mi çıkacak? Çalışayım desem ne elimden gelen bir iş var ne de övüneceğim bir diplomam. Ama yine de tek hayalim ne biliyor musunuz hocam, mutlu olmak. Bunu istiyorum ama mutlu olmak ne demek derseniz, onu da hiç bilmiyorum. Sevinmek filan gibi galiba...

ALTINDAN KALKAR MIYIM

Bütün bunları kendime sormayı, kendimle konuşmayı da sizin kitaplarınızdan ve yazılarınızdan öğrendim. Eskiden olsa ne size böyle bir mektup yazabilir, ne de kendimi doğru tanıtabilirdim. Şimdi hiç olmazsa sayenizde yanlışlarımı ve eksiklerimi biliyorum.

Bütün bunların altından kalkabilir miyim hocam? Bana bir yol gösterin, akıl verin yoksa tıpkı benim gibi doğurduğum çocuk da yanacak. Bütün dileğim bir gün yollarımızın bir yerlerde kesişmesi. Hayat bu, belki bir mucize olur.

Ellerinizden öperim kıymetli hocam.

Fadime.

Not: Yazdığım mektubu belki yüz kere okudum. Neden biliyor musunuz? Siz bari bana kusur bulmayın, ne biçim yazmış demeyin, nokta, virgül bile koymamış demeyin diye. Sanki bu mektubu ben değil de başkası yazmış gibi okuyunca da oturup bir güzel ağladım. Kendi halime acıdım galiba.

KADER MOTİFİ BÖYLE BİR ŞEY

İşte böyle yazmış Fadime. Özenle yazılmış ve Fadime kendini gerçekten çok iyi tanımlamış. Demek ki diploması olmasa da kitap okuyarak tanımaya çalışıyor hayatı da kendini de... Hele not kısmına bayıldım.

Sevgili okuyucularım, kader motifi işte böyle bir şey. Bebekken yumuşacık bir hamur gibiyiz. O hamur doğduğumuz o evlerde şekilleniyor, tadını, rengini, kokusunu o evler veriyor. Ve Fadime bize bunları teker teker anlatmış.

Pazara gittiğinde bile aldığının fiyatını soramamış, kocasıyla oturup ağız tadıyla sohbet edememiş. Bir yandan bize çocukluğunda yaşadıklarını, annesine annelik, kardeşlerine bakıcılık yaptığını anlatırken bir yandan hıncını neden çocuğundan çıkarmış, anlıyorsunuz değil mi?

ANADİLİNDE KONUŞUYOR

Fadime de tıpkı bizler gibi anadilinde konuşuyor yani o evlerde gördükleri ve öğrendikleriyle yaşıyor hayatı. Başka bir dil öğrenmesine, bambaşka biri olmasına hayat izin vermemiş ki...

İçindeki o bir türlü dolduramadığı boşluğu kim oluşturmuş sizce? Onu taciz eden akrabası mı yoksa ona çocukluğunu hiç yaşatmayan, en çaresiz gününde onu dinlemeyen, sana ne oldu kızım demeyen, bir kez olsun başını okşamayan, ona hayatı dar eden annesi, babası mı? Fadime’nin yerinde başkası olsaydı hayatı farklı mı olurdu? Hiç sanmıyorum. O bugün mutluluğun bile ne olduğunu bilmiyorsa, kendini mutsuz ve çaresiz bir hayata teslim ediyor, çocuğuna bile annesinden gördüğünü yapıyorsa, bunun tek nedeni doğduğu evde öğrendikleri değil mi?

MUTLULUĞU SORUYOR

Bu mektupta bana en çok da ne dokundu biliyor musunuz, mutlu olmak ne demek diye soruyor ve hiç tatmadığı bir duyguyu tanımlamaya çalışıyor. Mutluluğu sevinmeye benzetiyor. Oysa mutluluğun temeli, insanın kendisiyle barışık olmasından geçer. Hiç beğenmediği, sevmediği, onaylamadığı kendisiyle...

Fadime bir gün kendisiyle barışabilir, özlemini çektiği mutluluğu yakalayabilir mi derseniz, bence bunu başarabilir. Bunu başarmanın öncelikli yolu, neden böyle olduğunu görebilmek, anlayabilmek ve değişmeye kararlı olmaktır. Bunun arkasından sıra hem kendisiyle hem de hayatla kıyasıya mücadele etmeye gelir. Fadime’nin aslında mutlu olanlardan bir eksiği yok, fazlası var. Hayatın karanlık yüzüyle çok erken tanışmış ve sanki koca bir orduyla hiç silahsız savaşmış. Şimdi artık önce kendini, kendi yeteneklerini, kendi marifetlerini arayıp bulma zamanı.

ANLAMI ARAYIP BULMALIYIZ

Hayata anlamını biz veririz. Biz hayata bir anlam yüklemezsek hayat anlamsızdır bizim için. Aslında içinde binlerce anlam barındırır ama bunları bizim arayıp bulmamızı bekler. Çocukluğunda çocuk bakan, annesine annelik eden Fadime, kimseden destek almadan, üstelik dövülerek, sövülerek, aşağılanarak, suçlanarak bugünlere gelebildiyse, tüm zorluklara rağmen kendini böyle iyi tahlil edebildiyse, hayatın ondan esirgediklerini böylesine iyi görebildiyse, inanıyorum ki eğer gerçekten isterse bugün artık daha neler yapabilir, neler...

Severek, tutkuyla yaptığımız şeyler ne kadar çoksa, hayat o kadar anlamlı, o kadar güzel, bizler de o kadar zenginiz demektir. Yaşadığımız sürece önceliği kendimize vererek başkalarını ne kadar mutlu ve memnun edebiliyorsak, küçük ya da büyük hayata bir çizik de biz atabiliyorsak, içinde yaşadığımız dünyaya hayranlıkla bakabiliyor, oh diyebiliyorsak, yediğimizin, içtiğimizin, gördüğümüzün, öğrendiklerimizin ve çocuklarımızın yüzündeki gülücüğün değerini bilebiliyorsak hayat bizler için o kadar güzel ve anlamlı demektir. Mutluluk ise bunların her birinin içinde gizlidir.

Fadime bir gün kendine “Aferin sana” diyebilirse, mutluluk kapısında bekliyor olacak.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Selma’nın mektubu...
#Selma#Mektup#BABA
Şubat 12, 2022 01:1811dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, bugün 12 Şubat, yani rahmetli ve çok sevgili eşim Aydın’ın doğum günü.
Haberin Devamı

Onu kaybedeli tam 15 yıl oldu ama o tüm ailemizin gönlünde yaşamaya devam ediyor. Adı dilimizden hiç düşmüyor. Son derece dürüst, namuslu, özü sözü birdi. Nurlar içinde uyusun.

Biliyorsunuz bu sayfada ülkemiz insanlarının hayatlarını, neler yaşadıklarını anlatmaya çalışıyorum. Bu hikâyeleri bize hayatı anlatsın, hayatın sesini duyursun, o sesleri duydukça hem birbirimizi hem de kendimizi daha iyi anlayalım diye yazıyorum. Sevgi için, şefkat ve merhamet için, barış için, çocuk büyük, birbirimize saygı, anlayış ve hoşgörü için yazıyorum. Hayatın asıl gerçeklerini görmezden gelmeyelim, birbirimizi daha iyi anlayalım diye yazıyorum.

Bugünkü hikâyemizin adı “Mahzun Çocuklar”. Bir çocuk neden mahzun olur diye hiç düşündünüz mü? Bunun pek çok nedeni olabilir ama analı babalı çocuklar mahzun olabiliyorsa gelin bunun nedenlerinden birine hep birlikte kulak verelim. Kulak verelim ki, çocuklarımız mahzun ve mutsuz olmasın. Bu mektubu bana Selma yazmış. Bakın ne diyor:

Selma’nın mektubu...

MAHZUN ÇOCUKLAR

Sevgili Gülseren Hanım,

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
Visionary Echo
by Taboola
Umarım iyisinizdir. Her derdi olan size yazıyor. Ben bari dedim sizin hatırınızı sorarak başlayayım mektubuma. Bu sayfada yazdığınız bütün hikâyeleri okuyorum. Kimi bana çok benzer şeyler yaşamış. Damdan düşen halden anlar misali, onları okurken gözlerim doluyor. İnsanın çocukken acı çekmesi, bir şeylerden mahrum bırakılması inanın çok zor. Büyüyünce de zor ama hiç olmazsa artık koca insan olmuşuz, dertlerimize kendimiz bir çare aramaya çalışıyoruz. Çocukken insan çok aciz oluyor. O aciz çocukları mahzun bırakmasa aileler.

İşte ben de mahzun bir çocukluk yaşayanlardan biriyim. Şimdi kendime bakıyorum da, hiçbir derdim olmadığı gün bile mahzun biriyim ben. Sık sık aynaya bakıyorum, mahzun bakan gözlerimi gördükçe kendime hem acıyor, hem de sinir oluyorum. Sen kendine dert arıyorsun diyorum ama bunlar kâr etmiyor. Sizin yazdıklarınızı okudukça kafamda bir ampul yandı. Eskiden neden böyleyim diye sorarken geçmişte yaşadıklarımı, çocukluğumu düşünmek hiç aklıma gelmezdi. Meğer fal baktırmaya ne hacet varmış. İnsan geçmişine bakınca orada her şey görünüyor zaten.

Haberin Devamı

GEÇMİŞE BAKMAK ZOR

Gülseren Hanım, meğer geçmişe bakmak da o kadar kolay olmuyormuş. İnsan o günleri hatırladıkça ağlayası geliyor. Ağlama diyorum kendime, senin dünya tatlısı iki çocuğun var, onlara sahip çık. Bari sen onlara sahip çık da onlar da senin gibi mahzun olmasınlar. Böyle desem de arada bir bütün hıncımı çocuklarımdan alıyorum. Hem çok seviyorum onları hem de nazın sözün en yakınındakilere geçiyor.

Kardeşim ve ben annemizin mutsuzluğunu içine çekerek büyüyen iki mahzun çocuktuk. Annem hayatı boyunca babam için yaşadı, gözü hiç bizi görmedi. Biz o evde var mıyız, yok muyuz, neye ihtiyacımız var, ayakkabılarımız delindi de su mu alıyor, gece aç mı yatıyoruz, bunları hiç görmek istemedi. Çünkü onun çok daha önemli işleri vardı. “Akşam babanız gelecek, onun sevdiği yemekleri yapalım” diyerek etekleri zil çalarak girerdi mutfağa. Bir kere bile olsun sizin de canınız ne istiyor, aç mısınız diye sormak aklına gelmezdi.

Haberin Devamı
Citroën Ticari Araçlar Ailesi: Yükünü Hafifleten Konfor.
Citroen
Sert dizler için 2 dakikalık gece rutini dikkat çekiyor
Kinzeno
by Taboola
Ben böyle yazınca şimdi siz içinizden “Ama nasıl bir babaları vardı kim bilir” filan diyorsanız çok yanılıyorsunuz. Babam her akşam içki içer, dışarıda arkadaşlarıyla yer, gönlünü hoş eder, ondan sonra yatmaya gelirdi eve. İşin kötüsü annem sanki onu hiç tanımaz gibi sofrayı hazırlar, biz aç kurt gibi bakarız yiyeceklere, annem “Babanız gelmeden dokunmayın“ diye bizim önümüze geçer, sonunda biz aç bilaç masada uyuya kalırdık. Ama o bile suçtu bizim evde. Babam eve gelmeden biz nasıl uyurmuşuz, ya başına bir şey geldiyse diye bizi de camın önüne dikerdi.

SAATLERCE BEKLERDİK

Babam da nasıl bir adamsa, evde telefon olmasa hadi neyse. Hiç olmazsa ara, bu gece gelmeyeceğim de. Yok, onu da demezdi. Biz öylece o gelene kadar camların önünde sefil olur, kimse de bu çocuklara yazık değil mi, yarın erkenden kalkıp okula gidecekler demezdi. Sofrada yemekler buz olmuş, kimsenin bir lokma yiyecek hali kalmamış. Babam uzaktan sallanarak eve doğru gelirken anneme bir heyecan gelir, yerinde hoplar zıplar, kırk kere çok şükür Allah’ım, sağ salim geliyor diyerek yatağa koşardı. Bize de “Hadi çabuk yatın yataklarınıza, uyuyor gibi yapın” derdi. Gel de kızma! Madem o saate kadar kendin de bekledin, bizi de beklettin, bari çık karşısına, adama hesap sor, neredeydin bu saate kadar de. O da yok. Kimi zaman gelir, kimi zaman bizi böyle sefil eder, ertesi gün de hiçbir şey olmamış gibi kalkardık yataklarımızdan.

Haberin Devamı

Bazen de evde para olmaz, babam akşam da gelmez, biz evde aç kalırdık. Aç kalırdık dediysem evde ufak tefek ne varsa, erişte mi, tarhana çorbası mı, öyle bir şey yapıp koyardı önümüze annem. Babama yine hesap sorulmaz, senin yüzünden bu çocuklar geceleri aç yatıyor demezdi. Niye desin çünkü derse babamla kötü olacak. Onun derdi biz değiliz ki, varsa yoksa babam. Okul bizden ders için malzeme ister, biz kardeşimle bunu bile ailemize söyleyemezdik. Şimdi düşünüyorum da, niye söylemedik diye, inanın doğru dürüst cevap da bulamıyorum. Artık bizi nasıl bir baskı altına aldılarsa zaten paraları yok, biz de bir şeyler isteyip onları sıkıştırmayalım filan diye düşünürdük demek ki... Hem biz kimiz ki, o evde ne değerimiz var ki bir şey isteyebilelim.

ÇOCUK BÖYLE Mİ DAVRANIR

Bir tek bayramlarda harçlık verilirdi bize. Çocuk halimizle onu bile kendi keyfimiz için harcamaya kıyamaz, biriktirirdik. İşte okul malzemelerini de o parayla alırdık. Bir çocuk bayram harçlığını bile kendisi için harcayamıyorsa gerisini siz düşünün artık. Bazen de eve misafir gelir, annemde para yok, o harçlıklarla annem mahcup olmasın diye misafire ikramlık bir şeyler alırdık. Bunları yaparken henüz orta 2. sınıftaydık. Dahası da var. Babam beyefendinin ayakkabısı eskir, herkes üç beş kuruş ne parası varsa verir, ona yeni ayakkabı alınırdı. Ya biz? Biz kardeşimle delik ayakkabılarla okula gider, içine çok su almasın diye üstüne poşet geçirir, yine de bunları ailemize göstermemeye çalışırdık. Biz o zaman deli miymişiz sizce? Çocuk dediğin böyle mi yapar, tam tersi benim ayağım üşüyor, soğukta buz oluyor diye ağlamaz mı, bunları istemez mi ailesinden?

VARSA YOKSA KOCASI...

Şimdi büyüdüm, evlendim, iki de çocuğum oldu. Kocam çok şükür babam gibi değil. Bizi rahat ettirebilmek için akşama kadar çalışıyor ama bu sefer de yoksulluk düştü peşimize. Evimiz de kira olunca, İstanbul’da tek maaşla geçinemedik. Çocukları anaokuluna versek de ben de çalışsam, zaten alacağım para okul parasına yetmez. Hem ha deyince iş nerede? Eşim beni çocuklarla birlikte memlekete yolladı. O İstanbul’da bir arkadaşının evinde kalıyor. Hafta sonları da yol parası olursa yanımıza geliyor. Yani bu sefer de hasretlik girdi araya. Ama buralar daha ucuz, bağdan bahçeden ufak tefek gelen erzak oluyor, aldığı parayı da kuruşu kuruşuna bize gönderiyor.

Ancak ben kocam olmayınca evde yalnız kalmaya korkuyorum. Annemler geliyor yanıma. Annemin, hâlâ babamı gördükçe attığı kahkahalardan, kadının yüzüne yansıyan mutluluktan çok rahatsız oluyorum. Beni böyle mutsuzluğa mahkûm etmişken onun mutluluğunu gördükçe içim bir tuhaf oluyor. Bize hep mutsuzluğunu yansıttı. Annemi gülerken pek göremedik. Biz ne yapsak annemi mutlu edemedik, gözü hiç bizi görmedi. Varsa yoksa kocası...

TORUNLARINI DA GÖRMÜYOR

Bunları yazıyor olmaktan da çok utanıyorum. Demek ki benim içim katılmış, kötü olmuşum ben. Onları görmeye bile tahammül edemiyorum. Annemin yaptığı her şey, babama kul köle olmaları gözüme batıyor. İnsan böyle birine köle olmaktan nasıl mutlu olabilir, ezilmekten hâlâ bıkmadı mı bu kadın? Senin gözlerin nasıl bizi görmediyse, kocanın gözleri de sana bakmıyor, seni görmüyor. Bak, ben sana iki tane torun getirdim. Kendimden geçtim, bari torunlarını gör. Yok, görmez. Ya gözleri yollarda ağlayarak babamı bekler ya da onu görünce bizi hepten unutur. Bunlar yetmezmiş gibi bir de benden hizmet bekliyor. Sen çocuklarla ilgilensen ben sana her türlü hizmeti ederim ama benim çocuklarımı da görmüyor ki gözleri.

Ben sinir oldukça olan çocuklara oluyor. Onlara sürekli bağırıyorum, kızıyorum arada bir de dövüyorum. Yani sizin anlayacağınız gücüm çocuklara yetiyor, hırsımı onlardan alıyorum.

KURTULUŞ YOK GİBİ GELİYOR

Yanlış yaptığımın farkındayım ama kendime güç yetiremiyorum. Çocuklarımın da benim gibi mutsuz yetişmelerini, benim gibi mahzun olmalarını hiç istemiyorum. Nasıl bir çıkmazdayım, bilmem anlatabildim mi? Bir kurtuluş yok gibi geliyor bana. Evlenirken ne hayallerim vardı. Oh demiştim içimden, artık benim de var olacağım, birinin beni göreceği, seveceği, bana bakarken güleceği bir evim olacak. İlk zamanlar biraz öyle oldu galiba. Galiba diyorum çünkü kocam sabahın köründe çıkıyor evden, akşam haşat olmuş geliyor eve. Zavallının bizi görecek bile hali kalmamış. Ama ben yine de razıydım. Ona hiç sitem etmiyordum. Hep dua ediyordum, kocam kendine daha rahat bir iş bulsa diye. Şimdi tam tersi oldu. Adamcağız yorgun da olsa her akşam zamanında eve geliyor, çoluk çocuk hep beraber yiyorduk yemeğimizi. Şimdi o da kalmadı. O İstanbullarda perişan, bense buralarda.

Hocam, lütfen içimdeki kötülükten kurtarın beni. Ben böyle annesine bile kem gözle bakan biri olmak istemiyorum. Dünyada en zor şey insanın kendine kızmasıymış. Onlara kızarken böyle olmuyordu. Bir cevap verir misiniz bilmem ama yazarken bile sanki derdimi birine anlattım da az biraz ferahladım gibi oldu. Şimdiden teşekkür ederim sevgili Gülseren Hocam.

Saygılar.

SELMA

KÜÇÜKLER AİLELERİNİN AYNASIDIR

Selma ne kadar içten yazmış değil mi mektubu. Bir çocuk neden mahzun olur sizce? Ya itelenip kakalanmış, dövülmüş sövülmüştür, ya karnı açtır, üşümüştür, onu ısıtacak, yedirip içirecek, koruyacak kollayacak kimsesi yoktur ya da en çok da onu sevecek, başını okşayacak, bağrına basacak, ona kendini çok değerli hissettirecek, her ne olursa olsun ondan vazgeçmeyecek bir anası babası yani sahibi yoktur.

Bütün dikkati babaya kilitlenmiş, onu mutlu etmeye çalışan, gözü çocuklarını görmeyen bir anneden dünyaya gelmişler. Baba zaten evde hiç yok, annenin ise bütün dikkati eşinde. O evde o çocuklar fazlalık sanki. Öyle ki, çocuklar kendileri için bir şey istemeye korkuyorlar. Okul için bile, su alan ayakkabıları için bile anne babadan istekte bulunamıyorlar.

ORTAMI EN İYİ ONLAR HİSSEDER

İçinde yaşadıkları ortamdaki duyguları en iyi çocuklar hisseder. Adeta o duyguları bütün hücreleriyle emerler. Onların gönül gözleri açıktır. Sevilip sevilmediklerini, o evde önemli ve değerli olup olmadıklarını hemen, şıp diye anlar ve davranışlarını ona göre düzenlerler. Sanki biri onlara o evde yaşamayı sürdürmek için ne yapmaları gerektiğini tek tek anlatmış gibi o eve uygun bir davranış kalıbının içine giriverirler. Nasıl bir anne baba olduğunuzu anlamak istiyorsanız çocuklarınıza annesi gibi değil de yabancı birinin gözüyle şöyle bir bakın. Çocuklar ailelerinin aynasıdır aslında. Onlara dikkatle bakarsanız, sizi size gösterirler.

Selma kendini bize öyle iyi anlatmış ki, onu çocukken görsek hemen anlardık nasıl bir evde büyüdüğünü. Onun mahzun gözleri, o evde hiç sevilmediğini, ona hiç değer verilmediğini söylerdi bize. Hep derim ya, çocukken sevilmeyen insanların gözlerinin ışığı sönük olur... Anneleri onu bile görmemiş, benim çocuklarım neden bu kadar mahzun diye bir kere olsun çocuklarına bakmamış. Anne olarak doğurduğu çocukların sorumluluklarını üstlenmemiş, onlara hiç sahip çıkmamış. Anne onları değil, çocuklar anneyi mutlu etmeye çalışmış ama anne ona da tepki vermemiş.

REDDEDİLDİKÇE BAĞLANIRLAR

Hiç şikâyet etmeden, hiç vazgeçmeden birine kul köle olarak yaşayanların tek bir hedefi vardır; efendilerini mutlu etmek, ondan onay alabilmek, ondan alınan onayı sevgi belirtisi olarak kabul edip sevildiklerine inanmak, onay alamadıkça, reddedildikçe, istenmedikçe ona daha çok bağlanmak. Eşlerine köle gibi bağlanan kadınların geçmişlerine gidersek, köle olmayı aslında doğdukları evlerde öğrendiklerini görürüz.

Selma’nın annesinin geçmişiyle ilgili hiçbir bilgim yok ama yine de bir tahmin yapmak gerekirse, o anneye de kimse sahip çıkmamış, o anne varlığını sadece bir başkasına hizmet ederek, bir başkasını memnun ederek gösterebilmiş. Kendini onaylamıyor ki kendinden doğan çocukları önemseyebilsin, sevebilsin. Gördüğünüz gibi bu bir zincir aslında. Kuşaklar boyu birbirine aktarılarak uzayıp giden bir zincir. Anne ve çocuklar da o zincirin halkaları. Eğer bu zincirin son halkasını zincirden ayıramazsak kuşaklar boyu sürüp gitmeye, yeni doğan çocukların da kaderi olmaya devam edecek.

DUYGUSAL İHMAL

Nitekim Selma bunun ipuçlarını bize veriyor. Hıncımı çocuklarımdan alıyorum diyor. Selma ve kardeşi anne babaları tarafından duygusal ihmale uğramış çocuklar. Sevilmemiş, önemsenmemiş, sahiplenilmemişler. Maddi ihtiyaçları bile doğru dürüst giderilmemiş. Var olduklarını o evde kimseye gösterememişler. Anne baba yok saymış onları. Hatta torunlarını bile gözleri görmüyor. Çok sevilen, önemsenen, anne babalarının üzerine titrediği bir evde doğsalardı, arada bir aç da kalsalar, ayakkabıları su da alsa, şimdi kim bilir nasıl insanlar olacaklardı.

Selma kardeşim, sana ilk önerim bir an önce yalnız kalamama korkularından arınıp o evin hanımı, o çocukların da annesi olman. Bu korkunun altında neler yatıyor, seni yeniden geçmişine doğru zorlayan bu korku sana ne diyor, anlamaya çalışsan. Sana ne olduysa doğduğun evde olmuş. Artık sana pek de annelik babalık etmeyen insanlardan uzak dursan, kendine ait bir hayat kurmayı denesen güzel olmaz mı? İnsan korkmamayı korka korka öğreniyor. Hem kendine hem de çocuklarına ve eşine sahip çıksan. Sen o ailenin direğisin. Kendine bir an önce bir çevre edinsen, o çevreye kendini kabul ettirsen, çocukların biraz büyüyüp de okula başlayınca da hemen bir iş bulup çalışsan. Hemen istediğin gibi bir iş bulamayabilirsin ama mutlaka bir işin ucundan tutsan diyorum. İşin iyisi kötüsü olmaz. Ayıbı da olmaz. Çalışmak her zaman kutsaldır. Yaptığın işe önce sen saygı duysan ve vazgeçmesen. Canla başla çalışanların hayat her zaman yolunu açar.

MÜCADELEDEN VAZGEÇME

Kendini suçlamaktan da vazgeç. O evde mağdur olan, duygusal ihmale uğrayan sizlersiniz. Bunun duygusal dünyanızda bir karşılığının olması çok doğal değil mi? Artık hayatla kendin için mücadele et. Çocuklarına iyi bir anne, iyi bir eş, yaptığı işin hakkını veren başarılı bir kadın olsan diyorum. Sen bunları yapabilirsin çünkü çocukluğunda daha zor koşulların üstesinden gelmişsin. Dertlerine gömme kendini. Ailen sizleri kabul etmese, onay vermese de artık yetişkin birer insan olmuşsunuz. Artık muhatabınız aileniz değil, hayat. Kendini hayata kabul ettirmenin yollarını ara. Göreceksin, şimdi her şey çok daha kolay olacak. Yeter ki sen kararlı ol ve mücadeleden vazgeçme.

Umarım Selma söylediklerime kulak verir.

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz.

Haftaya yeni bir hikâyede görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Binnur’un mektubu
#Binnur#Mektup#İlgi
Şubat 19, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım... Burada her hafta birbirinden farklı konuları ele alıyor, insanlarımızın çoğu zaman yürek burkan öykülerini, dertlerini, sorunlarını dilim döndüğünce sizlere anlatmaya ve çözümler sunmaya çalışıyorum.
Haberin Devamı

Biliyorum ki bu öyküler tıpkı beni hüzünlendirdiği gibi bazen sizleri de çok hüzünlendiriyor, “Ah güzel Hocam, acılara mı bakacağız hep...” diyorsunuz. Haklısınız, ben de çok seviyorum güzel hikâyeleri ve bu hikâyelerin kahramanlarını. Ama mesleğim gereği her zaman ruhu yaralı insanları gördüm ilk önce. Acıların, sıkıntıların, çözümsüz görünen sorunların altında boğulan, ezilen insanlarımızı...

Derken her seferinde hastalarımla birlikte adeta bir yolculuğa çıktık Kırmızı Oda’mda. Bu yolculuklar sırasında hastalarım bazen ağladılar, üzüldüler bazen de hayret ettiler, gülümsediler ama her ne olursa olsun bu yolculuğun sonunda ferahladılar, güçlendiler, fark ettiler, iyileştiler...

Ben de yıllar yılı hem acıyı gördüm hem tatlıyı, hem yarayı bildim hem de şifayı... Hayat bizlere kötü yüzünü göstermiş, canımızı fazlaca yakmış, kalbimizi kırmış olsa da bizler eğer bu acılardan kaçmayıp onlarla yüzleşebilir, anlayabilirsek kötü giden, bizi mutsuz eden talihimize dur diyebiliriz. İşte bu yüzden, önce kendi karanlığımızı tanıyacağız, anlayacağız sonra yılmadan, usanmadan çabalayıp o karanlığın içinde mumlar yakacağız. Bizler emek verdikçe mumlar çoğalacak ve amansız görünen karanlık yavaş yavaş kaybolacak.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bugün de kardeşleri doğduktan hemen sonra “abla” olmuş, bir çocuk olarak hak ettiği sahiplenilmeyi tadamamış, o yalnız çocuklardan olan Binnur’un öyküsüne kulak verelim istiyorum... Verelim ki, anne babalarımız istemeden de olsa bu hatalara düşmesinler, yalnız çocuklar büyüyüp yetişkin olduklarında yaralı çocukluklarının öfkesini ve hüznünü beraberlerinde mezara kadar götürmesinler. Verelim ki, onların da “Yaşadım” diyebilecekleri bir hayatları olsun... Bakın Binnur neler yazmış mektubunda...

Binnur’un mektubu

ÖĞRENCİ OLDUM, GENÇ KIZ OLDUM, ERGEN OLDUM, EN ÇOK DA ABLA OLDUM AMA... BEN EVLAT OLAMADIM

1. Gülseren Hocam merhaba...

Öncelikle sizi severek ve ilgiyle takip ettiğimi söylemek istiyorum. Kitaplarınız ve dizileriniz hayatımda mihenk taşı oldu diyebilirim. Siz olmasanız kendimle ilgili bazı gerçeklerin nasıl farkına varırdım, bu mektubu yazmaya nasıl cesaret edebilirdim bilmiyorum. İyi ki varsınız...

Haberin Devamı

Benim adım Binnur. 22 yaşındayım. Aslında normal bir ailede büyüdüğümü söyleyebilirim. Normallikten kastım annemle babamın ufak tefek tartışmaları dışında bir gün olsun büyük kavga ettiklerine şahit olmadım. İkiz kız kardeşlerim var. Şu anda 16 yaşındalar.

BEN DE ÇOCUKTUM

Benim hayatım da onların doğumuyla değişti... Hatırlıyorum, ev adeta bayram yerine dönmüştü. Konu komşu, memleketten gelen akrabalar günlerce bizim evden çıkmamışlardı. Bu bayram neşesi bir yandan beni mutlu ederken, diğer yandan ilk defa o zamanlar kendimi görünmez gibi hissetmiştim. Ben de çocuktum. En çok anne ve babamın sevgi ve ilgisine ihtiyacım vardı ama onlar kardeşlerimin doğumunda beni tamamen unuttular. “Su getir”, “Misafirlere terlik ver”, “Annene bak uyuyor mu?” gibi cümleler dışında benim nasıl hissettiğimle ilgilenen kimse olmadı. Oysa kardeşlerim doğmadan önce benimle ne kadar da çok ilgilenir, severlerdi. Bir anda sanki altımdaki tahtı çekip aldılar.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Yatmadan önce dizler için 2 dakikalık basit bir rutin (harika bir fikir!)
Kinzeno
by Taboola
İLGİ DE ÇEKEMEDİM

Ben de bu sefer annemle babamdan bulamadığım ilgiyi, eve gelen misafirlerden koparmaya çalıştım. Dikkatlerini çekmek için şakalar mı yapmadım, komik komik dans hareketleri mi, sormayın gitsin. Ama yok. Şakalarım yersiz, dans şovlarım beceriksiz, sohbetlere katılma çabam ise terbiyesizlik oldu. Ne yaptıysam ne ettiysem bir türlü ilgilerini çekemedim, çektiğim zamanda da beğenilmedim. Oysa şimdi dönüp bakıyorum da belki de ihtiyacım olan tek şey beni de orada gördüklerine dair bir işaret, bir bakış, hafiften bir başımın okşanmasıydı. Baktım ki istediğim ilgiyi bulamıyorum ben de içime kapandım. Misafirlerin gidip kardeşlerimin gelişiyle başlayan heyecanın bitip benim yine annemle babamın Binnur’u olabileceğim günleri beklemeye başladım.

Haberin Devamı

ÇOCUKLUĞUMU BİLEMEDİM

Ama olmadı Hocam... Ben o günlerden sonra bir türlü anne babamın kızı Binnur olamadım. Öğrenci oldum, genç kız oldum, ergen oldum, en çok da abla oldum ama ben galiba evlat olmayı beceremedim hocam... Sadece kardeşlerimin ablası oldum. Kendi çocukluğumu bilmedim, bir pamuk şekerim olsa tuttum kardeşlerime verdim. Belki bir parça ilgi ve sevgi görürüm diye. Ama nerede... Ne bilindi değerim ne de görüldü emeklerim. Onlar ne yaptılarsa iyi yaptılar, ben ne yaptıysam yine pek görülmezdi. Onlara ne istediyse verildi, ben ne istediysem lükse kaçtı. Onların hep sevgiye ihtiyacı vardı, benimse bir abla olarak görevim onlara hak ettikleri sevgiyi vermekti. Sakın yanlış anlamayın beni, kimse bana bağırıp çağırmadı, şiddet göstermedi, aşağılamadı... Ama kendimi hep belli görev ve sorumlulukları yerine getirmek, evdeki varlığım ve dünyaya geliş amacım bundan ibaret olan bir varlık gibi hissettim.

Binnur’un mektubu

Haberin Devamı

İÇİM ÖFKEYLE DOLDU

Normalde kardeşi olan insanlar için paylaşmayı bilir derler ya, ben paylaşmayı çocukluğum boyunca hep çok iyi bildim. Ama ergenlik yıllarımda içimi anlamlandıramadığım bir öfke doldurdu, hiçbir şeyi paylaşmamaya karar verdim. Ne az sayıdaki arkadaşımı ne izlediğim filmi ne yediğim yemeği ne de dinlediğim müziği... Hatta derdimi bile paylaşmayı hiç sevmedim. Bari onlar sadece bana ait olsunlar istedim. Güzel şeyler paylaştıkça çoğalır derler ya hani, ben de hiç öyle olmuyor Hocam. Söyleyecek olsam elimden uçup gidecek, artık benim olmayacak gibi geliyor.

BAŞARIMA ŞAŞIRDILAR

Üniversite sınavında hukuk fakültesini kazandığımda annemle babamın gözlerinde oluşan şaşkınlığı hiç unutmayacağım. Ah hocam, o şaşkınlığın içimi nasıl yaktığını bugün geriye dönüp baktığımda çok daha iyi anlıyorum. İsterdim ki, gözlerinde şaşkınlık yerine gurur olsun. O gurur bana desin ki, bunca zamandır sana hissettiremesek bile biz seni gördük, çalıştığının, çabaladığının farkındayız ve işte şimdi seninle gurur duyuyoruz. Ama onun yerine, bunu nasıl yaptığıma inanamayan iki çift şaşkın göz vardı karşımda.

NASIL HAK SAVUNACAĞIM

O kadar uzun zamandır insanlarla rahatça konuşamıyorum ki; artık bir ortamda kendi fikirlerimi paylaşmam gerektiğinde elim ayağım titremeye başlıyor, zor nefes alıyorum. Bir de hukuk okuyorum düşünün... Benden avukat çıkar mı sizce? Yeni kişilerle tanışmaktan çekinen, sevmekten ve sevilmekten bu kadar korkan, insan içine karışamayan, arkadaşlarının sayısı ikiyi geçmeyen bu Binnur, nasıl avukat olacak da başkalarının hakkını savunacak? İnanın sırf bu yüzden tekrardan sınava girip daha kendimle baş başa kalacağım bir bölüm bile okumayı düşünüyorum. Sevdiğim, hayalini kurduğum meslekten de vazgeçiyorum...

ÖFKE VE PİŞMANLIK

Gün geçtikçe öfkesiyle dolup taşan bir insan haline de dönüştüm. Öfkemi en çok yönelttiğim insanlar annem, babam ve kardeşlerim. Bir yandan onları çok seviyorum, içten içe aslında onlar için yaşıyorum, tüm çabam günü geldiğinde onların gözünde o gurur ışığını görebilmek. Ama gelin görün ki, hâlâ yetemiyorum. Bu yetememezlik ise bende hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiren bir öfke, öfkemi dile getirdiğim zaman da yine çok derin bir pişmanlık yaratıyor.

Binnur’un mektubu

GÖRÜNMEK İSTİYORUM

Ben bu işin içinden çıkamıyorum Hocam... Ben de artık herkes gibi olmak istiyorum. Mutlu olmak, değerli olmak, birileri için bir anlam ifade edebilmek, görünür olmak istiyorum. Birileri de bana sahip çıksın, sarılsın istiyorum.

Çok mu şey istiyorum Hocam?

Umarım yazdıklarımı okursunuz. Okumasanız bile size yazmak, sanki karşımda duruyormuşsunuz gibi içimi dökmek çok iyi geldi. Sağ olun, var olun...

Binnur.

2. EN BÜYÜK CEZA GÖRÜLMEMEK DUYULMAMAK

Binnur’un mektubunu okurken içim cız etti. Sözleri, içten içe haykırdığı ama kimselere duyuramadığı feryadı nasıl da insanın kalbini acıtıyor değil mi... Biraz da benim hikâyeme benzer yanları var Binnur’un hikâyesinin. Ne de olsa ben de bir buçuk yaşımda abla olmuşum.

Bir çocuk için en büyük ceza nedir sizce? Sevilmemek, kabul edilmemek mi? Aşağılanmak, hakaret edilmek ya da fiziksel şiddete maruz kalmak mı? Biliyorum, sık sık tanık olduğumuz için aklımıza bunlar geliyor hemen. Bunların hepsi de birbirinden kötü ve yaralayıcı davranışlar ama bir çocuğun ya da yetişkin bir insanın maruz kalabileceği en kötü muamele yok sayılmak, görülmemek, duyulmamaktır... İnsan o zaman kendi varlığından bile şüpheye düşer, içinde kocaman bir boşluk oluşur ve bırakın kendini değerli hissetmeyi, o da herkes gibi yerer, aşağılar kendini. Çünkü olumsuz duygular olarak ifade ettiğimiz duygular bile insana aslında kendini “var” hissettirir. Varlığı görülmeyen çocuklar ise yetişkinliğinde bile içindeki o boşluktan kurtulamaz. O boşluğu sonradan doldurmak da zordur zaten.

NE KADAR ACI VERİCİ

Hatırlarsınız daha önceki bir yazımda yıllar önce Anadolu’dan gelen, “Kocam beni artık dövmüyor bile Hocam” diyen bir kadın hastamdan bahsetmiştim. Şiddet görmeyi iyi bir durummuş gibi dile getiriyordu çünkü eşinin onu yok saymasını, onu dövmesinden daha büyük bir ceza olarak görüyordu. Siz de aklınıza getirin evinizde, sokağınızda, işyerinizde görülmediğinizde, bir selam bile verilmediğinizde hissettiklerinizi... Yetişkin bir insan için bile böylesine acı veren “yok sayılma” davranışının, annesinin babasının bir bakışında, bir dokunuşunda, bir okşamasında sevgi arayan bir çocuk için ne kadar acı verici ve yıkıcı olduğunu düşünün... Daha da acısı Binnur, ikiz kardeşleri doğana kadar görülen, duyulan bir çocukken kendisinin deyimiyle bir anda “tahtı çekilip alınmış altından.”

‘SENDE BİR SORUN VAR’

Aileye bir bebek geldiğinde bir mutluluk bir heyecan da gelir ama diğer yandan o bebeğin bakımıyla, büyütülmesiyle ilgili kaygılar da gelir. Besbelli ki Binnur’un anne ve babası da ikiz çocuklarının doğmasıyla çok mutlu olmuşlar ama iki bebeğin yarattığı kaygı ve heyecanla Binnur’u görmezden gelmiş, onu hepten unutmuşlar. Hep ortalarda bir yerde olmuş Binnur, ne sevilip kucaklanmış, ne de sövülüp şiddet görmüş. Ama büyürken onun payına da en acısı olan ve şiddetin bir çeşidi kabul edilen duygusal ihmal düşmüş. Bu yüzden hep görülmeye, duyulmaya çalışmış ama bu çabaları “şımarıklık” olarak değerlendirilmiş. Sevgi ve ilgi görmek uğruna elinden geleni yapmaya çalışan Binnur, “Sende bir sorun var” duygusunu en derinlerinde hissetmiş her zaman...

Sevilmek uğruna sevdiği, kıymet verdiği her şeyi de paylaşmış ama yine de yaranamamış kimseye. Ne kendini sevdirebilmiş ne de paylaştıklarını. Sonra farkında olmadan, “İyisi mi kendime saklayayım sevdiklerimi” demiş. Herkesten gizli, korunaklı yerleri olsun istemiş. “En azından elimdekiler değersizleşmesin, yok olmasın.”

HUKUK SÜRPRİZ DEĞİL

Binnur’un hukuk okumasına şaşırdınız mı? Ben hiç şaşırmadım, hatta daha mektubun başını okurken aklıma gelmişti. Biliyor musunuz yaşamda adaletsizliğe uğradığını düşünen insanlar, özellikle de kız çocukları henüz çok küçük yaştan itibaren avukat ya da hâkim olmayı isterler. Büyüdükleri evlerde olmadığına inandıkları adaleti dünyada sağlamanın bir yoludur bu onlar için. Görülmeyene yüz, duyulmayana ses olmayı hayal ederler. Binnur da muhtemelen hem böyle bir duyguyla hem de anne babasının onunla gurur duyacağını umarak hukuk eğitimine başlamış ama ne yazık ki ailesi onun bu başarısını da görmemiş.

3. RUHUN ÇOCUKKEN ÇOK YARA ALMIŞ

Sevgili Binnur,

Biliyorum içindeki çocuk çok yaralı... Doğduğun ev sana kendini değersiz hissettirmekle kalmamış, aynı zamanda kendine olan güvenini ve sevgini de çekip almış senden... Bu nedenle öfkelisin hem kendine hem de ailene... Şimdi ailenle konuşsak bu duyguları yaşadığını anlatsak önce bizi hiç anlamaz sonra da çok üzülürler, içleri parçalanır. Eminim sana böyle hissettirdiklerinin farkında değiller. Sorsak hâlâ senin için canlarını verirler. Ama en çok da bilmeden, farkında olmadan yaptığımız hareketlerle yaralayıp kırıyoruz birbirimizi değil mi? En çok en sevdiklerimizin farkında olmadan yaptığı hareketler incitiyor insanı. Hele ki bir çocuğu...

Senin de ruhun çocukken çok yara almış. Ama şimdi büyümüşsün, üstelik bana sorarsan çok doğru bir tercih yapmış ve hukuk okumuşsun. Senden harika bir avukat olur. Zamanında çocukken kendini savunamamışsın ama şimdi senin gibi haksızlığa uğramış kişilerin haklarını nasıl güzel savunursun kim bilir... İçinde, dışarı akmayı bekleyen o öfke var ya, işte o öfke senin en büyük enerji kaynağın olur ve hayata en güzel haliyle akar. Başkalarının haklarını sahiplerine teslim ettikçe kendini sevecek, kendinle gurur duyacaksın.

Kaderini değiştirmek için ilk adımı aslında sen daha bana yazarken atmışsın. İkinci adım için de hadi bir cesaret... Sevdiğin, hayalini kurduğun meslekten sakın vazgeçme. Aynı cesareti bir daha göster ve kaderinin iplerini eline al Binnur.

Anne babamız bile olsa kaderimizin kontrolünü başkalarının eline bırakmamalıyız.

Bir tek hayatımız var ve bu hayatta kendimizin en yakın dostu yine kendimiziz. Aksi takdirde, kendimizle olduğu kadar hayatla da bir kavgaya tutuşuyoruz ki, bu kavganın kazananını daha en başından belli zaten. Hem hayatla hem kendinle bir an önce barış ki, kaderin güzel olsun.

Binnur’cuğum, umarım söylediklerim biraz olsun iyi gelmiştir sana ve aynı derdi paylaşan tüm okuyucularıma...

HOŞÇA KALIN SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz. Haftaya yeni bir hikâyede görüşmek üzere...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Şiddet şiddeti çağırıyor
#Kadına Şiddet#Mektup#Kırmızı Oda
Mart 05, 2022 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım... Ülkemizde kadına şiddet bir türlü bitmiyor.
Benim yazarken bile içim titriyor, sizler de bu tür haberleri duymaktan, okumaktan bıktınız, usandınız. Ülke olarak her birimiz bu tür vahşet olaylarını şiddetle kınıyoruz ama daha fazlası elimizden gelmiyor. Gördüğünüz gibi şiddet şiddeti adeta çağırıyor.

Bu konuda pek çok yazı yazdım, konuşmalar ve öneriler yaptım, her seferinde bu son olsun dedim içimden, ancak daha beteri oldu ve daha 1-2 hafta önce çocuk yaşta bir kızımız yine vahşice öldürüldü. Bunları yapan erkekleri bir canavar haline getiren en önemli duygu güvensizlik ve umutsuzluktur. Kendinden ve yarınlarından hiç umudu olmayan, hayata çok öfkeli, kendinden tiksinen erkekler zamanla bir canavar haline dönüşebiliyor. Tutunmaya çalıştıkları tek dal olan o kadın da onu istemeyince içlerindeki bütün öfkeyi o masum kadına yönlendiriyorlar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
İşin kötüsü saf ve masum insanlar adım adım yaklaşmakta olan tehlikeyi hemen fark etmezler çünkü onlar, tıpkı çocuklar gibi kötülüğü hemen tanımazlar. Durumun vahametini fark ettiklerinde ise devletimiz onları koruyamıyor. Kadınların sesine adalet mekanizması yeterli cevabı veremiyor. Kadınlarımız ölmeden önce yargıya başvursalar da imdat çığlıklarını kimseye duyuramıyorlar.

Şiddet şiddeti çağırıyor

SILA KURTULABİLİRDİ

Sıla Şentürk henüz 16 yaşında bir ergen. Aile çaresiz. Geçim derdiyle her biri bir yerde çalışıyor ve hasta babaanneye bakmak da Sıla’ya düşüyor. Devlet durumdan haberdar, hatta Sıla’yı bir süre misafir ediyorlar. Eğer dikkatli çalışan bir kadın koruma merkezimiz olsaydı, o merkezde görevli psikologlarımız durumu zamanında değerlendirebilseydi, o caninin bu kızı bir gün mutlaka öldüreceğini ilk görüşmede fark eder, o ergen kızı uyarır ve duruma el koyarlardı.

Benim önerdiğim kadın koruma merkezlerini 81 ilimizin her birine kurmak o kadar da zor olmasa gerek. Ülkemizde bu konuda hizmet verebilecek pek çok psikoloğumuz var. Bu tür başvuruları mutlaka bir psikiyatrist ve psikologlardan oluşan gruplar değerlendirmeli ve yargıya yapılan başvurular bu kanallardan geçmeli. Bu hasta adamlar bir an önce teşhis edilip tecrit edilmeli. Ve Türk adaleti bu duruma tez elden müdahale etmeli. Kadınlardan gelen şikâyetler ciddiye alınmalı ve o adamlar asla ortalığa salıverilmemeli. Sadece verilen cezaların ağırlaştırılması ne bu canileri durdurur ne de kaybettiğimiz kadınlarımızı geri getirir. Önemli olan zamanında gerekli önlemlerin alınmasıdır.

Haberin Devamı
YARDIM GEREKİYOR

Ayrıca kadınlarımızı gözünü kırpmadan vahşice öldüren bu hasta adamların da tedaviye çok ihtiyacı var. Bu adamlara hasta derken akıl hastalığı var demek istemiyorum. Sanırım çoğu bunu bile isteye yapıyor ama unutmayalım ki kimse katil olup ömrünü cezaevlerinde geçirmek istemez. Demek ki zamanla birer canavara dönüşen, suç makinası haline gelen bu adamların da yardıma ihtiyacı var. Bu adamların pek çoğu sağlıksız aile ortamlarında yetişiyor. Onları da topluma kazandırmaya çalışmalıyız, aksi halde bugün olmazsa yarın, o kadın olmazsa bu kadın bu kişilerin hayata ve kendilerine duydukları öfkenin kurbanı olacak.

MUTLULUĞU EN ÇOK HAK EDEN MUTSUZLAR

Kırmızı Oda’ma girdiğinde ilk gözüme çarpan şey gözlerindeki hüzündü. Siyah kıvırcık saçlarını eliyle şöyle bir düzelttikten sonra hemen başladı anlatmaya...

Haberin Devamı
Tek Tıkla Başvurun, Axess'in Ayrıcalıklı Dünyasını Keşfedin.
Akbank
Nissan Juke fırsatı
Nissan TR
by Taboola
- Yazdığınız tüm kitapları, yazıları adeta yuttum, oralarda bana da bir umut ışığı var mı diye arandım durdum. Sonunda bu işi sizinle konuşmaya karar verdim. Ben mutlu olmayı istiyorum hocam, bunun için ne çok çalıştım, nasıl gayret ettim bir bilseniz. Üniversiteyi bitirdiğim yıl oh dedim, oldu bu iş, nihayet başardım, meğer okumak da yetmiyormuş mutlu olabilmek için. Şimdi öyle mutsuz ve çaresiz hissediyorum ki kendimi.

Şiddet şiddeti çağırıyor

TEK ODADA MUTLUYDUK

- Şu işi baştan anlatsana Güngör.

- Hocam, benim hikâyem uzun. Olabildiğince özet geçeyim bari. Ben bu ülkenin güneyinde yaşayan çok fakir bir ailenin üç çocuğundan biriyim. Evimizi babam kendi eliyle, güneşte bol bol ter dökerek yaptı. Tek göz odalı, küçük bir kulübede doğdum yani. Babam bazen pazarda hamallık yaparak, bazen de haşlanmış mısır satarak büyüttü bizi. Geçim derdi zordu. Annem de ona destek olabilmek için tarlaya gündeliğe gider, bağladığı maydanoz başına yevmiye alırdı. Canım annem, ne kazanırsa bizim okul masraflarımıza harcardı. O tek odamız gece yatak odası haline gelir, gündüz yataklar kalkar oturma ve yemek odası olurdu. Zaten yazın sıcakta evimize de giremez, bahçede ağaçların altında oturur, derslerimizi, altımızdaki minderler, kucağımızda kitaplarla oralarda çalışırdık. Beş kişi tek bir odada mutluyduk.

Haberin Devamı
- Anlattıklarını kafamda hayal etmeye çalışıyorum. Tıpkı masallardaki gibi... Yoksulluk ve mutluluk bir arada. Biz ona mutluluk diyemiyoruz ama huzur diyebiliriz.

- Çocukluk bitip de sıra ergenliğe gelince işler değişti. Göğüslerim belli olmasın diye kambur yürür, bir köşeye sıkıştırmasınlar diye çok korkar, sanki her an biri beni yakalayıverecek diye sağa sola bakarak koşardım. Yine de tacizlerden kurtuldun mu derseniz, kurtulamadım. İşte o zaman ne mutluluk kaldı, ne bir şey.

KORUMA VE KORKU

- Köy yerinde farklı oluyor galiba durumlar.

- Bizim oralarda aile içi taciz çok olur. Aile dedimse, bizde aileler hep çok geniştir. Yakın akrabalarımızla hep bir arada yaşarız. Ne kadar kaçsanız da, bu tacizlerden pek kurtulamaz ve âdet olduğu üzere bunlara sessiz kalırsınız. Aileler, içinde yaşadığınız koşullar nedeniyle sizi koruyamazlar çünkü hepsi akşama kadar, o sıcağın altında çalışıyor. Çocuklar ve gençlerin başında sadece hasta dedeler ve nineler kalır. Zaten kimse de sizin konuşmanızı, yeni bir sorun çıkarmanızı istemez. Onların derdi başlarından aşmış. Sizin hep uyanık ve korkak olmanız gerek. Korkacaksınız ki kendinizi koruyabilesiniz.

Haberin Devamı
- Gerçekten de kendimizi korumayı korku duygusu öğretir bize. Güngör bir yandan bu korkuyu diğer yandan da ülkemizde kanayan yaramız haline gelen cinsel tacizi tüm gerçekliğiyle anlatıyor.

SADECE BEN BAŞARDIM

- İşte böyle bir ortamda büyüdüm ben. Toros dağlarını izlerken benim hayatım burayla sınırlı kalmamalı derdim hep. Mutluluk bu dağların ardındaydı. O dağları aşıp okumalıydım ben. O şartlarda artık ne kadar çalıştıysam seksen kuzenim arasında üniversiteyi kazanmayı bir tek ben başardım. Hem de İstanbul’u.

- Bravo Güngör, büyük başarı gerçekten. Kursa filan gidemedin galiba.

- Ne kursu hocam, okul bulduğuna şükret.

- Daha önce köyden hiç çıkmış mıydın? İstanbul’a gelişin nasıl oldu?

- Benim dünyam o zamana kadar bir göz evimiz, bağlar, bahçeler ve her yerden görünen haşmetli Toros dağları, bir de bucak bucak kaçtığım oğlanlardı... Bir de hayallerim vardı, mutlu olma hayallerim. İstanbul’a gelince nereye bakacağımı şaşırdım. En çok da yol boyu gördüğüm evlerden etkilendim.

MEMLEKETİN GERÇEKLERİ

- Neydi o evlerin özelliği?

Sadece resim derslerinde olduğunu düşündüğüm çatılı evleri görünce çok etkilendim. Şaşkınlığımı anlatamam size. Sanki hayal bile edemediğim bir rüyanın içine girmiştim. Neye baksam gözlerim parlıyor, herkese çok normal, çok tanıdık gelen şeyler beni hayrete düşürüyordu ama korkma dedim kendime. İstanbul’u görünce nasıl hırslandım anlatamam size.

- Masal dinler gibi dinliyorum onu. Bunlar önce gerçek gibi gelmiyor insana ama yıllar içinde bütün bunların benim memleketimin gerçekleri olduğunu anladım artık. Kitaplarda okuduklarımız, televizyonlarda izlediğimiz filmler, diziler, belgeseller çok başka dünyaların, başka hayatların kapılarını aralıyor bize. Bir de psikiyatriye gelen danışanlar tanıtıyor bize hayatı.

- Hocam bizim köy, İstanbul’dan çok farklıymış. Bizim oralarda sizi tüm sülalenizden sorumlu tutarlar. Eğer ailenizin namı kötüyse, soya çeker diye sizi damgalarlar. Hani siz yazılarınızda coğrafya kaderdir diyorsunuz ya, tam da öyle işte. Soyunuzda hapse düşen, adam vuran, hırsızlık yapan, çalan çırpan ya da adı çıkan biri varsa yandınız. Tövbe bir daha kapınızı çalan olmaz. Ama şehirlerde öyle değil, kim kime, dum duma...

- Ne güzel bir tabir. Kim kime dum duma... Böyle olması daha mı güzel yoksa geçmişimizin bilinmesinin faydalı yanları da var mı? Düşünelim bakalım.

AVRUPA’YA DA GİTTİM

- Burs almayı da başardım, çok şükür aileme yük olmadan son sınıfa kadar geldim. Son sınıfı Avrupa’da okumak gibi bir hayalim vardı, sonunda bunu da başardım.

- Gerçekten mi? Yani İstanbul’dan sonra bir de Avrupa vardı hayallerinde. Harikasın Güngör.

- Şimdi anlatacaklarıma güleceksiniz. Okul tamam ama oraya gidecek para yok. Ben de bütün arkadaşlarımdan yirmişer lira istedim ve hepsi de verdi. O paralarla uçak biletimi aldım ve cebimde beş parasız kendimi Londra’daki okul yurduna attım. O zamanlar ben işte böyle biriydim hocam. Sorun varsa mutlaka bir çözümü de vardı.

- Sen işe kararlı başlamışsın Güngör ve önüne çıkan her engeli yılmadan atlamanın bir yolunu bulmuşsun. Tebrik ediyorum seni. Bunlar küçümsenecek şeyler değil. Çok büyük başarılar hepsi.

O DA HER ERKEK GİBİ...

- O zamanlar ben de bunun değerini biliyordum oysa şimdi neredeyse her akşam çaresizlik içinde kıvranıyorum. Çünkü evlendim. İki yaşında bir de kızım var. Her erkek gibi o da bana kendini farklı gösterdi.

- Erkekler mi farklı gösteriyor kendini yoksa biz onları olmadıkları biri gibi mi görmeye çalışıyoruz? Kader motifimiz devreye girip geçmişteki yaraların bizi götürdüğü yere mi gidiyoruz? Sonra da onları kafamızdaki şablona oturtmaya çalışıyor olabilir miyiz?

Bir an duruyor. Söylediklerimi anladı bence ama bundan hiç hoşlanmadı.

- Ama hocam arkadaşlarımda da görüyorum bunu. Baştan seni çok seviyor gibi yapıyorlar, bir an bile yanından ayrılmıyorlar, evlenince bunların hepsi bitiyor. Ne sevgi kalıyor, ne aşk, ne de değeriniz... Zaten çok stresli ve çok yoğun çalışmak gereken bir sektördeyim. Üzerimizde öyle bir hedef baskısı var ki, kendimizi başarılı hissetmeniz neredeyse imkânsız. Eşim serbest çalışıyor. Eve benden önce gelir ve ağzını bıçak açmaz. İki laf edelim desem hemen kızar, ardından da bana küser ve başlar içmeye. Kafasında neler kuruyorsa artık, ben onları bir türlü çözemedim gitti. Kendimi bir seks objesi gibi hissettiriyor bana. Tıpkı çocukluğumda kaçmaya çalışsam da kaçamadığım zamanlar gibi. O hep kırgın, hep küs, bense hep mutsuz ve çaresiz. Sadece kocamı mutlu etmeye, küstürmemeye çalışan bir kadın oldum. Her kadın gibi evliliğime sahip çıkmaya çalışıyorum çünkü benim bir çocuğum var ama ne yapsam olmuyor. Çoğu kadın gibi gece eşimle küs kalmamak adına görev edindiğim şeyleri yaptıkça kendimden biraz daha uzaklaşıyorum. Ruhumla birlikte kadınlığım da öldü galiba.

KONUŞMADAN OTURUR

- Bunları anlatırken bir yandan benden utanıyor, bir yandan da gözlerinin dolduğunu bana göstermemeye çalışıyor.

Duygularını dile getirmekten utanma Güngör. Duygularımız ne hissedeceğini bize sormaz. Onlar bizden bağımsız olarak zihnimizde ve gönlümüzde var olurlar.

- Ama hocam benimle evlenmek için bir zamanlar neler yaptı bu adam. Tek hedefi beni mutlu edebilmekti. Bense hiç hesapsız evlendim onunla. Ne parası, ne bir kariyeri, ne de malı mülkü vardı. Ben onu sevmiştim. Onun da böyle hissettiğinden emindim. İnsan bu kadar yanılabilir mi? Evlendikten sonra onu çok destekledim. Şimdi iyi bir iş ve para sahibi oldu. Önceleri her konuda daha üstün olan bendim ve bunu bir kere bile ona hissettirmedim. Ama her şeye çözüm bulan ben, buna bir çözüm bulamadım. Çocuğum var, onun varlığı elimi kolumu bağlıyor. İyi bir baba mı derseniz, o da yok. Hiç ilgilenmez çocuğuyla. Bir elinde telefon, diğerinde televizyon kumandası, yatana kadar o koltukta hiç konuşmadan oturur.

KADER MOTİFİ PEŞİNDE

- Belki de hayatında ilk kez başarısız olmuşsun. Kendinden umudunu kestin mi yoksa?

- Ömür boyu mutsuz mu olacağım ben?

- Böyle devam edersen, evet.

- Evet mi? Nasıl yani?

- Kendinden umudu kesmişsin, bugüne kadar hayatla göze göz, dişe diş mücadele eden o cengaver kız gitmiş, yerine köydeki o korkak, nereye kaçağını bilmeyen o çaresiz kız gelmiş. Eskiden bir hedefin, pek çok da hayallerin varmış. Şimdi nerede onlar? İşinde de evliliğinde de yok bunlar. Bunları unutturdular mı sana? O köyde kurduğun hayalleri bilenler o zamanlar ne diyordu sana?

- Bana mı? Hepsi gülüyordu. Kimse inanmıyordu bana. Annem babam bile.

- Şimdi de onların yerine sen geçmiş, onların gözüyle bakıyorsun kendine. Hem kendine inanmıyor, hem de kendini değil, bir başkasını mutlu etmeye çalışıyorsun. Sanki tek hedefin buymuş gibi. Neden?

- Evliliğimi kurtarmak için.

- Kurtarabildin mi bari?

- Yok, olmadı. Hadi ben neyse de, kocam da mutlu değil.

- Ağzından çıkan kelimelere dikkat et Güngör. Hadi ben neyse... Böyle dedin. Kader motifi düşmüş peşine. Çocukluğunda alışkın olduğun duyguları yaşatıyor sana. O çaresiz kız geri gelmiş. Hem de senin kadar cesur ve başarılı birine gelebilmiş. Sen de buna izin vermişsin. Üzülme, sadece sen değil, hiç fark etmeden hepimiz yaparız bunu. Önemli olan bir an önce kendimize ne yaptığımızı fark edebilmek. Asıl savaş şimdi başlıyor. Sen mutluluğu en çok hak edenlerdensin. Önce bunu yaz kafana. Hedefe artık mutluluğu koy ama senin gibi biri hayatta başarılı olamazsa mutlu da olamaz. Önce işinden başla değiştirmeye. Sonra kendi gözlerinle baktığında hayatında değiştirilmesi gereken neler var, sor kendine. Çocuğunu bahane etme. Mutsuz bir anneyle büyüyen çocuklar da mutsuz olur. Önce o çocuğun annesini mutlu etmeye bak. Belki o mutlu kadın evliliğini de kurtarabilir. Ne dersin?

EN BÜYÜK ÖDÜL GÖZDEKİ PIRILTI

O gün, bu sayfaya sığmayacak kadar çok şey konuştuk Güngör’le. Bazen kendimizi de, hayatımızı da, kendi ellerimizle nasıl sabote edebildiğimizi anlattım ona. Bazen paranın, kariyerin, başarıların bile bizi mutlu etmeye yetmediğini, zamanında zihnimize ağır ağır yerleştirilen karanlıkların kolay aydınlanmadığını, çocuklukta yaşanan tacizlerin ruhumuzda açtığı yaraların kolay kapanmadığını ama isterse geçmişte olduğu gibi yine kazananın Güngör olacağını uzun uzun anlattım.

Odamdan çıkarken gözlerindeki hüzün dağılmış, bana pırıl pırıl bakmaya başlamıştı. O cengaver kızın bakışlarıydı bunlar. Benim için ödüllerin en büyüğü de işte bu gözlerdeki pırıltılar.

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere, hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Narin’in mektubu
#Narin#Mektup#Psikolojik Şiddet
Mart 12, 2022 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım... Yazılarımda genelde ailelere sesleniyor, yakın ilişkilerin hayatımızı nasıl etkilediğini, özellikle çocuklarımızın kaderini belirlediğini anlatmaya çalışıyorum.
Mutlu, huzurlu, başarılı bir hayatın temelini hep bu ilişkiler, ağzımızdan çıkan sözler belirliyor. Aslında bunlar yapılması zor şeyler değil. Birini kırmak, bir süre sonra kıran tarafı da olumsuz etkiler. O evin tadı-tuzu, huzuru kaçar. Hayatta aradığımız en önemli duygulardan biri belki de en önemlisi içinde yaşadığımız evin huzurudur. Huzur yoksa o eve ve o evde yaşayanlara olumlu duyguların hiçbiri uğramaz.

BEDENİMİZ DE ETKİLENİR

Sadece ruh sağlığımız değil, beden sağlığımız da etkilenir bu huzursuzluktan. Huzursuz, gergin ortamlarda yaşayan insanların bağışıklık sistemleri bile bundan olumsuz etkilenir, onlar çok daha çabuk hastalanırlar. Bunu kendi üzerinizden de şöyle bir düşünün isterseniz. Ne zaman bir şeylere sıkılsanız, üzülseniz hiçbir şey olmazsa dişlerinizde sorun çıkar. Baş ağrıları, gripler, boğaz ağrıları, uyku bozuklukları, iştahsızlıklar ya da aşırı yemeler, şekerde, tansiyonda oynamalar, kalp çarpıntılarından biri ya da birkaçı bırakmaz peşinizi. En sık da dudaklarımızda uçuklar çıkar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Hiç unutmuyorum, biz çocukken ne zaman uçuk çıksa annem hemen dikilirdi başımıza: “Kötü rüya mı gördünüz, yoksa bana söylemediğiniz bir sıkıntınız mı var?” diye...

İLİŞKİLERDEKİ ÖZENSİZLİK

Bizim toplumumuz bu konuya biraz daha özen gösterebilse hayatımızda neler değişecek neler... Son zamanlarda sıkça gündemde yerini alan şiddetin her türlüsü bile kökenini işte bu yakın ilişkilerdeki özensizlikten alıyor. Son zamanlarda yaşadığımız bunca şiddetin yanı sıra şimdi bir de savaş çıktı. Buna devlet eliyle yapılan toplu katliamlar, resmi şiddet de diyebiliriz. Bu toplumsal vahşeti biz durduramayacağımıza göre yine konumuza dönelim.

‘ÇOCUK BU, NE ANLAR’

Bazen o evlerde bizimle birlikte yaşayan çocukların varlığını unutuyoruz. “Çocuk bu, ne anlar” deyip geçiyoruz. Oysa o çocuk, bunları hem anlıyor hem de öyle bir yazıyor ki zihnine, sonra psikiyatristler bile bazen o yazılanları oradan çıkaramıyorlar.

İşte size bir örnek daha. Sevgili Narin, bakın mektubunda bize neler yazmış...

İÇİM BÖYLE DİYOR: SENDEN BİR ŞEY OLMAZ

Sayın Gülseren Hocam...

Ben Narin. Gerek yazılarınız, gerek kitaplarınız gerekse dizileriniz beni derinden etkiledi. Hepsinde kendimden izler buldum. Hep sizden bir terapi, bir beş dakika bile olsa konuşma, size kendimi anlatma hayali kurarken sesimi duymuşsunuz gibi mail adresi verdiniz. Öncelikle bu jestiniz için teşekkür ediyorum. Umarım onca mektup içinden benim mektubum da okuduklarınız arasında yerini alır.

YETERSİZ HİSSEDİYORUM

Ben şu anda üniversiteye gidiyorum ve iki bölümü aynı anda okuyorum. Yeni tanıyanlar tebrik ediyor ve çok başarılı buluyorlar beni. Sanırım başarımı bir ailem, bir akrabalarım, bir de ben görmüyorum. Ya onlar kör ya da biz. Mantıklı düşündüğüm zaman evet zor bir çocukluk ve ağır bir ergenlik geçirdim. İnsanlar beni başarılı bulsa da ben kendimi çok yetersiz hissediyorum. Ne kazandığım sınavlar, ne aldığım yüksek notlar beni iyi hissettirmeye yetmiyor. Sanki bunların hiçbiri önemli değil, benim içim kötü, ruhum yetersizmiş gibi geliyor bana. Herkesi kendimden daha üstün görüyorum.

Narin’in mektubu

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
BENİ HEP PAS GEÇTİLER

Sizin kitaplarınızdan öğrendiğim şekilde kendimi çok sorguladım. Ve kader motifimi araştırırken ailemin, amcalarımın, yengelerimin benim hakkımda ‘Bu çocuk başarısız, bundan hiçbir şey olmaz, boşuna okutuyorsunuz’ gibi sözleri geliyor aklıma. Beni hep akranlarımla kıyasladılar, en küçük yanlışımda insafsızca aşağıladılar. Herkesi gördü de gözleri, bir beni görmediler. Yanlışım varsa önce beni gören gözleri, sanki hiç iyi bir yanım yokmuş gibi beni hep pas geçtiler.

‘BENDEN FARKLARI NE’

Hatta hiç unutmam okulda bir olayım olurdu, herkesin ailesi gelir çocuğunu savunurdu, benim ailem gelir haklı bile olsam beni savunmaz, onlar da bana kızardı. Sahipsizdim, sanki fazlalıktım o evde. Keşke sadece bu olsa... Akranlarımın olduğu ortamda herkes onları severken kimse beni de kucağına alıp sevmezdi. Hep bakardım onlara, benden ne farkları, ne gibi üstünlükleri var diye. Kendimi hep çirkin, iğrenç bir yaratığa benzetir, sonra da ağlardım. Bu sefer de ‘Durup dururken yine niye ağlıyor bu kız?’ diye yine kızarlardı bana.

Ya da yengem beni hep hatalarım nedeniyle fena halde cezalandırırdı. Sen benim annem misin, sen kendi çocuklarına baksana. Beni dövdüğün, aşağıladığın gibi aynı şeyleri onlara da yapsana... Şimdi onlar da büyüdü, bana yaptıklarının hiçbirini kendi çocuklarına yapamıyor.

‘ACABA ÇİRKİN MİYDİM’

Ben huzursuz bir aile apartmanında büyüdüm Gülseren Hanım. Annem hepsiyle kavgalıydı. Diğer kuzenlerime sorsanız, belki de o günler çok güzeldi diye anlatacaklar size. Onlar böyle mutluyken, bir ben mi fazla geldim oraya. Herkesin anne babası onlara sahip çıkarken, bana niye kimse sahip çıkmadı. Çocukluk resimlerime bakıp duruyorum. Acaba çok mu çirkindim, benden utanıyorlar mıydı diye ama utanacak kadar da çirkin değilmişim. Yani diğerleri gibiymişim. Hem çirkin de olsa insan kendi çocuğuna biraz sahip çıkmaz mı?

Haberin Devamı

SEVGİSİZ AÇAMIYORSUN

Bundan mı bilmiyorum ama ben çocukken sık sık hastalanırdım. Hastalık dediysem, önemli bir adı yoktu o hastalıkların. Biraz üşütsem ateşim çıkar, her yerim ağrırdı. Hastayken bile o evde nazlandırmazlardı beni. Niye bu kadar çabuk bıktılar benden. Benim diğerlerinden ne eksiğim vardı. Acaba annem babam benim bu yaşadıklarımın farkında mıydı? Hiç sanmıyorum. Onlara sorsalar beni en iyi şekilde büyüttüler. Ama o iş öyle olmuyor. Biz kurulmuş makine değiliz ki... Saksıdaki bitki de değiliz. Sadece arada bir su vermekle olmuyor bu işler. Çiçek bile onu sevmezsen açmıyor. Ben de işte o çiçekler gibi ne kadar başarılı olursam olayım bir türlü açamıyorum. Seveniniz yoksa açamıyorsunuz ki...

HEP BOYNUM BÜKÜK

Düşünüyorum da, ben çocukken benim hakkımı kimse savunmadı. Aramızda 3 yaş fark olan erkek kardeşim, şu yaşıma kadar beni öyle çok dövdü ki... Babam bir kere bile gidip haddini bildirmedi. Ataerkil bir toplumdan ne bekliyorsunuz ki. O erkek, ben kızım. Tabii ki herkes onu tutacak.

Bi ben savaştım kendim için. Benden başka benim için kimse savaşmadı. Ben çocuktum o zaman, beni de bir koruyan olsa fena mı olurdu?

Sonra büyüdüm. Sevgisiz, ilgisiz, değersiz de olsanız büyüyorsunuz. Üniversiteye başladım. Siz de tahmin edersiniz ki üniversiteye de hayallerim için değil o evden kurtulmak için geldim. Sırf bu yüzden çalışıp kazandım. Hoş, kazandığım bölüm de kimseyi mutlu etmedi ama... Orayı kazanan ben değil de kuzenlerimden biri olsaydı kim bilir nasıl kutlarlardı. Başarılı oldum da ne oldu? Hep boynu bükük bıraktılar beni.

BU, BEYNİMİN VİRÜSÜ

Üniversitede yurda verdiler. Çocukluğum aşağılanarak geçti, gençliğim mi geçmeyecek? Arkamdan konuşanlar mı dersiniz, yüzüme aşağılayanlar mı dersiniz çok olayla karşılaştım. Hani diyorsunuz ya, çocukluğumuzda yaşadıklarımız hiç peşimizi bırakmaz diye, gerçekten bırakmadılar peşimi. Yani bunlar benim alnımda mı yazıyor da insanlar bakar bakmaz görüp aynı çocukluğumdaki gibi davranıyorlar bana?

En kötüsü de ne biliyor musunuz Gülseren Hanım? Ben kendimi hâlâ savunamıyorum. Söylemek istediklerim oluyor ama dilim tutuluyor sanki diyemiyorum. Şu yaşımda halen istemeden de olsa ezdiriyorum kendimi. Her olayımda bir arkadaşıma danışıyorum. ‘Ben karar verirsem yanlış yaparım kesin’ diyen bir virüs var beynimde. Ama gerçekten de bazen öyle oluyor. Ne zaman kendim karar versem ‘Keşke yapmasaydım’a çıkıyor. Birine anlatsam yaptığım doğru bulunmuyor. Ben niye hep yanlış yapıyorum? Kendimden küçükten akıl alacak kadar düştüm mü ben? Bunları yazarken utanıyorum.

BEN NASIL İYİLEŞECEĞİM

Fakat inanın bunlar benim suçum değil. Terapi almak istedim çoğu zaman fakat maddi durum el vermedi. Doktor Hanım, ben nasıl iyileşeceğim? Yaşadıklarımın en önemli artısı şu oldu bana: ‘Yaşadığım duyguları hiçbir çocuk yaşamasın, olursa da onları anlayayım özel ilgileneyim’ düşüncesi ile çocuk gelişim bölümü okuyorum. Yaşadıklarımın intikamını, başka hiçbir çocuğun böyle hissetmesine izin vermeyerek çıkartmaya çalışıyorum. Doğrusu kafam çok karışık... Dışarıdan bakınca çok iyiyim. Hatta muhtemelen bu mektubu apartmandan biri okusa ‘Şükürsüz’ der kızar bana. Hepsi şükürlü de bu kız niye böyle şükürsüz oldu diye soran yok ama.

İYİ BİR SAHİP DEĞİLİM

Günümüzdeki insanlar anlamak yerine yargılamayı seçtiği için kimse birbirini sevemiyor. Ben onları da anlıyorum. Ama onlar beni hiçbir zaman anlamayacak. Bana yaptıkları onca şeyin zerresini kendi çocuklarına yapmıyorlar. Söyleyin Hocam, benim suçum neydi de bunları ben yaşadım? Niye ben? Benim geçmişim bu kadar travma ile doluyken onların çocukları neden mutlu? Abim de o evde büyümedi mi, aynı anne babadan doğmadık mı?

İlahi adalet diyorum fakat bazen bu da boş bir avuntu gibi geliyor. Hani siz diyorsunuz ya, ‘Doğa bizi önce bize emanet eder, kendimize sahip çıkalım, önceliği başkalarına vermeyelim’ diye, beni de bana emanet ederek yollamış ama ben iyi bir sahip değilim. Kendimi bir türlü önemli ve değerli bulamıyorum. Onlar gibi düşünür oldum. ‘Senden bir şey olmaz’ diyor içim.

Daha yazacak çok şey var da nasıl olsa hepsini okumazsınız diye yazmıyorum.

Zaman ayırıp dinlediğiniz için çok teşekkür ediyorum Gülseren Hocam. Siz iyi ki varsınız. Allah sizden razı olsun.

Saygılarımla... NARİN.”

Narin’in mektubu

SEN DEĞİŞTİKÇE DÜNYA DEĞİŞECEK

İşte böyle yazmış Narin. Çocukluğunda benzer şeyler yaşayan pek çok okurumuzun olduğunu sanıyorum çünkü bunlar ülkemizde pek çok evde, sıkça yaşanan olaylar. Ancak bu mektubu okuyunca, “Senden bir şey olmaz” lafının bir çocuğun ruhunun ne denli zedelendiğini gördünüz, anladınız değil mi?

BAŞARILAR YETEMEZ

Biz buna psikolojik şiddet diyoruz. Yani o çocuğu en az fiziksel şiddet kadar etkileyen, kaderine hükmeden bir şiddet türü bu. O evlerden çıkan çocuklar, Narin’in mektubunda anlattığı gibi özgüvensiz, hata yapmaktan korkan, yaptığı hatanın sorumluluğunu alamayan, karar veremeyen, kısacası kendiyle kavga etmekten bu hayatı doğru dürüst yaşayamayan yetişkinlere dönüşüyorlar. Başarılar bile onlara yetmiyor çünkü gerçek hayatta, alınan diplomalar değil, daha çok kişilik özellikleri konuşur.

KOŞULSUZ SEVİLMELİ

Halbuki bir çocuğun anne babasından en başta koşulsuz bir sevgi görmeye, kabul edilmeye, sahiplenilmeye, şefkate ihtiyacı var. Doğdukları evlerde bu duyguları alabilen çocuklar hiç tanımadıkları bu hayata daha kolay girebiliyor ve uyum sağlayabiliyorlar. Narin, “Senden bir şey olmaz” vurgusunun yanı sıra duygusal anlamda sahipsiz biri olarak da büyümüş. Koşulsuz sevgiyi tadamamış. Geçen haftalarda yazdığım Binnur’un hikâyesine de çok benziyor yaşadıkları. Her ikisi de kendilerini yoktan var etmiş.

Benim yazılarımı da öyle dikkatli okumuş ki neredeyse her kelimesi kalmış aklında yani kendi falına bakmaya, geleceğini görmeye çalışmış Narin. Biraz da ben buradan destek verir, el uzatırsam o tepeyi çabucak aşacakmış gibi geliyor bana.

HEDEFİNDEN VAZGEÇME

Narin’ciğim,

İçinde yetiştiğin zorlu koşullara rağmen geleceğini inşa etmek adına çok büyük yatırımlar yapmışsın.

Bana öyle geliyor ki gelecekte büyük işlere imza atacaksın. İçindeki o öfke var ya, yaşadığın adaletsizliğe isyanın var ya, hani “ilahi adalet” diyorsun ya, işte o “ilahi adalet” sen çağırdıkça inan ki seni gelip bulacak. O öfke ve isyan duygusu senin enerji kaynağın olacak. Yeter ki hedeflediğin
şeylerden vazgeçme.

Ne kadar alıngan biri haline geldiğinin bilmem farkında mısın? Sosyal ilişkilerde pek de başarılı sayılmazsın. Tıpkı ders çalışır gibi bunu da çalış. Amacın bu konuda da başarılı olabilmek olsun. Sen her şeye alınır, kendini toplumdan, arkadaşlarından uzak tutarsan olmaz bu iş. Bak, sen bugün olmazı oldurmuş, iki ayrı bölümde birden okumayı başarmışsın. İstersen sosyal ilişkilerde de bunu yapabilirsin. Sevilmenin başka yolu var mı Narin? Sevilmeyi, beğenilmeyi, her yere çağırılmayı da başar ki o değersizlik duygularından bir an önce kurtulabilesin.

HEMEN İLK ADIMI AT

Öyle kenara köşeye saklanıp kumru gibi düşünmek yok. Bir an önce harekete geç. İlk adımı atmak her zaman daha fazla cesaret ister ki, o da sende var. Belki ilk günler zorlanacaksın. Nasıl ki dersler çalışıldıkça, pratik yaptıkça kolaylaşıyor, sosyal ilişkilerde de durum böyledir.

Somurtma, güler yüzlü ol, hoşgörülü ol, onlar sevmese de sen sev onları, sözlerinle, iltifatlarınla okşa arkadaşlarını. Sosyal olabilmek, insanlarla iyi ilişkiler kurabilmek başarının da, kişinin kendisiyle barışmasının da en önemli koşullarından biridir. Geçmişte sana bakan gözlerden kurtar kendini. Kendi gözlerinle bak kendine. Onlar seni görmemiş, sen de mi görmeyeceksin bu azimli kızı?

KENDİNE ÖZEN GÖSTER

Ben seni çok beğendim, sana çok saygı duydum; sen de iyi bak ve saygı duy kendine. Hani kendine bir hedef koymuşsun ya, hayattan intikamını senin gibi çocuklara özel bir ilgi göstererek almayı hedeflemişsin ya... Bu hedefe bayıldım doğrusu. Başkalarını mutlu edebilmek, onların gönüllerine dokunabilmek, inan bana mutlu olmanın en kestirme yoludur.

ENERJİNİ BOŞA HARCAMA

Annen baban aslında kendi bildikleri şekliyle seni seviyorlar. Onlara sorsak “Narin’in mutlu olmasını çok isteriz” derler. Ama maalesef ki toplumumuzda pek çok anne baba, çocuklarına sevgilerini göstermeyi de yaşatmayı da bilmiyorlar. Hiç farkında olmadan, evlatlarının adeta ruhlarını öldürüyor, kanatlarını kırıyorlar. Sen de anne ve babanın seni sevdiğini bil ama bu aşamada onların sana, senin istediğin gibi davranmasını bekleme, enerjini bunlara harcama. Sen kendine emek ver. Sen değiştikçe dünyanın da nasıl değiştiğini gördükçe inan bana gözlerine inanamayacaksın.

Bu yolda sana başarılar dilerim sevgili Narin.

HOŞÇA KALIN SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz. Haftaya yine başka bir gerçek hikâyede buluşmak üzere...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Günsel’in hikâyesi
#Günsel#Mektup#Üniversite
Mart 19, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım... Bizim ülkenin insanları hem birbirlerini canlarını verecek kadar çok seviyorlar hem de birbirlerinin canını acıtmaktan hiç çekinmiyorlar.
Haberin Devamı

Özellikle aile içi ilişkilerde bunu sıkça görüyoruz. Çocuklarımızın ölünceye kadar sahibi sanıyoruz kendimizi. Onlar artık büyümüş, kendi kararlarını alacak yaşa gelmiş, doğruyu yanlışı kendi hayatları için yine kendileri daha iyi bilir demiyoruz. Vebal almaktan korkmuyoruz.

HANGİ YOL DOĞRU

Nerede, ne okuyacaklarına, nasıl bir mesleğe sahip olacaklarına, hatta kiminle evleneceklerine kadar her şeylerine karışıyoruz. Biliyorum, asıl amacımız onlara asla kötülük etmek değil, doğru yolu göstermek ama doğru yolun hangisi olduğunu biz biliyor muyuz, işte bu soruyu kendimize hiç sormuyoruz. Gençler her zaman bizden bir adım önde olmuş ki dünya durduğu yerde durmamış, her zaman gelişmeye devam etmiş.

Aslında hayat bize yarınların ne getireceğini önceden söylemiyor. Kendi hayatlarımızda da öyle olmadı mı? Ne bekliyorduk, ne oldu? Bazen umduğumuz dağlara kar yağdı, bazen de ummadık taş baş yardı. Bazen hayat bize büyük hayal kırıklıkları yaşattı, bazen çok üzdü, bazen o üzüldüğümüz şeylerin aslında bize bambaşka kapıları açtığını gösterdi.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
PATİKA, ASFALT OLDU

Kendimizi, her şeyi onlardan daha iyi bildiğimize inandırdık. Onların geçtiği patikalardan zamanında bizim de geçtiğimizi sıklıkla tekrarlamaktan geri durmadık. Bunları söylerken, onların iyiliğini istesek de bizim geçtiğimiz patikaların şu an asfalt yollar haline geldiğini hiç hesaba katmadık. Zannettik ki kendi yaptığımız hataları onların yapmasını engellersek bizlerden daha iyi bir yaşamları olur. Oysa “bizi” şu anki “biz” haline getirenin de kendi hatalarımızdan aldığımız dersler olduğunu unuttuk.

ÇOCUKLAR BORÇLANDI

Çocuklarımızı okuttuk, meslek sahibi olmalarını sağladık, yemedik yedirdik, giymedik giydirdik de sanki bütün bunları lütfeder gibi yaptık, borçlandırdık çocuklarımızı. Bu, öyle böyle bir borç değil, biz ölene kadar ödenmekle bitmeyen bu borç, biz ölünce bile daha büyük bir demir halka gibi boyunlarında kalıyor çocuklarımızın. Bu sefer de borcumu iyi ödeyemedim diye dövünüyor o çocuklar. Suçluluk duyguları bir türlü bırakmıyor peşlerini. Üstelik biz çocuklarımıza bunları yaptıkça, onlar da büyüyüp yetişkin olduklarında aynılarını kendi çocuklarına yapıyorlar. Çünkü, bunun doğru olduğunu sanıyorlar. Bizlerin onları sahiplendiğimiz şekliyle, onlar da kendi çocuklarını sahipleniyorlar. Ve bu kısır döngü ta ki biri “Hayır, bu böyle olmamalı” diyene kadar böyle devam ediyor. O birinin çıkması da pek kolay olmuyor.

Haberin Devamı

HAYATIN EMANETLERİ

Oysa o çocuklar bizim değil, onlar bize hayatın emanetleri. Onlara iyi bakmak, onları sevip saymak, bunları yaparken de çocuklarımızı borçlandırmamak bize doğanın verdiği görev ve sorumluluklar.

Bugünkü hikâyemizde genç bir kızımız işte tam da bunları anlatıyor bize. Sevdiği delikanlı ile ailesi arasında sıkışmış kalmış. Ne sevdiğinden vazgeçebiliyor ne de babasından. Bakın Günsel bize neler yazmış:

Günsel’in hikâyesi

BABAMIN RIZASI

Selamünaleyküm hocam...

Mektubumu okur musunuz bilmiyorum ama yine de şansımı denemek istedim. Ben 27 yaşında, üniversite mezunu ama hâlâ atanamamış, evinde oturan genç bir kızım. Bekarım. 7 yıldır devam eden bir ilişkim var. Sevdiğim adamla aynı köyde doğduk, beraber büyüdük. Sonra küçük yaşlarda köyden şehre gittik. Ben okula, sevdiğim çalışmak üzere işe. Zaten bizim köyde çocuklar ilkokuldan sonra ya okumak ya da çalışmak için köyden ayrılırlar. Bizde kızları okumaya, oğlanları çalışmaya gönderirler çünkü oğlanlar çalışacak ki köydekiler aç kalmasın.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Uyku Apnesi İçin Basit Bir Yöntem (Gerçekten Çok Zekice!)
Derila Ergo
by Taboola
YOLLARIMIZ YİNE KESİŞTİ

Ben liseyi bitirene kadar bir daha birbirimizi hiç görmedik. Üniversiteye hazırlandığım yıl yollarımız yeniden kesişti. Sonra da tam 7 yıldır bir daha hiç bırakmadık birbirimizi. O küçük yaşta başladığı çalışma hayatı yüzünden okuyamamıştı. Benimse giderlerimi hâlâ ailem karşılıyordu. O bir yandan kazandığını memlekete gönderirken bir yandan da bana maddi manevi desteğini hiç eksik etmedi.

Günsel’in hikâyesi

Aramızda çok güzel bir uyum oluştu. Birlikte büyüdük, o günden sonra hayatı birlikte tanıdık, sorunlarımızı birlikte çözdük. Benim üniversiteye girdiğimi görünce, sırf aramızda bu kadar büyük bir eğitim farkı olmasın diye, o da başladı dışarıdan okumaya. Bu işi o kadar ciddiye aldı ki ben üniversiteyi bitirdikten kısa süre sonra o da liseyi bitirdi.

Haberin Devamı

Hocam sakın bunu küçümsemeyin. O hem çalışıp hem de dışarıdan lise bitirmek için o kadar emek verdi ki, size anlatamam. Okudukça çalıştığı yerler de değişti ve şimdi oldukça iyi bir işi var ve iyi para kazanıyor. Şimdi de üniversite sınavlarına hazırlanıyor. Ben ondan çok ümitliyim, bu kadarını yapan, sonrasını da mutlaka getirir. Ben üniversite mezunuyum ama hâlâ beş kuruş kazanamadım çünkü baştan da söylediğim gibi hâlâ bir yere atanamadım.

SORUNUMUZ BABAM...

İyi güzel de, sorun ne diye soracak olursanız, sorun babam. Babam benim sevdiğim adamı bir türlü sevemedi, kabullenemedi. Kaç kere eve, beni istemeye geldiler ama Nuh diyor, peygamber demiyor. O kadar inat ki, size nasıl anlatsam bilmem ki... Babam kararını vermiş, o bana layık değilmiş, ben çok daha iyilerine layıkmışım filan işte. Böyle olacağını bilseydim, üniversite filan okumazdım inanın. Okudum da ne oldu, hâlâ boş boş evde oturuyorum. Babam kafasında kurmuş bir şeyler, adamı kimse ikna edemiyor. Bense ondan vazgeçmeyeceğimi her fırsatta söylüyorum ama dinleyen kim.

Haberin Devamı

Dediğim gibi, biz aynı köydeniz hocam. Babalarımız aslında birbirini çok sever. Soyunu, sülalesini bilir. Sen üniversite okudun, senden daha aşağısına vermem kızımı deyip duruyor. Neymiş efendim, ağzından çıkmış bir kere, sözünden dönemezmiş.

AKLIM ONDA KALACAK

Ben ondan asla vazgeçmek istemiyorum, onu çok seviyorum, o da beni. Çok da iyi anlaşıyoruz. Başkasıyla evlenirsem hep aklım onda kalacak. Bunu adım gibi biliyorum. Üstelik kocaman insanlar olduk. Artık evlenmek istiyoruz. Evlenmemize de hiçbir mani yok. Kendi kararımızı alacak yaştayız. O benden üç yaş büyük. İşi gücü var, daha neyi bekleyeceğiz?

Babama çok kızıyorum. Zamanında az mı yaktı canımızı. Hele anneminkini. Kaç kere aldattı kadını. Ne çok ağlattı annemi. Annesi ağlayınca bir çocuk ne yapar hocam, ne hisseder. Biz ondan çok üzülür, çok korkardık. Kadıncağız ağladıkça ölecek sanırdık. Zamanında hepimizi çok üzdü çok... Aslında bizi büyüten de, bugünlere getiren de hep annem oldu. Biraz da annem üzülmesin diye bir adım atamıyorum, kendi yoluma gidemiyorum. Aslında annem de istiyor onunla evlenmemi ama evde annemin söz hakkı yok ki... Babam ne derse o. Hepimiz ona boyun eğmek zorundayız . Nedense? Kadıncağız babamın korkusundan, bana git evlen diyemiyor ama bir yandan da halime üzülüyor. Bunu görüyorum.

ENGELLERİ AŞAMIYORUM

Sevdiğim adam derseniz perişan. Ailesine de sürekli mahcup oluyor. Daha kaç kere göndersin ailesini. Yani hocam, ne yapacağımı şaşırdım. Öyle bir çıkmazdayım ki, sormayın gitsin. Ne yapacağıma bir türlü karar veremiyorum. Aslında ne istediğimi biliyorum da, önümdeki dağ gibi engelleri bir türlü aşamıyorum. Babamın ahını alır mıyım, üzülür de hasta filan olursa sebebi ben mi olurum diye kendi kendimi yiyip duruyorum.

Bu benim hayatım değil mi hocam? Ben mutsuz olursam babam bunun vebalini nasıl alacak? Ne olur bana yardım edin. Bir şey söyleyin. Lütfen... Çok ihtiyacım var sizin sesinize. Sizi çok seviyorum hocam.

Saygılarımla...

Günsel.

SEVGİLİ OKUYUCULARIMA

Bu mektubu Batılı birine okutsanız, Günsel’in ne dediğini, bunu neden sorun ettiğini, madem seviyor ve evlenmekte kararlı, bu kararı neden hemen hayata geçirmediğini bir türlü anlayamaz. Bunlar bizim ülkemizin örfleri, adetleri, gelenekleri, yabancılar bizi anlamaz ki... Yani bunlar artık evrensel doğrular değil, eski zamanların doğruları bunlar. Bazı geleneklerimizi, örflerimizi, adetlerimizi çok sevsem de insanımızı, çoğunlukla da kızlarımızı, kadınlarımızı yok sayan bu gelenekler hepimizi çok üzüyor. Bunlar ne evrensel doğrulara ne de insan haklarına uyuyor. Eski zamanının doğrularıyla yaşamaya direniyoruz sanki. Eskiye göre epeyce ilerlesek de daha gidilecek ne çok yol var değil mi değerli okuyucularım. İşte bunlar bizim bilinçdışımıza çivi gibi çakılmış. Aradan yüzlerce yıl geçse de biz babamızın önüne geçemiyoruz. Geçenler de içlerine ilk günden oturan taşları ömür boyu içlerinde taşımak zorunda kalıyorlar.

Bence yazık bize... Sizce de yazık değil mi?

KIZININ SAHİBİ SANIYOR

Şimdi Günsel’in babasına sorsak neden böyle yapıyorsun diye, bize ne diyeceğini de biliyoruz değil mi? Özetle ben kızımın mutluluğunu istiyorum diyecek. Neden, çünkü hâlâ o baba kendini kızının sahibi sanıyor, öyle hissediyor. Bir canın sahibi bizler olabilir miyiz? Bizler çocuklarımıza sahip çıkalım ama yine de onların asıl sahibi biz olmadığımızı da hiç unutmayalım. Hani, “Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayalım, hiç ölmeyecekmiş gibi çalışalım” diye ünlü bir söz var ya, işte biz de çocuklarımıza hem bize aitlermiş gibi çocukken sahip çıkalım hem de onlar bizden apayrı varlıklarmış gibi onlara ve onların haklarına, kararlarına saygı duyalım. Saygı, bütün ilişkilerin temelidir. Sevdiğimize de, sevmediğimize de, yakınımıza da uzağımıza da saygı gösterelim.

Evrene, bu evrende var olan canlı cansız her şeye, en çok da birbirimize saygı duyalım. İnanın bana hayat bizden en çok da bunu istiyor.

GÜNSEL’İN BABASINA

Günsel’in sevgili babası,

Sözüm Günsel’e değil, sözüm sana.

Bak, ne güzel, kızını büyütmüş, okutmuş, henüz atanamasa da bir meslek sahibi olmasını sağlamışsın. İmkânların el verdiğince çocuklarına bunları yapmak senin baba olarak en önemli sorumluluğun zaten. Yani kızını bu anlamda borçlu hissettirme. O da çocuk sahibi olduğunda senin yaptıklarının umarım çok daha iyisini kendi çocuklarına yapacak. Bunlar bizim ana baba olarak görevimiz zaten. Madem onları dünyaya getirdik, elimizden geleni yapmak biz anne babaların boynunun borcu.

Eminim sen de kızının hem mutlu hem de başarılı olmasını, onunla her zaman gurur duymayı istiyorsun. Ancak kızının kiminle mutlu olacağını bilemezsin. Bunu ne sen bilebilirsin ne de o ama bu hayat onun hayatı. Bırak da kaderini kendi yazsın. O artık büyümüş, meslek sahibi bir yetişkin olmuş, kendi sorumluluğunu kendi alsın, hayatıyla ilgili en önemli kararı kendi versin.

‘Kızını ona değil de bak şuna verdi, bilmem kim aldı adamın kızını, bak adam sözünden dönmedi’ filan gibi küçük hesaplar yapma. Hayat öyle küçük hesapları sevmez. Sonra bunun altından kalkamazsın. Kızını düşünmüyorsan kendini düşün. Böyle büyük bir vebali boynuna yükleme. Kızın mutsuz olursa bunun tüm sorumluluğu senin olacak. Kızın hâlâ seni sayıyor, kararlarını önemsiyor ama kızının mutsuzluğunun karşısında boynun kıldan ince olur da başını yerden kaldıramazsın. Sonra demedi deme.

Kızının o evi bırakıp gitmek için her şeyi tamam, eksik olan senin rızan. O hem babasını hem de annesini üzmekten korkuyor. Vicdanı sızlıyor. Sana rağmen bir karar almaya içi razı olmuyor. Biliyor ki o rızayı almadan giderse bir yanı yarım kalacak. Bütün bunları yani babaya, ataya saygı göstermeyi, boyun eğmeyi sen öğretmişsin ona. Eminim zamanında senin baban da sana öğretti bunları. Kim bilir sen de bunun acısını hayatın içinde nasıl ödedin. Geçmişin intikamını kızından alma. Bırak onlar artık geçmişte kalsın. Senin yaşadıklarını çocukların yaşamasın. Ecel gelip çattığında korkarak değil, gülümseyerek git öbür tarafa.

Hayat ağlatanları değil, gülümsetenleri sever.

Gönül yıkanları değil, gönül yapanları sever.

Umarım Günsel bu mektubu sana okutur. Tabii ki senin kızının adı Günsel değil, bu sadece bir rumuz. Sen kızının adını unutmadın değil mi?

Saygılarımla sevgili baba...

İKİ SÖZ DE GÜNSEL’E

Sevgili Günsel...

Ne kadar üzüldüğünü ve kendini köşeye sıkışmış hissettiğini çok iyi anlatmışsın. Ancak dikkat et, korkmak, boyun eğmek, annen gibi senin de kaderin olmuş. Geleceğine karar vermek unutma ki başkalarının değil, senin hakkın. Bu işi barış yoluyla halletmek istediğinin farkındayım, iyi de yapmışsın ama hayatımızla ilgili kararlar, günahıyla, sevabıyla, her zaman bize ait olmalı.

Kararlıyım desen de kararlı davranmıyorsun gibi geldi bana. Bu kararsızlık sadece babandan korktuğun için mi yoksa sevdiğin adamla ilgili tereddütlerin mi var, iyi düşün. Kararsızlık iki tarafı da yorar ve yıpratır, ilişkileri bozar ama kararlılık çoğu zaman sorunları daha kolay sonuçlandırır.

Babanın evinde öğrendiklerini, bilinçdışına yazılanları hayatın içinde de uygulamaya devam edersen hayat seni çok ezer. İster sevdiğinle evlen, ister başkasıyla, sen kendini ezdirmeye hazırsan, seni ezen çok olur. Üstelik sadece evliliğinde de değil. Sen kendine sahip çıkmazsan işte, arkadaş ortamında ya da toplum içinde karşına geçen herkes senin sahibinmiş gibi davranır. Sonra bir bakmışsın onlar kendileri olarak varken, sen onların uydusu olup çıkmışsın. Şimdi artık yenilenme ve gelişme zamanı. Sen değişirsen dünya değişir, sakın unutma.

Babana buradan seslenerek sana yardımcı olmaya çalıştım. Umarım siz muradınıza ererken biz de kerevetine çıkarız.

Sevgiler.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz.

Haftaya ülkemiz insanlarından birinin daha hikâyesinde görüşmek, ülkemiz insanlarının iç dünyalarını yakından tanımak üzere hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Günsel’in hikâyesi
#Günsel#Mektup#Üniversite
Mart 19, 2022 06:299dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım... Bizim ülkenin insanları hem birbirlerini canlarını verecek kadar çok seviyorlar hem de birbirlerinin canını acıtmaktan hiç çekinmiyorlar.
Haberin Devamı

Özellikle aile içi ilişkilerde bunu sıkça görüyoruz. Çocuklarımızın ölünceye kadar sahibi sanıyoruz kendimizi. Onlar artık büyümüş, kendi kararlarını alacak yaşa gelmiş, doğruyu yanlışı kendi hayatları için yine kendileri daha iyi bilir demiyoruz. Vebal almaktan korkmuyoruz.

HANGİ YOL DOĞRU

Nerede, ne okuyacaklarına, nasıl bir mesleğe sahip olacaklarına, hatta kiminle evleneceklerine kadar her şeylerine karışıyoruz. Biliyorum, asıl amacımız onlara asla kötülük etmek değil, doğru yolu göstermek ama doğru yolun hangisi olduğunu biz biliyor muyuz, işte bu soruyu kendimize hiç sormuyoruz. Gençler her zaman bizden bir adım önde olmuş ki dünya durduğu yerde durmamış, her zaman gelişmeye devam etmiş.

Aslında hayat bize yarınların ne getireceğini önceden söylemiyor. Kendi hayatlarımızda da öyle olmadı mı? Ne bekliyorduk, ne oldu? Bazen umduğumuz dağlara kar yağdı, bazen de ummadık taş baş yardı. Bazen hayat bize büyük hayal kırıklıkları yaşattı, bazen çok üzdü, bazen o üzüldüğümüz şeylerin aslında bize bambaşka kapıları açtığını gösterdi.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
PATİKA, ASFALT OLDU

Kendimizi, her şeyi onlardan daha iyi bildiğimize inandırdık. Onların geçtiği patikalardan zamanında bizim de geçtiğimizi sıklıkla tekrarlamaktan geri durmadık. Bunları söylerken, onların iyiliğini istesek de bizim geçtiğimiz patikaların şu an asfalt yollar haline geldiğini hiç hesaba katmadık. Zannettik ki kendi yaptığımız hataları onların yapmasını engellersek bizlerden daha iyi bir yaşamları olur. Oysa “bizi” şu anki “biz” haline getirenin de kendi hatalarımızdan aldığımız dersler olduğunu unuttuk.

ÇOCUKLAR BORÇLANDI

Çocuklarımızı okuttuk, meslek sahibi olmalarını sağladık, yemedik yedirdik, giymedik giydirdik de sanki bütün bunları lütfeder gibi yaptık, borçlandırdık çocuklarımızı. Bu, öyle böyle bir borç değil, biz ölene kadar ödenmekle bitmeyen bu borç, biz ölünce bile daha büyük bir demir halka gibi boyunlarında kalıyor çocuklarımızın. Bu sefer de borcumu iyi ödeyemedim diye dövünüyor o çocuklar. Suçluluk duyguları bir türlü bırakmıyor peşlerini. Üstelik biz çocuklarımıza bunları yaptıkça, onlar da büyüyüp yetişkin olduklarında aynılarını kendi çocuklarına yapıyorlar. Çünkü, bunun doğru olduğunu sanıyorlar. Bizlerin onları sahiplendiğimiz şekliyle, onlar da kendi çocuklarını sahipleniyorlar. Ve bu kısır döngü ta ki biri “Hayır, bu böyle olmamalı” diyene kadar böyle devam ediyor. O birinin çıkması da pek kolay olmuyor.

Haberin Devamı

HAYATIN EMANETLERİ

Oysa o çocuklar bizim değil, onlar bize hayatın emanetleri. Onlara iyi bakmak, onları sevip saymak, bunları yaparken de çocuklarımızı borçlandırmamak bize doğanın verdiği görev ve sorumluluklar.

Bugünkü hikâyemizde genç bir kızımız işte tam da bunları anlatıyor bize. Sevdiği delikanlı ile ailesi arasında sıkışmış kalmış. Ne sevdiğinden vazgeçebiliyor ne de babasından. Bakın Günsel bize neler yazmış:

Günsel’in hikâyesi

BABAMIN RIZASI

Selamünaleyküm hocam...

Mektubumu okur musunuz bilmiyorum ama yine de şansımı denemek istedim. Ben 27 yaşında, üniversite mezunu ama hâlâ atanamamış, evinde oturan genç bir kızım. Bekarım. 7 yıldır devam eden bir ilişkim var. Sevdiğim adamla aynı köyde doğduk, beraber büyüdük. Sonra küçük yaşlarda köyden şehre gittik. Ben okula, sevdiğim çalışmak üzere işe. Zaten bizim köyde çocuklar ilkokuldan sonra ya okumak ya da çalışmak için köyden ayrılırlar. Bizde kızları okumaya, oğlanları çalışmaya gönderirler çünkü oğlanlar çalışacak ki köydekiler aç kalmasın.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Uyku Apnesi İçin Basit Bir Yöntem (Gerçekten Çok Zekice!)
Derila Ergo
by Taboola
YOLLARIMIZ YİNE KESİŞTİ

Ben liseyi bitirene kadar bir daha birbirimizi hiç görmedik. Üniversiteye hazırlandığım yıl yollarımız yeniden kesişti. Sonra da tam 7 yıldır bir daha hiç bırakmadık birbirimizi. O küçük yaşta başladığı çalışma hayatı yüzünden okuyamamıştı. Benimse giderlerimi hâlâ ailem karşılıyordu. O bir yandan kazandığını memlekete gönderirken bir yandan da bana maddi manevi desteğini hiç eksik etmedi.

Günsel’in hikâyesi

Aramızda çok güzel bir uyum oluştu. Birlikte büyüdük, o günden sonra hayatı birlikte tanıdık, sorunlarımızı birlikte çözdük. Benim üniversiteye girdiğimi görünce, sırf aramızda bu kadar büyük bir eğitim farkı olmasın diye, o da başladı dışarıdan okumaya. Bu işi o kadar ciddiye aldı ki ben üniversiteyi bitirdikten kısa süre sonra o da liseyi bitirdi.

Haberin Devamı

Hocam sakın bunu küçümsemeyin. O hem çalışıp hem de dışarıdan lise bitirmek için o kadar emek verdi ki, size anlatamam. Okudukça çalıştığı yerler de değişti ve şimdi oldukça iyi bir işi var ve iyi para kazanıyor. Şimdi de üniversite sınavlarına hazırlanıyor. Ben ondan çok ümitliyim, bu kadarını yapan, sonrasını da mutlaka getirir. Ben üniversite mezunuyum ama hâlâ beş kuruş kazanamadım çünkü baştan da söylediğim gibi hâlâ bir yere atanamadım.

SORUNUMUZ BABAM...

İyi güzel de, sorun ne diye soracak olursanız, sorun babam. Babam benim sevdiğim adamı bir türlü sevemedi, kabullenemedi. Kaç kere eve, beni istemeye geldiler ama Nuh diyor, peygamber demiyor. O kadar inat ki, size nasıl anlatsam bilmem ki... Babam kararını vermiş, o bana layık değilmiş, ben çok daha iyilerine layıkmışım filan işte. Böyle olacağını bilseydim, üniversite filan okumazdım inanın. Okudum da ne oldu, hâlâ boş boş evde oturuyorum. Babam kafasında kurmuş bir şeyler, adamı kimse ikna edemiyor. Bense ondan vazgeçmeyeceğimi her fırsatta söylüyorum ama dinleyen kim.

Haberin Devamı

Dediğim gibi, biz aynı köydeniz hocam. Babalarımız aslında birbirini çok sever. Soyunu, sülalesini bilir. Sen üniversite okudun, senden daha aşağısına vermem kızımı deyip duruyor. Neymiş efendim, ağzından çıkmış bir kere, sözünden dönemezmiş.

AKLIM ONDA KALACAK

Ben ondan asla vazgeçmek istemiyorum, onu çok seviyorum, o da beni. Çok da iyi anlaşıyoruz. Başkasıyla evlenirsem hep aklım onda kalacak. Bunu adım gibi biliyorum. Üstelik kocaman insanlar olduk. Artık evlenmek istiyoruz. Evlenmemize de hiçbir mani yok. Kendi kararımızı alacak yaştayız. O benden üç yaş büyük. İşi gücü var, daha neyi bekleyeceğiz?

Babama çok kızıyorum. Zamanında az mı yaktı canımızı. Hele anneminkini. Kaç kere aldattı kadını. Ne çok ağlattı annemi. Annesi ağlayınca bir çocuk ne yapar hocam, ne hisseder. Biz ondan çok üzülür, çok korkardık. Kadıncağız ağladıkça ölecek sanırdık. Zamanında hepimizi çok üzdü çok... Aslında bizi büyüten de, bugünlere getiren de hep annem oldu. Biraz da annem üzülmesin diye bir adım atamıyorum, kendi yoluma gidemiyorum. Aslında annem de istiyor onunla evlenmemi ama evde annemin söz hakkı yok ki... Babam ne derse o. Hepimiz ona boyun eğmek zorundayız . Nedense? Kadıncağız babamın korkusundan, bana git evlen diyemiyor ama bir yandan da halime üzülüyor. Bunu görüyorum.

ENGELLERİ AŞAMIYORUM

Sevdiğim adam derseniz perişan. Ailesine de sürekli mahcup oluyor. Daha kaç kere göndersin ailesini. Yani hocam, ne yapacağımı şaşırdım. Öyle bir çıkmazdayım ki, sormayın gitsin. Ne yapacağıma bir türlü karar veremiyorum. Aslında ne istediğimi biliyorum da, önümdeki dağ gibi engelleri bir türlü aşamıyorum. Babamın ahını alır mıyım, üzülür de hasta filan olursa sebebi ben mi olurum diye kendi kendimi yiyip duruyorum.

Bu benim hayatım değil mi hocam? Ben mutsuz olursam babam bunun vebalini nasıl alacak? Ne olur bana yardım edin. Bir şey söyleyin. Lütfen... Çok ihtiyacım var sizin sesinize. Sizi çok seviyorum hocam.

Saygılarımla...

Günsel.

SEVGİLİ OKUYUCULARIMA

Bu mektubu Batılı birine okutsanız, Günsel’in ne dediğini, bunu neden sorun ettiğini, madem seviyor ve evlenmekte kararlı, bu kararı neden hemen hayata geçirmediğini bir türlü anlayamaz. Bunlar bizim ülkemizin örfleri, adetleri, gelenekleri, yabancılar bizi anlamaz ki... Yani bunlar artık evrensel doğrular değil, eski zamanların doğruları bunlar. Bazı geleneklerimizi, örflerimizi, adetlerimizi çok sevsem de insanımızı, çoğunlukla da kızlarımızı, kadınlarımızı yok sayan bu gelenekler hepimizi çok üzüyor. Bunlar ne evrensel doğrulara ne de insan haklarına uyuyor. Eski zamanının doğrularıyla yaşamaya direniyoruz sanki. Eskiye göre epeyce ilerlesek de daha gidilecek ne çok yol var değil mi değerli okuyucularım. İşte bunlar bizim bilinçdışımıza çivi gibi çakılmış. Aradan yüzlerce yıl geçse de biz babamızın önüne geçemiyoruz. Geçenler de içlerine ilk günden oturan taşları ömür boyu içlerinde taşımak zorunda kalıyorlar.

Bence yazık bize... Sizce de yazık değil mi?

KIZININ SAHİBİ SANIYOR

Şimdi Günsel’in babasına sorsak neden böyle yapıyorsun diye, bize ne diyeceğini de biliyoruz değil mi? Özetle ben kızımın mutluluğunu istiyorum diyecek. Neden, çünkü hâlâ o baba kendini kızının sahibi sanıyor, öyle hissediyor. Bir canın sahibi bizler olabilir miyiz? Bizler çocuklarımıza sahip çıkalım ama yine de onların asıl sahibi biz olmadığımızı da hiç unutmayalım. Hani, “Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayalım, hiç ölmeyecekmiş gibi çalışalım” diye ünlü bir söz var ya, işte biz de çocuklarımıza hem bize aitlermiş gibi çocukken sahip çıkalım hem de onlar bizden apayrı varlıklarmış gibi onlara ve onların haklarına, kararlarına saygı duyalım. Saygı, bütün ilişkilerin temelidir. Sevdiğimize de, sevmediğimize de, yakınımıza da uzağımıza da saygı gösterelim.

Evrene, bu evrende var olan canlı cansız her şeye, en çok da birbirimize saygı duyalım. İnanın bana hayat bizden en çok da bunu istiyor.

GÜNSEL’İN BABASINA

Günsel’in sevgili babası,

Sözüm Günsel’e değil, sözüm sana.

Bak, ne güzel, kızını büyütmüş, okutmuş, henüz atanamasa da bir meslek sahibi olmasını sağlamışsın. İmkânların el verdiğince çocuklarına bunları yapmak senin baba olarak en önemli sorumluluğun zaten. Yani kızını bu anlamda borçlu hissettirme. O da çocuk sahibi olduğunda senin yaptıklarının umarım çok daha iyisini kendi çocuklarına yapacak. Bunlar bizim ana baba olarak görevimiz zaten. Madem onları dünyaya getirdik, elimizden geleni yapmak biz anne babaların boynunun borcu.

Eminim sen de kızının hem mutlu hem de başarılı olmasını, onunla her zaman gurur duymayı istiyorsun. Ancak kızının kiminle mutlu olacağını bilemezsin. Bunu ne sen bilebilirsin ne de o ama bu hayat onun hayatı. Bırak da kaderini kendi yazsın. O artık büyümüş, meslek sahibi bir yetişkin olmuş, kendi sorumluluğunu kendi alsın, hayatıyla ilgili en önemli kararı kendi versin.

‘Kızını ona değil de bak şuna verdi, bilmem kim aldı adamın kızını, bak adam sözünden dönmedi’ filan gibi küçük hesaplar yapma. Hayat öyle küçük hesapları sevmez. Sonra bunun altından kalkamazsın. Kızını düşünmüyorsan kendini düşün. Böyle büyük bir vebali boynuna yükleme. Kızın mutsuz olursa bunun tüm sorumluluğu senin olacak. Kızın hâlâ seni sayıyor, kararlarını önemsiyor ama kızının mutsuzluğunun karşısında boynun kıldan ince olur da başını yerden kaldıramazsın. Sonra demedi deme.

Kızının o evi bırakıp gitmek için her şeyi tamam, eksik olan senin rızan. O hem babasını hem de annesini üzmekten korkuyor. Vicdanı sızlıyor. Sana rağmen bir karar almaya içi razı olmuyor. Biliyor ki o rızayı almadan giderse bir yanı yarım kalacak. Bütün bunları yani babaya, ataya saygı göstermeyi, boyun eğmeyi sen öğretmişsin ona. Eminim zamanında senin baban da sana öğretti bunları. Kim bilir sen de bunun acısını hayatın içinde nasıl ödedin. Geçmişin intikamını kızından alma. Bırak onlar artık geçmişte kalsın. Senin yaşadıklarını çocukların yaşamasın. Ecel gelip çattığında korkarak değil, gülümseyerek git öbür tarafa.

Hayat ağlatanları değil, gülümsetenleri sever.

Gönül yıkanları değil, gönül yapanları sever.

Umarım Günsel bu mektubu sana okutur. Tabii ki senin kızının adı Günsel değil, bu sadece bir rumuz. Sen kızının adını unutmadın değil mi?

Saygılarımla sevgili baba...

İKİ SÖZ DE GÜNSEL’E

Sevgili Günsel...

Ne kadar üzüldüğünü ve kendini köşeye sıkışmış hissettiğini çok iyi anlatmışsın. Ancak dikkat et, korkmak, boyun eğmek, annen gibi senin de kaderin olmuş. Geleceğine karar vermek unutma ki başkalarının değil, senin hakkın. Bu işi barış yoluyla halletmek istediğinin farkındayım, iyi de yapmışsın ama hayatımızla ilgili kararlar, günahıyla, sevabıyla, her zaman bize ait olmalı.

Kararlıyım desen de kararlı davranmıyorsun gibi geldi bana. Bu kararsızlık sadece babandan korktuğun için mi yoksa sevdiğin adamla ilgili tereddütlerin mi var, iyi düşün. Kararsızlık iki tarafı da yorar ve yıpratır, ilişkileri bozar ama kararlılık çoğu zaman sorunları daha kolay sonuçlandırır.

Babanın evinde öğrendiklerini, bilinçdışına yazılanları hayatın içinde de uygulamaya devam edersen hayat seni çok ezer. İster sevdiğinle evlen, ister başkasıyla, sen kendini ezdirmeye hazırsan, seni ezen çok olur. Üstelik sadece evliliğinde de değil. Sen kendine sahip çıkmazsan işte, arkadaş ortamında ya da toplum içinde karşına geçen herkes senin sahibinmiş gibi davranır. Sonra bir bakmışsın onlar kendileri olarak varken, sen onların uydusu olup çıkmışsın. Şimdi artık yenilenme ve gelişme zamanı. Sen değişirsen dünya değişir, sakın unutma.

Babana buradan seslenerek sana yardımcı olmaya çalıştım. Umarım siz muradınıza ererken biz de kerevetine çıkarız.

Sevgiler.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz.

Haftaya ülkemiz insanlarından birinin daha hikâyesinde görüşmek, ülkemiz insanlarının iç dünyalarını yakından tanımak üzere hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Gonca’nın mektubu
#Gonca#Mektup#Aile
Mart 26, 2022 06:298dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Her hafta sizlere ülkemizdeki insanlarımızın, özellikle de kadınların kapalı kapılar ardında yaşadıkları acıları ve sorunları içeren konulardan bir örnek sunmaya çalışıyorum.
Bunların pek çoğu toplumda konuşulmayan, tartışılmayan, toplumda tabu sayılan konular. İnsanlar aile içinde yaşananları anlatmaya utanıyor, çekiniyor. Bunu aileye ihanet gibi algılıyor. Ailesini başkalarına kötülediğini, vefasız davrandığını düşünerek kendini suçlu hissediyor ya da anlatırsa geleceğinin olumsuz etkilenmesinden korkabiliyor. Bu nedenle çoğu zaman en yakınına bile anlatamıyor.

ACI BİR MİRAS KALIYOR

Bizim kültürümüzde “Kol kırılır yen içinde kalır” ama bunları ifade edemedikçe sorunlar yok olmadığı gibi tam aksine insanların içinde daha büyük yaralar açıyor; hayatlarını, kararlarını ve kaderlerini etkilemeye devam ediyor. İş bununla da bitmiyor, bu âdet ve alışkanlıklar gelecek kuşaklara da acı bir miras olarak aktarılıyor.

BİR DE ‘FARK ETMEDEN’

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Kadın ve erkek arasındaki ayrımcılığı ne kadar eleştirsek de beynimizin içine yıllardır işlenmiş kodlardan hepimiz nasibimizi alıyoruz. Bunu da en iyi günlük hayatta kullandığımız dil ve davranışlarımız gözler önüne seriyor. Her ne kadar bu konuda eskiye göre çok yol alsak da daha gidilecek çok yolumuz var. Örneğin, ailelerde kız ve erkek çocuklara yapılan farklı muameleler biz hiç fark etmeden devam ediyor. Fark etmeden diyorum çünkü bunu yapan aileler eşitsizliği o kadar kanıksamışlar ki aslında çocuklarına eşit davrandıklarını düşünüyor ve buna sonuna kadar da inanıyorlar. Ancak bilinçdışımıza yazılanlar öyle kolay unutulmaz, kaybolmaz ve biz fark etmesek de varlığını sürdürür. Bu da bizim davranışlarımızı etkiler.

Şimdi kızlarına ve oğullarına eşit davrandığını düşünen bir ailenin kızından gelen mektubu hep birlikte okuyalım.

GRİ OLMAK ACI VERİYOR

Merhabalar Gülseren Hanım...

Şu anda bu mektubu her zaman olduğu gibi arabamı tenha bir köşeye çekip orada yazıyorum. Arabam benim sığınağım, kendimi özgür hissedebildiğim tek yer, hatta evim oldu. Sadece burada rahat rahat ağlayabiliyor ve bu mektubu da işte böyle ağlayarak yazıyorum. Siz kim bilir ne dertler dinlediniz, içinizden “Bu da dert mi?” diye düşünebilirsiniz belki ama ben yine de size yazmak, kimseye anlatamadıklarımı size anlatmak istiyorum.

Gonca’nın mektubu

‘BEN DE SİZİN GİBİYİM’

Haberin Devamı

23 yaşındayım. Hayatım büyük acılarla, dertlerle geçmedi ama küçüklüğümden beri beni bitiren bir sorunum var. Ben yaşadığım evde eşitlik ve adalet isteyen bir kız çocuğuyum. Bu kısacık cümle bile ne çok şey anlatıyor aslında. Keşke erkek olarak doğsaydım dediğim bir noktadayım ve artık çok yorgunum. Abilerim ve erkek kardeşlerimin arasında büyüdüm. Sürekli kendimi kanıtlamam gerekti. “Ben de sizin yaptığınız her şeyi yapabilirim, ben de sizin kadar güçlüyüm, kırılgan değilim, korunmaya muhtaç değilim, siz neyseniz ben de oyum, benim de sizin gibi haklarım var, bi tek bana ayıp değil, bi tek bana günah değil, ben de sizin kadar değerliyim” diye haykırarak yaşadım.

Haberin Devamı
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
by Taboola
Biliyorum, hemcinslerimin çoğu benden çok daha zor ve acı yollardan geçti ama arafta olmak, gri olmak kadar insana acı veren başka bir şey yok.

ANNEM RUHUNU ÖLDÜRMÜŞ

İki yıldır süren ilişkimi bugün bitirdim ve nişanlımdan ayrıldım. İçim çok acıyor. Aldatıldığımı öğrenince önce buna inanmak istemedim. Hani beni çok seviyor, hep hayranlık duyuyordu? Bu acıyı, bu vefasızlığı annemle paylaşmak gibi bir yanılgıya düştüm. Bana ne dedi biliyor musunuz; “Sen genç kıza yakışır şeyler yapmıyorsun. Kadın dediğin evde iş yapar, yemek öğrenmeye heves eder. Sende bunların hiçbiri yok. O kendine öyle bir kız bulmuştur.”

İşte böyle dedi annem. Çok ağrıma gitti. Oysa annem de hayattan az çekmemiş, hep ezilmiş, hep hakkı yenmiş, önceliği hep babama vermek zorunda kalmış ama yine de olaylara kadın gözüyle değil, erkek gözüyle bakıp öyle değerlendiriyor. Bana kalırsa annem ruhunu çoktan öldürmüş, şimdi de benimkini öldürmeye çalışıyor. Bir insan bunu hem kendine hem de kızına nasıl yapar hocam? Bunlar benim çok gücüme gidiyor.

Haberin Devamı

Oysa ben çocukluğumdan beri hep hayırlı bir evlat olmaya çalıştım. Adıma leke sürdürmedim, aileme laf getirmedim, erkek arkadaşımla bile aileme laf gelmesin diye hemen nişanlandım ama ne yaptıysam olmadı. Ama artık yoruldum. Sevgiyi hak etmek için sürekli bedel ödemek istemiyorum.

‘BABAM PASİF BİR ADAM’

Kader motifi diyorsunuz ya, bu kavram çok ilgimi çekiyor. Hatta geçenlerde annem “Hem babana kızıp hem de baban gibi koca istediğinin farkında mısın?” dedi. Haklı galiba. Babam çok pasif bir adam. Bugüne kadar biz çocuklar onun ne sevgisini ne de ilgisini gördük. Bizi dövmedi ama bir kere bile de sarılmadı, sanki dokunmaya korktu bize. İşten eve gelir, yemeğini yer ve hemen kahveye gider, sonra da gelip yatar. Hayatı böyle bir rutinden ibaret.

Gonca’nın mektubu

Akşam yemekte anneme bir gün bile “Eline sağlık” dediğini hiç duymadık. Bazı hitapları vardır ki insanın kanına dokunur. Her birimize, başta annem olmak üzere çeşitli adlar takar. Sonra da bu durum evde şaka olarak algılanır. Madem şaka yapmayı biliyorsun, bir gün de güzel bir şaka yap da kanımızı dondurmak yerine kanımızı kaynat.

Haberin Devamı

‘ANNEM ONDAN MEMNUN’

Annemse onun için hiç itiraz etmeden her şeyi yapar, evin temizliğini, yemeğini, alışverişini, geçimini, her şeyi. Babamın onu sevdiğini söyler ama nedense bu sevgiyi biz hiç görmeyiz. Bugüne kadar anneme ne güzel bir söz söylediğini, ne bir iltifat ettiğini, ne hediye aldığını ya da doğum gününü hatırladığını hiç görmedik. Ama annem yine de babamın ona çok değer verdiğini, dövmediğini, sövmediğini söylüyor. Yani kocasından memnun.

‘O BENİM İLK SEVGİLİMDİ’

Bunları yazdıkça, siz sanki karşımdasınız ve ben bunları sizin gözlerinizin içine bakarak anlatıyorum gibi geldi bana ve gözlerim iyice açıldı. Demek ben hep kızdığım babam gibi biriyle nişanlandım. O benim ilk sevgilimdi. Annesini kaybetmiş, kendine bir düzen kuramamış, mahzun biriydi. Saygılıydı, olgundu. Ben de ona her konuda destek olmaya çalışıyordum. Hiçbir şeye ‘of’ demeden onunla olmaktan mutluydum. Hiçbir şeye takılmadım, hepsini beraber çalışır, yaparız dedim, hiçbir şey istemedim ondan. Bana saygı duyan, sevgisini ona yapacağım hizmetlerden ibaret görmeyen biri vardı hayalimde. Onun tam da böyle biri olduğuna çok inanmıştım. Meğer ne kadar yanılmışım.

Geçenlerde bir yazıda “Eskinin doğru diye yürüdüğümüz patikaları, şimdi asfalt oldu. Her şeyde olduğu gibi zamanla toplumun doğruları da değişir” diye yazmıştınız. Onu okurken gözlerim dolmuştu çünkü ben hâlâ o patikalardaki eskimiş doğrularla boğuşmak zorunda kalıyorum. Sadece ben mi? Eminim dünyada pek çok genç eskimiş doğruların kurbanı oluyor. Annem bile onlardan biri değil mi?

Eskimiş, küf kokan doğrular peşimizi hiç mi bırakmayacak? Kendimi yine çok değersiz hissettiriyorlar bana ama görüyorum ki annem haklı. Ben de tıpkı onun gibi küçüklüğümden beri öğrendiklerimi yapmışım nişanlıma. Sevilmek için masaya hep fazladan bir şeyler koymam gerekmiş. Ve nişanlıma hep ben vermişim, ihtiyaç duyduğu her an maddi manevi yanında olmuşum. O bana ne verdi diye sormak hiç aklıma gelmemiş. Yine annem gibi içimden hep “O beni seviyor, bana değer veriyor” demişim. Sizin kader motifi dediğiniz şey de tam olarak bu galiba.

DÜNYA NASIL ANLAYACAK

Şimdi düşünüyorum da, nişanlım meğer babama ne kadar benziyormuş, ben de anneme. Hep fedakârlık yapan, ödün veren, sevilmek için çırpınan biz kızlar mı olacağız? Bizi olduğumuz gibi sevecek, anlayacak, saygı gösterecek ve bize eşit davranacak birileri olmayacak mı? Dünya biz kızları, kadınları ne zaman özgür kılacak, haklarımızı bize ne zaman teslim edecek?

Bu yazdıklarımı belki de hiç okumayacaksınız ama canınız sağ olsun. Okumasanız da ben sanki sizinle karşılıklı konuşmuş gibi hissediyorum kendimi. Beni dinlediğiniz ve anladığınız için teşekkür ederim. Hayali bile olsa biri tarafından anlaşılmak çok güzel.

En derin saygılarım ve en içten sevgilerimle...

Gonca

KENDİN OLMAKTAN VAZGEÇMEK

Hayatı boyunca erkeklerin yapabileceği her şeyi kendisinin de yapabildiğini kanıtlamak zorunda kalan ve sonunda isyan eden bir genç kızımızdan geliyor bu mektup. Sevgili Gonca, kadın-erkek arasında çağlar boyunca süregelen ve maalesef günümüzde de yarı açık, yarı gizli varlığını devam ettiren eşitsizliği, adaletsizliği hem kendisi hem annesi üzerinden ne güzel anlatmış. Annesinden hiçbir zaman yükselmeyen “Ben de değerliyim! Ben de varım!” haykırışlarını adeta onun yerine sahiplenip haykırmış. Kendi içine baktığında, o çok kızdığı annesine çok benzeyen birini gördükçe de öfkesi giderek artmış.

Gonca’nın mektubu

DOĞUŞTAN MAĞDUR MU

Öyle ki, mektubu okurken “Ülkemizde dünyaya gelen bütün kızlar doğuştan mağdur mu?” sorusu akla geliyor. Ayrıca “Acaba kadınlar eşitliği sağlayabilmek için kadın olmaktan vazgeçip erkeklere mi benzemeye çalışıyorlar?” diye de düşünüyor insan. “Madem sen beni görmüyorsun, madem ben kendim olarak var olamıyorum, o zaman ben de sana benzer, senin gibi olurum” mu diyor?

BU DÜNYAYA ADALET KADINLARDAN GELECEK

Sevgili kadınlar...

Bizler yine kadın gibi akıllı, akıllı olduğu kadar duygulu, kırılgan, ince fikirli, yaratıcı, sevgili, şefkatli, merhametli ve çalışkan insanlar olarak kalmaya devam edelim. Ancak bir yandan da haklarımıza sahip çıkmayı, kendimiz için istediğimiz adaleti, eşitliği bizim yerimize kimsenin kuramayacağını hiç unutmayalım. Kadınlar olarak erkeklerle eşit sayılabilmek için onlara benzemek zorunda olmadığımızı aklımızdan çıkarmayalım. Sevilmek uğruna masaya fazladan bir şeyler koymamızın gerekmediğini en iyi kendimize anlattığımız gün kurulacak çok özlediğimiz o eşitlik, o adalet. Gördüğümüzü değil, bize gösterilmeyeni biz gösterelim kendimize. O saygıyı, o önemi, o değeri biz başlayalım kendimize vermeye.

Gonca’nın mektubu
Kurmak istediğimiz eşitliği ve adaleti de tam da bize özgü “kadın gibi” yapalım. Erkekleri de alalım o eşitlik ve adaletin içine. Onların da farklı açılardan ayrımcılığa maruz kaldığını unutmayalım, üzerlerinde oluşan baskıyı görmezden gelmeyelim. Bu dünyaya adalet kadınlardan gelecek; çünkü onlar hem kendi haklarını savunacak kadar güçlü hem de o adaletin içine herkesi alacak kadar sevgi dolu, duygulu...

DOĞRU YOLDASIN GONCA

Sevgili Gonca,

Çok acı çeksen de doğru yoldasın. Acı çekilmeden yepyeni bir şeyler öyle kolay keşfedilemiyor. Sen gerçeği zamanında görmüş, kader motifinin peşine düşmüşsün. Merak etme, gördüğün o gerçekler bir süre sonra çektiğin bu acıları unutturacak sana. Kader motifini öyle net görmüş, öyle güzel anlatmışsın ki inan bana sen bu kaderi değiştireceksin. Araftan ve gri olmaktan çıkacak, tıpkı kelebeğin kozasından çıktığı gibi hayallerinin peşinde koşacaksın. Yeter ki vazgeçme.

Sevgilerimle.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektuplarınızı drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz.

Haftaya ülkemiz insanlarından birinin daha hikâyesinde görüşmek, ülkemiz insanlarının iç dünyalarını yakından tanımak üzere hoşça kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Ani ve sırasız kayıplar
#ÖZGE#Mektup#Aile
Nisan 02, 2022 06:2910dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım... Bizler ailelerimize çok bağlı, çok düşkün, sevecen ve duygusal insanlarız.
1. Özellikle ani ve sırasız ölümlerden çok etkileniyor, bu kayıpların ruhumuzda açtığı yaraları bazen mezara kadar götürmekle de kalmıyor, gelecek kuşaklara aktarıyoruz. Son yapılan araştırmalar yaşadığımız ani ve derin travmaların, sanki zihinlerde çözüm bulmak ister gibi kuşaktan kuşağa aktarıldığını gösteriyor.

Bizleri mutlu eden, sevince boğan duygular nasıl ki hayatın doğal bir parçasıysa üzen, kedere boğan duygular da hayatın doğal bir parçası aslında ama elbette bizler sevince, neşeye kucak açıp onu kabullendiğimiz gibi acıları kolayca kabul edemiyoruz. Öte yandan acı veren bir anıya, duyguya direndiğimiz zaman, acının süresini uzatırız. Acı çok büyük olduğunda insanlar ondan kaçmaya çalışır. Tutulmayan, konuşulmayan, paylaşılmayan, zihinlerimizde çözülmeyen yaslar ve kayıplar da karşımıza bambaşka sorunlar olarak çıkar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Aslında Özge bana bundan birkaç yıl önce çok farklı bir şikâyetle gelmişti, henüz yeni genç kız olduğu günlerden kalma, kavuşamadığı bir sevdiğini düşünüyor, pişmanlığın kollarına bırakıyordu kendini. Ama bakın bu şikâyetin altından neler çıktı. Biz psikiyatristler bize söylenenden çok altındaki asıl sorunu görmeye çalışırız.

Ani ve sırasız kayıplar

2. EKSİK AİLELER

* Özge o gün şöyle başlamıştı söze:

- Ben sanki bir boşluktayım doktor hanım, hani astronotlar yerçekimi olmayınca boşlukta hareket ediyorlar ya, ben de sanki öyleyim. Ayağım bir türlü yere değmiyor. Evlendiğim günden beri bir türlü mutlu olamıyor, çok özlediğim huzuru bir türlü bulamıyorum. Kafama öyle şeyler takıldı ki bunlar peşimi bir türlü bırakmıyor.

* Nasıl bir takıntı Özge?

- Benim evliliğim biraz aceleyle oldu. O ara beni istemeye gelenlere hemen peki dedim ama evlenmek istediğim başka biri vardı, sevgili değildik benimle evlenmeyi istediğini söylemiş aracıya, ben de zamanı gelince neden olmasın demiştim. Bizim oralarda kendisinden büyük ablası olan kız evlenemez, yani sırasını bekler. Ben de sıramı bekliyordum. Bu gelenlere önce evet dedim ama sonra pişman oldum. Nişanı bozmak istedim, bu sefer de annem çok ağlayınca, abimden sonra bir de ben annemi üzmemek için çaresiz kabul ettim. Şimdi aslında iyi anlaşan bir çiftiz fakat ben diğer bahsettiğim kişiyi kafamdan atamıyorum. Ona âşık filan da değildim, şimdi de değilim ama kafama takıldı, bir türlü çıkmıyor aklımdan, atamıyorum. Böyle yaptığım için de çok üzülüyorum çünkü eşim bunları hiç hak etmiyor. O çok iyi bir insan.

Haberin Devamı

YÜKÜN NE KADARI BİZİM

* Abimden sonra dedin, ne oldu abine? Biraz bana geçmişten, çocukluğundan bahsetsene.

- Doğuda bir köyde doğup büyümüş, her günü bir önceki günden yorgun geçmiş biriyim ben. Tam 14 yıl babamın ailesiyle hep birlikte, çok kalabalık bir evde yaşadıktan sonra nihayet kendi evimize çıkabildik. Babam küçüklüğümüzden beri hep büyük şehirlerde, yurtiçinde yurtdışında çalışırdı. Bilmiyorum biz o zamanlar küçüktük diye mi yoksa aile kalabalık diye mi yokluğunu pek hissetmezdik. Ne zamanki o evden ayrıldık, babam yine bizden uzak çalışmaya devam etti ama bu sefer onun yokluğunu hepimiz iliklerimize kadar hissettik. Çünkü o da gidince bütün iş yükü annem ve bizlere kaldı. Bakmayın bize diyorum ama aslında anneme kaldı.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
* Biz kadınlar, dünyanın yükünü bu zamana kadar hep omuzlarımızda taşıdık, hâlâ taşımaya devam ediyoruz. Merak ediyorum bu yükün ne kadarı bizim seçimimiz, ne kadarını hayatın kendisi yüklüyor sırtımıza?

- Annem hem ev işi hem hayvanlarla ilgilenme hem 4 çocuğa bakma derken nefes alacak dahi vakti yoktu. Biz kışın zaten okuldaydık yazın bağ bahçede ona yardım ederdik. Ortaokul bitince biz kızları daha fazla okutmayacaklarını ikimiz de biliyorduk çünkü bizim köyde kızlar ortadan sonra okutulmazdı. Ablam çok üzüldü, çok ağladı ama hepsi boş. Kural bu. Ben onu gördüğüm için ağlayamadım bile ama abim devam etti okumaya. Lise bitince üniversiteyi kazandı ve gitti. Biz de arkasından bakakaldık. Sonra kendimizi işe verdik. Yapılacak öyle çok iş vardır ki köylerde, hayvanlardı, evdi, ahırdı, bağdı bahçeydi, o yaşta iki çocuğun yapamayacağı ne varsa yaptık. O evde bizi seven var mıydı, önemli, değerli miydik, bunlar aklımıza bile gelmedi. O zaman ben 15-16 yaşlarındaydım. Tek hayalim neydi biliyor musunuz, sabahları sekize kadar uyuyabilmek...

Ani ve sırasız kayıplar
TEK UMUDUMUZ ABİMDİ

Haberin Devamı

- Hemen kendi çocukluğuma gidiyor aklım. Ben okula gidebilen “şanslı” kızlardandım. Özge gibi fiziksel bir yüküm olmamasına rağmen, bizim de okul sabah 8.30’da başlardı ve o ara tek hayalim sabah 9.00’da başlayan bir okula gitmekti. Ah çocukluk ah... Sabah uykularının bile tadı başkaydı o zamanlar.

* Kaçta kalkardınız Özge?

- Sabah ezanı okunurken biz dışarıda olurduk. Hiç unutmam o ezan seslerini. Bana hep çocukluğumdaki mutsuzluğumu hatırlatır. O zaman tek umudumuz abimin okulu bitirip meslek sahibi olmasıydı. Hepimiz el ele vermiş onun için çalışıyorduk sanki. O okulu bitirsin, biz kurtaramadık, bari o kendini kurtarsın, o zaman babam da çalışmak zorunda kalmasın, biz yeniden bir araya gelip aile olalım. Hep buna dua ederdik. O bizim okuyan abimiz, gururumuzdu. Abim son senesini okurken ablam evlendi. Abim de geldi düğüne. Ablam gidince evde annemle ben kaldım. Babam her zamanki gibi ayda yılda bir geliyordu eve. İkimiz bütün işlerle başa çıkabilmek için adeta didiniyoruz. Derken abim okulu bitirdi. Tabii hep birlikte bayram ettik. Memlekete gelmek üzere yola çıktı ama gelemedi doktor hanım. Bindiği otobüs kaza yaptı ve onca yolcu arasından bir tek abim öldü.

Haberin Devamı

SEVİNÇ EKSİK, GÜLME YARIM

- Ne büyük bir travma, ne acımasız bir son. Abi aslında sadece kendi gitmemiş, bütün ailenin umutlarını, hayallerini de alıp götürmüş. Böyle ani ve hiç beklenmeyen kayıplar aileleri derinden yaralar. Acısı hiç unutulmaz ve kuşaklar boyu acının gölgesi tüm ailenin üzerine düşmeye devam eder.

* İnsanın ailesinden, canından, kanından birini kaybetmesi çok zordur. Sizin için de kim bilir ne acı, ne zor olmuştur.

- Zor mu, sanki bedenimizden bir şeyler koptu, onu bir daha hiç bulamadık. Bir şeyler hep eksik olur mu? Hep eksik... Ondan sonraki mutluluklar eksik, sevinçler eksik, gülmeler yarım... Bir türlü o eksikliği giderip bir daha tamamlanamadık.

* Aranızda ne konuştunuz abinden sonra, ne dediniz, o acıyı nasıl yaşadınız Özge?

- Konuşamadık doktor hanım, ne teselli edebildik birbirimizi ne abimi konuşabildik. Sanki bizim yüzümüzden öldü, biz sebep olduk sandık.

* Neden öyle düşündünüz?

- E, tabii ya... Biz onu acele ettirmeseydik belki o otobüse binmeyecekti, belki hemen gelmeyecekti, yani belki de ölmeyecekti abim.

‘O ÖLDÜ, BİZ YAŞIYORUZ’

- Hep böyle olur... Gidenin arkasından içimiz cayır cayır yanarken bir yandan da suçluluk duyguları kaplar içimizi. Zihnimiz bu şekilde dile getirmez belki ama kalbimizin derinlerinde “O öldü, biz yaşıyoruz” cümlesi yankılanır durur. Hep bir eksik, bir hata ararız kendimizde. Uzunca bir süre içimizden “keşke”ler, “yapsaydım-yapmasaydım”lar, “söyleseydim-söylemeseydim”ler, “çağırsaydım-çağırmasaydım”lar bir türlü çıkmaz.

* Nereden bilecektiniz böyle olacağını? Yarınların ne getireceğini hiç birimiz bilemeyiz ki... Abin o evin umuduymuş, gözdesiymiş. Size kalsa o hep yaşasın isterdiniz.

Ama biz sadece, keşke çağırmasaydık dedik. İçimizdeki yangını ne yapsak söndüremedik. Acımızı paylaşamadık. Herkes kendi başını duvarlara vurdu. Abimden bir süre sonra, daha biz kendimize gelemeden, yasımızı tutamadan bu sefer de büyük bir maddi sıkıntıya düştük. Daha doğrusu babamı dolandırdılar. Derken işte o arada ben evlendim.

* Mutluluk sana yabancı gelmiş diyorum içimden, onu bozacak bir bahane bulmuş zihnin.

BEN EŞİMİ HAK ETMİYORUM

* Eşin nasıl biri?

- İyi bir insan o. Ben onu hak etmiyorum. Beni hem sever hem de sayar.

* Sen nasıl birisin?

- Abim ölünce bir suskunluk geldi bana. Kime, ne anlatacağım ki... Giden gitmiş, gelmez geri. Biraz da bu karanlıktan çıkmak için mi evlendim acaba?

* Bana da öyle geldi. Acı veren bir anıya, duyguya direndiğimiz zaman, acının ve yasın süresini uzatırız. Acı büyükmüş, taşıyamamış ve ondan kaçmak istemişsin.

- Ama kaçamadım.

TAŞINABİLİR BİR ACI

* Onun yerine daha kabul edilebilir, daha kolay taşınabilir başka bir acı bulmuşsun. Pek de tanımadığın, âşık olmadığın birini takmışsın kafana. Acının yerine biraz mutlu olabilme hayalleri kurarak koyu karanlıkta kalan zihnine bir ışık sızsın istemişsin.

- Bunu ben kendim, isteyerek mi yapmışım yani?

* Hayır, biz bunu istesek de yapamayız. Bizim yerimize, bizi tehlikeden koruyabilmek için bilinçdışımız yapar bunu.

Bir süre ne dediğimi anlamak ister gibi düşünüyor.

- O adamı istediğimden filan değil yani.

MUTLULUĞA YABANCI

* Mutsuzluğuna, eksikliğine, tamamlanamamışlığına bir kulp takmak için gelmiş o takıntı. Neden mutsuzum, neden hep boşluktayım, eksiğim sorusuna cevap olmuş. Çünkü yanlış karar vermişim, diğeriyle evlensem daha mutlu olurdum diyor zihnin.

- Evet, aynen öyle diyor.

* Halbuki kocandan memnunsun. İzin versen belki de mutlu bir kadın olacaksın.

- İzin mi versem? Ben mi izin vermiyorum?

* Mutluluk sana pek tanıdık değil Özge. Yabancı bir duygu. Zihnin alışkın olduğu duyguya doğru çekiyor seni. Üstelik sen hâlâ abinin yasını tutamamışsın. Onun kaybını kabullenememişsin. Hâlâ onun ölümünden kendini suçluyorsun. Doğru mu?

- Bilmem... Kafaya bunu takalı beri eskisi kadar abimi düşünmüyorum.

HEP BİR BOŞLUK VAR

* Bir an duruyor. Bir şey keşfetti. Gerçeği gördü.

- Kafam çok dolu çünkü. Öbür adama takılı kalmaktan abime yer kalmadı. Sadece arada bir annemler geliyor aklıma. Onlar hâlâ çok acı çekiyor. Abimden sonra perişan oldular. Eskiden aklım hep onlara gider, çok üzülürdüm.

* Ya şimdi?

- Şimdi sadece annemi dinlemeyip nişanı atmadığıma üzülüyorum. Ama yine de hep bir boşluk var içimde. Neden kıymet bilmiyorum, neden bu boşluğu içimden atamıyorum. Abim vefat ettikten sonra içimde başlayan o yarımlık hissi, düşünmediğim bir evlilikle birlikte sürekli büyüdü. Bunu düşünmek istemiyorum, ben eşimden memnunum ama o gitmiyor kafamdan. Beni bana düşman etti bu düşünce.

BUNUN ADI: SADAKAT BAĞI

* Özgecim, yaşanmayı bekleyen ve sen hakkını vermedikçe seni terk etmeyecek olan bir yas var, hüzün var içinde. Bir de arkanda bıraktığın ailen var. Özellikle bizim ülkenin çocukları, sadece kendi acısıyla yetinmez, ailesinin acısını da bilinçsizce üstlenmek ister.

- Ben de o zamanlar çok istedim bunu. Anneme babama kıyamazdım.

* Biz buna sadakat bağı deriz. İstiyoruz ki, tüm acılar bize gelsin, sevdiğimizin acısını pipetle çeker gibi içimize çekelim ve onlar mutlu olsunlar. Oysa bunu başarmaya ne evlatların gücü yeter ne de bunu yapmak anne babaların acılarını azaltır. Acımızı gerçekten paylaşsak, konuşsak, birlikte ağlasak, yas tutsak çok daha çabuk kabuk bağlar yaralarımız. Genel kanının aksine, zayıflık bir duyguyu yaşamak değildir, yaşayamamak, acıyı bastırmak, yok saymaktır.

- Çok değişik şeyler söylediniz ama doğru galiba. Ablam, annemlerle aynı şehirde yaşıyor. Kocasını, çocuklarını çok ihmal etti. Her gün bizim eve gidiyor. Onların işlerini yapıyor.

* Annen baban ne yapıyor?

- İkisi de bu gidişle kötürüm olacak. Oturdukları yerden kalkmıyorlar.

İŞTE DOKTORUN MUTLULUĞU

O gün Özge ile bu konuda daha pek çok şey konuştuk. Ablasının onlara iyilik yapayım derken çekilen yası nasıl uzattığını, kendisinin bu acıyı örtmek için bu takıntıyı nasıl geliştirdiğini, mutluluğu bir türlü kendine yakıştıramadığını, böyle giderse bu acının kuşaktan kuşağa geçeceğini, adeta bir aile mirası haline geleceğini anlattım ona.

ÖZGE PES ETMEMİŞ

Büyük acılardan sonra çoğumuz yaparız bunu. Kalbimizi acıtan, ciğerimizi yakan olayları, kaybettiğimiz insanları düşünmemek için hemen en yakınımızdaki daha hafif bir olaya, duyguya, insana tutunuruz. İçten içe asıl acımızın bizi yıkıp geçeceğinden korkarız. Acıyla sızlayan kalbimizi söküp atamayacağımıza göre biz de onu daha az sızlatacak olana sarılırız can havliyle... Bu acıyı hep birlikte toplanıp tekrar konuşmalarını, herkesin kendi duygularını uzun uzun ifade etmesi gerektiğini söyledim ona.

Özge aradan bir yıl geçince yine geldi bana, elinde bir demet karanfille. Dediğimi yapmış, bir hafta süreyle o evde toplanıp abilerinin kaybından her biri nasıl etkilendiğini anlatmış, bir yandan da hep birlikte günlerce ağlamışlar. Kolay olmamış işi tabii... Ablasını, annesini ve babasını paylaşmaya ikna etmek, yıllardır bastırılan yası yeniden gün yüzüne çıkarmak ilk başta kabuk bağlayan yarayı kanatmak gibi gelmiş ailesine... Ama Özge pes etmemiş, o yaranın aslında kabuk bağlamadığını bazen şiddetle ama her zaman usul usul kanamaya devam ettiğini göstermiş ailesine... Ufak ufak başlayan konuşmalar, paylaşımlar; derin dertleşmelere dönmüş.

YAVAŞ YAVAŞ UNUTMUŞ

Bir süre sonra anne babası ayaklanmış. Hayvanlar, bağlar, bahçelerin bakımı derken nasıl akşam oluyor, bilmiyorlarmış. Ablası sonunda kendi evine dönmüş. Kocası ve çocukları çok memnunmuş durumdan. Özge artık sık sık kendini gülerken yakalıyormuş. Bu arada bir de çocukları olmuş. Kocası her işinde hep yanındaymış. Bu acıyı çocuğuna aktarmamak için elinden geleni yapıyor, hayata dört elle tutunmaya çalışıyormuş.

Kafasındaki takıntıya ne mi olmuş? Yavaş yavaş unutmuş onu. Şimdi artık kendine bir türlü yakıştıramadığı mutluluğu her yerde arıyormuş. Doktorun en büyük mutluluğu da bunları duymak işte...

HOŞÇA KALIN

drgbudayiciogluiletisim@madalyonklinik.com adresinden bana yazabilirsiniz.

Haftaya ülkemiz insanlarından birinin daha hikâyesinde görüşmek, sorunlarımıza daha yakından bakabilmek üzere sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Ayman’ın 'kader motifi'
#Ayman#Kazakistan#BABA
Nisan 09, 2022 06:298dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Bugün sizlere “Kader Motifi” adını verdiğim, artık birçoğunuzun aşina olduğu kavramı, bize tüm gerçekliği ve çarpıcılığıyla gösteren bir yaşam hikâyesi anlatacağım.
Haberin Devamı

1. Eğer bu motifi iyi okur, kendimizi doğru değerlendirebilirsek bir falcı gibi neyi, neden yaşadığımızı ve buna dur demezsek gelecekte de bizi nasıl bir hayatın beklediğini aşağı yukarı görebiliriz.

Bu sefer size anlatacağım kişi yani Ayman, Kazakistan uyruklu ama Türkiye’de yaşayan genç bir kadın. Evli ve bir de çocuğu var. Eğitimli bir ailede büyümüş. Baba işadamı, anne ise doktor. Baba, işlerini bahane ederek eve hep geç gelen hatta bazen de gelmeyen, keyfine düşkün, sevgililerinin sayısı bilinmeyen, bunu kendine hak gören, çocuklarıyla ilgilenmeyen, onlara hiç sevgi ve ilgi göstermeyen bir adam. Anne ise akşama kadar hastanede çalışan, son derece bakımlı, evin tüm sorumluluğunu üstlenen, çocuklarına önem veren, merhametli, bir o kadar da otoriter bir kadın.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Dört kız kardeşler. Anne aldatılmaktan bıkmış usanmış durumda. Bu yüzden evde kavga gürültü hiç bitmiyor. Babaları, özellikle eve alkollü geldiği zamanlar eşini çok dövüyor ve çocuklar hep bir ağızdan “Baba yapma” diye haykırarak ağlıyorlar. Bu da yetmiyor adam hepsini gece yarısı evden kovuyor. Anne ve çocukları, baba uyuyana kadar kapının önünde ağlayarak bekliyorlar. Sonra yavaşça, hırsız gibi sessiz sedasız giriyorlar eve. Bu arada komşular artık durumu biliyor ve pencerelerden anne ve çocukların haline acıyarak bakıyor, bir yandan da “Bu kadın doktor, hâlâ bu adama neden katlanıyor?” diye kendi aralarında dedikodu yapıyorlar. Okurken birçoğunuzun aklından komşulara benzer düşünceler geçtiğini tahmin ediyorum. Ama kader motifi dediğimiz kavram tam da böyle bir şey işte... Eğitimli ya da eğitimsiz fark etmiyor. Doktor da olsan, eğer kendinle ve geçmişinle yüzleşmeye cesaret edemediysen hayatını ele geçiriveriyor ta ki sen bir durup kendine, geçmişine ve seçimlerine bakana kadar... Yaptığım seçimlerin ne kadarı bana ait, ne kadarı kader motifine diye sorana kadar...

2. BABAMDAN FARKI YOK

NELERİ yılda birkaç kez tıp kongrelerine gittiğinde babaları onları sevgilisinin evine götürüyor. Çocukları televizyonun başına oturtup bir çizgi film açıyorlar, kendileri de yatak odasına girip kapıyı kapatıyorlar. Eve dönerken babaları çocukları tembihliyor “Bunları annenize söylemek yok” diye. Çocuklar ise annemiz üzülmesin diye bu sırrı saklıyorlar. Çocukların üzerinde ne büyük bir yük değil mi? Ah o çocuklar... Dünyanın en dürüst, en gerçek, en maskesiz varlıkları yalanı da işte böyle öğreniyorlar.

Haberin Devamı

Hatta bir seferinde babaları şehir dışına gidiyorum, on gün sonra gelirim diyerek bavulunu alıp çıkıyor evden ancak anneleri onun aynı şehirdeki sevgilisinin evinde kaldığını öğreniyor. Hep birlikte gidip evi basıyorlar, kıyamet kopuyor. Bunlar yaşandığında Ayman 7-8 yaşlarında. Yine bir başka gün annesi Ayman’ı da yanına alıp bir başka kadının evine gidiyorlar. Kapıyı yarı çıplak genç bir kadın açıyor, arkasında “Kim o?” diye bağıran babayı görüyorlar, o da yarı çıplak. O gün kapı önünde ikisini dövüyor adam.

ÖĞRENDİĞİNİ AKTARIYOR

Ayman’ın anne ve babası nasıl bir ailede büyüdü bilmiyorum ama yılların tecrübesiyle az çok tahmin edebiliyorum. Muhtemelen onlar da kendi anne ve babalarının arasındaki amansız savaşın mermileri olarak büyüdüler. Şimdi de yaşayarak öğrendiklerini, yani kendi kader motiflerini çocuklarına aktarıyorlar.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Dört Mevsim Lastikler: Güncel Fiyatlar ve Seçenekler
Dört Mevsim Lastik 2026
by Taboola
Anneleri birkaç kez eşinden boşanmak istiyor ama anneanneleri, “Dört çocuklu bir kadın yalnız ne yapar, sakın ayrılma kocandan” deyince bu konu, burada kapanıyor. Böylece dört kız ve anneleri her gün yeni bir olay çıkan, kavga gürültü hiç eksik olmayan o evde yaşamaya devam ediyorlar. Anne çocuklarının eğitimine çok önem veriyor. Onları sürekli kurslara, spor kulüplerine gönderiyor. Ayman bu sayede çok yüksek puan alarak üniversiteye giriyor ve okulun en başarılı öğrencisi olarak burslu okuduğu üniversiteden mezun oluyor.

Bu arada baba, gezmekten, sevgili peşinde koşmaktan işine zaman ayıramadığından, bir süre sonra iflas ediyor. Para bitince sevgili de bitiyor ve eve dönüyor. O günden sonra da bir daha çalışmıyor. Kızların bütün itirazlarına rağmen anne hemen affediyor eşini ve kendi akşama kadar çalışıp eşine en iyi şekilde bakıyor.

Haberin Devamı

İŞTE HAYAL KIRIKLIKLARI

Üniversite bitene kadar hiç erkek arkadaşı olmuyor Ayman’ın çünkü anne bu tür ilişkileri yasaklıyor. Okul bitince âşık olduğu genç ise onu kısa sürede terk ediyor. Ayman ilk hayal kırıklığını o zaman yaşıyor ve adeta yıkılıyor. Kızlar, ne kadar sevgisiz büyüdüklerini içten içe o zaman hissetmeye başlıyorlar ve içlerine derin bir yalnızlık duygusu çöküyor. Bir süre sonra bir başka şehirde yaşayan bir gençle tanışıyor. Onunla bazen telefonda, bazen de o geldiği zaman uzun uzun konuşuyorlar. Ayman o ara kendini ilk kez mutlu hissetmeye başlıyor ancak iki yılın sonunda sevgilisinin evli ve dört çocuklu olduğunu öğrenince bir kez daha yıkılıyor ve hayata olan güvenini tamamen kaybediyor. Olay bununla da bitmiyor, adamın eşi Ayman’ı tehdit etmeye başlıyor. Bu tehditler zamanla öyle büyüyor ki o ara Türkiye’den de bir iş teklifi gelince hemen ülkesini terk edip Türkiye’ye geliyor. Neden gittiğini annesine bile söyleyemiyor.

Ayman’ın kader motifi

HEM ALDATTI HEM DÖVDÜ

Haberin Devamı

Dilini bile bilmediği bir ülkeye uyum sağlamak kolay olmuyor. İşinde yine çok başarılı olsa da çok yalnız geçen ayların ardından nihayet yeni biriyle tanışıyor. Onu sık sık arayıp soran, her şeyiyle ilgilenen, biraz kıskanç, çabuk sinirlenen bu yakışıklı adama ilk görüşte âşık oluyor. Oh diyor, sonunda dualarım kabul oldu. Tanışalı daha iki ay bile olmadan gelen evlenme teklifini hemen kabul ediyor ve evleniyorlar. Hamileliğinin 6. ayında eşi işten ayrılıyor, sonra bir daha doğru düzgün hiçbir yerde çalışmıyor. Yıllardır eve beş kuruş para getirmediği gibi ne Ayman’la ne de oğluyla ilgileniyor. Bir süre sonra da Ayman eşi tarafından aldatıldığını öğreniyor. İlk dayağını da bunu eşine söyleyince yiyor.

‘BİZDEN MUTLU ÇIKMADI’

Ayman bundan sonrasını şöyle anlatıyor: “Boşansam yabancı bir ülkede oğlumla yapayalnız kalacağım. Çocuğum olmasa belki bırakır giderdim ama gidemedim. Bu adamın babamdan hiç farkı yok galiba. Ben annem gibi olmak istemiyorum. Annem ne kendi mutlu oldu ne de bizi mutlu etti. O sandı ki bizi okutur ve meslek sahibi olmamızı sağlarsa anne olarak görevlerini yerine getirmiş olur. Oysa sadece meslek sahibi olmak, hayatta mutlu olmaya yetmiyormuş. Hepimiz çok yanlış seçimler yaptık. İçimizden bir tane bile mutlu olabilen çıkmadı.

Hayatım boyunca bize bunları yaşattığı için babamdan çok anneme kızdım. Mesleğin var, çok iyi para kazanıyorsun, neden hâlâ ayrılmıyorsun bu adamdan diye hep içimden söylendim durdum. Bu bizim kaderimiz mi, bu kaderi değiştirmenin bir yolu yok mu Gülseren Hanım? Kendimi hiç sevmiyor, beğenmiyor ve güvenmiyorum. Bunca zaman karşıma çıkan hiç kimse de beni kalpten sevmedi zaten. Kocam sevdi sandım ama çok yanılmışım. O kendine iyi bir bakıcı arıyormuş meğer. Ona bakan, çocuk doğuran, cebine para koyan bir bakıcı... Ne olur bana bir yol gösterin.”

3. DURUN, DÜŞÜNÜN CESARET EDİN

Sevgili okuyucularım...

Kader motifi tam da böyle bir şey işte... Yeryüzünün hangi ülkesinde yaşarsanız yaşayın çocukluğunuzda, içinde büyüdüğünüz evlerde ne görür, ne öğrenir, ne hissederseniz size hayatınızın sonuna kadar ona benzer şeyler yaşatır. Üstelik bu hayatı, böyle yaşamayı size, kendi ellerinizle, kendi kararınızla seçtirir. Başkalarına değil, size çocukluğunuzda yaşadıklarınızı tekrar yaşatacak kişiyi gözlerinden tanır, ona sorgusuz sualsiz âşık olur ve hayatınızı ona teslim edersiniz.

Ayman’ın kader motifi
EL GÖRÜR, SİZ GÖRMEZSİNİZ

Hani kıymetli bir şeyinizi, bir süreliğine birine emanet etmeniz gerektiğinde onu bir yabancıya değil de tanıdık birine teslim edersiniz ya, işte öyle bir şey bu. Tanımadığınız, bilmediğiniz insan tipleri size yabancı gelir, korkutur. Hani halk arasında “Bile bile lades” diye bir deyim vardır ya, tıpkı onun gibi bir şey ama siz bunu hiç bilmez, hiç görmez ve anlamazsınız. El görür, siz görmezsiniz. Onun evlenmek için en doğru kişi olduğuna kendinizi inandırırsınız. Oysa biriyle evlenmek, hayatımızda aldığımız en önemli karardır. O bize doğru kişi olmadığının ipuçlarını verse bile bunları görmezden gelir, çabucak affeder, kararımızı hiç sorgulamaz ve kendimizi hayatın akışına bırakıveririz.

Manavdan elma bile alırken altına üstüne iyice bakan, birini bırakıp diğerini inceleyen siz, evlenirken bunu hiç yapmazsınız çünkü bilinçdışı onu ilk görüşte tanımış, aranan kişinin bu olduğunu çoktan bilmiştir. Aslında bilinçdışı sizi rahat ettirmek için hep bildiği yoldan gitmek ister. Hayatın size doğduğunuz evlerde tanıttığı, öğrettiği yoldan. Tıpkı Ayman gibi... Tıpkı Ayman’ın annesi gibi... Çünkü o, öfkeli, döven söven, aldatan bir babayla nasıl yaşanır, biliyor. Zaten hayata gözlerini açtığı gün hayat ona bunları öğretmeye başlamış. Başka şeyler de öğretmiş. Ne kadar değersiz ve önemsiz olduğunu, kimsenin onu sevilmeye layık görmeyeceğini, önüne “Seni seviyorum” diyen biri çıkarsa hemen onun peşine takılması gerektiğini, yalnız kalmaktansa dövse de, sövse de, aldatsa da, onu kullanıp parasını yese de ondan vazgeçmemesi gerektiğini...

BAHANE GENELDE ÇOCUKLAR

En çok da kendine güvenmemeyi, okusa da, meslek sahibi de olsa yalnız yapamayacağını öğretmiş ama bunu kendisine itiraf etmek istemiyor. Genelde hep böyle olur. Karar çoktan verilmiştir, küçük bir sorun vardır sadece, bu kararı doğrulayacak bir bahane bulmak. Bu bahane genelde çocuklar olur. Öyle bir ortamda yetişen çocukların bundan nasıl kötü etkilendiğini bizzat yaşayarak öğrense de ona kendini biraz daha iyi hissettirecek bahane çoğu zaman çocuklardır. Böylece iyi bir anne olarak çocukları adına kendini feda eden bir kadın gibi hisseder kendini. Ona hep iyi davranan, onu seven, koruyup kollayan birine inanmaz, güvenmez, sevgi dilini bilmez ki... Sadece Ayman değil, çoğumuz hayatla, doğduğumuz evlerde bize öğretilen dille konuşuruz.

Oysa kader motifini değiştirmenin tek yolu bir an durup düşünmek, kendi gerçeğini büyük bir cesaretle görebilmek, öfkenin ve nefretin içimize yerleştirdiği kötü enerjiyi hayatın başka alanlarına yatırabilmek, çalışmak, üretmek ve sevgi dilini öğrenebilmektir. O zamana kadar bir türlü gelmeyen güven duygusu, işte o gün yolun ucunda belirir. Başardıkça kendine güvenen, kendiyle barışan insanlar hem kolay sevilir hem de çok değerli olur.

4. AYMAN'A: YOLUNU GÖR VE KENDİNE GÜVEN

Sevgili Ayman...

Yaşadıkların sana açık seçik nasıl bir kader motifine sahip olduğunu gösteriyor, hem de öyle güzel gösteriyor ki “Hadi Ayman, artık bir şeyleri değiştirmelisin! Yürüdüğün yolları değiştirmezsen varacağın yerler yine aynı olur” diyor. Sen cesur bir kadınsın Ayman, çok zor zamanlar geçirmiş, çok sıkıntılar yaşamış, ülke değiştirecek kadar büyük kararlar alabilmiş, işinde çok başarılı olmuşsun.

Kendine güven ve motifin seni çağırdığı yolu gör, sonra da “Ben gerçekten hangi yoldan gitmek istiyorum” diye dur ve düşün. Düşün ki mutlu ya da mutsuz olmanın aslında kader değil, seçimlerinin bir sonucu olduğunu fark et. Fark et ki gönlünde dikenler büyütecek yollardan değil, bahar çiçekleri açtıracak yollardan yürü... Sadece senin değil, çocuklarının da kaderi değişsin...

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektup ve mesajlarınızı drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz. Haftaya bir başka yaşanmış hikâyede görüşmek üzere hoşça kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Serçin’in yolladığı mektup...
#Serçin#Mektup#Anne
Nisan 16, 2022 06:297dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Ülkemizdeki insanlar birbirinden o kadar farklı sorunlar yaşıyorlar ki dıştan bakınca bunu hiçbirimiz anlayamıyoruz.
Haberin Devamı

‘Mükemmel bir hayatı var’ dediğimiz kişilerin iç dünyalarında durum hiç de öyle değil. En zoru da bu galiba, çünkü görünürde sizi mutsuz eden hiçbir şey yok ve siz yine de çok mutsuzsunuz.

Anlayışlı bir eşiniz var, birbirinizi seviyorsunuz, maddi sorununuz yok, işinizden de memnunsunuz.

KENDİNİZE KIZIYORSUNUZ

Dışarıdan size bakanlar hayatınıza imreniyor. ‘Mutlu olmalıyım, bunu bozan hiçbir şey yok hayatımda’ dedikçe daha çok kızıyorsunuz kendinize ve ne aradığınızı, neyi yanlış yaptığınızı hiç bilemiyorsunuz. Başkalarının yaşadığı sorunları görünce kafanız iyice karışıyor, bu sefer de kıymet bilmemekle suçluyorsunuz kendinizi.

İşte size bir örnek: Mektup Serçin’den geliyor...

Serçin’in yolladığı mektup...

İÇİMDE BİR CANAVAR BESLİYORUM

Merhaba Gülseren hocam...

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Kafamda hiçbir şey belirlemeden kendimi bunları yazarken buluverdim... 29 yaşındayım, bir devlet okulunda öğretmenlik yapıyorum. Eşimle uzun bir arkadaşlık döneminden sonra evlendik. Dışarıdan bakıldığında harika bir hayatım var. Eşim çok iyi, sessiz, sakin, çok anlayışlı biri ama ben kötüyüm. Hep sinirli, her şeye kızan, sürekli evde olay yaratan biri oldum. Eşimi de çok yıpratıyorum. Bana daha ne kadar tahammül edecek, onu da bilmiyorum.

ANNEM ÇOK SİNİRLİYDİ

Hocam tüm kitaplarınızı okudum. Psikolojiye zaten çok meraklıydım, onları okudukça bu merakım iyice arttı. Her şeyin doğduğumuz evlerden bize aktarıldığını yazıyorsunuz. Galiba bende de öyle oldu. Böyle olmayı inanın ben de hiç istemiyorum. İnsan bile bile böyle yapar, kendi mutluluğunu bozar mı?

Serçin’in yolladığı mektup...
Annem çok sinirli bir kadındı. Aslında o da çok sıkıntılı bir ortamda büyümüş. O evden bir an önce kurtulabilmek için küçük yaşta evlenmiş. Onun da tıpkı benim gibi en büyük şansı babam olmuş. Babam gerçekten de sessiz, sakin, çok iyi kalpli bir insandır. Ben doğunca annem bana bakmakta çok zorlanmış çünkü çok sabırsız, tahammülsüz biriydi annem. Çocukken yaşadıklarımı anlatsam belki de inanamazsınız.

Haberin Devamı

ISIRIP MOSMOR ETMİŞTİ

Bütün öfkesini benden çıkarır, ne yapsam kızar, bana sürekli şiddet uygulardı. Her kızdığında ısırırdı beni. Hatta bir gün matematik dersinden iyi bir not alamadığım için önce bağırmış çağırmış, sonra da omzumu ısırıp mosmor etmişti. Korkudan ağlayamamıştım bile ama çok canım yanmıştı. O üzülmesin, kızmasın diye öyle çok uğraşırdım ki aslında, ama yine de kızardı.

Bir keresinde annem diş tedavisi görüyordu ve bir arkadaşına dişlerinin sinirlerinin alındığını anlatıyordu. Çok sevinmiştim o zaman, ‘sinirleri alındığına göre artık bana bağırıp çağırmaz’ demiştim. Çocukluk işte... Bir gün yine bana bağırdığında “Hani senin sinirlerin alınmıştı?” dediğimi hatırlıyorum. Ve annemin bana sarılıp ağladığını. Aslında o da böyle olmak istemiyordu demek ki... Bu yüzden hep sessiz sakin bir çocuk oldum... Belki de başka çarem yoktu, ben de kendimi korumanın yolunu böyle bulmuştum.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Ahlatlibel Mah.: 60 Yaş Üstü İçin 2026 Gemi Turları: Konforlu ve Uygun Fiyatlı Rotalar
WonderMapped
by Taboola
HEP ABLA DİYE AĞLARDI

Babam tüm bu süreçlerde hep çalıştığı için pasifti... Ondan asla şiddet görmedim ama beni koruduğunu da görmedim... Daha sonra ben 8 yaşındayken bir kız kardeşim oldu... Maalesef o çok huzursuz, hep ağlayan bir bebekti. Benim gibi sessiz, sakin bir çocuğa bile tahammül edemeyen annemin o çocuğa nasıl davrandığını düşünün artık. Belki size inanması zor gelecek ama kardeşim çok ağladığında annem ne yapardı biliyor musunuz? Onu evimizdeki çatı katına kitlerdi. Orası karanlık, isli paslı, farelerin cirit attığı bir yerdi. Kardeşim o karanlık ve korkunç çatıda yapayalnız kalınca öyle çok ağlardı ki, ben ağlamaktan öleceğini düşünürken annem hiç aldırmazdı. İşin kötüsü o hep abla diye ağlardı. Ben de bazen dayanamaz onu oradan gizlice çıkarmaya çalışır, bazense annemin korkusundan çıkaramaz, onunla birlikte ben de ağlardım.

Serçin’in yolladığı mektup...
Şu an kardeşim büyüdü, üniversitede okuyor ama bu yaşadıkları onu çok kötü etkilemiş olmalı ki hâlâ kapısı kapalı yerlerde kalamıyor. Koca sınıfta bile kapı kapalıysa oturamıyor. Bir de fare korkusu var. Adını bile duysa fena oluyor. Ben kardeşime ablalıktan çok annelik etmişim meğer. Bunları daha yeni yeni, kardeşim anlattıkça anlıyorum. Ben onu bu kadar koruyup kollamasam belki de ölürdü. Şu anda bile kendimi onun annesi, koruyucusu gibi hissediyorum.

Haberin Devamı

KENDİMİ DÖVÜYORUM

Şu an bunları anlatırken amacım asla annemi kötülemek değil... Yazarken bu noktada içim çok sızlıyor. Çünkü yaptıklarından o kadar pişman ki her hatırladığında ağlıyor... Şu an her anımda, hep yanımda, tüm arkadaşlarımın özendiği bir anne. Ben de ona çok iyi bakıyorum ama kardeşim yaşadıklarını unutamadı. Hâlâ kızıyor anneme, onu bir türlü affedemedi. Bense çok seviyorum annemi, hep onu anlamaya çalışıyorum.

Sık sık sinirlenip eşime bağırdığımda, kötü şeyler söylediğimde kendimden nefret ediyorum. Hatta bazen de kendimi dövüyor, vura vura kollarımı, bacaklarımı morartıyorum. Eşimse hep yanımda ve beni teselli ediyor.

Gülseren hocam, ben ne yapmalıyım? Tüm bu korkularım yüzünden çocuk sahibi dahi olmak istemiyorum... Korkuyorum... Çok korkuyorum... Ben neden böyleyim? Neden kendimi hiç mutlu hissedemiyorum, neden hep sinirli ve gerginim. Sanki içimde bir canavar besliyorum ve o canavar dışarı çıkmak için fırsat kolluyor.

İşte hep bunları soruyorum kendime. Umarım mektubumu okursunuz. Şimdiden çok teşekkür ederim.

Serçin.

ANNESİ TARAFINDAN ISIRILAN KAÇ KİŞİ VAR

SERÇİN’in yazdıklarını okuyanlar acaba ne hissetti, merak ediyorum. Sorunun nereden kaynaklandığını sanırım çoğunuz tahmin etti. Çocukluğunda annesi tarafından ısırılan kaç kişi var acaba aranızda. Kızınca çocuğunu ısırmak, çok yaygın bir davranış değil bizim ülkemizde ve çok da ilkel. Şimdi de ben bu konuda düşündüklerimi yazayım, bakalım tahminleriniz tuttu mu?

Birkaç soruyla başlayalım önce; Serçin nasıl bir evde dünyaya gelmiş, ilk olarak ona ne öğretilmiş birlikte bakalım. Bir çocuğun hayattan ilk öğrendiği şeyler, kaderini en çok belirleyenlerdir. Annesi çok sinirli ve tahammülsüz bir kadınmış. Oysa bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu henüz bilmeyen bir çocuğun, en önemli ihtiyacı ona sabırla, sevgiyle yaklaşan ve dünyanın kurallarını onu incitmeden öğreten bir annedir.

ÇABALARI HİÇ GÖRÜLMEMİŞ

Serçin ona sürekli kızan, bağıran çağıran, fiziksel şiddet uygulayan bir anneden, önce korkmayı, kendini korumayı, annesini kızdırmamak için her zaman sessiz ve sakin olmayı öğrenmiş. Annesinin ona göstermediği sabrı, o annesine göstermeye çalışmış. Hayatta kalabilmek, kabul edilebilmek, zarar görmemek için bütün hayatını annesine göre şekillendirmiş. Maalesef küçük Serçin’in bu çabaları annesi tarafından hiç görülmemiş, görülse de umursanmamış. O da bu sefer tepkisiz kalmış, annesi onu ısırsa, çok canı acısa da sesini çıkaramamış. “Duvarı nem, insanı gam yıkar” derler ya hani, bu gam da Serçin’e mutlu olmayı ta o zaman unutturmuş.

O ANNEYİ İÇİM KALDIRMADI

Yıllardır insanlardan çok farklı ve acılı hikâyeler dinledim ama yine de bu satırları yazarken içim ürperdi. Çocuğunun kolunu morartana kadar ısıran, diğerini karanlık bir çatıya kapatıp ağlamalarına, çığlıklarına hiç aldırış etmeyen bir anneyi içim kaldırmadı bir türlü. Ben yazarken bu kadar etkileniyorsam bu kızcağız bunları yaşarken neler hissetti acaba?

Hem de henüz çocukken bunları yaşamak sanıldığından daha kötü etkiler biz insanları. Ancak Serçin yaşadıklarından o kadar ürkmüş ki korkularını bile hissedememiş. Yani anneye karşı hissettiği korkuyu, nefreti, öfkeyi hep bastırmak zorunda kalmış. Bastırmak, yani var olan bir şeyi önce hissedip sonra da yok farz etmek, derinlere itmek. Bunu yapmak kolay bir şey mi derseniz? Hayır, hiç kolay değil. Ağır bir taşı yerden kaldırırken nasıl bir çaba ve güç sarf ediyorsanız, içinizdeki öfkeyi bastırabilmek için de benzer bir güç sarf etmeniz gerekir. Öfke de o taş kadar ağırdır.

HÂLÂ ANLAMAYA ÇALIŞIYOR

Serçin bunları öyle derinlere saklamış ki bugün bile hâlâ annesini ne kadar sevdiğini, onu anlamaya çalıştığını, bütün arkadaşlarının annesine bayıldığını, her anını onunla paylaştığını söylüyor. Adeta annesini savunuyor. Ne yaptıysa istemeden yaptı, böyle yaptığı için çok üzüldü diyor. Hâlâ ona kızmak yerine onu anlamaya, ona en iyi şekilde bakmaya çalışıyor.

Ne oldu da o annenin öfkesi, sinirliliği bir anda bitti acaba? Çocuklar onun bakımına muhtaçken onlara böylesine eziyet eden kadın, şimdi onlar kendi ayaklarının üzerinde durabilecek hale gelince neden bir anda değişti demek geliyor içimden. Çocukken, içinde annesine karşı oluşan öfkeyi bu yaşa gelmiş hâlâ kendine bile itiraf edemiyor.

Annen tarafından yüreğinde açılan o dermansız yaralara ne oldu? Onları da mı yok sayıyorsun Serçin? Bir kere de “Bana ne oldu, ben ne yaşadım?” diye sorsana kendine. Annenden önce biraz da sana ne olduğunu, çocukluğunda ne yaşadığını, neler hissettiğini görsene.

ÖFKE SANA YÖNELMİŞ

Önceliği hiç olmazsa artık bugün kendine versene... Eşine gösterdiğin o dipsiz kuyulardan çıkan öfkenin nereden geldiğini anlasana... Annenle bu konuyu konuşsana, o günlerde neler hissettiğini itiraf etsene... O empatiyi annenden önce kendinle yapsana, annene değil, önce kendine üzülüp hak versene.

Artık çocuk değil, yetişkin, meslek sahibi bir kadınsın. Gerçek duygularını görme, onlarla yüzleşme, içindeki öfkenin gerçek nedenini görme zamanı. Unutma, annenle geçmişin hesabını kapatmadan, yıllardır içine hapsettiğin öfkeyi gün yüzüne çıkarmadan onu affedemez, mutluluğu yakalayamazsın. Zaten sen zihninde annenle yer değiştirmişsin. Öfke de ona değil, sana yönelmiş.

Kız kardeşin aslında daha şanslı çünkü onu koruyan bir ablası olduğunu biliyor, en korktuğu zamanlarda bile anne diye değil, abla diye ağlıyormuş. Senin bir ablan bile yokmuş ve sen annene kızmayı bile kendine hak görmemişsin.

Hayat bazen insanlara öyle şeyler yaşatıyor ki, kişiye kendini savunmayı bile unutturabiliyor.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana drbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya yepyeni bir hikayede yeniden görüşmek üzere. Hoşça kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Nevres’in yazdığı mektup
#Nevres#Mektup#Anne
Nisan 23, 2022 06:297dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... “Yaralarımız, ışığın girdiği yerdir” der Mevlana.
Haberin Devamı

Öyle ya, yaralar hem kanatır hem de erkenden büyütür bizi. Tıpkı fiziksel yaralardan kaçamadığımız gibi duygusal yaralardan da kaçamayız. Sanırım insan olup da yara almadan büyüyen kimse yoktur. Biz insanlar her zaman duygularımızla var olur, onlarla sever, sevilir, seviniriz. Onlarla derinden kırılır, umutsuzluğa düşeriz. Hayatın rengi de bizim ne hissettiğimize bağlı olarak değişir. Bazen karanlıklarla cebelleşir, griler arasında kaybolur, bazense aydınlığın keyfini çıkarırız. Siyahlar ve griler de insan olmanın bir parçasıdır elbette ama aydınlığa açılan kapı her zaman sevgiden geçer. Dünyaya geldiğimiz ilk günden itibaren sevgi öylesine önemlidir ki özellikle bebeklik döneminde ondan mahrum kalırsak yaşadığımız stres beynimizin haritasını bile değiştirebilir.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
YOK SAYILMANIN ACISI

Aileleri tarafından benimsenmeyen, ihmal edilen çocuklara verilen mesaj “Sen yoksun”dur. Çocuğun haklarının ihlal edilmesinin mesajı ise, sana değer vermiyorum, seni sevmiyorum. Aileleri tarafından yok sayılarak, sevilmeyerek, dışlanarak yetişen çocuklar bunun acısını ömür boyu çekerler. Ufacık omuzlarına yüklenen ağır yük, hem onların gönlünce büyüyüp gelişmesini engeller hem de yetişkin olduklarında katlanarak çoğalır. Kimsenin sevmediğini kendileri de sevmez. Bir türlü herkes gibi olamaz, şöyle içten bir kahkaha atamaz, geleceğe umutla bakamaz, hayatın her türlü acısını, derdini mıknatıs gibi kendilerine çekerler.

ÖFKESİ DAĞLARI AŞMIŞ

Sanki bu koca dünya herkesi alır da içine, bir tek onları almaz. Herkes bu dünyanın sahibiyken onlar eğreti otururlar, dünya bile kabul etmez onları. İçlerindeki öfke önce onları yakıp kavururken, affedemedikleri onlara ne kadar yakınsa sırtlarına yüklenen yük de o kadar ağır olur.

Acılar içinde kıvranan, öfkesi dağları aşan bir genç kızımız, bakın neler yazmış...

BEN KİMİN ÇOCUĞUYUM

Sevgili Gülseren hocam...

Siz beni tanımazsınız ama ben sizi sanki yıllardır tanıyor gibiyim. Bütün hayalim kimseye anlatamadıklarımı bir gün sizin karşınıza oturup hem ağlayıp hem anlatmaktı. Madem bu şansım olmadı, ben de şimdi siz karşımdasınız diye hayal ederek yazıyorum bu mektubu.

Nevres’in yazdığı mektup

‘KİMLİK BİLE ÇIKARMAMIŞ’

Haberin Devamı

Ben doğduğumda babam suratıma bakmamış çünkü kız olmuşum. Ben mi istedim kız olmayı ya da kız doğmak benim suçum mu Gülseren hocam, ne olur siz söyleyin. Her canlı çift çift var olmamış mı? Biri olmadan diğerinin varlığı, kudreti nedir ki? Hem benden önce senin bir oğlun varmış zaten, bu da kız oldu diye sevinsene. Elinden gelse kaldırıp atacak adam beni.

İnanır mısınız, ben ilkokula başlayana kadar elleri gitmemiş bana bir nüfus kâğıdı çıkarmaya... Ama oğullarınınkini doğar doğmaz çıkarıvermişler. Kardeşiminkini çıkarırlarken bile “Bizim bir evladımız daha var” diye akıllarına gelmemişim. Bari onun için gittiğinde çıkar benimkini de değil mi? Yok, kızsan ikinci sınıf çocuksun.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Ahlatlibel Mah.: 60 Yaş Üstü İçin 2026 Gemi Turları: Konforlu ve Uygun Fiyatlı Rotalar
WonderMapped
by Taboola
KUŞ MİSALİ ATTILAR BENİ

Hadi babam böyle yaptı, anneme ne demeli... Neymiş, annem üç çocuğa birden bakamazmış. Madem bakamayacaktın, neden doğurdun? Bari birine anneanne baksınmış. İnsan çocukları arasında seçim yapar mı? Göndereceksin, bari en büyüğü gönder, ne de olsa o biraz daha büyümüş. Yok, kim gidecek, tabii ki kız çocuk gidecek. Tüm ailesi bir arada yaşarken, kolundan tutulup başka bir eve götürülen çocuk ne yapar, ne hisseder hiç düşündünüz mü? Hani hocam bazen belgesellerde gösteriyor ya, anne kuş yavrularından bazılarını yuvadan atıyor, işte öyle kuş misali attılar beni de. Kanatlarım yoktu daha, uçup kaçamadım göklere. Hele anneannemde kaldığım ilk geceyi ömrüm oldukça kimse unutturamaz bana. Mutfaktaki çöpü dışarı atar gibi beni de atıverdiler evimden.

Haberin Devamı

Anneannem iyi insandı ama ben yaralanmıştım bir kere. Gerçi o da kızlar tülü açmaz, kızlar camdan bakmaz, kızlar öyle oturmaz, öyle kalkmaz diyerek büyüttü beni. Onun da gözdesi hep dayım oldu. Ben olacak değilim ya... Yaşı kaç olursa olsun erkekler bey, paşa; kızlar ise çocuğu geçtim insandan bile sayılmıyor bu diyarlarda.

SAÇLARIMI SIFIRA VURDU

Hikâyem bununla da bitmiyor. Bir çocuğun, hele hele de bir kız çocuğunun en güzel, en doğal süsü nedir, saçları değil mi hocam... O güzelim saçımı örmek bile öyle zor geldi ki onlara, saçlarımı evde sıfır numaraya vurdular. Neymiş, böylelikle bitlenmezmişim de. Arkadaşlarımın dalga geçmesini, öğretmenlerin tuhaf bakışlarını geçtim; kışları öyle çok üşürdü ki başım, taktığım bere bile ısıtmazdı. Belki dışarının soğuğundan, belki içimdeki yalnızlığın ayazından, ben hep çevremdekilerden fazla üşürüm biliyor musunuz? İnsan çocuğunun saçlarını örmeye üşenir mi hocam? Arkadaşlarımın anneleri onların saçlarını mücevher gibi saklarken benim onlardan neyim eksikti? Ben niye hep eksik kaldım?

Haberin Devamı

Hadi babam kız çocuk olduğum için sevmiyordu beni. Peki ya annem, annem niye şefkatini esirgiyordu benden? Nedenini sonradan anladım. Ben yeni doğduğum sıralarda babam annemi aldatmış. Bunun da suçlusu ben olmuşum. Meğer ben uğursuz gelmişim aileye. Bu yüzdenmiş annemin beni bir türlü bir yere sığdıramaması, içinin beni almaması...

Kötü geçen bir çocukluktan sonra gelen kâbus gibi bir ergenlik... Zaten böylesi günlerden sonra, yine aynı yerde aynı kişilerle, insan nasıl güzel günler geçirebilir ki...

‘AYIPLAR BANA YAKIŞIRDI’

Ben 17 yaşındayken erkek kardeşim bir akrabamızın altın künyesini çalmış. Onu gizlice yerine koyma görevi kime verildi dersiniz, tabii ki bana.

Neden o künyeyi yerine ben koydum?

Neden annem değil?

Neden çalan erkek kardeşim değil?

Ya da abim değil de ben?

Kolyeyi yerine koyarken yakalanırsam ben yakalanmış olacaktım, yani evin en değersizi. Ayıplar, günahlar bir tek bana yakışırdı, en kolay ben gözden çıkarılabilirdim, öyle değil mi?

‘MAL KUDUZU OLDUN’ DEDİ

Böyle bir ailede yetişen erkek çocuklar da normal olacak değil ya, onlar da zamanla arızaya bağladılar işi. Babamın bütün malını, mülkünü kumarda, orda burda yediler, heba ettiler. Babam ölünce yiyemedikleri kadarı da bize miras olarak kaldı. Babam hasta yatarken “Oturduğumuz evi sana bırakıyorum. Gerisini oğlanlar yedi bitirdi zaten, git de tapudan evi üstüne yaptır” dedi. Ben daha babam ölmeden malına göz dikmiş gibi olmayı kendime yediremedim. Utandım işte. Sonra ne oldu biliyor musunuz: “Sen kızsın, asıl mal oğlanlara kalır. Sana da bir şeyler verirler, merak etme” dedi annem. Neden dedim, ben başkasının çocuğu muyum?

“Babam o evi bana abimle erkek kardeşimin yediklerinin karşılığında verdi” dediğimde, “Babalarının malı, tabii yiyecekler” dedi. Benim babam kim, diye sordum. “Mal kuduzu oldun sen” dedi bana. Mal kuduzu olsaydım o tapuyu o gün üstüme geçirirdim.

HİKÂYEM İBRET OLSUN

Bugün 23 yaşıma geldim, hâlâ bileğime altın künye bilezik takamam. O gece, o evde o künyeyi yerine bırakırken yaşadığım korkuyu, utancı bir ben biliyorum. Şimdi koluma taksam her dakika aynı utancı, aynı korkuyu hatırlayacağım, biliyorum. O yüzden vazgeçtim. Takmam da zaten. Anlayacağınız başkasının utancının altında hâlâ eziliyorum hocam.

Benim hikâyemi de yazın hocam. Yazın da okuyanlar ibret alsın. Geliştik, bak nerelere geldik dediğimiz ülkemizde kız çocuklarına aileler hâlâ neler yapıyorlar. Nasıl açmadan solduruyorlar kızları. Önünden geçip gittiğimiz o ışıkları yanan evlerde hâlâ ne acılar, ne haksızlıklar yaşanıyor haberdar olsunlar...

Sizi seviyorum hocam, kitaplarınız bana ışık oldu. Onları okumasam bugün başıma gelenleri bile anlayamayacak, anlatma cesaretini bulamayacaktım belki de... Ellerinizden öperim.

KIZLARIMIZ NELER YAŞIYOR

NEVRES’in yaraları hâlâ ilk günkü gibi kanamaya devam ediyor. Bu mektubu okuyunca insanın burnunun direği sızlıyor, yüreğine bir taş oturuyor sanki. İster istemez düşünüyorum, şu an ben bu satırları yazarken, bu toprakların başka başka bölgelerinde kızlarımız neler yaşıyor? Bu iş şehir, köy, kasaba da dinlemiyor... Okuyanlar mektuptan gelen çığlığı sanırım duymuştur. Benim bir şey söylememe gerek yok aslında.

Nevres’in yazdığı mektup

Nevres bu ülkede yaşayan milyonlarca genç kızımızın ortak yaralarını öyle güzel anlatmış ki... Aslında çocuklarımız duygularını ta o zaman belli ediyor ama çocuktur, anlamaz deyip geçiyoruz. Onların bedeni küçük olsa da gönülleri, duyguları kocamandır. Her şeyi görür ve ta derinden hissederler. İşte o çocuklar büyüdükleri zaman size ya teşekkür ya da sitem edecekler.

NEVRES’E: BIRAK IŞIK GİRSİN YARALARINDAN

Nevres’ciğim...

Şu anda hayata en karanlık yerinden baktığının bilmem farkında mısın? Her gecenin bir sabahı vardır derler ama sen çocukken sana öğretilenlerle, zihnine kodlananlarla yaşamaya devam edersen senin hayatına güneş istese de yaklaşamaz. Ailene olan öfkeni kendine yöneltme. Onlar sevmediyse sen sev, koru, kolla, yücelt kendini. Onlar senin değerini bilmemiş ama sen bil. Artık güneşe bakma zamanı Nevres.

SEN YAZ YARINLARINI

Hayat doğduğun evdeki kadar acımasız ve adaletsiz değil, tabii buna önce sen inanır, o değeri hak etmek için elinden geleni yapar, sonra da onun kıymetini bilirsen. Sen de kendine onların sana bakan gözleriyle bakarsan, kader motifi sana tam da çocukluk evinde yaşadıklarını yaşatır. Al kalemi, sen yaz yarınlarını. Göreceksin sen hazır olduğunda yepyeni, aydınlık kapılar açacak sana hayat.

DAHA GÜÇLÜ, MUTLU...

En büyük yaralarımız bazen bizim en büyük başarılarımızın kök saldığı yer olur. Bırak ışık girsin artık o yaralarından... Daha güçlü, daha mutlu bir Nevres doğsun içinden. İçindeki o öfke, o haksızlığa uğramışlık duygusu var ya, onun yaydığı enerjiyi istersen hayatın çok başka alanlarına yatırabilirsin. Senin bütün yaralarını sarıp sarmalayacak aydınlık, sevinçli, gururlu yerlere...

BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

Çocukların ve çocukluğun ne kadar kıymetli olduğunu unutmayıp onlara bir bayram hediye eden Mustafa Kemal Atatürk’e teşekkür eder, hepimizin 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımızı kutlarım.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektup ve mesajlarınızı drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz. Haftaya bir başka yaşanmış hikâyede görüşmek üzere hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Çekmediğimiz acıyı tanımaz kalbimiz
#Dilara#Mektup#Dini Nikâh
Nisan 30, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Hepimiz hayatı kendi geçmişimizin pencerelerinden gördüklerimizle değerlendirir, o görüntüler bize ne anlatıyorsa hayatın kendisini de ondan ibaret sanırız.
Kendi yaşamadığımız, sadece başkalarından dinlediğimiz hayat tecrübeleri çoğu zaman etkilemez bizi çünkü duyduklarımızın bir karşılığı olmaz ruhumuzda. O yaşanılanların tadı tuzu yoktur dilimizde. Çekmediğimiz acıyı, tatmadığımız sevinci tanımaz kalbimiz. Acı da olsa tatlı da olsa illa ki kendi adımlarımızla yürümek isteriz o bilinmez yolları... Ama bazen de öyle şeyler yaşarız ki bu yollarda, “Keşke bana söylenenleri dinleseydim” deriz.

‘BAŞKALARI YAŞAMASIN’

Dilara da hayatın çok farklı bir yüzüyle, ilk kez okulu bitirip işe başladığı zaman karşılaşmış. Karşısına çıkan adamı, kendi zihninde yarattığı hayallerin gerçeğe bürünmüş hali olarak algılamış ve söylediği her şeye, hiç aksini düşünmeden hemen inanmış. Bunlar doğru mu acaba diye kuşkulanmak aklına bile gelmemiş. Ve sonunda yalanlar söyleyerek kendini olduğundan farklı gösteren, geçmişini çok farklı anlatan birine kapılıp gitmiş. Şimdi de “Ben yaşadım ama başkaları bilsin de yaşamasın” diyerek başına gelenleri büyük bir cesaret ve içtenlikle bize yazmış. Bakın Dilara bize neler anlatıyor...

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
KANDIRILDIM

Saygıdeğer hocam...

Öncelikle size saygılarımı ve sevgimi iletiyorum. Yazılarınızı, kitaplarınızı zevkle takip ediyorum.

Benim hayatım bir yere kadar hiç tökezlemeden, olabildiğince mutlu ve başarılı gitti. İyi bir ailenin kızıyım ve yine çok iyi bir üniversiteden mezun oldum ve hemen işe başladım. Uzun süredir devam eden, çok da iyi giden bir ilişkim vardı. Artık sıra evliliğe gelmişti ancak yeni girdiğim iş çevresinde erkeklerin bana gösterdiği ve benim daha önce hiç görmediğim ilgi karşısında biraz şaşırdım ve bu çok da hoşuma gitti. Sanki içimde nedenini bilmediğim bir boşluğu dolduruyordu ve kaybetmek istemiyordum.

Çekmediğimiz acıyı tanımaz kalbimiz

İçten içe benim bir başkasıyla ilişkim olduğunu kimse bilmesin, bana gösterilen bu ilgi devam etsin istedim. Tabii ki erkek arkadaşım da bunu hissetti ve çok üzüldü. Sonunda ayrıldık.

EVLENME TEKLİF ETTİ

Tam da o arada bizim işyerine sıkça gelip giden birine ilgi duymaya başladım. Manevi değerleri olan biriydi, zaten ben de böyle bir ailede yetişmiştim. Aramızdaki ilişki öyle hızlı gelişti ki ben daha ne olduğunu, nasıl olduğunu anlamadan bana evlenme teklif etti. Bana öyle güzel yaklaşıyor, gelecekle ilgili öyle güzel şeyler söylüyordu ki ben de onun her söylediğine sonuna kadar inanıyordum.

Haberin Devamı

Biz hızlı ve biraz da sancılı bir süreçle evlendik. Hemen hamile kaldım, işten ayrıldım ve tesettüre girdim. Oysa bunlar bir insan için ne kadar önemli kararlar değil mi? Ben ise üzerinde hiç düşünemeden, bu hıza ayak uydurdum.

ONA GÜVENİM KIRILDI

İlk çocuğumuz doğduktan sonra bir gün eşimin maillerine bakarken, daha önceden birçok kadınla dini nikâhla evlenmiş olduğunu gördüm. Neye uğradığımı şaşırdım çünkü geçmişini çok farklı anlatmıştı bana, bunlardan hiç söz etmemişti. Eşim bunları ciddiye almamam gerektiğini, hepsinin çocuklukta yapılan şeyler olduğunu, önemli olan, evliliklerin törenle yapılarak topluma duyurulması, ailelerin onayının alınması olduğunu söyleyip konuyu kapattı ama ben yıkıldım. Ben ona evlenmeden önce yaşadığım her şeyi tek tek anlatmıştım. Demek bana yalan söylemişti. Ona olan bütün güvenim kırıldı.

Çekmediğimiz acıyı tanımaz kalbimiz

HERKES BİLİYORMUŞ

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
Birkaç yıl sonra ikinci çocuğum dünyaya geldi. Ben yavaş yavaş o hayal kırıklıklarından kurtulmaya çalışıyordum ki bir gün konuşma sırasında aniden daha önceden evlendiğini söyledi, ben biliyorum zaten, konuşmuştuk ya o zaman dedim. “Yok, bunu bilmiyorsun. Ben herkes gibi çalgılı çengili, düğünlü dernekli evlendim” dedi. Yaşadığım şoku, hayal kırıklığını, kalbimin nasıl paramparça olduğunu size anlatamam. En kötüsü de bunları benden başka herkes biliyormuş zaten. Bütün aile ve geniş çevrelerinin hepsi düğündeymiş. Hepsi bir olmuş ve gerçeği benden saklamışlar. Ne kadar büyük bir hayal kırıklığı yaşadım, kendimi ne kadar aldatılmış hissettim bir bilseniz.

Haberin Devamı

NE SAFMIŞIM DEĞİL Mİ

Oysa biz evlenirken düğüne gerek olmadığını, sade bir nikâhla bu işi bitirmenin çok daha doğru olduğunu söyleyip duruyordu. Ben de saf saf buna bile inanmışım o zaman. Meğer adam daha önce bunların hepsini en iyi şekilde yaşamış ve aynı şeyleri tekrar yaşamak istemiyormuş. Bense bunların hepsini tatmak istiyordum ama onu üzmemek için her şeye razı olmuştum. Ne safmışım değil mi?

Şimdi kafam öyle karıştı ki bazen ondan nefret ediyorum, bazen de kendimden. Ufacık heyecanlar uğruna çok güzel giden hayatımı mahvetmişim. Kandırılmak başlı başına çok kötü bir şeymiş. Beni baştan beri salak, aptal bir kadın yerine koymuş. Kendimi ne kadar da akıllı ve becerikli sanıyordum. Zor hocam, inanın çok zor. Kendimi kandırılmış ve hiç sevilmemiş hissediyorum...

Haberin Devamı

AİLEM BİLSE KAHROLUR

Acaba eski erkek arkadaşımı bırakmasaydım onunla nasıl bir hayatım olurdu diye düşünmeden edemiyorum. Kimseye de anlatamıyorum bunları. Her gün kendi kendime konuşup düşünüp duruyorum. Ailemin bu olanlardan hiç haberi yok. Onlara her şeyi çok iyi göstermeye çalışıyorum. Bilseler gerçekten kahrolurlar. Yani şimdi de ben onlardan gerçekleri saklıyorum.

Eşim eskiye göre bana çok daha iyi davranıyor ama ben artık eski ben değilim. Olamam da ama eski beni, eski zamanlarımı çok özlüyorum. Ne tuhaf değil mi hocam, gerçeklerden haberdar olmadığım, kandırıldığım o eski günleri özlüyor, sonra da kızıyorum kendime. Şimdi ise içinde yaşadığım bu hayatı görmeye, anlamaya çalışıyorum. Artık ben bir anneyim, iki tane gül gibi çocuğum var. Sizin yazılarınızı okudukça anneliğin ne kadar önemli olduğunu görüyor ve onlara mutlu bir anne tablosu çizmeye çalışıyorum. Yani bunu da sineye çektim, bakalım başıma daha neler gelecek, duymadığım, bilmediğim kim bilir daha neler var. Bu şüphe bir türlü bırakmıyor peşimi. Gün geçtikçe kendime daha çok kızıyorum. Ben özgür, işinde başarılı, sevilen, sayılan biriydim. Nasıl bu hale geldim, bunu bile bilmiyorum.

HİÇ İHTİMAL VERMEMİŞTİM

Bu mektubu umarım yayınlarsınız çünkü benim gibi saf, her söylenene inanan pek çok genç kız var. Bunu okusunlar ve bir anlık heyecan uğruna hayatlarını altüst etmesinler. Bu dünyada kötüler, benciller, yalancılar, sahtekârlar da varmış. Ben bunlara hiç ihtimal vermemiştim ama gerçek öyle değilmiş. Ben özgür, işinde başarılı, sevilen, sayılan biriydim. Nasıl bu hale geldim, anlamıyorum hocam.

Beni dinlediğiniz için teşekkür ediyorum. Size sevgimi saygımı sunuyorum tekrar. Dilara.

ÇABALADIKÇA ÇOCUKLARINA ÖRNEK OLACAKSIN

Özellikle son yıllarda buna benzer pek çok hayat hikâyesi dinledim. Genç kızlarımız özellikle evlilik kararı alırken çok dikkatli olmalı ve Dilara’nın da dediği gibi anlık heyecanlara kapılmamalılar. Kişi herkesi kendi gibi sanır, derler ya, Dilara da öyle sanmış ama sonra büyük bir hayal kırıklığı yaşamış.

Çekmediğimiz acıyı tanımaz kalbimiz

Sevgili Dilara...

Hani diyorsun ya “Ben özgür, işinde başarılı, sevilen, sayılan biriydim, nasıl bu hale geldim?” diye, yine olabilirsin Dilara. Senin gibi kendini güzel ifade eden, özverili bir kadın, eminim elini neye atarsa atsın yine başarılı olur. Evlilik hayatının sıkıntıları, eşinle yaşadığın sorunlar, üst üste doğan çocukların, kendini, hayallerini çok arka sıralara koymana neden olmuş. Ama sen kendin için çabaladıkça unutma ki çocukların için de en güçlü örnek olacaksın. Bu çaban hepinizin hayatını güzelleştirecek Dilara...

Bütün içtenliğiyle yazdığı bu mektup için Dilara’ya teşekkürler. Umarım pek çok genç kızımız bu mektubu okur ve Dilara o hayatlara dokunmuş olur.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana mektup ve mesajlarınızı drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz. Haftaya bir başka yaşanmış hikâyede görüşmek üzere hoşça kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Annelerin gününü kutluyorum
#Anneler Günü#Şefkat#Mutluluk
Mayıs 07, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Yarın Anneler Günü.
Haberin Devamı

Şimdiden bütün annelerin bu özel gününü içtenlikle kutluyorum. Bugünkü yazımda sizlere biraz anneleri anlatmak istiyorum.

Bizler anneliği annelerimizden öğreniriz. Doğduğunuz gün sizi şefkatle sarıp sarmalayan, yere göğe koyamayan, öpmelere doyamayan, sizi canından çok seven bir anneye sahipseniz eğer, bu dünyanın en şanslı insanlarından birisiniz demektir. Gelecekte siz de çocuklarınıza çok iyi bir anne olma potansiyeline sahipsiniz demektir. Yani sadece siz değil, sizden sonraki kuşakların da kaderi güzel olacak demektir.

Başka bir deyişle, biz kadınlar yalnızca doğurmakla kalmıyor, aynı zamanda o çocukların kaderini de bir ölçüde yazabiliyoruz. Ve yazdığımız bu kader kuşaklar boyu aktarım yoluyla devam ediyor. Burada babaların rolünü yadsımıyorum elbette, ama gün madem annelerimizin günü, babaları konuşmayı da onların gününe bırakıyorum.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
İŞTE BU YÜZDEN KUTSAL

Bizler önce sevgili annemizin bebeği, sonra da bebeğimizin annesi, belki de büyükannesi oluyoruz. Tabiat kendine bakamayan, bir sahibi olmazsa hayata tutunamayan, yaşayabilmek için bizlere ihtiyacı olan bir küçük bebeğe bakmak, onun tüm sorumluluklarını almakla yükümlü kılıyor bizleri. Önce can taşıyor, sonra da o canın beslenmesini, büyümesini, sağlıklı biri olarak hayata devam etmesini sağlıyoruz. İşte bu yüzden annelik kutsaldır diyoruz ya zaten.

SEVGİYİ ESİRGEMEYİN

Sevgili anneler...

Hayatın bizlere hediyesi olan çocuklarımıza çok iyi bakalım. Sadece onların bedensel ihtiyaçlarına değil, psikolojik ihtiyaçlarına da önem verelim. Yani sevgimizi, şefkatimizi, merhametimizi onlardan hiç esirgemeyelim. Sizden alacakları bu sevgi ve şefkat, bir çocuğun sizden emdiği süt kadar önemli bir ihtiyacıdır. Sevgisiz büyüyen çocuklar kendilerini hep yarım hisseder, içlerinde oluşan boşluk duygusunu hiçbir şeyle dolduramazlar.

Onların gelecekte nasıl insanlar olacağı, başarıları, sosyalleşebilmeleri, toplum tarafından sevilip sayılabilmeleri, saygın ve itibarlı bireyler olabilmeleri, bizim onları özellikle yedi yaşa kadar nasıl yetiştirdiğimize bağlıdır.

Haberin Devamı

GÖZLERİNİN IŞIĞI SÖNER

Annelerinin öncelik verdiği, sadece sevmekle kalmayıp ona ve haklarına saygı gösterdiği çocuklar büyüyünce kendini sevmeyi, kendine ve başkalarına saygı göstermeyi öğrenir. Toplum tarafından çabuk sevilir ve sayılır. Bir iş sahibi olmak için girdiği mülakatlarda önce o seçilir. Toplumda aranan, sorulan, her yere davet edilen, el üstünde insanlar olurlar.

Sevilmeden büyüyen çocukların ise gözlerinin ışığı bile sönük olur. Hayat istese de onların yüzünü bir türlü güldüremez, şöyle içten bir kahkaha attıramaz onlara.

Annelerin gününü kutluyorum

ANNE OLMA DİPLOMASI

1- Çocuklarınıza küçük yaştan itibaren ufak tefek sorumluluklar verin. Hep almayı değil, bir işe yaramayı da öğrensinler. Evin kurallarına uymayı, ödevlerini kendi yapmayı, odasını kendi toplamayı, gerektiğinde size yardım etmeyi bir an önce öğretin onlara. Her konuda olduğu gibi burada da onlara karşı hoşgörülü olun. Çabuk affedin, onlara asla küsmeyin ki o da büyüyünce hem kendine hem de başkalarına karşı hoşgörülü olabilsin. Ancak bu konuda da aşırıya kaçmayın. Çocuğunuzun boyundan büyük sorumluluklar almasını istemeyin ondan. Çocukluğunda önceliği hep başkalarına vererek büyüyen küçükler, bu rolü bir daha ömür boyu bırakmaz ve kendi hayatını bir türlü yaşayamadan, kıymeti bilinmeden bir gözü açık ölürler.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
by Taboola
2- GURURLARINI KIRMAYIN

Çocuklarınızı özellikle başkalarının yanında asla utandırmayın, aşağılamayın, gururlarını kırmayın. Çok kızsanız bile onların küçücük zihinlerinde derin yaralar açmayın, onlara kötü isimler takmayın, küfür etmeyin, bedensel özellikleriyle alay etmeyin, onlara çok baskı yapmayın, kendi doğrularınızı onlara dayatmayın, onların düşüncelerine ve fikirlerine önem verin, dinleyin, anlamaya çalışın. Aksi takdirde o çocuklar gelecekte utangaç, güvensiz, bildiğini söyleyemeyen, kendi hakkını koruyamayan, hep ezilen, kendisiyle hep kavga eden, başarılarıyla bile övünemeyen, kendini hep başkalarından küçük gören yetişkinler olurlar. Mutluluk bu kişilere pek uğramaz.

Haberin Devamı

3- İSTEKLERİNİ ÖNEMSEYİN

Çocuklarınızla ilgili önemli kararlar alırken bunu mutlaka onlarla konuşun, onların isteklerine önem verin. Önem verin ki bu çocuklar yetişkin bireyler olduklarında her konuda karar alabilen, doğruyu yanlışı görebilen, başkalarına bağımlı olmayan yetişkinler olabilsinler.

4- ŞİDDETTEN UZAK TUTUN

Çocuklarınıza asla şiddet uygulamayın. Onların şiddete tanıklık etmesine de elinizden geldiğince engel olmaya çalışın. Çünkü şiddet gören ve evdeki şiddete tanıklık eden çocuklar, gelecekte büyük ihtimalle kendileri de başkalarına şiddet uygulayacak ya da şiddete maruz kalacaklardır. Toplumumuzda sıkça gördüğümüz şiddet suçluları, özellikle kadın cinayetlerinin faillerinin çok büyük bir bölümü, çocukluğunda aileden şiddet gören çocuklar arasından çıkar. O cinayetlere kurban giden kadınlarımız için de benzer şeyler söyleyebiliriz. Şiddet görerek büyüyen kız çocuklarımıza şiddet hep tanıdık gelir. Buna yatkın insanlardan uzak durmayı, kendilerini korumayı bilmezler.

Haberin Devamı

5- DERDİNİZE ORTAK ETMEYİN

Kendi dertlerinizi ve özellikle eşinizle ilgili sorunlarınızı çocuklarınıza anlatmayın, onları bu sorunlara ortak etmeyin. Siz annelerin çaresizliği, umutsuzluğu, acıyla çırpınışları çocuklarınızın küçük yüreklerine ok gibi saplanır. O zehirli okların acısı bir gün sizde dinse bile onlarda dinmez. Annesini bu kadar çaresiz, acı içinde gören bir çocuk hayata duyduğu güveni ve umudu kaybeder. Sizi bu zulümden kurtarması gerektiği gibi onu çok aşan bir düşünceye kapılır. Kurtaramadıkça da kendini suçlar. O artık biraz da onun yüzünden çekilen bu acıların tek sebebidir ve onun tek sahibi olan annesini bu zulümden kurtaramamıştır. Babaya duyulan nefret böylece zamanla kendine döner.

6- ONA MUTLULUĞU ÖĞRETİN

Çocuklarınız sizden nasıl mutsuz olunacağını değil, nasıl mutlu olunacağını öğrensin. Mutlu annelerin çocukları da mutlu olur.

7- ONLARI BORÇLANDIRMAYIN

Onlara iyi bakın ama yeri gelince hayır demeyi de ihmal etmeyin. Onlar uğruna saçınızı süpürge etmeyin. Annelik her zaman fedakârlık ister ama bu konuda da aşırıya kaçmayın, çocuklarınızı borçlandırmayın. Onlara, “Ben senin için nelerden vazgeçtim, nelere katlandım” diyerek çocukları ömür boyu ödeyemeyecekleri borçlar altına sokmayın, onları suçlamayın, başınıza gelen hiçbir şeyden onları sorumlu tutmayın, senin yüzünden oldu demeyin. Siz belki de o gün sinirliydiniz, söyleyiverdiniz ama o söz çocuklarınızın zihninden hiç çıkmaz. Bu yaraların bedelini hayat fena halde ödetir onlara.

8- ASLA TERK ETMEYİN

Çocuklarınız en az yedi yaşına gelene kadar onları asla terk etmeyin, aslında hiçbir zaman ve hiçbir nedenle terk etmeyin. Onları mümkünse hiç annesiz bırakmayın. Çalışıyorsanız ve çocuğunuzu bir kreşe ya da büyükanneye bırakıyorsanız akşamları onları mutlaka alın ve evinize götürün. Birden fazla çocuğunuz olduğu için ya da bakmakta zorlandığınız için çocuklarınızın hiçbirini yakınlarınızdan birine vermeyin, onları evden göndermeyin. İyi bakamasanız da onlar sizinle, sizin evinizde kalsın. En kötü anne bile annesizlikten iyidir çünkü çocuk arada bir istediğini alamasa da yanında bir sahibi vardır ve o sahip onu ne olursa olsun terk etmemiştir. Anneleri tarafından şu ya da bu nedenle 3-5 günden fazla terk edilen ya da başka evlere yollanan çocuklar, kısa zamanda bedensel sağlığını kaybeder, hasta olur. Büyümesi bile durur. Büyüdükleri zaman da ömür boyu terk edilme korkusuyla yaşar ve hayatları boyunca kolayca terk eder ya da terk edilirler çünkü en korktukları şey başlarına gelmesin derken bir yandan da terk edilmeyi mıknatıs gibi kendilerine çekerler. Ya da nasıl olsa o beni terk edecek diyerek önce onlar terk eden olurlar.

9- ÖNEMLERİNİ HİSSETTİRİN

Çocuklarınızı asla ihmal etmeyin. Uzun süre çalışıyor bile olsanız, eve geldiğinizde mutlaka onlarla ilgilenin. Konuşun, dinleyin, sevin okşayın, birlikte bir şeyler yapın, gülün, oynayın. Yani onlarla kaliteli vakit geçirin. Onları siz yatırın, masal anlatın, ninni söyleyin. Sizin için ne kadar önemli olduklarını her daim hissettirin onlara. İhmal edilerek büyüyen çocuklar, içlerinde giderek büyüyen boşluk duygusunu, doyurulmamışlığı zamanla başka şeylerle doyurmaya çalışırlar. Kiminde yeme bozukluğu gelişir. Yediğini kusar ama yine yer. Kimi doyumu uyuşturucularda arar, hayatı kararır. Kimi almalara doyamaz. Dolaplarda elbiseler, hiç giyilmeden, etiketleri üstünde beklerken o yine alır. Yani alışveriş hastalığına tutulurlar. Çocukluğunda ihmal edilen, doyumsuz çocuklar hayatta kolay dikiş tutturamaz, her şeyden çabuk bıkar, sık sık işinden atılır, ilişkileri kısa sürer. Sonuç olarak bir zamanlar anneleri onları nasıl ihmal ettiyse, onlar da hem kendilerini hem de hayatı ihmal eder, mutluluğu bir türlü yakalayamazlar.

10- ONLARI SEVİN, SAYIN

Bir anne yuvasında ne kadar mutlu olur, çocuğunu ne kadar sever ve sayarsa çocuklarına da o kadar iyi bir örnek olur. Unutmayalım, çocuklarımız bizim onlara söylediklerimizden çok gördüklerinden, tanık olduklarından, onlara yaşatılanlardan etkilenir. Mutlu annelerin çocuklarının da kaderi güzel olur.

Ne çok şey istedim değil mi sizden? Annelik işte bunun için bu kadar kutsal ya...

Anneler Günü’müz hepimize kutlu olsun.

Sevgilerimle...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Sefanur'un mektubu
#Aile#Bağımlılık#Mektup
Mayıs 21, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Bizim ülkemizde insanlarımızın pek çoğu ailelerine bağımlı olarak yetişirler.
Haberin Devamı

Kültürümüzde aileye verilen değerin yanı sıra bu bağımlılığı oluşturan en önemli nedenlerinden biri de, anne ve babalarımızın bizi yetiştirebilmek için katlanmak zorunda kaldıkları fedakârlıklardır. Ailelerin, özellikle annelerin onlar için nelere katlandığına tanık olarak büyüyen çocuklarımız, doğal olarak kendilerini ödemekle bitmeyen duygusal bir borcun içinde hissederler.

Maalesef hâlâ zengin, insanların refah içinde yaşadığı bir ülke değiliz. Aileler çocuklarını büyütebilmek için gerçekten de hem maddi hem de manevi fedakârlıklar yapmak zorunda kalıyorlar. Özellikle kadınlarımızın, “Çocukları uğruna saçını süpürge eden anne, en iyi annedir” inanışı bu durumu biraz daha körüklüyor. Bu uğurda hem anneler gerçekten kendi hayatlarını istedikleri gibi yaşayamıyor hem de çocuklarımız bunları gördükçe kendilerini daha suçlu, ailelerine daha borçlu hissediyorlar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
GELİNLER VE KAYNANALAR

Gelin-kaynana ilişkisi, sadece bizim ülkemizde değil bütün dünyada üzerinde çok konuşulan bir konu. Kaynana deyince hep aklımıza gelinin her şeyine karışan, onu oğlundan kıskanan, kötü yürekli kadınlar; gelin deyince de kaynanasından nefret eden, kocasının tek sahibi olmak isteyen genç kadınlar geliyor. Oysa artık bu konu yavaş yavaş tüm dünyada değişmeye başladı. Özellikle Batı ülkelerinde bazen gelinle kaynana birbirini hiç tanımıyor, tanısa da böyle bir rekabete hiç girmiyorlar çünkü anne-kız ya da anne-oğul ilişkisi evlilikten çok önce incelmiş ya da kopmuş oluyor. Birbirlerine bağımlı olmaktansa, birbirlerine belirli sınırlar içinde bağlı oldukları bir ilişki geliştiriyorlar.

Bizim ülkemizde de artık ne kaynanalar eski kaynana ne de gelinler eski gelin. Zaten gençler evlenince farklı evlerde yaşıyor ve çekirdek aileler oluşuyor. Halen geniş aile olarak hep birlikte yaşayanlar da var. Çoğu bu ilişkileri medeni ölçüler içinde, sorunsuz yürütebiliyor. Ancak bunu yürütemeyenler de var. Özellikle aileye bağımlılık derecesinde düşkün erkeklerin eşleri, bu durumdan çok mağdur olabiliyor.

İşte size bir örnek, mektup Sefanur’dan geliyor...

EŞİM BİR BAĞIMLI HEM DE AİLESİNE

Merhaba Gülseren hocam...

Sefanurun mektubu

Uzun zamandır size yazmayı düşünüyordum, tüm cesaretimi toplayıp bugün hayat hikâyemi paylaşmaya karar verdim...

Haberin Devamı

Memur bir babanın ortanca çocuğuyum... Geniş bir ailemiz vardı, dedemler ve amcamlarla birlikte otururduk. Babam çok sinirli, kuşkucu bir insandı. Annemi çok kıskanır, kadını sürekli sorguya çeker ve bu yüzden annemi suçsuz yere sık sık döverdi. Evdekiler de buna hiç ses çıkarmaz, babama yapma diyen olmazdı. Annem ise babama ve babaanneme söyleyemediklerinin hırsını bizden çıkarırdı. Öyle ki çocuklarına söylediklerini insan düşmanına söyleyemez, devamlı beddua ederdi. Her kafadan türlü türlü seslerin çıktığı o evde nasıl büyüdük, hiç bilmiyorum. Çok başarılı bir öğrenci olduğum halde liseden sonra o evden kurtulmak için ailemin uygun gördüğüyle biriyle hemen evlendim. Nerden bilebilirdim ki gittiğim evin ana baba evinden daha kötü olacağını...

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
GELİN DEĞİL HİZMETÇİ

Eşim olacak kişi anasının ağzına bakan, başkalarının yönettiği bir insan, kayınvalidemse çok acımasızdı. O eve gelin diye değil de sanki karın tokluğuna çalışan bir hizmetçi olarak gelmişim gibi muamele eder, köle gibi çalıştırırdı beni. Evde iş hiç bitmezdi. Sabah erkenden kalkar, gece olunca en geç ben yatardım çünkü ancak hepsi yatınca işim biterdi.

Eşim ailesine çok bağlıydı. Eğer onlar o gün mutluysa eşim de mutluydu, onların bir sorunu varsa yüzü hiç gülmez, herkesten çok o üzülür ve çözüm arardı. Kaynanam nedense beni hiç sevmedi. Hiçbir hizmetlerini aksatmıyorum, bari birazcık sevsene be kadın... Tam tersine eşimi benim hakkımda sürekli doldurur, o da beni hiç dinlemeden, kim haklı kim haksız demeden döverdi. Bana mı öyle geliyor bilmiyorum ama eşim beni dövdükçe sanki kaynanamın yüreğine su serpilir, o günler her zamankinden daha neşeli olurdu.

Haberin Devamı

ANNEM BABAM DA BİLİRDİ

O evde kendimi hep yabancı gibi hissettim. Beni içlerine almadılar, sadece çalıştırdılar. Eşim de ilgilenmezdi benimle. Annem babam benim o evde ne çektiğimi bilir ama bilmezden gelir, halimi hatırımı kimse sormazdı. Odama sadece rahat rahat ağlayabilmek için girer, sonra yüzümü gözümü siler öyle çıkardım oradan.

Bir keresinde balkondan atlamayı denedim, eşimin kardeşi engel oldu... Sonra hobilerim sayesinde biraz mutlu olmaya başladım. Sabah erkenden kalkıyor, evin işini bitirip yemeği de hazırladıktan sonra el işi yapıyordum. Yaptıklarımı konu komşu çok beğenince biriktirdiğim cüzi bir parayla evimin yakınında bir işyeri kiraladım. Tabii ki eşim ve kaynanam ilk başta buna çok karşı çıktı ama birileri akıl vermiş olacak ki sonra sesleri kesildi. Minik bir atölyem oldu böylece. Çevredeki hanımlar çok ilgi gösterince epey para kazandım. İşimi daha merkezi bir yere taşımaya karar vermiştim ki tam da o sırada eşim işinden kovuldu ve gelip atölyenin başına oturdu. Benim para kazanmamı hazmedemedi ve ne yaptı etti, işi batırdı.

Haberin Devamı

ÇOCUKLARIM ABLA DİYOR

Şimdi çocuklarımla ne yapacağımı şaşırdım. Sanki işi bu hale ben getirmişim gibi kaynanam da eşim de küstü bana. Son zamanlarda ayrılma fikri iyice kafamda netleşti çünkü böyle giderse benim ve çocuklarımın hayatı hiç değişmeyecek. Çocuklarım da çok destekliyor bu kararımı, zaten bugüne kadar evde onların annesi bile olamadım. Kaynanama anne dedirttiler, çocuklar bana abla diyor.

Mektubuma son vermeden gençlere bazı tavsiyelerde bulunmak istiyorum. Evlenecekleri kişiyi iyice tanımadan karar vermesinler. Ben bunları gördüğüm halde, bile bile lades dedim.

Aileye bağlılık ayrı, bağımlılık ayrı... Böyle bağımlı tiplerden uzak dursunlar... Düşünün, ben ve çocuklarım uzun yıllar oldu bir kahvaltı sofrasında birlikte oturup kahvaltı etmeyeli...

Gülseren hocam, biraz uzun yazdım ama bu yazdıklarım sadece özet, ilk defa hayatımı kaleme alma cesareti gösterdiğim için de kendimi kutluyorum... Yazdıklarımı okumak bile bana çok iyi geldi.

Sevgiler... Saygılar diliyorum.

Sefanur

MUTLULUĞUN ANAHTARI

Sevgili okuyucularım...

İster kadın olalım ister erkek, evlendiğimiz zaman eşimizin önceliği olmak isteriz. Her iki tarafın da hem ihtiyacı hem de en doğal hakkıdır bu durum. Ailelerimizi ihmal etmeyelim, onların ihtiyaç duyduğu zamanlarda, önemli günlerde, kutlamalarda, iyi günde, kötü günde yanlarında olalım ama bu dengeyi iyi ayarlayalım.

Ancak gençlerimizin çoğu bu konuda pek de başarılı sayılmazlar. Özellikle ailelerine bağımlılık derecesinde düşkünlük gösteren gençlerimizin eşleri bu durumda çok mağdur oluyorlar. Eskiden bunları daha çok erkekler yapardı, şimdilerde kızlar ailelerine daha çok düşkünlük gösteriyor.

HAYATINI YAŞAYAMAZ

Aileye bağımlı olmak ne demek, isterseniz önce bunu biraz açıklayalım. Bağımlılık aileyi sevmek, onlarla her konuda ilgilenmek, ihtiyaç duyduklarında yanlarında olmak gibi kavramlardan daha fazlasıdır. Bağımlılık insanın önceliği kendine, eşine ve çocuklarına değil, kendi ailesine vermesi, kendini buna mecbur hissetmesi, yapmadığında ortaya çıkan sıkıntıyla başa çıkamaması, bunun dışında yaptığı şeylerden suçluluk duyması demektir. Bu da yeni kurulacak aileyi ihmal etmek anlamına gelir. Eşi ile kendi ailesi arasında kalan kadın ya da erkeğin işi her zaman zordur. Kendi doğrularını bir türlü hayata geçiremediği gibi, sırtından hiç eksilmeyen yükler nedeniyle kendi hayatını da yaşayamaz.

Gördüğünüz gibi Sefanur biraz geç de olsa kapının ardındaki aydınlığı görmeyi başarıp kendine bir çıkış yolu bulmuş. Alması gereken zorlu kararlar, vereceği bir mücadele yok mu, tabii ki var ama hayatın önümüze çıkardığı engeller, bizi bağladığı zincirler, kanatlarımızı daha da güçlendirmek için aynı zamanda bir fırsattır da. O da yaşadığı sıkıntılı dönemlerde, yaşama küsüp karalar bağlamak yerine kendi yeteneklerini keşfederek özgüvenini tazelemiş ve bu mücadeleye girme cesaretini gösterecek bir kadın haline gelmiş.

HEDEFİNİZİ BELİRLEYİN

Sefanur’a ve çocuklarına, kendileri için oluşturacakları yeni hayatlarında sağlık, huzur ve başarı diliyorum. İnsanın kimseye muhtaç olmadan kendi ayakları üzerinde durabilmesi, mutluluğun en önemli anahtarlarından biridir. Eğer kendimizi iyi tanır, anlar, hedeflerimizi belirler, o hedefe göre kararlı adımlarla ilerlersek başaramayacağımız hiçbir iş yoktur gibi gelir bana.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya yepyeni bir hikâyede yeniden görüşmek üzere. Hoşça kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Bulaşıcı duygular
#Psikiyatrist#COVID-19#Pandemi
Mayıs 28, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Korku, kaygı, öfke gibi olumsuz duygular nasıl bulaşıcıysa sevgi ve barışın ışığı ve bize getirdiği huzur da bulaşıcıdır. Şu sıralar insanlarımız öfkelerini yansıtabilmek için adeta bahane arar oldu. Korkunun, belirsizliğin, kaygının kol gezdiği toplumlar barışı, sevgiyi, huzuru özledi.
SEVGİLİ okuyucularım...

Duygularımız da virüsler kadar bulaşıcıdır. Bunu uzun yıllardır psikiyatrist olarak çalıştığımdan en iyi bilenlerdenim. Mesleğim nedeniyle klinikteki odamda birbirinden çok farklı insanlarla karşılıklı saatlerim geçti. İki ayrı insan, iki farklı enerji demektir. Bu iki farklı enerji birbirini mutlaka etkiler ve birbirinden etkilenir.

Bulaşıcı duygular

Biz insanlar toplu halde yaşamaya programlanmış varlıklarız ve son iki yıldır bütün dünyayı etkisi altına alan büyük bir pandemi yaşadık. Zihinlerimizde önceliği COVID-19 aldı. Her an bize de bulaşma riski olan bir hastalığın korkusu yüreklerimize çöktü. Özellikle ilk yıl bu konuda çok zorlandık. Hastalığı doktorlar dahil, hiçbirimiz tam olarak tanımıyoruz, ne kadar öldürücü olduğunu, sonradan ne gibi sekeller bırakacağını bilmiyoruz. Aşı olmaktan bile korktuğumuz zamanlar oldu.

Haberin Devamı
Renault Master
Renault Türkiye
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
by Taboola
TEDBİR ÜSTÜNE TEDBİR

İlk günlerde televizyonlar hastalığın ortaya çıktığı ülke olan Çin’de yolda giden insanların pat diye yere düşüp öldüğünü, kazılan toplu mezarları gösteriyordu. Korku, dalga dalga yayıldı dünyaya. Başta anneler ve babalar olmak üzere evlerimizde tedbir üstüne tedbir almaya başladık. Dışarı çıkamadığımız gibi, dışarıdan gelen yiyecek içecek torbalarını bile evlerimize almaya korktuk.

İnsanların pek çoğu işe gitmek yerine evden çalışmaya başladılar. Çocuklar okula gidemedi. Ve dünyada o güne kadar devam eden düzen bir anda tepe taklak oluverdi. Sevenler birbirinden uzak kaldı, işler ihmal edildi, ilişkiler bozuldu ve şehir efsaneleri tüm dünyada kol gezer hale geldi.

RUHUMUZ DOYAMADI

Sevgiden, şefkatten, güzel bakan gözlerden, bize dokunan merhametli ellerden, söylenen sıcacık sözlerden, içten gülümsemelerden mahrum kaldık. Sevdiklerimizle bir araya gelemedik, birbirimizle yan yana ilişkiler kuramadık, duygularımızı paylaşamadık. Telefonla yapılan görüşmeler ruhumuzu doyurmadı.

Yaşlı, genç, pek çok insanımızı bu pandemide kaybettik. Kimi COVID-19’dan öldü kimi bu değişen düzene ayak uyduramadığı için bağışıklık sistemi bozuldu, başka hastalıklara daha yatkın hale geldi, öyle öldü. Kiminin işi, kiminin aile ilişkileri bozuldu, depresyona girdi, kimi de intihar etti.

Haberin Devamı
Elimizde telefonlar, gözlerimiz televizyonlarda korku ve endişe dolu iki yıl geçirdik. Tam biraz nefes almaya, korkularımızdan arınmaya başlamıştık ki bu sefer de savaş çıktı. Bu sefer de savaşın vahşetini izler olduk.

Pandemiden ülkelerin ekonomileri de etkilendi. Enflasyon yükseldi, işsizlik arttı derken dünyayı saran korku, kaygı, gelecek endişesi gibi duygular insanlardaki öfkeyi körükledi. İncir çekirdeğini doldurmayan sebeplerle insanların canına kıyıldı, pek çok kadınımız vahşice öldürüldü ve bir salgın da olumsuz duygulardan geldi.

KORKU ÇABUK YAYILIR

Korku, tüm canlıların en iyi tanıdığı, en keskin duygudur ve pozitif duygulara göre bulaşıcılığı her zaman daha fazladır. Biz insanlar çoğu zaman hayatın içinde çeşitli konularda karar verirken duygularımızdan çok etkileniriz. Nasıl hissedersek öyle düşünür, nasıl düşünürsek de öyle hissederiz. Yani duygularımız ve düşüncelerimiz birbirini çok etkiler. Korktukça en kötüyü düşünür, en kötüyü düşündükçe daha çok korkarız.

Bulaşıcı duygular

Her birimiz çevreye kendimize has bir enerji yayarız. Karşı taraf bu enerjinin ne olduğunu, nasıl olduğunu dillendiremese de bunu bir şekilde mutlaka hisseder. Kiminin etrafa yaydığı enerji güzel bir koku gibi çekicidir. Herkes arı gibi o kokuya doğru adeta çekilir. Bazılarının enerjisi ise tam tersine iticidir, korkutucudur, insanlar ondan “Sakın bana yaklaşma” mesajını bir şekilde alır ve uzak dururlar.

Haberin Devamı
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
Türkiye'de Dış Ünitesiz ve Kanalsız Klimaların Yükselişi: Fiyatlar ve Enerji Tasarrufu
Map in Pocket
by Taboola
Bizler çoğu zaman etrafa nasıl bir enerji yaydığımızı bilmeyiz. Bunu bizden çok başkaları bilir ve hisseder. İşte o enerjiye kokusunu zihnimiz verir, gözlerimiz dünyaya nasıl bakıyorsa, o bakış verir.

CAN YOLDAŞI ARADIK

Hep birlikte yaşadığımız bu zorlu süreçler, etrafa yaydığımız enerjileri de olumsuz etkiledi, bizi adeta birbirimizden kopardı. Toplu halde bir araya gelemedik, duygularımızı paylaşarak kabartamadık. Ne yaşadıksa çoğu zaman yapayalnız yaşadık. Yalnızlık, olumsuz duyguların beşiği gibidir. Sanırım biraz da bu yüzden bütün dünyada olduğu gibi ülkemizde de evlere pek çok evcil hayvan alındı. Bir can yoldaşına olan ihtiyaç giderek arttı.

Avrupa ülkelerine her gittiğimde sokaklarda köpekleriyle gezen insanları gördükçe içimden hep böyle dedim; yalnızlar, yanlarına bir can yoldaşı almışlar. Gerçekten de kedi, köpek ve kuşların insanlara bu anlamda ne kadar iyi geldiğini pandemide daha iyi anlıyor insan. Her birimizin, hangi yaşta olursak olalım sevgiye ne kadar ihtiyaç duyduğumuzun kanıtı bunlar.

Siz ona bakıp besliyorsunuz, o da size hep sevgiyle bakıyor. Vefa görüyorsunuz onlarda, insanlarda artık pek göremediğiniz vefayı.

SEVGİYİ, HUZURU ÖZLEDİK

Yalnız yaşanan korkularla hep birlikte yaşanan toplu korkular arasında da fark var. Güzel duygular nasıl paylaşıldıkça tadı artıyorsa, olumsuz duygular da paylaşıldıkça azalıyor. Bizim örf ve âdetlerimiz bu konuda adeta bir uzman görüşüyle düzenlenmiş gibi. Eskiden biliyorsunuz köylerde, kasabalarda, mahallelerde yedi gün, yedi gece süren düğünler yapılır, toplu halde gülünür, oynanır, yenir, içilirmiş. Düğünler de zaten genellikle yazın hasattan sonra yapılır, sokaklar şenlenir, fakir fukara da bu düğünlerde bol bol yer içermiş.

Haberin Devamı
Hastalıklar ve ölümlerde de insanlar yalnız bırakılmaz, ölü evi insanlarla ve gönderilen yemeklerle dolar taşarmış. Yıldönümlerinde okutulan mevlitler ölen kişiyi hep birlikte hatırlamaya vesile olur, hep birlikte gülünür, yine birlikte ağlanırmış. Böylece daha olumlu duygular pekiştirilir, olumsuzlardan uzak durmaya çalışılırmış.

Bu âdetleri halen olabildiğince devam ettirmeye ve evlatlarımıza da öğretmeye çalışıyoruz çünkü bu bahanelerle insanlarla bir araya gelebilmek, yalnız olmadığımızı hissetmek, duygularımızı birlikte yaşayabilmek her birimiz için önemlidir, değerlidir. Ancak COVID-19 salgını bunlara bile izin vermedi. Düğün dernek kurulamadı, ölülerimizi birlikte uğurlayamadık. Dünya adeta bir kör karanlığın içine girdi. Moraller bozuldu, ilişkiler gerildi, korkuyla birlikte öfkeler de arttı. Tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de pandemiden sonra ekonomik zorluklar başladı. Bir yanda halen pandemiyle ilgili belirsizlik sürerken, bir yandan da savaşın vahşetiyle kahrolduk. Korkunun, belirsizliğin, kaygının kol gezdiği toplumlar barışı, sevgiyi, huzuru özledi.

HAKLI DEĞİL MEDENİ OL

Korku, kaygı, öfke gibi olumsuz duygular nasıl bulaşıcıysa sevgi ve barışın ışığı ve bize getirdiği huzur da bulaşıcıdır. Şu sıralar insanlarımız öfkelerini yansıtabilmek için adeta bahane arar oldu. Trafikte bile yol verdin, vermedin diyerek insanlar öldürülüyor. Toplum olarak hep birlikte “öfke kontrol bozukluğu” yaşıyoruz.

Bir an önce kendimize teşhis koyup bu öfkelerden kurtulmanın yollarını arayalım. Öfkeye ve saldırganlığa yine öfkeyle karşılık vermeyelim. Haklı olmak yerine daha medeni ve hoşgörülü insan olmayı tercih edelim.

Bu yazıyı, insanlarımızın bu konuda bilinçlenmesinin önemini vurgulamak için yazıyorum. Barışa, huzura, bir küçük gülümsemeye ve hoşgörüye hepimizin öyle ihtiyacı var ki...

Saygılarımla...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Acıların tiryakisi
#Dolunay#Mektup#Şiddet
Haziran 04, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Hayat, çoğu zaman bize sayısız seçim şansı sunuyor.
Kader dediğimiz şeyi de işte bu seçimlerimizle ilmek ilmek örüyoruz. Kimi yol bizi mutluluklara, aşklara, coşkuyla sahiplendiğimiz heyecanlara götürürken; kimileri ise derin hüzünlere, içinden çıkılamaz girdaplara, akıntıya karşı kürek çekmeye çalıştığımız mücadelelere sürüklüyor.

Elimizin kolumuzun gerçekten bağlı olduğu, yaşamın bizim adımıza karar verdiği iki önemli olayın biri başlangıcı yani doğumu, diğeri sonu yani ölümü temsil ediyor. Bizler annemizi, babamızı, hangi evde doğup büyüyeceğimizi, hangi ülkenin hangi dilini konuşacağımızı seçemiyoruz. Doğumumuz gibi bu dünyadan ayrılışımız da öyle oluyor. Ancak hayatımız boyunca pek çok seçim yapmak, karar vermek durumunda kalıyoruz. Aldığımız bu kararlar bazen hayatımızı güzelleştirirken bazen de bizleri çaresiz bırakıyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bugün sizlerle, heybesinde sadece kendi yüklerini değil ailesinin ve hatta âşık olduğu delikanlının ailesinin bile yüklerini taşıyan, türlü fedakârlıklar yapan, sonra da pişmanlıklar ve kalp kırıklıklarıyla kala kalan Dolunay’ın yaşamöyküsünü paylaşacağım...

Öyle bir öykü ki bu, birebir aynı olmasa da birçok okurumun, özellikle kadınların, kendilerinden bir şey bulacağını, içlerinden “Ben de bunu yapıyorum” ya da “Yapmıştım” diyeceğini hissediyorum. Umarım bu yazı size şifa olur sevgili okurlarım...

Acıların tiryakisi

AŞK BAZEN DE FEDAKÂRLIK DEĞİL Mİ

GÜLSEREN hocam... Öncelikle değerli zamanınızı ayırıp mektubumu okuduğunuz için çok teşekkür ederim.

Gerçi nereden başlasam, yaşadıklarımın hangi birini anlatsam bilmiyorum. Karmakarışığım hocam, içimde kimseyle paylaşamadığım, paylaşsam da anlayacaklarına inanmadığım bir kördüğüm var. Ne kadar söndürmeye çalışsam da bir türlü sönüp küllenmeyen yangın misali... Zaten çocukluğumdan beri hiç sönmedi ki bu alevler... Çocukluğumdan beri kimse anlamadı ki beni... Belki de o yüzden bugün kendi kendime hapsoldum, beni bu hapisten çıkaracak anahtarı da sizde arıyorum... En iyisi anlatmaya en başından başlamak olacak...

Haberin Devamı

İŞTE BENİM BABAM...

Benim adım Dolunay. Şu an 21 yaşındayım, Bodrum’da yaşıyorum. Çocukluğumdan bu yana babamdan hem psikolojik hem de fiziksel şiddet görüyorum. Ah babam nasıl bir yaradır içimde bir bilseniz... Ben onun sevgisini kazanmaya çalıştıkça iki misli nefretle gözlerimin içine bakan adam... Babam. Gözünde kendi değerimi ararken bana kendimi bir çöp gibi hissettiren adam... Babam. Yaptığı düzenbazlıklar sonucunda iflas edip varını yoğunu kaybettiği gün cezaevine giren, çıkar çıkmaz annemle beni dımdızlak ortada bırakıp bizi terk eden, bir daha da hiç arayıp sormayan adam. Babam... İşte benim babam böyle biriydi Gülseren Hoca’m... Sevgisiz, merhametsiz, şefkatsiz...

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
VAROLMA MÜCADELESİ

Anneme gelecek olursak onunla o kadar gurur duyuyorum ki... Babamın cezaevinden çıkmasını sabırla bekleyen annem, çıktıktan sonra terk edilince bu zulme daha fazla dayanamadı. Gözünü kararttı ve açtı boşanma davasını... İçten içe babamdan bir itiraz bekledi belki ama o beklediği itiraz asla gelmedi. Babam dünden hazırdı boşanmaya, hemen imzalayıverdi evrakları. Böylece annemin var olma mücadelesi de başlamış oldu. Yıllardır hayatını eve ve bize adamış olan annem kolları sıvadı ve iş aramaya başladı. Annem evin ekonomik yükünü sırtlarken, bana da duygusal yükler kalmıştı. Tabii ben o zamanlar benim üzerime düşen payın yaşamımı nasıl bir harabeye çevireceğinin, beni nasıl bir yalnızlığa hapsedeceğinin farkında değildim.

Haberin Devamı

Ailemin başında dimdik durmaya çalıştım hep. Duygularımı o kadar gömdüm ki içime, bir süre sonra göz pınarlarım kurudu. Ağlayamadım bile...

O KALBE ÂŞIK OLDUM

Lise yıllarına geldiğimde, beni doğduğumdan beri içinde olduğum buhrandan kurtarabilecek biri ile tanıştım devlet okuluna gidiyordum o zaman, dönem ortasında sınıfımıza bir çocuk geldi. Aile ekonomik olarak zor bir dönemden geçtiği için kaydını kolejden bizim okula aldırmışlar. Dışarıdan bakıldığında sosyal medyaya uzak, içe kapanık, tombiş denebilecek kadar kilolu bir çocuktu. Pamuk gibi bir kalbi vardı ve ben o kalbe âşık oldum.

O da beni seviyordu ama benim onun sevgisine inanmam zaman aldı. Ne de olsa babası tarafından sevgiye muhtaç bırakılmış bir kızdım ben ve babası tarafından sevilmeyen kızlar, bir başka erkeğin sevgisine de çok zor inanıyorlar hocam ama Erdal beni inandırdı.

Haberin Devamı

‘PARA AVCISI’ DEDİLER

Onun ailesi zamanla ekonomik durumunu düzeltti, Erdal bizim okuldan eski okuluna döndü. Biz ise ailecek sıfırı görmüştük o zaman. Ama dedim ya, annem küllerinden doğdu ve iyi bir işte çalışmaya başladı. Ancak bir süre sonra bir de gördüm ki annem Erdal’ın ailesine ait bir işyerinde çalışıyor.

Erdal’ın ailesi maddiyatı, prestiji, sosyal statüyü her şeyden üstün tutan bir aileydi. Tahmin edersiniz ki Erdal’ın benimle olan ilişkisini hiç hoş karşılamadılar. Beni babam gibi para avcısı olmakla suçladılar. Babaların günahlarını evlatları çeker derler ya; çok canımı yaktı o ailenin söyledikleri. Bana iftira atacak kadar ileri gittiler. Size soruyorum hocam, daha 18 yaşındaki bir kızın nasıl bir günahı olabilir ki...

GÖNLÜM EL VERMEDİ

Ailesi Erdal’a karşı da acımasızdı. Benim yüzümden aileden şiddet gördü ama beni bir an bile bırakmadı. Birlikte ağladık, her gün kalbimizde yeni bir yara açsalar da biz o yaraları sevgimizle sardık. Ah Gülseren Hoca’m, sonunda başardılar ve ayırdılar bizi. O da, ben de perişan olduk.

Erdal’a kalsa mücadeleden hiç vazgeçmeyecekti. Vazgeçen ben oldum çünkü Erdal’ın daha fazla perişan olmasına gönlüm el vermedi. Aşk bazen de fedakârlık değil midir? O mutlu olsun diye kendini harap etmek değil midir aşk? Ben bir tek onu sevdim gerisi yalan, onun da canı sağ olsun varsın beni kalpsiz, kötü bilsin. Öyle bir sevdim ki onu, acısı bile bal bana bu aşkın. Ama bazen de, asıl aşk, kavuşulmadığı zaman aşk değil midir?

Saygı ve sevgilerimle...

AMAN HA, BU YOL TEHLİKELİ

DOLUNAY kardeşim, senin kalemin, yazım tarzın da çok güzel, şiir gibi olmuş bu mektup. Hayat sana sevdiklerin için daima fedakârlık yapman gerektiğini öğretmiş. Sana seni unutturmuş. Hayat sadece başkaları adına kendinden vazgeçmek değildir. Bu aşkın acısı bile bal bana, diyorsun ama unutma acı her zaman acıdır. Sanki acıların tiryakisi olma yolundasın. Aman ha, çok tehlikeli bir yoldur bu ve o tiryakilik insana hep kaybettirir. Bir an önce kendi hayatına, kendi geleceğine odaklanmanı öneririm. Acıya değil mutluluğa, başarıya tutun. Bir an önce güçlendir kendini. Yaşlandığında insanın en büyük pişmanlığı ardında yaşanmamış bir hayat bırakmasıdır. Gerçekten yaşamak istemez misin bu hayatı? Acısıyla tatlısıyla biraz da kendi hayatını yaşamak güzel olur, inan bana. Sevgili okurlarım, gördüğünüz gibi diğer pek çok genç kızımız gibi Dolunay da en çok babasından şikâyet ediyor ve babasının yanlışlarının bedelini hayatın ona ödettiğini söylüyor. Hep diyorum ya, bizim kaderimiz doğduğumuz evlerde anne babalarımız tarafından yazılıyor.

Sizler de bana drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya yepyeni bir hikâyede görüşmek üzere. Hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Duygularınızı kaynatmayın
#Duygu#Acı Çekmek#Baskı
Haziran 11, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım, hayatta bizi acıdan, öfkeden, hüzünden daha çok yoran şey duygularımızı bastırmak, yok saymak ve yaşanmasına izin vermemektir.
Üstelik ülkemizde yalnızca olumsuz duygular değil, aşk gibi, heyecan gibi, mutluluk ve sevinç gibi duyguları da çoğu zaman hakkıyla yaşayamıyoruz. Bizim kültürümüzde insanların başlarına gelen olaylar, yaşadıkları kayıplar karşısında üzülmeleri, yas tutmaları doğal kabul edilir ve desteklenirken özellikle genç kız ve kadınlarımızın mutluluk gösterileri pek hoş karşılanmaz.

Hal böyle olunca da zamanla duygularını ifade etmekten utanan hatta onları pek tanımayan yetişkinler haline geliyoruz. Kızlar ayıplanırız korkusuyla, erkekler ise ağır başlılıklarını korumak adına küçükten itibaren gerçek duygularını yaşayamıyorlar. Kendilerini dışa vuramayan duygularımız, ocağın üstünde kaynayan, kaynadıkça kabaran ve taşan süt gibi içimizde kabardıkça bize nedenini bilemediğimiz sıkıntılar olarak geri döner.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Nasıl ki dünyayı duyu organlarımız sayesinde algılıyor; yani gözümüzle görüyor, kulağımızla duyuyor, ellerimizle dokunuyorsak ruhumuz da var olduğunu duygularımız sayesinde anlıyor. Nihayetinde yavaş yavaş gergin, stresli ve mutsuz yetişkinlere dönüşüyoruz. Mutluluğu çoğu zaman maddi refahta arıyoruz ama bir süre sonra o da çare olmuyor.

Tüm duygularımızı olduğu gibi yaşamak zaten toplu halde yaşayan ve içinde yaşadığı toplumun kurallarına uymak durumunda olan insan için mümkün değil. Bir düzene, kontrole, disipline hepimizin ihtiyacı var. Bir toplum bu düzen ve disiplinin kurallarındaki dengeyi ne kadar iyi gözetirse o toplumu oluşturan insanlar da kendini o kadar mutlu ve huzurlu hisseder.

Bir genç kızımız bakın bu konuda bize neler yazmış...

GİZLİ BASKILAR

Gülseren Hoca’m merhaba,

Ben Akay, 22 yaşında, kitaplarınızın sıkı bir takipçisi, genç bir kızım. Bu köşede bize kendimizi ifade etme şansı verdiğiniz için ne kadar teşekkür etsek az. Fazla vaktinizi almadan, meramımı anlatmak istiyorum.

Duygularınızı kaynatmayın

Mutsuzum hocam... Çok mutsuzum ama bu duygumu kimselerle paylaşamıyorum. Paylaşmaya kalktığımda “Senin yerinde olmak isteyen kaç kişi var farkında mısın? Sen böyle dersen başkaları ne yapsın, nankörsün, elindekilerin kıymetini bilmiyorsun” gibi yanıtlar alıyorum. İnanın böyle hissetmemek için çok uğraştım ama olmadı. İnanır mısınız, bu cümleleri duya duya ben de inandım mutlu olmam gerektiğine, mutsuzluğu kendime hak göremez oldum.

Haberin Devamı

‘ELALEM DAHA ÖNEMLİYDİ’

Ben küçükken yaşadığımız mahallede herkes birbirini tanırdı. O yüzden örnek kişiler olmak zorundaydık. Haylazlık yapmamız, sokakta rahatça oynamamız yasaktı. Allah korusun, böyle bir gaflete düşersek herkes arkamızdan konuşurdu. Elalemin ne diyeceği, bizim nasıl büyüdüğümüzden daha önemliydi anlayacağınız. Biz de etrafa örnek olmak, parmakla gösterilen çocuklar olmak için o kadar uğraştık ki, büyüyüp yetişkin olduğumuzda bir de baktık ki etrafı düşünmekten kendimizi unutmuşuz.

Bakmayın böyle anlattığıma, dışarıdan görseniz sana bu baskıyı yapan bu anne baba mı dersiniz eminim. Ben de yeni yeni anlıyorum zaten. O kadar gizli bir şekilde yapmışlar ki bu baskıyı, beklentilerini o kadar benim isteklerim gibi kabul ettirmişler ki bana; farkına varmadan zaten ben kendi kendimi zorlar olmuşum. Onların hiçbir şey söylemesine gerek kalmamış; onlar masum olmuş ben suçlu. Onlar iyi anne baba, ben şımarık, şükretmeyi bilmeyen çocuk.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
Şu yaşıma kadar ben hep başkaları için yaşadım hocam. Sevilmek, kabul görmek benim için o kadar önemliydi ki ve olduğum halimle sevilmeyeceğimden de o kadar emindim ki ancak onların dediğini yaparsam, onların sevdiklerini sever, onların dinlediği müziği dinler, okuduğu kitabı okur, gittikleri yerlere gidersem beni severler sandım. Ama tüm bunlar için canımı dişime takıp çalışırken en önemli şeyi atladığımın sonradan farkına vardım: Başkalarının beni sevmesi için bu denli uğraşırken ben kendimi hiç sevmemişim ki hocam... Hatta, daha da ötesi kendimi tanımamışım bile. “Ben kimim?” sorusunun her şeyiyle bana ait bir cevabı yok bende.

Tahmin edebileceğiniz gibi bu durum “asla olamayan” duygusal ilişkilerime de yansıdı. Benim bugüne kadar hiç duygusal ilişkim olmadı. Bırakın ilişkiyi; beni beğenen, tanımak istediğini, sevdiğini söyleyen bir Allah’ın kulu çıkmadı karşıma. Ben sevdim ama onların bundan haberi bile olmadı ve bu yüzden çok acı çektiğimle kaldım. Kimse beni sevmeyince, ben âşık olduğum insanların beni sevdiğini hayal ettim hep. Hatta bazen o hayallere o kadar inandım ki gerçek hayattan koptum.

Haberin Devamı

‘ACI ÇEKMEKTEN YORULDUM’

Önceleri bu durumu hep çirkinliğime bağlardım. Güzel olmak için uğraşan biri değildim ben, onu bırakın insan biraz bakımlı olur değil mi? O da yoktu bende. Çünkü, o herkese örnek olmamız gereken mahallemizde bize öğretilen süslenmenin kötü bir şey olduğuydu. Kızlar süslenirse bir tek erkekler için süslenirdi ve bu da suçtu. Artık bakıyorum kendime, güzel olmak, daha da alımlı olmak için çaba sarf ediyorum ama sonuç değişmiyor. Beni beğenen olmuyor. Demek ki durum çirkin ya da güzel, iyi ya da kötü olmakla da ilgili değilmiş.

Çok yoruldum hocam... Kimsenin beni sevip beğenmemesinden; benim sürekli birilerini beğenip hemen âşık olup bağlanıp sonrasında acı çekmemden çok yoruldum. Birilerinin benden hoşlanmasından umudu kestim ama artık ben de kimseye bağlanmak, kimseye karşı bir şey hissetmek istemiyorum. Bunun altından nasıl kalkabilirim hocam?

Haberin Devamı

Bizlere bu fırsatı verdiğiniz için tekrardan çok teşekkürler Gülseren Hoca’m.

Saygılarımla...

Akay

HAYATA AİLELERİMİZİN GÖLGESİNDE BAŞLIYORUZ

Sevgili okurlarım,

Bizim toplumumuzda sadece çocuklukta değil, yetişkinlikte de toplum bizlere baskısını sürdürüyor çünkü köklü ve uzun bir geçmişi olan bir toplumun çocuklarıyız. Dünya her gün eski alışkanlıklara, örf, âdet ve törelere arkasını dönüp yeni dünyaya yeni âdetler getirse de tüm toplumlar bu hıza ayak uyduramıyor. Bizim de biraz daha zamana ihtiyacımız var galiba. Ancak toplumlar değişmemekte, eskiye bağlı kalmakta ne kadar ısrar ederse etsin, dünya her geçen gün yepyeni bir dünya olmayı bin yıllardır sürdürebilmiş yani değişimi hiçbir toplum durduramamış.

‘BASKI ALANLARI FARKLI’

Gelişmiş ve uygarlık seviyeleri yükselmiş toplumlarda bu baskı başka alanlara kaymış durumda. Yere çöp atamıyor, etrafı kirletemiyor, sıranın önüne geçemiyor, kırmızı ışıkta duruyor, yol sizin bile olsa yayalara öncelik tanıyorsunuz. Bu gibi kuralları ihlal etmenize toplum izin vermiyor. Başkalarına zarar vermediğiniz sürece de özgür bırakıyor sizi.

Çocuklarını yetiştirirken bir an önce kendi yemeklerini yemeyi, toplum içinde başkalarını rahatsız etmemeyi, başkalarının haklarına ve özgürlüklerine saygı göstermeyi öğretiyorlar. Çocukları uğruna saçlarını süpürge etmiyor, bir yandan da olabildiğince kendi hayatlarını yaşamayı sürdürüyorlar.

O çocuklar, bizim evlerimizde yetişen çocuklardan çok farklı başlıyor hayata. Kendi olmayı, bağımlı değil özgür olmayı, kendi ayakları üzerinde durabilmeyi daha çabuk öğreniyorlar. Bizim çocuklarımız ise ilk günden aileye bağımlı insanlar olarak giriyor hayata. Onlar özgür ve yalnız, bizler bağımlı ve ailelerimizin gölgesinde başlıyoruz hayat yolculuğuna. Başımızda bir büyük, bir otorite olmadan ne yapacağımızı bilemiyor, bir yandan da arkamızda bizi seven, bize ne yapacağımızı söyleyen, iyi günde, kötü günde bizi yalnız bırakmayan ailelerimizden kopmak istemiyor ya da bundan korkuyoruz.

Özgürlük beraberinde yalnızlığı getirirken bağımlılık da bir türlü kendin olamama, kendi hayatını yaşayamama gibi bir sorunla karşılaştırıyor bizi. Yani her ikisinin de ödenmesi gereken bedelleri var.

Çocuklarımıza ve gençlerimize yardım etmek için bile olsa onlara fazla müdahale etmeden, bir yandan kendi hayatımızı yaşarken, bir yandan da onlara destek olmayı, kendi doğrularımızı onlara dayatmamayı bir an önce becerebilsek keşke.

Kendini yeniden yarat

Sevgili Akay,

Hayatı henüz hiç tanımadan, sadece ailede ne görüp ne duyduysan onunla başlamışsın bu yola. Yaşadığın gizli baskıyı çok güzel dile getirmişsin. Aslında bu konuda hiç yalnız sayılmazsın. Bizim toplumumuzda pek çok çocuk zaten bu gizli baskıyla büyüyor.

Hayat aslında her gün yeni bir şey öğretir bize. Sen de mektubunda yeni şeyler öğrendiğini ve denediğini yazıyorsun. Öğrenmeye, hayata tutunabilmek için acı da çeksen bu yolda mücadele etmeye devam et. Bu mücadeleyi kazanmak sadece senin için değil, hiç birimiz için kolay olmadı. Vazgeçenler yavaş yavaş dökülürken vazgeçmeyenler düşe kalka yürümeye devam ediyor.

Sanırım öğrencisin ve ailenden ilk kez ayrıldın yani henüz hayat acemisisin. Sen çok istersen hayat sana henüz bilmediğin bu dili öğretir. Sen de hayal etmek yerine bu hayatı gerçekten yaşama, sevme, sevilme, saygın ve itibarlı biri olma gibi hayallerini gerçekleştirirsin. Ancak kolayı seçer, hayallerinle yetinirsen, mutsuzluk hiç peşini bırakmaz. Biliyorsun hayat oturanı değil, çalışanı sever. Kendini yeniden yaratmaya ne dersin? İşe, içindeki o çocuğu severek başlayabilirsin. Sevgiler.

Sizler de bana mektup ve mesajlarınızı drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden gönderebilirsiniz. Haftaya bir başka hikâyede görüşmek üzere, hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Erkekler beni hiç sevmedi
#Zerrin#Dede#BABA
Haziran 18, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım...
Bu hafta sizlere yine ülkemizin uzak diyarlarından birinde yaşayan çok ürkek, çok yalnız, çok kaygılı bir genç kızımızın acı dolu hikâyesini anlatacağım. Bu hikâyeler yoluyla sizlere kızlarımızın sesini, acı dolu çığlıklarını duyurmaya, o sessiz çığlıkların sesi olmaya çalışıyorum.

Çoğunun kaderi, yaşadıkları evlerde kötü yazılıyor. Sonradan mutsuz, güvensiz, depresif, çok kaygılı, umutsuz, doyumsuz ve başarısız yetişkinler haline geliyor bu çocuklar. Sadece okullarda aldıkları eğitim ve diplomalar, onları hayata hazırlamaya yetmiyor. Doğdukları ve büyüdükleri evlerde ne öğrendilerse, kendi çocuklarına da öyle davranıyor, yeni kuşaklara mutsuzluğu, yalnızlığı, korkuyu, umutsuzluğu öğretiyorlar.

Şimdi Zerrin’in hikâyesini okuyunca, ne demek istediğimi sanırım daha iyi anlayacaksınız.

Erkekler beni hiç sevmedi

*

SEVGİLİ Gülseren hocam...

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Nasılsınız? Umarım iyisinizdir... Her daim iyi olun...

Eğer beni soracak olursanız ben annem için hep iyi olmak zorundayım çünkü benim hayatımda yalnızca annem var. Aslında bir de anneannem vardı, onu 2 buçuk sene önce doktor hatası yüzünden kaybettik. Beni anneannem büyüttü. Onun ani gidişi ile öyle keskin bir acı çöktü ki içime, o acı zamanla ruhumu olgunlaştırdı. Bazı şeyleri şimdi daha iyi görebiliyorum.

‘BABAM VAR AMA YOK’

Ben küçüklüğümden bu yana hep sessiz, hep yalnız bir kızdım, hiç arkadaşım olmadı. Sınıfın en sessizi olmama rağmen beni kimse sevmedi. Beni sevsinler, beni de içlerine alsınlar diye o kadar uğraştım ki, ama ne yapsam olmadı. Sanki içimde hep bir şeyler eksik gibi hissederdim, herkeste var, bende yok. Annem o dönemler rahatsızdı. Sürekli İstanbul’a tedavi olmaya gidiyor, bizim ilçeye neredeyse hiç gelmiyordu.

Babam deseniz, o var ama yok. Bir baba düşünün ki sana aldığı çikolatayı eve girmeden önce açıp yiyor, size de ışıltılı kâğıdını veriyor. Ben o zaman 6 yaşındaydım. O kâğıdı koklar, çikolata kokusunu içime çeker sonra da başımı kaldırıp babama bakardım. Pis pis sırıtırdı bana.

Haberin Devamı

Annemle babam 2008 senesinde boşandılar. Biz anneannem ve dedemlerin evine taşındık. Babamla görüşmüyorum. Kendisi ikinci evliliğini yaptı, bir kızı var. Onu öyle seviyor ki, içimden niye beni sevmedin baba demek geliyor. Desem ne olacak ki... Ben onun elindeki telefonun ucundayım, istese beni hiç olmazsa telefonla arardı değil mi?

‘ÜVEY BABAM KÜSTÜ’

Boşanmalarından iki yıl sonra annem, aslında biraz da benim yüzümden, evlendi çünkü babaları tarafından sevilen, sahip çıkılan arkadaşlarımı gördükçe onlara çok imrenirdim, bu yüzden benim üvey de olsa bir babam olsun istiyordum. Şimdi artık annem bunu başıma kakıyor; baba baba diye tutturmasan evlenmezdim, diyor. Sonuç olarak bu tutturmalarına değdi mi diye soracak olursanız, hiç değmedi. İlk günden beri aramıza bir duvar ördü o adam. Küstü bana. 12 yıldır aynı çatı altında yaşıyor ve hiç konuşmuyoruz. Göz göze gelmemek için ikimiz de âdeta bir savaş veriyoruz. Bu kararı alan ve bana küsen o. Koca bir adam, bir çocuğu ağzından çıkan tek bir cümle için neden böyle cezalandırır, hâlâ anlamış değilim.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Emekliler için 3 odalı prefabrik bungalov modelleri ve fiyatları 2026
magicmoments
by Taboola
‘DEDEM CANAVAR GİBİ’

Annem de sevmiyor bu adamı, sık sık kavga ediyorlar, annem ayrılmak istiyor ama ben mani oluyorum çünkü yeniden dedemin evine dönmek istemiyorum. Dedem, çocukluğumdan beri bize öyle kötü şeyler yaşattı ki, o eve geri dönmek beni çok korkutuyor. Onun yanındayken asker gibiyiz hâlâ. O odadan içeri girdiğinde herkes hazır ola geçer. Ufacık bir hatayı asla affetmez. Ona göre kadın erkek bir arada olamaz. Dediği yapılmazsa bir anda ortalığı yıkıverir. Elinden gelse keskin bir bıçakla kellemizi alacak. Küçüklüğümde dedem benim için, masallardaki kötü canavarlar gibiydi.

Beni zorla yatılı Kuran kursuna yolladığında daha çok küçüktüm. Annem itiraz edince onu evlatlıktan reddetmekle tehdit etmişti. Orada kendimi öyle yalnız hissettim ki sürekli ağladım ve bu ağlamalarımı kimse durduramadı. Sonunda annem geldi, aldı beni.

Haberin Devamı

Ben 4 yaşındayken dedem beni sokakta uzun süre yalın ayak yürütmüştü. Neymiş, kız çocuğunu kucağa almak günahmış. Peki, yara bere içinde kalan ayaklarım ne olacak? İnsanda hiç mi merhamet olmaz, hiç mi Allah korkusu olmaz, bilmiyorum ki...

‘SEVGİLİM TACİZ ETTİ’

Sonunda bir de sevgilim oldu. Hiç olmazsa elin oğlu beni sever, bağrına basar dedim. Meğer onun da tek derdi benim bedenime sahip olmakmış. Beni sürekli taciz etti. Tüm kavgalarımız bu yüzden olurdu. O zamanlar, bütün bunları beni sevdiği için yapıyor sanırdım çünkü bir erkeğin beni nasıl sevebileceği konusunda hiçbir fikrim yoktu. Bir psikiyatriste gittim. Onun yardımıyla ondan ayrılmayı başarabildim.

Haberin Devamı

Fakat bende öyle bir iz bıraktı ki ben artık yalnız dışarı çıkamıyorum, her dışarı çıktığımda insanlar üstüme geliyormuş gibi hissediyorum. Kalbim çarpıyor, başım dönüyor, nefesim kesiliyor, elim ayağım titriyor. Artık erkeklerden korkuyorum. Yeni bir ilişki istemiyorum.

Umarım benim de sesimi duyarsınız. Eğer bir yanlışım olduysa affedin... Sizi çok seviyorum.

Sevgi ve saygılarımla...

Zerrin.

KENDİNİ İHMAL ETME ZERRİN

ÇOCUKLARINI el üstünde tutan, onların bir dediğini iki etmeyen, önceliği hep çocuklarına veren aileler de var bu ülkede, Zerrin gibi büyüyenler de. Kızcağızın kendini güvende hissedebileceği hiçbir yer yok. Ne dede, ne öz ne de üvey baba sahip çıkmış kıza. Bir anneanne varmış, onu da erkenden kaybetmiş. Sahipsiz kalmış kız.

Hiçbir suçu günahı yokken böylesine büyük acılara maruz kalan küçük Zerrin’in mutlu, başarılı, kendine güvenen, seven ve sevilen biri olmak için ne kadar fazla çabalaması gerektiğini sanırım anladınız.

İşte tam da bu nedenle dünyaya bir çocuk getirmeden önce hem anneler hem de babalar bunu çok iyi düşünmeli.

Sevgili Zerrin...

Yazdıklarını okuyan herkes sanırım seni çok iyi anladı ama senden umudumuzu hiç kesmedik. Senin şöyle güzel bir özelliğin var, yaralarının nerede olduğunu çok iyi görmüş ve anlamışsın. Yani kendini değiştirmen için gereken ilk adımı atmış, farkındalık geliştirmişsin. Şimdi sıra gelmiş bu yaraları tedavi etmeye... Mümkünse, mutlaka bir psikoloğa gitmeni öneriyorum. Bu yolda onunla beraber yürümeye ihtiyacın var. Tüm korkularının ve sıkıntılarının nedenine tek kelimeyle “sevgisizlik ve sahipsizlik” diyebiliriz. Hayatında sana sahip çıkan olmamış, şimdi sen kendi sahibin ol.

Hiç olmazsa bundan sonra sen kendini ihmal etme Zerrin. Şu sıralar ne yapıyorsan kendin için yap. Başaramadıkların seni korkutmasın, böyle bir geçmişten sonra ilk denemede başarısız olabilirsin ama sakın vazgeçme. Sıkı bir mücadele bekliyor seni.

Biz sana güveniyor ve sana çok sevgilerimizi yolluyoruz.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya yepyeni bir hikâyede yeniden görüşmek üzere. Hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Mutlu son
#Alpnur#AŞK#Borç
Haziran 25, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım...
Haberin Devamı

Geçtiğimiz hafta, bugüne kadar yazdığım yazılara şöyle bir göz gezdirdim. Çoğunu okurken gözlerim yaşardı, hepsi hüzün kokuyor. Aslında sizleri hiç üzmek istemiyorum ama özellikle ülkemizdeki kadınların yaşadığı gerçekleri yazınca böyle oluyor. Genç kızlarımız, kadınlarımız doğduğu evlerden başlayarak büyük zorluklarla bu günlere gelebiliyorlar. Evlendiklerinde geçmiş yaşantılarının gölgesi hiç bırakmıyor peşlerini.

Bir yandan da her şeye rağmen bizim insanımızın hayata yeniden tutunma potansiyelinin ne kadar yüksek olduğunu biliyorum. Psikolojide biz buna “dayanıklılık” diyoruz. Bizler tarih boyunca pek çok sınavdan geçmiş, büyük mücadeleler vermişiz. Düştüğümüz de olmuş, umutsuzluğa kapıldığımız zamanlar da ama sonunda öyle ya da böyle içine düştüğümüz çıkmazlardan kurtulmanın, yeniden ayağa kalkmanın bir yolunu bulmuşuz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bu gün sizlere bir anda dünyası başına yıkılan ama sonrasında canını dişine takarak o enkazın altından kalkmayı, yeniden hayata tutunmayı ve mutlu olmayı başaran bir kadınımızın hikâyesini anlatacağım. Hikâyeyi okurken “Bir kadın isterse, her zorluğundan üstesinden gelebilecek kadar güçlü bir varlık” dedim. Bakalım siz neler diyeceksiniz.

Mutlu son

-

SEVGİLİ Gülseren hocam...

Ben Alpnur. Ben sizi iyi tanıyorum, sanki bizim aileden biriymişsiniz gibi kendimi size çok yakın hissediyorum. Son yıllarda hayatla göze göz, dişe diş ciddi bir mücadele vermem gerekti ve çok şükür sonunda kazanan ben oldum. Bu gururu da sizinle paylaşmak istedim.

ANİDEN EŞİMİ KAYBETTİM

Ben on senelik bir flört ve bir senelik bir nişanlılık döneminden sonra hayatımın aşkı sandığım biriyle evlendim. Düğün günümü hayatımın en mutlu günü ilan ettim. Sanki ben bir peri kızıydım ve bu hayatta görüp görebileceğim en muhteşem adamla evlenmiştim.

Çok geçmeden de kızımız dünyaya geldi. Sevgi dolu yuvamız onunla daha da neşeli, şen şakrak bir yer haline geldi. Rüya gibiydi Gülseren hocam her şey... Ancak bir gün bu yaşadıklarımın sadece benim tarafımdan görülen bir rüya olduğunu, gerçeklerin çok farklı yaşandığını dehşete düşerek öğrendim.

Haberin Devamı

Eşimi kırk yaşında, aniden kaybedince dünya başıma yıkıldı sandım. Beş yaşında bir kız çocuğuyla tek başıma kalakaldım. Kendimi nasıl toparlayacağımı bilemezken, kızıma kol kanat germeye, ona babasının yokluğunu aratmamaya çalışıyordum. Ne yemek, ne içmek, ne duş almak hiçbir şeyi canım istemiyor, sabah yataktan sadece kızım için kalkıyordum. Bazen de onu anneannesine bırakıyor, kendimi de eve hapsediyordum.

BORÇLARIMIZI ÖĞRENDİM

Ani kayıp yaşayanlar bilir; sapasağlam kocamın bir anda öldüğüne, toprağın altına girdiğine, yani yok olduğuna bir türlü inanamıyor, ara sıra olayın gerçekliği yüzüme çarptıkça delirecek gibi oluyordum.

Sadece acımla kalsam neyse, meğer duyunca bana yeni bir şok yaşatan pek çok da borcumuz olduğunu öğrendim. Eşim bana bunlardan hiç söz etmemişti ve artık o borçları ödemesi gereken kişi de bendim.

Haberin Devamı
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
Aklıma, halen kirada olan ve krediyle aldığımız için hâlâ kredi borcunu ödediğimiz evimiz geldi.

Niyetim o evi satıp oradan gelecek parayla en azından borçların bir kısmını kapatmaktı. Ancak hayat bana hazırladığı kötü sürprizlerini bitirmemişti ve yeni bir sürpriz daha bekliyordu beni.

“BEN DE OĞUZ’UN EŞİYİM”

Eve gidip kapısını çaldığımda genç bir hanım açtı kapıyı. Benim ev sahibi olduğumu, evi satışa çıkaracağımı söyledim ona. Kadın güldü. “Ben Oğuz’un eşiyim, ikimizin de başı sağ olsun” dedi. Önce ne demek istediğini anlamadım. Meğer eşimin bu kadınla uzun süredir bir ilişkisi varmış. Benden hemen sonra onunla da imam nikâhıyla evlenmiş, bu evi de o otursun diye almış.

Haberin Devamı

Kendimi rüya aleminde hissettiğim, ardından günlerce gözyaşı döktüğüm, aşkımızın ilk günkü gibi devam ettiğini sandığım eşim meğer yıllardır bana ihanet ediyormuş. Hani ölümün kıyısına geldiğinizde “Yaşamım gözümün önünden film şeridi gibi geçti” derler ya, işte benim de gözümün önünden onun “İş toplantılarım, seyahatlerim var” diye eve gelmediği geceler ve günler âdeta bir film şeridi gibi geçti.

İnanın bu öğrendiklerim, ölümden daha zor geldi bana. Onu bir kez değil, iki kez kaybetmiş gibi hissettim. Etrafımdaki birçok kişinin de bu durumdan haberdar olduğunu duymam, bana bir darbe daha vurdu. Ben çok mutlu olduğum için bana söylemek istememişler... Hayatımda duyduğum en saçma bahaneydi.

Haberin Devamı

İNSAN İYİLEŞMEK İSTEYİNCE...

Ailemin hakkını asla ödeyemem. Tüm bu sancılı dönemlerimde kapı gibi arkamda durdular. Kızıma sahip çıktılar, onun etkilenmemesi için ellerinden geleni yapmaya çalıştılar. Ben de bu işin içinden kendim çıkamayacağımı anladığım için hemen bir psikoloğa gittim. Maddi durumum bir psikoloğa uzun süre gidecek kadar iyi değildi ama gitmeye ve içine düştüğüm çukurdan çıkmaya kararlıydım.

İnsan gerçekten iyileşmek isteyince bir yolunu buluyormuş hocam...

Terapistimle yaptığım her seans çok değerliydi ama bir seans vardı ki onu hiç unutamıyorum. Ben sürekli eşimden bahsederken, artık eşimi değil beni konuşmak istediğini söyledi. Kimdi Alpnur? Hangi rengi severdi? Hangi müziği dinlemekten hoşlanırdı? Neler yapardı günlük yaşamında?

İnanır mısınız, bu soruların hiçbirine doğru düzgün cevap veremedim. Kalakaldım karşısında. Aklıma gelen şeyler benim değil, vefat eden eşimin sevdiği şeylerdi. Bize ait şeyler aklıma geliyordu da, bana ait olanlar nereye gitmişti? Bu durum tokat gibi çarptı suratıma, afalladım, neye uğradığımı şaşırdım. O iç sıkıntısıyla yola koyuldum, yolda yavaş yavaş eski Alpnur geldi aklıma; en sevdiği renk mordu, Balkan müzikleri dinler, parklarda yürüyüş yapmaktan, oralarda suluboya resimler çizmekten, yeni yerler keşfetmekten hoşlanırdı. Bunları düşüne düşüne eve yürüdüğümü hatırlıyorum.

BEN KENDİMİ UNUTMUŞUM

Eve geldiğimde ise şöyle bir etrafa baktım. Mor renge tutkunken evimde hiç mor renkli bir şey olmadığını, uzun zamandır şöyle güzel bir müzik dinlemediğimi, suluboyayı ise tamamen gençlik çağımda bıraktığımı fark ettim. Bana ait hiçbir şey yoktu bu evde, bu yaşamda. Ben kendimi unutmuştum hocam, bu evlilikte kaybolmuştum. Eşim öyle büyük bir yer kaplamış, kendi zevklerini, isteklerini bana öyle güzel kabul ettirmişti ki... Ama yiğidi öldür hakkını yeme, ben de tüm bunları o rüya alemini bozmamak için hiç düşünmeden kabul etmişim. Belki bunların hiçbiri benim seçimim değilmiş ama kendimden vazgeçmeyi ben seçmişim hocam.

İşte tüm bunların farkına varmam benim için bir dönüm noktası oldu. Hiçbir şey kolay olmadı ama ben Alpnur’u tekrar tekrar keşfetmeye başladım. Her gün en az yarım saat kendimle sohbet ettim, günlükler tuttum, eskiden sevdiğim şeyleri tekrardan yapmak için çaba sarf ettim. Ah ne önemliymiş hocam, insanın kendini tanıması, tanıdığına da sahip çıkması, sevmesi. Ben 4 yıl boyunca bir kitap gibi tekrar tekrar okudum kendimi. Ama bu sefer altını çize çize, önemli yerleri işaretleye işaretleye okudum. Okumakla da kalmadım, öğrendiklerimi de hemen uygulamaya koydum.

ARTIK SINIRLARIM VARDI

Ve 4 yıl sonra hayat bir mucize gibi bu yepyeni Alpnur’un karşısına Serdar’ı çıkardı. Tekrardan severek ama kendimi de bir daha kaybetmemeye söz vererek evlendim. Sınırlarım vardı benim artık ve o sınırlardan gerisi yalnızca ama yalnızca bana aitti. İki yıldır evliyim, artık kendimden taviz vermiyorum ve hiçbir şeyden korkmuyorum. Serdar kızıma mükemmel bir baba oldu, aralarındaki ilişkiye hayranlığım her geçen gün artıyor.

Tüm bunlardan ben şunu öğrendim hocam, hayat her zaman mutluluklar sunmuyor bize illa yanında irili ufaklı acılar da geliyor. Oğuz’u kaybettiğim zaman artık bana yaşamak haram diyordum. Meğer o çok mutlu sandığım günlerin hepsi sahteymiş. Şimdi de çok mutluyum ama önceliği kimseye vermemeyi öğretti bana hayat. Kendimi de seviyorum artık. Yaptığım mücadeleyi beğenmiş olmalı ki, hayat sonunda beni ödüllendirdi.

O acıları yaşamasaydım, belki de bugün bu kadar mutlu olamayacaktım.

Yazmak bana çok iyi geldi, umarım siz de yüzünüzde bir gülümsemeyle okursunuz bu yazdıklarımı. Bu sayfada bize kendimizi ifade etme şansı verdiğiniz için çok teşekkür ederim.

Saygılar.

Alpnur

ALPNUR İLHAM OLSUN

Sevgili kadınlar... Alpnur sonunda mutluluğu tekrar yakalamış ama oraya kadar gerçekten büyük bir mücadele vermiş. Şimdi çok mutsuz, aldatılmış bir kadın olarak da yaşamını sürdürebilirdi ama o vazgeçmemiş, direnmiş, sonunda da mücadeleyi kazanan taraf olmuş. Umarım toplumumuzda yaşayan kadınlara da ilham olur Alpnur’un hikâyesi..

Sizlerden de hayatın içinde verdiğiniz müca[1]deleleri anlatan mektup ve maillerinizi bekliyorum. Mesajlarınızı drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresine gönderebilirsiniz. Haftaya bir başka hikâyede görüşmek üzere..

Hoşça kalın, sevgiyle kalın

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Doktor hastalardan korkarsa ne yapar
#Doktor#Şiddet#Hasta
Temmuz 09, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Önemli bir hastalığı olan, ölüm riski taşıyan hastalardan uzak durmaya çalışır. Bu hastaların sorumluluğunu üstlenmek istemez. Ameliyat mı edilecek, stent mi takılacak, anjiyo mu yapılacak, bunları yapmaktan kaçınır. Sorumluluğunu azaltmak için hastayı sahiplenmez.
SON zamanlarda hastaları tarafından darp edilen, hakarete uğrayan hatta yardım etmeye çalıştığı kişiler ya da yakınları tarafından öldürülen doktorlarımız oldu. Son olarak çok kıymetli bir meslektaşımız, sevgili Ekrem Karakaya görevi başında, bir hasta yakını tarafından katledildi.

Bu olayı, bir hasta yakınının anlık öfkesi olarak kabul edip kapatırsak bundan toplum olarak hepimiz çok zararlı çıkarız. Bir süredir doktorlara yönelen bu öfke, bu kin, bu saldırgan tutumlar, halen ülkemizde bu mesleği icra eden doktorlarımızı sanıldığından çok daha fazla etkiledi.

Bir doktor darp edilmekten, öldürülmekten korkarsa bu mesleği nasıl icra eder diye hiç düşündünüz mü?

Önemli bir hastalığı olan, ölüm riski taşıyan hastalardan uzak durmaya çalışır. Bu hastaların sorumluluğunu üstlenmek istemez.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Ameliyat mı edilecek, stent mi takılacak, anjiyo mu yapılacak, bunları yapmaktan kaçınır çünkü bütün bu müdahaleler gereğinde hayat kurtarsa da, riskli müdahalelerdir. Doktor hem kendine hem de hastasına güvenmedikçe onu ölümden kurtarmak için yapılması gereken pek çok şeyden kaçınır. Bu da hastaların ömründen çalar.

Doktor hastalardan korkarsa ne yapar

Özellikle ölümcül bir hastalığa sahip kişileri, kendisi de bu konuda pek çok şey yapabilecekken başka hastanelere, daha büyük merkezlere sevk eder. Daha olmazsa hastadan tetkik üstüne tetkik ister. Sorumluluğunu azaltmak için hastayı sahiplenmez. Başka meslektaşlarından konsültasyon ister yani çok da gerekmediği halde, hastayı kulağı için başka, böbreği için başka, midesi ve akciğerleri için başka doktorların görmesini sağlar.

Hasta her gün bir başka tetkik, bir başka hastane, bir başka şehir, bir başka doktorda sırasını bekler durur. Artık o hastanın bir sahibi yoktur. Batılı, çok medeni ülkelerin çoğunda durum aşağı yukarı böyledir çünkü hastalar olmadık nedenlerle doktorlarına dava açarlar. Şimdilerde ülkemizde de bu tip uygulamalar başladı bile. Batıda hastalar doktorlardan çok bilgisayarlara kayıtlı tetkik sonuçlarına göre takip ediliyor. Doktor çoğunu birkaç dakika bile dinlemez.

Haberin Devamı

Ölüm korkusu her şeyi olduğu gibi Hipokrat yeminini bile unutturur, doktor çok hasta bakar ama çoğuna dokunmaz bile, sahiplenmez onları.

İYİ DOKTOR KOLAY YETİŞMİYOR

OYSA doktorun en önemli hedefi insanları ölümden kurtarmak, sağlıklı bir hayat yaşamalarını sağlamak, acılarını dindirmek ve ömürlerini uzatmaktır.

COVID-19 salgınında, o hastanelerde hayat kurtarmaya çalışırken kendi hayatını kaybeden doktorlarımızı unutmayalım.

İyi bir doktor kolay yetişmiyor, çok uzun bir zaman ve çok emek isteyen bir meslek doktorluk. Üstelik bu kadar emeğin karşılığında refah içinde yaşadıkları da söylenemez.

Bir doktorun hele bir kardiyoloğun ne gecesi, ne gündüzü, ne bayramı, ne tatili vardır. Her saat telefonu çalabilir ve hastaneye yetişmesi gerekebilir. Uykunun en derininde, eğlencenin doruğunda her şeyi bırakıp gitmesi gerektiğini bilir ve gitmekte bir saniye bile tereddüt etmez çünkü onu çağırdıklarına göre, acil bir durum söz konusudur. Ya bir kaza, ya aniden patlayan bir apandisit, ya kalp krizi, ya beyin kanaması, ya da bir intihar vakası vardır. Gider ve gerekeni yapar. Ama şimdi yine hiç tereddütsüz kalkıp gidecek mi, yoksa ani gelişen bir ölümle burun buruna gelmekten, hastanede toplanan kalabalıktan çekinecek mi? Elinden geleni yapsa da ölümün acısı ve öfkesinin kendisine yönelme ihtimali onu endişelendirecek mi? Bütün bunlardan korkarsa ne yapacak?

DÜŞÜNMENİN ZAMANI GELDİ

KORKMAKTA haksız mı? Siz doktor olsanız, ne yapardınız?

Haberin Devamı
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
Ben, bunca yıllık meslek hayatımda, hiçbir doktor arkadaşımın acil durumlara müdahale etmekte tereddüt ettiğini hiç görmedim. Ama bunun aksini çok gördüm. Hiç de mecbur olmadığı halde birbirlerine destek olmak, hastayı kurtarabilmek için hep beraber ölümle savaşmak için koşturan çok doktor gördüm.

Hayat kurtarmaya değil dayak yemeye gittiğini düşünürse o doktor, oraya bu kadar kolay gider mi? Mecbur kalmadıkça bir ilde, bir ilçedeki devlet hastanesinde görev yapmak ister mi? Hele kardiyoloji gibi hayati önem arz eden bir uzmanlığı varsa, bu uzmanlık dalı her yerde ona bütün kapıları açıyorsa, kendini tehlikeye atar mı? Büyük şehirlerdeki özel hastanelerde çalışmak varken halkına hizmet etmek için ülkenin her köşesinde görev yapmaya talip olur mu?

Haberin Devamı

Konuyu doktorlar açısından da ele alıp etraflıca düşünmenin zamanı gelmedi mi?

Bunca yıldır ülkemizde doktorlar hiçbir fedakârlıktan kaçınmadan mesleği icra ederken, hastalardan teşekkür üstüne teşekkür alırken, ona edilen duaların sıcaklığıyla mesleğine giderek daha çok bağlanırken, ne oldu da bir anda doktorlar hasta yakınlarının hedefi haline geldi?

Doktoru böylesine korkutmanın bedelini sizce kim ödeyecek?

BEDELİNİ BİRLİKTE ÖDEYECEĞİZ

BEN tam 45-50 yıldır bu mesleği icra eden biriyim. Mesleğimi hep çok sevdim ve çok saygı duydum. Bir süredir artık hasta bakmıyorum ama mesleğimi de hastalarımı da özlediğimin farkındaydım. Tıpkı benim gibi mesleğini hayatının anlamı haline getirmiş pek çok doktor tanıyorum. Kendinizi gözü kapalı teslim edebileceğiniz çok meslektaşım var. Şimdi onlar ne düşünüyor, ne hissediyor acaba?

Haberin Devamı

Hele bu son olayla, değerli meslektaşımız kardiyolog Ekrem Karakaya’nın tam da hastanedeki odasında hastalarına bakarken 15 kurşunla katledilmesinden sonra biz doktorlar iç dünyalarımızda neler hissedeceğiz, mesleğimize eskisi gibi tutkuyla bağlanabilecek miyiz?

Bir doktoru mesleğine bu kadar güçlü bağlayan en önemli şey, hastalarından gördüğü sevgidir, saygıdır, duadır, teşekkürdür. Sizin sayenizde, sizin emeklerinizle o hastanın yaşadığını, acılarının dindiğini, güldüğünü görebilmektir.

Doktorlar yaptıkları işe böylesine içten bağlanmadan, sadece işini yapmış olmak için yaparsa, ne olur diye düşünün lütfen ve bu konuyu hep birlikte çok ciddiye alalım.

Çünkü bazıları dövüldü, darp edildi, haklarında davalar açıldı, bazıları da mesleği nedeniyle öldü ya da öldürüldü ama geride kalan meslektaşlarının da kalpleri kırıldı, umutları tükendi, hastalarından korkar oldular. Bu kalp kırıklığını nasıl düzelteceğiz sizce?

BUNU ONARMAK HEPİMİZİN GÖREVİ

Eğer bu son gelen acı haberi de toplum olarak kısa sürede unutur ve kaldığımız yerden hayata devam edersek, bunun bedelini hep birlikte ödeyeceğiz. Çünkü sizler unutsanız da biz doktorların zihinlerine kazındı bunlar. Herkes unutsa da, doktorlara bu yaşananları unutturmak kolay olmayacak gibi geliyor bana. Birkaç söz, atılan birkaç nutuk, yazılan birkaç yazı ve baş sağlığı dilekleriyle bunların üstesinden gelemeyiz. Hem devlet hem bütün halkımız bu konuyu çözebilmenin, doktorlara güven vermenin yollarını aramalıyız. Kırılan kalp doktorun kalbiyse, bunu onarmak hepimizin görevi olmalı.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Ruh ile beden arasındaki bağ
#Hastalık#Psikoloji#COVID-19
Temmuz 16, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım...
Hiç istemesek de hepimiz zaman zaman hasta oluyoruz. Son yapılan araştırmalar beden sağlığı ile ruh sağlığı arasında sanıldığından çok daha yoğun bir ilişki olduğunu, başımıza gelen olayların, üzüntülerin, sıkıntıların, kayıpların, bedensel hastalıklara davetiye çıkardığını gösteriyor. Rahmetli annem birileri hastalandığında “Üzüntüden böyle oldu” derdi. Yani aslına bakarsanız bu bağlantıyı eskiler çoktan keşfetmiş de, bilimsel olarak yeni yeni kanıtlanıyor. Sevdiğine kavuşamayan âşıkların da bu üzüntü yüzünden ince hastalığa yani vereme yakalandığı söylenir hatta pek çok aşk romanında ve filmlerde bu tema işlenirdi.

KAYGILARI ARTIRIYOR

Sadece sıkıntılar, üzüntüler, kayıplar değil, nasıl bir hayat yaşadığımız da yapılan istatistiklere göre hem sağlımızı hem de ömür süremizi etkiliyor. Özellikle uzun süre yalnız yaşayanların ömürlerinin biraz daha kısa olduğunu görüyoruz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Özellikle son yıllarda gazetelerde, televizyonlarda, kısaca tüm medyada hastalıklarla ilgili haberlerin sayısı giderek artıyor ve bu haberleri pek çok insan izliyor. Bu tür haberler, bir yandan izleyenleri hastalıklar konusunda bilgilendirirken bir yandan da insanların kendilerine farklı teşhisler koymalarına ve buna bağlı olarak kaygılarının artmasına yol açıyor. Hastanelere başvuru sayıları giderek artarken, farklı şikâyetlerle doktora gelen kişilerin ortalama yarısına tanı konamıyor. Demek ki aşağı yukarı yarısı hasta olma kaygılarıyla gidiyor doktora. Üstelik bu zaman zarfında gerçekten hasta olduklarını düşünüp var olmayan hastalığın semptomlarını gösterebiliyor, kendilerini gerçekten “hasta” hissedebiliyorlar. Bu da bağışıklık sistemini olumsuz etkiliyor.

Ben tıp fakültesinde öğrenciyken, yarım yamalak bilgilerimizle her derste biz de kendimize ayrı bir tanı koyar ve endişelenirdik. Halkımızda da aynen böyle oluyor.

Ruh ile beden arasındaki bağ

NEDEN HASTA OLUYORUZ

ELLİ bir üzüntü, sıkıntı ya da psikolojik baskı her zaman, her insanda aynı hastalığa yol açmaz. Ancak çok sevdiğimiz birinden aniden ayrılmanın, terk edilmenin ya da bir yakınımızı kaybetmenin hayatımızda özel bir önemi vardır. Bu tür durumlar bedenimizi hastalıklara karşı daha zayıf hale getirir, direncimiz düşer ve kolayca hasta olabiliriz.

Haberin Devamı

Bir hastalığa neden olan bakteri, aslında pek çoğumuzun bedeninde vardır ama bu bakteri bazılarını hasta ederken bazılarını edemez. Psikolojik nedenler yani sıkıntılar, üzüntüler, kayıplar bizlerin hasta olma riskini arttırır. Savaşlarda bile bu böyledir. Savaş, her iki orduyu da çok etkiler ancak savaşı kaybeden tarafın askerleri stres ve savaşı kaybetmenin moral bozukluğu içinde hastalıklardan başını alamaz ve daha çok kayıp verir.

EN NET ÖRNEK ÇOCUKLAR

Duygusal sorunlarımız, öfkelerimiz, kalp ağrılarımız, yaşadığımız korkular, kaygılar enfeksiyon riskini arttırırlar. Bunun en net örneğini çocuklarda görürüz. Anneleri tarafından herhangi bir nedenle terk edilen çocuklar kolay hastalanır. Anne hastalanmış, hastaneye yatmış hatta ölmüş olabilir. Bir anda annesiz kalan çocuğun birkaç gün içinde önce rengi solar, iştahı kesilir, ardından ishal, kusma ya da başka bir enfeksiyon hastalığının pençesine düşer. Diğer çocukların kolayca atlattığı en basit hastalıklar bile onlarda kolay düzelmez, uzar, hatta bu yüzden çocuk hayatını kaybedebilir. Hayatta kalanların ise annenin geri dönmesi uzadıkça büyümesi yavaşlar ya da durur. Bedensel ve ruhsal gelişmesi yaşıtlarından daha geride kalan bu çocuklar, eğer kısa zaman içinde onları tıpkı anneleri gibi sevecek, öpüp okşayacak, kıymet verecek bir sahip bulamazlarsa ömür boyu bu terk edilişi unutmaz ve terk edilme korkularıyla sıkça yanlış kararlar alırlar.

Haberin Devamı
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
Türkiye'de Dış Ünitesiz ve Kanalsız Klimaların Yükselişi: Fiyatlar ve Enerji Tasarrufu
Map in Pocket
by Taboola
Yalnızlık ise başlı başına bir hastalık nedenidir. Toplumdan uzak, eşsiz dostsuz, yapayalnız yaşamak, sürekli sigara içmek kadar sağlığımıza zararlıdır.

SALGINDA YALNIZLAŞTIK

Son birkaç yıldır mücadele ettiğimiz COVID-19 salgınında tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de hepimiz toplumdan uzak kaldık. Yaşam alışkanlıklarımız değişti. Özellikle emekli olmuş, her gün belli saatlerde arkadaşlarıyla bir araya gelen ya da kalabalıklar arasında gezip tozarak vakit geçiren insanlarda, çoğunlukla da erkekler arasında COVID-19 ya da başka bir hastalık nedeniyle pek çok ölüm oldu. Sapasağlam insanlar üç dört günde ölüverdi çünkü onları hayata bağlayan alışkanlıkları ve insanlarla az ya da çok kurdukları sosyal ilişkiler bitti.

Haberin Devamı

Televizyonlarda bunun örneklerini hepimiz gördük. Yasak olmasına, ciddi bir hastalık kapma riskine rağmen pek çok insan sokağa çıktı. Hatta bazıları “Ama ben evde sıkılıyorum, ben alışkınım gezmeye, dolaşmaya, bir iki arkadaşımla muhabbet etmeye” dedi. Yine televizyonda, haberlerde küçücük bir sokağın zemin katında oturan yaşlı bir hanım göstermişlerdi. O soğukta penceresini açmış, üzerine kalın hırkalar giymiş, camın önünde oturuyordu. Muhabir “Sen ne yapıyorsun bu soğukta teyze, üşümüyor musun?” diye sormuş, o da “Gelen geçene bakıyorum oğlum. Arada bir de onlarla bir çift laf ediyorum” demişti. Demek insanlarla bir çift laf edebilmek uğruna o hanım üşümeye ya da hasta olmaya razıydı. İşte bu gibi örneklerle yaşam alışkanlıklarımızdan, sosyal ilişkilerimizden, “merhaba” diyen bir sesten, hâl hatır soran bir dosttan vazgeçmenin hiç de kolay olmadığını pandemi boyunca bir kez daha hep birlikte görmüş olduk.

Haberin Devamı

SOSYAL İZOLASYON CEZASI

Suç işleyen insanları hapsederek cezalandırmanın da altında bu yatıyor. Özellikle hücre cezaları, yani tam bir sosyal izolasyon insana verilebilecek en büyük cezalardan biridir. İnsan tüm ilişkilerden uzak kaldığı bu ortamda bir boşluğun içine düşer ve ona var olduğunu hissettirecek bir tanık bulamamanın derin acısını hisseder.

Ben sosyal izolasyonu açlığa benzetiyorum. Birinde karnımız acıkıyor, birinde ruhumuz. İkisi de bize “Beni bir an önce doyur” diye adeta bağırıyor. Arkadaşlarımızın, eşimizin dostumuzun kıymetini bilelim ve koşullar elverdiğince yalnız kalmamaya özen gösterelim.

PSİKOLOJİMİZİN ETKİLEDİĞİ ORGANLAR

* Midemiz de psikolojik durumumuzdan fazlasıyla etkilenen organlarımız arasındadır. Gastrit ya da ülserinin nedeninin Helikobakter adını verdiğimiz bir bakteri olduğunu keşfeden araştırmacı Marshall, bu buluşuyla 2005 yılında Nobel Ödülü’ne layık görüldü. Ancak bu bakteri dünya nüfusunun hemen hemen yarısında olmasına rağmen çoğu hasta değildir. Demek ki moralimiz yerindeyse, hayatımız iyi gidiyorsa bakteri bedenimize girse bile bizi hasta edemiyor.

* Belki çok şaşırtıcı gelecek ama ruh halimiz dişlerimizi de etkiler. Eskiden diş hekimlerinin hastalarını bir psikiyatriste yönlendirmeleri alışıldık bir durum değildi. Sonra yapılan araştırmalarda psikolojik faktörlerin tükürükte ve diş etinde değişikliklere yol açabileceği, sıkıntılı durumlarda ağızdaki bakterilerin etkinliğinin arttığı saptandı. Ben tıp fakültesinde okurken, hele sınavlar da yaklaşmışsa, pek çok arkadaşımın dişi ağrır, dişleriyle ilgili sorunları olurdu. Sonradan öğrendim ki, tıp fakültesi eğitimi öğrencileri çok zorladığı için, özellikle bu öğrencilerde psikolojik faktörlere bağlı bedensel sorunlar, en çok da diş ve diş eti hastalıkları gerçekten de çok sık görülüyormuş.

* Göz hastalıklarında da durum böyledir. Göz içi basıncı da sorunlardan çabuk etkilenir ve hemen yükselir. Yine halkımız arasında iltihaplı romatizma olarak da bilinen Romatoid artrit de sıkıntılar, üzüntüler, ilişkilerde ortaya çıkan sorunlardan çok etkilenen hastalıklardan biridir. Bu hastaların hayatı sakin devam ederken genelde pek fazla sorunları olmaz ama bir sıkıntı varsa hastalık da hemen alevlenir.

SEVGİYLE KALIN

drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden bana ulaşabilirsiniz. Haftaya yeniden görüşmek üzere hoşça kalın.

HABERLER Yazarlar Dr. Gülseren BudayıcıoğluBaba ölmesin
Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Baba ölmesin
#BABA#Anne#KAVGA
Temmuz 23, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım...
Babalarını genç yaşta kaybedenler babasız büyümenin ne demek olduğunu iyi bilir. Güvendiği dağlara kar yağmış, gölgesine sığındığı çınar devrilmiştir o çocukların. Hele ki o baba eceliyle de ölmeyip intihar ettiyse, vay o çocukların haline...

Her ölüm beraberinde türlü duygular bırakır bizde. Terk edilmişlik, yalnızlık, yarım kalmışlık, suçluluk, öfke... Eğer kaybettiğimiz çok yakınımızsa, hangi yaşta olursa olsun zaten erken ölümdür. Bizi derinden etkiler. Üstelik o ölmeye kendi karar vermişse, biz de buna gözlerimizle şahit olmuşsak, bu ölüm bütün kayıplardan farklı etkiler bizi.

İşte o vakit, cevapsız sorularla kalakalır insan. “Neden gitti? Herkesi gözden çıkardı tamam da, beni nasıl bırakabildi? Nasıl fark edemedim? Nasıl anlayamadım bir derdi olduğunu? Bu kadar kolay mıydı? Hiç mi düşünmedi beni?” ve daha nicesi... Cevabı gidende saklı bu sorular acımızı daha da dağlar sanki. Hele ki yaşımız küçükse ve arkasından bakakaldığımız kişi babamızsa...

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bu mektubu bize Asya yazmış. Okurken benim de yüreğim burkuldu ama hayatın gerçekleri bazen böyle çok acımasız olabiliyor.

Bakın Asya mektubunda ne diyor...

Baba ölmesin

***

Merhaba Gülseren hocam, ben Asya... Affınıza sığınarak hikâyemde ismimi Asya olarak kullanacağım. Kitaplarınıza 3 ay önce başladım, yaşadığım bu zor günlerde kitaplarınız kalbime, ruhuma şifa oldu.

Ben zor bir çocukluk geçirdim, evin en küçük çocuğuydum, annem babam çok sık kavga eder, bize huzur vermezlerdi. Babam çok çalışsa da, işleri bir türlü iyi gitmiyor, eve doğru dürüst para getiremiyordu. Biz evin çocuklarına bu kavgalar çok alışıldık gelirdi ama öyle değilmiş... Bir babanın evine ekmek getirememesi, demek ki ölüm kadar acıymış. Biz o zaman bunu hiç anlamazdık.

Bir süredir bir durgunluk gelmişti babama. Annemle bile kavga etmiyor, bir köşeye çekiliyor, kumru gibi düşünüp duruyordu. İşte o günlerden birinde sabah kalktığımızda babamı evin ortasında asılı bulduk. Babam kendini asmış.

Haberin Devamı
ÖLÜMÜN DE KÖTÜSÜ

Ben o zaman orta ikinci sınıftaydım. O nasıl bir şoktu, nasıl bir acıydı, bunları size istesem de anlatamam hocam. Bu acıyı anlatacak kelime yok çünkü. Biz kendi acımıza mı yanalım, her gelene laf mı anlatalım, bilemedik.

Bir de babanı o şekilde görmenin insanda yarattığı o tuhaf, o korkutucu duygu var ya, aradan bunca yıl geçti, o sahne hâlâ gözümün önünden gitmedi. Ölümün bile iyisi kötüsü varmış hocam...

Aslında çok iyi bir adamdı babam, merhametliydi, bizi çok severdi ama sonra işleri bozulunca öfkeli bir adam oldu. Bazen diyorum ki, keşke o bizi çok bunaltan kavgalar devam etseydi, hatta aç kalsaydık, bir kuru ekmeğe muhtaç kalsaydık da babamız başımızda olsaydı. Keşke o durgunlaştığı zamanlarda yanına gidip sorsaydık, baba neyin var diye... Neden hiç aklımıza gelmedi bunlar...

Haberin Devamı
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
by Taboola
O gidince her birimiz o kadar kötü olduk ki, bu konuyu birbirimizle bile konuşmaya cesaret edemedik. Acılarımız içimizde kaldı. Bir sessizlik çöktü eve, bir daha da hiç kalkmadı. Hele akşamüstlerini hiç sevmezdik. İkindi vakti geçer de hava yavaş yavaş koyulaşmaya başlayınca hepimizin içine bir karanlık ve hüzün çökerdi. Babam evvelden hep o saatlerde gelirdi çünkü, biz kardeşlerimle hep o vakitlerde beklerdik onu. Güneş bir an önce batsın, karanlık bir an önce çöksün isterdik.

KURTULUŞ ÇALIŞMAKTA

Babasız da olsa sonunda büyüdük. Herkes babasının gölgesinde yaşarken, güneş bizi kavurdu geçti. Okulda bile babamız yok diyemedik. Utandık...

O dönem ben de kurtuluşu çalışmakta buldum. Bulduğum her boşlukta ders çalıştım. Çünkü bir tek ders çalışırken başka hiçbir şey düşünmüyor, gönlümün acısını biraz olsun bastırabiliyordum. Derken sonunda lise bitti, üniversiteyi kazandım. Orada nihayet benim de bir erkek arkadaşım oldu. O kadar anlayışlı, sağduyulu ve kibardı ki kendimi onun yanında çok güvende hissediyordum. Sanki babam gitmiş ama hayat onun yerine bana erkek arkadaşımı yollamıştı. Bir yandan hayata teşekkür ediyor, bir yandan da bu hayat artık beni daha fazla üzemez, bunca acıyı telafi edecek bir yol buldu işte diyordum. Ama öyle olmadı hocam. Hayat beni üzmelere doyamadı.

Haberin Devamı

Belki ölüm acısıyla kıyaslanmaz ama inanıp güvendiğim erkek arkadaşımın beni aldattığını öğrenince kalbim bir kez daha orta yerinden ikiye bölündü sanki. Hiç affedemem diyordum ama ona olan tutkum, belki de yalnızlığım bana her şeyi affettirdi.

Artık ilişkimizin üçüncü yılındaydık ve bu sırada benim okulum bitmiş, atanmayı bekliyordum. Aileleri tanıştırmak için yola koyulduk. Sırasıyla aile tanışması, söz, nişan derken çok mutluydum. O beni her konuda anlıyor, sahipleniyor ve koruyordu. Galiba artık bizim için her şey güzel gidecek dedim. O benim sadece sevgilim, nişanlım, hayat arkadaşım değildi. Babamın giderken içimde açtığı derin kuyuyu dolduranımdı. Babamın artık veremediği sevgiyi, içimde büyütüp yeşertenimdi.

Haberin Devamı

Ailem önceleri onun yaşını bahane ederek karşı çıktı, o benden on yaş büyüktü çünkü ama zamanla yumuşadılar. Yeniden aldatıldığımı öğrendiğimde, evlilik arifesindeydik...

ARTIK ÇOK UMUTSUZUM

Oysa bana ne sözler vermiş, ne yeminler etmişti. Hayatımın en zor kararlarından biri olsa da, sonunda ayrıldık. Hayata karşı öyle kızgındım ki... Ben zaten yalnızdım neden bana bu kadar acı yaşatıyor, canımı tekrar neden bu kadar yakıyordu.

Gülseren hocam şimdi öyle umutsuz bakıyorum ki hayata, sanki hiçbir yere ait değilim, insanlara, hatta aileme bile güvenmiyorum ve kendimi çok yalnız hissediyorum. Bu şehirden çok uzaklara gitmek, göçmek istiyorum. Ne yapacağım ben hocam? Mektubumu okur ve yanımda olursanız çok mutlu olurum.

Sevgiyle kalın.

ASYA...

ACILARINI MUTLAKA ESKİTMELİSİN ASYA

AYRILIK... Ne büyük bir kelime değil mi? Geçmiş zamanlarda bir bilge “Ayrılık ölümün kardeşidir” diyen bir adama, “Hayır”, demiş, “doğrusu ölüm ayrılığın kardeşidir.” Öyle ya, ölümü acı kılan da o çok sevdiğimiz insandan ayrı kalmanın yarattığı hüzün değil midir? İnsanoğlu eline kalemi aldığı günden beri bizlere ayrılık acısını anlatmaz mı? Bütün şiirler ve şarkılar, en çok ayrılık üzerine yazılmaz, söylenmez mi?

Bir de insanın kendinden ayrılması vardır ki, belki de bu ayrılıkların en sinsi ve en acı olanıdır. Diğer acılar toplanır, birlik olur sonunda insanı kendinden ayrı düşürür. İşte o kişiler tıpkı Asya gibi tüm umudunu yitirir, kimseye güvenmez ve kendini çok yalnız hisseder.

ÖLÜM KADAR YIKICI

Sevgili Asya...

Çok önemli kayıplar var hayatında. Bir ölüm, bir de ayrılık. Üstelik ikisi de seni can evinden vurmuş. Babanın ölümü senin en zor yaşlarında, hem de en acı şekilde gerçekleşmiş. Erkek arkadaşından da onu hâlâ çok severken ayrılmışsın. Ayrılık da bazen ölüm kadar yıkıcı olabiliyor.

Hayat bu acıları çok genç yaşta yaşatmış sana, seni anlıyorum. Acılar yaşanmadan küllenmez. Babanın acısını, biraz da içinde bulunduğunuz durum nedeniyle yaşayamamış, yasınızı tutamamışsınız. Bu sefer öyle yapma. Geçmişte tutamadığın yası tut, kendine yakın bulduğun eşinle, dostunla her iki acını da paylaş ya da bir psikiyatriste git. Anlat ki, bilinçdışının en kuytu yerlerine gizlenen korkuların, suçlanmaların, güvensizliklerin, kaygıların, acın, öfken bir an önce terk etsin seni. Eskit acılarını.

Kimseye güvenmiyorum diyorsun, belki de haklısın ama kaybettiğin güven duygusuna zaman içinde çok ihtiyacın olacak. Sen kendine güvenmedikçe, başkalarına güvenemezsin. Bu güne kadar pek çok sınavdan geçirmiş seni hayat. Acılarınla, içinde biriken duygularınla yüzleşmekten korkma.

Hem kendine hem de başkalarına karşı biraz daha hoşgörülü, daha affedici olmaya çalış. Unutma, yalnızlık Tanrı’ya mahsustur. İnsanlardan kaçma ve hayata asılmaya devam et. İçinde bulunduğun karanlıktan çıkmanın tek yolu, mücadeleye devam etmektir.

Hiç umudun kalmamış hayattan ama sen henüz hayatı tanımıyorsun. Böyle durumlarda hepimiz umutsuzluğa düşeriz, yaşadıklarımız ağır gelir bize ama kötü sürprizleri olduğu kadar, iyi sürprizleri de vardır hayatın. Hayat hep böyle gidecek sanırız ama öyle gitmez.

KENDİNE YATIRIM YAP

Kendine, kendi hayatına, işine, mesleğine, ailene, arkadaşlarına değer ver. Kendine yatırım yap. Geliştir, güçlendir kendini. Hayata küsülmez. Tek bir hayatın, yaşamak için tek bir şansın var. Bir süre bu yası tut, ağla, anlat, yine anlat, yine ağla ve sonra kaldığın yerden hayata devam et. Bu yaşadıkların kötü birer anı olarak kalsın. Hani derler ya, acısı çok olanın gülüşü de güzel olur diye, işte senin de gülüşün çok güzel olsun.

Ben yanındayım ve başaracağına inanıyorum. Sevgiler...

Sizler de bana drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz.

Haftaya yepyeni bir hikâyede yeniden görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Hanım hanımcık olmak
#Anne#Aile#Şiddet
Temmuz 30, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

‘Annem bana hep “Hanım hanımcık ol” derdi, ben de öyle oldum. Ama bu zamanla çocuklarının bile her dediğini yapan bir anne olmaya dönüştü.’
SEVGİLİ okuyucularım...

Doğduğumuz günden başlayarak, hayat tıpkı bir senarist, bir rejisör gibi her birimize farklı bir rol verir. Anneler, babalar ve diğer yakınlarımız tarafından bize verilen ve bizim de çoğu zaman dört elle sarıldığımız bu ilk rol öyle bir yapışır ki üzerimize, senaryolar değişir, zaman değişir, yerimiz yurdumuz değişir ama biz yaşadığımız sürece terk edemeyiz o rolü.

Eğer hayata sürekli kendinden fedakârlık yapması beklenen biri olarak başlamışsak, sonradan bizden istense de istenmese de hep birileri için fedakârlık yapar, kendimizi buna mecbur hissederiz. Yahut her şeye boyun eğmeyi, hiçbir şeye karşı çıkmamayı öğrenmişsek kimseye hayır diyemeyen biri olur çıkarız. Hayata kaygılı ve güvensiz açtıysak gözlerimizi, her şey yolunda olsa bile ömür boyu kaygılanacak bir şeyler buluruz. Sonuç olarak karakterimize işleyen bu özelliğimiz ilmek ilmek örülür ve zamanla kaderimiz olur.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Biz psikiyatristler biraz da bu nedenle sık sık hastalarımıza doğdukları evi, anne babalarının özelliklerini, o evde çocukken ona nasıl bir rol verildiğini sorarız. İsteriz ki bugünkü davranışlarının, düşüncelerinin ve duygularının geçmişteki köklerini kişinin kendisi de görebilsin. Çünkü çoğu zaman hayata nasıl bir rol üstlenerek başladığımızı hiç sormayız kendimize. Oysa ki bu roller anne babalarımızın bizimle kurduğu ilişki biçimleriyle, bizden beklentileriyle, bize gösterdikleri tepkilerle belirlenmiştir.

Bir okuyucumuzdan gelen mektup bu rol dağılımını çok güzel özetliyor. Bakın, Kübra Hanım neler yazmış...

***

SAYIN Gülseren hocam...

Ben beş kardeşin dördüncüsüyüm. Annem babam çalışırdı. Akşam eve çok yorgun gelirler, bir de bizimle uğraşmak istemezlerdi. Zaten ikisi de çabuk sinirlenir, her yaptığımıza kızarlardı. Büyük ablalarım bu yüzden çok dayak yedi. Annem babam evde yokken gün boyu ablalarım bize annelik yapardı ama yine de hiç kıymetleri bilinmezdi. Ben hep bir yerlere siner, ortalarda görünmemeye çalışır, bana kızmasınlar diye onlar ne derse yapardım.

Hanım hanımcık olmak

NE DERSE YAPARDIM

Haberin Devamı

Okulda da çok sessiz ve suskun bir öğrenciydim. Korkaktım. Hâlâ da öyleyim. Yüksek sesle bile konuşamam. Annem bana hep “Hanım hanımcık ol” derdi, ben de öyle oldum. Yaşım geldi, annemin uygun gördüğü bir adamla evlendim. İki tane de çocuğum olunca evde kavga olmasın diye kocam ne derse desin hiç cevap vermez, hep susar, ne derse yapardım.

Hanım hanımcık bir kadın olmak, zamanla çocuklarının bile her dediğini yapan bir anne olmaya dönüştü. Kocam bana bir gün güzel bir söz söylemez, doğum günüymüş, evlilik yıldönümüymüş, bunları bilmez, ben de ondan böyle şeyler beklemezdim. Eşinden bu tür kutlamalar, hediyeler bekleyecek kadar değerli hissetmezdim kendimi.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
NASIL CESARET ETTİM

Mesleğim ebelik, biliyorsunuz zor meslektir ebelik. Bir yandan çok çalıştım, bir yandan evin sorumlulukları ve çocuklar derken kendimi tamamen unuttum. Ağır sorumluluklar altında ezilirken bile buna itiraz etmek, yardım istemek hiç aklıma gelmedi. Hatta ben daha fazlasını da yapayım ki, eşim ve çocuklarım beni sevsin, benden memnun kalsınlar diyordum.

Çocukların büyümesiyle birlikte evdeki dengeler değişti. Eşim, oğlumun sorunlarıyla ilgilenmek yerine ona yoğun şiddet uyguladı. Bu da yetmedi, güya oğlanla muhatap olmamak adına eve geç gelmeye başladı. Bu arada boş durmamış, okuldaki bir velisine âşık olmuş. Her gece porno izlemeler, çocuk gibi telefonunu bir saniye yanından ayırmamalar, bana ve oğluma olmadık hakaret etmeler derken, baktım böyle olmuyor, tek çare ayrılmak gibi geldi. Eşime ayrılalım demeyi nasıl başardım bilmiyorum ama eşim hiç itiraz etmedi. Hemen bir celsede boşadı beni. Evliliği bitirdim. O “hanım hanımcık” kadın, buna nasıl cesaret etti bilmiyorum ama ihanet başka türlü yaktı yüreğimi.

Haberin Devamı

AYRILINCA ANLADIM

Aslında bizimki, dışarıdan mükemmel görünen bir evlilikti. Kadın hep susar, her şeyi sineye çeker, kendinden vazgeçerse demek dışarıdan öyle görünüyor. Bu yalana ben bile yıllarca inandım. O evde nasıl kullanıldığımı ancak eşimden ayrılınca anladım. Bir de Hocam, sonraları fark ettim ki kocamın yanında hissettiğim duygular, çocukluğumda hissettiklerime çok benziyordu. Bir sıkışmışlık, bir mahkûmiyet, bir boyun eğme, ayak altında dolaşmaktan, suçlanmaktan korkma...

Ne aptalmışım değil mi? Bunları hep normal sandım. Yapım gereği her şeye boyun eğdim, karşısında tek laf etmedim, hakkımı korumadım. Onu değerli, kendimi ise değersiz saydım. Şimdi artık ondan çok kendime kızıyorum. Başına ne geldiyse senin yüzünden geldi, sen meğer kendini koruyamayan, zavallı bir kadınmışsın diyorum hep. Bunları sonradan keşfettim. Maaşımı bile ben almadım, o aldı. Gerisini siz düşünün artık.

Haberin Devamı

SANKİ ÖLÜM ACISI

Şimdi pişmanlıklar içinde geçiyor günlerim. Senin kimseye bir şey demeye hakkın yok diyorum. Sen böyle zavallı olursan, seni daha çok kullanan olur. Sonra da kadere kızıyorum. Ben hiç kötü biri olmadım. İstesem de kötü olamıyorum. Bunca emeğin karşılığı bu mu olmalıydı Gülseren hocam...

O keyfinde gezerken aldatılmanın acısı cayır cayır yakıyor yüreğimi. Sanki ölüm acısı gibi... Siz belki bana bir şey söyler, içimi ferahlatırsınız diye yazdım bunları.

Ellerinizden öperim. Kübra

YERİNDE OLSAM KENDİME KOCAMAN ‘AFERİN’ DERDİM

KÜBRACIĞIM haklısın, ne çektiysen huyundan çekmişsin ama tıpkı senin gibi bizler de çocuklukta bize nasıl bir rol biçildiyse sonrasında da o rolü en iyi şekilde hayata geçirmeye devam ediyoruz.

Hani, ne aptalmışım diyorsun ya, işte biz ona alışkanlık, ilk role bağımlılık diyoruz. Ne kendine aptal de ne de yalnız hisset. İnsanız, bunları çoğumuz yapıyoruz. Nerede yanlış yaptığımızı fark edebilmek bile büyük marifet aslında.

KARAKTERİN OLMUŞ

Dünyaya geldiğimizde, o küçücük aklımızla, hayatta kalabilmek için, çevreye uyum sağlamaya çalışırız. Bizi besleyen, büyüten kişiyle bir şekilde iyi ilişkiler kurmanın yollarını ararız.

Sen de öyle yapmışsın. Dayak yememek, zarar görmemek için hep saklanmış, susmuş ve senden istenilenleri yerine getirmiş, hanım hanımcık bir kız olmaya çalışmışsın. Zamanla bunlar senin karakterin olmuş. Aldatılmasaydın belki de o evde, bunca yükün altında, üstelik hiç kıymeti bilinmeyen, değersiz biri olarak yaşamaya devam edecektin.

KAZANIMIN ÇOK BÜYÜK

Aldatılmak, koşullar ne olursa olsun insanı üzer, etkiler ve ölüme eşdeğer bir acı verir. Bunda da haklısın ama çektiğin acılar boşa gitmemiş. Sonunda kendini keşfetmek gibi çok önemli bir kazanımın olmuş. İnsanın hangi yaşta olursa olsun kendini keşfetmesi çok önemlidir. Ancak bu sayede bir şeyleri değiştirebilir, o kaderi yeniden yazabilirsin. Bu konuda en zor olanı yapmış, değişim için gerekli ilk adımı atmışsın. Ben senin yerinde olsam aynanın karşısına geçer, gözlerimin içine bakar ve kendime kocaman bir “Aferin” derdim.

Değişim aynı zamanda gelişimdir. Çok bilinçli yapılmalıdır. Bunca şey yaşadıktan, bunca sorumluluğun üstesinden geldikten sonra değişim konusunda da başarılı olacağına inanıyorum. Böyle bilinçli davranmaya devam edersen gün gelecek huyun da değişecek, kaderin de...

Kötü olamıyorum diyorsun, hayır demek, kendi hakkını korumak, gerektiğinde itiraz etmek kötülük değildir. Bunlar senin en doğal hakların... Önce kendine değer vermeyi öğren. Sen kendine değer verdikçe, başkalarının da sana değer verdiğini gösterecek sana hayat. Sevgilerimle...

Sizler de bana drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz. Haftaya yepyeni bir hikâyede yeniden görüşmek üzere hoşçakalın, sevgiyle kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Çağın hastalığı: Panik atak
#Panik Atak#Kalp Krizi#İş Yemeği
Ağustos 06, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım, geçen yıllardan birinde ünlü işadamlarımızdan biri gelmişti kliniğe.
Haberin Devamı

Kalabalık bir iş yemeğinde aniden gelen krizi, onu apar topar hastaneye götürüşlerini, kalp krizi geçirdiğini, ölmek üzere olduğunu düşünüp çok korktuğunu ama doktorların yaptıkları onca incelemenin bir sonuç vermediğini, hastalığına bir türlü teşhis koyamadıklarını uzun uzun anlatmıştı. Onu muayene eden doktorlara hafiften sitemliydi. O kadar incelemeye, tetkike, değerlendirmeye rağmen bir türlü teşhis koyamadıklarından yakınırken canının bu konuya çok sıkıldığı her halinden belliydi.

Bir yandan bunun bir panik atak olduğunu hissediyor, bir yandan da ona hemen ‘Sizde panik atak var’ dememden korkuyor, bu hastalığı kendine bir türlü konduramıyor, yakıştıramıyor, âdeta bundan utanıyordu.

Ne de olsa o ünlü bir işadamıydı. Aklını, yeteneklerini, çalışkanlığını, becerikliliğini tüm ülke biliyordu. Böyle birinde panik atak ne gezerdi! Hem bütün bunlar psikolojik olsa kendi bunu durdurmaz mıydı?

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Daha önce hiçbir ruhsal sorunu olmamış, sağlık kontrollerini rutin olarak yaptırmıştı. O sıralar hayatında her zamankinden daha fazla stres yaratacak bir şey de yoktu. Zaten olsa da alışkındı böyle şeylerle başa çıkmaya. Güveniyordu kendine.

“Ne güzel...” dedim. “İnsanın kendine güvenmesi, bu kadar çalışkan ve başarılı olması gerçekten güzel...”

Bu sözlerim hoşuna gitti. Ancak hemen ardından “Panik atak, işte tam da böyle insanları sever” diyerek hastalığı ona anlatmaya başladım. Önce hafifçe asılan ve gerginleşen yüzü, zamanla yerini hafif bir teslimiyete, sonrasında ise meraka ve çözüm arayışına bıraktı...

Panik atak, son derece yaygın bir hastalıktır, diyerek devam ettim sözlerime... Bir gün, aniden hepimizin kapısını çalabilir ve iradeyle, akılla durdurulamaz.

***

Bu hastalık tıp tarihinde oldukça yenidir yani yaşadığımız çağın koşullarına bir tepki olarak da ortaya çıktığı düşünülmektedir. Özellikle metropollerde, yoğun stres altında hayatını sürdürmek, bu karmaşık dünyada kendine bir yer edinmek, ayakta kalabilmek için ciddi bir mücadele vermek zorunda kalan insanlarda daha sık görülmesi, bu düşünceyi doğrular niteliktedir.

Haberin Devamı

Krizden sonra yapılan tetkiklerin normal çıkması bu atağı geçiren kişileri ikna etmediği gibi çoğu zaman biraz da kızdırır. Onu ölümle burun buruna getiren bu krizin mutlaka önemli bir fizyolojik nedeni olmalıdır. Bir şeyin yok diyorlarsa hastalığın ne olduğunu onlar da anlayamamıştır. Bu düşünceyle başka hastanelere, başka doktorlara gitmeye başlarlar.

ATAKLAR HAYATIN MERKEZİNE OTURUR

İlk ataktan sonra psikiyatriye başvuran hasta oranı maalesef çok düşüktür ve bu sürede ataklar gelmeye devam eder. Her atak hastayı biraz daha korkutur ve endişelerini arttırır. Artık bu ataklar kişinin hayatının merkezine oturmuştur. Hastalıktan başka bir şey düşünemez olur. İşinden ve hayatındaki diğer alışkanlıklarından yavaş yavaş uzaklaşmaya başlar. Hastalık zaten tam da bunun için gelir.

Çağın hastalığı: Panik atak

Bu hastalığın en önemli belirtisi yoğun bir ölüm korkusu ya da kişinin aklını kaybedeceği korkusudur. Bir anda tansiyon yükselir, kalbi daha hızlı atmaya başlar, nefes alış-verişleri sıklaşır, yüzü kızarır, terler, eli ayağı titrer, vücut kasları kasılır ve daha önce hiç böyle bir durumla karşılaşmadığından kişi bunu neye yoracağını bilemez. Korku hali arttıkça bu kişiler ölüyorum galiba diyerek hemen acil servislere koşarlar.

Haberin Devamı
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
Ancak bu kriz ve hissedilen bu korku uzun sürmez. Bunu, tavana hızla atılan bir topa benzetebiliriz. Top tavana doğru yükseldikçe korkuyla birlikte bütün belirtiler artar. Top tavana çarptığı an artık durum tahammül edilmez olur. Ancak o pik noktadan sonra top aynı hızla yere düşerken belirtiler de aynı hızla azalmaya başlar.

Kriz sırasında hızla yükselen tansiyon, böbreklerin hızla devreye girmesiyle düşer ve kişi tuvalete gitme ihtiyacı hisseder. Bu ihtiyacın başlaması, krizin geçmekte olduğunun habercisidir. Arkasından bağırsaklarda hareket başlar, hatta ani gelişen ishaller bile olabilir.

Hastaneye gidildiğinde muhtemelen kriz bitmek üzeredir. Yapılan tetkiklerde tansiyon ve nabız normalden biraz daha yüksektir ancak bunun dışında kişide herhangi bir bedensel bozukluk bulunmaz.

Haberin Devamı

ÖLÜMLE YÜZ YÜZE GELMEK

Bütün bu belirtiler herhangi bir nedenle ölümle yüz yüze gelen insanlarda görülen belirtilerle aynıdır, yani ikisi de yoğun korku belirtileridir. Yangın, deprem, terör saldırısı, ağır trafik kazaları gibi insanı gerçekten ölümle burun buruna getiren durumlarda, beden ölümle savaşmak amacıyla tüm otomatik sistemleri normalden çok daha hızlı çalıştırarak kişinin hayatta kalmasını sağlamaya gayret eder. Ancak panik atakta kişi herhangi bir tehdit altında olmadığı halde beden yersiz ve yanlış bir tepki vermiştir.

Bunu şöyle bir örnekle anlatabiliriz; büyük binalarda üzeri camlı yangın düğmeleri vardır. Yaramaz bir çocuk, yangın olmadığı halde düğmenin üzerindeki camı kırıp yangın düğmesine bastığında bir anda ortalık nasıl birbirine girerse, panik atakta da aynen böyle olur. Aslında beden tehdit altında değildir yani yangın yoktur ama o yaramaz çocuğun yerine bu sefer de ruhsal mekanizmalardaki bir sorun o düğmeye basmıştır.

Haberin Devamı

ÇALIŞKANLARDA DAHA SIK GÖRÜLÜYOR

Bu hastalık, çalışkan, becerikli, fedakâr, sosyal ilişkilerinde başarılı, bir koltuğunda pek çok karpuz taşıyabilen, sorumluluk almaktan korkmayan, kapasitesi yüksek insanlarda biraz daha sık görülür çünkü bu kişiler hayatla göze göz, dişe diş mücadele eder ve risk almaktan, yorulmaktan, çalışıp çabalamaktan hiç çekinmezler. Cesur bir savaşçı gibi hayatla kıyasıya savaşırken zaman zaman hissettikleri korku, kaygı, çaresizlik, başarısızlık endişeleri, öfke gibi duygularla sırtlandıkları ağır sorumlulukların altında ezilirken bu duygulara genelde geçit vermez, onları hep bastırır ve yok sayarlar. Ne kadar yorulduklarını, yıprandıklarını düşünmez, kendilerini korumayı bilmezler.

Aslında bu hastalık bir anlamda kişiyi kendinden korumaya çalışır. İnsanı o kadar korkutur, neredeyse ölmek üzere olduğuna o kadar inandırır ki, kişi mecburen bir adım geri çekilir ve onu çok yoran sorumluluklarına bir süre ara verir. Böylece de hastalık amacına ulaşmış ve kişiyi bir süre de olsa istirahate almış, dikkatini dış dünyadan kendine yönlendirmiştir.

KURU GÜRÜLTÜ

Panik atak insanı öldürmez ve kalıcı bir hasar yapmaz, yani aslında kuru gürültüdür ama kişiyi her seferinde çok korkutmayı başarır. Stres bütün hastalıkların en önemli tetikleyicisidir. Stres altında kimi insanda panik atak oluşurken kiminde depresyon, kiminde kalp hastalıkları, kiminde sindirim sistemi veya bağışıklık sistemi bozuklukları oluşabilir.

Tedavinin erken başlaması diğer hastalıklarda olduğu gibi panik atakta da çok önemlidir. Uzun süre bu hastalıkla yaşayan kişilerde, hastalık hayatın bir parçası haline gelir ve tedavi zorlaşır.

İlaç tedavileri genelde nöbeti durdurur ya da hafifletirler ama kesin tedavi mutlaka psikoterapiden geçer. Terapilerde hastanın nasıl bir atak geçirdiğini, bunun aslında bedenine bir zarar vermediğini, onun tek amacının kişiye yoğun bir korku duygusu yaşatarak hayatın içinde hissedip sonra da zihninin derinliklerine gömdüğü duyguların bir isyanı, dışarı çıkmak için buldukları bir yol olduğunu iyi anlatmak gerekir.

Bütün bunları sessizce dinledi Ali Bey, ardından tekrar anlatmaya başladı. Ama bu sefer hastalığı reddetmiyor, bu atağın nedenlerini hayatında arıyor, bana sorular soruyor, hastalıktan bir an önce kurtulmanın yollarını arıyordu.

Bir yandan aldığı ilaçlar, bir yandan terapiler derken kısa sürede durdu ataklar. Konuyu öyle çok araştırdı, öyle çok bilgi sahibi oldu ki, artık çevresinde benzer şikâyetleri olanlara yardımcı oluyor.

Eğer buna benzer krizler geçiriyorsanız, hastalık size yerleşmeden, bir an önce ruh sağlığı profesyonellerine başvurmalısınız.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana drgbudayicioglu@madalyonklinik.com adresinden yazabilirsiniz.

Haftaya görüşmek dileğiyle hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Elmaşekeri
#Elmaşekeri#Klinik#Sağlık
Ağustos 13, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Geçmiş günlerden birinde orta yaşlı bir çift gelmişti kliniğe. Fahri Bey kırlaşmış saçları, sık sık burnunun üstüne düşen gözlüğü, taktığı kırmızı pantolon askısıyla çok sempatik görünmüştü gözüme. Seval Hanım ise eşinden daha genç görünüyordu. Etekleri uçuşan elbisesi, röfleli saçları ve koluna taktığı marka çantasıyla çok şıktı.
Haberin Devamı

Önce Seval Hanım’la konuştuk. Şöyle başladı söze:

- Fahri’yi biraz da zorla getirdim buraya. Biz birbiriyle iyi anlaşan bir çiftiz aslında. İki de çocuğumuz var. Biri 13, biri de 15 yaşında. Fahri çok iyi bir babadır. İşine çok düşkündür. Sabahtan akşama kadar çalışmaktan hiç yorulmaz ama cimri, hem de çok cimri. Bu da bir hastalık olabilir mi sizce?

Bu biraz da cimriliğin dozuna bağlı.

Şimdi ona cimri dediğimi duysa çok kızar. Onun için sizinle önce yalnız konuşmak istedim. O buna israf diyor. Çok şükür durumumuz iyi, çok iyi para kazanıyor kocam ama sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi istiyor ki sürekli geleceğe yatırım yapalım. Onunla alışverişe çıkmaya ödüm kopuyor. Her şeyin iyisine değil ucuzuna bakıyor. Eve yiyecek bile alırken “Aman çok alma, bozulmasın, haftaya yine alırız” deyip duruyor. O evdeyken hiçbirimize rahat vermez. Suyu çok akıttınız, musluğu sonuna kadar açmayın, odadan çıkınca elektrikleri açık bırakmayın, bunca saattir çay neden kaynıyor, tabağınızdaki yemeği bitirin, dökmek israftır filan diye sürekli konuşur. Eve yeni bir şey alacağız diye ödü kopar. Pahalı restoranlara gitmez. Çocuklar da büyüdü, onlara da çok karışıyor. Evde konuştuğumuz tek konu bunlar. Duyan da paraları yok sanır. Bu konu ilişkilerimizi de olumsuz etkiliyor. Artık harcadığımız parayı ondan saklar olduk. Tabii çoğu zaman yakalanıyoruz, o zaman da evde kıyamet kopuyor. Hem çocuklar hem ben kendimizi suçlu hissediyoruz. Böyle giderse aile birliğimiz bozulacak. Ha, bir tek konuda parayı hiç esirgemez, o da sağlık konusu.

* Nasıl yani?

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
- Hepimizi en iyi doktorlara, en iyi özel hastanelere götürür. Para mara hiç gözüne gelmez.

* Neden acaba, bu konuda bir fikriniz var mı?

- Bilmem, ailesine çok düşkündür Fahri, kılımıza zarar gelecek diye ödü kopar.

***

SEVAL Hanım çıkınca bu sefer de Fahri Bey oturdu karşıma. Burada olmaktan duyduğu memnuniyetsizlik her halinden belliydi. Pantolon askılarını düzelterek başladı anlatmaya:

Elmaşekeri

- Seval’in size neler anlattığını tahmin ediyorum. Adımı cimriye çıkardılar. İsraf haramdır diyorum, kimse anlamıyor. Çocuklar da büyüdükçe bu konu artık iyice sorun oldu evde. Eşim aslında öyle çok savurgan bir kadın değildir. Her şeyin iyisini almak ister ama aldığını da hemen atmaz, kullanır.

Haberin Devamı

* (Sağlık konusunda bir takıntısı mı var acaba? Eşi de pek savurgan biri değil galiba.)

Sağlık konusunda çok memnunlar sizden.

- Hah, ben de onu diyorum zaten. Hayat bu, belli mi, yarın bir gün birimize bir şey olsa para lazım.

* Bu konuda eminim bir birikiminiz vardır.

- Var tabii, olmaz olur mu? Zaten hepsinin özel sağlık sigortalarını yaptırdım. Hem de en yükseğinden ama yine de tedbirli olmakta yarar.

ANNEMİ KAYBETTİK

* Sağlık hepimiz için önemli tabii ama bu konuda bu kadar endişelendiğinize göre, geçmişte sizi yaralayan bir şeyler olabilir mi?

- Yaralayan mı dediniz?

(Koltuğunda arkaya doğru kaykılıp eliyle saçlarını şöyle bir sıvazladıktan sonra başını önüne eğip düşünüyor. Demek var bir şeyler...)

Haberin Devamı
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
Peugeot Yetkili Servisleri World ile Fırsat Dolu
Peugeot
by Taboola
Hocam, biz zamanında çok yokluk çektik. Bizim çocuklar çok şükür yokluk nedir, hiç bilmediler. Gelecekte de bilmezler inşallah. Benim babam ormancıydı. Tek maaş, altı nüfus, zar zor geçinmeye çalışırdık. Ben ilkokula giderken annem hastalandı. Başladık hastanelere taşınmaya. Önemli de bir hastalıkmış. Babam iki üç yıl kadını doktorlara taşıdı durdu. Sonunda da öldü kadıncağız. Daha büyük yerlere götürebilseydik annemi belki de ölmez kurtulurdu. Annesizlik kolay değil tabii.

‘İLAÇ PARASI BULAMADIK’

(Sözün burasında duruyor. Gözlerini ovuşturup gözlüğünün camını sildikten sonra anlatmaya devam ediyor. Demek yarası derin.)

Aradan zaman geçti. Bir gün babam beni bakkala, ekmek almaya yolladı. Bozuk yokmuş, kâğıt para verdi elime. Ekmeği aldım tam geleceğim, kırmızı elmaşekerleri takıldı gözüme. Nasıl olsa yanımda para da var, bir tane alıp eve yalaya yalaya geldim. Babam elimdeki elmaşekerini görünce kızdı. “Siz böyle parayı savurduğunuz için annene ilaç parası bulamadık, bak öldü gitti kadın” dedi.

Haberin Devamı

(Yine duruyor. Boğazına bir hıçkırık takıldı, ondan kurtulmaya çalışıyor. Çok duygulandı. O çocuk haliyle, belki de annesinin ölümünden kendini suçladı.)

Neyse işte... Şimdi nereden geldiyse aklıma.

BABAMI KURTARABİLDİM

* O hep duruyormuş zaten zihninizde. Bunu daha önce yakınlarınıza anlattınız mı?

- Yok canım, bunlar anlatılır mı? Geçti gitti işte...

* Geçmiş ama gitmemiş. Ne hissettiniz o zaman?

- Ne hissedeceğim, demek dedim, biz hiç para harcamasak annem ölmezdi. Zaten ondan sonra çok gerekmedikçe hiçbir şey almadım. Sonra yatılı okula gittim, babama yük olmamak için erken yaşta çalışmaya başladım. Biraz elim para tutmaya başlamıştı ki bu sefer de babam hastalandı. O zamanlar çok da param yok. Gün oldu aç gezdim ama en iyi doktorlara götürdüm babamı. Çok şükür şimdi sağ, bağıyla, bahçesiyle uğraşır durur. Annemi kurtaramadım ama babamı kurtardım.

Haberin Devamı

* Anneniz hastalandığında siz çocuk değil de yetişkin olsaydınız eminim onun için de elinizden geleni yapardınız. O zamanlar çok mu suçladınız kendinizi?

- Suçluyor tabii insan. Bir elmaşekeriyle olmaz tabii bu işler ama keşke daha dikkatli olsaydım dediğim çok oldu.

EŞİM İDARE EDERDİ BENİ

* Şimdi sağlık konusu dışındaki bu tutumluluğunuzun geçmişteki elmaşekeriyle bir bağlantısı olabilir mi sizce?

- Yok canım, öyle aklıma geldi anlatıverdim.

* Öyle olmadı. Ben size sağlık konusundaki titizliğinizi sordum, siz de bana ilk önce bunu anlattınız. Bazen yaşarken hiç önem verdiğimiz, küçük sandığımız yaşantılar biz hiç fark etmeden derinden etkiler bizi. Hele de çocukken, o çocuk bir de annesini yeni kaybetmişken bir elmaşekeri uğruna yıllarca kendini suçlayabilir. Sizde de öyle olmuş. Tutumlu olmak çok güzel bir şey ama bunu evde büyük bir sorun haline getirmek ne kadar doğru bilemedim. Hem eşiniz kıymet bilen bir kadın. Çok savurgan değil. Öyle demediniz mi?

- Öyle öyle... Çocuklar bu yaşa gelmeden eşim bunları sorun etmez, idare ederdi beni.

* Şimdi de idare etme sırası sizde. Ergen yaşa gelince onları bir süre idare etmek gerekiyor, öyle değil mi? Siz iyi bir baba olduğunuz kadar iyi de bir evlat olmuşsunuz. Aslında babanız da anneniz için elinden geleni yapmış ama kendine ettiği sitemden o gün siz de payınızı almışsınız. Kardeşlerin en büyükleri miydiniz siz?

Evet, en büyük çocuk bendim.

İLK ÇOCUKTA ÖĞRENİLİR

* Öyle olur bu işler. Anne babalar ilk çocuklarında öğrenirler ebeveyn olmayı. Bazen de arkadaş gibi görürler onları. Aslında o gün sizi suçlamamış babanız gibi geldi bana, derdini paylaşmış sizinle. İnsan sevdiklerini kaybedince geriye kalanların keşkeleri hiç bitmez. Size de öyle mi oldu?

- Bilmem, öyle oldu galiba... Zaten çok üzülmüştüm anneme, bir de böyle olunca... Siz nereden biliyorsunuz benim iyi baba ve iyi bir evlat olduğumu? Neye göre söylediniz bunu?

* İyi bir baba olduğunuzu eşiniz söyledi, zaten onların sağlığına verdiğiniz önem de bunu gösteriyor. İyi bir evlat olduğunuzu da sizin anlattıklarınızdan anladım.

(Gülümsüyor, rahatladı.)

* O günden sonra hiç elmaşekeri yediniz mi?

- Yok, yemedim, çocukluk bitmiş zaten, elmaşekeri yiyecek halimiz mi kaldı?

* Yiyin bence, çocuklarınıza da alın, beraber yiyin. Belki bana anlattıklarınızı onlara da anlatırsınız. Bir yandan o günleri anar, bir yandan da afiyetle yersiniz şekerlerinizi.

BİR SEPET ELMAŞEKERİ

O gün, birbirine çok yakışan bu çift gülerek çıktılar klinikten. Hemen ertesi günü bizim kliniğe bir sepet elmaşekeri geldi. Tabii gönderenin kim olduğunu hemen anladım.

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Bizim insanlarımız
#Aile#Toplum#ONUR
Ağustos 20, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Kaderimizi önce genetik yapımız, sonra içine doğduğumuz ev, aile ve ülke tarihimiz, üzerinde yaşadığımız coğrafya ve toplumun benimsediği kültürel yapı yazar. Kültürel yapı her toplumda birbirinden farklı özellikler taşır ve o toplumda bir düzen sağlamaya çalışır.
Haberin Devamı

Zamanla o düzenin bazı kuralları toplum tarafından benimsenir, bazıları zaman içinde dışlanır ve böylece bir düzen kurulur.

‘İDEAL’ DUYGULARIMIZ

Toplumlarda kültürün değerli bulduğu duygular teşvik edilir, değersiz olanlar solar, körelir, bastırılır. Kültür denen kolektif yazılım sosyal düzenin devamı için hangi duyguların sağlıklı ve yararlı, hangilerinin sağlıksız ve zararlı olduğunu belirler. Kültürümüzde değerli olan duygular, zamanla bizim kendimizi iyi hissetmemiz için aradığımız ideal duygular haline gelir.

Ne hissetmem gerekiyor sorusunun cevabını kültür verir. Özellikle çocuk yetiştirmede bunlar çok önemlidir. “Ayıp” diyerek utanç duygusu harekete geçirilir ve çocuğun toplum normlarına uyması sağlanır. “Cıss” diyerek merak ettiği her şeye yaklaşması engellenmeye çalışılır, çocuğa şüphe aşılanır. “Babana söylerim” diyerek korkutulan çocukların zihninde bu söz gelecekte polise söylerime doğru dönüşür ve otorite karşısında korku aşılanır. Erkek çocuklara “Bir tane de sen vursaydın, sakın altta kalma” diyerek hakkını savunması gerektiği, kızgınlığı saldırganlıkla ortaya koymanın doğal olduğu mesajı verilir. Kız çocuklara da bunun tam tersi mesajlar verilerek otoriteye boyun eğmek, başkaları için fedakârlık yapmak, öfkesini olabildiğince bastırmak öğretilir.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
‘AYIPLANMAZ, KINANMAZ’

Bizim kültürümüzde namus önemlidir. Namus kadınlar için bir utanç vesilesi olurken, erkekler için bir şeref, bir onur meselesidir. Belki de bu yüzden namus meselesi diyerek eşini, sevgilisini, kızını ya da kardeşini öldüren katillerin çoğu teslim olur. O, aslında toplumun ondan beklediğini yapmış, onurunu kurtarmış, namusunu temizlemiş biri olarak görür kendini. Azılı bir katil olmasına rağmen bu kişiler cezaevlerinde itibar görürken aileleri de yaşadıkları çevrede ayıplanmaz, kınanmazlar.

Bizim insanlarımız

ONUR KÜLTÜRÜ

SOSYAL normlar, değerler ve beklentiler sadece nasıl davranmamız gerektiğini değil, nasıl hissetmemiz gerektiğini de öğretir bize. Örneğin vefa bizim kültürümüzde olumlu bir davranış biçimi olarak kabul edilirken Amerikan kültüründe kendi ihtiyaçlarını geri plana atma olarak algılanır ve hoş karşılanmaz. Onlar bireysel mutluluk peşindeyken bizim insanımız sevilen, takdir edilen biri olmayı her zaman tercih eder. Bizler için üzüntü, utanç gibi olumsuz duygular değerlidir. Çünkü yardımlaşmayı arttırır, merhamet ve şefkat uyandırır, insanları yakınlaştırır.

Haberin Devamı

Yine bizim kültürümüzde “kötü gün dostu” çok değerlidir. İyi gün dostları ise pek sevilmez. Bizden daha mutlu olanı değil, mutsuz olanı anlamak, ona üzülmek ya da yardım etmek isteriz.

BİREYSEL MUTLULUK

Türk toplumunda yapılan korku araştırmalarında, özellikle çocuk ve gençlerde “Anneme babama bir şey olursa, ölürlerse...” korkusu ilk sırayı alırken İngiliz çocukların en çok korktuğu şey “Ya bana bir şey olursa, ya ölürsem” korkusudur. Yani onlar önceliği kendilerine verirken bizler ebeveynlerimize veririz.

Amerikan toplumu bireysel mutluluğu her zaman ilk sıraya alır ancak son yapılan araştırmalar orada bile iyi giden uzun vadeli ilişkilerin mutlulukta önemli olduğunu vurgulamaya başladı. Demek ki bireysel mutluluk arayışı o kadar da işe yaramıyormuş. Mutluluğu ilişkilerde arayan bizim gibi kültürler demek ki mutluluğu doğru yerde arıyor.

Haberin Devamı
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
Peugeot Yetkili Servisleri World ile Fırsat Dolu
Peugeot
by Taboola
Batı toplumları daha gürültücü ve hareketli, Doğulular ise daha sakin jest, mimikler ve ses tonuyla iletişim kurar. Amerikalılar daha enerjik ve hareketli bir doktoru, Asyalılar ise daha ciddi, oturaklı doktoru güvenilir bulur. Yani Batı’da çökkünlük, Doğu’da taşkınlık olumsuz hatta anormal bulunur.

UTANCIMIZ VE ÖFKEMİZ

Türk kültürü bir onur kültürüdür. Onur kültüründe utanç ve öfke, öne çıkan iki duygudur. Utanma, yaşanan olayda bizim rolümüz olduğunu, öfke ise başkasının rolü olduğunu düşündüğümüzde ortaya çıkar. Utancı daha çok kadınlar, öfkeyi erkekler sahiplenir.

Şeref daha çok erkeklerin sahip olduğu saygınlık, itibar, sadakat, cesaret ve ailesini geçindirebilme gücünü yansıtır. Namus ise genellikle kadınlara atfedilen cinsel saflığı, iffeti, derli toplu olmayı ifade ediyor. Yani onurun cinsiyete özgü kodları vardır.

Haberin Devamı

ONUR KÜLTÜRÜNÜN TEMELİ

Onur kültürü Türkçede tam olarak altta kalmamayı anlatır. Hem hakaretin hem de iyiliğin altında kalmamak... Kültür değerlerimizden olan “karşılıklılık” yani yapılan iyiliğe ya da kötülüğe bir an önce karşılık verme isteği, bizdeki onur kültürünün temelini oluşturur. Bu kültürün diğer bir yansıması dikkatimizin kendimize değil, dışarı dönük olmasıdır. Başkalarının gözündeki saygınlığımız bizim kendimize verdiğimiz değerin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu saygınlığı kazanmak ya da kaybetmek rekabet etmeyi, hızla karşılık vermeyi gerektirir. Hızla verilen bu karşılığın uzun vadeli saygınlık sağlayacağı inancı, onur kültürünün temelini oluşturur. Bu kültür öfke, gurur ve utanç duygularıyla beslenir. Hakaret karşısında gözü dönen ya da yapılan bir iyiliğe, imkânlarının ötesinde karşılık vermeye çalışan kişinin davranışları, onur kültürüne hastır.

Haberin Devamı

İşte bu yüzden bizim ülkemizde namus cinayetlerinin sayısı giderek artarken bir yandan da kendimiz aç da gezsek bize yapılan bir daveti misliyle ödemeye çalışıyoruz.

TOPLUM BUNU FISILDAR

Buradan hareketle, son yıllarda giderek artan kadın cinayetlerine dönecek olursak bir kadının eşini ya da sevgilisini reddetmesi, ondan ayrılmaya kalkışması, erkeklerin onurunu kırar. Kadınlar da erkek tarafından reddedildiğinde, terk edildiğinde, aldatıldığında birçoğu buna çok üzülür, uzun süre acı çeker ancak onu terk eden ve acı çektiren erkeği öldürmek, bunu bir şeref meselesi haline getirmek aklına gelmez. Acısını içinde yaşar.

Erkeğin ise böyle durumlarda ilk aklına şey onu reddeden, terk eden, aldatan kadına zarar vermek olur çünkü içinde yaşadığı toplumun, belki de binlerce, on binlerce yıl önce koyduğu kurallar ona bunu fısıldar. Kendine güveni, işi gücü, hayatla kurduğu önemli bağlantıları olan, daha uygar erkekler bu fısıltıyı genelde duymazdan gelir. Öfkesine yenilmez ve acısını içinde yaşar ve ilk fırsatta onu mutlu edecek başka bağlantıların peşine düşer, kaldığı yerden hayatına devam eder. Daha çok kırsal kesimin, geleneksel yöntemlerle yetiştirilmiş erkek çocuklarının bir kısmı kolayca büyük şehirlere uyum sağlayıp çok başarılı olurken bazıları bunu yapamaz.

O ERKEK HEP ÖFKELİDİR

Yoksulluk, işsizlik, toplumun itibar ettiği bir mesleğe sahip olamama, maddi yetersizlik de bunda önemli rol oynar. İşi, gücü, itibarı, cebinde parası olmayan erkek her zaman hem içinde yaşadığı çevreye hem de kendine öfkelidir.

Hayata karşı yenildiğini hisseden erkek, öfke kontrolü konusunda yetersizdir. Hayat zaten onda ne onur bırakmıştır ne de şeref. Hayat ona arkasını dönmüş, elini attığı her yerden boş dönmüş, kendiyle gurur duyamamış, hem ailesi hem de toplum ona hiç itibar etmemiştir. Bir de namusu elden giderse, bir kadın bile onu terk etmeye, başka erkekleri tercih etmeye kalkarsa namusunu da yitirecektir. Bir kadın bile... Kadını hiç gözünü kırpmadan öldürür, başı dik cezaevine girer, hiç olmazsa namusunu temizlemiş biri olarak orada saygı görür. Çoğunun zaten kaybedecek bir şeyi kalmamıştır.

DAHA UYGAR, SEVECEN, MERHAMETLİ, EŞİTLİKÇİ BİR TOPLUM İÇİN...
ÖNCE KENDİMİZDEN BAŞLAMALIYIZ

EĞER içinde yaşadığımız toplumun kurallarını yeniden inşa etmek, daha uygar, daha sevecen, daha merhametli, daha eşitlikçi bir toplum olmak istiyorsak ki sanırım bunu hepimiz istiyoruz, işe kendimizden başlasak keşke. Kimseyi kendimizden ne aşağı ne de yukarı görmeden, en yakın çevremizden başlayarak, -buna çocuklar da dahil olmalı- birbirimize öncelikle saygı göstersek... Bize saygısız davrananlara benzer tepkileri biz de verirsek onlara yeni şeyler öğretemeyiz.

Bu ülkeyi hepimiz seviyoruz. Burası bizim evimiz, bizim yuvamız, yurdumuz. Onu daha güzel, daha yaşanır hale getirebilmek, sonraki kuşaklara doğru yolu göstermek, bizim görevimiz zaten.

Bu yazı hazırlanırken sevgili İdil Sevil’in “Türkün kalbi nasıl çarpar” adlı kitabından alıntılar yapılmıştır. Çok güzel bir kitap, herkese öneririm.

SEVGİYLE KALIN

HAFTAYA görüşmek üzere hoşça kalın...

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kader
#Kader#Mektup#Anne
Ağustos 27, 2022 07:076dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Bugün sizlerle adı Kader olan bir okuyucumdan gelen mektubu paylaşacağım.
Adı gibi kaderi de sizlerin ilgisini çekecek kadar acı ve hüzün dolu bir mektup bu ve ülkemiz gerçeklerinden birini daha anlatıyor bize. Büyük ve kalabalık bir ülkeyiz. Birbirimizi, neler yaşayarak bu günlere geldiğimizi, acılarımızı, sorunlarımızı, çaresizliklerimizi pek anlama fırsatımız olmuyor. Hepimiz kendi çevremizde gördüğümüz, bizim gibi insanlarla yaşayıp gidiyoruz. Ve sanıyoruz ki ülkemiz insanı işte bu... Onun da geçmişi bizimkine benziyor ama gerçek öyle değil. Birbirimizi tanımaya, bilmeye çok ihtiyacımız olan günlerden geçiyoruz.

Bizim insanımızın her biri, özellikle çocukken çok farklı acılarla, çok farklı sorunlarla boğuşmak zorunda kalıyor. İstesek de elimiz o çocuklara, o gençlere uzanmıyor. Ve ne yazık ki o çocuklar, o gençler çok çaresiz...

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bakın Kader mektubunda neler yazmış:

Kader

***

Merhaba Gülseren Hanım...

Ben Kader, daha yeni 18 yaşıma girdim. Sizinle yüz yüze konuşmak, uzunca sohbet etmek çok isterdim ama imkânsız gibi görünüyor.

Kitaplarınızı okudum hem de 1. baskıyı almışım şansa bak, çok mutlu oldum. Sanki sizden öğrenecek çok şeyim varmış gibi hissediyorum. Düşünün bu yaşlardaki birilerinin bile dikkatini çekmeyi başardınız. (Bunu duymak ne güzel.)

‘BENİ SATACAKLARMIŞ’

Benim hayatıma gelecek olursam. Ben daha annemin karnındayken kaderim kötü yazılmaya başlamış. Babam ben doğmadan bir aileyle para karşılığı anlaşmış, yani beni satacakmış ama bunu anneannem öğrenmiş. Daha beni annem bile görmeden hemen kucaklayıp hastaneden çıkarmış. Annem de zaten o zaman 17 yaşındaymış ve beni o da istemiyormuş.

İlk aylar ne annem ne de babam beni görmeye gelmemiş. Ben de o zaman hep ağlayan bir bebekmişim. Ağlarım tabii, yeni doğan bir bebek annesini istemez mi?

Sonra annem görmeye gelmiş beni, anneannem de onu bebeğine alıştırmaya çalışmış. Bir süre sonra beni de almışlar eve ama ben hiç gülmez, çok ağlarmışım. Ben iki yaşındayken bir kardeşim daha olmuş. Dört kişilik bir aile olmak üzereymişiz ki bir gece annemle babam çok kavga etmişler. Ben o geceyi hatırlıyorum. Öyle çok bağırıyorlardı ki biz çocuklar uykumuzdan sıçradık. O gece babam gitti ve bir daha da gelmedi. Annem iki çocuğuyla ortada kaldı.

İLK VE SON HEDİYE

O ara annem yeni bir erkek arkadaş buldu kendine. Yeni bir eve taşındık ama adam zaten evliymiş, başka ailesi varmış. Gündüz gelir, akşam olunca da kendi evine giderdi. O günlerden birinde babam aniden çıkıp geldi, evdeki adamı da gördü, küçük kardeşimi aldığı gibi yine kayboldu ortalıktan. Daha sonra ben hep tek çocuk gibi yaşadım o evde. Kimseye içini açmayan, durgun bir çocuktum.

Annem ilk zamanlar iyi davranırdı bana, ben büyüdükçe çok kötü davranmaya başladı. Geçmişte, babam henüz bizi terk etmeden önce, birlikte boyama kitabı almışlardı bana. Ne kadar mutlu olmuştum. Bana ilk ve son hediyeleriydi. Bir zaman sonra annemin beraber yaşadığı, bize bakan adam vefat etti. Biz yine ortada kaldık. O adamın ölümünden sonra annemin pek çok erkek arkadaşı oldu, pek çok adam girdi çıktı bizim evimize. O zamanlar yaşım küçük olduğundan ne olup bittiğini anlamıyor, annemi canım gibi seviyordum. Ondan başka kim vardı ki hayatımda, bana sahip çıkan kim vardı.

Haberin Devamı
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
KIZIP KOLUMU KIRDI

Çok güzel bir kadındı annem, öfkeliydi, kızınca elini masaya vurur, dediğini yaptırırdı. Ben de ona hep hayranlıkla bakardım. Bana çok kötü davransa da sonuç olarak o benim annemdi. Kardeşim gitmeden önce ikimizi de çok döverdi. Hatta bir kere sofrayı toplamadım diye kolumu kırmıştı, sopa başımda kırılmıştı. (Aman Tanrım!)

Annem o ara yeni biriyle daha tanıştı. Hep umutla bekliyordum, inşallah bu adam sondur, hep beraber yaşarız diye çünkü bu seferki o kadar iyi bir adamdı ki, bize kol kanat gerdi. Öz babamdan bin kere daha iyiydi, insandı, merhametliydi. Her gece saçlarımı okşayarak uyuturdu, sırtında taşırdı ama yine bir şeyler oldu, annemle ayrıldılar ama arkadaş olarak kalmaya devam ettiler.

Annem yine erkeklerle takılmaya devam etti. Bense öz babam yerine koyduğum o adamla bağımı kesmedim, hep gezerdik, sohbet ederdik, ödevlerimi yapardık, resim çizerdik, misket oynardık...

ANNEM CEZAEVİNE GİRDİ

1-2 sene geçtikten sonra da biz memleketimize taşındık, annem orda birisiyle evlendi. Ben hiç istemiyordum ama annem durmuyordu. Bu sefer yıllardır bizden uzakta yaşayan kardeşimi de yanımıza aldı. Yine olmadı, boşandılar. O boşanma sırasında hayatımızda çok daha kötü şeyler yaşandı. Biz yeniden İstanbul’a geldik. Öz babam yerine koyduğum kişi hâlâ beni bırakmamıştı, arada bir arıyor, görüşüyorduk.

Bir gün babam yani baba dediğim adam okula, beni almaya geldi, sakın anneni arama dedi. Ne olduğunu anlamadım ama bir şeyler olduğunun farkındaydım, eve girdiğimizde baktım annem yok, babam dedi ki annen cezaevinde, dayın öldü. Neye uğradığımı şaşırdım. Annemle dayım kavga etmişler ve annem dayımı yani kardeşini kalbinden bıçaklayarak öldürmüş. Annem cezaevine, dayım da toprağa girdi. O an ne yapacağımı bilemedim. Babam üzülmesin diye o kadar sıktım ki kendimi gözümden bir damla yaş bile gelmesini istemedim. Ama içim buram buram yanıyordu. Sonra yalnız kalacağım bir yere gittim ve ölesiye ağladım. Hem ağlıyor hem de çok korkuyordum. Yapayalnız kalmıştım artık.

Haberin Devamı

EL ADAMI BABA OLDU

Şimdilerde o merhametli, şefkatli, babam dediğim adam bakıyor bana. Allah razı olsun ondan bu hayatta herkes gitti, elin adamı bana baba oldu. Şimdi her gün o babama bir şey olmasın diye dua ediyorum. O da giderse ben ne yaparım?

He bir de hani ilkte babam beni satmaya kalkmıştı ya, o babam benim gerçek babam da değilmiş, bunu da sonradan öğrendim. Ama bu artık benim için önemli değil. Hayat bana mükemmel bir baba hediye etti. Ancak yine de içime işleyen yaralar hep kanıyor. Adaletin batsın dünya diyorum. Başımı koyacağım bir omuz, sığınacağım bir liman vermedi bana hayat. Bunca şey yaşadım, kimseye hesap soramadım. Birileri hep gülerken birilerine neden hep ağlamak düşüyor, onu da bilemedim.

Unut artık geçmişi diyorum, o da olmuyor. Unutmak mı yoksa hatırlamak mı daha çok canımı yakıyor, onu da bilmiyorum. Aynada bakıyorum kendime, gözlerimin hep ağlayası var. Umarım benim mektubumu da okur, ibret olsun diye yazarsınız.

Bulut ol bulut ol bulut ol...

KADER.

OKU, ÇALIŞ VAZGEÇME

Bulut ol, diyerek bitirmiş Kader mektubunu. İnsan okurken hüzünleniyor. Hiç olmazsa kitaplarımla ona ulaşabilmiş olmaktan gurur duydum doğrusu. Henüz 18 yaşında, o güne kadar ne öğrendiyse, onlarla dolu bir bilinçdışı yönetecek kaderini. Hep korkacak yalnızlıktan, terk edilmekten, hayatın içinde çaresiz kalıvermekten. Ne insanlar ona güvenecek ne de o insanlara. Bütün ilişkilere nasıl olsa bitecek diye bakacak. Ne zaman ümitlense gerisi gelmeyeceğinden emin olacak. Tıpkı annesi gibi onu, kolunu bacağını kırana kadar dövecek ama arada bir ona sevgi gösteren birine kul köle olacak. Kullandıracak, insafsızca ezdirecek kendini, sonra da buna KADER diyecek...

Sevgili Kader, sen izin verirsen falında işte bunları görüyorum. Henüz 18 yaşındasın. Hayat sana önce iyi bir baba göndererek şans kapılarını açmış. Şimdi de bir psikiyatrist senin falına baktı ve olacakları önceden söylüyor sana.

Umarım bunlara izin vermezsin. Kaldır başını ve bir daha hiç kimseye eğme. Kendi sahibin kendin ol, oku, çalış ve kendi ayaklarının üzerinde durmaktan sakın vazgeçme.

Sevgilerimle...

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Çocukluğumu çaldılar
#BABA#Üniversite#Psikiyatrist
Eylül 03, 2022 09:225dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Milyonlarca yıldır yaşamın sürdüğü dünyamızda, akıllı bir canlı olarak dünyaya gelen insanoğlu, zamanla bu gezegende çok şeyi değiştirdi.
Haberin Devamı

Son yüzyıla gelene kadar bu ilerleme belli bir seviyede devam ediyordu. 1900’lü yılların ortalarından itibaren bu hız aniden yükseldi. Artık teknolojinin hızına çoğumuz yetişemez, takip edemez olduk.

Ancak bir yandan medeniyet ve teknoloji giderek sınırlarını genişletirken dünyada ne savaşlar durdu, ne katliamlar ne de cinayetler. Ülkemizde de her gün cinayet haberlerini duyar olduk. Bugün sizlerle, daha anne karnındayken babası öldürülen bir kızımızdan gelen mektubu paylaşacağım.

Bu mektubu okurken sanırım hepimiz, o ölümden sonra, geride kalanların hayatlarının nasıl etkilendiğini, kaderlerinin nasıl değiştiğini yakından görmüş olacağız. Beş çocuklu bir baba bir gün aniden öldürülürse o ölümün, o aileye nelere mal olduğunu bu mektup bize çok ayrıntılı anlatmış.

Çocukluğumu çaldılar

Bakın Hüsna bize neler yazmış:

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
Visionary Echo
by Taboola
*

Merhabalar Gülseren Hanım...

Sizi uzun zamandır ilgiyle takip ediyorum ve sizi dinlemek inanın bana çok büyük bir güç veriyor. Sizi okurken ve dinlerken gözyaşlarımı tutamıyorum çünkü değindiğiniz konuları tam olarak yaşıyorum.

Annem bana hamileyken babamı öldürmüşler. Benden büyük 4 kardeşim daha var. O zaman annem, biri karnında, diğerleri eteğinde, beş çocukla ortada kalmış. Benim nasıl bir ortama doğduğumu siz düşünün artık. Herkes üzgün, kızgın ve yaslı... O ortamda dünyaya gelen bir çocuğun ne hükmü olur ki... Olsa olsa uğursuz derler.

KİME KIZAYIM BİLMEM

Annemin biraz aklı başına gelince hemen çalışmaya başlamış, kim bakacak o kadar çocuğa, mecburen çalışacak. Bu devirde iş bulmak kolay mı, nereyi bulursa oraya girip çocuklarının karnını doyurmaya çalışmış ve bir daha evlenmeyi hiç düşünmemiş. Tabii biz o arada ortada kalmışız. Hele ben, düşünüyorum da daha yeni doğmuşum, annem bana süt bile verememiş. Kimi zaman komşular bakmış, kimi zaman akrabadan birileri derken, öyle böyle, el ellerinde büyümüşüz. Annem derseniz, çalışmaktan bizi görecek hali yok.

Onu ailesi ilkokuldan sonra okutmamış. O bizi okutmuş ama biz bu arada hem annesiz, hem babasız, hem yetim, hem öksüz büyümüşüz. Anneme mi kızayım, ölüp giden babama mı, kadere mi, yoksa onu öldürenlere mi bilmem ki...

Haberin Devamı

ÇOCUKLARIN GÜNAHI NE

İnsan beş çocuğu olan birini nasıl öldürür Gülseren Hanım. En büyük düşmanın olsa yine de ona kızsan bile çocuklarını düşünürsün. O çocukların ne günahı var dersin. Şimdi haberlerde öyle çok bu tür olaylar görüyorum ki, anasız babasız kalmanın ne demek olduğunu bildiğim için, her görüşümde içim sızlıyor. Bir de bu ara en sık kadınları öldürüyorlar. Çoğunun da evde onu bekleyen çocukları var. Gözleri dönmüş insanların. Kahrolasıcalar...

Ben şimdi tam 30 yaşıma geldim, hâlâ bekârım ve ailemle yaşıyorum. Biz üç kardeş üniversite bitirdik, abim öğretmen, ablam rehberlik öğretmeni, ben de aşçı oldum. Ama hiçbirimiz mutlu değiliz. Hep sanki bir şeyler yanlış, bir şeyler eksikmiş, bir suç işlemişiz gibi hissediyoruz.

Haberin Devamı
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
by Taboola
Sadece ben değil, henüz hiç birimiz evlenmedik, evlenemedik daha doğrusu. Bugüne kadar kaç kere benimle evlenmek isteyen oldu ama annem bu konularda o kadar büyük tepkiler veriyor ki, ben de hiçbirini kabul edemedim.

DIŞA KAPALI YAŞIYORUZ

En son birkaç ay önce de bir buçuk yıldır devam eden ilişkim yine evlilik öncesi bitti çünkü o ara, ablam, anneme biriyle evlenmek istediğini söyledi. Onun da uzun süredir devam eden bir ilişkisi vardı. Annem bunu duyunca köpürdü. Ablama öyle kötü sözler söyledi, öyle aşağıladı ki kızcağız günlerce ağladı ve hemen ayrıldı o çocuktan. Onu görünce çok korktum, bir de ben annemi kızdırmamak için konuyu kapattım. Neden bilmem, annem damat adaylarının hiçbirini beğenmiyor, bu konunun açılmasına bile tahammülü yok. Annem kadar olmasa da biz de korkuyoruz evlenmekten, ele karışmaktan.

Hayatımızda işimizden başka hiçbir güzellik yok. Dışa kapalı yaşıyoruz. En son ne zaman bir kafede bir arkadaşımla oturdum hatırlamıyorum. Kendimi çok yaşlı ve umutsuz hissediyorum. Birinin beni seveceğine hiç inancım yok.

Biz beş kardeş galiba doğduğumuz evde hiç sevilmemişiz. Böyle birini başkası neden sevsin deyip duruyorum kendime. Arada bir anneme çok kızıyorum. Hadi babam öldü gitti, sen niye sevmedin çocuklarını diyorum ama insan ona da kızamıyor. O da kendi başının derdine düşmüş, bizi düşünecek hali mi kalmış kadının. Ama sonuç olarak olan bize olmuş, beş çocuk hiç sevilmeden, önem verilmeden, kimseden ilgi görmeden büyümüşüz.

HÂLÂ BOYNUMUZ BÜKÜK

Haberin Devamı

Sadece annem mi çalıştı, biz çocukken biraz aklı başına gelen her çocuğu işe soktu annem, yani her birimiz nerelerde çalıştık bir bilseniz. Yaşıtlarımız sokaklarda oynarken, biz yorgun argın işten gelince, boynumuz bükük, onlara bakakalırdık. İşte şimdi büyüdük, meslek sahibi olduk, kimseye muhtaç değiliz çok şükür, şimdi niye hâlâ boynumuz bükük?

Kardeşlerimle de aramız iyi değil. Hepimiz karanlık tipler olduk, hiç yüzümüz gülmüyor. Olur olmaz her şeye kızıyor ve küsüyoruz. Annem derseniz adeta bir sinir küpü oldu. Her şeyi burnumuzdan getiriyor. Bağırmaya başlayınca, öteki mahalleden duyuluyor sesi. Bizi nasıl aşağılıyor bir görseniz.

SANKİ DİPTE KARANLIK VAR

Ben kendimi yetiştirmek için sürekli kitap okuyorum, hayatı ve kendimi tanımaya çalışıyorum ama bir adım ilerleyebildin mi, derseniz henüz yerimde sayıyorum. Biraz iyi hissetsem sanki dipte karanlık bir yer var, hemen içine çekiyor beni. Hayat hep böyle mi devam edecek Gülseren Hanım, bunun bir kurtuluşu yok mu? Hayatımızı, çocukluğumuzu çalmışlar bizim, evimizin temeli yok sanki. Her an ha yıkıldık ha yıkılacağız diyerek hayat geçer mi? Tek bir cümleniz bile bize öyle iyi gelecek ki... Saygılar hocam.

Hüsna

KARNINIZ DOYMUŞ AMA RUHUNUZ AÇ KALMIŞ

SEVGİLİ Hüsna...

Beynimiz, çocuklukta oraya kaydedilen duygu ve davranışlar üzerinden bir sistem kurar ve sonra çok rahat bir hayatımız olsa da bu sistemin dışına çıkmaz. Sizde de öyle olmuş. Gülmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, sevinmeyi, eğlenmeyi, güzel hayaller kurmayı, önemsenmeyi hiç öğrenememişsiniz. Sevilmeyen insanlar, sonradan tıpkı senin gibi hiç sevilmeyeceklerini düşünürler. Babanız öldürüldüğü ve siz ortada kaldığınız için kendinizi kusurlu, suçlu, istenmeyen, fazlalık gibi hissetmişsiniz. Anneniz belki de zorlu yaşam koşullarından, karnınızı doyurmuş ama ruhunuz aç kalmış. Dış dünya korkutmuş sizi. Babanızı öldüren bu dünya size yapmaz diye düşünmüş, olabildiği kadar uzak durmuşsunuz hayattan.

Şimdi kardeşler bir araya gelin ve kaderinizi yeniden yazın. Bir psikiyatristten bu konuda yardım almanızda fayda var. Hayatın size göstermediği güzel yüzünü, siz birbirinize gösterin. Birbirinizi hem sevin hem de çok saygı gösterin, önem verin. Hayatın size göstermediği inceliği, sahipliği, değeri sizler verin birbirinize. Alacağınız önemli kararları, duygularınızı yine birbirinizle paylaşın ve verdiğiniz karaların arkasında durun. İnanın bana sizi en iyi yine siz anlarsınız.

Daha pek çok şey yazmak isterdim ama sayfada bana ayrılan yer bu kadar. Çok sevgilerimle...

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Hoşça kalın, sevgiyle kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kraliçeler de ölürmüş
#Kraliçe Elizabeth#Liz Truss#İngiltere
Eylül 10, 2022 06:294dk okuma
Paylaş

Onun o duruşları, ciddiyeti, o ciddiyete eklediği hafif gülümsemeleri bize umut oluyordu aslında. Hayat var, devamlılık var, herkese ölüm yok diyordu bir yanımız. Demek yanılmışız, demek kraliçeler bile ölüyormuş.
KRALİÇE Elizabeth’in öldüğünü, gece geç saatte telefonuma gelen mesajla öğrendim. Oysa daha yeni başbakan Liz Truss’ı kabul etmiş, ben de o gün çekilen resme dikkatle bakmıştım. Her ne kadar eskisi gibi dik duramıyorsa da, hiç de fena görünmüyordu. Hatta içimden “Maşallah, hâlâ ayakta ve hâlâ işinin başında” demiştim.

‘SENİN NEYİN OLUR’

Ölüm haberini alınca sanki iyi tanıdığım bir yakınımı kaybetmişim gibi hissettim. Hissettiğim bu duyguyu fark edince de sordum kendime, Elizabeth senin neyin olur diye.

Neyim olacak, o benim hayatımda doğduğum günden beri var olan, öyle ya da böyle kendisinden hep haber aldığım, sadece kendisini değil bütün ailesini tanıdığım, bazen hayranlıkla, bazen kızarak, söylenerek ama hep merakla izlediğim biriydi. Her şeyden önce adının başında kraliçe yazıyordu, çocuklarına da prens ya da prenses diyorlardı.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Yetmiş yıldır tahtta oturduğuna göre, demek ki ben beş yaşındayken, yani yeni yeni gözlerimi dünyaya çevirmişken, o İngiltere tahtının kraliçesi olmuştu. Beş yaşındaki bir çocuk için kraliçe ne demekse, o da benim için oydu. Yine beş yaşındaki bir çocuk için, benimle aynı yaşta bir oğlana yani Charles’a ‘Prens Charles’ diyorlarsa, o da benim için oydu işte.

Kraliçeler de ölürmüş

MASALLAR GİBİ DEĞİLDİ

Bizler o yaşta kraliçeleri, prensleri, prensesleri masal kitaplarında okurduk. Prenseslerle onu çok seven prensler genelde iyi olurdu, onları severdik, masalları okurken kendimizi onların yerine koyar, onlarla mutlu olur, onlarla üzülürdük. O prensesleri en çok kötü kraliçeler üzerdi, bu yüzden de onları sevmezdik ama bu kraliçe galiba onlar gibi değildi.

Resimlerde çocukları yanında oluyor, çoğu zaman da bize hafifçe gülümsüyordu. Tam da biz çocuklara göre giyiniyordu kraliçe; başında kocaman şapkası, şapkasıyla aynı renk giysileri, giysilerinin pembesi, yeşili, mavisi... Bir de inci takardı boynuna. Biz de evde kraliçe olma oyunu oynarken, annem kızsa da onun köşe bucak sakladığı inci kolyesini bulur, boynumuza takardık. Ama şapkası yoktu annemin. Babamın fötr şapkaları da hep siyahtı. Bir türlü hayalimizdeki kraliçe gibi olamazdık.

Haberin Devamı

Evin en büyük koltuğunu taht yapar, annemin hamur açarken kullandığı oklavanın başına renkli kâğıtlar bağlar, onu da asa diye elimize alır, sık sık yere vurarak etrafa emirler yağdırırdık. Okulda da az mı oynadık bu oyunları?

Onlar bizim hayatımızın bir parçasıydı...

DÜNYANIN GÖZÜ ORADA

Hep merak ederdik nasıl yaşadıklarını, nasıl bir sarayda oturduklarını, ne yiyip ne içtiklerini, o prens ya da prenses dediğimiz çocukların ne oynadıklarını, ne okuduklarını, nasıl gülüp, nasıl ağladıklarını, çocuklar ağlayınca, yaramazlık yapınca kraliçenin o prens ve prenses olan çocuklara nasıl kızdığını, bağırdığını, neler söylediğini.

Sadece biz mi, bütün dünya merak ederdi onları. Başbakanlar, devlet başkanları, cumhurbaşkanları hep değişiyor, bir tek o hiç kalkmıyordu tahtından. İngiltere’nin başbakanlarının adını say desen sayamazdık ama kraliçenin sülalesinin tanıyor, kim mutlu, kim mutsuz, kim kiminle evlendi, kim kime âşık oldu, karı koca kavga mı ettiler, küstüler mi, boşandılar mı, öldüler mi, hepsini biliyorduk.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
İSYANKÂR PRENSESİMİZ

Bir dönem Prenses Diana daha çok dikkatimizi çekmişti, ne olsa bizim yaşıtımız, tüm hayatını ezbere bildiğimiz Prens Charles ile evlenmişti. Yeni prensesimiz ne giymiş, ne kuşanmış, yine ne tür bir yaramazlık yapmış da kraliçemizi kızdırmış, mahzun mu bakmış yoksa gülmüş mü, bir dönem de onunla uğraşmıştık. Kraliçeye boyun eğmemiş, isyan etmişti prensesimiz. Bir süre hepimizin aklı bu isyankâr prenseste kaldı. Prenses kurallara isyan ettikçe bizim gözlerimiz parladı. Bir zamanlar hayranlık duysak da kraliçe hepimizden daha güçlüydü, büyüktü, otoriteydi. Otoriteye isyan etmek de zaten herkesin hayaliydi. Kendimiz edemesek bile hiç olmazsa kraliçeye isyan eden biriyle empati yapıyor, sanki kendimiz yapmış gibi gururlanıyorduk.

Haberin Devamı

‘HERKESE ÖLÜM YOK’

Bir gün aniden ölüverdi prenses! Şaşırdık kaldık... Demek prensesler de ölüyordu. Evlerde yapılan dedikoduların merkezine oturdu prensesin ölümü, her kafadan bir ses çıktı. Ah dedik, vah dedik, hem üzüldük, hem kızdık, hem söylendik, sonra onu da unuttuk. Yavaş yavaş sahnedeki yerini yine almıştı kraliçemiz. Yine dikkatlerimiz ona döndü, yani otoriteye, güçlüye, dimdik ayakta durana, yakasındaki broşa, başındaki taca...

Ona baktıkça hep birden sormaya başladık: “Yahu bu kadın kaç yaşında?”

Kaç yaşındaysa, kaç yaşında, bize ne, demedik çünkü onun yaşı bizi çok ilgilendiriyordu. O tahtın, o sarayın, o prenslerin, prenseslerin asıl sahibi, işte karşımızda duran o şapkalı kadındı ve ölmüyor, yine dimdik duruyordu. Herkes gelip geçiciydi, ondan başka.

Haberin Devamı

HUZUR İÇİNDE UYU

Onun o duruşları, ciddiyeti, o ciddiyete eklediği hafif gülümsemeleri bize umut oluyordu aslında. Hayat var, devamlılık var, herkese ölüm yok diyordu bir yanımız. Tabii bizler yani hepimiz kraliçe gibi çok özeldik, vakti gelince ölen o herkesin içinde biz yoktuk.

Sonra bir gün, hem de Liz Hanım’ın başbakanlığını onayladığını gördüğümüz günden hemen sonra duyduk ki Kraliçe ölmüş.

Hadi ya!

Demek yanılmışız, demek kraliçeler bile ölüyormuş.

Yalan da olsa varmış bir umudumuz, kraliçeyle birlikte o da gitti.

Huzur içinde uyu dünyanın sevgili kraliçesi...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Aşk çıkmazı
#Aşk Hikâyesi#İlişki#Güzellik Merkezi
Eylül 17, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Aşk, nasıl yüce bir duyguysa bütün masallar, hikâyeler, romanlar, diziler, filmler bize hep aşkı anlatır.
Haberin Devamı

Bizler de en çok o hikâyeleri, o filmleri okumak ya da seyretmek isteriz. Başka türlü bir büyüsü vardır aşkın, yaşayanı olduğu kadar okuyanı, izleyeni de etkiler. Başkalarının bu konuda neler yaşadıklarını, neler hissettiklerini, bu aşkın mutlu mu yoksa mutsuz mu bittiğini hepimiz görmek, anlamak isteriz.

Sosyal ilişkilerde bile konu dönüp dolaşıp aşka gelirse hepimizin daha çok ilgisini çeker, ne olmuş, kimmiş, ne yaşanmış, nasıl bitmiş diye merak ederiz. Mutluluk deyince aklımıza önce aşk gelir, insanları en çok aşkın mutlu edeceğini düşünürüz.

Bugün, ben de size bir aşk hikâyesi anlatacağım. Aşk her ilişkide farklı yaşanır, farklı hissedilir. Aşk asla bir maç olmasa da aşkın da kazananı, kaybedeni vardır, oysa biz hep iki tarafın da kazandığı aşkları severiz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Geçen yıllardan birinde bana yaşadığı büyük aşkın ona nelere mal olduğunu anlatan çok güzel bir kadın gelmişti. Odaya girdiğinde çok etkilenmiştim ondan, yüzü sanki kalemle çizilmiş kadar güzeldi ama o yüze yapılan ağır makyaj dikkatimi çekmiş ve içimden “Bu kadar güzelken bu kadar makyaj neden?” diye düşünmeden de edememiştim.

Aşk çıkmazı

Çok sıkıntılıydı, mutsuzdu, umutsuzdu, kendini çaresiz hissediyordu oysa henüz çok gençti, otuz yaşında ya var ya yoktu. Bana şöyle anlatmıştı hikâyesini:

*

HOCAM, birkaç yıl önce bir arkadaş grubunda çok popüler olan çok yakışıklı biriyle tanıştım. Adı Efe. Ondan önce de arkadaşlıklarım olmuş ama hiçbir ilişkim uzun süre devam edememişti. Onun da bana ilgi duyduğunu hissedince o kadar mutlu oldum ki, sanki karnımda kelebekler uçuşmaya başladı. Efe’nin en yakın arkadaşı olan Benal, benim de arkadaşımdı ve bana sürekli Efe ile ilgili tüyolar vermeye başladı. Ondan öğrendiklerimle kendimi Efe’ye daha çok beğendirmek istiyordum. Efe neyi sever, neyi sevmez, hepsini öğrenmiş ve kendimi ona göre ayarlamaya başlamıştım.

(Aslında hepimiz bazen kısa süreli yapabiliriz bunu ama her şeyi karşı tarafa göre ayarlarsak kendimize haksızlık etmiş, daha ilk günden ilişkinin dengesini kendi aleyhimize bozmuş olmaz mıyız, diyorum içimden. Âşık olmak, aslında insanın kendini bir başkasıyla tamamlama halidir. O denge bozulursa iki taraf da bu aşkın içinde kendini yalnız hissetmez mi? Hatta gün gelip aşkın büyüsü kaybolduğunda birbirine yabancı iki insan oluvermez miyiz?)

Haberin Devamı

BİRAZ DAHA GAYRET ET

Benim bütün gayretlerime rağmen Efe zamanla benden uzaklaştı, etrafındaki birbirinden güzel kızlarla adeta flörtöz ilişkiler içine girmeye başladı. Tabii ben çok üzüldüm, hemen yine Benal’e koştum, durumu anlattım. “Efe böyledir kızım, sıkmayacaksın adamı, geliştir kendini, güzelliğine dikkat et, sınırları zorla. Efe gibi birini elinde tutmak kolay mı, biraz daha gayret et” deyince ne yapacağımı bilemedim. Önce oturdum düşündüm, ben Efe’yi çok seviyor, asla ondan kopmak istemiyordum. Kendime bir program yaptım. Önce spora başladım, güzellik merkezlerine gittim, kişilik geliştiren kurslara yazıldım, her zaman yanında oldum, hatta o gün moralim çok bozuk olsa da onu güldürmeye, eğlendirmeye çalıştım ama yine olmadı. İstediğim ilgiyi, sevgiyi, değeri bir türlü vermedi bana.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
(Sanırım o dönem, karşımda oturan bu güzeller güzeli kızın değil ama Efe’nin keyfi yerindeydi. Düşünsenize, kız arkadaşı onun istemesine bile gerek kalmadan dört dönüyor etrafında. Kızın tek bir amacı var, yeter ki Efe mutlu olsun, onu böyle mutlu eden kızı da çok sevsin. Oh, ne âlâ... Ama insan ilişkilerinin, hatta aşkın bile bir matematiği vardır ve bu matematikte mantık yoktur. Aslında bu kız “Ben neden ısrarla Efe’yi seviyor, onu istiyorum” diye sorsa kendine, aşkın matematiğinin kurallarını hemen keşfedecek. Efe ona istediği ilgiyi göstermiyor, değer vermiyor hatta onun için hiçbir şey yapmıyor ama o yine de başkasını değil, Efe’yi seviyor. “Neden ben onu seviyorum?” deyiverse, cevabı şıp diye bulacak. Hani derler ya “Kaçan kovalanır” diye, aşkın hiçbir mantığa sığmayan matematiğini biraz anlatır bu söz. Kaçmaktan maksatsa, uzak durmak, terk etmek değil, aslında kendi kişiliğimize, kendi değerlerimize sahip çıkabilmektir.)

Haberin Devamı

ÇOK SEVİYORUM EFE’Yİ

Derken bu sefer de estetisyenlerde aldım soluğu. Daha güzel olabilmek için kaç kere bıçak altına yattım, en iyi markaları giyebilmek için ne çok paralar harcadım, bir bilseniz!

(Bunları neden yaptığını hiç sordun mu kendine?)

Neden yaptığım belli değil mi, çok seviyordum Efe’yi ve onu kaybetmek bana ölüm gibi geliyordu. Bunlar da yetmedi, o ara Efe maddi sıkıntıya girmişti, bankalardan krediler çektim, sırf o rahat olsun, üzülmesin diye.

(Eyvahlar olsun, diyorum içimden. Ne oldu böyle bizim kızlarımıza? Eskiden bunları erkekler yapar, kadınları elde edebilmek için çok para harcarlardı. O da yanlıştı zaten. Birini bu yolla kazanıyor, bir hayatı sizinle yaşamasını ancak bu yolla sağlayabiliyorsanız, koca ömür nasıl geçer, siz hayatı paylaştığınız o kadına ya da o erkeğe nasıl güvenir, nasıl sırtınızı dayarsınız...

Haberin Devamı

Şimdi artık Ayça’nın kendine sormadığı soruyu biz soralım, bir erkek için, bunca fedakârlığı neden yaptı Ayça? Neden önceliği kendine değil, ona verdi? Geçmişinde, doğduğu evde ne gördü, ne yaşadı ki kendine bu kadar güvenmedi, sevilmek için bunca bedel ödemeye razı oldu.)

O HÂLÂ BAŞI DİK GEZİYOR

Şimdi öyle yalnızım ki demek erkekler ne yaparsam yapayım beni sevmeyecek. Sonunda diğerleri gibi Efe de bıraktı gitti zaten. Borç gırtlakta, öylece ortada kaldım. Bir yandan da gururum çok incindi. Her şey geniş bir arkadaş ortamında yaşandı. Bunca terbiyesizliğe rağmen Efe hâlâ başı dik geziyor, ezilen, yenilen, kullanılan ben olduğum gibi gruptan atılan da ben oldum.

(Artık bütün bu yaşananların köklerini nereden aldığını sorma zamanı.

Bana biraz çocukluğunu, doğduğun evi anlatsana Ayça.)

ANNEM DE HEP UĞRAŞMIŞ

Bugün yaşadıklarımla geçmişin ne ilgisi var bilmiyorum ama madem sordunuz, anlatayım. Annem babam görücü usulüyle evlenmiş. Babam çok yakışıklı, çok popüler biriymiş, annem de çok güzel bir ev kızı, okumamış. Evlenince annem babamı çok sevmiş, adeta deli gibi âşık olmuş kocasına ama kocasından beklediği cevabı alamamış. Annem yıllarca kendini babama sevdirebilmek için çok uğraştı, yapmadığı fedakârlık kalmadı kadının. İşin garibi, bir gün olsun babama suç bulmadı, eksiği, kusuru hep kendinde aradı ama sonra anladı ki babamın hayatına pek çok kadın girip çıkıyor. İşte o zaman yıllardır içinde sakladığı, hayal ettiği ne varsa çatır çatır yıkıldı. Öfkesini de biz çocuklarından aldı. Babamı zaten çok az görürdük, sofrada beraber yemek yediğimiz günler bile sayılıdır. Biz çocuklar hep destek olmaya çalıştık anneme, boşan dedik, onu da yapamadı. O zamanlar kendini de perişan etti, bizi de...

(Annesinin hayatının bire bir aynısını yaşatmış kendine. Yakışıklı, popüler bir adama âşık olup kendini ona sevdirmeye çalışmış. Var olduğu haliyle sevilebileceği hiç gelmemiş aklına. Sevilmek için hep bedel ödemesi gerektiğini düşünmüş ama ödediği bedeller de sevilmesini sağlayamamış. Olmaz zaten, bir şey karşılığında minnet duyabiliriz, güven duyabiliriz ama aşk o yollardan gelmez ki... Aşk bu uğurda kendini yok edeni değil, çok severken bile kendine sahip çıkabileni sever. Biri aşkta kazanmanın keyfini yaşarken diğerine de aşkın acısını çekmek kalır.

Babana çok benzeyen birine âşık olup onu elde edebilmek için tıpkı annen gibi davrandığının farkında mısın?)

'GÜZELLİK DE YETMİYORMUŞ'

* O gün bu konuda uzun uzun konuştuk Ayça’yla. Takma kirpikleri onu çok rahatsız etse de uzun uzun ağladı. Bir ara “Güzellik de yetmiyormuş” dedi bana. Güzellik yetse dünya bile şaşar kalırdı bu işe ama son zamanlarda güzelliğin hiçbir şeye yetmediğini unuttu galiba kadınlarımız.

Bir cümleyle de buradan yine annelere seslenmek istiyorum, hayata duyduğumuz öfkenin acısını çocuklarımızdan çıkarırsak Ayça’nın hikâyesinde de gördüğünüz gibi kaybeden hep bizim çocuklarımız olur, buna da yine biz anneler üzülürüz.

Son olarak da şöyle dedim Ayça’ya:

“Geçmişte yaşadığımız acıları bize tekrar yaşatacak insanı gözünden tanır, gider ona âşık oluruz, sanki kendi hikâyemizi yeniden yazmak, bu sefer mutlu sonla bitirmek ister gibi... Ama aynı yoldan gidersek hikâyenin sonunun da aynı kalacağını unuturuz.”

Ayça’ya sorduğum soruyu keşke siz sevgili okurlarım da sorsa kendine...

Sizler de bana drgulserenb@ madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya bir başka hikâyede buluşmak üzere, hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Yarabandı
#Ceylan#Yarabandı#Ergen
Eylül 24, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım...
Haberin Devamı

Bu hafta sizlere, birkaç yıl önce ağlayarak kliniğe gelen bir hastamı anlatacağım. Adı Ceylan, otuzlu yaşlarda genç bir kadın. Geliş nedeni kiloları... Oysa karşımda şişman değil, balıketinde dediğimiz türden güzel biri oturuyor. Çocukluğunda gerçekten de kiloluymuş ve bu yüzden çok acı çekmiş.

Bakın Ceylan o gün bana neler anlattı...

Yarabandı

*

HOCAM son günlerde, özellikle bir şeylere üzülürsem aniden elim ayağım titremeye başlıyor. Öyle çok titriyor ki bunu durduramıyorum ve herkes görüyor. İnsanlar “Neyin var, hasta mısın?” filan diye sormaya başlayınca ne diyeceğimi bilemiyorum.

(İlk heyecanı geçtikten sonra ağır ağır kendini anlatmaya devam ediyor.)

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
Ben üç çocuklu bir ailenin en küçük kızıyım, benden büyük iki ablam daha var. Ablalarımın ergenlik dönemleri çok zor geçti, annemi çok uğraştırdılar. Sonunda onlar toparladı ama sıra bana gelince annem ablalarıma gösterdiği ilgi ve şefkatin yarısını bile gösteremedi çünkü gerçekten çok yorulmuştu.

PARMAK EMİYORDUM

(Siz nasıl bir ergen oldunuz?)

Ergen olmadan önce çocukluğum da zor geçti benim. Okulda derslerim iyiydi ama arkadaşlarım, “şişko, oburiks” diye dalga geçerlerdi benimle. Gerçekten de o zaman çok şişmandım. Parmak emmelerim de o zaman arttı.

(Parmak emme, genelde bize anne çocuk ilişkisinde bir sorun olduğunu gösterir. Bunlar genelde anneye bağımlı ama ondan istediği sevgiyi, ilgiyi ve şefkati alamayan çocuklardır. Bu arada evde nasıl bir baba olduğu, babanın anneyle ve çocuklarla ilişkisinin nasıl olduğu da her zaman önemlidir.)

‘SENİ KİM NE YAPSIN’

İş, ders notu istemeye, ödev yapmaya gelince herkes peşimde dolanır, sonrasında yüzüme bakan olmazdı. Etrafımdaki herkesin ilgi çekici bir yanı vardır, kimi komik, kimi çok zeki, kimi de güzeldi. Ben hiçbiri değildim. İnsanlar ne sohbetimden keyif alıyor, ne söylediklerimi ciddiye alıyor, ne de beni güzel buluyordu. Annem zaten sürekli, “Seni kim ne yapsın?” deyip duruyordu.

(Annelerimizin kızıverince söylediği bu sözler, nasıl da hiç çıkmıyor aklımızdan. Kim bilir annesi ona, bunun yanında ne güzel şeyler de söyledi, eminim hiçbiri aklında kalmamıştır. Nedeni de çok basit, bu sözler bizi öyle yaralar, canımızı öyle yakar ki, zihnimiz onları büyük harflerle yazar, öyle olunca da bir türlü unutulmaz.)

Haberin Devamı

BABAM ZOR KURTARIRDI

Annem kilolarıma kafayı takmıştı, evde türlü türlü yemekler pişiriyor, kardeşlerim onları büyük bir keyifle yerken benim önüme sadece bir kaşık çorba koyuyordu. Annem yemekleri benden sakındıkça daha çok yiyesim gelir, çekmeceme sakladığım ne kadar abur cubur varsa gece kalkar onları yerdim. Tabii annemin o çekmeceyi fark etmesi uzun sürmedi, beni öyle döverdi ki babam zor alırdı elinden. Ardından da söylenmeye başlar, “Bu kızı, bu haliyle kim alacak?” diye bağırdıkça, ben de o sözlere iliklerime kadar inanırdım.

(Çocukluk acılarımızın ayrı bir yeri vardır zihnimizde. Yaşadıkça çoğu şeyi unutur ama çocuklukta aldığımız yaralar bütün ihtişamıyla durur zihnimizde çünkü o acılar, o zamanki inançlar, kırılmışlıklar, kişiliğimizin oluşmasında önemli bir rol oynar. Kişiliğimiz ise seçimlerimizi etkiler yani kaderimizi yazar.)

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
by Taboola
SUÇU KENDİMDE ARADIM

Zamanla kimsenin beni istemeyeceğine öyle inandım ki lisedeyken kimin ne derdi, ne sorunu varsa yanında oldum, yardım ettim, hatta onlar uğruna saçımı süpürge ettim ki beni de yanlarına alsınlar, reddetmesinler. Üniversite yıllarında, yine kendimi feda etmeye hazırlandığım bir erkek arkadaşım benden hoşlandığını söyledi. Öyle sevindim, ona öyle inanmak istedim ki arkadaşlığımız süresince onun için elimden ne gelirse yaptım. Bir yandan da içimden “Annem yanılmış, beni biri istedi işte” diyerek kendimi buna inandırmaya çalışıyordum ki bir gün onun başkalarıyla konuşurken benimle ilgili söylediklerini kulağımla duydum. Çocuk nasıl da kandırıyormuş beni...

Haberin Devamı

(Ağlamaya başlıyor. Gerçekten hazin bir hikâye! O kız, o gün kendini nasıl aşağılanmış hissetmiştir.)

Sonunda bir gün ben de evlendim ama eşimin beni sevdiğine bir türlü güvenemedim. Her hareketini, her sözünü içimde farklı yorumladım ve suçu hep kendimde aradım. Ben eşime yetemiyorum diyerek evliliğimi bitirdim.

(Sevilmediğini, bir gün nasıl olsa istenmeyeceğini, terk edileceğini düşünen insanlar, karşı taraf harekete geçmeden önce ben onu terk edeyim düşüncesiyle, ilişkileri olmadık zamanda bitirirler. Ancak böyle yaparken bile aslında terk edilenin kendileri olduğunu düşünür ve çok acı çekerler.)

O DA GİTTİ

Yine yapayalnız kalmıştım. Çok zor zamanlarım oldu, derken yeni biriyle tanıştım. O da sevgilisi tarafından terk edilmişti ve çok üzgündü. Zamanla arkadaşlığımız ilerledi, ben yine onun yüzünü güldürebilmek için hiçbir fedakârlıktan kaçınmadım yani ona bir nevi yarabandı görevi yaptım, sıkıntılarını hafiflettim, onu güldürdüm ve ona âşık oldum. Bir gün bir de baktım, elinde bir yüzük var ve bana evlenme teklif ediyor, dünyalar benim oldu. Sanki geçmişe bir sünger çekmiş, ona sonuna kadar inanmıştım. O arada bazı maddi sıkıntıları olduğunu söyledi bana, hiç tereddüt etmeden onun için bankadan krediler çektim, elimde ne kadar nakit param varsa verdim. Her şeye rağmen çok mutluydum, yakında evlenecektik, birlikte çalışır ve borçlarımızı öderdik.

Haberin Devamı

(Eyvah, diyorum içimden, hikâyenin sonu belli oldu. Karşımda oturan kıza bakıyorum, üniversite mezunu, akıllı, cin gibi bir kız, eminim pek çok konuda aklını kullanabiliyor ama sıra duygusal konulara, yıllardır içini yiyen korkulara, saplantılara, takıntılara gelince, bildiği, geçmişte yaşadığı her şeyi unutup, 12 yaşında bir ergen oluveriyor.)

Bir gün iş nedeniyle bir seyahate çıkması gerektiğini söyleyip gitti, sonra da bir süre aramadı beni. Bir gün eve bir kargo geldi, içinden ne çıksa beğenirsiniz; parmağındaki yüzük...

(Amma da insafsızmış! Bir telefon etmeye bile gerek görmemiş, nasıl da aşağılamış kızı. Dolandırıldığını anladım ama bu kadarına ben de pes diyorum doğrusu.)

İşte hocam benim el ayak titremelerim de o zaman başladı, derken parmak emmelerim arttı, kalabalıklara giremez oldum.

DAVETİYESİ GELDİ

O gün Ceylan benim kırmızı odamda çok ağladı... Sitemi kimseye değildi, kendine kızıyor ‘Bir insan nasıl bu kadar aptal olabilir’ diyordu.

Aptallık değildir bu, hepimizin zaman zaman yaptığı şeylerdir. Kendimizle barışık değilsek, kendimizi iyi tanımıyor, başkalarının gözüyle bakıyor ve acımasızca yargılıyorsak, sanki intikam alır gibi, asıl cezaları hep biz veririz kendimize, kendi canımızı yakacak kararlar, seçimleri başkası değil biz alırız. Aynı davranışları, aynı tepkileri vermekten bıkmaz usanmaz, bunlardan ders almak yerine, “Daha önce olmadı ama bu sefer olacak” umuduyla, yolumuzu değiştirmeden aynı yolda yürümeye devam ederiz.

Ceylan daha ilk günden çocukluk inançları doğrultusunda bütün ilişkilerinde fedakârlık yapan, onu sevmesi için karşı tarafa adeta rüşvet veren, yarabandı olan bir tutum sergilemiş ve hepsinde kaybetmiş. Şunu diyememiş, “Demek ki bu yol yanlış, yeni yollar aramalı, bunları öğrenmeli ve kendimi değiştirmeli, geliştirmeliyim”. O gün diyemediğini sonra dedi, çok uğraştı, çok emek verdi ama sonunda başardı.

Ceylan’dan geçen gün düğün davetiyesi geldi. Eminim o artık bir yarabandı değil çünkü yolu değiştirdi...

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Depresyon
#Depresyon#Doktor#Aile
Ekim 01, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Çocuğunu öldürüp intihar etti
SEVGİLİ okuyucularım...

Hafta başında okuduğum bir haberle yüreğim ağzıma geldi. Haber şöyleydi: Adana’da 3 yaşındaki kızını silahla vurarak öldüren cani anne, aynı silahla kendi canına kıydı. Psikolojik sorunlar yaşayan ve eşinden yeni boşanan 23 yaşındaki Eylül Y. dün akşam saatlerinde 3 yaşındaki kızıyla birlikte ormanlık bir alana gitti. Burada, eski eşinin tabancasıyla önce kızını öldürdü, ardından aynı silahla intihar etti.

Bir anne, 3 yaşındaki kızına nasıl kıyabildi acaba? Hem de cinayeti planlayarak işliyor, kızını elinden tutup önce ormanlık bir alana götürüyor, çocuğu hiç gözünü kırpmadan öldürüyor o cani anne. Sonra da intihar ediyor.

Ancak bu tür olayların içyüzü genellikle hiç de göründüğü gibi değildir, çok farklıdır. Her ne kadar ben bu anneyi tanımasam da, kırk yıllık psikiyatrist olarak bazı tahminler yapabilirim. Zaten haberde kadının bazı psikolojik sorunları olduğundan bahsedilmiş. Haberde o kadının önceden çekilmiş resimleri de var. Canlı, hayat dolu, genç, bakımlı ve güzel bir kadın Eylül...

*

Depresyon

ASIL bir ruhsal hastalık bir anneyi, çocuğunun canına kıyabilecek bir cani haline getirir diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Bense o kadının cani değil, hasta olduğunu düşünüyorum. Böyle bir durumda akla iki tür ruhsal hastalık gelir; ya o kadının şizofreniform yani akıl sağlığını bozan bir hastalığı vardı ya da ağır depresyondaydı.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Eski resimlerine bakınca ağır bir akıl hastalığına sahip olmadığını hemen anlıyorsunuz zaten çünkü karşınızda hayat dolu bir kadın var. Geriye depresyon kalıyor çünkü depresyon dediğimiz ve çoğunuzun adını çok iyi bildiği bu hastalık tedavi edilebilen, tedaviden sonra da kişide hiçbir iz bırakmayan yani tamamen düzelen bir özelliğe sahiptir. Belki tekrarlayan tip bir depresyonu vardı, yani daha önce de bunu geçirdi, ya bipolar hastalık tanısı almış ve hastalığın depresif fazını geçiriyordu ya da bu hastalıkla ilk kez tanıştı.

Hani artık günlük dilimize bile yerleşti ya, hani biraz canımız sıkılsa biraz üzülsek depresyondayım diyoruz ya, bu hastalığın adına şarkılar bile yapıldı ya... Eskiler bu hastalığa melankoli derlermiş, hatırladınız mı o şarkıyı? Melankoli, in September, yani eylüldeki depresyon. Bizim kızımızın adının da Eylül olması, nasıl içler acısı bir tesadüf değil mi?

Haberin Devamı

YIKICIDIR, CAN YAKAR

Oysa majör depresyon hiç de şarkılardaki gibi hafif bir moral bozukluğu, biraz hüzün, biraz özlem, biraz sıkıntı hali değildir, yıkıcıdır ve çok can yakar. Hatta bedensel hastalıkların da dahil olduğu tüm hastalıklar içinde insanın en çok canını acıtan, en ıstıraplı hastalıktır. Ağır ya da hafif tüm depresyonlarda intihar riski her zaman vardır. Dünyadaki tüm intihar vakalarının büyük bir çoğunluğu bu hastalık sırasında öldürürler kendilerini.

Bu hastalıktan muzdarip babalar ya da anneler bazen tüm aileyi yok edip öyle intihar ederler. Neden böyle yaparlar biliyor musunuz; eşini ve çocuklarını öyle sever ki cani olduğu için değil, benim arkama kalmasınlar, dünya öyle kötü ki daha fazla ıstırap çekmesinler, kıyamam onlara, bari bu ıstıraptan onları da kurtarayım diye düşündükleri için öldürürler hepsini.

Haberin Devamı
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
by Taboola
TIPKI COVID-19 GİBİ

Şimdi size biraz, depresyon dediğimiz bu hastalığı anlatayım. Dünya Sağlık Örgütü’nün son verilerine göre, bu ruhsal bozukluk, son yıllarda tıpkı COVID-19 gibi dünya çapında salgın yapmıştır ve hızını kesmeden yayılmaya devam etmektedir.

Her ne kadar nedeni, COVID-19 da olduğu gibi kişiden kişiye bulaşan bir virüs olmasa da, 21. yüzyılın başından beri hasta sayısı hızla çoğalmaktadır. Hatta yapılan araştırmalar, hemen herkesin ömrünün bir döneminde depresyona girebileceğini işaret etmektedir.

Öyleyse, her birimizin bu hastalığı az da olsa tanımamız gerekir. Kısaca buna mutsuzluk hastalığı da diyebiliriz. Kimine aniden, kimine yavaş yavaş gelir bu mutsuzluk, huzursuzluk, isteksizlik, karamsarlık ve suçluluk... Sanki dünyanın rengi değişmiştir. Her zaman severek yediği yemek, koşarak gittiği iş, bir araya gelmeyi çok sevdiği arkadaş, dinlemeye doyamadığı müzik, bakmaya kıyamadığı çocukları bir anda uzaklaşıverir ondan. Hiçbir şeyin anlamı kalmamıştır, yaşamanın bile...

Haberin Devamı

SORUMLULUKTAN KAÇAR

Yıllardır alışkın olduğu hayatın temposu ağır gelir, zor gelir. Yatak onu mıknatıs gibi çekmeye başlar. Yatıp yorganı başına çekmek, hayatın sesinden, gürültüsünden, tüm sorumluluklarından kaçmak ister. Kimse aramasın, sormasın, kimse ondan bir şey istemesin, telefon bile çalmasın, bir an önce akşam olsun, bir gün daha bitsin ve geceler hiç bitmesin ister.

Bir yandan da sorumluluklarını yerine getiremediği için içi içini yer durur, kendine lanet eder. Dört dörtlük bir ev hanımı, bir su bardağını nasıl yıkayacağını düşünür durur. Sanki akıl tutulması olmuş, bildiği her şeyi unutmuştur. Konuşmayı, gülmeyi, giyinmeyi, hatta yıkanmayı bile unutturur insana bu hastalık.

Haberin Devamı

Yavaş yavaş sıra düşüncelere gelir. Kendini her konuda aşağılar, geçmişte yaptığı belki de yapmadığı ufak tefek şeyler için kendini suçlar. Bütün bu karanlık ve karamsar düşünceler zamanla gelecekle ilgili tüm ümitlerini yok eder. Yaşamak artık ıstırap haline gelmiştir. Çoğunda öyle bir iç sıkıntısı olur ki en can yakıcı ağrılardan bile daha büyük bir ıstırap çekerler.

ÖLÜMÜ KURTULUŞ SAYAR

Kısa sürede ölüm bu hastalara göz kırpmaya başlar ve ölümü tek kurtuluş olarak görürler. Daha ağır vakalarda ve inançlı kişilerde, ölüm de kurtuluş değildir çünkü kendilerini öyle günahkâr hissederler ki ölünce de gidecekleri yer cehennemdir. Ancak böyle de olsa bu ıstıraba daha fazla tahammül edemez ve ölmenin yollarını ararlar.

Depresyonlu bir hasta için ölmek de kolay değildir. Kendinde, bir su bardağını bile yıkayacak, günlük duşunu alacak gücü bulamayan biri için intihar etmek o kadar da kolay değildir. Bu nedenle intihar eylemi genellikle hastalığın en ağır olduğu dönemlerde değil, iyileşmenin başladığı, ufak ufak bir şeylerin ucundan tutabildiği dönemde gerçekleştirilir.

İşte bu yüzden, eğer bir hastaya depresyon tanısı koyduysa o doktor hep uyanık olması gerektiğini bilir. Aileyi bu konuda sık sık uyarır ya da depresyon tanısının başına bir de majör yazdıysa yüksek intihar riski nedeniyle hastasını aileye bile emanet etmez ve kapalı bir klinikte tedavi görmesini ister.

ÇARE YOK DİYE DÜŞÜNÜR

Ne yazık ki bazı depresyon hastalarının doktora gitme şansı olmaz çünkü bu hastaların pek çoğu bunun bir hastalık olduğunu kabul etmez, tüm düşündükleri ve hissettikleri ona göre son derece gerçektir. Çoğunu aileleri zorla getirir doktora. Onlara göre içinde bulundukları durumun çaresi yoktur ve onlara hiçbir doktor çare bulamaz.

Bazen de onların depresyonda olduğunu ne kendileri bilir ne de yakınları... İşte o zaman gerçekten de çaresizdirler.

Sanırım Eylül’de de durum böyle oldu. Zaten eşinden yeni boşanmış, belli ki o dönem ciddi sorunlar yaşıyor. Burada eşini suçlamak istemem çünkü evliliği çok iyi giden insanlar da depresyona girebiliyor. Keşke eşi ya da yakınları onun hasta olduğunu fark edebilseydi ama bunun için onların bu hastalıkla ilgili bilgi sahibi olması gerekirdi.

TAMAMEN DÜZELEBİLİR

Bu hastalık nedeniyle intihar eden insanlara hep çok üzülmüşümdür çünkü depresyon, tedavi ile tamamen düzelebilen bir hastalıktır, üstelik kişide hiç iz bırakmaz. Beş on kere depresyon geçirmiş, sonra iyileşmiş bir hastanın geçmişte böyle ağır bir hastalık geçirdiğini hiçbir doktor anlamaz çünkü dedim ya, kişi tamamen düzelir ve kaldığı yerden, aynı hızla hayata devam eder.

Yeter ki hastalık gözden kaçmasın, yeter ki hepimiz bu hastalığı tanıyalım, Eylüller ve çocukları ölmesin.

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Neler oluyor bize!
#Öfke#Sinir#Ruh Sağlığı
Ekim 08, 2022 06:294dk okuma
Paylaş

Toplum olarak hastalandık.
SEVGİLİ okurlarım...

Sadece bireyler değil, zaman zaman toplumlar da ruhsal olarak hastalanabilir. Uzun süredir toplumumuz kontrol edilemeyen bir öfkenin kucağında savrulup gidiyor, insanımız incir çekirdeğini doldurmayan nedenlerle birbirinin gözünü oyuyor, devletin müfettişleri müzisyenin boğazını kesiyor, bir kadın üç yaşında bir çocuğu öldürüp derindondurucuya saklıyor, tecrübeli bir hâkim karısını öldürüp sonra intihar ediyor, trafikte yaşanan küçük bir tartışmada insanlar birbirine saldırıyor, gencecik kızlarımız birbirlerini saçlarından tutup yerlerde sürüklüyor, medya aracılığıyla herkes birbirine ağzına geleni söylüyor, bağırıyor, küfrediyor ve daha neler neler...

ÖFKE HER YERDE

Evlerde, okullarda, yollarda, sokaklarda, restoranlarda, müzikhollerde, hastanelerde, adliyede, belki daha da önemlisi medyada şiddet kol geziyor. Birbirimize düşman gibi bakar olduk. En küçük bir dikkatsizliği, özensizliği, sitemi kaldıramıyoruz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Şiddet sadece karşınızdakine gösterilen fiziksel saldırı değildir. Bunun, karşındakini öldürmeye kadar gideni var, yaralama var, tehdit var, şantaj var, aşağılama, kınama, utandırma var, cinsel taciz ve tecavüz var. İşin kötüsü bizim çok kıymetli ülkemizde bunların hepsi var.

Neler oluyor bize

BU HEPİMİZİN SORUNU

Bu ülkede yaşayan hiç kimse bu duruma ilgisiz kalmamalı. Bugün bize dokunmayan bu öfke seli, bir gün hepimizin kapısını çalabilir. Bu konuda internette yayınladığım bir paragraflık yazıma gelen mesaj ve yorumlar da bunu destekliyor. İnsanımız neredeyse evden çıkmaya korkar olmuş. Haksız da değiller hani, birbirini hiç tanımayan insanların genç kızlarımızı takip edip evinin önünde hunharca öldürdüğünü unutmadık.

Öfke ve şiddet bir virüs kadar bulaşıcıdır sevgili okurlarım ve maalesef bu virüs az çok hepimize bulaştı. Bir şeylere kızdıkça, üzüldükçe, daraldıkça, sıkıldıkça, içimizdeki öfke okları hızla bilenmeye başladıkça, şiddeti kınarken bile birilerine saldırıyor, o birilerinin canını acıtmaya çalışıyor ve aslında şiddeti kınarken biz de bir çeşit şiddet gösteriyoruz.

Haberin Devamı

ÜSTESİNDEN GELEMEYİZ

Hepimizin ortak düşüncesi ve isteği eminim ki ülkemizdeki şiddeti yok etmek ancak bu hedefe ulaşabilmenin tek yolunun şiddete şiddetle karşılık vermemek olduğu gerçeğini atlıyoruz. Şiddeti şiddet göstererek kınıyor, bunun nedenini de yine ülkemizde yaşayan, bizim vatandaşımız, bizim insanımız olan birilerine yüklüyoruz.

O zaman ne oluyor, bizim hedef gösterdiğimiz insanlar da aynı şeyi yapıyor ve bu işten galip çıkan yine şiddet oluyor.

Hani derler ya, işte patrona kızdı, eve geldi öfkesini eşinden çıkardı diye, tam da böyle olduk. Bambaşka şeylere kızıp öfkemizi olmadık insanlardan çıkarıyoruz. Ailelerine kızan gençler, öfkelerini yine başkalarından çıkarıyor. İktidar yanlıları muhalefet yanlılarına, muhalefet edenler iktidar yanlılarına ateş püskürüyor. Birbirlerine söylemedikleri laf kalmıyor. Akşam haberlerinde iki taraf birbirini incitmek ve aşağılamak için elinden geleni arkasına koymuyor. Bunu izleyenlerin de içi öfkeyle doluyor.

Haberin Devamı
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
by Taboola
Birbirimize derdimizi başka türlü anlatmayı unuttuk. Sağlığımız için gittiğimiz hastanelerde doktorları, sağlık çalışanlarını dövüyor, daha olmadı öldürüyoruz.

Maçlarda bile taraftarlar birbirine saldırmak için bahane arıyor.

RUH SAĞLIĞIMIZ BOZULDU

Bir psikiyatrist olarak görüyorum ki topluca hastalandık, ruh sağlığımız bozuldu ve şiddet toplumu haline geldik. Bunun pek çok nedeni var ama birkaç yıldır yaşadığımız pandeminin de bunda payı olduğunu düşünüyorum.

Bizler aslında çok sevecen, çok merhametli bir toplumuz. Sevdiklerimiz için hiçbir fedakârlıktan kaçınmayan, ailelerimize çok bağlı, eşimize, dostumuza, konu komşumuza çok değer veren, onları kendimizden gören, evimizde en iyi şekilde ağırlayan, hatta bazen yemeyip yediren insanlardık. Çoğumuz ömrümüz boyunca “ben” demedik, hep “biz” dedik. Kendimizden çok yakınlarımız, sevdiklerimiz için çalışıp çabaladık. Hiç tanımadığımız insanları, Tanrı misafiridir diye evlerimizde ağırladık. Hasta olanı yalnız bırakmadık, çorbasını eksik etmedik, yedi kat elin ölüsü varsa hep birlikte koştuk, yalnız bırakmadık.

Bizim aslımız işte bu...

Haberin Devamı

Şimdi yeniden birbirimize sahip çıkma zamanı.

Yıllardır düşman bizi yıkmak, bölmek, parçalamak için çok uğraştı ama bunu yapamadı. Şimdi düşmanımızın yapamadığını biz kendimize yapıyoruz. Bu gerçeği bir an önce görelim.

ÇARE NEREDE

ÇARE bizde, çoluk çocuk, genç ihtiyar, kadın erkek, dünya görüşü, yaşam şekli, dini inancı ne olursa olsun birbirimize sahip çıkalım. Haklı mı haksız mı demeden, bizden mi yoksa karşı taraftan mı demeden, zengin mi fakir mi, işçi mi memur mu, doktor mu hâkim mi, hemşire mi kapıcı mı, müzisyen mi imam mı, gazeteci mi demeden birbirimizi onaylayalım, işine, politik görüşüne, inancına bakmadan birbirimize saygı gösterelim. Birbirimize her konuda bu kadar müdahale etmeyelim, herkes özgürce düşünsün, özgürce yaşasın bu ülkede.

Haberin Devamı

SAYGI PANZEHİRDİR

Saygının olduğu yerde şiddet olmaz, olamaz.

Birbirimizle ilişki kurarken ses tonumuz, bir şeyi ifade ediş yani söyleyiş tarzımız, gözlerimizin onlara nasıl baktığı, mimiklerimiz, hatta el kol hareketlerimiz bile çok önemlidir çünkü beynimiz biz hiç fark etmeden karşımızdaki kişinin bize yaklaşımıyla ilgili her bir ayrıntıyı görür, bunları yorumlar ve bize duygu olarak bunu iletir. Yani biz nasıl olduğunu fark etmeden içimizden o kişiye karşı sevgi, merhamet, şefkat ya da düşmanlık, öfke gibi olumlu ya da olumsuz bir duygu belirir.

Biz de o duygu bize ne söylüyorsa, karşımızdakine ona göre tavır alırız. Gördüğünüz gibi ağzımızdan çıkan sözler kadar, bunu nasıl bir tavırla söylediğimiz çok daha önemlidir. Sonra iş öyle bir çıkmaza girer ki incir çekirdeğini doldurmayan nedenlerle insanlar birbirine şiddet gösterir.

Bunların her birine çok önem verelim ve bu işe önce evlerimizden başlayalım. Eşimize, çocuklarımıza, akrabalarımıza, komşularımıza çok özen gösterelim.

HAKLI DEĞİL MUTLU

Kendinizi güvende hissetmenin en kestirme yolu, yukarıda da belirttiğim gibi ilişki kurduğumuz kişilere gösterdiğimiz özendir, saygıdır.

Haklı değil mutlu olalım, hep bir olalım, barış içinde, sevgiyle, hoşgörüyle yaşayalım bu güzel ülkede.

Her birinize çok saygı ve sevgilerimle.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Dondurucuda bulunan 3 yaşındaki çocuk... Lina
#Lina#Derin Dondurucu#Şiddet
Ekim 15, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım...
Haberin Devamı

Bu ara haberleri okumaya korkar olduk. Geçen haftalarda okuduğumuz bir habere göre, bu sefer de 3 yaşındaki Lina, kaybolmasından günler sonra bir işletmenin derindondurucusunda ölü olarak bulunmuş. Anne baba boşanmış, çocuklar annede kalmış, anne de henüz yaşları çok küçük olan iki çocuğunu bir arkadaşına teslim etmiş. Haberin detaylarını vermek istemiyorum ama sonuç olarak o çocuk kaldığı evde gördüğü şiddet nedeniyle hayatını kaybetmiş. Bir anda annesinden ayrılıp hiç tanımadığı insanların yanına yollanan o çocuk, eminim o gün çok huzursuzdu, olur olmaz her şeye ağlıyordu, bu yüzden şiddet gördü ve anladığım kadarıyla boynu kırılarak öldü.

Dondurucuda bulunan 3 yaşındaki çocuk... Lina

ÇOCUKLARIN İHTİYACI

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bugün sizlerle olan sohbetimizde en çok anne-çocuk ilişkilerinden söz etmek istiyorum. Biliyorum, çocuklar anneleri için çok değerlidir, onları kendi gözlerinden bile sakınırlar ancak bazen öyle olmuyor. Belki hayat şartları, belki annenin o dönem içine düştüğü bunalım, çaresizlik, belki bilgisizlik, cehalet, belki de kendi annesinden anneliği öğrenememesi ya da annesiz büyümüş olması, annelik psikolojisini bozabiliyor.

Ruhsal sorunları nedeniyle bana gelen hastalarımın büyük bir çoğunluğunda hep anne-baba-çocuk ilişkilerinde iyi gitmeyen bir şeyler görüyorum. Anne babalar bazen bilerek, çoğu zaman da bilmeyerek çocuklarına yeteri kadar özen göstermiyorlar. Özen göstermek derken, çocuklarına kuşsütü eksik sofralar hazırlasınlar, en pahalı giysileri alıp özel okullarda okutsunlar demiyorum. Çocuklarımızın en büyük ihtiyacı her zaman ilgi, sevgi, şefkat ve onlara göstereceğimiz saygıdır, verdiğimiz önemdir.

‘SAHİPSİZ’ BİR ÇOCUK

Bizim insanımıza has çok ünlü bir söz vardır, yeni doğan çocuklar için hepimiz “Allah analı babalı büyütsün” deriz. Çok severim bu sözü, gerçekten de çocukların en büyük özlemi her zaman analı babalı büyümektir. Ne yazık ki son yıllarda giderek artan boşanmalar çocukları analı babalı büyümekten mahrum bıraktı. Gerçi iyi gitmeyen evlilikleri sırf çocuklar için sürdürmeyi biz psikiyatristler de doğru bulmuyoruz ama insanlar neden bu kadar kolay boşanır oldular diye de sormadan edemiyor insan. İleriki günlerde bu konuda da bir şeyler yazarım.

Lina’nın anne babası da boşanmış, anne çocuklarına sahip çıkamamış. Belki onlara bakacak parası yoktu, onun için vazgeçti çocuklarından, belki başka sorunları vardı ama keşke o anne yavan ekmek yedirseydi çocuklarına çünkü çocuklar için yediği yemekten, içtiği sütten çok daha önemlidir annesi. Çocukların asıl sahibi önce anneleridir. Sahipsiz bir çocuğun ruhunda, gerisi gerçekten de boştur.

Bundan önceki yazılarımda da bu konudan sıkça söz ettim ancak konu o kadar önemli ki, hem bugün hem de sonraki yazılarımda sık sık bu konuda yazmaya devam edeceğim.

ANNELERE 3 TAVSİYE

Ergenliği atlatana kadar lütfen çocuklarınızın peşini bırakmayın. Belki siz de çalışıyorsunuz, belki önemli bir seyahate çıkmanız gerekiyor, belki bir sağlık sorununuz var ya da başka bir nedenle çocuklarınızdan uzaklaşmak zorunda kaldınız; lütfen onları kime emanet edeceğinizi iyi düşünün. Gittiğiniz yerden sık sık arayın onları ve mümkünse en kısa zamanda geri dönün.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Muhteşem Fırsatlar Madame Coco'da!
Madame Coco
by Taboola
Beş çocuğunuz da olsa, on çocuğunuz da olsa onları kimseye vermeyin, kendiniz bakın. Bizim ülkemizde anneler isteyerek bazen de istemeyerek çocuklarından birini bir akrabaya veriyorlar. Bunu da yapmayın çünkü psikiyatrist olarak bunları yaşayıp ruhunda derin yaralarla bana gelen çok insanı dinledim.

Çok mu yorgunsunuz, çok mu öfkelisiniz, sakın bunun acısını çocuklarınızdan çıkarmayın. Onları aşağılamayın, dövmeyin, sövmeyin, olmadık isimler takmayın, ne dediklerine kulak verin, dinleyin çocuklarınızı. Onları sevdiğiniz kadar da saygı gösterin. Onlar sizin en kutsal misafirlerinizdir, Tanrı emanetidir. Bir süreliğine sizinle beraberler, sonra siz isteseniz de istemeseniz de zaten yuvadan uçup gidecekler.

BABALARA 3 TAVSİYE

Çocuklarınızın sorumluluğunu sadece annelere bırakmayın. Onlar sizin en değerli hazineleriniz. Çok da çalışsanız, çok yorgun da olsanız o çocukların babalarının ilgisine, sevgisine çok ihtiyacı var. Babalarından duyacakları bir güzel söz, babalarıyla gidecekleri bir park, bir sinema, bir restoran çocuklarınızın en değerli anıları olarak hep kalacak. Onlara olan sevginizi, onları nasıl önemsediğinizi siz onlara göstermezseniz, çocuk bunu nasıl bilsin? Oysa bir çocuk, babası tarafından sevildiğini, önemsendiğini hele bir de sayıldığını bilirse o çocuğun kendine olan güvenini, cesaretini kolay kolay kimse kıramaz.

Boşandınız mı, çocuklar eşinizde mi kaldı -ki çocuklar hangi yaşta olursa olsun, önemli bir sorun olmadıkça anneleriyle kalmalıdırlar- onları sakın ihmal etmeyin, arayın, sorun, sık sık yanınıza alın, onlarla konuşun, gülüşün, arkadaşlık edin, oyun oynayın, bol bol dinleyin onları, ne anlatıyorlar, kulak verin. Boşanmış bile olsanız eşinizle yani çocuklarınızın annesiyle her zaman iyi ilişkiler kurun ki o çocuklar morali yüksek, keyfi yerinde bir anneyle büyüsünler.

Haberin Devamı

Bizim ülkemizde kadınların yani annelerin en büyük sorunu eşleridir. Kadın dediğin, bir yanı çocuk gibidir. Sevgi ister, ilgi ister, önemsenmek ister ve böyle olduğunu görmek, bilmek ister. Kocalar genelde şöyle der; ama ben eşimi çok seviyorum! İyi ama sen içinden sevmişsin, sevmemişsin, kadın bunu nasıl bilsin. Bi zahmet bunu arada bir söyleyiverin eşlerinize. Özene bezene yemek mi yapmış, bunu görün, eline sağlık deyin, bir yere gidiyorsunuz, giyinmiş, süslenmiş, kuaförüne gitmiş, dönüp dönüp ayna yerine size mi bakıyor, “Çok güzel olmuşsun, çok yakışmış” deyiverin, çok mu zor yani?

Aslında bazı erkeklere bunlar çok zor geliyor, bilmiyor mu benim onu sevdiğimi deyip geçiyorlar ama bedelini yine onlar ödüyor. Evde yaşanan tatsız hava, gerginlik o evde yaşayan herkesi etkiler. Bunun tersi de doğrudur, sıcacık bir aile havası, her derde devadır. Aile fertleri en iyi o gece uyur, en güzel rüyalar öyle sıcacık gecelerde yaşanır.

HAYATINIZI DEĞİŞTİREN ‘TAŞ’

KIZIM ilk çocuğuna hamile kaldığında ona şöyle demiştim: Şimdi artık sen de anne oluyorsun, yani biri ayağına çok büyük bir taş bağlıyor. O taşın ağırlığı zamanla biraz azalsa da ömrünün sonuna kadar o taş hep ayağına bağlı kalacak. İyi bir annenin o taşı ayağından çıkarması mümkün değildir. Şimdi sen büyüdün ama benim ayağımdaki taş çok hafiflese de hâlâ yerinde duruyor. Senin sorunun, hâlâ benim sorunum olmaya devam ediyor. Eğer bu taşla yaşamayı göze alıyorsan o zaman bu çocuğu doğur çünkü o taş zamanla öyle değerli oluyor ki dünya bir yana, bu taş bir yana diyorsun.

Sonunda kızım Zeynep’i doğurdu, ben de böylece anneanne oldum. Aradan biraz zaman geçti, Yağmur yani kızım bir gün geldi, “Anne, dediğin doğruymuş, gerçekten de ayağıma taş bağlamışlar. Çok yoruldum ama o taş bir yana, dünya bir yana demeye başladım bile...” dedi bana.

Eğer çocuk sahibi olmak istiyorsanız o çocukla birlikte bütün hayatınızın değişeceğini, sorumluluklarınızın tahmin etmeyeceğiniz kadar artacağını hiç unutmayın. Canınız kıymetliyse, zora gelemiyorsanız, evliliğinizden emin değilseniz çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz zaten.

Bütün bunlara rağmen, hayat bazen anneleri öyle zorluyor, öyle karanlık köşelere sıkıştırıyor ki, çocuklarını bile unutturuyor onlara...

Yazık olmuş küçük Lina’ya...

Sizler de bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Hazan mevsimiyle gelen depresyon
#Depresyon#Doktor#Sonbahar
Ekim 22, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım...
Haberin Devamı

Geçen haftalarda da size depresyonu anlatmıştım ama bu aralar sıkça gelen intihar haberleri üzerine, bu hafta bu hastalığı biraz daha ayrıntılı yazmak istedim çünkü intiharlar en çok bu mevsimde olur, hazan mevsiminde. Eskiler sonbahara hazan mevsimi derdi. Hatta bunun üzerine şarkılar bile yazılmış.

“Yine hazan mevsimi geldi,

Yine yapraklar rüzgârların peşi sıra gidecek.

Yine bu mevsimde, yine deli gönlüm, hicranını yalnız başına çekecek.”

Bu şarkının sözlerini yazan belli ki depresyon nedir, insana nasıl bir acı çektirir, bu acı nasıl da yapayalnız çekiliyor, bunları iyi biliyor olmalı.

Dünyadaki intiharların çok büyük bir kısmı depresyon hastaları tarafından ve bu mevsimde gerçekleştirilir. Eskiler buna hazan mevsimi dese de biz psikiyatristler depresyon mevsimi deriz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Bir sabah gözlerinizi bir de açarsınız ki o yatağa bir gece önce yatan kişi gitmiş, yerine o yataktan hiç kalkmak istemeyen, ışığı görmek, hayata başlamak, duş almak, giyinmek kuşanmak, insan görmekten ödü kopan biri gelmiş.

Hazan mevsimiyle gelen depresyon

***

BİZ doktorlar depresyonu olan kişileri daha kapıdan girerken tanırız. Yüz hatlarının tamamı yönünü aşağı doğru çevirmiş, yüz adeta sarkmıştır. Başı yerde, kahverengi, gri, siyah ya da lacivert ama asla renkli bir kıyafet giymeyen, bakımsız, durgun, konuşmaya bile üşenen, dünyadan ve kendinden bütün ümitlerini kesmiş, gözünüzün içine bile bakmayan, sanki çok yorgunmuş gibi ağır ağır yürüyen biri girer içeri. Konuşmaz, gülmez, konuşursa hiç mimik kullanmaz, zaten kaşları hep çatıktır.

Güzel bir şeye bakmaktan bile korkar, baharda hayatın rengini, cıvıltısını görmemek, duymamak için perdelerini sonuna kadar kapatırlar. Tüm bedensel hareketleriyle birlikte zihinleri de yavaşlamış, durmuş gibidir. İkiyle ikiyi toplamak için bile uzun uzun düşünür, hiçbir konuda hemen karar veremezler. Gelecek onları çok korkutur çünkü ne kendilerine ne de hayata hiç güvenmezler. Hiçbir şeyden zevk almaz, hele yeniliği hiç sevmez, doğru dürüst yemek bile yemez, kendilerine hiç özen göstermezler.

Haberin Devamı

HER ŞEYE YABANCI

Eskiden kolaylıkla yaptıkları her şey onlara çok zor gelir, sanki bir zamanlar o işleri yapan onlar değilmiş gibi, hem hayata hem de kendilerine yabancılaşırlar. Telefonlara cevap vermek ya da çalınan kapıyı açmak istemezler. Garip bir unutkanlık gelmiştir üstlerine. Neyi, ne zaman yapağını bilemez, plan yapamaz, insan içine çıkmaktan bucak bucak kaçarlar.

Kimi pek çok malı mülkü de olsa, gelecekte aç kalacaklarını, elâleme muhtaç olacaklarını, sürüneceklerini düşünür ve bu düşündüklerine de sonuna kadar inanırlar. Kimi kendini öyle günahkâr hisseder ki öbür tarafta başına neler geleceğinin endişesini ve korkusunu yaşar.

Ancak tüm depresyonlar bu kadar ağır olmayabilir. Kişi, kendisinin hiç iyi olmadığını bilir, çok zor da olsa günlük rutin işlerini ve sorumluluklarını yerine getirmeye çalışır. Gözü hep saattedir, bir an önce akşam olsun, gün bitsin, işler bitsin ve ben yatağıma girip saklanayım isterler. Hatta gün batınca hafif bir rahatlık gelir üstlerine, bir günü daha bitirmiş olmanın rahatlığı. En sevmedikleri saatler ise sabahtır, yeni bir güne başlamaktır.

Haberin Devamı
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
Bu hastalığın pek çok çeşidi vardır. Kimi depresyonlar reaktiftir yani kişi, onu çok üzen bir olay yaşamıştır ve etkisinden uzun süre kurtulamaz ve depresyona girer. Bu tür depresyonlar tedaviye de kolay yanıt verir ve tekrar etme riski daha azdır. Bir de yineleyen depresyon dediğimiz, sık sık geçirilen depresyonlar vardır. Kişileri hayatından bezdirir ve yıllarca ilaç kullanmak zorunda kalırlar.

Ancak ağır ya da hafif hemen her depresyonda intihar riski vardır. Bu hafta bu konuyu tekrar yazmamdaki en önemli neden de işte bu risktir. Çevrenizde depresyon geçiren yakınlarınız varsa lütfen durumu her zaman ciddiye alın. Çok açık olmasa da onları her zaman göz hapsinde tutun. Onu düzenli olarak takip eden bir doktor var mı, ilaçlarını düzenli alıyor mu, ilaçlardan fayda görüyor mu, izleyin. Doktor randevularına düzenli olarak gittiğinden emin olun, hatta arada bir siz de onunla gidin ve doktoruyla görüşün. Onları olabildiğince yalnız bırakmamaya çalışın.

Haberin Devamı

Bütün bunların yanı sıra, depresyon hastalarını, daha iyi olsunlar, biraz açılsınlar diye bir yerlere götürmeye, kalabalığa sokmaya, eğlendirmeye çalışmayın. Kendi istemedikçe hiçbir konuda onu zorlamayın çünkü bu saydıklarım onlara iyi gelmediği gibi, oralarda herkes gibi bundan hiç zevk almadıklarını gördükçe kendilerini daha kötü hissederler.

ONU TESELLİ ETMEYİN

Depresyon hastalarına sakın şunları demeyin: “Senin bir şeyin yok, abartıyorsun, olmadık şeyler için moralini bozuyorsun, her şeyi kafaya takıyorsun, bırak bunları, çık dışarı, gez toz, alışveriş yap, bak hava ne güzel, kapatma kendini eve, çok şükür her şeyin var, biraz da hayatın tadını çıkar, yüzün gülsün, haline şükret. Bak, milletin ne dertleri var, senin bir elin yağda bir elin balda, biraz ayıp oluyor ama Allah Baba kızar sonra. Hep kötüyü düşüneceğine, biraz da iyi düşün. Arkadaşlarınla görüş, gül, eğlen, evine davet et, onlarla yemek ye, evde de böyle boş oturup durma. Bunlar biraz da boşluktan oluyor zaten. Kalk, birkaç kap yemek yap, giyin, süslen, ne bu halin!” DEMEYİN...

Haberin Devamı

Depresyonlu hastalara söylenmemesi gereken hemen her şeyi yazdım ki bir yanlışlık olmasın ve iyi anlaşılsın çünkü bu hastalığı geçirmeyen, geçirenin halinden anlamaz. Bunların biraz gayretle düzelebileceğini düşünür oysa bu hastalık gayretle düzelmediği gibi kişinin sıkıntısını daha da arttırır.

‘NASIL YARDIMCI OLALIM’

“Bu bir hastalık, üstelik tedavisi olan bir hastalık... Sen de şu anda tedavi sürecindesin. Kendini iyi hissetmiyorsun, biliyorum ama bunlar senin elinde değil. Bırak zihnin istediğini düşünsün, yeter ki sen bunun bir hastalık olduğunu bil. Şimdilik sen hiçbir şey yapma çünkü hastasın, iyileşeceğine inan, bak doktor kaç kere söyledi, bu hastalık düzelecek, o zaman sen yine kaldığın yerden hayata devam edeceksin.” Böyle deyin ve şöyle devam edin:

“Sen bizim kıymetlimizsin, bizim için çok değerlisin, hepimiz seni çok seviyoruz. Biz hasta olunca da sen bize bakmıştın, unuttun mu? Hiçbir konuda zorlama kendini, yapmaya çalışma, kendini istirahatli farz et. Diyelim ki düştün ve bir yerin kırıldı, kalkamıyorsun ama biliyorsun ki bir zaman sonra her şey düzelecek ve sen yine eskisi gibi olacaksın. Sakın kendini boş yere suçlama, yapabilsen yapmaz mısın? Biz seni tanıyor ve iyileşmende sana yardımcı olmaya çalışıyoruz ve hep senin yanındayız” DEYİN...

Biraz fazla uzunca yazdım ama madem bu hastalık ülkemizde de çok yaygın, madem mevsim sonbahar, madem bu ara kötü haberlerin ardı arkası kesilmiyor, bari yakınlarımız ya da kendimiz hastalanırsak ne yapacağımızı hepimiz çok iyi bilelim. Onu iyi tanıyalım ki tedavisi mümkün olan ve kişide daha sonra hiçbir biz bırakmayan bir hastalık yüzünden insanlarımız ölmesin. Tedavide hastaya ve hastalığa en uygun antidepresan ilaçların çok düzenli kullanılması ve mutlaka terapiyle tedavinin desteklenmesi gerektiğini de hiç unutmayalım.

SEVGİYLE KALIN

Bana drgulserenb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hepiniz depresyonsuz, mutlu günler dileğiyle hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Cumhuriyetimize çok şey borçluyum
#Cumhuriyet#Atatürk#Türkiye Cumhuriyeti Devleti
Ekim 29, 2022 07:113dk okuma
Paylaş

Bugün 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı... Bugün bizim en büyük milli bayramımızı kutladığımız gün...
Haberin Devamı

Vatanımız düşman işgalinden kurtarıldıktan sonra, bundan tam 99 yıl önce bugün Cumhuriyet’in ilanıyla bizler nihayet kula kul olmaktan kurtulduk. Bizi kimlerin, hangi yasalar gereğince yöneteceğine, yaşlı genç, kadın erkek ayırımı olmaksızın her birimiz vereceğimiz oylarla karar verir olduk. Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne, bizim adımıza karar verecek olan vekillerimizi bizler tayin ettik. Daha önemlisi, yüzlerce yıldır yaşadığımız bu topraklar üzerinde kadınımızla, erkeğimizle, çocuğumuzla, yaşlımızla hepimiz saygın birer vatandaş olduk.

UMUT, SEVİNÇ, IŞIK GELDİ

Neler neler getirmedi ki Cumhuriyet bu topraklara... Ardı ardına yapılan savaşlarla milletimiz yorgun düşmüşken... Yoksulluk, kıtlık perişanlık hepimizi kırıp geçirmişken... Türlü türlü hastalıkların pençesinde insanlarımız ölürken... Eğitim, okul, öğretmen hayal bile değilken... Kadınlarımız, kızlarımız insandan bile sayılmazken... Gelecekten beklentimiz kalmamış, umutsuzluk yüreklerimizi ele geçirmişken... Cumhuriyet bu topraklara yeniden umut getirdi, yaşama sevinci getirdi, gönüllerimize ışık getirdi...

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
EĞİTİM ÇOK ÖNEMLİYDİ

Çocuklar bir toplumun geleceğinde çok önemliydi, bu yüzden en çok çocuklarımızın nasıl yetiştirileceği önemliydi...

Gazi Mustafa Kemal Atatürk bir toplumun gelişiminde öğretmenlerin önemini “Öğretmenler, yeni nesil sizin eseriniz olacaktır” diyerek öylesine güzel ifade etti ki... En ücra köylere kadar eğitimi, okulu, öğretmeni getirdi. Kadınlı erkekli eğitim gönüllüleri hiç tereddüt etmeden görev yerlerine koştular. Cumhuriyet’imizin fedakâr öğretmenleri bu ülkenin çocuklarını kız erkek ayırt etmeden yetiştirdi o okullarda...

Cumhuriyetimize çok şey borçluyum

ONLAR ÜLKENİN MİMARI

Cumhuriyet’in ilan edilmesiyle birlikte, kula kul olmaktan kurtulan insanlarımızın ruhuna öyle bir güneş doğdu ki, halkımız dört elle Cumhuriyet’e sahip çıktı ve onu yaşatabilmek uğruna hiçbir fedakârlıktan kaçmadı. Coşkuyla, sevinçle, büyük umutlarla el ele verip ilimde, teknolojide, eğitimde, kültür ve sanatta medeni ülkelerle boy ölçüşebilen, yepyeni bir ülke yarattılar; Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni yarattılar.

Haberin Devamı

O çocuklar doktor, hemşire, ebe oldular, milletimize şifa getirdiler.

Mühendis oldular, bu ülkeyi birbirinden güzel binalarla, demiryollarıyla donattılar, fabrikalar kurdular. Ziraatçı oldular, Anadolu’nun atıl kalmış uçsuz bucaksız bereketli topraklarına üretimi, bolluğu getirdiler.

Avukat, hâkim oldular yurdumuzdaki adaletin bekçiliğini yaptılar.

Biliminsanı oldular, milletimizi aydınlattılar, ışıklarını kendi öğrencilerine aktardılar.

Gazeteci oldular, gazetelere kendi düşüncelerini yazabildiler. Sanatçı, ressam, yazar, müzisyen oldular, bu topraklarda hepimizi sarıp sarmalayan hoş bir seda oldular.

Çocuklarımız yetişti o okullarda, bu ülkenin mimarı oldular...

Haberin Devamı
Peugeot Yetkili Servisleri World ile Fırsat Dolu
Peugeot
Uyku Apnesi İçin Basit Bir Yöntem (Gerçekten Çok Zekice!)
Derila Ergo
by Taboola
CUMHURİYET SAYESİNDE

Ben Gülseren Budayıcıoğlu...

Bu ülkenin bir vatandaşı olarak...

6 yaşıma geldiğimde babam beni elimden tutup okuluma götürebildiyse...

Küçük bir kız çocuğu olarak hiçbir ayrımcılığa maruz kalmadan sınıfıma girip eğitim almaya başlayabildiysem...

Korkmadan, ürkmeden, çekinmeden parmağımı kaldırıp öğretmenimden söz hakkı isteyebildiysem...

Ortaokula, liseye gönderirken ailem bunda hiç tereddüt etmediyse, içimde hiçbir korku taşımadan okuluma devam edebildiysem...

Doktor olma arzusu yüreğimde yer ettiğinde, endişelere kapılmadan, beyaz önlük içinde olmanın hayallerini kurabildiysem...

Kendime, “Sen yeter ki çalış, çabala Gülseren, önünde engel yok, istersen her şeyi başarırsın!” diyebildiysem.

Haberin Devamı

Zorlu sınavları aşıp Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne girebildiysem...

Bir yandan da spikerlik eğitimimi tamamlayıp yayın hayatına yeni başlayan TRT Televizyonu’nda milletimizin karşısına geçme onurunu yaşayabildiysem...

Bu ülkenin en saygın üniversitelerinden olan Hacettepe’de psikiyatri uzmanlığımı tamamlayıp on binlerce insanın acısına şifa olma mutluluğunu yaşayabildiysem...

Hiç durmadan gönlümce çalışabildiysem, üretebildiysem...

Kendi istediğim kişiyle evlenip çoluk çocuk sahibi olup bir yandan evimin hanımı, çocuklarımın annesi olurken bir yandan da mesleğimi icra edip kimseye muhtaç olmadan kendi ayaklarımın üzerinde durabildiysem, çocuklarımı en iyi okullarda okutabildiysem...

Haberin Devamı

İstediğim partiye oy verebildiysem...

Vatanım dediğim bu toprağın her karışında özgürce gezebildiysem, yaşayabildiysem...

Madalyon Psikiyatri Merkezi’ni kurabildiysem... Kitaplar yazıp bir yazar olarak hiç tanımadığım yüreklere ulaşabildiysem...

Hayalini bile kuramazken, kitaplarımdan çekilen dizilerle bu ülkedeki her eve, her insana ulaşabilme şansına sahip olabildiysem...

Bu topraklarda hayallerimin ötesine geçen bir güçle insanlara hizmet edebildiysem...

Bunların hepsini sevgili Atatürk’ümüz önderliğinde kurulan Cumhuriyet’e ve yepyeni ve devrim niteliğindeki kanunlara borçluyum.

BOYNUMUZUN BORCU

Bugün halen pek çok ülkede bu hakları elde edemeyen insanların, özellikle de kadınların, ne büyük acılar içinde kıvrandıklarına tanık oluyoruz. Sahip olduğumuz bu hakların çok büyük mücadeleler sonunda kazanıldığını unutmamak, bu hakları layığıyla yaşayıp yaşatmak, koruyup gözetmek boynumuzun borcudur.

.Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Üzülüyorum
#Ruhsal Hastalık#Senaryo#Irvin Yalom
Kasım 05, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Sevgili okuyucularım... Bugün sizlerle biraz dertleşmek istiyorum. Medyada hasta dosyalarından yazılan senaryolar filan diye yazılar çıkınca önce buna şaşıp kalıyor, sonra da üzülüyor insan.
Haberin Devamı

RUHSAL sıkıntıları, sorunları ve hastalıkları konu alan kitaplar yazmasaydım, ben yazsam bile sizler okumasaydınız, ben yine kendi halimde yaşayıp gidecektim. Ancak öyle bile olsa, biliyorum ki hastalarım beni unutmayacaktı, gönüllerinde bana her zaman yer vereceklerdi. Çünkü psikiyatri biraz da gönül işi...

“Gönül işi ne demek?” diye soracak olursanız, derdine derman bulmaya gelmiş, size içini açmış, kimseye anlatamadıklarını anlatan biriyle başka nasıl ilişki kuracaksınız ki... Onu can kulağıyla dinlemeden, onunla empati yapmadan, onun adına üzülmeden onu anlayamazsınız ki...

Sonuç olarak anlatan da insan, dinleyen de... Etkiliyor ve etkileniyorsunuz. Diğer tıp dallarından farklı olarak ona daha çok zaman ayırmanız ve daha sık aralıklarla görmeniz gerekiyor. Sonunda o hastanın derdine derman olabilirseniz, o hasta sizin kalben dostunuz olur, sizi sever, size saygı duyar ve sizi asla unutmaz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
by Taboola
Biz doktorlar da uzun süre takip ettiğimiz hastalarımızı unutmayız, yüzümüzde hüzünlü bir tebessümle hatırlarız onları ve iyi bir sonuç alabildiysek gururlanırız.

AMACIM PSİKİYATRİYİ TANITABİLMEKTİ

Son yıllarda okur sayım arttıkça, üstelik kitaplardan bazıları da televizyonlarda dizi olunca bizim insanımız beni daha çok tanır oldu. Önceleri buna çok sevindim çünkü o kitapları yazarken, televizyon dizilerinin yapımında aktif olarak çalışırken, amacım hep bizim insanımıza biraz daha yakın olabilmek, onları ruhsal açıdan kendileriyle barıştırabilmek, sorunlarına ışık tutabilmek, uzaktan da olsa ruhlarına biraz olsun sevgiyle dokunabilmekti. Belki de daha önemlisi bizim insanımızı psikiyatriyle tanıştırabilmekti.

Üzülüyorum

BEN TIP DOKTORUYUM

Ben aslında bir tıp doktoruyum. Altı yıllık tıp fakültesi eğitiminden sonra, beş yıl da psikiyatri ihtisası yaptım. Yazarlığım, 2004 yılında, hastalarımın bana çok yakından tanıttığı ülkemizin konuşulmayan, üstü kapatılan gerçeklerini öğrenmem, bizim insanımızın psikiyatriden yardım almaya ne kadar çok ihtiyacı olduğunu keşfetmemle başladı.

ŞİDDETE DUR DEMEK İÇİN GAYRET ETTİM

Ülkemizde, son yıllarda özellikle kadınlarımıza ve çocuklarımıza yönelen şiddeti durdurabilmek için yazılar yazdım, konferanslar verdim, şiddetle mücadele eden kadın derneklerinin seminerlerine katıldım, en çok da şiddetin nerelerden kaynaklandığını, ailelerin bu konuda bilinçlenmesinin ne kadar önemli olduğunu anlatmaya çalıştım. Son kitabımda da bir taciz hikâyesi yazdım, taciz ve tecavüz mağdurlarının yaralarını hafifletmeye çalıştım.

KADINLARA SESLENDİM

İstedim ki çok duygusal, üzülmeye, acı çekmeye çok açık olan bizim insanımız, özellikle de kadınlarımız bir an önce kendileriyle ve yaşadıkları sorunlarla yüzleşsinler, kendilerini keşfetsinler, ülkemizde yaşananları bilsinler, bunları sadece onların değil, pek çok kadının yaşadığını, çok acı çektiğini, şiddet gördüğünü anlasınlar.

Haberin Devamı
4 Kal 3 Öde Kampanyası Sizi Bekliyor.
Çam Otel - Purchase
Gümüşte Günün Öne Çıkan Seviyelerini Keşfet
GCMYATIRIM
by Taboola
İstedim ki anne babalar çocuklarına, özellikle de kız çocuklarına daha özenli davransınlar, çocukluk acılarının daha sonra kaderimizi nasıl kötü etkilediğini bilsinler. Ülkemizin çok sevdiğim çocukları, gençleri, kadınları, erkekleri daha fazla acı çekmesin. Bu acılara nasıl dur diyeceklerini, kendilerini nasıl yeniden inşa edebileceklerini öğrensinler.

İnsanlarımız ülkemizin gerçekleriyle tanışsınlar, kapalı kapılar ardında yaşananları, konuşulmayanları, kol kırılsa da yen içinde kalanları görsünler, duysunlar, saklamasınlar, konuşmaktan korkmasınlar, birbirlerini bilsinler. Bunlarla mücadele etmekten çekinmesinler.

RUHSAL HASTALIKLARI HERKES TANISIN

İster kendilerinde ister yakınlarında olan ruhsal hastalıkları ve sorunları anlasınlar, bunun bir hastalık olduğunu, bir tedavisinin bulunduğunu bilsinler ki bir an önce çaresine baksınlar. Sadece iyiyi değil, kötünün de nasıl kötü olduğunu bilsinler, anlasınlar ki ülkemizde kötüler azalsın. Bununla da yetinmedim, bu tür hastalık ya da sorunların, geçmişte yaşanan hangi olaylar ya da durumlara bağlı olduğunun da defalarca altını çizdim. Televizyon dizileri, kitaplar, çektiğim videolarla her birine tek tek ulaşmaya çalıştım.

Sevgili okuyucularım ve izleyicilerim bu konuda bana öyle güzel mesajlar ve mektuplar yazdılar ki, bu öğrendikleriyle hayatlarını nasıl değiştirebildiklerini öyle güzel anlattılar ki, bana moral oldular, daha çok yazasım, daha çok çalışasım geldi.

HER ŞEYİN BEDELİ VAR

Ancak... Zamanla sizi tanıyan ya da tanımayan pek çok kişi sizinle ilgili bir şeyler yazıyor ya da söylüyor. Kimi sizi göklere çıkarıyor kimi de yerin dibine batırıyor. Güzel olanları görmek, okumak çok güzel de tersine bir türlü alışamadım.

HASTA DOSYALARINDAN SENARYO YAZMAK

Son olarak hasta dosyalarından senaryo yazdığım, Hipokrat yeminimi unuttuğum, bunu sırf bol para kazanmak için yaptığım, bana gelen hastaların sırlarını ifşa ettiğim, doktor bile olmadığım, dört yıllık psikoloji mezunu olduğum, etik olmayan şeyler yaptığım şeklinde medyadaki haberleri görünce çok üzüldüm doğrusu.

Bu güne kadar hastalarıma hep zevkle, çok özenerek hizmet ettim. Türkiye coğrafyasında yaşayan hemen her kesimden insanın doktoru oldum ve bununla hep gurur duydum. Yıllarca bazen yüz yüze, bazen telefon görüşmeleriyle izledim onları. Belki psikiyatrik yardım aldığını çevresine söylememiştir diye, yıllardır bana gelen insanları yolda gördüm, restoranda gördüm, onlar selam vermedikçe selam vermedim.

Kimsenin sırrını asla ifşa etmedim. Hasta dosyalarının başkaları tarafından görülmemesi, okunmaması için azami dikkat sarf ettim. Gerçek hikâyeleri, onları kimsenin tanımayacağı şekle getirip öyle yazdım. Buna çok özen gösterdim. Önemli olan hikâyenin özüydü, verdiği mesajdı, bunu kimin yaşadığı önemli değildi zaten ama yaşananlar gerçekti. Bugüne kadar tek bir hastam bundan rahatsız olmadığı gibi, bana o kadar çok güvendiler ki, yazdığıma değil, en çok yazmadığıma kızdılar.

TÜM DÜNYADA YAZILIYOR

Bu kitapları, ülkemizde de çok okunan Amerikalı ünlü psikiyatrist Irvin Yalom’un kitaplarını okuduktan sonra yazmaya karar verdim. Irvin Yalom, kendi insanlarının hikâyelerini, kendi odasındaki terapi seanslarını yazmıştı o kitaplarda, ben de çok beğenerek okumuştum. “Keşke biri de bizim insanımızı, onun ruh halini ve sorunlarını yazsa” dedim. Acaba o ben olabilir miydim? Bu güne kadar hiç kitap yazmamıştım ki...

“Ha gayret, uğraş, çalış, belki sen de yazabilirsin” dedim kendime. Bizim insanımızın da bunları anlamaya çok ihtiyacı olduğunu, uzun, çok uzun yıllar içinde öğrenmiştim zaten.

O ilk kitabı yazabilmek için kaç yıl uğraştım, gündüzleri çalıştığım için kaç günler, aylar, yıllar uykusuz kaldım, biliyor musunuz? Hiç tıbbi terim kullanmadan, tamamen soyut bir tıp dalında, herkesin okuyabileceği, okuyunca anlayabileceği bir kitap kaleme alabilmek gerçekten kolay olmadı.

HİÇ ÜMİDİM YOKTU

Üstelik bu kadar tecrübesiz bir yazarın yazdıklarını insanların okuyacağından da hiç ümidim yoktu ama okudular. Onlar okudukça ben daha çok yazdım ve artık insanımıza sevgiyle dokunabilmek, bilmediklerini bildirmek, öğrenmediklerini öğretmek, anlamadıklarını anlatmak benim yaşam amacım haline geldi.

Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden 1972 yılında mezun olduğuma göre, tam 50 yıldır doktorum, Hacettepe Üniversitesi’nden 1977 yılında uzmanlığımı aldığıma göre tam 45 yıldır psikiyatristim. Önce tek tek hasta bakarak, sonra ruhsal sorunları konu eden hikâyeler, romanlar yazarak, şimdilerde ise konuşarak, anlatarak, hikâyelerimden uyarlanan televizyon dizilerinin senaryo danışmanlığını yaparak, Hürriyet gazetesinde köşe yazıları yazarak halkımıza hizmet etmeye devam ediyorum.

DENİZDEN ÇIKAN KUM TANELERİ

Önceleri tek tek insanlar otururdu benim kırmızı odamdaki koltuğa. Her hastam gülümsemeye başladığında, denizden bir kum tanesi daha çıktı derdim. Şimdi odam çok genişledi, koltuklar çoğaldı ve her birine, çok sevdiğim, sevgisine, merhametine, yardımseverliğine hayranlık duyduğum, bizim insanlarımız oturuyor. Ve ben, onlara hizmet etmekten gerçekten gurur duyuyorum.

Kitaplarım daha çok okundukça, hikâyelerimden televizyonlara uyarlanan dizilerin reytingleri arttıkça, okuyanlardan ve izleyenlerden gelen birbirinden güzel, birbirinden duygulu, çok samimi mesajları gördükçe sevinçten içim içime sığmıyor. “Aferin Gülseren” diyorum kendime, daha çok çalış, daha çok yaz... Yaz ki denizden çıkan kum taneleri zamanla öyle çoğalsın ki kocaman tepeler olsun.

İşte bazen de Sevgili Sezen Aksu’nun: “Her şeyin bedeli var, güzelliğinin de... Bir gün gelir ödenir, öde Firuze...” şarkısı aklıma geliveriyor.

“En çok acıtan taş, en yakın sandıklarından, en sevdiklerinden geliyormuş...” diyorum içimden. Üzülüyorum...

Dertler paylaşıldığı zaman azalıyor ya, bunları yazdıktan sonra ben de artık çok daha iyi hissediyorum kendimi. Teşekkür ve çok sevgilerimle...

Not: Sevgili babam Hasan Kavas’ı, bundan tam 46 yıl önce, bugün kaybettik. Henüz 57 yaşındaydı ve çok iyi babaydı. Onu sevgiyle ve rahmetle anıyorum. Nurlarda yatsın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Siz de mi mükemmeliyetçisiniz
#Karakter#Mükemmeliyetçi#Kontrol
Kasım 12, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım...
Haberin Devamı

Hepimizin kendimize has karakter özelliklerimiz var. Bazı yönlerimizle birbirimize benzesek de, aslında hepimiz tek ve özeliz. Aynı ana babanın, aynı evde büyüyen çocukları bile birbirinden çok farklı. Arada bir insanın sorası geliyor, “Nasıl oluyor da benzer genetik yapılara sahip bu çocuklar, aynı anne babayla büyüdükleri halde birbirinden bu kadar farklı olabiliyorlar?” diye. Ne fiziksel özellikleri benziyor ne de huyları.

Ben buna bir yandan “hayatın mucizesi”, bir yandan da zaman faktörü diyorum; zamanla birlikte her birimizde, anne babalarımızda, hayatın içinde yaşanan kaçınılmaz değişim... Yapılan bilimsel araştırmalar bu konuda daha pek çok şey söylüyor, bunları da bir gün yazarım ama ben bugün sizlere kişilik sınıflandırmalarında adı “obsesif kişilik” olarak geçen ve sık görülen bir karakter özelliği olan mükemmeliyetçiliği anlatacağım.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
by Taboola
Doğal olarak bu tür bir kişiliğe sahip insanlarda şimdi anlatacağım özelliklerin dozu, hafiften ağıra kadar değişkenlik gösterir.

***

Siz de mi mükemmeliyetçisiniz

ÖNCE insan neden mükemmeliyetçi olur, ona bakalım: Bu kişiler genellikle çocukluklarında ailelerinden bir türlü istedikleri onayı alamayan, evin katı kurallarına uymak zorunda bırakılan, ne yaparlarsa yapsınlar hep biraz eleştirilen, her zaman yapabildiğinden fazlası istenen çocuklardır. Belki mamaları zamanında yedirilir, soğuktan, mikroplardan en iyi şekilde korunur, zamanında doktora götürülür, maddi şartlar çerçevesinde en iyi şekilde yedirilir, içirilir, giydirilirler ama asıl ihtiyaçları olan sevgiden, şefkatten, hoşgörüden yoksun büyürler.

PİS, DEĞERSİZ, SUÇLU

Biraz büyüdüklerinde içlerinde yeterince ifade edemedikleri bir öfke hissetmeye başlarlar. Zamanla kontrol etmekte zorlandıkları bu öfke duygusunu hayata boşaltamayınca, bu duygu oklarını kendilerine çevirirler. Kendilerini hep pis, değersiz ve suçlu hissederler. Sanki masumiyetleri çok küçükken ellerinden alınmış gibidir.

Hayatlarında sanki yanlış giden bir şeyler vardır, bunu düzeltebilmek için henüz küçücükken hayatla büyük bir mücadeleye girişirler. Çok istedikleri ama bir türlü kazanamadıkları bir şeylerin peşine düşer, kendilerine hiç acımadan çalışır ve içlerindeki öfkeyi giderek daha derinlere gömerler.

Haberin Devamı

Bu çocuklar büyüdükleri zaman adil olurlar, dürüst olurlar, ince eler sık dokurlar. Kendilerine uygulanmayan adaleti dünyaya uygulamak ister, her konuda mükemmelin peşine düşer, pek çok sorumluluk üstlenirler. Çok dikkatli olalım, hiçbir ayrıntıyı atlamayalım, duygularımızla değil her zaman mantığımızla hareket edelim, gerçekçi olalım derken hayat önlerinden akıp gider.

TEK AMAÇLARI KONTROL

Çok derinlerde saklanan öfke, taş olur oturur yüreklerine. Bu taş olmuş duygudan o kadar korkarlar ki onu daha da derinlere gizleyelim, aman kimse görmesin derken yavaş yavaş öfke duygusuyla birlikte diğer duygular da derinlere inmeye başlar. Ne mutlu olabilirler ne coşkulu, ne âşık olabilirler ne de mecnun... İşin kötüsü duygularının yavaş yavaş onları terk ettiğinin, giderek robotlaştıklarının pek farkına da varmazlar.

Haberin Devamı
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
Dış ünitesi olmayan klimalar 2026'da trend oluyor (fiyatları görün)
Portable Air Conditioner
by Taboola
Onların tek bir amacı vardır, her şeyi kontrol etmek... Ellerinden gelse tüm dünyayı kontrol eder, her şeyin onların doğrularına göre yapılıp yapılmadığını bilmek ve düzeltmek isterler. O bir ev hanımıysa her yeri tekrar tekrar siler, süpürür, kapıları, pencereleri, su ve gaz musluklarını kontrol etmeden yatmaz, önceden belirledikleri günlük rutin sorumluluklarını hasta bile olsalar yapar, hiçbir ayrıntıyı gözden kaçırmamaya çalışır, yakınlarının da bu kurallarına uymasını isterler.

Erkekse benzer şeyleri işyerinde yapar, diğer çalışanların da onlar gibi olmasını bekler, her evrakı mutlaka kendisi okur, onun belirlediği kurallara uymayanlara kızar, her işin mutlaka en doğru ve eksiksiz yapıldığını görmek isterler. Bu özellikleri nedeniyle herkesten çok çalışır, işyerinde yükseldikçe sorumlulukları da artacağından, bu kadar şeyi kontrol etmekte çok zorlanır, iş arkadaşlarıyla sorun yaşarlar.

Haberin Devamı

BEĞENDİRMEK ÇOK ZOR

Aslında niyetleri her zaman iyidir, her şey iyi olsun, tam olsun, eksik bırakılmasın ister, her şeyin düzgün olduğuna kendilerini inandırmaya çalışırlar. Ancak iç dünyalarında hiçbir şey yolunda değildir. Bu yüzden evham, korku, kuruntu, takıntı bu tür insanlarda çok sık görülür. Her konuda olduğu gibi sağlık konusunda da çok titiz davrandıkları için kahveyi bile sade içer, yediklerine içtiklerine dikkat eder, asla duygularıyla hareket etmez, hiçbir siyasi partiyi gönülden desteklemez ve sürekli muhalefette kalırlar.

Onlara bir şeyi beğendirmek çok zordur. Alışveriş ettikleri mağazada almak istedikleri şeyleri defalarca dener, kolay karar veremez, satış elemanlarını çileden çıkarır, aldıklarının da bir kısmını ertesi gün genellikle geri getirir ve değiştirmek isterler.

Haberin Devamı

DEĞİŞİME KAPALIDIRLAR

Arkadaşlarıyla ilişkilerinde biraz mesafeli, daha çok eleştirel olurlar. Kimseyle çok yakın, candan ilişkileri olmaz, hiçbir şeyi hoş göremez, hiçbir konuda sabırlı davranamaz, hemen tepki gösterirler.

Evliliklerde mutlaka evin kurallarını onlar koyar ve çoluk çocuk herkesin bu kurallara uymasını ister, hayatlarının bir plan, program dahilinde devam etmesi için ellerinden geleni yapar, evdeki hesap çarşıya uymayınca da çok kızar, tepki gösterir, hemen yeni bir duruma uymakta zorluk çekerler.

Kendi doğrularından taviz vermez, değişime kapalı olurlar. Kurallara uyar ve herkesin de bunlara uymasını isterler. Ancak bir yanları da çok yardımseverdir. Her yerde eksik olanı mutlaka önce onlar görür, üstlerine vazife olsa da olmasa da bu eksiği düzeltmeye çalışırlar.

Evlerine kolay misafir almaz ama eğer alırlarsa da onu en iyi şekilde ağırlarlar. Sabah yataktan kalktıkları anda, o gün ne yapacaklarının listesi kafalarında hazırdır. Büyük bir sorumluluk duygusuyla hareket ettikleri için, yataktan aceleyle kalkar ve kafalarındaki planı hemen uygulamaya geçer, onlardan aksini isteyenlere de hemen kızar ve haklı olduklarını kanıtlamaya çalışırlar.

ÇOK UYGAR İNSANLARDIR

Yüksek sorumluluk duyguları nedeniyle işlerinde genellikle başarılı olur, öğretmenlik, akademisyenlik, doktorluk, yargıçlık, spikerlik, müfettişlik gibi mesleklerin hakkını verir, onlardan çok iyi ev hanımı olur ama o evlerin tek hâkimi olmayı da başarırlar.

Hep akıl ve mantıkla hareket ettikleri için, duyguları kullanılmamaktan zamanla körelir, kolay sevemez ve sevilemezler. Çok uygar insanlardır, zaten günümüzde uygarlık biz insanları tam da böyle bir kişilik yapısına sahip olmaya doğru yönlendiriyor.

Sonuç olarak böyle bir kişiliğe sahip insanları uygar, dürüst, güvenilir, sorumluluk sahibi, duyguları yerine genelde mantığını kullanan, çok dikkatli, ayrıntılara meraklı, kolay karar veremeyen, temiz, titiz, biraz kaygılı, takıntılı kişilerdir olarak özetleyebiliriz. Çevrenize baktığınızda, belki kendinizde, belki de çok yakınlarınızda bu özellikleri hemen göreceksiniz. Buradan aldığınız bilgilerle, onlarla nasıl ilişki kurmanız gerektiğini anlamak da sanırım daha kolay olacaktır.

SEVGİYLE KALIN

Bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Terörün olumsuz etkilerinden nasıl kurtuluruz
#İstiklal Caddesi#TERÖR#Şiddet Olayları
Kasım 19, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Sevgili okurlarım...
Öncelikle İstanbul’da yaşanan ve suçsuz, günahsız, masum insanlarımızın kanını akıtan hain saldırı nedeniyle ülkemize bir kere daha geçmiş olsun, hepimizin başı sağ olsun demek istiyorum. Bu saldırıda kaybettiğimiz altı vatandaşımızın hikâyesini sanırım çoğunuz içiniz burkularak okudunuz. Bir baba-kız, bir anne-kız ve genç bir çifti, hayatlarının baharında kaybettik.

Bu kardeşlerimizin kim bilir ne hayalleri, gelecekle ilgili ne planları vardı. Zaten biri babasıyla gezmenin tadını çıkaran küçücük bir çocuk, kızının elinden tutup onu keyifle gezdiren bir baba, biri annesiyle İstiklal Caddesi’nde gezen 15 yaşında bir genç kızla annesi, diğer ikisi de küçük çocuklarını yakınlarına emanet edip güzel bir sonbahar gününde karı-koca birlikte olmanın keyfiyle dolaşan genç bir çiftti.

Terörün olumsuz etkilerinden nasıl kurtuluruz

ACININ İZİ SİLİNİR Mİ

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Her ne kadar kaybımız altı kişi gibi görünse de kiminin çocukları öksüz ya da yetim kalırken, kimi anne baba acısı, kimi evlat acısı, eş acısı yaşadı. Kim bilir kaç aile, o ailelerdeki kaç insan bu olayın yüreklerinde bıraktığı izleri ömür boyu taşıyacaklar.

Yaralılarımız da var, kimi az, kimi çok ağır yaralandı. Ve yine kim bilir kaç kişi, kaç aile, olayda yaralanan yakınları için ne büyük acılar çekti, ne çok korktu ve endişelendi.

TOPLUMU YARALAR

Bunlar, kayıplarımızın ve yaralılarımızın kendilerinin ve yakınlarının yaşadığı acılar ancak bu tür terör olaylarında ateş sadece düştüğü yeri yakmaz, toplum olarak bizleri de derinden yaralar.

Olayı duyduğumda bir arkadaşımla yemek yemek üzere bir restorana gitmiş, yerimize yeni oturmuştuk. Telefonlarımıza bu haberin gelmesiyle birlikte ikimizi de derin bir korku ve endişe sardı. Sanki o bomba hemen yakınımıza düşmüş gibi heyecanlandık, rengimiz kızardı, kalbimiz çarpmaya başladı, yemek yemeyi filan unuttuk ve bir an önce olayla ilgili daha fazla haber almanın peşine düştük.

O AN YAŞANAN PANİK

Oysa bizler olay yerinden çok uzaktaydık ama o bomba sanki hemen önümüzde patlamış gibi bir panik başladı ikimizde de... İlk işimiz yakınlarımızı aramak oldu. Restoran kalabalıktı. Etrafıma bakınca gördüm ki herkesin elinde telefon, herkes aynı korku ve panikle birbiriyle konuşuyor ya da yakınlarını arıyor.

Haberin Devamı

İşte biz buna terörün toplumsal etkisi diyoruz.

Biliyorsunuz ülkemizde daha yeni bir maden ocağı patlaması yaşandı ve pek çok canımızı kaybettik. Ülke olarak olaydan her birimiz çok etkilendik, çok üzüldük, günlerce medyadan olayın ayrıntılarını takip ettik, her birimiz elimizden geldiği kadar olaya tepki gösterdik, ölenlere rahmet, yakınlarına baş sağlığı diledik.

Bu tür olaylara hiçbir zaman kayıtsız kalmayan, hep birlikte üzülen, derinden etkilenen bir toplumuz.

Ancak her birine çok üzülsek de konuyu günlerce gündemde tutsak, yazıp çizsek, bazen çok kızsak da hiç birinde Taksim’de yaşanan olayda olduğu gibi korkmadık. Terör olaylarının zaten en önemli özelliği insanların yüreklerine korku salması, güven duygumuzu zedelemesidir. Nerede, ne zaman geleceği belli olmayan ölümün kokusudur duyulan. Tıpkı panik atak gibi...

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Peugeot Yetkili Servisleri World ile Fırsat Dolu
Peugeot
by Taboola
HAYATİ BİR DUYGU

Daha önceki yazılarımda panik atağı ayrıntılarıyla yazmıştım. Bu tür ataklarda insanın içine aniden bir ölüm korkusu düşer. Ortada korkulacak bir olay yoktur, bedende aslında her şey yolundadır ama korku öyle derin ve öyle gerçektir ki doktorlar bedensel olarak son derece sağlıklı olduğunu söyleseler de, kişi buna inanmak istese de inanmaz. Ölümün kokusu adeta burnunun ucundadır.

Korku duygusu tüm canlılarda var olan ve onları hayatta tutmaya, gerektiğinde kaçmaya, tedbir almaya yönlendiren hayati bir duygudur ancak devamlılığında insanlarda hem bedensel hem de ruhsal sorunlara yol açar.

Özellikle savaşlar ve uzun süre terör olaylarıyla yaşamak zorunda kalan insanlar üzerinde yapılan araştırmalarla bu bilgiler kanıtlanmıştır.

Haberin Devamı

Korku, güvensizlik ve gelecekle ilgili kaygılar yaşayan insanların hayatlarının hemen her alanı, bundan etkilenir. Kişi, sadece kendisi için değil, çocukları, eşi, anne babası ve diğer tüm yakınları için de endişelenmeye başlar. Çoğu zaman gelecekle ilgili alacağı kararlar da bundan etkilenir. Yeni bir işyeri açacaksa, işini büyütmeyi düşünüyorsa, yeni elemanlar alacaksa, yatırım yapacaksa, seyahate gitmeyi planlıyorsa çoğu zaman bunları erteler. Hatta özel hayatıyla ilgili planları varsa, evlenmek, çocuk sahibi olmak, düğün dernek yapmak gibi planları genellikle bir süre askıya alır.

Para harcamak, yeni bir şey satın almak, alışverişe çıkmak, arkadaş ziyaretleri ve buluşmalar, dışarda yemek yemek, gezmek, dolaşmak, parklarda oturmak gibi çok rutin alışkanlıklarda bir gerileme olur.

Haberin Devamı

SAĞLIĞIMIZI BOZAR

Bu endişe, korku, kararsızlık, dikkat azalması, gerginlik, çabuk öfkelenme ve duyulan her türlü kaygı hem aile düzenini, hem onlarla olan ilişkileri, hem de işyerlerindeki ilişkileri olumsuz etkiler. Sık yaşanan kavgalar, geçimsizlikler, ani öfke patlamaları ve depresyonlar sırayla hayatlarımıza giriverir.

Bedensel olarak da etkileniriz. Ruhumuz karardıkça bağışıklık sistemimizde düşme başlar, başta mide, bağırsak sistemi sorunları olmak üzere pek çok hastalık girebilir hayatımıza.

Masum insanları, sivilleri hedef alan bu tür saldırılar dünyanın her yerinde, insan olan herkes tarafından kınanmalı, insanlık hiç olmazsa bu konuda birlik olabilmeli, terörün her türlüsüne karşı çıkmalıdır.

Şiddet de virüsler gibidir, sadece karşı tarafı değil, zamanla bunu uygulayanları, bu kararı verenleri de bulur ve vurur.

O ANI UZUN UZUN KONUŞMALIYIZ

SEVGİLİ okurlarım...

Bu tür toplumsal şiddet olaylarının etkilerinden nasıl kurtulabiliriz diye soracak olursanız:

Olaylardan bir süre sonra, yani ilk anda ortaya çıkan panik ve şaşkınlığı atlattıktan sonra konuyu yakınlarımızla, ailemizle, arkadaşlarımızla bol bol konuşup tartışmalı, o an, o gün ne yaptığımızı, neler hissettiğimizi, yazının başında benim size anlattığım gibi, ayrıntılarıyla uzun uzun konuşmalı, anlatmalı yani korku ve kaygılarımızı dillendirmeliyiz.

Korkular, kaygılar, acılar onlar dile döküldükçe, paylaşıldıkça azalır, eskir ve unutulmasa da zamanla renkleri solar, ışığı söner.

BİR DAHA YAŞANMASIN

Bizler, olaydan nasıl etkilendiğimizi görmeli ve bunu fark etmeliyiz. Fark etmek yani farkındalık geliştirmek, direksiyonu bilinçdışından alıp kendi ellerimizde tutabilmenin birinci ve en önemli basamağıdır. Fark ettikçe, tanıdıkça, anladıkça, olumsuz ruh hallerimizle başa çıkmanın da nasıl kolaylaştığını umarım hep birlikte görürüz.

Yine umarım ve dilerim ki bu tür hain saldırılar sadece bizim ülkemizde değil, dünyanın hiçbir yerinde yaşanmaz, hep barış içinde, sağlıkla, huzurla yaşarız.

Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

gb@madalyonklinik.com

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Hikâyelerin gücü
#Peyman#Sevgili#Mektup
Kasım 26, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Bu hafta sizlere Peyman’ın hikâyesini anlatacağım. Peyman 25 yaşında bir genç kız ve şimdiye kadar bir sevgilisi bile olamadığı için çok üzgün. ‘Kimse beni beğenmiyor, sevmiyor hatta varlığımı bile fark etmiyor’ diyor. Benim başkalarından neyim eksik diye düşünmüş, taşınmış, nedenini bir türlü bulamamış ve son çare olarak bana uzun bir mektup yazmış. Mektubunda bakın neler anlatıyor:
SEVGİLİ okuyucularım...

Hikâyelerin kendine has bir büyüsü, bir gücü vardır. Hikâye dinlerken de inanırdım onların gücüne, şimdi hikâyeleri yazarken de inanmaya devam ediyorum ve bildiğim her şeyi siz okuyucularıma en çok hikâyeler yoluyla ulaştırmaya çalışıyorum.

BÜYÜ BAŞTA BAŞLAR

Herkesin bir hikâyesi vardır. İş sıradışı şeyler yaşamakta değil, ne yaşıyorsan onu hissederek, hayatı bir peri masalı gibi yaşayabilmektir. Peri masallarında da kahramanlar hep keyif yapmaz, sürekli mutluluk içinde yüzmezler. Mutluluğu yakalayabilmek için çoğu zaman acı çekmeleri, çok çalışmaları, hayatla kıyasıya mücadele ederken kendilerini ve kendi güçlerini yeniden keşfetmeleri gerekir.

Büyü, sadece hikâyenin sonunda, onlar muradına erdiğinde değil, hikâyenin en başında başlar. Bizler hikâyemizin kahramanı acılar içinde kıvranırken bile hissederiz o büyüyü, içimizden onun yerinde olmak geçer. Amacımız acı çekmek değildir, hikâyenin içindeki büyüye kaptırırız kendimizi. Hikâyeler de gücünü, içindeki bu büyüden alır zaten. Ruhumuzun derinliklerine ılık ılık akarken içimize çocuksu bir sevinç, masum bir sevgi yayılır.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vizesiz Uzak Doğu Turlarını Keşfedin!
Jolly Tur
by Taboola
YANLIŞ NASIL DÜZELİR

İşte bu nedenle gerek kitaplarımda, gerek televizyona uyarlanan dizilerde, gerekse köşeyazılarımda, ülkemizin kapalı kapılar ardında yaşanan, dillendirilmeyen, konuşulmayan, tartışılmayan gerçeklerini sizlere hep hikâyeleştirerek yazmaya çalışıyorum. O hikâyelerde, bir yandan ülke gerçeklerini yazarken, bir yandan da çocukken yaşananların hayatımızı nasıl etkilediğini, değiştirdiğini, adeta kaderimizi yazdığını, ancak bunlar bilinçlendirilebilirse yanlışları nasıl düzeltebileceğimizi anlatmaya çalışıyorum.

*

ÇEVREMDEKİ herkes beni çok güzel, kibar, nazik, iyi kalpli, yardımsever biri olarak görüyor. Ben artık bunları duymaktan çok sıkıldım. Madem öyle, ben neden hâlâ çok yalnızım? Herkes beğenilip seviliyorken, bende ne var ki herkes bucak bucak kaçıyor. Her şeyim tamam olsa ben de yalnız kalmazdım. Demek ki bilmediğim bir eksiğim var.

Hikâyelerin gücü

Ben kendime hiç güvenmiyorum, reddedilmekten, beğenilmemekten, bir kusurum olduğunun söylenmesinden çok korkuyorum. Biraz da bu korkularım yüzünden herkes gibi olamıyorum. Kimseye hayır diyemiyorum. Hep çok iyi bir kız olmaya çalışıyorum ama bunlar hiç işe yaramıyor. İnsanların hiçbir zaman ilk tercihi olamıyorum. Ben en son akıllarına geliyorum.

Haberin Devamı

ÖZ ÇOCUĞUM SANDIM

Biraz da geçmişimden söz edecek olursam, ben daha doğmadan, yani annemin karnındayken, biyolojik annem ve babam beni bu aileye vermeye karar vermişler. Ama sakın beni yanlış anlamayın, ben bu ailemden çok memnunum, hatta iyi ki vermişler bile diyorum ama yine de vermişler işte...

Belli bir yaşa kadar hep onların öz çocuğu olduğumu sanıyordum ama bir gün, hem de hiç olmayacak bir şekilde gerçeği öğrendim ve şok oldum. İnsan aniden böyle bir haberi duyunca ne yapacağını şaşırıyor. Çok ağladım o zamanlar. Vay canına, demek bana yalan söylemişler dedim, aldatmışlar dedim, bir türlü inanmak istemedim. İnsan zamanla her şeye alışıyormuş. Alışmayıp da ne yapacaksınız ki...

Haberin Devamı
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
Zamanın gücü: Aynı poz, aynı yüzler, 40 yıl boyunca
luxurylevels.com
by Taboola
Aslında annem çok iyi bir kadındır ama ne yazık ki ben bildim bileli hep hasta ve sık sık, uzun süre hastanede yatardı. Tabii babam da çok üzgün olur, çoğu zaman annemin başını beklerdi. Adamcağız işinden izin alır, annemi hiç yalnız bırakmazdı ama olan bana olur, ben evde annesiz, çoğu zaman da babasız kalırdım. Ben daha çok küçüktüm o zamanlar.

Şimdi bile hastalığı tam düzelmedi zaten ama ne yapsın kadıncağız, hastalık bu, elden ne gelir. Onlar beni seviyor, bunu biliyorum ama çocukluğumda benim evdeki varlığımı kimse fark etmezdi. Biri hasta, diğeri hep onunla ilgileniyor, derken bana ayıracak zamanları da olmazdı. Belki de o zamanlar içlerinden, keşke almasaydık bu çocuğu, başımıza bela oldu bile demişlerdir.

Annem hâlâ hasta ve babam hâlâ ona bakıyor. Ve ben hâlâ yalnızım. Benim huyum mu kötü, kendimi sevdirmeyi mi bilmiyorum, bilmediğim bir kusurum mu var sizce?

GÖRÜNMEZ OLDUM

Hem çocukluğumda hem ergenliğimde girdiğim her ortamda herkes sanki ben yokmuşum gibi davranırdı, kimse beni görmez, fark etmezdi. Şimdi kocaman kız oldum, hâlâ görünmez adamı oynuyorum. Çocukluğumdan beri erkeklerle konuşmama, arkadaşlık etmeme izin vermediler. Biraz da bu yüzden erkeklere karşı bir korku var içimde, hep kaçıyorum onlardan. Ailem biraz eski kafalı ama yine de onlar çok iyi insanlar. Tersini söylersem haksızlık etmiş olurum.

Gülseren Hoca’m öyle mutsuzum ki, birkaç cümlenize çok ihtiyacım var. Şimdiden çok teşekkürler. Ellerinizden öperim.

Peyman.

Haberin Devamı

ANNE BABAYA KIZAMIYOR

SEVGİLİ okuyucularım, sanırım mektubu okurken benim gibi siz de çok duygulandınız. Belli ki Peyman aslında çok iyi bir kız, anne baba dediği kişilerin gerçek ailesi olmadığını öğrendiğinde büyük bir şok ve bir o kadar da büyük bir hayal kırıklığı yaşasa da onları yere göğe koyamıyor, hiçbir konuda onları suçlamıyor. Hayatta en zor şey de iyi insanlara kızmaktır, hem de hastalık gibi büyük bir mazeretleri varken. Peyman’cık arada kalmış, onlara kızsa kızamamış, böyle iyi insanlara kızdığı için onlar yerine kendini suçlamış. Onu bir başka aileye veren gerçek anne babasının içinde açtığı yaralardan hiç bahsetmiyor bile.

PEKİ SANA NE OLDU

Biz hastalarımıza her zaman “Sana ne oldu, ona bakalım” deriz. Öyle baktığımızda Peyman’ın doğduğu günden beri sevgisiz, ilgisiz, özen gösterilmeden, hak ettiği değer verilmeden, kucağa alınıp sevilmeden, okşanmadan, masal anlatılmadan, onunla uzun uzun konuşulmadan büyüdüğünü hep birlikte görüyoruz zaten.

Hiçbir şey bilmeden dünyaya gelen bir çocuk, kendisinin değerli mi değersiz mi, önemli mi, önemsiz mi, anne babası için çok özel ve biricik mi olduğunu nereden bilsin ki... Biz bunları anne babalarımızın bize yaklaşımlarından öğrenir, bu yolla kendimizi önemli ya da önemsiz, değerli ya da değersiz hissederiz. Hem kendimize hem de hayata güvenmeyi ya da güvenmemeyi, yine o evlerde öğrenir çocuklar.

Eğer annemiz yani sahibimiz biz henüz çok küçükken, ister hasta olduğu için, hatta öldüğü için bile bizi bırakır da giderse, kendimizi terk edilmiş hisseder ve bundan çok korkarız. Bu öyle bir korkudur ki, yetişkin insanlarda gördüğümüz panik ataklar kadar can yakıcıdır. Bu kadar korkutucu bir duyguyu, el kadar bir çocuğun yaşadığını da unutmayalım. Hele ki bu gidişler sık sık olur ve uzun sürerse, o korku hiç bırakmaz çocuğun peşini.

‘BEN DE VARIM’ DEMEK

İşte çocukken yaşanan bu korkular, yalnızlıklar, ilgisizlikler zamanla kişide Peyman’ın bize uzun uzun anlattığı kaygılara dönüşür. Ne kendimize ne de insanlara güveniriz. Hiçbir ortamda kendimizi önemli, değerli hissedemez, her yerde görünmez oluveririz. Peyman çocukluğundan beri hiç görülmemiş ki şimdi kendini insanlara gösterebilsin “Ben de varım, ben de değerli ve önemliyim, özelim” diyebilsin.

PEYMAN NE YAPSIN

Sevgili Peyman, hani “Demek ki benim bir eksiğim var” diyorsun ya, sen çocukluğunda yaşayamadığın, öğrenemediğin şeyleri hayata geçiremiyor ve sana çok değer verilen ortamlarda bile bunu hissedemiyorsun. Her ne kadar şimdiki ailenden çok memnunsan da, insanın doğduğu gün bir başkasına veriverilmesi bizlerin ruhunu çok acıtır. Yeni ailen seni çok sevse de, istemeyerek de olsa, çok ihmal edildiğin bir gerçek.

SADECE
KENDİNİ DÜŞÜN

Arada bir de olsa sadece kendini düşün e mi Peyman, anla kendini, yaşadıklarının sende bıraktığı izleri gör. Senin yerinde kim olsa, sanırım senin şu andaki kaygılarını taşırdı. Bunun suçu senin değil, bunlar durup dururken huyun, karakterin olmamış. Kendinle kavga edip kendine kızıp durma, senin bir suçun yok. Bunun suçunu kimsede arama zaten ama gerçeği de gör, bir an önce anla ve barış kendinle. Bir gün sen kendini beğenir, özel ve değerli hissedersen, eminim herkes seni uzaktan gelirken bile hemen görecek.

Şimdi artık senin kendini yeniden keşfetmen, sonra da yavaş yavaş yeniden yapılandırman gerekiyor. Psikoterapi tam da bunun için var zaten. Bu sefer sen kendin için bir şey yap ve bir an önce terapiye başla.

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya yeniden görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Köpekler ve insanlar
#İnsan#Kedi#Köpek
Aralık 03, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Can taşıyan herkesin yaşam hakkına saygı göstermek, insan olabilmenin önemli bir göstergesidir.
SEVGİLİ okurlarım,

Son günlerde köpeklere yapılan eziyet, zulüm ve katliam hepimizin yüreğini sızlattı. Hele o videoları izlerken, adamın elindeki küreği köpeğin kafasına indirdiği sahnelere ya da yine birinin zavallı bir köpeği boğmaya çalıştığı sahnelere bakarken içimiz kalktı. Hep birlikte, “Bunlar insan olamaz... İnsan olsalar bunları yapmaya yürekleri elvermez... Bunlar insan değil, canavar” dedik. Bu sahneler günlerce gözümüzün önünden gitmedi.

Neden, biliyor musunuz?

1. Çünkü toplum olarak aslında çok duygulu, acıyı dibine kadar hissedebilen bir toplumuz.

2. Çünkü sadece bir yerlerde haber olarak okumadık, hem gözlerimizle gördük hem de okuduk. Bir olayı, bir bilgiyi ya da herhangi bir şeyi birden fazla duyu organımızla hissetmek, onu öğrenmede, anlamada ve hafızada tutmada bize yardımcı olur. Ders çalışırken bile bu kural geçerlidir.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
3. Bir olaya tanık olmak da olayın bizdeki etkisini arttırır.

Köpekler ve insanlar

Bunları şunun için yazıyorum: Ülkemizde son zamanlarda şiddetin boyutları her alanda artıyor ve bizler şiddetin her türlüsüne, hep birlikte tanık oluyoruz. Özellikle çocukken şiddete tanık olmak, kişide sonradan onarılması çok zor izler bırakabilir.

İNSAN BUNU NASIL YAPAR

Şimdi de “Bunu insan nasıl yapar?” sorusunu cevaplamaya çalışalım.

İnsan, dünyadaki diğer tüm canlılardan daha üstün yeteneklerle donatılmış, muhteşem bir varlıktır.

Biraz uzak geçmişimize yani ilk insana gidecek olursak, varlığımızı sürdürebilmek yani ölmemek için, hayatta kalmaya devam edebilmek için zihnimize bazı duygular kodlanmıştı. Örneğin korku duygumuz olmasaydı bir tehlike anında kaçmayı ya da ölmemek için savaşmayı bilemezdik. Korku duygusuna zamanla başka duygular eklendi. Soyunu devam ettirebilmek için karşı cinsle yakınlaşmaya, yine hayatta kalabilmek için birbirimizle yardımlaşmaya başladık. Sevgi, şefkat, merhamet, arzu gibi diğer duygular zamanla oluştu.

Aslında insan ırkında, hayatına kast edecek bir tehlike yokken, avlanma ve gruplar halinde savaşma dışında, durup dururken bir insana ya da başka bir canlıya saldırma, ona zarar verme ya da onu öldürme gibi zihinsel bir kod yoktur. Yani zihnimizdeki yazılım bize böyle yap demez. Ancak ciddi zihinsel sorun ve hastalıklarda, kişi bunları bilinçsiz olarak yapabilir.

Haberin Devamı

BİR BABANIN DRAMI

Bunları yazarken aklıma geçmişte gördüğüm genç bir delikanlı geliyor, uzak bir kentten babası getirmişti. Babasıyla aramızda şöyle bir diyalog geçmişti:

* Doktor hanım, o bizim tek evladımız. Götürmediğim doktor kalmadı. Bizim oğlan bir tuhaf. Deli desem deli değil, akıllı desem o da değil, herkes gibi değil yani. Doğru dürüst konuşmaz, gülmez, bir şeye sevinmez. Odasından çıkmaz, sormadıkça bir şey söylemez, bir şey istemez. Onun yaşındaki delikanlıları aileleri eve sokamaz, bizimki evden çıkmaz. Okulda da öyle... Bir tane bile arkadaşı yok ama cin gibi maşallah... Derslerinden hep iyi notlar alır. Efendidir, terbiyelidir, saygılıdır. Biz onu çok özenle yetiştirdik. Doktorlar da bir şey diyemediler, belki evlendirirsek düzelir diyoruz ama bir de siz bakın bakalım.

Haberin Devamı
4 Kal 3 Öde Kampanyası Sizi Bekliyor.
Çam Otel - Purchase
Özel ev asansörleri nedir ve maliyetleri ne kadardır?
Özel Ev Asansörleri
by Taboola
Babasının ıstırabını görünce içim sızladı ama bir yandan da aklıma büyük katliamlar yapan kişilerin çoğunun tam da bu tarife uygun kişiler arasından çıktığı geldi. “Hemen alın içeri, bir de ben bakayım” dedim. İçeri uzun boylu, iyi giyimli, yakışıklı bir delikanlı girdi. Önce benimle de pek konuşmak istemedi ama bir süre sonra derdini anlatmaya başladı. Şöyle demişti:

* Doktor hanım, ben herkes gibi değilim, bir şey hissedemiyorum. Sevinemiyorum, üzülemiyorum, acı bile çekemiyorum. Geçenlerde bir komşumuzun oğlu trafik kazasında öldü. Herkes nasıl ağlıyor... Ben ne ağlayabiliyorum ne üzülebiliyorum. Oysa o çocuğu ben de tanıyordum. İnsan acı bile duyamazsa ottan farkı kalmıyor. Sokakta gezen kediler, köpekler bile bir yanları acıyınca bunu hissediyor, acı çekiyor, korkuyor. Ben niye yapamıyorum diye kaç kere sokak kedilerini yakalayıp kuyruğunu kestim, kimini yaktım, kimini boğup attım.

Haberin Devamı

Bunu duyunca, doktor da olsanız irkiliyor insan.

* Neden yaptın bunu?

* Onlar nasıl acı çekiyor, nasıl bağırıyor, nasıl korkuyor, bunu görmek, ben de hissetmek istedim. Kendime zarar verdiğim de oldu. Kan akıyor, nereyi kestiysem orası acıyor ama o hayvanların çektiği acıyı yine de ben hissedemedim.

Sanırım devamını anlatmasam da olur çünkü toplumumuzda bu tür hasta insanlar oldukça çoğaldı diye düşünüyorum. Kimi gerçekten ağır ruh hastası, kimi psikopat, sosyopat dediğimiz gruptan. Yani aslında aklı başında, doğruyu yanlışı biliyor ama vicdanı hiç gelişmemiş. Ağır egoist, kendinden başkası umurunda değil, hatta başkalarının acı çekmesinden zevk alıyor.

Haberin Devamı

Sadece kedileri köpekleri değil, durup dururken ya da incir çekirdeğini doldurmayan nedenlerle insan öldürüyorlar. Özellikle eşlerini ya da sevgililerini öldürenlerin de pek çoğunun ağır ruh hastası olduğunu düşünüyorum. Ve bu tür vakaların çoğunun cezai indirimi yoktur. Dikkat ederseniz katillerin çoğu eşi tarafından aldatıldığını ya da aldattığından şüphelendiğini söylüyor. Böyle hasta ruhlu insanlarla evli kadınlarımıza çok üzülüyorum çünkü ne yaparsa yapsın, eşinin bu şüpheleriyle başa çıkamaz, çünkü bu bir hastalıktır üstelik tedavisi de uzun sürer. Kişinin kendisinin tedaviyi kabul etmesi gerekir.

HER CANLININ YAŞAM HAKKI VARDIR

Yeniden köpeklerimize gelecek olursak, içinde yaşadığımız çağda insanlık nihayet dünyada kendinden başka canlıların da yaşam hakkı olduğunu anlamaya başladı. Uygarlık adına bu durumu son derece önemli bir adım olarak görüyorum çünkü bu dünya sadece insanlar yaşasın diye kurulmamış. Can taşıyan herkesin yaşam hakkına saygı göstermek, insan olabilmenin önemli bir göstergesidir.

Sokaklarda sefil perişan gezen kedi ve köpekleri gördükçe insanın içi sızlıyor. Bu konuda yapılması gereken en önemli hareket onları barınaklara kapatmaktan çok kısırlaştırmak olmalıdır. Günümüzde zaten herkes o kadar yalnız ki, evinde bir kedisi, bir köpeği ya da kuşu olsun istiyor. Sayıları bu kadar fazla olmasa, aç kalmasalar, ne sokaktan geçen insanlara saldırırlar ne de barınak gerekir onlara. Evlerin başköşesinde, kral gibi yaşarlar gibi geliyor bana.

Kızımın iki tane köpeği var, biri büyük olduğu için bahçede, diğeri evde, kucaklarda geziyor. Kardeşimin bir kedisi var, evin asıl sahibi o sanki...

Yalnızlığın, sevgi arayışının ilacı onlar...

Son yıllarda dünyadaki tüm insanların en önemli eksiği başkalarına her konuda saygı gösterebilmek... Bizler birbirimize ve çevreye saygılı oldukça daha çok insan olacağız.

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın. Sizler de bana; gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Mahsa Amini ile yeni bir dünya
#Mahsa Amini#ATATÜRK#İran
Aralık 10, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Kadınlar erkekler gibi hiç uğraşmadan, bir taht sahibi olarak gelmedi dünyaya. Onlar, kendilerine vurulan prangaları tek tek sökerek, büyük mücadelelerle bugüne geldiler, bu yolda yapılan mücadele her birini çok güçlendirdi.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

Ölümüyle İran’ı ayağa kaldıran Mahsa Amini’yi sanırım artık hepiniz tanıyorsunuz. Gencecik, hayata umutla bakan bu güzelim kız, ölümüyle neredeyse tüm dünyada kadın haklarının ve özgürlüğün sembolü haline geldi. Sadece İranlı kadınlar değil, dünyanın pek çok ülkesinde yaşayan kadınlar ve erkekler bu ölüme isyan etti ve tepki gösterdi.

Mahsa, başörtüsünü yasalara uygun takmadığı için ahlak polisi tarafından gözaltına alınmış, darp edilmiş ve öldürülmüştü. Nereden bakarsanız bakın, konu yine dönüp dolaşıp kadınların ikinci sınıf insan muamelesi görmesine, baskı altına alınmasına ve sanki erkekler tarafından sürekli kontrol altında tutulması gereken bir varlıkmış gibi davranılmasına geliyor.

Mahsa Amini ile yeni bir dünya

Verilen onca mücadele, yapılan onca araştırma, çekilen onca film ve yazılan onca kitaba rağmen, bugün, 2022 yılında hâlâ kadının da insan olduğu, yaradılışta erkeklerle benzer özelliklerle donatıldığı ve hatta bazı konularda erkeklere kıyasla çok daha mücadeleci bir ruha sahip olduğu bir türlü kabul edilemiyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
DÜNYA ONA HAYRAN

Büyük Önder’imiz Mustafa Kemal Atatürk, bundan yıllar önce, yani 5 Aralık 1934’de, Batılı ülkelerde bile kadına henüz seçme ve seçilme hakkı verilmemişken, bu gerçeği gördü, kadın ve erkeği kanunlar önünde eşitlemek üzere büyük bir adım attı. Kadınlara seçme ve seçilme hakkı tanıyan kanunlar çıkardı.

Bu yüzden değil midir ki Atatürk’ü sadece bizler değil, bütün dünya unutmadı. Hâlâ gelmiş geçmiş en değerli, en ileri görüşlü, en büyük devrimci olarak anılıyor. O zamanki Türkiye’yi düşünüyorum da, yokluk, yoksulluk bir yandan, cehalet, bilgisizlik, eğitimsizlik bir yandan... Koca bir imparatorluk yıkılmış, darmadağın olmuş, dünyanın bütün güçlü ülkeleri bizim topraklarımıza göz dikip aralarında paylaşmanın yolunu ararken, hepsi bir olup ülkemize saldırırken, pek çok insanımız yiyecek ekmek, ayağına giyecek çorap bulamazken, Atatürk halkı arkasına alabilmiş. Önce topraklarına sahip çıkmış, sonrasında bu topraklar üzerinde yepyeni modern bir devlet ve ülke inşa etmiş. Bu olanlara Batılılar önce inanamamışlar ama sonra hepsi bu başarı karşısında şapka çıkarmış ve Mustafa Kemal’i örnek almışlar.

Haberin Devamı

O devirde kadınlara pek çok alanda özgürlük tanıyan böyle bir kanun çıkarabilmek ne demek, hiç düşündünüz mü? Kadınlara ne demiş Atatürk, “Erkek neyse siz de osunuz. İstediğiniz gibi giyinebilir, siz de erkek çocuklar gibi okula gidebilir, istediğiniz mesleğe sahip olabilir, seçimlerde erkeklerle birlikte sandık başına gidip oy verebilirsiniz. Hatta isterseniz siz de adaylığınızı koyup milletvekili olabilirsiniz” demiş. Hem de bunu tam 88 yıl önce demiş ve yapmış. Özellikle biz kadınlar ve çocuklar Sevgili Atatürk’e gerçekten çok şey borçluyuz.

Bir kadının giydiği ya da giymediği bir kıyafet, taktığı ya da takmadığı bir başörtüsü yüzünden gözaltına alınmasını, o kadının yaşam hakkına tecavüz olarak görüyorum ki buna benzer örnekleri bu denli ağır olmasa da bizim ülkemizde de görüyoruz.

Haberin Devamı
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
KADIN MÜCADELESİ...

Mini etek giyen bir kıza tecavüz edildiğinde, “Giyimiyle erkeği tahrik etmiştir” denebiliyor ya da başı kapalı bir kadın sırf bu yüzden bazı ortamlarda dışlanabiliyor. Kadınlar, yeri geldiğinde canları pahasına, bu ötekileştirmeye karşı çıktıkça, kendi güçlerinin farkına varıp ayaklarını yere daha sağlam bastıkça, kendi hayatlarının kontrolünü artık başkalarına bırakmadıkça, kadınlara uygulanan şiddetin boyutu da giderek artıyor. Alkışlanması, desteklenmesi gereken bu duruş tam tersine kösteklenmekle kalmıyor; büyük bir korku uyandırdığı için ucu vahşete varacak tepkilerle cezalandırılıyor. Oysa kadının bu mücadelesi toplumda takdirle karşılanmalı, alkışlanmalıydı.

Haberin Devamı

Düzenin değişmesinden korkanlar deyince çoğumuzun aklına erkekler geliyor, biliyorum. Ancak, kadınların güçlenmesinden korkanlar ve tepki gösterenler yalnızca erkekler değil. Çünkü baktığınızda, artık erkekler de eşlerini seçerken daha eğitimli, daha cesur, daha becerikli, bir iş ve meslek sahibi olan kadınları tercih ediyorlar. Yeni kurulacak bir ailede kadının gücünün, hem erkeğe hem doğacak çocuklara hem de ülkeye faydalı olacağının farkındalar.

EN ÇOK KİM KORKUYOR

Belki şaşıracaksınız, belki de daha önce karşılaştınız ama kadının güçlenmesinden korkanlar arasında maalesef kadınlar da var! Kadının güçlenmesini istemeyen kadınlar.

Kadının eskisi gibi erkeğin kontrolünde yaşamasını isteyen erkekleri anlamak daha kolay, ne de olsa yıllardır oturdukları tahttan inmek istemiyorlar. Evin tek hâkimi olarak kalmak, her dediğini yaptırmak, gerekirse şiddete baş vurmaktan çekinmemek ve yola böyle devam etmek...

Haberin Devamı

Mesleğim nedeniyle böyle erkekleri de tanıdım ve kendilerini ne kadar yalnız hissettiklerini gördüm. Yalnızlar çünkü hayatı paylaşabilecekleri, sorunlar karşısında birlikte mücadele edecekleri, yeri gelince sohbet edebilecekleri, kendi sorunlarını ve duygularını anlatabilecekleri biri yok o evde. Var aslında ama bunu hiç görmemiş, bunun güzelliğini hiç yaşamamışlar. İçlerindeki huzursuzluğun bu yalnızlıktan kaynaklandığının farkında bile değiller.

Kadının daha özgür olmasına karşı çıkan kadınlar ise belki de kendileri zamanında bu haklardan hiç yararlanamadıkları, bazı şeylere hep boyun eğmek zorunda kaldıkları, bu yüzden çok acı çekseler de, kendilerinde bu cesareti gösterecek gücü hiç bulamadıkları için bu harekete karşı çıkıyorlar. Değişimden en çok korkanlar da kadınlara yoğun şiddet gösteriyorlar. Son yıllarda hem dünyada hem de ülkemizde kadınlara yönelik boyutu giderek artan şiddetin en önemli nedenlerinden biri de bu zaten.

Ancak binlerce yıldır dünyamızda değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir. Doğa bile sürekli değişirken, kadınları yeniden eskiye döndürmenin artık mümkün olamayacağını dünya keşke bir an önce anlayabilse.

Hani bazı eğlence merkezlerinde bir oyun vardır ya, deliklerden küçük küçük kafalar çıkar ve oyunu oynayan kişi elindeki yumuşak bir aletle onlara vurarak içeri sokmaya çalışır ama oyun ilerledikçe o kafalar daha hızlı ve sayıca daha çok çıkmaya başladıkça vuruşlar da daha hızlanır ve sertleşir. Kadınlara karşı yapılmaya çalışılan da sanki böyle bir tutum... Ses çıkaran, tepki gösteren kadınların sayısı arttıkça şiddetin boyutu da bir o kadar artıyor. Ancak kadınlar ne olursa olsun direnmeye devam ediyorlar. Tıpkı bugüne kadar Mahsa Amini için dünyanın çeşitli ülkelerinden seslerini duyurmaya çalışan milyonlarca kadın gibi...

AHLAKIN POLİSİ Mİ OLUR

Bir de “Ahlak polisi” kavramı var ki anlamak mümkün değil. Ahlak deyince ne anlayacağız? Dünyada pek çok alanda ahlaksızlık alıp başını gitmişken, soygunlar, vurgunlar, dolandırıcılar, eşini ya da sevgilisini dövenler, sövenler, öldürenler, işkence yapanlar, gençlere, kadınlara tecavüz edenler, taciz edenler, yetimin hakkını yiyenler, hayvanlara eziyet edip öldürenler, doğayı katledenler dururken, sıra ne zaman kadının başındaki örtüye geldi?

Mahsa Amini hayatını kaybetti ama bu olayla birlikte uzun süredir ilk kez bütün dünya kadınları bir araya geldi. Kadınların birlik ve beraberliği, sınırları, inançları, coğrafyaları aştı, tek yürek ve mücadele içinde birleşti. Dünyanın her yerinden binlerce kadın olayı protesto edebilmek için saçlarını kesti. Çok anlamlı bir hareketti doğrusu ama sanırım çabalar boşa gitmedi. Son haberlere göre İran’da ahlak polisliği ortadan kaldırıldı ya da benzer adımlar atılmaya çalışılıyor.

İster gelişmiş ister gelişmemiş bir ülkede doğmuş olsun, tüm kadınlar toplumdaki cinsiyet rol dayatmalarının acısını az ya da çok mutlaka yaşıyorlar. Özellikle bizim ülkemizde kadınlar, çocukluktan itibaren aileler tarafından baskı altına alınıyor, bazen de aşağılanıyor. Ne gariptir ki zamanında hor görülen, aşağılanan, sevgi ve şefkatten mahrum büyüyen bu kızlarımızdan, aileler sonradan çok şey bekliyor. Anne babalarına, büyüklerine, zamanında çok ezilen o kızlar bakıyor.

PRANGALAR SÖKÜLÜYOR

Kadınlar erkekler gibi hiç uğraşmadan, bir taht sahibi olarak gelmedi dünyaya. Onlar, kendilerine vurulan prangaları tek tek sökerek, büyük mücadelelerle bugüne geldiler, bu yolda yapılan mücadele her birini çok güçlendirdi. Biraz da bu yüzden ellerini attıkları her işte çok başarılı olabiliyorlar.

Yani bu, bedeli ödenmiş bir özgürlük...

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Empatinin sınırı
#6 Yaşındaki Kız Çocuğunun Evlendirilmesi#Tecavüz#Psikiyatrist
Aralık 17, 2022 06:295dk okuma
Paylaş

Psikiyatrist olmam nedeniyle, işimin en önemli yanı insanlarla iyi empati yapabilmektir. Bazen bir suçlunun, bir katilin bile, olayı asla onaylamasak bile, hangi içsel dürtülerle bu eylemi gerçekleştirdiğini anlayabiliriz. Ancak bu sefer, ben bu empatiyi hiç yapamadım.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

6 yaşında bir çocuğun anne babasının rızasıyla yetişkin bir erkekle “evlendirilmesini” hep birlikte dehşetle okuduk. Olmaz, olay böyle değildir, bir yanlış anlaşılma vardır ya da olay iftiradır, dedik. Çünkü hiçbir anne baba, ne uğruna olursa olsun, henüz 6 yaşındaki kızlarını, yetişkin bir erkeğin -cinsel arzularını çocuk üzerinden tatmin etmek üzere- odasına, yatağına göndermez, hiçbir şartta bunu yapmaz, yapamaz dedik. Haber keşke yalan olsa dedik.

Sizi bilmem ama meslekte 50. yıl plaketini yeni almış, binlerce insanın en özel sırlarını dinlemiş bir psikiyatrist olarak, olay beni bile şaşırttı. Çocuk kaçırmalara, çocuğa yapılan taciz ve tecavüzlere akıl sır erdiremez ve buna karşı mücadele verirken, bunun bizzat anne ve babanın izniyle, onayıyla yaşanmasını zihnim bir türlü kabul edemedi.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
VİCDANLARI YARALADI

Hemen arkasından yeni bir haber daha geldi. Bütün bunları henüz küçücük bir çocukken yaşayan bu kız, bundan tam 10 yıl önce yani henüz 13-14 yaşlarındayken hamilelik şüphesiyle hastaneye gitmiş. Yaşının küçük olduğu fark edilince durum polise bildirilmiş. Nüfus kaydında küçük görünmesine rağmen aslında 17 yaşında olduğu söylettirilmiş. Yaşının tespiti için kemik testi istenmiş ancak aile teste başka birisini sokmuş ve yaşını olduğundan daha büyük göstermiş, kovuşturmaya yer olmadığına hükmeden savcı takipsizlik kararı vermiş, konunun üzerine gitmemiş, daha fazla araştırma gereği bile duymamış.

Psikiyatrist olmam nedeniyle, işimin en önemli yanı insanlarla iyi empati yapabilmektir. Bazen bir suçlunun, bir katilin bile, olayı asla onaylamasak bile, hangi içsel dürtülerle, hangi olaylardan etkilenerek, iç dünyasında bunu nasıl yanlış yollara götürerek, hangi öfkeyi kontrol edemediği için bu eylemi gerçekleştirdiğini anlayabiliriz. Onu anlamamız, onunla empati yapabilmiş olmamız bu suçu yasalar karşısında affettirmese bile, yine de empati yapmaya çalışırız. Ancak bu sefer, ben bu empatiyi hiç yapamadım. 6 yaşındaki kızlarını, yetişkin bir erkeğin arzularını tatmin etmek üzere o adamla “evlendirmelerini” bir türlü anlayamadım. Çocukları evden gittiğinde o anne baba ne hissetti, nasıl hissetti acaba. Bizler haberi okurken bile dehşete düşerken, o gece yataklarına girip rahat rahat uyuyabildiler mi, merak ettim doğrusu.

Empatinin sınırı

Bunları İslam dininin kılıfı altına almak gibi bir hevese düşmüşlerse, buna da çok itiraz ederim. Türkçeye çevrilmiş, pek çok farklı tefsirini okuduğum için, Kuran ne diyor, ne demiyor çok iyi biliyorum. Bir Müslümanın başlıca kılavuzu, yol göstericisi Kuran’dır. Tasavvuf ehli ise dini anlayışı ve felsefeyi, bu felsefenin derinliklerini anlatır bize. İslam dinini sadece somut anlamda bizden istedikleriyle değil, dinin özünü vicdanımızda hissetmemizi, bu anlayışı bir yaşam felsefesi haline getirmemizi ister ve bize yol gösterir, vicdanlarımıza ışık tutar.

Haberin Devamı

EVRENSEL AHLAK

Dünyadaki bütün Semavi yani bir kitabı, bir peygamberi, bir yol göstericisi olan dinlerin ortak felsefesi dünyada barış, sevgi, şefkat, insana ve tüm canlılara ve de doğaya saygı, hak yememe, dürüst olma, boş oturmak yerine çalışmak, üretmek, insanlığa faydalı olabilmektir; çocuğun, kadının, acizin, yoksulun, masumun, ihtiyaç sahibinin yanında olabilmeyi öğütler. Suçluyu, suçlu olduğundan emin olmadan cezalandırma, der. Affetmeyi, paylaşmayı, insanlara eşit davranmayı, kimseyi üzmemeyi, kırmamayı, yetimin hakkını yememeyi öğretir. Eğer bunların tersini yapar yani günah işlerseniz, siz bu günahı gizli de işleseniz ben her şeyi görür ve bilirim ve öteki dünyada size bunların hesabını sorarım, der. Dinler özünde insanlığı her zaman iyi olmaya, vicdanlı, merhametli, yardımsever ve dürüst olmaya yönlendirir. Evrensel ahlakı temel alır.

Haberin Devamı
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
Şimdi bir baba 6 yaşındaki öz kızını bu yaşta koruyup kollamak, ona sevgi saygı göstermek, vicdan sahibi biri olarak yetiştirmek yerine, bir çocuk istismarcısının kollarına atıyorsa, üstelik bu kişi din ehli, insanlara dinimizi öğreten bir hoca olduğunu iddia ediyorsa biz bu işin içinden nasıl çıkacağız? Öz kızına bunları layık görüyorsa başkalarına ne yapar bu adam diye sormayacak mıyız? Dinimizi nasıl anlıyor, nasıl yorumluyor, nasıl uyguluyor, hayata nasıl geçiriyor acaba?

Gelelim o çocuğu kendine eş olarak alan adama... Biz buna tıpta pedofili diyoruz, yani ciddi bir cinsel sapıklık olarak görüyoruz.

BETERİN BETERİ

Sevgili okurlarım,

Eskiden, çok eskiden “beşik kertmesi” denen bir şey varmış. Komşular, akrabalar yeni doğan biri erkek, biri kız, iki çocuğu gelecekte evlendirmek üzere beşik kertmesi yaparlar ve çocuklar büyüyünce de onları evlendirirlermiş. Buna bile ne çok itiraz ettik değil mi? Her birimiz, “Olur mu öyle şey, gençler kendi hayatları ve gelecekleriyle ilgili kararları, yetişkin olduklarında kendileri almalı” diye düşündük.

Haberin Devamı

Çocuk gelinlere hep birlikte karşı çıktık. Onlar daha çocuk, evlilikten ne anlar? Bırakın çocukluklarını, ergenliklerini anne baba evinde yaşasınlar, büyüsünler, hem kendilerini hem hayatı tanısınlar, okula gitsinler, bilgi sahibi olsunlar, arkadaşları olsun, başkalarıyla ilişki kurmayı, sosyalleşmeyi, sorumluluk almayı öğrensinler, öyle evlensinler dedik. 18 yaşını bile evlenmek için erken bulduk.

Devlete bu konudaki beklentilerimizi ilettik, yazdık, çizdik. Yasalar yeniden gözden geçirildi, bunu yapanlara cezai müeyyideler kondu. Ancak 6 yaşında bir kızın babasının rızasıyla evlendirileceği hiç aklımıza gelmedi. Böyle olunca insanın morali bozuluyor. Biz sorunu bununla sınırlı sanıyorduk, meğer beterin beteri varmış diyor insan.

Haberin Devamı

TEK YÜREK OLMALIYIZ

Toplumların huzuru, güvenliği ve toplum ruh sağlığı açısından aile kurumu çok önemlidir. Şimdi görüyor ve anlıyoruz ki aile kurumlarında bile çocuklarımız yeteri kadar güvende değil. Kimi öldüresiye dövülüyor, kimi ölümüne aç bırakılıyor, kimi sokağa atılıyor, engelli çocuklar kabullenilmiyor ve minicik yavrularımız kendi evlerinde perişan oluyorlar. Bütün bunlardan sonra görüyoruz ki toplumumuzda pek çok alanda aşırı uçlara kaymalar başladı. Üstelik bütün bu olanları büyük ihtimalle konu komşu, eş dost da görüyor, duyuyor ve bunlara sessiz kalıyor. Birbirimize sahip çıkmıyoruz. Eskiden daha çok medeni ülkelerde böyle olur, konu komşu birbirini tanımaz, kimse kimseyi ayıplamaz, kimse kimseden utanmaz, kimse kimseye karışmaz, biz de bunları hayretle karşılardık. Biz ne zaman bu hale geldik, ne zaman birbirimizden vazgeçtik?

Bizim toplumumuz acıya, zora, zorla mücadeleye alışkındır, bu konuda antrenmanlıdır. Şimdi artık geçmişten gelen bu gücümüzü, bu deneyimlerimizi yeniden hatırlama zamanı. Bize düşen toplumdaki öfkeyi, gerginliği, ötekileştirmeyi, dışlamayı, aşağılamayı, eleştirmeyi, kavgayı dövüşü bir yana bırakıp birbirimizin acılarına, yaralarına, dertlerine, sorunlarına ortak olmak ve birbirimize sahip çıkmaktır.

Toplumlardaki öfke ve gerginliklerin, suç oranlarının artışının altında yatan önemli nedenlerden biri de ekonomik sıkıntılardır. İşte böyle bir dönemde, birbirimizin değerini azaltmak yerine arttırmaya, iyi şeyler yapanları desteklemeye çalışmalıyız. Birbirimizi incitmeden meramımızı anlatmanın yollarını aramalıyız. Birbirimize sevgiyle, saygıyla, özenle davranmalı, birbirimizi yok saymamalıyız.

Öfkeyi körüklemek yerine, karşımızdaki kişiye saygılı davranmak, öfkenin ve şiddetin adeta ilacıdır. Çok tecrübeli bir ruh doktoru olarak sizlere en çok bunu öneriyorum. Haklı değil, mutlu, huzurlu, tek yürek olmuş bir toplum olmayı ne çok özledik... Hem bizim hem çocuklarımızın hem de gelecek nesillerin en çok buna ihtiyacı var.

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle, huzurla, adil bir dünyada kalın...

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Yaşamayı bilene her yaş güzel
#Yaşam#HAYAT#Hobi
Aralık 24, 2022 06:297dk okuma
Paylaş

Umut ettiğimiz sürece yaşar ve yaşadığımızı hissederiz. Toprağın altına henüz girmemişken, ayaklarınız yere basabiliyorken, dünyanın bize sunduğu güzellikleri görebiliyorken bunu hissedebiliyorsanız yaşıyorsunuz demektir.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

Yaşamın ne kadar değerli olduğunu insan yaşadıkça daha iyi anlıyor ama bazı insanlar hayatları boyunca yapacak bir şey bulamamaktan, sıkılmaktan şikâyet ediyor. Eğer siz de böyle hissediyorsanız, çok konforlu yaşıyor olsanız bile kendinize iyi bir hayat yaşatamıyorsunuz demektir.

Yıllar önce, belirli aralıklarla bana gelen bir hastam vardı. Adı Oğuz’du. Önemli bir kariyer sahibiydi ve hayatın içinde olan biten her şeyi çok merak eder, hep araştırır, hep yeni şeyler öğrenir, bazen bu öğrendiklerini bana da anlatırdı. Doğanın kanunlarına, fiziğe, dünyamızın nasıl var olduğuna, evrene, evrendeki olağanüstü hareketlere, dünyamızın nereye doğru gittiği gibi konulara giderek daha çok merak sarmış, pek çok şeyi elinden geldiği kadar okumaya, öğrenmeye çalışıyordu.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Benim bu konulara olan ilgimi belki de onun anlattıkları başlatmıştı. Hâlâ da çok farklı konularda okumaya ve araştırmaya devam ediyorum, hatta bilimin, bana çok ilginç gelen yerlerini kitaplarıma da yazıyorum.

Oğuz Bey’in kulakları çınlasın. Bir gün bana şöyle demişti: Merak edilmesi ve öğrenilmesi gereken bu kadar çok şey varken, ben bunlara yetişemezken, insanlar nasıl olur da bu dünyada sıkılmaktan şikâyet edebilir ki... Sıkılmaya nasıl vakit buluyorlar acaba?

HİÇ AKLIMDAN ÇIKMADI

Oğuz Bey’in bu sözünü, aradan yıllar geçse de hiç unutmadım. O zamanlar çok gençtim, hayatın hızına bir türlü yetişemiyordum, bir yandan iş hayatı, bir yandan ailem, çocuklarım, eşim, evim derken, sadece geceleri yatağa yatınca ne kadar yorulduğumu anlıyor ama yine de başucumda beni bekleyen kitapları okumadan uyumuyordum. Şimdi artık yalnızım, hayat eskisi kadar hızlı değil, okumaya, yazmaya, araştırmaya daha çok zamanım var ama yine de merak etmeye, yeni şeyler öğrenmeye gerçekten de zaman yetmiyor. Hele ki elimizin altında internet gibi bir imkân varken...

Yaşamayı bilene her yaş güzel

***
Çocukken, gençken, ölüm bizlere çok uzak geliyor ama dünyada var olunan gün sayısı arttıkça, ölüm sanki daha sık dolaşıyor etrafımızda. Yirmili yaşlarda çocukluğumuza, otuzlu yaşlarda ergenlik günlerimize çoğu zaman özlemle bakıyoruz. Kırklı yaşlarda insan yavaş yavaş bir şeyleri anlamaya başlıyor, o güne kadar pek de anlayamadığı bir şeyleri... Çünkü özellikle bizim gibi örfü, âdeti, keskin kuralları olan ülkelerin çocukları, daha çok da kadınları, belli bir yaşa gelene kadar, hatta bazen bir ömür kendi hayatlarının sahibi olamıyorlar.

Haberin Devamı

Bir yandan da o yaşlarda alınması gereken diplomalar, bulunması gereken işler ve kurulması gereken hayatlar var, evlilikler, çocuklar ve sırtımıza yüklenen pek çok sorumluluklar var. Hayaller var, idealler var, dışardan çokça müdahaleler var.

ELLİLİ YAŞLARIN FARKI

Ellili yaşlarda hayat daha bir önemli, daha bir anlamlı olmaya başlıyor. Bir yandan yolun yarısından çoğu geçilmiş, bir yandan iyi kötü daha sakin bir döneme girilmiş, kaderimiz neyse onu görmüş, çoğunu yaşamışız, dünü, bugünü, yarınları düşünmeye vakit kalmış. Sağlığımız da yerindeyse hayat sanki o yaşlarda yeniden başlıyor. Kendi kararlarımızı ancak o zaman alabiliyor, ancak o zaman hayat neymiş ne değilmiş, biz ne yaşamış ne yaşamamışız, görmeye, anlamaya başlıyoruz. Hayatın güzellikleri, olağanüstü zenginlikleri daha görünür hale geliyor. Ölüm uzaktan göz kırpmaya başladıkça, insan dört elle sarılıyor hayata. Belki de hayatın, hayatta olmanın bir tadı olduğunu ilk kez o zaman fark ediyor insan. Bir ben var ama o ben ne yapmış, başka ne yapabilir, ne yaşayabilir diye sormaya, hayatı daha anlamlı kılmaya çalışıyoruz.

Haberin Devamı
Galaxy özelliklerini telefonunda dene
Samsung
Giymek için biraz yaşlı olduğunuz 20 kıyafet
LuxuryLevels.com
by Taboola
Önce bol bol seyahat etmek, görmediği yerleri görmek, yemediği yemekleri yemek geliyor insanın aklına. Bir süre sonra bu da yetmiyor. Önce geçmişi, sonra da geleceği daha çok düşünüyor. Sadece varlığın, zenginliğin, statünün tek başına pek de bir şey ifade etmediğini, karnını doyursa da ruhunu doyurmadığını, dostların, onlarla yapılan muhabbetin, sevilmenin, paylaşmanın, üretmenin, hayata daha çok katkı yapabilmenin, aranmanın, sorulmanın, hayatla ilgili yeni şeyler öğrenmenin, daha hoşgörülü olabilmenin ne kadar anlamlı olduğunu ta yüreğinden hissediyor.

ŞİMDİKİ AKLIM OLSA...

Bu arada altmışlı yaşlar kapıyı çalıveriyor. O dönemde kendiyle bir muhasebe yapmaya girişiyor insan, içten içe biraz da sitem etmeye başlıyor kendine, gençliğin değerini yeteri kadar bildim mi, diye... Hani bir söz var ya, “Gençler bilse, yaşlılar yapabilse” diye. Genç olmanın değeri nasıl bilinir ki, o da ayrı bir konu. İnsan gençken, genç olmaktan daha doğal bir şey yokmuş gibi hissediyor. Ancak yaş kemale erince bedeni elverdiğince hayatın içinde daha hızlı yürüyebilmek, hatta mümkünse koşmak istiyor. Eskisi kadar korkmuyor düşmekten çünkü biliyor ki hayat yürüdükçe, koştukça yaşanıyor ve güzelleşiyor.

Haberin Devamı

Bu yaşlara kadar hayatta kalabilen insanların pek çoğu, “Şimdiki aklım olsa...” diye başlayan cümleleri pek seviyorlar. Bir yandan da haklılar ama insan iyi yaşamayı, güzel yaşamayı, anlamlı yaşamayı, yaşadıkça öğreniyor. Tıpkı sevmeyi, sevildikçe öğrendiği gibi...

Aslında insan zekâsının en üst seviyeye geldiği yaşlar, on beşli, on altılı yaşlardır. Ondan sonra beyindeki hücreler yavaş yavaş ölmeye, azalmaya başlıyor. Ancak insan aklını kullanmayı, beyinde var olan hücreleri geliştirmeyi, daha marifetli kılmayı yani “tekamülü” de zamanla öğrenebilir. Bu değişim ve gelişim, beynimizin “nöroplastisite” dediğimiz özelliğiyle oluşuyor. Yani bizler kendimizi ve hayatı keşfettikçe, daha çok şey öğrenmeye, kendimizi geliştirmeye, değiştirmeye, yeni değerler katmaya çalıştıkça, beynin plastisite, yani elastik olabilme yeteneği sayesinde, ölen hücrelerimizi yeniden diriltemesek de, diğer hücreler onun bıraktığı yeri doldurmaya çalışır. Yani beyin kişinin gelişebilme gayretlerine cevap verir ve yapısal ve fizyolojik değişikliklere uğrar.

Haberin Devamı

Sonuç olarak gençken daha zeki insanlarız ancak bu zekâyı nasıl kullanacağımızı, bunu hayata nasıl geçireceğimizi pek bilmiyoruz. İnsan kendini geliştirmek isterse beynimiz onu sonuna kadar destekliyor. Yaş aldıkça insanların zihinsel kapasiteleri, eğer zihinsel aktiviteler hızla devam ediyorsa azalmak yerine artabiliyor. Sinir ağları artarak, birbirini destekleyerek bunu sağlıyor.

Ancak böyle bir çabamız yoksa beyin hücrelerimiz öldükçe zekâmız ve yeteneklerimiz de azalıyor. Böyle pek kullanılmadan bir köşede saklanan akıl maalesef giderek küflenmeye başlıyor ve insanı diğer canlılardan ayıran en önemli hazinesi olan zekâ seviyesi giderek düşüyor.

İYİ BİR HAYATIN SIRRI

Biz insanların en önemli görevi, hayata kenarından köşesinden de olsa az çok bir katkı yapmak kadar, kendimize iyi bir hayat yaşatabilmek olmalıdır. Bunun için yeteri kadar çaba sarf ediyor, hayatımızı ciddiye alıyor muyuz?

“İyi bir hayat nasıl yaşanır?” sorusuna herkes çok farklı cevaplar verebilir. Herkesin hayattan beklentileri farklıdır ancak içinde yaşadığımız hayatın zorlukları bazen bizlere kısıtlı bir süreyle hayatta olduğumuzu unutturuyor. Dertlerin, sorunların arasında kısılıp kalıyoruz. Unutmayalım ki dünyanın derdi, sorunu hiç bitmez ama bizim hayatımız bir gün biter.

Hangi koşullarda yaşıyor olursak olalım, aldığımız nefesi fark etmek, güneşi, ayı, çiçeği, böceği, kediyi köpeği, havada uçan kuşları, evde pişen yemeğin kokusunu, bir çocuğun gülüşünü görmek ve hayata gülümseyerek bakabilmek bedava. Sadece gülümsemek bile beynimize çok iyi geliyor, bunu biliyor muydunuz? Çünkü siz gülerseniz, beyniniz “Demek ki korkacak bir şey yok, her şey yolunda” mesajını alıyor sizden. Beyin korkmaktan vazgeçerse bedeninizdeki gerginlik de daha kolay gevşeyebiliyor. Bu durum bedensel hastalıklara bile iyi geliyor.

Yaşadığınız hayat, o hayata yüklediğiniz anlam sizi mutlu edebiliyorsa, ölürken, hayatınıza dönüp baktığınızda, kendinizi onaylayabiliyor, “İyi-kötü ben de bir şeyler yaşayabildim” diyebiliyorsanız gerçekten iyi yaşadınız demektir.

Yapılan araştırmalar, insanların ölürken yaptıklarından çok yapmadıklarından pişmanlık duyduğunu söylüyor. Yani insan son anında bile, merak duygusunun peşinden gitmediğine, keşfedemediklerine, acısıyla tatlısıyla yaşayıp göremediklerine üzülüyor. Diğer taraftan, hiç kimse fevkalade bir hayat yaşadım da demiyor çünkü her ölüm, erken ölümdür. Bazı şeyler hep yarım kalır...

Bu yazıyı okuyan sevgili okuyucum, yaşın kaç olursa olsun, kendine sor bakalım, imkânların çerçevesinde kendine iyi bir hayat yaşatabiliyor musun? Biz insanlar duygularımızla yaşarız. Arada bir de olsa sevinebiliyor, kendini mutlu ve huzurlu hissedebiliyor, iyi ki yaşıyorum diye uyanabiliyor musun? Seni en çok mutlu eden durumlar neler?

HOBİNİZ VAR MI

Severek yaptığın hobilerin var mı? Bir hobiye sahip olmak ve arada bir onu yapabilmek için zaman ayırmak, yeni şeyler öğrenmek kendimize verebileceğimiz en büyük armağanlardan biridir. Boş oturmak ise bizi çok yorar çünkü beynimiz sürekli çalışmaya, bir şeyler düşünmeye programlıdır. Beyin, eğer ona işleyeceği, üzerine çalışacağı bir şeyler vermezseniz, kendini yiyip bitirmeye başlar. O büyük potansiyel beslenmezse dönüp kendine zarar verir. Akşama kadar aralıksız çalışan insanlar, inanın sizden çok daha az yorulur ve kendilerini çok daha iyi hissederler.

Bir hobiye sahip olmak aslında hiç de zor değildir, yeter ki buna heves edip kendimizi imkânsızlıklara hapsetmeyelim. Hem bedenimiz hem de ruhumuz hareket ister, böyle bir motivasyonun ihtiyaç duyduğu şey ise her zaman umuttur. Umut ettiğimiz sürece yaşar ve yaşadığımızı hissederiz. Toprağın altına henüz girmemişken, ayaklarınız yere basabiliyorken, dünyanın bize sunduğu güzellikleri görebiliyorken bunu hissedebiliyorsanız yaşıyorsunuz demektir.

Sakın bu soruya hayatın imkânsızlıklarıyla, sizi düşürdüğü çaresizliklerle cevap vermeyin. Biliyorum, herkesin ciddi sorunları var ama o sorunlar bazen büyüyüp bazen küçülerek hep devam edecek. Ölmeden önce inanın size iyi gelecek çok şey var dünyamızda. Hiçbir şey için, hiçbir zaman geç değildir.

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Bu Yılbaşı ‘İyi ki varım’ diyelim
#Yılbaşı#Yeni Yıl#Kutlama
Aralık 31, 2022 06:296dk okuma
Paylaş

Bu gece milyonlarca insan yeni yılı kutlayacak. Kimi fakir sofrasında, kimi zengin sofralarda... Kimi kalabalıklarda, kimi bir iki arkadaşıyla evde ya da sokakta, kimi de yalnız. Hangileri bu gece “İyi ki varım, iyi ki yaşıyorum” diyebiliyor, sahte değil, içinden gelerek dünyaya gülebiliyorsa, yılbaşını en iyi onlar kutlayacak.
Merhaba sevgili okurlarım,

Bir yılı daha geride bıraktık. 2022 her birimiz için zorlu bir yıl oldu. Umarım yeni yıl hem ülkemize hem de dünyaya güzellikler getirsin, sağlık ve huzur getirsin, 2023 bereketiyle gelsin.

O GÜZEL GECELER...

Yılbaşı deyince hep çocukluğum gelir aklıma. Ne çok severdik o geceleri... Günler öncesinden hazırlanırdık. Hangi yıldı, biz kaç yaşındaydık hatırlamıyorum ama babam bir yılbaşı öncesi eve saksıda küçük bir çam ağacı getirmişti. O ağaç artık evimizde yılbaşı gecelerinin sembolü haline gelmişti. Babamın getirdiği hindi bir gün önce ocağa konur, sigara börekleri sarılır, zeytinyağlılar pişer, peynirler, pastırmalar, kuruyemişler, sebzeler, meyveler hazır edilirdi.

O gece ne giyeceğimiz, hangi bardakların, hangi tabakların, hangi masa örtüsünün kullanılacağı önceden düşünülür, ev baştan aşağı temizlenir, sevgili anneciğim yılda birkaç kere gittiği kuaförden randevu alır, daha akşam olmadan hazırlıklar başlar, mutfaktan birbirinden güzel kokular gelir, her birimiz sanki baloya gidiyor gibi süslenir, püslenirdik. Oysa o gece ne biz bir yere giderdik ne de bize gelen olurdu. Birbirimiz için hazırlanır, o geceye hep birlikte özen gösterirdik.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
by Taboola
Babam eve gelince ceketini çıkarır, beyaz gömleği, kırmızı kravatıyla sofranın başköşesine oturur, önce anneme, sonra da sofraya bakıp bakıp anneme iltifatlar yağdırır, sonra da iltifat sırası biz çocuklara gelirdi. Her birimize dikkatle bakar, “Ah benim güzel kızlarım...” diyerek bizi göklere çıkarır, o sırada en küçüğümüz Mustafa’nın suratı düşer, bunu gören babam hemen ona döner, “Benim aslan oğlum...” diyerek bu sefer de onu överdi.

Bu Yılbaşı ‘İyi ki varım’ diyelim

Sıra en sonunda kaç gün önceden süslediğimiz çam ağacına gelirdi. Çam zaten küçük, o zaman şimdiki gibi yılbaşı süsleri de yok. Pamukları küçültüp kar niyetine çamın dikenleri arasına serpiştirir, aralara renkli kurdeleler sarar, annemin kolyelerini, küpelerini de süs diye çama takar, altına da janjanlı paketlere sarılmış hediyelerimizi dizer, babamdan yine kocaman bir aferin alırdık. Şimdi her yere kurulan şıkır şıkır, kocaman çamlara bakıyorum da, nedense bizim o küçük çam kadar etkilemiyorlar beni. Çocukken dünyanın renkleri bile daha parlakmış, o zaman gönül gözlerimiz hep açıkmış diyorum içimden.

Haberin Devamı

Babam başlamadan hiçbirimiz çok aç da olsak sofradaki birbirinden güzel yiyeceklere dokunmazdık. O ne zaman “Hadi bakalım, afiyet olsun hepinize” diyerek ilk lokmayı alırsa, biz de hemen saldırırdık yemeklere. Saldırırdık desem de, sofra örtüsünü lekelemekten çok korktuğumuz için hepimiz örtüyü kirletmemeye özen gösterirdik. O arada babam hemen radyoyu açar, harika bir müzik sıcacık yemek odamızı kaplar, ya Zeki Müren ya Müzeyyen Senar veya Behiye Aksoy birbirinden güzel şarkılar söylerdi.

Babam hafiften kafayı bulunca o da ufaktan eşlik ederdi şarkılara, anneminse hiç sesi çıkmazdı. O sadece dinlemeyi ve bizlere bakmayı sever, yüzüne oturan hafif bir gülümsemeden anlardık, ne kadar mutlu olduğunu. Sonra kızarmaktan pembeleşmiş, içinde pilavıyla hindi gelirdi sofraya. Acaba o zaman hindiler mi çok lezzetliydi, annemin eli mi, yoksa bizim çocuk ağzımız mı bilmem ama şimdilerde o tadı bir türlü bulamıyorum.

Haberin Devamı
Citroën C3 Aircross. Karşı Konulamaz Konfor.
Citroen
Peugeot Yetkili Servisleri World ile Fırsat Dolu
Peugeot
by Taboola
Son olarak yılbaşı için aldığımız üzerine kar yağmış, odun pastamızı afiyetle yerdik.

Saat on ikiye doğru radyoda oyun havaları çalmaya başlar, her birimizin gözü saatte olur, babam ayağa kalkınca biz de kalkardık. Saat on iki olunca da sanki uzun süredir görüşmemişiz gibi özlemle birbirimize sarılıp yeni yılımızı kutlarken gözlerimiz parlardı.

ÇOCUK GİBİ SEVİNMEK

Ardından merakla hediye paketlerimizi açar, içinden çıkanları birbirimize gösterir, sevinirdik. Hani çocuk gibi sevinmek diye bir tabir vardır ya, ne kadar yerinde bir tabir çünkü çocuğun sevinmesi başka türlü oluyor. Hüzün yok içinde. Ölümü bilmiyor ki hüzün olsun...

Bu özel günleri bunun için hâlâ çok severim çünkü özel günler aileleri, sevenleri, eşi dostu bir araya getirir.

Haberin Devamı

Annem bu arada mutfakta kestane patlatır, Mustafa hemen tombalayı getirir, aceleyle sofrayı toplar, hep birlikte bir yandan kestanelerimizi yer, bir yandan da tombala oynardık. İnsanın çocukken annesiyle, babasıyla, kardeşleriyle hep bir arada, sevinçle, huzurla tombala oynaması ne demek, hiç düşündünüz mü? Çocukların o gece kendilerini nasıl özel hissettiklerini, geleceğe nasıl güvenle baktıklarını ta yüreğinizde hissettiniz mi? Çocuklarını bu özel gecelerle ödüllendiren, onlara kendilerini özel, önemli ve değerli hissettiren anne babaları buradan hararetle kutluyorum. Bunları yaşayabilen şanslı çocukları da...

Yılbaşını sıcacık bir evin, sıcacık sofrasında kutlayabilen, “Çocuk olmak ne güzelmiş” diyebilen herkese buradan selam olsun... Bunu tadamayanlara da bir çift sözüm var. Size yaşatılmayanları bari siz yaşatın kendinize. Oh diyerek, ben de önemliyim, ben de değerliyim ve bu güzellikleri ben de hak ediyorum diyerek, ta içinizden kahkaha atarak kutlayın yılbaşı gecelerini.

Haberin Devamı

Sonra büyüdük, yetişkin olduk, yeni yılı hep birlikte eğlence yerlerinde kutlamaya başladık. Bir heves gittik oralara ama eski heyecanları, eski mutlulukları, eski coşkuyu hissedebildik mi derseniz, pek de öyle olmadı galiba. Sanki eğlenmeye mecburmuşuz gibi hissettik, gerekeni yaptık ve evlerimize döndük.

Şimdi düşünüyorum da, yılbaşı, ne demek ki? Dünyamız zaten güneşin etrafında hiç durmadan dönüp duruyor. O dönmelerin ne başı var ne de sonu. Ne ayı var ne de günü. Bunları insanlar, daha doğrusu biliminsanları uydurmuş, ayı, günü, yılı bilebilelim, zamanı takip edebilelim diye. İyi ki varsın bilim!

DUYGULARIMIZLA YAŞARIZ

Eskiden yaşlı kadınlar ve erkekler kaç yaşında olduklarını bilmezlermiş. Çat kışta ya da bahar gelirken, ya da pekmez yapılırken doğmuşum, derlermiş. Erkekler genelde gerçek yaşlarından daha büyük, kadınlarsa daha küçük olduklarını söylerlermiş. Nüfus kâğıtları yani kimliklerin çıkarılması da babaların keyfine kalmış. Çocuğun yaşayıp yaşamayacağı belli olmadığı için en az üç yaşlarına gelmeden nüfus kâğıdı çıkarılmaz ya da bir önceki çocuk için çıkarılan o kâğıt, çocuk ölünce yeni doğanın nüfus kâğıdı haline gelirmiş. Bunları da annem anlatmıştı.

İşte o eski zamanlarda -bana göre bunlar eski zaman, annemin eski zamanıyla kızımın eski zamanı ve siz okurların da eski zamanı tabii ki birbirinden çok farklı- hayat çok farklıymış. Gelecek kuşaklar da bugünlere “eski zamanlar” diyecekler. Hayat devam ediyor, iyi ki de devam ediyor.

Yılbaşı kutlamaları dünyalıları hep birlikte mutlu edebiliyorsa... O gece bütün dünyanın yeni yılı kutladığını biliyor ve hissedebiliyorsak... Yanımızda o geceyi bizimle birlikte kutlayacak birileri de varsa eğer... Yeni yıldan az çok iyi bir şeyler bekleyebiliyorsak... Hâlâ bir umudumuz varsa... Ve bunu paylaşabiliyorsak... Ne mutlu bize.

İnsan dediğin duygularıyla yaşar. İşte yılbaşı, doğum günü, bayram, seyran biraz da bunun için var. Yani hep birlikte olalım, paylaşıldıkça artan mutlulukları ta kalbimizde hissedelim, heyecanlanalım, gülelim, bir günlüğüne de olsa hayatın bitip tükenmek bilmeyen dertlerini, sorunlarını, acılarını unutalım, ömür hanemize biraz da kâr yazabilelim diye.

HAYAT HEP KISA

Anneannem öldüğünde 57 yaşındaydı. Hasta olduğu günlerde “Bir kapıdan girdim, şimdi de öbür kapıdan çıkıyorum. Meğer hayat ne kısaymış” derdi. Ben o zamanlar 14-15 yaşlarındaydım ve anneannemi çok yaşlı sanıyordum. Sonra aynı sözleri 96 yaşında ölen bir komşumdan duydum. O da “Meğer hayat ne kısaymış” demişti. O zaman anladım ki yüzlerce yıl da yaşasak, hayat hep kısa ve her ölüm erken. Zamanın nasıl geçtiğini, bu yaşlara ne zaman geldiğimizi hiç bilmiyoruz. Daha da ilginç olanı ise, gençken bunu bilmediğimizi de bilmiyoruz.

Hayat zor da olsa, insanlar yaşamayı, toprağın altında değil üstünde olmayı, birkaç nefes daha fazla alabilmeyi seviyor. Gülmeden geçen her gün ömür hanesine zarar yazıyor zaten... Bu gece halen dünyada yaşama şansına sahip olan milyonlarca insan yeni yılı kutlayacak. Kimi fakir sofrasında, kimi zengin sofralarda... Kimi kalabalıklarda, kimi bir iki arkadaşıyla evde ya da sokakta, kimi de yalnız. Hangileri bu gece “İyi ki varım, iyi ki yaşıyorum” diyebiliyor, sahte değil, içinden gelerek dünyaya gülebiliyorsa, yılbaşını en iyi onlar kutladı demektir.

Mutlu yıllar Türkiyem...

Sağlıkla, huzurla, keyifle, bollukla, bereketle...

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz

.
Bugün 163 ziyaretçi (334 klik) kişi burdaydı!

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kumrulardan biri...
#Kırmızı Oda#Kumru#Mektup
Ocak 07, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Çocuklarımıza vereceğimiz desteklerin en büyüğü her zaman onların yaşadığı korkuyu, acıyı, kederi, hüznü anlayabilmek, çocukla ya da gençle bunu paylaşabilmek ve her zaman onun yanında olduğumuzu çocuklarımıza hissettirebilmektir.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

Topluma, özellikle de gençlerimizin ve kadınlarımızın yaralarına sevgiyle dokunabilmek için çıktığım bu yolda, onlardan pek çok mektup ve mesaj alıyorum. Gerek kitaplarım, gerekse televizyon dizileri sayesinde onlara ulaşabilmiş olmaktan duyduğum kıvanç ve onur anlatılacak gibi değil. Bana öyle içten, öyle duygulu, öyle yakın ve sıcak mektup ve mesajlar yolluyorlar ki, sanki her birini yıllardır tanıyor gibi hissediyorum. Onlar da beni...

Bu mesajları okudukça da anlıyorum ki toplumuzda gençlerimiz ve kadınlarımız kendilerini hâlâ çok yalnız hissediyorlar. Hâlâ en yakınlarına bile içten içe yaşadıkları acıyı, kederi, bunalımı, unutamadıklarını anlatamıyor, paylaşamıyorlar. Ne kadar yaralayıcı bir durum değil mi?

Bir çocuğun ruh halini, kendini koruma gücünün ne kadar zayıf olduğunu, alışkın olmadıkları durumlarda neye, nasıl tepki vereceklerini bilmediğini unutuyoruz bazen. Bir çocuğun da tıpkı yetişkinler gibi davranabilmesini bekliyoruz onlardan.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı Arabanızın Değerini Anında Gösteriyor!
Araç Değeri
by Taboola
Çocuğun dünyasının, biz yetişkinlerden çok farklı, çok sınırlı, çok saf ve çaresiz olduğunu toplumun her kesimine iyice anlatmamız gerekiyor. Çocuklarımızı ve gençlerimizi yargılamadan önce onları uzun uzun dinlemeli ve ne hissettiklerini anlamaya çalışmalıyız.

Çocuklarımızla daha iyi ilişkiler kurmanın, en çok da onları uzun uzun dinlemenin, şakalaşmanın, onların kişiliklerine değer verdiğimizi, saygı duyduğumuzu göstermenin çocuklarımızın geleceğinde ne kadar önemli olduğunu bilsek, bunu hiç unutmasak keşke...

Kumrulardan biri...

Bugün sizinle “Kumrulardan biri” imzalı bir mektup paylaşacağım. Birkaç yıl önce televizyonda yayınlanan “Kırmızı Oda” adlı diziyi seyredenler hatırlar. Orada çocukluğunda aile içinde cinsel tacize uğramış bir genç kızın hikâyesini izlemiştiniz. O kızın adı Kumru’ydu. İşte mektubu yazan genç kızımız bu ismi oradan almış ve mektubu bu isimle imzalamış.

Bakalım, “Kumrulardan biri”, mektubunda neler yazmış:

*

Merhaba Gülseren Hanım,

Haberin Devamı

Hayatıma, bundan birkaç yıl önce izlediğim “Kırmızı oda” ile girdiniz ve iyi ki de girdiniz. Dizide izlediğimiz Kumrulardan biriyim ben de. Size bunları anlatmaya utandığım için bari yazayım dedim.

Ben çocukken, evimize sık sık gelip giden bir akrabamız tarafından tecavüze uğradım. Yaşım çok küçüktü ve bana aşırı ilgi ve sevgi gösteriyordu. Evde ailemden göremediğim ilgiyi ondan görmek hoşuma gitmiş, ona çok yakın hissetmiştim kendimi. Onu neredeyse babamdan bile daha çok seviyordum ama bir gün bana öyle şeyler yaptı ki neye uğradığımı şaşırdım.

Ancak öyle korktum ki aylarca olayı kendimden bile sakladım, bir daha o adama hiç yaklaşmadım ve aileme de sanki hiç böyle bir şey yaşamamışım gibi davrandım. O ara geceleri yatağa girince bir türlü uyuyamıyor ve sıkıntıdan sık sık hasta oluyor, okula bile gidemiyordum. Bunlar yetmezmiş gibi adam bir süre sonra beni kenara köşeye sıkıştırıp tehdit etmeye başladı. Ne yapacağımı şaşırdım ama çok şükür o zaman aklım başıma gelmişti. Bu tehditlerden çok korksam da yılmadım ve adamdan uzak durmaya devam ettim.

Haberin Devamı
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
by Taboola
SUÇLU GİBİ HİSSETTİM

Bütün bu süreci yaşamak beni ne hale getirdi, size anlatamam. Sanki bütün çocukluğumun üstünden koca bir TIR gibi geçti adam. Aileme söylemek, onlardan yardım istemek aklımın ucundan bile geçmedi çünkü beni suçlamalarından korkuyordum. Sanki büyük bir suç işlemişim gibi hissettim. Kimsenin yüzüne bakamaz oldum. Bu dünyada tek başıma kalmışım, ailem beni uzak bir yerlerde unutuvermiş ve almaya gelmeyeceklermiş gibi hissediyordum.

Dünyada bunu yaşayan tek kişinin ben olduğumu sanıyor ve kendimden çok utanıyordum, ta ki televizyonda Kırmızı Oda dizisini izleyene kadar. O dizide Kumru’nun başına gelenleri izlerken ve bunların gerçek hayat hikâyelerinden alındığını görünce birden gözümden yaşlar gelmeye başladı. Yıllardır herkesten sakladığım anıların kapağı açılıverdi. Demek ki bunu yaşayan bir tek ben değilmişim, başka çocukların da başına böyle şeyler gelmiş dedim. Bu düşünce beni biraz rahatlattı. Ve yaşadıklarımı yakınlarımla paylaşmaya karar verdim ama ne yazık ki aldığım cevap, “Acaba sen mi fazla yüz verdin?” oldu. Öyle olunca iyice kesildi ümitlerim ve acılarımı içime gömdüm. Korktuğum olmuş ve beni kimse anlamamış, üstelik onlar da beni suçlamıştı. Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissediyordum.

Haberin Devamı

Yıllarca erkeklerden hep çok uzak durmuştum zaten. Belki de yalnızlıktan, bir süre sonra sosyal ortamlara giremez oldum, içime bir korku, panik geldi. Birkaç kere intihar etmeyi denedim, onu da beceremedim. En çaresiz günlerimde çareyi Kırmızı Oda’daki Kumru’yu izlemekte buldum. Her cuma akşamı, sanki seansa girer gibi, ışıkları kapattım, orada doktor rolünü oynayan Binnur Kaya’nın söylediği her şeyi sanki siz bana söylüyormuşsunuz gibi dikkatle dinledim.

Yedi ayım böyle geçti. Televizyonun karşısında kimi zaman ağladım, kimi zaman kendi kendime konuştum, kimi zaman da yüzüme bir gülümseme yerleşti, sanki kaybettiğim umutlarım yavaş yavaş yeniden yeşermeye başladı. Sosyal ortamlarda gelen panik ataklarımı daha kolay kontrol edebildiğimi gördükçe çok sevindim. Belki de içinizden “Neden psikoloğa gitmedin?” diye sorarsınız ama buna da ailem engel oldu. Sen deli değilsin dediler. Deli değildim ama delirmeme az kalmıştı, bunu da kimseye anlatamadım.

DERDİNİN DERMANI SENDE

Sonradan her şeyden vazgeçtim, derdinin dermanı sende kızım, dedim. Madem sen de bir Kumru’sun, başının çaresine bak, teslim olma, dedim. Yürü dedim... Okula, kitaplara yöneldim, daha çok çalıştım. Üniversiteyi kazanınca kendime güvenim biraz daha arttı. Hele ki ailemden kopup bir yurtta yaşamak da iyi geldi bana. Orada sadece ben değil, bütün kızlar yalnız.

Şu anda eğitimime devam ediyor, her gün sizin kulaklarınızı çınlatmaya ve kafamda sizinle konuşmaya devam ediyorum. Siz iyi geliyorsunuz bana, iyi şeyler söylüyorsunuz, güven ve umut veriyorsunuz.

İyi ki varsınız... Sizi seviyorum.

Kumrulardan biri...

ÇOCUKLARIMIZI ANLAMALIYIZ

Kızımız mektubu “Kumrulardan biri” diye imzalamış. Kumrulardan birinin bana duyduğu güven, gelen diğer mektup ve mesajlar gibi bana da kendimi çok iyi hissettirdi. Demek insanlar sesini duyuyor, dedim.

Mektubu okuyunca önce, “Demek bunca olay yaşamış ama ailesinin uzun süre hiçbir şeyden haberi olmamış” dedim. Neden acaba? Oysa bu, biz aileler için ne kadar önemli bir soru. Bizim çocuğumuzun başına böyle bir şey gelse bunu bize anlatır mı, anlatmaz mı? Aman ha, bu sorunun cevabını iyi düşünün. Çocuğunuz sizden çok korkuyorsa, bu olayda sizin de onu suçlayacağınızı düşünüyorsa bence paylaşmaz.

Oysa çocuklarımız ve gençlerimiz yaşadıkları sorunları, duygularını, korkularını, içlerine gömdükleri acıları, aldıkları yaraları bizimle paylaşamıyorsa,bu bizi de çok üzer. Öyle değil mi?

Biz aileler ne yapalım?

Çocuklarımıza vereceğimiz desteklerin en büyüğü her zaman onların yaşadığı korkuyu, acıyı, kederi, hüznü anlayabilmek, çocukla ya da gençle bunu paylaşabilmek ve her zaman onun yanında olduğumuzu çocuklarımıza hissettirebilmektir. Onu sorguya çekmek, nasihat etmek yerine her zaman onları dinlemeyi ve anlamayı seçmeliyiz. Onların ağzından çıkan her kelimeye dikkat etmeli, onu korkutacak tepkiler vermek yerine onun sizin için ne kadar önemli ve değerli olduğunu, sözlerimizle ve davranışlarımızla hissettirmeliyiz.

ASLA PES ETME

Sevgili Kumrulardan biri...

Bu yaşadıklarını bizlerle paylaştığın için öncelikle sana teşekkür ederiz. Bu acılarla kendi başına mücadele edip zor dönemler yaşamış, çok üzülmüş hatta ölmeyi bile düşünmüşsün. Ancak dertlerine yine kendin derman bulmuş, teslim olmamış ve sorunlarını ciddiye alıp onlarla en iyi şekilde mücadele etmiş ve sonunda bu mücadeleden galip çıkabilmişsin.

Ne mutlu sana... Seni gönülden kutluyoruz. Ülkemizde senin yaşadığına benzer acılar ve travmalar yaşayan pek çok çocuk ve genç var. Bu tavrınla onlara da güzel bir örnek oldun. Şunu unutma ki, çocuklukta yaşanan bu tür cinsel taciz ve tecavüzler nedeniyle bizler seni asla yargılamıyor ve kınamıyoruz. Bir çocuk, çok kolay kandırılabilir ve kandırıldığı için asla suçlanmaz ve değerinden hiç bir şey kaybetmez.

Sen bizler için çok değerlisin ve tertemizsin. Kendini geliştirmeye ve kendine iyi bir hayat yaşatmak için uğraşmaya devam et lütfen.

Çok sevgiler...

Cevabı hepimiz adına yazdım ve imzaladım. Umarım okuyanlar da bu mektuba gönülden imza koyacaktır.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın...

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Gençlerimize sahip çıkalım
#Aile#ÇOCUK#Saygı
Ocak 14, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Çocuklarımız hep bizi örnek alır, zamanla da en çok bize benzerler. Çocuklarımızdan önce biz onlara saygı göstermeliyiz ki çocuklarımız gelecekte önce kendilerine sonra da başkalarına saygı duyabilmeyi, hakkı, hukuku, adaleti öğrenebilsin.
SEVGİLİ Okurlarım,

Özellikle henüz 18 yaşını doldurmamış liseli gençlerimizin okulda birbirlerine acımasızca saldırmaları ve bu kavgaların cinayetle bitmesi, hepimizi endişelendiriyor. Bu yaşta birinin bunları yapması aklımıza öncelikle son yıllarda moda olan şiddet içerikli bilgisayar oyunlarını getiriyor. Bu tür yoğun şiddet içeren oyunlar gençlerimizin zihinlerini kötü etkiliyor, şiddeti merak ettiriyor, teşvik ediyor ve olağan hale getiriyor.

OYUNLARIN TÜRÜ NE

Bu nedenle çocuklarımızın bilgisayarda hangi oyunları oynadığını bizler mutlaka görelim, bilelim ve gerekirse buna engel olalım. Bilgisayarlar aslında bir yandan dünyayı gençlerimizin önüne getirdi. Hiç uğraşmadan istedikleri bilgilere ya da merak ettikleri her şeye anında ulaşabiliyorlar. Geçmişte bunlara ulaşmak hiç kolay değildi. Kütüphanelerde az mı dirsek çürüttük... Evlerimizde aradığımız her kitap bulunmazdı. Bizler ansiklopedi çocuklarıydık. Evde sorularımıza cevap bulabileceğimiz bir ansiklopedi varsa, kendimizi çok şanslı hissederdik. Çoğu zaman da ders kitaplarımızla yetinmek zorunda kalırdık.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
by Taboola
Bir yandan da bilgisayarlar gençlerimizi tembelleştirdi. Bir şeye erişmek için çaba sarf etmeleri gerekmiyor artık. Üstelik bilgisayar başında çok uzun süre oturduklarından zamanla hareketleri de azalıyor, tembelleşiyorlar, gözleri sürekli ışıklı bir panoya bakmaktan yoruluyor, doğru dürüst yemek yemek yerine atıştırmalıklarla idare ediyorlar. Bunlar da yetmezmiş gibi zamanla çocuklarımızda bilgisayar bağımlılığı gelişiyor. Derslerin yanı sıra bol bol spor yapmaları, sosyalleşmeleri, kendilerini geliştirici hobiler edinmeleri gereken yaşlar, bilgisayar başında heba oluyor.

Gençlerimize sahip çıkalım

Böyle de olsa bilgisayarlar bir kere girdi hayatımıza ve artık onları yok saymak mümkün değil ancak ailelerimiz bu konuda mutlaka uyanık olmalı. Gece yatmak üzere odalarına giren gençlerimizin çoğunun yataklarında bile bilgisayarları ellerinden bırakmayıp geç saatlere kadar uykusuz kaldıkları, okula çok yorgun ve uykusuz gittikleri de ayrı bir gerçek.

Haberin Devamı
İKİ GENCİN HAYATI SOLDU

Çocuk denecek kadar genç birinin, böyle ağır suçlar işlemesi, kendi yaşında birini öldürmesi, birini toprağa gömerken birinin de hayatını karartıyor.

Biliyorsunuz geçenlerde bir lisede, 17-18 yaşlarında iki genç arasında çıkan kavgada biri öldü, biri de cezaevine girdi. Şimdi onların ailelerini düşünüyorum da, iki tarafın da ocağına ateş düştü. Biri evladını toprağa verdi, diğeri de ömür boyu sürecek bir acının, bir utancın içine düştü. Evladının geleceği karardı, aileye kara leke sürüldü. Bunlar ailelerin başına gelen en büyük felaketlerden biridir.

Eskiden biz sabahları okula gitmek üzere evden çıkarken annelerimiz bizi “Aman kızım...” diye başlayan cümlelerle kapıdan uğurlardı. “Aman kızım dikkatli ol, caddeyi geçerken sağına soluna bakmadan geçme, kimseyle kavga filan etme, hanım hanım otur yerinde, sağ salim gel evine.” Umarım şimdi de anneler çocuklarını okula yollarken onları yine güzel cümlelerle, severek, sırtını okşayarak gönderiyorlardır.

Haberin Devamı
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
by Taboola
Ancak çocuğumuzda şiddet eğilimi var mı, yok mu, bunu en iyi aileler bilir. Bu çocuklar çoğu zaman evde de benzer davranışlar gösterirler. Çabuk kızar, bir şeyleri atıverir, fırlatıverir, seslerini çabuk yükseltir, en ufak engelde kapıları çarpar, evi terk eder ve yakınlarına yoğun tepkiler gösterirler. Bazen de bunun tersi olur, evde çok sakin, içe dönük, az konuşan bir çocuk, okulda aslan kesilir ve bu durum hem arkadaşlarının hem öğretmenlerinin dikkatini çeker. Okul idaresi bunu çoğu zaman ailelere bildirir.

HAFİFE ALMAMALIYIZ

Biz aileler çocuğumuzdaki bu davranış bozukluğunu asla hafife almamalıyız. Ergenlikten başlayarak çocuğumuzdaki davranış bozukluklarını iyi gözlemlemeli, ne yapıp edip onunla yakından ilgilenmeli, karşılıklı uzun uzun konuşmalıyız. Bir genci anlamak, onunla iyi bir ilişki kurabilmek her zaman zordur. Biz ailelere de işte o zoru başarmak düşer.

Haberin Devamı
Eğer çocuğumuzla ilişkilerde bir yerlere varamıyor, çocuktaki şiddet eğilimini durduramıyorsak, mutlaka psikiyatriden yardım almalı, kliniklere çocuğumuzu bizzat götürüp getirmeli, doktoru ve psikoloğu ile biz de ilişki kurmalı, yapılan önerileri dikkatle dinlemeli ve uygulamalıyız.

Eğer bir çocuk sahibi olmak istiyorsanız, bunun sorumluluğunu alıp alamayacağınızı çok iyi düşünmelisiniz. Artık o evde kendinizi asla özgür hissetmemeli, çocuğu olumsuz etkileyecek hal ve davranışlardan kaçınmalısınız.

Çocuklarımız en çok bizi örnek alırlar. Onlara ne söylediğimiz değil, onlara kendi üzerimizden nasıl örnek olduğumuz daha önemlidir. Onlar hep bizi örnek alır, zamanla da en çok bize benzerler. Çocuklarımızdan önce biz onlara saygı göstermeliyiz ki çocuklarımız gelecekte önce kendilerine sonra da başkalarına saygı duyabilmeyi, hakkı, hukuku, adaleti öğrenebilsin.

Haberin Devamı
Çocuklarımıza gösterdiğimiz ilgi her zaman çok önemlidir, onları gördüğümüzü, önemsediğimizi, bizim için çok özel olduklarını bilmeli çocuklarımız. Onlara her konuda baskı yapmak, ağır kurallar koymak, bu kurallara uyulmadığında onlara şiddet uygulamak, onları aşağılamak kadar, çocuğu her konuda özgür bırakmak da yanlıştır. Çocuğumuza hangi konularda müdahale edeceğimiz, nerede “Evet” nerede “Hayır” diyeceğimiz konusuna özen göstermeliyiz.

AZI KARAR ÇOĞU ZARAR

Aşırı ilgiyle çocuklarımızı boğmak, her konuda onlara müdahale etmek, onlara seçim hakkı tanımamak, aşırı bir düşkünlük göstermek de onları çaresiz bırakır. Eskiler buna “Azı karar, çoğu zarar” derlerdi. Çocuğa saygı göstermek, onun geleceği açısından çok önemlidir. Yediğine içtiğine, yemediğine içmediğine, giydiğine giymediğine, oturduğuna kalktığına çok müdahale etmek, onu korumak değil, çaresiz ve güçsüz bırakmak demektir.

Bir gencin o ailenin bir üyesi haline gelebilmesi için ailenin ona ufak tefek de olsa bazı sorumluluklar vermeye başlaması ve çocuğu bu konuda yüreklendirmesi gerekir. O aileye, o eve misafir gibi girip çıkan, her ihtiyacı başkaları tarafından karşılanan, aileye hiçbir katkısı olmayan gençler, hem o aile hem de toplum için her zaman sorun yaratır.

Her şeyden önce bu gençler kendilerine bile bakmayı bilmediğinden evden ayrıldıkları zaman sudan çıkmış balığa dönerler. Kendilerine hiçbir konuda güvenmez, bu güvensizlik duygusunu kabul etmek de onlara çok zor geldiğinden bunun tam tersi davranışlarda bulunurlar. Abartılı el kol hareketleri, çabuk öfkelenmeler, seslerini yükseltmelerle etrafa korku salarak asıl dertlerine çare ararlar. Asıl dertleri ise güvensizlik nedeniyle içlerinde oluşan korku duygusudur.

GÜVEN DUYGUSU

Güven duygusu sadece gençler için değil hepimiz için bütün duyguların anasıdır ve eksikliğinde hayat boyu bizi çok zorlar. Kendine güvenmek deyince bu söz önce hepimizi korkutur. Ne de olsa insanız, her konuda kendimize sonuna kadar güvenemeyiz. Güven duygusunun en basit tarifi, kendimize yetebilmek, değişen hayat şartlarına uyum sağlayabilmek, gerektiğinde tek başına kendi ihtiyaçlarımızı karşılayabilmek, bu konularda kendimizi geliştirebilmek için çaba sarf etmektir. Bu duygu insanlara oturduğu yerde gelmez, kendimizi kendimize kanıtlamamız için çaba gerekir, fırsat gerekir.

Şiddetin boyutları artarken gençlerimize her zamankinden daha çok sahip çıkmalıyız.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Cani mi, hasta mı
#Ruh Hastası#Kadın Cinayeti#Doktor
Ocak 21, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Üç kadını sırayla öldüren adam gerçekten ağır bir ruh hastası mı yoksa bir cani mi bilmiyorum. Ama ister hasta ister cani olsun, bunları daha büyük suçlar işlemeden, masum insanların canını yakmadan durdurabilmenin yollarını aramalıyız. Sadece hasta olanlar değil, canice katliamlar yapan herkes topluma iade edilmeden önce belli kurullar tarafından iyice incelenmelidir.
SEVGİLİ okurlarım,

Geçenlerde önce ilk eşini, sonra ikinciyi, son olarak da beraber yaşadığı kadını sırayla öldüren bir adamın dehşet veren haberini okuduk. İlk eşini öldürünce cezaevine girmiş ama her seferinde çeşitli gerekçelerle tahliye edilmiş ve her çıkışında da yeni bir kadını daha öldürmüş. Sanırım çoğumuz içinden şöyle dedi: Böyle bir adamı nasıl salıverdiler, hele ikinci eşini de öldürdükten sonra bunu tekrar yapacağı hiç akıllarına gelmedi mi?

Cani mi, hasta mı

HAMİLEYKEN ÖLDÜRDÜ

Ben buna benzer bir örneği “Madalyonun İçi” adlı kitabımda yazmıştım. Kısaca özetlemek gerekirse, Anadolu’nun bir köyünde ailesi, içe dönük, şüpheci, çevreyle sık sık sorunlar yaşayan oğullarını erken yaşta evlendiriyorlar. Derken gelin hamile kalıyor. Bebek yedi aylık olup da gelinin karnı belirginleşince, bir gün o delikanlı, henüz 17 yaşında ve 7 aylık hamile olan eşini “Bu çocuk benden değil” diyerek öldürüyor. Durum hemen polise intikal ediyor ve o delikanlı tutuklanıp cezaevine konuyor ancak bir süre sonra adli tıp raporuyla ruhsal bir hastalığı olduğuna hükmediliyor. Bir süre kapalı koğuşlarda tedavi görüyor ve ardından “cezai ehliyeti yoktur” raporuyla ve yine mahkeme kararıyla salıveriliyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı Arabanızın Değerini Anında Gösteriyor!
Araç Değeri
by Taboola
Aile, o delikanlıyı hastaneden çıkınca bana getirmişti. Sanırım bu olay bundan en az yirmi yıl önce yaşandı. Ben de hastayla ve ailesiyle uzun uzun konuşmuş ve delikanlının ciddi ve kronik bir ruhsal hastalığı olduğunu anlamıştım.

Böyle bir hastanın ömür boyu ilaç kullanması ve gözetim altında tutulması, belli aralıklarla doktor takibi altında kalması gerekiyordu. Aileye bütün bunları tek tek söyledikten sonra, “Aman ha, ilaçları çok düzenli kullansın ve sizler de onu sakın bir daha evlendirmeyin” diye de sıkı sıkı tembihte bulunmuş, aldığım cevapla da neye uğradığımı şaşırmıştım. Çünkü aile “Eğer evlendirmezsek, sonra kim bakacak bu çocuğa” diyerek oğullarını alıp gitmişti. Bir anne baba çocuğunun “katil” olduğunu ve bunu yeniden yapabileceğini hem de bir doktorun ağzından duyduğu halde durumu hâlâ neden ciddiye almaz, bunun da bir cevabı var aslında...

Bir ruh doktoru olarak, bu delikanlının köyünde tedavisinin gerektiği gibi devam edemeyeceğini, yeniden evlendirilirse o kadını da öldürme ihtimalinin çok yüksek olduğunu tahmin etmiştim. Aileye dilimin döndüğü kadar durumu anlatsam da onların beni dinlemeyeceğini hissetmiştim maalesef. O olaydan sanırım birkaç yıl sonra yine gazetenin bir köşesinde küçük bir haber takılmıştı gözüme. Haberde tıpkı ilki gibi, ikinci eşini de hamileyken öldüren bir katilin resmi vardı. Sizin de tahmin ettiğiniz gibi, öldüren yine o delikanlıydı.

KENDİMİ SUÇLU HİSSETTİM

Haberi okuyunca hem üzülmüş hem de sanki bu ölümde benim de payım varmış gibi, yasalar gereğince yapılması gerekenler yapıldığı halde kendimi suçlu ve çaresiz hissetmiştim. Tıpkı benim gibi eminim diğer meslektaşlarım da bu tür olaylarla zaman zaman karşılaşıyor ve ne yapacaklarını bilemeyip kendilerini en az benim kadar çaresiz hissediyorlar.

Haberin Devamı
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
by Taboola
O delikanlıya sonra ne oldu bilmiyorum... Ama hastalığı apaçık ortadaydı. Muhtemelen ikinci eşini öldürdüğünde de adli tıp aynı raporu verecek ve bir süre sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi dönecekti köyüne... Artık piyango hangi masum genç kıza çıkacak, orası belli değildi... Belki de çıktı... Bir daha o delikanlıdan haber alamadım.

Ancak lütfen bu yazıyı okurken kendinizi 17 yaşında, üstelik 7 aylık hamileyken suçsuz yere öldürülen o kızın yerine koyun. Kim bilir onun da ne hayalleri vardı ve sonunda ne biçim bir dehşet yaşadı.

İşte gazetede üç kadını birden sırayla öldüren adamın haberini okuyunca aklıma hemen bu delikanlı geldi. Üstelik haberde başka önemli detaylar da yer alıyor. Cinayetleri işleyen bu adamın sık sık sekreter arama ilanları verdiği, işe aldığı genç kızlara tacizde bulunduğu, evine getirdiği yirmiye yakın kadının gördükleri şiddetten dolayı kaçtığı bilgisine de yer veriliyor. Bu adam gerçekten ağır bir ruh hastası mı yoksa bir cani mi bilmiyorum. Bildiğim tek şey bu ikisi arasındaki farkın üzerinde durulması gereken önemli bir nokta olduğu. Çünkü bu tür hastalar da en az gözü dönmüş caniler kadar tehlikeli olabilirler. Üstelik cezai ehliyetleri olmadığından, çoğu uzun süre hapiste kalmaz, “tedavileri” bittikten sonra hastanelerden taburcu olup kısa sürede aramıza geri dönerler. Ve pimi çekilmiş bomba gibi aramızda dolaşmaya devam ederler...

Oysa bu hastalar sıkı doktor takibinde olur, ilaçlarını ömür boyu aksatmadan alırlarsa, kimseye zarar vermeden kendi kaderlerini yaşayabilirler. Onlar da masum aslında, asla bir cani değiller ve bu cinayetleri hastalıklı ama yine de sonuna kadar inandıkları “hezeyan ya da sanrı” dediğimiz düşünceler nedeniyle işlerler.

AİLELER İÇİN DE ZOR

Ailede böyle bir hastanın varlığı da zor çünkü arada bir bu kişiler en yakınları için bile çok tehlikeli olabiliyorlar. Haberlerde yıllardır ona bakan, tedavi ettirmek için varını yoğunu harcayan, ömrünü ona adayan annesini ya da babasını öldüren kişileri de oldukça sık duyuyoruz.

Sanırım aileler çoğu zaman çocuklarının psikolojik bir rahatsızlık geçirdiğini gizleme ya da olduğundan daha önemsiz gösterme yoluna gidiyorlar. Onları da anlıyorum çünkü böyle çok hastam oldu. Çoğu geleceğe umutla bakmayı, çocuklarının bu hastalıktan kurtulacağına inanmayı tercih ediyorlar. Toplumun onları “hasta” diye damgalamasını önlemeye, onlara iyi bir gelecek hazırlamaya çalışıyorlar.

Haberin Devamı

Bu konuda da çok farklı örneklerle karşılaştım. Çocuklarının hasta olduğunu evleninceye kadar gizli tutup hastalık ortaya çıkınca da bunun nedenini karşı tarafa yükleme, bu konuda sorumluluk almama, hatta çocuğumuz siz ona yeterince iyi davranmadığınız için hasta oldu diyen pek çok aile tanıdım. İşin kötüsü bu gençlerin çoğunun hemen bir de çocuğu olduğunda, durum içinden çıkılmaz hale gelebiliyor.

Oysa aileler öncelikle çocuklarının hastalığı nedir, ne değildir, nasıl ve ne süreyle tedavi gerekir gibi konuları duymaktan kaçmak yerine cesaretle bu konunun üzerine gitmeliler. Hele ki bu çocuk genel adıyla “kronik psikotik bozukluk ya da paranoid bozukluk” tanısı aldıysa hem kendilerini hem çevreyi korumak adına tedaviyi çok ciddiye almalılar. Onu evlendirerek bugün bir olan derdi bin yapmak yerine onlara kendileri sahip çıkmalılar. Bu tür hastalıklar ciddi tedavilerin ardından “remisyon” dediğimiz, sakin bir döneme girer. Çoğu aile bu dönemde çocuklarının düzeldiğine inanır ve tedaviyi keser ya da durumu eskisi kadar ciddiye almaz. Oysa çoğu zaman akut ve alevli dönem tekrar gelmek üzere kapıda bekler.

DOKTOR TAKİBİ ÖNEMLİ

Yine bu aileler çocuklarının güvendikleri bir doktorun takibinde kalmasına özen göstermeli, doktorun tavsiyelerini ciddiye almalı, doktorun görüşlerini almadan onu asla evlendirmemeliler.

Sonuç olarak ister hasta ister cani, bunları daha büyük suçlar işlemeden, masum insanların canını yakmadan durdurabilmenin yollarını aramalıyız. Aslında sadece hasta olanlar değil, canice katliamlar yapan herkes şu ya da bu nedenle topluma iade edilmeden önce belli kurullar tarafından iyice incelenmeli, cezaevinden çıkmaya, yeniden topluma karışmaya uygun olup olmadığı iyice araştırılmalı, konu devletimiz tarafından da çok ciddiye alınmalıdır.

Adalet Bakanlığı bu konuda yeni bir genelge yayınladı. Umarım hunharca işlenen cinayetleri ve özellikle kadın cinayetlerini önlemede etkili olur. Keşke sadece bu tür konularla ilgilenen (toplum psikolojisi ve sosyolojisi) bir bakanlığımız olabilse ve yepyeni yasalarla konuya gereken önem devletimiz tarafından verilebilse...

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Belgin’in hikayesi
#Belgin#Anne#Baba
Ocak 28, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Elinizdeki tohumu nasıl bir toprağa ektiğiniz o tohum için ne kadar önemliyse, çocuklarımızın içine doğduğu aileler de o kadar önemlidir.
Sevgili Okurlarım,

Bugün sizlere ülkemizin uzak kırsallarından birinde yaşanmış gerçek bir hayat hikâyesi anlatacağım. Bakalım hikâyeyi okuyunca sizler de benim gibi “Bu kadarı da olmaz” diyecek misiniz?

Kahramanımız bugün otuzlu yaşlarında, yeni evli bir kadın. Adı Belgin. Evliliğinde sorunları var çünkü eşini çok sevmesine rağmen ne ona dokunabiliyor ne de eşinin kendisine dokunmasına izin veriyor. Hikâye oldukça geriden başlıyor.

ZEHİRLİ VASİYET

Belgin’in annesi Havva Hanım henüz 14 yaşındayken kendinden birkaç yaş büyük, sokakta beraber oynadıkları bir delikanlıya kaçıyor. Hemen aile arasında düğün dernek kuruluyor ve bu çok genç çift imam nikâhıyla evlendiriliyor. Delikanlının adı Bilal. Tam da o yıl Bilal’in babası ölüyor ama ölmeden önce oğluna “Oğlum, ben evliliğimde çok mutsuz oldum. Annen benim yüzümü hiç güldürmedi. Şimdiki aklım olsa böyle mi yaşardım! Sakın tek kadınla kalma, sen de benim durumuma düşme” diye vasiyet ediyor. Havva da bunu duyuyor ve çok korkuyor. Ancak Bilal o sıralar eşini çok sevdiğinden babasının vasiyetine gülüp geçiyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Yaşları henüz çok küçük olduğundan bu iki genç sık sık birlikte sokağa çıkıp oyun oynuyor, birlikte gülüp eğleniyorlar. Zaman içinde çiftin arka arkaya üç çocuğu oluyor ama çocuklar doğumdan hemen sonra ölüyorlar. Köy yerinde çocukların neden öldüğü bilinmiyor, annenin henüz yetişkin bir kadın olmadığı da kimsenin aklına gelmiyor.

Havva bu kayıplardan çok etkileniyor. Ölen çocuklarına mı yansın yoksa çevreden kulağına gelen dedikodulara mı, bilemiyor. Ancak yavaş yavaş eski neşesini ve enerjisini kaybediyor, suskun, durgun biri haline geliyor. Daha sonra Belgin doğuyor ama ölen çocuklar erkek iken Belgin kız. Oysa kız olarak dünyaya gelmek bile onun kaderini çok olumsuz etkiliyor.

Bilal eşindeki bu değişiklikten ve hayatta kalan tek çocuğun da kız olmasından dolayı zaten çok gergin ve sinirli. O ara ilk kez aralarında geçimsizlik ve kavgalar başlıyor. Havva ise bir çocuğu olmasından çok memnun ve kız da olsa evlattır diyerek çocuğu bağrına basıyor. Havva yeniden hamile kalıyor ve bu sefer nur topu gibi bir oğlan doğuruyor.

Haberin Devamı

Bilal önceleri “Benim de bir oğlum oldu” diye sevinse de eski neşesini ve güzelliğini kaybeden eşinden giderek uzaklaşıyor ve zamanla başka kadınlarla ilişki kurduğu ortaya çıkıyor. Eşiyle aralarında bu yüzden kavgalar sürerken Bilal o kadınlardan birine âşık oluyor ve son derece öfkeli bir adam haline geliyor. İşte o zaman babasının vasiyeti aklına geliyor ve eşine “Ben seninle mutlu değilim” diyerek o kadınla resmi nikâhla evleniyor.

BİR BABA İKİ AİLE

Bu da yetmezmiş gibi kadını Belginlerin oturduğu evin tam karşısındaki bir apartmana yerleştiriyor. O ev dayanıp döşeniyor, Belginler yokluk içindeyken onlar, ışıkları hep yanan, pırıl pırıl bir evde ve gözlerinin önünde yaşamaya başlıyorlar. Zamanla o kadından da iki oğlu oluyor.

Haberin Devamı
Nissan Juke fırsatı
Nissan TR
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
by Taboola
Arada bir yine eski evine geliyor ama bu gelmeler aileyi her zaman çok korkutuyor. Aslında anne Havva kocasının onlara gelmesini cam önlerinde dört gözle bekliyor ancak Bilal gelince hiçbirini rahat bırakmıyor. Bir bahaneyle önce Belgin’i, sonra da Havva’yı fena halde dövüyor, sonra da Havva ile vahşice birlikte oluyor. Daha da garip olan ise, bu birliktelik sırasında durumu sanki çocukların da gözüne sokmak istercesine kapıyı sonuna kadar açık bırakıyor.

Belgin ve erkek kardeşi Bora, akşamları camın önüne oturup ışıkları yanan, masalar kurulup güle oynaya yemek yenen, mutlu olunan o evi imrenerek izliyorlar. O evde bolluk içinde, neşeyle yaşayan insanlara gıptayla bakıyorlar.

Haberin Devamı

Bir süre sonra Bilal oğlu Bora’yı da Havva’nın tüm yalvarmalarına karşın, ikinci eşiyle oturduğu eve alıyor ama Belgin’i bırakıyor. Bora da bu duruma hiç karşı çıkmıyor. Üvey anne ise oğlanın beynini yıkayıp zamanla asıl annesine ve kardeşi Belgin’e düşman ediyor. Belgin o camın önünde karşı apartmana gıptayla bakarken artık yapayalnız kalıyor.

Üvey anne Fitnat, eşinin eski karısının yani Havva’nın yanına gitmesine çok kızıyor ve Bilal’i onlardan uzaklaştırabilmek için adamı onlar aleyhinde sürekli dolduruyor, Belgin’i sokaklarda oğlanlarla gezerken gördüğü şeklinde yalanlar söylüyor. Bilal bunlara inanıyor ve eve her geldiğinde kıza ağzına geleni söylemesi yetmezmiş gibi onu soyup bütün vücudunu baştan aşağı kontrol ediyor. Belgin bunlar yaşanırken utancından yerin dibine giriyor ama babasını durduramıyor. Annesi Havva ise kocası bir daha onlara gelmez diye bunlara pek ses çıkarmıyor.

Haberin Devamı

TAKINTI HALİNE GELDİ

Kızcağız zamanla hem babasından hem abisinden hem de bütün erkeklerden tiksiniyor. Bir süre sonra bu durum Belgin’de takıntı haline geliyor ve her gece yatağına yatmadan önce “Hiçbir erkek benim ne vücudumu ne de ruhumu ele geçiremeyecek” diye kendi kendine yeminler ediyor.

Belgin ve annesi için yıllar yokluk, sefillik ve hakaretlerle dolu geçiyor ve kızcağız liseden mezun olduktan sonra bulduğu işlerde çalışıp hayatını kazanmanın derdine düşüyor. Bir süre sonra çalıştığı yerde bir delikanlıyla tanışıyor. Uzun süren kararsızlık ve korkuların ardından bu ikili arkadaş oluyorlar ve sonunda oğlan Belgin’e evlilik teklif ediyor. Bu evliliği anne Havva da destekliyor, aileler tanışıyor ve evleniyorlar.

Eşi hiç babasına benzemeyen, sakin tabiatlı, Belgin’i çok seven biri ancak böyle de olsa ilk günden itibaren Belgin eşine dokunamıyor ve onun dokunmasına da izin vermiyor. İlk zamanlar eşi bunu pek ciddiye almıyor,
“Ne de olsa namuslu, tertemiz bir kız, zamanla alışır” diye düşünüyor ama kız buna bir türlü alışamadığı gibi ona her dokunduğunda eşine tiksinerek bakıyor.

Hikâye de burada bitiyor...

Belgin’in hikayesi

KADERİMİZİ BELİRLEYEN EN BÜYÜK FAKTÖR: AİLE

Sevgili okurlarım, sanırım sizler de benim gibi, “Yok olmaz, hangi devirde yaşıyoruz, bu kadarı da olmaz” dediniz değil mi? Oysa Belgin henüz otuzlu yaşlarda, yani hikâye pek de eski değil ve bütün bunlar bizim ülkemizde yaşanıyor. Eminim siz de Belgin’in başına gelenlerin hangisine kızacağınızı şaşırdınız. Hikâyede bir insanı en ince yerinden yaralayacak öyle çok şey var ki...

Ülkemiz pek çok alanda modernleşse de, kadınlar eskiye göre dev adımlar atsa da, her alanda kendilerini kanıtlasa da özellikle çocukken kendilerini koruyamıyorlar. Bir çocuk kendini korumayı nasıl becerebilir ki? Onu korumakla yükümlü kişiler anneler ve babalardır oysa gördüğünüz gibi kızlarımız hâlâ ebeveynleri tarafından korunmak bir yana, asıl eziyeti onlardan görmeye devam ediyorlar.

NASIL BİR İNSANA DÖNÜŞECEĞİZ

Her zaman söylediğim gibi, kaderimiz doğduğumuz evlerde yazılıyor. Gelecekte nasıl bir insana dönüşeceğiz? İyi ve yardımsever bireyler olarak yakınlarımıza ve topluma katkıda bulunabilecek miyiz? İyi birer anne baba olup iyi niyetli, merhametli, sağlıklı çocuklar yetiştirebilecek miyiz? Yoksa mutsuz olarak bu mutsuzluğun acısını hem kendimizden hem de çevremizdekilerden mi çıkaracağız? Belki de çeşitli suçlara bulaşacak ve masum insanların korkulu rüyası haline mi geleceğiz... İşte bunların en temelinde hep nasıl bir ailede yetiştiğimiz yatıyor. Ben de o yüzden elimden geldiği kadar yazmaya, en çok da aileleri bilinçlendirmeye çalışıyorum...

Elinizdeki tohumu nasıl bir toprağa ektiğiniz o tohum için ne kadar önemliyse, çocuklarımızın içine doğduğu aileler de o kadar önemlidir.

Belgin’i soracak olursanız, bu derin yaraların açtığı sorunlardan kurtulabilmesi için uzun bir terapiden geçmesi gerekecek. Umarım o da bir gün hak ettiği mutluluğa kavuşur.

-Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
İki uçlu hastalık bipolar
#Hastalık#Bipolar#Tedavi
Şubat 04, 2023 06:298dk okuma
Paylaş

Bipolar iki uçlu, iki farklı şekilde gelen hastalık demektir. Manik nöbet geçiren biri, hiç olmadığı kadar mutlu ve keyiflidir, hemen âşık olur, çok konuşur, az uyur ama enerjisi hiç bitmez. Aradan zaman geçer, bu sefer de hastalığın diğer atağı yani ağır depresyon gelir. Konuşmaz, gülmez, özgüveni sıfırlanır, her konuda kendini suçlar ve aşağılar.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

Bedensel hastalıklar konusunda halkımız az çok bir şeyler biliyor, okuyor, dinliyor ancak sıra ruhsal hastalıklara gelince, bunlardan sanki uzak duruyor. Bu konuyu zihinlerimizde tabu haline getirmiş olabilir miyiz?

Grip, sinüzit, mide ülseri, diyabet, zatürre, kalp krizi, tansiyon gibi sık görülen hastalıklar hiçbirimize yabancı değil. Bu terimlerin ne anlama geldiğini, bedenimizin hangi bölgesini hasta ettiğini biliyor ve bir an önce derdimize çare arıyoruz. Depresyon, bipolar hastalık, panik atak, OKB, şizofreni, paranoid bozukluk, anksiyete bozukluğu, dikkat eksikliği gibi terimlerin ne anlama geldiğini az da olsa bilsek güzel olmaz mı? Bunlarla da ülkemizde çok sık karşılaşıyoruz. En azından kendimizde ya da yakınlarımızda bu tür belirtileri gördüğümüzde bunun bir huy değil hastalık olduğunu anlar ve bir an önce çaresine bakarız.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
by Taboola
Belki de biz ruh sağlığı profesyonelleri bunları size iyi anlatmıyoruz.

Özellikle son zamanlarda dehşetle okuduğumuz bazı olayların faillerinin ağır hasta olabileceğini düşünüyorum, yani bu konuda bilgi sahibi olmak, bazen hayati önem taşıyabiliyor.

ÜÇ ÇOCUĞUNU ÖLDÜRDÜ

Bunun son örneği geçen hafta yaşandı. Bir baba 11, 10 ve 4 yaşındaki üç çocuğunu asarak öldürdükten sonra intihar etti.

Bunu İstanbul’da bir sitede teknisyen olarak çalışan 33 yaşında bir erkek yaptı. Bu kişiyi eminim o sitede yaşayan pek çok kişi yakından tanıyordu ve olanlara bir türlü inanamadılar. Onların tanıdığı Mehmet, belki de böyle şeyler yapacak biri hiç değildi. Mehmet birkaç gün önce üç çocuğunu elinden tutup çalıştığı siteye getiriyor. Daha sonra sitenin kazan dairesinde önce çocuklarını sonra da kendini iple asarak öldürüyor. Bu ölümlerin asılarak olması da insanı çok farklı etkiliyor.

Yine edinilen bilgilere göre, Mehmet bundan dört beş yıl önce eşini aldatıyor, bu da yetmez gibi kadını dövüyor. Hemen ardından eşi boşanma davası açıyor ve kendisini hem aldatan hem de döven kocasından boşanıyor. Ancak bundan 4 ay önce çift yeniden barışıyor ve üç çocuklarıyla birlikte aynı evde yaşamaya başlıyorlar.

Haberin Devamı

Son günlerde eşini yine dövmeye başlayınca kadın bir ay önce Aile İçi Şiddet Bürosu’na şikâyette bulunuyor ve mahkeme Mehmet’e evden uzaklaşma cezası verince Mehmet mecburen evden ayrılmak zorunda kalıyor. Ancak eşinin evde olmadığı bir zamanda Mehmet eve geliyor. Eşi gelip de onu evde görünce aralarında tartışma yaşanıyor. Olay günü ne oldu, nasıl oldu tam bilmesek de Mehmet “Çocukları ablama götüreceğim” diyerek evden çıkıyor, sonra da böyle, herkesi dehşete düşüren bir olay gerçekleşiyor.

*

Şimdi ben size “bipolar hastalık” adını verdiğimiz bir hastalığın kısaca belirtilerini anlatacağım. Bakalım arada bir benzerlik bulabilecek misiniz?

İki uçlu hastalık bipolar

Bu hastalık kişiye nöbetler halinde gelir ve nöbet yoksa kişi tamamen normaldir. Nöbet iki farklı şekilde gelir. Manik dönem adını verdiğimiz türünde kişiye her zamankinden çok farklı, çok yüksek bir enerji gelir. Kendine güveni artar, bütün duygularında hızlı bir yükselme olur. Aniden sevinir, yüksek sesle kahkahalar atar, aniden kızar, aşırı tepkiler verir, gerekirse kavga eder, karşı taraf tepki verirse şiddet göstermekten çekinmez, döver. Bol bol para harcar, cinsel dürtüler tavan yaptığından karşı cinse aşırı bir ilgi başlar, hiç düşünmeden yepyeni ilişkilere girer, hemen âşık olur, eşini aldatır, alır, satar, çok konuşur, az uyur ama enerjisi hiç bitmez.

Haberin Devamı
Sert dizler için 2 dakikalık gece rutini dikkat çekiyor
Kinzeno
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
by Taboola
ASLA İKNA EDİLEMEZLER

Bu atağı daha önce geçirmiş de olsa, şu anda hasta olduğuna onu asla ikna edemezsiniz ve size gülerek “Bu benim normal halim” der. Bu nöbet tedavi edilmezse altı ay kadar sürer, sonra kendiliğinden düzelebilir. Atak geçtiğinde kişi o dönemde yaptıklarından çok utanır, çok üzülür, özür diler, kendine lanet eder, bir daha asla böyle bir şey yapmayacağına kendini de eşini de inandırmaya çalışır.

Aradan yine bir zaman geçer, bu sefer de bu hastalığın diğer atağı yani ağır depresyon gelir. Konuşmaz, gülmez, işe bile gidecek hali kalmaz, kendine olan güveni sıfırlanır, yataktan çıkmaktan, hayatın içine girmekten adeta korkar, gelecekle ilgili hiçbir umudu kalmaz ve son derece korkutucu hayaller kurmaya başlar. Onu işten atacaklar, bu yüzden çocukları ve tüm aile aç kalacak, eşi onu terk edecek, çocuklar ortada kalacak, kim bilir başlarına neler gelecek neler...

Haberin Devamı

Yani manik atakta her şey ne kadar güzelse, depresyon atağında her şey o kadar kötü ve karanlıktır. Manik atakta yaptıkları da aklına geldikçe kendine olan öfkesi ve hıncı iyice artar. Ben bu dünyada hiçbir şeyi hak etmiyorum demeye başlar. Hayat kara kara perdelerini öyle bir kapatmıştır ki içeri hiç ışık sızmaz.

Zaten kendi kendini yerin dibine batırırken biri çıkar da ona “Sen kötüsün, işe yaramazsın” derse, içinde bulunduğu karanlık iyice tahammül edilmez hale gelir. Bir çıkış yolu hiç kalmamıştır ama geride kalan çocuklara ne olacaktır? Artık başlarında onlara sahip çıkacak bir babaları bile yokken bu çocuklar bu zalim dünyada nasıl yaşayacaklardır? Kendisi zaten bu zalim dünyayı temelli terk etmeye kararlıdır ama arkasında kalan çocuklara çok yazık değil midir? Onlara haksızlık etmek, bu zalim dünyada tek başlarına bırakmak istemediğinden giderken onları da yanında götürmeye karar verir. Yani amacı çocuklarını öldürerek onlara kötülük etmek değil, onları bu kötülüklerden kurtarmaktır.

Haberin Devamı

SONUNA KADAR İNANIRLAR

Bu düşüncelerine ve aldığı kararlara sonuna kadar inanır. Bu kararı ne zaman ve nasıl uygulayacağını iyice düşünür, planlar ve bunu kimseye belli etmez. Günü gelince de gözünü kırpmadan, hiçbir acıma duygusu olmadan planı uygular, önce çocuklarını öldürür, onların öldüğünden iyice emin olduktan sonra onları bu dünyanın zulmünden, acısından kurtarmış olmanın huzuruyla kendini de çoğu zaman aynı yöntemle öldürür.

Bir babanın çocuklarını birer birer iple asması sanırım hepinizin içini ürpertti ama eğer Mehmet gerçekten hastaysa onunla empati yapmak sağlıklı insanlar için çok zordur.

KORKMAYIN, ÜZÜLMEYİN, ÇEKİNMEYİN
ARTIK TEDAVİ EDİLEBİLİYOR

Sevgili Okurlarım,

Amacım asla sizleri üzmek değil ancak sizlerin bu hastalıkları az çok tanımanız gerekiyor. Tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de maalesef çok sayıda bipolar hastası var ve bu hastalık yüzünden hem masum insanlar çoğu zaman intihar ederek ölüyor, hem de bazen en yakınları olan çocuklarını da yanlarında götürüyorlar. Geçen yıl küçük oğlunu öldürdükten sonra intihar eden genç bir anneyi de yazmıştım sizlere ve bu olayı büyük ihtimalle ağır depresyon hastası bir anne yapmıştır demiştim.

İki uçlu hastalık bipolar

Bipolar yani iki uçlu, yani iki farklı şekilde gelen hastalık demektir. Eminim bu yazıyı, bu tanıyı almış kişiler de okuyor. Amacım, bu hastaları korkutmak da değil. Ben burada hastalığın en ağır şeklini anlattım sizlere. Bazı kişilerde hastalık bu derece ağır seyretmez, daha küçük nöbetler halinde geçer. Nasıl ki grip hepimizin yakından tanıdığı bir hastalıktır ve evde biraz dinlenirsek geçer ama bazıları da grip yüzünden ölür...

RUH HALİNİN ESİRİDİRLER

Eskiden bu hastalarda biz doktorlar sadece nöbet geldiği zaman o nöbeti durdurabilecek tedaviler veriyor ama nöbetlerin gelmesini engelleyemiyorduk. Oysa uzun süredir artık tedavi ile nöbetleri de durdurabiliyoruz. Yani tanı konduktan sonra o kişi, hastalığa önem verir ve tedaviyi ciddiye alırsa ruhsal açıdan tamamen sağlıklı bir hayat yaşayabiliyor. Ailelerin desteği de bu konuda çok önemlidir çünkü nöbet geldiğinde o kişi hasta olduğunu anlamayabiliyor.

Bu nedenle biz doktorlar bu tanıyı alan kişilerin ailelerini de bu konuda bilgilendirmek isteriz ki gereğinde duruma onlar el koyabilsin.

Manik nöbet geçiren biri, hiç olmadığı kadar mutlu ve keyiflidir, giyinir, kuşanır, bol para harcar, çabuk kızar, kavga eder, hemen tepki gösterir, bazen polisle başı derde girer, ilk işi de evli bile olsa karşı cinsle ilişki kurmak olur. Yani eşini aldatır ve hesap sorulunca da döver.

Nöbet bitince aklı başına gelir, “Ben ne yaptım” diye kara kara düşünür, eşinden özür üstüne özür diler, barışabilmek için elinden geleni yapar.

Ancak bir zaman sonra bu sefer de depresyona girer. Ne bipolar hastalar ne de biz doktorlar bu nöbetlerin ne zaman ve hangi sıklıkta geleceğini bilmeyiz. Bipolar hastalıkta gelen depresyon, diğer depresyonlardan her zaman çok daha ağırdır. Kişinin kendine güveni sıfırlanır, kendini dünyaya kapatır, yataktan çıkmak, işe gitmek istemez ve her konuda kendini suçlar ve aşağılar. Artık onun için hiçbir umut ışığı kalmamıştır, daha önce yaptıklarından dolayı hayat onu cezalandırmaktadır. Eşi önce ne olduğunu anlamaz, onu sıkıştırır, kavga eder, sorumluluklarını hatırlatır, eski defterleri açar, eşini yataktan çıkarmaya çalışır. Kişi yine başka bir ruh halinin esiri olmuştur. Ve işte o dönemde bu kararları alır ve uygular. Onların böyle bir şey yapabileceği kimsenin aklına gelmez.

Bilimin, teknolojinin bu kadar geliştiği bir dünyada biz artık bu hastaları iyi tanımalı, tedavisi olan bu hastalık nedeniyle eşlerimizi, çocuklarımızı kaybetmemeliyiz. Tamam, sizler psikiyatrist değilsiniz, her şeyi bilmek zorunda da değilsiniz ama bu bilgi eksikliği çocuklarımızı hayattan koparıyorsa bizler artık gözümüzü dört açmalıyız.

AKLI EĞİTİMLE DESTEKLEMELİYİZ

Eğitim, her birimizin hayatı için artık vazgeçilmezdir! Sadece okuldan aldığımız diplomalar da yetmez bize, okumalı, araştırmalı, pek çok konuda kendimizi geliştirmeliyiz. Günümüz dünyası artık bizi buna zorluyor. Eğitim eksikliği, neredeyse zekâ geriliği ile eşdeğer hale geldi. Sahip olduğumuz aklı, eğitimle desteklemezsek hayat hiç gözümüzün yaşına bakmıyor.

Bu arada okullardaki eğitim sistemi mutlaka gözden geçirilmeli, bugün hayat bizden en çok neler istiyorsa sistem buna hizmet etmelidir. Kurbağaların fizyolojileri, böceklerin biyolojik yapıları, savaşlardaki antlaşma maddelerini ezberletmek yerine çocuklarımızı hayata hazırlayan bilgilere ağırlık verilmeli, her alanda genel kültürleri yükseltilmelidir.

Ben Mehmet’i tanımıyorum, onun bipolar hastası olup olmadığını da bilmiyorum ama sizlere bipolar hastalığı anlatabilmek için Mehmet iyi bir örnek gibi geldi bana.

Mehmet’in eşi ve ölen yavruların annesi Hatice Hanım’a da buradan başsağlığı ve sabırlar diliyorum.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Konuşma zamanı
#DEPREM#Enkaz#Psikolojik Etki
Şubat 11, 2023 06:294dk okuma
Paylaş

Olayı yaşayanlara, enkazdan kurtarılanlara, yakınlarını kaybedenlere yapabileceğimiz en büyük iyilik onları dikkatle, sevgiyle, hissederek, paylaşarak dinleyebilmektir. Soru sormadan, sözlerini kesmeden, ısrar etmeden, gözlerinin içine sevgiyle bakarak yanlarında olduğumuzu hissettirebilmektir. Yalnız olmadıklarını, acılarını sonuna kadar paylaştığımızı gösterebilmektir.
Haberin Devamı

DEPREM insanları en çok korkutan doğa olaylarının başında gelir ve psikolojik etkisi uzun sürer çünkü sarsıntı dursa da kimi kaçabilir kimi enkazın altında kalır. Hemen, şu kadar kişiyi kaybettik, şu kadar kişi yaralandı diyemez, yaralarımızı çabucak saramaz, olay sonrasına bir türlü geçemeyiz. Yani kriz, uzun süre devam eder. Kimimiz enkazın başında kimimiz de televizyonların başında, enkaz altında kalanları merak eder ve üzülerek endişeyle kurtarılmalarını bekleriz.

Millet olarak başkalarının acılarıyla empati yapma yeteneğimiz yüksek olduğundan, gördüklerimiz, duyduklarımız, tanık olduklarımız bu endişelerimizi ve üzüntülerimizi arttırır ve bizler de depremi bizzat yaşayanlar gibi olaydan etkileniriz.

Enkazdan kurtarılanların yüz ifadeleri bize çok şey söylüyor aslında. O yüzlerde ne acı, ne de kurtulmanın sevinci var çünkü her biri tam bir şok yaşıyor. Sadece onlar değil, hepimiz şoktayız çünkü hiçbirimiz daha önce böylesi bir felaketi ne gördük ne de duyduk...

Konuşma zamanı

ÜLKEMİZ YASTA

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Şu anda bütün Türkiye yasta, üzgün ve endişeli... Üstelik son yıllarda önce pandemi, sonra ekonomik sıkıntılar, İstanbul’da patlayan bomba, üst üste gelen şiddet haberleri derken, uzun süredir halkımız farklı korkular, kaygılar yaşadı. Moraller bozuldu, ruhsal sorunlarımız giderek arttı. İşte bu büyük deprem felaketi tam da böyle bir zamanda geldi.

Her şeye rağmen milletimiz depremden zarar görenlere yardım etmek için adeta birbiriyle yarışıyor. Büyük bir doktor ordusu, kendi isteğiyle deprem bölgelerine koştu. Kimi doktorlar ve hemşireler evlerine, üstlerini değiştirmeye gidemeden hastanelerden doğruca deprem bölgelerine ulaşmaya çalıştılar. Havaalanları, oralara gidebilmek için toplanan gönüllülerle, hastane önleri kan vermeye koşan gençlerle dolu. Gerek kişiler, gerekse büyük küçük özel şirketler, deprem bölgesine yardım göndermek için sıraya girdi.

Milyonlarca insanımız evlerinde, televizyonlarının başında gördükleri manzaralar karşında gözyaşlarına boğuldu ve hepimiz depremzedeler için dua ediyoruz.

Haberin Devamı

Bu büyük acıyı, kederi, kaybı millet olarak hep birlikte gönülden paylaşıyoruz.

Havada sevginin, şefkatin, merhametin, gözyaşının, yardımlaşmanın tazecik kokusu var.

Bir yandan içimiz yanıyor, bir yandan her birimiz burnumuzun ucuna kadar gelen bu güzelim kokuyla teselli buluyoruz.

NASIL BAŞA ÇIKACAĞIZ

Uzun yıllar hafızalarımızdan silinmeyecek günlerden geçiyoruz. Her birimizin ruh sağlığı olanlardan olumsuz etkilendi. Şu anda ilk yapmamız gereken şey, halen çok büyük bir krizin içinde olduğumuzu kabul etmek, birbirimize sevgi, saygı ve şefkatle yaklaşmak ve enkaz altındaki kardeşlerimize bir an önce ulaşmaya çalışmaktır. Ruhsal yaraların ilacı her zaman sevgi, şefkat, merhamet ve yardımlaşmadır.

Haberin Devamı
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
by Taboola
Olayı yaşayanlara, enkazdan kurtarılanlara, yakınlarını kaybedenlere yapabileceğimiz en büyük iyilik onları dikkatle, sevgiyle, hissederek, paylaşarak dinleyebilmektir. Soru sormadan, sözlerini kesmeden, ısrar etmeden, gözlerinin içine sevgiyle bakarak yanlarında olduğumuzu hissettirebilmektir. Yalnız olmadıklarını, acılarını sonuna kadar paylaştığımızı gösterebilmektir.

Böyle bir acıyı yaşamış kişiler uzun süre hayata tepki veremez, duygularını anlatamazlar, durgun olurlar. Belki en yakınlarını kaybettiler, belki sakat ve yapayalnız kaldılar. Bizler onların ne kadar üzgün ve perişan olduklarını düşünür ve onlardan bu tür tepkiler bekleriz. Biz ağlarız, onlar bize bakar çünkü acıları, yaşadıkları korkular o kadar büyüktür ki bunları açığa çıkarmak, ifade etmek onları çok korkutur. Bu büyük acıyı yok sayarak, derinlere saklayarak başa çıkmaya çalışırlar.

Konuşma zamanı

Haberin Devamı

Aslında onlar için doğru olan bu değildir. İfade edilmedikçe, içlerindeki olumsuz duyguların enerjisi boşaltılmadıkça eskisi gibi sağlıklı olamazlar. Bu durumu, depremlerde kırılan faylardan boşalan enerjiye benzetebiliriz. “Annem, babam, kardeşlerim, çocuklarım hep öldü” diye anlatanların yüz ifadeleri, dinleyenleri bile hayrete düşürür.

Çoğu o anları hiç hatırlamadığını söyleyerek konuyu kapatmak ister. Bu durumlarda konuşmak için ısrar etmek, o kişilerin sıkıntılarını çok arttırır. Ancak sıcacık, sevgi dolu, onlara güven veren ortamlar, içlerindeki acının yavaş yavaş boşalmasını sağlayabilir.

ÇOCUKLARI DA UNUTMAYALIM

Deprem bölgesinde olmamasına rağmen televizyonlardan ve çeşitli kaynaklardan çok farklı görselleri izleyenler de olaydan çok etkilendi. Moraller bozuldu, uykular kaçtı, iç sıkıntıları, kaygılar, korkular, zihinlerinden atamadıkları görüntüler oluştu. Bu dönem birbirimizle bol bol konuşma zamanı... Ne izledik, ne hissettik, nasıl korktuk, ne düşündük, aklımıza geçmişte yaşadığımız hangi olay geldi... Her birini yakınlarımızla ne kadar çok konuşabilir, duygularımızı ne kadar iyi ifade edebilir ve paylaşabilirsek, yaşadığımız travmanın izlerini o kadar çabuk sileriz.

Haberin Devamı

Bu arada çocuklarımızı unutmayalım. Okulları tatil olduğu halde onlara hiçbir şey yokmuş gibi davranmak yerine, içimizi parçalayan görsellerden ve haberlerden onları uzak tutmalı, yanlarında gelişi güzel konuşmamalı ve çocuklarımızı korkutmadan, güven vererek durumu anlatmalıyız. Sonraki günlerde yazacağım yazılarda konuyla ilgili daha ayrıntılı bilgiler vermeye çalışacağım.

Bu büyük felaketi, birbirimizin derdine derman olarak daha kolay atlatabileceğimizi umuyorum.

Geçmiş olsun Türkiye’m, başın sağ olsun milletim.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Unutmayalım ders çıkaralım
#Gölcük#17 Ağustos#Bipolar Hastalığı
Şubat 18, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Yaşadıklarımızdan ders almak yerine bizi derinden etkileyen acıları bir an önce unutmayı seçiyoruz. Unutmak, aslında ruh sağlığımızı koruyabilmek için var olan savunma mekanizmalarından biridir. Ancak unutmanın olumlu yanları olduğu kadar, ağır bedelleri de vardır...
Haberin Devamı

Sevgili okurlarım,

Öncelikle milletimizin başı sağ olsun, ölenlere rahmet, yakınlarına sabırlar, yaralı kardeşlerime acil şifalar diliyorum. Ülkemiz, tarihte eşine az rastlanır çok büyük bir felaket yaşadı, adeta haritalar değişti. Allah milletimize güç kuvvet versin.

Anadolu’da ünlü bir söz vardır. Bir aile, büyük bir acı yaşadığı zaman insanlar onlara baş sağlığı diledikten sonra genelde “Allah bu acıyı unutturmasın” derler. Yani bu söz “size bu acıyı unutturacak başka acılar vermesin” anlamına gelir.

Unutmayalım ders çıkaralım
1999 GÖLCÜK

ÇİLELİ BİR MİLLETİZ

Bizler, millet olarak yaşadığımız pek çok acıyı, travmayı unuttuk, belki de unutmak zorunda kaldık. Geçmişe dönüp şöyle baktığımda, başımıza gelmeyen hiçbir şey kalmamış. Bu ülkede hep birlikte pek çok acı gördük ve yaşadık. Terör olaylarından tutun da ihtilaller, devrimler mi dersiniz, asılan kesilenler mi dersiniz, verdiğimiz bunca şehitler mi?

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Hükumetler devrildi, yenileri kuruldu, ekonomik krizlerin biri bitmeden diğeri başladı. Bankerler furyasında herkes payına düşeni kaybetti, bankalar battı.

Yeni bir yüzyıla girmek üzereydik ki Gölcük’te ülke tarihimizin en büyük depremlerinden birini yaşadık, binlerce insanımızı kaybettik. Her yıl 17 Ağustos’u içimizi dolduran kederle andık, kaybettiklerimize ağladık, yaşadığımız korkuları hatırladık.

Son olarak bütün dünyayı saran bir pandemi başladı, o bitmeden orman yangınlarında bizim de yüreğimiz yandı. Daha birkaç ay önce İstanbul’un göbeğinde bomba patladı.

Tam ülke seçimlere hazırlanırken, zaten yıllardır vatan toprağımızın hemen her bölgesinde meydana gelen depremlerden biri daha oldu. Bu sefer bir şehir, bir kasaba değil, tam 11 büyük şehrimiz yerle bir oldu, 15 milyon insanımızın ocağına ateş düştü ve 85 milyon olarak hepimizin yüreği acıyla doldu.

Evet, çileli bir milletiz ve bizim ülkemiz cidden bir depremler ülkesi ve biz bu depremleri sık sık yaşıyor ama sonra ne hikmetse kısa sürede unutuyoruz. Neden unutuyoruz, neden yaşadıklarımızı ciddiye alıp gerekli hazırlıkları yapmıyor, canımıza sahip çıkmıyoruz diye soranlara cevabımdır.

Haberin Devamı

Unutmayalım ders çıkaralım
2023 KAHRAMANMARAŞ

SAVUNMA MEKANİZMAMIZ

Başka ülkelerin kolayca ayağa kalkamayacağı, darmadağın olacağı çok şey yaşadık. Bunları yaşadıkça hepimizde farklı refleksler gelişti. Yaşadığımız bunca korkuyu, acıyı, kederi önce hep birlikte iliklerimize kadar hissediyor, ağlıyor sızlıyor, acılarımızı paylaşıyor, yaralarımızı birlikte sarıyor, sonra da kısa sürede kaldığımız yerden hayata devam ediyoruz. Yaşadıklarımızdan ders almak yerine bizi derinden etkileyen acıları bir an önce unutmayı seçiyoruz.

Unutmak, aslında ruh sağlığımızı koruyabilmek için var olan savunma mekanizmalarından biridir. Bazı şeyleri hemen unutarak daha çabuk ayağa kalkar ve kaldığımız yerden hayatımıza devam edebiliriz. Bizler de millet olarak unutmayı seçmişiz çünkü bizim ülkemizde acı, keder, kayıp, telaş, korku, kaygı, sıkıntı yıllardır hiç bitmedi. Eğer her yaşadığımız durumu zihinlerimizde ısrarla korumaya devam etseydik, bize çalışmak, bize mutlu ve huzurlu olmak, düğün dernek kurmak, gelecekten iyi şeyler beklemek haram olurdu.

Haberin Devamı
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
Emekliler için 3 odalı prefabrik bungalov modelleri ve fiyatları 2026
Visionary Echo
by Taboola
Dünyanın tam da merkezinde yer alan, cennet gibi bir vatanımız var. Harika denizlerimiz, yemyeşil dağlarımız, ovalarımız, verimli topraklarımız, kıvrım kıvrım akan akarsularımız, kıtaları birbirine bağlayan boğazlarımız, köprülerimiz, en değerli tarihi eserlerimiz, bize has sanatımız, kültürümüz, müziğimiz, şiirimiz, edebiyatımız, gelenek göreneklerimiz, ünlü biliminsanlarımız var. Turistik tesislerimizle dünya yarışamıyor. Birbirinden güzel, şefkatli, merhametli, konuksever, çok duygulu insanların yaşadığı bir ülke burası... Bir yandan böylesine şanslı, bir yandan da bir o kadar şanssız bir ülkeyiz. Cefakâr insanlarız... Her türlü acıyı, yokluğu, sefaleti, savaşı hep birlikte göğüslüyor ve ne zaman “bir” ve “beraber” olacağımızı çok iyi biliyoruz.

Haberin Devamı

Düşünüyorum da, bu güzel ülkenin güzel insanları olarak unutmayıp da ne yapacaktık?

Ancak unutmanın da olumlu yanları olduğu kadar, ağır bedelleri de vardır. Şimdiye kadar pek çok şeyi unutarak ayakta kalmaya çalıştık, bu sayede çabuk toparlandık, ruh sağlığımız daha az zarar gördü. Ancak; İşte şimdi de unutmanın bedellerini bir kere daha hep birlikte ödüyoruz. Öyle bir felaket yaşadık ki artık bunu istesek de unutamayız. Bu deprem hepimiz için milat olacak ve bunun bedellerini yine hep birlikte ödüyoruz ve ödeyeceğiz.

HATIRLAMAYI SEÇELİM

Sanırım her birimiz içimizden şöyle diyoruz: Unutmak yerine hatırlamayı seçmek için gerçekten bu kadar insanın canından olmasına, bu denli kayıp vermemize, ocaklara ateş düşmesine gerek var mıydı gerçekten? Keşke daha çok acı çekseydik, keşke daha uzun sürelerle yas tutsaydık, keşke bu konuda hep birlikte çalışsaydık, çevremize de unutturmasaydık da bu son felaketi yaşamasaydık.

Haberin Devamı

Şimdi tek dileğim, Allah bu acıyı hiç birimize unutturmasın, bir daha böyle acılar yaşamayalım. Daha uzun süre ve daha çok acı çekelim, yaşananlar zihinlerimize mıh gibi çakılsın, gerekirse bir süre geceleri uyumayalım, kâbuslar peşimizi bırakmasın, depresyon bu sefer ülkemizde salgın yapsın ama direnelim. Deprem gerçeğine ve canlarımıza millet olarak bu sefer sahip çıkalım. Sahip çıkalım ki üzerinde yaşadığımız coğrafyanın doğal bir parçası olan depremler bizler için felakete dönüşmesin, bizi hayattan, sevdiklerimizi bizden ayırmasın. Ve bir dahaki sefere “hatırlamayı öğrenmek” için bu denli acı çekmemize gerek kalmasın.

Çünkü korkarım bu sefer de unutmayı seçersek hayat bize öğretmek adına her defasında elini arttırarak bize bu acıları yaşatmaya devam edecek. Biz hazırlanmamaya direndikçe, o da bizi en hazırlıksız olduğumuz yerlerden sınayacak...

Bu arada depremzedelere sahip çıkmak, yardım etmek, acılarını paylaşmak, yaralarını sarmak adına deprem bölgelerine koşan tüm kahramanlarımıza, imkânları çerçevesinde ihtiyaç sahiplerine her türlü yardımı yapan merhametli insanlarımıza bir kere daha buradan teşekkürlerimi, şükranlarımı sunuyorum. Böyle zor günlerde ülkemizin tek yürek olabilmesi, en büyük tesellimiz oluyor.

Allah bizlere bu acıyı unutturmasın...

BİPOLAR YAZISINA DAİR

Geçen yazılarımdan birinde sizlere “bipolar hastalığı” anlatmıştım ancak bu tanıyı almış insanlardan bazılarını bu yazı ile üzmüşüm. Oysa amacım kimseyi üzmek, kırmak değildi. Bu hastalığı topluma tanıtmak, aileleri de bu konuda bilgilendirmek ve yakınlarını bir an önce tedaviye yönlendirebilmelerini sağlamaktı. Halen dünyada milyonlarca insan bu tanıyı alsa da tedavi ile hayatlarını sağlıklı insanlar olarak sürdürebiliyorlar. Hatta bu tanıyı almış, hepimizin tanıdığı pek çok politikacı, devlette önemli görevleri olan yönetici, biliminsanı, yazar, ressam, oyuncu, doktor, mühendis, öğretmen var. Ben mesleğe ilk başladığım yıllarda tedavide bu kadar başarılı değildik. Sanırım biraz da bugün geldiğimiz noktadan aldığım güvenle yazdım onları. Yine de bu yazı nedeniyle onları üzmüş olmak, beni de çok üzdü.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Yaralarımızı birlikte sarmalıyız
#Deprem#Yardım#Sorumluluk
Şubat 25, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Her birimiz, elimizden geldiği kadar depremden etkilenen kişilere yardımcı olabilmek için adeta birbirimizle yarıştık. Ancak ilk anda yaptığımız yardımlar burada bitmemeli. Depremi yaşayan insanlarımızın ve şehirlerimizin uzun süreli ilgi ve desteğe ihtiyaçları var. Hepimiz birey olarak sorumluluk almalı ve yaralarımızı birlikte sarmaya çalışmalıyız. Bunlar inanın depremzedeler kadar bizlere de iyi gelecek.
Sevgili okurlarım,

Yine millet olarak çok zor süreçlerden geçtik ve geçmeye de devam ediyoruz. Günlerdir her birimizin hayatında birinci sırayı yaşanan bu felaket aldı. Yaşanan bu büyük yıkımın iç dünyamızda oluşturduğu etkileri, yani “travma sonrası stres bozukluğunu” az çok hepimiz yaşıyoruz.

“Bu süreçte neler yaşadık” diye şöyle bir dönüp bakarsak, önceleri ne büyüklükte bir felaket yaşadığımızı hiçbirimiz anlayamadık, tam bir şok yaşadık ve bir süre bunu kabul edemedik. Durumu gördükçe, enkaz altında kurtarılmayı bekleyen binlerce insanımızın haberlerini aldıkça, yıkıntıların önünde sevdiklerini kurtarmaya çalışan vatandaşlarımızın çaresizliğini hissettikçe, oradakilerle empati yaptıkça bu sefer de kendimizi suçlu ve yetersiz hissettik. Onlar deprem bölgesinde perişanken biz burada nasıl sıcak evlerde oturur, yer içeriz diyerek adeta yaşıyor olmaktan utandık. Olayın vahametini anladıkça korku ve kaygılarımız giderek arttı. Her birimizin yüreğine taşıyabildiğimizden daha ağır bir acı çöktü.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı Arabanızın Değerini Anında Gösteriyor!
Araç Değeri
by Taboola
Çaresizlik duygularımızla birlikte bu sefer bir öfke patlaması yaşadık. O güne kadar sormadığımız soruları ardı ardına sormaya başladık. “Neden biz” dedik, “Bunlar neden hep bizim başımıza geliyor” dedik, sonra da öfkemizi birbirimize yönelttik.

Yaralarımızı birlikte sarmalıyız

MORALİMİZ BOZUK KAYGIMIZ ÇOK

Bu arada her birimizde farklı boyutlarda korkular, kaygılar başladı. Ya bizim de başımıza gelirse diyerek kendi yaşadığımız yerlere döndü dikkatimiz. Kafamızın içinde türlü deprem senaryoları oluşturduk, kaçış planları yaptık. Bizimle birlikte çocuklarımız da korktu, onlarda da çeşitli sorunlar başladı. Alışageldiğimiz yaşam tarzlarımız bozuldu. Çocuklar okula, yetişkinlerin bir kısmı işe gidemedi. Moraller çöktü, uykular bozuldu, yeme içme alışkanlıklarımız bile değişti.

Hepimiz üzgünüz, moralimiz bozuk, içimizden bir şey yapmak gelmiyor, bir yerlere sığamıyoruz, geceleri eskisi gibi uyuyamıyoruz. Kas ağrıları, kramplar, baş ağrıları, mide sorunları, halsizlik, baş dönmeleri, denge bozuklukları, aniden gelen heyecanlar, çarpıntılar, tansiyonlarda hafif inmeler çıkmalar olabilir. Bunlar yaşadığımız ağır stresten ve üzüntüden kaynaklanan bedensel belirtilerdir. Bir süre sonra yavaş yavaş kaybolmaları beklenir. Ancak ısrarla devam ediyorsa doktora görünmekte fayda vardır.

Geçmişte geçirdiğimiz ruhsal hastalıklar yine bu dönemde tetiklenebilir. Panik atak benzeri durumlar yaşayabiliriz. Böyle durumlar ilerlemeden, yerleşmeden yine doktorumuza başvurmalıyız.

Farklı şehirlerde yaşamalarına rağmen depremde yakınlarını kaybeden pek çok vatandaşımız oldu. Özellikle çok sayıda kişinin görev yaptığı büyük kurumlar da pek çok çalışanını bu depremde kaybetti. Bu kurumların, çalışanları için kısa ölçekli psikolojik destek programları başlatmaları kurum çalışanları açısından çok faydalı olacaktır.

Depremden tam 15 gün sonra bile enkazdan canlı olarak kurtarılanlar oldu. Ve bunlardan bazıları o kapkaranlık günlerde neler yaşadıklarını anlattı. Enkaz altında uzun süre canlı olarak kalabilmek, sanırım dünyanın en zor, en eziyetli ve vahim durumlarından biridir.

Haberin Devamı
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
Göbek yağı kalorilerden kaynaklanmaz (Dahice!)
Akusoli
by Taboola
ZAMAN VE MEKÂNIN KAYBOLMASI

Bu kişilerde önce büyük bir korku ve panik başlar. Zaman uzadıkça hafif bir uyku hali gelir. Bilinç hem açıktır hem de zaman ve mekân kavramları yavaş yavaş kaybolur. Kişi nerede ve hangi koşullarda olduğunu hem bilir hem bilmez. İlk anda başlayan korku ve panik, enkazdan kurtulma çabaları, bir süre sonra yerini teslimiyete bırakır. Umutlar hem vardır hem yoktur. Uykuya meyil halindeyken çeşitli halüsinasyonlar görülebilir. Halüsinasyon, gerçekte var olmayan görüntülerin sanki gerçekmiş gibi görülme halidir ve bazı ciddi ruhsal bozukluklarda sıkça görülür.

İşte bu patolojik yani normal olmayan görüntüler enkaz altındayken de görülebilir. Örneğin bir vatandaşımız enkaz altındayken bir zaman önce şehit olan bir askerin onun yanına geldiğini, ona süt getirdiğini anlattı. Bir çocuğumuz orada yalnız kalmadığını, tatlı bir ablanın hiç yanından ayrılmadığını, onu yedirip içirdiğini söyledi. Yine bir başkası meleklerin ona nasıl yardımcı olduklarından bahsetti.

Bütün bunlar, yukarıda bahsettiğim gibi çok zor durumlarda, beynimizin bizi korumak üzere ortaya çıkardığı hayallerdir. Yani bunun meleklerle, şehitlerle, öbür dünya ile bir ilgisi yoktur.

Bu yorumu bazılarımız “Allah’ın mucizeleri” diye yani doğaüstü bir güç olarak tanımlıyor. Aslına bakarsanız hepimiz ve tüm evren Allah’ın mucizeleriyiz. Allah biz kullarına verdiği akıl denen bir başka mucizeyle bilimi bize keşfettirmiştir ve daha keşfedeceğimiz kim bilir neler var. Bilim, bu mucizeleri keşfetme, yaratılan her şeyi inceleme, anlama, doğru yorumlama, Yüce Allah tarafından bizlere bağışlanan akıl denen bu mucizeyi en doğru şekilde kullanabilme metodudur.

Haberin Devamı

Bunun altını özellikle çizmek isterim çünkü konuyu gerçekçi ve bilimsel yollarla değerlendirmek, çocuklarımıza da doğru bilgiler vermek, bundan sonra başımıza gelebilecek felaketlerde her türlü önlemi alabilmek ve bilimin gösterdiği yollardan asla sapmamak adına konu çok önemlidir.

Yaşanan böyle büyük felaket ve acılardan sonra halk arasında çeşitli rivayetler her zaman dolaşır. Geçmişte yaşadığımız büyük savaşlar sırasında da buna benzer şeyler hep olmuştur. Bunlar, insanların kendilerini en aciz hissettiği durumlarda ortaya çıkar.

Yaralarımızı birlikte sarmalıyız

YARDIM ETMEK BİZE DE İYİ GELECEK

Her birimiz, elimizden geldiği kadar depremden etkilenen kişilere yardımcı olabilmek için adeta birbirimizle yarıştık. Ne kadar merhametli, paylaşımcı bir toplum olduğumuzu bir kere daha hep birlikte gördük. Ancak ilk anda yaptığımız yardımlar burada bitmemeli. Depremi yaşayan insanlarımızın ve şehirlerimizin uzun süreli ilgi ve desteğe ihtiyaçları var. Hepimiz birey olarak sorumluluk almalı ve yaralarımızı birlikte sarmaya çalışmalıyız. Bunlar inanın depremzedeler kadar bizlere de iyi gelecek. Suçluluk duygularımızı, birbirimize karşı duyduğumuz anlamsız öfkeleri azaltacak ve giderek çok daha huzurlu bir toplum olacağız.

Bu büyük felakette sen ne yaptın diye soracak olursanız; ilk günlerde hepimizin yaptığı gibi, biraz da aceleyle, hem Madalyon Klinik hem de OGM olarak elimizden geldiği kadar bağış ve yardımda bulunduk. Deprem bölgesine dizilerde kullandığımız beş adet karavan yolladık.

Ülkemizdeki pek çok televizyon kanalından depremzedelere ve depremden ikinci derecede etkilenenlere seslenmeye, acılarını paylaşmaya, psikiyatrist olarak elimden geldiği kadar onlara bazı öneriler vermeye çalıştım.

Hemen sonrasında bir televizyon kanalında her gün yayınlanan depremden birinci ve ikinci derecede etkilenen tüm vatandaşlarımıza yönelik ”Dünden sonra, yarından önce” adlı, Madalyon Psikiyatri Merkezi’nin tüm doktor ve psikologlarının da katılımıyla psikolojik destek programları başlattım. Sizlerden gelen soruları bu programda cevaplandırmaya çalışacağız.

Madalyon Klinik depremzedeler için bir kontenjan oluşturdu. Tüm psikiyatrist ve psikologlarımız her gün o kontenjan dahilinde online ücretsiz hasta kabul ediyor.

Ben ve ekibim “Daha başka neler yapabiliriz?” konusunda düşünmeye, araştırmaya, takip etmeye devam ediyoruz.

Hep birlikte daha güçlü, daha huzurlu, daha güvende olacağız.

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilir ve sorularınızı bu adrese yazabilirsiniz

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Birlikte olmaya ihtiyacımız var
#Deprem#Kahramanmaraş#Yardımseverlik
Mart 04, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Toplumları düştükleri yerden yeniden ayağa kaldırmanın çaresi, her zaman o acıyı da birlikte hissedebilmekten, acıyı paylaşabilmekten geçer. Bir olmaya, beraber olmaya, birlikte dinlemeye, birlikte söylemeye, birlikte ağlamaya çok ihtiyacımız var.
SEVGİLİ okurlarım,

Yaklaşık bir ay önce yaşadığımız iki büyük depremde kaybettiğimiz canlarımızın yasını hâlâ tutarken; içinde tarihin en eski kültürel miraslarını barındıran şehirlerimizin de adeta yok olduğunu görmek içimizi sızlatıyor.

UNUTMAMALI UNUTTURMAMALIYIZ

Ölenleri geri getirme şansımız yok ancak bu ülke, böyle büyük acıları bir daha yaşamamalı. Vatanımızın hemen hemen tamamının deprem bölgesi olduğunu artık biliyor ve bu korkuyu iliklerimize kadar hissediyoruz. Bunca canı bizden alanın sadece depremler olmadığını, konuya gereken önemin, gereken hassasiyetin gösterilmediğini de geç de olsa öğrendik. Canlarımızı bizden alan gerçekleri unutmamalı ve unutturmamalıyız. Bizler de birey olarak bu sorumluluğu üstlenmeli, deprem gerçeğiyle sonuna kadar mücadele etmeliyiz.

Birlikte olmaya ihtiyacımız var

Bütün bu acı gerçeklerin altından kalkabilmemiz için zamana, çabaya ve emeğe ihtiyacımız var. Umuyorum ki toplum olarak bu gayreti gösterecek olgunluğa sahibiz ve inanıyorum ki elbirliğiyle, dayanışma içinde yaralarımızı saracağız.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vidasız diş implantları nelerdir ve fiyatı belirleyen faktörler
WonderMapped
by Taboola
Biz vicdanlı, özellikle kötü günde “bir” olmasını bilen, dayanışmadan beslenen bir milletin evlatları olarak; depremin ilk gününden itibaren genci yaşlısı, çoluğu çocuğu elimizden gelen her şeyi yaptık. Depremde yaşanan acı dolu hikâyeleri duydukça içimiz parçalandı ama öyle günler de oldu ki gördüklerimiz kararmış ruhlarımıza ışık oldu.

Mutlaka görmüşsünüzdür; Kahramanmaraş’ta Abdülhamid Han Camisi’nin eski imamı Ömer Faruk Hoca’yı... Cami hoparlöründen sadece çocukların yüzü biraz gülsün diye “Ali Baba’nın bir çiftliği var”ı ne de güzel söyledi... Askerlerimiz çocuklarla oyunlar oynadı... Bir çiftçimiz yıllardır traktör alabilmek için biriktirdiği parayı depremzedelere dağıttı. Çocuklarımız kumbaralarını kırıp içindekileri o bölgeye yolladı.

Futbol maçlarında çocuklarımız gülsün diye sahaya atılan oyuncakları seyretmeye doyamadık. Toplum olarak içimiz bir ve beraber olmanın coşkusuyla doldu.

Haberin Devamı

Kimi enkazda bulduğu kilolarca altını kimi kendisine verilen yastıktan çıkan altınları sahiplerine geri verdi, kimi çocuk oyuncağın fazlasını kabul etmedi, öteki çocuklar da oynasın diye...

Olayın hemen ardından kendi kendine anında organize oluveren, dayanışma ruhuyla hemen harekete geçen, birbirinin yardımına koşan vicdanı yüksek milletimizle ne kadar gurur duysak azdır. İşte bunlar yüreklerimizi ısıtıyor, bu birlik, bu beraberlik, bu yardımlaşma ve paylaşma duygusu, bu merhamet ve şefkat, bu dürüstlük ruhlarımıza ilaç gibi geliyor. O zaman kendimizi kocaman bir ailenin fertleri gibi hissediyoruz.

YAĞMACILIK DAVRANIŞ BOZUKLUĞUDUR

Ancak bu büyük aileye hiç yakışmayan, hırsızlar yağmacılar da var içimizde. Duyduğumuzda tüylerimizi ürperten olaylar da yaşıyoruz. Ülkemizin ve dünyanın her yerinden milyonlarca insan yardım etmek için çırpınırken, evindeki kıyafetini, yemeğini, parasını depremzedelere gönderirken, birileri can derdindeyken, enkazın altından bizi kurtarın diye bağırırken yağmacılık nasıl yapılır, anlaşılır gibi değil.

Haberin Devamı
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
Karadeniz Yaylalar ve Batum Turlarını Kaçırmayın.
Jolly Tur
by Taboola
Yağmacılık eylem olarak hem doğada hem de insanlığın daha ilkel dönemlerinden beri sıklıkla görülen bir davranış bozukluğudur. Bu davranışı daha da acımasız kılan, çalma eylemini gerçekleştiren kişinin bunu, karşı tarafın en çaresiz olduğu anda yapmasıdır. Tıpkı eşekarıları gibi... Eşekarıları da böyledir. Bal arılarını öldürüp onların kovanlarını yağmalarlar. Tarih boyunca birçok önemli medeniyet, sahip olduğu zenginlik yağmalandığı için yıkılmıştır.

Ancak insanlar hem zihnen hem duygusal anlamda geliştikçe dürüstlük, adalet, merhamet, yardımseverlik gibi güzel değerleri fark etmiş, bireysel ve toplumsal olarak kendi varlığını korumanın, bu değerleri yaşamak ve yaşatmakla mümkün olduğu gerçeğini anlamıştır. Bu değerler yerleşip geliştikçe hem bireylerin hem de toplumların refahı ve huzuru artar.

Haberin Devamı

Pek çok kültür gibi bizim kültürümüz de yağmacılığı kınamış ve aşağılamıştır. Bizim insanımız da binlerce yıllık kadim kültürümüz ve inançlarımız doğrultusunda yardımseverliği, zor durumda olana el uzatmayı, ekmeğini diğeriyle paylaşmayı çok önemli bir değer olarak hayatına yerleştirmiştir. Bu değerler sayesinde iyi günde ve kötü günde birlik ve bütünlüğünü korumuş, türlü sıkıntıları elbirliğiyle atlatmayı başarmıştır.

Bizler, küçük büyük, yaşlı genç, çoluk çocuk hepimiz bir yanımızla ezelden beri utangaç bir toplumuz ve bizi utandıracak işler yapmaktan hep sakındık. Utanmak, insanı en ince yerinden yaralayan ama bir yanıyla da en insanca duyguların başında gelir. Utanan insan bizim toplumumuzda her zaman saygıyla karşılanır ve utanan insanların her zaman arkasında durulur.

Haberin Devamı

Bizler toplum olarak utanma duygumuzu kaybetmiş olamayız, olmamalıyız. Eğer gerçekten bu duygu yok olma eğilimindeyse, bunun nedenlerini hepimiz bir kere daha oturup düşünmeliyiz. Utanmayı bilen insan başkasının malına el uzatmaz, çalmaz, çırpmaz, yetimin hakkını korur, zor durumdaki insanları istismar etmez, haram lokma yemez. Bizler, kadim kültürümüzden gelen “Ağlayanın malı gülene hayır etmez, hayat bunun hesabını er geç sorar” diyen ninelerimizin, dedelerimizin sözleriyle büyüdük.

ACILAR PAYLAŞILDIKÇA AZALIR

Acılarla, sıkıntılarla boğuşmak herkes için çok zordur ancak aynı zamanda toplumsal dayanışmanın, birlik ve beraberliğin, tek yürek olmanın sağlanması için de bir fırsattır. Bizler bu zor günlerde daha iyi, daha huzurlu insan olma fırsatını mutlaka değerlendirelim...

Hepimizin içine işleyen bu büyük acıyı, yası nasıl atlatacağımız konusunu da çok önemli buluyorum. Toplumları düştükleri yerden yeniden ayağa kaldırmanın çaresi, her zaman o acıyı da birlikte hissedebilmekten, acıyı paylaşabilmekten geçer. Biliyorsunuz acılar, paylaşıldıkça azalır.

Uzun süredir, futbol maçları dışında halkımız bir araya gelemiyor. Eski âdetler unutuldu, yerine daha iyi bir şeyler koyamadık. Eskiden böyle günlerde insanlar mutlaka bir araya gelir, birlikte ağlar, ölüleri için ağıtlar yakarlarmış. Şimdi ne milli ne de dini bayramlarımızı birlikte kutlayamıyoruz. Bu bayramlar adeta hepimiz için tatil yapma, seyahate gitme fırsatı haline geldi.

Birbirimize öfkelenmek, birbirimizi eleştirmek dışında birbirimizle sevgi dolu ilişkiler kurmayı, sevinci de, acıyı da paylaşmayı unuttuk. Sosyal medya şiddet ve öfke kusma, birbirimizi en ince yerinden yaralama, kırma, örseleme, aşağılama yeri haline geldi.

Bizler taştan değil, etten kemikten ibaret, duygulu insanlarız. İyiliği, güzelliği, sevgiyi, merhameti, bir olmayı, beraber olmayı acıyı da tatlıyı da yürekten paylaşmayı öyle özledik ki... Yedi göbek öteden bize kadar uzanan kolektif bilinçdışımız, kulaklarımıza hep bunu fısıldıyor. Sanatçılarımızı birlikte dinlemeye, birlikte söylemeye, birlikte ağlamaya, birlikte ağıtlar yakmaya öyle çok ihtiyacımız var ki...

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sağlıkla, sevgiyle kalın. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilir ve sorularınızı bu adrese yazabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Duygusal enkazın altında kalan sahipsiz çocuklarımız
#Deprem#ÇOCUK#Anne
Mart 11, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Depremde sahipsiz kalan çocuklar bir süre enkaz altında kaldı, ardından birileri onları o karanlıktan kurtardı. İlk günden itibaren hep annelerini aradı gözleri ama anneleri yoktu. Sanki tüm duygularının üstü enkaz yığınlarıyla kaplanmıştı. Belki bir gün bir mucize gerçekleşecek, bir anda kendilerini, onlara sıcacık bakan, sarıp sarmalayan bir kadın, yepyeni bir anne onları oradan alıp gidecek. Ve duygularının üzerine çöken enkazlar iyice katılaşmadan yavaş yavaş kalkacak...
SEVGİLİ okurlarım,

Bu büyük depremde pek çok çocuğumuz tüm ailesini kaybetti ve sahipsiz kaldı. Pek çok çocuğumuzun da ona sahip çıkacak bir yakını olup olmadığı henüz bilinmiyor. Kiminin adı bile yok... Her biri devlet korumasına alınsa da, bu çocuklar bir aileleri olmadan büyüyecekler. Bu çocukların en iyi şekilde yetişebilmeleri, topluma faydalı, mutlu, huzurlu birer yetişkin haline gelebilmeleri için önce o çocukları anlamamız, nasıl hissettikleri konusunda onlarla iyi empati yapabilmemiz gerekir. Onların tam olarak neye ihtiyacı olduğunu ancak bu yolla anlayabiliriz.

Hepinizin bildiği gibi insan yavrusu kendi başına hayatta kalamaz, ona bakıp büyütecek bir sahip gerekir. İşte bu nedenle bebek doğduğu anda sahibini arar, ona bağlanır ve sadece onun yanındayken kendini güvende hisseder. Doğduğu anda onu kucağına alan, ihtiyaçlarını karşılayan, onu sevgiyle sarıp sarmalayan kişi kimse, onu sahibi kabul eder ve bir daha ondan ayrı kalmak istemez. Sahibi ondan uzaklaştığı anda bebekte huzursuzluk ve huysuzluk başlar. Kendini en çok, annesinin memesini emerken, anne kokusunu içine çekerken güvende hisseder.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
by Taboola
Zamanla, annesi ondan uzaklaşsa bile onun geri geleceğini öğrenir ve hasretle onu bekler. Anne, alışkın olduğu zamanda gelmezse bebekte yine bir huzursuzluk başlar ve anne geri gelene kadar bu huzursuzluk ve güven kaybı devam eder.

Duygusal enkazın altında kalan sahipsiz çocuklarımız

ONLAR İÇİN ANNE YAŞAM AĞACIDIR

Bebekler büyüdükçe ve anneye duydukları güven arttıkça ondan ayrı kalabildikleri süre de artar ancak anne geri gelmezse ne olur?

Çocuk ruhunda anne ya da anne yerine geçen kişi onun yaşam ağacıdır ve eğer o yoksa hayatta kalamayacağı şeklinde bir korkuya kapılır. Birileri onları yedirse, içirse, altlarını değiştirse bile kendilerini çok yalnız ve güvensiz hissederler. Hani bir uçurumun kenarında durursunuz, ayağınız yere sağlam bassa bile her an oradan aşağı yuvarlanabileceğiniz şeklinde bir korku gelir ya size, bebekler ve çocuklar da eğer anne yoksa buna benzer bir duygu hissederler. Bu korku da onları huzursuz, huysuz ve hasta yapar.

Haberin Devamı

Beden sağlıkları hemen bozulur, iştah azalır, ateş yükselir, ishal, kusma gibi belirtiler başlar. Bebek hızla kilo kaybeder ve hayata tutunma güçleri hızla azalır. Yapılan araştırmalar, bu bebeklerin büyümelerinin bile durduğunu, boylarının yaşıtlarından kısa kaldığını gösteriyor.

Bütün bunlar bebek ya da çocuk ne kadar küçükse ve annenin geri gelişi ne kadar uzarsa o kadar fazla olur. Eğer anne geri dönerse bir süre sonra yavaş yavaş bütün bunlar düzelir. Ancak anne bir daha geri gelmezse, annesizliğin acısı çocuğun tüm hücrelerine işler. Bu bebeklerin bazıları, annesizliğe bağlı olarak ortaya çıkan bedensel hastalıklar nedeniyle ölür, geri kalanlar düşük bağışıklık sistemiyle hayatlarına devam eder.

Haberin Devamı
e-Faturaya Zorunlu Geçişin En Avantajlısı!
Logo İşbaşı
Uyku Apnesi İçin Basit Bir Yöntem (Gerçekten Çok Zekice!)
Derila Ergo
by Taboola
Annesizliğin en büyük tahribatı ruhsal yapıda olur. Terk edilişin izleri ruh dünyasına damgasını vurur ve bu damga bir daha kolay kolay silinmez. Bu çocuklar yetişkin biri olduklarında bile terk edilmekten ölesiye korkarlar çünkü bir zamanlar anneleri tarafından terk edildiklerinde kendilerini uçurumun başında, her an ölümle burun buruna hissettiler.

Daha sonraki yaşlarında, eğer kaybettikleri anne yerine yine onları çok seven, şefkatli, hep güven veren, onları hiç terk etmeyeceğinden emin oldukları yeni bir anne hayatlarına girerse, zihinlerindeki terk edilme korkusu ve güvensizlik de zamanla azalır.

HEP ANNESİNİ ARADI GÖZLERİ

Şimdi, buradan başlayarak depremde sahipsiz kalan çocuklarımızın durumuna hep birlikte göz atalım. Bu çocuklar bir süre enkaz altında kaldı, tarifi çok zor bir korku yaşadılar. Ardından birileri onları o karanlıktan ve çektikleri acıdan kurtardı. Büyük kalabalıklara şaşkınlıkla baktılar. Hiç tanımadıkları, çok yabancı kalabalıklar onlara gülüyor, onlara yoğun ilgi gösteriyordu. Sanırım içlerini bir sevinç kapladı. Onlara bakan gözlerde sevgiyi, merhameti, şefkati, sevinci gördüler. Çocuklar hemen her türlü duyguyu bizim yüzümüzden okur ve hisseder. O coşku eminim içlerindeki o büyük korkuya ilaç gibi geldi.

Haberin Devamı

Sonra ambulansa bindirilip hastaneye gönderildiler. Orada yine hiç tanımadıkları ablalar onları sevdi, okşadı, gözlerinin içine gülerek ve sevgiyle baktı. Sonra ambulans durdu, yine hiç tanımadıkları insanlar onları aceleyle alıp hastanede bir yatağa yatırdı. Sonra başka birileri geldi, onları soydu, muayene etti, kollarını acıtarak serumlar takıldı, belki biri ona su içirdi, belki tetkik için bir başka odaya götürüldü, başka bir yatağa yatırıldı, bazı aletlerin içine girdi çıktı.

Sonunda yine başka birileri onu bir yatağa yatırdı ve sonra gittiler çünkü bakmak zorunda oldukları başka hastalar, başka çocuklar geldi. Ortam soğuktu, kalabalıktı ve gürültülüydü. Arada bir yanlarına birileri gelip gitse de o yalnızdı.

Haberin Devamı

İlk günden itibaren hep annesini aradı gözleri ama annesi yoktu. Orası kendi yatağı, kendi battaniyesi, kendi odası değildi. Karanlıklardaki korku gitmişti ama şimdi yavaş yavaş dozu artıp azalarak devam eden başka türlü bir duygu geliyordu, sancı gibi... Yeni gelen bu duyguyu hiç tanımıyor, içinden ağlamak bile gelmiyor, şaşkın gözlerle etrafa bakarken aslında tutunacak bir dal arıyordu.

Bir süre sonra yanına yine ablalar, abiler geldi, onu kucakladıkları gibi bir arabaya bindirdiler. Oradan belki bir başka arabaya, ya da uçağa... O yine etrafa şaşkınlıkla bakarken başka bir yerde, yine başka birileri, onu başka yataklara yatırdı, artık uzun süre kalacakları devlet bakımevleriydi orası. Yanına tanımadığı birileri gelip gitti, kimi ona güldü, kucağına aldı, sevdi, okşadı, kimi onu götürüp yıkadı, soydu, giydirdi, yedirdi, içirdi ve gitti çünkü onun mesai saati bitmişti. Bu sefer bir başkası geldi yanına, sonra o da gitti ve yerini yeni arkadaşına bıraktı.

Etrafta başka çocuklar da vardı, kimi ağlıyor, kimi de tıpkı onun gibi etrafa şaşkın gözlerle bakıyordu. Artık anlamışlardı annelerinin gelmeyeceğini... Son umutları da bitmişti.

Bir durgunluk çökmüştü hepsinin üzerine. Sanki bir anda yüz hatlarıyla birlikte bakışları da değişmişti bu çocukların.

İçlerindeki amansız korku gitmiş, sanki tüm duygularının üstü enkaz yığınlarıyla kaplanmıştı. Kulakları değil ama duyguları sağır olmuştu.

KAYBOLAN UMUTLARI GERİ GELECEK

Belki bir gün bir mucize gerçekleşecek, bir anda kendilerini, onlara sıcacık bakan, sarıp sarmalayan, mıncık mıncık seven, yanlarından hiç ayrılmayan, yanında rahat rahat ağlayabilecekleri, nazlanabilecekleri, gıdıkladıkça gülebilecekleri bir kadın, yepyeni bir anne onları oradan alıp gidecek.

Ve duygularının üzerine çöken enkazlar iyice katılaşmadan yavaş yavaş kalkacak, kaybolan umutlar, en çok ihtiyaç duydukları güven duygusu geri gelecek...

Devlet korumasına alınan çocuklara da bizim kadınlarımız bakıyor. Şefkatli, merhametli sevecen kadınlarımız. Onlara buradan seslenmek istiyorum. Annelerinden, babalarından, belki kardeşlerinden, alışkın oldukları evlerinden kopup oralara gelen çocuklarımızın her birinin kendini ne kadar güvensiz ve yalnız hissettiklerini, çok korktuklarını sakın unutmayın. Lütfen o çocukları giydirirken, yedirip içirirken, yıkarken, altını temizlerken hep onların gözlerine bakın. Sevgiyle, şefkatle ve gözünüzü ondan hiç ayırmadan bakın. Sık sık onlara dokunun, sevin, okşayın, konuşun onlarla. Arada bir gıdıklayın, oynayın, gülün onlara... Gülün ki, o çocuklar gülmeyi sizden öğrensin.

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Yaşadığımız büyük acılar kaderimizi etkiler
#Travma#Yaşam#Kayıp
Mart 18, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Yaşanan her büyük travma, ruhumuzu bir yerlerinden yaralar, duygularımızı etkiler. Duygularımız küçük yaramaz çocuklara benzer, aklı yoktur. Mantık yoluyla onunla başa çıkamazsınız, o yine bildiğini okur. Ancak o çok narin duygularımızın en çok neden korktuğunu, nelerden kaçınacağını bilir, onlarla yüzleşir ve zihnimizin bize bu tip oyunlar oynamasına mani olursak o yaraların bizi götüreceği yere değil, gitmek istediğimiz yere gidebiliriz.
Haberin Devamı

Sevgili Okurlarım,

Hayatın yarın ne getireceğini hiçbirimiz bilmesek de çoğu zaman bugünkü yaşam şeklimizin pek fazla değişmeden hep böyle devam edeceğini sanırız çünkü zihnimiz değişikliği sevmez. Alışkanlıklarından ve bildiklerinden şaşmak istemez. Zihnimiz her zaman daha önce bildiği, tanıdığı ortamlarda kendini daha güvende hisseder.

Belki de bu nedenle, imkânlarımız el verse bile kendimize daha iyi bir hayat kurmaz, sonra da buna binbir bahane uydururuz. Özellikle yaş aldıkça değişikliğe karşı direncimiz daha da artar, bizi çok daha rahat ettirecek koşullardan uzak dururuz. Kısaca söylemek gerekirse, iyi bile olsa, hayatımızdaki her değişiklik korkutur bizi.

Oysa hayat hiç düz gitmez. Biz değişikliklere dirensek de o bizi ne yapar eder, buna zorlar. Her biriniz gözlerinizi kapatıp geçmişten bugüne hayatınızda nelerin değiştiğini düşünecek olursanız, buna siz bile şaşar kalırsınız.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Yaşadığımız büyük acılar kaderimizi etkiler

GELECEĞİ GÖREBİLSEYDİK NE HİSSEDERDİK

On yaşınızdayken, on yıl sonra nerede ve nasıl yaşayacağınızı bilseydiniz, biri size on yıl sonrasını gösterebilseydi, ya da yirmi yaşınızdayken, otuz, kırk, elli, altmış yaşınızdayken biri size on yıl sonrasını gösteriverseydi... Bambaşka evler, değişik bir iklim, pencereden baktığınızda gördüğünüz değişik manzara, kapı çalındığında eve gelip size sarılan farklı kişiler... Ya da çalınmayan kapılar, bir türlü gelmeyen o insanlar... Mutfaktaki size hiç tanıdık gelmeyen tabaklar, bardaklar, tencereler, çaydanlıklar... Hep yattığınız yatağa hiç benzemeyen yataklar, yorganlar, penceredeki perdeler, o evin kendine has olmayan kokusu...

Ve şimdiki size çok yabancı gelen o evde, belki de yüzü gülen, çok mutlu on yıl sonraki siz...

Ne hissederdiniz acaba? O günler bir an önce gelse diye mi beklerdiniz yoksa gördükleriniz karşısında bugünkü siz eyvah mı derdi, eyvah...

Hayatımızın kontrolü bizde sanırız ama öyle zamanlar olur ki kontrol bir anda elimizden kayıp gidiverir. Son yaşadığımız depremde her birimiz bunu iliklerimize kadar hissettik. Hayal etmesi bile içimizi titretecek kadar ürkütücü olan gerçekleri yaşarken bulduk kendimizi. Bu durum hepimizi çok korkuttu. O depremi yaşayanlar korkmayı bile bilemedi ama hayat devam ediyor.

Haberin Devamı

Bir daha hiç eskisi gibi olamayacağım, yüzüm hiç gülmeyecek, artık mutluluk bana haram diye düşünen pek çok kişi on yıl sonra bambaşka ortamlarda, bambaşka duygular içinde olacaklar.

BİLİNCİMİZ BİZİ KORUMAYA ÇALIŞIYOR

Sadece böyle büyük depremlerde olmuyor bunlar. Her birimiz hayatımızın farklı dönemlerinde farklı duygusal depremler yaşarız. Ölümlü olduğunu çoğu zaman unuttuğumuz bu ölümlü dünyada öyle ya da böyle en sevdiklerimizi kaybederiz. Ya da en sevdiklerimiz bizi hayattayken bırakır gider. İşler bozulur, bir anda sap gibi ortada kalıveririz. Savaşlar çıkar, seller gelir, fırtınalar olur, kuraklık olur, kıtlık olur, düzenler bozulur ama biz insanlar her şeye rağmen yaşamanın bir yolunu buluruz. Çünkü insan denen varlık her zorlukla baş edebilecek güçte yaratılmıştır.

Haberin Devamı
Nissan Juke fırsatı
Nissan TR
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
by Taboola
Ancak yaşadığımız büyük acılar ve kayıplar bir şekilde ruhumuzu korkutur. Kader motifimiz yani hayatımızın bundan sonrasında yürüyeceğimiz yol etkilenir bunlardan. Ve tekrar benzer acıları yaşamamak adına bilinçdışımız kendince tedbirler alır. İlk bakışta bu cümle insanın kulağına hoş geliyor. Ne güzel, zihnimiz bize aynı acıları yaşatmamak için bizden habersiz bazı tedbirler alıyor diye düşünebiliriz. Ancak ruhumuzun aldığı bu tedbirler bazen hayatımızın yönünü, yolumuzu değiştirecek kadar ileri gidebilir.

Güven duygusunda ciddi bir yaralanma varsa, hayata bir daha bir türlü güvenemez, her an başımıza kötü şeyler geleceği şeklinde duygularla baş edemez, güvensizliğin yarattığı korkular ve kaygılar tüm ruhumuzu ele geçirir ve hayatı kendimize zindan ederiz.

Haberin Devamı

Ani kayıplar ya da terk edilmeler nedeniyle çok acı çektiysek, zihnimiz aynı acıyı bize bir kere daha yaşatmamak adına, iyi giden ilişkilerimizi bozabilir. Nasıl olsa bu da beni terk edecek korkusuyla, ya ondan önce biz bitiririz o ilişkiyi ya da ona daha çok bağlanmadan, onun bizi bir an önce terk edip gitmesi için hiç farkından olmadan elimizden geleni yaparız. Sonra da saf saf sorarız kendimize; “Terk edilmek benim kaderim mi?” diye...

Yaşanan acılar bazen o kadar büyüktür ki, iyi ve mutlu yaşamayı yakıştıramayız kendimize. Mutsuz olmanın, acı çekmenin yollarını ararken yine saf saf şöyle deriz: “Kaderim kötüymüş...”

Bazen de suçluluk duyguları bir türlü bırakmaz peşimizi. Biz mantıklı cümlelerle kendimizi teselli etmeye, bir suçumuz, günahımız olmadığına ikna etmeye çalışsak da, zihnimiz bizi bir kere suçlu ilan ettiyse ve biz bu konuda bir türlü farkındalık geliştirememişsek, başımıza gelmeyen kalmaz. Bütün belalar bizi bulur ve acılar hiç bırakmaz peşimizi. Aslında o cezaları kendimize verenin, onları arayıp bulanın bizzat kendimiz olduğunu bir türlü görmeyiz.

Haberin Devamı

VE ZAMAN GEÇTİKÇE YALNIZLAŞIRIZ

O güne kadar zaten yüzümüz hiç gülmemiş, hep ezilmiş, horlanmış, hep kullanılmış ve hakkımız yenmişse, adalet duygumuz zedelenmişse insanlarla ilişkilerimiz bir türlü rayına oturmaz. Sanki içimize bir canavar girmiştir. Çabucak kızar, köpürür, bize her söylenenden olumsuz bir anlam çıkarır, kimseye güvenmez, her söze alınır ve insanları kırarız. Sanki kızmak, bağırıp çağırmak, etrafa öfke saçmak için bahane arar, her konuda haklı olduğumuza inanır, insanlar bizden uzaklaştıkça bu sefer de herkesin aslında ne kadar kötü olduğunu düşünerek yapayalnız bir hayat yaşatırız kendimize.

Hep fedakâr, önceliği başkalarına vererek o günlere gelmiş, kendimize hayatın başrolünü bir türlü verememişsek, özgür olmak, sadece kendi hayatımızı yaşamak zor gelir. Yine bakacak, hizmet edecek birilerini arar, dururuz. Kendi hayatımızı nasıl yaşayacağımızı hiç öğrenemediğimizden, imkânlarımızı bir türlü kendimiz için kullanamaz, hayatı doyumlu yaşamayı beceremediğimiz için hiçbir şey yapamazsak düşer, bir yerlerimizi kırar ya da hasta oluruz.

Ya da başımıza gelenler bizi öyle korkutur ki bir türlü kontrol edemediğimiz hayatı küçültür ve sınırlarız. Artık sabah kalktığımızda ne yapacağımız çok bellidir. Neler üç kere, neler beş kere yıkanacak, özellikle mutfak banyo nasıl kırklanacak, şartlanacak, ne yenip ne yenmeyecek, kaçta yatıp kaçta kalkılacaksa hepsini bir kurala bağlar, bunları tastamam yaptığımızda kendimizi ancak o zaman güvende hisseder ve işini yapmış insanların huzuruyla gireriz yatağımıza. Biz bunların üstesinden gelebilmek için akşama kadar kan ter içinde çabalarken hayat önümüzden akıp gider.

Oysa bütün bu anlattıklarım, ruhsal dünyalarımızın bizi tehlikelerden korumak adına aldığı tedbirlerin sonuçlarıdır. Ruhumuz bir zamanlar öyle korkmuş, öyle incinmiş, öyle acı çekmiştir ki, bunu bir daha bize yaşatmamak için alacağımız bütün kararlara damgasını vurmuş, bizi bu acılardan korumak isterken, çocuğuna çok düşkün bir anne gibi bizi adeta hayattan koparmıştır.

Şimdilerde bu büyük felaketten az ya da çok etkilenen milyonlarca insan hayatın getirdiği büyük değişimleri toplu olarak yaşıyor. Bu değişimler içinde ortaya çıkan belirsizliklerde hem kendi hem de sevdikleri adına gelecekten korku duyuyor, çoğu zaman da kendini şevksiz, umutsuz hissediyor.

Yaşadığımız bu büyük depremlerden başlayarak hayatımızı derinden etkileyen her türlü acılar, kayıplar ve yaslar bir parça azaldıktan, hayatımız yeniden yapılanmaya başladıktan hemen sonra her birimiz bu konuda dikkatli olmalı ve içinde bulunduğumuz ruhsal durumla ilgili farkındalık geliştirmeye çalışmalıyız. Böyle durumlarda en doğrusu kısa bir süre de olsa bir psikiyatriste danışmak, yaşadıklarımızın gelecekte ruhlarımızda ne tür hasarlar oluşturabileceğini konuşmaktır.

İYİ YAŞAMAK HEPİMİZİN HAKKI

Yaşanan her büyük travma, ruhumuzu bir yerlerinden yaralar, duygularımızı etkiler. Duygularımız küçük yaramaz çocuklara benzer, aklı yoktur. Mantık yoluyla onunla başa çıkamazsınız, o yine bildiğini okur.

Ancak o çok narin duygularımızın en çok neden korktuğunu, nelerden kaçınacağını bilir, onlarla yüzleşir ve zihnimizin bize bu tip oyunlar oynamasına mani olursak, o yaraların bizi götüreceği yere değil, gitmek istediğimiz yere gidebiliriz.

Yaşamak, iyi yaşamak hepimizin en doğal hakkıdır, yeter ki bu hakka her yönüyle sahip çıkabilelim.

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

TÜM KAHRAMANLARIMIZI SAYGI VE RAHMETLE ANIYORUZ

Çanakkale Zaferi’nin 108. yılında Cumhuriyet’imizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk, silah arkadaşları ve bu vatan için canını ortaya koyan tüm kahramanlarımızı saygı ve rahmetle anıyorum.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kadınlar bu günlere gelebilmek için neler çekti haberiniz var mı
#Kadınlar#ATATÜRK#Mücadele
Mart 25, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Tarihsel süreç içerisinde kadınlar, bugün sahip olduklarına öyle bir anda tepeden inerek sahip olmadı. Kendilerine vurulan zincirleri, prangaları söke söke, daha insanca yaşayabilmek, daha adil bir hayat sürebilmek için kan vererek, can vererek, ter dökerek, yerlerde sürünerek, ezilerek, dövülerek, sövülerek, aşağılanarak, hakkı yenerek, olmadık aşağılayıcı isimler takılarak ama yine de haklarını alabilmek için büyük mücadeleler vererek geldi.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

Ülke olarak gündemimiz ne kadar yoğun olursa olsun, “kadın ve kadına şiddet” konusu televizyon haberlerinde, gazete manşetlerinde, sosyal medyada, sokakta, çarşıda, pazarda sürekli karşımıza çıkan, güncelliğini hiçbir zaman kaybetmeyen en önemli konularımızdan biri oldu. Yaşadığımız büyük deprem bile kadınları acımasızca katleden erkekleri durduramadı.

Bizler içimizi acıtan bu haberleri görmekten çok yorulsak da bunlara her gün bir yenisi eklenmeye devam ediyor. Son on yılda tam 3585 kadınımız erkekler tarafından öldürüldü. Dile kolay... Üstelik son yıllarda bu sayı git gide daha da artıyor. Peki kaybettiklerimiz sadece kadınlarımız mı? Onların gidişiyle yarım kalanların sayısını biliyor muyuz? Annesiz kalan yüreği yaralı çocuklarımızın sayısını, evlatsız kalan bağrı yanık anne babalarımızın sayısını, ablasız, kardeşsiz kalan insanlarımızın sayısını biliyor muyuz? Kuzenini, yeğenini, teyzesini, halasını, komşusunu, arkadaşını, dostunu kaybedenlerin sayısını biliyor muyuz? Onların seneler boyunca içlerinde sürüp gidecek bu sızıyı hissedebiliyor muyuz?

Kadınlar bu günlere gelebilmek için neler çekti haberiniz var mı

SORUN BAKIŞ AÇISINDA

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Böyle haberlerin ardı arkası kesilmezken, ülke olarak çok önemli bir seçimin arifesinde olduğumuz bugünlerde kadınlarımızın temel hak ve özgürlüklerini koruyan yasaların siyasi çıkarlar uğruna tartışmaya açıldığını, kadınlarımızın olmadığı masalarda konuşulduğunu üzülerek öğrendik.

Kadına yönelik şiddet bir insanlık suçudur, bir hak ihlalidir. Kadınlarımızın yıllar yılı büyük mücadeleler vererek, büyük acılar çekerek elde ettikleri hakları siyaset masalarında pazarlık meselesi haline getirmek, kadınlarımızı yok saymak, onların güven içinde yaşamalarını umursamamak demektir.

Bu gelişmeleri nasıl değerlendirirseniz değerlendirin, konu sonuç olarak yine kadının erkekten daha aşağıda, yani ikinci sınıf insan olarak görülmesine, bu nedenle erkekler tarafından sürekli baskı altında tutulması, yönetilmesi, kontrol edilmesi gerektiği görüşüne dayanıyor. Bu bakış açısı içinde kadınlara hiç sormadan onlar hakkında kararlar alma cüretinde bulunuluyor. Sanki çok normal şeylermiş gibi herkes kadın hakları hakkında konuşmayı ve kadınları koruyan çok önemli kanunları yürürlükten kaldırabilmeyi rahat rahat teklif edebiliyor.

Haberin Devamı

ATATÜRK’E BORÇLUYUZ

Oysa biz kadınlar, bundan neredeyse 100 yıl önce Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Büyük Önder’imiz Mustafa Kemal Atatürk sayesinde, insan olmaktan gelen haklarımıza kavuştuk. Üstelik o zamanlar gelişmiş olarak görülen ülkelerin kadınları bile böyle haklara sahip değilken... Atatürk, kadın ve erkeği kanunlar önünde eşitlemek için büyük çaba harcadı. Bir toplumun mutlu ve güçlü bir toplum olabilmesinin yolunun, kadın ve erkeğin fırsat eşitliğine sahip olabilmesinden geçtiğini biliyordu.

O yıllarda kadınlara pek çok alanda özgürlük tanıyan kanunlar çıkarabilmek ne demek, hiç düşündünüz mü? Şimdilerde bile böylesine tartışılan konuların önemini ve değerini ta o zamanlarda görebilmek ne demek? Kadınlara ne demişti Atatürk, “Erkek neyse siz de osunuz. İstediğiniz gibi giyinebilir, siz de erkek çocuklar gibi okula gidebilir, istediğiniz mesleğe sahip olabilir, seçimlerde erkeklerle birlikte sandık başına gidip oy verebilirsiniz. Hatta isterseniz siz de adaylığınızı koyup milletvekili olabilirsiniz” demişti.

Haberin Devamı
Nissan Juke fırsatı
Nissan TR
Sert dizler için 2 dakikalık gece rutini dikkat çekiyor
Kinzeno
by Taboola
Daha geçenlerde kapı komşumuz İran’da, sırf başörtüsünü yasalara uygun takmadığı için ahlak polisi tarafından gencecik yaşında darp edilip öldürülen Mahsa Amini’yi getirin gözünüzün önüne. Böyle bir coğrafyada, böylesine haklara sahip olabilmemizin kıymetini bir kere daha düşünün.

Özellikle biz kadınlar ve çocuklar Sevgili Atatürk’e gerçekten çok şey borçluyuz. Bu yüzden değil midir ki Atatürk’ü sadece bizler değil, bütün dünya unutmadı. Hâlâ gelmiş geçmiş en değerli, en ileri görüşlü, en büyük devrimci ve en cesur lider olarak anılıyor.

Tarihsel süreç içerisinde kadınlar, bugün sahip olduklarına öyle bir anda tepeden inerek sahip olmadı. Kendilerine vurulan zincirleri, prangaları söke söke, daha insanca yaşayabilmek, daha adil bir hayat sürebilmek için kan vererek, can vererek, ter dökerek, yerlerde sürünerek, ezilerek, dövülerek, sövülerek, aşağılanarak, hakkı yenerek, olmadık aşağılayıcı isimler takılarak ama yine de haklarını alabilmek için büyük mücadeleler vererek geldi. Ve bu yolda çok acı çektiler ama sonunda çok güçlendiler.

Haberin Devamı

Sınavlarda en başarılı öğrencilerin çoğunlukla kızlardan çıkması, en zor üniversite bölümlerinin kızlarla dolu olması, iş hayatının her yerinde kadınları böylesine çok görmemiz tesadüf değil. Onlar geldikleri yerin sıkıntılarını da, acılarını da, şimdi oldukları yerin kıymetini de çok iyi biliyor.

BU KORKU NEDEN

Ataerkil kültür erkeklere “beyliklerini” altın tepsilerde sundu. Erkeklerin, var olan hakları adına mücadele etmeleri, emek sarf etmeleri neredeyse hiç gerekmedi. Onlar doğdukları günden itibaren zaten “üstün insan” sayıldılar. Ancak kadınlar için durum hiç de böyle olmadı. Kimi zaman ahırdaki hayvanlar onlardan daha değerli sayıldı.

Erkeklerse yıllardır alıştıkları düzenin bozulmasını hiç istemedi. Bu gücü hem de bir kadınla paylaşmak zorlarına gitti ancak zamanla, kadın güçlendikçe, okudukça, yazdıkça, her konuda ne kadar yetenekli, ne kadar becerikli, ne kadar sevgi dolu, merhametli, şefkatli olduğunu gösterdikçe, yani daha çok insan oldukça erkeklerin büyük bir kısmı bu yükselişi destekledi. Hatta kendini yeniden yaratan kadına hayranlık duydu. Onu sevdi, onunla gurur duydu, ona güvendi ve hayatın dikenli yollarında yürürken onu arkasına değil yanına aldı. El ele verdiler, hayatla birlikte mücadele ettiler, sorunlarını birlikte çözdüler, çocuklarını birlikte büyüttüler.

Haberin Devamı

Sonuç olarak onların da yıllardır süren yalnızlığı bitmiş, evlerinde, yanlarında onlara her konuda destek veren, çok güvenilir bir can yoldaşı bulmuşlardı.

Ancak bütün erkekler bunu yapamadı. Gücünü paylaşabilme cesaretini gösteremedi çünkü bir atımlık barutu vardı, kadına değer verir, onu insan yerine koyarsa, “Bırakırsam bu beni geçer, bırakırsam bu beni ezer” diye çok korktu. Zayıftı, hem de çok zayıf. Bu zayıflığını vurarak, kırarak, kadını döverek, söverek kapatmaya çalışıyordu. Kadın “Ben de varım” deyince korkuları iyice arttı ve gerekirse ömür boyu hapiste çürümeyi göze aldı ama kadına hakkını vermedi, yerine göre onu öldürmekten çekinmedi.

ŞUNU SAKIN UNUTMAYIN

Elbet başka nedenler de sıralanabilir ama kadına yönelik şiddetin her geçen gün artmasının arkasında, böylesine büyük bir KORKU, ÇARESİZLİK ve EĞİTİMSİZLİK yatıyor. Hele ki kadını kontrol altında tutabilmek, onun ilerlemesine mani olabilmek adına dini inançlarımızın kullanılması hepimizi çok üzüyor.

Biz kadınlar, hem erkeklerimizi hem de kız ve erkek çocuklarımızı çok seviyoruz. Hedefimiz hep birlikte çok daha güçlü, çok daha barışçıl ve sevgi dolu bir TÜRKİYE yaratmak. Bizden bu kadar KORKMAYIN. Nasıl ki siz erkeklerin arasından iyiler kadar kötüler de çıkıyor, durum bizler için de aynı. Ancak haklarımızı elimizden almaya kalkarsanız işte o zaman KORKUN bizden çünkü biz buralara gelebilmek için bin yıllardır neler çektik, biliyor musunuz?

Bu yolda, en büyük desteği de önce birbirimizden sonrasında ise insan olma bakımından eşitliği savunan, bizimle omuz omuza mücadele eden erkeklerden alacağız. Umuyorum ki, bu erkeklerimizin sayısı gün geçtikçe artar ve biz “insan olma” halinde birleşen kocaman bir aile oluruz.

Mutluluk ancak kadınlarla birlikte gelir. Bunu sakın unutmayın.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Nahide Hanım’ın kemikleri neden ağrıyor
#Mona Lisa#Aile#İşyeri
Nisan 01, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Gelişmek ve başarılı olmak için ailenizin ve arkadaşlarınızın gerekli desteğine sahip değilseniz, bu güvensizlik kanınızda, kemiklerinizde ve bağışıklık sisteminizde hastalık oluşturur.
Haberin Devamı

SEVGİLİ okurlarım,

Bir süre sizlere bedensel hastalıklarımızın psikolojik kökenlerini açıklayan gerçek hikâyeler anlatacağım. Amacım, bu çok ciddi hastalıkların sizi bulmadan sizin onları yok etmenin bir yolunu bulması.

Geçen yıllardan birinde bana gelen orta yaşlı bir kadın şöyle diyordu:

- Hocam, kendimi öyle yalnız ve çaresiz hissediyorum ki... Dıştan gören benim ne kadar acı çektiğimi hiç anlamaz. Akşama kadar işteyim zaten. İşim çok ağır. Bugüne kadar herkes gibi mesai bitiminde işten çıktığım gün sayısı ya birdir ya iki. Geç saatte eve koştur, yemek, bulaşık, evi derle, topla derken şöyle bir oh diyebildiğimde bir de bakıyorum, saat on bir olmuş.

KALABALIKKEN ISSIZLAŞAN BİR AİLE

- Senden başka kim var o evde?

Bu sorum onu hüzünlendiriyor. Bir an başını öne eğip düşündükten sonra duvarda asılı Mona Lisa tablosuna gözlerini dikip anlatmaya devam ediyor.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı Arabanızın Değerini Anında Gösteriyor!
Araç Değeri
by Taboola
- Koca evde yapayalnız kalacağımız hiç aklıma gelmezdi. Önceleri çok kalabalıktık. Kayınvalidem, kayınbiraderim ve iki çocuğuyla birlikte yaşıyorduk. Bir de kocam ve bizim iki çocuk derken sofralara sığmıyorduk. Evlendiğimde üniversiteyi yeni bitirmiştim ama işe başlayamadım. Ben çalışsam evdekilere kim bakacak?

Büyük fedakârlık doğrusu.

- Derken önce kayınvalidem öldü. İyi bir kadındı, hiç gelin kaynana gibi değildik, annemden daha yakındı bana. Bir tatsızlık olsa hep beni kayırırdı.

- Kayınbirader ve iki çocuk neden sizinle birlikteydi?

- Onlar boşanmışlar, daha doğrusu eltim çocukları da bırakıp kaçmış. Kayınbirader iki çocukla ortada kalınca bizim yanımıza geldi.

- Seninkilerle birlikte dört çocuk varmış evde.

- Dördüne de gül gibi bakardım ama sonra kayınbirader yeniden evlenince çocukları da aldı gitti. Bizimkiler de büyüdü çok şükür. Hayat pahalı biliyorsunuz, öyle olunca ben de işe girdim. Kız erkenden evlendi, oğlan da Eskişehir’de bir üniversitede okuyor. Biz, eşimle evde yapayalnız kaldık.

Baştan çok kalabalık olan aile bir anda ıssızlaşmış. Yalnızlık belli ki hoşuna gitmemiş.

- Ne hissettin o zaman, yani çocukların da her biri bir yere gidince?

Haberin Devamı

- Çocukların odalarının kapısını açmaya korkar oldum. İçim kaldırmadı. Kocam derseniz, ağzı var dili yoktur. Sabah erkenden işe gider, akşam benden önce gelir eve. Oturur televizyonun başına, seyretse bari... Koltukta uyuklar.

Demek yorgun geldiği akşamlar gördüğü manzara bu. Sanki bir anda, yıllardır ait olduğu ailesini kaybetmiş. Güven duygusu çok zedelenmişe benziyor.

- Hafta sonları nasıl geçiyor?

- Kocam hafta sonları evden çıkmak istemez. Mahalledeki pazara gidip eve bir şeyler alır, sonra da soyunur yatar.

- Neden?

- Biraz yabanidir benim eşim. İnsan sevmez. Kırkta bir bizim kayınbirader çağırırsa oraya gider. Başka kardeşi de yok. Evde akşama kadar ya yatar ya da loto moto bir şeyler oynar. Zaten hep hasta gibidir. Her yanı sızılar. Kemikleri ağrıyormuş.

Haberin Devamı
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
Kocasınınki içe dönük kişilik mi, kronik depresyon mu bilemedim.

- Kendi ailenle ilişkilerin nasıl?

- Benim annem, babam ölünce yeniden evlendi. Babalığım hiçbirimizi istemiyor. Zaten babam varken bize annelik, babalık ettiler mi, o da ayrı mesele. O hep kendi derdindeydi. Biz çocuklar o evde tesadüfen ölmeden büyüdük. İki ablam da evlenip Almanya’ya gittiler. Yıllardır ordalar, yazdan yaza gelirlerdi, şimdi artık gelmiyorlar. Benden başka da kimseleri kalmadı zaten.

- Onlarla hiç olmazsa telefonla sık görüşür müsünüz?

- Pek değil. Herkesin derdi kendine yetiyor. Onlar orada beraberler ne de olsa... Baştan beri ikisi öz kardeş de ben değilmişim gibiydi.

- Neden?

Haberin Devamı

- Ben biraz daha küçüktüm onlardan, kim bilir... Belki de beni pek sevmediler.

Ailesi tarafından sevilmediğini, dışlandığını düşünüyor.

- Kocan sever mi seni?

- Bilmem! Ağzını açmaya üşenir o. Seni seviyorum diyecek hali yok ya...

- Sen onu sever misin?

- Yok, sevmem. Sevilecek nesi var ki!

DUYGUSAL İHTİYAÇLARI KARŞILANMAMIŞ

Bu kadının duygusal ihtiyaçları hiç mi karşılanmamış? Ne anası, ne kardeşleri, ne kocası... Bir zamanlar kocaman bir aile gibilermiş, sonra onu da kaybetmiş.

- Senin eşin dostun, konu komşun, arkadaşın var mıdır?

- Eş dost, arkadaş gezme ister, güler yüz ister, ağırlanmak ister... Ben hiç birini yapamam ki...

- Neden, bunları yapmanı kim engelliyor?

Haberin Devamı
- İşyerimde herkes birbiriyle konuşur, gezer, tozar, ben hiç karışamadım aralarına. Onlardan bir ses gelecek ki ben de aralarına gireyim. Zaten benim ev sanki benim değil, eşimin. Her an adam evde. Kocalı eve kim gelmek ister ki...

- Yani sen de çok yalnızsın.

- Bir iki kere denedim ama beceremedim galiba. İşti, evdi filan derken, olmadı işte.

Burada susuyor. Sanki bir yeri ağrır gibi gözlerini sıkıyor.

- Ben çok doktora gittim. Kocamdan sonra bende de başladı o ağrılar. Kemiklerim sızlıyor. Kanım da düşükmüş. Sanki grip olmuş gibi her yanım ağrıyor. Bir de halsizlik... Hemen yoruluyorum. Doktora gittim, kanım düşük diye hap verdi, başka yerimde bir şey bulamayınca, sen bir de psikiyatriste git dediler. Gerçi ruh hastası filan değilim ama... Öyle olsa işte çalışamam, değil mi?

PSİKOSOMATİK HASTALIKLAR

Biz buna “psikosomatik hastalıklar” diyoruz. Psiko: ruh, somatik: sebep. Yani ruhsal sorunlar nedeniyle oluşan hastalık. Bedensel hastalıkların yüzde 75’i psikosomatiktir. Ne büyük bir oran değil mi?

Bu kadıncağız çocukluğunda anneden, belki de tüm aileden ihtiyaç duyduğu sevgiyi ve önemi hiç alamamış. Evlendiğinde, pek çok kişiye zorlu gelebilecek kalabalık bir ailenin içine düşmüş, burada yıllardır çok ihtiyaç duyduğu sıcaklığı ve sevgiyi bulmuş ama sonra onlar da bir bir gidince yine çok yalnız kalmış.

Eskiler hep der ya, her hastalık sıkıntıdan, üzüntüden olur diye... Şimdi tıp bilimi araştırmalarla bunu doğruluyor. Eğer bedenimiz bizimle hastalıkların diliyle konuşuyorsa, duygularımızı ve düşüncelerimizi anlamaya, farkında olmaya ve değiştirmeye davet ediyor demektir.

Gelişmek ve başarılı olmak için ailenizin ve arkadaşlarınızın gerekli desteğine sahip değilseniz, bu güvensizlik kanınızda, kemiklerinizde ve bağışıklık sisteminizde hastalık oluşturur. Çevrenizin ya da ailenizin size “bir gruba ait olma duygusu” vermesi gerekir. İnsanlar bu duyguyu çok sever ve buna çok ihtiyaç duyar. Bu nedenle hep kendini, onu onaylayan, kabullenen bir aileye ya da gruba ait hissetmek ister. Bunlar ona güven verir, umut verir. Bu desteği bulamaz, güven duygusunu kaybederseniz ağrılar önce kemiklerde başlar.

Kendinizi umutsuz ve çaresiz hissettikçe kanla ilgili sorunlar olur, dışlanmış hissettikçe bağışıklık sistemi zayıflar.

‘KENDİMİ NEDEN GÜVENDE HİSSETMİYORUM’

Bedenimizin uyarılarına kulak vermeli ve bize ne dediğini anlamaya çalışmalıyız. Bunun için kendimize soracağımız ilk soru, “Kendimi neden güvende hissetmiyorum?” olmalıdır.

Eğer kendinizi seviliyor ve destekleniyor hissedebiliyorsanız, omurganız yapısal olarak güçlü ve esnek olacaktır. Eğer bu destekten mahrum hissediyorsanız osteoporoz ve kemik kırılmaları yaşayabilirsiniz.

Araştırmalar göstermiştir ki birlikte yaşayan insanlar arasında bir aidiyet, âdeta bir besin alışverişi vardır. Bir aileye ait olma duygusu bedensel sağlığımız açısından temel bir öneme sahiptir. Aidiyet besinini yitirdiğinizde, tecrit olma, anlamlı, değerli ilişkilerden yoksunluk hisleri bir umutsuzluk, savunmasızlık ve çaresizlik duygusuna yol açar.

Eğer sevilmediğinizi düşünüyor, sosyal ilişkilerden kaçıyor ve kendinizi eve kapatıyorsanız, kafanızdan atamadığınız büyük üzüntüler varsa kendi oluşturduğunuz ve çoğu zaman gerçek olmayan düşünce kalıplarınızı hızla değiştirmelisiniz. Yoksa çok geçmeden kemikleriniz, eklemleriniz, kanınız ve bağışıklık sisteminiz size bu yalnızlığı pahalı ödetecektir.

Nahide Hanım’a bunları uzun uzun anlattım. Umarım dediklerimi yapmıştır.

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Kendi hayatının misafiri Reşit Bey
#Acı#Hatıra#Hatırlamak
Nisan 08, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Yaşadığımız sürece çocukluk acılarımızı bize hatırlatacak her şeyden kaçmak isteriz çünkü onlar bize olayın yaşandığında ne hissettiysek onları yeniden yaşatır. Ancak acılar hatırlanmak, gün yüzüne çıkmak ve çözülmek ister.
Bir çocuk gözlerini açtığı dünyada ihtiyacı olan sevgi, şefkat ve güveni tadamazsa, onu koruyup kollayan bir sahip bulamazsa, hayatının ilerleyen yıllarında bunun sıkıntılarını mutlaka yaşar. Hele bir de küçük yaşta anne babası tarafından terk edildiyse, birini sevmek, ona güvenmek ve bağlanmaktan çok korkar.

Başkalarını seyrederek, onlara imrenerek kendi evlerinde misafir gibi yaşarlar adeta... Çocukluk acılarını kimseyle paylaşamadıkları için bu olumsuz duygular beyinlerinin bazı bölgelerini istila eder. Sonunda beyindeki o merkezin idaresindeki organ hastalanır. Bakalım Reşit Bey’in hangi organı hastalandı...

‘KORKAK BİR ÇOCUKTUM’

Ellili yaşlarda bir işadamıydı Reşit Bey. Söze şöyle başlamıştı.

- Çok korkak bir çocuktum, adeta gölgemden korkardım. Annem babam hep çok kavga ederlerdi. Babam, annemin onu terk etmesinden çok korkardı. Önce babam annemi döver, sonra da annem evde ne var ne yoksa hepsini kırar, etrafa fırlatır, ev savaş alanına dönerdi. Ardından hiçbir şey olmamış gibi ikisi de kendi odalarına girip uyurdu.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Baba eşi tarafından terk edilmekten hem çok korkuyor hem de onu sürekli dövüyor. Ah bu korkularımız... İnsan en çok da en korktuğu şeyi yaşatmaya uğraşır kendine.

Kendi hayatının misafiri Reşit Bey

- Siz nerede yatardınız?

- Beni salonda unuturlardı. Annemin ördüğü bir battaniye vardı, kanepeye uzanır, onu üstüme çeker, ben de orada kıvrılır yatardım. Sonunda ayrılmaya karar verdiler. Bir akşam beni karşılarına alıp konuştular. Biz ayrılıyoruz ama şu anda ikimiz de sana bakacak durumda değiliz. Sen bir süre teyzende kal, sonra gelip seni alırız, dediler. Zaten ev yine karmakarışık olmuş, eşyalar kırılmış, annemin yüzü gözü yara bere içinde kalmıştı.

- Siz kaç yaşındaydınız o zaman?

- Beş filan...

Terk edilmek için henüz çok küçükmüş... Çocuğu ikisi de istemiyor ve terk ediyorlar. Bir çocuğun başına gelebilecek en acı, en korkutucu ve en yaralayıcı durum. Çocukta güven duygusunu sıfırlıyorlar.

Haberin Devamı

- Ne hissettiniz o zaman?

- Hiç! Gözümü kırpmadan onlara baktığımı hatırlıyorum. Ağlamadan, bağırmadan, kendimi yerden yere atmadan...

Gerçek duyguları bu, yani korkusunu bağırarak, ağlayarak, kendini yerden yere atarak göstermek ama bunu bile yapmaya izni yok bu çocuğun.

- Sabahtan düştük yola, ikisinin de elinde birer bavul. Bir küçük çantayı da benim sırtıma takmışlar, elimde battaniyem...

Ah... O battaniye... Onu seven, ısıtan, koruyup kollayan, anne babası gibi kokan sıcak bir şey...

- Teyzem kapıyı açtığında...

- O anı bana biraz daha ayrıntılı anlatabilir misiniz?

- Anlatamam... Her şeyi hatırlayamam ki...

- Biraz gayret edin, hatırlayacaksınız.

Haberin Devamı
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
Beni neden buna zorluyorsunuz gibi kısa bir an bakıyor yüzüme, bir iki kere yutkunuyor, uzun süre susuyor. Hiç konuşmadan bekliyorum. Korkularımızın üzerine gitmeli, saklandıkları yerden onları çıkarmalı ve yüzleşmeliyiz yoksa ölümsüz olur o korkular.

Kendi hayatının misafiri Reşit Bey

ACILAR HATIRLANMAK İSTER

- Teyzem kapıyı açtığından önce sıcak bir hava çarptı yüzüme, sonra pis bir koku, muhallebi yapıyormuş.

Muhallebi pişerken ne güzel kokar aslında ama o gün o evde ne pişse ona iyi gelmeyecekmiş. Yaşadığımız iyi kötü, büyük küçük her olay kaydedilir ve bilinçdışımızdaki özel kutularında yerini alır. Sanki biri bizi hayatımız boyunca izler ve her anımızın fotoğrafını çeker, kayda alır. O fotoğraflara sadece görüntüler değil, o anda hissettiğimiz bütün duygular, o kareye giren bütün objeler, renkler ve kokular da kaydedilir.

Haberin Devamı

Reşit Bey’in hafızasına, kapı açıldığında yüzüne çarpan sıcak hava, ocakta pişen muhallebinin kokusu bile kaydedilmiş. Ya duyguları? Şimdilik onlardan söz etmiyor?

- Geleceğimizden haberi varmış teyzemin. Beni eliyle içeri çekti, onlara dönüp “Bıktım sizden, bu çocuğu da bir daha arayıp sormaya kalkmayın. Ne haliniz varsa görün” diyerek kapıyı yüzlerine kapattı. Birkaç gün elinde hızlı hızlı bir şey örüyordu, meğer bana patik örermiş. Yün patik işte... O evde yaşadığım sürece hep yün patik giydirdi bana. Evde sessizce, adeta kedi gibi kayarak yürür, kimseye görünmemeye, dikkat çekmemeye, gürültü yapmamaya çok uğraşırdım.

Çocuklar var olduklarının görülmesini, onlarla çokça ilgilenilmesini ister. Reşit Bey’in varlığını kimse kabul etmek istememiş.

Haberin Devamı

- Her şeyi en ince ayrıntısına kadar hatırladınız.

- O günleri hatırlamak isteyip istemediğimi sormadınız bana.

- Onları çok derinlere gömmüşsünüz ama acılar hatırlanmak, gün yüzüne çıkmak ve çözülmek ister.

Hiç umudu yokmuş gibi bakıyor yüzüme.

- Acılarımızı, korkularımızı, yapmak isteyip de yapamadıklarımızı... Yaşadığımız sürece çocukluk acılarımızı bize hatırlatacak her şeyden kaçmak isteriz çünkü onlar bize olayın yaşandığında ne hissettiysek onları yeniden yaşatır.

Hafif bir gülümseme yayılıyor yüzüne. Ne dediğimi anladı. Nasıl bir cevap verecek merak ediyorum.

- Onun için mi hâlâ muhallebiden nefret ediyor, o kokuyu duydukça kusacak gibi oluyorum?

- O gün hayatınızın dönüm noktası olmuş. Sonrası nasıl gelişti?

Burada duruyor. Daha sonraki gelişlerinde, ailesinin 16 yaşına kadar onu hiç arayıp sormadığını... Babasını tam da o yaşlarda böbrek yetmezliğinden kaybettiğini... Teyzesinin ona hiç sevgi göstermeden yapayalnız büyüttüğünü... Annesiyle nasıl iki yabancı olduklarını ve bu yaşa gelene kadar bir türlü evlenmediğini... Hayatını sadece hiç sevmediği bir işte çalışarak geçirdiğini... Mutlulukla hiç tanışamadığını... Sırtında ve boynundaki ağrıların çok canını yaktığını... Bir de üstelik babası gibi onun da böbrekle ilgili sorunlar yaşadığını... Bunun galiba genetik bir hastalık olduğunu büyük bir acı ve hüzünle bir bir anlatıyor bana.

Ona bir kere daha dikkatle bakıyorum, bu adam kendini hiç sevmiyor. Zamanında onu hiç seven olmamış ki şimdi kendini sevebilsin.

- Özel hayatınızda durum nedir? Evlenmemişsiniz ama biri var mı hayatınızda?

- Evet biri var, yedi yıldır beraberiz.

- Ama evlenmiyorsunuz.

- Güvenemedim kadınlara. Beni içten sevmezler, hele bir de çok para sahibi olunca bu korkularım iyice arttı.

- Siz seviyor musunuz kendinizi?

- Hiç! Sevilecek bir yanım yoktur benim. Yüzüm hiç gülmez, insanlarla samimi ilişkiler kuramam yani hoşsohbet biri değilim. Yakışıklı deseniz, o da yok. Bir kadın beni niye sevsin ki?

- Anne babanın sevmediğini başkası neden sevsin diyorsunuz yani. O seviyor mu sizi?

- Seviyorum diyor ama...

KİMSEYE GÜVENMİYOR

Hüzün kokan bir duygu dalga dalga yayılıyor içime. Kendini güzel şeylere layık görmemiş. Kendisi de hep anne babasının ve teyzesinin gözleriyle bakmış kendine. Odadan çıkarken ayaklarına, ayağındaki ayakkabılara takılıyor gözlerim, yine kedi gibi sessizce mi yürüyor diye. Hem altı hem de üstü incecik özel bir deriden yapılmış ayakkabılarına hüzünle bakıyorum.

Sevmediği halde kendi kurduğu bir işi yapıyor, kim bilir nasıl çalışıyorsa, sevmediği işte bile çok başarılı olmuş. Ne kendini, ne hayatı ne de insanları seviyor. Kimseye güvenmiyor ve hâlâ çocukluğundaki gibi her şeyden, en çok da terk edilmekten korkuyor.

İşte bu yüzden sevmeden yaptığı her iş ve sevmeden yaşadığı bu hayat çok yoruyor onu. Sırtı ve beli ağrıyor, genetik olarak değil, en çok da hayata duyduğu korkular yüzünden böbreklerinde sorun var. Korkularımızı en çok da böbreklerimiz hisseder, sanki asıl acıyı biz değil de böbreklerimiz çekiyormuş gibi...

- O küçük battaniyeye ne oldu?

- Kız arkadaşım Mine ondan kaç tane ördü. Eskisi de duruyor.

Onu terk edip giden, hiç sevmeyen anne babasını temsil eden şeyleri hâlâ atamamış hayatından.

Tam dört buçuk yıl çok düzenli geldi tedaviye. Sevgilisiyle sonunda evlendi, sevmediği işi başkalarına devretti, boyun ve sırtındaki ağrılar kayboldu, böbreğinden bu ara hiç şikâyet etmiyor. Kendiyle barıştı sonunda. Şimdilerde eşi Mine’yle dünyayı geziyorlar.

Umarım, her zaman olmasa da arada bir gülüyordur çünkü bana söz verdi.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Önce siz sonra diğerleri
#Beden#Öncelik#Ruh
Nisan 15, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Bizler toplum olarak genelde bağımlı insanlarız. Kendimizden önce yakınlarımızı düşünmeyi neredeyse âdet haline getirmişiz. Oysa hem ruhumuz hem de bedenimiz bizden her zaman öncelik ister. Kendi ihtiyaçlarımıza, görünüşümüze, mutluluğumuza odaklanmak aslında bencillik değildir. Bunu yapamadığımız sürece hastalıklar peşimizi bırakmaz.
Bedenimizi hasta eden ruhumuzun baskısıdır’ der Freud.

Son zamanlarda insanlarımızın ne kadar gergin ve öfkeli olduğunu hep birlikte görüyoruz.

Hayat bazen öyle hızlı akar ki, bu akışın içinde bizler ne hissediyoruz, huzurlu muyuz, duygularımız ne alemde, olaylar bizi nasıl etkiliyor, moralimiz, kendimize güvenimiz nasıl, hayatımızdan memnun muyuz, iç dünyalarımızda kendimizle barışık mıyız yoksa son zamanlarda çok gergin miyiz gibi soruları kendimize hiç sormaz, açıkçası kendimizi ihmal ederiz.

Bu ihmal maalesef zamanla bedenimizi yöneten otomatik sistemleri rahatsız eder, sistemde aksaklıklar başlar ve bedenimiz bize kendini hatırlatmanın yollarını arar. Önce halsizlik, yorgunluk, uyku kalitesinde bozulma, ufak tefek mide şikâyetleri, iştahta azalma, kabızlık, ishal, hafif bulantılar, baş dönmeleri gibi şikâyetler başlar.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Artık bedenimiz bizimle hastalıkların diliyle konuşuyor demektir. Aslında bedenimiz o dönem bizi duygularımızı ve düşüncelerimizi anlamaya, bunların farkında olmaya ve değiştirmeye davet ediyor, âdeta feryat ediyor demektir. Bunları görmezden gelirsek bedende zamanla hastalıklar oluşur.

Beden ve ruh her zaman birbiriyle ilişki halindedir. Bizler hayatın hızlı akışı içinde kendimize zaman ayırmadığımız için çoğu zaman bedenimizin ve ruhumuzun neye ihtiyaç duyduğunu, neyin eksik olduğunu bilmeyiz ve bedenimizin yolladığı sinyalleri de görmezden gelir, eski alışkanlıklarımızla yaşamaya devam ederiz.

Oysa o dönem bedenimiz sıkıntılar, çatışmalar ve bunların sonucu gelişen gerginlikleri ortadan kaldırabilmek, içlerinde biriken kötü enerjiyi boşaltabilmek için bir yol aramaktadır. Bunu fark edebilmek, o kötü enerjiden ve bunun daha sonra yol açabileceği hastalıktan kurtulmanın ilk basamağıdır ama iyileşebilmek için sadece farkında olmak da yetmez.

KENDİMİZLE ARAMIZ NASIL

Sorunumuz her neyse, bunu fark ettikten sonra bu sorunu çözebilmek için ne yapmamız, kiminle konuşup paylaşmamız, hayatımızda ve kendimizde neleri değiştirmemiz gerektiğini bulup konuya önem verip hayatımızdaki önceliği bu konuya vermemiz gerekir.

Haberin Devamı

Bütün hastalıkların temelinde “İç dünyamızda kendimizle aramız nasıl?” sorusu yatar. Eğer az çok kendimizle barışıksak, kendimizi hoş görebiliyorsak, her konuda kendimizi suçlamamayı başarabiliyorsak, muhteşem olmasa da kendimize huzurlu bir hayat yaşatabiliyorsak hastalıklar bizi teğet geçer.

Son yıllarda yapılan araştırmalar bütün hastalıkların ruh ve beden arasındaki uyumsuzluktan yani çözemediğimiz sorunların bedenimizin otomatik olarak çalışan sistemlerine zarar vermesinden kaynaklandığını gösteriyor.

Son yaşadığımız pandemide, COVID-19 virüsü, aynı ortamda bulunduğu halde bazılarına hemen bulaştı, bazılarına bulaşmadı. Aslında virüs herkese bulaştı ama kiminin bağışıklık sistemi virüsü yendi kimininki yenemedi ve kişi hasta oldu. Ruhsal çatışmalardan ilk etkilenen her zaman bağışıklık sistemimizdir.

Haberin Devamı
Ev temizliği için bir hizmetçiye ne kadar ödemelisiniz? Fiyatları inceleyin
StayHealthyandWell
Tüm bankalardaki hesap ve kartlarınızın kontrolü İşCep’te.
Türkiye İş Bankası
by Taboola
Bunu şöyle bir örnekle anlatabiliriz: Saldırı altında bir ülke düşünelim. Saldıranlar bakteriler ya da virüsler. Ülkenin onu koruyan büyük ve çok donanımlı bir ordusu var. Ülke orduya güveniyor, onun her türlü ihtiyacını karşılıyor ve modern silahlarla donatıyor. Bu büyük ordu, dışarıdan gelen her türlü saldırıyla başa çıkabilecek güçte. İşte o ara ülkeye ani bir saldırı oluyor, her yerden düşman içeri sızıyor ancak ordu hemen harekete geçip düşmanları etkisiz hale getiriyor. Onun görevi bu zaten ve görevini başarıyla tamamlayıp ülkesini düşmandan koruyor.

Ancak o dönem ordu silahlarını bir nedenle kullanamıyorsa düşman ülkeyi istila eder. Bağışıklık sistemimiz de aynen böyle çalışır.

Haberin Devamı

Eğer biz yaşadığımız hayatla uyum içindeysek...

Kendimizle kavgalı değil barışıksak...

Huzurlu bir hayatımız varsa...

Sorunlarımızın ne olduğunu biliyor, bunlarla yüzleşiyor, kendimize zaman ayırıyor, neyi yapıp neyi yapmayacağımızı, hangi ortamda hangi kişilerle ilişkilerimizin bizi rahatsız ettiğini görüyor, bu konuda ne yapmamız gerektiğini bulup sorunu çözebiliyorsak, o büyük ve güçlü ordu her zaman bizim yanımızda ve hizmetimizdedir.

Mikroplar bedenimize girse bile ordumuz onlarla savaşır ve etkisiz hale getirir.

Önce siz sonra diğerleri

VÜCUDUMUZUN ZAAFLARI

Bazen de bizi hasta eden mikroplar değildir. Çözemediğimiz sorunlar beynimizde bazı alanları sürekli rahatsız eder ve sorun çözülmedikçe o alanın yönettiği organlarımız da bundan nasibini alır. Örneğin o dönem gelecekten endişe duyuyor ve korkuyorsak bundan önce akciğerimiz ve böbreklerimiz, çok gergin ve öfkeliysek karaciğerimiz, takıntılarımız varsa pankreasımız, hayatımız hep stres içinde ve huzursuz geçiyorsa önce kalbimiz etkilenir.

Haberin Devamı

Yaşam boyu süren umutsuzluk ve çaresizlik duyguları kronik, bazen de ölümcül hastalıklara yol açar.

Kendimizden yüksek beklentilerimiz de zamanla beden sağlığımızı bozabilir. Bu beklentiler genelde bize aileden miras kalmıştır. Anne babamız biz çocukken bizi öyle doldurur ki başarılarımızı bile küçümser hale gelebilir, yeterince iyi ve değerli olmadığımızı düşünebiliriz. Üstesinden geldiğimiz, başardığımız hiçbir şey bizi doyurmaz. Böylece hayatımız bir kısırdöngüye girer, kendimize olan güvenimiz ve yaşama sevincimiz zamanla azalır ve işte o dönem hastalıklar devreye girer.

Bazıları da hayat hep kendi planladıkları gibi gitsin ister oysa hayat bizi hiç dinlemez. Bir anda hayatımızın akışı değişiverir. Bunlar bizim aldığımız kararlar değildir ama uyum sağlamak zorunda kaldığımız durumlardır. Aksi halde hayat bizi umutsuz ve çaresiz bırakır. Eskiler buna “tevekkül” der, yani başımıza gelenleri reddetmek, kazanamayacağımız bir savaşa girmek yerine olanları tevekkülle karşılayıp kabul etmek, hayatı değil kendimizi değiştirmek gerekir.

Biz ne yaparsak yapalım hayatın kararlarının önüne geçemeyiz. Bu gerçeği kendimize kabul ettiremediğimiz sürece ruhumuzdaki çatışmalar hiç bitmez.

Bizler toplum olarak genelde bağımlı insanlarız. Kendimizden önce yakınlarımızı düşünmeyi, onları koruyup kollamayı, ihtiyaçlarına cevap vermeyi neredeyse âdet haline getirmişiz. Oysa hem ruhumuz hem de bedenimiz bizden her zaman öncelik ister. Kendi ihtiyaçlarımıza, görünüşümüze, mutluluğumuza odaklanmak aslında bencillik değildir. Ruhumuz bizden hep bunu ister ve bekler. Bunu yapamadığımız sürece hastalıklar peşimizi bırakmaz.

ARADA BİR YAVAŞLAMALIYIZ

Eğer çok hızlı gidiyorsanız yavaşlamaya ihtiyacınız var demektir. Bu cümleyi yazarken ben de yazdıklarımı tekrar tekrar kendime hatırlatmaya çalışıyorum çünkü ben de hayatın hızına bir türlü yetişemeyenlerdenim. Evet, arada bir yavaşlamaya hem ruhumuzun hem de bedenimizin çok ihtiyacı var çünkü ikisi de huzur ister. Yavaşlamaz ve aynı tempo ve aynı gerginlikle hayatın içinde oradan oraya koşmaya devam edersek ilk sinyal midemizden gelir. Beden biraz dinlenmek ve rahatlamak için feryat ediyor demektir. Bunu arada bir de olsa yapabilir, kendimize huzurlu zamanlar ayırabilirsek, midemiz bir süre sonra feryat etmekten vazgeçer.

Bir araştırmada başarılı işadamlarının büyük bir kısmının mide hastası olduklarını okumuştum. Hatta yazının altında hoş bir espri de vardı. “Eğer mideniz hâlâ sağlamsa, iyi bir işadamı değilsiniz demektir” diyordu yazı. İşadamı olmak demek zaten pek çok kişinin görev yaptığı bir organizasyon kurup bunu yönetmek demek olduğuna göre, aradığımızdan bol stres var orada.

Diğer önemli konu ise çözülemeyen birbirinden farklı her sıkıntının, her sorunun farklı bir organı hasta ediyor olması. Yani her sorunun hasta ettiği ayrı bir organ var. Bunları da haftaya tek tek yazarım.

Sonuç olarak bizi sağlıklı tutmak için titizlikle organize edilmiş bir bedene sahibiz. Ancak ruhsal durumumuz, çatışmalarımız, sıkıntılarımız ve olumsuz duygularımız bu sistemi bozuyor ve bizi hasta ediyor.

Hasta olmak istemiyorsak bu konuları biz de titizlikle öğrenelim ve konuya gereken önemi verelim.

SEVGİYLE KALIN

Haftaya görüşmek üzere, hoşça kalın, sevgiyle kalın. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Yaslar tutulmak ister
#Anne#Baba#Lise
Nisan 22, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

"Acı çok büyük olursa zihnimiz bizi o acıdan korumaya çalışır. Ama yaslar tutulmak ister."
Haberin Devamı

Genç ve yakışıklı bir delikanlı var karşımda. Adı Yavuz, 32 yaşında. Tertemiz ve itinayla giyinmiş, çok da saygılı. Psikiyatriye ilk kez gelenlerin heyecanı var üzerinde.

Beni başıyla selamladıktan sonra, üzerindeki mavi gömleğin kollarını düzelterek konuşmaya başlıyor.

- Benim ağzımda, çoğu zaman da boğazımda sık sık uçuk gibi yaralar çıkıyor. Doktorlar aft diyorlar buna. Onlar geçene kadar yemek yemek hatta konuşmak bile zor oluyor. Çok acıyor. Psikolojik olabilir dediler ama benim öyle bir sorunum yok. Büyük bir şirkette çalışıyorum. Sorumluluklarım çok fazla. Telefonum hiç susmaz. Bundan olabilir mi?

Oldukça da utangaç... Bunları anlatmak ona çok zor gelmiş de yorulmuş gibi derin bir nefes alıp önüne bakıyor.

Ağzında aft çıkıyormuş, hem de sık sık... Çok naif, kırılgan bir delikanlı.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vidasız diş implantları nelerdir ve fiyatı belirleyen faktörler
WonderMapped
by Taboola
BASTIRILAN DUYGULAR

- Nasıl birisiniz?

- Hiç... Yani pek bir özelliğim yok. Bekârım, bir kız arkadaşım var. Konuşkan biri sayılmam. Her şeyim çok düzenli olsun isterim. Planlı programlı yaşamayı severim.

- Hep böyle sakin biri misiniz?

- Genelde öyleyim ama nadiren de olsa bazen aniden parlayabiliyorum. Bundan kendim de rahatsız oluyorum. Sevmiyorum o hallerimi... Çok bağırıyorum, çok kırıcı oluyorum, içimde birikmiş ne varsa yanardağ gibi patlıyor. Ağlayacak hale geliyorum.

- Birikmiş dediniz...

Susuyor. Bu sakinliğinin altında kaynayan bir kazan var. Duygularını ifade etmekten çekiniyor. Sanırım zamanında göstermediği tepkiler bir süre sonra yanardağdan çıkan lavlar gibi etrafa saçılıyor.

Biraz da geçmişini, çocukluğunu, nasıl bir evde büyüdüğünü soruyorum.

- Babam çok iyi bir adamdır ama olur olmaz her şeye kızar, bağırırdı. Hem annemin hem de benim kulaklarımızda yıllarca onun sesi yankılandı. Aslında evine ve ailesine çok düşkün biridir babam.

Babasıyla ilgili kötü bir şey söylemekten çekiniyor. Söze babasının ne kadar iyi bir adam olduğunu söyleyerek başladı, onlara ne kadar düşkün olduğunun altını çizerek bitirdi. İç dünyasındaki suçluluk duygularıyla başa çıkamamış. Oysa ne kadar masum!

- O zaman çok kızar mıydınız babanıza?

Haberin Devamı

Bu sorudan hiç hoşlanmadı. Evet demek ona zor geliyor. Böyle bir soru sorduğum için bana da kızdı ve öfkesini gözümün önünde yuttu.

Ağız boşluğunda oluşan yaralar genelde kişinin duygularını ifade edememesi, hayatın kendi kontrolünden çıkacak gibi olması ve yeniliklere, değişimlere ayak uydurmada zorlanması gibi durumlarda ortaya çıkar.

Anneyle ilişkisi nasıl acaba? Biraz önce anneyi ve kendini bir tuttu. Onlar bir tarafta, baba bir tarafta.

YÜREK YAKAN ANNE ACISI

- Annenizle ilişkiniz nasıldır?

Bu sorudan da çok rahatsız oldu. Sanki bir anda karanlık çöktü üstüne.

- Annem mi? Liseyi bitirdiğim yıl, bir bayram günü annem öldü.

Gözlerindeki acı sanki onun içinden çıkıp sipsivri bir hançer gibi benim göğsüme saplanıyor. Aradan bunca yıl geçmiş... Bu acı hâlâ neden bu kadar taze?

Haberin Devamı
Sert dizler için 2 dakikalık gece rutini dikkat çekiyor
Kinzeno
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
- Annem... Beni çok severdi, ben de onu. Dört gözle eve gelmesini beklerdim. Babamdan sonra gelirdi eve. Çok çalışırdı. O yokken ben odamdan hiç çıkmazdım. Babam şöyle bir uğrar, sonra giderdi. Aklım hep kapıda olurdu, sanki o evde hayat annem gelince başlardı. Yatana kadar hep yanımda olur, beni yatırır, sonra yanıma oturur, hep konuşurdu benimle. O zamanlar anneme de kızar, onu üzmek için yemek yemezdim. Ona neden kızdığımı şimdi daha iyi anlıyorum. Hep yanımda olsun isterdim çünkü o varken benim hiç sorunum olmazdı. Annem benim yerime her şeyi düşünür, ben söylemeden ne istediğimi anlar, beni her şeyden ve herkesten korurdu. ‘Keşke biz daha kötü evlerde otursak, daha az yemek yesek, benim daha az oyuncağım, daha az giysim olsa ama annem çalışmasa, hep evde olsa’ derdim.

Haberin Devamı

Annesiyle ilgili duygularını nasıl da güzel anlatıyor. Bir anda çenesi açıldı. Bunları daha önce bir başkasına anlattığını hiç sanmıyorum. Anlatabilse ağzında o aftlar çıkmazdı.

Hiç sözünü kesmeden, soru sormadan, sıkça önüme bakarak ve göz göze gelmemeye özen göstererek dinliyorum onu. Sanki göz göze gelsek, duygularını bir başkasına anlattığını fark edip hemen susuverecek gibi geliyor bana.

- Ben o zamanlar annemle bile pek konuşmazdım. O benim yerime de konuşur, sanki içimden geçenleri anlardı. O varken dünya çok güzeldi, korkulacak bir yer değildi.

Demek korkulacak bir yer değildi... Ama anne aniden ölüverince dünya korkulacak bir yer oldu.

- Sonra annem aniden hastalandı. Birkaç ay hastanede yattı. Ben sık sık giderdim yanına ama orada fazla kalmak istemez, kaçar gibi kendimi dışarı atardım. O, ben yanında daha uzun kalayım isterdi, kalamazdım. Sonra da bir bayram günü öldü.

Haberin Devamı

Sanırım o ara 17-18 yaşlarındaymış. Hayattaki en büyük dayanağının yavaş yavaş onu terk edip gidiyor olmasına tahammül edememiş. Anneyi kaybetmek için en kötü yaştaymış.

YEPYENİ BİR DÜNYA

- Sonrasını pek hatırlamıyorum. Sanki kalın bir sis tabakası indi beynime. Hani denizde olur ya... Sis basar, ortalık bembeyaz olur, gemilerin sadece düdük çalan sesi duyulur, kendi görülmez. Öyle işte... Arkadaşlarım Side’ye tatile gitmişlerdi. Annemin öldüğünü duyunca hepsi geldi, sonra beni de alıp Side’ye götürdüler. Orada bol bol güldüm, gözlerimden yaş gelene kadar güldüm. Sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi kaldığım yerden hayata devam etmek istedim ama olmadı... Yepyeni bir dünya vardı karşımda. O yenilikten nefret ettim. Üstelik babam çok kızdı bana. ‘Annen öldü, hiç mi üzülmedin, utanmadan bir de tatile gittin’ dedi.

Demek o yenilikten nefret ettin.

- İyi ki gitmişsiniz.

İlk kez başını yerden kaldırıp hayretle yüzüme bakıyor. Gözlerindeki yaşı o zaman görüyorum. O da yeni fark etmiş gibi utanarak elleriyle siliyor gözyaşlarını.

- Acı çok büyük olursa, zihnimiz bizi o acıdan korumaya çalışır. Sizde de öyle olmuş. Sis basmış, Side’ye kaçırmış, gözlerinizden yaş gelene kadar güldürmüş. Ama yasınızı tutamamışsınız. Yaslar tutulmak ister.

- Tutamadım. Şimdi gözlerimdeki bu iki damla yaş ilk kez aktı.

Annesi çok sevmiş, çok korumuş, kollamış bu çocuğu. Bütün zorluklara kalkan olmuş. Henüz hayatı hiç tanımamışken de bırakıp gitmiş.

- O yaşta anne kaybı çok zor olmuştur.

Uzun uzun konuşuyoruz onunla. Anne kaybından sonra yaşadığı o büyük hayal kırıklığını... Tutamadığı yasını... Hayata karşı gelişen korkularını... Bu korkuları azaltmak için geliştirdiği kontrol mekanizmalarını... Yeniliğe ve her türlü değişime karşı gösterdiği direnci... Her bayram herkes tatile giderken onun bir daha hiç gitmediğini... O günden sonra her şeyi en ince ayrıntısına kadar planladığını ve bu planların bozulmasından nasıl korktuğunu... Bu yüzden hem özel hayatında hem de iş hayatında çok zorlandığını... Bu aftların da en çok böyle zamanlarda çıktığını...

Yavuz bana geldiği sürece ağzında hep aft çıktı çünkü duygularını bir başkasına anlatabilmek, yıllardır birikmiş korkularıyla yüzleşebilmek, onun hayatındaki en büyük değişim ve yenilikti.

Şimdi artık o aftların ne yaparsa çıkmayacağını iyi biliyor.

BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

Sevgili okurlarım, Ramazan Bayramı’nızı ve 23 Nisan Çocuk Bayramı’nızı içtenlikle kutluyorum. Böyle bir bayram günü biraz hüzünlü bir hikâye oldu ama hayat bayram seyran tanımıyor. Acısıyla, tatlısıyla hayatı olduğu gibi kabul edebilmek ve ona uyum sağlamak da her zaman bize düşüyor. Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Eylem’in mutluluk oyunu
#Eylem#Baba#Boşanma
Nisan 29, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Babası tarafından bir türlü görülmeyen, varlığı onaylanmayan kızlardan biri Eylem.
Haberin Devamı

Çok kilolu, çok güzel, çok makyajlı, çok renkli, çok şık, çok mutlu, çok enerjik... Her şey gereğinden fazla sanki. Aslında arayıp da bulamadıklarını temsil ediyor bunlar.

Genç bir kız rüzgâr gibi giriyor odama. Adı Eylem! Aman Allah’ım, nasıl bir enerji bu! Yaklaşınca kırmızı çantasını iki eliyle tutup çocuk gibi selamlıyor beni. Rengârenk bir elbise var üzerinde, bu haliyle bayramlık çocukları hatırlatıyor. Yirmili yaşlarda ve çok kilolu... Dudağındaki ruj da kırmızı, tırnaklarındaki oje de. Gözlerinin içi gülüyor. Çok mutlu ya da mutluluk oyunu oynuyor. Oturur oturmaz hemen başlıyor konuşmaya.

‘NE KADAR YESEM DOYMUYORUM’

- Ben şey için geldim, yani çok önemli bir sorunum yok. Gördüğünüz gibi biraz şişkoyum. Çok rejim filan yaptım, olmadı. Beni size diyetisyenim yolladı. İnsan bazen psikolojik nedenlerle de kilo alabilir, dedi. Gerçi ben diyete pek uyamıyorum. İştahlı biriyim. Ne kadar yesem doymuyorum. Sanki mide değil işkembe mübarek. Ne atarsan alıyor. Neyi seviyorsam onu yeme diyorlar. Geriye ot çöp kalıyor. Onları da hiç sevmem zaten. Önce onların dediklerini yiyorum, hemen arkasından canım fena halde tatlı istiyor. En çok da çikolata ya da pasta... Hemen en iyi pastanelerden birine gidiyorum. En güzel pastayı ısmarlıyorum. Telefonla arkadaşlarımdan birini arıyorum, harika pastalar var, hemen gel diye. O meşgulse hemen ötekini arıyorum, sonunda biri geliyor, birlikte yiyoruz.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Hiç es vermeden konuşuyor. Sanki konuşmayı özlemiş gibi bir hali var. Pastaneye arkadaşıyla gitmiyor, önce pastayı ısmarlıyor, onu sonra çağırıyor. İlginç!

- Arkadaşlarınla ilişkilerin nasıldır?

- İyi... Aslında tanıdığım çok kız var ama hiç biri tam olarak arkadaşım sayılmaz.

- O neden?

- Bilmem... Onlar kendi aralarında buluşur, konuşur, beni pek çağırmazlar. Ben de onları pastaneye davet ederim. Benimle biraz oturur, giderler. Gidene kadar da bütün dertlerini anlatır, ağlayacaksa ağlar, gülecekse güler, ben de ona akıl verir, bir şeye ihtiyacı varsa yardımcı olurum. Onlar benim onları sevdiğim kadar sevmiyor galiba... Sevseler beni de arar sorarlardı.

Haberin Devamı

- Neden acaba, çünkü sen onlar için iyi bir arkadaşsın. Çok cömert ve yardımseversin.

- Bunu ben de çok düşündüm. Acaba beni kıskanıyor olabilirler mi? Çünkü ailemin durumu çok iyi... Önceleri çok fakirmişiz, babam çok çalışıp zengin olmuş. Uzun süre çocuğu olmamış annemin, ben sonradan doğmuşum. Belki de bu yüzden annem üstüme titrerdi.

- Titrerdi dedin. Anneyi erken mi kaybettin?

- Yok, ikisi de hayatta. Annem hep mutsuz, babam da öfkeli bir adamdır. Eve gelince sesini yedi mahalle dinler. Annem çok dikkat etse de babam yine de ona kızacak bir şeyler bulur.

- Sana da kızar mı?

- Bana mı?

Sanki çok ilginç bir soru sormuşum gibi bir an hayretle yüzüme bakıyor.

Haberin Devamı
Ev temizliği için bir hizmetçiye ne kadar ödemelisiniz? Fiyatları inceleyin
StayHealthyandWell
Galaxy Ultra 2 ve Watch 9 ile tarzını yenileme zamanı
Samsung
by Taboola
- Şimdi siz sorunca düşündüm de, bana ne kızar ne kızmaz. Çoğu zaman ben orada yokmuşum gibi davranıyor galiba... Yemeği hep beraber yeriz. Yemekte de konuşmaz, gözünün ucuyla bize bakar. Lokmalarımızı sayıyor adam. Yiyin, yiyin... Yiyin de büyüyün der. Biz annemle konuşursak ona da kızar. Kadın kısmı hep mi böyle olur, vır vır vır, geçin salona orada ne konuşacaksanız konuşun der. Çok önemli bir şey olmadıkça soru sormaz. Arada bir annem hastalanırsa ağzının ucuyla, doktora gitsene ya da doktor ne dedi, der. Cevabını da yarım kulak dinler. Bağırıp çağırması bitince de televizyonun karşısına geçer.

- Baban size neden kızıyor?

- Şişkoyuz diye... O bizim tığ gibi olmamızı istiyor. Kendisi öyle çünkü... Bize sadece bol bol para verir, yediğiniz önünüzde, yemediğiniz arkanızda, benden daha ne istiyorsunuz der ama bir yandan da yediğimize kızar.

Haberin Devamı

Babası tarafından bir türlü görülmeyen, varlığı onaylanmayan kızlardan biri Eylem. Hepimiz, biri bizi görsün, varlığımızdan haberdar olsun, bize bir şekilde tepki göstersin, sevmiyorsa hiç olmazsa kızsın, kavga etsin ama bizimle öyle ya da böyle ilişki kursun isteriz. Bazen kavga etmek bile bir ilişki şeklidir. Eylem’in babası onlarla hiç ilişki kurmuyor çünkü ilişki karşılıklıdır. O sadece içindeki öfkeyi onlara boşaltıp gidiyor.

Bir kadın eşi tarafından, bir genç kız da babası tarafından sadece kilolu oldukları için reddediliyor olabilir mi?

BU KIZI ÖNEMSEYEN KİMSE OLMAMIŞ

- Baban başka neden kızıyor size?

- Evlenmeden önce sevdiği bir kız varmış, zengin kızıymış. Babam çok fakir diye kızı vermemişler. Aile annemi beğenince de onunla evlenmiş ama sonradan babam çok zengin olmuş, kızın evlendiği zengin adam da iflas etmiş. Biz bu hikâyeyi, kadın babamın yanında işe girdikten yıllar sonra öğrendik. Annem çok üzüldü o zaman, bu kadını işten çıkaracaksın dedi. Kadının resimlerini filan araştırdık, baktık, annem ondan çok daha güzel... Kadın incecik, bir deri, bir kemik kalmış.

Haberin Devamı

- Sen kaç yaşındaydın o zaman?

- 7-8 filan... Neredeyse boşanıyorlardı. Annem çok ağlardı, ben de onu güldürmeye çalışırdım. Hep bana anlatırdı. Başka kime anlatacak ki... Annemin ailesi memlekette. Zaten onlara hiçbir şey anlatmaz, sadece babamdan gizli bol bol para gönderir. Yazık, hâlâ çok fakir onlar. Annem o yıllarda başladı kilo almaya, bir daha da veremedi. Her yıl kilo almaya devam ediyor. Son yıllarda da hep hasta zaten.

Eylem’in varlığını bir zamanlar hiç olmazsa annesi görüyormuş. Bu olaylar yaşanırken annenin de gözü kimseyi göremez olunca Eylem’in zihninde annesi ölmüş, yok olmuş sanki. O anlatmış, Eylem dinlemiş. Tıpkı şimdi olduğu gibi çünkü şimdi de arkadaşları anlatıyor, o dinliyor. Bu kızı hiç dinleyen, onu önemseyen, onunla empati yapan olmamış.

Anne ise çareyi önce kilo almakta, sonra da hasta olmakta bulmuş, eşi sadece o hastaysa az da olsa onunla ilgileniyor. Eylem ne yapıyor?

SEN KENDİNİ SEVİYOR MUSUN

- Ya sen?

- Ben çok yalnızım. Erkek arkadaşım bile yok. Sizce ben çirkin miyim?

- Hayır, aksine çok güzel bir yüzün var ama her şeyi çok abartmışsın.

- Neyi mesela?

- Çok kilolu, çok güzel, çok makyajlı, çok renkli, çok şık, çok mutlu, çok enerjiksin. Her şey gereğinden fazla sanki. Aslında arayıp da bulamadıklarını temsil ediyor bunlar.

- İnsanlar beni hep mutlu görsün isterim. Onların yanında bol bol gülerim. Evden çıkmadan çok dikkatli giyinirim, zaten dolabım almıyor artık elbiselerimi çünkü ne beğenirsem annem onun her rengini alır bana. Ben de severim alışveriş yapmayı. Çantalar, ayakkabılar, aksesuarlar filan derken benim dolabımdakilerle koca bir mağaza açabilirsiniz. Okul da bitince akşama kadar yaptığım tek şey o kaldı. Birazını da arkadaşlarıma veriyorum. Eve de bir sürü şey alırım, mumlar, vazolar, biblolar filan işte... Bu sevincim eve dönene kadar devam eder ama bütün ışıkları yansa bile bizim ev bana karanlık gibi gelir. Babam gelmeden hemen girerim mutfağa, ne varsa yerim.

- Kilo sorunu olan insanlar genellikle yapıcı, verici ve çok cömert insanlardır. Sen de öylesin. Ancak hayattan çokça korkar ve kendilerini önemli ve değerli hissetmezler. Bütün enerjilerini diğer insanlara harcar, kimliklerini başkaları için ne kadar çok şey yaptıklarıyla tanımlarlar. Bedeninin dışını sarıp sarmalayan o kalın yağ tabakası seni dış dünyadan gelen ve canını çok acıtan o kötü duygulardan koruyup kollayan bir kalkan yerine geçiyor galiba. Kendine değer vermeyi, saygı duymayı, kendini beğenmeyi, onaylamayı öğrensen, her şey çok daha kolay olurdu. Sen kendini seviyor musun?

- Birileri beni sevse, belki ben de severdim kendimi.

Baştan beri konuştuğumuz her şeyin nedenini bir çırpıda söyleyiverdi. Henüz o doğmadan yaşananların karanlık gölgesi düşmüş bu kızın üzerine. Bir anda hem babayı kaybettirmiş hayat ona hem anneyi. İkisi de kendi sorunlarının içinde boğulurken Eylem’i unutuvermişler.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Emre mutlu olmayı hiç öğrenememiş
#Mutsuz İnsanlar#Anne#Aile
Mayıs 06, 2023 06:296dk okuma
Paylaş

Mutsuz insanlar, kendileri gibi dertli ve mutsuz insanlarla daha kolay ilişki kurar. Birbirlerini daha iyi anlarlar ama bu onlara mutluluk getirmez. Aydınlığı hedeflerken istemeden ve farkında olmadan birbirlerini karanlığa doğru çekerler.
SEVGİLİ okurlarım,

Bir çocuğun mutlu bir aileye doğması, onun hayattaki en büyük şanslarından biridir çünkü sevgiye, şefkate, güvene doyarak büyüyen, mutlu olmayı o ailede öğrenen çocuklar, mutlu olmaya hazırdır zaten. Bunu ailelerinde göremeyen, öğrenemeyen çocuklar eğer bir iyileşme yolculuğuna çıkmaz, mutlu olmayı kendilerine öğretmezlerse, böyle bir evde büyümenin bedelini ömür boyu sırtlarında çok ağır bir yük gibi taşırlar.

Bugün anlatacağım hastam da işte böyle mutsuz bir ailede büyümüş...

Genç bir erkek giriyor odama. Düzgün giyimli, saygılı, kibar, biraz da utangaç. Adı Emre.

‘EV BATMAYA BAŞLADI’

- Buraya neden geldiğimi bilmiyorum ama iyi hissetmiyorum kendimi. Yakın bir arkadaşım benim halimi beğenmemiş olacak ki ısrarla sizden randevu almamı istedi.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
* Sizi dinliyorum.

- Ben özel bir şirkette çalışıyorum. Son zamanlarda üstüme bir sıkıntı geldi, hiçbir yere sığamıyorum. Akşam olunca canım eve gitmek istemiyor. Ev batmaya başladı bana.

* Evli misiniz?

- Evliyim, iki de çocuğum var. Aslında ikimiz de bir süre arkadaşlık ettikten sonra birbirimizi severek evlendik ama sonradan ne oldu bilmem, eşim giderek değişti. Şimdi asık suratlı, hep üzgün, mutsuz ve yorgun bir kadın haline geldi.

* Sizce neden?

- Biraz titiz. Her şey yerli yerinde ve tam olsun istiyor. Çocukları da beni de evde rahat ettirmiyor. Biz elimizden geldiği kadar ona yardımcı olmaya çalışıyoruz ama bizim yaptığımız hiçbir şeyi beğenmiyor. Ne derdin var, niye hiç yüzün gülmüyor diyorum, ona da kızıyor. O da benim gibi mutsuz bir aileden gelmiş. Zaten bizi birbirimize bağlayan biraz da geçmişimiz oldu.

Mutsuz insanlar, kendileri gibi dertli ve mutsuz insanlarla daha kolay ilişki kurar. Birbirlerini daha iyi anlarlar ama bu onlara mutluluk getirmez. Yürümeye alışkın oldukları yollar hep karanlıktır. Aslında onların hedefinde aydınlık bir yolda yürümek vardır ama alışkanlıklar insana her zaman daha güvenli gelir. Aydınlığı hedeflerken istemeden ve farkında olmadan birbirlerini karanlığa doğru çekerler.

- Hocam ben öyle bir evde doğdum ki, bugün eğer bir şeyler yapabiliyorsam o evden kaçabildiğim içindir. Bugün çoluk çocuk yaşadığımız ev de benim doğduğum eve benzemeye başladı.

Haberin Devamı

* Nasıl bir evdi orası?

- Annem çok mutsuz bir kadındı. Yaşadığı hayata hiçbir zaman ayak uyduramadı. Aslında ailesi babamla evlenmesini hiç istememiş ama o babama âşık olmuş, evleneceğim diye tutturmuş. Yakışıklı, karizmatik bir adamdır babam ama serseridir. Annemse tam bir kraliçe ama mutsuz kraliçe... Neymiş, babamı adam edecekmiş. Babam ona layık bir koca olacakmış. Etrafa daha fazla rezil olamazmış. İyi işlerde çalışmalı, iyi para kazanmalı, ona iyi bir hayat yaşatmalıymış.

Sanki o çok kızdığı annesi bu odadaymış da onunla konuşuyormuş gibi hızla ayağa kalkıp boşluğa bakarak ve sesini iyice yükselterek onunla konuşmaya başlıyor.

- Yahu evlenmeden aklın neredeydi? Sen bu adamın ayyaşın teki olduğunu bilmiyor muydun? Madem umduğun gibi çıkmadı, bizi niye doğuruyorsun? Sana istediğin hayatı yaşatacak biriyle evlen... Yok... İşte biz üç çocuk evde onların bitmek tükenmek bilmeyen kavgalarıyla büyüdük. Sürekli ağlayan bir anne, evde kıyameti koparan bir baba, yalanlar, dolanlar, yıllar süren küslükler... Ve bu kavgaların ortasında kalmış, her gün annelerini teselli etmeye, onun bitmek tükenmek bilmeyen dertlerine deva olmaya, onu babamın şerrinden korumaya çalışan üç küçük çocuk...

Haberin Devamı
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
Nissan Qashqai fırsatı
Nissan TR
by Taboola
O anlattıkça sanki ben de o evdeymişim gibi üç çocuğun çaresizce çırpınışlarını görüyorum. Ah be çocuklar... Demek küçücük yaşlarınızda annenizin mutsuzluğunu sırtlanıp ona kalkan olmaya çalıştınız.

Ayağa kalktığının farkında değilmiş gibi utanarak, sessizce oturuyor yerine.

EVLAT DEĞİL DERT ORTAĞI

- Ben o evden kaçıp dedemlere sığındığımda 18 yaşındaydım. Gittim ama içimde nasıl bir sızı, nasıl bir suçluluk duygusu, size anlatamam. Annemi ve kardeşlerimi orada bırakmışım, sanki hepsini ölüme terk etmişim gibi bir duygu geldi içime.

* Anneniz ne dedi bu işe?

- Annem gitmeme çok bozuldu. Baban gibi sen de git, hiçbirinize yaranamadım zaten dedi.

Anne onu suçlamış. Neden yaranmaya çalışıyor ki... Yaranmak yerine çocuklarının ne halde olduklarını görse, arada bir de olsa onlara gülse, sevgiyle bakabilse... Çocukları doğunca onları “evlat” olarak değil, kendisine dert ortağı olarak görmüş.

Haberin Devamı

- Üniversite sınavlarında hep başka illerdeki yerleri yazdım ve hemen ardından bir başka şehre okumaya gittim. Böylece onları bir kere daha terk etmiş oldum. Annem kanser olduğunda üniversiteyi bitirmek üzereydim. Göz göre göre, üzüntüden kanser oldu kadın ve babam o ölüyorken bile hiç ilgilenmedi. Ben de onu bırakıp gittim zaten.

Biraz önceki öfkesinin yerini şimdi suçluluk duyguları aldı. Annenin hastalığından bile kendini sorumlu tutuyor. Ah be çocuk... Bu kadar büyük acıların suçunu, günahını neden kendi sırtına yüklüyorsun...

* Göz göre göre derken?

- Öyle tabii... Annem hayatı boyunca istediği hiçbir şeyi yapamadı. Ne babamı değiştirebildi ne de kendini... Şimdi burada size anlatırken annemin yüzü geliyor aklıma... Nasıl hüzünlü, nasıl acılı ve hayata nasıl öfkeli bakardı.

Haberin Devamı

Sanırım o ifadeyi şimdi de eşinin yüzünde görüyor.

- Annem de aslında eşim gibi çok fedakâr bir kadındı ama bizi sevmeye hiç vakti olmadı.

İşte o benzerliği hemen kurdu. Onu can kulağıyla dinleyen, ne hissettiğini anlamaya çalışan bir psikiyatristin karşısında insanlar sanki bir sihirli değnek değmiş gibi yavaş yavaş kendilerini keşfetmeye başlar, doktor daha bir yorum yapmadan yıllardır yok saydıkları sırlar birer birer dökülür ağızlarından.

Demek eşiyle annesini birbirine çok benzetiyor. Oysa anneye karşı çok yoğun öfke ve suçluluk hissediyor. Şimdi bu olumsuz duygular eşine yöneliyor.

SUÇLU MUSUNUZ?

* Demek sevmeye vakti olmadı.

- Olmadı hocam, kendi dertleriyle o kadar meşguldü ki bizim o zaman ne hissettiğimizi hiç anlamadı. Bizi yedirdi, içirdi, en iyi şekilde giydirdi kuşattı ama zihninde bize hiç yer yoktu. Eşim de öyle... Bize çok iyi bakıyor ama bizi görmeye, bizimle vakit geçirmeye, bizi sevmeye vakti yok. Böyle yorgun ve mutsuz annelerin çocukları ve eşi mutlu olabilir mi?

* Bunun cevabını sen ver istersen.

- Eşime kızsam kızamıyorum. Sizin için yoruluyorum diyor bana. Bırak diyorum, bizim için yorulma ama bize vakit ayır, bizimle konuş, birlikte gülelim, birlikte film seyredelim, birlikte gezelim... Sanki mutlu olmaya korkuyor. İnanın onu üzecek hiçbir sorunumuz yok ve ben artık bunlara dayanamıyorum. İşim nedeniyle altı ay süreyle yurtdışına gittim. Aslına bakarsanız oraya gitmek evden kaçmanın bir yoluydu benim için. Hem kaçtım hem de onları öylece yüz üstü bıraktım diye çok suçladım kendimi.

Tıpkı 18 yaşındayken dedesinin evine kaçtığı gibi bu sefer de kendi evinden kaçmış. Hem kaçıyor hem de çok suçluyor kendini.

* 18 yaşındayken de aynı şeyi yapmışsınız. Hem gitmiş hem de kendinizi çok suçlamışsınız. Gerçekten suçlu musunuz?

- Mantıklı düşündüğünüzde suçlu değilim. Doğduğum evden kaçana kadar intihar etmeyi düşündüğüm günler bile olmuştu. Anne babalar çocuklarını bazen hiç görmüyor, onların ne hissettiğini hiç anlamıyorlar. Düşünsenize, onların biri annem, biri de babam... Bizi koruyup kollayacak, sevecek başka kimse yok ki... Ve ikisi de kendini sonuna kadar haklı görüyor. İkisi de biz çocukların taraf olmasını istiyorlar.

ÇOCUKLARI ZORLAMAYIN

En sık yapılan yanlışlardan biri de budur, çocukları taraf olmaya zorlamak. Bu yarışta daha çok anneler galip gelir ama böyle yaparak o çocukları en ince yerlerinden yaraladıklarını bilmezler.

Sevilmemiş, üstelik ebeveynlerin mutsuzluğunda kendi payları varmış gibi hisseden, hiç günahı yokken kendini suçlayan çocukların daha sonra kendilerine mutlu bir hayat kurmaları hiç de kolay olmuyor.

Büyük yazar Tolstoy bir sözünde, “Mutlu aileler birbirine benzerler ama her mutsuz ailenin kendine özgü bir mutsuzluğu vardır” diyor.

Emre’yle daha sonraki günlerde de uzun uzun konuşuyoruz. Suçluluk duygularından arınınca hayatıyla ilgili daha kararlı davranmaya başlıyor. Kararlılık sorunların çözümünde her zaman işe yarar.

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Haftaya görüşmek üzere hoşça kalın, sevgiyle kalın.

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Anneler Günümüz kutlu olsun
#Anneler Günü#Anne Çocuk İlişkisi#Anne Çocuk Psikolojisi
Mayıs 13, 2023 06:294dk okuma
Paylaş

"Bizi dokuz ay karnında taşıyıp dünyaya getiren, bizi bağrına basan, seven, okşayan, her derdimize derman olan, sevincimizle sevinen, üzüntülerimizle hüzünlenen, her türlü kahrımızı, kaprisimizi çeken, bizi nazlandıran, emeğini bizden hiç esirgemeyen sevgili fedakâr annelerimiz... İyi ki varsınız."
Haberin Devamı

Sevgili okurlarım,

YARIN Anneler Günü. Şimdiden bütün annelerin ve yüreğinde annelik duygusu taşıyanların bu özel gününü yürekten kutluyorum.

İyi bir anneye sahipseniz eğer, bu dünyanın en şanslı insanlarından birisiniz ve gelecekte siz de çocuklarınıza çok iyi bir anne olma potansiyeline sahipsiniz demektir. Çünkü çocuklar annelerinin duygularını adeta emer, onun ne hissettiğini anlar ve o da öyle hisseder. Yani iyi bir anneye sahip olmak, sadece sizin değil sizden sonraki kuşakların da kaderini yazar.

İyi bir anne çocuğunu şefkatle sarıp sarmalar, öpmelere doyamaz, onu sevgisiyle besler, koruyup kollar. Ama bir yandan da çocuğunun hayatla tanışmasına, hayallerinin peşinden gitmesine, bazen de hatalar yapmasına, tökezlemesine izin verir. Bunların hayatın doğal bir parçası olduğunu, iyinin kötüyle bir arada bulunduğunu, dünyanın en özel besinlerinden biri olan balı üreten arıların, aynı zamanda iğnelerini de hazır beklettiğini öğretir.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Hesaplayıcı arabanızın değerini anında gösteriyor
toppoptoday
by Taboola
Nasıl ki bir çocuğun bedensel ihtiyaçlarına önem veriyorsak, onların psikolojik ihtiyaçlarını karşılamayı da ihmal etmeyelim. Bu ihtiyaçların onların karnının doyması kadar önemli olduğunu unutmayalım. Sevgimizi, şefkatimizi, anlayışımızı, özellikle saygımızı onlardan hiç esirgemeliyim. Biz onlara bu duyguları verelim ki onlar hem sağlıklı büyüyebilsin hem de yarın bir yetişkin olduklarında önce kendilerine, sonra da çocuklarına, eşlerine, arkadaşlarına ve topluma sevgi ve saygı gösterebilsinler.

Sevgiye, şefkate doyamadan büyüyen çocukların içinde, karanlık ve kocaman bir boşluk oluşur, hayat boyu kendilerini eksik hissederler. Gözlerinin ışığı bile sönük kalır böyle büyüyen çocukların. Sevgisizlik onların sadece psikolojisini etkilemez, bağışıklık sistemlerini zayıflattığı için fiziksel olarak da türlü hastalıklara yatkınlıklarını artırır.

Anneler Günümüz kutlu olsun

ÖNCE KENDİ ANNEMİZİ TANIYALIM

Sevgili Anneler,

İyi bir anne olmak için ilk önce kendi annemizi, kendi annemizle olan ilişkimizi gözden geçirelim. Nasıl bir anneyle büyüdük, bunu kendimize hatırlatalım. İyi ki dediklerimizi ve keşkelerimizi uzun uzun düşünelim. Mutlu anılarımıza ve kalp kırıklıklarımıza daha yakından bakalım. Bütün bunlar size kendinizle ilgili çok şey anlatacaktır.

Geçmişten bize kalan acılarımızı, kapanmayan yaralarımızı, korkularımızı, endişelerimizi çocuklarımıza taşımamaya özen gösterelim. Ve bu hayatı mutlu kadınlar olarak yaşamak en büyük hedefimiz olsun.

Sonra da dönüp kendi evlatlarımıza bakalım...

Onları her şeyden önce koşulsuzca seviyor, öpüp okşuyor, her konuda destekliyor muyuz?

Onları memnun etmenin tek yolunun her şeye “evet” demek olmadığını, bazen de net bir şekilde “hayır” demeyi başarabiliyor muyuz?

Onları bizim uzantımız olarak görmek yerine bizden çok farklı bireyler olduklarını kabul edip her konuda onlara yeteri kadar saygı gösterebiliyor muyuz?

Çocuklarımız, her zaman bizleri arkalarında yıkılmaz bir kale olarak görebiliyorlar mı?

Haberin Devamı
Citroën Ticari Araçlar Ailesi: Yükünü Hafifleten Konfor.
Citroen
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
Ölümden gayri onları hiçbir zaman terk etmeyeceğimizden emin mi çocuklarımız?

Onlara asla ve asla fiziksel ve psikolojik şiddet uygulamıyoruz, değil mi? Şiddetin izlerinin çok derin olduğunu, şiddet gören çocukların yarın başkalarına da şiddet uygulayacağını ya da kendilerine şiddet uygulanmasına izin vereceklerini biliyoruz değil mi?

Onlara iyi bakalım, bir dediklerini iki etmeyelim, her şeyin en iyisini yedirip en iyisini giydirelim derken çocuklarımızı “hayat acemisi“ haline mi getiriyoruz?

Böyle yapar, onlara çocukken hiç sorumluluk vermez, ailenin sorunlarını onlarla paylaşmaz, hiçbir konuda fikirlerini almazsak,- gelecekte kendi ayakları üzerinde bile durmakta zorluk çekeceklerini, hayatta başarılı olamayacaklarını, sorumluluk almaktan korkacaklarını, hayatlarını disipline edemeyeceklerini de unutmuyoruz değil mi?

Anneler Günümüz kutlu olsun

DERT ORTAĞINIZ ÇOCUKLARINIZ DEĞİL

Çocuklarınızı dert ortağınız olarak görmüyor, “Babanızın kahrını sizin yüzünüzden çekiyorum. Siz olmasanız bu evde bir dakika durmam” da demiyorsunuz değil mi? Umarım, küçük yaşta onların sırtına taşıyamayacakları kadar gönül derdi yüklemiyorsunuz.

Son olarak da onlara bakan gözlerimiz ne diyor, bu bakışlardan onlar neler anlıyor, bunu biliyor muyuz? Bakışlarımızla onlara sevgi ve güven mi veriyoruz yoksa bu bakışlardan “Senden nasıl olsa adam olmaz” mesajını mı alıyorlar.

Onları aşağılamak, umutlarını kırmak yerine onları sık sık yüceltiyor, bizim için ne kadar değerli ve önemli olduklarını onlara hissettirebiliyor muyuz?

Haberin Devamı

Unutmayın ki çocuklarımız “MUTLU OLMAYI” doğdukları evde, bizim mutluluğumuzu paylaşırken öğrenirler.

SİZ ANNE BABALAR, çocuklarınıza mutluluğu ne kadar öğretebildiyseniz, çocuklarınız gelecekte o kadar mutlu olurlar.

Onların hayat sahnesinde örnek aldıkları en iyi oyuncular sizlersiniz. Çocuklarınızın kaşı, gözü, boyu, posu size ne kadar benziyorsa hayatın içinde mutlulukları, mutsuzlukları da benzeyecek.

İyi anne babalar, her zaman iyi çocuklar kazandırır topluma.

Ve bizi dokuz ay karnında taşıyıp dünyaya getiren, bizi bağrına basan, seven, okşayan, her derdimize derman olan, sevincimizle sevinen, üzüntülerimizle hüzünlenen, her türlü kahrımızı, kaprisimizi çeken, bizi nazlandıran, emeğini bizden hiç esirgemeyen sevgili fedakâr annelerimiz...

İyi ki varsınız.

Ebediyete intikal eden annelerimize de Tanrı’dan rahmet dilerim. Nur içinde, huzur içinde yatsınlar...

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın...

Dr. Gülseren Budayıcıoğlu
Yazarın Tüm Yazıları
Yalının küçük kralı
#Ekonomi#Çağrı#Çocukluk
Mayıs 20, 2023 06:295dk okuma
Paylaş

Hangi ekonomik koşullarda olursak olalım, çocuklarımızı, gençlerimizi yeterince iyi anlamıyor, hayatı, hayatın getirdiği sorunları onlarla paylaşmıyoruz.
Haberin Devamı

Onlara en iyi şekilde bakıp büyütelim derken hayata hazırlamıyor, çocukları eksik bırakıyoruz. Oysa insan zoru yaşamadan, sorumluluk almadan gelişemez, güçlenemez.

Yakışıklı bir delikanlı Çağrı. Çocukluğunda da getirmişler kliniğe, hatta ilaç bile kullanmış. Şimdi büyümüş, liseyi bitirmiş ama sorunları bitmemiş.

Hafifçe gülümseyerek karşımdaki koltuklardan birine oturuyor.

*Hoş geldin Çağrı, seni dinliyorum.

- Hoş bulduk. Küçükken de bu kliniğe çok getirdiler beni ama yine de nereden başlayacağımı bilemiyorum. İşin aslı, ben korkularım yüzünden geldim size. Son zamanlarda hayat beni çok korkutuyor.

*Ne tür korkular bunlar?

- Hayatın ta kendisi sanırım... En çok da gelecekten korkuyorum. Oysa diğer arkadaşlarımın, hele ki benden küçüklerin hiç böyle dertleri yok. Sinir oluyorum hepsine, o kadar kızıyorum ki... Adamlar hiçbir şeyi kafaya takmıyor, tek bildikleri gezip tozup eğlenmek, keyiflerine bakmak.

Haberin Devamı
Yatmadan önce uygulanan basit 2 dakikalık diz rutini (Dâhice!)
Kinzeno
Vidasız diş implantları nelerdir ve fiyatı belirleyen faktörler
WonderMapped
by Taboola
KORKULARIN KÖKLERİ GEÇMİŞTEDİR

Hayata uyum sağlamakla da ilgili sorunları var bence ama gelecekle ilgili korkularının altında yatan başka şeyler gizli.

- Gerçi çocukken ben de öyleydim ama çocuktum o zaman. Çok yaramazdım. Evde kırmadığım, dökmediğim bir şey kalmadı. Sonra okula başladım, bu sefer de derslere bir türlü dikkatimi veremedim. Aklım hep başka yerlerdeydi. Dersi dinlemez, ödev yapmaz, hep birilerine sataşır, okuldan çıkınca da eve gitmek istemezdim. Murat abi yani şoförümüz beni gezdirirdi, ben de arabayı olmadık yerde durdurur, canım ne isterse alır, bazen de kaybolurdum. Murat abi beni bulana kadar akla karayı seçerdi.

*Kaybolmaktan korkmaz mıydın?

- Hiç korkmazdım... Neden korkayım ki? Murat abi beni nasıl olsa bulurdu. Tam aksine kendimi bir kâşif gibi hissederdim o zamanlar... Gördüğüm her şey çok yeniydi. Evde saksıda çiçek gibi büyütmüşler beni. Dışarıda ne oluyor, ne bitiyor... Dünyadan haberim yoktu.

Demek çocukluğu hep evde geçmiş.

*Biraz çocukluğunu anlatsana.

- Çocukluğumda anlatacak bir şey yok. Koca bir yalıda doğmuşum ve evin tek çocuğuyum. Babam önemli bir işadamı, annem de gezmeci.

*Gezmeci?

Haberin Devamı

- Yani onun tek işi arkadaşlarıyla gezmek, defilelere, alışverişe gitmek filan işte... Halide abla bakardı bana, çok tatlı bir kadındı. O zamanlar evin kralı bendim. Ben ne dersem olurdu. Yemeğimi bile bakıcılar yedirirdi. Halide ablanın kızıyla evin içinde koşturur durur, oyun oynardık. Okul zamanı gelince krallık bitti. Okulda kimse kral değil ya da herkes kral. O zamana kadar korku nedir bilmeyen ben, ilk kez biraz korktum galiba...

KRAL OLDUĞU YERE DÖNDÜ

Ne kadar haklı... Evde kral gibi büyütülen çocukların ortak korkusu bu.

*Çocukluğunda duyduğun o korku, şimdiki korkularına benziyor olabilir mi?

- Bilmem, hiç düşünmemiştim. Belki benziyordur ama artık çocuk değilim. O zamanlar aniden evden çıkıverince her şey bana çok yabancı gelmişti. Öğretmenden de korkardım, korktuğumu belli etmemek için de abuk sabuk şeyler yapardım. Ergenliğim de öyle geçti. Ailem ne dediyse hep tersini yaptım. Yalnız başıma sokaklara attım kendimi, girmediğim çıkmadığım yer kalmadı.

Haberin Devamı
Citroën Ticari Araçlar Ailesi: Yükünü Hafifleten Konfor.
Citroen
Türkiye vatandaşları Amerikan vatandaşlığına başvurma hakkına sahiptir
americ24
by Taboola
*Sanki hayatı keşfetmek ister gibi mi?

- Evet, belki de... Ama sonra bir durgunluk çöktü üstüme. Bu sefer de canım hiç evden çıkmak istemedi. Eve kapattım kendimi.

*Güvenli limana geri döndün yani.

Şaşırmış gibi bakıyor yüzüme...

- Güvenli liman dediğiniz ev mi?

*Evet, ev... Bir zamanlar kral olduğun ev.

- Koca adam olmuşum, hâlâ kendime güvenli liman arıyorum, öyle mi?

*İnsan büyüyünce güvenli liman aramamalı mı?

- Kendine güveniyorsan tekrar girmeyeceksin limana. Marifet evde kral olmak değil ki, marifet bunu dışarıda yapabilmek.

Demek öyle! Demek evden çıkınca hayat ona evdeki saltanatı yaşatmadı. Böyle olunca da kendine güveni azaldı, sonra da korktu. En çok da gelecek, yani aslında belirsizlik korkuttu onu.

Haberin Devamı

BAZEN KORKULARIMIZI ŞAKAYA VURURUZ

- Bir sürü sınav var önümde. Yok üniversite sınavları, yok yurtdışı sınavları... Bu ara ders çalışmam gerekiyor ama onu da canım istemiyor.

*Yurtdışında okumayı sen mi istiyorsun, ailen mi?

- Baştan öyle planlamışlardı. Bakalım babam beni hangi üniversitede okutabilecek. Oralarda okumak için çok para lazımmış. Tam da iflas edecek zamanı buldular. Gerçi babam durumu kurtarmaya çalışıyor ama...

Demek gelecek korkularının asıl nedeni bu ama sanki çok önemsiz bir konuyu anlatır gibi iflas olayını dillendirmek istemiyor.

*Ne zaman yaşandı bu iflas?

- Liseye başladığım yıllara denk geldi. Bana belli etmemeye çalıştılar ama ben anlarım. Şimdi bile bana tam gerçekleri söylediklerini sanmıyorum.

Aniden gülmeye başlıyor.

Haberin Devamı

- Bir de bakmışım, ben uzak diyarların birinde üniversite okurken bizimkilerde para bitmiş. Ne komik, değil mi?

Bazen hepimiz yaparız bunu, ağlamayı göze alamaz, acılarımızı, korkularımızı şakaya vurarak, sinirli kahkahalar atarak gösteririz.

- Ben bu ara elimdeki paralarla borsaya girdim. Akşama kadar bilgisayarın başından kalkmıyorum. Aslında denk getirebilsem aileyi kurtarabilirim belki de... Olamaz mı?

Tam da yetişkin bir erkek olup hayata karışmak üzereyken bu iflas çok korkutmuş bu çocuğu. Yalının küçük kralının kolay yoldan para kazanıp sadece kendini değil, tüm aileyi kurtarmak gibi hayalleri var.

- Bakarsınız kendime bir şirket kurarım ama o şirket ne iş yapacak, buna tam karar veremedim. Bizimkiler dalga geçiyorlar benimle, böyle boş işlerle uğraşma, diyor babam. Biraz da eve kapanmama üzülüyorlar galiba. Geçen gün borsada da para kaybedince canım sıkıldı. Babamdan gizli arabayı alıp gecenin bir vakti attım kendimi sokağa. Birkaç arkadaşımla İstanbul sokaklarında gezerken, nasıl oldu bilmiyorum yol kenarındaki direklerden birine çarptım. Az kalsın hepimiz ölüyorduk. Biz kurtulduk ama araba pert oldu. Keşke tersi olsaydı. Babam çok üzüldü.

İNSAN ZORU YAŞAMADAN GÜÇLENEMEZ

Aslında bu olaya en çok üzülen Çağrı olmuş... Bu sözün altında, “Ölsem de kurtulsam” mesajı yatıyor. O günden sonra Çağrı’yla uzun uzun konuştuk. Ardından Londra’da bir üniversiteye okumaya gitti ancak tam da en korktuğu şey oldu ve babası durumu toparlayamadı, yalıyı sattı, çok daha mütevazı bir hayata geçmek zorunda kaldılar. Çağrı ise okulunu değiştirmek yerine bir yerlerde yarı zamanlı çalışarak eğitimine devam ediyor. İlk kazandığı parayla bana da küçük bir hediye göndermiş.

Hangi ekonomik koşullarda olursak olalım, çocuklarımızı, gençlerimizi yeterince iyi anlamıyor, hayatı, hayatın getirdiği sorunları onlarla paylaşmıyoruz. Onlara en iyi şekilde bakıp büyütelim derken hayata hazırlamıyor, çocukları eksik bırakıyoruz. Oysa insan zoru yaşamadan, so-
rumluluk almadan gelişemez, güçlenemez. Hayat Çağrı gibi çok korkutur bu çocukları...

SEVGİYLE KALIN

Sizler de bana gb@madalyonklinik.com adresinden ulaşabilirsiniz. Hoşça kalın, sevgiyle kalın...

.

Bugün 1 ziyaretçi (6 klik) kişi burdaydı!

Bu web sitesi Bedava-Sitem.com ile ücretsiz oluşturuldu. Siz de kendi web sitenizi ister misiniz?

Ücretsiz kayıt ol