ehlisunnnetde - ÇAKIRGİL STR 23-24

ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

ehlisunnnetde

.Okuyucularla Pazar Hasbihali… İnsanlara inanç hürriyetini veren, laiklik değil; ‘İslâm'dır! Hem de 14 asırdır
1 Ocak 2023 Pazar

*Almanya'dan Derviş Pekmezci ve Kanada'dan Sezaî Irgat, birbirinden bağlantısız olarak aynı konuya değinmişler. Söyledikleri şu: 'Bizim inancımız, anayasa ve diğer kanunların veya bir takım gayrimeşru güç odaklarının kabul veya reddine göre şekillenmez. Belki, tam tersi olmalı ve büyük ekseriyeti Müslüman olan bir toplumun anayasası, büyük ekseriyetin inancına göre şekillenmeli. Çünkü, bizim hayat hakkımızın, insanlık haysiyetimizin ve özgürlüğümüzün aslî ölçüsü, inancımızdır, dinimizdir.

Bunu söylediğimiz zaman, 'Büyük ekseriyetin iradesi hâkim olursa, azlıkta olanlara kendi inançlarını zorla dayatmayacaklar mıdır? Bu sebeple, laiklikten vazgeçilemez.' diyorlar, burada okuyan bazı genç öğrenci veya akademisyenler. Bu hususta, günlük konuşmalar içinde gelişi-güzel tartışmalar olduğunda ise, sırf karşı tarafı alt etmek hıncıyla hareket edilmesi yüzünden, tartışmalar aslî çizgisinden saptırmaktadır. N'apmalıyız?

-Evet, bu gibi konulara, gelişi-güzel tartışmalar içinde ve karşı tarafa galip gelmek hırsıyla bodoslamadan dalanlar, konuyu, şer'î ve aklî delillerle ve ağırbaşlılık içinde, ele almaktan uzağa düşüp, bir de zararlı olabilirler. Elbette, bizden bizim dinimizin hakikatini, aslını, temellerini öğrenmek isteyenler olursa, onların suallerine; suçlamadan, tartışma ve ağız kavgasına veya fiilî zıdlaşmalara girmeden izah edebilecek olanlara bırakmalılar herhalde.

Çünkü, bu gibi tartışmalara, sadece bugünkü dünya şartları açısından değil, hattâ 500 sene öncelerde bile, Engizisyon Mahkemeleri'nde, hattâ aynı dinin farklı yorumlarından meydana gelen mezhebî farklılıklara bile tahammül edemeyip insanların katledildiği, ateşe atıldığı, yakıldığı durumlar olurken, İslâm ise, 14 asır öncesinden, Kur'an-ı Mubîn'in ap-açık hükümleriyle, 'lâ ikrahe fî'd-dîn' (dinde zorlama yoktur..) ve 'lekum dinukum veliyedîn.. /Senin dinin sana, benimki de bana.' gibi âyetlerle vermiştir hükmünü... Bu yüksek anlayışı idrak edemeyenler, kendileri gibi inanmayanlara, devlet mekanizmasının yaptırım gücünü ele geçirince, laikliği kendileri gibi inanmayanlara nasıl bir ağır baskı ve totaliter müdahale şekline dönüştürdüklerine en çarpıcı örnek olarak bizim ülkemizdeki son asrın diktatörlük uygulamalarını gösterebiliriz.

Bu arada ekleyelim ki, 'Ben tartışarak, karşımdakini imâna getiririm. Onun, dinsizlik dini de dahil, başka dinlere aid dayanaklarını yıkarım.' gibi iddialı tavırların kitlevî bir semere verdiği görülmemiştir. Hatırlayalım ki, Hz. Peygamber (S) de, o dönemin seçkin bir kanaat önderine İslâm'ı anlattı-anlattı da, muhatabı hiç bir olumlu karşılık vermeyince, hüzünlendi ve o zaman, 'Hidayet nasib etmenin, Allah'a aid olduğunu' düşünerek teselli buldu.

Birileri, hangi sebeple olursa olsun, gelip de, bizden, bizim inandığımız değerlerin aslını, özünü öğrenmek istediklerini söylerlerse, o zaman dahi, ancak bildiğimiz konuları anlatabiliriz. Ama o tebliğin bile bir takım hassas usûlleri vardır. Şeyh Sâdi-i Şirâzî, 600 yıl öncelerde 'Doğru sözün, doğru muhataba, doğru bir zamanda ve doğru bir uslûb ile anlatılması' gerektiğini söylemiştir de, o doğru söz, doğru muhatab, doğru zaman ve doğru uslûb'un ölçüleri nelerdir? Hele de dijital çağ insanına hitab ederken, bu 'doğruluk' ölçüleri neye göre ve nasıl belirlenecektir? Bütün bunlar hele de bu çağda daha bir önemlidir.

*Ankara'dan Şahin Ekmekçi diyor ki: 'Başörtüsü konusunda Anayasa değişikliği teklifinin imzaya açılması. Evet, ama sırf, Müslüman hanımların örtüsüne dokunulamasın.' diye, 'kadınların ne giyeceğine kimse müdahale edememelidir.' gibi bir madde yazılırsa, bunu kendilerine dayanak yapanlar çıkmayacak mıdır? Nitekim sosyal medya bataklığında, 'İnadına açılalım.' çağrıları yapanlar da, sizin de bir yazınızda belirttiğiniz üzere, yaz aylarında, hele de Ankara, İstanbul, İzmir gibi büyük merkezlerde neredeyse, plaj kıyafetleriyle kendilerini teşhir etmediler mi?

-Evet, bir toplumdaki genel insan davranışlarını o toplumun, inanç ölçüleri, ahlâkî anlayışları, gelenekleri, kültürü, örf ve âdetleri belirler. Kanun metinleri ise, çeşitli güç odaklarının baskılarına göre, bir takım kanunî sınırlar yasak alanlar belirler. Kanunlar, ahlâk ölçüleri belirleyemez. Ahlâk kuralları, kişinin kendi vicdanındaki inanç ve kontrol merkezi tarafından belirlenir.

*Bursa'dan Ali Sincanlı diyor ki: 'Geçenlerde, mâlum çevreler, sizin bir konudaki hassasiyetinizi dile getirince, sizin bir mekâna, geçmiş yazılarınızda 'laik türbe' dediğinizi söz konusu ettiler. İyi de yaptılar. Çünkü benim, o yazınızdan haberim yoktu. Evet, halkın kutsal inanç değerlerine, karşı savaş açan laik kesimlerin, kendileri için 'laiklik için bir kutsal mekân' tesis etme çabaları o kadar sırıtıyor ki.

Biz Müslümanlar veya başka dinlerden insanlar bile, kendi inançlarına veya dünya görüşlerine bağlı olan kimselerin mezarını saygıyla ziyaret ederken, 'ölülerden bir şey dilendikleri' iddiasıyla suçlanıyorlardı laiklerce. Ama o laiklerin, hem de onlarca yıl o türbeleri ziyareti yasaklayıp, sonra da kendileri için bir ziyaretgâh oluşturmalarını anlamak mümkün değil.

-Muhterem kardeşim, hayata bakışta aslî değerler etrafında birleşemeyen insanların birbirlerine saygılı davranmaları veya kavgasız bir yol izlemeleri belki zâhiren mümkündür, ama farklı dünyaların insanlarının sürekli olarak kendi zıdlarıyla derunî, kalbî bir uzlaşma ve barış havası içinde olmaları düşünülemez.

Bakınız, geçen hafta bir video geldi. Bir kadın derneğinin toplantısından. Aralarında KK.Bey'in partisinden milletvekili olan bazı hanımlar da var. Kocaman kocaman Prof. ve diğer yüksek tahsilli hanımlar. Belki birçoğunun anneleri, nineleri de örtülü idiler. Şimdi ise, hepsi de üniversiteli olan bu tipler, örtülü hanımları ancak temizlikçi, ayak hizmetlerini gören kimseler olarak gördükleri geçmiş yılların hasretiyle yanarcasına feryad ediyorlardı.

Bir hanım, 'Evimin yakınında câmiden bir Ezan. Haydi, Ezan diyelim. Ama o yetmiyor, bir de sonrasında Kur'an da okunuyor.' diyor.

Hele bir Prof. hanım ise, örtülü hanımları anlatırken, 'kafalarına saten, pırıl pırıl başörtüleri takıp, başları dik bir şekilde yanımızdan geçişlerini hazmedemiyorum.' diyor.

İşte asıl mesele, bu. Onlar, kendilerinin nefret ettikleri bir inanç dünyasına bağlı olmanın dikkatiyle yanlarından dik başlı, ezik olmayan bir şekilde geçilmesine tahammül edemiyorlar. Bir diğeri, resmî toplantılara gittikleri yerleri hatırlatıyor ve 'Biz oralarda, bu tiplerle birlikte, aynı seviyede oluyoruz, düşünebiliyor musunuz?' demeye getiren cümlelerle yakınıyor, karşılaştıkları felaketi anlatmak için. Evet, bu mantıkla hareket edenler, potansiyel olarak, bütün geçmiş askerî darbeleri tabiatıyla benimsemişlerdi ve yenilerinin de 'neredeee...' beklentisi içinde olduklarının gizli ve sessiz feryadını dile getiriyorlardı.

KK Bey'in, 'helalleşelim.' sözüne, 'Bir şans tanıyalım, şahsî pişmanlık sergiliyor' diyenler, samimî iseler, çok safdil kimselerdir. O ve benzerlerinin dünyasının, bağlı oldukları ideolojiler gereği, 100-150 yıldır, milletimizin temel inancıyla hesaplaşma içinde olduğu asla unutulmamalı. Onlar bulundukları yerlere, kendi dünyalarının seçkin temsilcileri olarak getirildiler, oturtuldular, o geçmiş aidiyetlerine aid kesin, net bir 'redd-i mîras' eylemedikçe, onlara nasıl inanılacaktır?

*

Bu buhran, 'savaşın kazananı, barışın kaybedeni olmaz' ön kabulü ile nasıl çözülür?
2 Ocak 2023 Pazartesi

Son zamanlarda, herhalde, Rusya- Ukrayna Savaşı ile ilgili olarak, 'savaşın kazananı, barışın da kaybedeni olmaz' şeklinde dile getirilen bir söz, bir genel kural gibi tekrarlanıyor. Bu sözün sonunda bizi de vurması kaçınılmaz durumlar olabilir, geçmişte de olmuştur.

Ki, bu söz, sırf, Rusya için söyleniyorsa.. O zaman dahi, karşı taraf buna bir 'yeni atasözü' olarak itibar edebilir. Çünkü, Rusya, NATO'nun kendisini kuşatmak istediğine dair ve 'yok' denilemeyecek iddiaları dile getiriyordu, savaş öncesinden beri.. Ama, Putin, saldırılarını başlatmadan önce, 23 Şubat 2022 akşamı yaptığı konuşmada, geçmiş asırlara vurgu yaptı ve Rusya'nın sınırlarının coğrafyalarla belirlenemeyeceğini ifadeyle, geçmiş asırların Çarlık dönemlerindeki güçlerine vurgu yaptı, kendi diliyle kendisini tekzip etmiş, yalanlamış oldu..

Putin'in başlattığı 'Rusya- Ukrayna Savaşı' iki taraftan 100 binlerce asker ve Ukrayna'dan on binlerce de sivil insanın hayatına mal oldu, ne zaman ve nasıl sona ereceği de meçhul.. Çünkü, Amerikan emperyalizmi ve NATO'nun Batı yakasındaki müttefikleri, Rusya'nın 'yıldırım savaşı'nı, kısa zamanda, 'yıpratma savaşı' taktikleriyle etkisiz hale getirdi.. Ukrayna, direnmek istemezse, zâten mesele kalmaz; ama, direnme gücünü gösterdiğine göre, Amerika ve müttefikleri, askerî savaşa fiilî olarak bulaşmadan, Ukrayna'ya hemen her türlü modern silâh , teçhizat ve mâlî yardımlarla, Rusya'ya karşı üstünlüklerini sergilemek istiyorlar.. Arada bir, Putin de mukabil tehditleri savuruyor, ama, nükleer tehditlerin iki taraf için de, hattâ bütün dünya için de tasavvur edilemez korkunç bir yıkım olabilir.. Ve, bu durumda, gelinen nokta da ortada.. Fransa Başkanı Macron'un, 'Düşünebiliyor musunuz, bu savaşta her iki tarafla da konuşabilen tek lider, Erdoğan.. Bundan herhalde memnun değilsinizdir..' derken, Batı dünyasındaki siyasî ve diplomatik mahfiller, 'Sahi yahu.. Macron'un tespiti önemli..' demekten kendilerini alamıyorlar..

Ve, bu krizin nasıl biteceğini kimse kestiremiyor..

Ancak, 'yangını söndürecek en iyi çare, yanacak bir şeyin kalmaması' 'mesel'inde olduğu gibi, bu savaş, tarafların birisi veya ikisi de savaşacak güçlerinin kalmadığını görüp 'teslim' işareti vermelerine kadar sürdürüleceğe benziyor. Çünkü, Amerika ve hele de müttefikleri, bir takım ekonomik yükleri üzerlerinde hissetseler de, bir 'askerî savaş'ın tahribatı yanında o gibi sıkıntılar önemsiz sayılır.

Ve gelelim, Türkiye -Yunanistan arasındaki 'psikolojik savaş'a..

Savunma Bakanı Hulûsî Akar yanlış adım, 'Ankara'dan döner..' demiş.. Geçen günlerde de, 'filân silâhlarımız Atina'yı bile vurur..' denilmişti. Ama Yunan Savunma Bakanı da, Meriç'in öte yakasında ve Adalar Denizi'ndeki adaları ziyaret ederek, güç gösterisi yapıyor. Yunan Başbakanı Miçotakis ise, geçen yüzyıldaki seleflerinde olduğu gibi sırtını, yine, bugünün Duvel-i Muazzama'sına/ güçlü veya büyük devletlerine dayamış olarak paçalarımıza saldırmaya çalışıyor. Hattâ 2-3 ay önce, Yunan Deniz Kuvvetlerinin eski kumandanlarından birisi, İstanbul'daki köprülerin birkaç füzelik işi var demişti.

Öyle bir durumda, her halde, Türkiye de seyirci kalacak değildir.

Ancak, burada değinilmesi gereken husus, 'savaşın kazananı, barışın kaybedeni olmaz' gibi sözleri bir genel kural havasında telaffuz etmekten kaçınılmasıdır. Aksi halde, kendi sözlerimizle vuruluruz..

Rumeli dediğimiz topraklara Osmanlı Müslümanlarının, -Orhan Gazi'nin kayınbiraderi Mahmûd Şeyhî'nin;

"Kerâmet gösterip suya seccâde salmışsın,

Yakasın, Rumeli'nin dest-i taqvâ ile almışsın.."

beytinde anlattığı üzere, 1356'da Gelibolu tarafına geçmesi, bugünkü materyalist-laik kafaların anlayamayacağı bir durumdur. Rumeli'nin, bize 500 yıl kadar vatanlık etmiş toprakların elimizden çıkışının hikâyesi, Endülüs'ün 785 yıl sonra elimizden çıkışından daha hafif bir felâket değildir.

Avrupa'da 19. Yy. başlarında Grek idealizminin rüzgârıyla, İngiliz aristokrat şairlerinden Lord Byron'un Yunan ayaklanmalarında, Müslümanlara karşı savaşa fiilen katılması ve bütün Avrupa'yı saran ve 'tanrılar diyarı' ve 'Avrupa kültür ve medeniyetinin beşiği' olarak anılan 'antik Yunan'ı uyandırmak çabalarında yer alması hemen hemen bütün Avrupa'yı heyecanlandırmıştı.

Avrupalıların desteğiyle 1830'larda kazanılan bağımsızlık sırasında Yunan Devleti'nin sınırları yine de, Mora Yarım adasının güneyiyle sınırlıydı. Ama, Osmanlı'nın Balkanlar'daki her gerileyişinde, Yunanistan daha bir büyümüştü.

Öyle ki, 1897'de Osmanlı'ya karşı saldırmaya cür'et etmesi üzerine, Sultan 2. Abdulhamîd'in , Müşir (Mareşal) Gazi Edhem Paşa komutasında gönderdiği ordu, 1 ay içinde Atina kapılarına dayanınca, Avrupa'nın 'Düvel-i Muazzama/ Büyük Devletler' denilen güçlü devletleri, 'Yunan'ı Osmanlı'ya yedirmeyiz' dediler ve dediklerini yaptılar da.. Barış masasından sadece saldırganı dövmüş olmanın gururuyla kalkmış olduk. Ama, 13-14 sene sonra aynı Yunanistan'ı, Balkan Savaşı'nda yine karşımızda bulduk ve 500 senelik Osmanlı şehri Selanik bile gitti.

Bütün Batı Anadolu'yu işgal edip, taa Ankara- Polatlı yakınlarına kadar gelen Yunan işgalcilerinin yenilgiye uğratılmasından sonra, Lozan'da, savaş tazminatı olarak , Avrupalıların baskısı üzerine, sadece Edirne'nin Meriç'in öte yakasındaki bir avuçcuk Karaağaç İstasyonu bölgesinin Türkiye'ye verilmesiyle yetindik.. Kıbrıs'ı da Lozan'da verdik.. Batı Trakya'yı da.. Hattâ daha önce, Enver Paşa'nın Rusya'dan geri aldığı Doğu Karadeniz'deki Batum liman şehrini de verdik. Kezâ, Haleb ve (Erbil, Kerkük, Zaho ve Süleymaniye'ye kadar bütün bölgeyi içine alan) Musul eyaletini de 1925'de, İngiltere'ye bıraktık..

*

Ama, dahası, M. Kemâl'in sâdık kalemi Fâlih Rıfkı Atay'ın 'Çankaya' isimli eserinde yazdığına göre, M. Kemal, daha 1907'lerde, Şam'da bulunduğu yıllarda, 'Balkanlar'dan çekilmek ve (bugün Ege Denizi denilen) Akdeniz'de de Anadolu kıt'asına yakın bazı adaların dışında bütün adaların terkedilmesini söylediğini yazar.

Ve bugün, işte o günlerin bedelini ödüyoruz. Yunanistan'ın, 'Ege' diye yunanca adıyla andığımız denizdeki adaların her birisi üzerindeki 'de facto /fiilî' hâkimiyetinin sancılarını çekiyoruz..

(Bu konuya, 4 Ocak günlü yazımızda da bir nebze daha değinelim, inşaallah)

.'Savaşı istemeyiniz, geldiğinde kaçmayınız..' Aslî ölçümüz bu!
4 Ocak 2023 Çarşamba

2 Ocak yazıda Pazartesi tarihli, Türkiye - Yunanistan arasında giderek artan gerilim ve 'psikolojik savaş'a değinmiş ve bu gerilimler olurken, diplomatik meselelerin müzakeresi esnâsında, 'savaşın kazananı, barışın da kaybedeni olmaz' gibi sözlerin bir genel kural havasında telâffuz edilmesinden kaçınılması gerekir. Aksi halde, kendi sözlerimizle vuruluruz..' demiştik.

Bunu, kesin haklı olduğumuz konularda hakkımızı çiğnemeyi ve bizi aşağılamayı hedef alan savaş tahrikleri karşısında, 'Ne pahasına olursa olsun, barış hep güzeldir. Savaş ise, her ne için yapılırsa yapılsın, o zaman da savaş hep kötüdür.' mantığına parantez açılmaması için özellikle belirtmiştik.

*

Evet, bugün, iki NATO üyesi- müttefiki olan Yunanistan ve Türkiye, her zamankinden daha derin bir gerilim içindeler. Çünkü, Yunanistan, Girit adası etrafındaki karasularını 6 deniz milinden 12 deniz miline çıkaracaklarını açıklıyor.. O zaman, Türkiye, Akdeniz'e Yunanistan'dan izin almadan geçemeyecek demektir. Kaldı ki, bu adalar Lozan'da ve 1947'de de Paris Konferansı'nda, askersizleştirilmesi şartıyla Yunanistan'a bırakılmıştı. (Evvelki yazımızda, M. Kemal'in daha 1907'lerde, Anadolu kıyılarına yakın adalar dışındaki bütün adaların terk edilmesi gerektiğini, Fâlih Rıfkı Atay'ın 'Çankaya'sından aktarmıştık.)

*

Osmanlı'nın son asırlarında, ve özellikle de son asrının son yarısı ve çeyreğinde, okumuş kesimler, büyük çapta, 'Artık bu ümmetin ömrü de temam oldu..' gibi sözleri tekrar eder olmuşlardı. Bu bir iç zaafdan kaynaklanıyordu.. Ve giderek, 'İslâm, terakkiye, ilerlemeye,- gelişmeye mânidir..' gibi laflar okumuş kesimler arasında geçer akçe gibi tedavül edilir olmuştu. Ve yazık ki, bu gibiler, daha çok da Avrupa'ya tahsil için gönderilenler ve de onların 'Beyaz Zambaklar Ülkesi' gibi masallarına inananlar arasından çıkıyordu.

Ziyâ Paşa, 150 yıl öncelerde, bunun için,

'İslâm imiş devlete, pâ-bend-i terakkî, (ilerlemeye ayak bağı)

Evvel yoğidi, işbu rivayet yeni çıktı..'

diye itiraz ediyor ve bir derin yaramıza işaret ediyordu..

*

Tamam, 'İlm, Çin'de de olsa, alınız.. Hikmet, müminin yitik malıdır.. Bulduğunda alır..' gibi 'nebevî hadis'ler de vardı, yolumuzu aydınlatan.. Ama, 'Hikmet'in başı, Allah korkusudur..' mânâsındaki, 'nebevî ikaz' üzerinde durulmamıştı, herhalde.. Bu ikaz, aslında, pergelin bir ayağının sâbit bir noktaya konulmasından sonra, diğer ayağıyla dünyayı dolaşmak serbestîyetini ifade ediyordu. Evet, pergelin bir ayağının sâbitleneceği nokta, biz Müslümanlar için, 'Kelime-i Tevhîd' ve 'Kelime-i Şehadet' idi.

Ama, Osmanlı'nın, hele de 3. Selim'den ve hele de Tanzimat Dönemi'nden itibaren, 'ilim ve fen öğrensinler' diye Avrupa'ya gönderdiği yeni nesillerin hemen hemen tamamı, bizim dünyamızın yabancısı olduğu yeni teknolojik harikulâdelikler karşısında, içinden çıkılmaz eziklik ve aşağılık komplekslerine kapılmışlardı.

Üstelik de, Avrupa, materyalizmin en azgın çağı olan Miladî-19 asırdaydı ve, dinsizliğin en azgın temsilcilerinden olan ve sonunda 'La religion de l'humanité' (İnsaniyet Dini) adıyla bir 'din' oluşturmak macerasına atılan 'August Comte'un 'Hayatta en hakikî yol gösterici, tecrübî ilimlerdir..' sözü, onun 'dinsizlik dini'nin temel düstur halinde zihinleri sihirlemeye, efsunlamaya başlamıştı.

Avrupa'ya gidenler, gönderilişlerindeki, 'Gitsinler de, biraz muasır ve maddî -teknik terakkiyât'tan bir şeyler öğrenip gelsinler..' düşüncesiyle ilgisi olmayan, zevk içinde yaşamayı modernlik sanan o toplumların elbette ki yoksulluklar içindeki halklarının yaşayışlarını görmüyorlar; Paris, Londra, Berlin gibi şehirlerin yaldızlı parlaklıklarının ve lüks kesimlerinin ve yaşayış tarzlarının meftûnu / çarpılmışı olarak dönüyorlardı.

1876- 1908 arasındaki 32 -33 yıllık 2. Abdulhamîd dönemi hariç, 1830'lardan başlayan 'asrîleşme -teceddüd- yenilikçilik' hareketlerinin temel felsefesi, bir şekil ve gard-rob devrimciliği ve hattâ kendi halkının aslî değerleriyle savaşmayı esas alan bir mankurtlaşma mantığıyla ve halkın ekseriyetinin iradesine göre idare demek olan cumhuriyet kılıfıyla, halkı adam etmek adına, halka rağmen ve halkla savaşmak şeklinde devam etti ve ancak son 20 senedir biraz -biraz kendimize gelir olduk..

*

Şimdi, kendine gelen ve dünyada itibar gören ve düşmanlarına da korku salan bir ülke olursanız, sizi, Ukrayna- Rusya Savaşı'nda olduğu gibi, sadece görünür maddî ve beşerî güçlere göre bakıldığında kolay sanılan bir savaşla karşı karşıya getirmek isteyenler elbette olur. Yunanistan da biliyor ki, arkasında Amerika ve Fransa, İngiltere ve kısaca bütün emperial şeytanî güç odakları yine arkasında duracaktır.

Böyle bir savaş, iki kavmin değil, Müslüman dünyasıyla emperyalist şeytanî güçler arasındaki güçlerin yeni bir kapışması şeklinde olacaktır.

Evet, 'savaşı istememeliyiz, ama, geldiğinde de, ondan kaçınmamak!'..

Onun içindir ki, asırlar öncesinden gelen bir ses şöyledir: 'Eğer istersen sulh'ü salâh, hazır ol, ceng' u cidâle..'

*

NOT:

Ülkü Ocakları'nın eski Genel Başkanlarından Doç. Dr. Sinan Ateş isimli genç bir akademisyen, evvelki gün Ankara'da bir suikasd neticesinde vurularak katledilmiş bulunuyor. Şahsen tanımazdım, ama, tanıyanlar öyle bir liderlik ruhunun olduğundan söz ederlerdi. Ayrıca, 'mazbut bir Müslüman aile hayatı'nın olduğundan da güvenilir dostlar söz ediyordu.

Sinan Ateş'in, ileride, 'Ülkücü Hareket'e, Devlet Bahçeli'nin yerine liderlik edeceği' şeklinde yapılan yorumları işitiyordum. Ki, şimdi bazıları, Sinan Ateş'in Ülkü Ocakları Genel Başkanlığı'ndan D. Bahçeli tarafından, geçen sene ânîden alınışını bu hadiseyle bağlantılı gibi göstermeye çalışıyorlar.

Böyleyken, gerek 'Ülkü Ocakları' içinden; gerekse, Devlet Bahçeli tarafından bu cinayet karşısında hiçbir açıklama ve hattâ bir üzüntü beyanının (bu satırların yazıldığı saate kadar) kamuoyuna yansımayışını izah etmek de zor görünmektedir.

Şimdi, tam da seçimlere 6 ay kala, böyle bir cinayet..

Ya, ideolojik hareketler içindeki iç ayrışma ve hesaplaşmalar gereği; ya da, kişinin mensub olduğu ideolojik cenahta bir iç çatışma zemini veya öyle bir zaaf oluşturmak için, dışarıdan planlanmış olabilir.

Başkan Erdoğan'ın, Sinan Ateş'in refikasını araması ve, 'bu konunun asla takipsiz kalmayacağı'na dair sözleri, inşaallah, bazı oyunların bozulması açısından da faydalı olur. (Bu vesileyle, Sinan Ateş'e rahmetler, yakınlarına sabırlar diliyorum.)

Siyaset, ‘kelle kopartmak' mânâsına da gelir, bu diyarlarda
6 Ocak 2023 Cuma

4 Ocak Çarşamba günkü yazıda, geçen hafta Ankara'da evinin önünde öldürülen Ülkü Ocakları eski Genel Başkanları'ndan Doç. Sinan Ateş isimli genç akademisyen'le ilgili olarak yazdığım notta, 'Gerek Ülkü Ocakları'nın, gerekse Devlet Bahçeli ve MHP'nin derin bir sükûta bürünmesinin anlaşılmasının zor olacağı'na da değinilmişti.

Meselenin basit bir cinayet olmadığı ve ideolojik hareketlerdeki iç ihtilâflarda görülen iç çatışmaların ağır kokusunu verdiği görülmekte.

Sinan Ateş'in refikası, Ayşe Ateş hanım da, kaatiller için, 'Beni öldürmediklerine pişman olacaklar.' demiş, yani, bir nev'i intikam yemini edercesine. Ve ayrıca dün medyaya yansıdığı göre, Ayşe Hanım, 'Meclis araştırmasına gerek yok.' diye de eklemiş. 'Demek ki, bir şeyleri veya kaatilleri biliyor.' diye yorumlanmış sosyal medyada.

Son 20 küsur senedir Meclis'te, daha çok MHP saflarında milletvekili olarak bulunan ve şimdi başka bir partide gözüken ve de iri kıyımı ve adale gücüne dayalı güç gösterileriyle ve diline fren koymayan lakırtı ve bağırtılarıyla meşhur eski bir 'ülkücü olduğu' bilinen bir kişi de bu konuda ilginç açıklamalarda bulunmuş.

Onun devreye girmesine, 'organize bir suç örgütü lideri' olduğu söylenen (K. Y) isimli bir kişinin, Sinan Ateş'in öldürülmesiyle ilgili olarak yayınladığı 'tweet' mesajındaki sözlerinin etkili olduğu anlaşılıyor. Çünkü (K.Y) isimli kişi, 'Mersinde 17 Mart 2022 yılında 19 yaşında öldürülen Emrullah... isimli kardeşimiz unutulmamalıdır. (...) Ülkücü kaatili Ülkücü olamaz. (...) Onlar, TSK'da bir general veya bir zamanlar Ülkü Ocaklarında Genel Başkan olsalar da bu kurumlara sızmış FETÖ ajanlarıdır. CIA merkezli oyunların bir parçası olmamak gerekir. (...) 'Mensubiyet şuûru ile büyüdüğümüz- yetiştiğimiz siyasî hayatımızı sürdürdüğümüz MHP'mizi zan altında bırakmaya çalışanlar karşısında (...) bizler (...) her zaman liderimizin ve teşkilatlarımızın emrinde olmaya devam edeceğiz... (...) Dün dâvamız için ne yaptıysak, bugün de yapacağımızdan kimsenin şüphesi olmasın. Uyanık olmalıyız. (...) Bu sisli havada sizlere tek mesajım, 'Lider-Teşkilat- Doktrin.' gibi ifadeleri kullanıyor.

*

İşte bu noktada, eski MHP'li ve kendisini hâlâ da 'Ülkücü' diye niteleyen söz konusu iri kıyım milletvekili ise, (K.Y) isimli kişiye hitaben, 'Sinan hoca, Ülkü Ocakları Başkanlığı yaparken, sen hapishanede niye yatıyordun? (...) Milleti korkutmaya çalışmasınlar. Çeteyse çeteliğini bilsin, Mafia iseler mafyacılığını yapsınlar; bıraksınlar siyaset yapanlar da siyaset yapsınlar. İşleri güçleri tehdit. Ne yapacaksın, öldürecek misin? Öldürmezsen namertsin! Tehdit mi ediyorsun milleti sen? Azrail engelliyor mu sana gelecek kurşunu? Vurmazsan namertsin. Sinan Ateş'e 'Ülkücü değil.' demek ( K. Y) ya mı kaldı?' gibi sözlerin sıralandığı bir bildiri yayınlamış.

Evet; anlaşılıyor ki, konu bir iç hesaplaşma. ,Bu sert ve tehdit dolu meydan okumalardan, bu hamurun daha çoook su götürecek bir iç hesaplaşmayı getireceğinin işaretleri alınabilir.

*

Hele de 1967'lerden 2000'li yıllara kadar ülkeye hâkim olan ideolojik ve zehirli, kanlı cinayetler ve faili meçhuller karanlığına tekrar düşmeden ve (Tayyib Bey'in dünkü konuşmasıyla, seçimin erkene de alınabileceği şeklindeki sözlerinden sonra), seçim sath-ı mailine daha bir girildiği bir sırada, ülke olarak, o eski 'çıkmaz' yola tekrar sürüklenmeyiz, inşaallah.

*

Siyasî polemik konularına ve atışmalarına değinmek, aslında, bu satırların sahibine de ağır gelir.

Ama bazan, öyle laflar olur ki, değinmemek de olmaz.

Meselâ, Meral Hanım, 'Başkanlık Seçimi' için gönlünde yatan isimler olarak, '6'lı Masa'daki büyük müttefiki KK Bey'in partisinden iki ismi (KK bey'i dışlarcasına) zikredince; KK Bey, '(6'lı Masa)'daki liderlerin, birbirlerinin içişlerine karışmamaları gerekir.' kabilinden bir itiraz cümlesini dile getirdi ve bunun üzerine, söz çaktığı hamfendiden, 'Kimseden izin almam ve çarparım.' gibi hışımlı bir karşılık aldı..

Bunun üzerine 'çingar çıkacak.' denilirken, KK Bey, gaayet pişkin bir şekilde, o gerilimi de, 'ihtilaf yok' diye atlattı.

*

Siyasette, ağızlar bozulmamalı. Nitekim Hz. Peygamber(S)'den gelen bir hadis rivayetinde, 'dostluk ve düşmanlıklarımızda, ölçüsüz, frensiz sözler söylemememiz' ikazı yapılmış ve bir gün gelip, o sözlerden dolayı kişinin utanacak, pişman olacak bir duruma düşeceği hatırlatılmıştır.

Bizde ise, siyasette ve siyaset dışı alanlarda, artık, 'ahmak, salak.' gibi lafların tabiî karşılanmaya başlaması durumu yaşanıyor. Nitekim YSK eski başkanına 'salak' denilmesine karşı açılan dâva bile mahkemeden beraetle dönmüş. O kararı veren yargıçlara birileri de aynı sözü söylese, cezasız bırakacaklar mıdır, sahi?

*

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu'ya da, ana muhalefet'in İstanbul eski İl Başkanı bir hamfendi de, 'arsız, terbiyesiz.' gibi laflar etmiş. Ne kadar nezih (!) değil mi?

En ağıza alınmaz pis kelimelerin kalabalık caddelerde, ulu-orta konuşulduğu bir toplumda, kimler için hangi kelimelerle konuşulacağı kanunla söylense, en mâsum kelimeler, bile ses tonu ve mimiklerle, en ağır hakaret gibi telaffuz edilirse. Kanunlardaki tariflerle bunun önüne nasıl geçilebilir?

*

Davudoğlu da, eskiden beri arası pek hoş olmayan D. Bahçeli için, geçenlerde bir TV programında fa 'küçük beyinli' deyince, program sunucusu hanım haliyle bir hatırlatma yapmak gereği duydu. Ama, Davudoğlu'nun, 'Onun bana söylediklerinin yanında benimki çok mâsumdur' demesi ve sonunda, o beyânını, 'küçük düşünceli.' diye değiştirmesi de ilginçti.

1959'daydı galiba, Osman Bölükbaşı, Meclis ekseriyetini teşkil eden DP.'lilerin çıkardıkları bir kanuna kızgınlığını ifade ettiği konuşmasında bakarak, 'Alçak Meclis...' diyor ve Melis'te sıra kapakları vuruluyor ve Meclis Başkanlık Divânı da, 'Sözünü geri almazsan, sana Meclis oturumlarına 1 ay katılmama şeklinde bir disiplin cezası vereceğiz.' ihtarında bulunuyordu.

Bölükbaşı bunun üzerine, söz istiyor ve 'Sözümü geri alıyorum. Meclis, alçak değildir. Alçak olan, sizlersiniz.' diyordu.

Kitabına uygun şekilde hakaret mi? İşte böyle, buyurunuz.

*

*

1977 Seçimleri öncesinde, muhalefet partisinden bir milletvekili, Süleyman Demirel'in partisine geçmek ister. Ama o kişi, daha önceleri, sadece Demirel'e değil, hattâ refikası Nazmiye Hanım'a da ağır hakaretlerde bulunan seviyesizlikleriyle meşhurdu.

Arkadaşları, onun bu rezilliklerini Demirel'e hatırlatınca.

Demirel, 'İyi ya işte, o tarafta durup bizim üzerimize havlayacağına; şimdi bu taraftan o tarafa havlar.' demişti.

*

Birkaç ay önce, Mudanya- İstanbul vapurundaydım, yanıma birisi gelip oturdu. Anlaşılıyordu ki, beni irşad etmek için yanıma gelmişti. Daha çok, 'sol muhalefet'in sözleriyle nabız yokladı, biraz. 'Şive'sinden nereli olabileceğini tahmin edip, 'Nerelisun hemşehrum?' dedim.

'Nereli olduğunu söylemek'ten 'utandığı'nı söyledi. 'Niye?' dedim.

'Baksana, aynı şehirden olduğum kişi, 'iki sarhoş'tan bahsetti. Ben böyle konuşana, hemşehrum diye sahib mi çıkacağum?' dedi. Birkaç yıl önce, Tayyib Bey'in öyle bir konuşmasını hatırlattı.

'Kim ki, o iki sahoş?' dedim.

Kasd ettiği, 'Filânla filân.' demez mi!.

'Hemşehrum, bak, asıl sen söylüyorsun, onların öyle olduğunu.' deyince, kalktı-gitti yanımdan.

Okuyucularla Pazar Hasbihali… Halkının sadece aslî değerlerine değil; günlük hayatına da bu kadar yabancı liderlerin ‘traji-komik' gösterisi!'
8 Ocak 2023 Pazar

İstanbul'dan İhsan Kömürcü, 6 Ocak günü İstanbul'da yaşanan ve haklı olarak 'traji-komik' diye nitelediği ve 'Büyük bir 'sosyal facia'dan söz etmek istiyorum.' diye yazdığı uzun yazısında, 'İnanınız, eleştirmek için yazmıyorum. Bir faciadan haber vermek istiyorum.' diyor şöyle devam ediyor:

'İstanbul'da, 'Üsküdar-Çekmeköy 'arasında yaklaşık 4-5 yıldır çalışan bir 'sürücüsüz' ve bir elektronik merkezden idare olunan, tam otomatik bir metro hattı var. Biz Ümraniye, Sancaktepe, Dudullu ve Çekmeköy mıntıkalarında yaşayan yüzbinler, belki milyonlar, her akşam eve dönmek için, Üsküdar Meydanı'nda kışta-kıyamette, yağmurda, soğukta, minibüs ve otobüs kuyruklarında saatlerce beklerdik. Bu metro hattı açıldı da rahata kavuştuk.

Son üç sene boyunca da, Alibeyköy- Eyyub Sultan-Haliç -Unkapanı arasında da bir diğer 'sürücüsüz' metro hattı daha devreye girmişti. Yüzbinler milyonlar da o hattan istifade ediyorlar.

Ve bu 'sürücüsüz' metro modeli, Kore, Japonya gibi Uzak Doğu ülkelerinde ve Avrupa'da da duyduğuma göre İspanya ve bizde vardı.

Bir de Dudullu- Bostancı arasında, AK Parti'li Belediye döneminde yüzde 75 kadarı tamamlanmış olan metro hattı'nın geride kalan kısmı, yeni Belediye idaresinin nihayet tamamlanabildi ve 6 Ocak günü törenle açıldı.. İstanbul Beld. Başk. İmamoğlu'nun , bu hattın açılışına davet ettiği 'siyasî oyuncu'lardan Kılıçdaroğlu, Meral Akşener ve A. Davudoğlu, bu 'sürücüsüz' metroya hayran kaldılar. Bu elektronik -otomatik 'sürücüsüz' metronun kendiliğinden, İmamoğlu, nasıl çalıştığını, duraklarda kendiliğinden nasıl durduğunu, kapıların nasıl açıldığını, kapandığını KK Bey ve Meral Hanım'a anlatıyor ve onlar da, milyonlarca insanın yıllardır bildiği bu yüksek teknolojiden habersiz olduklarından, hayret ve hayranlık içinde hayretler içinde devamlı soruyorlar; 'Şimdi duracak mıyız. Nasıl duruyor. Nasıl kendiliğinden nasıl hareket ediyor.' gibi komik sorularla bilgilerini arttırıyorlardı. Demek ki, daha önce o konuda hiç bilgileri olmamış. Onların, 'Aaa, çok güzeeel.' diye derin hayranlık ifadeleriyle, İBB Başkanı'na da bakışları, söz ve mimikleri gerçekten de görülmeye değerdi. Daha komiği ise, Meral Hanım'ın, hayranlıkta geri kalmamak için takdir duygularını ve övgülerini belirtirken, 'Aaa. Aynen Paris gibi!' demesiydi.

Halbuki, -şimdi var mı bilmiyorum, ama-, daha geçen seneye kadar Paris'te yoktu, böyle bir sistem..

Benim söylemek istediğin, onların bu hususlarda ilgisiz kalmaları veya bilgisiz olmaları değil.. Haydi diyelim ki, halkın günlük hayatının uzağındaki meşgaleleri içinde, bilgi sahibi olamamışlardır.

Ama bunların, bu ülkenin siyasî partilerinin liderlerinden bazıları. Ama ülkedeki yaşanan bunca bu modern gelişmelerden haberlerinin olmaması tuhaf değil mi?

Demek ki, KK Bey ve Meral Hanım, 'Tayyib'in açtığı o tünellerden, Marmaray'lardan, köprülerden geçmeyiz.' diye kendi aralarında bir tür protesto geliştirmeye çalışan sosyete kesimlerinden bir adım bile önde değiller. Ki, Tayyib Erdoğan'ın 1994'de İBB Başkanı seçilişinden sonraki ilk şok dalgasını atlattıktan sonra, şimdi müteveffa olan bir ünlü kadın gazeteci, 'Yav, bu Tayyib meselesini niye bu kadar büyütüyoruz ki. Alt tarafı Bld. Başkanı değil mi. Çöpümüzü toplayacak, suyumuzu getirecek, kanalizasyonlarımızı temizleyecek. O kadar dert edinmeyin.' diye yazmıştı, o zamanlar.

Şimdi ise, bu ülkenin etkili muhalif siyasî oyuncuları, halkın sadece aslî değerlerinden değil, günlük hayattaki meselelerinden de habersizler.

Daha da ilginç olan ise, İmamoğlu'nun, halkın günlük hayatından habersiz liderlerine, bu 'sürücüsüz' otomatik metroyu, benzersiz bir ilk imişçesine ballandıra-ballandıra anlatması. Öte yandan, İBB Başkanı'nın, İBB kamu ulaşım vasıtalarındaki reklamlarında, vatandaşa, 'Teşekkür et!' ikazında bulunması ve sonra da 'öner, görüş bildir.' demesi. Sen, senden öncekilere teşekkür ettin mi ki, Ekrem Efendi; vatandaşa 'Teşekkür et!' talimâtı veriyorsun?

Davudoğlu olsun, onlara, 'Kendinizi komik duruma düşürüyorsunuz, dostlarım, bu sistem 4-5 senedir var İstanbul'da.' deseydi, belki biraz, puan alırdı.

Evet, işte böyle. Meral Hanım ve KK Bey, milyonların 4-5 yıldır bindikleri bu 'sürücüsüz' metro araçlarına ilk kez binmişler, bilgilendirilmişler ve kendilerini, 'Aaa. Aynen Paris gibi.' diyerek, egzotik duygular içinde, mest olmuşlardır. Ülkem için, 'traji-komik' bir durum.

*

**

*Çanakkale'den Tahsin Yıldız yazıyor: Geçen haftaki sohbetlerinizden birinde, 'Rumeli dediğimiz topraklara Osmanlı Müslümanlarının,

"Kerâmet gösterip, suya seccâde salmışız,

Yakasın Rumeli'nin dest-i taqvâ ile almışız."

beytinde anlatıldığı üzere, 1356'da Gelibolu tarafına geçmesi, bugünkü materyalist-laik kafaların anlayamayacağı bir durumdur' deyişiniz, beni bir hayli düşündürdü.

Hele o sohbetinizde, 'Rumeli'nin, bize 500 yıl kadar vatanlık etmiş toprakların elimizden çıkışının hikâyesi, Endülüs'ün 785 yıl sonra elimizden çıkışından daha hafif bir felâket değildir.' deyişiniz var ya, içimdeki kor ateşin üzerine gözyaşı akıtmama vesile oldu, teşekkürler.

Okuyucularla yaptığınız bu sohbetlerinizin ilgi çektiğini bilmenizi isterim.

*

*Niğde'den Kerem Kazcıoğlu; ve İstanbul'dan F. Korkma; 'Geçtiğim ay, 'Şeb-i Arûs' törenleri' dolayısıyla, Mevlâna üzerine çok konuşmalar dinledim ve yazılar okudum. Onu hem beğeniyorum, hem de bazı yazıları ona yakıştıramıyorum. Ne dersin?' diyorlar, birbirinden irtibatsız olarak.

-Evet, Celâleddin Rûmî, medresede okumuş, İslâmî bilgilerle mücehhez belâgati güçlü bir 'molla' . Ama kendisi, yazdıkları- söyledikleri için, 'Ömrünü, (Hamdım, Piştim, Yandım) diye üçe ayırdığına ve muhatablarını da, Sultanlar / Ârifler, edibler ve Âvam' diye üç tip olarak düşünerek yazdığını belirttiğine göre, ona, yakıştıramadıklarınızı o kendi taksimâtına göre değerlendirmek de mümkün. Ayrıca, o zamanlar matbaa yoktu, kitablar nice kâtibler tarafından yazılarak çoğaltılıyordu. Bu yüzden, bazı nüshalarda olanlar başka nüshalarda yoktur. Nitekim o müstansih denilen yeni nüshaları yazıp çoğaltanların, o nüshalara mâlûmatfurûşluk, bilgiçlik taslayıp kendileri de bir şeyler eklemiş olmaları mümkündür.

O halde, doğrularını alıp, bize yanlış gelenleri ise görmezlikten geliriz.

*

*Konya'dan Âdil Koyuncu isimli okuyucu, 'geçenlerdeki bir yazınızda, Ege Denizi'nin ismini yunanca Egeius'tan geldiğini ve bu ismin, Türkiye'de 1941'den sonra resmîleştiğini yazdınız. Bu denizin tarihimizdeki ismi, Akdeniz veya irili ufaklı yüzlerce ada ve adacıklardan meydana geldiği için Adalar Denizi imiş. Beni şaşırtan, nice Müslüman ailelerin, hattâ çocuklarına bile Ege ismini hangi mantıkla verdikleri konusudur. Ne dersiniz?

-Kısaca 'Ben de bilmiyorum.' diye cevap vereyim. Antik yunan mitolojisinden kim bilir hangi konu için o Egeius ismi verilmişti, o konuda da rivayetler muhteliftir.

*

*Trabzon'dan Selim Atak, 'Ağabey, siz günlük siyasî polemiklere çok az giriyorsun, iyi de yapıyorsun. Ama, şu KK Bey dediğin kişinin sevgi pıtırcığı halinde konuşması yok mu? Kimse inanmıyor. Ve geçen gün, üniversiteli bilmem hangi kadınlar topluluğu derneğindeki konuşmaları yansıtan videodan aktardığınız görüşler var ya, hele aralarında KK. Bey'in partisinden m.vekili hanımlar da dahil, 'O başörtülü kadınlar yanımızdan öyle bir gururla ve dik başlı geçiyorlar ki, tahammül edilecek gibi değil.' demeleri, KK Bey'in en net yalanlayıcıları.

Ne o, 'kimsenin yaşayış tarzına karışmazlarmış.'

.İngiliz Prensi'nin, nasıl barbar bir emperyal kültürden geldiğine dair ilginç itirafı..
9 Ocak 2023 Pazartesi

Geçmiş aylarda Kraliçe Elizabeth'in 96 yaşında ölmesiyle, nihayet 73 yaşında Britanya Kralı olabilen III. Charles ve 25 sene öncelerde ölen ünlü ....Prenses Diana'nın oğlu olması hasebiyle, Prens diye anılan 38 yaşındaki Harry, İngiliz Kraliyet Ailesi' içindeki bazı sıfat ve konumlarından ayrılıp B. Amerika'ya yerleşse de, İngiltere ve Anglo-Sakson dünyasının ilgisini çekiyordu. Ama, bu günlerde yayınlanan hâtıraları, sadece o çevreleri, bütün dünyayı ve özellikle biz Müslümanları da yakından ilgilendiriyor. Çünkü, bu kişi, Afganistan'a gittiğinde, orada Müslüman savaşçılardan '25'ini öldürdüğünü ve bu rakamın çok düşük olmasından rahatsızlık duyduğunu ve onları insan olarak kabul etmediğini' söyleyecek kadar, azgın bir müslüman, İslâm ve hattâ 'insan' düşmanı olduğunu ortaya koydu.

TBMM Başkanı Mustafa Şentop Hoca'nın, bu alçak kişinin insanlık anlayışı karşısında dehşete düşüp, onu protesto etmesi, bu açıdan da alkışlanacak bir tavırdır. Şentop Hoca, Edirne'de "Sivil Toplum Kuruluşları Buluşması"nda, "Afganistan'da 25 kişiyi öldürdüğü ve bundan utanç duymadığı" ifadelerine sert dille tepki göstererek; 'Harry bir de, 'onları insan olarak görürseniz öldüremezsiniz, ben de onları insan olarak görmüyordum..' diyor. Sen, Avrupalı beyaz çocuk, sen kimsin ki, karşındakilerden kimin insan olup olmadığına karar veriyorsun? Sen Afganistan'da ne arıyorsun?'

Sahi, İngiltere Prensi Harry, ne arıyordu, Afganistan'da?

Avrupalı beyaz insanların, yabanî hayvanları sırf zevk almak için öldürmek üzere Afrika'ya tertip ettikleri 'Safari' denilen gezilerinden daha orijinal olanını, Prens Harry de, Afganistan'da keşfetmeye çalışmış olmalı.. Ve bir de, öldürdüğü insanların 25 gibi bir rakam ifade edip, az oluşundan yakındığına göre, tam bir 'serî kaatil' hâlet-i rûhiyesiyle hareket etmiş!

Yani, bir potansiyel soykırımcı..

Bu gibiler, ellerindeki nükleer ve diğer en gelişmiş silâhlarla, başta Müslümanlar olmak üzere, kendilerine karşı çıkan herkesi, insan olarak görmeyip, öldürmek hakkını kendilerinde göreceklerdir. Bu kadar canavarca duygularla hareket eden böylesi muzır yaratıkları da sadece şeklen 'insan' olarak görüp, itlâf etmek gerektiğini düşündüğünde; asıl suçlu, mukabelede bulunan mıdır; yoksa, o canavarlık yolunu açan mıdır?

*

Meclis Başkanı Şentop Hoca, açıklamasının devamında, "20. yüzyıl insanlık tarihinin en kanlı yüz yılı olmuştur. Dünya'da en çok insan öldürenler Avrupalılardır. Birinci ve İkinci Dünya Savaşı yapmışlardır. Birinci Dünya Savaşı'nda 20 milyonun üzerinde insan öldürmüşlerdir. İkinci Dünya Savaşı'nda asgarî söylemlere göre, 75 ilâ 100 milyondan fazla insan öldürmüşlerdir. Avrupalı ve beyaz insanın kendi dışındaki insanları ötekileştiren, dünyanın bütün imkânlarını sömüren; dünyada adalet, refah dendiği zaman sadece kendisini düşünen bakış açılarından bütün dünya rahatsız..' diyordu.

Prens Harry'nin bu açıklamasının yine de faydalı bir tarafı var.. Çünkü, Harry, Sussex Dükü olarak, otobiyografisini yazmakla meşgul olduğunu duyururken, 2021'de yaptığı açıklamada, "Bunu doğuştan prens olarak değil, dönüştüğüm adam olarak yazıyorum". "Hayatımın doğru ve tamamen doğru bir açıklaması" diyordu, bu hâtıraları için.. Bunu gizleyebilirdi de.. Ve bu çağdaş ırkçı ve barbarlık, sadece Prens Harry tarafından yapılıyor değil..

Emperyalist dünyadan sadece şu son 100 yıldaki Churcill'leri, Hitler'leri, Stalin'leri, Truman'ları ve nice benzerlerini saymaya da gerek yok.. Harry'nin ağabeyi ve Kral Charles'dan sonrası için Geleceğin Kralı olarak ilân edilen 40 yaşındaki Veliahd William da, henüz 10 ay önce, Rusya- Ukrayna Savaşı'nın kabul edilemezliğini söylerken, 'Bu görüntüler, Avrupa'ya yakışmıyor.. Bu sahneler, Asya, Afrika ve Orta Doğu'da normal karşılanabilir, ama, bizim dünyamızda, hayır!' dememiş miydi?

*

Prens Harry'nin hâtıra kitabı Spare , piyasaya sunulmadan önce medyaya sızdırılmış bulunuyor. Guardian gazetesine göre Harry, 2019'da Londra'da, Saray'da, ağabeyi William'la şiddetli bir çatışmayı da ayrıntılarıyla anlatıyor .

*

**

Ve, Yaşar Kaplan'ın vefatı dolayısiyle, bir kaç cümle..

Yaşar Kaplan, 7 Ocak sabahı, Almanya'da vefat etmiş bulunuyor... Yaşar'ı, 1975'lerden beri yazılarından, ismen tanırdım. Daha sonra, 'Aylık Dergi' adında bir dergi ve bazı kitaplar yayınlarıyla, vicâhen tanışıklığımız da başlamıştı. Yaşar, parlak bir zekâ ve edebî zevk sahibi idi.

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi sonrasında yurt dışına çıkmak mecburiyetinde kaldığımdan, görüşmelerimiz yurt dışında, Tahran ve Almanya'da seyrek aralıklarla gerçekleşebiliyordu. 'Demokrasi Risalesi' üzerine bir kitabından dolayı 3 sene kadar hapse mahkûm olmuş ve zindana atılmıştı. Cezaevinden çıkacağı sırada, 'Z. Refref' müstear imzasıyla ve 'İran'a Nasıl Bakmalı?' isimli bir kitabından dolayı da hakkında bir dâva daha açıldığını ve zindandan tahliye edilmeyeceğini öğrenince; o kitabın kendisine değil, bana aid olduğunu -bana bir ön bilgi vermeksizin-, belirtince, mahkeme, konuyu 'bilirkişi heyeti'ne havale etmiş ve o bilirkişi heyeti de, kitabın uslûbunun, benim uslûbumu andırdığına dair rapor vererek, Yaşar hakkında dâva açılmasına engel olmuştu.

28 Şubat 1997 Askerî Darbesi günlerinde yazdığı yazılar darbeci askerî çevreleri rahatsız etmiş ve o da yeni bir zindan dönemi başlatılmadan, Almanya'ya gitmişti. Yaşar'la Almanya'da birkaç kez karşılaştık. Bir dergi çıkarmayı düşünüyordu. Ama, malî kaynak bulmak için bazı ticarî faaliyetlere el attı. Ancak, o sıralarda Almanya'yı da derinden sarsan dünya çapındaki ekonomik buhran, onun, kendisine destek verenlerin yardımlarını erittiği için, ticarî teşebbüsleri de akamete uğradı ve çok sıkıntılarla karşılaştı.

Yaşar'ın ciddî bir rahatsızlık geçirmekte olduğunu aylarca önce haber vermişlerdi arkadaşlar.. Ve evvelki akşam da vefat haberi ulaştı.

Merhûm Yaşar Kaplan'a, çıktığı ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum.

.‘Âdemek-i bî-ihtiyar' (İradesiz robot, kukla); ya da, ‘deli gömleği'
11 Ocak 2023 Çarşamba

44 yıl önceki bu günleri hatırlayacak yaşta olanlar için, geliniz bir hâfıza tazelemesi yapalım.

O günlerde bütün dünyayı sarsan büyük bir sosyal hadise cereyan ediyordu. 1977 ortalarında İran'ın bütün büyük şehirlerinde başlayan ve ekseriyetini ve de öncülüğünü 'çadur'lu (çarşaflı) kadınların teşkil ettiği milyonlarca insanın gösterisinin ve Şahlık rejimi güçlerince öldürülenlerin sayısının bazı günlerde 5 bini bile geçtiği ve 1,5 yıl kadar süren silâhsız o protestoların artık son kertesine gelinmiş gibiydi.

1905'lerde kurulduğu için, dünyanın ilk komünist partilerinden birisi olan 'Hizb-i Tudeh' / (Kitle Partisi) ve diğer bir takım silâhlı marksist gruplar ile Şahlık rejimi arasında çetin mücadeleler 10 yıllardır devam ediyor ve komünistler, çatışmalarda veya Şah'ın mahkemelerinde idâm cezalarıyla onlar- yüzler halinde idam ediliyorlardı. Ama bu mücadeleye, Müslüman İran halkı, komünizme olan karşıtlığı ve nefreti sebebiyle ilgi duymuyordu.

*

Ama 1977'lerde yeniden patlak veren sosyal gerilim sırasında, 'Allah'u Ekber' sadâları yükselince. Ve bu yeni göstericilerin liderinin de, 1964'de, yaklaşık 15 bin kişinin ölümüyle bastırılabilen bir halk ayaklanmasına önderlik eden Rûhullah Khomeynî olduğu anlaşılınca. Halk liderini bulduğunun idrakiyle mücadelesini daha bir güçlendirmişti.

Caferî mezhebine göre 'muctehid' olarak nitelenen ve 'Âyetullah' unvanına da sahib bu 'âlim', 1964-65'lerdeki büyük 'qıyâm' bastırıldıktan sonra Bursa'ya sürgün edilmiş ve sonra da 1978'e kadar Irak'ın, Necef şehrindeki ünlü Şiî medreselerinde müderrislik yapan bir isimdi. Bu ismin, dipten gelen halk ayaklanmalarının 1977'lerdeki bu yeni merhalesine de önderlik ettiği anlaşılınca, milyonlar, 'Bu liderin ardından gidilir.' diyerek, Şah'a ve Şahlık/Şehinşahlık' rejimine karşı daha bir bütünleşmişti. Ve 'Âyetullah' diye anılan diğer yüzlerce kişi karşı çıksa bile, halk, artık sadece bu 'Khomeynî'yi 'İmam/ lider' olarak kabullendiğini gösteriyor ve sayıları 100 bini aştığı söylenen kurbanlar, bu mücadeleyi daha bir dönülmez noktaya sevk ediyordu.

*

O sırada, dünyanın iki süper-gücü olan Amerika'nın Başkanı Carter ve Sovyet Rusya'nın lideri Brejnev liderleri, 'İran, çapulculara, ayak takımına ve irticacı/ gerici güçlere teslim edilemez' diyorlar; Şah'ı var güçleriyle destekliyorlardı.

Şah ise, 1978 Eylûlü'nde Irak devletine verdiği bir 'ültimatom' ile 'Khomeynî'yi Irak'tan çıkarma'ya davet ediyordu. Irak rejimi de, Khomeynî'yi derhal Irak'tan çıkarıp, Kuveyt Havaalanı'na bırakıyordu. Âyetullah Komeynî, o havaalanından, halkı Müslüman ülkelerin liderlerine yazdığı bir mektupta, durumunu anlatıyor ve kendisini kabul edip edemeyeceklerini soruyordu. Ama hiç bir ülkeden cevap gelmiyordu. O sırada Kuveyt'ten Paris'e gitmek üzere olan bir Fransız yolcu uçağına binmesi için Valéry Giscard d'Estaing başkanlığındaki Fransa 'yeşil ışık' yakıyor ve Khomeynî, Paris yakınlarındaki bir kasabaya yerleşiyor ve dünyanın en etkin medya organları bu kez de oraya taşınıyordu. Ama Şah, ümidsiz bir vak'a halinde de olsa direniyor; kan akıttıkça, daha bir zayıfladığının korkusuna kapılıyordu. Ülke çapında askerî hükûmet ilân etmek de işe yaramamıştı. Yaydan çıkan ok, artık geri dönemezdi. Ülkede de kimse Şahlık rejiminin yeni bir hükûmetini kurmaya bile yaklaşmıyordu.

Amerika da, Şah'ın artık iktidarda kalamayacağını anlamış; onu İran'dan sağ çıkarmanın yollarını arıyordu.

Ve nihayet, Şah, 1979'un ilk günlerinde, kendisinin 30 yıl kadar muhalifi olan ve Fransa'da yaşayan 'Cebhe-i Millî' liderlerinden Şapur Bahtiyar isimli kişiyi başbakanlığa getiriyordu.

Bu vazifelendirmeyi Şapur Bahtiyar notlarında şöyle anlatmıştı -özetle-:

-'Sizin babanız benim babamı idâm etmişti.' dedim.

*Evet. Ama ben de seni Başbakan tayin ediyorum.'

*

Resmî sıfatı ve hükûmetinin 'meşrûiyet'ini Şah'ın verdiği iktidar mühründen alan Şapur Bahtiyar, Şah'ın Meclisi'nden 'güvenoyu' alır almaz Tahran-Mehrâbâd Havaalanı'na gidiyor; Şah ve ailesi, çocukları, gözyaşları içinde bir daha dönemeyecekleri İran'dan resmî törenle uğurluyor ve ardından da, doğruca Meclis'e geliyor ve TV ekranlarından yayınlanan ateşli bir nutuk çekiyor, 'Biz, tufanların, kasırgaların içinden çıkıp gelmiş şahinleriz. Şah da artık bir daha gelemeyecek şekilde İran'dan çıkarılmıştır!'

Bahtiyar'ın bu sözleri, sokaklardaki on milyonların hançeresinden yükselen, 'Bahtiyar. Bahtiyar. Âdemek-i bî-ihtiyar.' (İradesiz bir robot / kukla.' şiarlarıyla karşılığını buluyordu.

Evet, Bahtiyar aynen öyle idi ve nitekim Âyetullah Khomeynî, 4 ay kadar kaldığı Fransa'dan İran'a 15 sene sonra 1 Şubat 1979 günü Tahran'a, milyonların gözyaşları ve tekbîr sadâları ile ve bir 'kurtarıcı' olarak karşılanıyor; o da, 11 Şubat 1979 sabahı, Müslüman halkı devlete el koymaya çağırıyor, Şapur Bahtiyar'ın ise, o gece Fransa'ya kaçtığı anlaşılıyordu.

*

O dönemi neden mi hatırladım?

Bugünlerde ülkemize, 'Âdemek-i bi-ihtiyar' (İradesiz robot, kukla.) durumunu hatırlatan cumhurbaşkanı seçmek için, bir ucûbe kaftan, daha doğrusu, bir 'deli gömleği' biçilmeye çalışılıyor da ondan.

Ve Tayyib Erdoğan'ın bir zaman, Başbakanlığa getirdiği işbu Davudoğlu, 'Anayasa'da Başkanlık sistemini savunmak, kendimi inkâr olurdu.' bile demişken; şimdi, mantıkî muhakeme kaygusunu yitirmişçesine, seçtirecekleri cumhurbaşkanı'nın imzasıyla, yüzde 1 oy alan bir '6'lı Masa' liderinin bile, aynı yetki ve yaptırım sahib olacağı bir ucûbe Devlet Başkanı heykelini yontmakla meşgul.

*

Bu kişinin bugün geldiği nokta, o 44 sene öncelerde Şapur Bahtiyar için yükselen, 'Âdemek-i bî- ihtiyar' /iradesiz kukla / robot' sözünü hatırlatıyor. Evet, 5 ay kadar sonralarda yapılacak seçimde millete seçtirmeyi düşündükleri kişi için söyletmek istedikleri de aynı şiar, aynı slogan. O konuyu da Cuma günkü yazıda irdeleyelim, inşaallah..

*

NOT:

D. Bahçeli nihayet dün, 'Sinan Ateş Cinayeti'ne dair konuştu.

'Ülkü Ocakları'nın Genel Başkanı' iken geçen sene Devlet Bahçeli tarafından vazifesinden alınması sessizce geçiştirilen Sinan Ateş, iki hafta kadar önce, 30 Aralık günü, bir suikasd sonunda katledilince, Bahçeli ve MHP'nin sessiz kalması elbette bir yığın soru işareti oluşturmuştu.

Devlet Bey dün, 'o cinayeti Ülkücü Hareket'e yıkmak isteyenler'i ağır bir dille suçlayarak reddediyor ve 'bu menfur cinayetin arkasında neler olduğunu anlamak için sustukları'nı; ayrıca, maktul'ü, 'geçen sene, niçin azlettiğini de gerektiğinde açıklayacağını' söylüyordu.

Bu cinayet konusunda şu ana kadar tutuklananların sayısı 17'yi bulmuş durumda. İddialar ise, son derece ağır. Konu yargıda olduğundan ve iddiaların belgelenmesi de kolay olmadığından bunları yazmanın sırası değil.

.‘6 Ahbab Çavuş'un ‘sihirli ayna'ya bakıp söyledikleri…
13 Ocak 2023 Cuma

Ortaokul yıllarında okuduğum bir masal vardı. Bir prenses, sihirli bir aynaya bakıp,

'-Ayna, ayna!' söyle bana. Dünyanın en güzeli ve en akıllısı kim?' diye sorar ve her defasında da aynı cevabı alırdı:

-Dünyanın en güzeli ve akıllısı, muhakkak ki sensin!'

İnsan davranışlarında tabiî olan, kişinin kendisini, bir takım meziyetleri ve noksanlarıyla tanıması ve durumunu kabul etmesidir. Ama, kişinin kendi kendini yüceltmesi veya aşağı görmesi felâket derecesine de varabilen bir anomali halidir.

Kendisini insanlara, 'Ben sizin Rabbinizim.' diye tanıtan fir'avunlar her zaman olmuştur. Onlara karşı, Enbiyaullah (ilâhî Peygamberler) insanlara, hep güzel ahlâk örneği olarak gönderilmiş ve onlar da insanlara, güzel ahlâklı olmayı öğretmişlerdir. İsrâ Sûresi -37'de de, -meâlen- 'Yeryüzünde böbürlenerek yürüme, çünkü sen ne yeri delebilir ve ne de boyca dağlara ulaşabilirsin.' hatırlatması yapılır. Ama bazı 'megaloman' (kişinin kendisini büyük görmesi şeklindeki ruh hastalığına mübtelâ) tipler, 'alçakgönüllülükte bile bir alçaklık vardır!' gibi ölçüsüz sözler edebilmişlerdir.

Bir Prof. vardı, bir meslektaşı için, 'Ben onu lise yıllarından beri tanırım. 'O, kimsenin kendisinden daha akıllı olduğunu kabullenmez ve dünyada ikna edemeyeceği kimsenin olmadığına inanırdı.' iddiasında bulunmuştu.

Bu gibi tipler her zaman olmuştur. Hele de, siyaset ve sosyal sahnede çok gözükülen benzeri mesleklerde olanların, gücü ele geçirmek ve güçlü görünmek, iddialı olmak açısından, diğer insanlardan çok daha ihtiraslı oldukları genelde kabul edilir. Bu, biraz da sahne ışıklarının üzerlerinde yoğunlaşmasından kaynaklanır.

*

Bu durumu bugünlerde daha net olarak görmek mümkün olabiliyor. Hattâ, şu veya bu şekilde geride kaldıklarını veya yenik duruma düşürüldüklerini düşünen siyasetçilerin nerelere sürüklendikleri de görülüyor.

Bu konularda başka siyasetçileri anlayabiliyorum, ama kendileriyle 'aynı değerler çeşmesinden su içtiğimizi' düşündüğümüz kimselerin bu noktalara sürüklenmesi içimizi acıtıyor.

Bunlardan iki isme bilhassa değinmek istiyorum. Temel Karamollaoğlu ve Ahmed Davudoğlu.

Şahsen, bu iki ismin eskiden içinde bulundukları büyük sosyal kesimi aldattıklarını, gerçek yüzlerini maskeleyip o büyük kitleleri kandırdıklarını düşünmüyorum.

Geriye kalıyor, ya, siyasî gelişmeleri okumak zaafımız olduğu iddiası; ya da, o isimlerin bu zamana kadarki aslî kimliklerinden sapmalara uğradıkları söz konusudur. İhtimal ki, bu ikinci şıkkın gerçekleştiği durumuyla karşı karşıyayız.

*

Hele de, dün, İsveç'in başkenti Stokholm'da PKK teröristlerinin ve tarafdarlarının, Başkan Erdoğan'ın maketini çılgınca gösterilerle yerlerde sürümeleri, hakaretâmiz pankartlar taşımaları karşısında, düne kadar birbirlerini aynı dâvanın neferleri olarak gören bu iki ismin, bugün, PKK'nın parlamentodaki uzantılarını ve onların dayandığı seçmen kesimlerini kızdırmamak için tek kelime etmeyişlerini aynı değerlerden gelmiş olmak iddiasıyla bağdaştırmak mümkün gözükmüyor.

Halbuki saldırıya uğrayan, her şeyden önce, Tayyib Erdoğan'ın şahsı değildir ve o, bu gibi saldırılara da pek aldırmaz. Ama bu saldırının hedefin, bütünüyle bu ülkedir ve bu ülkenin kesin ekseriyetiyle seçilmiş lideridir, 'Başkan'ıdır.

Ama bırakalım, başka siyasî oyuncularını, ama Karamollaoğlu ve Davudoğlu'nun bu konuda suskunluğa gömülmelerini anlamak, geçmişte onlarla aynı değerlere sahib olanları derinden yaralayan bir durumdur. Yazık ki, bu gibi arkadaşların gözlerini ihtiraslar bu kadar bürümüş, kör etmiş.

*

Evvelki akşam, HT ekranlarında Davudoğlu'yla yapılan bir mülâkatın son kısmına yetişebildim.

Davudoğlu, son günlerde, '6'lı Masa' adına diyerek ortaya attığı ve kendilerinin seçtireceklerini düşündüklerini ileri sürerek, aday gösterecekleri C. Başkanı'nın seçilmesi durumunda o kişinin önemli ve stratejik konularda alacağı kararlarda, C. Başkanı'nın imzasıyla, '6'lı Masa'daki liderlerin imzalarının da aynı yetki ve yaptırım gücü olacağını söylediğinden beri daha bir gündemde.

Çünkü bir ucûbe Devlet Başkanı heykeli yontmaya çalışıyor.

Davudoğlu, o sözlerine ki '6'lı Masa'dan itiraz gelmediğini söylüyor ve yeni açıklamalarını sürdürüyordu. Buna göre, '6'lı Masa'daki Parti liderleri, adayları C. Başkanı seçilirse, C. Başkanı Yardımcısı olarak vazife alacaklarmış. Her Parti'ye bir Bakanlık verileceğini ve diğer bakanlıklar da '6'lı Masa' partilerinin oylarına göre taksim edilecekmiş.

Yani, bu durumda, Davudoğlu, en azından kendisi C. Başkanı Yard. olacak, 1 Bakanlık da elde edecek.

'Kılıç kana değince, kırılmadıkça yeni kan ister.' derler ya. İktidar da öyle galiba.

Gittiği yerlerde insanların kendisine 'Başbakanım.' dediklerini hatırlatan Davudoğlu, 'ülkeyi enkazdan kurtarmak için yola çıktıklarını' söylüyor.

1960'lardan beri yaşanan bütün iç siyasî sahneleri gözlemlemeye, anlamaya çalışmış birisi olarak, asıl onların söylediklerinin, ülkeye korkunç bir enkaz getireceğini belirtmekten kendimi alamıyorum.

1961-65, 1973-80 ve de 1989-2002 arasındaki '2'li- 3'lü- 4'lü koalisyonlar dönemlerinin ülkeye neye mal olduğunu bilenler, Davudoğlu'nun, sırf iktidarın bir kenarından tutunabilmek uğruna ciddî ciddî dile getirdiği bu tekliflerini hayretler içinde seyrediyorum.

Hattâ, kendisi bile, 'seçtirdikleri C. Başkanı, '6'lı Masa' liderlerinden oluşacak Yardımcılarıyla zıdlaşırsa, Meclis desteğini kaybedeceğinden, kriz çıkar ve seçimin yenilenmesi durumu ortaya çıkar.' diyor.

Karamollaoğlu ise, '6'lı Masa' liderlerinin, 'C. Başkanlığı Üst Konseyi' oluşturacaklarını söylüyor.

'Yerden göğe küp dizseler,

Birbirine berkitseler,

Alttakini bir çekseler,

Seyreyle sen gümbürtüyü.'

desek, o gümbürtünün, yıkıntının altında kalacak olan da, yine ülke ve millet olacak.

*

Siyaset yapmak ilginç siyasî oyunlar kurdukları düşünülen KK Bey ve Meral Hanım'lar ve diğerleri için, Davudoğlu'nun, onların 'siyasî parti liderleri olarak düşünülmemesi' gerektiğini belirtip, 'Arkadaş olduklarını, aynı sancıyı çekiyoruz. 6 liderin imzaları da eşit olacak.' demesi ve ileride iktidara geldiklerinde, 'Bazılarından hesap sorulacağı' lafları etmesi karşısında, yollarının nasıl olması gerektiğini herkes kendi içinde belirler.

Kendi adıma, 'Eğer, hedefleri gerçekleşirse, bütün kazanımlar, KK Bey ve Meral Hanım'ın -iman derecesinde- bağlısı oldukları resmî ideoloji'nin azgınlığının geri döneceği açık olacağından, yazık!' derim.

Okuyucuyla Pazar Hasbihali... Keşke, tarihi, ‘Aman zülf-i yâre dokunmasın' kaygusu taşımaksızın tartışabilsek
15 Ocak 2023 Pazar

*İsviçre'den Hasan Haksever: 2 Ocak 23 tarihli yazınızda, Kıbrıs'ın da Lozan Andlaşması'yla verildiğini yazdınız. Sizin verdiğiniz bilgilere inanmak istiyorum. Ancak, biz Kıbrıs'ı Sultan 2. Abdulhamîd zamanında vermemiş miydik, İngiltere'ye?

--Hele de son yüzyılımız, resmî tarihin 'ikon'laştırılan isimlerinin görüşlerine aykırı bir tablo çıkmaması için, yalan ve yanlışlarla doludur. Kıbrıs konusundaki iddia da öyle.

Doğrudur, 1877-78 Osmanlı Rus Harbi sırasında, ortaya çıkan tablo, Kıbrıs'ın statüsünü de etkiledi.

O dönemi kısaca hatırlamak için bilgilerimizi tazelemek gerekirse. 2. Abdulhamîd'in tahta çıkışı üzerinden henüz 6-7 ay geçmekteyken, yani henüz, duruma tamamen hâkim olmadığı bir sırada, Rusya Savaşı patlak vermişti. Yani, davul, Sultan Abdulhamîd'in boynundaydı, ama tokmak sadrâzam ve diğer seçkin paşaların elindeydi, henüz...

Rus Orduları Doğu'dan Kafkasları geçmiş, taa Erzurum ve Bayburt'a; Batı'dan ise, Osmanlı'nın toprağı olan Eflâk ve Boğdan'ı, (bugünkü Romanya ve Moldavia)'yı aşıp, bugün Bulgaristan diye isimlendirilen yerleri de geçerek taa İstanbul önlerine, Ayastefanos'a (Yeşilköy'e) kadar gelmişlerdi.

İstanbul da düşmek üzereydi. Hattâ, Rusya, İstanbul'a Çargrad (Çar şehri) adını verdiği İstanbul haritaları bile yaptırmıştı. İngiltere ise, o sırada, İstanbul'un Rusya eline düşmesini kendi siyasetine aykırı görüyordu. Bunun için Osmanlı'ya yardım teklif etti.

Ancak, İngiltere'nin Rusya'ya karşı Osmanlı'ya yardım etmek için, Doğu Akdeniz'de donanmasını ve ordularını konuşlandırabileceği bir limanın kendisine tahsis edilmesini istiyordu. Bunun için en münasib yer de meselâ Kıbrıs ceziresi (adası) olabilirdi.

İşte o zaman Sultan 2. Abdulhamîd, İngiltere'ye, Kıbrıs adasının 'intifa' (faydalanma) hakkını verdi, mülkiyetini Osmanlı'nın elinde kalması şartıyla. Ve Çarlık Rusya'sı, o zaman için İngiltere'yle savaşı göze alamadığından, kısmen geri çekildi.

O zaman, Sultan Abdulhamîd, İngilizlerin vesâyeti altına girmiş gibi bir duruma düşmemek için, Alman İmparatorluğu'nu kuran Prens Bismarck'la özel dostluk geliştirdi ve 1878-Berlin Barış Konferansı'nda, bu dostluk sâyesinde nisbeten daha az bir zararla barış yapıldı. Ama İngilizler, Kıbrıs'tan faydalanmayı, (Tarihimizde Hicrî-1293'e rastladığı için, 93 Harbi denilen) 1877-78 /Rusya- Osmanlı Savaşı bittikten sonra da sürdürüyorlardı.

Bu durum 1914'e kadar devam etti. 1914'de Osmanlı'da, Birinci Dünya Savaşı'na girmek gerektiğinde genel olarak bir 'ortak rıza' (consensus) oluşmuştu; özellikle Balkan Savaşı'nda kaybedilen yerlerin geri alınması ihtimali üzerinde... Ama kimin yanında girilecekti savaşa.

Enver Paşa, 1914 Ağustosu'nda Londra'ya gidip nabız yokladığında, İngiltere, Balkan Harbi'nden ağır yenilgiyle çıkmış olan Osmanlı'yla ittifak kurmaya yakınlık göstermeyince, Osmanlı Orduları Başkumandan Vekili Enver Paşa, Almanlarla ittifak yaptı.

Bunun üzerine, İngiltere, Kıbrıs adasını 'ilhak' ettiğini, kendi mülküne kattığını açıkladı. Osmanlı bu 'ilhak'ı tanımadı. Ama savaşın sonuna kadar konu askıda kaldı. Savaş sonunda ise, Lozan Andlaşması'nda, 21. maddede, 'Türkiye Hükûmeti Kıbrıs ceziresini/ adasını bir İngiliz adası telâkki eder.' diyerek, Kıbrıs üzerindeki bütün haklarından vazgeçtiğini kabul etti.

Yani, Osmanlı, Kıbrıs üzerindeki mülkiyet hakkı'nı korumak üzere, istediği imtiyaz olarak, Kıbrıs'ın sadece intifa /faydalanma hakkı İngiltere'ye bırakılmıştı.

Ama sadece Kıbrıs değil, Anadolu sahillerine yakın bir kaç ada dışında diğer bütün adalardan çekilmek gerektiğine dair, M. Kemal'in taa 1907'lerde düşüncelerini arkadaşlarına Şam, Beyrut ve Selanik'te söylediğini ve hattâ el yazısıyla çıkardıkları dergilerin gizlice özellikle askerî mekteblerde tevzi edildiğini bizzat, M. Kemal'in biyografisini yazmak için yıllar boyu devamlı onun yanında kalan Fâlih Rıfkı, 'Çankaya' isimli eserinde (sh. 34-37'de) açıkça yazar.

Sanıyorum, sorunuzun cevabı olarak bu satırlar yeter herhalde.

*

*Ankara'dan Süleyman Orak ve Mısır'dan Mustafa Arıkoğlu aynı konuyu dile getirmişler: 'Yazılarınızda, iç siyasî tartışmalara çok az girmektesiniz ve bunu siz de belirtiyor ve biz okuyucular da görüyoruz. Ama Tayyib Bey'e gelince, hiç eleştirmiyor ve sizden eleştiri beklediğimiz noktalarda bile sükûtla geçiştiriyorsunuz. Bu da, okuyucuların gözünden kaçmıyor. Bu konuda daha net bir tavır bekliyoruz. Evet, geçmişe göre güzel hizmetler yapılmadı değil, ama yanlışların da söylenmesi gerekmez mi?'

--Sizin 'muhalif olmak' hakkınız kadar, başkasının da 'tarafdar' olmak hakkı yok mudur?'

*Bursa'dan Kemal Pelitli: Dünyada, denizlerde 5 adet sismik araştırma ve sondaj gemilerinin en gelişmişinden 5 tanesine sahib olması, benim hayallerimi süslüyor elbette. Ama bu gibi konular, 30 yaşın altında olan ve çoğu, ana-babalarının verdikleri harçlıklarla şehirlerin lüks mekânlarında saatlerce oturup 'Ahh özgürlük.' gibi iç geçirmelerle gelecek hayalleri kurmaya çalışan yeni nesilleri pek ilgilendirmiyor. Onlar başka âlemlerde. Çok sorumsuz bir nesil. Bizim nesillerin çektiği acıları ve sancıları onlar hayâl bile edemiyorlar ve artık o dönem geçti sanıyorlar. 20 senedir aynı parti.. Biraz değişiklik olsun, 'N'olur ki?' diye safdilce lâflar edenler var. Ne dersiniz?

-- Bazı konularda susmak da bir şekilde konuşmaktır. Yûnus Emre, 8 asır öncelerde, 'Söylememek, 'söylemeğin hası'dır' dememiş miydi?

*İstanbul'dan Yavuz Özdemir: İç siyasî konulardaki gelişmelerin ne tarafa doğru evrilip çevrileceği konusunda daha geniş ufuk açıcı tesbit ve tahminlerde niçin bulunmuyorsunuz?

--Geleceğe aid tahminlerde bulunan falcılar veya fütürologlar misali görüşler ifade edemem.

Hani, bir falcı kadın, bir askerin falına bakar.

-Sana üç yerden haber var, söyleyeyim mi?

*Söyle.

- Öyleyse, ver bir 50'lik.

Ana-babandan mı desem, arkadaşlarından mı desem, yavuklundan mı desem. Öğrenmek ister misin?

*Tabiî.

-Asker oğlum, sana 3 zamanlı bir haber gözüküyor, bir haftamı desem, bir ay mı, bir yıl mı? Öğrenmek ister misin?

*Evet.

-Ver bir 50'lik daha.

(...)

Bir yaşlı adam gelir ve o asker'i uyandırmak ister:

-'Asker oğlum, bu falcı seni kandırıyor.'

*Biliyorum be amca. Ama memleketten haber veriyor ya sen ona bak!

(...)

*

İmdiii... Seçimlerle ilgili tahminlerde bulunanlar da, gerçekte kendi temennilerini dile getirmektedirler. Veya büyük paralar alarak, en akıl almaz yalanlarla.

Bu satırların sahibinin, elhamdulillah ki, öyle bir mahareti yoktur. Sadece, dünyadan hiç bir şahsî beklentisi olmaksızın, sadece, inancının bayrağının yere düşmemesi ve İslam inancına bağlı insanların yeniden mevzi ve siper kaybetmemeleri için mevcud durumdan daha kötü bir tablonun ortaya çıkmamasını temenni eder ve bunu her zeminde hatırlatır.

.‘İsmet Paşa'nın bile savunulacak duruma gelmesi..
16 Ocak 2023 Pazartesi

Seçim 'sath-ı mail'indeyiz ya, tartışmalar daha bir ateşli yapılıyor, ekranlarda...

Sosyolog H. Cevizoğlu.. Geçen hafta, bir TV programında, İsmet Paşa'yı elinde olsa neredeyse 'dâr'a çekecek gibi bir şiddette öylesine eleştiriyordu ki, 'İsmet Paşa' bile savunulacak duruma geldi.

'Ölen kişi nasıl çekilir dârağacına?' demeyiniz.. 300 yıl öncelerde, İtalya'da ölen bir kişinin cesedinin yargılanıp 'dâr'a çekildiği hukuk kitaplarında bile ilginç bir örnek olarak yer almıştı.

İtalya diktatörü Mussolini ve hanımı Clara da öldürüldükten sonra, cesetleri Milano'da, elektrik direklerine asılarak teşhir edilmişlerdi, 1945'de.. Adolf Hitler ve hanımı Eva da, intihar ettikten sonra, cesetlerinin yakılmasını istemişler ve düşmanları eline ölü bedenlerinin geçmesini engellemişlerdi.

*

Bizde de, 1920'lerde M. Kemal Paşa'nın Özel Muhafız Birliği Komutanı Topal Osman Bey, İlk Meclis'in en ateşli tiplerinden ve M. Kemal Paşa'ya da zaman zaman muhalefet sesini yükselten Ali Şükrî Bey'in 'bir oyuna getirilip öldürülmesi'nin faili olarak gösterilince.. Topal Osman, bu suçlamayı kimin yaptırdığını düşünerek, Çankaya'yı basmak istemiş, Çankaya Köşkü yakınında -halâ da, 'Papazın Bağı' olarak anılan bir yerde- çıkan bir çatışmada öldürülmüş ve sonra, ölü bedeni, Ankara-Ulus Meydanı'nda bir darağacında da günlerce sallandırılmıştı.

*

Biz yine dönelim, 'sosyoloji doç.' olan gazetecinin sözlerine.. Bu isim, İsmet Paşa'yı, '10 Kasım 1038'de ölen M. Kemal'in yerine , hemen ertesi gün, 11 Kasım günü Meclis'te kendisini hangi yollarla seçtirdiği ve darbelere verdiği destekler açıklansa yer yerinden oynar.. 'İnönü gölgede kalmasın' diye, adamcağıza, 15 yıl mezar bile yapmadılar; 'Unutulsun' diye, 15 yıl boyunca Etnografya Müzesi'nin bir köşesine bir eşya gibi terk edildi..' diye suçluyordu.. (Elbette, onun iddiasının aksine, İnönü'nün hemen ve nasıl seçildiğinin bilinmedik bir tarafı yoktu. Çünkü, Ankara'da, yeni rejimin ordusunun 'Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Reisi' sıfatıyla sürekli başında olan ve Mustafa Kemal'in bütün icraatının/ yaptıklarının bekçiliğini yapan Mareşal Fevzi Çakmak, 'Ordu'nun isteğinin İsmet Paşa olduğunu' söylemiş ve ona göre hareket edilmişti. M. Kemal tarafından azledildiği 1937 ortalarından beri, hiç kimse İsmet Paşa'ya selâm bile veremez olmuştu. Seçilince ise, bütün resmî sıfatlı kişiler, bütün kamu kurumlarındaki çalışanlar, öncekine 'Ebedî Şef' dedikleri gibi, yeni efendilerine de, 'Millî Şef' unvanını verip bağlılıklarını hemen bildirmekte ve itaatte kusur etmemişlerdi.

Ama, M. Kemâl'in, tarihte şu veya bu şekilde ülkesine etkisi olmuş ve büyük isim yapmış kimseler gibi, tabiî bir şekilde, büyütülmeden, 'ikon'laştırılmadan anılmasının yolu açılmıştı. 10 Kasım 1942'de, M. Kemal'in Etnografya Müzesi'ndeki kabri başında , onu anmak için gelenlerin 8-10 kişiden fazla olmadığına dair bir yazı okumuştum, merhûm Necîb Fâzıl'dan..

Ve, İsmet Paşa, doğrusu, işin doğru olanının yapmış ve kendisi iktidara gelince -dünyadaki uygulama örneklerinde de görüldüğü üzere-, devlet dairelerinde, paralarda- pullarda, her yerde, kendi resim ve fotoğraflarını astırmıştı. Keşke, o yöntem, her gelen Devlet Başkanı için takip olunan bir gelenek haline gelseydi.. Bugün, Kuzey Kore ve bizden gayri hiçbir ülkede, bir 'kanun mecburiyet' haline gereği, benzeri bir dayatma yoktur; hattâ Çin'de bile, Mao'nun resmini, isterse taşır veya dairesine veya işyerine takar..

*

Bu vesileyle, bir hâtıramı nakledeyim.. Şeyh Said'in torunlarından ve Müslüman Kürt halkının mütefekkir ve ârif bir seçkin neferi olan rahmetli Abdulmelik Fırat ağabey; bir gün 3. C. Başkanı, Celâl Bayar'ı, (Hani, 'Ey... (...filan), seni sevmek ibadettir..' şeklindeki sözüyle meşhur olan kişiyi) 103 yaşında olduğu, yani ölümünden 1 sene kadar önce, ziyarete gittiğini anlatmıştı.

C. Bayar'ın neredeyse her cümlesinde, devamlı Atatürk deyip durduğunu görünce, Abdulmelik ağabey, 'Beyefendi, siz 'fenâ fî'l-Atatürk olmuşsunuz..' deyince; Bayar, o sırada orada bulunan ünlü bir kadın gazeteciye dönüp, '(N.) kızım; iltifat mı ediyor, intikad mı? (eleştiri mi?) diye sorar.

Bilindiği üzere, bu 'fenâ fî...' diye başlayan terkip, tasavvuftaki 'fenâ fi'llah' (Allah inancının, aşkının potasında erimek) ıstılahından gelir. Devlet Bahçeli de geçen günkü konuşmasında bu terimi, kendi partilileri ve ideolojik taraftarları için kullanıyor, 'onların, 'fenâ fî'l-millet ve fenâ fî'd-devlet' olduklarını' söylüyordu.

Sosyolog gazetecimiz ise, Atatürk ismini o kadar çok kullanıyordu ki, merhûm Abdulmelik ağabey'in Celâl Bayar 'a yaptığı 'fenâ fî'l-Atatürk' sözünü kendisi için de ispatlamak ister gibiydi.. Ki, o, geçen sene de, yine bir TV kanalındaki programda, her zaman yaptığı gibi yine M. Kemal'den delil ve çözümler sunarken; bununla yetinmemiş ve o tartışma programındaki bir muhatabına, 'N'olur, bir defacık da siz, Atatürk'ten bir söz aktarınız.. Bakınız ben, istesem, âyet ve hadisler de okuyabilirim..' diye bir hatırlatmada bulunmuştu. Bu kadar kullanıldığını görseydi, o müteveffâ kişi, kendisiyle böylesine 'bütünleşmiş' durumda olan 'mürid'leri için, ne derdi sahi?.

*

Ama, ilgi çekici bir söz de, gazeteci İ. Özçelik tarafından, 15/16 Ocak gecesi, CNN Türk'teki bir tartışma programında ifade olundu. Şöyle ki, '6'lı Masa'nın ortak bildirisindeki 'Cumhuriyet'in 100'üncü, demokrasinin 75 yılında.. ' ifadesine, KK. Bey'in de imza atmış olması hasebiyle, 'böylece, CHP'nin 1923-1950 arası tek parti dönemini demokrasisiz bir dönem olduğunu ifade ettiğini, 'Atatürk dönemini demokrasi dönemi olarak saymadığını' iddia etmez mi?

Tövbe –tövbe!. Halbuki, o dönem ne kadar 'demokratik'ti, değil mi? Nitekim, o programdaki hiç kimse de itiraz etmedi..

*

O dönem, o kadar demokratik idi ki, toplum, 'demokrasi sarhoşu' olup ne yapacağını bilemiyordu belki de.. Ben o arkadaşa, hattâ tek kurşun'un bile sıkılmadığı 'İzmir Suikasdi' iddiasıyla, o dönemin çok seçkin paşalarından ve diğer önde gelen muhaliflerin, 'Kel Ali (Çetinkaya) başkanlığındaki İstiklâl Mahkemesi'nde hangi usûllerle yargılandığını ve geçmişte M. Kemal'in yanında yer almış nice ünlü isimlerden 15-20' tanesinin nasıl dâr'a çekildiğini okumasını, üstelik de Kemalist bir isim olan Uğur Mumcu'nun yayınladığı bir kitapçığından okumasını öneririm. Ki, Karabekir Paşa, Rauf Bey ve nice paşalar konusunda, M. Kemal'in, kendisine, ' Senin hâtırına idâm ettirmedim..' dediğini, o yargılamalarda sanık olan çocukluk arkadaşı Ali Fuad (Cebesoy) Paşa anlatır hâtıratında..

Öyle bir dönem, nasıl 'demokratik' sayılmaz?

*

Bir siyasetçinin ‘Bebecan'lığı (Çocukça Davranışı) ve…
18 Ocak 2023 Çarşamba

Bir siyasetçi düşününüz ki, son 50 yıldaki en genç 'Bakan'lardan biriydi. Bunun için de ilk yıllarında hattâ 'Bebecan' diye nüktelere vesile olurdu. Tayyib Erdoğan liderliğinde kurulan AK Parti'nin, kuruluşundan 15 ay sonra girdiği 3 Kasım 2002 seçimlerinde büyük bir zaferi kazanarak iktidara gelmesini takiben, ekonomik konularla ilgili Bakanlığa getirildiğinde 37-38 yaşlarındaydı ve 1968-70'lerde, Ankara- İlâhiyât'ta başörtülü olarak okumasına izin verilmeyen Hatice Babacan'ın yakını olması hasebiyle, daha bir sıcak karşılanmıştı.

Ve 13-14 yıllık Bakanlık yıllarında da başarılı bir isim olarak göze çarptı ve amma, belki de 'göze de geldi'; kendi nefsinin 'gözü değdi.'

Bir ara, Dışişleri Bakanlığı'na da getirildikten sonra. 2014'de, -Cumhurbaşkanı henüz Meclis tarafından seçildiğinden- Meclis Başkanlığı'na Erdoğan'ın Cumhurbaşkanlığı için imza atanlar arasında olduğu halde; geri planda da, önceki C. Başkanı A. Gül'ün yeniden Cumhurbaşkanı seçilebilmesi için çalıştığını, kamuoyu, onun kendi ağzından, kendi itirafından öğrendi.

Ve sonra da kenara çekilir gibi yaptı.

Amma, bir süre gözlerden uzak kaldıktan sonra.

Erdoğan Türkiye'sinin başarıları kendisine söz konusu edildiğinde, 'Elbette. O zaman biz iş başındaydık.' kabilinden cümleler kurmaya başladı.

Ve -eski başbakan olma'nın bir siyasî parti oluşturmaya yetebileceğini düşünen- Davudoğlu'nun 'birlikte siyaset yapmak' tekliflerine sıcak bakmadı ve o da kendi partisini kurdu. Ve sonunda da, yıllarca birlikte olduğu Davudoğlu'yla aynı partide bir araya gelemedikleri halde, her ikisi de, sırf 'Erdoğan'ı, ne pahasına olursa olsun, işbaşından uzaklaştırabilmek için; Kemalist-laik çizginin özünden 1 milim bile sapmadıklarını devamlı vurgulayan ve amma şimdilerde, 'sevgi pıtırcığı'na dönüşen, KK Bey ve de -bir resmî laik kutsal haline getirilen bir mezara her gidişinde 'iman tazelediğini' belirten ve- 'iktidara geldiklerinde, bütün okullarda -İslâm'a ağır saldırı ve hakaretlerle dolu- 'Medenî Bilgiler' isimli bir kitabı ders kitabı olarak okutacaklarını' söyleyen bir hamfendi'nin şemsiyesi atında toplandılar, '6-7'li Masa' hikayeleriyle..

Ama bu da yetmedi.

Umutsuzluktan mı, yoksa muhakkak başarılı olmaları gerektiğini düşündüklerinden midir, her ne sebeple ise, bilinmez; işbu siyasetçi, yeni sezonu, 'TSK'nın PKK kamplarına kimyasal silâh kullandığını iddia ettiği için bir süredir tutuklu olup geçenlerde serbest bırakılan 'Türk Tabibler Birliği' isimli mâlûm meslek kuruluşunun başkanı olan bir hanım doktoru, hapisten çıkışı dolayısıyla ziyaret ederek onunla hemderd olduğunu ifade etti.

Sonra da, 'TC'nin Kürd vatandaşları'nın meselelerine dair bugüne kadar tek kelime söylememişken, seçim yaklaşırken. O kitlelerin ağzına da -tipik bir makyavelist tavrıyla- bir parmak bal sürmekten seçim zaferi hayal etti.

Ama, bu da yetmedi.

Müslüman halkımızın gurur kaynağı olan ve sadece ülke içinde değil, dünya kamuoyunda da son birkaç yıldır, hayret ve hayranlıkla söz konusu edilen ve Türkiye'de 'BAYKAR' isimli bir teknolojik araştırmalar şirketinin üretimlerinden İHA, SİHA gibi, 'silâhsız ve silâhlı insansız hava araçları' ve onların devamı olan ATAK helikopterleri, Tayfun füzeleri ve son olarak da, 'Kızılelma' ismiyle havalandırılan pilotsuz savaş uçağı üzerine, bu ileri teknoloji ürünlerinden içerde ve dışarıda rahatsız olan çevrelerin avukatlığını yapmak istercesine; bu eski Bakan ve de şimdi bir parti lideri olarak, 'bu şirketin, serbest rekabete aykırı olarak devlet tarafından desteklendiği'ne ve 'Devletin tüm imkânlarının tek şirkete aktarıldığı'na dair suçlamalar yapmaya başladı.

Bu suçlamayı BAYKAR Şirketi'nin temsilcileri kesin bir dille yalanladılar ve 35-40 senedir faaliyette olan şirketlerinin, Devlet'ten tek kuruş bile destek almadıklarını açıkladılar.

*

BAYKAR Şirketi'nin temsilcisi Halûk Bayraktar, 'Ülkemizde, 20 yıl önce bu alanda çalışan 17 firma vardı, şimdi 2 binin üzerinde.' diyor.

BAYKAR'da ise, şimdi, 3500 genç mühendis çalışıyormuş. Yani oldukça büyük bir şirket.

Nasıl olmasın ki, şu son bir sene içinde 27 ülkeye satılan İHA ve SİHA'ların ihracat bedeli 4 milyar doları aşıyor.. Ve bu silahlar sadece Azerbaycan'ın, -başta Karabağ mıntıkası olmak üzere- yüzde 20'sinden fazlasını 30 yıldır işgalinde tutan Ermenistan'ı dize getiren silâhlar olarak sivrilmedi; ileri teknoloji ürünleri olan en gelişmiş savaş uçaklarını bile etkisiz hale getirecek üstün kabiliyetlerle donanımlı olduğu ifade olundu.

Şimdi, 13-14 sene Bakanlık yapan siyasetçi kişinin BAYKAR'la uğraşmasını nasıl yorumlamalı?

BAYKAR Şirketi'nin kamuoyunda en bilinen ismi Selçuk Bayraktar. Ve Selçuk Bayraktar'ın o kişi nazarındaki en büyük kusuru, herhalde, Başkan Erdoğan'ın damadı olması.

Bu siyasetçi kişiye düşen, BAYKAR Şirketi'nin net açıklamasına karşı, iddialarını belgelendirmektir. Ama o bu konuda günlerdir, susuyor. Çünkü maksadı, Erdoğan'a çamur atmak. Bundan siyasî menfaat devşirmek.

Esasen bunu gizlemiyor da. Açıkça, 'İktidarın en güçlü propaganda dayanağının işbu İHA, SİHA ve diger ileri teknoloji ürünleri olduğunu' söylüyor. Öyleyse, bu propaganda imkânlarına çamur atmak, cîfe sıçratmak gerekiyor.

Yani, meselesi, İHA'lara, SİHA'lara karşı olmak değil. Nitekim, kendisi de, 'Bunlara dokunacağız..' diyor. Öyle ya, (haydi, düşmanın veya hasmın demeyelim, biraz hafifletelim) rakibin, 'en güçlü olduğu' noktaları vurmak, klasik savaş taktiklerindendir. Evet, düşmanla veya rakible mücadele etmek veya savaşmak için, akıllıca bir yol. Ama 'selîm akıl mahsulü olmayan bir yöntem' dersem, yarası olmayan gücenmesin.

*

Tayyib Bey, böylesi kişilerle bile başarılı olabilmiş. Davudoğlu da bir süre önce, Erdoğan'a hitaben, 'Biz olmasaydık, sen bir hiçtin!' demişti.

Utanç verici bir siyaset, bu.

Sırf rakibi, hattâ hasım gibi, düşman gibi gördükleri bir Tayyib Bey'i yıpratmak için, her yolu mübah görmek.

Enver Paşa da hâtıratında, Manastır'da askerî mekteblerde henüz öğrenciyken, 'Sultan Abdulhamîd giderse her şeyin düzeleceği'ni sanıyorduk demişti.

Hz. Ali'nin de, kendisine karşı çıkanların entrikalarına karşı, 'Eğer Allah korkusu olmasaydı, ben de yapardım, bu entrikaları.' dediği rivayeti aktarılmıştır.

..‘İki ve hattâ çok yüzlülük yüzsüzlüğü'nün bu kadarına da, ‘pess!'
20 Ocak 2023 Cuma

Önce bir not: Başkan Erdoğan'ın evvelki gün yaptığı açıklamaya göre, seçimin 18 Haziran'da değil, 14 Mayıs'ta yapılacağı neredeyse kesinleşmiş gib. Bu vesileyle bazı okuyucular, 21 Aralık 2022 günü yani 1 ay önce yazdığım yazının başlığının, 'Seçim tarihi' olarak, 14 Mayıs 1950'nin 73. yıldönümü belirlenir mi?' şeklinde olduğunu hatırlattılar. Ve 'O bir önbilgiye mi dayanıyordu, yoksa bir önseziye mi?' diye sordular.

Evet, o yazının başlığının gerekçeleri hatırlatılarak, şöyle söylenmişti: 'Normal olarak, Haziran-2023 ortasında yapılması gereken Başkanlık ve milletvekilliği 'seçimleri'nin tarihi etrafında bir takım görüşler belirtiliyor.

Bu konuda en müsaid tarih olarak 14 Mayıs'ın açıklanması gerekir, derim. Çünkü 14 Mayıs 1950 tarihi, 27 yıllık diktatörlüğe, kısmen de olsa son verilen bir 'millet darbesi'nin 73. yıldönümüdür.

Milletimizin, etkileri hâlâ da devam eden 1950 öncesindeki Şeflik dönemlerinde neler çektiğinin ve sonraları karşılaşılan bütün askerî darbelerin de 1950 öncesindeki tahakküme duyulan hasretle sahnelendiğinin unutulmaması açısından iyi bir vesile olabilir.'

Yazının devamında da, daha başka konulara; bayram ve yaz tatilâtı ve de iklim şartları vs. yüzünden, insanların ikamet ettikleri ve oylarını kullanacakları seçmen sandıklarının bulunduğu şehirlerden uzaklara gitmiş olabilecekleri ve de bir takım siyasî oyunların oynanmasına imkân vermemek açısından ortaya çıkacak bazı yersiz tartışmaların olmaması için seçimin, böyle kısa bir süre için de olsa, öne alınmasının faydalı olacağına değinilmişti.

Alınan bu kararın yerindeliği ortada. Ve seçimlere artık 110 gün kadar bir süre kalmış bulunuyor.

Tayyib Bey, '14 Mayıs 1950'de Adnan Menderes'in 'Yeter artık. Söz Milletin!' şiarıyla, / sloganıyla meydana çıktığını ve CHP'nin 27 yıllık Tek Parti döneminin öyle sona erdirildiğini hatırlattı.

Bazıları, ekranlardaki tartışmalarda illâ da kafa bulandırmak istercesine, 'Şimdi de milletin, 20 yıllık AK Parti yönetimine aynı şekilde, yeter artık!' diyebileceği gibi abes benzetmelerde bulundurmaya çalıştılar. Ve bunu söyleyen aklı başında olduğu kabul edilebilecek kimseler, 27 yıllık ve asla millet iradesinin söz konusu olmadığı tek parti diktatoryası ile AP Parti'nin 20 yıllık ve defalarca millet iradesiyle seçilen iktidar dönemini aynı imiş gibi göstermeye kalkıştılar. Dahası, bazı tartışmacılar, 'Millî Şef'in sıfatının İsmet İnönü'ye ne maksadla verildiğini bilmiyor gibi davrandılar; ama her şeyde ahkâm kesen bu gibiler, o 'Millî Şef' nitelemesinin, 'Ebedî Şef'in devamı olduğunu bilmezlikten geldiler. Çünkü o sıfatın kime verildiğinin yeni nesillere hatırlatılmasının başka birisini de tartışma zeminine getireceği tedirginliğiyle o konuyu hiç söz konusu etmediler.

Anlaşılıyor ki, özellikle son günlerdeki yersiz- zamansız değil, yalan olduğu anlaşılan bazı tartışmalara, yenileri de eklenecek... Ülkenin ve milletin dünya çapında gurur kaynağı olan ve dünyadaki askerî güç dengelerini bile alt-üst eden İHA, SİHA ve benzeri diğer yüksek teknoloji ürünü icadları ortaya koyan bir araştırma şirketini, Devlet desteği alarak büyüdüğü suçlamasıyla lekelemeye çalışan 15 yıllık bir eski Bakan ve yeni bir Parti lideri, aldığı tepkilerden sonra, her ne kadar 'sözüm çarpıtıldı' diyorsa da, kendi beyanındaki mantık çarpıklığını, yalan ve yanlışlığını kabul edip özür dilemek yerine, suçu başkalarına atmaya çalıştı. (Kaldı ki, öylesine büyük buluşlar için, Devlet, destek vermiş olsaydı da, yanlış olmazdı. Ama Bayraktar'ların babası merhûm Özdemir Bayraktar'ın, kendisine yapılan Devlet desteği tekliflerine hiç yaklaşmadığı, bizzat Tayyib Bey tarafından açıklandı. Ayrıca, Selçuk Bayraktar'ın Tayyib Bey'e dâmad olması, 2016'da gerçekleşmiştir ve Bayraktar'ların şirketi BAYKAR'ın ise, 35-40 yıllık bir geçmişi var.)

Bunlar devam ederken, hele de yıllar boyu Tayyib Bey'e başdanışmanlık, Dışişleri Bakanlığı ve sonunda da Başbakanlık yapan bir diğeri, son olarak yayınladığı bir videoda, akıl ötesi ve ancak kendisini küçük düşüren yeni iddialara yer vermiş bulunuyor. Ve 'Ben belgeli konuşurum.' diye bir takım iddialarda bulunuyor. Şimdi böyle konuşan kişi, AK Parti'nin Gn. Başkanlığı'ndan ayrılırken, 'Benden, Cumhurbaşkanımız aleyhine tek bir kelime bile duyarsanız, yüzüme tükürün!' diyen kişiydi..

Bugün karşılaşılan tablo ise, tam bir riyakârlık/iki yüzlülük veya çok yüzlülük ve hattâ tam bir yüzsüzlük örneğidir. Yani, bu kişiler, on yılı aşkın bir zaman boyunca bulundukları makamlarda güven telkın eden, gerçek yüzlerini ve kimliklerini gizleyen kimseler miymiş meğer.

Eğer öyleyse, kandıranlardan olmaktansa, kandırılan duruma gelmek yeğdir der, geçeriz. Ama siyaset ve makamlar uğruna ne kadar küçüldüklerini gördüğümüz kimselerin sergiledikleri kimseler için sadece kendimiz için değil, onlar adına yine de esefleniriz.

Bu arada Amerikan emperyalizminin BM'de yıllarca baş temsilciliğini yapan ve sonunda da Trump'ın zamanında da Ulusal Güvenlik Başdanışmanı olan John Bolton, dün, Tayyib Erdoğan'a beslediği düşmanlığını tekrarladı ve Türkiye'deki seçimlerde Tayyib Erdoğan'ın saf dışı edilmesi için muhalefetin desteklenmesi gerektiğini hatırlattı.

Hatırlanacağı üzere, 15 Temmuz 2016'daki Darbe İhaneti sırasında medya organları, BM'deki USA Baş temsilcisi olan bu kişiye, John Bolton'a Türkiye'deki askerî durumla ilgili olarak sorduklarında 'Evet. Türkiye'de bir askerî hareket olduğunu biliyoruz. Eğer askerler galib gelirse, laiklik güçlenir. Ama Erdoğan kazanırsa, laiklik zayıflar. Erdoğan iktidardan düşerse, onun için gözyaşı dökmem.. Çünkü o, Amerika'nın düşmanıdır.' demişti.

Başkalarına sözüm yok, ama, aynı 'değerler çeşmesi'nden su içtiğimizi düşündüğüm bazı isimler var ki, Bolton'un dünlerdeki ve bugünlerdeki Tayyib düşmanlığını iyi düşünmelerini vicdanlarının derinliklerinde kalmış bir şeyler varsa, bir zamanlar ortak olduğumuzu düşündüğümüz asîl değerler adına hatırlatmak isterim.

*

.-Okuyucularla Pazar Hasbihali- ‘Şaşırtıcı olan, kurdun kuzuyu yemek istemesi değil; kuzunun kurda gönül vermesidir!'
22 Ocak 2023 Pazar

*Sadece ülke içinden değil, Almanya'dan, İngiltere, Amerika, Belçika, Arabistan, Mısır ve hattâ Güney Afrika'dan mesaj gönderen bazı okuyucuların ortak konuları aşağı -yukarı aynı.

Bu yüzden, bu Pazar Hasbihali'nde onların her birisinin ismini vermeden, değindikleri konuların aşağı-yukarı aynı şekilde olduğunu belirtmekle yetinelim:

Diyorlar ki: 'Biz Müslümanlar olarak, hem geldiğimiz ülkenin, hem de diğer Müslüman coğrafyalarının meselelerini devamla konuyor, aramızda tartışıyoruz. Ama aramızda bazıları, 'Yavv arkadaş, siz de her şeyi hemen dış güçlere bağlıyorsunuz.' diyorlar. Biz, emperyalist odaklara, az- biraz eleştiri yaptığımızda, bazıları tıpkı Türkiye'deki iç muhalefet'in '6-7'li Masa' etrafında birleşmiş 'yıkıcılar' taifesi gibi itirazlar ediyorlar. Adetâ, o dünyaların güçleri ve yaşayış tarzları karşısında kendi kimliklerini yitirmiş ve afyon yutturulmuşçasına aynı şeyleri tekrarlayıp duruyorlar. Öyleleri karşısında ne yapalım?'

--Hangi konu ve meseleyi konuşursanız konuşunuz; muhatabınız, kendi doğrusundan şekk'e/ şüpheye düşmüş de, doğru olanı anlamaya çalışan birisi ise. Onu mutlaka ikna etmek veya doğru yola getirmek iddiasıyla değil, kendi doğrularımızı onun talebi üzerine paylaşmak için anlatabiliriz.

Ama bizi akıllarınca açığa düşürmek ve üstünlük sağlamak hayaliyle tartışma konusu açanlarla boş yere çene yormaktan ve onları ciddîye almaktan kaçınmak da bir yöntemdir.

Çünkü hele de, dünyaya bakış açılarını günümüz haberleşme ve iletişim araçlarının yaydığı ölçülere göre belirleyenlere ne söylesek, boştur.

Ama gerçekten de konuları ve dünyada olup bitenleri anlamak saikiyle bize yaklaşanlara da, kendi inanç kaidelerimizin temel ölçüleri ve tevâzû içinde olabilmemiz gerekir. Hz. Peygamber (S)'den gelen bir 'hadis' rivayetinde, 'insanlara akılları kadar ve anlayacakları şekilde konuşunuz.' buyrulmuştur.

Unutmayalım ki, Kur'an-ı Mübîn'de de, Hz. Mûsâ, Fir'avun'la görüşmeye giderken, kendisine, Firavun karşısında 'qavl-i leyyîn' /yani, mülâyemetle hitab etmesinin emredildiği beyân olunur.

Bu hatırlatmalardan sonra, şunu da ifade edelim ki, dış güçler veya daha net bir ifadeyle emperyalist-şeytanî güçler, bir canavardırlar ve kendileri dışındakileri insan yerine bile koymazlar.

İngiltere prenslerinden Harry denilen alçak kişi, daha geçenlerde, Afganistan'da -vatanlarını, topraklarını kendi inanç ölçülerine göre korumaya, kurtarmaya çalışan- onlarca Afgan Müslümanını öldürdüğünü' gururla anlatırken, 'Onları insan bile saymadığını ve daha çok öldürmediği için hayıflandığını' söylememiş miydi, hâtıratında? Onun âbisi ve de şimdi artık İngiltere Veliahdi de olan William da, 'Ukrayna -Rusya Savaşı'nı Avrupa kıtasına yakışmadığını, bu gibi kanlı savaşların ancak, Asya, Ortadoğu ve Afrika için normal karşılanabileceğini' söylememiş miydi?

*

Ve dahası. Türkiye'yle ilgili olarak ise.

Türkiye'nin tarihî arka-planında büyük bir Müslüman gücü unutulamadığından, bu Müslüman güç, bütün emperial- şeytanî güçler için hâlâ da bir korkulu rüyâ ve tekrarlanması istenmeyen bir hâtıradır.

Yunan Başbakanı Miçotakis, 5-6 ay kadar önce Amerika'ya gidince, Amerikan Kongresi'nde yaptığı ve defalarca ve dakikalarca alkışlanan konuşmasında, Amerikalıları 'Osmanlı İmparatorluğu'nun ihya edilmek istendiği' iddiasıyla korkutmaya çalışıp, Helenizmin tarihî acılarının dindirilmesi için, kendilerine destek olunması yolunda acıklı nutuklar çekmemiş miydi?

(Bu vesileyle ekleyeyim ki, ünlü Osmanlı tarihçisi Prof. Halil İnalcık, -resmî ideoloji sınırları içinden çıkamadığı pek çok tavır ve fikirleri de serdetmiş olsa bile-, ömrünün son demlerinde ilginç bir hatırasını aktarmış ve Almanya'nın Munich şehrinde yapılan bir uluslararası toplantıda, bir kardinal yaptığı konuşmada, 'Ayasofya'nın kubbesine bir gün, Bizans'ın 'Altın Haç'ı yeniden dikilecek.' şeklinde bir konuşma yapınca o toplantıdaki bütün katılımcıların, o kardinalin ateşli konuşmasını dakikalarca alkışladığını ve bunu asla unutmadığını hınçla söylemişti. Ama İnalcık Hoca, Ayasofya'nın bir tevhîd mabedine yeniden kavuşturulduğunu göremeden gitmişti, bu dünyadan.)

*

Öyle bir dünya, güçlenen bir Türkiye için, elbette iyi şeyler düşünmeyecektir. Bizler de düşmanlarımızın güçlenmesinden memnun olmuyoruz herhalde.

Daha 3 sene önce bugünlerde de, Amerikan Başkanlığı'na hazırlanan Joe Biden, 'Türkiye'nin Ortadoğu, Doğu Akdeniz ve Kuzey Afrika'da Amerikan siyasetlerine zarar veren bir siyaset izlediğini, Erdoğan'ın iktidardan demokratik yolla uzaklaştırılması için, içerdeki muhalefetle işbirliği yapılacağını' müjdelememiş miydi?

Amerika'nın yıllarca BM'deki Baş temsilciliğini yapan ve sonra da Trump'ın Başkanlığı zamanında Amerikan Ulusal Güvenlik Başdanışmanı John Bolton da daha evvelki gün, 'Erdoğan'ın iktidardan uzaklaştırılması için, Türkiye'deki muhalefetle birlikte çalışılması' çağrısında bulunmadı mı?

İngiliz 'Economist' dergisi, 3-4 gün evvel ve de herhalde Türkiye'yi çok sevdiğinden (!?), 'Türkiye'deki Erdoğan diktatörlüğü'nü yeniden gündeme getirip, ay yıldızlı bayrağın hilâlinin iç yüzüne, Erdoğan'ın siluetini ustalıklı şekilde çizmemiş miydi?

İngiltere'nin 1 ve 2. Dünya Savaşları'ndaki ünlü devlet adamlarından Winston Churcill, 'İngiltere'yi anlamak isteyen, Avrupa'yı anlamalıdır; Avrupa'yı anlamak isteyen de Hristiyanlığı anlamalıdır.' demişti.

2000'li yılların başında vefat eden Papa 2. Yuhanna Paulus, ise, 'Birleşik Amerika, Hristiyanlığın gücüdür, onun zayıf düşmesine etki edecek şekilde davrananlar, Hristiyanlığın zayıflamasnı istiyorlar demektir' demişti.

Bu bakımdan, İngilizlerin bu ünlü dergisini sıradan bir medya organının değerlendirmesi olarak okumamak gerekir herhalde.

*

Daha başkaları, meselâ Fransa Başkanı Emmanuel Macron da çok mu farklı?

'Rusya- Ukrayna Savaşı'nda savaşın iki tarafına da eşit mesafede durarak, iki tarafla da konuşabilenin sadece Erdoğan olması herhalde memnuniyet verici değildir.' ve de, 'Türkiye Fransa'yı, Afrika'daki etkinlik alanlarını kuşatmaya çalışıyor.' diyen de Macron değil miydi?

Kezâ, Orta Asya'daki yeni devletlerin liderlerine 3 sene öncelerde, 'Buralarda yeni Erdoğanlar istemiyoruz.' diye ihtar çekenlerin kim olduğu da unutulmamalıdır.

*

Türkiye'nin bugün geldiği nokta ve sergilediği güç, onları elbette kızdıracak. Ama asıl kızılacak ve hattâ acınacak olanlar

hâlâ da, 'Her şeyi dış baskı ve oyunlara bağlıyorsunuz.' diyenler değil mi?

Tekrar edelim, 'Kurdun kuzuyu yemek istemesine şaşılmamalı. Şaşılacak olan, kuzunun kurda gönül vermesidir.'

Emperial dünyanın kurtları, canavarları, her daim pusudadırlar.

Böyleyken, bugün İsveç Hükûmeti'nden 'ifade özgürlüğü' diye izin alarak Stokholm'daki Türkiye B. Elçiliği önünde Kur'an-ı Kerim Yakma şölenleri tertib eden çağdaş barbarlar karşısında, içimizdeki nice laikler, 'Ahh, medenî dünya! Ahh çağdaşlık! Ahh, İskandinav ülkeleri!' diyenler ne diyeceklerdir dersiniz?

*

.Rusya-Ukrayna Savaşı', ‘nükleer bir felâket'e doğru mu gidiyor?
23 Ocak 2023 Pazartesi

Evet, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırısı şimdi, ilk yılını tamamlamaya 1 ay kadar kalmışken, geleceği hakkında kimse kesin bir görüş belirtemiyor ve belirtemez de.. Ama, Rusya'nın büyük ve maddî güçlerine güvenerek ve geçmiş asırlardaki büyük Rusya sınırlarının hayaliyle, 'Rusya'nın sınırları tarihten ayrı düşünülemez..' diyerek hem Çarlık, hem de komünist imparatorluk döneminin Rusya'sını hatırlatan ve kısa bir savaş sonunda kazanacağını uman Putin'e, ilk aylarda 'Kazanamayacaksın!.' diyen kapitalist Batı Cephesi, şimdi ise, söylemini biraz daha sertleştirip, 'Kaybedeceksin..' diyor.

Açıktır ki, 'Kazanacağız!' veya 'Kaybedeceksiniz!.' söylemleri, bütün askerî savaşların psikolojik harekât taktikleridir. Ancak, saldırgan tarafın daha şimdiden bu savaşın yenik tarafı olduğu söylenebilir. Çünkü, kısa sürede ve kesin zafer kazanacağı umuduyla saldırmıştı ve umduğu bu netice gerçekleşmedikçe, bütün hesapları alt-üst oluyor.. Hattâ o kadar ki, 'askerî bir zafer' elde edilse bile, yenilgiden daha az olmayan sıkıntıları getireceğini söylemek kehanet olmaz. Yani, 'Zafer veya Hiç' sözü, nice savaşlarda söylendiği gibi bu savaşın sonunda da tekrarlanabilir.

19 Ocak günü, Rusya'nın eski Başbakanı ve halihazırda da Rusya Güvenlik Konseyi Başk. Yard. olan Dimitri Medvedev'in, 'Rusya'nın konvansiyonel bir savaşta yenilmesinin bir nükleer savaşı tetikleyebileceğine ve 'Rusya kendisini korumak için, gerektiğinde NATO ve AB ülkelerine karşı nükleer silâhlar kullanmaktan kaçınmayacağı'na dair 'gözdağı' vermesi veya tehditler savurması, onun ardından da dün, Rusya Devlet Duması (Rus Parlamentosunun Alt Meclisi) Başkanı Vyacheslav Volodin'in, 'NATO ülkelerini nükleer silâhlarla ve onları yok edecek bir felâketle' tehdidi, aslında Rusya'nın içerdeki dengelerinin, plan ve hesaplarının alt-üst olduğunun, 'evdeki hesabın çarşıya uymadığı'nın zımnî bir itirafı mahiyetindedir.

Vyacheslav Volodin, 'Telegram'da yayınlanan bu tehdidinde, 'NATO ve AB ülkelerinin Kiev rejimini saldırı silâhlarıyla donatmak global bir felâkete yol açacaktır.

Washington ve NATO ülkeleri Ukrayna'ya, Rusya şehirlerine saldırması için kullanacağı silâhlar sağlarsa ve topraklarımızı ele geçirmeye çalışırsa, daha güçlü silâhlarla misillemede bulunuruz. Rus silâhlarının teknolojik üstünlüğü göz önüne alındığında, bu tür kararları alan yabancı politikacıların bu yardımlarının ülkelerini yok edecek küresel bir trajediyle sonuçlanabileceğini anlamaları gerekiyor.

Onların, 'nükleer güçlerin daha önce mahallî çatışmalarda kitle imha silâhları kullanmadığı'nı söyleyerek bundan sonra da kullanılmaması gerektiğini iddia etmeleri savunulamaz. Çünkü bu devletler, vatandaşlarının can güvenliğinin ve ülkelerinin toprak bütünlüğünün tehdit edildiği bir durumla karşı karşıya kalmamıştır' şeklindeki sözleri, evet, çok sıradan ve basit bir tehdit olmayıp, Rusya'nın nasıl bir 'çıkmaz'a saplandığını göstermektedir.

'Batı Cephesi'nin, gerçekte Rusya karşısında kendi geleceğini garantiye almak için Ukrayna'yı bir 'Vekâlet Savaşı'na sürüklediği de ortada.. Ama, Ukrayna halkı, en azından şimdilik, kendi vatanını savunduğu inancıyla, 'Vekâlet Savaşı' verdikleri şeklindeki iddiaların utancına şimdilik kulak tıkıyor ve B. Amerika ile AB ülkelerinden kendisine yapılan yardımları tabiatiyle memnuniyetle karşılıyor. (Biz de Birinci Dünya Savaşı'nda İngiltere İmparatorluğu'nun öncülüğündeki cepheye yenik düşünce, o günlerde kapitalist emperyalizme karşı direnmek fikriyle yeni yeni filizlenmekte olan Sovyet Rusya'dan askerî ve malî yardımlar almıyor muyduk? İstanbul'da Taksim Meydanı'ndaki âbidede de M. Kemal ve İsmet Paşa'ların hemen ardındaki üç 'Bolşevik' yetkililerin General Frunze ile Voroşilof ve Sovyetler'in Ankara elçisi Arolov olduğunu hatırlamak bile yeter.)

*

Ama, ilginç olan şu ki, Amerika, İngiltere ve hattâ son zamanlarda Fransa, Ukrayna'ya daha fazla askerî ve malî yapılması konusunda görüş birliğine varmış gibi gözüküyorlar. Ancak Almanya, bu konuda tereddütler içinde.. Çünkü, 75-80 sene öncelerdeki 2. Dünya Savaşı'nda Batı ülkeleri kadar, ve hattâ onlardan daha ağır bir şekilde ülkelerinin, Sovyet Rusya tarafından çiğnenmiş ve bölünmüş olduğunu unutmuyorlar. Bu yüzden de, Ukrayna, Almanya'dan ünlü ve de Rusya güçlerinin işini çok güçleştireceğine inanılan Panzer tanklarını isterken ve bu istek yolunda Amerika ve İngiltere de Almanya'ya baskı yaparken; Almanya, bu silâhları vermelerinin, bütün Avrupa'yı, önceden hazırlığı yapılmamış bir Rusya Savaşı'na sürükleyebileceği endişesini dile getiriyor ve söz konusu Panzer tanklarının ancak, NATO'nun kararı sonunda verilebileceğini belirtiyor. Ancak, NATO'nun böyle bir karar alabilmesi de o kadar kolay gözükmüyor.

Buna rağmen, Ukrayna medyası, 'Alman IRIST modern hava savunma sisteminin Rusya hava ve füze saldırılarına karşı çok etkili olduğu'nu ve 'geçen Ekim ayındaki bir saldırı sırasında, menzili içindeki bütün hedefleri vurduğunu' yazıyor. Bilindiği üzere, 11 Ekim 2022'de Almanya, vaad ettiği dört adet 'IRIS-T' modern hava savunma sisteminden ilkini Ukrayna'ya devretmişti..

Ukrayna Dışbakanı Kuleba, 'mümkün olduğunca çok sayıda yüksek teknolojili hava savunma sistemi' almak üzere müzakerelerde bulunduklarını' da açıklamış bulunuyor.

*

Bu arada, Rusya, yakın dostları tarafından da bu savaşta eleştirilerle karşılaşmaya devam ediyor. Özellikle Çin ve Hindistan'ın, 'Ukrayna aleyhindeki savaşın sürdürülmesinden rahatsız olduklarını' Putin'e açık olarak bildirdikleri biliniyor. Putin ise, netice almakta acelesi olduğunu hissettirircesine, Ukrayna'daki savaşın kumandanlarını sıkı sık azledip yenilerini komutanlığa getiriyor, ama, yine netice elde edemiyor. Amerika ve AB ülkelerinin ise, Rusya'yı dize getirmek için teknoloji yarışına girmişçesine, Ukrayna'ya daha fazla yardımlar yapmaya hazırlandıkları da biliniyor.

*

Öte yandan, İran lideri S. Ali Khameneî başlangıçta, Ukrayna'ya karşı, Rusya'nın yanında açıkça yer almış ve Amerika ve AB ülkeleri tarafından, İran, Ukrayna'ya İHA'lar ve füzeler vermekle suçlanır iken; geçen hafta Türkiye'ye yaptığı resmî ziyaret sonrasında İran Dışbakanı Emir Huseyn Abdullahîyan'ın, tıpkı Türkiye gibi, 'Ukrayna'ya aid Kırım ve Donbas mıntıkalarının Rusya'ya aidiyetini kabul etmediklerini' açıklaması, Rusya diplomasisine bir diğer itiraz şeklinde değerlendirilmektedir.

Kısaca, Ukrayna Savaşı, giderek, daha bir çetrefilli duruma doğru yol alıyor.

*

‘Batı Cehbesi'nin Haçlılar'dan Bu Yana Bitmeyen ‘Büyük Oyunu'
25 Ocak 2023 Çarşamba

İsveç'te Kur'an-ı Kerîm'i yakmak şeklinde tezgâhlanan alçaklık, çok sıradan değildi herhalde... Ve iddia edilebilir ki, uluslararası bir takım denge oyunlarını zorlayıcı bir entrika yumağından söz edilebilir. Nitekim, -2021'de Almanya'da ırkçı olduğu gerekçesiyle, kanun dışı ilan edilip yasaklanan- PEGİDA (Avrupa'yı İslâm'a karşı savunma) Hareketi'nin Hollanda'daki uzantıları, dün de Hollanda'nın Lahey şehrinde de Kur'an-ı Kerîm'i parçaladılar.

Bu şeytanî oyunların başka yerlerde de tekrarı uzak ihtimal sayılmamalıdır.

*

Ancaak, oyunun içinde daha başka oyunlar da var..

Şöyle ki, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırmasından sonra, kendilerini ateş çukurunun kenarında hisseden İsveç ve Finlandiya da, 'NATO şemsiyesi' altına girmek istediler. Gerçi Putin Rusya'sı, Ukrayna'nın da başına gelenlerin de, onun AB ve NATO şemsiyesi altında yer almak yolundaki sancılı çabalarının neticesi olduğunu ve bu savaş ateşinin, ileride İsveç ve Finlandiya'ya da sıçrayabileceği tehditlerini açıkça dile getirdi, ama, bu ülkeler, Rusya'nın tehditlerine rağmen, başka tercihlerinin kalmadığını düşünerek, NATO üyesi olmak şeklindeki isteklerinden vazgeçmediler.

Ancak, Bu iki ülke de, Türkiye aleyhinde faaliyet gösteren terör örgütlerinin sığınma limanı mesâbesindeydi.

Bu iki ülke, aylarca önce Türkiye'ye bu gibi terör faaliyetleri için artık izin vermeyeceğine söz verdiği haldi, sözünde durmadı. Halbuki, NATO üyeliğine kabul edilebilmek için, bütün üyelerin oybirliğiyle kabul oyu vermesi gerekiyordu. Ve şu an itibariyle, NATO'nun 30 üyesi var.. Bunlardan birisi de Türkiye..

Ve Türkiye, sözünde durmayan bu iki ülkeye, ihtar üstüne ihtar yaparken; İsveç'te, geçen hafta, önce Türkiye Başkanı Tayyib Erdoğan aleyhinde çirkin bir gösteri yapılmasına ve sonra da Kur'an-ı Kerîm'in yakılması alçaklığına resmen izin verildi..

Yani, Müslümanların üzerinde en fazla titrediği kutsal değerine saldırılması eylemiyle, tahrik..

Bu alçakça saldırılar, Avrupa'da yarınlarda daha da ivme kazandırılarak devam ettirilebilir.

*

Çünkü, Türkiye, Avrupa kamuoyunda kabul edilmeyen, ve hele de kendilerine minnet etmeyen ve giderek her alanda güçlenen bir ülke.. Ona beslenen hınçları da o şekilde büyüyor.. Hele de Erdoğan dönemimde..

Halbuki, Türkiye'ye ancak Avrupa'nın jandarması olarak bakabilirlerdi.

*

Bu 'Avrupa jandarmalığı'na nereden mi gelinmişti?

2. Dünya Savaşı sonunda Stalin Sovyet Rusya'sının Doğu Avrupa, Baltık ve Balkan ülkelerini, bu ülkelerdeki yerli komünistlere kurdurduğu kukla rejimler aracılığıyla birer birer yutması karşısında; kapitalist emperyalizm dünyası, zafer sarhoşluğundan -geç de olsa- uyandı ve 'North Atlantic Treaty Organisation' (Kuzey Atlantik Antlaşması Organizasyonu) kurdu ve bu teşekkül, İngilizce ismindeki kelimelerin baş harfleriyle anılır oldu.

1949'daki kurucu üyeler: ABD (Amerika), Belçika, Birleşik Krallık (İngiltere), Danimarka, Fransa, Hollanda, İzlanda, İtalya, Kanada, Lüksemburg, Norveç, Portekiz..

1952'de, Türkiye ve Yunanistan da kabul edildi.

1955'de, Batı Almanya... (1990'dan itibaren, ikilik sona erince, tek Almanya..),

1982'de, İspanya,

1999'da, Macaristan, Polonya, Çekoslovakya (şimdi Çekya) (Eski Sovyet Bloku ülkeler),

2004'de, Bulgaristan, Estonya, Letonya, Litvanya, Romanya, Slovekya, (Eski Sovyet Bloku ülkeleri), Slovenya,

2009'da, Arnavutluk ve Hırvatistan (Bu iki ülke de Sovyet Bloku'nda yer almadılar idiyse de, kendilerine özgü Marksist veya sosyalist yönetimlerdi..)

2017'de, Karadağ (Monté Negro) ve Kuzey Makedonya..

*

Ancaak, burada dikkati çeken önemli husus, -halkının çok büyük ekseriyeti Müslüman olan- Türkiye dışındaki diğer 29 ülkenin halklarının ekseriyetinin Hristiyanlardan oluştuğu şeklindeki resmî kabul.. Yani, Türkiye bir yabancı madde durumundaydı, ama Avrupa buna mecbur idi.

İnönü Türkiye'si, -dışında kaldığı- 2. Dünya Savaşı'nın sonunda, Stalin Sovyet Rusya'sının gönderdiği bir gizli 'ültimatom'la, İstanbul ve Çanakkale Boğazlarının güvenliğini sağlamakta Türkiye'yi yetersiz kalmakla suçlayıp, kendisinin de Boğazlar üzerinde söz sahibi olmak ve Kafkasya sınırında, Kars ve Ardahan bölgelerinde de hâkimiyet iddiasında bulunması üzerine; Türkiye, Stalin Rusya'sına gönderdiği 'cevabî gizli ültimatom'da, o iddia ve talepleri reddedip, 'milletimizin vatanına karşı vazifesini yerine getirmekte tereddüt etmeyeceğine tarihi de tanık' göstererek, 'Bu gizli ültimatomun muhteviyâtından büyük dostumuz Amerika Birleşik Devletleri de haberdar edilmiştir..' dedi.

Kendisini dünyaya 'Hür Dünya' olarak takdim eden Birleşik Amerika, böylece Türkiye'nin de komünist Sovyet Bloku'nun pençesine düşeceğini görerek, kendisinden yardım isteyen Türkiye'yi, 'kapitalist emperyalizm dünyası' adına kurtarmak için harekete geçti. İlginçtir, tam da o günlerde, Türkiye'nin Washington B. Elçisi Münir Ertegün vefat etti ve onun cenazesi, Amerika'nın 2. Dünya Savaşı'nda, denizlerde, okyanuslarda en etkili zırhlı savaş gemisi olarak ün yapan Missouri Zırhlısı'nın güvertesinde, TC bayrağına sarılı tâbutla yola çıkarıldı. Missouri Zırhlısı, Marmara Denizi'ne girdiği günü Türkiye Hükûmeti resmî tatil ilân etti ve büyük kitleler, 'Stalin haydi gel!. Moskof Gel!..' gibi narâlarla meydanları, caddeleri doldurdular; ve, Stalin Rusya'sı gelemedi.

Tam o sıralarda, NATO kurulmaktaydı.. Türkiye de bu oluşumun içinde yer almak istedi, ama, bu istek, pek hüsn-i kabul görmedi.. Çünkü, NATO, 'Hristiyan ülkeler arası bir savunma paktı' idi.. Üstelik NATO Bayrağı'ndaki yıldız da gerçekte Hristiyan âleminin ortak sembolü olan 'HAÇ' şeklindeydi.. Halkı Müslüman olan bir ülkenin, bu bünye içinde yabancı madde halinde kalacağı ileri sürüldü. Ayrıca, Amerikan emperyalizmi, 'Hür Dünya Lideri ' olduğu iddiasına uygun düşmesi için, kendi halkları tarafından ve hür seçimlerle desteklenen rejimlerle işbirliği yapmak istediğini dünyaya açıkça hatırlatmıştı. Türkiye'de Demokrat Parti'nin kurulup, 14 Mayıs 1950 tarihinde ezici bir şekilde iktidara gelmesi, işte o günlerin ürünüdür.

Türkiye, 1949'da kurulan NATO'ya bir an önce üye olmakta ısrarlıydı.. Üstelik o sıralarda, Kore Yarımadası'nda korkunç bir iç savaş başlamış ve 38'nci paralelin kuzeyindeki Kore, 'Kim İl Sun' liderliğindeki komünistlerin eline geçmiş; güney ise, Amerikancı güçlerin kontrolündeydi.. Amerika o sırada Türkiye'den de Kore'deki savaşa, 'Hür Dünya güçlerinin safında yer alarak' asker göndermesini istedi ve bu istek yerine getirildi.. Türkiye, Kore Savaşı'nda büyük kurbanlar vererek, özellikle Kunuri Muharebeleri'nde düşman tarafça kuşatılan bir Amerikan kolordusunu yok olmaktan kurtardı. Ve bu 'büyük fedâkârlığın' bedeli olarak, 1952 yılında NATO'ya alındı.

(O sıralarda Cumhurbaşkanı Celâl Bayar'ın, İsmet İnönü'yle bir görüşmesi sırasında, 'Paşam, NATO'ya girmekte çok geç kalmışız..' demesi üzerine, İnönü'nün de, 'Celal Bey, aldılar da mı girmedik?' cevabı meşhurdur.)

*

İşin gerçeği şu ki, Türkiye'nin NATO'da olmasından, Türkiye'den daha çok, diğer NATO ülkelerinin kamuoyları rahatsızdı. Ama, '2. Dünya Savaşı'nda yerle bir olan Avrupa'nın kendisini savunacak değil, ayakta duracak hali bile kalmamıştı. Bu yüzden de Türkiye, Amerika'dan sonra NATO'nun en güçlü ordusu idi. O halde, Avrupa'nın ve NATO dünyasının jandarmalığı, Türkiye'ye bırakılabilirdi.. Tesellileri bu idi..

Ama, artık Türkiye'ye, -hele de, son 20 yıllık 'Erdoğan Türkiye'sine- eskisi gibi söz ve diş geçiremediklerin gördüler.. Bu eylemlerin arkasındaki itici güç, onların hıncıdır.

Nitekim son aylarda, Türkiye'nin NATO'dan 'atılması' düşüncesi giderek güçleniyor.

Tabiatiyle, Putin Rusya'sı da, böyle bir durumu memnuniyetle bekler. Çünkü, bu durumda, Rusya, NATO'nun sadece Güneydoğu kanadında değil, bütün NATO'da bir gedik açacaktır.

Avrupa ve NATO'nun beyni olan Amerika, bunu göze alabilir mi?

Türkiye'ye gelince.. Bu kez, geçmişteki gibi, ihanetlere uğratılmayacak, içerden kundaklanmayacak daha büyük mücadele ve mücahedelere de hazır olunduğunda..

Görelim, Bütün Âlemlerin ve de Zaman'ın Sahibi neler gösterecektir!

.Emperyalist güç odaklarının saldırıları, ‘uyanmak isteyen için' yeterlidir
27 Ocak 2023 Cuma

22 Ocak tarihli yazımızda, İngilizlerin ünlü 'The Economist' isimli dergisinin kapağından girdiği bir değerlendirmeyle, 'Türkiye'yi ne kadar çok sevdiklerini ve amma Erdoğan'ın -onların işine gelmediği için- diktatörce -dedikleri- siyasetinin Türkiye'ye zarar verdiğini' içleri yanarcasına eleştirdiklerine değinmiştik, 'Şaşırtıcı olan, kurdun kuzuyu yemek istemesi değil, kuzunun kurda gönül vermesidir..' başlığıyla.. İçimizdeki bir takım -kuzu da değil,- koyun yaratılışlı kimseler, bu saldırıya karşı çıkmak yerine, İngiliz emperyalizminin bu saldırılarından dolayı memnuniyetlerini, hiç tepki vermemek şeklinde ortaya koydular..

Hemen arkasından da 'Bloomberg' dergisi yine kapağından girdiği bir değerlendirmeyle 'Erdoğan'ı yenilgiye uğratma seferberliği'nde biz de varız!..' demek istedi..

İsveç'teki 'Kur'an Yakma' eyleminin ardından, Erdoğan'ın İsveç'e NATO kapısını kapatması üzerine, 'NATO, Erdoğan'ın genişlemeyi geciktirmesine izin vermemeli' başlıklı bir yazı kaleme alan Bloomberg, Türkiye'ye, İsveç ve Finlandiya'dan talepleri nedeniyle 'kafa tutan ülke' benzetmesi yaptı.

'NATO bu tartışmaya bir son verip en yeni üyelerini şartsız şekilde kabul etmeli' denilen yazının devamında, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın da Türkiye'de yapılacak seçimler öncesi milliyetçi tabanından destek almaya çalıştığı ve geri adım atmadığı belirtildi.

Türkiye'nin inadının Avrupa'nın güvenliğini de tehlikeye attığını öne süren Bloomberg, ABD ve Avrupa'nın bu kördüğümü çözmek zorunda olduğunu yazdı ve 'Başkan Joe Biden, Türkiye'nin (...) NATO'yu güçlendirme çabalarını engellemek hakkı olmadığını açıkça ortaya koymalı. (...) NATO liderlerinin 18 Mayıs'tan önce, iki ülkenin üyeliğini onaylaması için Erdoğan'a baskı yapması gerektiği' değerlendirmesinden bulundu.

'Erdoğan direnirse 'ABD Kongresi'nin de Türkiye'ye F-16 satışını durdurarak karşılık vermesi çağrısını da yapan yazıda, 'Türkiye'nin NATO tatbikatlara katılımının sınırlanması, Erdoğan'ın NATO toplantılarından dışlanması ve hatta Türkiye'nin NATO'dan ihracı seçeneklerinin de masada olması gerektiği, ve mesajın açık olması: grubun güvenliğine bilerek zarar veren bir ittifak üyesi asla bir müttefik olamayacağı' kaydedildi.

*

Ve dün de iki ayrı emperyal güç merkezinden yeni saldırılar geldi..

Almanya'nın önde dergilerinden Stern son sayısında Tayyib Bey için, 'Der Brandstifter / Kundakçı' nitelemesi yaparak asıl kundakçının kendileri olduklarını zımnen ortaya koydular.

'Kundakçı Erdoğan' kapağı ile okurlarının karşısına çıkan Stern, 'Erdoğan'ın uluslararası sahnede boy gösterdiği'nin altını çizen Stern 'Ama, evinde güç için amansızca savaşması gerekiyor.. Kendi ülkesinde, Suriye'de ve ayrıca Almanya'da..' yorumunda bulundu.

Yazıda 'Putin ve Batı ile müzakere ediyor, NATO'yu küçümsüyor ve Suriye'de savaş başlatıyor (...) 'Erdoğan, Ukrayna'dan Suriye'ye birçok ipi elinde tutuyor ve gücünü kullanıyor' denildi.

*

Ve.. Yine dün..

Birleşik Amerika'nın eski CIA Başkanı ve Dışbakanı -ve şimdilerde de, eski Başkan Trump aday olsa da olmasa da, kendisinin de Cumhuriyetçi Parti'den aday olacağını açıklayan- Mike Pompeo, bazı hâtırâlarını 'Never Give an Inch: Fighting for the America I Love (Hiçbir zaman taviz verme: Sevdiğim Amerika için Mücadele) isimli bir kitabıyla, dünyada ilgi çekti..

Sadece Pompeo değil, bütünüyle Amerikan yönetimlerinin emperyalist tutumlarını bu hâtıratta da daha bir görmek mümkün..

Türkiye ile ilgili birkaç sahneyi aktaralım:

Önce, Donald Trump'ın, Ocak-2017'de Amerikan Başkanı olarak vazifeye başladığını hatırlayalım..

Yani, 15 Temmuz 2016 Darbe Teşebbüsü üzerinden henüz 5,5 ay geçmektedir.

Erdoğan'ın, yeni Başkan Trump ile Washington'da yapacağı görüşme öncesinde dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Hulûsî Akar, Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın ve MİT Müsteşarı Hakan Fidan Mayıs-2017'de Amerika'ya giderler.

Türk-ABD heyetleri arasındaki görüşmeler, Beyaz Saray Ulusal Güvenlik Danışmanı Korgeneral Herbert Raymond McMaster başkanlığındaki heyet ev sahipliği yapmakta olup, Pompeo da o masada CIA Başkanı olarak oturmaktadır. Pompeo, kitabında o görüşmeyle ilgili olarak, "Türkiye'nin ABD desteği olmadan IŞİD'i yenme şansı olmadığı, Başkan'ın bu yüzden SDF (YPG/PYD) çalışmayı seçtiğini, bunun üzerine Hakan Fidan ve İbrahim Kalın'ın öfkeyle odayı terk ettiklerini yazmaktadır.

İbrahim Kalın ise, "Onlara çok açık şekilde ABD'nin PYD/YPG politikasının çok yanlış olduğunu söyledik.

Hakan Fidan, Suriye sahasındaki gelişmeleri detaylı bir şekilde anlattı. Daha sonra Pompeo ile yaptığı görüşmelerde de pozisyonumuzu tekrar açıkça ortaya koydu. Aynı şekilde Mevlüt Bey ve Hulûsi Paşa; Amerika'nın Suriye, PYD/YPG politikalarının kökten yanlış olduğunu pek çok defa aktardı.

- Amerikalılar bize PYD/YPG politikalarının devam edeceğini söyleyince bazı önemli konulara dikkat çektik:

1- 'Bu politika yanlış çünkü bu politika Suriye'de terör örgütü PKK'yı desteklemektir.'

2- 'Siz bu politikayı Obama döneminden devraldınız. (...) Siz bu politikayı kucağınızda buldunuz, siz icat etmediniz.'

3- DEAŞ ile mücadele konusunda iddia ettiğiniz gibi 'Türk Silahlı Kuvvetleri ve Türkiye'nin desteklediği muhalifler etkin bir güç değildir ve başarılı olamazlar' tezinizin hiçbir temeli yoktur, bunu asla kabul etmiyoruz.

- Obama yönetimine söylediğimiz gibi, size de şunu açık ve net söylüyoruz; DEAŞ terör örgütü ile mücadele etmek için PYD/YPG yani Suriye'deki PKK'ya ihtiyacınız yok.'

*

İbrahim Kalın, 'Pompei bizim öfkemizden söz ediyor, öfke değil, tabiî tavrımızdı' diyor.

*

Ve, Ekim-2019, Beştepe... Amerikan Başkan Yardımcısı Pence Cumhurbaşkanı Erdoğan ile görüşürken içeri girmeye çalışır. Halbuki, Pence ve Erdoğan tercümanlar aracılığıyla ikili görüşeceklerdir.

Pompeo'nun olması, Pence tarafından da istenmez. İki tarafın en üst derece sözcüleri durumunda olan İbrahim Kalın ve James Jeffrey de oradadırlar ve Jeffrey, Kalın'a, 'İbrahim, benim Türkçem iyi değil, sen iki tarafı da idare et..' der..

Ama Pompeo, Pence'in, 15 Temmuz Darbesi'yle ilgili gösterilecek 'uzun ve iğrenç video görüntülerinden etkileneceğinden endişe ederek' içeri girmek istediği anlaşılıyor.

Çavuşoğlu, 'Cumhurbaşkanımızla Pence arasında da baş başa görüşme gerçekleştirildi. Biz de Pompeo ile başka odada beklerken, Pompeo sürenin uzamasından rahatsız oldu. İçeri gidelim diye talepte bulundu. Ben de kendisine birisi Başkan, birisi Başkan Yardımcısı; âdâb gereği liderler içeri çağırmadan gitmenin doğru olmadığını söyledim, kendisini uyardım. Şimdi rahatsızlığını anlıyoruz.' ifadelerini kullanıyor.

Pompeo'nun darbe gecesi, -sonradan sildiği- bir tweet'i olduğunu da hatırlatan Mevlüt Çavuşoğlu ise, 'Anlıyoruz ki, darbe girişimini desteklemişti. Videodan rahatsız olmasının sebebi budur' diyor.

*

Evet, emperyal güç odaklarının bu saldırıları, uyanmak için yeterlidir. Ama, uyanmak istemeyenleri kim uyandırabilir ki..

.‘Sui-misâl, misâl olmaz..' bizim başka dinler ve mensublarıyla irtibatımızda ölçümüz, ‘lekum dinukum, veliyedîn..'dir..
29 Ocak 2023 Pazar

*Sâlih Karaçam , Mustafa Karanfil ve Cemal Aydın isimli okuyucular benzer konuları dile getirmişler.. Bu okuyucuların görüşleriyle aynı çizgide buluştuğumuz için, ortak bir görüş olarak belirtelim ki: İsveç'te başlayıp Hollanda'da tekrarlanan ve oradan da Danimarka'ya sıçrayan 'Kur'an-ı Kerîm yakmak' şeklindeki ilkel ve alçakça eylemler elbette ki her Müslümanı dilhûn eylemiştir, gönlünü kanatmıştır. Ama, 'Müslümanların duygularına tercüman olmak' iddiasıyla, 'Müslüman' kimlikli birilerinin de İsveç İçişleri Bakanlığı'na başvurarak, başkent Stokholm'daki Yahudi mâbedi / Sinagogu önünde 'Tevrat yakma eylemi'nde bulunacaklarını bildirmesi, 'kötü bir örneği esas aldıkları' yanlışını ortaya çıkarmıştır.

Gerçi, onlar niyetlerinin, 'İsveç makamlarının Kur'ân'a karşı saygısızlık ve duyarsızlıklarını başka konularda göstermeyeceklerini' ve 'ifade özgürlüğü' konusunda nasıl bir çifte standart anlayışına sahib olduklarını sergilemek için bu eyleme kalkıştıklarını ileri sürebilirler. Ama, öyle bile olsa, o çarpıklığı sergilemek adına, bazı Müslümanların zihinlerinde böyle bir karşılık vermek isteğinin uyanması kabul edilemez. Çünkü, bizim mücadelemizin ölçüsünü bizim inancımız belirler; düşmanlarımızın , hasımlarımızın alçaklıkları değil.. İsveç makamları, Tevrat yakma isteğine, doğru bir kararla karşı çıkmıştır; ama, aynı hassasiyeti, 'Kur'an yakma' eylemi sırasında göstermeme çarpık mantık sahibi olduklarını net olarak sergilemeleri düşündürücüdür. Üstelik de, Avrupa deyince, hele de İskandinav ülkelerinin ne kadar medenî olduklarını anlata-anlata bitiremeyen bizdeki yabancı hayranı kişi veya çevrelerin tutarsızlıkları da ortaya çıkmıştır. Bu arada, bir veya birkaç kişi öyle bir alçaklık sergileyince, o davranış bütün topluma mal edilememeli, denilebilir.. Ama, o toplumların, benimsemedikleri bir takım davranışlar karşısında, sür'atle ve nasıl tepkiler verdiği bilindiğine göre, bu konuda 1-2 gazete yazısı dışında bir tepkinin o toplumlarda yükseltilmemiş olması yeteri kadar öğreticidir.

Ama, tekrar edelim, 'Kötü örnek, örnek alınamaz..' Biz, mücadele örneklerimizi , usûllerimizi, karşıtlarımızdan, hasımlarımızdan veya düşmanlarımızdan değil, kendi inanç ölçülerimizden alırız.

Sırf o çarpıklığı sergilemek için, bir Müslümanın, Tevrat, Zebur veya İncil'i yakmak veya o Kitapların geldiği ilâhî peygamberlere çirkin sözler söylemesi, Müslüman olarak mümkün değildir.. Yani, bu konu Müslümanın ferdî tercihi ve ihtiram duygusuna bağlı değil, inancımızın gereğidir.

Kur'an'ın sarih/ ap-açık hükmü gereğince; asıl ölçümüz, 'Lekum dinukum veliyedîn..' (Sizin dininiz size, benim dinim bana...) şeklindeki âyet hükmünden kaynaklanır.

*Selahaddin Yıldızoğlu yazıyor: Siyonist Yahudiler Filistin'de kan dökerken.. Kimsenin sesi çıkmıyor.. Bir sinagogda 27 Ocak Cuma akşamı meydana gelen bir saldırıda 8 Yahudi öldürülünce... Başta Amerikan makamları olmak üzere, mâlum dünya, Siyonist İsrail ile dert ortaklıklarını ânında sergilediler. Elbette 'Oohh olsun..' demiyoruz.

Ama, Filistin'de her gün çocuk ve kadınlar da dahil, birkaç Müslüman katledilirken tek kelime çıkmıyor. Yeni Zelanda'da 52 Müslüman bir mescitte katledildiğinde dünyadan bir tepki gördük mü?

-- Bu konuda şu kadarını belirtelim ki, İslam'ın düşmanları, kendi aralarında da düşmanlıkları olsa bile, Müslümanlar ve İslam karşısında birleşiveriyorlar. Yoksa, Hristiyan toplumlarının tamamının ortak kültüründe Yahudiler 'lanetli' olarak anılırlar. Ve o toplumlar, yaşadıkları veya karşılaştıkları her türlü olumsuzlukları, asırlarca hep Yahudilerden bilmişlerdir ve Yahudileri kendi toplumlarının habis unsurları olarak görmüşlerdir. Onun içindir ki, Hristiyan şehirlerinde Yahudiler 'getto' dedikleri ve etrafı sırlarla ve kalın demir kapılarla çevrili bir iç-kale durumunda olan mahallerde yaşadılar, bu durum halen de kısmen devam ediyor.

Bu açıdan, Osmanlı Devleti'nin, Birinci Dünya Savaşı'nda ağır şekilde yenilmesinden sonra, asırlarca Osmanlı hâkimiyetinde olan bütün Müslüman coğrafyaları parça parça edildi ve Filistin'de sadece Siyonist Yahudileri değil, bütün Yahudileri toplamak düşüncesi daha bir ağırlık kazandı ve 2 bin yıldır devletsiz, ordusuz, vatansız olarak yaşayan Yahudiler için İsrail adında bir devlet kurulması, Yahudilerden daha çok, Hristiyan toplumlar için bir 'cankurtaran yeleği' gibi görüldü..

Hatırlayalım, 16 Aralık 2022 günü, Amerika ve Avrupa medyaları ve bu arada, 'Times of Israel' bir konuya dikkat çekiyor ve 'İsrail ve Filistin topraklarındaki gergin durumu izlemekle görevli üst dereceli bir Birleşmiş Milletler diplomatını, oradaki çatışmayla ilgili yaptığı paylaşımlardan dolayı, ateş püskürüyorlardı. Çünkü, Francesca Albanese isimli ve İtalyan asıllı BM diplomatı, İsrail rejimini ve ona destek veren güç odaklarını suçlarken, 'Biri Yahudi lobisinin boyun eğdirdiği, diğeri Holokost'un suçluluk duygusuyla boyun eğdirilen Amerika ve Avrupa kenarda kalıyor ve ellerindeki tek imkanla kendilerini savunan mazlumları -Filistinlileri- kınamaya devam ediyor' diyen ve 'İsrail'in açgözlülüğüne dikkati çeken' bir rapor vermişti.

Sanırım, o diplomatın, diplomatik sınırlar içindeki ifadeleri de konuyu ilginç şekilde ortaya koymuştu.

*

Azerbaycan'la İran'ın arasını düzeltmeye çalışmanın zamanı..

*Ankara'dan Râmiz Altıncı, Trabzon'dan A. Sütçü ve Almanya'dan M. Uyanık isimli okuyucular diyorlar ki: Azerbaycan'ın İran Elçiliği'nde 27 Ocak sabahı meydana gelen terör saldırısı konusunda sizden de bir yazı bekledik.. Bu konuda yapılan ve Azerbaycan'a sahib çıkalım derken İran'ı da düşman gibi göstermeye çalışan bazı resmî yorumcular ve hattâ bazı akademisyenlerin yaptıkları yorumları nasıl karşılıyorsunuz?

--Doğrusu, o saldırı sahneler ilk olarak gösterildiğinde macera filmleri seyrediyormuşum gibi bir duyguya kapıldım.. Elçiliğin bir personeli, lüks arabasıyla gelip, elçilik önünde arabadan inip elçiliğe girmeye hazırlanıyor. Polis kulübesindeki güvenlik nöbetçisi / henüz ne olduğunu bile anlamamış veya anladığı halde, şaşkın, kala-kalmış gibi bir sahne sergiliyor..

Saldırgan, elinde sıradan bir tabancayla değil, uzun namlulu bir silâhla, (kalaşnikof imiş), içeriye dalıyor, kaçışanlara kurşun sıkıyor, 1 güvenlik âmir öldürülüyor, diğerleri yaralı..ve saldırgan yakalanıyor.

Ama, Türkiye medyasında durum değerlendirilirken, öyle yorumlar yapıldı ki, âdeta Azerbaycan elçiliğine o saldırıyı İran yaptırmış gibi.. Veya, Azerbaycan dost, ve amma, İran düşman imiş gibi..

Hattâ, bazıları konunun mezhebî yönlerine de değindiler, izah etmeden.. Ve bazıları zannetti ki, Azerbaycan Sünnî de, İran Şiî..

Halbuki, öyle değil, Azerbaycan'ın yüzde 80'ini aşan bir kısmının da Şii olduğu biliniyor.. Unutmayalım ki, 1990 'da, Gorbaçev Sovyet Rusyası'nın tankları Bakü'ye girip, 130'a yakın insanı katlettiği zaman, Türkiye'de Sovyet Rusya'yı protesto eden dev gösteriler yapılırken, -o sıralarda bir ameliyat için Amerika'da olan- Cumhurbaşkanı Turgut Özal bu gösterilerle, Sovyet Rusya'nın tahrik edileceği endişesiyle, olsa gerek, 'Bize ne Azerbaycan'dan.. Hem, onlar şiî, biz sünnî.. Ve hiç bir zaman bizimle birlikte de olmamışlardı..' dememiş miydi?

Evet, henüz 33 sene önce..

Şimdi, henüz mahiyeti anlaşılmamış bir saldırıdan dolayı, Azerbaycan'da bile daha temkinli ifadeler kullanılırken, yanı başımızdaki İran'dan bir 'düşman' imiş gibi yorumlarla söz etmenin mânası ne?

Bu gibi saldırılar Türkiye'de de olmadı mı? İstanbul Sarıyer'deki Amerikan Başkonsolosluğu'na saldırılmamış mıydı? Rusya büyükelçisi Andrei Karlov da Ankara'da, 19 Şubat 2016 tarihinde, üstelik bir polis tarafından, hem de resmen hazır bulunduğu bir tören sırasında arkasından sıkılan kurşunla vurulup öldürülmedi mi?

Bu gibi saldırılar her ülkede ve o ülkelerin iç veya dış siyasetlerini etkilemek için tezgâhlanabilir..

Tamam, asırlarca İran'ın elinde olan ve 195 sene öncelerde 1828'deki 'Türkmençay Andlaşması'yla, Rusya'ya kaptırılan Azerbaycan ve Kafkaslar'da, araya bir de 75 yıllık komünist dönem girdikten sonra, Aras'ın iki tarafındaki Azerbaycan toprakları ve halkları arasında bir takım gerilimler yaşandığı biliniyor.

Türkiye'nin de, özellikle Irak, Suriye, Libya, Mısır, Balkanlar'daki birçok konuda, 100 yıl öncesindeki 500 yıllık bir beraberliğin pürüzleri, acıları, sancıları, duyguları elbette var.. Ama, konu henüz iyice aydınlanmamışken, resmî veya gayriresmî yorumcuların medya organlarında ve ekranlarda yarım ağız iddialarıyla, tek yanlı suçlamalar yapması normal mi? Ki, iki ülkenin arasında düşmanlık oluşturabilecek yorumlar uzuun uzuuun yapılabiliyor.

Halbuki, Türkiye, Rusya- Ukrayna arasındaki savaşı söndürmek için uğraşırken, Azerbaycan ve İran arasında da gerilimleri giderecek bir siyaset geliştirmek durumundadır.

Unutulmasın, bin dost az, bir düşman ise, fazladır.

.‘Kökü mâzide olan âti' olmak yerine, ‘köklerinden kopuk bir yeni tarih anlayışı'..
30 Ocak 2023 Pazartesi

Hatırlanacağı üzere, aralarındaki bir atışmada, Ziya Gökalp, Yahyâ Kemâl'e, 'Gözün mâzidedir, âti değilsin..' der. Yahyâ Kemâl ise, 'Kökü mâzide olan âtiyim..' karşılığını verir. Evet, kökü mâzide, /geçmişte olan ve amma 'âti'ye, geleceğe yürümeye azimli olmak.. Aslolan bu olmalıdır, herhalde..

Ama, bizim son 100 yıllık tarihimiz, 1919'dan başlatılmıştır. Halbuki, ondan öncesinde de, doğrusuyla- eğrisiyle, asırları devirip gelmiş muazzam bir mâzi vardır.

26 Ocak günü İstanbul Teknik Üniversitesi' (İTÜ)de Prof. Nevzad Kor Hoca'ya 'Üstün Hizmet Ödülü' verilmesi için yapılan bir tören vardı.

Nevzad Hoca, 90 yaşında.. Haliyle yaşlanmanın bir takım emârelerini taşıyordu, ama, dikkat ve zekâsı ve hâfızası, maşallah pırıl-pırıl..

Söz konusu törene, TBMM'nin önceki başkanı İsmail Kahraman ve eski Orman ve Çevre Bakanı Prof. Veysel Eroğlu olmak üzre kalabalık bir katılım vardı.

Konferans salonunun duvarlarında İTÜ'nün kuruluşunun 250'nci yılında olduğumuzu hatırlatan flâmalar.. Sultan 3. Mustafa zamanında 1773'de açılmış.. Böyleyken, illâ da gerekli idiyse, o flâmaların yanına konulması gereken bir resim veya fotoğrafın 3. Mustafa'ya aid olması gerekirdi. Ama, öyle olamıyor bir türlü.. Çünkü, resmi, ismi, büstü ve heykeliyle, varsa- yoksa, bir 'tek kişi' adına idame ettirilen bir 'tahakkümcü sistem ve anlayışı' henüz de devam ediyor.. Nitekim, İTÜ'nün kuruluşunun 250. yıldönümü flâmalarının yanında, 250 yıl öncesini hatırlatacak isim- resim veya çizgiler olmalı değil miydi? Ama, öyle olmamıştı. Bu konuyu mırıldandığımda, yanımdaki birisi, kulağıma, 'Yanlışlık olmuş, Sultan 5. Mustafa..' diye fısıldadı..

İTÜ gibi büyük bir üniversitenin 250 yıllık geçmişinin, o flâma sallandırmaların ötesinde olması beklenirdi. Hattâ, merhûm Prof. Fuâd Sezgin Hoca'nın çalışmalarından istifadeyle, o 250 yıllık geçmişin, ilk 150 yılında ne gibi ilginç çalışmalar yapıldığı da anlatılabilirdi.. Keza, Sultan 4. Murad zamanında ilk uçma denemelerini gerçekleştirdiği bilinen Hezarfen (bin hünerli) Ahmed Çelebi'nin çabalarının resimli olarak anlatan panolar sergilenemez miydi?

Aynı şekilde, Lagari Hasan Çelebi'nin denemeleri de.. Keza, Mart-1785'de de, İranlı bir fizikçinin, Osmanlı sultanı huzurunda balonuna iki Osmanlı vatandaşını da alarak 120 km. uçup Bursa'ya iniş yaptığı, Bursa halkının bu durumdan dehşete kapıldıkları; 1789'da da, Osmanlı'nın Polonya Elçisi İbrahim Paşa'nın Varşova'da balon uçuşu yaptığı gibi bilgilerin sıhhati ve bu yöndeki benzer çalışmalar, bu 250. yıldönümünde, İTÜ'ye yakışmaz mıydı?

Aynı şekilde, 1800'lerin başında da, Of kazâsından Veli Direko'nun da arkadaşlarıyla bir planör yapıp kullandıkları, bilinmektedir. (Yılmaz Öztuna ve arkadaşlarının yazdıkları 'Havacılık tarihinde Türkler, Hv. Basım ve Neş. Md.lüğü, Ankara-1997, s.88)

Bu programın ayrı bir tarafı daha var..

Program, sunucunun, '.... ve silâh arkadaşları ve şehidler için 1 dakikalık saygı duruşu' çağrısındaki klişe sözlerle başladı.

Bu arada, zihnimde, hemen, 'Meselâ hangi silâh arkadaşları?' suali belirdi.. Çünkü, birlikte olduğu silah arkadaşlarından Mustafa Fevzi ve Mustafa İsmet'in dışındakilerin hemen tamamı, saf dışı edilmemişler miydi? Hattâ, diğerleri bir tarafa, 'bir kurşunun bile atılmadığı, sadece bir iddia üzerine yazılmış bir 'İzmir Suikasdi' senaryosunun sonunda, 15-20'sinin idâm edilen nice ünlü paşalara ve beraat edenlerin bile yıllarca göz hapsinde tutuldukları kimselere de mi saygı duruşu?' diye geçirdim içimden..

Sonra, İstiklâl Marşı..

Sonra, İTÜ'nün öğretim üyelerinden olup, ney üfleyerek katıldığı Prof. Ali Tüfekçi'nin şefliğindeki Türk Musîkisi korosundan birkaç parça dinledik. 'N'oldu bu gönlüm, n'oldu bu gönlüm; Yanmada devâ buldu, bu gönlüm' ve 'Ey çerh-i sitemger, dîl-i nâlâna dokunma..' (Ey zâlim felek, inleyen gönüle dokunma..) diye başlayan parçalar dinledik..

Ama, bu şarkıların sözleri, perdeye yansıtılırken, 'dil-i nâlâna dokunma..' ibaresi, 'dili nalana dokunma..' diye yazılmıştı.. Ki, üni. öğrencilerinden bir çoğunun o, 'dîl-i nâlân' kelimesinin mânâsını da, telâffuzunu da bilmedikleri ve 'dili nalan'ı okuyup geçtikleri görülüyordu.

Kezâ, İTÜ'de -üstelik de- öğr. üyesi olduğu söylenen genç sunucunun, saz heyetinde yer alanların isimlerini sunarken, bir kişinin ismini, -her iki heceyi de kısa kısa okuyup, 'Agah' diye telaffuz etmesi de ve aynı kabilden.. -İlk hecenin biraz uzatılması ve ikinci 'a'nın üzerinde de inceltme işareti konularak, Agâh diye telâffuz edilmesi gereken bir isim bile bu hale gelmişti..

Evet, TDK, kelimelerin telâffuz şeklinde yardım eden bir takım işaretleri kaldırtıp, bu kadar zevksiz ve kaba-saba bir dil oluşumuna hizmet ettiğinden dolayı öğünebilir.

İTÜ Rektörü Prof. İsmail Koyuncu'nun Nevzad Hoca'nın hizmetlerini, hocalığını şükranla andığı konuşmasından sonra, Tayyib Bey'in İBB Başkanı olduğu dönemde İstanbul'un Su Meselesi'ni halletmekteki başarısında olduğu gibi, Orman ve Çevre Bakanlığı'nda da, başarılarını ülke çapına yansıtmasıyla bilinen Veysel Eroğlu yaptığı konuşmada, kendisinin yetişmesinde Nevzad Hoca'nın yön göstericiliğinin etkisini anlattı. Ayrıca, Nevzad Hoca'nın, 'o zamanlar pek üzerinde durulmayan 'Çevre Mühendisliği' konusunu gündeme getirdiğini ve bu konuda bizdeki üniversitelerde ilk olarak bir Çevre Mühendisliği Enstitüsü açtığını, kendisinin de, Nevzad Hoca'nın yönlendirmesiyle o yönde çalıştığını' anlattı. 'Ve bugün, Haliç temiz akıyorsa; İstanbul, artık, açıktan akan lağım suları pisliğinden, çöpten, susuzluktan, geçmişe göre kirli havadan kurtulmuşsa, bunların ilmî yöntemle gerçekleştirilmesinde hep Nevzad Hoca'nın rolü vardır.. Ve bunları biz öyle gerçekleştirdik..' dedi.

İsmail Kahraman ağabey ise, konuşmasında, eğitim ve maarif konularına dikkati çekerek, Osmanlı'nın son döneminde, okuma-yazma bilenlerin nispetinin İstanbul'da yüzde 7-8 olduğu iddialarının doğru olmadığını değinerek; 1900'de İstanbul'da okuma-yazma nispetinin yüzde 68, Medine'de yüzde 73 olduğunu belirtti. 1923-1950 arasında, ülkede hele de maarif ve kültür alanında, derin uçurum ve kesintilerin yaşandığını; o dönemde 2'si İstanbul'da, 1'i Ankara'da olmak üzere sadece 3 üniversite olduğunu, halkın maarif seviyesinin yükseltilmemesi için özel çabalar tezgâhlandığını, bütün öğretim üyelerinin sayısının 4 800; bugün ise, 200'ü aşkın üniversite ve 850 bin öğretim üyesi olduğunun üzerinde düşünülmesi gerektiğini' hatırlattı.

Evet, 'kökü mazide olmayan' ve 'âti'yi emperyal dünyanın yaldızlamalarına kanarak kendi köklerinden kopuk yeni bir tarih iddiasıyla ortaya çıkaranların bize, nice konularda olduğu gibi, 100 yıldır kültürel alanda da yaşattığı sefaletten bütünüyle kurtulmamız temenni ve ümidiyle..

.Konuşanlar yapanlardan çok; yapanlardan ise, ‘başaran'lar, daima azdır!
1 Şubat 2023 Çarşamba

Evvelki gün, '6-7-8'li Masa'nın görünen ya da görünmeyen, perde gerisi liderleri, uzuuun müzakerelerinin boş olmadığını isbat etmek istercesine, nihayet bir 'Seçim Beyannâmesi' mahiyetinde up-uzuuun bir 'Ortak Politikalar Mutabakat Metni'ni açıkladılar. Çoğu, bilinen eski türküler ve hattâ 'ninni'ler. 'Uyu, ninniii, uyu...' veya 'Uyusun da büyüsün, ninniii.' havasında.

Her yeni hûkûmet kuruluşunda Meclislerde yıllarca okuduğumuz vaadler yığını. Bunu, 1960'lardan beri her hükûmet değiştiğinde, yeni Başbakan'ın veya sözcülerinin çektikleri nutuklardan biliyoruz.

Hatırıma, (merhûm) Hasan Celâl Güzel geldi. 1979'daydı, İstanbul- Aksaray'da, haftalık 'Tevhîd' dergisini çıkardığımız büroya gelivermişti.

Biraz sohbetten sonra, H. Celâl Güzel'in çok neşeli oluşuna takıldığımızda, 'Nasıl olmam. Turhan Feyzioğlu'nun (Güven) partisi'ne 'Seçim Beyannâmesi' hazırladım, okkalı bir para aldım. Şimdi, bir başka partiye daha 'Seçim Beyannâmesi' hazırlamak için pazarlık yapıyorum' demişti.

Çaya-çorbaya limon. Her eve lâzım.' dercesine, hazırlanan 'Seçim Beyannâmeleri' yine hazırlanıyor mu, bilmiyorum. Bu 'mutabakat metni' de öyle, şimdi. Her partinin seçim öncelerinde açıkladığı 'seçim beyannâmeleri'ni hatırlatıyor.

Bu gibi vaadlerin çoğunun niçin gerçekleşmediği, Demirel'e sorulduğunda, 'Ben her ay, ülke nüfusuna eklenen 100 bin boğazı nasıl doyuracağımın hesabını yapmak zorundayım. Bu, yılda aşağı- yukarı, 1 milyon insan ediyor. Ben, bunların her birisine her şeyden önce, aş ve iş bulmak zorundayım.' derdi. Bu hesap, tamamen yanlış da değildi herhalde.

O yıllarda Ecevit de, beyninde şairâne hayallerle oluşturduğu 'köy-kent' projelerini anlatır, ekranlarda çizdiği şekillerle 'şurada tarım, burada hayvancılık, filan yerde balık çiftlikleri.' kuracaklarını anlatır ve köy'ün ne olduğu gerçeğinden habersiz olduğunu anlattıkça, yüzlerde tebessümler belirirdi.

Vaadlerini yerine getirmekte, her siyasetçiden bir Tayyib Erdoğan hassasiyeti de beklenemez herhalde.

* Evet, lâf edenler- konuşanlar, yapanlardan daima çok; 'yapanlardan başaranlar' ise daima az'dır!

'Muhalefet Cephesi'nin geleceğe aid hesapları, açıkladıkları 'mutabakat' metninden anlaşılmıyor. Hattâ, anlaşılır olsa bile, anlatmak veya anlaşılır olmak, o vaadlerin yapılacağı mânasında mıdır; yoksa, en hafif tabiriyle, 'lâf ebeliği' midir?

KK. Bey, C. Başkanlığı için muhalefet'in adaylarını 13 Şubat günü açıklayacaklarını söylemiş, ama İP Sözcüsü K. Zorlu, 'Haberimiz yok.' diyor.

*

Ama o 'mutabakat' metninde 'neyi hedefledikleri'ni açıkça söyleyemedikleri öyle ifadeler var ki, Başkanlık Sistemi'ni getiren Anayasa değişikliğiyle hesaplaşmak, en başta geleni. 15 Temmuz 2016- Darbe Hıyaneti üzerine alınan olağanüstü tedbirlerin mağdur ettiği muhtemel kimseleri gerekçe göstererek, o düzenlemelerin kaldırılacağına dair sözlerin hangi merkezlerden dikte edildiği, sırıtmıyor mu?

Kezâ, TSK'yı yeniden, seçilmişlerin etki alanı dışında, 'kendi başına buyruk' ve istediği zaman darbe yapan veya siyasetçilere namlu göstererek netice alan bir konuma getirme eğilimi. Meclis'i eskisi gibi yine kulis oyunları ve siyasî entrikalar ve ülkeyi de iç ve dış güç ve baskı odaklarının gövde gösterisi yaptıkları bir oyun sahasına dönüştürmek istediklerini açıkça söyleyemedikleri; ama neyi hedeflediklerini biraz feraset ve basireti olanların hemen anlayabilecekleri konular.

*

Bu hamur, daha çook su götürür.

Geçelim.

*

**

'Tarihe dokunan' çalışmalar etrafında

28 Ocak günü, Belediye otobüsündeydim, Fatih caddelerinde kocaman harflerle, Büyük İskender'in Makedonya'dan Hindistan'a kadar uzanan seferlerinde, geçtiği yerlerde taşlara yazdırdığı, 'Vene- Vici- Vidi./Geldim- Gördüm- Gittim.' şeklindeki sözünü hatırlatacak şekilde, 'GELDİM, GÖRDÜM, TARİHE DOKUNDUM!' yazılı duyuru panoları göze çarpıyordu. İmza yerinde ise, 'Fatih Belediye Başkanı M. Ergün Turan' ismi vardı.

Bu 'dokunmak' sözü, ilk anda, 'DEVA' partisi lideri Babacan'ın, 'İHA'lara, SİHA'lara dokunacağız!' şeklindeki ürkütücü savrulmuşluğunu çağrıştırdı. Çünkü değil Babacan'dan, hiçbir siyasî görüşü olmayan sıradan birisinden bile duyulamayacak kadar tuhaf bir sözdü, o. Ve doğrusu, hâlâ da hınçlıyım, o söze karşı. Ama Ergün Turan'ın 'Tarihe dokunmak' sözünün, o, İHA'lara -SİHA'lara dokunmak sözündeki olumsuzlukla ilgisi yok, elbette.

Tarihe dokunmak, tarihin sahiblenilmesi mânasında. Nitekim takib edebildiğim kadarıyla, Ergün Turan'ın, Ayvansaray ve Balat'tan Yedikule'ye ve Sarayburnu'na kadar sur içindeki asıl İstanbul demek olan Fatih semtinin tarihine hayırhah bir el olarak nasıl dokunduğu, tarih hassasiyetine sahib olanlarca teslim edilmektedir.

*

Ben o duygular içindeyken, M. Ergün Turan bey ile AK Parti Grup Başkan Vekili M. Emin Akbaşoğlu Bey'in, Fatih'te, 'İnkılâb Basım-Yayım' kuruluşunun sorumlusu Hasan Güneş'in yanında oldukları haberi ulaştı. 'Yakınlardaysan, sen de olursan.' denilince, oraya yöneldim.

Biraz soluklanma ve sohbet faslından sonra, Ergün Bey, 'Fatih'teki bazıları birlikte gezmeyi' teklif etti ve kalkıp gittik, M. Emin Akbaşoğlu ve Hasan Güneş'le birlikte. Hafiften yağmur altında.

Önce, Vatan (Adnan Menderes) Caddesi'nde eski Orduevi'nin arkasında, kütüphane olarak hazırlanmakta olan binadaki son çalışmaları izledik. Ergün Turan Bey'in, sadece mühendis veya TOKİ Genel Müdürlüğü yapmış olmasından değil, bu kütüphane binalarına bir ruh da kazandıracak bir 'gönül eri' de oluşundan dolayı, şu son 3 yıl içinde Fatih'te açtığı son derece modern teknik donanımlara sahib 13 kütüphanenin her birisi gibi bu yeni mekânı da aynı dikkat içinde tanzim ettirmekte olduğu görülüyordu.

100 bine yakın öğrencinin ve diğer vatandaşların istifade ettiği bu mekânlarda, çay- çorba parasız olarak ve 24 saat hizmet vermektedir.

*

Ergün Bey, bu mekânı gezdirdikten sonra bizi surların içinde, 'surdibi' denilen ve genel olarak mezbelelik olarak bilinen ve hattâ, insanların gündüz bile geçmekten çekindiği, Silivrikapı ve oradan Yedikule'ye kadar uzanan sur diplerine kadar götürdü ve oralarda 'tarihe nasıl dokunduğu'na şahid olduk. O sur dipleri boyunca, 100-200 metre eninde bir şerit halinde, bütün o mezbelelik ve harabelikler yıkılmış; temizlenmiş, bazı yerler, sahiplerinden satın alınmış ve yeşil alanlara, gezinti mekânlarına, çocuklar için park ve oyun alanlarına dönüştürülmüş. Bazı yerlerde de, marul, lahana, biber, patlıcan ve sair sebzicât alanları oluşturulmuş. Bazı yerlerde de çalışmalar devam ediyor..

Bu mekânlarda kimisi tamamen yıkılmış veya harabe halinde olan bazı mescidlerin, tekkelerin, medreselerin restore edilip hizmete sunulmak için çalışıldığını görmek de ayrı bir memnuniyet konusuydu. (Tabiî, biz bu arada, M. Emin Akbaşoğlu Bey'le son günlerdeki iç-siyasî tartışmalar konusunda etraflıca sohbet imkânı da bulduk.)

Bu arada, uzaktan gibi olsa da, Üsküdar Belediye Başkanı Hilmi Türkmen, Beykoz Belediye Başkanı Murad Aydın ve Zeytinburnu Belediye Başkanı Ömer Arısoy vs. isimlerin de çalışmalarını, 'Halka hizmet, Hâliq'a hizmettir' anlayışıyla yaptıklarını, yakından izlemek imkânı bulduğumu da belirtmeliyim.

*

Bu anlayışla siyaset yapan ve halkın itimadına lâyık olmak sorumluluğunu taşıyan bütün kamu hizmetlilerine şükran duygularımla.

.Gerçek liderler, yanlışlarını itiraf etmeyi de bilmelidirler
3 Şubat 2023 Cuma

Bir mâlûm siyasetçi var, '6'lı Masa' oyunuyla gündeme gelen. C. Başkanlığına aday olmaya hazırlanıyor. Güçlü bir ihtimal olarak nitelenen bu adaylık söylentisinin altında da eğer sürpriz bir oyun tezgâhlaması daha yoksa bu kişi, son 3-4 sene boyunca defalarca yayınlanan birçok konuşmalarında, 'Bir kimsenin hem parti lideri, hem Cumhurbaşkanı olup, sonra da gidip, tarafsız davranacağına dair namus ve şerefi üzerine yemin etmesinin büyük bir yalancılık olacağını' söylemiş ve 'Ben etmem, çünkü ben namus ve şerefimi öyle kolay elde etmedim. Başkalarının namus ve şeref anlayışları onları ilgilendirir.' gibi laflar etmişti. Ve de şimdilerde de 'kendisinin söylediği sözlerden geri adım atmak gibi bir tutarsızlığının olmadığını' da iddia ederek. Üstelik de, kendisini, 'ilkelerine, devrimlerine ve ideallerine milimi milimine bağlı olduğunu' sık sık vurguladığı ilk iki liderinin ve genel başkanının, hem parti lideri, hem de C. Başkanı sıfatı taşıdığını hatırlamazlıktan gelerek.

Şimdi, o kişi, bu nutuklarını nasıl te'vil edecektir?

Açıkça, halkı karşısına çıkıp özür dileyecek midir?

Bu vesileyle bu konuya biraz daha geniş bir açıdan bakıp tarihî bir örneği de zikretmenin yerinde olacağını sanıyorum:

*

'İran-Irak' rejimleri arasında 1980-88 arasında 8 yıl süren ve her iki taraftan 1 milyonu aşkın insanı yutan korkunç savaş öncesinde, İran lideri İmam Rûhullah Khomeynî, defalarca, 'Saddam'ın bu saldırganlığına karşı savaşımız hattâ 20 yıl da sürse, zafere kadar savaşacağız'.' demişti. Ama, savaşta artık Saddam'ın dayanamayacağı anlaşılınca, İran tarafının kazandırılmaması için, Amerika ve BM Güvenlik Konseyi'nin Daimî Üyeleri olan diğer 4 ülke (Rusya, İngiltere, Fransa ve Çin) Güvenlik Konseyi'nin 598 sayılı 'Ateş-Kes' kararını dayatmışlardı, İran'a.. Ve bu kararın kabul edilmemesi halinde, İran'ın başına daha büyük belâların geleceğinin küçük bir numûnesi olarak, İran'a aid bir yolcu uçağı İran Körfezi üzerinde 307 yolcusuyla vurulmuş ve bütün bu 307 yolcu, Körfez sularına gömülmüştü.

Ve İran'a daha büyük yaptırımların geleceği de o zaman Amerikan Başkanı Reagan'ın Yardımcısı (Baba) G. Bush, İran'a, kimyasal ve hattâ nükleer silâhlarla boyun eğdirecekleri tehdidini bile dile getirmişti.

Ve İran makamlarının günlerce süren durum muhakemesi sonunda, Hz. Peygamber (S)'in Mekke Müşrikleriyle yaptığı 'Hudeybiye Sulh Andlaşması'nı örnek gösterilerek, İmam Khomeynî, yazılı bir açıklamayla, 'Ateş-Kes' kararını kabul ettiklerini açıklıyor ve bunu yaparken de lâfı hiç dolaştırmadan, 'Ey milletim, ben 20 yıl da olsa savaşacağımıza devam edeceğimizi söylemiştim; ama, hesabımı Allah huzurunda yeniden yaptım ve bu kararı almayı İslâm ve Müslümanların faydasına olacağını düşünerek ve zerre kadar itibarım var idiyse, onu ayaklarımın altına atarak, zehir kadehini başıma diktim, 'Ateş-Kes' kararını kabul ettim.' diyordu..

Evet, bu kadar net bir izah ile.

Bazı uluslararası mahfillerde ise, bu açıklama, on milyonları ayağa kaldırarak büyük bir halk hareketini zafere ulaştırmış olan o büyük inkılabçı lidere, 'uluslararası iradeye boyun eğdirilmiştir!' şeklinde değerlendirilmişti.

Evet, eleştiriler olsun veya olmasın, gerçek liderler, geçmişte söyledikleri sözlerinin muhasebesini yapıp, tavırlarını, lafı eğip bükmeden ifade etmelidirler.

*

**

İki NOT: 1- DEVA lideri Babacan, İsviçre- Davos'taki 'Uluslararası Ekonomik Forumu'na katıldıktan sonra yaptığı açıklamada, '6'lı Masa' liderleri tarafından açıklanan 'Ortak Politikalar Mutabakat Metni'nin, 'Avrupa'nın aferini'ni alacağını söylemiş, Halk TV'de 1 Şubat günü.

Babacan, "Bütün Avrupa'dan bunu izliyorlar. Ben Davos'taydım orada kaç tane gazeteci belli başlı gazetelerin sahipleri, Genel Yayın Yönetmenleri orada. Geldiler bana hepsi sordular 'Ne yapıyorsunuz?' Ben de anlattım, bir İspanyol gazeteciye de mülâkat verdim. Onların hepsine bunları anlattım, dediler ki 'çok güzel bir şey.'

'Yapıyoruz.' dedim. Şimdi Avrupa'dan da bakacaklar, 'Aferin Türkiye'ye.' diyecekler." diyor.

İlginçtir, Babacan'la Davos'ta görüşenlerden bazıları, aynı gün, Almanya'nın en ciddî dergilerinden sayılan 'Der Spiegel'de, Babacan'a bir 'Gut Gemacht!' /(Aferin!) çekmekte gecikmediler.

Bu alman medyasının tavrı bilinmiyor değil. Benzer bir açıklamayı bir alman siyasetçi, yurt dışında kendi ülkesinin iç siyasetiyle ilgili olarak yapsaydı, ona hemen bir 'Dummkopf' /(Geri zekâlı, aptal!') manşetini çekerlerdi.

2- Bir hitabet şehvetine kapıldığı anlaşılan bir hoca, nice zamandır, sosyal medyada, komik bir takım sözleriyle gündemde. Ve Diyanet de seyirci bu duruma. O kişi de, meydanı boş bulmanın hazzını tadıyor herhalde. Son olarak da, utanmadan, Müslümanların en aziz ve mübarek ismini ağzına alarak, 'Cennet'te falanca ile nikâhlanacak ' gibi bir takım lafları söylemiş. Ümmetin ve insanlığın hangi derdine ilaç olacaksa.

Ateizmin, dinsizliğin bu kadar güçlü propagandalarla saldırdığı bir çağda şaşkına dönen genç nesillere, bu gibi rivayetlerle verilen mesajın ne olacağını düşünemeyen ve işi, şaklabanlığa, şarlatanlığa dönüşten kişilere hangi makamlar izin veriyor veya sessiz kalıyorsa, o gibilerin soytarılığının vebaline ortak oluyorlar.

.-Pazar Hasbihali- ‘Müslüman feraset ve basireti, ‘Hz. İbrahîm'in safı'nda olmayı gerektirir'
5 Şubat 2023 Pazar

*Kütahya'dan S. Tuğlacı, Niğde'den Hasan Özer, Rize'den Kemal Yorganoğlu, Tekirdağ'dan Murad Okur isimli okuyucular, artık 14 Mayıs 2023'de yapılacağı neredeyse kesinleşen seçimler yaklaşırken, 'Bu seçim gerçekten de sıra dışı bir seçim olacak. Yıkmak niyetinde birleşen taraf, 'Tayyib gitsin de gerisi ne olursa olsun.' anlayışıyla, kahvede, pazarda, ev sohbetlerinde, tam bir yıkıcılık ruhuyla hareket ediyorlar. Böyleyken, siz de yazılarınızda günlük iç siyasî konulara, daha fazla değinseniz.' diyoruz.' görüşünü dile getiriyorlar.

--Aslında, dış dünyayla ilgili yorumlarımda da, netice itibariyle iç siyaseti etkileyecek konulara değinmeye çalışılmaktadır. Ve ayrıca, beşer tarihinin genel seyrine dikkat çekilmeye çalışılmaktadır. Kur'an-ı Kerîm'de, Ra'd Sûresi'nde, -meâlen- 'Bir halk kendi halini değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez.' buyrulmaktadır. Bu, sosyal değişimin ezelden ebed'e, ilâhî kanunudur. Nitekim Hz. Peygamber (S) de, 'Nasılsanız, öyle yönetilirsiniz.' demiştir. İsteyen kendi çağının Nemrudlarına ve Nemrudçularına yönelir; inancından imbiklediği feraset ve basiret ile hareket edenler ise, put kıranların pîri 'Hz. İbrahîm'in ve diğer Enbiyâullah'ın çizgisinde saf tutarlar.

*İstanbul'dan İsmet Ayvacı, Zonguldak'tan Turan Görgülü ve Yalova'dan İbrahim Keser, Muharrem İnce'nin dün sabah CNNTürk'te yayınlanan röportajını dinleyip dinlemediğimi soruyorlar.

--Evet, uzuuun bir röportajın en az yarısını dinledim. Önceki dönemde Tayyib Bey'in karşısında CHP adayı olarak seçime girip yenilen İnce, çoktandır olduğu gibi, şimdi de, 'CHP'den iyi ki ayrılmışım.' diyordu. Ama sonra da, 'Ben aday olabilir ve seçilemezsem ya da, adaylık için gerekli olan 100 bin vatandaşın oyunu toplayamazsam, o zaman elbette Kılıçdaroğlu'nun kazanmasını isterim.' diyordu. Tam bir çelişkili ruh hali.

İlginçtir, M. İnce, '6'lı Masa' liderlerinin ortaklaşa açıkladıkları 'Mutabakat Metni'ne de uzun uzun değiniyor ve orada hiç değinilmeyen konuları sayıyordu. O 'mutabakat metni'nde, laikliğe değinilmemiş, 1923 sonrası rejimin ilk Şef'inin sadece ona aid olan soyadına yalnızca, Orman Çiftliği ve Yeşilköy'deki eski havaalanı' dolayısıyla yer verilmesine feryad ediyordu.

M. İnce, bu arada, hayat pahalılığından yakınırken, 'Kedi maması 150 lira, Peynir 200. demesi ve alkollü içkilerin fiyatına, maliyet fiyatının üç misli ağır vergiler yüklenmesi'ne itiraz ediyor ve 'bu yolla, vatandaşın şahsî yaşayış tarzına bu yolla dolaylı bir müdahale ediyorlar.' diyordu. Tabiî, bu kafa, rejimin ilk Şef'inin soyadına sığınarak, 'Onun olmadığı yerde biz yokuz.' diyordu. Bu sözlerle, o dönemde Ankara'da, Dolmabahçe'de, Yalova'da ve diğer yerlerde gece yarılarına kadar yenilip içilen sofraların, bu vergiler yüzünden şimdi tekrarlanamadığından yakınıyor gibiydi âdeta.

Ayrıca, M. İnce, ayrıca kendi asla vazgeçilemez diye kırmız çizgi olarak isme sığınırken, Diyanet Başkanı'na da, kendisinin o liderine dua etmediğinden dolayı ağır saldırılarda bulunuyordu. Halbuki sözünü ettiği o dönemin sadece bir kişisinin değil, hemen bütün üst derece yöneticilerinin İslâm'a karşı ne gibi reddiyeleri olduğunu bilmezlikten geliyor ve onun ruhu için dua istiyordu; materyalist-laik anlayışın ideolojik temelinde 'ruh' kavramına yer olmadığını bilmiyorcasına. M. İnce, ayrıca, eğitimin laik olacağına da bilhassa vurgu yapıyordu.

M. İnce, ayrıca, geçmişte, önceki Erbakan çizgisinden CHP'ye geçen M. Bekâroğlu'nun, 'CHP'nin 1923-1950 arasındaki tek parti diktatörlüğü'ne 'faşist devlet nitelemesi yapmasına da ateş püskürüyor, onun CHP'den, 'kadın kotası'ndan milletvekili seçildiğini sık sık vurgulayarak ona laf atıyordu. Çünkü 1923 rejiminin İlk ve İkinci Şef'ine 'faşist' demiş.

M. İnce, hak, hukuk ve adaletten de bahsediyordu, ama Anayasa'nın da 'Başlangıç' kısmında, hukukun kaynağı olarak 'filân ilke ve devrimler'in gösterildiğinden, ve de, aykırı düşünenler olduğunda, hemen, 'İhtimal ki bazı kelleler koparılacaktır.' 'vecize'siyle her şeyi dümdüz eden bir anlayışın faşizmden başka nasıl isimlendirileceğine değinmiyordu. Kaldı ki, KK da, bu noktada İlk ve İkinci Şef'lerin çizgisinden 'bir milim bile sapmadıkları'nı devamlı söyleyerek M. İnce'den farklı düşünmediğini sergilemiyor muydu?

İnce'nin hiç doğru sözü yok muydu?

Olmaz olur mu?

'Avrupa'dan 'aferin' bekleyenleri aşağılık kimseler olarak niteliyordu.

*

Tahsin Helvacı Bilecik'ten yazıyor: 'Geçen hafta C. Başkanı Erdoğan Bilecik'e geldi ve Osmanlı'ya çekirdeklik yapan gazâ erlerinin ve 700 küsur yıl öncelerdeki diğer cihad erlerinin türbelerini ziyaret etti ve orada Kur'an okumasını ve oradaki nefîs konuşmasını dinledim ve sadece memnun olmadım, mest oldum.

Allah hayırlı işlerde ona ve ümmet'e yardımcı olsun diyorum.'

*

Mehmed Beyhan Almanya'dan yazıyor: 'Birkaç gündür, Frankfurt'tayım. Bir Yunanlıyla karşılaştım. Nedir bu, Türkiye'yle gerginliği tırmandıran siyasetler?' dedim.

'Amerika, silahlarını satacak ve toplumları kendisine daha bir muhtaç hale getirecek kerizler arıyor.' dedi.

*Çorum'dan Emir Kılıç diyor ki: Bir Amerikan uçak gemisi Pire limanında demir attı; bir tanesi de evvelki gün İstanbul- Dolmabahçe önlerine.

Ve NATO'dan müttefikimiz olan 8-9 ülkenin konsoloslukları da bir anda kapatıldı, muhtemel terör saldırıları olabileceğine dair duyumlar aldıkları gibi gerekçelerle. Ama kendi diplomatik personelini korumak adına çekip giderken, ev sahibi olan Türkiye'ye elindeki istihbarat bilgi ve belgelerini vermediler. Bu durumda, o terör eylemlerini, onların kendi adamları planlıyor olamazlar mı?

--Bu vesileyle yakın tarihten bir başka emperyalist oyuna dikkati çekelim.

5 Eylûl 1980 günü, İngiltere, hiç bir gerekçe göstermeden, Tahran Elçiliği'ni boşaltıvermişti.

12 Eylûl 1980 günü de Türkiye'de askerî darbe yapıldı, Kenan Evren kumandanlığındaki TSK tarafından. Böylece, o zamanlar yıllar boyu, 'anarşi ve terör çıkmazı'nda bulunan Türkiye de garantiye alındı, 'Bizim çocuklar başardı.' diye verildi haber, dönemin Amerikan Başkanı Jimmy Carter'a, NATO Orduları Başkomutanı Gen. Alexander Haig tarafından.

Ve 22 Eylûl 1980 günü, 'Saddam Irak'ı' gün ortasında ve de bir anda yıldırım savaşı taktikleriyle İran'a saldırıvermişti. Havaalanları, donanma, dev petrol rafinerileri yanıyordu.

O savaş 8 yıl sürdü milyondan fazla insan eridi, iki tarafı da Müslüman olan halktan. Şimdi de, Türkiye'deki seçimleri etkilemek, gözdağı vermek için gelmedi mi o savaş gemileri, bölgeye? Nitekim açıkça söylüyorlar, 'Erdoğan'ı iktidardan uzaklaştırmalıyız.' diye.

Uydurma bir NATO programı gerekçesiyle Dolmabahçe önüne gelen Amerikan savaş gemisi, NATO programı gerçek ise, gözlerden uzak bir yere gitmeleri emredilmeli değil midir?

*Boyâbâd'dan Mehmed Kurt, 'İsmini vermeden yazdığınız bir hocanın laflarını eleştirdiniz, önceki yazıda. Ancak, okuyucu da 'Acaba kim bu?' diye başka kişileri sanmaz mı? İsim verilse daha iyi olmaz mı?' diyor.

-- Şahısları değil, zihniyetleri esas alıyoruz. Yarası olmayan gocunmasın. Ama siz de kim olduğunu fark etmişsiniz. O kişi, aktardığı rivayetlerin zayıf olduğunu belirttikten sonra yine de tekrarlıyor ve hattâ daha da genişletiyor. 'Zırva te'vil götürmez.' deyip bu gibi şarlatanların yüzüne tükürdüğümüzü düşünelim.

.Hedef sadece Erdoğan değil, onun inanç dünyasını paylaşan herkes..
6 Şubat 2023 Pazartesi

Bir yıl kadar öncelerde Rusya'nın saldırısıyla başlayan 'Ukrayna-Rusya Savaşı' patlak verdiğinde, Finlandiya ve İsveç'in de, Rus namlusunun ucunda oldukları korkusu bu iki ülkenin de NATO şemsiyesi altına girmek isteğini güçlendirmişti. Hattâ bu konu gündeme geldiğinde, Rusya lideri Putin bu iki ülkeyi tehdit ve NATO'nun bu ülkeleri koruyamayacağını bile iddia etmişti.

Ancak, NATO'ya üye olmak isteyen bir ülkenin, bütün üye devletlerin oy birliğiyle kabulü gerekiyor.

Bu durumda, Türkiye bu iki ülkenin üyeliğine 'EVET' diyebilmesi için, bu ülkelere sığınmış olan bazı TC vatandaşı teröristlerin iadesi veya orada barındırılmaması şartını ileri sürmüştü.

Bu, gaayet tabiî idi de.. Çünkü, sen Türkiye ile NATO'da müttefik olmak isterken, onun düşmanlarına himaye kanatlarını açarsan, bu durum, kabul edilemezdi.

Tam bu sırada, Rasmus Paludan isimli bir ırkçı ve İslam düşmanı, ilkel bir yaratık, siyasetçi Türkiye'nin Stockholm B.elçiği önünde Müslümanların kutsal kitabı Kur'an-ı Kerim'i yaktı ve bu alçakça eylem, Danimarka ve Hollanda'da da devam etti. Üstelik o ülkeler, 'ifade özgürlüğü' diyerek bu alçakça eylemleri polis güçlerinin kontrolü altında gerçekleştirdi.

Şimdi, Türkiye, 'Kur'an yakılması'nın yasaklamadığı' sürece İsveç'in üyeliğini kabul etmeyeceğini açıkladı.

Ve Avrupa ve Amerika'daki medya organları ve hattâ Katolik Kilisesinin lideri Papa Franciscus ve de Ortodoksların lideri Patrik Bartholomeos da bu komik ve ilkel eylem aleyhinde, seslerini çıkarmadılar..

(Bu arada, Finlandiya Dışbakanı, bu 'Kur'an yakma eylemi'ni, Türkiye'nin o ülkelere karşı tahrik edilmesi için, Rusya'nın tezgâhlamış ve NATO'da bir gedik açmak istemiş olabileceğini söylemesi de ilginçti..)

*

Yıllarca Amerika'nın BM'deki Baştemsilcisi ve sonra Trump zamanında da Ulusal Güvenlik Başdanışmanı olan ve de 15 Temmuz 2016'daki Askerî Darbe Hıyaneti sırasında, kendisine 'Türkiye'de neler oluyor..' denildiğinde, Amerikan tv. kanallarında, 'Evet, bir askerî müdahale oluyor.. Askerler galip gelirse, laiklik güçlenir; Erdoğan galip gelirse, laiklik zayıflar.. Erdoğan düşerse, onun için gözyaşı dökmem.. O, Amerika'nın düşmanı!.' diyordu. Bu kişi, geçen hafta da, 'NATO'yu feshedelim, yeniden kuralım ve Türkiye'ye yeni NATO' da yer vermeyelim..' diyordu..

Üç sene önce de Amerikan Başkanı Biden da, 'Türkiye'nin Amerika'nın Ortadoğu, Doğu Akdeniz ve Kuzey Afrika'daki siyasetleri bizim menfaatlerimize aykırı bir yol takip ediyor ve içerdeki muhaliflerle işbirliği yaparak onu iktidardan indirmeliyiz..' diyordu.

Emperyal dünyanın medyaları ise, Erdoğan deyince, hemen ve devamlı diktatör nitelemesi yapıyor.

Nitekim, İngiltere'de yayın yapan The Guardian gazetesinin dünkü sayısında, 'Türkiye'nin iki yüzlü 'Padişah'ı Batı'nın dostu değil; daha fazla cezasız kalamaz.' başlığıyla yayınlanan makalede, düşmanlığın bütün ifadeleri dile getirildi. The Guardian da The Economist, Der Spiegel, Stern, Bloomberg, Foreign Affairs ve Foreign Policy gibi stratejik yayınlardan geri kalmamak için, geç bile kaldı..

Nitekim, Amerikan emperyalizminin stratejik yayınlarında olan Foreign Policy de 'NATO Türkiye'nin Şantajına Karşı Durmalı' başlıklı yazıda Türkiye'nin İsveç ve Finlandiya'nın NATO'ya katılımında son durak konumunda olduğunun altı çizildi.

Türkiye'de 'Türkiye, Libya ile bir enerji anlaşması imzaladı. NATO müttefiki olan Yunanistan'a karşı saldırgan söylemler ve güç gösterileri kullanıyor.'

Yunan Ta Nea gazetesi de, Erdoğan'ı, 'NATO içindeki Truva Atı' olarak nitelemekte..

Rus gazetesi Moskovsky Komsomolets de Türkiye'nin, "Moskova'nın her zaman yalnızca kendisine aid olduğunu düşündüğü siyasî alanda benzeri görülmemiş bir atılım" gerçekleştirdiğini bildirdi.

Bir Rus düşünce kuruluşunun başkanı Ruslan Pukhov da, savaşın sonucunun Rusya için "felâket" olduğunu söylüyor. Financial Times'a verdiği beyanatta, "Acı gerçek şu ki, Moskova'nın trans-Kafkasya bölgesindeki etkisi keskin bir şekilde azalırken, başarılı ve hırçın bir Türkiye'nin prestiji inanılmaz derecede arttı" diyordu.

Bütün bu yazılanlar gösteriyor ki, emperyalist dünya, Tayyib Erdoğan'lı bir Türkiye'yi ve Tayyib Erdoğan'ın inanç değerlerini paylaşanlardan hoşlanmıyor ve onları düşman olarak biliyor. Bu duygu, emperyal dünyada hele de özellikle 11 Eylûl 2001 günü Amerika'da meydana gelen korkunç saldırılar sonunda yükselen 'İslamofobi' / İslam korkusu' hâlâ da hükümfermâ..

Son günlerde, hiç bir gerekçe göstermeden, 8-9 NATO ve AB ülkelerinin elçilik ve konsolosluklarını kapatıp gitmeleri, seçim öncesinde Erdoğan Türkiyesi'ni güçlü bir ülke değil, huzursuz bir ülke halinde göstermek taktiği olsa gerek..

*

NATO çevreleri ise, Amerika'dan sonra en büyük askerî güç olan Türkiye'nin NATO'dan çıkarılması halinde, NATO'nun büyük bir güçsüzlükle karşılaşacağı korkusunu dile getiriyor. Putin ise, Ukrayna'da hesap edemediği bir bataklığa saplanmış olmanın çaresizliği içinde 'Türkiye'siz bir NATO'nun güneydoğu kanadında meydana gelecek güç boşluğunun kendileri için altın tepside sunulacak bir imkân olacağını biliyor.

*

Böyle bir durumda, Erdoğan Türkiye'sinin Amerika ve NATO çevrelerine istek ve dayatmalarına teslim olmaksızın, Rusya- Ukrayna Savaşı'nda -başta Kırım'ın işgali konusunda- kendi görüşlerinden geri adım atmaksızın, her iki tarafla da konuşan tek dünya lideri olması, emperyal güç odaklarının kabullenebileceği bir durum değildir. Çünkü, bu şahsiyetli siyasetle Müslüman toplumlar da böyle bir liderin olmasından dolayı, gurur duyuyorlar..

*

.Yer dehşetle sarsıldığında ve yeryüzü ağırlıklarını dışarı vurduğunda..'
8 Şubat 2023 Çarşamba

Üzerinize afiyet, bir-kaç gündür mevsim rahatsızlığı olan griple uğraşıyordum ki, 6 Şubat sabahı saat 07.00 civarında sabah namazı için kalktığımda, 'Bir de haberlere bakayım.. ' diye tv.'yi açtım. İlk haber, Osmaniye'yi şiddetli bir depremin vurduğuna dairdi.. Ama, uluslararası deprem ölçeği olan Richter Ölçeği'ne göre 7,7 şiddeti, bayağı tedirgin etmişti. Çünkü, Anadolu ve çevresinde bu derece yüksek dereceli bir deprem duymamıştım..

Nitekim, Türkiye'nin 'uluslararası kamuoyu'na, '4 dereceli bir duyuru' yaptığını daha o saatte öğrenince, konunun vahametini daha bir anladım. Çünkü, '4 dereceli duyuru', bütün dünyaya, tek başına mukabele edilemeyecek kadar büyük bir 'büyük bir tabiî felâket ile karşılaşıldığı'nın duyurusu olduğunu biliyordum.

Ve yine o ilk saatlerde de, 17-18 ilçeye, Tayyib Bey tarafından yine Vali olarak gönderildiği anlaşıldı. Çünkü, ânında karar alınmasını gerektirecek durumlar olabilirdi. (Meselâ, Samsun Valisi Maraş'ın Elbistan ilçesine yine Vali yetkileriyle gönderilmişti.)

İlk deprem bile o kadar büyük idi, (7,7) ölçeğiyle.. Ama, 8-9 saat sonra ikinci (7,6) ölçeğinde deprem meydana gelmesi dünyada örneği olmayan bir durummuş.. Ve amma o da oldu..

Bu geniş alandaki birçok şehirlerarası ve otoyol ayarındaki bazı ve havaalanları bile bozuldu..

*

'Zelzele'ye dair ilk bilgilerim, çocukluğumuzda köy hocasının ezberlettiği, 'Zilzâl Sûresi'nde anlatılan son derece etkileyici 'sözlü tasvirler'den ibaretti. 'Bismillahirrahmanirrahîm.. Yer dehşetle sarsıldıkça sarsıldığı, yeryüzü ağırlıklarını dışarıya çıkardığı ve insanın, 'Buna ne oluyor? dediği zaman.. İşte, o gün yer, Rabbinin ona vahyetmesiyle kendi haberlerini anlatır..(...)'

*

1950'li yılların başında, yani, gazete-radyo filân'ın olmadığı çocukluk yıllarımda, köylü kadınları -ki, rahmetli anam da onlardan birisiydi,- gramofon plaklarını dinleyip, neresi olduğunu bile bilmedikleri ve 'Ezirgân' diye telâffuz ettikleri bir şehrin acıları için gözyaşı dökerlerdi. Sonra öğrenirdik ki, 27 Aralık 1939'da, bütün Erzincan şehir nüfusunun yüzde 60'ını teşkil eden 33 bin insanın vefat ettiği; 7,9 şiddetindeki depremle ilgiliydi o yanık ağıtlar..

Daha sonra bir çok depremlerin ya içinde oldum, ya yazılıp çizilenlerden acı şeyler öğrendim.. Ağustos-1966'da, Muş'un Varto ilçesinde büyük bir deprem olmuş ve nüfusun neredeyse yarısı (2500 kişi) vefat etmişti.. O zaman Sağlık Bakanlığı elemanı olarak, hemen, bir grup arkadaşla Diyarbekir'den Varto'ya gönderilmiştik.

1970-Mart Soğuğu'nda neredeyse bütün Gediz'in yıkıldığı felâket..

Afganistan ve İran'da olduğum sırada büyük sosyal depremlerle olduğu gibi, büyük -jeolojik- depremlerle de karşılaştım.

*

Şimdi önce bir konuya açıklık getirelim..

Biz Müslümanlar 'takdir-i ilâhî'ye elbette ki kesinlikle inanırız. Ancaak, Müslüman halklar, karşılaştıkları musîbetler karşısında, kendilerinde veya toplumlarında, 'birtakım olumsuzluklar ve haramlar oluşu sebebiyle mi karşılaştık, bu musîbetlerle?' diye kendilerini bir 'nefs muhasebesi'ne de çekerler. Bu, 'başkalarında kusur aramadan önce, kendi yanlışlarını görmek erdemi'nden de kaynaklanır.

Dimezler miydi nâsihler, bu halka,

'Fesâd'u fitneyi Subhân götürmez..'

(Nasihat edenler, bu halka; bunca fesâd ve fitneyi Allah'u Teâlâ karşılıksız bırakmaz..)

*

Ancak bazıları, hele insan psikolojinin inceliklerinden habersiz bazı kimseler, bütün tabiat hadiselerine, sadece Müslümanların sevabı ve günahı üzerinden bakarlar. Halbuki, yağmur, kar, sel, fırtına, kasırga, tayfun, veya güneş ve ay tutulması gibi hadiselerin, bir de Allah'ın koyduğu kanunlara göre şekillenmesi vardır. Yoksa, her şeyi, sadece bazı azgınlıklarla izah etmeye kalkışırsak, o zaman, 'niçin filanca azgın ve sapkın toplumların başına bunlar niye gelmiyor?' gibi sorular karşısında cevapsız kalırız.. 'Amerika'yı her yıl vuran tayfunlar, kasırgalar, Akdeniz'de niye olmuyor ? diyebilir miyiz?

Veya bunu bazı toplumların sırf ahlâkî durumlarına bağlayabilir miyiz?

Bir örnek olarak, '1999-Marmara Depremi'nin uzantısı İstanbul'daki bir semtte de bir hayli tahribâta yol açtığı zaman, -şimdi hayatta olmayan bir yazar -, hemen, 'Zâten, orada ahlâksızlık son zamanlarda çok artmıştı..' diye yazmıştı. Bu bir yanlıştır. Bu gibi keyfî değerlendirmeler, ateist ve diğer laik kesimlerin, 'adl-i ilâhî' hakkında şüpheler üretmelerine yardımcı olur.

*

İlk gün elbette biraz sıkıntılar yaşandığı anlaşılıyor. Bu tabiîdir de.. Yardım e sağlık ekiplerinde 60 bin yerli, ve 5-6 bin kadar da yabancı bölgede.. Ama, içerde bile bir takım fitneciler bu durumu çarpıtmaya çalışıyorlar.. İçerdeki alçaklardan birileri de, bir tv. kanalarında depremlerin, sadece Endonezya'dan, Afganistan, Pakistan, İran ve Türkiye'ye kadar coğrafyalarda olduğunu iddia ederek, bu depremleri, 'Siyasal İslâm Depremi' diye nitelemiş..

Bu alçak kişi, Japonya'nın devamlı ve en büyük deprem ülkelerinden birisi olduğunu göstermek istememiş ; ahmaklaştırmak istediği izleyicilerine.. Bu aşağılık kişinin, '1967'lerde Çin başkenti Pekin'de meydana gelen bir depremde 750 bin kişinin öldüğünden haberi yoktu..' Kezâ, 250 yıl öncelerde, Portekiz başkenti Lizbon Depremi'nde de 250 bin insanın öldüğünden de habersizdi..

*

Ama, İran medyası ne yapıyor?

İnkılap Muhafızları Ordusu'nun yarı-resmî sözcüsü durumunda olan 'tabnak' isimli haber sitesinde , Türkiye'nin bütün dünyaya yaptığı '4. derece duyuru'su bile, 'Avrupa'dan yardım istedi' diye verilmişti, 6 Şubat günü.. Bu çarpıtmadır ve ayıptır.. 'Türkiye Hoy Depremi'ne yardım etmiş miydi?' diye bir 'okuyucu yorumu' adı altında yayınlanabiliyor, 'İlham Aliyev'den yardım isteyin..' diye adres veriliyordu.. (Van'ın 100 km doğusundaki) Hoy'da meydana gelen depremde kayıpların sayısı 100 civarında olduğu için dünyaya '4. derece bir duyuru' yapılmamıştı.

Bu saldırgan ifadeler 'okuyucu yorumu' diye geçiştirilemez..

تجاوز به پناهندگان سوری ، دزدیدن کارخانه ها و گندم آنها، سرقت موزه و نفت آنها و فعال بودن بچه دزد های مافیایی ترکیه برای فروش اورگان کودکان سوری ...جواب رو خداوند داد. بدتر بشوند به حق علی و محمد

(Ki, ben burada geçen çirkin ithamları ve iftiraları tercüme etmiyorum, utanmadan ve sahiplenerek tercüme edecek olan varsa, buyursun.)

44 sene öncelerde bu günlerde bütün dünyaya, 'Şiîlik- Sunnîlik yok, sadece İslâmî Vahdet!' denilerek inkılap yapıldığı günlerden bugüne ne 'büyük'(?!) mesafeler kat'edilmiş..

*

Fransa'nın ünlü karikatür dergisi 'Charlie Hebdo'da, dün çizilen karikatür ise, az biraz İslamî hassasiyeti olan herkesi biraz olsun düşündürürdü.

Yıkılmış şehirler.. binalar yerle bir olmuş..

Yukarıda, 'Türkiye'de DEPREM' deniliyordu.

Altta ise, 'Tank göndermeye bile gerek yok..' yazısı..

*

Ve bu satırların yazıldığı sırada, dün akşam açıklanan resmî can kaybı rakamları 5600 civarında idi.. Yaralıların miktarı 20 bini buluyor.. Yıkılan binalar ise, 15 bini buluyor.. Adıyaman, Maraş, Kilis, Anteb, Antakya, Osmaniye, Malatya, Urfa, Diyarbekir, Adana ve El-Aziz gibi şehirlerde ve Türkiye mesâhâsının, yüzölçümünün 7'de 1'i kadar, yani 110 bin km karelik kocamaan bir alandaki şehirlerin birçoğunda tam bir yıkım yaşandı.. Bu rakamlara, Suriye'de de 2000'i aşkın can kaybını da ekleyelim, çünkü o acılar da hepimizindir.

Yıkıntıların bütünüyle kaldırılmasından önce, kesin kayıp rakamlarının açıklanamayacağı ve hattâ şimdiki rakamları katlayacağı, bölgedeki gözlemcilerin kanaatleri..

.‘Biz tek yüreğiz!' derken; birileri de inadına, yüreğimizi hedef alıyor!'
10 Şubat 2023 Cuma

Dünyanın en ünlü deprem uzmanlarının Japonya'da olduğu kabul edilir. Çünkü, Japonya uzun asırlardır, dünyada, en ünlü deprem coğrafyası olarak bilinir.. Ve onlardan bazıları, bize, 'Ülkemizde yaşanan bu son deprem felâketi'nin dünyada çok az rastlanacak örneklerden birisi olduğunu söylüyorlar.. Yunanistan'dan gelen bir 'deprem uzmanı' ise, hem depremin yıktığı alanın bütün bir Yunanistan'dan geniş olduğunu belirtmesiyle; hem de, 'harmonik çöküntü' diye ifade ettiği özel tarifiyle dikkati çekiyordu. 'Harmonik (ahenkli) çöküntü' dediği şeyi ise, şöyle anlatıyordu, özet olarak: '20-25 katlı, yan-yana apartmanlardan birisi yıkılmış, diğer ayakta.. Bu gibi örnekler çok.. Sanılmasın ki, bunların her birisinin inşaatında hata vardı, diğerinde yoktu; Hayır!.

Bu durum, deprem dalgalarının ahenkli hareketiyle birinin yıkılmasından, diğerinin yıkılmamasından kaynaklanıyor..'

*

Doğrusunu söylemek gerekirse, bizdeki tv. kanallarının pek çoğunun, 'bir haftalık yas ilânı' dolayısıyla, ibtal etmek zorunda kaldıkları bazı programlarının yerini doldurmak istercesine çağırdıkları 'deprem uzmanları'ndan, böyle bir izah veya teorik yaklaşım işitmedim. Bizdeki 'deprem uzmanları'nın pek çoğunun anlattıkları, neredeyse yıllardır anlatılan cinsinden, topluma korkular salmaya çalışırcasına, 'Şu tarihte şurada deprem olur..' gibi laflar.. Ki, bunları on yıllardır söyleyenleri dinleyip duruyoruz, her depremden sonra..

'Söyledikleri külliyen yanlıştır..' diyemeyiz.. Çünkü, sismolojik araştırmalar yer altında ne gibi sıkıntılar olduğunun grafiklerini modern teknolojik imkânlarla veriyorlar.. Üstelik Anadolu da tarihin bilinen deprem kuşaklarına ve fay hatlarına sahib.. Bazı bilgisizler ve kasıdlı olarak, müslüman halkımızı aşağılamak isteyen yerli mankurtlar, 'Avrupa'da niye olmuyor deprem?' diye sorabiliyorlar ve bunu da Müslümanlığa bağlamaya çalışıyorlar..

Sefil bir mantık...

Bu sefil mantık sahiplerinin, Romanya başkenti Bükreş'te 1977'de meydana gelen deprem sırasında, o dönemin bizdeki ünlü solcu- marksist kalemşörlerinin sergiledikleri komik izahlarından da haberleri yoktur. Şöyle ki: Akşam saat 21.00 civarındaydı, İstanbul ciddî şekilde sarsılmıştı.. Saat 23.00 haberlerinde ise, Bükreş'te şiddetli bir deprem meydana geldiği açıklanıyordu.

Ama, Romanya tarafından 20 kişinin öldüğü açıklanmıştı. Yıkım da çok az idi, guyâ.. Ç. Altan, ve İ. Selçuk ve saire gibi kalemler, o haber üzerine ertesi sabahki yazılarını yenilemişler ve, 'İşte, dün gece İstanbul'u bile neredeyse yıkacak gibi sallayan büyük depremin merkezi Bükreş'teki durum.. Sosyalist idare böyle olur işte... Modern devlet yönetimi, binalar sağlam, yıkım ve insan kaybı, neredeyse yok gibi..vs' diye yazmışlardı..

Ama, sonradan anlaşılmıştı ki, durumun açıklanması için, o sırada Afrika ülkelerinde gezide olan Romanya'nın komünist lideri Çavuşesku'nun gelmesi beklenmişti. Çavuşesku, ertesi gün gezisini yarıda kesmiş, Bükreş'e dönmüş ve faciayı dünyaya duyurmuştu: Bükreş büyük çapta yıkılmıştı ve binlerce de ölü..

Bizdeki o günün ünlü marksist kalemleri, düştükleri güç durumu izah etmek gereği bile duymamışlardı.

Şimdi, bu mantığı, bu son depremi halkın Müslümanlığıyla ilgilendirmeye çalışanların sefilliğinde de görüyoruz.

*

Ama, bizdeki deprem uzmanlarından, sayıları çok az da olsa bazılarının, ölçülü konuştuklarının da belitmeliyim..

Düşününüz ki, birisi, 'Ben 50 yıldan beri İstanbul'da deprem olacağını duyarak büyüdüm.. Ama, henüz de deprem olmadı ve ne zaman olacağı da belirlenemez. Kesin olan, sadece şu ki, İstanbul da bir fay hattı üzerindedir.. Olabilir.. Ama, zamanını belirleyen bir yöntem yok dünyada.. ' diyordu.

Nicelerinin, toplumu korkulara yöneltmeyi hedef aldıkları anlaşılan iddialı sözleri nerede; bu kendi haddini bilen, ilminin vakaarına sahib kimselerin tavrı nerede?

*

Dün akşam Eyyûbsultan- Bahariye'de, 'İnsan ve Medeniyet Hareketi'nin aylık sohbetlerinden birinde, Prof. Mahmûd Kaya hoca'nın, Yûnus Emre'nin müthiş güzel şiirini, daha doğrusu , bir 'Yûnus nefesi'ni son deprem felâketiyle irtibatlandırarak okuması son derece son derece hoştu.

Anadolu'nun iç aydınlığının sembol isimlerinden Yûnus, 800 yıl öncelerde, Allah'u Teâlâ'ya, 'ârif' kişilerin 'isyansız ve de tam bir teslimiyet' içindeki yakınmalarını yansıtan 'nâz' makamındaki şiirinde şöyle sesleniyordu:

'Ey Pâdişâh-ı Lemyezel!

Zât-ı ebed, Hayy-ı ezel!

Ey lûtfu bol, kahrı güzel!

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş.

Hoştur bana senden gelen:

Ya hil'at-u , yahut kefen,

Ya taze gül, yahut diken..

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş..

Gelse celâlinden cefâ,

Yahut cemâlinden vefâ,

İkisi de câna, safâ;

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş..

Câna cefâ kıl, ya vefâ,

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş,

Ya derd gönder, ya devâ,

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş.

Ger (eger), bağ-u, ger bustân ola.

Ger bend'u, ger, zindân ola,

Ger, vasl'u , ger hicrân ola,

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş.

Ağlatırsın zârî- zârî,

Verirsen Cennet-u hûri,

Lâyık görür isen, nâr'i (ateşi)

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş.

Gerek ağlat, gerek güldür,

Gerek yaşat, gerek öldür,

Âşık Yûnus, sana kuldur,

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş..

*

Bu gönül olgunluğuna, biz 'tek yüreğiz' derken; siyaseti entrika yapmak zannedenlerin bunu anlaması neredeyse imkânsızdır..

Bizim müslüman halkımız, asırların kahrına da, lûtfuna da, Allah karşısında imtihan edilmek şuûru ile bakar. Bu bir manevî direnç , metanet ve sabır da bahşeder, halkımıza.. Bu acıların potasında daha bir tek yürek oluyoruz. Başkaları da yüreğimize yumruk indirmeye çalışsalar da, inşaallah başarılı olamayacaklardır.

.Pazar Hasbihali: ''Şeriat edebinden korkaram söylemeye, Yoğise, eydiyüdüm nice ayruksu haber..''
12 Şubat 2023 Pazar

Evet, Yûnus Emre, 800 yıl öncelerden bize, söz söylerken, nasıl bir usûl ve uslûb ile hareket etmemiz gerektiğinin nasihatini yapıyordu..

Kocaman-kocaman adamların, caddelerde, 'etrafta kim var- kim yok..' demeden, ailelerin ve çocukların bulunduğu bir yerde olduklarını bile düşünmeden, en çirkin kelimelerle konuştuklarını ve bunu yaparken bazılarının da 'stress'lerini bu yolla attıkları mazeretine sığındıklarını Yûnus, görseydi, o meşhur, 'Şeriat âdâbından korkaram söylemeye; / Yoğise eydiyüdüm, (söylerdim) nice ayruksu haber..' beytini tekrar ederdi, herhalde..

Hele de, 'dünyanın en büyük âfetlerinden birisini' yaşadığımız bugünlerde..

Böyle zamanlarda sert, hışımlı ve hattâ hakaret ifadelerine yer vererek konuşmayı yapanların, bazan bilmedikleri konularda bile ahkâm kestikleri bir zaman dilimindeyiz. Bu, bize gelen okuyucu mesajlarından da anlaşılıyor.. Hattâ, Adıyaman'daki yıkımlarda, suçu 'deniz kumu'ndan yapılmış inşaatlara bağlayanlar bile görüldü; Adıyaman'da 'deniz kumu'nun nereden bulunacağını düşünmeden.. Tamam, geçmişteki hatalardan ders çıkarılsın, ama, Japonya'da 17 Ocak 1995'deki 'Kobe Depremi'nin de, baştan başa 'sıfır hata' ile inşa yapıldığı iddia olunan o şehri hallaç pamuğu gibi darma-dağın ettiği görülmedi mi? Bu açıdan, bir de depreme karşı yüzde yüz etkili çözüm iddialarından da biraz geri durulması gerekmez mi? Tamam, insan aklının geliştirebilidiği her tedbire evet, ama, bu tedbirler alındıktan sonrası, yüzde yüz yıkılmazlığı , kim kesin garanti edebilir? Ünlü transatlantik 'Titanic' gemisi de, 1912'de, 2500 kadar yolcusuyla, ve 'asla batmaz..' iddialarıyla yola çıkıp da , bir buzdağına çarparak tuz-buz olmamış mıydı?

Şimdi, bizim de karşılaştığımız bu büyük felakete karşı nasıl daha derin bir metanetle karşı koyacacağımızın bütün sosyolojik-psikolojik tedbirlerini düşünmek yerine, ekranlarda yapılan yorumlar, sadece suçlu aramaya yönelik bir eğilim göstermiyor mu? Evet, suçlu varsa onlar da görülsün de, bu yöntem, bizi herşeyden önce ruhî bir yıpranmaya seketmez mi?

*

Bu yüzden, bu 'Pazar Hasbihali'nde hakaretsiz olsa bile hışımlı ifadelerle eleştirilerini dile getiren pek çok okuyucuların isimlerini zikretmeden, değindikleri konuları paylaşmaya çalışalım.

Bu konuda en dertli olanlardan birisinin bizzat İçişleri Bakanı Süleyman Bey'in olduğunu belirtelim. Nitekim, dün Maraş'ta yaptığı açıklamalarda, karşılaşılan büyük felâketi, bazı çevrelerin, iktidarı yıpratmak için bir fırsata dönüştürmek heyecanına kapıldıklarını ifade ederken, özetle şöyle diyordu:

'24 saat insanların gözüne uyku girmiyor. Kimisi enkaz başında, kimisi kimin derdine derman olabilirim çabası içinde, kimisi doktor, acaba kimin hastalığı varsa onunla ilgilenebilirim, gecenin bir yarısında gördüğümüz elektrikçiler bir taraftan bir tarafa koşturuyorlar, arama-kurtarmacıların gözleri kan çanağına dönmüş durumda ve kimle karşılaşırsak hangi yabancı buraya gelirse karşılaştıkları manzarayı anlatmakta bile zorluk çekiyorlar.

Buna rağmen, bazı çevreleri, yalan ve entrikalardan çare umanların bu ülke insanının birliğini beraberliğini engellemeye çalışan, bu ülke insanını kötülemeye çalışan ve sürekli, olmayanları olmuş ve varmış gibi gösteren bir hastalıkla, hem de bu en zor dönemimizde karşı karşıyayız.

Biraz önce bir video seyrettim, 'Bir Afganlı, çıkan cesedlerin elini kesti altınlarını almak için..' diyor. Bunu söyleyeni biraz önce Adıyaman'da gözaltına aldık. Veya 'Hatay'ın Samandağ ilçesine teröristler geldi ve orada eylem yapacak..' diye korku salmaya çalışanlar..

Yine bir çadır kamyonunun önünü kesen, 'şuraya getir..' diye söyleyen birileri.. Bütün bu konuşmalar ve görüntüler videoya çekilip, sosyal medyada yayınlanıyor. Hedef, Türkiye'de özellikle deprem bölgesinde hırsızlığın, yağmanın güvensizliğin olduğuna dair bir anlayışı yaygınlaştırmaya çalışan zehirli ve bu ülkenin insanına yakışmayan bir dil kullanan bir sosyal medyayla karşı karşıyayız.

Bu millete bu kadar iftira atılır mı? Ayıp değil mi? Ülkemizin en zor zamanında, bütün dünyanın en büyük depremi olarak adlandırdığı bir zaman içinde, 'elime bir fırsat geçirdim, acaba siyaseten bir şey çıkarabilir miyim..' diye davrananlar.. Canı çıksın siyasetinizin.

Toplam 10 vilayette 70 bini aşkın polis memurumuz var, 60 bini aşkın jandarma görevlimiz var. Bin de sahil güvenlik ekibimiz var.

Ve.. Bir ayakkabı mağazası 5 gün camı kırık durdu, kimse ayakkabı almadı oradan. Elbette ki birtakım insanlar dezenformasyon yapmış olabilir, bunlara karşı hep birlikte karşı çıkmamız lâzım.

Hâlâ Suriyelilerden, Afganlardan nasıl yalan yanlış çıkarabilirim gibi bir anlayış söz konusu. Bu tahammül edilebilir bir şey değil.. Büyük bir sınavdayız, bunun da farkındayız. Bu sınavı ancak insanlığa teslim olanlar kazanacaktır, ruhlarında kötülük olanlar değil!.'

Evet, Bakan Soylu'nun bir feryad mahiyetindeki bu sözleri üzerinde durulmaya değer..

*

Aslında, İçişleri Bakanı'nın dile getirdiği konunun baş aktörlerinden birisinin kim olduğunu tahmin etmişsinizdir.

Kafa yapısı itibariyle müstekreh bir zorbalığın sembolü olmaya azmetmiş, ve de milletimizin ruhunu besleyen ortak değerlerden habersiz -nasibsiz ırkçı bir siyasetçi kişi var.. Yalanla, entrika ile, 'zafer' kazanacağını sanıyor. Kendi ırk ve kan soyundan olmayanları insan yerine koymayan bir kişi..

Bu kişinin, deprem bölgelerinde cansiperâne çalışanları da karalamaya çalışan zehirli bir dili var. Bu sefil kişi, deprem bölgesinde saat hırsızlığı yaparken yakalandığı ileri sürülen bir gencin, Suriyeli olduğunu keşfetmiş, güya..

Ama, o gencin Suriyeli olmadığı, yardım kampanyalarına katılan birisi olduğu anlaşılmış.. O suçlanan genç, hırsız da, Suriyeli de olmadığını söylüyor, -olsaydı n'olurdu ki, hem..- Bu durum, o basit kişiye hatırlatılıp, 'Özür dileyecek misin?' diye soruluyor.

Bu kişi ise, pişkinliğin en seviyesiz tarzına bürünüp, 'Niye özür dileyecekmişim ki.. Ben gazeteden okudum..' diyecek kadar, insan haysiyeti konusunda umarsız.. 'Haydi, gerisini siz söyleyin..' desek, Derviş Yûnus bizi kendi uslûbuyla ikaz edecektir: 'Şeriat edebinden korkaram söylemeye..'

Kimbilir, belki de, kendileri olsa nasıl davranacaklarının ipuçlarını da veren bir sefil mantık sahibi.. 'Burada yapılabilecek tek şey, yetkiyi, askere devretmek..' diyor.. Anlıyorsunuz değil mi? 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nin ünlü isimlerinden birinin oğlu olan bu kişi, anlaşılıyor ki, babasından tevârüs etmiş, bu askerî yönetim aşkını..

Bu konuda pek yalnız da sayılmaz.. Son günlerde ekranlarda, bazıları da ortaya depremle ilgili önce bir takım olumsuzluk iddialarını dillendiriyorlar, sonra da, 'yetkinin askere bırakılmasını' istiyorlar.

Bu konuya dikkat..

Bir gazete yazarı da, geçen akşam, bir tv. kanalındaki programda, 'bugünkü Kızılay Yönetimi' diye bilhassa belirterek, 'bu Kızılay'a maddî yardım ve kan bağışımda da bulunmayacağını' ifade ediyordu; hem de bu felâket günlerindeki önemli bir yardım kuruluşunu hedef seçerek.. Ve o arada, o yardım organizasyonlarının düzenlenmesi yetkilerinin askere devredilmesi gerektiği lafları dahi edildi..

Evet, mantıkları askerî komut almaya ayarlanmış kişilere, söylenecek çok söz olsa da, Derviş Yûnus'un diliyle, 'Şeriat âdâbından korkaram söylemeye.. Yoğise söyler idim nice ayruksu haber?' deyip geçelim.

Kazâ ve kader..

Bartın- Amasra'da, yerin 300-350 metre altındaki bir taşkömürü ocağında Cuma akşamı meydana gelen 'Gruzi gazı' patlamasında, o anda orada çalışmakta olan 110 işçiden 41-42'i hayatını kaybetmiş bulunuyor.

Her ölüm acıdır, ama, bazı ölümler daha bir acıdır.. Maden ocaklarındaki ağır şartlarda çalışarak hayatlarını kazanmak çabasındayken karşılaştıkları kazâlarla gelen ölümler de daha bir acı olan ölümlerdendir. Bu faciadan dolayı, sadece sevdiklerini kaybeden yüzlerce insanın değil, bundan dolayı yüreği yanan herkesin acılarını paylaşıp sabırlar dilemek, kalb hassasiyeti taşıyan her insanın tabiî davranışı olsa gerekir. Müslümanlar bu gibi durumlarda, fânî hayattan gidenlerin ebedî âleme yolculukları için hayır-dua ederler.

Bu faciayı, bir saldırı fırsatına dönüştürmek isteyen bir takım muhalif siyasîlerin hemen iktidar'ı suçlayarak, 'kendileri olsa böyle şeyler olmaz'mış gibi değerlendirmeler yapmalarına -üzerinde söylenecek çok söz olduğu için sadece- 'ilginç' deyip geçelim.

Elbette, Afrika'da, Asya'da madenlerde meydana gelen kazalarda meydana gelen can kayıpları ya, siyasî iktidarlarca duyurulmadığından, ya da vak'a-y'ı âdiyyeden sayıldığından önemsenmeyip dünyaya yansıtılmadığından, ya da, dünyanın başka yerleri için ilginç bulunmadığından pek gündeme gelmez. Teknolojik bakımdan gelişmiş ülkelerde birkaç kişi hayatını kaybetse, medya imparatorluğu eliyle bütün dünyaya yansıtılır ve bütün dünyanın o kayıplara ağlatılması istenir. Ama, maddî açıdan güçlü olduklarına inananların dünyanın diğer yerlerindeki acılara değil, hatt3a100 binlerce insanın ölümüyle sonuçlanan kendi dıkları için,

Dün Amasra'daki kazâ mahalline giden Tayyib Bey'in ifade ettiğine göre, Amasra'daki maden ocaklarında en ileri teknolojik imkânlarla donatılmış idi. Bu duruma göre, ocaklardaki gaz birikimleri, havalandırma durumu ve diğer hayatî konular otomatik olarak devamlı kontrol ediliyor ve bir terslik hissedildiği zaman o sistemler alârm veriyor. Gaz patlaması, havadaki metan gazının mikdarı yüzde 5'i geçtiğinde patlama olduğundan, yüzde 1'i geçer-geçmez otomatik kontrol sistemleri hemen devreye giriyor. Yüzde 2'yi geçtiğinde ocaklar boşaltılıyor. Böyleyken bu nasıl olmuştur? Bir anda beklenmiyen bir mikdarda metan gazı mı çıkmıştır da patlama meydana gelmiştir; yoksa, o elektronik kontrol sisteminde bir anlık bir aksaklık mı meydana gelmiştir, ya da, bir ihmal veya başka türlü bir insanî hata mı etkili olmuştur? Bu gibi konular, önümüzdeki günlerin tahkikatı sonunda aydınlanacaktır. Ama, dün bir program için Diyarbekir'e gitmesi açıklanmış olan Tayyib Bey'in, o programı ibtal edip, kazâzedelerin ailelerine, geride bıraktıklarına devlet olarak sahib çıkacaklarına dair net beyanları ve açıkladığı rakamlar , o ailelerin en azından yarınlarda yapayalnız kalmıyacakları ve devletin onlara sahib çıkacakları açısından önemlidir.

Bu otomatik cihazlar ne kadar hassas olursa olsun, konu, sonunda insan'da, insanî kontrolde düğümleniyor. Yani, bir anlık dikkatsizlik bütün o sistemleri atlatabiliyor ve düşen bir kaya parçasının çarpmasıyla meydana gelen bir kıvılcım ve kıvılcıma dönüşmeyen bir yüksek sıcaklık bile patlamaya vesile olabiliyormuş.. O patlama, hele de havadaki 'carbon' zerreciklerinin yoğun olduğu kömür madenlerinde bütün havayı bir anda alev topuna döndüren bir yangına dönüştürüyormuş ki, o patlamadan ziyade bu zehirli havadır, asıl öldüren.. Nitekim, aradan 15-20 saat geçtikten sonra bile, o maden ocaklarından çıkan ve bütün vadilere bir sis tabakası şeklinde çöken bu zehirli hava bile nefes almayı zorlaştırıyormuş..

Elbette 'tevekkül ve kader' anlayışına teslimiyet bir mümin için güzel bir sığınaktır. Ama, önce şer'an ve aklen alınması gereken tedbirleri aldıktan sonra.. Eğer bu tedbirlere başvurmadan doğrudan kader ve tevekkül'e sığınılırsa, bu 'takdir-i ilâhî'ye de bühtan olur.

*

Meşhur rivayettir, Hz. Ömer, bir ordusuyla bir seferdeyken, yolu üzerindeki bir bölgede taun / veba/ kolera olduğu haberi kendisine ulaşınca, hemen yolunu değiştirir ve gideceği hedefe başka yön ve yollardan gitmek kararını verir. Bu durum karşısında, birisi, Hz.Ömer'e, 'Ölüm takdir-i ilâhî olduğuna göre, biz yolumuzu değiştirsek de değiştirmesek de olacağı kaderde var olan, takdir edilen gerçekleşecektir. O halde niçin değiştiriyoruz yolumuzu?'

Hz. Ömer'in bu ilginç izaha verdiği karşılık daha bir ilginçtir: 'Allah'ın bir kaderinde bir diğer kaderine sığınmak için..'

Evet, olacak olan olur, o bizim irade ve tasarrufumuz dışındadır.

Hani meşhur 'qıssa'dır. Hz. Süleyman Peygamber'in vezirlerinden birisi , bir gün Hz. Süleyman2nın huzurune gelir, ve Ya Resulullah, rüzgâra emret beni hemen hind diyarına ulaştırsın.. Çünkü, Azrail bana gözüktü ve birkaç dakika sonra canımı alacağını bildirdidiçç'der. Kendisine, 'ateşe ve rüzgâra hükmetmek gücünün ...

.Halk'a korku salan değil, uygulanması mümkün tedbirler üreten uzmanlar nerede?
13 Şubat 2023 Pazartesi

Türkiye Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu ile Yunanistan Dışişleri Bakanı Nikos Dendias'ın dün Hatay'da yaptıkları görüşme sonrasındaki açıklamaları dinlerken, Mevlûd Bey, çeyrek asır öncelere gitti ve Türkiye'de 1999'da meydana gelen 'Büyük Marmara Depremi' günlerine aid bir hatırasının nakletti: 'Biz büyük bir depremle karşılaştık, Yunanistan bizim yardımımıza koştu. Sonra Yunanistan'da, bir deprem oldu, o zaman da biz Yunanistan'ın yardımına koştuk. İyi komşuluk böyle zamanlarda belli olur. Bu konu, ünlü Time dergisinin de dikkatini çekmişti ki, bir yazı yazmıştı. Ben de o zaman siyasette değilim, bir TC vatandaşı olarak Time dergisine bir mektup yazmıştım. O mektubum da yayınlandı. O yazıda kısaca, 'Evet, komşu ülkeleriz ve bu, böyle dar zamanlarda birbirimizin yardımına koşmamızdan da belli.

Ama iki ülke arasındaki meselelerin halledilmesi için, illâ da felaketlerin gerçekleşmesini beklemeye de gerek yok.' demiştim. O zaman sâde bir TC vatandaşı idim, bugün TC Dışişleri Bakanı'yım ve aynı görüşleri taşıyorum.' diyordu.

Evet, kendimize de yapılmış güzel bir hatırlatma ve ikaz. Zaman zaman değindiğimiz üzere 'Bin dost az, bir düşman fazladır.' Ama, dost olmak demek, elbette muhatabın karşısında mümaşaât hali, aşağıdan almak tavrı göstermek sanılmamalı. Vakaarını yitirmeden, dikleşmeden, ama hep dik durmak.

30 yıldır kapalı olan Ermenistan-Türkiye sınır kapısının, Türkiye'ye yardım getirmek için arabaların sınır kapısına gelmesi üzerine açılması da güzel.

Esasen, Yunan ve Ermeni halklarıyla elbette bir işimiz yok. Ermenilerle, 1060'lardan 1860'laqra kadar 800 yıl; Yunanlılarla 1360'lardan 1800'lere kadar, 450 yıl kadar birlikte, hatta iç-içe yaşadık..

Sonra, uluslararası emperial odakların Osmanlı'da aynı sosyal otorite altında, günlük hayatta, çarşı-pazarda iç içe iken, hayatın diğer sahalarında aynı lokomotifin farklı kompartımanlarında yaşayan halklar durumunda yaşıyordu. Ama, uluslararası emperial güçlerin Osmanlı'yı sahne dışı edebilmek için çevirdiği entrikaları teşviki vs. acı üzerine meydana gelen sosyal kopmalar-düşmanlıklar, nice acıları da beraberinde getirdi.. Halbuki farklı inançlara bağlı olsak bile, birçok sosyal değerler açısından birbirine yakın olan halklar idik. Ama Hükûmet edenlerin siyasetleri ve geçmişte bugün yaşananlar, ister istemez hepimizin ortak tarihî hâfızâsıdır ve hepimizi etkiler. Ama o geçmişten ders almak varken, illâ da düşman olmak gerekmiyor.

*

Evet, tabiî felâketler, komşuyu ezmek için bir fırsat olarak da değerlendirilebilir. Ama görülüyor ki, komşu ülkelerin hemen her biri, böyle bir fırsatçılık sergilemek yerine, 'iyi komşuluk ilişkileri'ni güçlendirmek istiyorlarsa, bu yaklaşım, zayıflatılmamalıdır.

*

Bu arada, bazı deprem uzmanlarının, sismolog veya jeologların, bugünlerde -askerî sıkıntı dönemlerinde, ekranlara sökün eden emekli generalleri andırırcasına-, daha çok ve hattâ devamlı konuşmaları, gınâ getirici mahiyette. Hele, bazıları var ki, bu ekran tartışmalarını, her zamanki zırvalarını sürdürmek için bir fırsata dönüştürmek çabasındalar. Bunlardan birisi, 'coğrafya dersini kaldırıp da, yerine din dersini koyarsan, olacağı budur.' diyor. Hiç yadırganmamalı onun bu gibi hezeyanları. Çünkü onun asıl derdi ve hedefi, halkımızın Allah inancı ile mücadele etmek.

Öyle bir kişi başka ne diyebilirdi?

Bazıları onun bu gibi iddialarını zannedebilirler. Halbuki 'coğrafya' dersinin kaldırıldığı gibi bir durum hiç olmamıştı, kimsenin aklına da gelmemişti. Ama din ve ahlâk dersi kesinlikle yoktu on yıllar boyu tahakkümünü sürdüren 1 ve 2. Şeflik sistemleri boyunca. Ve ancak halkın siyasî iktidarlara baskısı sonunda, Adnan Menderes döneminde, bu derslerin, 'ailelerin isteğine bağlı olarak okutulması' kabul edildi. Ki, o bile irticaın hortlaması olarak niteleniyordu mâlûm laik taifelerce. Ancak, 12 Eylûl 1980 Darbecileri ise, hazırladıkları yeni anayasada 'mecburî din dersi'ni getirmişlerdi. Onların niyeti her ne olursa olsun, Müslümanlar bu durumdan da doğru şekilde faydalanmayı bildiler, genel olarak.

Ama bu geçmişte yapılan baskıları hatırlamak bile istemeyen ve ateist olduğunu öğrencilerine devamlı telkın edip duran söz konusu jeolog'un ve benzerlerinin küstahlıkları ve halkı yanıltıcı şekilde bilgilendirmeye devam edecekleri açıktır.

*

Ünlü fizikçilerden Einstein, 'Beni, akıllı insanlardan birisi diye tarif ediyorlarmış.. Benim yaptığım nedir ki?

Bir çocuk düşününüz ki, okyanusun kenarında, elinde bir taş.. Taşı suya fırlatıyor ve taşın suya düştüğü yerde iç-içe bir takım daireler oluşuyor. Ben işte o çocuğum ki, dalga daireleri arasındaki mesafeleri ölçmeye çalışıyorum. Yoksa önümde kocamaan bir okyanus var ki, onun hakkında bildiklerim, bir damla su hükmünde bile değil. '

İşte budur, bir bilim adamının tevâzuu. Bu ağırbaşlılığı dile getirenlerden bazılarının bizde de var olduğu görülebiliyor. Ama işin şaklabanlığına yönelenler hâlâ da çoklar.

Bunlardan birisi, dün saat 11.00 civarında, 'Türkiye'deki binaların en azından yüzde 90'ının depreme dayanaklı olmadığını' söylüyordu. Ama, bu korkutucu sözlere rağmen, mevcud sosyal bünyede bu olumsuzluğun nasıl giderilebileceğine dair, uygulanabilir bir tedbirden söz etmiyordu. Bütün bir halkı, fay hatlarının bulunduğu ve asırlardır yaşadıkları yerlerden, en başta da İstanbul'dan kaçmaya çağırmak, ne kadar mâkuldür? Halbuki biz bu topraklarda, bu fay hatlarıyla asırlardır yaşıyoruz.

Bu noktada, yapılacak olan, korkular pompalamak değil, aklen- ilmen alınabilecek tedbirleri almak ve ancak ondan sonra, 'takdir-i ilâhî'ye tevekkül etmektir.

Hatırlanacağı üzer, Hz. Ömer ordusuyla bir sefere giderken, yol üzerindeki bir şehirde 'tâûn /veba/ kolera' salgını olduğunu haber alınca, hemen yolunu değiştirmişti. Ona, 'Ey Müminlerin Emiri, takdir-i ilâhî den mi kaçıyoruz?' diyenlere, 'Allah'ın bir takdirinden başka bir takdirine sığınmaya gidiyoruz.' demişti

Bu deprem konusunda da, tedbiri evhama dönüştürmeden, itidal ile hareket etmek gerekiyor.

*

.Kara gün dostluğu' elbette yüksek bir insanî değerdir ve bizim de göstermemiz gerekir
15 Şubat 2023 Çarşamba

Büyük-küçük nice tabiî felâketler sırasında canlarını, mallarını, her şeylerini yitirenler karşısında yapılacak ilk şey, herhalde, o felâkete uğrayanlar için 'hayır- dua' dışında ne gibi insanî yardımlar yapabileceğimizin ve uğranılan bu musîbetler konusunda kendi kusurlarımızın olup olmadığının, tedbirlerde kusur edip etmediğimizin ve bundan sonra nelerin nasıl yapılması gerektiğinin hesabını yapmak olmalıdır.

*

Dünyanın çeşitli ülkelerinden gelen bunca ilgiden dolayı elbette teşekkür ederiz. 'Bizim kendimizden başka dostumuz yoktur.' gibi, toplumu kendi içine kapanmaya davet eden sözleri bir kenara koymalıyız.

Ama biz de kendi coğrafyamız dışındaki deprem bölgeleriyle aynı şekilde ilgileniyor muyuz? (Bunu, Tayyib Bey'in iktidar dönemindeki faaliyetleriyle, başta İHH olmak üzere STK'larının dünya çapındaki çalışmaları için söylemiyorum. Çünkü bu dönemde kendi dışımızdaki dünyaya yapılan insanî yardımlar açısından dünyanın en önde gelen 2-3 ülkesinden biriyiz. Ama bu durumun, yazık ki, toplumumuzun kitle iletişim araçlarından ekranlara ve sosyal medya alanlarına yansıtılamadığı açık.)

*

Meselâ, bu depremde Suriye'de de yaklaşık 5 bin civarında olduğu tahmin olunan insan kaybı karşısında bizdeki dijital iletişim kanalları Suriye'yi de hatırlıyor mu?

İlk gün, Tayyib Bey, Türkiye ve Suriye'de meydana gelen büyük depremden birlikte söz etmişti. Ama ondan sonra, kitle iletişim araçlarının nazarında, Suriye'de her şey güllük-gülistanlık sanki o konuya hiç değinilmedi.

Halbuki burada bir devlet var; Suriye'de o da yok. Beşşâr Esed'in kızı 'Zein'in, dünyaya yaptığı çağrı ise daha da ilginç. O, 'Yapılacak yardımların doğrudan Suriye hükûmetine yapılmasını, aksi halde o yardımların, (daha çok Afrin ve İdlib gibi Türkiye'nin etkin olduğu deprem bölgelerini kasdederek), 'terörist' (dediği kişi ve örgüt)lerin eline geçeceğini, bundan kaçınılması gerektiği'ni hatırlatıyordu.

*

Suriye'yle mevcud durumun, ilânihaye devam ettirilebilir durum olmadığı açık. Çünkü, Rusya, Amerika, İran, Fransa ve İngiltere gibi, Suriye'yle bir sınır ortak sınırları olmayan devletler bir tarafta, Suriye'yle 910 km.'lik bir ortak sınırı ve 100 yıl öncesine kadar 400 yıllık bir ortak tarihi olan Türkiye'nin ve de bazı Arab rejimlerinin Suriye Buhranı konusunda nasıl anlaşabileceklerini tahmin etmek çok çetin bir mesele. Ve bu konu, bölgemizde, bir kangrenli uzuv haline dönüşmektedir, bu kangrenin 'kan zehirlenmesi'yle sonunda, bütün bölge öngörülemez maceralara sürüklenebilecektir. Bu açıdan, nasıl ki, biz bugün, başka ülkelerin 'kara gün dostluğu'nu övüyorsak, kendimiz de benzer bir 'kara gün dostluğu'nda bir istisna göstermemeliyiz. Ve Suriye'de de bu deprem yüzünden büyük bir zayiat var; sadece vefatlar bile 5-6 bin'i aşmış bulunuyor.

*

Tayyib Bey, dün, Birleşik Arap Emirlikleri'nde düzenlenen 'Dünya Hükûmetleri Zirvesi'ne, video-konferans'la bağlandığında, 'Bu büyük felâket karşısında yapılan yardımlar ve bu kara gün dostluklarının asla unutulmayacağını' söylüyordu. Aynı kara gün dostluğu göstermeye biz kimseden geri kalamayız. O halde, Türkiye geçmiş 12 yıllık gerilimi bir kenara bırakıp, Şam Hükûmeti'ne de yardım elini uzatabilir, uzatmalıdır. Hele de kendisinin bu çetin ânında.

*

Evet, Türkiye bugün, kendi derdiyle meşgulken, Suriye'yi kendinden ayrı tutamaz. Esasen, Türkiye'den birçok STK'ları, Suriye'de İdlib, Afrin ve diğer yerlerde yardım çalışmalarını sürdürüyorlar. Ancak bu durum, resmî nitelikli olmadığı gibi, bizim kamuoyunda da pek göz önünde bulundurulmuyor.

*

Nitekim aylardan beri Türkiye aleyhindeki zehir-zemberek beyanları ve uluslararası diplomasideki entrikalarıyla bilinen Yunanistan, bu büyük deprem felâketi üzerine Dışişleri Nikos Dendias'ı Antakya deprem bölgesine bile göndermiş ve Çavuşoğlu da, deprem felâketi karşısında Yunanistan'ın gösterdiği yakın ilgiye de teşekkür ederken, 'Yunanistan'la münasebetlerde yeni bir sahife ' açıldığını da söylemiş bulunuyor. (Düşünelim ki, Yunan TV kanallarında, 'Ben seni sevduğimu dunyalara bildurdum.' şeklindeki Karadeniz ezgisi bile yayınlanmış...)

Bunlar, evet, bir komplekslere kapılmadan, karşılığı dostça verilmesi gerekli davranışlar.

*

Bundan ayrı olarak, İsrail rejimi Dışişleri Eli Cohen de dün Ankara'ya geldi. Çavuşoğlu'nun bu ilgiye teşekkür etmesi, elbette diplomatik nezaketin gereği. Ama Çavuşoğlu, Cohen'e, 'Ramazan yaklaşırken, gerilimin tırmanmaması gerekiyor. Mescid-i Aqsâ'nın statüsünün korunması da önemli. İki devletli çözüm çabalarına zarar verecek durumlardan kaçınılmasını istiyoruz' hatırlatmasında bulunması da yerindeydi.

*

Ancak burada bir parantez açıp ifade edelim ki, İsrail rejiminin önde gelen Yahudi din adamlarından Haham Shmuel Eliyahu, Türkiye ve Suriye'de büyük yıkıma neden deprem felaketi için, 'The Times of Israel' gazetesinin 13 Şubat günlü çevrimiçi sahifesinde yazıldığına göre, "Türkiye ve Suriye'deki depremlere nasıl yaklaşılmalı?" başlıklı makalesinde, 'Topraklarımızı birkaç kez işgal edip bizi denize atmak isteyen çevremizdeki tüm ulusları Tanrı yargılıyor.' demekten kendisini alamamış.

Yazısında, -Yahudilerin ellerindeki mevcud- Tevrat'ın 'Mısır'dan Çıkış' bölümüne atıf yapan Eliyahu, bu 'son depremde hayatını kaybedenleri, Hz. Musa öncülüğündeki İsrailoğullarını kovalarken Kızıl Deniz'de boğularak ölen Fir'avun ordusu'na, deprem için de için de, "ilâhî adalet" benzetmesinde bulunarak, "Suriye, bizi öldürmek ve yok etmek için İsrail'i üç kez işgal etti. Bizi her arenada karalayan Türkiye ile hangi hesapların çözülmesi gerektiğini bilmiyoruz. Ama Tanrı bize bütün düşmanlarımızı yargılayacağını bildirdiğine göre, bunu anlamak için etrafımızda olup bitenlere bakmamız yeter. Yaşanan her şey, dünyayı temizlemek ve daha iyi hale getirmek için oluyor. Bize zarar veren çevremizdeki tüm uluslardan intikam alınacak" gibi en gaddarca ifadeleri kullanmaktan çekinmedi.

Gönül isterdi ki, Çavuşoğlu, Eli Cohen'in dert ortaklığına dair diplomatik laflarına cevap verirken, işbu Haham Efendi'nin 'inci'lerini de göstersindi.

*

Bu vesileyle, 1974'lerde Filipinler'de yaşanan bir depremi de hatırlayalım.

1974-75'lerde, Filipinler'in Müslüman bölgesi olan Mindanao'da büyük bir deprem meydana gelmişti. İnsan zayiatı binlerle ifade ediliyordu. Filipinler, Ferdinand Marcos isimli bir diktatörün pençesindeydi. Depremin, Mindanao bölgesini vurduğunu öğrenince, 'Önemli değil, çünkü, onları deprem öldürmeseydi, biz öldürecektik.' diyecek kadar aşağılık birisi olduğunu göstermişti.

Şimdi, şu Yahudi din adamı Haham Efendi'yle Marcos'un mantığı arasında ne fark vardır?

*

İki-üç tablo da içerden:

1-Bir eski Marksist -ateist kişi, İstanbul'dan, milletvekili bile olmuştu. Halk TV'ye verdiği, deprem felâketi karşısında bir takım olumsuzlukları eleştirmek adına, 'Bu devlet yıkılmalıdır! Böyle bir devletin düşmanı olmak meşrudur.' gibi laflar edebilmiş. Böyle lafları edebilen bir kişinin, hele de 14 milyonu deprem bölgesinde olmak üzere ve 85 milyonun karşısına, bu kadar açık bir yıkıcılığa soyunmasının bir bedeli olmamalı mıdır?

2-Deprem bölgelerini gezen bir HDP milletvekili 65-70 yaşlarındaki bir Kürd Müslümanın, dün, 'Ben kürdüm, ama Kürdçü değilim. Biz burada ne açız, ne açıktayız, Devlet bizi koruyor, sen buraya şow yapmak için gelmişsin, defol!' söyleriyle payladığı ve yazık ki kişi biraz utanmış mıdır?

3- Ü. Özdağ isimli mâlum ırkçı parti lideri milletvekili kişiyle, İstanbul AK Parti milletvekili i Aziz Pabuşçu'nun ırkçılık üzerine yaptıkları ve neredeyse fizikî kavgaya dönüşmeye varacak hale gelen sert tartışmayı izledim. Teşekkürler Aziz Bey...

*

.Bunca yalanlar, bunca entrikalar.. Asıl virân edici deprem, budur!
17 Şubat 2023 Cuma

Önce... Sionist İsrail rejiminin meclisi Knesse'de, -yine sionist rejimin anayasasına göre- işgal altındaki Müslüman halkın temsilcisi olarak bulunan bir hanımın, evvelki gün, Türkiye'de ve Suriye'de meydana gelen büyük depremde vefat edenlere rahmet dileyen bir konuşma yapmaya başlayınca, sionist rejimin parlamenterlerince, 'Burada Türkiye'nin adını zikredemezsin..' diye onu susturmaya kalkışmaları üzerinde duralım.

Daha 3-4 gün önce, İsrail rejiminin Dışişleribakanı Eli Cohen'in Ankara'ya gelip, üzüntülerini dile getirdiğine ve Çavuşoğlu'nun da ona diplomatik nezaket kuralları içinde mülâyemetle hitab edip, önümüzdeki Ramazan günleri için de şimdiden uyarılarda bulunduğuna değinmiştik. Ama, bu nasıl bir diplomatik ikiyüzlülüktür ki, aynı rejimin Meclis'inde sionist Yahudi parlamenterler 'Arabların, Türklerin trajedileri umurumuzda değil.. Onların derdini taşıyorsan git oralara.. Burada Türkiye'nin adını anamazsın.. Başkan, onun mikrofonunu kes.. O da buradan defolup gitsin..' diyecek kadar alçaklaşan tiplere, 'diplomatik nezaket gereği' diye göz yumamayız..

Evet, 'kara gün dostluğu' ifadesi, iyi bir isimlendirmedir; ama, kara gün dostluğu adına ve de yardım adı altında diyerek, gelip sonra da kendimize böylesine düşmanlıklar sergileyenlere, geri planda nanik yapanlara tahammül edemeyiz. Öylelerinin uzattıkları eli de geri çevirmeliyiz.

Bu vesileyle belirteyim, depremin 4'üncü günü, bir sosyal medya paylaşımında, 'kendisinin AFAD'la deprem bölgesine gittiğini' belirten birisinin yazdıkları vardı.. Oralara hangi ara gidip Yahudi askerlerine yaklaştı ve döndüyse, orada İsrail'den gelen kurtarma ekiplerinin nasıl mücehhez olduklarını, ellerinde simülasyon cihazlarıyla yıkıntıyı taradıklarını' ondan sonra işe giriştiklerini' yazıyordu, hayranlıkla ve hattâ aşağılık kompleksiyle.. Sanki, bizim kurtarma ekiplerimizin elinde de aynı simülasyon cihazları ve termal kameralar yokmuş gibi..

Bu sefil paylaşımı, başkaları da 'Öyle Allah, kader demekle olmaz bu işler..' diye aynı mentaliteye teslim olup tekrarlamışlardı.

Sionist İsrail rejimi, ne yaptığın değil, propagandasını nasıl yapacağının hesabını yapmakta ustadır.

*

Evvelki gece, deprem bölgelerinin korkunç maddî tahribatının altında ezilmekte olan yüzbinlerce- milyonlarca insana yardımcı olunması çağrısıyla, 8 kadar TV kanalının ortak bir programı vardı.. Gece saat 03.00 civarına kadar, bir taraftan bir şeyler okuyup yazarken, bir kulağım da o programdaydı.

Tamam, 115 milyar lira bağış toplanmış, büyük para..

Amma..

*

Evet, 'amma..' deyince önceki cümlenin olumlu havasının olumsuza çevirmek isteği de kendisini hissettiriyor, elbette.. Aynen öyle..

Evet, büyük yardım, amma..

Bu büyük yardımların büyük kısmı nereden geliyor?

Bakar mısınız?

TC. Merkez Bankası, 30 milyar lira.. (Yani, toplanan büyün yardımın dörtte biri..)

Ziraat Bankası 20 milyar, Vakıfbank, 12 milyar, Halkbank 7 milyar, Türkcell 3,5 milyar,

Sonra.. THY ve Borsa İstanbul Borsa, 2,5 milyar lira..

Türk Telekom, Türkiye Sigorta da 2'şer milyar, Ziraatkatılım, Emlâkkatılım, Vakıfkatılım, 1'er milyar lira..

Yani, 88 milyar lira kadar olan bağışlar, devletin bir cebinden diğer cebine aktarılıyordu.. Onlar da, devlete verilecek vergiler hesaplanırken, 'matrah'tan düşülecekler.. (Turkcell ve Türk Telekom gibi şirketlerin bu bağışları müşterilerine nasıl yansıtacaklarının kokusu tlf ve internet faturalarında gelecek aylarda anlaşılır..)

*

Geriye kalanlar, 25-26 milyar lira kadarı özel şirket veya kişilerin bağışları.. Cengiz Holding ve Baykar, her biri, 2,5 milyar.. Ve diğerleri..

*

Ama, devletin bir cebinden çıkarıp diğer cebine konulan bu paralar, gerçekten de bir bağış mıdır?

Özel kişi veya şirketlerin 7-8 TV kanalında, kendi reklamlarını yapmak için 2-3 dakikalık süreyi parayla yaptırmak isteselerdi, herhalde, yaptıkları bağışlardan daha fazlasını ödemeleri gerekirdi.. Hele bir kişinin 50 milyar liralık bağışta bulunduğunu söyleyip, sonra da 'Yanlış söyledim, eski parayla 50 milyar.. Ben 50 bin lira demek istedim..' deyişine saflık mı demeli, kurnazlık mı? Sonra da özür dilemiş, ama, o özrü kaç kişi dinledi?

Bu konuyu da geçelim..

Ve şöyle bir hesapla diğer özel şirket ve kuruluşlar ve diğer bankalar neredeydiler? Barolar Birliği, Mimar-Mühendisler Odası, T. Tabipler Birliği.. TUSİYAD, hattâ MUSİYAD, Odalar Birliği, nerede bunlar?

Hele de, Akbank , Yapı- Kredi Bankası ve de Türkiye'nin en büyük bankalarından birisi olarak bilinen İş Bankası neredelerdi?

(Önemli NOT: Star Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Nuh Albayrak Bey'e İş Bankası üst yönetiminin gönderdiği açıklamaya göre, İş Bankası, Deprem Bölgesi'ne söz konusu yardım kampanyasından önce 10 milyar liralık bir bağışta bulunmuş.

Haberlerde diğer bankaların bağışları meyânında belirtilmeyen bu bağıştan, yeni haberdar olduğum için, yazının ilgili kısmını düzeltiyorum.)

*

Ya, o, yabancı futbolculara yıllık 10-15 milyon Euro transfer parası ödeyen büyük spor kulüpleri ve onların, kurumlarından geçilmeyen başkanları.. Yıllardır başkanlığını sürdürdüğü bir futbol kulübünün başında bulunan Ali - Veli vs. efendiler ve benzerleri? Ya, o toplumun kaymak tabakasını oluşturan komprador burjuvazi mübtezelleri?

*

Ve o alçaklıklar sergileyen yalan makineleri?. Hiç utanmaları da yok bunların!..

Yalan haberleri yapıyorlar, sosyal medya bataklığından paylaşıyorlar.. 'Baraj patlamış..' bile diyebiliyorlar.. Ve yardım -kurtarma elemanlarını o bölgeden kaçmaya teşvik etmiş oluyorlar.. Sorguya çekildikleri zaman da, hemen, 'Biz öyle işittik..' diyorlar ve yırtıyorlar, mahkemelerden.. Mahkemeler, bu gibi yalanları ürettikleri bilinen kişiler karşısında nasıl da merhamete geliyorlar! Çoğunu, 'Bir daha yapmayın, haydi evlâdım..' sözüyle nasıl da bırakıyorlar..

Bu, o şeytanlıklara ve suçlara 'yataklık etmek' değil mi? Hele de böylesine kaos icad etmek isteyenlerin cirit attığı bir âlemde..

Evet, asıl yaşamakta olduğumuz, o jeo-fizik depremden daha da tahrib ve virân edici olan bu sosyal depremdir. Böyle aşağılık yaratıklarla aynı toplumda olabiliriz, ama, aynı milletten olduğumuzu nasıl iddia edebiliriz?

.Okuyucularla Hasbihal- Aklen ve şer'an alınması gereken tedbirlerden sonrasını Allah'a havale etmektir, ‘tevekkül'
19 Şubat 2023 Pazar

*Z. Bilgili isimli okuyucu diyor ki, özetle: 'Cuma günkü yazınızda İsrail Meclisi'ndeki konuşmayı değerlendirmenizde bir genelleme hatası olduğunu düşünüyorum. İsrailli bir yetkili gelip acımızı paylaşırken, oradaki parlamenterlerin tepkilerinin İsrail'in tamamına mal edilmesi ağır kaçmamış mı? Müslüman, düşmanına bile adaletsizlik yapmaz.

-- Doğrudur, Müslüman düşmanına da adaletsizlik yapmaz, yapmamalıdır. Ancak ,o tartışmada bir-kaç parlamenter değil, oturumun başkanı olan kişinin de, o Müslüman hanımı, 'Türkiye adını zikretmeden konuşunuz.' diye ikaz etmesi, çok sıradan bir tartışma olsa gerek.. Kaldı ki, iki gün önce de, en önde gelen hahamlardan Scmuel Eliyahu'nun 'son depremde hayatını kaybedenleri, ilâhî bir cezayla, Kızıldeniz'de gark olan Fir'avun ordusu'na benzettiğini' de unutmayalım.

R. Kaya Bey de, aynı konuya değinip, 'o tartışmada kullanılan sözlerin, İbraniceyi bilenlerden sorulduğunda o şekilde olmadığı görülüyor. O Müslüman hanım milletvekiline yapılan itirazların daha çok onun, konuşmasını Arabca yapmasına itiraz olduğu anlaşılıyor.' diyor.

Evet, tartışılan konunun daha iyi anlaşılması için, konunun siyaq ve sibaqından, /sözün geliş ve gidişinden hareketle, eklemeler yapılmış olabilir. Ancak, İbranice bilenler öyle dediklerine göre, oradaki o Müslüman hanımın konuşmasının Arabcasının ve ona yapılan İbranice itirazları aynen, kelime kelime tercüme etmeleri de gerekir. Kaldı ki, o Müslüman hanım, Arabca konuşmasında, 'Sizin mâsumlarınız var da bizim yok mu? Sizin istediğiniz dışındaki mâsumlarrı teselli edeceğim.' deyimce, 'Git oralara, onları orada teselli et, defol!' sözleri de işitiliyor, biraz İbranice bilenlerin belirttiklerine göre. Kaldı ki, o kadar gürültü, orada sadece Arabca konuşma isteğinden kaynaklanmıyordu.

Bu vesileyle belirteyim ki, bu satırların sahibi, Yahudi ve Hristiyan düşmanı değilim, sadece Müslümanlara ve bizim değerlerimize karşı savaş açan Siyonist Yahudilerle ve Haçlı ruhunu diri tutmaya çalışan Hristiyanlarla elbette ki meselemiz var.

Ben şahsen, Yahudilerin, 2 bin sene öncelerde ve Müslümanlar tarafından değil, başkalarınca kovuldukları ve de Müslümanların asırlarca vatanı olan toprakları, Birinci ve İkinci Dünya Savaşı sonundaki uluslararası yeni güç dengelerinden istifade ederek, hele de 1948'den beri Müslüman halklara kan kusturarak işgal eden savunmasız sivilleri, on binlerce Müslümanları ve hattâ çocukları bile katleden ve Müslümanların en mukaddes mekânlarını çiğneyen Siyonistlerin kendilerinden başkasına samimî davranacaklarına inanmıyorum. Çünkü, Siyonist Yahudiler, sıradan Yahudilerden çok farklılar.

*

*Mükerrem Aslan diyor ki: 'Bu sene Hicrî 1444 yılı Receb ayının 27'sindeki Mî'râc gecesi kutlamaları vesilesiyle, bir kısım Müslümanlar, 'Mi'rac'ın Kur'ân'la sabit olup olmadığı' gibi tartışmalar başlattılar. Ne dersiniz?'

--- İsrâ Sûresi'nin ilk âyetlerinde anlatılan konuyu, 14 asırdır, Müslümanlar Mi'râc olarak isimlendirmişlerdir.

Bunun nasıl olduğu hakkında, geçmiş asırlarda da, kimileri, tasavvur, tefekkür, tahayyül ve idrak seviyelerine göre farklı yorumlar getirmişlerdir.

Allah aşkına, her şeyi kendi aklımızla ve 'sadece bizim dediğimiz doğrudur' diyerek yorumlamak, kendileri gibi düşünmeyen veya inanmayanlara müdahale ve haksızlık değil midir?

Evvelki gece, sünnî, kültürü içinde 'mî'rac' olarak gecesi olarak kutlandı. Şiî kültüründe de o gece, Hz. Muhammed'in Peygamberlikle vazifelendiriliş zamanı olarak anılmakta ve kutlanmaktadır; Bi'set bayramı, Iyd-i Meb'es olarak...

İman konularının akıl sahiblerini muhatab aldığı doğrudur. Ama vahyi ve iman konularını bütünüyle akılla yorumlamak çok farklı bir konudur. Nitekim Ahiret hayatını akılla değil, imanla kabul ederiz.

İman konularını akılla anlamaya çalışırız, evet, ama iman'ı, aklın sınırları içine hapsedemeyiz. Bu konuları sosyal medyada mecralarında tartışanlar, yeni nesillerin zihinlerini sarsmak isteyenlerin ekmeğine yağ sürmekte olduklarını nasıl düşünemezler?

*Habib Zârî ve Mustafa Toprakoğlu, bir takım emperial güçlerin dünyada sun'î, yapma depremler yaptırdıklarına dair iddiaları, tam da Türkiye'deki bu son deprem üzerine gündeme getirilmesine ne dersiniz?' diyorlar.

--Bu gibi iddiaları toptan kabul etmek, toptan reddetmek kadar sağlıksızdır. İnsanoğlu, dünyanın üzerinde olduğu gibi, dünyanın derinliklerinde de oynuyor. Ama bu gibi oynamalar, sırrını ararken elde patlayan bomba gibi bir durum da çıkarabilir. Ama bu iddiaları hemen kabullenmek de 'avanak avcıları'nın oyuncağı durumuna düşürebilir, insanı.

Mesela Türkiye'deki son depremlerle ilgili olarak kimi uzmanlar, Hiroşima'ya atılan Atom Bombası'nın 130 misli olduğunu söyledi, kimisi de, 500 atom bombası büyüklüğünde olduğunu; nasıl ölçtülerse.

Sadece şu kadarını belirtebiliriz ki, yer altında yanardağlar şekilleniyor. Ateş katmanları var. Gaz atmosferleri var. Petrol okyanusları var. Nehirleri, ırmaklar, pınarlar...

Bu kadar petrol ve gaz çıkarılıyor ve yer altındaki katmanlar arasında oynamalar meydana geliyor diyenler de boş konuşuyor değildirler, herhalde. Ama, bunları kesin bir bilgi gibi aktarmak, işte bu yanlıştır. 1974'lerde bütün dünyayı derinden saran ve sarsan büyük Petrol Krizi sırasında, dünyanın tamamı petrol olsa, bugünkü tüketim hızıyla, 50 sene sonra dünya tükenir diyen akl-ı evvel uzmanlar o zaman da vardı.

*İdris Tunalı yazıyor: 'Sadece Yahudi din adamları, hahamlar mı depremleri, îlahî bir ceza olarak değerlendiriyorlar? Hristiyanlarda ve Müslümanlar arasında da yok mu böyleleri?'

*Elbette her inanç, ideoloji veya felsefî sistemde de, tabiî âfetler konusunda bir takım yorumlar yapanlara rastlanır. 15 yıl öncelerde, Amerika'da bir eyalette büyük su baskınları olduğunda, binden fazla insan kurtulmaya çalışırken, timsahlar tarafından yutuldu.

O zaman bazı kardinaller, bunun bir ilâhî ceza olduğunu söylediler.

Bizde de, bazı Müslüman tipler var. Hemen, Allah adına, ceza açıklamak yetkileri varmış gibi. Hattâ ekranlardan eksilmiyorlar, öyleleri.

Elbette, tecrübî ilimleri esas alanların 'tabiat hadiseleri' dedikleri konu, aslında, 'Sunnetullah' denilen ve Allah'ın koyduğu kanunlar içinde cereyan eden hadiselerdir. Allah'u Teâlâ, bazı azgın ve zâlim toplumları cezalandırmak muradıyla, 'Sünnetullah' dediğimiz tabiat kanunlarının tabiî seyrine de bir takım istisnaî müdahalelerde bulunabilir. İlahî vahy'den gelen kitabların her birisinde bu konuda pek çok örnekler vardır, en başta Nuh Tufanı olmak üzere.

Ama yer ve göklerde, mahiyetini bilmediğimiz her gelişmeyi, hemen belli bir toplumun cezalandırılması için meydana geldiği şeklinde izah, 'adl-i ilâhî'ye de bühtan olabilir.

Eskiden ay ve güneş tutulmaları olduğunda, göklere kurşun sıkılırmış, acaib gerekçelerle.

Bunlar 'âvâm'ın inancıyla 'havass'ın inancı arasında bir takım farklılaşmalar getirse bile, hele de 'havass'ın, avâm'ı, onların inanç temellerine zarar vermeden aydınlatmaya tevessül etmeyip direkt olarak onları cahillikle suçlaması, o halk kitlelerinin de mukabil ağır suçlamalar yapmasından başka bir netice vermez.

*

*Malatya'dan Mustafa Taha diyor ki: 'Hepimiz deprem uzmanı olduk. Hattâ, yüzlerce yıldır böylesine büyük depremler yaşanmamışken, kimileri de deprem fay hatlarının olduğu yerlerde niye iskana izin verilir? diyorlar. Haydi, öyleyse, kaçalım, bütün fay hatları üzerindeki yerleşim birimlerinden. Meselâ İstanbul'dan da.

Tedbirli almak yerine sadece suçlamak ve tatbik kabiliyeti olmayan tedbirleri sıralamak ne getirir?

Ben öğrendim ki, Türkiye'de 375 bin müteahhid varmış.

Asıl bu büyük kitleyi bir zapt-u rapt altına almalı. İllâ da yeni depremler ve yeni yıkımlar olsun diye beklemeden.'

*

--Haklısınız. bu meslek grubunun büyük çoğunluğunun zengin olmanın dışında bir gayeleri olmayan ve yıkıldığı zaman da 'Allah'tan geldi, n'apalım!?' diye Allah'a bühtan etmenin kurnazlığına sığınan kimseler...

Evet, bunlara kesin çeki düzen verilmeli. Bakınız, onlar devrede olmayınca, bölgedeki TOKİ evlerinden on binlercesinden hiç birinde ciddî bir hasar olmamış. Bu tesadüf olamaz.

Evet, önce aklın gereği tedbirlere tevessül ve ondan sonra, Allah'a tevekkül.

*

Bu ağır deprem şartlarında seçim mi? Ve de, Nijerya seçimleri..
20 Şubat 2023 Pazartesi

Bu sütunu takip edenler bilirler ki, gelecek seçimler üzerine tahminde bulunanların gerçekte kendi temennilerini yaygınlaştırmaya çalıştıkları defalarca belirtilmiştir.

İP'ten K. Aydın gibilerin, Akşener'in kulağına fısıldadığı, 'Bu depremden Tayyib bir sille yer..' şeklindeki sözün, nicelerinde bir ümid patlamasına yol açtığı bilinmelidir. Yani, 'koyun can derdinde, kasap mal derdinde..' durumu..

Bu gibi seçim hesaplarına yatanların sadece muhalefetin en gedikli isimlerinden olmadığının hatırlanması için belirtelim ki, 15 yıl boyunca Tayyib Bey'in yanında etkili makamlarda bulunmuş, bir tuhaf karakter tipli zât'ın, 'Deprem bölgelerinde, yıkıntılar arasında kalanlardan iktidara yakın olanların çıkartıldığına, diğerlerinin kendi hallerine terk edildiği'ne dair iddiaları, 'öyle söylentiler duydum..' diyerek, sosyal medya bataklığına sunması, ne kadar yıkıcı bir seçim atmosferinin eşiğinde olduğumuzu ortaya koyuyor.

Eğer, o kişinin bu iddiasında en küçük bir gerçeklik payı varsa, öyleleri kim ve hangi cenahtan olursa olsunlar, insanlıktan nasibini almamış zavallılardır; daha ağırını söyleyelim, gaddar ve zâlim, şerefsiz kimselerdir. Ve amma, bu iddiasına dair hiçbir geçerli delil ortaya koyamayıp, sadece 'Öyle söyleniyor, ben öyle duydum..' diye, üreticisi meçhul yalanları tekrarlayanlara ne demeli? Sadece, 'Yazıklar olsun, utanç verici.. Yuf olsun!.) demekle yetinir misiniz, yoksa daha ağır sözler de eder misiniz?

Evet, esef verici bir durum..

*

Tablo böyleyken, sadece jeo-fizik değil, sosyo-psikolojik açıdan da kaygan bir zeminde bulunulan mevcut şartlarda seçim yapılmasının, topluma yeni ve 'çok ağır bir sosyal depremi musallat edeceğini söylemek yanlış olmaz mı?'

*

Bu enkaz yığını ortada iken, ağır deprem şartlarında sıradan bir iktidar değişmesi bile, daha büyük sıkıntıları, buhranları da tetikleyebilecektir. Hele de, ülkeyi 20 küsur senede nereden nereye taşıdığı, insaf sahibi herkesin itiraf edebileceği Tayyib Bey'in seçimi kıl payı kazanması ya da -farz-ı muhal- kaybetmesi de, ortaya ağır durumlar çıkaracaktır. Çünkü, ülke, bu depremle sanıldığının da çok ötesinde ağır yara almıştır. Evet, öldürmeyen yara bünyeyi daha da güçlendirir, ama, yönetim mekanizmasının böyle hassas bir anda tökezlemesi durumunda, sosyal bünyenin geleceğinin, nasıl bir şekil alacağını tahmin etmek kolay değildir.

Seçimde kazanan tarafın, ancak çok açık ara bir zafer elde etmesi durumunda, endişeler azalabilir. Ama, hele de muhalefetin kıl payı bir kaybının, seçim atmosferinin de, sonuçlarının da son derece büyük sosyal olumsuzluklara yol açabileceği gözden ırak tutulmamalıdır.

Aynı şekilde, hele de Tayyip Bey gibi güçlü bir yöneticinin kenara konulması halinde, ortaya çıkacak '7 Kocalı Hürmüz' benzeri bir karmaşa iktidarının veya iktidar karmaşasının ortaya neler çıkaracağı ve bunun ülkeyi daha da içinden çıkılmaz noktalara sürükleyeceği tahmin edilebilir.

Çünkü, her iki taraf da, yakın rakamlarla kazanmak veya kaybetmek durumunda kalırsa, sadece 14 milyon insanın hayatını etkileyen deprem bölgesinin değil, 85-90 milyonluk ülkenin tamamının 'sosyo-psikolojik dengesi'nin sarsıldığı bu şartlarda yapılacak bir seçim, çok ağır sosyal tartışma ve hattâ yüksek gerilimler ortaya çıkarabilir.

Kaldı ki, yüzbinlerce felâketzedelere 1 yıl içinde yeni evlerinin yapılacağı sözünü veren bir Tayyib Erdoğan'ın bu konulardaki başarısı da bilindiği için, genel kanaat, onun bu vaadine itimat edildiği şeklindedir. Ama, bir iktidar değişikliği halinde, seçim sonuçları tabloyu belirsizliğe sürükleyeceğinden, sadece yüzbinlerce felâketzedelerin değil, bütün ülkenin geleceğinde de bir belirsizlik ortaya çıkaracaktır.

Bu, endişeler, şu veya bu tarafın seçim kazanması veya kaybetmesi ihtimaliyle dile getiriliyor değil..

Bu satırların sahibinin tercihi ise, açık..

Savaş durumunda seçimlerin ertelenmesi için cevaz varsa, bir savaştan geri kalmayacak bir deprem felâketinin de seçimlerin ertelenmesi için mantıkî bir temel oluşturacağı açıktır. Böyle bir ertelemenin, işbaşındaki yönetici kadroların alacağı kararlarda daha rahat hareket edebilmesi açısından da faydalı olacağı ortadadır.

Hatırlayalım ki, B. Amerika'da, 4 yıllık bir süre için Başkan seçilen kişi, o ilk 4 yıl sonunda, ikinci bir 4 yıl için daha Başkanlık seçimine girebiliyor. (Çocukluğunda geçirdiği çocuk felci rahatsızlığı yüzünden ömrünü tekerlekli sandalyede tamamlayan) Franklin Roosevelt, 1933 ve 1937 yıllarında iki kez başkan seçildiği halde, Amerika'nın 2. Dünya Savaşı'na girmesi üzerine 3 ve 4'ncü dönem için de Başkan seçilmiş bir istisnaî örnektir.

Bu açıdan, bizde de seçimlerin en azından 1 sene sonraya ertelenebilir ve hattâ ertelenmelidir. Halk o zaman daha sağlıklı seçim yapabilecektir.

*

BİR DİĞER ÖNEMLİ SEÇİM DE NİJERİA'DA..

2023 yılında, Müslüman coğrafyalarında yapılacak 3 seçim vardı.. Türkiye, Pakistan ve Nijerya.. Bu seçimlerle emperyalist dünyanın güçleri de yakından ilgilenirler ve kendilerine yakın sosyo-politik ve kültürel kesimlerin iktidara getirilmesi için propaganda mekanizmalarını harekete geçirirler.

*

Bu cümleden olmak üzere, Afrika'nın en kalabalık ve büyük petrol rezervleriyle en güçlü ekonomisi olan ve halkının yüzde 65 kadarının Müslümanlardan oluştuğu 220 milyonluk Nijerya'da, 25 Şubat günü yapılacak seçimler için, emperyal güç odakları da devredeler..

*

Muhammedu Buharî'nin iki dönem (8 yıllık) başkanlığı sonunda yapılacak olan yeni Başkan seçimi kıyasıya bir rekabet yaşanıyor.

Nijerya'da, üç temel etnik grup bulunuyor: Hausaî'ler, Fulanî'ler ve İgbo'lar..

Adayların etnik mensubiyetleri ile seçim kazanma şansları arasında da güçlü bir bağ bulunuyor.

Adaylardan 66 yaşındaki ve geçmişte uzun yıllar Eyalet Valiliği yapmasıyla bilinen Rabiu Mûsa Kwankwaso, Hausaî etnik grubundan..

Ancak Batı Nijerya siyasetinde etkili bir siyasetçi olan Bola Ahmed Tinubu ve eski Başkan Yard. Atiku Abubakar (Ebu Bekr) da güçlü adaylardan..

Fulanî etnisitesine mensup bir aileden gelen Abubakar, silâhlı bir İslamî mücadele örgütü olarak tanınan 'Boko Haram'ın şiddetle karşı çıktığı Batı tarzı eğitime göre yetişmekle de suçlanıyor.

Ama, Abubakar'ın 40 sene önce bir nakliye konteynerindeki ofisten, çok uluslu şirket ortaya çıkarması ve servetinin bir kısmını hayır işlerine yönlendirmesiyle ve de, enflasyon ve işsizlik pençesinde olan kitleler için câzibe unsuru..

Nijerya'nın en mütedeyyin Müslüman kitlelerinin yaşadığı kuzeydeki Kano eyaleti ise, her zaman olduğu gibi yine kilit rol oynayacağa benziyor.

*

Ayrıca, adayların tamamı da ağır yolsuzluk suçlamalarıyla da karşı karşıya bulunuyor..

Güneyli ve kentli seçmenler arasında ise, İşçi Partisi'nden, etnik İgbo'lardan ve de Doğu Nijerya'dan dindar bir Katolik olan Peter Obi'nin kazanma şansı, müslüman oylarının üçe bölünmesi ihtimaline bağlı.. Bu durumda, önde gelen Müslüman siyasetçilerden Yusuf Datti Baba-Ahmed'in, Obi'nin seçilmesi halinde onun Başkan Yardımcısı olacağının açıklanması da dengeleri zorlayabilir.

.Dış düşmanla bir şekilde mücadele edilir; ama içeridekilerle?
22 Şubat 2023 Çarşamba

Ülke korkunç yıkımlar getiren büyük bir depremle uğraşırken..

'Kendi değerler dünyasında olsa da bazen, akl-ı selimle düşünebiliyor' dedirten M. İnce isimli siyasetçinin bir videosu karşısında insan, 'Bu kadarına da, yuff!.' demekten kendini alamıyordu. Çünkü bu kişi, 'Bugünkü iktidarı yıkmak için, Şeytan dışında herkesle işbirliği yapabiliriz..' diyor ve kendisini mâlum 'taife-i laicus'a çılgınca alkışlattırıyordu...

İçerdeki muhaliflerin şu büyük deprem faciası karşısında dışarıdan yıllarca düşmanlık sergileyenler kadar olsun bir insanlık sergileyememesi ve hele de bu çetin kış şartlarında, hatta 14 milyon insanın acısından ve çaresizliğinden, perişanlığından habersiz olarak sıcak köşelerinden basit siyasi hesaplarla suçlamalar yapmaları 'Asker, AFAD ve Kızılay gibi kurumların veya kuruluşların depreme müdahalede geç kaldıkları' gibi beyanları elem vericidir.

Bir daha hatırlayalım, 6 Şubat sabahı, 04.17'yi..

7,7 şiddetindeki depremden hemen sonra felâketin büyüklüğünü hemen kavrayan Tayyib Bey, 1 saat içinde saat 06.00'dan itibaren AFAD, Askeriye, Kızılay ve diğer kurumları harekete geçirmiş ve dünyaya da, '4. Derece (en yüksek seviyede) bir alârm' bildirimi yapmış ve deprem bölgesindeki illerin valilerinden ayrı olarak 16-17 ilçeye de diğer illerin 'Vali'lerini de geçici vazifeyle göndererek facianın boyutlarını zımnen ifade etmiş oluyordu..

Ulaşılamayan yerler yok muydu?

Vardı, elbette..

Çünkü bütün yollar, köprüler geçit vermeyecek şekilde bile harap olmuştu.. (Bir Malatyalı arkadaş anlattı; deprem olduğunu haber alınca sabahın ilk ışıklarıyla birlikte akrabalarının olduğu Adıyaman'a gitmeye karar verir arabasıyla.. Ama görür ki, Adıyaman'a giden bütün yollar, köprüler harap olmuştur; gidemez, geri döner..)

Dün Muhalefet'in lideri KK. Bey'i partisinin Grup konuşmasında dikkatle dinledim.. Felâketin büyüklüğünü gittiği Hatay'da gördüklerini anlatmaya çalışırken yine Tayyib Bey'e dinmek bilmez bir kin duygusuyla saldırıyordu.

Ve bütün bölge de bu durumdayken.. Sadece gördüğü Hatay'daki manzaranın bile nasıl dehşet verici olduğunu anlatırken Kılıçdaroğlu meğer o anda çaresizlik içinde yeni bir kişi olmuş.. Kendisi öyle diyor:

' İşte o zaman, o an içimde bir şey koptu. Anladım ki ben artık eski ben olamayacağım. O an itibarıyla ben aynı Kemal değildim. (...) Telefon hatları çekmiyor. Hiçbir şey çalışmıyor. (...) (...)halkımıza seslenmemiz lâzım' dedim. En zor zamanda, nerede duracağımızı söylemem lâzım.. (...)'

Zannedersiniz ki, siyasî rekabeti bir kenara koymuş, bir birliktelik sergileyecek; ama hayır!.

'Erdoğan ile siyaset üstü hizalanmayı reddediyorum' dedim. Ne kendisi ile ne sarayı ile ne de çeteleriyle hizalanacağım. Milletimize seslenmek istiyorum ama internet bağlantısı yok. (...) Neyse, çözdük bir şekilde interneti, seslendim. Ne düşünüyorsam amasız, fakatsız söyledim.'

Görelim ne söylemiş; demiş ki: 'Ey halkım, güzel halkım, yüreği yanan halkım. Sen daha iyi olmayı hak etmiyor musun? (...) Cumhuriyetimizin bir yüzyılı geçti. İkinci yüzyılımız daha iyi olmasın mı? Yazımızı öldürdüler, ama artık bir baharı yaşatmayalım mı?'

KK Bey, ilk 100 yılın hangi ilkbaharından ve öldürülen yazından söz ediyor, ama bunu açıklamıyor ve devam ediyor:

'(...) İktidarı değiştireceğiz, orası kolay, ama hepimiz biliyoruz ki değişim, bir iktidarı değiştirmekten büyük olmalı. Çünkü zihniyeti değiştirmemiz lâzım. Zihniyet değişmedikçe bu sorunlarla hep karşılaşacağız. Bu ülkeyi enkaz altında bırakan düşünce şeklini kökünden kurutmamız lâzım. Değerlerimizi yeni baştan örmemiz lâzım (...) Soygunculara susuluyor, ses çıkarılmıyor. Şehirler rant üzerine inşa ediliyor. Dükkân kiralayan birkaç metre kazanmak için kolonları kesiyor. Deprem oluyor, komşu şehirlerde kiralar fırlıyor. (...)'

Kılıçdaroğlu düzeni suçlarken 'İğneyi de kendilerine batırmaları gerektiğini, siyasete girenin de kısa sürede, anormal şekilde zenginleştiğini' de belirterek 'Biz siyasîler de oy kaybederiz diye imar aflarına el kaldırıp indiriyoruz hep..' değerlendirmeleri de yapıyor ve şöyle devam ediyordu:

'-Velhasıl sevgili dostlarım, değişmemiz lâzım. Sistemi yani düzenin çalışma şeklini kökünden değiştirmemiz lâzım. Devletin işleyişini değiştirmemiz lâzım. (...) Değerlere gelince mangalda kül bırakmayan bizlerin bunu artık davranışlarımıza yansıtmamız lâzım. Özetle her şeyi ama her şeyi temelden değiştirmek zorundayız.(...) Tek adamlar asla ve asla bu coğrafyada bir daha olmayacak. (...) Vallahi de billahi de bu haramî düzenini mutlaka ama mutlaka değiştireceğiz.(...)'

Evet, Ana muhalefet Lideri sıfatını taşıyan bu kişi dün ana hatlarıyla böyle konuştu.. Hele 'Tek adamdan yakınmasını duyunca, cân'u gönülden, 'KK Bey, Sahi, var mısın, 'tek adam' üzerine kurulu dünya görüşünüzden 'tek adam'ı çıkarmaya?' dedim içimden..

Konuşmasının içinde bugün içinde yaşanılan ve bütün ülkeyi derinden etkileyen büyük felâketin içinden nasıl çıkılacağına dair -bir takım hayalî vaadler ve iyi niyet manzûmeleri dışında- yakın vâdede yerine getirilebilecek hiçbir şey yoktu..

Sadece kendisinin Erdoğan'la asla 'Siyaset üstü bir yerde hizalanamayacağına dair lafları zihnime takıldı.. Sanki istese onunla aynı hizada yer alabilecekmiş gibi..

Yine de bir büyük felâket karşısında 'Bu mudur, milletin birlik ve beraberliği konusunda söylenecek sözler?' diye geçirdim içimden..

Ve acıyla itiraf etmek gerekirse ülkemiz ve Müslüman halkımız için önceleri neler düşündükleri bilinen dışardakiler kadar bile bir insanlık sergileyemedi o ve müttefikleri..

Meselâ bir Yunan dış bakanı Nikos Dendias, Ermenistan Dış bakanı Ararat Mirzoyan ve Amerikan dış bakanı Antony Blinken'ın ziyaretlerinde sergiledikleri yaklaşıma bakınız bir de KK Bey'in tavrına..

Bu arada Amerikan dış bakanı Antony Blinken'ın Antakya ve diğer bazı deprem bölgelerini Çavuşoğlu'yla birlikte helikopterden gözlemlemesi.. Blinken'ın, Amerika'nın siyasetini sorgulayan suallere değinmemesi veya diplomatik açıdan her mânâya gelebilecek yuvarlak sözler etmesi de ilginçti.

Ama Çavuşoğlu Birleşik Amerika'nın müttefikliğe sığmayan davranışlarını en net şekilde eleştirmekten de geri durmadı ve Türkiye'ye F-16 savaş uçaklarının verilmesinin, İsveç ve Finlandiya'nın NATO üyeliğine Türkiye'nin 'Evet' demesi şartına bağlanmasının asla kabul edilemeyeceğini ve ayrıca, F-35 savaş uçaklarının yapımına başlangıçta ortak olan Türkiye'nin 1 milyar 400 milyon dolarla katıldığı o projeden çıkarılmasından sonra, o paramızı geri vermeniz gerekir demesi ve Blinken'ın sessizliğini koruması ilginçti.

Evet, ülke ve halklımızın karşılaştığı büyük felâket karşısında büyük çapta tek yürek olduğu bir zaman diliminde bizdeki iç siyasette muhalefet odakları yazık ki yabancılar kadar olamadılar.

NOT: Amerikan Başkanı Biden'ın 20 Şubat Pazartesi günü, önceden açıklanmayan şekilde, Ukrayna'ya gelivermesi ve Ukrayna'yı Rusya karşısında tek başına, yalnız bırakmıyacaklarını açıklaması ve Rusya Başkanı Putin'in de, Ukrayna Savaşı'nı asıl başlatanın Batı dünyası olduğuna ve bunun bedelinin ödettirileceğine, hattâ nükleer tehditler savurmasına da gelecek yazıda; inşaallah..

Rusya'nın Ukrayna'ya saldırmasının 1. Yıldönümü'nde… Amerika ve Rusya tepişirken, Ukrayna daha çoook ezilecek gibi
24 Şubat 2023 Cuma

Evet, bugün, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırmasının 1. Yıldönümü..

1 yıl öncesinin dün gecesini hatırlayalım..

Putin, uzuun bir tarihî nutuk irad etmişti, tv. ekranlarında.. 'Rusya'nın sınırlarının coğrafî olmadığı ve Çarlık Rusyası'nın güçlü olduğu dönemler'den filân da söz etmiş, arkasından da, Ukrayna'nın Donbass bölgesi ve civarında en yıkıcı şekilde saldırılarını başlatmıştı.

Savaş, gayriresmî yorumculara göre 1 haftada bitebilirdi. Çünkü, dev bir güç olan Rusya karşısında Ukrayna çaresizce, boyun eğmek zorunda kalacaktı. Ama, her ne kadar rakamlar açıklanmasa da, bu savaşın her iki tarafa da, yüzbinleri bulan asker kaybettirdiği tahmin ediliyor. Ukrayna'nın sivil kayıpları ise; o da, 100 bine yaklaşıyor.

Ayrıca, 7-8 milyona yakın Ukraynalı, yerlerini-yurtlarını terk edip, Avrupa ülkelerine sığınmışlardı. Ama, Avrupa halklarının Ortadoğu, Afganistan, Afrika ve diğer yerlerden gelen mültecileri kabullenmemek için çıkardığı engellemeler Ukrayna halkına gösterilmemişti. Çünkü, Ukrayna halkı, tıpkı Avrupa halkları gibi, genelde, beyaz tenli, sarı saçlı, mavi gözlü ve Hristiyan idiler.. Yani, modern Avrupa'nın modern ırkçılığı..

*

Rusya'nın Ukrayna'ya saldırısı'nın başlamasının 1. Yılına 4 gün kala, ilginç bir gelişme yaşandı. Çünkü Amerikan Başkanı Biden'ın 20 Şubat günü önceden açıklanmayan şekilde, Ukrayna başkenti Kiev'e gelivermesi, sadece bu geziden habersiz olan Amerikan kamuoyu için değil, bütün için de büyük sürprizdi.

Bu ziyaret, herhalde, Putin'in de beklemediği bir diplomatik ve hattâ yarı-askerî bir hamle idi.

Putin ve sözcülerinin sık sık, nükleer silâh kullanmak tehdidini dile getirmelerine rağmen, Biden'ın bu gezisi, -onun ileri derecedeki yaşlılık problemlerine rağmen, nasıl kararlı olduğunu gösterdiği gerekçesiyle- Rusya'nın tehditlerinden yılmayan ve Ukrayna'nın Rusya'ya yedirilmeyeceği konusunda bir kararlılık olarak, Amerikan kamuoyunda bile kabul görmüş bulunuyor.

Amerikan Başkanı Joe Biden ve Ukrayna Başkanı Volodymyr Zelensky, hava saldırısı sirenlerinin sesleriyle delinen bir kış sabahında Kiev'in en büyük ve altın kubbeli bir katedrale giriş ve çıkışta yan yana yürüdüler. Biden, ayrıca, 'Ne kadar sürerse sürsün, Amerika'nın Ukrayna'yı yalnız bırakmayacağına' söz verdi. Bu yaklaşım, Amerikan ve AB dünyasında da benimsenmiş gözüküyor.

*

Putin ise, aynı gün Rusya Parlamentosu'nda yaptığı konuşmada, 'Ukrayna'da savaşı Batı başlattı.' diyor ve memleketi St. Petersburg'daki çocukluk kavgalarından öğrendiği kuralı aktararak, "Bir dövüşü kazanmak istiyorsanız, ilk darbeyi siz vurmalısınız ve sanki hayatınızın en belirleyici savaşıymış gibi onu sonuna kadar götürmelisiniz." diyor ve 'Rusya'nın Donbass'ı kurtarmakla daha güçlü hale geldiğini' belirtiyordu.

*

Ancak, Biden'ın sözleri ve Putin'in dönüşü olmayan bir yola girmesi ve ayrıca, Çin'in de, 'Batı'nın yangına körükle gittiğini' belirterek 'Rusya'ya yaklaşmakta olduğu ' görüşleri, dünya diplomasi çevrelerinde, bu savaşın 'kontrolden çıkma' eğilimi gösterdiğini ve 'bütün dünyayı kuşatan bir yangın yerine çevirebileceği' korkusunu yaygınlaştırıyor.

*

Putin'in, bu arada, 2. Dünya Savaşı'nda savaşın kaderini değiştiren Stalingrad Muharebesi'nin 80. Yıldönümü'nde, "Anavatan ve gerçek uğruna ölüme gitmek kararlılığının, Rusya halklarına imkânsızı yaptırma iradesi verdiğinden ve çok ırklı halkımızın karakterindeki bu davranışın var olmaya devam edeceği'nden söz etmesi, 'vatanperest' duyguları coşturucu bir yaklaşım olarak değerlendiriliyor. Ancak, Putin'in küçük ve zayıf komşusu Ukrayna'yı işgal etme kumarı'ndan bir umutsuzluğun doğduğu, Rusya kamuoyunda da dillendirilmeye başlandı. Hele de bazı yüksek komutanların arka arkaya intihar etmelerinden sonra. Putin, 25 yıla yaklaşan iktidarına yönelik en büyük tehditle karşı karşıya denilebilir. Amerikan medyasında, Rusya- Ukrayna konusu değerlendirilirken, 'Tavuklar, yemlerini tane- tane yerler.' benzetmesi yapılması ilginç bir yaklaşım olsa gerek.

Bu yüzden Putin, son konuşmasında Rusya'nın krizi samimiyetle çözmeye çalışırken, Batı'nın kendileriyle alay ettiğini sık sık vurguluyor ve 'Batı, Yugoslavya'yı, Irak'ı, Libya'yı, Suriye'yi yerle bir ederken aynı şekilde utanmazca, ikiyüzlülükle davrandı. Bu utancı asla temizleyemeyecekler. Namus, güven, edeb kavramları onlara yabancıdır. Sömürü politikasını sürdürürken tüm dünyaya aşağılık olarak bakıyorlar. Kendi halklarını da barış diyerek aldatıyorlar" gibi değerlendirmelere daha bir ağırlık veriyor ve 'Dünyada hiçbir ülkenin ABD'nin yurt dışında bulundurduğu kadar askerî üssü yok. (...) Batı ile yapıcı bir diyaloğa açıktık ve içtenlikle hazırdık. Ama NATO'nun sınırlarımıza kadar genişlemesi, kabul edilemezdi. Savaşı başlatan taraf Batı'ydı, bizse bu savaşı durdurmak için güç kullanıyoruz. Evimizi ve insanlarımızın canlarını koruyoruz, Batı'nın istediğiyse sınırsız hâkimiyete sahip olmak. Kiev'e savaş için 150 milyar dolar verildi. Biz Ukrayna halkına karşı savaşmıyoruz" ifadelerini kullanıyordu.

'Filler tepişirken, ezilen çimenlikler.' olur sözünü hatırlatan bir durum.

*

RUSYA, 'DOĞU DÜNYASININ AHLÂK ANLAYIŞI'NA MI DÖNÜYOR?

Putin, son konuşmasında Batı dünyasını eleştirirken, çok önemli bir konuya da değiniyor ve 'Batı, kutsal kitapları hiçe sayarcasına, kafayı yemiş gibi, 'üçüncü bir cinsiyet ' oluşturma peşinde. Biz bu konuda Rus halkını sonuna kadar koruyacağız.' diyordu.

Hatırlayalım ki, daha bir ay kadar öncelerde, Papa Fransiscus, 'cinsî sapıklar'ın da koruyuculuğuna soyunmuş ve 'tanrı'sının, onları da sevdiğine dair sözler etmişti.

Putin, "Aile, bir erkek ve bir kadın arasındaki beraberlik demektir. Bütün kutsal metinler bunu söylüyor. Batı, bu kutsal metinleri de sorgular hale geldi" derken, Papa'nın açıklamalarına da dikkati çekmiş oluyordu.

'Batı kültürünün yozlaştığını, kendi kültürlerini bundan koruyacaklarını' dile getiren Putin'in, "Çocuklar üzerinden her türlü istismar gerçekleştiriliyor. Cinsiyetleri değiştiriliyor ve üstlerinde deneyler yapılıyor. Aile, bir erkek ve bir kadın arasındaki beraberlik demektir. Dünyadaki her dinin kutsal metinleri bunu ifade ediyor. Ama Batı, bu kutsal metinleri de sorgular hale geldi. Batı'daki elit kesimler akıllarını kaçırdı ve bunun artık tedavi edilebilir bir yanı yok. Bizim bu gibi sapkınlıklara karşı çocuklarımızı korumamız gerekiyor" demesi, 75 yıllık komünist bir dönemden sonra Rusya'nın, Batı dünyasındaki hedonist/ zevkperest ve freudist' anlayışa karşı Doğu toplumlarında Batı'ya nisbetle, geleneklere dayalı ahlâkî konulara dikkatli bir yönelme eğilimi göstermesi üzerinde ciddiyetle durulması gerekir. Tolstoy ve Dostoyevsky'nin eserlerindeki klasik Rus davranışlarına bir dönüş var, denilebilir mi?

*

Putin'in sözünü ettiği bu konuya ek olarak belirtelim ki, Katolik dünyasının ruhanî lideri Papa Franciscus, 24 Ocak 2023'te Associated Press'e verdiği bir röportajda "Cinsî sapık /homo... olmak suç değil, günah ile suç arasında ayrım yapalım" diyor ve 'dünya çapında, LGBTQ'liler denilen kesimleri baskı altına alan kanunların gevşetilmesi' çağrısında bulunuyor; "Tanrı bizi olduğumuz gibi ve her birimizin şahsiyetimiz için mücadele verdiğimiz güç için seviyor" diyordu.

Franciscus'un Papalığı 10. Yılını doldururken, Chicago Kardinali Blase Cupich de, "Bütün cinsî sapıkları kucaklamakta esnek olalım.' diyordu. Ki, bu sözlerin, bir Katolik olan Biden'ın görüşlerini de yansıttığı ve Obama döneminde Başkan Yardımcısı olduğu günlerden beri bu görüşleri, onun, 'geleceğin yeni gerçekliği' diye yaldızlayarak dile getirdiği biliniyor.

*

Okuyucularla Hasbihal: ‘Allah adına ceza kesmek' yetkisini kim, nereden ve nasıl alıyor?
26 Şubat 2023 Pazar

Birçok okuyucu, depremin sadece 'ilâhî bir azab ve ceza olduğu' hakkında ve hele de bu büyük felâket günlerinde, on binlerce mâsum insanlar yıkıntılar altına ve milyonlarca insan da yüreği dağlanmış olarak acılar içindeyken; bazı kişilerin, -iddialarının doğru olup olmadığı da bir ayrı konu- 'hoca veya vaiz vs. unvanıyla videolar hazırlayıp, devamlı, Allah'ın azabından, cezasından bahsetmeleri ve bu görüşleri dillendirerek o mâsumlara bir darbe de onların vurmasından Müslüman olarak rencide olduklarını belirtiyorlar ve 'Bu gibi gaddar kişiler, bu, 'Allah adına ceza bildirmek' yetkisini nereden ve nasıl alıyorlar?' diye itiraz ediyorlar.

Evet, bu haklı itirazlara, yerinde suallere sağlıklı cevaplar vermek kolay değil. Biz deprem felâketiyle ilgili yazılarımızda, materyalistlerin- laiklerin 'tabiat kanunu' dedikleri hadiselerin , 'mükevvenât'taki bütün her şey için Allah'u Teâlâ'nın ezelden koyduğu ve 'Sunnetullah' denilen ve hükmünü ebediyete kadar sürdürecek kanunlar olduğunu belirttik. Ama, Allah'u Teâlâ'nın, bazı toplumları ikaz etmek için bu ezelî kanunlara istisnaî müdahalesi de vardır; 'Nuh Tufanı' örneğinde olduğu üzere. Ama Sunnetullah'a göre meydana gelen veya istisnaî ilâhî müdahalelerin zamanını kesin olarak bilemeyiz.

Evet, durum bu iken. Bazı kimselerin, depremlerin sadece toplumun bir kısım günahlarının cezası olarak geldiği şeklindeki değerlendirmeleri nasıl söyleyebiliyorlar.

Bir felâket ânında, kişiler kendilerini hesaba çekebilirler, kendi hayatlarındaki yanlışlarını hatırlayıp, 'keşke öyle davranmasaydık.' diyebilirler; ama hele de on binlerce mâsumun can verdiği o faciayı yaşamış insanların tamamına yönelik bu gibi suçlayıcı hitabelerde biraz insanî bir nezaket var mıdır?

Yapmayın efendiler. Haydi, bir takım günahkârlar da vardı diyelim, binlerce mâsum yavrular da can verdi, binlercesi anasız-babasız kaldı. Sizin aklınız sadece bu konulara mı erer? Bizi günahlardan tevbe etmeye davet edenler, bir de kendileri tevbe ederler mi?

Hattâ en azgın bir kişi veya azılı bir düşmanınız olduğunu bildiğiniz bir kişi bile olsa, o, diyelim ki bir kazâ ânında bir arabanın veya yıkıntının altında kaldı ya da denizde boğulmak üzere veya bir yangında alevlerin içinde. Ve bizden yardım istiyor, o durumda, 'Allah senin cezanı vermiş, çek cezanı!' demek gibi bir anlayışımız olabilir mi? O durumda olan en büyük düşmanımıza bile, bizden yardım istediği anda, vazifemiz, ona insan olarak, elimizden gelebilecek, mümkün olan her yolla yardımcı olmak değil midir?

*

*Bazı okuyucular da, gayet haklı olarak, 'Diyanet' adına yapılan bir açıklamada, - tam da deprem felaketi günlerinde sorulmasında bile şeytanca bir niyet ya da bir hamakatin olduğunu hatırlatacak şekilde sorulan-, 'evlâdlık edinilen bir kimseyle evlenilir mi?' gibi suallere verilen cevaplara itiraz ediyorlar.

Gerçi sonra, o cevaplar silinmiş ama önce yayınlanmış olması bile başlı başına ve en azından 'âbesle iştigal' değil midir? Diyanet, hatanın görüldüğünü ve o cevabın silinmesiyle zımnen anlatmış olduğunu ifade etmiş olabilir, ama bu ve benzeri konular, böyle sessizlikle geçiştirilemez. Diyanet İşl. Başk.lığı, bu konuda hatası, dikkatsizliği, anlayışsızlığı veya kasıdlı bir davranışı olanları görürse, onları bulundukları yerlerden fırlatıp atmalı ve bu konuyu kamuoyuna da net olarak açıklamalı değil midir?

Sosyal medya bataklığında, Müslümanlar üzerine 'cîfe' sıçratmak için pusuda ekleyen şeytan taifesine bayram ettirmek de ne oluyor?

Bir söz, hattâ doğru olsa bile, doğru zamanda, doğru muhatablara ve doğru bir uslûbla söylenmelidir.

*Turgay Mızrak isimli okuyucu diyor ki: 'Felâket elbette çok büyük ama beceriksizlikler acıyı ve felâketi katladı. İnsanlar hiç bir yardım görmeden enkaz altında öldüler! Bu beceriksizliğin hesabını kim nasıl verecek, onu merak ediyorum.

Evet, o imar afları olmasaydı belki felâketin boyutları bu kadar büyük olmazdı. Güzel ülkemizi karanlığa götürmeye gücünüz yetmeyecek.'

--Bana zaman zaman hışımlı mesajlar gönderen ve benimle aynı değerler sistemine bağlı olmadığını hissettirmeye çalışan bu okuyucu, bu satırları deprem bölgesinde yıkıntıların içinden insanları kurtarmak isterken, faciadaki yardım çığlıklarını, iniltileri duyarak mı yazdı, bilmiyorum. Ben kendi adıma, ülke içinde ve dışında nice büyük depremleri gördüm, bir kısmında sağlık personeli olarak da günlerce insan kurtarmaya çalıştım. Bu depremde ise, ileri yaşlılıkla fazla bir işe yaramamak endişesi ile bölgeye gitmedim.

Hedefim de kimseyi suçlamak veya yüceltmek değil.

Ama Muhalefet liderlerinden bazılarının, dünyada örneği gerçekten de çok az olan böylesi büyük bir felâketi bile küçültmeye çalışmalarını ayıplıyorum. Devlet ise, depremin meydana gelmesinden 1,5-2 saat sonra felâket bölgelerine ulaşmak için var gücüyle harekete geçti. Ama Yunanistan büyüklüğünde bir coğrafyada Adıyaman'dan Malatya, Elbistan, Maraş, Anteb, Islahiye ve Osmaniye'ye kadar her yerde, ulaşım yolları (kara ve demiryolları) ve de hava alanları da uçakların inmesine izin vermeyecek derecede bozulmuştu. Üstelik de, ilk depreme yardım etmek için çırpınan herkes, AFAD, Askeriye ve Sağlık elemanları, Emniyet güçleri ve diğer kurtarma ekipleri yıkıntıların altından insanlara ulaşmaya çalışırken. Yolların bozulmuş olması hasebiyle, iş makineleri ve vinçler ve diğer zarurî araçlar bile felâket bölgelerine ulaşamıyorlardı. Üstelik o ilk depremde yıkıntıların altından insanları kurtarmaya çalışırken, ikinci bir depremle, ayakta kalabilen nice binalar da yıkılmış ve o kurtarma ekiplerinden yüzlercesini de yutmuştu. Ve 14 milyon insanın hayatı alt-üst oldu, 85-90 milyonluk ülke de.

Efendi, sadece askerlerden o yıkıntılar altında can verenlerin sayısı 100'ü, emniyet personelinin sayısı 225'i ve sağlık personelinden de 530'u aştı.

Haberiniz var mı bundan? Siz hâlâ, 'Seçimde şöyle olacaksınız- böyle olacaksınız.' deyip durun; insanı ve ülkeyi o anda andaki büyük felâketten nasıl kurtaracağının hesabını yapmayı asıl hedef olarak belirleyenler ise, o acıların içinde kan ve gözyaşları ve dualarla nice canları kurtarmaya çalışıyorlar, hâlâ da.

10 ilin büyük merkezlerinin en azından yüzde 50'si, bazı yerlerde yüzde 75'i yerle bir olurken ve de Suriye'de depremde can verenlerle birlikte şu anda 52 bin insanın can verdiği bir felâketten söz ediyoruz. Ve yıkıntıların yüzde 90'ından fazlası da 1999 Depremi'nden önceki kanunlara göre yapılan binalar. Ve son 15-20 yılda yapılan 130 bin kadar TOKİ evlerinden ise, en küçük bir çatlak bile bulunmamış.

Belki, on binlerce cansız beden daha çıkacak yıkıntılar altından... Bırakalım, suçlu aramayı da, -çünkü, kusurlu olanlar, tedbirleri almayan hepimiziz- her birimiz, nihaî hesabı vereceğimize inandığımız hangi en yüksek merci varsa, hesabımızı ona verecek şekilde davranalım, siyasî hesaplarla değil, insanî bir hassasiyetle sorumluluğumuzu yerine getirmeye çalışalım.

*Amasya'dan Kemal Uncuoğlu, 'C. Başkanı Erdoğan'ın imzasıyla 4 Şubat 2022 tarihli yazısında, İskenderun'un bazı mahallelerinin riskli alan ilân edildiğine dair 16/9/2013 tarihli Bakanlar Kurulu kararının yürürlükten kaldırıldığını sosyal medyada okudum. Haklı olarak, 'o önceki riskli alan nasıl olmuş da, risksiz hale gelmiş.' demekten kendimi alamadım. Ne dersiniz?' diyor.

*Evet, zâhirine bakarsanız, dediğiniz gibi. Ama o mahallelerin muhtarlarının Danıştay'da açtıkları davâlarla o kararı, yıllar boyu durdurup, sonunda da davâyı kazandığını ve o hukuk zaferini davul-zurnayla kutladıklarını da biliyor muyuz? Şimdi o kişiler, 'suçlu varsa, Danıştay'dır; biz hakkımızı koruduk.' diyorlar. Danıştay ise, sus-pus! Evet, yargı da hesabını yargıda verebilmeli.

.Siyaseti entrika ve vehim üzerine kuranlar, o dişlilerin arasında kalırlar
27 Şubat 2023 Pazartesi

23 Şubat 1979 Cuma günü Fatih Câmii'nde kıldığı Cuma namazından çıktığı sırada kalabalığın içinden kimliği belirlenemeyen bir kişinin sıktığı bir kurşunla vurularak öldürülen (inşaallah şehîd olan) Metin Yüksel'in fâni hayattan ebedî hayata geçişinin 44. yıldönümü dolayısıyla, o vurulma noktasında bir anma toplantısı yapıldı, dün.. Yaklaşık 250-300 kadar gönüldaşlarının katılımıyla..

(Ki soğuk bir kış günüydü. Cuma namazından gelmiş, tirajı 40 bini aşan haftalık 'Tevhîd' dergimizin Kumkapı civarındaki bürosunda yeni sayıya son şekli vermekteydik. Bu arada arkadaşların hazırladığı sıcak çorbayı da içerek ısınmaya çalışıyorduk. (merhûm) Yılmaz Yalçıner ve (merhûm) Sedat Yenigün ve diğer arkadaşlarla.. Tam o sırada, (merhûm) Mehmed Ali Tekin gelmiş ve 'Metin'in Fatih Camii'nden çıkışta vurularak öldürüldüğünü' bildirivermişti.. O günlerin hikâyesini o günlerdeki yazılarımda etraflıca anlattığımdan tekrarlamıyorum).

Önce son deprem felâketinde dünya hayatına veda edenler için 'gıyabî cenaze namazı' kılındı ve rahmetli Metin için de dualar edildi. Daha sonra Metin'in tam vurulduğu ve kırmızı bir parkelerle işaretli noktaya gelinerek programa orada devam olundu ve Kur'an-ı Kerîm okundu, konuşmalar yapıldı.

Yapılan konuşmaları dikkatle dinledim.

Bir genç arkadaş, 44 yıl öncelerinin bir şemasını çıkarmaya çalışıyordu konuşmasında.. Ve ancak Metin'in 'katledilmesi'nin ardında Amerikan Gizli İstihbarat Teşkilatı CIA'in elinin olduğunu iddia etti. Kezâ 5 Temmuz 1980'de Fatih- Akşemseddin Caddesi'nde katledilen yakın çalışma arkadaşımız Sedat Yenigün'ün vurulmasını da aynı odaklara bağladı ve o tarihten 2,5 ay kadar sonra sahnelenen '12 Eylül 1980 Askerî Darbesi'nin de bu katletmelerle direkt bir bağının olduğu ifade edildi. Bu konuşmayı yapan arkadaşın kim olduğunu sorduğumda, 'Erbakan'ın oğlunun partisi YRP'nin gençlik teşkilatı sorumluları'ndan birisi olduğu söylendi.

Bu iddia ne kadar doğruydu?

'Öyle bir etki asla yoktu..' denilemez, ama İslâmî camiayı daha bir sarsacak çapta olsa da sadece 2-3 kişinin o katledilmesi hadiselerinde direkt CIA vs. gibi dünyaca çok ünlü bir karanlık cinayet merkezlerinin zikredilmesini doğrusu soru işaretiyle karşıladım. Çünkü böyle bir iddia genç nesillerin dikkatlerini arttırmak için söylenmiş olsa bile ortada net bir belge ve bilgiye sahip olanlar var mı bilmiyorum ama bunu söyleyenler kendilerinin bunu bildiklerini ısrarla belirtiyorlardı..

Bu vesileyle hatırlayalım ki, 1980 Askeri Darbesi öncesinde özellikle de 1977'lerden sonra o günlerde ülkede günlük olarak ortalama 25-30 kişi öldürülüyordu. Her cenahtan ve özellikle de 'Solcu' ve 'Ülkücü' denilen kesimlerden olmak üzere.. Bu gibi yaygın anarşi ve terör eylemlerinin dış mihraklarca yaptırılmış, en azından tahrik edilmiş olması elbette mümkündü.

Ama unutmayalım iç mihraklar da daha az etkili değillerdi. Nitekim 12 Eylül 1980 Askerî Darbesi'nin yapılmasından sonraki 2. Ordu Kumandanı Org. Bedrettin Demirel, daha sonra yayınlanan hâtırâtında, 'Aslında askerî müdahaleyi Temmuz-1979'un ilk haftasında gerçekleştirmeye karar vermiştik; ama halkın askerî darbeye karşı çıkmak ihtimalini bertaraf etmek için halk kitlelerinin, 'Ordu nerede, niye müdahale etmiyor?' demek noktasına getirilmesi için anarşi ve terör hadiselerinin arttırılmasına karar vermiştik ve bunun için o askerî müdahale ve darbe planının uygulamaya konulmasını 15 ay kadar ertelemiştik..' şeklinde yazmıştı özet olarak.. Ve o 15 ay içinde de yaklaşık 5 bin kişi daha anarşi ve terör hadiselerinde öldürülmüştü. Ki, öldürülenlerin de gelişi güzel değil iki tarafın faaliyetleri içine yer alan veya etkili olanlar arasından seçildiği anlaşılıyordu.

Benzer tesbitler '12 Eylül Darbesi'nin lideri Org. Kenan Evren'in hâtırâtında da vardır ve o da, ordunun da kavganın içine çekilmemesi için; o terör eylemlerinin 'Solcu ve Ülkücü' taraflar arasında cereyan etmesini kontrollü olarak, 'bir soldan- bir sağdan ..' şeklinde kurulan bir kan dengesini gözetlediklerini ancak daha sonra devreye, 'İslâmî eğilimli olanların girmekte olduğunu da görünce, duruma müdahale etmek kararı aldıkları..' kabilinden görüşler yazmıştı..

Hâlbuki o dönemde genel olarak 'Akıncılar' olarak nitelenen ve İslâmî talepleri olan genç kesimin o kanlı terör eylemleri içinde yoğun bir şekilde yer aldıkları söylenemez. 'Akıncılar'ın o kanlı terör eylemlerine katılmaması için merhûm Erbakan'ın kesin emirler verdiğine bizzat şahid olmuşuzdur.. Ve şimdi 40 yılı aşkın bir zamandan geriye bakıldığında merhûm Erbakan'ın o dikkat ve hizmetini şükranla anmak gerekir.. Ki, o sırada bazı Müslüman gençler diğer eylemlere katılan taraflarca tahkir ediliyor, 'korkaklar' olarak niteleniyorlar ve bu gibi tahriklerden etkilenen bazı gençler, o zamanki büyük kargaşa, kaos, anarşi ve kan ortamına cevval bir şekilde katılmak istediklerinde bile merhûm Erbakan Hoca'nın kesin 'hayır'ıyla karşılanıyorlardı.

Rahmetli Metin'in anma toplantısından sonra birçok kadîm âşina simâlarla bir araya gelmek, uzunca sohbet etmek imkânı da oldu..

Bunlardan bazıları da Fatih Erbakan'ın YRP'sinin bazı birimlerde başkanlık derecesinde siyasî faaliyetler yapan arkadaşlardı. Onlarla da daha bir uzunca sohbetler ettik..

Bu çizgideki arkadaşlardan birisi, '29 Ekim 2023 tarihinin çok önemli olduğunu' söyledi.. 'Nasıl yani?' dediğimde, o zaman, 'M. Kemal'in ıslak imzalı vasiyetnamesindeki isteğe göre, bu 100 yıllık uygulamanın sürdürülmesi için 'Meclis'de yeni bir oylama yapılmasının istendiği' gibi bir iddianın, ciddî imiş gibi anlatıldığını hayretle müşahede ettim.. 'Son 100 yılı az çok tetkik eden birisi olarak böyle bir iddiaya asla ciddiyetle bakamam..' dediysem de, onlar inandırılmışlardı.. Üstelik bu iddiaları söyleyen arkadaş, dünya görmüş, belli yüksek tahsil merhalelerinden geçmişti. Sonra birisi, 'Abi, bu iddiaları İslâmî konularda marksist yorumlar yapan birileri var ya, o üretiyor..' deyivermişti..

Bu arkadaşlardan bazılarıyla dünlerde camiamız arasında saygı duyulan Karamollaoğlu, Davudoğlu ve Babacan gibilerin bugün bulundukları, durdukları noktalara da değindik. Onlar da, onların Müslüman halkı hayal kırıklığına uğrattıklarını belirtiyorlardı. Birlikte hayıflandık, hem kendi geçmişteki şahsiyetlerine beslenen saygı için, hem de basitin basiti siyasî hırslarını tatmin için girdikleri entrikalara..

Ama o arkadaşlardan birisi, bu arada, Fatih Erbakan'ın da C.Başkanlığı'na aday olup seçime katılacağını söyledi. 270 bini aşan bir üyelerinin olduğuna göre, gerekli olan noter tasdikli 100 bin imzanın bulunmasının zor olmayacağını ifade etti. 'Kazanacak mısınız?' dedim; 'Yok elbette, ama seçimin ikinci merhalesinde tarafımızı belli ederiz, gücümüzü de objektif olarak ortaya koyarız..' dediler.

'İyi de, Karamollaoğlu ve ötekilere kızdığınıza göre, sizin hareket de aynı olumsuzluklara hizmet etmeyecek mi?' dedim ama konuşmayı sürdürmekte bir fayda da yoktu..

.Geçmiş zaman olur ki, -ders alınırsa- hayâli cihan değer..
1 Mart 2023 Çarşamba

Bu günlerde '28 Şubat 1997' söylemleri az da olsa yine dilimizde.. Çünkü o dönem müthiş bir zorbalık sergileniyordu; milletin silahı millete doğrultularak..

Ve bu günlerde ilginç bazı tarih tevafuklarıyla karşılaşıyoruz. Elbette özel bir mânâ çıkarmaya gerek yok ama bazı ilginç tarihler, yine de düşündürücü..

Meselâ 1968'lerde aktif olarak girdiği politik mücadele boyunca, Müslüman halkımızın talep ve itirazlarını dile getirmeye siyaset sahnesinde öncülük etmenin sembolü olan Erbakan Hoca, nihayet 1996'da Başbakan olmuştu. 24 Aralık 1995 seçimlerinde RP, birinci parti olduğu için.. Ama mâlum güç odakları onun hükûmete gelmesini istemiyorlardı. Ne var ki, sistem kenetlenmişti.. Hükûmet kurulamıyordu.

Bir-iki zoraki hükûmet denemesi başarısız olunca, sonunda Temmuz-1996 sonunda nihayet 'Erbakan - Tansu Çiller ortak hükûmeti'nin kurulması kabullenilmişti, çaresizlikle..

Ancak kemalist-laik güçler ve diğer solcu çevreler ve mâlum medya organları bu hükûmeti yıpratmak için her şeyi göze almışlardı. (Hâlbuki o çevreler, 1992 başında, Cezayir'deki seçimlerde, Abbas Medenî liderliğindeki İslâmî Selâmet Cebhesi'nin kazandığının anlaşıldığı gece, evet, hemen o gece, askerî darbe yapılıp kanlı bir diktatörlük kurulunca, bizdeki kemalist-laikler, Türkiye'de halkın iradesine karşı çıkan bir darbeye asla tarafdar olamayacaklarını ilân ediyorlardı..)

Ama 5 yıl geçerken.. 28 Şubat 1997'de, bir kısım darbeci generaller, hem de emir-komuta zinciri içinde, bir 'muhtıra' yayınladıklarında, o çok 'demokrat' çevreler var güçleriyle, generallerin postallarını yalamaya koşuşmuşlar, 'Paşan ekranda hangi konuları öne çıkaralım, gazetemize hangi manşeti atalım..' diye emir bekliyor duruma gelmişlerdi..

Evet, Erbakan'ın Başbakanlığına ancak 11 ay tahammül eden darbeci güçler esasen, Erbakan'ın o makama gelmesiyle hemen başlattıkları entrika senaryoları sonunda, TSK adına yayınladıkları 'askerî muhtıra'yla, Erbakan- Çiller ortak hükûmetini düşürmek için iktidar makamlarına süngüleri dikmişlerdi.

O dönemde kemalist-laiklik anlayışlarını, 'Bin yıl devam edecek..' hezeyanlarıyla topluma dayatmaya çalışan 'mikro firavun' tafralı 'maşa-paşa'ların sahneledikleri 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı' sırasında, o dönemin Amerikan Dış bakanı Madeleine Albright'le bir görüşme yapan Abdullah Gül'ün heyetinde bulunan çevik bir general, 'Biz bu hükûmetle mücadeleye kararlıyız..' diyor; Albright da, 'Yeni bir Cezayir çıkmasın ortaya.. Hükûmeti, Meclis aritmetiğini değiştirmek yoluyla devirin!' tavsiyesinde bulunuyordu. Ve o tavsiyeye uyulmuş ve Erbakan Hoca iktidardan uzaklaştırılmıştı.

Ne büyük acılar yaşandı, o dönemde..

Sadece başörtüsü değil, ama o bir sembol olmuştu..

Ama yaşanan o acıların sonunda Erbakan Hoca, 28 Şubat Zorbalığının pabucunun, öğrencisi Erdoğan tarafından nasıl dama atıldığını görmüş ve iktidardan zorbalık yöntemleriyle uzaklaştırılışının 14 sene sonrasında 27 Şubat 2011'de dünyamızdan ayrılmış ve yüzbinler tarafından ebediyet âlemine uğurlanmıştı. (Evvelki gün, Topkapı dışındaki Merkez Efendi Mezarlığı'nda, merhûm Erbakan Hoca'nın kabrini ziyaret eden yüzlerce-binlerce insanın, orada Kur'an okuyuşlarını, dualar edişlerini görünce, onu ezmek için uğraşanların sonlarını düşündüm..

O 'maşa-paşa'ların bir kısmı vefat etti, bir kısmı da zindanlarda yatmakta henüz..

Evet, nereden nereye?.. )

İkinci bir tevafuk..

28 Şubat 1997 Zorbalığı günlerinde o dönemin C. Başkanı S. Demirel'in, 'ateş gibi bir başsavcı tâyin ettim, kimse laikliğin geleceğinden endişe etmesin..' diye işaret ettiği bir başsavcı vardı..

Kim hatırlıyor?

Sonraları 'militan laiklik' gibi isimleri olan çok 'demokrat ve de tabiatıyla kemalist kitaplar bile yayınladı ve dahası, 'Biz Erbakan'ın kadrini bilemedik..' diye, Erdoğan'a karşı 'Erbakancı imiş' gibi bir çizgi bile oluşturmaya, günah çıkarmaya bile kalkışan bu kişinin, kimsenin yüzüne bakmadığı o eski tahakküm ettiği günlerin hayalleri içinde, 2 hafta kadar önce öldüğü ve ancak, 28 Şubat 1997 Zorbalığının yeni bir yıldönümünde 1-2 gün öncesinde anlaşıldı. Demirel'in o 'ateş gibi başsavcı'sı, Demirel'in yayına gitmişti..

28 Şubat Zorbalığı günlerinin ve sonrasının en fren tutmaz ve kanun adına diyerek kelime oyunlarından meded umarak, kendi rejimini ayakta tutmanın entrikalarına soyunan ve 2007'de Abdullah Gül'ün C. Başkanlığı'nı engellemek için, 'Meclis'in toplanabilmesinin ancak 367 m.vekilinin hazır olmasıyla mümkün olacağını', -askeriyenin dayatmasıyla- Anayasa Mahkemesi'ne bile kabul ettiren bir kişinin de, dün, 28 Şubat günü öldüğü haberi geldi..

Mâlûm cenaha, zaman zaman, 'onursal başsavcı' diye afra-tafra satarak laik fetvâlar sunan o kişiyi de hatırlıyor musunuz? Hani, onun 'laik fetvâsı'ndan cesaret alarak, '28 Nisan 2007'de gece saat 24.00'de bir 'askerî muhtıra' yayınlayıp, netice alacağını zanneden, adı 'Anıt' mıydı, ne; bir Genelkurmay Başkanı vardı.. Ama Erdoğan kayasına çarpıp, 'muhtıra'sı parçalanan o kişiyi tahrik eden de, bu kişiydi. Bir süredir kolu-kanadı kırık, kenardaydı; ama son günlerde yeniden kanat çırpmaya heveslenmişti, 'onursal başsavcılığı'nı silâh olarak kullanmakla birilerini yeniden korkutacağını sanarak..

Evet, dün o da gitmiş..

Ve Nijerya seçimleri sonucu:

220 milyonu aşan dev nüfusu ve özellikle petrol zenginliğine dayalı güçlü ekonomisi ve de halkının 3'de 2'sinin Müslüman olması hasebiyle, Afrika kıt'asının en önemli ülkesi olarak, emperial dünyanın üzerinde çok durduğu Nijerya'da, 25 Şubat günü yapılan seçimlerde, adaylardan hiç birinin de yüzde 50'yi geçemediği anlaşılıyor. Sonuç bu şekilde kesinleşirse, ilk iki aday, 70 yaşındaki Bola Ahmed Tinubu ve 76 yaşındaki Atiku Ebubekr arasında yeni bir seçim daha tertib olunacak..

Hausaî'ler, Fulanî'ler ve İgbo'lar olmak üzere üç temel etnik gruptan oluşan Nijerya'da, (Hausaî) Bola Ahmed Tinubu yüzde 45, (Fulanî) Atiku Abubakar (Ebu Bekr) ise yüzde 34 kadar oy aldılar. Emperial dünyanın medya organlarının aylardır, 'Genç nesillerin umudu halinde ..' diye oldukça yaldızlamaya çalıştığı (Katolik Hristiyan İgbo) Peter Obi ise ancak yüzde 18 oy alabildi.

Ancak yine de, Nijerya'nın en büyük şehri olan ve içinden çıkılmaz bir karmaşa ve kaos merkezi olarak bilinen Lagos, Bola Ahmed Tinubu'nun iki dönem eyalet valiliği yaptığı sırada bugünkü modern hale geldiği bilinmesine rağmen genç nüfusun işsizlik şikâyetleriyle, hayat pahalılığı ve sosyal medya propagandalarıyla, Peter Obi tarafından kazanıldı.

.Prof.' olmak, zordur; ama bazı ‘Prof.'ların ‘adam olması', bir de ‘muhâl'dir
3 Mart 2023 Cuma

Zelzele konusunda, efsanelerde, 'yeryüzü bir öküzün boynuzu üzerinde durur, öküz başını salladı mı, zelzele olur.' denilirmiş. Bunun içindir ki, Türkçedeki 'hükûmet darbesi, devrim' gibi konular için, Arabçada, -sosyal zelzele'ye de bir çağrışım yaptırdığı için olsa gerek, 'öküz' demek olan 'sevre/sovre' kelimesi kullanılır ve böylece, bir sosyal düzen bozulduğunda da, 'yeryüzünün, boynuzları üzerinde durduğu'ndan söz edilen 'öküz'ün başını salladığı anlatılmış olunur.

Ömer Khayyâm ise, bir rübaîsinde, 'Eskiler, yerin altında bir öküzün olduğundan söz ediyorlardı. Şimdi ise, müneccimler gökte de bir 'boğa/sevre burcu.' buldular. Ey akıl sahibi, sen aklını kullan da, bu ikisi arasında tepişen 'dörtayaklılar' durumuna düşme.' der.

Ülkemiz korkunç bir 'jeo-fizik deprem' yaşadı- yaşıyor. Evet, geçmişte de çok depremler yaşamışızdır. Hele de, askerî savaşlarda karşılaşılan ve zaferleri bile acı olan tablolardan da öteye, ideolojik- fikrî veya itiqadî alanlarda, sosyal zeminlerde de öyle depremler yaşamışızdır ki, o sosyolojik depremler, 'jeo-fizik deprem'lerden çok daha derin etkilerini hâlâ da sürdürmektedir.

Bu son ve büyük depreme gelince.

Evet, bir deprem coğrafyası olan Anadolu'da önceden de depremler olurdu, ama, bunların çoğu, bir-iki şehirle sınırlı kalırdı. En büyüğü ise, 17 Ağustos 1999'da yaşanan Büyük Marmara Depremi'ydi ve 20 bine yakın insanımızın vefat ettiği, binlerce evin yıkıldığı o depremi, 3 ay kadar sonra, Kasım-1999'daki Düzce Depremi takib etmişti.

6 Şubat'ta yaşadığımız büyük deprem ise, Güneydoğu ve Doğu Akdeniz bölgesiyle (Suriye'deki 6-7 bin kadar vefatla birlikte) yaşanan ve şu andaki rakamlar itibariyle 52-53 bini bulan facia kurbanlarının ve on binlerce binaların yıkılmasının karşımıza çıkardığı ve sadece Anadolu'da değil, dünya depremler tarihinde de, 130-140 bin kilometre karelik (Yunanistan'ın yüzölçümünden de büyük) bir coğrafyayı içine alan felâket; ne kadar büyük olursa olsun, 'tarihin karanlık dehlizlerinde kaybolup gitmiyorsak', 'Öldürmeyen yara, bünyeyi güçlendirir' fehvâsı/ anlayışı gereği, sonunda, 'yeniden ayağa kalkacağız' demektir, Allah'ın izniyle.

Bu ağır yarayı tedavi edeceğimizi bu inançla söyleyebiliriz. Hele de bizim toplumumuzda, beklenmedik felâketler karşısında, Allah'a sığınmak inancının verdiği metanet, sabır ve de darda olan başkalarına yardımcı olmak dayanışma ve şuûru insanları daha bir güçlü yapıyor.

Ayrıca, dünyanın çeşitli ülkelerinden bu büyük deprem için, -böylesine büyük bir felâket karşısında hemen hiçbir hükûmet'in tek başına çare olamayacağının da işareti olarak-, hangi din veya ırktan olursa olsun, yardımcı olmaya koşan başka ülke ve halkların da yardım ve kurtarma ekiplerinin gelmesi 'insanî yardımlaşma'ya bir güzel örnek oldu.

Evet, bunlar olurken. Ne yazık ki, insanların içinde sûreten insan görünümünde olan, ama sîreten / rûhen ve iç dünyalarındaki çukurlukları hasebiyle , 'belhum-adall'/ hayvandan da aşağı, ve 'esfel-i sâfilîn.' (aşağılıkların da aşağısı) yaratıklar yok değil. (Bu ifadeler, öyleleri için Kur'an-ı Kerîm'in ifadesidir). Yazık ki, o tipler, bizim toplumumuzda da vardır ve o gibiler ne olursa olsun; evet, ancak 'hayvandan aşağı' yaratıklardır.

Ve acıdır ki, bu gibi yaratıklar, sosyal medya denilen lağım çukurunun kenarına oturup, içinde yaşadıkları o durumu 'normal' sanan ruh hastaları, kendi ruhî sefaletlerini başkalarına da bulaştırmak isteyen 'mübtezeller gürûhu'nu temsil etmektedir.

Bu 'mübtezel gürûh', görmedikleri- bilmedikleri yerler ve hadisât hakkında, sadece yalan değil, normal insanların hayâl etmekte bile zorlanacakları ve okuyanları 'şaşkına döndürecek' en saçma iddiaları, gerçek imiş gibi, topluma yansıttılar. Gerçek olduğunu ispatlayamadıkları bu alçaklıkları, ispatlayamadan yaymak da daha hafif bir alçaklık ve şerefsizlik değildi. Bunlardan bazıları belirlenip yakalandığı ve sorguya çekildikleri zaman, 'yanlış imiş, sildim.' mazeretleriyle kendilerini sözlerinin sorumluluğundan kurtarmak alçaklığına tutundular.

O mübtezel güruhların, fiilen, 'lâğım çukurunda oturmuşlar sözlüğü' mânâsı taşıyan ve 'AFAD Alevîlere yardım etmedi. Gelen yardımları askerler yağmaladı.' gibi en fitneci ve sosyal hayatı, hele de bu büyük felâket ortamında daha bir zehirlemek isteyen internet siteleri kapatıldığı zaman, Ana Muhalefet lideri olan KK Bey'in, 'özgürlüklerin kısıtlandığı'ndan filan söz edebilmesi, utanç vericiydi.

*

Ama, aynı haince yalanları yayanlar arasında, kendilerini 'jeolog ve deprem uzmanı' diye tanıtan 'Prof. vs. akademik' titrleri taşıyanlar da var. Onların ismi lâzım değil. Esasen üzerinde durulmalarının gerektirmeyecek kadar 'bayağının da bayağısı' tipler bunlar. Bunlar, hattâ deprem yıkıntılarından çıkan çaresiz kadın, kız ve çocuklara ahlâksızlıklar yapıldığı, 'kimsesiz çocuklar satıldı, tarikatlara verildi.' gibi alçağın da alçağı iddiaları yaydılar, o 'lağım çukuru sosyal medya'dan.

Bu alçakça, şerefsizce iddiaları yazabilen-yayabilen prof. tipler sonra da, sorguya çekildikleri zaman, 'Pişmanım, art niyetim yoktu, oralarda öyle konuşuyorlardı, doğru olmadığını öğrendim, ben de paylaştım ve kaldırdım" diyerek, sözlerinin bedelini ödemekten bile kaçındılar ve serbest bırakıldılar; toplumumuz içinde alnı açık olarak nasıl dolaşacaklarsa.

Bu gibilerin mahiyeti hakkında 100 sene öncelerde, dönemin filozoflarından Ferid Kam, bir dörtlüğünde şöyle diyordu:

'Ne taaccüb ediyorsun, buna dünya derler.

Duyulan herzelere onda nihayet yoktur.

'Yerin altında öküz var mı?' dedi bir meczûb,

'Onu bilmem dedim, üstünde fakat pek çoktur.'

*

Evet, aynen böyle. İsimlerini vermesek de, zihniyetlerine değindiğimiz bu gibi tipler, gerçekte 'yerin üstündeki 'öküz'lerdendirler. (Bu tiplere, 'hayvandan da aşağı' ve 'esfel-i sâfilîn.' nitelemelerinin en uygun olduğunu bir daha hatırlatalım.)

Ve de, 'prof., akademisyen..' filân gibi yaldızlı titrlerinin ardına gizlenerek kendi gerçek maiyetlerini topluma gösteren o gibi tiplere yazının başlığındaki cümleyi tekrarlayalım:

'Prof.' olmak zordur; ama bazı Prof.ların 'adam' olması bir de, 'muhâl'dir.'

*

NOT: Bizde 14 Mayıs'da yapılacağı kesinleşen seçimler öncesinde, muhalefet, Erdoğan'ı saf dışı edebilmek hayaliyle entrika çarklarını işletirken. Afrika'nın 220 milyon nüfuslu ve en büyük ekonomisine sahib Nijerya'da 25 Şubat günü yapılan seçim öncesinde, Bola Ahmed Tinubu ve Atiku Ebubekr gibi iki Müslüman adayın yarışından istifade etmek isteyen emperial odakların, laik kesimleri ve tecrübesiz gençleri cezbetmek için sosyal medyadaki büyük yaldızlamalarla yarışa soktukları Katolik Hristiyan Peter Obi, umuduna ulaşamadı ve halkının yüzde 65-70 civarında Müslüman olan Nijerya'da, Başkanlığı, Bola Ahmed Tinubu'nun kazandığı kesinleşti ve bu netice emperial dünyanın medyasında derin bir hayal kırıklığı oluşturdu. Emperial dünyadaki bu hayal kırıklığının 14 Mayıs'ta, bu ülkede de tekrarlanması temennisiyle.

.Okuyucularla Pazar Hasbihali: Yıkmak için birleşenler, çöken binanın altında kaldılar
5 Mart 2023 Pazar

Pek çok okuyucular şöyle yazıyorlar: Gerçi günlük siyasete dair çok yazmıyorsunuz ama '6-7'li Masa'nın bu noktaya geleceğini tahmin ediyor muydunuz? Özellikle, Akşener'in bu davranışını nasıl yorumlamalı..

Gelecekte neler olacağı üzerinde elbette bir takım sezgileri olabilir herkesin.. Ama bu kesin değildir.

Aslında, 'maskeli balo' gibi bir '6- 7'li' ve millet ve ülkenin kaderi üzerinde bir kumar masasının kurulması söz konusuydu.. Bu konuda, Akşener'den de önce, KK Bey'in, yıllarca bağlısı olduğu resmî ideolojiye ve onun şefleri söz konusu olunca, 'devrimci hışmı'yla davrandığı ve en sert bir uslubla muhalefet ederken; hele de Tayyib Bey söz konusu olunca ağır eleştirinin ötesinde hakaretlerde de bulunan birisi olduğu bilinirken.. (Ki, Tayyib Bey'in, kendisine yapılan o hakaretlerden dolayı açtığı muhtelif tazminat dâvâlarını kazanıp, KK Bey'den ne kadar para aldığını bilmiyorum ama her halde 100 bin liranın çok üstündeydi ve Tayyib Bey onları bazı öğrenci ve gençlik teşkilat ve vakıflarına bağışlayacağını alenen açıklıyordu.)

Böylesine hırçın bir Muhalefet liderinin, ömür boyu bir araya gelmediği kimseler karşısında, bir sevgi pıtırcığına dönüşmüşçesine ve 'memleketi kurtarmak' adına, Tayyib Erdoğan'ı devirmek operasyonuna kalkışması ve o kişileri arkasına takması ya da onların her birine de bir maske verip, bir 'maskeli balo' gösterisine kalkışması, üzerinde durulması gereken bir konudur.. Çünkü bir Karamollaoğlu, bir Davudoğlu, bir Babacan, hattâ bir Akşener'le ömür boyu ideolojik açıdan yan yana gelmemiş olan bir KK Bey'in, 100 yıllık bir 'Tek Adam' ve 'İkinci Adam' rejimine bağlılığını gizleyip, her seferinde halkın oyuyla seçilip iktidara gelmiş bir 'Tayyib Erdoğan'ın yönetimini , 'Tek Adam rejimini yıkalım' laflarıyla, o kişileri arkasına takması, evet, üzerine durulması gereken asıl konudur. Doğrusu, bu kişilerin KK Bey'in ardına nasıl takıldıkları dikkat çekicidir.. Belki, hepsi de bir oyunun içindeydiler ama 'Hayır' diyebileceğinin işaretlerini veren bir Akşener vardı.. Yani niyetlerini biraz biraz olsun hissettiriyordu. Yani futbol diliyle söylemek gerekirse, 'sarı kart' gösterip durmaktaydı. En başta, İP'in önde gelen isimlerinden Ağıralioğlu Bey, 'KK Bey'in 'alevî' olması hasebiyle, halkın büyük ekseriyetini teşkil eden sünnî Müslüman halk kesimleri tarafından C. Başkanı olarak seçilmesinin düşünülemeyeceğini aylarca önce söylemişti. Bu konu etrafında, İP tarafından defalarca ve dolaylı şekilde, nice itirazlar dile getirilmişti.

Gerçi bu gibi konuları, -yarayı kanatmamak dikkatiyle- başta iktidar partisi olmak üzere, çoğu kişi veya çevreler tartışmadılar, gündemlerine almadılar.. İP'in bu konuyu gündeme getirmesi ise, mezhebçi olmasından değil, bir vakıayı tesbit açısından idi, herhalde..

Evet, Meral Akşener, sadece bu '6-7'li kumar masası'nın aslî oyun kurucusu durumunda olan KK Bey'e değil, diğerlerine de bu kadar teslim olmamalarını ihtar etmiş oldu.. Bu yüzden, öteki 'merd' kişiler içinde, en 'merdâne' davranan Akşener idi denilse, yeridir.

Akşener'in şahsiyetinin tahliline gelince..

Bir defa, Latince ifadesiyle 'dominant' denilebilecek, etrafına hâkim olmaya dikkatli ve yönetilmeyi sevmeyen bir yapıda olduğu öteden beri biliniyor. Henüz 40 yaşlarındayken, Tansu Çiller'in Erbakan'la kurduğu ortak Hükûmet'te, İçişleri Bakanlığı gibi önemli bir makama getirilmesi, bir takım yönetim kabiliyetlerinden değil, herhalde bu girişken ve tuttuğunu koparmaya çalışan kişiliğini Çiller'e de kabul ettirmiş olmasından dolayı idi. Kendisini 20 yıl öncelerde yayınlanan bir röportajında 'taşranın kızı' olarak nitelemişti ve 'taşra kızları'nın kolayca bertaraf edilebilecek birileri olmadığına bir örnek olmak istediği sözlerinden anlaşılıyordu.

Sonra..

AK Parti'nin kuruluş merhalesinde, Tayyib Bey'e, parti çalışmalarına katılmak istediğini bildirir.. Çalışmalara canla-başla katılır.. Tayyib Bey ona hep, 'Meral Abla..' diye hitab eder, kendi ifadesiyle.. 'Meral Abla' bu saygıdan elbette memnundur, ama bu ona yetmez tabiatiyle.. Çünkü tuttuğunu koparmak isteyen bir yaratılışta olduğunu göstermek ister ve siyasette de eski bir İçişleri Bakanı olarak isim yapmıştır.. (Gerçi, Meral Hanım, geçen gün, 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı'nın yıldönümünde, 28 Şubat muhtırasına ve kararlarına karşı aslanlar gibi dimdik durduğunu söylüyordu ama o günlerde, 'Bu kararlar kanunîdir ve elbette uygulanacaktır..' dediğini unutmuş olsa gerek.. Olsun, 'O kadarca kusur, kadı kızında da olur demişlerdir, değil mi?)

Meral Hanım, AK Parti'nin o ilk kuruluş sürecinde çırpınırcasına çalışırken, bir gün Tayyib Bey'e der ki: 'Tayyib Bey, senden M. Vekilliği vs. hiçbir şey istemiyorum.. Sadece bir isteğim var.. AK Parti'nin genel siyasetini belirleyen 3 kişiden birisi olayım..'

Evet, tek bir mâsûm istek..

Tayyib Bey, bu taleb'e hiç cevap vermez.. Ama Meral Abla şeklindeki saygılı tavrı devam eder. Ve Meral Hanım da, bir müddet daha gider-gelir, partinin kuruluş çalışmaları içinde yer alır ve sonra -kendi deyimiyle- 'vitrin malzemesi olarak kullanılmak istendiği' fikrine kapılır ve ayrılır. Ve MHP'ye gider.. MHP'de bir süre m.vekilliği yapan Meral Hanım, orada da, liderliğe oynamak ister herhalde.. Ve olmayınca ayrılır yeni bir parti kurar; İP'i..

Gerisi, son birkaç yılın bilinen siyasî gelişmeleri..

Meral Hanım, evet, yönetilmeyi sevmeyen, yöneten durumunda olmaya dikkat eden, ayrıca bulunduğu her oluşum içinde görüşünü hâkim kılmak isteyen ve iktidar makamlarında etkili olmaya 'ihtiras'lı birisi.. Kişinin ihtiraslı olması, ihtirasını kullandığı hedeflere ve ideallere göre farklı değerlendirmelere tâbi tutulur elbette... Esasen, siyasette ihtiraslı olmayanlar, siyasette başarılı olurlarsa, tesadüfen olurlar.

Meral Akşener, bu özelliklerini son siyasî kararında da sergiledi. Esasen KK Bey'e, öteki 'maskeli' oyuncular kişiler gibi başkası tarafından güdülmeyi ve silik kalmayı kabullenecek birisi olmadığını aylardır tekrar tekrar hatırlatıyordu. Ve sonunda da, olan oldu..

Meral Hanım'ın umudu İstanbul veya Ankara Belediye Başkanları'nın ortak C.Başkanı adayı olarak göstermek idi. Hattâ o ümidle E. İmamoğlu'nu geleceğin muhtemel en yüksek yönetim makamının sahibi olarak, nasıl da candan kucaklamıştı, Saraçhane Mitingi'nde... Ama onları kendi tarafına çekmekte başarılı olamadığı anlaşılıyor..

Yıkmakta bir araya gelenler, yıkıntının altında kalacaklar mı, bunu gelecek günler gösterecek..

KK Bey ise yine pişkin bir tavır sergiliyor, 'taşlar yerine oturacaktır' diyor.. Yeni taşlar ya da oyuna katabileceği yeni piyonlar bulmak için bir takım eski ve gedikli solcu çevrelerin yanına koştu.. HDP'ye de göz kırpmaya başladı..

Bakalım bu oyun içinde, Meral Hanım kadar 'dişli' çıkacak başka birileri de çıkacak mı?

Ve bir küçük not:

H. Ay: 3 Mart tarihli yazınızda 'sosyal medya' için kullandığınız "lağım çukuru" tabiri çok ağır değil mi? Orayı böyle algılayan bir kimsenin "lağım çukuru"ndan bahsetmesi bir çelişki olmaz mı?

Cevaben kısaca belirteyim ki, bu satırların sahibi, yazılarını sahte isim ve adreslerle, sosyal medya denilen bataklık veya lağım çukurunda değil, kanunî sorumluluğunu taşıdığı yazılarını adresi belli teknolojik iletişim kanallarında yazıyor.. Oralarda ne alçakça iddia, iftira ve entrika yazıları yazıldığını ise, medyaya yansıyan feryadlardan öğreniyorum.

.‘Müslümanlar niçin birleşemiyor?' deriz de, bunun nasıl olacağına kafa yormayız?
6 Mart 2023 Pazartesi

Dünyanın hemen her yerinde - birçok yanlışları olsa bile-, kendilerini son tahlilde, 'Müslüman' olarak niteleyen her kişi, dünyada Müslümanlara yapılan haksızlıklar ve zulümler karşısında bütün Müslümanların dünya çapında, tek yürek halinde, niçin karşılık veremediklerinin acısını yüreklerinde hissederek, bu noksanlığa, bu yanlışlığa 'kabul edilemez..' gözüyle bakıp, itirazlarını dile getirirler de bunun nasıl olacağına kafa yormayız..

Biraz kafa yorduğumuzda da, birbirimizle, ya coğrafya veya ırk, kavim, tarihî köken, ya da üzerinde yaşadığımız coğrafyaların diğer coğrafyalardan -jeo-stratejik- çok daha önemli olduğu gibi görüşlere ağırlık veririz ve hattâ bazı resmî bayrakların diğerlerinden daha kutsal olduğu vs. gibi konulara kadar savruluruz..

Evvelki gün, 3 Mart Cuma günü, Hılâfet'in, 'Meclis'in şahs-ı manevisinde mündemiç, /orada cem 'olduğu şeklindeki kelime oyunuyla, fiiliyâtta buharlaştırılışının 99. Yıldönümü idi.. (3 Mart 1924 günü)..

Ama bizim haberimiz bile olmadı.. Hâlbuki toplumumuz 100 yıla yakın zamandır, bazı şahısperest ve laik ve de emperial güçlerin emellerine göre hareket etmeyi muasırlaşmak/ çağdaşlaşmak sanan bir 'tek adam' mitosuyla Müslüman halkımızı tasallutu altında tutan kadroların öylesine bir tahakkümü altında ki, laik-kutsal bir ziyaretgâh olarak tesis olunan ve resmî baskı ile herkesin ziyaret etmeye zorlandığı bir mekânın temelinin atılışının yıldönümü bile yansıtıldı ekranlardan, hem de resmî kanallardan bile.. Yani o bile unutturulmuyor..

'Hılâfet' kelimesinden bazı mâlûm çevrelerde hâlâ bir öcü gibi korkulur. Bu kelimenin kökü, 'khalef / halef' kelimesidir. Ama İslâmî ıstılahatta, Hılâfet de, Hz. Peygamber (S)'in rıhletinden, fâni dünyadan ebedî hayata yolculuğundan sonra O'nun kurduğu düzeni devam ettirecek kişiye Halife-y'i Resûlullah ve o sosyal rejimin adına da 'Hılâfet sistemi' denildi..

Gerçi, İlk 4 Halife (Hulefây'ı Râşidîn/ Hılâfet-i kâmile) döneminden sonra o çizgi normal ilerleme çizgisinden saptırıldı ve 'zer ve zor', (altın,/servet ve silâh /kılıç) sahibleri arasında güce göre el değiştirir oldu ve bunun için döneminden sonraki Hılafet'e 'hılâfet-i nâqise..' denilmiştir. Ama yine de Müslümanları bir otorite altında toplayan ve müeyyideler koyan ve yaptırım gücü olan bir kurum idi..

Ama bu kurumu bugün 'özgürlük, ifade hürriyeti' deyince mangalda kül bırakmayanlardan neredeyse bir kişi bile yoktur ki, Hılâfet konusunu hür bir düşünceyle tartışmaya hazır olsun.. İyisi mi, biz bu konuyu yine onların sığındıkları ismin ağzından ve (Uğur Mumcu'nun 'Karabekir Anlatıyor..' isimli kitabının 56-57'nci sahifesinden, -yine Mumcu'nun sadeleştirdiği şekilde- M. Kemal'in 1 Kasım 1922'deki konuşmasından aktaralım.

'(...) Arkadaşlar, ... Halifelik yönetimi Müslümanlar için çok yararlıdır. Çünkü Peygamber Halifeliği, Müslümanlar arasında bağ oluşturan bir yönetim biçimidir. Müslümanların tek bir sözle bir araya gelmelerini sağlar. (...) Bugün de sultanlık ve hâkimiyet makamıyla Halifelik makamının yan yana bulunabilmesi, en doğal durumlardandır.(...) Halifelik makamında da Bağdat ve Mısır'da olduğu gibi sığıntı, güçsüz bir kişi değil, dayanağı Türkiye Devleti olan yüce bir kişi oturacaktır. (...) Halifelik makamı da bütün İslam dünyasının ruh ve vicdanının, imanının bağlantı noktası, Müslüman kalblerinin ferahlık kaynağı olabilecek bir saygınlık ve yücelikte belirecektir... Bundan sonra Halifelik makamının Türkiye Devleti ve bütün İslam dünyası için ne kadar yararlı olacağını gelecek, bütün çıplaklığıyla gösterecektir.(....)'

Ve amma yine M. Kemal'in, 2,5 ay kadar sonra 18 Ocak 1923 İzmit konuşmasından değişik bir yaklaşım..

'... Türkiye Büyük Milet Meclisi Hükûmeti, kutsal şeriat hükümlerinden ibaret olan danışma, adâlet, devlete itaat esasına uygun olarak oluşmuştur. Ve Türkiye Devleti için Halifelik söz konusu değildir. Çünkü Halifelik makamı yalnızca Türk'e değil, Yüce İslâm dünyasına aiddir. ...Bu İslam dünyası bugün tutsak bulunduğu için Halifelik sorununu çözüp oturtacak düzeye ulaşıncaya kadar, Türkiye Büyük Millet Meclisi, Halifelik makamını bir ümid noktası olarak saklayacaktır..'

Ve 22 Ocak 1923'de de, yine M. Kemal Bursa'da şöyle diyecektir:

'Halifelik, yalnız Türkiye halkını değil, bütün İslam dünyasının kapsadığı için, bu makam hakkında bir karar vermek, Türk milletinin yetkisi dışındadır.'

Bu konuda daha çoook sözler var, söylenmemiş.. Ama M. Kemal hayatta olsaydı bu sözlerinden dolayı laiklerin desturu olmaksızın mayın tarlasına girdiğinden dolayı yargılanırdı mutlaka..

Ve bu konuşmalardan 14 ay kadar sonralarda 3 Mart 1924'de ise, 'Hılâfet kurumu, Meclis'in manevî şahsiyetinde mündemiçtir.' gibi bir cümleyle, yani 'ilga edilmiştir' demeksizin, ilga edilmiştir. Ve bugün 1 milyar 800 milyona yaklaşan dev nüfusuyla İslâm Milleti', emperial güçlerin hayali olan şekilde başsız bırakılmış, güya 55-56 devlet halinde olan dev bir kalabalık'tır, başsız bir gövdedir.

İlginçtir 1973'de, o dönemin ünlü kemalist-laik hukuk prof.larından Hıfzı Veldet Velidedeoğlu, bu konuların tartışıldığı bir tv. programında, '.. Yani , Millete yalan mı söyledi.. demek istiyorsunuz.. Evet, yalan söyledi.. İyi de yaptı. Yalan söylemeseydi başımıza Said Nursî gibiler gelirdi..' şeklinde üzerinde bugün de derin derin düşünülmesi gereken bir saldırı cümlesiyle muhataplarını susturmuştu.

Kumar masasından blöf yaparak kalkıp sonra da geri dönmek ve…
8 Mart 2023 Çarşamba

Önce konunun aslının, iç siyaseti dışarıdan düzenlemek isteyen emperial güç odaklarının programlaması çerçevesinde ele alınması gerektiği şeklinde ortaya koyalım.

Konuyu dış etkenlere bağlamak ucuzculuk olarak görülebilir. Ama, Amerikan Başkanı Biden'ın, -böyle müttefiklik mi olur?' havasında dile getirdiği, 'Bizim Doğu Akdeniz'de, Ortadoğu'da ve Kafkasya'da siyasetlerimize zarar veren Erdoğan'ın iktidardan demokratik yolla uzaklaştırılması için Türkiye'deki iç muhalefetle işbirliği yapmalıyız' dediğini hatırlamazsak.

Biden'ın o lafları etmesinden sonraki gelişmelere, 'Rusya-Ukrayna Savaşı' sırasında Rusya'ya karşı Amerika ve müttefiklerinin aldığı tedbirlere riayet etmeyip, iki taraf arasında görüşen 'tek devlet başkanı, tek lider' durumunda olan Erdoğan'ı da ekleyelim.

Ki, daha önce de, Amerika'nın, 'İran'dan petrol ve doğalgaz alınmaması' şeklindeki yaptırımlarına, Erdoğan'ın gayet net şekilde, 'Biz bu yaptırımlara uymayacağız.' diyerek Amerikan yöneticilerini hışımlandırdığını da hatırlayalım.

Biden'ın o sözün, 'Söylendi, geçildi' denilecek cinsten bir söz olmadığı açık. Amerikan emperyalizminin başı ve başkanı söylüyor onu ve o emperyalist mekanizmanın nice karar organlarından süzülerek ifade ediliyor.

Dahası, BM'de yıllarca Amerikan Baş Temsilcisi ve Trump zamanında da Amerikan Ulusal Güvenlik Başdanışmanı olan John Bolton da daha geçenlerde, hem de en hınçlı ve hışımlı tavrıyla, 'Erdoğan'ın iktidardan uzaklaştırılması için, bütün muhalefet güçlerinin işbirliği yapmasının gerekliliği'nden söz etmemiş miydi?

*

Bu kadar net açıklamalardan ayrı olarak, o dışarıdaki güç odaklarının 'piyon'ları durumunda olan ve Amerikan emperyalizmin elinde kukla olmayı kabullenenlerim kimler olduğunu söylemeye gerek bile yok.

Yine de, 'F.G.' isimli kişinin en yakın bağlılarından olan, 'H. Ş.' isimli bir eski m.vekili ve sporcu kişinin de, dün, Erdoğan'a 'rakib olarak ilân edilen kişinin desteklenmesi gerektiğini açıklaması ve hele de, Amerika'da çok meşhur bir basket oyuncusu olduğu söylenen 'E. K.' isimli bir diğer sporcunun, geçenlerde, Papa Franciscus'un elini öpüp, ona, 'Benim ülkem batıyor, ülkemizi Erdoğan'dan kurtarın!' deyişi de çok basit bir tavır mıdır? (Ki, bu kişi, 4 Ocak 2023 günü, Amerikan emperyalizminin en etkili yayın organlarından haftalık TİME dergisinde, 'Batı, bunca yıldır Erdoğan'ın blöfünü görmedi. Erdoğan'ı gerçekten frenlemenin bir yolunu bulamadı (...) Yıllar boyunca ABD, AB veya NATO'nun Erdoğan'ın blöfünü gördüğü tek bir anlaşmazlık bile yok. (...) Türkiye Cumhurbaşkanı, birkaç kişi gibi kutuplaşma sanatında ustalaştı. (...)Erdoğan bugünkü performansıyla Batı'yı manipüle edebilen küresel bir oyuncu olduğu izlenimini pekiştirmek istiyor. Bunu neden yaptığını anlamalıyız, çünkü bu ona yurt içinde yardımcı oluyor. (...) Demokrasi ve insan hakları için mücadele eden Türkiye halkının Batı'dan hak ettiği desteği almasının zamanı geldi. Bunun elbette Erdoğan'ın saltanatını sona erdirmeyeceğini veya demokratik bir yeniden doğuş getirmeyeceğinin farkındayım; ama bu, eylemsizlik için bir mazeret olmamalı.' diyordu.)

*

Evet, bu dış etkenlerin ve de dışardaki -içerden gitme- 'piyon'ların çabalarının hiç etkisi olmadan mı, 'kumar masası'ndan kalkıp giden birisi, 72 saat sonra nasıl döndü; -kendi deyimiyle-, 'kumar masası'na?

Seçileceğini umdukları Cumhurbaşkanı'ndan, birer C. Başkanı Yardımcısı kapacaklarını uman liderler ve kezâ, Ankara ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanları'nın da münasip bir zamanda C. Başkanı yardımcısı yapılacağına dair beyanlar, 'memlekete hizmet' adına katlanılan utanç verici bir 'kumar masası bölüşümü'nü göstermektedir.

Kılıçdaroğlu'nun, 850 sene öncelerde Yûnus Emre tarafından Müslümanların birliği için söylediği 'Bölüşürsek tok oluruz, /Bölünürsek yok oluruz.' beytini, kendi aralarındaki bölüşüm için dile getirmesi, nasıl bir marazî içinde olduklarını yansıtmaktadır.

*

BİR-KAÇ NOKTAYA DA KISA KISA DEĞİNELİM:

'Karamollaoğlu'nun KK veya diğerlerinin oyunlarına gelmeyecek kadar basiretli ve tecrübeli olduğunu' söyleyen yandaşlarına da, 'Nasılsınız?' demek isterim. SP'nin önüne asılan kocaman bir mâlûm resim ve aşağıda, 'Biz, Atatürk'ün askerleriyiz.' diye tempo tutan binlerce kişinin gövde gösterisi, sadece SP'nin ve onun FP ve MSP gibi geçmişteki kurumlarının reddi mânâsında değil midir?

*

Bu arada, kazanmak için değil, 'Toplumdaki güçlerini ölçmek için- C. Başkanlığı seçimlerine katılacağı anlaşılan YRP lideri F. Erbakan'ın, taraftarlarına, hâlâ, 'seçimin ikinci merhaleye kalacağı hesabını -veya kalması temennisini- dile getirip, o zaman pazarlık yapma imkânı elde etmek hesaplarına yatmasının ne kadar tutarlı olduğu da, basiret sahiblerinin idrakine havale olunur?

*

BİR DİĞER VE ÇOK HASSAS BİR KONU

Bursa'da (eski Diyarbekirspor'un yeni adı olan) Amedspor'la Bursaspor arasında Pazar günü oynanan futbol maçı sırasında tribünlerde, kamuoyunda 'Yeşil' diye anılan ve esrarengiz birisi olduğu anlaşılan Mahmud Yıldırım isimli kişinin ve de 1990'lı yıllarda, 'fail-i meçhul' cinayetlerde kullanıldığı belirtilen 'Toros' markalı beyaz otomobillerin resim veya posterlerinin açılması ve bunun Bursasporlu bir kısım seyircilerce alkışlanması, yakılmak istenen bir 'fitne ateşi'nin habercisidir.

Devlet Bahçeli'nin dünkü Grup konuşmasında Bursaspor seyircilerini selâmladığına dair sözlerinden, maksadının açıklığa kavuşturulması gerekir. Çünkü bazı çevreler, bununla, bazı hassas bölgelerde 'Yeşil'in ve 'Toros' otolarının çağrıştırdığı 'fail-i meçhul' cinayetlerinin selâmlandığı' şeklinde bir algı oluşturulduğunu belirtmektedir.

Ayrıca, Devlet Bey'in 'Amed' (veya Âmid) diye bir yerin tanınmasının mümkün olmadığını belirtmesi de aynı şekilde. Çünkü tarihte, Diyarbekir (1937'den beri de bazı resmî dayatmalarla, Diyarbakır) denilen şehrin tarihte bilinen en eski isimlerinden birisi de Âmid' iken ve de ülkede, binlerce yıldan beri var olan bazı şehir veya bölge isimleri, resmî isimleri dışında da anılırken, üstelik de, nice yeni fitne ateşleri yakılmak istendiği bir sırada, sahi, 'Âmid' ismini mesele yapmanın mantığı nedir?

*

BU 'MEZHEB GÜZELLEMELERİ' GERİ TEPERSE...

İP'den Ağıralioğlu isimli milletvekilinin aylarca önce, 'Kılıçdaroğlu, Alevî olduğu için, bu millet onu seçmez.' demesinden sonra, Cumhûr İttifakı da, büyük Sünni kitlelerin kanaat önderleri sayılan çevreler de o konuyu duymazlıktan geldiler.

Ama şimdi kemalist-laik kesimler Kılıçdaroğlu'nun C. Başkanlığı adaylığının açıklanmasından sonra sosyal medya bataklığından normal medyaya yansıyan şekliyle, toplumun o kesimlerinde tanınan bazı isimlerce, 'âlevî güzellemesi' furyası yapıldığı anlaşılmaktadır. Meselâ, medyaya yansıdığına göre, bunlardan M. Uca isimli birisi, Kılıçdaroğlu'na desteğini, 'Alevî dürüstlüğü, Alevî birikimi, Alevî sevecenliği ve Alevî kimliği nedeniyle ülkenin özlediği normalleşmeye ve dostluk ortamına katkı sağlayacağı için.' diye izah ediyor.

Konu bu noktaya getirilirse, bu sözlerin mefhum-u muhalifine takılıp, aynı şekilde 'Sünnî güzellemesi' yapmaya kalkışanlar olursa, n'olacak?

Çünkü bu gibi çabalar, mütekabil cenahtan da bazılarını cevap vermeye ve mezheb yarıştırmasına sürükler ki, bu, Müslümanları birbirinden daha da uzak düşürecek bir diğer fitne ve entrika olur ve bundan da ancak şeytanî odaklar istifade ederler.

*

Anlaşılıyor ki, daha bir uyanık ve müteyakkız olmak zamanıdır.

.Fitne ateşi'ne benzinle gitmemek, her ‘Müslüman'ın sorumluluğudur
10 Mart 2023 Cuma

İlk Emevî sultanı Muaviye hakkında Suûdî rejiminin, bir televizyon dizisi yayınlamaya başlayacaklarına /veya başladıklarına dair bir habere mütekabilen, Irak'ta da, Hz. Ömer'i katleden ve mezarı Isfahan yakınlarındaki Kaşân şehrinde bulunan 'Ebu Lû'lû'yu gündeme taşımayı hedefleyen bir tv. dizisi'nin devreye sokulacağı iddiası, akla hemen, bir takım şeytanî odakların oyunlarını da getirdi.

Bu haber bizim toplumumuza da yansıdı ve yorumlar yapıldı. Eğer bu haber doğru ise, bu gibi karşılıklı yarıştırmalara tevessül edenlerin emperyal güç odaklarının yeni bir oyununa- entrikasına âlet olacaklarını hiç tereddüt etmeden söyleyebiliriz.

Bu konuda, Iraklı etkili şiî lider Muqtedâ Sadr, "Ne Muâviye Sünnîleri temsil eder, ne de Ebû Lû'lû Şiîleri..." demiş, doğru bir yaklaşımla..

Bu konunun gerçeğinin ne olduğunu İran'dan bazı âşina ve dostlardan sorduğumda haberleri yoktu.

*

Doğrudur ki, özellikle İran'da Pers kavmiyetçileri arasında Hz. Ömer'e karşı bir husûmet vardır.

Çünkü, 2 500 yıllık bir geçmişi olan Pers imparatorluğu, Hz. Ömer zamanında Qadisiyye Savaşı'nda yenilgiye uğratıldı ve İran, İslâm'la müşerref oldu. Ama, Pers kavmiyetçileri, o 2 500 yıllık ve 'görkemli' saydıkları geçmişlerinin yok edilişini unutmuyorlar ve bu yüzden, Hz. Ömer'e düşman olmaları tabiî..

Ama, bu konudaki değer yargısı tarihe bakışa göre değişir. Nitekim, 1980-88 arasındaki Irak- İran Savaşı sırasında, Saddam Huseyn liderliğindeki Irak Baas rejimi, İran halkını kast ederek 'mecûsî çocuklarını yok edeceğiz' derken, Saddam için de 'Qadisiyye Kahramanı' diyordu ve o zamanki İnkılapçı İran'ın lideri İmam Rûhullah Khomeynî ise, 'Qadisiyye bizimdir. İran, Qadisiyye sâyesinde İslâm'la şereflendi. Sen bir Baasçı olarak Qadisiyye'ye nasıl sahib çıkarsın?' diye karşı çıkıyordu; Saddam Huseyn'e..

*

Bu vesileyle, akl-ı selîm sahibi bir Şii âliminden 30 yıl öncelerde dinlediğim bir anekdotu aktarayım.

O şöyle demişti: 'İngiliz emperyalizmi, Hindistan'a yerleştikten sonra karşı 1860'larda İran Körfezi'ne de geldiklerinde, İran'daki Şii Müslüman halkın, diğer Müslüman halklarda görülmeyen ve 'Hz. Huseyn ve yârânının Yezid güçlerince katledildiği Kerbelâ Faciası'nın yıldönümlerinde tertip olunan 'Âşûrâ Törenleri'ni görünce, Şii Müslümanlara dediler ki: 'Siz böyle ne zamana kadar ağlayıp duracaksınız? Sizin de şâdlık ve sevinç günleriniz niye olmasın? Meselâ, siz de 'Ṹmerkuşî (Ömer öldürme) eğlenceleri yapınız..' dediler.. Ve bu komik eğlenceler, maalesef, 100 yılı aşkın bir zaman tertip olundu ve ancak İmam Khomeynî gelince 'Bunun haram olduğu'nu bildirip yasakladı da, unutuldu..

*

Şimdi de, Amerikan emperyalizminin kontrolünde olan iki bölge rejiminin böyle bir oyuna âlet olmaları esef vericidir.

Hemen ekleyeyim, İran'ın en üst makamında bulunan Ali Khameneî'nin, 'Ehl-i Sünnet'in saygı duyduğu şahsiyetler aleyhinde konuşmak- yazmak gibi eylemlerin haram olduğu'na dair bir fetvâ yayınladığı bir-kaç ay önce, El'Cezire televizyonunda ve Arapça metniyle birlikte duyurulmuştu. Kaldı ki, inkılabın önde gelen diğer isimlerinin de benzer beyan ve fetvâları daha önce de olmuştu.

*

Kezâ, (merhûm) Hâşimî Refsencânî de 10 yıl kadar öncelerde, kendisini bir mâtem günü vesileyle ziyaret eden bir grubun , onun huzurunda okudukları bir mersiye'den / ağıttan sonraki sohbet ânında, kendisine sorulan, 'Dünya Müslümanları niye birlik olamıyor?' şeklindeki ve hemen her Müslüman cemaatinin bir gönül sancısı halinde dile getirdikleri bir suale cevap verirken, 'Müslümanlar niye mi birlik olamıyorlar? Şunun için..' dedikten sonra, Enfâl Sûresi'nin, 'Aranızda nizâlaşmayın, gücünüzü yitirirsiniz..' meâlindeki 46. âyetini okumuş ve sonra da, 'Meselâ buraya geldiniz, ağıtlar okudunuz, gözyaşı döktünüz; ama, bu mersiyeler içinde Hz. Peygamber (S)'in ashabına, sahabelerine lânetler okuduğunuzun farkında bile değilsiniz.. Sonra da 'Müslümanlar niye birlik olamıyor? 'diye soruyorsunuz ' demişti.

Evet, İslâm Millet,'nin birliğini isteyen insanlar her yerde var; ama, dar görüşlü kimseler de!..

*

'25-26 sene öncelerde, Tâlibân, Afganistan'da yönetimini ele geçirdiği zaman, Afganistan- İran sınırı boyunca, sınırdan 50 -100 metre kadar içerde, üzerine 'Şia kâfir est!' yazılı kocaman tabelâları dizmişlerdi.

Şimdiki Tâlibân yönetimi, bu ikinci iktidar döneminde aynı yanlışı yapmıyorlar ve İran'la daha mâkul ve dengeli bir irtibat içindeler.

*

Bir diğer örnek..

Hz. Fâtimâ'nın vefatını 'Hz. Ömer'den bilen bir iddia asılarca söylenir- durulur. Güyâ, Hz. Ömer, Hz. Ali'yle görüşmek üzere geldiği sırada, Hz. Fâtimâ, kapıyı açmak istemez ve zorlanan kapının üzerine düşmesiyle, Hz. Fâtimâ'nın kaburgası kırılıp, o yüzden vefat eder!!.

Ama, seçkin şiî ulemâsından olan Lübnan'lı (merhûm) Allâme Muhammed Fazlullah, bu iddiayı 15 yıl kadar öncelerde, vefatından az önce, kesin bir dille reddederek, 'Böyle bir hadisenin olduğuna dair hiç bir kayıd, sened yok.. Bunu sonraki asırlarda biz uydurduk..

Hz. Ali için, hem, 'Esedullah (Allah'ın arslanı)' diyeceğiz, hem de, 'Esedullah Ali'nin, Hz. Peygamber'in emaneti olan, hanımı Fâtimâ'yı koruyamayacak birisi olduğunu kabulleneceğiz!. Olacak şey mi, bu?

Bırakınız Hz. Ali'yi, böyle bir durumu kendi aileniz için sizler kabul eder misiniz?' demişti.

*

Bu gibi tahrikler tek yönlü değil..

Bir takım, sığ görüşlü, câhil veya İslâm'ın ruhundan habersizler kimseler, saçma-sapan şeyleri gerçek imiş gibi tekrar asırlardır söyleyip durmuyorlar mı?

Kaldı ki, Ehl-i Beyt imamlarının 6'ncısı (ve de Ebû Hanife'nin de hocası) olan İmam Cafer-i Sâdık. Hz.lerinin zamanında böyle şeyler yoktu.. Öylesine yoktu ki, ziyaretine gelen şiîlerinin/ (tarafdar)larının , yanından geçtikleri bir mesciddeki namaza, 'Onlar bizden değildiler..' diye katılmadıklarını anlayınca, 'Gidiniz, onlarla birlikte namaz kıldıktan sonra geliniz..' buyurmuştu.

O derin idrak nerde, bugün birbirine, Şiâ veya Sünnîlik adına, 'tekfir' mekanizması çalıştıranların durumu nerede?

*

Evet, kendini bilmez bir takım dar görüşlü kimseler, üstelik de İslâm'a hizmet etmek adına, Müslümanları birbirine düşürecek söz ve davranışları, her yerde sergileyip duruyorlar. Öyleleri, ferasetli Müslümanların örneği olamaz.

Halbuki, bizim inancımızda, 'Allah'a ve Kur'an'a ve Hz. Muhammed'in nübüvvetine in andığını söyleyen ve Kıble olarak Kâbe'ye yönelenler hakkında , 'tekfir etmek' yoktur.

Evet, her zamankinden daha bir müteyakkız olmanın zamanıdır.

.Okuyucularla Pazar Hasbihali: ‘Kandıranlardan çok, kandırılmayı kabullenenlere kızmalı'
12 Mart 2023 Pazar

*İstanbul'dan Necmi Turhal diyor ki: 'Kılıçdaroğlu'nun C.Başkanı adayı olduktan sonra belki de hayatında ilk kez Cuma namazına gitmesi sırf halkı kandırması için değil mi? Daha önce de, C. Başkanı adaylığı gündeme gelince, İBB Başkanı E. İmamoğlu'nun, Anadolu şehirlerine yaptığı gezilerdeki programını açıkladığı dev panolarda, 'Cuma Namazı'na hangi camide kılacağını' bile yazdırdı.

Namazında-niyazında olan, yani tabiî hallerinin gereğinin yerine getiren Müslümanlar câmilere ve namaza gittiklerinde, hemen 'din istismarı' diye tepinen laikler, bu riyakârca davranışlar karşısında ise, sessiz kaldılar, belki de, 'Kandıralım şu halkı.' hesabına yattılar.

--Evet, bu okuyucumuz böyle diyor. Hemen belirtelim ki, öylelerinin bu gibi davranışlarında bir riyakârlık koktuğu hemen her Müslüman tarafından fark ediliyor. Ama doğrudur ki, sessiz kalınıyor. Ayrıca, bu gibi davranışlar ilk de değil. Geçmişte de çok görüldü. 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi öncesinde Meclis'te, C.Başkanı seçimi için yapılan ve sanırım oylama turları 120'yi geçmişti, yine de c.başkanı seçilemiyordu. Eski Darbeci subaylardan Muhsin Batur isimli em. Hava Orgenerali de CHP'nin adayı idi ve Meclis'teki oylamalarda Erbakan'ın MSP'sinin desteğini elde edebilmek için, Cuma namazlarına bile gitmeye başlamıştı.

Ve halkımız sessizce ve içten içe gülüyordu, bu duruma. Ama karşı da çıkmıyordu. Çünkü o gibilerin davranışlarındaki genel riyakârlık tahmin edilse bile, alenî niyet ve kalb okumaya kalkışmak da doğru değildir. Çünkü kalbleri değiştiren, Allah'u Teâlâ'dır. Kalblerde olanı okumaya gerek yok. O gibilere, 'Allah hidayet nasib etsin.' deyip kenarından teğet geçmek, en doğru hareket olsa gerek, sanırım. Bugün de Kılıçdaroğlu'nun halkı kandırmak için öyle yaptığını düşünen varsa, ona oy vermez, olur biter.

*Mustafa Sergen diyor ki: 'Beni yanlış anlamayınız. Herkes dünyanın başka yerlerine giderken, hayatlarında biriktirdiklerinden hareketle, Hacc veya Umre için Mekke ve Medine'ye gidenlere de elbette saygı duyulmalıdır. Ama ülkenin geçirdiği büyük Deprem Faciasından sonra 83 bin kişinin 'Umre' ziyareti yapmayı ileride daha müsaid bir zamana erteleyip, o Umre paralarını bu insanlara verseler, Umre'den daha fazla faziletli bir durum ortaya çıkmaz mı?

Yûnus Emre, 850 sene öncelerde, 'İstersen var bin Hacc'a. Hepisinden eyice, bir gönüle girmektir.' dememiş miydi.

Umre'yle ilgili olarak bu yönde kararlar alınmasını teklif ederken, Hükûmet'ten isteğim de şu: Tedavi, eğitim-öğretim ve ticaret dışında diğer yurt dışı çıkışlarda da, turistik geziler için, bu 1 sene için, kişi başına bin dolar alınmalıdır. Ülkenin bu büyük acısı lafla değil, böyle paylaşılmalıdır.'

--Yerinde bir teklif olarak düşünülebilemez mi?

*

*Hamburg'dan Tahsin Saygın: 'Hamburg'daki geçen hafta Kilise'ye yapılan ve 7 kişinin öldürüldüğü saldırı haberini alınca, 'İnşaallah, saldırgan bir Müslüman değildir.' diye dua ettim. Çünkü bu Avrupa kamuoyunda, bir silâhlı saldırı olur olmaz, akla ilk gelen, yazık ki, İslâm ve Müslümanlar oluyor. Böylesine bir algı meydana getirdiler. Ama saldırgan 'Müslüman' çıkmazsa, daha bir mutsuz oluyorlar ve konuyu 'familiendrama/ Aile faciası' veya 'Verrücktheit/ Çılgınlık' gibi tavsiflerle ve bir-kaç vah-vah'la geçiştiriyorlar.

Bu son saldırıda da, öyle oldu ve muradlarına eremediler. Çünkü 7 kişiyi öldüren, 10'dan fazla insanı da yaralayan saldırgan'ın bir 'yerli alman vatandaşı' olduğu anlaşıldı.

*Almanya'dan Özay Aslan diyor ki: 'Selamunaleykum Selahaddin ağabey, Star gazetesinde 8 Mart günü, "Kumar masasından blöf yaparak kalkıp sonra da geri dönmek ve..." başlıklı yazında Âmid mevzuuna değinirken şöyle düşündüm:

'Eğer, biz 'Diyarbekr'e, 'Âmid' diyenlere karşı çıkmazsak, o zaman Konstantinapol diyenlere de "elbette, İstanbul'un tarihteki adıdır" mı diyeceğiz?'

Ve ayrıca şunu da ekleyeyim: '6 Mart gecesi, Saadet Partisi önünde C.Başkanı adayının çılgın gösterilerle ilân olunuşu, gerçekte, Türkiye'de, 14 Mayıs 2023 seçimlerinde "Dünya Sistemi'nin zaferini ilan etmek isteyişi'nin resmidir.

15 Mayıs sabahı, inşaallah onların oyunlarının ve emellerinin milletimiz tarafından bozulduğunu göreceğiz.'

--Aleykumselâm Özay kardeşim. 'Sui misal, misal olmaz', yani kötü örnek, örnek alınamaz.

Evet tekrarlayalım. Âmid, Diyarbekr'in Arabça metinlerde asırlarca önceden beri kullanılan bir diğer ismidir. Hattâ, son 100 yılın en büyük hattatlarından kabul edilen ve Büyük camilerdeki hat yazılarının pek çoğunu yazmış olan merhûm Hâmid Aytaç üstad da, imza olarak, 'Hâmid-i Âmidî' imzasını atardı yazılarının sonuna. Bu yazı örneklerinden birçoğunda o ismi hâlâ görebilirsiniz.

İstanbul'a Konstantinapol denilmesine gelince. Evet, Yunanistan, bir gün İstanbul'a hâkim olmak megalo-İdeasından vazgeçmiş değil. Onun için ona tepki gösteriliyor. Ama unutmayalım ki, bizim kendimizden korkumuz yoktu. Bu yüzden de, Osmanlı'nın son dönemine kadar, hattâ o dönemde basılmış altın paralarda bile, Arabça olarak 'Kostantıniyye' yazıldığını görürüz. Kaldı ki, İstanbul ismi bile, eski Bizans'tan, Roma İmparatorluğu'ndan kalma bir isimdir. Onun yerine 'İslambol' da denilmiştir, ama tutmamıştır. Güçlü oldunuz mu, bu korkulara kapılmaya gerek yoktur.

*S. Acar Bursa'dan yazıyor: Eczacı dostum anlatıyor. Bazı doktorlar inadına, piyasada olmayan ilaçları, hem olmadığını; hem de o ilâcın o hasta için gerekli olmadığını bile bile yazıyorlar; vatandaş, eczaneye geliyor, o ilacı bulamayınca beddualar ederek ayrılıyor. Maksad da zâten bu neticeyi sağlamak. Vatandaşı, Tayyib Bey'den soğutmak...

Eczacı dostumun bir diğer gözlemi daha. 'Yaşlı bir hasta geliyor, göz rahatsızlığı var. Saat 16 civarında. Yanında tesettürlü bir kızı da var. Günlerden Cuma. Dr. muayene yapmıyor, müşkülât çıkarıyor, 'Pazartesi gel.' diyor.

'Baksaydınız ya adamcağıza.' diyoruz.

Adam, gayet rahat, 'Baksak n'olacak ki, gidip yine Tayyib'e oy verecek.' karşılığını veriyor.

*

*Boyabat'tan Mehmed Oruç: '(Merhûm) Abdurrahim Karakoç'un bir şiiri var, tam da bugünün siyaset fırıldakçıları karşısında şaşkınlık geçirenlere hitaben yazılmış gibi. 'Beden ölür, çürür, cana bakın siz./ Kim kiminle yürür, ona bakın siz./ Bırakın dönsün, dönme dolaplar / Haktan, hakikatten yana bakın siz.'

*

Turgay Mızrak isimli -şiddetli ve hiddetli muhalifim olan- okuyucum, 'Türkiye'deki, bütün darbeler tefeci bezirgan zihniyetin önünü açmak için yapılmıştır' diyor, ama, 27 Mayıs 1960 Darbesi'ni bunun dışında tutup, onu temize çıkarmaya çalışıyor; üstelik de, halkımızı en derinden sarsan 10 yıllık bir başvekil olan ve milletin iradesiyle seçilen Adnan Menderes ve 2 Bakanı'nın idâm edildiği bir darbeye sahib çıkıyor.

--Bu okuyucu, dün, Birlik Vakfı'nın İstanbul- Çemberlitaş'taki merkezinde, Yeni Şafak Genel Yayın Yönetmeni Hüseyin Likoğlu ve Star Genel Yayın Yönetmeni Nuh Albayrak beylerin, hele de son 100 yılımızdaki Darbeler üzerine verdikleri konferansı dinleseydi, bu kadar aykırı değerlendirmeler yapmaktan kaçınır ve herhalde biraz insaflı olmak gereğini duyardı.

.İran ve Suudi rejimlerinin 40 küsur yıllık husumetini Çin'in sonlandırması', dünyanın yeni gerçeği!
13 Mart 2023 Pazartesi

Yazının başlığındaki haberi ilk duyduğumda, 'Bu anlaşmayı, keşke bir Müslüman Gücü ve hattâ Tayyib Bey sağlayabilseydi!..' diye hayıflanmaktan kendimi alamadım.

Çin'in Dışişleri'nin en yetkili diplomatı olarak bilinen Wang Yi, 6-10 Mart tarihlerinde Suudi Arabistan ve İran'dan en üst güvenlik yetkililerinin Pekin'de imzaladıkları anlaşmanın, 'jeopolitiğin ABD tarafından yönetildiği bir bölgede Çin'in diplomatik bir zaferi olduğunu, dünyanın sadece Ukrayna meselesiyle sınırlı olmadığını' ve 'Çin'in dünya meselelerinin ele alınmasında yapıcı bir rol oynamaya ve sorumluluğunu göstermeye devam edeceğini' de belirtiyordu.

Evet, dünya kamuoyu hele de son 1 yılı aşkın zamandır 'Ukrayna- Rusya Savaşı' ve 'Rusya- Amerika arasındaki gerilim'le meşgul iken, Çin'in dünya diplomasisinin birçok meselelerini etkileyecek derecede önemli adım attığını kabul etmek gerekir.

Özellikle de İran'daki Şahlık rejiminin devamını, kendi saltanatıyla da ilgili gören Suudi rejiminin, İran'daki büyük İnkılab Hareketi'ne karşı, hele de 1978'lerden beri nasıl çok yönlü bir psikolojik savaş açtığı biliniyordu..

İran'daki hareket, İslâm'ın şia yorumuna dayanarak gelişiyor ve bu açıdan bir karşı uç, bir karşı kutup oluşturuyordu.

Suudi rejimi ise, 'İslâm'ın sünnî yorumunun içindeki en uçlardan birisi olan Vehhabîlik üzerine kurulu' idi; ama bu rejim, kendisini Şiî İran'a karşı, Sünnîliğin savunma gücü imiş gibi göstermekte, hele de miladî-2000'li yılların ilk başına kadar başarılı gözüküyordu.

Bu iki kutup arasında direkt bir askerî karşılaşma olmuyordu ama her iki rejim de birbirlerini etkili oldukları yerlerde rahatsız etmeye özel bir dikkat gösteriyor, stratejiler geliştiriyorlardı. Yemen'de Husîleri, Suudi rejimi üzerine saldırtmakta olduklarını İran makamları gizlemiyordu. Aynı şekilde Suriye Buhranı konusunda da karşı karşıyaydılar. Körfez'in güneyindeki bütün Petro-Dolar Şeyhlikleri de, Körfez İşbirliği Teşkilatı da Suudi rejimini 'ağabey' olarak görüyorlardı. Hattâ o rejimlerin her birisi, siyonist İsrail rejimiyle diplomatik irtibat kurmayı, Suudi rejiminin izniyle gerçekleştiriyorlardı.

Bu arada, Suudi ve İran rejimleri, birbirlerine karşı da bir 'nükleer yarış'a girmişlerdi. Hattâ arab rejimlerinin çoğunun medya organlarında 'İran'ın, İsrail'den daha tehlikeli olduğu' propagandası yaygın ve etkin şekilde devam ediyor. Bu durum siyonist İsrail rejimini, Filistin'de savunmasız sivil Müslüman halkı katletmekte elbette daha bir pervasız hale getiriyor.

Ancak Saddam Irak'ının, Kuveyt'in işgaliyle başlayan yüksek gerilim dönemi sonunda Amerikan emperyalizminin Irak'ı mahveden 1993 ve 2002'deki iki Körfez Savaşı sadece Saddam'ın yenilgisi ve idâmıyla noktalanmakla kalmayıp, fiilen, 'Ortadoğu bölgesinin gerçek patronu benim! Bu bölge benden sorulur.' diyen bir 'Amerikan tahakkümü' gerçeğini de ortaya çıkarmıştı. Ve bu durum bütün arab halklarını da derinden rahatsız ettiği için, o halklara zorbaca yöntemlerle tahakküm eden rejimleri de, kendi geleceklerinin de karanlık oluşundan dolayı rahatsız ediyordu.

Şimdi, bölgenin sadece petrol açısından değil, diğer güçleri açısından da etkili iki ülkesinin anlaşmaları hem bölgede, hem de dünya siyasetinde yeni gelişmeleri beraberinde getirebilir. Dahası, İran Dışişleri Bakanı Huseyn Emir Abdullahiyan, 'bu anlaşmadan sonra, yeni haberlerin geleceğini' de imâ etti.

Bu durum, Çin'in Orta Doğu siyasetinde Amerika ve Avrupa'dan daha etkili ve kilit bir oyuncu olarak ortaya çıkışı olarak da görülüyor.

Biden yönetiminin Ulusal Güvenlik Konseyi sözcüsü John Kirby, 'Pekin'in Orta Doğu'da ABD tarafından bırakılan bir boşluğu doldurduğu ve Orta Doğu'da geri adım attıkları fikrine şiddetle karşı çıksa da' Amerikan emperyalizminin, Orta Doğu'da 'Big Brother'/ Büyük ağabeylik rolünün, büyük çapta zayıfladığı fiilen görülmeye başlamış bulunuyor. Bu gelişmeden siyonist İsrail rejiminin hiç hoşnud olmadığı, yapılan açıklamalardan da anlaşılıyor.

İçeriye aid 1-2 konuya da değinelim:

2 NOT:

1- Hatırlanacağı üzere Kızılay, özellikle deprem bölgesindeki çadır dağıtımı konusunda son dönemde birçok eleştirilere uğradı. Kızılay Gn. Başkanı Kerem Kınık dün bir açıklama yapmış.. Aslında başında bulunduğu kurumla ilgili olarak söyledikleri, 'şu yöntem uygulansaydı daha zarif olurdu' diye karşılansa bile yine de anlaşılabilir şeyler.. Bilindiği üzere bir müzisyenin çabalarıyla oluşturulmuş Ahbab' isimli bir sivil toplum / yardım kuruluşu Kızılay'dan çadır istemiş, onlar da para karşılığında, '2 bin 50 çadır'ı 46 milyon lira karşılığında vermişler. Onlar da AFAD'ın gösterdiği yerlere sevk etmişler. Ancak, 'o çadırlar karşılığı alınan maliyet bedeli' yine de eleştiri konusu oldu..

Aslında yapılan, yapılması gereken normal bir bir işlem olarak da değerlendirilebilir. Çünkü 'hangi mikdar çadırın nereye, neyin karşılığında verildiği' belgeli olarak isbatlanamazsa, o zaman da ortaya yığınla suçlamalar atılabilir; 'çalındığı veya yolsuzluk yapıldığından, eşe-dosta peşkeş çekildiği'ne kadar...

Evvelki akşam, Eyyub Sultan-Bahariye Mevlevîhanesi'ndeki oldukça kalabalık bir toplantıda, Kızılay Gn. Başk. Yardımcıları'ndan İsmail Hakkı Turunç'un da orada olduğu belirtilip, Kızılay'ın Deprem bölgesindeki çalışmalar hakkında kısa bir bilgi vermesi istendiğinde, Turunç, deprem bölgesindeki durum ve genel çalışmalar hakkında bilgi verdikten sonra konu 'çadır satma' konusuna da geldi, tabiatıyla..

Bu durum ilk planda Kızılay'ın o anda ticaret hesabı yapmasının yakışlık olmadığı mantığıyla eleştirilebilir ama Kızılay'ın bir 'çadır hazırlama şirketi' varmış, ürettiklerini dış ülkelere de satıyorlarmış..

Ama bu çadır meselesinin bu son depremde bu şekilde gündeme getirilmesinin, kamuoyunun o andaki hissiyatıyla bağdaşmayacağı tahmin edilmeliydi. O anda o çadırların o STK'ya para ile verilmesi yerine, 'teslim ediş ve teslim alış'ı gösteren bir 'tesellüm belgesi'yle verilmesi mümkündü. O yapılamamış..

Ama dün Kızılay Başkanı Kerem Kınık'ın yaptığı açıklamada, uygulamalarını savunurken, hemen 90 yıl öncelere aid benzer uygulamaları, 'Atatürk'ün emriyle İsmet Paşa'nın da yaptığı' gibi mazeretlere tutunmaya çalışması, bu tartışmaların ilk günlerinde kendisini, 'keman bile çalacak derece sanatkâr ve ince ruhlu bir insan olarak göstermek ihtiyacı'nı hissetmesinden de tuhaftı..

2- M. Akpınar isimli bir oyuncu, doğrusu ondan beklemediğim bir yaklaşım tarzı ile ilginç bir laf etmiş ve '6'lı Masa' hikâyesi etrafında konuşurken, 'Rüzgârlı olmayan bir havada fırıldak dönüyorsa, mutlaka bir üfleyeni vardır..' demiş.. O konu ancak bu kadar güzel anlatılırdı. O üflemelerin nerelerden ve kimlerce yapıldığına gelince, Atlantik ötesinden Biden ve John Bolton başta olmak üzere nice Amerikan senatörleri ve de onların Avrupa'daki meslektaşlarınca ve mâlûm emperyal güç odaklarının medya organlarından yükselen 'üfleme'ler ap-açık ortada değil mi?

IMF'nin ‘Yerli Cottarelli'liği'ne soyunanlara, ‘Hoş Geliş'ler Olmaya!
15 Mart 2023 Çarşamba

Sadece 'büyük felâket' demekle geçiştirilemeyecek 110 bin km. kareyi aşan büyüüük bir coğrafyada, şu ana kadar kimlikleri belirlenmiş 50 bini aşan bir 'insan kaybı' söz konusu..

Henüz belirlenememiş sayıda ulaşılamamış nice 'cesed'lerin de olduğu anlaşılıyor.

Deprem'in Suriye'deki uzantısının da 7 bine yakın insan kaybına yol açtığı biliniyor. Sadece depremde ve kurtarma çalışmaları sırasında hayatını kaybeden sağlık elemanlarının 505 olduğunu, Sağlık Bakanı Fahreddin Koca açıklıyordu dün..

Maddî zararlar ise... Yok olup giden onca zenginlikler hesab edilemeyecek boyutlarda.. Şehirlerin ruhunu teşkil eden 'tarihî geçmiş'i enkaz yığınına dönüştüren bir 'küçük Kıyâmet' manzarası da bir ayrı konu..

Ama Muhalefet konuyu, Hükümet'in başarısızlığını gizlemek için abarttığı iddiasında.. Bütün meseleleri kurdukları '6-7'li Masa'yı ayakta tutabilmek için çeşitli entrika mekanizmalarını işletmekle meşgul olmak..

Haa, Hükûmet, AFAD ve STK'lar çok mu başarılı?

Başarısızlık değil ama yetersizlikler elbette olmuştur.

Nitekim deprem bölgelerinde en başarılı çalışmaları yaptıkları hemen herkesçe kabul edilen Konya Belediyesi ekipleriyle ilgili olarak geçen gün açıklamalar yapan Konya BŞ Belediye Başkanı İbrahim Uğur Altay, '6 Şubat sabahı, haberi alır almaz yardım ekiplerini yola çıkardığını ve kendisinin de öğleden sonra Konya'dan yola çıktığını ve Antakya'ya yol yokluğundan dolayı ancak 7 Şubat akşamına doğru varabildiğini' söylüyordu.

Geçmişte bir şehri, bir bölgeyi etkileyen depremlerle bile ne büyük sıkıntılar yaşandığı hatırlanmazsa ve sadece belli bir mevzideki depremleri hesab edersek, evet sıkıntılar olmadı değil.. En başta da bütün karayollarının, havaalanlarının, demiryollarının bile harab olduğu, istifade edilemez hale geldiği ve ülkenin 7'de biri büyüklüğünde bir geniiiş bir alanda olmuştu deprem.. Ama o büyük yıkıntılar ve viranelikler içinde hizmet sunmakta bir takım yetersizlikler olduysa bile, yine de kontrolün tamamen yitirilmediği görülmeli, herhalde..

Sadece Ağustos-1999'daki ve dar bir alanda meydana gelen Büyük Marmara Depremi'nde bile, Hükümet'in 1 hafta boyunca ortada olamadığını bizzat o dönemin Başbakanı Ecevit itiraf etmişti.

Bu vesileyle daha da acı bir durumu hatırlayalım:

O büyük depremden sonra da dünyadan yardımlar geldi ve bu arada Dünya Bankası da, Deprem bölgelerine yardım olarak, 550 milyon dolar göndermişti. Ve bunun bir şartı vardı: Dünya Bankası temsilcileri, bu yardımların yerine ulaşıp ulaşmadığını 1 sene sonra, kontrol ve teftiş edeceklerdi.

Aradan 1 sene geçip Dünya Bankası müfettişleri deprem bölgelerini teftiş etmek için geldiklerinde, Ecevit Hükümeti'nin Ekonomiden Sorumlu Devlet Bakanı Recep Önal, -uluslararası bir skandal ve rezalet patlayacağına- Hükümet'in çaresizliklerini bizzat açıklamanın daha yerinde olacağını düşünerek olmalı, alel-acele bir basın toplantısı yapıp, 'Dünya Bankası'nın Deprem Bölgesine Yardım olarak verdiği 550 milyon dolar'ın, kamu personelinin maaşlarını ödemekte kullandıklarını' itiraf etmişti.

Şimdi ise.. Muhalefet sadece 14 Mayıs'ta yapılacak seçimlerde kazanmaya odaklanmış durumda.. Ancaak kazaen bir başarı elde edecek olsalar, bu ağır deprem yükünün altından nasıl kalkacaklarının hesabını yapmakta oldukları, KK Bey'in konuşmalarından da anlaşılıyor.

Çünkü ekonomi konularında söz sahibi kabul edilen uluslararası kuruluşlar, 'Türkiye'nin bu son depremle uğradığı maddî kaybın 100 milyar dolar'ı aştığını belirtiyorlar. Bu dev bir rakam..

Muhalefet kanadı, bu deprem faciasını küçültmeye çalışsalar da, bu rakamı reddedemiyorlar ve kazanacak olsalar, bu yükün altından nasıl kalkacaklarının hesaplarını, daha doğrusu hayallerini kurmayı da ihmal etmiyorlar.

Nitekim Kılıçdaroğlu evvelki gün, 'Uluslararası kredi kuruluşlarının, Türkiye'de güvenilir bir Hükûmet bulurlarsa, kredi vereceklerini' açıklıyordu. Elbette, 'o kredi kuruluşlarının güvenilir Hükümet'inin de kendilerince kurulmasını hayal ettikleri Hükûmet olduğunu' anlatıyordu zımnen..

KK Bey'in bu sözlerini dinlerken, aklıma hemen IMF ve Dünya Bankası ve emsali kuruluşlar geldi ve de 'Cottarelli' ismi.. Daha doğrusu KK Bey, bir anda bir 'Yerli Cottarelli' gibi canlanıverdi, gözümde..

Carlo Cottarelli'yi hatırlayanımız var mı? Hatırlayanlar neredeyse kalmadı.. Çünkü 3 Kasım 2002 seçimlerini kazanıp iktidara gelen Tayyip Erdoğan liderliğindeki Yeni Türkiye'nin yaptığı hayırlı işlerden birisi de, 3-4 sene içinde IMF'ye olan 23 milyar dolar borcu ödeyip, 'IMF'i ülkeden -kovarcasına- uğurlamak olmuştu. 'Kovarcasına..' diyorum; çünkü borç ödendikten sonra bile IMF temsilcileri, bir sonraki gelişlerinin programından söz ettiklerinde, onlara 'Bir daha gelmenize gerek yok!..' denilmişti/ denilebilmişti.

(Ekleyelim, AK Parti iktidara geldiğinde Türkiye'nin yıllık ihracat geliri sadece 33 milyar dolardı.. Erdoğan, 'Bu rakamı ilk 2-3 yıl içinde 50, hattâ 70 milyar dolara yükselteceğiz..' dediğinde, muhalefet cephesindekiler gülüyorlardı. 21 sene sonra yıllık ihracat geliri 260 milyar doları aşmış durumda.. Yeni nesiller ise nereden nereye ve nasıl gelindiğini ve o eski günleri hayâl bile edemiyorlar..)

Şöyle 24-25 sene öncelere gidelim.. Türkiye, IMF (Uluslararası Para Fonu) ve Dünya Bankası gibi kuruluşlardan aldığı borçları vadesinde ödeyemeyişin kıskacındaydı.

Cottarelli de, IMF'in Türkiye temsilcisi idi ama adetâ bir Müstemleke Valisi havasındaydı ve Türkiye ekonomisini dilediği gibi yönetmenin hazzıyla mesrûrdu.

Cottarelli de tıpkı Osmanlı'nın son döneminde, kendisinden alacaklı olan Avrupa'nın 'Düvel-i Muazzama'sının/ (Büyük Devletleri'nin) karargâhını İstanbul'da kurdukları 'Duyûn-i Umûmiyye' kurumunun temsilcileri gibi pervâsız ve gururluydu.

Ekonomik tedbirleri o planlıyor ve dayatıyor ve gelir kaynaklarını da o belirliyordu; 'Devlet içinde devlet' gibiydi..

Taa 250 sene öncelerdeki Koca Ragıp Paşa'dan beri söylenegelen 'Borç alan, ferman da alır..' sözü yine tedavüldeydi.. Ve sosyal hayatı felç edercesine yaygın şekilde gelişen sokak gösterilerinde, 'Cottarelli'nin ismi de pankartlarda 'Def ol!..' nidâsıyla birlikte yerini alıyordu.

Evet, Kılıçdaroğlu, 'Türkiye'de güven duyulan bir hükûmet, (yani, kendilerinin kuracaklarını hayal ettikleri ve '7 Kocalı Hürmüz..' misali bir hükûmet) olursa, ekonomiyi uluslararası büyük kredi kuruluşlarının Türkiye'ye verecekleri kredilerle düzlüğe çıkaracaklarını' anlatıyordu genel çerçevesiyle ve zımnen..

Kılıçdaroğlu'nu dinlerken.. Karşımda Cottarelli canlanıvermişti..

Evet, henüz 25 sene öncelerdeki sosyo-politik bünyemizden bir kesit..

Bunları niye mi hatırlatıyoruz?

'Tayyip Erdoğan'ın iktidardan uzaklaştırılması gerektiğini, O'nun liderliğindeki Türkiye'nin, NATO'da müttefik olunduğu halde Amerika'nın Doğu Akdeniz'deki, Orta Doğu, Kafkaslar ve Balkanlar'daki siyasetlerine aykırı siyasetler takib edişinin karşılıksız bırakılmamasını', başta Biden olmak üzere, hemen bütün etkili Amerikan siyasetçileri açıkça dile getiriyorlar.. AB ülkeleri de Amerika'nın ardında elbette aynı duygular ve planlar peşindeler..

Bizdeki Muhalefet'in C. Başkanı adayı KK Bey'e göre ise, 'Türkiye'de güven duyulan bir Hükûmet olursa..' imiş, dünyanın büyük kredi kuruluşları 'musluk'larını açarlar ve de ülkenin problemleri çözülür'müş..

Yani, gaayet kolay!!.

Hem, bu kapitalist emperyalizmin kredi kurumları da, onların başında olanlar gibi, baştan ayağa saf vicdan örneği imişler; değil mi efendim?!

Evet, 'hâfızâ'y-i beşer, nisyân ( unutkanlık) ile mâlûldür' denilmiştir.

Bunun için biz de, bu hatırlatmaları yapıyor ve uluslararası kredi kuruluşlarına kendisinin 'hayâlî Hükümet'ini 'güvenilir bulmaları' için göz kırpan ve 'Yerli Cottarelli'liğe soyunan KK Bey'e ve benzerlerine, 'Hoş geliş'ler olmaya diyoruz.

NOT: Bugünden itibaren 5-6 gün boyunca, Osmaniye, Adana, İskenderun, Antakya, Antep, İslâhiye, Maraş, Elbistan, Malatya ve Adıyaman gibi, depremde ağır tahribata uğramış yerleri bizzat görmek üzere, o bölgede olacağım inşaallah..

Bu süre içinde yazılarımda, yörenin özel şartlarından kaynaklanan bir aksama olursa, mazur görüle..

.‘Religio-politik' çağında seçimlerin yeri…
17 Mart 2023 Cuma

Miladî-2023 yılında dünyada yapılacak en önemli üç seçimin, Nijerya, Pakistan ve Türkiye seçimleri olduğu, dünya siyasî mahfillerinde de kabul ediliyordu. Bu üç ülke de Müslümanların ekseriyette olduğu coğrafyada idiler.

Niye bu üç ülke, dünyadaki emperial güç odaklarında bu kadar ilgi uyandırıyordu?

Çünkü bu ülkelerden Nijerya, 220 milyon nüfusu ve petrole dayalı ve Afrika geneline göre nispeten güçlü bir ekonomisiyle Afrika kıtasında; yine 200 milyonu aşan nüfusuyla Pakistan'ın ise, Asya Müslümanları arasında ve özellikle, Hind alt kıt'asında dünya Müslümanlarının üçte birini oluşturan 600 milyonluk büyük Müslüman kitleler nazarında özel bir yeri ve itibarı vardı.

Türkiye ise, sadece dünya Müslümanları nezdinde değil, dünya siyasetinde de, bilhassa Tayyib Erdoğan'ın 20 yılı aşkın yönetimi sırasında, dünya siyasetini ve dengelerini etkileyen ve de dikkatle izlenen bir devlet durumunda.

Böylesine önemli üç Müslüman ülkesindeki gelişmelere dünyada etkili olmak isteyen güç odakları, hele de emperial güçler ilgisiz kalabilirler mi? O emperial güçler ki, tahakkümlerini sürdürmek stratejilerinde, maddî zenginlikler, ekonomi, iklim, bereketli topraklar, savunmaya elverişlilik vs. gibi birçok noktaları gözetirler tabiatiyle. Bunlar genelde 'jeo-politik' (yani, coğrafyadan kaynaklanan siyaset) planlamalarını gerektirir.

Ama emperyalist güçler ve emirlerindeki psikolojik savaş unsurları, dünyayı ve özellikle Müslüman dünyasındaki gelişmeleri değerlendirirken, bir de 'religio-politik' (din temelli siyaset) çerçevesi içinde hareket etmeye daha bir ağırlık verirler. Çünkü emperyalist güçler, menfaatleri gerektirdiğinde birbirleriyle savaşsalar da, İslam ve Müslümanlar söz konusu olunca, yekvücud olduklarını ve olmaları gerektiğini asla unutmazlar. Onlar hele de Müslümanların birliğini parçaladıkları son 100 yıldan bu yana, Müslüman toplumların ve ülkelerin yeniden güçlenmemesi ve güçlerini birleştirmemeleri için çabalarını gösteriyorlar.

*

Bu seçimlerden Nijerya'da olanı, 25 Şubat günü yapıldı ve emperyalist dünyanın olanca yaldızlama çabalarına rağmen, seçimi, Katolik-Hristiyan başkan adayı Peter Obi değil, Ahmed Tinubu kazandı.

'Kazanacak olan taraf' diye aylarca yaldızladıkları Peter'in yenilmesi üzerine, emperial güç odakları, seçimlerde hile ve yolsuzluklar yapıldığını ileri sürerek Peter ve taraftarlarını tahrike ve ülkeyi karıştırmaya çalışmaktadırlar.

*

İkinci seçim yine 200 milyonu aşan nüfusuyla, Asya kıtasının önemli ülkelerinden olan Pakistan'da ise, seçimin, 2023 sona ermeden yapılması gerekiyor. Ama bu seçimlerin üzerine de gölge düşürmek için önceki başbakan İmran Khan için mahkemelerden üst-üste tutuklama kararı veriliyor, bu kararlar henüz uygulanmasa da.

*

Üçüncü seçim ise. 14 Mayıs'ta yapılacak olan Türkiye seçimleri.

Hele de dünyanın emperial güç odaklarının, sonuçlarını etkilemeye en fazla çalıştıkları, asıldıkları seçim, bu olsa gerek. Üstelik bu müdahalenin açıkça yapıldığına dair, ilk işaret fişeğini Amerikan Başkanı Joe Biden, 3 sene öncelerde dillendirmişti.

*

Konunun daha iyi anlaşılması için bir hatırlatma yapalım:

Macaristan'a ilk gittiğimde Victor Orban iktidara yeni gelmişti ve onun bazı siyasetlerinde Tayyib Bey'in 'Macaristan Versiyonu' olduğunu düşündüren bir çizgi müşahade etmiştim.

Nitekim Orban hâlen de, Avrupa ve Amerika'nın güçlü devletlerinin veya güç odaklarının, hattâ NATO'nun Macaristan'dan taleplerine 'Hayır!' diyebiliyor. Ve AB ve ABD çevreleri de -kendilerine, 'Baş üstüne efendim!' demediği için-, onu 'diktatör' olarak niteliyorlar.

Bu arada, Orban, Erdoğan hakkındaki olumlu görüşlerini dile getirmekten de kaçınmıyor ve 'AB ülkelerinin liderleri Erdoğan'ı elbette sevmezler. Çünkü, onlar karşılarında eğilen, kendilerinden kredi ve borç isteyen liderler isterler. Erdoğan böyle yapmadığı için, onun iktidarda kalmasını da istemezler.' diyor.

Bir sene kadar önce, Macaristan'daki 6-7 muhalefet partileri, tıpkı bizdeki gibi, Orban aleyhinde birleştiler ve Orban karşısında bir '6'lı İttifak' oluşturdular ve seçime öyle girdiler.

Avrupa ve Amerika'daki medya kuruluşları da, o ittifakın 'diktatör'ü yenecek güç odağı' diye allayıp pulladılar. Amma, seçimlerde, '6'li İttifak' yenilgiye uğradı. Türkiye'deki '6-7'li Masa'cılar ve medyadaki taraftarları, bu durumun kötü örnek oluşturabileceğini düşünerek üzerinde gündeme getirmemeye çalıştılar.

Ve bugün, sadece içerdeki kemalist-laik, sol ve materyalist bütün kesimler değil, Amerika ve Avrupa dünyasındaki hemen bütün medya organları, tıpkı Macaristan seçimlerinde; Orban'ı bertaraf etmek isteyişlerinde olduğu gibi, söz ve eylem birliği içinde, Tayyib Bey'i yenilgiye uğratmak için, uluslararası planda bir kampanya başlatmış bulunuyorlar.

Ama bu entrikalarının sonucu da, büyük ihtimalle Macaristan'daki gibi olacaktır.

*

Ama Türkiye'de oyunun daha büyük oynanması gerekiyor. Çünkü 10 milyonluk bir Macaristan iç siyasetinin düzenlenmesi ile 90 milyonluk bir Türkiye'nin iç siyasetini etkilemenin aynı şey olmayacağını onlar da biliyorlar.

Bu konuda bizim halkımıza daha önce oynanan bir oyunu hatırlayalım.

1999 Baharı'nda yapılan seçimler öncesinde sosyal planda hemen hiç bir gücü kalmamış olan bir Başbakan olarak Ecevit, bütün siyasî itibarını tüketmişti. İşte öyle bir hassas anda, Türkiye, terör örgütü PKK'nın 'elebaşı'sı konumunda olan A. Öcalan'ı yakalamanın peşindeydi. Onun kendi ülkelerine sığınmasını kabul eden ülkeler, Türkiye'nin baskısı üzerine onu, kısa süre sonra ülkelerinden çıkarıyorlardı.

Türkiye'de kamuoyu, seçimlerin yenilenmesini istiyordu. Ama hem 'Derin Devlet', hem de Amerika, o hassas anda yapılacak bir seçimde, 28 Şubat 1997 Askerî Darbesi'yle iktidardan uzaklaştırılan Erbakan'ın ve 'İslamî eğilimli partisi'nin seçimi kazanacağından korkuyordu.

O halde, laik kesimin kazanması için esaslı bir manipülasyon yapılmalıydı.

İşte o zaman, Amerikan emperyalizmi ilginç bir taktik kullandı ve Öcalan'ı Kenya'da yakalayıp, 'îdâm olunmayacağı' taahhüdüyle Türkiye'ye teslim ediverdi.

Bu Amerikan müdahalesi Ecevit'in kazanç hânesine yazılmış, 'Kahraman Ecevit' figürü oluşturulmuş ve o ân'a kadar 'erken seçim' taleplerine 'Hayır!' diyen 'Derin Devlet' de, hemen seçim kararı almıştı.

Oyun tutmuş ve Ecevit'in, lideri olduğu DSP'nin seçimde yüzde 22'lerde birinci parti durumuna gelmesi sağlanmış ve Ecevit iktidarını halkoyu ile güçlendirerek yenilemiş ve dahası, kazandırıldığı o seçim zaferiyle, Nisan-1999 Seçimleri'nde, İstanbul'dan M. Vekili seçilen Merve Kavakçı hanımın, Meclis'e, inancının gereğince 'başörtülü' ve tesettürlü olarak girmesi karşısında, Ecevit, iktidara gelmesini sağlayan mâlûm iç ve dış -güç odaklarını hoşnud edecek şekilde, Merve Hanım karşısında bir aslan kesilip, 'Burası Devlet'e meydan okuma yeri değildir. Bu kadına haddini bildirin!' diye kemalist/laik bir devrimci hışımla saldırıya geçmiş ve Merve Hanım'ı sadece Meclis'ten değil, bir uyduruk gerekçe göstererek 'TC vatandaşlığı'ndan da atmıştı. (Tayyib Erdoğan döneminde ise. O işlemler fiilen geçersizleştirildi ve Merve Hanım, şimdi TC.'nin Malezya'daki büyükelçisidir)

*

Ama, bu Amerikan manipülasyonuyla iktidarda tutulan Ecevit'in, aradan 2-3 yıl geçince, 'Amerika'nın, Öcalan'ı Kenya'da yakalayıp bize niçin verdiğini anlayabilmiş değilim.' sözünü unutmamalı.

Amerikan emperyalizmi ve diğer hempâları, Türkiye'de 14 Mayıs'ta yani 2 aydan az bir zaman kalan seçimler öncesinde de yeni manipülasyonlar yaparak, yeni 'ucuz kahramanlık' numaralarını sergileyerek netice almak isteyecektir.

'Ve mekerû ve mekerallah. Vallah'u khayr'ul mâkirîn' (Onlar bir tuzak kurdular, Allah da bir tuzak kurdu. Ve Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır.' (Âl-i İmrân Sûresi, 54. âyet meâli)

.‘Mezheb farklılığı', ayrımcılığa dönüştürülmemeli..
19 Mart 2023 Pazar

Okuyucularla Pazar Hasbihali,

*Elaziz'den Tufan Eryiğit isimli okuyucu diyor ki: Muhalefetin kendi içinde fırıldak içi fırıldak oyunları sonunda aday ilân ettiği Kılıçdaroğlu'nun, seçilirse ilk 'Alevi' başkan olacağını ülke içindeki hemen bütün 'Alevî' kesimleri heyecanla konuşurken, sizin geçen haftaki bir yazınızda, 'bu konudan uzak durulması' ve Kemalist-laik medyada KK. Bey'in 'Alevî oluşu'nu vesile edinerek dile getirilmekte olan 'Alevî bilgeliği' gibi güzellemelere, mukabil mezhebî 'güzellemeler'le karşılık verilmesi gibi bir yanlışa düşülmemesi gerektiğine dair görüşünüze , kusura bakmayın, sıcak bakamıyorum.. Adamlar, daha şimdiden mezhebçilik bayrağı açmaya kalkışırken, sessiz kalınması nasıl söz konusu edilir?

-- Muhterem kardeşim, biz Müslüman olarak inancından dolayı kimseye baskı yapamayız. Bu bizim şahsî lûtufkârlığımızdan değil, inancımızdan gereği olan bir tavırdır. Böyle olunca da kimseyle, 'Bizim inancımız böyle - sizin inancınız şöyle..' gibi yarıştırmalara giremeyiz. Ama, kendi doğrularımızı öğrenmek ve anlamak isteyenlere, İslâm ahlâkının davet yöntem ve uslûbuyla cevap veririz Bu konuya ek olarak ekleyelim ki, Müslüman insanların, hayatın her ânında ve tabiatiyle siyaset içinde de, inançlarının gereğince hareket etmelerini devamlı 'din istismarı' olarak değerlendiren Kemalist-laik çevrelerin, şimdi, KK, Bey'in adaylığı söz konusu olunca onun 'Alevî'liğini propaganda malzemesi yapmaları ilginçtir.

Ayrıca ekleyelim: KK. Bey'in adaylığı söz konusu olunca, onun 'Alevî' oluşuna bakarak, bu zamana kadar C.Başkanı olarak anılan 12 ismin hepsi de Sünni midir, ve hattâ Müslüman mıdır? Onlar içinden hattâ açıkça, 'Ben bütün dinlerden nefret ederim..' diyenler yok mudur veya 'Sadece devlet değil, vatandaşlar da laik olmalıdır!' diyen Sezer misali tipleri ve benzerlerini 'Sünnî'liğin de ötesinde, hangi kategori içine koyabiliriz? Tekrar edelim, Biz, bu gibi, 'Alevî- Sünnî, vs..' gibi yaklaşımlardan kaçınmalıyız..

Müslüman insanlar, İslam içindeki farklı yorumlara göre meydana gelen ayrışmaları temel alamazlar, almamalıdırlar.

*İhsan Emre Nişancı yazıyor: '12 Mart tarihli yazınıza değinmek istiyorum.. Mühendisim, ama, tarihe de merakım da vardır. Bu arada 'İstanbul' kelimesinin köklerinin hangi dilden geldiğini de merak etmişimdir. Sizin de değindiğiniz gibi, İstanbul, Müslümanların eline geçmeden yüzlerce yıl önce de Grekçe'de İstin-Poli , İstabolis gibi bir çok kayıtlar vardır.

*Mesrop Mıgırdıçyan isimli okuyucu ilginç mesajında şöyle diyor: 'Bir Hristiyan ermeni olarak yazılarınızı dikkatle okuyorum. İstanbullu bir Ermeniyim Ve Ermenistan'dan İstanbul'a gelip çalışan on binlerce Ermeniyle akşamları oturup son 100 yıl öncelerde yaşananlarla ilgili olarak konuşuyoruz.. Azerbaycan'la ilgili olarak yaşananların bedelini hem Azerbaycan halkı, hem de Ermenistan halkı hele de son 30-35 yıl boyunca çok ağır bedeller ödediler. Temenni edelim ki, geçmişte yaşananlar tekrarlanmasın.. Ama, Ermenistan hükûmetlerinin yanlışlarını bütün Ermenilere yüklemek de bir diğer yanlış olur.

Sizin ise Ermenilerle, Ermenicileri, Ermeni nasyonalistlerini ayırmanızı da memnuniyetle görüyorum. Evet, dediğiniz gibi, Hristiyan Ermenilerle Müslümanlar arasında Selçuklular zamanından beri, 1060'lardan 1860'lara kadar , -her toplumda olabilecek ufak-tefek gerilimler olsa bile- 800 yıl boyunca ciddî bir sürtüşme ve düşmanlık olmadığı ve hattâ Müslümanlarla Hristiyan Ermenilerin mahalle ve evlerinin yan yana olması ve Ermenilerin, -Müslümanlara karşı hıyanet ve isyan etmeyi akıllarından geçirmediği asırlara dayanan tecrübelerden bilindiği için,- 'millet-i sâdıqa' veya 'kavm-i necîb' diye nitelenmişken.. Maalesef, Osmanlı'nın son döneminde ve ağır hasta yatağında olduğu bir sırada, bir kısım ermeni gençlerinin, emperial güçlerin teşvikiyle, hasta yatağındaki Osmanlı'yı bir an önce öldürmek için, Ermenilere asla yakışmayan bir hıyanetle ve amma bütün Ermeniler adına imişcesine girdikleri silahlı mücadeleler yüzünden hepimiz suçlandık.. Keşke olmasaydı, diyor ve hayıflanıyorum..

Bu arada belirteyim ki, Ermenileri, asırlarca dost olarak yaşadıkları Müslümanlarla düşman olmaya teşvik ve tahrik eden 'diaspora Ermenileri' denilen dışarıdaki Ermeniler boş durmuyorlar. Bunlardan son bir isim de, Rusya Meclisi'nde parlamenter olarak bulunan ermeni siyasetçi Semyon Bagdasanov'dur. Bu kişi, son yaptığı konuşmada, 'Türkiye güç durumdayken, -herhalde deprem zorluğunu kasd ediyor- İstanbul'u alalım, Türkiye'yi Güney Kafkasya'dan kovalım..' diyebiliyor. Bu kişi, ayrıca, 'Erdoğan'a karşı muhalefetin adayını destekleyelim' demeyi de ihmal etmiyor. Bu gibi kişilerin, biz Ermenilerin sözcüsü olmadığının bilinmesi lâzım..

--Mesrop bey'e, temiz bir uslûbla yazdığı ve tarihî geçmişi de, son 150 yılların içinde keşke yaşanmasaydı diyerek değerlendirdiği mesajı için 'Şnorogalmi.. /Ermenice, teşekkür ederim)'

*

NOT: Bir kısa not olarak belirteyim ki, 5 gün boyunca, Deprem Bölgesi'nde dolaştım, İzmit'ten Av. Mehmed Ali Karaaslan ve Hasan Zer kardeşlerimle.. Ve geceleri kalabilmek açısından bir müşkülle karşılaşmamak için, Anteb'i merkez seçmemizi teklif edip bize evini açan ve zahmetimize katlanan Av. Yaşar Atılgan beye ve gidiş geliş esnasında bizi Kayseri'de ağırlayan Ecz. Osman Deniz Ünver beye şükran duygularımla..

İskenderun, Kırıkhan, Antakya, Islahiye, Nurdağı, Anteb, Gölbaşı, Pazarcık, Adıyaman, Maraş, Malatya, Elbistan ve diğer yerleşim bölgelerinde şu an itibariyle 50 binden fazla insanın hayatına mal olan büyük faciadan geride kalan yürek parçalayıcı sahneleri, yapılan çalışmaları, yardım ve kurtarma ekiplerinin fedakârca ve gece-gündüz yorulmak bilmez çabalarını, kezâ mahallî yöneticilerin inisiyatifleriyle giderilmesi mümkün bir takım noksanlıkları da müşahede etmeye çalıştım..

Ancak, şunu hemen eklemeliyim ki, bu kadar geniş ve ülkenin 7'de 1'inden büyük ve birbirinden uzaktaki ve 14-15 milyonun hayatını derinden etkileyen bir bölgede ilk günlerdeki ve yöredeki bütün kara, demir yollarının ve havaalanlarının bozulması yüzünden meydana gelen olumsuzluklar görülmüşse de, hükûmet kontrolünde genel bir zaaf olmadığını, o facianın mağdurlarının dilinden dinledim. Esasen bu kısa geziyi, rahat köşelerinden, deprem bölgelerinde her şeyin tam bir karmaşa ve kaosa dönüştüğüne dair yalan-yanlış haber ve yorum yazanların durumuna düşmemek için de yaptım. Bu konulara yarınki yazımda etraflıca değinmeyi ümid ediyorum; inşaallah..

.'Kubbeler ‘Hûu' çeker, minareler secdede, kullar sarsılır..'
20 Mart 2023 Pazartesi

Evet, aynen böyle..

Geçen hafta başında, 'Deprem Bölgeleri'ni, 5-6 günlük bir zaman diliminde, yakından görmek niyetiyle İstanbul'dan çıkıp, Ankara- Gölbaşı üzerinden, Kırşehir ve Kayseri'ye vardık. Orada biraz mola verip, yola koyulduk.

Yol boyunda Kayseri'den itibaren bazı binaların gövdesindeki yarıklardan depremin ilk göze çarpan izleriyle karşılaştık. Ama güzergâh boyundaki dağların tepelerini kar örtüsü dışında her şeyin üstüne bir karanlık- ağırlık çöküyordu. Maraş'ın Göksun ilçesine vardığımızda, ortalığı ağır bir akşam karanlığının teslim aldığı görülüyordu. Ortalıkta kimse gözükmüyordu.

Motorlu taşıtı veya imkânı olan herkesin, sonu gelmeyen artçı depremlerin ürkütücü devamından dolayı başka yerlere gittiği anlaşılıyordu. Akşam namazı için bir câmiin önünde durduğumuzda, câmiin dış avlu-giriş kapısındaki, 'Câmimiz, deprem hasarı dolayısıyla ibadete kapalıdır..' yazısı karşılıyordu bizi.. Başımızı yukarı kaldırdığımızda Câmiin kubbesinin çöktüğünü ve minaresinin yarısında kadar yıkıldığını o zaman fark ediyorduk..

Aklıma hemen, Kasım-1999'daki Düzce Depremi sırasında Kaynaşlı ilçesindeki büyük câmide cemaat yatsı namazındayken, minarelerin kubbe üstüne yıkılması ve kubbenin de cemaatin üstüne çökmesi ve 100'den fazla insanın dünya hayatına o ibadet halinde vedâ edişleri ve de, Sezen Aksu isimli bir kadın şarkıcının, Bekir Sıdkı Erdoğan'ın şiirinden bestelediği ilginç bir müzikli ağıt çalışması gelmişti. Bunu arkadaşlara söylediğimde, arabanın şoförlüğünü nöbetleşe yapan arkadaşlardan birisi, hemen 'Zelzele' isimli ve duygu yüklü ve de neredeyse ilâhî'leri tedaî ettiren/ çağrıştıran o 'müzikal ağıt'ı cep telefonundan indirip dinletti.. Doğrusu, oldukça etkileyici ve sanatkârane olmuş..

(Merhûm Bekir Sıdkı Erdoğan'ın 'ZELZELE' şiirinin tamamı da şöyle: )

'Bu gece şehirde bir tevekkül var,

Can alış-verişte, her taraf pazar...

Ayaklar altında sabaha kadar,

Kubbeler 'Hû' çeker, kullar sallanır

Bu nasıl ibadet, kimin çağrısı?

Bütün bakışlarda safran sarısı,

Evler secde etmiş, gece yarısı,

Odalar 'Hû' çeker, holler sallanır.

Ne ser'den haber var artık, ne yârdan

Göz gözü görmüyor, topraktan, kar'dan,

Telgraf telgraf ayrılıklardan,

Direkler 'Hû' çeker, teller sallanır.

Nedir toprakta bu iniş, bu kalkış,

Bir tarafta ecel, bir tarafta kış,

Bütün bahçelerde ayin başlamış,

Ağaçlar 'Hû' çeker, dallar sallanır.'

Bu şiirin tamamı, deprem bölgesinde ağaçlara varıncaya kadar, aşağı-yukarı hemen her şeyin, bu şiirde anlatıldığı gibi sallanıp sarsıldığı; secde edercesine yere kapaklandığı manzaralarda görmek mümkündü..

İlk akşamın ileri saatlerinde Maraş'ı gece yarısı da olsa görmek, bize ayrı bir tablo sergiliyordu.. Onun için, gündüz gözüyle de tekrar görmeyi ümide ederek, gecenin ileri saatlerinde Maraş caddelerinde dolaştık.. Şehrin Ahır Dağı eteklerinde ve Mercimektepe taraflarındaki yüksekliklerinde bulunan mahallelerin sokak lambaları yanıyordu. Ama onun dışında, Maraş'ın üçte ikisi karanlıktaydı..

Maraş'ta, (1515'lerde) Osmanlı Devleti içindeki yerini alan Dulkadiroğluları Beyliği'nden kalma 500 kadar iş yerinden oluşan ve 4-5 yıl öncelerde ziyaret ettiğim ve çeşitli el san'atlarının merkezi olduğunu ve küçük zanaat erbabının odaklandığını bildiğim ve görmeye değer Maraş Çarşısı da yerle bir olmuştu..

Kezâ Mercimektepe'de 15 yıl öncelerde yapılan görkemli Abdulhamid Han Câmii de ibadete kapalıydı. Çünkü minarelerinden birinde bir çatlaklık meydana geldiği çıplak gözle de görülüyordu.

Sonra o ilk geceyi geçirmek üzere Anteb'e geçtik.. Ertesi sabah, İslâhiye, Kırıkhan, İskenderun, üzerinden Antakya'ya vardık.. 45 yıldır görmediğim bu şehirlerin ana caddelerinden geçerken, her tarafta gözüken ve insanın içini sızlatan enkaz artıkları sahneleri temaşa etmek bile insanı perişan ediyordu. İskenderun'un en azından neredeyse üçte biri, İslâhiye'nin yarısı, Antakya'nın neredeyse üçte ikisi yere kapaklanmış veya her an yıkılması ihtimali olan ve girişi yasaklanan hasar görmüş binalar.. Antakya'daki hemen hemen bütün câmiler ve özellikle tarihî 'Habib- Neccâr Câmii'nin de harab olması, bazı kemalist-laikleri o kadar sevindirmiş ki, Ana Muhalefet'in bir m.vekilinin tv. ekranlarında, hattâ resmî ideolojinin ilk isminin heykelinin yıkılmamış olmasında bir 'kutsallık' izlenimi uyandırmaya çalışması, komikliğin de ötesinde, bir sosyal depremi de sergilemiş oluyordu.

Antakya'da çok yıkıntı kalmamıştı.. Şehrin çeşitli kesimlerinde düm-düz olmuş, alanlar, meydanlar açılmış gibiydi. O boş alanlar ve mekânlar, yıkılmış 15-20 katlı apartmanların enkazının kaldırılmasından sonra oluşan boş meydanlardı.. Henüz tamamen kaldırılmamış enkazların etrafında, iş makineleri ve buldozerlerinin gürültüleri etrafında, 'kendilerinden kalan bir şeyler ortaya çıkar mı?' diye, ümitsizce bekleyen, depremin ağır darbesini yemiş insanlar bekleşmeyi sürdürüyorlardı. Bu arada, aykırı düşünenler de zaman zaman görülse bile, o 'depremzede'lerin genelde Tayyib Bey'in verdiği sözlere, 'O diyorsa yapar ve yapamayacağına söz vermez..' diye güvenle baktıkları da her yerde görülebiliyordu.

Antakya'dan bir de Nurdağı'nı görmek üzere yola çıktık. Nurdağı'na 50 yıl öncelerde 'Gâvurdağı' denilirdi..

Nurdağı, 35 bin kadar nüfusunun olduğu söylenen bir şirin kasabaydı.

Şimdi ise Nurdağı'nda derin ve ürkütücü bir sessizlikten başka fazla bir şey kalmamıştı. Çünkü hemen hemen bütün enkazlar kaldırılmıştı. Makinelerinin gürültüleri yoktu.. Ayakta kalan bina sayısı ise 10-12 katlı 200 kadar apartmandan ibaretti. Yıkılanların hemen tamamının da dış görünüşü ve albenisiyle güzel, ama asıl iskelette ve kolonlarında aynı sağlık şartlarını haiz olmayan binalar olduğu bildiriliyor.. Binlerce insanın barındırıldığı çadırlar vardı ama bu çadırların yağmurlara fazla dayanamadığı görülüyor. Konteynerlerin ise, bu gibi mahzurları yok.. Nitekim ziyaret ettiğimiz ve 4-5 kişilik ailelerin barınabildiği konteynerlerin ise geçici barınma için epeyce elverişli olduğu görülüyordu.

Bu mekânlarda hayatlarını sürdürmeye çalışan on binlerce 'depremzede'nin günlük ihtiyaçları ise çok sayıda yardım kuruluşlarının aşevlerince sağlanıyor.

Maraş, Pazarcık, Gölbaşı, Adıyaman, Malatya ve Elbistan'daki bazı tesbit ve gözlemlerimizi de, gelecek yazıya bırakalım; inşaallah..

Deprem Bölgesi'ndeki çalışmalar, mevcud şartlarda, olabilecek iyi bir noktada..
22 Mart 2023 Çarşamba

Pazartesi günkü yazımda Deprem Bölgesi'nden bazı müşahede ve tesbitleri aktarmaya çalışmıştım; kaldığımız yerden devam edelim..

Yazar ve mütercim dostum Cemâl Aydın, önceki yazım için, 'iç yakan, ama insanın içini karartmayan bir yazı olmuş.. ' notunu geçti. Evet, Deprem Bölgesi'nde 'iç yakıcı' sahneler o kadar çok.. Ama bütün bu sahnelere rağmen, samimî kanaatim, 'iç karartmayan müthiş bir çalışma'nın bütün bölgede var olduğu yolunda..

AFAD, Askeriye, Anadolu'nun çeşitli yörelerinden gelen Belediye ekipleri ve birçok İslâmî cemaatlerin ve de çeşitli STK'ların cansiperâne çabaları ve Anadolu'nun hemen her tarafından gönderilmiş yardım TIR'larının getirdiği yardımlardan ayrı olarak; dünyanın çeşitli köşelerinden gelen kurtarma ve yardım ekiplerinin çalışmalarıyla kimsenin, aç ve açıkta bırakılmamaya azami bir dikkatin gösterildiğine gönül huzuru içinde şahidlik ederim.

Ama bu beyanım her şeyin hatasız, noksansız olduğu mânâsında anlaşılmamalıdır.

Bu kadar yaygın, geniiiş bir coğrafyada, her yere ulaşmanın imkânsızlığını idrak ve sorumluluk sahibi herkes söyleyebilir herhalde.. Bu bakımdan, bazı kimselerin 'Aç ve açıktayım, yiyecek yok, barınacak yer yok..' gibi beyanlarını internetlerden yaymaları doğru ise, bu ancak, çok uzak bir köşede kalmış kimseler için istisnaî olarak doğru kabul edilebilir. Ya da fitneci unsurlarca yayılan bir sosyal medya yalanıdır..

Elbette, ilk anda kurulan çadırların çok elverişli olmadığı, barındırılmaları hesab edilen yüzbinlerin, milyonların, yağmurdan, kar ve soğuktan korunmasında yetersiz kaldığı açıktır.

Ama o ilk anda daha başka ne yapılabilirdi.. Kaldı ki, devlet, o ailelerin ilk andaki şok ve ağır travmayı atlatabilmek için, hemen, üniversite öğrencilerinin barınmasına tahsis olunan öğrenci yurtlarını, -öğrencilerin izne gönderilmeleri sûretiyle- depremzedelere ayrılmış ve 380 bin ailenin yerleşebilmesine imkân sağlanmış ve amma, Akşener ve diğer muhalefet liderleri, bu felâket görmüş ailelerin oralara yerleştirilmelerine bile karşı çıkmışlardı. Devlet ise, bu mekânlardan ayrı olarak, askerî tesislerin ve hattâ özel otellerin de bu felâketzedelere açılmasına ve bütün yeme-içme ve barınma masraflarının HAZİNE'den karşılanmasına karar vermişti..

Bundan ayrı olarak, birçok yardım ekiplerinin 'kendi başlarına buyruk' hareket etmemesi için, belli bir merkezî karar mekanizmasının emri altında olması da, böyle kâğıt üzerinde yazıldığı gibi rahat işlemiyor..

Evet, kâğıt üzerinde asıl karar merkezinin AFAD olduğu biliniyor.. Ama bir AFAD ekibinin başında olan bir öğretmen arkadaş, bir 'askerî kurtarma ve yardım ekibi'nin başında bulunan bir binbaşıya nasıl emir verebileceğini ve bunun uygulanamayacak bir tablo ortaya çıkardığını dile getiriyordu.

Bundan ayrı olarak, çadırlar her tarafa dağıtılmış, yüzlerce çadırdan oluşan 'çadır kent'ler kurulmuş.. Ama bazı kimseler, kendileri açısından doğru olan bir gerekçeyle, çadırların kurulduğu yerlerden ayrı olarak, yıkılan evlerinin yanı başında da bir çadır kurmak istiyorlarmış.. Çünkü onlar, o yıkıntıların içinde, altınları, paraları ve kendileri için çok kıymetli başka eşyalara tekrar kavuşmak ümidi taşıyorlar. Ama herkesin bu gibi çadır talepleri karşılan(a)mayınca, onlardan bazılarının sosyal medyaya yansıyan feryadlarında, 'kendilerine hiç çadır verilmediği' gibi iddialar bile havada uçuşuyor ve o zaman da, çok merhametli olanlar hariç, bu feryadlar, fitne çıkarmak isteyenlerce kamuoyuna 'acı gerçeğin sesi' gibi servis edilmeye çalışılıyordu.

Özellikle Adıyaman'da bazı noksanlıkların veya yetersizliklerin daha bir yoğun olarak dillendirildiği görülüyor.. Bu konuya da değinelim.. Birileri bu yetersizlikleri, Adıyaman'ın özellikle ihmal edildiği şeklinde dedikodulara yol açmadı değil..

Hâlbuki meselâ Nurdağı'nda böyle dedikodulara yol açacak bir durum yok!!!.. Çünkü modern ve 10-15 katlı apartmanların çoğunun yerle bir olduğu ve geriye ancak 200 kadar binanın kaldığı Nurdağı'nda enkaz kaldırılmış, ortalıkta neredeyse, kimse kalmamıştı.. Hattâ orada kalanlardan niceleri de, artık çadırlardan çıkmış ve yüzlerce 'konteyner'lerin kurulduğu mekânlardalar... Ama meselâ yine oldukça modern binalarla donanmış bir görüntü veren Pazarcık, Gölbaşı, Elbistan gibi ilçelerde aynı rahatlık henüz tam olarak sağlanamamıştı.. Ayrıca, binlerce insana yemek hazırlandığı 'seyyar ocak'lardaki yemekler orta sınıf seviyesindeki aileler için normal ise de, neler yaşandığını tam olarak kavrayamamış olan hele de 7-8 yaşın altındaki çocukların annelerine, 'Anne, yine mi aynı yemekler?..' diye yakınmaların, o annelerin ızdırabını ve geçirmekte oldukları ruhî depremi anlatmaya yardımcı oluyordu..

Öte yandan, Malatya'da yıkılan ve yıkılması kararlaştırılan bina sayısı 3700'ü geçiyor.. Ancak ' büyük şehir' statüsünde olan 850 binlik Malatya'da yıkıntılar birbirinden uzakta olduğu için 'Malatya'da yıkıntının fazla olmadığı' sanılıyor. Ama dar bir alanda olan ve Malatya'ya nisbetle oldukça küçük Adıyaman'da, yıkılan bina sayısı 1000 civarında olduğu halde, yıkılan binalar birbirine çok yakın olduğu için ve o acı sahnelerle daha çok karşılaşıldığından ve birçok binanın enkazının henüz de temizlenemediğinin sanılması hasebiyle, Adıyaman'da yıkıntının çok fazla olduğu ve de 'kendilerine kasden ayrımcılık yapıldığı' iddiasını yükseltmek isteyenlerin daha başka hedeflerinin olduğu da anlaşılıyor. Ama şahsen, şehirlerarasında herhangi bir ayırım yapıldığı iddialarını doğrulayacak hiç bir durum görmedim. Ve mevcud şartlar altında, bu büyük felâketle boğuşmak azmi açısından, Hükûmet'in dünyadaki örneklere bakıldığında bile, başarısız sayılabilecek bir durumda olmadığını gönül huzuru içinde söylemek istiyorum.

Maraş'ta Üniversite yakınlarındaki Ali Özge Câmiinde kıldığımız Cuma Namazı öncesinde bazı tanıdık simâlarla konuşurken, bir öğretmenin söyledikleri ilgimi çekti. O şöyle diyordu:

'Bu felâket, herkesin gerçek yüzünün ortaya çıkmasına bir fırsat oluşturdu. Bu felâketi kimlerin yağma ve hırsızlık için; kimlerin, daha bir açgözlülük sergilemek ve fiyat arttırmak için, kimlerin, ellerini herhangi bir yardım için uzatmadıkları halde, bu faciayı bir fitne ateşi tutuşturmaya çalıştıkları ve Müslüman insanların da sözlerinde ve inançlarında ne kadar samimî olduklarını göstermek fırsatı oluşturması açısından bir fırsat oldu.. Herkes kendi tıynetinde amel edecek bir imkâna kavuştu..'

Evet, bu gibi büyük faciaların, herkese kendi tıynet ve iç dünyalarını sergileyebilmeleri için fırsatlar sundukları da bir gerçek..

Halkımız, bu büyük acının ve bu ağır yükün altından kalkacaktır; İnşaallah..

.Ramazan'ın, sadece ferdî hayatımıza değil, içtimaî hayatımıza da hayırlar getirmesi dua ve ümidiyle…
24 Mart 2023 Cuma

Dün, yeni bir Ramazan'a daha eriştik, elhamdulillah...

Bizim kültürümüzde Ramazan, sadece oruçla sınırlı bir ibadet olarak anlaşılmayıp, geçen 1 yılın hesabının yapılması da bir örf haline gelmiştir. Müslümanlar, 'Zekât' nisabına ulaşan kazançları varsa, onun hesabını yaparlar ve kazançlarının zekâtını verirler. (Zekât, gerçekte temizlenme mânâsındadır, kazanılanların, elde edilenlerin temizlenmesi mânâsında.)

Bundan ayrı olarak, bir de geçen Ramazan'dan bu Ramazan'a kadar, aileden, yakınlardan gidenler ve gelenler veya bütünüyle ülke ve hattâ dünya çapında ölümler veya meydana gelen hadiselerin getirdikleri ve götürdükleri hatırlanır.

Yani Ramazan, Müslüman kişinin günün belli saatlerinde, sadece tarif edilmiş sınırlamalar içinde oruç tutması, kendisini kontrol etmesi, isteklerine gem vurması değil; bedenini, beynini, tefekkürünü, kalbini -inançlarını ve bunlara ârız olması mümkün ve muhtemel maddî ve manevî kirlenmelerden arınma sonucunu kazandırmaya çalışan ve kişinin, dışarıdan bir etkenle değil, kendi içindeki polis tarafından kontrol edilircesine geliştirdiği iradî/iradeli bir manevî kurallar manzumesi ve disiplin hareketidir.

*

Ünlü Fransız düşünürü Voltaire, 300 sene öncelerde, İslam ve Müslümanlar aleyhinde çok açık bir düşmanlık sergilemiş ise de, 'Felsefe Sözlüğü' isimli eserinde Müslümanların orucuna değinir ve 'Gel, ey Müslüman seninle, şu orucunuz üzerine biraz sohbet edelim. Sizin orucunuzun zorluğunu biliyorum, ama bizim papazların, 20'yi geçmemesi şartıyla yemeye izinli oldukları yumurtaları mideye indirerek tuttukları oruca bakınca çok mantıklı.' demektedir, özetle. Gerçekten de Hristiyan kurallarına göre, ibadet edenlerin Büyük Oruç veya Perhiz sırasında, Cuma günleri et yenilmesine izin verilmiyordu. Bunun için de, 'Balık kızartması' yenilmesi, Cuma günleri yaygındır. Keza, karides, yengeç, ıstakoz, kabuklu deniz ürünleri, süt, peynir, tereyağı Büyük Perhiz'e zarar vermiyordu.

Ama Hristiyanların Büyük Perhiz sırasında, Cuma günleri yememeleri gereken şeyler: Sığır, koyun, domuz, tavuk, hindi etleri.

Çünkü "İsa, Kutsal Cuma günü bizim için etini fedaâ ettiği için, Cuma günleri et yemekten kaçınıyoruz." derler. Ve 'et yemekten kaçınmanın bir tür kefaret olduğunu' söylerler.

*

Biz Müslümanlara gelince...

Ramazan üzerinde, mahiyeti, maksadı- hedefi ve insana kazandırdıkları üzerinde bugünlerde çokça sohbetler edildiğinden / edileceğinden ve herkes kendi eğilimine göre farklı izahlar yaptığından, sadece çokça bilinen, tekrarlanan ve iyice düşünülürse, konunun aslının, özünün anlaşılması açısından üzerinde durulması gerekli temel konuya değinelim.

*

Açıktır ki, Ramazan'ın en bâriz sembollerinden birisi, yemek-içmek mihverlidir.

Ama Hz. Peygamber (S)'den gelen bir 'rivayet'te, 'İnsanoğlu'nun doldurduğu en kötü kab, kendi midesidir.' denilmiştir.

Konuya bu açıdan bakmakta bilhassa dikkatli ve ısrarlı olmalıyız.

Çünkü oruç bize 'kendimizi bir takım lezzetlerden, tad ve hazlardan kendi irademizle mahrum etmek' sûretiyle, bizi güçlendirmeyi, hayat mücadelesinde, en çetin zorluklara, yoksulluklara karşı direnmeyi öğretir. Ama kültürümüz, Oruç ve Ramazan'ı maalesef, o açlık sevkıyle daha bir yağlı-ballı, leziz ve yiyeceklerden tüketmek mevsimi şeklinde algılatacak olumsuz örnekleri giderek daha fazla sergilemektedir. Buna bir de, fakirleri düşünmek ve gözetmek anlayışı yerine, aynı ekonomik seviyede olanlar arası bir, 'Al gülüm- ver gülüm.' şeklindeki karşılıklı iftar davetlerini eklersek, Ramazan ve Oruc'un mânâsından epeyce uzak düştüğümüzü söyleyebiliriz.

Oruç ayında, iftar ve sahurlarda daha çok yedikten sonra, kendi irade zaafımızı itiraf etmek yerine, kilo almak ve kolestrol veya diyabetin yükselmesine dûçar olmaktan şikayet, Ramazan'a yapılmış bir bühtan değil midir?

Halbuki Ramazan ve Oruç, 'daha az yemenin idmanı' idi de. Ama o anlayıştan çok uzak olduğumuzu hayıflanarak söylemek durumundayız. Nitekim geçmişin nice ahlâk üstadları, 'insanın değeri, midesine girene gösterdiği itibar kadardır. Ve... ' demişlerdir; devamını söylemiyorum.

*

O halde, 'Geliniz, bu Ramazan'ı bir fırsata dönüştürmek kararlılığı gösterelim. Rengârenk, sofralar tanzim etmekten ve hattâ öyle sofralardan kaçınalım.' diye bir kampanya başlatsak, buna, 'Evet, biz hazırız!' diyecek olanlar, her halde, imkânsızlık yüzünden zâten o halde yaşayanlar arasından çıkacaktır.

Rengârenk sofralarda yemekler yedikten sonra, bir de Hz. Peygamber (S) ve ashabının ve Selef-i Salihîn'in ne kadar perhizkâr bir hayat yaşadıkları üzerine göz yaşartıcı 'qıssâ'lar ve menkıbe anlatanlar taifesi ise. 'Allah'ın verdiği nimetlerden tadmamak olmaz.' gibi iştah açıcı söylemler üretmekle meşguldür.

800 yıl öncelerdeki şairin sözüyle ifade etmek gerekirse,

'Önümde kendi ayrancağızım oldukça,

Allah'a yemin ederim ki, başkasının bal şerbeti, gözümde yoktur.' mısraları ne güzeldir.

*

Evet, sadece yemek- içmede değil, hayatın her safhasında, üstelik de yokluk ve yoksulluk halindeyken değil de, elimizde imkân ve maddî gücümüz varken, yoksullar veya en azından dar gelirliler kadar kendimizi sınırlayarak yaşamayı, bu usûlü hayatımıza hâkim kılmadıkça, Oruc'un sadece maddî bedenimizi temizlemek, kirlerden arındırmak olmadığını; Oruç ve Ramazan'ın bize, beynimizi, /tefekkürümüzü, düşünce yapımızı ve kalbimizi / inanç alanındaki sıkıntılarımızdan temizlenip kurtulmak imkânını sağladığını nasıl idrak edebiliriz?

Unutmayalım, bizim ibadetlerimize, orucumuza, kurbanımıza, -hâşâ- Allah'u Teâlâ'nın ihtiyacı yoktur; bunlar bizim daha iyi insan olmamız için öğretilen 'ilahî terbiye metodundan emirlerdir.

Hepimizin, Ramazan'ın bereketini idrak etmemiz niyazıyla, Müslüman okuyucularıma tebriklerimi sunuyorum.

*

NOT: '7'li Masa'nın kenarında birilerine destek vermek bedbahtlığına uğramış ve 40-50 yıl öncelerde 'ağabey' dediğimiz birisi, 'bir iktidar değişikliği olması halinde, muhafazakârlara zarar verilmemesi için, biz sigorta olacağız.' gibi laflar etmiş.

'Gölge etme, başka ihsan istemeyiz!', T. Efendi.

Biz neyin kasdedildiği konusunda herkesin başka mânâlar verdiği 'muhafazakâr'lardan değiliz; biz Müslümanız ve varlığımıza yönelik düşman saldırı ve hıyanetlerine karşı, birilerinin bize himaye kanadı çekmesiyle değil, kendi inanç ve irademizle direniriz.

Buna sadece şu son 100 yıllık geçmişimiz de şâhiddir.

*

Aynı T. Efendi, KK Bey taifesi'nin 'Ayasofya'yı yeniden müze yapacağız.' gibi laflarına dair konuşmak gereğini hissetmiş olmalı ki, 'Ayasofya'nın bir kısmı da gayrimuslimlerin ziyaretine açılabilir.' demiş ve böylece, bu konulardan ne kadar uzak düştüğünü de sergilemiş.

İyice zavallılaşan bu kişi bilmiyor ki, Ayasofya Câmii, aslî şekline, Tevhîd mâbedine tekrar kavuştuktan sonra, sadece Müslümanların ziyaret ve ibadetine değil; gayrimüslimlerin ziyaretine de açıktır ve üstelik müze olduğu dönemlerde her ziyaretçinin para ödeyerek, biletle girdikleri Ayasofya'ya şimdi o gayrimüslimler de parasız, biletsiz giriyorlar.

.Okuyucularla Pazar Hasbihali: Evet, sadece bedenen değil; zihnen ve kalben de arınma ayındayız
26 Mart 2023 Pazar

İzmir'den Turgut Yolalır diyor ki: 'Ramazan'la ilgili yazınızdan istifade ettim. Ben de, Ramazan'ları daha çok yemek için değil, daha az yemek için bir fırsata dönüştürmeye karar vermek istiyorum. Ama yapabilir miyim, bilmiyorum. 110 kiloyum ve bir türlü veremiyorum şu lânet olası kiloları..

Bazen öyle oluyor ki, kendimden bile iğreniyor ve kendimi bir 'doldur-boşalt, 'lağım kanalı' gibi görmek noktasına bile geliyorum ve öyle anlarda, yemekten bile uzak durmak noktasına geliyorum. Ama sofraya oturunca, kendimi bir türlü yine frenleyemiyorum. Yediklerimin fazla olduğunu biliyorum ama 'yürüyüş yaparak fazla kalorileri atarım ' diyorum, hiç faydası olmuyor.. Evde her yemekten sonra sabit bisikletle 1 saat kadar çalışıyorum, kan-ter içinde kalıyorum ama yine zayıflayamıyorum. Sonra o kadar çabalardan sonra, oturup kendime bir defa daha ziyafet çekiyorum.. Buzdolabında ve mutfakta bol miktarda olan yiyecekleri gördükçe, 'bir lokmadan bir şey olmaz' diye atıştırıyorum.

Bu 'çetin müşkül ve dert'ten kurtulmam için ne yapmalıyım?

-Kardeşim, bu gibi konular, tıbbî açıdan, diyet uzmanlarının işidir ama sen aslında çarenin ne olduğunu kendin de zımnen ifade ediyorsun..

Ancak, bazı 'şeker /diyabet' rahatsızlığı olanlar, canlarının istediği her yiyeceği sofralarına koyar ve sonra da derlermiş ki: 'Bak, burada canımın istediği her şey var, yiyebilirim.. Ama sonrasında en ağır bedeli ben ödeyeceğim..' ve böylece, o yiyeceklerden kendi iradeleriyle el çekerlermiş. Siz de böyle bir yöntemi uygulayın diyeceğim ama 'Yiyecek bir şey bulunca, azıcık da tadına bakayım' gibi bir durumunuz var.. Kendinizi frenlemekte zorlandığınıza göre, evinizde yiyecekleri en az miktarda bulundurun; korkmayın, aç kalmazsınız.. Evde bir şey bulamadığınız zaman, evinde yiyecek bir şeyi olmayanları düşünün ve dışarda bir şeyleri yine bulacağınız da imkânsız değildir; hele de şehirde yaşadığınıza göre..

Ama ondan da önce, Hz. Peygamber (S)'den gelen ve ' sofradan daima, tam doymadan ve gözünüz yemekte olarak kalkınız..' şeklinde gelen bir rivayeti ölçü alınız..

Hayırlı tavsiyelerden ve güzel örneklerden hareketle, soyadınıza uygun olarak 'iyi yolalış'lar dileğiyle..

Kerem Ilgazlı isimli okuyucu ise diyor ki: 'Ramazan yazınızda, 300 yıl öncelerdeki Fransız düşünürü Voltaire'in 'Felsefe Sözlüğü'nü de kaynak göstererek, ondan bazı cümleler aktardınız. Ben, Fransız edebiyat ve düşünce hayatıyla da ilgili olan meşguliyet alanım gereği, o 'Felsefe Sözlüğü'nün iki cildini de okudum. Ama öyle bir yer vardı da benim mi dikkatimden kaçtı bilmiyorum.'

-Ben oradaki sözleri özetle, kısaca aktarmıştım. Voltaire'in 'Felsefe Sözlüğü'nün 2'nci cildinin 570'nci sahifesine bakınız. Orada daha teferruatıyla şöyle diyor: 'Türk kardeşime diyeceğim ki: 'Tanrı'ya şükredip, seninle şöyle bir güzel pilavlı tavuk yiyelim; senin dinin bana çok saygıdeğer bir din gibi görünüyor; bir tek Tanrı'ya tapıyorsun, her yıl gelirinin kırkta birini zekât olarak vermek, bayram günün de düşmanlarınla barışmak zorundasın. Bütün dünyaya iftira eden bizim yobazlar senin dinin hakkında (...) yalan söylemişler; senin dinin çok sıkı.. Günde beş kez namaz kılmayı, dünyanın en zor orucunu tutmayı, bizim papazların tadını çıkardıkları şarapla likörleri hiç ağzınıza koymamayı buyuruyor; ancak dörde kadar kadınla evlenmek iznini, o da dört kadına birden bakacak durumda olanlara veriyorsa da, böyleleri zaten pek azdır; bu sınırlamayla (...) cariyeleri hesaba katmadan, yedi yüz kadın alınmasına izin veren Yahudi dininin aşırılığını kınamış oluyor..'

Evet, sizin Voltaire'in 'Felsefe Sözlüğü'nde olup olmadığı konusunda şüpheye düştüğünüz bölümden bir kesit böyle..

Voltaire, yine aynı sözlüğün 2. cildinin 569. sahifesinde ise, Fatih Sultan Mehmed'le ilgili olarak da şöyle diyor: '(...) II. Mehmed İstanbul'u aldığı zaman, Rumları puta tapar saymakla beraber, dinlerini değiştirmeye hiç zorlamadı. (...)Birçok vakıfları, birçok piskoposlukları olduğu gibi bıraktı.'

Sanırım bu aktarmalar kâfidir.. Evet, İslam ve Müslümanlar hakkında başka eserlerinde çok ağır ifadeler kullanan Voltaire'in, böyle tesbitleri de vardır ve Müslümanların imrenilecek hallerinin, başkalarınca görülüp dile getirilmesi ve imrenilmesinden gocunacak bir halimiz de yok..

M. Mert Irmaklı imzalı bir okuyucunun yazdıklarına gelince..

Cuma günkü yazımızın sonunda, 50 yıl öncelerde Erbakan'ın etrafında olduğu zamanlarda saygı duyulan ve Sivas'ta, 1993'deki meşhur Madımak Oteli Faciası sırasında da Bld. Başk. olduğundan, yıllarca 'kaatil..' diye suçlanan T. Efendi'nin, resmî ideolojinin temel çizgilerinden, 1 milim bile sapma olmamıştır, olmayacaktır.' diyerek, kendi partisinin İlk ve İkinci Şefleri'ne bağlılığına devamlı atıfta bulunan KK Bey'in basit kurnazlığına dayanak olmasına ve 'iktidar değişikliği olur diye muhafazakârlar korkmasınlar, bir sigortayız..' şeklindeki sözlerin de değinmiştik..

Bu okuyucu da bu konuya ilişkin olarak diyor ki:

'Bu T.Efendi, 'temelsiz biri'ymiş.. Aynı zamanda şaşkın imiş de.. Bir taraftan 'Tehlike potansiyelini görüp sonra o ihtimale karşı 'sigorta olmak'tan bahsetmek, ne acaib bir mantıkî çelişkidir.. T. Efendi, Müslümana 'dost ve koruyucu' olarak, Allah yeter. 'Ve kefâ billahi veliyyen.'

Zehra Mescioğlu da şöyle yazıyor: 'Sizin aylar öncesinden beri öngördüğünüz '6-7'li Masa' entrikasından 'kumar masası' diyerek kaçarcasına ayrılması üzerine Meral Hanım'ın, kendisine yönelik ağır hakaretlerden hayrete düşmesi ve sonra o 'kumar masası'na dönmesi üzerine yine alkışlanması..

Siyaset bu mudur Allah aşkına?

Aynı durum Erbakan'ın oğlunun başına da geldi. Uzunca bir süre muhalefet çevrelerini umutlandıran açıklamalarından sonra Fatih Bey, Cumhur İttifakı'na yaklaşma görüşmelerine de sert açıklamalarla kapıyı kapatınca, muhalefet cephesi onu daha bir alkışlamış ve amma 2 gün sonra tıpkı Meral Hanım gibi o da çark edip Erdoğan'ın şemsiyesi altına gidince, hakaretler yağmaya başladı. Evet, siyasetin mayasında mı vardır bu anlayış?

Haydi, başkalarını bırakalım ama kendilerini Müslüman olarak niteleyenlerin tepkilerine ne demeli?

Hele de, F. Erbakan'ın son kararından sonra SP'nin gazetesinden E. Ş. isimli bir yazarın ona yazdığı ağır açık mektubda söyledikleri, siyasî partileri bir tekke veya tarikat ve hattâ put hane haline getirenlerin sefil anlayışını sergiliyordu.

Bu kadar tutarsızlık? Pess, doğrusu..

Milâs'tan Kamile Işık yazıyor: 'Geçenlerde bir meşhur ateist yerbilimci, '....(filanca) nın putlaştırıldığı iddialarına ne diyorsunuz?' diye soran öğrencilere, 'Evet, putlaştırılmıştır. Câhil toplumlar putlaştırır..' diye cevap veriyordu ve kendisinden beklenmeyen bir şekilde doğru bir ifadeydi. Daha da ilginç olan, o ateist Prof. kişinin de o sorudaki ismi putlaştıranlardan birisi olmasıydı..

.100 yıllık geçmişle ‘derin hesaplaşmalar'dan yansımalar
27 Mart 2023 Pazartesi

25 Mart günü Tayyib Bey, 'İlim Yayma Vakfı 52. Genel Kurulu'nda bir konuşma yaptı.

Bu konuşmanın bazı kısımlarını burada tekrarlayalım. Çünkü bu sözler Cumhurbaşkanlığı makamında bulunan ve bizim değerlerimiz içinden yetişmiş bir 'gönül ve dâva eri'nin sözleri olması açısından üzerinde özenle ve önemle durmayı hak ediyor ve gerektiriyor.

Tayyib Bey diyordu ki: 'Ülkemizin 11 vilayetindeki depremler 85 milyonun gönlüne bir kor gibi çöktü. (...)

Bizler dayanışmanın gücüne inanan bir milletin, bir Ümmet'in çocuklarıyız. Bizi biz yapan bu kadim değerler hamdolsun hâlâ çok güçlü şekilde yaşatılıyor. Ekonomik durumu ne olursa olsun Anadolu insanı elindeki ve avucundakini paylaşmayı sürdürüyor, deprem bölgesindeki kardeşlerini unutmuyor. Arama kurtarmadan gıda ve erzak teminine kadar her alanda vakıflarımız aktif bir şekilde sahada koşturuyorlar. (...)

Kalbinde hased olan, düşmanlık olan, milletin inancına husûmet olanlarla, yüreği ülkesi, milleti ve insanlık için çarpanların farkı, burada da görülüyor. Tek parti faşizmi özlemiyle yaşayan hattâ 'Allah-u Ekber' lafzına bile tahammül edemeyen bir avuç kendini bilmezin, sizlerin bu samimiyetinden rahatsızlık duyduğunun farkındayız.

Milletin derdiyle dertlenmeyen, milletin ruh kökünden beslenmeyen, hayırlı hiçbir iş yapmadıkları gibi, yapılmasını da istemeyen bu asalakları, kendi hırsları ve ihtiraslarıyla baş başa bırakıyoruz.

(...) Zehirli dilleriyle, nefret deresine varan söylemleriyle kuru gürültü patırtıyla bizi yolumuzdan alıkoyabileceklerini düşünenlere asla boyun eğmeyiz.

Üstad Necîb Fâzıl ne diyordu? 'Tohum saç, bitmezse toprak utansın. Hedefe varmayan mızrak utansın. Hey gidi küheylan, koşmana bak sen. Çatlarsan doğuran kısrak utansın. Eski çınar şimdi Noel ağacı, dallarda iğreti yaprak utansın. -Ustada kalırsa- Bu öksüz yapı, onu sürdürmeyen çırak utansın..'

Biz de mazlumları asla yalnız bırakmayacak, yetimin öksüzün başını okşayacak, gariplerin yolda kalmışların elinden tutacak, ihtiyaç sahiplerinin yardımına koşacak. Soframıza bir tabak da yoksullar için koyacak, depremzedelerimizin derdine ortak olacak, Hakk'ın ve halkın rızası uğrunda aşkla çalışmaya devam edeceğiz.

(...) Hepimiz birer fâniyiz, bir can taşıyoruz; onun da ne zaman alınacağını bilmiyoruz. Yarına çıkıp çıkmayacağımızın bilgisine sahip değiliz. Aslolan, Allah'ın verdiği can emanetini hakkıyla teslim etmek ve gök kubbede hoş bir sadâ bırakmaktır.

Cumhuriyet Mitinglerinden Gezi Olayları'na, alçak darbe teşebbüsüne kadar nice saldırıyı boşa çıkardık. Ekonomimizi büyüttük. Şu anda kişi başı milli gelir 10 bin 650 dolara yükseldi. Pek çok imkânsızı başardık. TOGG'un teslimatı başlıyor. İHA'mızı, SİHA'mızı yaptık. En üst segmentte jet uçağımızı yaptık.

Başörtülü kızlarımızı unutamayız. Sakalından giysisinden dolayı horlananları unutamayız. Askerdeki torunlarının yemin törenlerine katılamayan ninelerimizi unutamayız.

Hayata geçirdiğimiz sessiz devrimlerle 'kast sistemi'ni ortadan kaldırdık. (...) Ayasofya'yı açan imzayı da biz attık. Böylece Türkiye bağımsızlığını küresel ölçekte tescillemiştir.

(...) Yeni bir seçimin, imtihanın eşiğindeyiz. 14 Mayıs tam bir mânâsıyla tarihi bir yol ayrımına dönüşmüştür. Terör örgütlerine kadar tüm şer şebekeleri 14 Mayıs seçimine kilitlenmiş durumda.(...)

Artık tek gayemiz var. Tek derdimiz mazlumların umudunu boşa çıkarmamaktır.'

(Evet, Tayyib Bey'in konuşmasından özetleyebildiğimiz cümleler öyleydi..)

Dün de, Akıncılar Hareketi'nin içinde yer alan çoğu eski nesil, Cağaloğlu'ndaki MTTB Salonu'nda bir toplantı vardı. Bu toplantıda, Akıncılar Hareketi'nin başkanı olan Mehmed Şahin, ülkenin bugün içinde bulunduğu sosyo-politik durumu uzuun uzuun, hazırladıkları bir 'beyannâme' ile kamuoyuna açıklıyor, gelecekte her ihtimale karşı takınılacak tavırları anlatırken, zımnen, 'kanun yoluyla zûhur..'a işaret ediyordu.

Öyle bir demde, merhûm Erbakan'ın İslâmî gençliği bu gibi silahlı mücadelelerden kesinlikle uzak tutması, büyük bir 'hayırlı hareket' idi ve öyle de anılmalıdır. Çünkü hem Necîb Fâzıl'ın, hem de Necmeddin Erbakan'ın ısrarcısı oldukları konu, 'kanun yoluyla zûhur' usûlünün benimsenmesi idi.

Unutmayalım ki, o dönemlerde ateşlenen Sağ-Sol veya marksizan gençlerle, Ülkücü denilen gençlik grupları arasında başlayan kanlı mücadeleler sırasında sadece Ülkücü'ler arasından katledilenlerin sayısının 5 bini aştığı tahmin ediliyor. Tabiatıyla, karşı tarafta da en azından bir o kadar katledilenler vardı..

Bu geçmişi unutmamak ve gereken dersi çıkarmak gerekiyor.

VE, FATİH ERBAKAN'IN ÖNEMLİ BİR TESBİTİ..

Dün akşam Fatih Erbakan, TRT'de, 'Cumhûr İttifakı'yla birlikte hareket etmek kararı alışlarını izah ederken.. 'CHP zihniyetinin iktidara gelmesine yardımcı olmuş bir duruma düşmemek için' gibi bir gerekçeyi belirtiyordu.

Bu cümledeki 'CHP zihniyeti'ne dikkat ..

Yani karşı olunan şu veya bu şahıs, ya da Kılıçdaroğlu vs. değil, CHP Zihniyeti.. O zihniyet, 1923'te Lozan'da emperyal güçlerin dayatmalarına teslim olup, onların bile akıllarına gelmeyen uşaklık ve mankurtlukları sergileyen zihniyettir.

Bu gerçeği, Kılıçdaroğlu'nun sevgi pıtırcığına dönüşmüşçesine dile getirdiği sözleri gizlemeye yetmez. O, resmî ideoloji zihniyetinin uygulayıcısıdır, sadece taktik değişikliği yapmaya çalışıyor.

Bu millet o hıyanetleri, kendisinin inancına ve o inancın meyvesi olan İslâm kültürüne yapılan en azgın firavunvarî saldırıları unutmamıştır, unutmamak zorundadır.

Bir diğer nokta da, Kılıçdaroğlu'nun peşine takılanlara en son anda alenî olarak eklenen HDP'nin temsilcilerinin, 'Yok öyle beleşçilik.. Bizim oyumuzla iktidara geleceksin, bizim isteklerimizi uygulamaya koymayacaksın.. Geçti o dönem.. 100 yıllık Cumh. sistemini değiştireceğiz ..' derken ve bu sözleri Kılıçdaroğlu ve cümle Kemalist-laikler duymazlıktan gelirken; bazılarının CHP tarafından kurulan mevcud düzeni sahiplenmeye kalkışmaları.. Hâlbuki o sistem gerçek bir Cumhuriyet değildi ki savunalım.. O sistem, kanlı, zâlim, darağaçlarıyla zorla kabul ettirilmiş en acımasız, diktatörce bir uygulama idi.. Cumhuriyet adına kurulan bir 'Ankara Saltanatı' idi.

O halde, birileri karşı çıkıyorlar diye, o 100 yıllık uygulamaları sahiplenmek yerine, biz de kendi aslî ölçülerimize göre bir görüş ortaya koymalıyız..

.Herkes, etnik kökenini ve inanç bağlılığını gizlemeden çıkmalı ortaya..
29 Mart 2023 Çarşamba

İBB Başkanı İmamoğlu ile Hürr. Gn. Yy. Md. Ahmet Hakan arasında 3-4 sene öncelerde, CNNTürk'te geçen bir tartışmanın videosu yeniden tedavüle konulmuş bugünlerde.. O videoda Hakan, , İBB seçimini İmamoğlu'nun kazanması üzerine Yunan medyasında, 'İstanbul'u bir Yunanlı kazandı..' şeklinde çıkan bir yayından söz ediyor,; muhatabı ise, 'O gibi yayınları yalanlamaya, reddetmeye gerek bile duymadığını' anlatıyordu.

Elbette bu iddia, onun dediği gibi kıytırık bir internet sitesi de olabilir; ama 'Yalanlamaya gerek bile duymadım.. Bizim Trabzon'da 7-8 göbek öncesine kadar İmamoğulları'nı kime sorsanız bilirler' demesi yanlıştı.. Hâlâ da yanlış.. O yayınlardaki yakıştırmalar yalan ise, o yalanı yaymaya çalışmaktan bir hedefleri vardır; o halde, bu durumda sizin vazifeniz, 'Ben rahatım..' demek değil, onu araştırmak, öyle bir yayın yoksa onu da ortaya koymak ve yalanlama vazifenizi yerine getirmekti(r).

Bunu niye mi hatırlatıyorum?

Diyarbekir -Sur Belediyesi'nin eski başkanlarından Cemal Toptancı Bey, Meral Akşener'le ilgili ilginç iddialarda bulundu, 2-3 yıldır.. Bu iddiada, Meral Hanım'ın kendisini Diyarbekirli gibi gösterirken bir şeyleri gizlediği hususu vardı. Çünkü Meral Hanım, ailesinin Sultan 2. Abdulhamîd döneminde Diyarbekir'den Selânik'e sürüldüğünü söylüyordu. Ama o sürgünün başka bir yönünü ise Cemal Bey, '2. Abdulhamîd döneminde Diyarbekir'den Selânik'e sürülenlerin bir kısım Ermeniler olduğu ve sürgün edilenler içinde Ermenilerden gayri kimsenin bulunmadığı' şeklinde belirtiyor ve bu hususta o dönemin nüfus sicillerini delil olarak gösteriyordu.

Sonunda, Meral Hanım, Cemal Bey'i mahkemeye verdi ve ilginçtir, Cemal Bey beraat etti birkaç ay önce...

Bu hususa bu kadarca değindikten sonra..

Cemal Toptancı son olarak Kılıçdaroğlu konusunda da konuşmuş , 'O, sadece alevî değil, ermeni kökenli..' diyor, özetle..

Bu konuya, Ermeni Derneği Başkanı olduğu söylenen Miran Gültekin isimli kişi; 'CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu ile ilgili, "Annesinin Ermeni olduğu kesindir, bu bilinen bir gerçek. Fakat Kemal Kılıçdaroğlu bunu reddetmeyi tercih ediyor. Kürt olduğunu reddetmesi gibi. Oysa bunu Dersim'de herkes biliyor. Kılıçdaroğlu'nun ilçesi olan Nâzımiye, Ermeni yerleşim yeridir. Nitekim annesinin ismi Emoş'tur, Yemoş diyenler de vardır. Kılıçdaroğlu bunları inkâr ederek annesine hakaret etmektedir." demiş..

Bununla birilerinin etnik kökenini veya inanç dünyasını sorgulamak istediğimiz sanılmaya..

İslâm inancına göre, bütün insanlar, Hz. Âdem Baba ile Hz. Havva Anamızdan gelmişlerdir. Ama onların ilk çocuklarından Haabil ve Kaabil arasında çıkan bir ihtilaf sonunda, Kaabil, Haabil'i öldürmüş ve o cinayetle, yeryüzüne ilk insan kanı akmıştır.

O zamandan beri bütün insanlar, insan olmaları açısından, kan soyu ve biyolojik açıdan hepsi de kardeş olduğu halde, çeşitli etkenlerle birbirleriyle savaşır-dururlar; binlerce, belki on binlerce yıldır.. Evet, savaşsız bir dünyanın kurulması güzeldir ama o bir hayâldir; bir ütopyadır. Çünkü hikmet sahibleri, Allah'u Teâlâ'nın, mükevvenât'ı, varlıklar âlemini 'âlem-i ezdâd' (zıdlar âlemi) olarak halketmiş olduğu şeklinde izah ederler.. Evet, her şey kendi zıddıyla kaim olur..

Esasen, Melek ve Şeytan da bu zıdların en sembol örnekleridir. İnsanlar, bu iki kutup arasında bir tercih alanı içinde hareket ederler.

Ve hiç bir insanın, hangi anne-babadan, nerede, ne zaman, hangi ırk ve cinsiyetle dünyaya geleceği konusu kendi elinde değildir. O halde, insanların, etnik mensubiyetleri açısından fıtrî yaratılış hikmetine mebni olarak, hangi kavmin içinde dünyaya gelirlerse gelsinler, onun üzerinde bir üstünlük veya düşkünlük söz konusu olamaz. Nitekim Kur'an-ı Kerîm bu konuyu, 'Allah indinde en üstün olanlar, taqvâ ve fazilet açısından üstün olanlardır..' meâlindeki, 'İnne ekremekum indallahi etqaakum..' âyetiyle en net şekilde ortaya koymaktadır.

Bu bakımdan, insanların hangi ırktan, renkten, kavimden, cinsiyetten, soydan- soptan, sosyal kesimden ve coğrafyadan geldiklerine göre bir üstünlük veya düşkünlük/ noksanlık, nazariyesine itibar etmek, İslâm açısından merdûddur, reddedilmiştir.

Hatırlayalım ki, Hz. Peygamber (S) 14 asır önce, Habeş'ten bir siyah derili, pırlanta kalbli bir Bilâl'le, Fars diyarından Selman ile Roma İmparatorluğu' elindeki Anadolu'dan Suheyb'le, - Gıfar'dan Ebu Zer ile birlikte bir Ümmet oluştururken; kan soyundan en yakınındaki amcası Ebu Leheb, karşısındaki en büyük düşmanlarındandı.. Ve Hz. Bilal-i Habeşî'ye de zenci diye hitabeden bir sahabesini Hz. Peygamber, 'Ey filân.. Sende hâlâ Câhiliye döneminden kalıntılar görüyorum, beynini bunlardan temizle..' diyerek te'dib etmiştir.

Bu hususa Müslüman devletlerinde, son 100 yıl hariç, asırlarca, büyük çapta dikkat edilmiş ve insanlara, ırk, renk, cinsiyet, soy-sop, sosyal çevre vs. gibi üstünlük vesilesi sayılan konulara göre farklı itibar edilmemiştir. Bunun en canlı örneği, Osmanlı Devleti'dir. Onun 625 yıllık ömrünün son 75 yıllık hastalıklı dönemi hariç, hâkimiyetindeki bütün kitlelere insan hak ve hürriyetlerine sahib olmak açısından eşit davranması çarpıcı bir örnektir. Etnik farklıklar toptan reddedilmiş ve Müslüman, Hristiyan, Yahudi vs. din ve inanç özelliklerine göre ise, herkes kendi fıtrî halini gizlemeksizin, hür olarak ortaya koymuştur.

Ama son asırların hastalığı olan kavmiyetçilik, şeytanî güçlerin, emperyal sistemlerin özellikle de Müslüman dünyasıyla mücadelede üstünlüğü elde etmek için Müslüman toplumların bünyelerine kavmiyetçilik mikrobunu şırıngalamalarıyla zihinler bulanmıştır.

Nitekim kimliğini sadece, 'Elhamdülillah Müslümanım' cümlesiyle açıklayan Müslümanlar, etnik özellikleriyle gururlanmaktan kaçınmışken, son asırlarda, 'Ne mutlu, filan kavimdenim...' diyen resmî ideoloji söylemlerine teslim olmuşlardır.

Müslüman devletinin hâkimiyetine itaat ve 'zimmî' statüsünde yaşamayı kabul eden gayrimüslim unsurlar da, insan hak ve hürriyetlerinden ve İslâmî hükümlerin garantisinden aynen Müslümanlar gibi istifade ederler.

Bu yüzden, yukarıda değindiğimiz konularda kişilerin hangi etnik unsurlardan oldukları üzerindeki sorgulamalar, özü itibariyle yanlıştır. Ama birileri, fıtrî özelliklerini, hangi etnik unsura aid olduklarını gizlerse, yanlış ve hattâ tehlikeli olan husus budur.. Çünkü bu gibi durumlar, bir toplumun içine gizlice sızma hedefini de yansıtır.

Bu konuya önümüzdeki yazılarda da yine değineceğiz, inşaallah..

VE ÖNEMLİ İKİ GELİŞMEYE DAİR:

· İki NOKTA: 1- İyi Parti m.vekili olup, aylar öncesinde, Kılıçdaroğlu'nun 'alevî olduğu için halktan oy alamayacağı' görüşünü açıkça ilk söyleyen ve sonra da Meral Hanım'ın 'Kumar masası nitelemesi'ne rağmen, sonra da PKK terör örgütünün uzantılarıyla işbirliği yapmasına rahatsızlığını da dile getiren Yavuz Ağıralioğlu, bir hayli tereddütler geçirdikten sonra İYİ Parti'den istifa etmiş bulunuyor. Gecikmeli de olsa, kendisine hüsnü zan beseleyenleri yanıltmadı. Hayırlı olsun..

· 2- Muharrem İnce'nin C. Başkanı adayı olduğunun kesinleşmesinden sonra, bugün, Kılıçdaroğlu, İnce ile görüşüp, ondan kendisine destek verilmesini isteyecek..

Sonucu çok da merak etmemek gerekiyor herhalde..

Çünkü 2-3 hafta önce, 'Seçim ikinci merhaleye kalırsa, şeytanla ve AK Parti ile işbirliği dışında, herkesle işbirliği yaparım..' diye kalın bir çizgi çizen Muharrem İnce, Kılıçdaroğlu'na daha o günden açık-çek vermişti.

Gelişmelere birazcık Müslüman feraset ve basiretiyle bakanlar için çok öğretici bir nokta..

.Okuyucularla Pazar Hasbihali: ‘Lânetlemesek' bile, ‘hayır'la anılmayacak bir yaklaşım..
2 Nisan 2023 Pazar

Berlin'den isminin açıklanmasını istemeyen bir okuyucu yazıyor: 'Burada sizin de tanıdığınız, sevdiğim bir arkadaşım var.. Hepimiz gibi o da Erbakan Hoca'nın siyasî çalışmalarında bulunmuş ve onun hâtırasına bağlı ve bu arada şimdi Karamollaoğlu'nun CHP'ye teslim oluşunu da, hep, 'sonunda Temel âbi'sinin, 'başkalarının etkisinde kalmayacak şekilde hareket edeceği'ne olan inancıyla te'vil ve kabul ediyor. Ancak, bütün gelişmeler açıkça gösteriyor ki, KK. Bey, kendisini sadece içerdeki Kemalist çizgide değil, dışardan destekleyen uluslararası odakların da istediği şekilde yol almaya çalıştıkça, Temel Bey de onun hizmetinde.. Onunla Erbakan'ın oğlu arasındaki husumetin özünü de bilmiyorum; Nedir o ihtilâfın sebebi, pek açıklanmıyor?

-- Muhterem kardeşim, şahsen derim ki, Temel Bey üzerinde durmaya, tartışmaya gerek yok.. Tercihini yapmış.. Hayrını görsün.. Allah'u Teâlâ hepimize basiret ve mümin feraseti nasib eyleye..

Fatih ve Temel Bey'ler ve hattâ SP arasındaki soğukluk, Saadet Partisi'nin kullandığı bina ve diğer imkânların üzerinde, babasından intikal eden bir yolla, Fatih Erbakan'ın hak veya tasarruf sahibi olduğunun anlaşılmış olması ve o mekân ve imkânların ellerinden alınmasıyla başlamış.. Yani, hukukî bir mesele.. Bir kanunsuzluk varsa ortada, halledecek makam bellidir. Esasen, Oğuzhan Asiltürk'ün SP liderliği döneminde de, Oğul Erbakan'dan itaat ve biat istendiği ve amma onun buna yaklaşmaması sebebiyle bir takım gerilimler olduğu etrafa yayılıyordu.

Ancak, bugün asıl mesele Erbakan Hoca'nın siyasî çizgisine bağlı olduğunu söyleyen SP camiasının, sonunda kimlerin yedeğine vermiş olmasından kaynaklanıyor.

Bu vesileyle şu kadarını hatırlayalım ki, karşı tarafta Muharrem İnce, bir ay kadar öncelerde, 'AK Parti dışında herkesle işbirliği yapabiliriz' dediği halde, aday olunca Kemalist-laik, sol ve o cenahta daha kimler varsa onlar, ağız birliğiyle, 'Eğer seçimi muhalefet, İnce'nin alacağı oylar yüzünden kaybederse, Muharrem İnce, asla affedilmeyecek ve hep lânetlenecektir..' diye söylüyorlar. O ikaz ve tehditlerini sürdüren mâlûm kesimlerin konuya verdikleri önem derecesinde bizim camiamız da, birilerini 'lânetlesin' demiyorum ama birilerinin uyanmaları çağrısında ve feraset niyazında bulunuyorum.

Temel Bey, Erbakan 1973 Seçimleri sonunda ortaya çıkan tabloya göre, Ecevit'le CHP ile koalisyon hükûmeti kurmasını, kendilerinin de Saadet Partisi olarak CHP ile işbirliği yaptıklarını, davranışının yanlış olmadığına delil olarak ifade ediyor.

Mâdem ki, öyle bir tarihî geçmişi delil getiriyor, biz de o döneme bakalım biraz:

1923 Rejimi'nin kuruluşunun 50. yılında ve Demirel'in liderliğindeki AP'nin tek parti Hükûmetini iktidardan uzaklaştıran 12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nden sonra yapılan ilk genel seçimlerde, 450 sandalyeli Meclis'te, Ecevit liderliğindeki CHP birinci parti olmuştu ama 210 kadar m. vekili ile o zamanki Meclis ekseriyetinin nisab sayısı olan 226'dan uzaktaydı ve mutlaka koalisyon hükûmeti kurması lâzımdı. Ne var ki, 190 sandalyede kalan Adalet Partisi lideri Demirel, 'Millet bize muhalefet vazifesi verdi, kimseyle koalisyon yapmayacağız' deyip kenara çekilmişti.

Ecevit'in elindeki tek imkân Erbakan'ın, 48 m.vekili çıkaran MSP'si vardı. Ancak, MSP kitlesi CHP ile işbirliği yapılmasını istemiyordu. Solcular ise, Ecevit'in eline geçen bu fırsatı kaçırmamasını, gerekirse laikliğin öncüsü CHP'nin, İslami söylemlerle sahneye çıkan MSP'yle koalisyon hükûmeti kurmasını istiyorlardı.

Bu satırların sahibi de o zaman, İstanbul Hukuk'ta son sınıftaydı ve 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde günlük yazılar yazıyordu ve bu koalisyona karşı çıkıyordu. Erbakan Hoca, bunun üzerine İstanbul'a geldiği günlerden birinde, 'o kardeşimizi getirin de, şifalandıralım..' demiş; gittim.

'Bak muhterem kardeşim, İslâmî kimliğimizi gizlemeksizin, 50 yıl sonra, ilk kez, sistemin içine giriyoruz. Mevcud kanun düzeni içinde, yönetim mekanizmasının en etkili yerlerinde yer alacağız.' gibi izahlar yaptı ve 'Bunu sistemin en kurucusu olan bir parti ile yapıyoruz. Bu günkü şartlarda Demirel, bizimle koalisyon yapmaya kalkışacak olsa, ne kıyametleri koparır mâlum çevreler.. Demirel de, koalisyon yapmaya cesaret edemez, büyük itirazları göze alamaz.. Biz burada partimizin işareti gibi anahtar durumundayız ve bir kapıyı açıyoruz..' vs. dedi.

Ve ikna olmuştum.

Ecevit ise, İslâmî kesimin 50 yıl boyunca sistem dışında tutulmasını bir 'tarihî hata' olarak nitelemişti. Ama aynı Ecevit, 9 ay sonra bu kez de, 'Bu koalisyonu kurmamız tarihî bir hata idi' diyerek koalisyon hükümetini bozacaktı.

Şimdi, Temel Bey ne yapıyor? 'Erbakan Hoca olsaydı, o da KK. Bey'le birlikte hareket ederdi' diyor..

Yahu, Erbakan o zaman mevcud kanun düzeninin içine girip, faaliyetlerini sadece kanunî olarak değil, fiilî olarak da legal bir zemine oturtmak için öyle davranmıştı.

Temel Bey'in şimdi böyle bir derdi var mı?

Hayır!..

Tam tersine, şimdi KK Bey, etrafına İslâmî kesimin döküntülerini alıp, helâlleşme lafları ve sevgi pıtırcığı haline dönüşmüşçesine konuşmalarıyla, kendi kurdukları sistemin iktidar makamlarına geçebilmek için halkın oyuna muhtaç olduğundan öyle davranıyor. Bu anlaşılabilir de; ama Temel Bey'in maske ve kamuflaj malzemesi alarak kullanıldığını anlamaması ve bu kullanılmaya bir de gönüllü olarak teşne olması anlaşılır değil..

Basiretsizlik, körlük ancak, ancak bu kadar olur..

Sadece bu ülkede değil, inancının şuuruna ermiş bütün dünya Müslümanlarının da medar-ı iftiharı olan Erdoğan çizgisi, bu gibi körlüklerle farz-ı muhal, bertaraf edilirse; başta Amerika, AB Rusya, Çin ve de İsrail olmak üzere içerde ve dışarıda dünyanın hangi şer odaklarının bayram yapacağı açıktır.

Eğer, birileri ve onların destekçileri bunu göremeyecek kadar ihtiraslarının zebûnu oldularsa.. O zaman, Ra'd Sûresi, 11. âyette yer alan, 'Bir halk kendi halini değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez.' mealindeki mânâ, hükmünü icra eder.

İrfan Şahinoğlu yazıyor: Fâtih Câmii Avlusu'nda Diyanet İşl. Başkanlığı'nın öncülüğünde açılan ve 17 Nisan'a kadar devam edecek olan 40. Kitab Fuarı'ndan bir 'Diyanet' dergisi aldım.. Siyah renkli kapağında 'Başımız Sağolsun' yazısı ve Türkiye haritası üzerine örtülü bir bayrak..

Yani, 'Deprem özel sayısı' denilebilir.

Güzel yazılar da var..

Ama bir yere takıldım..

Âşık Veysel'le ilgili olarak Diyanet İşl. Başkanı'nın ' danışmanlarından birisine aid ve -Âşık Veysel'in çok sevdiğim - 'Güzelliğin onpar(a) etmez, bu bendeki aşk olmasa..', 'İki kapılı bir handa gidiyoruz gündüz-gece' ve 'Benim sâdık yârim kara torpaktır,' mısralarının bulunduğu şiirlerine yer verilmediği yazıda, 'Aydın kesim ile halk arasında bir köprü vazifesi gören Âşık Veysel..' gibi bir ara cümlesi de göze çarpıyor.

Ne demek, aydın kesim ile halk... Bir taraf aydın ise, karşısında da karanlık demek değil midir bu? Birileri kendilerine 'aydın' dediler diye, onların 'aydın' olduğunu kabul edecek kadar mı aşağıdan alacağız?

-Evet okuyucunun bu tesbiti için, 'Tekebbür gösterene, tekebbür göstermek, sadaka hükmündedir..' kutlu rivayetini tekrarlayalım.

Evet, Kendi kendilerine 'aydın' diyen ve niceleri kap-karanlık kafa yapıları ve ruhlarıyla, milletimizin aslî değerlerine düşmanlıklarını gizlemedikleri için mi aydın onlar?

Ve bu sözümüz, o dergi vesilesiyle aynı dikkatsizliği gösteren herkesedir.

.‘Öp beni alnımdan; sen öp, seccâdem..'
3 Nisan 2023 Pazartesi

Merhûm Necîb Fâzıl, ruh dünyasındaki derin deprem ve değişimi anlattığı şiirlerinden birinde böyle der: 'Beni kimsecikler okşamaz mâdem; / Öp beni alnımdan, sen öp, seccâdem..'

Seccâde, 'secde' kökünden gelir ve Müslümanın üzerinde namaz kıldığı halı, kilim, bez ve hattâ kâğıt da olabilir.

Secde ise, Rabb'ine ibadet eden inanç insanının, Rabb'i huzurunda ve sadece O'na ibadet ve kulluk edeceğine ve yalnızca ondan yardım isteyeceği'ne dair, 'iyyâke na'budu ve iyyâke nestaîn..' diye söz verişi ve onun huzurunda eğilmesi rükûu ve sonra da, sembol bir nişâne olarak alnını yere koyuşu... Bu, biyolojik bir refleks hareketi gibi algılandığında belki farkına varılmaz. Ama bunu yapan mümin, başka bir gücün huzurunda eğilecek olursa, o zaman, bu secdeyi hatırlar ve 'Ben Allah'tan gayrisi huzurunda eğilmem, secde etmem..' der. Bu, en sade Müslümanın bile, çocukluğundan beri öğrendiği, idrakine nakşettiği bir tek ilâh, tek Rabb inancının onun bünyesindeki yaptırımıdır.

(Bu secde meselesinin çok sıradan basit bir hareket olarak algılanamayacağına en çarpıcı örnek olarak, psikiyatrinin Alfred Adler ve Sigmund Freud'la birlikte son 100 yıldaki üç büyük isminden biri sayılan İsviçreli Carl Gustav Jung'un bir secde hâtırasını da kısaca aktarmakta fayda var. Çünkü Jung, 'secde'nin mahiyetini, insan psikolojisindeki, ruhiyatındaki tesirini anlamak için kendi bedeninde yaptığı secdeyi anlatır. Jung, Kuzey Afrika'da bir Şazelî Tarikatı'nın âdetlerini, ibadetlerini ve kendilerine mahsus bazı sembolik söz ve davranışlarını incelerken.. Bir gün Müslümanlarla birlikte namaza durur ve secde etmenin insan psikolojisindeki etkisini anlamaya çalışır.. Ve amma, tam secdeye gidildiğinde, 'alnımın yere değmesine 1 santim kalmış veya kalmamıştı ki, başımı hemen geri çektim..' der.. Yani, dünyaca ünlü koskocaman bir psikiyatri üstadının secde edeceği sırada, alnının yere değmesinden dehşete kapılmışçasına başını hemen geri çekmesi, üzerinde ayrıca düşünülmesi gereken bir konudur.)

Secde üzerine bu kadar değinişimizin sebebi, bugünlerde 'seccâde' konulu bir atışma devam edişindendir.

Şöyle ki, KK Bey'in C. Başkanı adayı olarak ilân edileceği '6-7'li Masa toplantısı'nın ev sahipliği sırasını SP'ye denk gelecek şekilde ayarlayan ve üstelik Şa'ban ayının 15'ine, 'Leyle-t-ul'Beraet / Beraet Gecesi'ne denk getiren, 'mübarek bir gecede, mübarek bir karar alındığı' gibi bir mesaj veren ve Kemalist- laikleri orada, 'Biz, biz.. Atatürk'ün askerleriyiz..' çığlıkları atmasına vesile olan Temel Bey, İstanbul- Yenikapı'da bir iftar vermiş evvelki akşam, siyasetteki yeni yol arkadaşlarına..

Böyle iftarlara, sadece oruç tutmayan /tutamayan Müslümanlar değil, İslâm'la araları hoş olmayan ve hattâ İslâm'a âlenen savaş açmış tipler de gelirler..

Burada da öyle olmuş galiba.. Çünkü 15 Temmuz 2016'daki kanlı ve hain askerî- sivil karışımlı isyan ve darbe teşebbüsü sırasında, gece yarısı ezan okunarak halkın uyandırılmasına bozulan ve 'Tekbir getirerek mi demokrasi mücadelesi.. İnandığınız Allah'ınız sizin de belânızı versin..' diye tweet atan bir siyasetçi de gitmiş bu iftar davetine.. Zaten Kılıçdaroğlu'nun 'ideolojik aküsü' olarak nitelenen birisi o.. Yani, KK Bey'in konuşmalarında bir yalpalama olursa, 'akü' zayıfladığındandır diyebilirsiniz..

Ve 'İftar'dan sonra ortaya bir tuhaf görüntü de yansıdı.. Kılıçdaroğlu, kalabalık bir yerde değil, lokantanın muhtemelen 'iftar'cılar için ayrılmış olan, yerlerde serili halı ve seccâdelerden anlaşılan bir bölümüne geçmiş, yanındaki üç hanımla bir arada bir fotoğraf çektirmiş.. Ancak hem KK Bey, hem de hanımlar ayakkabılarını çıkarmadan girmişler o mekâna.. Üstelik de, Kılıçdaroğlu, tam da oradaki tek seccâde üzerine gelecek şekilde yerini almış o fotoğraf çekiminde ve ayakkabılarıyla seccâde üzerinde durduğu nokta da, namaz kılanların alınlarını yere getirdikleri işaretli avuç içi kadar bir alan..

Haydi, KK Bey fark edememiş, o üç hanımdan hiç birisi de mi seccâde üzerine ayakkabıyla basılmakta olduğunu fark etmemişler; yoksa hiç mi bilmiyorlar ya da öyle bir hassasiyetleri mi yoktur, her ne ve nasıl ise!. Hattâ, fotoğraf çeken bile, o basit hatırlatmayı yapabilirdi.. Ama ortaya tatsız bir siyasî tartışma /polemik havası çıkıverdi.. İnsan biraz bakar etrafına, nerede olduğuna, durduğuna..

Bu sahneyi gören kim olursa olsun, o seccâdeye ayakkabısıyla basan kişi de kim olursa olsun, gerekli ikazı yapardı.. Ama sadece Kemal Bey değil, yanındakiler de aynı kumaştan demek ki..

Şimdi, bu sahneden ciddî olarak rahatsız olanlar olduğu gibi, sırf siyasî rakibine vurmak için pusuda bekleyenler de elbette bu polemik havasına girerler. Nitekim, KK Bey de, hattâ doğru-dürüst araştırmadan, topluma gerçek diye sunduğu ve sonra gerçek olmadığı ortaya çıkan, özensiz iddiaları yüzünden mahkemelerde tazminat ödemelere mahkûm olmamış mıydı?

Böyleyken, hemen bunu topluma yansıtanların kötü niyetinden söz etmek doğru mudur?

Gönül isterdi ki, herkesten önce bizzat Kemal Bey, oraya girer girmez, hele de 'seccâde'yi görmeli ve görür -görmez, 'Burada namaz kılındığı anlaşılıyor..' deyip, ayakkabılarını çıkarmayı akletsindi.. Üstelik de, kendi ortaklarından birinin aylardır, 'Halkın oy vermeyeceği bir aday olur ' diye ve hattâ bunu 'âlevî' oluşuna hamlederek, adaylığına karşı çıkılan bir KK Bey, daha bir dikkatli olmalıydı..

Kaldı ki, 'Seyyid', yani, Hz. Peygamber (S) neslinden geldiği' iddialarının yazıldığı broşürler yayınlatan bir kişinin seccâde konusunda bu kadar basit bir refleksinin bile olmamasına üzüldüm.

Şimdi KK Bey, ortaya saçılan bu olumsuz görüntüden samimi olarak üzüntü duyduğunu beyan ettiğine ve kalblerde olanı okumak yetkimiz de olmadığına ve İslâm şeriati de zâhire göre hükmeder..' ölçüsü esas alındığında KK Bey'in üzüntü beyânı üzerine haydi konuşmayalım, diyeceğim de.. Keşke, ailesinin, çocuklarının da bu konularda son derece hassas ve saygılı olduklarını anlatırken, 1-2 örnek zikredip, meselâ, Müslüman hanımların tesettür ve başörtüleri için, 10 yıl öncelerde, '1 metrelik bez parçasıdır..' diye konuştuğunda, annesinden, refikası hanım efendiden, çocuklarından bir ikaz aldığını da zikredebilseydi..

Ama mesele sadece KK Bey'in şahsından kaynaklanan bir hassasiyet ve eleştiri değil.. KK Bey'in lideri olduğu parti, 100 yıl önceki liderlerinden yana -belki 1-2'si müstesnâ- halkın inanç dünyasından tamamen habersiz idiler demiyorum; hattâ yabancı matbuat/ medya organlarına taa 1930'larda verdikleri mülâkatlarda açıkça, 'Ben bütün dinlerden nefret ederim..' diyen tiplerdi ve ömürleri, ideolojilerini üzerine oturttukları laikliğin de en katı totaliter örneklerini sergileyerek geçmişti.

Daha ilginç olan bir diğer konu ise, KK Bey bile özür dilerken, onun goygoycuları, onu aklamaya çalışmak adına, sanki seccadeye kutsal diyen varmış gibi, 'seccâde'nin neresinde kudsiyet var?' gibi lafları kendileri uydurup, onun üzerine yalanlar bina etmeye çalışmaktadırlar ki, onlara söylenecek sözü bulamaz insan.. Eğer üzerine namaz kılınan halılar, seccâdeler kutsal olsaydı, Müslümanlar kutsala boğulurdu. Çünkü ibadethanelerde, evlerde ve işyerlerinde milyonlarca halı ve seccâdelerimiz vardır ki, sadece 'şer'î açıdan temiz olmaları'na dikkat edilir. Ve bizler de namaz kılarken, seccâde ayağımızın altındadır ama ayakkabılarımızın altında değil.. Ayrıca, hele de alnın yere konulduğu yere basmamak gibi bir psikolojik refleksimiz vardır. KK Bey ise, ayakkabılarıyla seccâdenin tam da, secde olunan yerinde, beşüş bir çehreyle poz veriyor.

Umulur ki, bu kadar ap-açık bir konuda bile bu kadar falsolar yapan bir kişi, C. Başkanlığı'na aday olmanın sorumluluklarını sadece siyaset arsasında değil; böyle derin milletin inanç, duygu ve davranışlarına da aykırı düşmemek dikkatini gösterir.

.Gel bakayım Kemal Bey! Gel, biraz yârenlik edelim..' Desem..
5 Nisan 2023 Çarşamba

4 sene öncelerde partisi adına Cumhurbaşkanı adayı olarak göstermek için Muharrem İnce'yi, 'Gel bakayım, Muharrem!..' diye çağıran üslubundaki 'sevimli'likle biz de Kemal Bey'i, 'Gel Bakayım Kemal Bey..' diye çağırsak, nasıl olur dersiniz?.. Ne de olsa aynı nesilden sayılırız..

Kemal Bey'in ismi siyaset sahnesinde gözükmeden önce, Demirel Hükûmetlerinin ünlü Dışişleri Bakanlarından İhsan Sabri Çağlayangil'le, onun ömrünün son dönemlerinde yaptığı ve Dersim Faciası'nı ve Seyyid Rıza'nın ve oğlunun ve diğerlerinin idâmlarıyla noktalanan ve konuşulması hâlâ da sınırlı olan Dersim Harekâtı veya İsyanı günlerine dair hâtıralarını yansıtan röportajında öğrenmiştim. Ki, 1937'deki o facia günlerinde öldürülen vatandaşların sayısı için gayri-resmî olarak çok büyük rakamlar telâffuz edilir ve resmî rakamları ise, Tayyib Erdoğan 10 yıl öncelerde Başbakan olarak, o 1 yılı aşkın harekât sırasında 14 bin kişi olarak açıklamıştı. Ki, o konu henüz de açıkça konuşulamaz. M. Kemal konusunda konuşulamadığı için, İsmet İnönü suçlanır ama İsmet Paşa, o harekât öncesinde M. Kemal tarafından azledilmiş ve Başvekilliğe / Başbakanlığa Celâl Bayar getirilmişti. Ki, Celâl Bayar, 'Ben de yazdım..' adıyla yayınlanan hâtıratında, Dersim'de bir karakoldaki 16 askerin öldürülmesiyle başlayan karışıklıklar üzerine M. Kemal'in kendisine, 'Tenkil!. / Yok, ediniz' emrini verdiğini yazar. Hava Kuv. eski Komutanlarından Muhsin Batur ise hâtıralarında, o yıllarda Harb Okulu'ndaki öğrenciler olarak trenle bölgeye gönderildiklerini yazar ama 'Hayatının o bölümünü ve orada neler cereyan ettiğini yazamayacağından dolayı, okuyucuların kendisini mâzûr görmelerini ister. Sabiha Gökçen'in de bizzat katıldığı Dersim Harekâtı'ndaki hava bombardımanlarına dair zevk ve gururla anlattıkları bir başka konudur. Son haftalardaki bir TV. programında ise (sosyolog) Doç. Hulki Cevizoğlu da, 'Atatürk Türkçüdür.. İnönü ise Kürtçüdür..' gibi bir iddiada bulunmuş ve her konuda saatlerce tartışan diğer katılımcıların bu konuda konuşmak istemedikleri görülmüştür.)

(Yeni nesiller, Kılıçdaroğlu'nun Dersim'li olduğu mâlûm da, bu konunun Çağlayangil'le ilgisi nedir diyebilirler. Çağlayangil, 1937'lerde yani, -M. Kemal döneminde, Emniyet Umum Müdür Muavini olarak M. Kemal'in güvendiği elemanlardandır ve halkının ekseriyetinin Alevi Müslümanlardan oluştuğu Dersim'de, söz konusu ayaklanma hareketinin lideri olarak bilinen Seyyid Rızâ'nın idâm edilmesinde yetkili kılınmıştır. Çağlayangil, Seyyid Rızâ'nın idâm edilebilmesi için yaşını bir gece yarısı mahkeme kararıyla küçültüldüğünü, oğlunun ise idâm edilebilmesi için aynı şekilde, mahkeme kararıyla yaşının büyütüldüğünü söylemiştir. Ve Seyyid Rızâ, 'Biz evlâd-ı Huseynik, vallah mazlûmâne giderük..' diye yürür, dârağacına.. İdâm edilen bu baba-oğul'un mezarları da yoktur ve cesedlerinin de yakıldığı söylenir.)

Kemal Bey, o alanda çalışsaydı herhalde daha faydalı olabilir ve siyasete girmez ve de 'Muharrem İnce'nin, 'Erdoğan'a karşı seçime girmişsin, yenmiş. /Girmişsin, yenmiş, /Girmişsin, yenmiş..' gibi istihzalara muhatab olmazdı.

Kezâ, son günlerde başını ağrıtan 'seccâde' konusundaki umursamaz tavrı da, üzerine bu kadar boca edilmezdi..

Dün de bir arkadaş, Kemal Bey'in merhûm Seyyid Kutb'un 'Yoldaki İşaretler' isimli kitabına bakarken çekilen bir fotoğrafını gönderdi.. Siyaset, sadece halka hizmet yarışı değil de, bir takım makamlara, her ne pahasına olursa olsun ulaşmak mücadelesi olarak görülünce, insanın ne kadar savrulabildiğine bir örnek gibiydi, o görüntü..

Ama aman Kemâl Bey, en başta da, 'Amerikan siyasetlerine Doğu Akdeniz, Ortadoğu ve Kafkaslarda ve diğer yerlerde bizim siyaset ve menfaatlerimize zarar veren Erdoğan, içerdeki muhalefetle işbirliği yapılarak, iktidardan demokratik yolla indirilmelidir..' diyen Biden olmak üzere, emperial dünyadaki dostların, bu Seyyid Kutub'lu görüntülerden rahatsız olurlar.. Yoksa Amerikan Büyükelçisi Jeffry Flake de, devletinin size son tavsiyelerini bildirmek üzere -ki, diplomaside bir yeri olmadığı için- bu konuda da dikkatinizi çekmiş olmasın!

Çünkü Amerikan emperyalizminin başında bulunan Biden ve emrindeki kadroları ve ideolojik savaş teorisyenleri, Seyyid Kutub'un kitablarına merak sardığınız ihtimalinden bile rahatsız olabilirler. Zira 1966 yılında, o dönemdeki Mısır lideri Cemâl Abdunnâsır tarafından idâm ettirilmiş, öldürtülmüş olsa da Seyyid Kutb'un düşünceleri, kitabları, tek başına, ama siz yine de öyle ayak-üstü, şöyle bir sahifelerini karıştırarak değil de, -benimser misiniz, benimsemez misiniz bilmem, ama-, 'Fî Zılâl'il Kur'an /Kur'an'ın Gölgesinde..' isimli 8-10 cildlik dev eseri, Müslümanlara ilginç mesajlar vermeye hâlâ da devam ediyor ve siz de istifade edebilirsiniz; ama bu yüzden, Seyyid Kutub ve eserleri hâlâ bir tehlike ve hattâ 'IŞİD'in öncülerinden birisi' gibi görülüyor- gösteriliyor.

İlave edeyim ki, Berlin'den sosyal bilimler alanında epeyce dirsek eskitmiş olan dostum İlhami Büyükbaş, 'Hangi Alman'la karşılaşsam hemen, 'Erdoğan bu sefer gidici, değil mi?' diye sorup, muhatablarından 'Siyasetle ilgilenmiyorum' diyenlere bile 'Gidici -gidici..' diye bir hava estirmeye çalışıyorlar ve 'Eğer Erdoğan gidecek olursa, Avrupa büyük bir bayrama hazırlanıyor..' diyor.

Sahi Kemal Bey, 'Avrupa ve Amerika ve dünyanın diğer emperial güç merkezleri ve onların kendi toplumlarda, kamuoyu oluşturma kuruluşları sizi niye bu kadar çok seviyorlar?' diye sorayım..

Onlar Türkiye'yi çok mu seviyorlar?

Yıllık ihracat geliri 2002'de sadece 32 milyar dolar olan bu ülkeyi, bugün 265 milyar dolarlık yıllık ihracat gelirine ulaştıran ve Türkiye'nin kalkınmasında her alanda büyük atılımlar gerçekleştiren ve ülkenin son 25 yılına damgasını vuran ve halkın oylarıyla seçimleri üst üste kazanarak gelen Erdoğan'dan niye hoşlanmıyorlar da; iç ve dış dünyaya yansıyan ciddî bir başarınız olmadığı halde, seni niye çok seviyorlar ve senin kazanmanı bayram şenliğiyle kutlamaya hazırlanıyorlar, bunun sebebini düşündünüz mü hiç?

Bu arada, ekleyelim ki Kemal Bey, 2 Nisan günü, partisi CHP'nin taa baştan beri Müslüman halkın aslî değerlerine karşı 'irtica' diye savaş açmak şeklindeki geçmişinden 1-2 küçük örnek zikretti. Şöyle diyordu:

-CHP'nin Cumhuriyet dönemiyle ilgili pek çok hatalar ve yanlışların olmadı mı? Ben size söyleyeyim..

Nâzım Hikmet'i kim hapse attı? CHP!..

Sabahattin Ali'yi kim öldürttü? CHP!...

(Bu arada Dersim Hadiseleri'ne dair bazı sözler de vardı ama onlar tamamlatılmadan başka konulara geçiliyor ve Kemal Bey devam ediyor:)

Doğrulara her zaman doğru deriz ama yanlışların da istismar edilmesi doğru değil.. (Yani biz söyleriz ama başkaları söylerse bunlar istismar olur demek istiyor ve devam ediyor:)

Sonra Atatürk de bu milletin içinden yetişmiş birisidir. Bu ülkeye büyük hizmetleri olmuş.. Ne Atatürk'ü, ne de bir başkasını özel bir yasayla korumanın anlamı yoktur!.'

Evet, bunları da söyleyebildi Kemal Bey.. Herkese gülücük dağıtarak bir yerlere varmak için.. Her ne kadar belki yüzbinlerce örnekten sadece N. Hikmet ve Sabahattin Ali'den örnek verdiyse de.. Bunları söyleyebilmesi bile ilginçtir. Ki, 'Doğru söylüyorsa, lideri olduğu parti adına, o geçmişlerine redd-i mirâs eylemeden olmaz'.

Evet, bu sözlerin gereği tartışma zeminine gelecek olsa, o zaman yan çizme olmamalıdır, değil mi Kemal Bey?

Sabahattin Ali'nin 1948'de, uykudayken kafasına vurula-vurula, hunharca öldürtülmesine sebep olan şiirlerinden biri var ki, ondan birkaç mısra ile bitirelim sözümüzü; Sabahattin Ali'nin bu mısralarında neyi veya kimleri kasd ettiğini bilmesek de:

'Asarlar mı hâlâ, Hakk'a tapanı?

Mebûs yaparlar mı her şaklabanı?

Köylünün elinde var mı sabanı?

Sıska öküzleri dirilmiş midir?

Cümlesi 'belî'(evet) der, 'Enel'Hakk' dese,

Hâlâ taparlar mı, koca teres'e?

İsmet girmedi mi hâlâ kodese?

Kel Ali'nin boynu vurulmuş mudur?'

.Bu ‘fitne girdâbı'na ve de, ‘Sionist' Yahudilere karşı tedbirimiz nedir?
7 Nisan 2023 Cuma

Önce seçim atmosferinde daha bir artan zehirli iç siyaset fitne ve entrikalarına değinelim: Dışardan gelen 'savaş tehlikesi', bizim toplumumuzun, -bir takım fireler verilse bile- genelde, birbirleriyle daha bir kenetlenmesine vesile olur.

Seçim dönemleriyse, hele de sosyal kesimler arasındaki dünyaya bakış açılarının birbirinden kopuk olduğu toplumlarda ve de bizde, bir 'iç-savaş' havasına en yakın dönemlerdir.

Buna bir de, hedefledikleri noktalara varmak için, hiç bir ahlâkî sınır tanımayan ve her yol ve vasıtayı mübah görenlerin bulunduğu de devreye girdiği bir toplumda, seçim dönemleri, evet, bir iç-savaş'ın bir 'tık' berisi mesâbesindendir. Çünkü, seçimler, sosyal kesimler arasındaki mesâfenin hattâ uçurum manzarası sergilediği toplumlarda, aynı zamanda 'kanın tepeye fırlama vakti'dir de..

Bu durumu, 'sosyal medya' denilen bataklıkta verilen mesajlardan da anlayabiliriz.

Hele 'sokak röportajları' adı altında yayınlanan mesajlar, en galiz hakaret sözleri, beddualar, tehditler, içinde bulundukları bayağılığı gösteriyor..

Bu sözler görüş açıklama mıdır, Allah aşkına.. Eğer, bu nefret kusan konuşmalar, millet bağlarını koparmaya yönelik en frensiz sözler 'görüş açıklamak' ise; o zaman, İsveç ve Danimarka'daki Kur'ân yakma alçaklıklarına, o ülkelerin hükûmetlerinin 'ifade hürriyeti' deyişlerini de anlayışla karşılamak gerekir.

Açıktır ki, herkes sorumluluğunu yükleneceği, bedelini ödemeyi baştan göze alacağı sözleri söylemelidir. Sokaktaki bir takım sorumsuz veya kiralık unsurların yaptıkları röportajlar, toplumda gerilimi daha da artırıyor; ve bu ölçüsüzlüğü, hemen bütün taraflar adına sergileyen kişi ve odaklar var.

Bu noktada, üzerinde durulması gereken nokta da, kendisini 'özgürlük kalesi' olarak niteleyen Amerikan emperyalizminin, Çin'in sessiz sadâsız ve ilginç yöntemlerle dünya ülkelerinin medyalarına 'TİK-TOK' adıyla sızmasına karşı tedbirini alması ve o yayın kanalını Amerika'da yasaklaması..

Peki, bizde, hangi emperial odakların gizli veya açık desteğiyle yayınlandıkları aşağı-yukarı bilinen 'sosyal medya mecraları'nı kontrol eden bir resmî makam var mı?

BiAyrıca, '6-7'li Masa'nın 'kurucu'su sayılan Kılıçdaroğlu'nun sadece HDP'ye verdiği sözler bile, sosyal bünyeyi derinden sarsacak gelişmelere dair bir 'kırmızı' alârm mahiyetindedir. PKK'nın, TC bünyesindeki şeklî kanunî uzantısı olduğu gayet açık olan ve herhalde, -kontrolsüz gelişmelerle karşılaşmaktansa iç siyaset sahnesinde-, bir 'emniyet sübapı' olarak yer almasına göz yumulan HDP'nin önde gelen isimlerinden, eski Muş M.Vekili Sırrı Sakık'ın, 'Kılıçdaroğlu, bize kapalı kapılar ardında söylediklerini kamuoyu önünde de açıklamalıdır..' demesi düşündürücüdür.

İP Reisesi olan hanımın ise Meclis kürsüsünden mermi göstermesi ve Tayyib Bey'e hitaben, 'Beni korkutamazsın!' diye dikleşmesi, -Tayyib Bey'in öyle bir korkutma yöntemine başvurmayacağının açık olması bir yana-, bu hanım, 'Bizi noter tasdikçisi durumuna düşürmek isteyenlerin kumar masasında bizim yerimiz olamazdı' diye '6-7'li Masa'dan ayrıldığını açıklaması ve amma, 3 gün sonra da, tükürdüklerini yalayıp, aynı kumar masasına dönmesi, kimlerden korktuğunu izah etmedikçe, bir muammâ olarak kalacaktır.

*

Bu noktada, bir de Amerikan'ın en üst dereceli bir komutanının geçen hafta Suriye'ye gelip, Amerikan kontrolünde olan Fırat'ın doğusundaki Doğu Suriye'de PKK/ PYD elebaşlarıyla görüşmesi, ayrıca, en gelişmiş Amerikan helikopterlerinin PKK'ya verildiği ve bu yolda onların eğitimden geçirildiği, bu helikopterlerden birinin düşmesi ve 9 PKK mensubunun ölmesiyle ortaya çıktığı üzerinde de durulmalıdır. Bölgede İran, Irak, Türkiye ve Suriye'yi direkt; Sionist İsrail rejimini ve onun koruyucusu olan bütün emperial odakları dolaylı olarak ilgilendiren bir büyük buhrana dönüşebilir.

Bu arada, PKK'nın, Kuzey Irak'daki mahallî Barzanî Hükûmeti'nin bulunduğu Erbil merkezli coğrafyayı değil, Talebânî güçlerinin bulunduğu Süleymaniye'yi kendisine yeni savunma üssü olarak tercih etmesi üzerine; Türkiye'nin, Süleymaniye'ye gidecek uçakların kendi hava sahasından geçmesine izin vermeyeceğini açıklaması da, yeni gerilim odaklarının olduğunu ve Türkiye seçimlerinin önemini daha bir artırıyor.

*

Bir diğer konu..

ASIL SUÇLU, 'YAHUDİ DEVLETİ İSRAİL' Mİ?

Sionist İsrail rejiminin Filistin'in mazlûm halkına uyguladığı haydutluk yüzünden kalblerimiz yine dilhûn.. Sionist İsrail rejimi güçleri, Mescid-i Aqsâ'ya giriyor, Müslümanların kendilerini daha bir güçlü hissettikleri Ramazan günlerinde daha bir ezmek, sindirmek ve direnme güçlerini kırmak istiyorlar.

Sionist Yahudi devletinin katliâm ve zulümlerine karşı protestolarımız elbette devam etmelidir; ama, sadece bu protestolarla netice alınabilir mi ve onu ne kadar düşünüyoruz?

*

14 Mayıs 1948'de bir devlet olarak varlığını dünyaya ilân edişi, aslında, Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'nda yenilmesinin sonucuydu. İsrail'in varlığını, dünyaya radyo aracılığıyla ilân eden isim de eski bir Osmanlı Vatandaşı ve İstanbullu bir Yahudi olan David Ben Gurion idi.

Şimdilerde, 75. yılına girmiş bulunuyor Sionist İsrail rejimi..

Bu rejimin Sionistliğini bilhassa vurguluyoruz. Çünkü, 2 bin yıl öncelerde Bâbil İmparatoru Nebukednazar / Buhtunnasr eliyle Kudüs ve Filistin'den kovulan Yahudiler'in Kudüs'de, yaşadığı tepenin adıydı, Sion.. Ve, küçücük bir mıntıka olsa da, Sion, Yahudiler için, muhayyel Yahudi Devleti'nin çekirdeği idi. Yahudiler dünyanın muhtelif coğrafyalarına dağılsalar da, bir gün Sion'a yeniden dönecekleri hayal ve ümidlerini terketmediler.

Nitekim, Tevrat'la bir arada bulunan Zebur'da, 137. Mezmur'da şu ağıt vardır:

'Bâbil ırmakları kenarında,

Orada oturduk,

Ve Sion'u andıkça ağladık.(...)

Eğer seni unutursam ey Yeruşalim (Kudüs),

Sağ elim hünerini unutsun..

Eğer seni anmazsam,

Eğer Yeruşalim'i, seni baş sevincimden üstün tutmazsam,

Dilim damağıma yapışsın..'

*

Evet, binlerce yıldır anlattıkları ve ağladıkları bu sahneleri sanki dün yaşamış gibi devamlı, bir ibadet teslimiyeti içinde okuyan ve ağlayan Yahudiler Sion'a ne zaman döneceklerini bilmiyorlardı.

1897'de Theodore Herzl isimli bir alman Yahudisi, ilk olarak İsviçre'nin Basel şehrinde, bir Yahudi Devleti /'Der Judenstaat' oluşturma fikrini işleyen bir ilk 'Sionizm kongresi'ni gerçekleştirdiğinde, Sion artık, Yahudiler için bir devlet oluşturma idealinin ve ideolojisinin ismi olarak, 'Sionizm' şeklinde anılmaya başlandı.

Ama, Yahudilerin çoğu bu ideale, bir ütopya olarak bakıyorlardı. O kadar ki, Herzl'in yazıp 'Der Judenstaat' adıyla bastırdığı kitabı, ilgi uyandırmamış ve ancak 200 kadarı, satın alınmıştı. Halbuki, Yahudiler, 'arz-ı mev'ûd' (vaad edilmiş arz) dedikleri ve inandıkları -herhangi bir- Sion'a döneceklerine dair ağıtları bir ibadet rüknü olarak asırlardır okuyorlardı. Herzl'in muhayyel 'Sion'u, önceleri Orta Afrika ve Güney Amerika'da ve hattâ Yahudiler için kutsal bilinen mekânlara yakın olması yüzünden Kıbrıs adası bile olabilirdi..

Lâkin, dünyadaki gelişmeler o kadar süratli şekillenmişti ki, Osmanlı Devleti, 1918'de kesin olarak yenilince, Sionizmin iştihası kabarmış ve Basel'deki ilk Sionist Kongresi'nden 50 sene sonra İsrail Devleti varlığını ilân ediyordu.

*

Filistin ve Kudüs'ün, Müslümanlarca Hz. Ömer zamanında fethedildiği biliniyor. Daha sonraki asırlarda, Müslümanlarla Haçlılar arasında zaman zaman el değiştiren Filistin ve Kudüs, büyük İslâm kahramanı Salâhaddin Eyyubî tarafından miladî -1187'de Haçlılar yenilgiye uğratılarak tekrar Müslümanların hâkimiyetine tevdi olunmuştu.

*

Dünya Yahudilerinin 2 bin yıllık devletsizliklerine rağmen, kimliklerini unutmamaları üzerine ve genelde tek bir irade altında toplanmaları, ilginç bir korunma şekli olsa gerek.. Müslümanlar da, 'İslâm Birliği idealini gerçekleştirip yekvücûd oldukları zaman, bugün mâruz kaldıkları bütün bu zulümlere karşı ortak bir savunma mekanizması da ortaya çıkacaktır, muhakkak ki..

*

Unutmayalım, Yahudilerin Kudüs'e dönme mücadeleleri 2 bin yıl sürmüştü... Şimdi ise, 100 yıldır bütün emperial güçler eliyle, Siyonist Yahudiler, savunmasız kalan Müslüman halkların ve coğrafyalarının kalbine bir hançer gibi saplandılar.

Yahudiler de, onlar da, 2 bin yıl devletsizliğin korkaklığı, ezilmişliği ve askerî eğitimsizliğinin izlerini yok etmek için, Müslümanlar üzerinde kahramanlık idmanları yapıyorlar. Onlardan anlayış ve insaf bekleyecek değiliz, onlar fıtrat ve tıynetlerinin gereğini yapıyorlar; ama, biz Müslümanlar dünya çapında birliğimizi sağlamadıkça, bu emperial oyunu nasıl bozabiliriz?

Unutmayalım, 100 yıl öncelerde, Müslümanların Birliği'nin yok edilmesi imkânsız sanılıyordu; ama, o olumsuzluk gerçekleşti..

Şimdi de, tersi niye gerçekleşmesin? Asıl düşünülmesi gereken nokta, bu olmalı..

.Okuyucularla Pazar Hasbihali... Nice entrikacılar, o entrika çarkları arasında yok olmuşlardır
9 Nisan 2023 Pazar

Dersim- Çemişgezek'ten Ahmet Yamanoğlu diyor ki: 'Kılıçdaroğlu, CHP ve onun arkasına takılanlarca 'C. Başkanı adayı' olarak gösterildi de, şimdi ortada bir 'namus ve şeref' sözü kaldı.. Çünkü Kemal Bey, 'Partili cumhurbaşkanı olmak, benim namus ve şeref anlayışıma aykırıdır' diyordu.. Üstelik de onun ilk ve ikinci genel başkanı, o genel başkanlık sıfatlarıyla, Cumhurbaşkanı da idiler.. Kaldı ki, T. Özal, A. Gül ve T. Erdoğan dışında kalan önceki bütün C.Başkanları da, kafa yapıları itibariyle, CHP'nin temel ilkelerine bütünüyle bağlı kimseler değil miydi?'

Evet, herkesin de merak edeceği bir konu.. Sahi, şimdi bunlara ne diyeceksiniz KK Bey? Hani C. Başkanı Yardımcıları, 'seçimsiz' geldikleri için, 'memur statüsündedirler, siyasî tartışmalara katılamazlar' diyordunuz. Şimdi daha seçim olmadan peşinize taktığınız liderleri Başkan Yard. yapacağınızı taahhüd ettiğinize göre, onlar seçilmezlerse o zaman ne olacak?

İstanbul'dan Kerime Akmanoğlu diyor ki: Meral Hanım, konuşmalarında Erdoğan için kullandığın ve eleştiri sınırlarından da öteye, edeb sınırlarını bile zorlayan sözleri kullanmaktan çekinmezken.. Hattâ bazı karşıtlarını, 'Mafya babalarına teslim olmak'la suçlarken, 'kumar masası' nitelemesini yaptığın o entrika tezgâhına, iki gün sonra seni kim tehdit etti de, utanmadan tükürdüğünü yalayıp geri döndün? Ve hani sen, kimseden korkmazdın! Hattâ İstanbul'daki bir parti binanızın camına çarpan bir polisiye vakasındaki mermiyi bile kendinize sıkılmış gibi gösterip, Erdoğan'ı suçlayarak kahramanlık gösteri yaptınız. Hâlbuki asıl kahramanlığı Erdoğan'dan özür dileyerek gösterebilirdin..

Ama Meral Hanım, hele de o 'kumar masası'na ani dönüşünü, korkutmanın dışında neyle izah edebilirsin? Bu, 'siyasî fırıldakçılık' değil de neydi? 'Ülkenin hayrı için, gerekirse onurumu da ayaklar altına atarım..' kabilinden bir söz söylemiştin.. Söyler misin, 'kumar masası' dediğin yere 2 gün sonra dönmek, onurunu ayaklar altına almak değil mi ve o 'kumar masası'na seni kim geri oturttu öyle?

'Bilmem kaç kocalı Hürmüz'ü çağrıştıran o '6-7'li Masa'dan kalkıp, hışımla, 'kumar masası' demişken, Biden ve adamlarından veya Atlantik ötesindeki diğer baskı odaklarından meselâ 'Pensilvanya'dan ya da Y. O. isimli eski bir ülküdaşının senin hakkında 'elinde olduğunu söylediği dosyayı açıklayabileceğinden mi korktun? Yoksa 'iman tazelemek' için gittiğini söylediğin bir kabir ziyaretini mi yenileyip, 'iman mı tazeledin?'

Ben de yıllar yılı Siyasî Bilimler okudum ama senin gibisini görmedim Meral Hanım..

Birkaç okuyucu, geçen haftaki 2 Nisan tarihli Hasbihâlde, 1973-74'deki 9 aylık Ecevit-Erbakan Koalisyonuyla ilgili olarak, 1973 seçimleri sonucu diye verdiğim rakamların yanlış olduğunu yazmışlar.. Doğrudur, 1977 seçimlerinin sonucuna aid sonuçları yazmışım, yanlışlıkla.. İ'tizâr beyanıyla belirtirim.

Erzincan'dan İsmail Polat yazıyor: Geçenlerde, eski bir başbakanın '6-7'li Masa' partilerinden birinin genel başkanı olarak verdiği iftara, Müslümanların inançlarıyla 100 yıldır mücadele içinde olan bir başka partinin liderleri ve yardımcıları da katılmış..

Ona bir diyeceğimiz yok.. Ama 'Müslüman' kimliğini bildiğimiz bir akademisyenin de o davete gitmesine eseflenmemek elde değil.. Biz bunu ona yakıştıramadığımızı düşünürken, o kişi bir de baskın çıkıp da, davet edildiği o masada yerini almakla, kendisinin savrulduğunu görmek yerine; 'Müslümanların, inanç değerlerini nerede ve ne kadar kullanacakları konusunda hatalar içinde olduğunu' söylemeye yeltenmiş.. Gerçekte ise böylece, kendi siyaset anlayışı içinde inanç değerlerinin yerinin olmadığını söylemiş oluyor. O zaman, hangi değerlerden bahsediyorsun, efendi?

!!!..

Abdullah Tanrıverdi, 3 Nisan tarihli yazınızda değindiğiniz, 'Tekebbür gösterene, tekebbür göstermek, sadaka hükmündedir' sözünün 'hadis' olduğu konusunda kaynak nedir?

Müslüman kötülüğe de, iyilikle mukabele etmeli değil mi?

Bu söz, hadis olarak tekrarlanır Müslümanlar arasında.. Ama kaynağını şu anda belirtecek durumda değilim.

Ancak, Müslümanı aşağılayan, onları sindirmeye, boyun eğmeye çalışan bir takım kişi veya kadrolar karşısında, dik durmak, eğilmemek, iyilik ve güzellik değil midir?

Bilâl Sungur Silvan'dan yazıyor:

'Seçim günü ve oy sayımı sırasında manipülasyon yapacağını' şimdiden öngörüp keşfeden (!) ve zihinleri bulandırmaya çalışan Selahattin Demirtaş, İletişim Başkanı Fahreddin Altun'a hitaben, 'Bu kadar hızlı gitme derim Fahrettin. Bir an dönüp bakacaksın ki, arkanda ordu falan kalmamış, hepsi firar etmiş. Herkes kaçar, kurtulur, olan sana olur.' dedikten sonra Kürtçe olarak da şu cümleyi yazmış:

-Çima diya te ji te re qet negotiye, kuro Fexredîn (Annen sana, oğlum Fahreddin hadiselere karışma! diye hiç söylemedi mi?)

Fahreddin Altun, gerçi karşılığını verdi. Bazıları bunda tehdit yok diyor ama öyle de anlaşılabilir.

Ama belki de Demirtaş'a annesi öyle demiştir.. Ama o, yine de o, Kobani Meselesi gündeme geldiğinde ve 100 binlerce insan sınırı geçip bu tarafa gelirken, gelenlere ev sahibliği yapılması çağrısı yerine, halkı sokağa dökülmeye çağırmış ve çıkan karışıklıklarda 50'den fazla insan ölmüş, hattâ Kurban Bayramı günlerinde kurban eti dağıtan Yasin Börü isimli 15 yaşlarındaki bir çocuk bile, karşı taraftan olduğu düşünerek öldürülmüştü. Sonra da Demirtaş, 'Benim kusurum ne?' diyor.

Kısaca, meselenin özü şudur: Herkes hele de siyasetçiler, sözlerinin gücünü göstermek isterken, ortaya çıkan tablonun sorumluluk ve bedelini de üstlenmek zorundadır.

M. Mert Irmaklı isimli okuyucu da 3 Nisan tarihli yazımızda değindiğimiz konu üzerine şöyle yazıyor:

'J.G.Jung'un yazıda nakledilen secde tecrübesini teyiden, 40 sene öncelerde, Almanya'da bir arkadaştan dinlediğim bir konuyu önemine binaen paylaşayım: Türkiyeli bu arkadaş, Müslüman olmuş bir Alman kızla evlenmiş ama bir süre sonra boşanmışlar. Eşinin, evli oldukları dönemde namaz kıldığını ama namazda secde etmenin kendisine çok zor geldiğini, bu hareketi kabullenemediğini itiraf ettiğini bir kaç kez bana anlatmıştı. Kızın bunu niçin o kadar problem ettiğini doğrusu anlamakta zorlanmıştım. Ama demek ki farkında olmasak da namaz ile bir büyük eğitim de alıyoruz, Elhamdülillah!'

...

Ve ebediyet yolculuğuna çıkan bir hocamıza dair de birkaç satır:

Urfa'nın yiğit evlâdı İbrahim Halil Çelik dostumuzun, İslâm dâvasının yüz akı olduğunu söylediği ve hocalık ve müftülük yaptığı yıllardan beri tanıdığını belirttiği Ahmed Doğan Hoca'nın vefatı üzerine yazdığı uzuuun yazıdan bir özetleme sunmak istiyorum..

İbrahim Halil Çelik, 40 yıllık dostluğuna dayanarak yaptığı hüsn-i şehadete göre, ilmiyle âmil bir zat olan Ahmed Doğan Hoca'nın, son büyük depremde Adıyaman'da, küçük kızını da ebedî hayata gönderdiğini, 'kızının vefatı üzerine taziye ve teselli için telefon ettiğini belirtirken, 'Ben onu teselli edecekken, o acısını kalbine gömmüş bir baba olarak, 'Kurban! Allah verdi, Allah aldı.. ' cevabını vererek beni teselli etti, bir hoca olarak..' diyor.

'Yalnızca Allah'a teslimiyet' inancı, ne güzel bir ilticagâh ve sabır sığınağıdır.

Bu yiğit âlimin fâni hayat yolculuğu ardından, 'Biz Allah'tan geldik, dönüşümüz de O'nadır' mealindeki 'İnnâ lillahî ve innâ ileyhi râciûn..' ayetini okuyor, 'rahmet-i ilâhî'nin ona yoldaş olmasını diliyorum.

.İslâm Milleti olarak ‘Ahvâl-i pür-melâlimiz' üzerine konuşmanın zorluğu
10 Nisan 2023 Pazartesi

Önce, 'Star Yazı Ailesi'ne yeni katılan Prof. Ergün Yıldırım ile Coşkun Başbuğ beye, 'Hoş geldiniz..' diyor, hayırlı hizmetlere vesile olmalarını niyaz ediyorum.

'Bayram gelmiş neyime, kan damlar yüreğime..' diye bir türkü vardı, değil mi? Ramazan günlerinde bir kan damlıyor yüreğimize..

'Mescid-i Aksâ' başta olmak Kudüs ve Filistin'in her köşesinde, İsrail rejiminin, ismine net olarak 'Yahudi Devleti' nitelemesini de ekleyen 'Siyonist Yahudiler', '2 bin yıl öncelerde kovulduğumuz bu topraklar bizim atalarımızın idi. Siz burada ancak hizmetçimiz olarak yaşama hakkına sahipsiniz' diyerek, azgınlıklarını, savunmasız, devletsiz Müslümanlara karşı bu Ramazan günlerinde daha bir sergilemeye çalışıyorlar.

Bu gibi çetin meseleler karşısında, dünyanın her yanındaki Müslümanlar olarak, 'Yahu, Yahudiler ve Hristiyanlar kendi aralarında inanç konuları söz konusu olunca yekvücûd oluyorlar da, Müslümanlar niye dünya çapında birlik olamıyorlar?' diye yakınıyor, çareler düşünüyoruz.

Ancak, Müslüman toplumlar ya taa baştan emperial güçlerin planlamasına göre hareket eden kukla rejimler ve yöneticiler aracılığıyla yönetilirler; ya da, nisbî bir uyanış hamlesi gösterebilenler de, temel konularda emperyalist odakların, 'uluslararası hukuk ve insan hak ve hürriyetleri' gibi iddialarıyla ayakları zincirlendikten sonra, 'Haydi koş!' denilen düzmece sistemlerin pençesindedirler..

(Bu vesileyle hatırlayalım.. Dün bir video erişmişti, Siyonist İsrail rejimi başbakanı Netenyahu'dan.. 'Bir düzmece video olmaya..' diye temkinli yaklaşmak gerekiyordu. Ancak, onun konuşmasının İbranice dışındaki diğer dillere tercüme edilmiş şeklini görmedim. Bazı arkadaşlara sordum, 'İbranice bilenlerden bu metnin sıhhatini teyid ettirebilir misiniz?' diye.. Onlardan da tatmin edici bir netice alamadım. Ancak, Netenyahu'nun İbranice konuşmasının Türkçesi diye aktarılanlar, onun söyleyemeyeceği sözler değildi.. İbranice ve Türkçe bildiği anlaşılan bir 'Arap'ın tercümesi olarak aktarılan konuşmasında Netenyahu, 'Kendilerinin varlıklarının tehlikede olduğunu, haritadan silinmek istendiklerini, bu niyetini gizlemeyenin Erdoğan olduğunu bilmemiz gerekiyor..' diyordu, özetle..)

Son günlerde Kudüs'te yaşanan Siyonist zorbalık karşısında, Erdoğan'ın ve Dışişleri Bakanı Mevlut Çavuşoğlu'nun beyanları net.. Ayrıca, Tayyib Bey'in İsrail rejimi C. Başkanı konumunda olan Herzog'la yaptığı tlf. görüşmesinin, gerilimin daha da tırmanmaması için etkili olduğu söylenebilir.

Ama bu da yetmez..

Ne var ki, Filistin Müslüman topraklarında 75 yıllık bir gasb ve işgal sonunda kurulan İsrail rejimi konusunda duygularımızı ifade için ne söylersek söyleyelim, unutulmaması gereken konu, bu rejimin bu zulmüne son vermek isteyecek olanların, karşılarında İsrail rejiminin değil, Amerika'sıyla, Rusya'sı, Avrupası ve diğer bütün şeytanî güçlerin olduğunu ve bu kan içici rejimi korumayı birinci mesele olarak göreceklerini bilmeleri gerekir..

Bunun içindir ki, Müslüman coğrafyalarındaki devletlerin ve toplumların her birisi de, bütün Müslüman coğrafyalarının her bir karışının asla vazgeçilemez vatan toprağı olarak bilmeleri ve bugün İslâm'a göre itibarı olmayan ulusal ülke sınırları içinde kalarak bir mücadele verilemeyeceğinin bilinmesi gerekiyor.

BİZİM İÇİN, MÜSLÜMANLARA ZULMEDİLEN HER YER, FİLİSTİN'DİR!

Bu cümleden olmak üzere, meselâ Müslümanların tıpkı Filistin Müslümanları gibi ve belki onlardan daha da vahşice bir barbarlıkla karşılaştıkları bir büyük müşkülleri de Keşmir'de yaşanıyor.

Keşmir de tıpkı Filistin gibi ve aynı yıllarda, İkinci Dünya Savaşı'nın sonundaki yenidünya düzeni denilen atomik barbarlık günlerinde, Filistin'le aynı âkıbete mâruz kalmıştı.

Ve Hindistan'ın içinde de, 1 milyar 400 milyonluk dev nüfuslu Hindistan'da 300 milyon kadar muazzam bir Müslüman kitle, Hindu fanatizminin en ilkel temsilcisi durumunda olan Narendra Mudi başbakanlığındaki Bharatia Janata Partisi hükûmetlerinin teşvik ve tahriki altında, her an yeni saldırılarla karşı karşıya..

Hindistan Müslümanlarının yaşadıkları ağır baskı ve zulümlerden neredeyse hiç haberimiz yok..

İneği 'tanrı' kabul edip ona tapınan Hindu yığınları, 'inekleri, tıpkı kızlarımız ve annelerimizmiş gibi korumalıyız..' yeminleri eden fanatik Hindu grupları giderek daha bir zâlimleşiyorlar, 'Tanrı'larının öldürülmesine karşı çıkmak' adına..

Hindistan'ın 28 eyaletinin 20'sinde zâten yasaklanmış olan inek kesiminin diğer eyaletlerde yapıldığını işiten Hindu milislerinin Müslümanlara yapmadıkları zulüm kalmıyor.

Ayrıca, önümüzdeki yıl yapılacak seçimler öncesinde iktidardaki BJP'nin giderek artan Müslüman karşıtı söyleminden cesaret alan Hindu milisler, 'Tanrı'larını kesilmekten kurtarmak için örgütlenmişler; geceleri Müslüman köylerine giden yollarda devriye gezip kamyonları arıyorlar.

Yalnızca Delhi bölgesinde bu türden 200 milis olduğu tahmin ediliyor.

BJP tarafından yönetilen bir eyalet olan Haryana'dan bir 'inek koruma aktivisti' olan Davinder Singh, The Telegraph'a yaptığı açıklamada, "İnek inancımızın simgesidir. İnekleri kızlarımız ve annelerimiz gibi koruyacağız. Son iki ayda 300'e yakın Müslüman genci polise teslim ettim ve 500'den fazla ineği onlardan kurtardım' diyor.

Son beş yılda yaklaşık 2.000 Müslüman, ineklere kötü muameleyle itham edildi. Daha geçen ay, iki genç Müslüman erkek Hindu kanunsuzlar tarafından kaçırıldı ve Haryana'da yakılarak öldürüldü. 2015 yılından bu yana ülke genelinde benzer vak'alarda 50'den fazla kişinin hayatını kaybettiği tahmin ediliyor.

Başbakan ve BJP lideri Narendra Modi'nin 2024 seçimleri öncesinde seçmenlere, mahkemeye kaydettirerek verdiği sözler arasında, 'Bütün Hindistan çapında inek kesiminin yasaklanacağı' da yer alıyor.

Bu arada, Hindistan'ın kuzeyindeki Uttar Pradesh eyaletindeki bir mahkemenin 36 yıl önce Müslümanlara karşı dini şiddet uygulamakla suçlanan 41 Hindu'yu serbest bırakan kararı, hayatta kalanları ve kurbanların ailelerini daha bir üzdü..

23 Mayıs 1987'de Meerut kasabasının eteklerindeki Malyana köyünde 72 Müslümanın Hindu milisler ve devletin silahlı polis güçleri tarafından katledildiğini belirten gazeteci Qurban Ali ve katliamdan sağ kurtulan birkaç kişi, 2021'de yargılamanın yavaş ilerlemesinden şikâyet ederek Allahâbâd Yüksek Mahkemesi'ne dilekçe vermişti.

Cinayetlerden sonra polis tarafından kaydedilen şikâyette yalnızca 93 Hindu sanık olarak gösterilmişti. 23'ü duruşma sırasında öldü ve 31'i ise bulunamadı.

O zamanki saldırıda 2 kurşun yarası taşıyan Ahmed Sıddıqî, "Malyana'da öldürülenlerin hepsini biliyorum" diyor ve 23 Mayıs 1987'den her bahsettiğinde ağladığını ekliyor.

Mohammad İsmail ise, katliâmda büyükbabası, ebeveynleri, yedi küçük kardeşi ve bir kuzeni dâhil olmak üzere ailesinden 11 kişiyi kaybetti. En yaşlı kurban olan büyükbabası 85 yaşlarındaydı; en küçüğü, yeni yürümeye başlayan kız kardeşiydi. O, "Köydeki Müslüman sâkinlerin çoğu ölmüştü " diyor.

Resmî kayıtlara göre 174 Müslüman öldürülmüştü. Ancak resmî olmayan raporlar, 350'den fazla Müslümanın öldürüldüğünü söylüyor.

22 Mayıs'ta, Malyana Katliâmından bir gün önce, sadece 6 km uzaklıktaki Müslümanların çoğunlukta olduğu bir bölge olan Hâshimpur'da, 42 Müslüman vurularak öldürüldüğü ve cesedlerinin bir nehre atıldığı bildiriliyor.

Evet, sadece yangının bize coğrafî olarak yakın olanına değil, Müslüman coğrafyalarındaki her yerde yapılan zulüm ve cinayetlere de aynı hassasiyetle eğilmemiz gerekiyor.

85 sene önce, 21 Nisan 1938'de vefat eden ve Hind Müslümanlarının son yüzyıldaki büyük mütefekkirlerinden olan merhûm Muhammed İkbal, 'Qalb-i mâ, ez Hind'u, Rûm'u, Şâm nist/ Merz'i bûm'u mâ be' cüz' İslâm nist!' /Bizim kalbimizde Hind, Rûm veya Şâm diyarlarının muhabbeti yoktur; Bizim için İslâm'dan başka sınır da yoktur, vatan da..' demişti.

‘Seçim ve geçim sath-i maili'ndeki Ramazan'da, en katı laiklerin bile, ‘Müslüman'lara şirin gözükme çabaları ve..
12 Nisan 2023 Çarşamba

Ramazan, Müslümanlara bedenen, fikren, itikaden, yani çok yönlü olarak arınma, temizlenme ve yanlışlardan uzaklaşma idmanı yaptıran bir ay..

Bunlardan bedenen olanda, özellikle 'az yemek' konusunda, bilhassa hali-vakti yerinde olan Müslümanların pek başarılı olduklarını söylemek kolay olmasa gerek.. Hâlbuki Ramazan, zâten darda olanların az yemek temrini/idmanı değil; varlıklı olanların iradeli olarak midelerini daha az yemeye ve küçültmeye alıştırmaları fırsatını veriyor -vermeli bize.. Ama çoğu kimseden, 'Vallahi azizim, iftardan iftara koşayım derken, kilo aldım; diyabetim, kolesterol ve tansiyonum yükseldi..' gibi, severek tercih ettikleri durumdan sızlanma laflarını sıkça duyuyoruz.

Bu arada, Diyanet İşl. Başkanlığı, asgarî (en az, en düşük) fitre mikdarını '70 lira' olarak açıklamış.. Fitre hesab edilirken, fitre almak durumunda olan bir kimsenin karnını doyurabilmesi için 1 günlük masrafları hesab edilir. İstanbul'da, Üsküdar ve emsali, 'mütedeyyin'i bolca olan semtlerde bile, orta halli bir restoranda, 1 tas çorbanın 30-35 lira olduğu günümüzde, Allah aşkına '70' liralık günlük masraf nasıl hesab edilmiştir?

Bu hesabı yapanlar, darda olan insanlara neyi lâyık görüyorlar? Kendileri bir restorana sadece bir öğün için gittiklerinde kaç para ödeyerek çıkıyorlar? Bunu söyleyebilirler mi?

Diyanet İşl. Başkanı Ali Erbaş Hoca'dan istirham olunur ki, bu rakamları Diyanet adına ilân edenlerden, 'Bu hesabı neye göre yaptıklarını' sorsun ve o rakamları düzeltsin.. Asıl vurgulanacak olan husus, her Müslümanın, kendisi 1 günlük yemek masrafında ne harcıyorsa, başka ihtiyaç sahiplerine de en azından o mikdar fitre vermesini önermek olmalı değil midir?

(Geçen gün bir dostumla Eyyub Sultan'a gitmiştim. Oradaki bir restoran, iftarcılar için fiyatlarını açıklayan kocaman bir tabelâ asmıştı; 'Kişi başına, 435 lira!..' Dostum, bu duruma karşı tepkisini, 'Vayy be, demek ki 5 kişilik bir aile olarak gelsek buraya, bir iftardan 2 bin lirayla bile çıkamayacağız..' demekten kendisini alamadı..

Restoranın adı da, Asr-ı Saadet'te, 'Mekke Muhacirleri karşısında, Medineli müminlere, cansiperâne fedâkarlıkları yüzünden verilen o güzel sıfat'ı taşıyordu. Ayıp ve günah değil mi? Eyyub Sultan kaymakamı İhsan Bey de, Eyyub Sultan Belediye Başkanı Deniz Bey de hassasiyet sahibi kimseler olarak bilinir; bu gibi istismarlara ve bu gibi iftar adına kazıklamalara bir müdahale hakları olsa gerek.. Hiç değilse o fiyat ilânlarına 'iftar'ı katmalarına engel olunmalıdır..

Ramazan gelince, oruçlu olunca fikren ve itikaden temizlenmek, arınmak, yanlışlardan uzaklaşmak konusunda, sanırım daha başarılıyız.. En azından en hiddetli zamanlarında bile nicelerinin bir 'Lâ havle velâ kuvvete illâ billâh..' çekip, 'Mübarek Ramazan günü.. Çekil karşımdan, git başımdan.' diye söylenişlerine, toplumun hemen her kesiminde rastlanabiliyor.

Buna rağmen, 'hoca, ilâhiyatçı, vs.' gibi unvanlar ardına gizlenip videolarla, ekranlarla ve hattâ câmi kürsülerinden veya minberlerinden konuşma hakkını nasıl elde etmiş olduklarına insanı şaşırtan bazı kimselerce, İslâm adına dile getirilen öyle iddialı sözler var ki, saçmalayanlar, bol bol hurafe üretenler karşısında insan'a, 'Ben senin gibi bir Müslüman değilim..' dedirttirebiliyorlar.

Bir de 'seçim' dönemine girdik ya..

Belki de ömürleri boyunca İslâm'la hiç barışık olmamış ve resmî ideolojinin putlaştırılmış, ikonlaştırılmış isminden , resminden, büst ve heykelinden bir 'laik kutsal' imâl etmeye çalışmış olanlar bile, 'Amaniiin, öyle bir Müslüman' gözükmeye çalışıyorlar ki..

Hani, seçim dönemi olmasa belki, 'Bizim değerlerimize itibar etmeye çalışıyorlar..' diye bir de teşvik ederiz.. Ama Müslüman kitleleri, sırtlarına binilecek 'dört ayaklılar' olarak görüyorlarsa; öylelerine, 'Haydi oradan! 4 ayaklı sensin!' der geçeriz.

Bu vesileyle belirteyim ki, bazıları bir taraf İslamî söylemlerle kitlelere şirinlik muskası gösteriyorlarsa, Müslüman halkımız, 'mümin feraseti'yle bakıyor öylelerine ve içinden gülüyor.. Aynı şekilde karşı taraf da, bazılarının hangi zaruretlerle resmî ideoloji ikonlarına itibar eder gibi sözleri telâffuz etmelerine gülüyorlar. (Haa, bu arada, ekranlarda devamlı laik ve Kemalist söylemlerle arz-ı endâm eden birileri de, yeni girdiği bir partinin listesinde yer almanın hızıyla, züccâciye dükkânına giren fil misalî, kendi şahısperestliğini, içlerine yeni girdiği bütün bir camiâya bulaştıracağının heyecanını yaşıyor. Göreceğiz!.)

Odun pazarında, nice satıcıların kendi odunlarını, hoş kokulu ve az külüyle en makbul ağaç olan ödağacı gibi gösterirler ama basiret ve tecrübe sahibi olanlar, durumu hemen anlarlar âkil ve ârif olanlar, aldananlara, 'Evlâdım, ödağacı gerçek olmasaydı, buraya taklidlerini, sahtelerini getirmezlerdi. Sen öd ağacını odunları ayırmasını bil, bul ve de öylesine tâlib ol..' derler.

Bu noktadaki zaafımızı gidermemiz gerekiyor.

Geçenlerde Eyyûb Sultan'da, İstanbul milletvekili Ahmed Hamdi Çamlı'nın başkanlığını yürüttüğü 'Der Saadet Vakfı'nda üniversiteli gençlerle bir sohbetimiz vardı.. Sohbet sonunda, iftar vakti erişince, üniversite öğrencisi 15 kadar kardeşlerle, taze simit, zeytin, peynir, ayran ve çayla nefîs bir iftar ettik. Yanımdaki avukat arkadaşım, 'Vallahi, bu sene yaptığım en huzur verici iftar bu oldu..' dedi.

Evvelki akşam da, Haseki'de 40 kadar Tıbbiyeli öğrencilerle, güzelce restore edilmiş ve öğrencilere tahsis olunmuş, son derece hoş bir mekânda, iftar öncesinde iki saate yakın bir sohbetimiz vardı; 'Müslüman dünyasının temel meseleleri' etrafında.. Derken, iftar saatine neredeyse 15-20 dakika kaldığını görünce, bazı kardeşlerimiz, 'Ağabey, sâde bir iftarımız var..' dedilerse de, iftar için, İhsan Süreyya Sırma Hocamıza önceden söz vermiştim, onun sofrasına yetiştim Fatih'e..

Her ânımızı yalnızca Allah'a ibadet /kulluk etmek şuûruyla idrak ve ibadetlerimize -hâşâ- Allah'u Teâlâ'nın değil, bizim ihtiyacımız olduğunu bilmek şeklindeki zihin dikkati ve kalb rikkatinden uzak düşmemek ümid ve duasıyla..

.Siyâset Pazarı'nda yalan-yanlışlar ve sahte ürünler itibar görecek mi?
14 Nisan 2023 Cuma

Birkaç sene önce Başbakanlık yapan birisi vardı, gittiği her yerde, herhalde ilgi uyandırmak için, adını bile duymadığımız bir 'mübarek zat'ın kabrini bulur ve 'onun, o bölgenin manevî ışığı olduğunu' filân söylerdi. Halbuki bazı isimleri, o yörenin halkı bile bilmediğinden, espri konusu olurdu.

Bunu niye mi hatırladım?

Kemal Kılıçdaroğlu da, gittiği yerlerde, 'Bu güzel vatanda, hep kavgalar içinde olmak yetmedi mi?' gibi zâhiren tadlı dilli; ama kendi ideolojilerine karşı olan ve millet tarafından 20 yıldır hep desteklenen ve seçim kazanan bir parti ve liderini âdetâ şeytanlaştıran, düşman gibi gösteren bir yaman çelişki sergilerken, şimdilerde de gittiği her şehri de abartılı laflarla yüceltiyor. Geçenlerde Trabzon'a gitmişti. Aman Allah'ım, meğer Trabzon, -ne demekse- bir dünya şehri imiş! Trabzon, evet güzel şehirdir ve önemli bir liman olması açısından da Kafkasya'ya ve Asya'nın tamamına açılan bir kapıdır. Ama bir siyasetçinin böyle, sırf oy alabilmek için başvurduğu yığınla laf kalabalığına sarmalayarak söyledikleri, Trabzon'a bir artı değer kazandırmaz. Trabzonlular şehirlerinin güzelliğini yeni öğrenmiyorlar. Ve bu şehrin halkının, böyle gönül avlama taktiklerine hemen kanacak kadar saf olduğunu zannetmesi, kazandırmayacaktır.

KK. Bey'in hele de, 'dış kaynaklardan 300 milyar dolar getireceği'ne dair iddialı propaganda laflarına inanacak kadar saftrik insanlar var mıdır toplumumuzda, inanamıyorum. Dış güçler, onu bu kadar büyük yalanlar bile söylemeye yöneltecek kadar mı seviyorlar yoksa..

*

KK. Bey, 3-4 gün önce de Çanakkale'ye gitmiş. Tam da, Tayyib Bey'in 20 küsur yıllık AK Parti iktidarı boyunca ülkeye kazandırılan savunma sanayii ve teknolojide alınan tasavvuru bile hayal olan gelişmelerin, deniz altından geçen Marmaray ve Avrasya hizmetlerinin benzerlerine, 30 yıl öncelerde hayal bile edilemeyen dev tüneller ve oto-yollara, çift yollara, şehirlerde halkın nefes alacağı büyük yeşil alanlar ve parklar ve de şehir hastahanelerine; 3. Boğaz köprüsü, Osman Gazi ve Çanakkale köprülerine, yeni hizmetlerin ekleneceğine dair konuşmasını yaptığı, Seçim Beyannâmesini açıkladığı gün. Bu sözleri eleştiren, KK Bey, "Ben köprü yemiyorum ki. Ben yemek yiyeceğim! Çocuğun beslenme çantasına köprü koymayacağım ki; beslenme çantasına süt koyacağım" diye, 1970'lerde 'Köprüye, hayır!' diyen eski solcuları hatırlatacak laflar etmiş. Halbuki, ülke, sadece 18-20 milyonken, üstelik de nüfusun yüzde 80'inin köylerde yaşadığı yerlerde, ülkede bu anlayışın körlüğü yüzünden hiç bir şey yapılamıyordu, resmî ideolojiyi milletimize zorla, zorbalıkla dayatmaktan gayri.. Halkımız perişan ve aç idi ve köylü, toprağından doyacak kadar bile beslenemiyordu. Bugün ise, 100 milyona nüfuslu bu ülke, modern imkânlardan faydalandığı için, o eski perişanlıkları çekmiyor.

*

1968-69'larda ilk 'Boğaz Köprüsü'nün yapılması gündeme gelince, fakir-fukara halktan yana oldukları iddia ederek, İstanbul'un lüks semtlerinde yaşayan kesimler ve onların sözcüleri olan matbuattaki, Nadir Nâdi, İ. Selçuk, Ç. Altan ve emsali Kemalist-Marksist kalem sahipleri ve Marksistlerin yuvalandığı Mimar- Mühendis Odaları, koro halinde, 'Köprüye hayır!' diyorlar; 'Köprü, halkımızı daha da fakirleşecek ve İstanbul için de büyük bir felâket olacaktır. Köprü yapılırsa, bu, yeni köprüleri de gerektirecektir.' diyorlardı. Ama İstanbul'dan Anadolu'ya veya Anadolu'dan İstanbul'a mal taşıyan kamyonlar, yeteri kadar araba vapuru olmadığı için, mevcud yetersiz araba vapurlarıyla karşı yakaya geçmek için, km.lerce uzunlukta kuyruklar oluşturuyorlar ve 48 saati bile bulan ve 3-5 metre ilerleye- ilerleye, araba vapuruna binme sırasının gelmesinin bekleyişler. Düşünülsün ki, Zeytinburnu'ndan taa Sirkeci'ye kadar km.lerce kuyruklar oluşuyor, taşınmakta olan ve bozulacak gıda maddeleri için de kamyonlar bütün o günlerce bekleyiş sırasında devamlı çalışır vaziyette tutuluyordu. Bu durum, 'Köprüye hayır!' diyenleri ilgilendirmiyordu. Ama o kalemler, Almanya'ya gittikleri zaman, 2. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkmasına rağmen Almanya'nın, sadece bir Köln şehrinde ve savaşta yıkılmış bütün köprülerin yerine, (İstanbul Boğazı'nın en az yarısı genişliğinde olan) 'Rhein' (Ren) nehri üzerine 6-7 tane köprü yaptığını okuyucularına ballandıra-ballandıra anlatıyorlardı.

*

Ama KK. Bey'in Çanakkale'de tarafdarlarına yaptığı konuşmanın bir başka yönü daha var ki, Ortaokul ve liselerde okutulan, 'Emin Oktay tarihçiliği' denilen ve emirle yazdırılmış 100 yıllık 'resmî tarih' iddialarını, masalları yansıtıyordu.

KK.Bey, Çanakkale'de, tabiatiyle Çanakkale Zaferi'ni de konuşuyor ve Çanakkale Zaferi'ni, filanca 'Paşa'nın komutasında kazanıldığını ve hattâ, 'Çanakkale Zaferi'ndeki rolüyle, Cumhuriyet'in önsözünü yazdığını' iddia ediyordu. Halbuki, sözünü ettiği kumandan, 1915'de, Çanakkale Savaşı'nda yüzlerce binbaşı ve yarbay derecesinde bir asker idi.

Elbette, her bir askerin de sonuçta etkisi vardır. Bir askerin gaflet veya hıyaneti bütün bir savaşı etkileyebilir.

Hani, bindiği atın nalının bir çivisinin düşmesi ve bu durumun öneminin kavranılmaması üzerine, tarihteki ünlü bir kumandan, 'Bir çivi, bir nal demektir, bir nal bir at demektir. Bir at, bir asker demektir. Bir asker bir savaşın kazanılması ve kaybedilmesi demektir.' demişti ya, Çanakkale'de de öyle. Bu yüzden, vazifesini yerine getiren her asker de takdir edilir.

Ama Çanakkale Savaşı'nı kazanan kumandan, KK Bey'in iddia ettiği kişi değildir. Çünkü Çanakkale Savaşları'nın cebhelerindeki fiilî kumandan, Esad Paşa'dır. Osmanlı'nın o savaştaki müttefiki olan Almanya'nın ünlü kumandanı Liman von Sanders Paşa da, Esad Paşa'yla birlikte ve aynı etki gücünde, komutanlık mevkiindeydi.

Padişah'a vekâleten Harbiye Nâzırı Enver Paşa ise, Osmanlı Orduları Başkomutanıdır. Eğer, o savaşlarda hizmeti geçenleri şükranla anmak gerekirse, o zaman, 'silsile-i merâtib'e, rütbeler zincirine riayet ederek anılmalıdır; aradan birisini çekip, diğerlerini yok sayarak değil.

Ama KK Bey, HDP ile işbirliğinde, kapalı kapıların ardında açıklanmayan her ne söz verdiyse, onların gönüllerini kazanmak ve tereddütleri gidermek için, 'Atatürk'ün ve bir başkasının özel bir kanunla korunmasına gerek yoktur.' bile diyebilmişken; Çanakkale'de başka bir maske takınmış olup, Kemalistleri memnun etmek için, her şeyi M. Kemal Paşa'ya bağlamış ve Çanakkale Zaferi'ni bile, ilk olarak o savaşta ve sadece bir cebhede sorumluluk üstlenmiş olan kumandanı, o zaferin tamamının sahibi gibi göstermiştir.

Bizim meselemiz, filân kişi, kadro ve görüşlerine düşünmeden, körü körüne karşı veya tarafdar olmak için değil, tarihimizin o hengâmesinde yaşananları en doğru şekilde anlamak ve hele de bir liderlik iddiası taşıyan kişinin, tarafdarlarını yalan-yanlış sözlerle oyalamasına ve aldatmasına bilhassa dikkati çekmek ve de, Allah'ın dinine teslim olmak mânâsında 'Müslüman' diye anılan milletimizin , mensub oldukları dini korumak ve 'İlâ'y-ı Kelimetullah' (Allah'ın dinini yüceltmek) dâvası uğrunda kan ve can vermiş yüzbinlerin inançlarına ve dâvalarına sadakatle bağlı kalmak ve Müslümanların aslî hedeflerini ve ideallerini tekmeleyerek, millete tahakküm edenlere daha dikkatli bakılmasını hatırlatmak.

.Okuyucularla Pazar hasbihali: Asıl zor olan, dış düşman değil; iç düşmanla uğraşmak..
16 Nisan 2023 Pazar

İstanbul'dan Selim Karamemişoğlu yazıyor: '14 Mayıs' günü yaklaştıkça özellikle muhalefet cebhesi, insanın güneş doğarken ve batarken ki kendi gölgesine bakıp, ne kadar büyük olduğunun vehmine kapılması misali, kendi çaba ve para güçleriyle ve sosyal medyadaki propaganda furyasıyla oluşturdukları uzzun gölgelerinin gün batımına aid olduğunu gizlemeye çalışıyorlar ve 'Geliyoruz..' filân diyorlar da, halkımız bu propagandalara kanacak mı? Sanmıyorum.. Çünkü Kılıçdaroğlu'nun, hele de ' 300 milyar dolar temiz para getirdim..' şeklindeki tuhaf iddiası yok mu? Sizin 1 ay önce, 15 Mart günlü ve (IMF'nin 'Yerli Cotarelli'liğine soyunanlara, 'Hoş Geliş'ler olmaya!) başlıklı makalenizi hatırladım.. Siz önceden fark etmişsiniz. Bu gibi 'erken uyarı' hizmeti gören makaleler için teşekkürler.

C. Başkanı olmak isteyen bu kişi, ya 300 milyar doların ne demek olduğunu ya da sayı saymayı bilmiyor olmalı ki, bu lafı edebiliyor TV. ekranlarından yayınlanan propaganda reklamlarında..

Bu kişi, '300 milyar dolar getirdim..' deyince, halk kitlelerinin derhal kendisine koşacağını sanıyor olmalı.. Ama aklı başında olanlar biliyorlar ki, Erdoğan işbaşına gelince Türkiye'nin yıllık ihracat geliri sadece 32 milyar dolar idi, şimdilerde bunca çabalardan sonra ancak 265 milyar dolar'a erişildi.. Kılıçdaroğlu ise, bir çırpıda 300 milyar dolar' getirdiğinden söz ediyor!!! Zavallı kendisini komik duruma düşürdüğünün farkında değil.. Kemal Efendi, bırak 300 milyar dolar'ı, Dünya Bankası 1999 –Marmara Depremi'nden sonra Deprem bölgelerine harcanmak üzere, Türkiye'ye 550 milyon dolar yardım etmişti de, o çok sevdiğin Ecevit, o parayı deprem bölgelerine harcamadığını ve memur maaşlarını ödemede kullandığını açıklamak zorunda kalmıştı.. Demek ki senin, üstelik de SGK Genel Md.lüğü yaptığın dönemde ülkenin hangi durumda olduğundan bile haberin yokmuş.. Şimdi aynı gerçeklerden uzak halinde, halkı avanak yerine koyup, onları '300 milyar dolar' yeşilini 'yeşil ot' gibi göstererek kandırılan bazı yaratıkların yerine koyduğunu anlatıyorsun.. Öyle bir halkın reyiyle kimlere başkanlık yapacağını da göstermek istiyorsun.. Bu yalana inanacak kadar saf, hiç bir şeyden bilmeyen kimselerden oluşan bir seçmen kitlesi mi sanıyorsun milleti, yazık..

Bu okuyucunun değerlendirmesine ekleyecek bir söz bulamıyor insan..

İstanbul'dan Cemal Aydın yazıyor: 'Muhalefet'i destekleyen medya organlarına bakılırsa, ülkede sadece pahalılık ve açlık var.. Halkımız bu yanıltıcı yayınlarla halkı kandırabilirler mi? KK, tam bir ibl... demekten kendimi alamıyorum. Geçenlerde, utanmadan hitab ettiği kitlelere, 'İnsan 20 sene iktidarda kalır da, bir tane fabrika olsun açmaz mı?' Onun propaganda borazanlarından T. Özkan isimli m.vekili de, 'Marmaray'ı Ecevit yaptı!' dememiş miydi? Bütün bu yalanları söyleyebiliyorlar.. Taraftarları iyice şizofrenileştiriyorlar ve taraftarları da uyanamıyorlar.. Bu şizofrenileştirme niteleyişim, inanınız ki abartılı bir ifade değil.. KK, dışardan yüzlerce milyar dolarlık temiz para getireceğinden o kadar ümidli ki, onu âdetâ getirmiş, elindeymiş gibi anlatabiliyor.. Taraftarları da MFN'nin faizsiz olarak zırnık bile vermeyeceğini akledemiyorlar.. Haçlı sürülerinin yardım yapacak olsalar bile ülkenin kanını emmek için yapacaklarını akledemiyorlar, nasıl oluyorsa, 'kapitalist dünyadan temiz paralar' getirdiğinden, getireceğinden dem vuruyor. CHP'li arkadaşlar şimdilerde, 'bizim motor' filan yapamadığımızı' öylesine gerçekmiş gibi anlatıyorlar ki, muhatablarını 'ebleh' yerine koyuyorlar. Bu taife değil miydi Keban Barajı yapılırken, 'Oradan üretilecek elektriği ne yapacağız, tarlalara mı ekeceğiz?' diyenler veya Bolu Tüneli'ni bile yıllarca yapamayanlar da bunlar değil miydi? Bu örnekleri saymakla bitmez..

Şimdi İHA'lar da, SİHA'lar da, insansız savaş uçakları da, savaş gemileri de yapılır ve dünyada dostlar hayranlıkla, emperial dünyanın patronları ve müttefikleri de şaşkınlıkla izlerken, bu muhalefet her şeyi yalan diye anlatıyorlar.. Ey halkım, yutacak mıyız bütün bu yalanları?

-Evet, Cemal Aydın Bey'in yazdıklarını bu kadar özetleyebildim.

Almanya'dan Ahmed İskeçeli isimli okuyucumuz da şunları yazmış: 'Her devletin içinde bir takım muhalefet odakları vardır ve bunlar iktidara gelmek için çırpınırlar. Ancak bunu yaparken muhalif unsurlar, ülkenin itibarını ve hattâ iktidar kadrolarını bile sadece içerde tartışırlar.. Ama dış siyasetiyle ilgili konularda konuşmaları gerekirse, o ülkenin dış siyasetine zarar verecek açıklamalar ve hele dış ülkeleri suçlamalar, iç siyaset malzemesi yapıldığında o gibi kimseler, hemen frene basar..

Ama bakıyorum, içerdeki muhalefet ittifakına katılan Karamollaoğlu, İran'ın Ankara'daki büyükelçisiyle bir iftarda buluşmuşlar.. İran B.Elçisi, 'Türkiye'nin Suriye'den çekilmesini isteyen Kılıçdaroğlu'nun yanında yer aldığı için Karamollaoğlu'nu kutlamış.' O da, bulunduğu ittifak içinde olmaktan mesrûr olduğunu ifade eden sözler söylemiş..

Onu da geçelim..

Hattâ Rusya'nın ermeni asıllı siyasetçisi S. Bagdasanov da, Türkiye'nin yaşadığı büyük deprem felâketinden sonra ajanslara düşen bir beyanatında, 'Türkiye güç durumdayken, bizim olan İstanbul'u alalım.. Erdoğan'a karşı Muhalefeti destekleyelim.. Güney Kafkasya'dan kovalım..' demişti de, Rus makamlarından ona hiç bir itiraz gelmedi..

Şimdi de bir Yunan TV kanalında 13 Nisan günü, Yunanistan'ın Blue Sky televizyonu spikeri İoannis Theodoratos, 'Erdoğan'ın bu seçimde bir kez daha kazanmaması gerektiğini' söyleyip, 'Önümüzdeki 10 yıl boyunca da Erdoğan'ın iktidarda kalması nahoş sürprizler getirebilir, bu sebeple Erdoğan'a darbe vurulmalı..' demiş..

İoannis Theodoratos isimli bu spiker, daha önce yaptığı yayınlarda da Türkiye'nin attığı başarılı savunma adımlarından rahatsız olduğunu, Erdoğan'ın seçim sonrası savunma alanında projeler geliştirmeye devam edeceğini belirtip, "Kılıçdaroğlu kazanırsa savaş uçağı almamıza bile gerek kalmayacak" demişti.

Benim merak ettiğim husus, deprem dolayısıyla Türkiye'ye sıcak mesajlar veren ve Dışişleri ve Savunma Bakanlarını Türkiye'ye gönderen Miçotakis, kendi ülkesindeki bir yayıncının böyle laflar söylemesine seyirci kalıyor olabilir ve bu da not edilmelidir elbette.. Ama asıl itiraz sesini yükseltecek olanlar, Türkiye iç siyasetinden ve muhalefet partilerinden olmalı değil miydi? Sanki bu düşmanlık ilâmlarını duymamışlar gibi, sessizliğe gömüldüler.. Yani, 'Erdoğan'ı iç siyasette yenemeyeceğimizi anladık, dışardan meded umuyoruz..' dercesine bu yayınlardan âdeta mest olmuşçasına, daha bir sessizliğe gömüldüler.. Evet, içerden ve dışardan, Erdoğan'a karşı bir şerr ve şeytan İttifakı oluşmuş vaziyette.. Bizim sorumluluğumuz da buna göre, daha bir ağır..

-Evet dikkatli okuyucular, hem Batı Avrupa ülkelerinde milyonlar halinde olan vatandaşlarımızdan, hem de içeriden teyakkuz hallerini seçimin son ânına ve hattâ sonraki gelişmelere kadar sürdürmeleri gerekiyor.. Bu hepimizin vazifesi..

Trabzon'dan Tâhir Yel isimli okuyucu, 'Seçimlerle ilgili yığınla tahminler yapılıyor. Niye siz de bir tahmin yapmıyorsunuz?' diye soruyor..

-Tâhir Bey kardeşim, tahminleri yapanlar robot değil.. Herkes tahminleriyle, gerçekte kendi tercihlerini ortaya koyuyorlar. Ama tercihlerini açıkça belirtmek istemiyorlar, 'Tarafsızlık görüntüsü altında bir tahmin yapıyormuş gibi gözükerek', etki alanlarını genişletebileceklerin sanıyorlar. Bu satırların sahibi tahminde bulunmuyor, tercihini açıkça belirtiyor.. Sadece şu kadarını da ekleyeyim ki, seçimde kazanan veya kaybeden taraf kim olursa olsun, kıl payı kazanmanın ülkede büyük sosyal sıkıntılar ortaya çıkarabileceğini düşünerek, kazanan ve kaybeden tarafın, kesinlikle ve en azından 5-6 puan ileride veya geride kalmasını daha sağlıklı bulurum. Muhalefet, hedefine varmak için her yolu ve aracı mübah gördüğünden, bu konuda ahlâklı ve âdil insanların daha bir dikkatli olması gerekiyor..

‘Melâli anlamayan bir nesle aşina değiliz!' diyerek, karamsarlığa düşmeden..
17 Nisan 2023 Pazartesi

Ramazan'ın son günlerindeyiz.. Ramazan terbiyesiyle mümin kullarda hedeflenen noktalara gelmemiz açısından, bir takım güzel hasletleri günlük hayatımızın tabiî bir normali noktasına getirmiş isek, ne mutlu..

Geçen hafta 12 Nisan tarihli yazımda, Ramazan ve Oruç'un günlük hayatımızdaki yansımalarına değinirken, Eyyub Sultan'daki restoranlarda 'iftâriye' adı verilen, adam başına 435 lira olarak ilân olunan tabelâlardan rahatsızlığımı dile getirmiştim. Bir dostum, Kadıköy'de adam başına 800 lira olan 'iftâriye'lerden de haber verdi..

Bu rakamlar nedir Allah aşkına? Bazıları sanki Allah'ın bizim orucumuza ihtiyacı varmış gibi, 'Çok yiyelim ki daha güçlü olalım ve daha çok ibadet edelim..' gibi tuhaf yorumlara bile sığınıyorlar.

Bir oruçlu Müslümanın huzursuz olmadan, ruhî sıkıntı çekmeden, o kadar para vererek neler yediğini, yiyebileceğini merak ediyorum. Bir insanın bütün itibarı midesine girenle sınırlıysa, değeri de o kadar olur diye boşa dememişlerdir. Ki, bu cümleyi hafifleterek kapalı şekilde ifade ediyorum.

Bu yüzden Diyanet İşl. Başkanlığı'nın fitre mikdarını açıklarken, asgarî /en düşük fitre'nin bir ihtiyaç sahibinin bir günlük yemek ihtiyacı için '70 lira' rakamı belirlemesinin üzerinde bir daha düşünülmesini tavsiye etmiştim, Ali Erbaş Hoca'ya.. O yazı üzerine, bir hayli mesajlar aldım..

Evet, o mikdar en az miktardır ve fitre vermek isteyen için bir üst sınır yoktur; ama o en az'ın, asgarî mikdarın sanki herkes için geçerli bir 'fitre' mikdarı gibi anlaşıldığını bir daha belirteyim. Çünkü herkesin aklında kalan rakam o.. sanırım. Yapılacak açıklamaların günün şartları göz önünde bulundurularak, 'ortalama' bir mikdar şeklinde daha mâkûl ve mantıkî şekilde ilân edilmesi daha sağlıklı olacaktır. Böylece de bu 'en az mikdar'ın genel bir ölçü olarak anlaşılmasına yol açılmaz herhalde..

Bu noktalara değindikten sonra, Müslüman camia içindeki bazı karamsarlıklara da temas edilmelidir herhalde.. Bu satırların sahibi, devamlı halkın içinde ve bulunduğu her muhiti de müşahedeye/ gözlemlemeye ve anlamaya çalışan birisi olarak, insanlarımızın bir kısmının sözlerinde özellikle yeni nesillere bakarak dile getirdikleri yakınma ve sızlanmalarda pek fazla bir haklılık görmüyorum.

Evet, yeni nesiller bizim nesillerin ve hattâ 20- 30 yıl öncekilerin yaşadığı hayat tecrübelerinden ve acılarından, ızdırablarından habersiz.. 30-40 sene öncesinin içtimaî ve siyasî hayatına dair anlatılanları, yaşanmışlıkları bir masal gibi dinliyorlar ve 'Bugünkü dünyada artık bunlar olmaz..' sanıyorlar. Hâlbuki her askerî diktatörlük dönemlerinde, şimdi o 'masal' sanılan dönemler yaşaaandı- durdu..

100 sene öncelerde, şiirimizdeki sembolik cereyanın en ünlü ismi olan Ahmed Hâşim, 'Hangi bir kıt'a-i muhayyelde../ hayalî kıtada (...) Bilmem..) Yalnız/ Bildiğim sen ve ben ve o maî deniz..' diye bir diyardan söz eder, 'O Belde' isimli şiirinde,

'(...)

Melâli anlamayan bir nesle âşinâ değiliz.

Sana yalnız bir ince kadın,

Bana yalnızca eski bir budala..

Diyen bugünkü beşer,

Bir sefil iştihâ, bir kirli nazar..

Bulamaz sende- bende bir mânâ..'

derken de o karamsarlığı yansıtıyordu.

Evet, 'melâli, hüznü yaşamayan ve anlamayan nesillerle bir gönül bağı kurmak âşinâlık tesis etmek' zordur. Ve bu karamsarlık hâlâ var Müslüman camianın çeşitli kesimlerinde..

Hâlbuki bu satırların sahibi, sadece bu ülkede değil, görebildiği bütün Müslüman coğrafyalarında edindiği intiba ile bütün samimiyetiyle ve inanarak belirteyim ki, Müslüman toplumların yeni nesilleri arasında İslâm inancının en azından son 100 yıldır yaşadığımız acı tecrübelerden sonra, büyük çapta inanca yöneliyorlar ve İslâm'ı arıyorlar, hattâ 'İslâm'ın bizlere ideal olarak çizdiği dünya nerede?' diye sorgularken bile, genelde bir redd söz konusu değil; iyi Müslüman olamayışa karşı tepkiler var.

Yahyâ Kemâl'in 'Ezânsız Semtler' isimli ve 1918'leri anlattığı ve 1922'de yayınlanan makalesinde bu açıdan alınacak ibretli sahneler vardır.

Özetlersek, şöyle der:

'(...) Dört sene evvel Büyükada'da oturuyordum, bayramda bayram namazına gitmeye niyetlendim, fakat frenk hayatının gecesinde sabah namazına kalkılır mı?

Sabah erkenden uyanamamak korkusu ile o gece hiç uyumadım.

Vakit gelince abdest aldım, Büyükada'nın mahalle içindeki sâkit (sessiz) yollarından kendi başıma câmiye doğru gittim. Vaiz kürsüde vaaz ediyordu. Ben kapıdan girince bütün cemaatin gözleri bana çevrildi. Beni, daha doğrusu bizim nesilden birini, câmide gördüklerine şaşıyorlardı. Orada o saatte toplanan Ümmet-i Muhammed, içlerine bir yabancının geldiğini zannediyordu.

Ben, içim hüzünle dolu, yavaş yavaş gittim. Vaazı diz çöküp dinleyen iki hamalın arasına oturdum. Kardeşlerim, Müslümanlar, bütün cemaatin arasında yalnız benim vücûdumu (varlığımı) hissediyorlardı. Ben de onların nazarlarını hissediyordum. Vaazdan sonra namazda ve hutbede onların içine karışıp, Muhammed sesi kulağıma geldiği zaman gözlerim yaşla doldu. Onlarla kendimi yek-dil, yek-vücud olarak gördüm.

O sabah, o Müslümanlığa az âşinâ Büyükada'nın o küçücük camii içinde, o şafakta aynı milletin ruhlu bir cemaati idik.

Namazdan çıkarken kapıda âyândan Reşid Âkif Paşa durdu. Bayramlaşmayı unutarak elimi tuttu: "Bu bayram namazında iki defa mes'udum. Hamdolsun sizlerden birini kendi başına câmiye gelmiş gördüm! Berhudâr ol oğlum, gözlerimi kapamadan evvel bunu görmek beni mütesellî etti!" dedi.

(...) Yanındaki eski adamlar da onun gibi tebrik ettiler. Bu basit hâdiseden pek samimi olarak haz duydular. O sabah gönlüm her sabahtan fazla açıktı.

Biz ki, minareler ve ağaçlar arasında Ezân seslerini işiterek büyüdük. O mübârek muhitten çok sonra, ayrıldık. (Ama) Biz böyle bir sabah namazında 'anne millete yine dönebiliriz. Fakat minaresiz ve ezânsız semtlerde doğan, frenk terbiyesiyle yetişen (...) çocuklar dönecekleri yeri hatırlamayacaklar!'

Evet, 100 yıl önceler böyleydi de sonrası iyi miydi?

40-50 yıl öncelerde, Anadolu şehirlerinde bile câmilerde Cuma namazlarında cemaatin yaş ortalaması 55- 60 civarındaydı. Şimdi ise hele de Cuma namazlarında geçmişe göre daha büyük cemaatler görülüyor ve yaş ortalaması da 40'ın altında.. Ve hattâ 18 -20 yaşında büyük bir genç kitle de göze çarpıyor Cuma namazlarında..

Anadolu'da gittiğim her şehirde özellikle câmi cemaatinin yaş ortalamasına bilhassa dikkat ediyorum. Ve bu gelişmeyi, istikbâlimiz/ geleceğimiz için daha ümidli olmaya bir delil olarak değerlendiriyorum. Bütün mesele o genç neslin ruh dünyalarıyla bağ kurabilmekte..

Haa, yeni nesil câmi âdabı konusunda hele de hutbe dinlerken bile cep telefonlarını açıp, video ve haberleri izleyebiliyorlar.. Bu durum son 30 yıldır dünyayı kuşatan dijital teknolojinin mübtelâsı olan dijital çağ neslinin saplantılarından birisi.. Ama yine de, o gençlerin sığınacakları, bağlanacakları bir yer olarak mâbed'i görmeleri, göstermeleri büyük bir gelişmedir. Mâbedlerimizi, en gerçek mânâsıyla İslâm üniversitelerine dönüştürmeliyiz.

Buna var mıyız?

'Hayır, hazır değiliz' diyorsak, o zaman karamsar olunabilir.. Ama yeni nesiller, câmileri dolduruyorsa, onlara orada aradıkları gerçek inanç değerlerinin dersleri öğretilmelidir.

İnanç sistemleri, belli disiplinleri ister..

Dijital çağ gençliği bir takım sorgulamalara girdilerse, onlara câmilerimiz, mescidlerimiz, gerçek bir liman, bir sığınak olmalıdır. Bu sadece bizim dünyamızın değil, dünyadaki diğer inanç sistemlerinin de temel meselesi..

Fiilî askeri- gözcüsü olmayan inanç ve ideoloji sistemleri çöker
19 Nisan 2023 Çarşamba

Söze küçük gibi gözüken bir konuyla gireyim. Bir dergiden arkadaşlar yazı istemişti.. Sionist İsrail rejiminin teşvik ettiği , bir nev'î Yahudi milis gücü konumunda olan silahlı -sözde- sivil grupların Mescid-i Aqsâ'da ve diğer yerlerde, her zaman olduğu gibi, hele de Ramazan'larda sergilenen zorbalıkların konu alan ve o zulüm ve ilkel barbarlıklara karşı Müslüman kitlelerden yükselen 'Kahrolsun İsrail!.' nidâlarına değinilen ve 'İsrail Kahrolsun!' da; niçin ve nasıl?' başlıklı yazımı Pazartesi akşamı, iftardan önce göndereceğimi vaad etmiştim; söz verdiğim şekilde, iftar saatinden önceki dakikalarda gönderdim..

Dün, 'e-mail'ime bakarken, o yazımın alıcıya gönderilmediğine dair İngilizce bir 'not' görünce, o yazıyı bekleyen arkadaşlara telefon ettim; yazının -söz vermeme rağmen- ellerine geçmediği görülüyordu. Anlaşılıyordu ki, yazının başlığındaki 'İsrail kahrolsun da, niçin ve nasıl?' şeklindeki ibareye cevap ararken, Yahudi düşmanlığı değil, Müslüman halkların, 'Kahrolsun!' diye feryad etmenin ötesinde başka çareler aramaları gerektiğinden çok, yazının başlığı hemen dikkati çekmiş ve 'İsrail' aleyhindeki o ibare'nin yolu kesilmişti..

Bütün elektronik yazışmalarımız, yazık ki, Amerika'nın ilgili birimlerinin süzgecinden geçiyor. Esasen onlar da, her gün 6 milyar kadar insanın yazışmalarını kontrol edebilme kapasitelerinin olduğundan bahsediyorlardı..

Bunu nasıl mı yapıyorlar?

Bir takım hassas ve sembol kelimeleri belirliyorlar, dikkatlerini çeken öyle bir kelime gördüler mi, hemen frene basıyorlar.. Çünkü, 'su başlarını tutmuş' olanlar, uyumuyorlar. Üstelik, uzun uzadiye sorma ve sorgulamalara, izahlara gerek yok; ne de olsa, 'Google'ın yaptığı ânında tercümeler, yarım- yamalak da olsa, yeteri kadar ipucu veriyor.

Siz her şeyi yazabilirsiniz., serbestsiniz.. Ama, onlar da, kendi sistemlerini korumakta serbestler.. Özellikle de, Filistin'de, Kudüs'de, Gazze'de ve diğer yerlerde, o yerlerin gaasıb ve işgalcisi güçlerin Amerika'daki gözcüleri hemen engel koyuyorlar.

Ve Amerika'da sadece medya organlarının sermayesinin yüzde 60'ya yakın kısmı, sionist Yahudilerin veya sionist sempatizanı olan kişi veya gruplara aid ve medya kuruluşlarında çalışanların da yüzde 40'dan fazlasının da çoğu sionist de olan Yahudi asıllılardan oluştuğu belirtiliyor.

Ve onlar da meslekî vazifelerini yaparken, kendi inanç veya ideolojilerine saldırı mahiyetinde gördükleri haber veya görüntüleri ya önlüyorlar, ya da, onların çarpıtılmasına vesile olacak ifadelerle sunuyorlar..

Siz de, benzer bir süzgeç mekanizmasının içinde çalışıyor olsanız, , bağlısı olduğunuz inanca, dünya görüşüne zarar vereceğini düşündüğünüz yazı veya görüntülerin kamuoyuna, dünyaya yansıtılmasına, inanmadığınız şekilde, olduğu gibi aktarılmasına, gönül huzuru içinde aracı olmayı sürdürür müsünüz?

*

Bu vesileyle, bir hatıramı aktarayım.. 1976-77'lerdeydi, Millî Gazete'de günlük yazılar yazıyordum. Bir Pazar günü, akşama doğru, yazımı bırakmak üzere, gazeteye gitmiştim, Cağaloğlu'na..

Gazete'nin ertesi günkü sahifelerinin son hazırlıklarını yapan arkadaşlardan birisi geldi.. 'Âbi, Ajanslardan bir haber geldi, silahlı bir grup, bir ilkokula baskın yapmış ve 100'den fazla öğrenciyi katletmişler. Silâhlı saldırganların bir 'cihad' teşkilatına bağlı oldukları bildiriliyor. Bu haberi koyalım mı?' dedi.

Haberin teferruatına baktım.. Hadise, Filipinler'in Mindanao adasında cereyan etmiş. Mindanao bölgesi hemen tamamiyle Müslümanların yaşadığı bir bölge.. Buradaki bir ilkokul çocuklarının üzerine, hem de İslam adına mücadele veren kimselerce nasıl ateş açılabilirdi?

Çünkü, İslâm, -çocukların ebeveynleri, hangi dinden olursa olsun- rüşd yaşına kadar bütün çocukların İslâm fıtratı üzerinde oldukları ölçüsünü getirmiştir.

Bu haberde bir 'mantıkî yanlışlık veya çarpıtma' olduğu görülüyordu. O halde, saldırganların bir 'Cihad teşkilatı'na mensub oldukları iddiasının aktarılmaması gerekirdi ve öyle yaptık, diğer kısımlarıyla aktardık..

İki gün sonra, en yüksek tirajlı gazetede, bizim haber çarpıtmamıza dair bir örnek yakalamışlardı. Ama, birkaç gün sonra, o uluslararası ajans, abonesi olan yayın organlarına gönderdiği bir düzeltme ve özür notunda, 'Filipinler'deki saldırganların' müslüman bir gruba aid oldukları şeklindeki haberlerin yanlış olduğu' belirtiliyor ve özür dileniyordu. Ama, bizim yaptığımız düzeltmeyi alay konusu yapan o yüksek tirajlı gazete, üstelik de o haber ajansına aid özrü yayınlamamıştı.

*

İlginçtir, dün bu satırları yazarken, ajanslardan gelen bir haberde, Birleşmiş Milletler Teşkilatı'nın, B. Amerika'ya bir nota verdiği ve Genel Sekreter Guterres'in yazışma ve iletişim trafiğinin izlenmesinden duyulan rahatsızlığın dile getirildiği bildiriliyordu.

*

Bir nokta da, dâhilden..

Yeşil-Sol Parti diye bir partinin mensubları, CHP listesinden aday gösterilmişler..

Aslında böyle bir parti yok idi.. Geçenlerde, S. Demirtaş'ın dışarıya gönderdiği mesajlarından öğrenmiştik.. Yani, böylece PKK'yla olan bağından dolayı HDP diye anılan ve 7'li masada dolaylı olarak yerini alan parti bir anda buharlaşmış, Demokratik Bölgeler Partisi diye anılan yedek bile devre dışı bırakılmış ve Yeşil-Sol Parti gelmişti.

Evvelki gece, İP Başkanı olan hamfendi, bir tv. kanalında, '6'lı masanın kıyısında, köşesinde, altında, üstünde, yakınında HDP yoktur ' diyordu, güçlü bir iddiayla..

Evet, yoktur, artık.. Şimdi Yeşil Sol Parti bir gecekondu yapımı hızıyla hemen devreye sokulmuştur.. Şimdi bu partinin adayları CHP listelerinden..

Olsun.. Ona da bir şey denilemez, eğer kanunlara uygun ise..

Ama, o zaman, Anayasa Mahkemesi kararıyla, iki ay kadar öncelerde HDP'ye verilen Hazine Yardımı n'olacak? Hatırlayalım, Erbakan'ın Fazilet Partisi'ne verilen 2 Trilyon liralık Hazine Yardımı, Fazilet Partisi AYM. tarafından kapatılınca, Erbakan'dan geri istenmişti. Erbakan ve arkadaşları da, o paraların Fazilet Partisi teşkilatlarının borçları için ödendiğini açıklamış ve amma, Erbakan bundan dolayı suçlanıp, mahkûm olmuştu; FP teşkilatlarındaki 70 kadar şahıslarla birlikte.. Şimdi de benzer bir uygulama yapılacak mı?

Ama, asıl mühimi, işbu nevzûhur Yeşil Sol Parti, 4 adayın yarıştığı C. Başkanı adaylarının isim ve resimlerinin bulunduğu oy pusulası üzerinde ilginç bir oynama yapmışlar..

Bilindiği üzere, o oy pusulalarındaki isim ve fotoğraflar, çekilen kur'aya göre, T. Erdoğan, M. İnce, K. Kılıçdaroğlu ve Sinan Oğan sıralamasına göre belirlenmişti. Yeşil Sol Parti, bu pusulalardaki M. İnce ve S. Oğan'ın resimlerinin olduğu çerçevelere de Erdoğan'ın fotoğrafını koymuş.. Yani, üç Erdoğan ve bir 1 KK.

Böylece de, 'İnce ve Oğan'a verilen oylar da Erdoğan'a gider, aldanmayın.. Oyları bölmeyin!' denilmek isteniyor..

HDP veya YSP veya Demirtaş ve Kandil'dekilerin bu yeni KK aşklarına ne demeli?

Şahsen, ben olsam, bu pusulaları çoğaltıp, 'Ey halkım, görünüz, oynanan oyun bu, birileri, KK bey'i seçtirmek ve Erdoğan'ı seçtirmemek için her yolu deniyor, İnce ve Oğan'ın Erdoğan'a tıpkı KK gibi karşı oldukları da ortada olduğuna göre, bu oyunu bozmayı senin basiretine havale ediyorum..' demek isterdim.

.Ben hasta, yoksul ve çaresiz idim; ziyaretime geldin mi?'
21 Nisan 2023 Cuma

Hz. Peygamber (S)'den rivayet olunan ve 'hadis-i nebevî' olarak isimlendirilen sözlerin Yüce Resul'e nisbet edilmesinin sıhhati her zaman konuşulmuştur, bu konunun ehli olanlar arasında.. Ancak, 'Hadis-i nebevî' rivayetinin mânâsı ile 'Kur'an'ın sarih hükümleri arasında bir mübayenet, tezad veya çelişki görülürse, o gibi durumlarda, Kur'an'ın hükmü esas alınır.

Ama, bunun dışında da, işin ehli olmadıkları bile şüpheli- tartışmalı bazı kimseler kendi görüşlerini daha da güçlendirmek için, bazı sözleri, -büyük günah olduğunu bile-bile- 'hadis' 'olarak nitelemekten çekinmezler. Halbuki bazı sözler vardır ki, dinleyen veya işiten insan, şöyle bir durur, 'Acaba?' demekten kendini alamaz..

Bu açıdan, müslümanlardan bazı ârif ve bilge kimseler, 'Hele de dinsizlik cereyanının bu kadar güçlü olduğu bir zamanda, mantıken izahı yapılamamış veya zayıf rivayet zenciri olan 'hadis'leri nakletmemek gerekir..' demişledir.

Bilindiği üzere, en fazla hadis rivayeti, -6 bini aşkın bir mikdarda, - 'Ebû Hureyre'den yapılmaktadır. Bu konuda onun hâfızasının son derece güçlü olduğu delil olarak zikredilmektedir. Ama, meselâ, Hulefâ-y'i Râşidîn olarak anılan ve Hz. Peygamber (S)in en yakın çalışma arkadaşlarından 4 Halife'nin aktardıkları hadisler ise çok azdır, hattâ 100'ü bile bulmaz.. Hattâ, hemen her konuda, sık sık 'hadis' rivayet eden Ebû Hureyre karşısında Hz. Ömer'in onu, 'Bir daha hadis rivayet etmemesi' konusunda şiddetle azarladığı da rivayet olunmuştur. Hz. Peygamber'le uzuun yıllar en yakınında bulunan Hz. Aişe'nin naklettiği hadis sayısı ise, Ebû Hureyre'nin naklettiklerinin yarısını bile bulmaz.

Elbette, geçmiş asırlarda, Ehl-i Sünnet ulemâsı, özellikle 6 hadis derlemesini esas almış olup, bunlar 'Sahih-i Buharî, Sahih-i Muslim, Sünen-Tirmizî, Nesaî, Ebû Dâvud ve İbn Mâce ' derlemeleridir ve bunlar, 'Kütüb-i Sitte-i Mu'tebere' / Muteber 6 Hadis Kitabları) olarak anılır.

Bütün bunları niçin mi hatırlatıyoruz?

Bir hadis rivayeti var; Ebû Hureyre'den..

Şöyle:

4651- "Resulullah aleyhissalâtu vesselam buyurdular ki:

"Kıyamet günü azîz ve celîl olan Allah şöyle buyuracak:

"Ey Âdemoğlu! Ben hasta oldum, beni ziyaret etmedin!"

Kul diyecek: "Ey Rabbim, Sen Rabbulâlemin iken, ben seni nasıl ziyaret ederim?"

Rab Teâlâ diyecek:

"Bilmedin mi, falan kulum hastalandı, fakat sen onu ziyaret etmedin, bilmiyor musun? Eğer onu ziyaret etseydin, yanında beni bulacaktın!"

Rab Teâlâ diyecek: "Ey Âdemoglu, ben senden yiyecek istedim, ama, sen beni doyurmadın?"

Kul diyecek: "Ey Rabbim, ben seni nasıl doyururum. Sen ki, âlemlerin Rabbisin?"

Rab Teâlâ diyecek: "Benim falan kulum senden yiyecek istedi. Sen onu doyurmadın. Bilmez misin ki, eğer sen ona yiyecek verseydin, beni onu yanında bulacaktın."

Rab Teâlâ diyecek:

"Ey Âdemoglu! Ben senden su istedim, bana su vermedin!"

Kul diyecek:

"Ey Rabbim, ben sana nasıl su içirebilirim, sen ki Âlemlerin Rabbisin!"

Rab Teâlâ diyecek:

"Kulum falan senden su istedi. Sen ona su vermedin. Bilmiyor musun, eğer ona su vermis olsaydın, onu benim yanımda bulacaktin!"

Muslim, Birr 43, (2569).

*

Sözün başında işaret ettiğimiz, 'Kur'an'ın ruhuna ve sarih emirlerine aykırı veya ters düşmemesi' kaydı açısından bakıldığında, yukarıda, Sahih-i Muslim'den aktardığımız 'rivayet'in hedefinin; İslam'ın, sûreten insan olanı, 'Sîreten de, rûhen de insan yapmaya yönelik olduğunu; o emirlerin, Ramazan'da veya diğer zamanlardaki hayır-hasenât emir ve tavsiyelerinde de görmek mümkün..

Evet, Ramazan'da daha çok ve daha leziz yemek sûretiyle değil, hayatı devam ettirecek kadar ve yaşamak için yemek mantığıyla müslümanlar olarak, gerçekten de bu dikkatimizi ne kadar geliştirdik?

Yukarda zikrettiğimiz 'hadis' rivayetindeki mânâya ne kadar uygun hareket edebildik? Yetimler, öksüzler, yoksullar; deprem, salgın hastalık, vs. büyük ve beklenmeyen felâketler karşısında çaresiz kalan kitlelerle ne kadar ilgilendik?

Bir 'hadis-i nebevî' rivayetinde de 'Allah, mahzûn / hüzünlü gönülleri sever..' işareti vardır. Evet, haksızlığa ve zulme uğramış, çaresiz kalmış kulların sığınağı, O'dur.. Yûnus, 850 yıl öncelerde ne diyordu: 'Gönül Çalab'ın (Allah'ın) tahtı, /Çalab gönüle baktı.. / İki cihan bedbahttı/ Kim gönül yıkar ise..'

*

Kendisini, 'Ben müslümanım..' diye tanıtan kişi, hayatın her sahasında yapamasa bile, yığınla zorluklar ve tercihler karşısında kaldığı zaman, 'Benim ölçülerim, imanımdan gelir.' der ve kabul etmesi mümkün olanı yapar, mümkün olmayandan ise kesinlikle uzak durur.

Bu dikkat içinde olan, nihaî/ son tercihte de olsa kendisini 'müslüman' olarak niteleyenlere, yani Ramazan'ın ve bayramın ve diğer ibadetlerin mânâ ve bereketine ermeleri temennisiyle tebriklerimi arz ediyorum. İnşaallah Ramazan'da edindiğimiz müsbet / olumlu davranışlarımızı Ramazan'dan sonra terk etmeden, gelecek Ramazan'lara taşırız.

*

2-3 NOT: 1- Sudan'da iki farklı yapıda olan iki ordu birlikleri arasında bir haftadır cereyan eden kanlı boğuşma devam ediyor, 100'lerce insan öldü.. 35 sene öncelerde halkın reyiyle iktidara gelen Sâdıq El'Mehdi'yi devirip 30 küsur sene iktidarda kalan General Ömer El'Beşîr'i bir askerî darbe ile deviren General Abdulfettâh Burhan yönetimindeki klasik ordu ile, özellikle Darfur'daki çatışmalar için oluşturulan 'Hızlı Destek Gücü' isimli özel birlikler arasındaki kanlı boğuşma için, Başkan Erdoğan, dün çarpışan iki tarafın liderleriyle de tlf.la görüştü ve İslam düşmanlarını sevindiren bu kanlı boğuşmayı durdurmalarını istedi, Cezayir Devlet Başkanı Abdulhamîd Debbût'la birlikte ve tarafların ihtilâflarını, silahsız olarak halletmek yoluna dönmeleri için, gereken çabaları sergileyeceklerini söyledi. Yazık ki, Müslüman dünyasından bu konuya eğilen sadece bu iki lider oldu.

2-Tûnus'da halkın büyük desteğiyle iktidara gelen C. Başkanı Kays Said, son 1,5- 2 senedir, Meclis'i ve diğer siyasî yapıları dağıttı; hem de, 'Benden diktatör olur mu?' gibi sözlerle.. Ve sonunda, geçen sene kapatılan Tûnus Meclis'inin Başkanı olan ve dünyaca tanınan Müslüman lider Râşid el'Gannuşî'yi de hapse attı ve onun lideri olduğu 'Nahda' (Nıhzet)' isimli siyasî partisini de kapattı.

Hem Sûdan, hem de Tûnus'daki bu tehlikeli gelişmeler üzerinde önümüzdeki günlerde biraz daha teferruatlı duracağız , inşaallah..

3-Çarşamba günkü yazımda, YSP denilen ve son birkaç hafta içinde HDP'nin yerine devreye sokulan bir partinin, C. Başkan adaylarının oy pusulaları üzerinde oynadıklarına ve 4 adaydan KK'ya aid olan dışındaki, diğer üçü için de Erdoğan'a aid fotoğraflar kullandıklarına işaretle; kendilerine körü-körüne bağlı olduklarını düşündükleri müslüman kürd halkına, 'Diğerleri, hepsi de Erdoğan'dır, sakın oyları bölmeyin!' dediklerine değinmiş ve bu işbirliği içinde , kendi adaylarını da CHP listelerinden gösterdiklerini yazmıştım. Bazı dostlar, 'Evet, onlar kesinlikle KK'yı destekliyorlar, ama, seçime CHP listesinden değil, bir takım marksist ve sol partilerle bir ittifak grubu oluşturarak giriyorlar..' düzeltmesini yaptılar.

Düzeltiyor ve Müslüman kürd halkının bu oyunlara gelmiyeceği ümidimi de tekrarlıyorum.

KK Bey'in ise, 'Ben alevîyim, bu benim kimliğimdir.' demesi, kendisine oy vermesi mümkün ve amma alevî olmayanları düşündürecek bir durum olsa gerek.. Onun alevî olduğu bilindiği halde, onu sadece, İyi Partili bazı m. vekilleri söylemişlerdi, aylarca önce...

Ama, o 'alevî' de, önceki 12 cumhurbaşkanından, (Özal, Gül ve Erdoğan) hariç, hepsinin de İslam'a bakışlarının nasıl olduğu bilinmiyor mu? Böyleyken, bu 'alevîlik' beyanıyla, 'seçmenler içindeki alevîlerin sayımını yapmak istiyor' diyenlere hak vermiş olmuyor mu KK Bey?

.Muhteşem bir İslâm Birliği tablosu ve amma…
23 Nisan 2023 Pazar

Bu gün, Pazar Hasbihali'ni erteleyip, onun yerine, Ramazan Bayramı sabahından bazı kesitler etrafında konuşalım.

Geçen bayramlarda Süleymaniye ve özellikle Fâtih Câmilerindeki bayram namazlarından sonra, bu camilerin iç avluları ve çevrelerinin, farklı coğrafyalardan gelen Müslümanların bayramlaşma yerleri olmasını temaşâ etmenin verdiği manevî hazz dolayısıyla, bu câmiler tercih sebebi olabiliyordu. Ama Tayyib Bey'in, Bayram Namazı'nı Ayasofya'da kılacağını açıklaması sanıyorum, ayrı bir hava oluşturmuştu.

Nitekim 21 Nisan Cuma sabahı, saat 06.00 civarında İstanbul'un çevresinden Ayasofya'ya doğru bir insan selinin aktığı görülüyor ve gelen tramvaylar tıklım tıklım insan taşıyordu. (Çünkü o mıntıkadan sadece tramvaylar geçiyor.)

Ayasofya - Sultan Ahmed Meydanı'na varıldığında, Ayasofya'ya girmenin artık mümkün olmadığı bir yanda, o meydanda da on binlerin toplandığı görülüyor ve yer bulmak imkânsız hâle geliyor ve Endonezya ve Malezya'dan, Orta Asya ve Hind, Bangladeş ve Pakistan, İran ve Balkan ve de Afrika halklarından, her ırktan, her renkten ve kadınlı-erkekli ve yanlarında çocukları olan on binler, (on binler diyorsam, rahatlıkla 50 bini çok çok aşan bir muazzam kitle..) mahallî bayram kıyafetleriyle, aynı inanç potasında eriyip bütünleşmiş olmanın hazzı ve heyecanı içinde, bayram namazı için orada idiler. Bayram namazı edâ edildikten sonra, 350 yıl öncelerde Mustafa Itrî Efendi'nin bestelemiş olduğu o mehâbetli 'tekbir'i ve arkasından Salât- Ummîye'yi hep birlikte okuyan on binler birbirleriyle bayramlaşıyorlardı. Gerçekten de görülmeye değer bir manzaraydı. İslâm Milleti'nden, İbrahîm Milleti'nden olmanın sevinci, insanların birbirlerine bakışından, gözlerinden okunuyordu.

O zaman, hatırıma, ünlü 35 yıl öncelerde vefat eden merhûm Ali Yâqûb Cenkçiler Hoca geldi. (Arnavutluk'ta, Enver Hoca liderliğindeki komünistlere mağlub olup, ülkelerini terk eden Müslüman savaşçılardan birisi olarak), Ali Yâqub Hoca, Adriyatik kıyılarında bulduğu bir kayıkla önce Yunan adalarına ve oradan da Mısır'a giden ve orada yaklaşık 20 yıl kadar yaşadıktan sonra, hiç Türkçe bilmediği halde İstanbul'a gelişini anlatır ve 'Evlâdım, türkçe bilmesem bile, bu şehirde hiç yabancılık çekmemiştim. Çünkü o haliyle bile İstanbul, fiilen İslâm dünyasının başkenti havasını yansıtıyordu. Her kavimden, her renk ve dinden milyonların yaşadığı bu şehrin kültürü, bütün bu farklılıkları kendi potasında eritip bütünleştirmiş gibiydi.' derdi.

21 Nisan Cuma sabahı Ayasofya Meydanı'nda sergilenen muhteşem tablo, evet, tam da İstanbul'a yakışan bir manzara idi. Nice uzak Müslüman coğrafyalarında, insanlara, 'ülke adını söyleyip, haritadaki yerini gösterebilir misiniz'?' diye sorulan yerli gençler, atlastaki yeri işaretlemekte zorlanırken, İstanbul denilince, o insanların İstanbul sözüne ayrı bir heyecanla yaklaştıklarını yaşamış olanlar bilir. Çünkü 'İstanbul' isminde, İslâm Milleti'nin asırlarca süren şevketi, gücü, dirayeti ve de nice ağır yenilgilerin, faciaların hezimetlerin acısı vardı.

Böyle muhteşem bir inanç toplantısını görünce hatırlamadan geçilemeyecek ikinci bir ünlü isim de, Hind Müslümanlarının son yıldaki büyük ârif, mütefekkir ve şairlerinden olan Muhammed İqbâl idi.

Çünkü Muhammed İqbâl de, 'Biz, İslâm Milleti olarak, Tevhîd Gülistanı'nda çeşitli renklerde açan güller ve çeşitli seslerle şakıyan bülbüller hükmündeyiz. Ey Müslüman, Allah sana bu Tevhid Gülzârı'ndaki sana, İslâm Milleti, İbrahîm Milleti ismini verdi, sen ise, bunlardan çeşitli kavim adlarıyla yüzlerce millet uydurdun.' diyordu, 90 yıl öncelerde.

Evet, tam da bu günleri yansıtmıyor mu merhûm Muhammed İqbâl'in sözleri.

Biz İslam Milleti olarak, bir takım kavimlerin, etnik unsurların ismini esas alan sosyal yapılanma ve devlet kuruluşlarına asırlarca yabancı kalmıştık. Çünkü Hz. Peygamber (S), kendi kavmi içinden nice Ebû Leheb'lere karşı çetin mücadeleler verirken; yanında, Yemen'den Ebu Zerr, İran'dan Selman, Anadolu'dan Suheyb ve Habeş'ten kalbi pırıl pırıl olan bir siyahî İslam büyüğü olan Bilâl bulunuyordu. Ve amma, bir gün sahabeden birisinin, Hz. Bilal'e, 'siyah kadının çocuğu.' gibi bir yakıştırmayla hitab ettiğini öğrenen Yüce Resul'ün, o zâtı, 'Ey, filan...Sende hâlâ Câhiliyet kalıntıları görüyüm, beynini o câhilî düşüncelerden temizle!' meâlinde ikaz edişi, bize bugün de şifâ kaynağını işaret etmiyor mu?

Ama bugün, hemen her Müslüman toplumuna ârız olan bir çocukluk hastalığı veya kabilecilik anlayışı diye nitelenebilecek bir sosyal hastalığın ârız olduğu ortadadır. 'Bizim ırkımız, bizim kavmimiz, bizim soyumuz, rengimiz, sülâlemiz, sizinkinden üstündür; biz ancak idare etmek için varız, size düşen vazife, bize hizmet etmektir' gibi kendileri dışındakileri dışlayan, aşağılayan ilkel anlayışlardan kurtulmak, bu ümmetin elindedir.

Yeter ki, aynı 'iman potası'nda eriyip, bütünleşmiş bir İbrahim Milleti'nden olmanın şuûruna bağlanalım.

Aslında, ferd ferd Müslümanlar olarak bir araya geldiğimizde, aramızdaki ayrılıklar kayboluveriyor. Ama bir takım kavmî, etnik, coğrafyacı, vatancı, soy-sop üstünlüğü veya sosyal konum ve çevre düşkünlüğü anlayışlarının çengeline takılmaların ortaya çıkardığı aykırılıklar ve bunların bir takım rejimler veya devletlerin kendilerini kutsamak adına yükselttiği anlayışlarla birbirimizden uzak durmaktayız. Bu olumsuz ve sakil durumdan kurtulmak için, iki milyara yakın büyük ve amma başsız bir kalabalık değil, şuûrlu ve yekvücud bir İbrahîm Milleti olmanın şuûruna ermeye, mecbur değil, mahkûmuz.

.‘Benim dinimin adı Şiîlik veya Sünnîlik değil, İslâm'dır!'
24 Nisan 2023 Pazartesi

Önce, düne aid ve de resmî yayın yaptığından ağır başlı olduğu söylenebilecek TRT yayınlarında, resmî ideolojinin 'çocuk bayramı'na dair, saatlerce anlatılan, ciddiyetsiz, komik ve hattâ 'kişiye tapınma' törenlerini hatırlatan konularda birkaç söz söyleyelim. Resmî kanallar böyle olunca, özel kanalların büyük ekseriyetinin nasıl bir 'laik çılgınlık' yaptığı- yapacağı tahmin edilebilir.

Acaba, M. Kemal de, kendinden önceki dönemin sultanlarına, padişahlarına böyle medhiyelerle eğitilmişti, bilmiyorum ve de zannetmiyorum. Çünkü Müslüman bir toplumda böyle kutsamalara yer yoktur.

Hele de, dünyada böyle bir bayram yok diye tuhaf bir öğünme ile ve 100 yıla yakın zamandır, -1928'den beri- ismiyle, resmiyle, büstüyle, heykeliyle körpecik çocukların zihinlerine yansıtılanların, o zihinlerde nasıl bir 'kutsal figür' haline dönüştüğü- dönüşeceği üzerinde kimse bir söz söyleyemiyor. Keşke, o kutsamacı öğünmeler yapılırken, böylesine anmaların modern dünyada sadece Kuzey Kore'de olduğu da söylense bari.

Aman Allah'ım, saatlerce ne saçmalıklar. Ve uydurmalar. Hattâ, bir spiker bey Cumhuriyet'in 23 Nisan 1920'de kurulduğunu bile anlatıyordu ciddî- ciddî. Saatlerce söylenenlere tahammül etmek de bir ayrı müşkül.

Bir Prof. hanım ise, M. Kemal'in, hemen hemen bütün muhatablarına, hep, 'Çocuk..' diye hitab' edişini, 'çocukları çok sevdiği'ne bağlamaz mı. Bu keşif de yeni çıktı!!!

M. Kemal'in devamlı yakınında olan yazarlarından Falih Rıfkı ise, onun hemen bütün muhatablarına, -kendi yaşıtlarına bile- Balkan şivesiyle, 'çucuki' dediğini söylerken, bu durumu ondaki bir ayrı ruh haliyle izah eder.

Bir Prof. ise, farklı bir tablo anlattı, 'Cumhuriyet'in kurulmasında diktatörlük yapılması düşünülmemişti, ' dedikten sonra, ne demek istediği pek anlaşılamadı. Bir şeyler mi söylemek istemişti de mi frene basmıştı bilmiyorum. Hatırıma, '1789- Fransız İhtilâli'nin önde gelen isimlerinden birisinin, ölüm yatağındayken, kendisini ziyarete gelen bir eski arkadaşına, 'Cumhuriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi, değil mi?' deyişi geldi.

Geçelim.

*

VE GELELİM, SADEDE

C. Başkanlığı adaylığı üzerinde '6-7'li Masa'nın 13-14 ay sonra üzerinde ittifak ettiği Kılıçdaroğlu, "Ben Alevîyim. Hak-Muhammed-Ali inancı ile yetişmiş samimî bir Müslüman'ım.' demiş.

'Müslümanım.' dediğine göre, o üçlemeye, İslam-dışı inançlardaki gibi bir yakıştırma yaparak, onun Müslümanlığını tartışmak yerine, bu gibi iddialarda bulunanların söz ve amellerinin, İslam aqaidine uyup uymadığı açısından, - bir Müslüman mantığıyla süzgeçten geçirmesini tavsiye etmek daha faydalı olur herhalde.

Tayyib Bey, "Bu ülkede kimse kimseye mezhebini sormaz. Bugüne kadar Erdoğan'ın ağzından hangi mezhebdensin lâfı duydunuz mu?" ifadelerini kullanıyor, haklı olarak.

Tayyib Bey doğru söylüyor. Yıllarca önce, İran'a gittiğinde de, basın toplantısı sırasında, kendisini şiî ve sünnî konularına çekmek isteyen sorularla karşılaşınca, İran TV kameraları önünde, gayet açık olarak, 'Benim dinimin adı Şiîlik veya Sünnilik değildir. Benim dinimin adı İslâm'dır.' demiş ve diğer isimlendirmelerin, İslam içi yorum farklılıkları neticesinde ortaya çıktığını anlatmış idi. Ve bu sözleri, İranlı birçok şiî Müslümanlarca da, 'Çok güzel ve aydınlık bir izah.' olarak karşılanmıştı. bir çok

Aynen öyle.

Müslümanlar inanırlar ki, Kur'ân-ı Kerîm, Allah tarafından Hz. Peygamber (S)'in kalbine nâzil olmuş ve oradan da ezberlenmiş ve yazılıp 'Kitab' haline getirilmiştir. Ama bu 'Kitab'ın tefsirinde/ yorumlanmasında, Kur'an'ın hükmünü reddeden bir nokta olmadıkça, tekfir etmek/ kafir saymak yoktur.

Ve İslam'ın yorumlanmasında da, 14 asır boyunca farklı mezhebler /gidilen yollar ve yorumlar olmuştur.

Hz. Peygamber (S) sonrasında ve hele de Hz. Ali'den önceki ilk üç Halife'den sonra, Müslümanlar arasında çıkan farklı görüşler karşısında, Hz. Alî'ye muhabbet besleyen ve O'na tarafdar olanlara, O'nu sevmek ve desteklemek mânâsında 'Âlevî' denilmiştir, ama gerek Cemel Vak'ası ve Haricîlik cereyanı ve Sıffiyn Savaşı ve sonra Hz. Ali'nin katledilmesi /şehid edilmesi ve hele de Hz. Huseyn ve 72 yarânının, Yezid Ordusu tarafından katl ve şehid edildikleri Kerbelâ Faciası gibi, İslam tarihinin büyük acıları, bu sevme ve tarafdar olma durumunda Müslüman kitleler arasında 'ifrat-tefrit' gibi nitelemelere uğramıştır, kopmalara yol açmıştır. Yoksa Hz. Ali'nin manevî mertebesinin ne kadar yüce olduğunu burada tekrara gerek yoktur. Bu bakımdam, her sünnî Müslüman aynı zamanda alevîdir, çünkü Hz. Ali'yi derin bir kalbi bağlılıkla sever. Ama Sünnîlik, İslam'ın yorumlanmasında, Hz. Peygamber (S)'in sünnetini esas almak mânâsında olduğuna göre, şiî Müslümanlar da, Peygamber sünnetine bağş-lılık açısından Sünnî Müslümanlardan farklı durumda değildirler, onlar da Sünnîdirler.

*

Amma. Bundan ayrı olarak bir de Almanya ve diğer Avrupa ülkelerinde Alevî Birlikleri Federasyonu ve sair isimler altında toplanmış bir kısım kimseler vardır ki, onlar Alevîliğin İslâm'dan ayrı bir din olduğunu iddia edip, bunu Almanya devletine de kabul ettirmişler ve onlar da bunu memnuniyetle tescil etmişlerdir.

Bu kesim, 'Bizim Alimiz, Arab'ın Alisi değildir.' diye kendilerine göre bir Ali tipolojisi oluşturmuşlardır.

Bir 'Alevî Dedesi (ki, dedeliğin, alevîlikte çok özel bir vardır) olarak TV ekranlarında sıkça görülen Malatya âlevîlerinin önde gelen ismi Prof. İzzeddin Doğan, 15-20 yıl öncelerde, 'Allah, Kur'ân, Muhammed tanımayanlar nasıl alevî olurmuş?' diye itiraz ettiği için, o güruh tarafından dışlandı.

*

KK Bey ise, 'Alevîlik benim kimliğim.' demiş. İman kimliği en aslî kimliktir. Çünkü bu kimlik, kalbin derinliklerinden gelir ve de beynin kalbe teslim olmasıyla elde edilir. Kişi rüşd yaşına gelinceye kadar hangi inanca mal edilirse edilsin, itibar edilmez, çünkü çocuğun iradî bir tercihi söz konusu değildir. Ve, rüşd yaşının altındaki bütün çocuklar, İslâm nazarında, 'İslam fıtrati üzerinde' kabul edilirler ve suçsuz, günahsızdırlar.

Rüşd yaşından sonra ise, iradeli olarak seçtikleri, kimliğinin aslını teşkil eder.

KK Bey, yıllardır, bilinen bir hususu söylemezken, son kertede, kendisinin 'alevî' olduğunu söylerken, hangi odakların ilgisini çekmek istemiş, olabilir, kendisi izah etmelidir, bunu. Ama kadîm Türkçedeki ifadeyle, 'mâlûmu ilâm' eylemiş, yani, zate bilineni tekrar bildirmiş. Ancak, bir alevî arkadaş, 'Dersim alevîlerinde, Hak-Muhammed-Ali inancı yoktur.' diyor.

Bilmiyorum, öyle mi?

.Siyâset, en ağır bedeli, en baştan göze almayı gerektirir
26 Nisan 2023 Çarşamba

Aslında Tunus'taki acı gelişmeleri ele almak niyetindeyken; bizdeki iç siyaset oyuncuları arasında da benzer örnekler olması açısından, en azından girizgâh bölümünde bu iç siyaset sahnesinden bazı kesitlere değinmek gereği ortaya çıktı.

Evvelki akşam bir TV kanalında konuşan, bir ara oldukça yüksek makamlara da getirilen bir ismi dinledim.. Onu şahsen tanımasam da dostlarıma; 'Herhalde, iyi bir tercih..' dediğimi hatırlıyorum. Ancak bir akademisyen arkadaş, 'Sen onu bilmezsin, ben taa üniversite yıllarından beri bilirim onu.. Enâniyeti / 'ben'liği / 'ego'su çok şişik birisidir; kimseyi kendi zekâ seviyesinde bile görmez..' gibi bir ipucu vermişti. Ve gerçekten de öyle birisi olduğunun işaretlerini çok geçmeden vermeye başlamıştı.

Hele de, kendisini o vazifelere getiren kişiyi oyuna getirebileceği zannıyla rahatsızlık verici tavırlar sergileyince, ip kopmuş ve bulunduğu yerden ayrılmak zorunda kalmıştı. Ama ayrılırken, kendisini yıllardır en üst vazifelere getiren Tayyib Bey'e şükran borcunu en çarpıcı cümlelerle ifade etmiş ve 'Benden Sayın Cumhurbaşkanımıza ve bu aziz dâvaya zarar verecek tek bir söz duyarsanız, yüzüme tükürün!.' gibi cümleler kurmuştu.

O, o sözlerinin 'er'i olsaydı, büyürdü.. Ama öyle olamadı.. Hattâ birkaç ay önce, videoya alınmış bir konuşmasında bu kişi, Tayyib Bey'e hitaben, 'Sen kimsin yavvv!. Biz olmasak, sen bir hiçtin!.' diyebilecek kadar, herkesi aptal yerine koyan bir 'mantık ve üstün zekâ(!)' örneği sergileyebiliyor ve gerçekte ise, ihtirasının kör kuyusuna düşüyordu. Her şeyden önce kendisine yazık ettiğini bile anlayamıyor.

Onun evvelki akşam katıldığı TV. programını dinlerken, ayrıldığı AK Parti'nin '6'lı Masa'yı engellemek için 'ne ayak oyunları' yaptığından bahsediyordu da; kendisinin daha öncelerde söylediği, 'Ömrüm CHP ile mücadele içinde geçmiştir..' sözlerini ve Kılıçdaroğlu'nun da Meclis kürsüsünden, kendisi için söylediği, 'Bugüne kadar gelmiş geçmiş, en câhil ve en çapsız..' şeklindeki nitelemelerini de unutup, onun arkasına tıpış-tıpış takılmış ve 'anti-Tayyib hareket'in en hızlı 'ayak oyuncuları'ndan birisi olup çıkıvermişti.

Hele son günlerde, herhalde kendi tercihini mâzûr göstermeye çalışırken, 'kâfir, adaletli ise; zâlime karşı çıkılır, kâfire itaat edilir..' tarzında bir sözü, kimi 'kâfir', kim 'zâlim' sıfatına lâyık gördüğünün muhakemesini bile yapamadan söyleyivermiştir. Hele de, AK Parti'den koparmayı umduğu kitlelerin kendi partisine gelmeyişini öyle bir komik karamsarlık içinde söylüyordu ki, şahsen, onun geldiği noktayı; onun adına da bizim camiamız içinden çıkmış olması cihetiyle de hüzünle izledim.

Bir diğer ilginç tipe de değinmeliyim..

'Ben 7 yaşından beri namaz kılan biriyim, Hacc'a da gittim.. Ama beni, 'kâfir' ilân ettiler..' diye yakınan birisinin videosunu izledim, bir seçim mitinginden.. Kimse de ona, o ortamda, 'Mâdem ki öyle diyorlar, resmî ideolojinin laik kutsal türbesi haline dönüşen bir mezar ziyaretine, iman tazelemek için gidiver..' diye, kendisinin geçmiş sözleriyle karşılık veremezdi elbette.. Kaldı ki, ona 'kâfir' diyen etkili bir siyasetçi de duymamıştık..

Ki şimdi böyle tuhaf yakınmalar içinde olan o isim de, AK Parti'nin ilk kuruluş sürecinde o çalışmalara katılmış ve kendisinin 20 yıl öncelerde yayınlanan bir mülâkatta açıkladığına göre Tayyib Bey'e bir gün, 'Tayyib Bey, sizden makam-mevki, m.vekilliği, ve sair hiçbir şey istemiyorum.. Tek isteğim, AK Parti'nin genel siyasetini belirleyen 3 kişiden birisi olmak istiyorum.' demiş; (ne kadar kanaatkâr bir küçük istekmiş, değil mi?!!) Ama Tayyib Bey'in, onun bu isteğine hiç cevap vermemesi üzerine, 'vitrin malzemesi olarak kullanılmak istendiğini' düşünerek, 'AK Parti'den ayrıldığını..' ifade etmişti!

Bu iç siyaset konusuna bu kadarca değindikten sonra..

VE TUNUS'TAKİ ACI SİYASET SOFRASI..

Gelelim Tunus'a ve 3 sene öncelerde C. Başkanı seçilen Kays Said'in, bir Başkanlık kararıyla, (Râşid el'Gannûşî'nin Başkan'ı olduğu) Tunus Meclisi'ni feshedişine ve Gannûşî'ye de hapsettirip, 40 yıla yakın bir siyasî geçmişi olan 'Nıhzet (NAHDA) hareketini ve teşkilatını da, 'Benden bu yaşta diktatör mü olur?' diye-diye kapatması şeklindeki uygulamalarına..

Hatırlayalım, Tunus 1575'den 1880'lere kadar 300 yıl Osmanlı hâkimiyetinde bir Beylik statüsünde olan bir eyalet idi. 1880'li yılların başında ise o sırada Avrupa'nın en güçlü siyasetçisi durumuna gelen Almanya Başvekili Kont Bismarck, 1871'de ağır bir yenilgiye uğrattığı Sedan Savaşı'ndan sonra aralarındaki soğuk ilişkileri gidermek için Tunus'u Fransa'ya peşkeş çekmişti, Berlin Konferans'ında; ve Osmanlı'ya da güyâ dost görünüşüyle.. Çünkü bizim de ağır şekilde yenilgiye uğradığımız '1877-78 Osmanlı- Rus Savaşı'nın sonrası durum söz konusu idi.

Fransa'nın işgal ve tahakkümü 1957'ye kadar devam etti ve o tarihte Fransa, Tunus'un istiklâlini tanıdı, güyâ.. Çünkü Arap halkından olan bir 'yerli emperyalist kuklası' olan ve kendisini bir 'Arap kemalisti' olarak niteleyen Habib Burqiba Tunus Cumhuriyeti'nin başına oturtulmuştu. Burqiba, 1987'ye kadar Tunus'a, 'jacobenist/tepeden inmeci' bir diktatör olarak tahakküm etti, halkın inancına, İslâm'a karşı savaş açtı. Hattâ o kadar ki, kadınlar örtüleriyle sokağa bile çıkamaz olmuşlardı..

O sıralarda 'direniş eri genç bir Müslüman' olan Râşid el'Gannuşî ve arkadaşları nice baskılara mâruz kalıyorlar ve bazı Müslümanlar idâm olunuyor ve Müslüman halkın direnişi de daha bir güçleniyordu. O sırada, Burqiba'nın İçişleri Bakanı olan ve Burqiba'nın o laik mücadelesini şiddetle uygulayan General Zeynelâbidin bin-Ali, bir gece Burqiba için, 'Artık C.Başkanlığı yapamayacak derecede hasta olduğu'na dair doktorlar heyetinden bir rapor alıp, kendisi rejimin başına geçivermişti!

General Bin-Ali, en azından Müslüman direnişçiler için idâmları kaldırmıştı. Bu durumda Gannuşî ve arkadaşlarının direnişlerinde de özde değil ama bir metod ve uslûb değişikliği olmuştu.

2010 yılının son günlerinde Bû Azizî (Ebû Azizî) isimli bir seyyar satıcının karakolda gördüğü işkencelere tepki olarak kendisini yakmasıyla başlayıp, hemen bütün bilâd-ı Arab'a, Arap beldelerine de yansıyan ve 'Arap Baharı' denilse de sonuçları itibariyle bir 'Arap Kasırgası'na dönüşen büyük sosyal hadiseler sırasında Zeynelâbidin bin-Ali, 24 yıllık diktatörlüğünü bırakıp Suudi rejimine kaçtı ve ortaya yeni bir Tunus çıkacağı ümidi yükselirken..

O kasırga Mısır'daki 30 yıllık Husnî Mübarek, Yemen'deki 34 yıllık Ali Abdullah Sâlih ve Libya'daki 42 yıllık Muammer el'Gaddafî rejimlerinin çökmesine ve Suriye'de de 50 yıllık Baasçı Esed Hanedanı'na diktatörlüğüne karşı bir halk ayaklanması teşebbüsüne yol açmıştı.

Ki, bu ülkeler hâlâ da istikrara kavuşamadılar. İç ve dış savaşlar, işgaller, darbeler ve sosyal ve askerî nitelikli bölünmeler, ve sair..

Denilebilir ki Râşid el'Gannuşî, o büyük çalkantılar içinde, fırsatçılık yapmayıp, ülkesini nasıl istikrara kavuşturacağının hesaplarına öncelik verdi ve Tunus, o kasırgayı yaşayan diğer ülkelere nisbetle daha bir rahat geçiş süreci yaşadı. Ancak yılların lideri Gannuşî, doğrudan siyasî ve sosyal sorumluluk yüklenmek yerine, çeşitli sosyal kesimlerin uzlaşmasını önceledi ve halkın en aktif kesimi olan Müslüman kitlelerin beklentisine cevap vermekten uzak, Munsif Merzuqî ve emsâli isimlerin C. Başkanı olmasına 'yeşil ışık' yaktı.

Tunus halkı onca mücadelelerden beklediğini bulamamış bir karamsarlık içindeyken, bu kez etkili ve güzel ve fasîh konuşmasıyla ve tarafsız /partisiz/örgütsüz bir şahsiyet olarak sahneye çıkan Kays Said, seçimleri kazandı ve ülkenin temelden yeniden düzenlenmesi gerektiğine dair görüşlerle beklenmedik adımlar atmaya başlayınca.. Gannuşî elini taşın altına koymak ve mesuliyet yüklenmekte geç hareket ettiğini nihayet fark edip seçimlere girdi ve Meclis Başkanı da seçildi; amma, yüzde 40'larda olan halk desteği, yüzde 15'lere düştü ve Kays Said de, bu durumu fırsat bilerek Meclis'i kapattı sonunda Gannuşî'yi hapse attı ve siyasî örgütünü, NAHDA'yı da feshetti.

Siyaset, geç kalanı affetmeyen bir 'savaş sanatı'dır; sadece savaş, başka vasıtalarla sürdürülür.

Tunus halkı da bugün diğer birçok Arap rejimlerindeki halklar gibi, 'eski istikrarlı durum keşke devam etseydi..' diye yakınarak, anıyorlar geçmiş dönemleri, nice olumsuzluklarına rağmen..

Gannuşî'nin siyasî mücadelesinin ve benimsediği yöntemlerin ve siyasette pek yeri olmayan sorumluluk almaktan kaçınmanın ve belirsizlikler üzerine hayâl kurmanın bedeli üzerinde etraflıca tartışılması gerekir, herhalde..

.Sudan'daki kanlı ‘iktidar boğuşması' da, Müslüman dünyasının ‘iç-kanama'sıdır
28 Nisan 2023 Cuma

Bizdeki efkâr-ı umûmiyenin, kamuoyunun dikkati, 14 Mayıs'ta yapılacak olan seçimlere kenetlenmişken, dünyayla, hele de Müslüman dünyasının bir bütün olarak algılanması gereken bedeninin diğer sancılarıyla hiç ilgilenmiyoruz.

Böyle olunca da, bizim bulunmadığımız, ilgilenmediğimiz terlerle veya konularla başkaları ilgileniyor. Tabiat, boşluk kabul etmiyor.

Bu yüzden, İslâm'ın Şiî yorumunu resmî siyaset olarak temel yapan İran'la, yine İslâm'ın Vehhabî yorumunu resmî siyasetine temel alan Suûdî' rejiminin yarım asra yaklaşan ve birbirleri aleyhine nükleer güç hazırlamak peşinde olan düşmanlığını sona erdirip, onları barıştıran gücün, Çin Devleti değil; bizzat Tayyib Bey'in şahsı olmasını isterdim, diye yazmıştım, 13 Mart 2023 tarihli makalede. Çünkü o gibi uzlaşmalar sadece Müslümanlar eliyle sağlandığında şifâlı bir tedaviye dönüşürdü.

*

Aynı şekilde, şimdi de, Sûdan'daki büyük kanlı boğuşma, Sudan'la Çad arasındaki Darfur bölgesinde 15-20 yıl öncelerde başlayan isyanı bastırmak için, General Ömer el'Beşîr zamanında kurulmuş olan 'Hızlı Destek Gücü' denilen ve General Muhammed Hamdan Dagalo komutasındaki 'Özel Harb Ordusu' ile; 2019'da, Ömer el'Beşir'in 30 yıllık iktidarına son veren, General Abdulfettâh el'Burhan komutasındaki merkezî ordu, (yani, iki ayrı iç ordu arasındaki) kanlı iktidar boğuşması, sivil halkın yaşadığı başkent Hartum, Omdurmanve diğer yerleşim bölgelerinde kanlı şekilde başlar başlamaz, gönül isterdi ki, başkent Hartum'a Dışişleri Bakanı Mevlûd Çavuşoğlu gönderilsin ve o korkunç yangını söndürmek için devreye girsindi.

Daha da ilginç olan şu ki, Sûdan halkının seçimiyle iktidara gelmiş olan Sâdık el'Mehdî'yi 1989'da bir askerî darbe ile deviren General Ömer el'Beşîr'in 30 yıllık askerî iktidarını işbu General El'Burhan ve General Dagalo birlikte devirmiş, iki eski arkadaş idiler. Bu iki eski arkadaşın Darfur İsyanı'nı sivil kitleleri korkunç şekilde öldüren 'Cancavid' denilen 'pan-arabist' milis güçlerini de teşkilatlandırdığı bildiriliyor.

Almanya'da yaşayan ve 30 yıl öncelerde beri tanıdığım Sûdan'lı bir mühendis dostum, 'Eskiden Sûdan'ı emperyalistleri karıştırıyor derdik. Ama şimdi, halkımızın asıl korkusu, bu kanlı boğuşmayı durdurmak konusunda devreye hiç bir dış gücün girmemesi. Eğer öyle birileri olsaydı, en azından kendi menfaatlerine göre bu kanlı boğuşmaya müdahale edebilirlerdi.' diyor.

Evet, acı bir bekleyiş. Yangından bir şeyleri kurtarmak çırpınışı.

Bu iç savaştan kaçan 5 milyona yakın perişan kitleler, Sûdan'ın kuzey komşusu Mısır'a sığınmış vaziyette, bizim dünyamız sağır. Bu büyük boğuşma ve faciaya, kardeşçe el uzatmak durumunda, yine de 'Erdoğan Türkiyesi'dir ve vakit henüz de tamamen geçmemiştir.

Doğu Afrika ülkeleri arasında, bir yüksek tahsilli kitlelere sahib olmak açısından bir hayli gelişmiş olan yaklaşık 48 milyon nüfuslu Sûdan'dan gelen haberlere göre, hapiste olan Ömer el'Beşîr'in bir hastahaneye nakledildiği, o döneme aid yüzlerce o eski ordu mensubunun zindanlardan kaçtığı ve hele de El'Beşîr'in Yardımcısı Ahmed Harun'un kaçmış olması yarınlarda tabloyu daha da değiştirebileceği ihtimalini güçlendiriyor.

Evet, bedeniminiz bir tarafında büyük yangın var da, bütün beden acı çekmezse, ortada bir uyuşmuş veya ölmüş uzuvlar var demektir.

*

Hatırlayalım, 1860'larda, Orta Afrika ülkelerinden Nijer'de iki büyük Müslüman kabile yıllarca kanlı bir boğuşmaya girip de, bu savaşın sonunun gelmeyeceğini idrak edince, 'İstanbul'da Halifemiz var, ondan yardım isteyelim, onun temsilcileri her ne derse, kabul edeceğiz' diye sözleşirler ve bir heyet gönderirler İstanbul'a.

Sultan Abdulaziz'in temsilcilerinden oluşan bir ulemâ heyeti, tarafları dinleyip hükmünü açıklayınca, yıllarca devam eden 'iç savaş' sona erer ve barış yemekleri yenilir. Dahası, Nijer'de erken çocuklara hâlen de, o barışın bânisi şerefine, büyük çapta Abdulaziz ismi verilmektedir.

*

Ve...

Müslüman coğrafyasına hançer saplanışının bir yıldönümü...

İsrail rejimi, 75. yıldönümünü kutlamış, 25-26 Nisan günlerinde.

Bu nasıl iş?

Siyonist Yahudi lider (eski Osmanlı vatandaşı İstanbul Yahudilerinden) David Ben-Gurion'un iki bin yıldır varlığı hayal edilen bir Yahudi devletinin mevcudiyetini dünyaya ilân edişinin tarihi, 14 Mayıs 1948'de değil miydi?

Hayır, hayır; bir yanlışlık yok. Bu kutlamalar, (biz Müslümanların bazı ibadetlerinin Oruç, Hacc gibi bazı ibadetlerinin belirlenmesinde kullanılan) 354 günlük (qamerî) ay yılını esas alan İbranî takvimine göre hesab ediliyormuş ve bu yıl, bu yıldönümü, 25 ve 26 Nisan'a denk gelen İyar ayının beşinci gününde gerçekleşmiş.

Aslında, Osmanlı Devleti'nin hâkimiyetinde 400 yıl kalan Filistin, 1917'de, İngiltere düşünce, İngiltere Dışişleri Bakanı Arthor Balfour'un yayınladığı bir beyannameyle, Yahudilerin Filistin'e, -binlerce yıl öncelerdeki- atalarının vatanlarına dönmeleri çağrısını yapıp, başkasının topraklarını başka bir halk kitlesine peşkeş çekince, yine İng. emperyalizminin silâhlandırdığı bir kısım Siyonist Yahudiler Filistin'e gelmeye başlamışlardı. Osmanlı, yenik olarak çıktığı savaş sonrasında can çekişiyordu ve yüzlerce yıldır Müslümanların yaşadığı o coğrafyada da artık bir devlet otoritesi yoktu.

Filistin'deki yerli Müslüman halkın gençleri yine de bir direniş sergilemeye çalışıyorlardı; özellikle de İzzeddin el'Qassâm liderliğindeki mücahidler, Şeyh Qassâm'ın 1936'da şehid edilişine kadar esaslı bir direniş sergilemişlerdi. Ve İkinci Dünya Harbi, Hitler Almanyası'nın ağır yenilgisiyle noktalanınca, özellikle Almanya'da ağır zulümler görmüş olan Yahudilere, , onların çektikleri acıların bir karşılığı olarak savaşın gaaliblerince Filistin'de bir devlet kurmalarının 'yeşil ışığı' yakılmış ve bunun için gerekli maddî ve silâhlı destekler sağlanmıştı.

Sonrası mâlûm.

Devlet olarak mevcudiyetini ilân edişinin ilk 3-4 saat içinde, Birleşik Amerika ve Sovyet Rusya bu yeni devleti resmen tanımakta birbirleriyle yarışmışlardı. Ve halkı Müslüman ülkelerin rejimleri arasında, İsrail'i ilk tanıyan ülke de, o günlerden 30 yıl öncelerde, 400 yıl Filistin'le bir bütün halinde, tek devlet olarak yaşamış olan Osmanlı'nın -diplomatik açıdan- takipçisi olan Türkiye idi ve Mart-1949 sonunda gerçekleşmişti.

Ama ilginç olan şu ki, binlerce yıl devletsiz- vatansız, ordusuz, kahramansız olarak dünyanın her bir tarafında dağınık ve Hristiyanların ağır baskıları altında ve 'getto'larda yaşamış olan Yahudiler, inanç değerlerini yitirmemişler ve hattâ binlerce yıl, resmî yazı dili olmayan İbraniceyi resmî dil ve -tıpkı, Arab alfabesi gibi, sağdan sola doğru yazılan- İbrî alfabesini de resmî alfabe olarak diriltmişlerdi. Bazı Müslüman toplumlara ise, emperyalistlerin de desteğiyle, kendi inançlarının alfabesi zorla, zorbaca yasaklanırken.

Ders alınması, üzerinde düşünülmesi gerekli bir tarih kesiti.

*

Bu vesileyle şunu da ekleyelim ki, Siyonist Yahudilerin dünya çapında etkili oldukları medya organlarında, Rusya'dan AB ülkelerine ve hele de Amerika'da, yani Hristiyan toplumlarında giderek artan bir 'anti-semitizm (Yahudi düşmanlığı)' dalgasını yükselmekte olduğu derin bir endişe olarak dillendirilmekte. Hattâ bazı Siyonist Yahudi öncüler, 'Amerika, Rusya veya AB ülkelerinin Hristiyan toplumları savaşlarda yenilseler bile, savaşlarını yine sürdürürler; ama Yahudilerin yenilmeyi göze alma lüksleri yoktur, çünkü yenildiğimizde yok oluruz.' demektedirler. Üstelik de, bütün emperyalist güçlerin, İsrail rejimini korumakta, kendi ülkelerini korumaktan daha hassas olduklarını, bütün Siyonist güç odakları da bildikleri halde.

*

Tercihlerini yalanlara kanarak yapanlar, milletin kaderi için, su üstüne yazı yazmış olurlar!
30 Nisan 2023 Pazar

*İstanbul'dan Kemaleddin Erce yazıyor:

'CHP'li C. Başkan adayı olarak gösterilen KK Bey'in son haftalarda ortaya attığı ve 'Ülkeye 300 milyar doları getirdim' şeklinde devamlı tekrarladığı sözdeki, 'Getirdim' sözü , 'Getireceğiz'e dönüştü. Sonra da, bu paranın bir defada değil, 5 taksitle, yıllık 60 milyar dolar olarak , 5 senede getirileceğini söylemiş..

Bu kişi, gücünü hangi merkezlere dayadığını daha açık nasıl söyleyebilirdi?

Sonra, bu kişinin sahte tebessümlerine kanıp da mı verecekmiş o parayı, Londra'nın kapitalist kompradorları? Tayyib Erdoğan, (Uluslararası Para Fonu) IMF'e olan 23,5 milyar dolar borcu o günün şartlarında ne zorluklarla ödeyip de, sonra IMF temsilcilerine, 'Haydi, güle-güle, anca gidersiniz..' çektiğini unuttuk mu ve IMF'nin Cotarelli ve emsali 'Müstemleke Valisi' edâlı temsilcilerini, bir daha gelemiyecekleri şekilde 'Kapı dışarı..' etmedi mi?

KK Bey ise, safdil tarafdarlarını, '300 milyar dolar getirdim..' lafıyla kerizledikten sonra, şimdi, o rakamı 5'e bölüp yıllık 60 milyar dolarlık taksitler halinde borç alacağını açıklamak zorunda kaldı; 'Borç alan, ferman da alır' sözünden de habersizce.. Zavallı KK Bey, kapitalistlerin temiz para sahibi olduklarını ve de ülkemizi de çok sevdiklerini sanıyor..

Bir başka âlem olan ve 'Bir oy Kemal'e, bir oy da Meral'e..' diyen ve 'Allah biliyor ya, Başbakan olmayı çok istiyorum..' diyen hamfendi siyasetçi ise, o 300 milyar dolar'ı 3 taksitte getireceğinden dem vuruyor!.

Biz bu oyunu geçmişte çok gördük ve ağır bedeller ödedik.. KK Bey, sen ders almadıysan da biz aşılıyız; aynı oyuna gelmeyi asla istemiyoruz, Ve KK Bey, unutma ki, 20 sene önce Erdoğan iktidara geldiğinde, Türkiye'nin yıllık ihracâtı, sadece 32 milyar dolardı.. Şimdi, 265 milyar dolar civarında.. KK Bey, senin kapitalist patronlarından yılda alacağını söylediğin 60 milyar dolar'ın 4,5 mislini, Erdoğan, ülkenin alınterinin karşılığı olarak 1 yılda kazandırıyor.

KK Bey, sana bir şey demiyorum, ama, son 20 yılda yaşananları ve alınan bunca mesafeleri göremeyen, tekparti diktatörlüğü dönemlerinizin tuzu kuru kalıntılarının bu kadar kör oluşlarına her ne denilse, revâ değil midir?'

--Evet, okuyucunun bu kadar özetleyebildiği uzun mektubunu bizzat KK Bey'e okuyan birisi çıksa ve onun cevabını da açıklasa..

*Van'dan Misbah Topçuoğlu isimli okuyucu yazıyor:

'İstanbul'a gelmişken, Yeşilköy'deki eski havaalanının bir kısmının tahsis edildiği Teknofest Fuarı'na gittim, dün.. Aman Allah'ım.. Milletin emperyalist güçler karşısında ezik durumdan kurtulmakta olduklarının hissedişlerinin heyecan ve coşkusu görmeye değerdi.

Selçuk Bayraktar isimli bir müslüman beynin, yaptığı Akıncı, Kızılelma ve diğer İHA ve SİHA örneklerini ve hele de onların havada uçtuklarını gördüklerinde, benim gibi bir genç bile, sevinç ve gurur gözyaşları döktüm.. Bazı yaşlı kimselerin, 'inşaallah emperyalistlerin tepesine ineceğiz..' deyişlerinde, geçmişte çekilen nice acılara ve eziklik duygularına bir tepki gördüm..

Ama, akşam, bir de ne göreyim, Muhalefet'in C. Başkanı adayı olan Kılıçdaroğlu, kazanırsa, 'O Havaalanı'nın Teknofest Fuarı'nın yapılan bölümünü Amerikan emperyalizminin ünlü istihbarat örgütü CİA'ye de hizmet verdiği açıklanan Amerika'daki bir türk'ün teknoloji şirketine vereceğini' açıklamış. Bu niyete ben, kocaman bir 'Yuhh!!' çekerim; kimse kusura bakmasın..

--Evet, bu Vanlı Misbah kardeşimizin yazdıkları da özetle böyle..

Bu vesileyle, bu gibi sataşmalara Selçuk Bayraktar'ın cevap mahiyetinde yaptığı açıklamalardan bir kısa özetleme yapalım. Baykar isimli şirketin iki kardeşten birisi olan Selçuk Bayraktar diyor ki:

'Bizim Teknofest sadece Baykar'ın değildir. Burada 102 tane paydaş kuruluş var. Üniversitelerimiz var burada. Müthiş bir coşku var. 1 milyon gencimiz, geleceğin teknolojik alanlarına yönelik yarışmalara katılmış. Titizlikle çalışan bir festival. Ticarî bir organizasyon da değil. Halk için yapılmış bir organizasyon. Türkiye'nin son 20 yılda savunma sanayiinde ortaya koyduğu müthiş başarılar var. Türkiye 2010'a kadar silah teknolojilerinde bağımlıydı. İsrail'den İHA alıyorduk. İsrailli pilotlar uçurmak istemiyorsa uçmuyordu. Türkiye yurt dışından bir çok teknolojiyi tedarik ederken kimse bunu eleştirmiyordu. Heron'u eleştiren bir siyasetçi gördünüz mü Türkiye'den? ABD'den İHA tedarik edilmeye çalışıldı. Bunu eleştiren duydunuz mu? Biz milli başarılar elde ediyoruz. Türkiye'yi sahada güçlü kılıyor. Niye böyle olduğu durumda eleştiriler duymaya başlıyoruz? İHA ve SİHA'lara, Türkiye 15 yıl önce muhtaçtı. Şu an Baykar dünyanın en büyük İHA ve SİHA ihracatçısı. Dünyada kimse rekabet edemiyor. Ülkeler, Türkiye'den yardım istiyor. Yani Türkiye, hem bölgesel güç, hem de dost coğrafyalara yardım eden bir ülke haline geldi. 2020 yılında Karabağ'da Azerbaycan'a sunuldu. Bunun takdir edilmesi gerekmez mi? Millî SİHA'lar PKK'la mücadelede önemli başarılar elde ettiğinde ilk tepki CHP'li bir isim, (S. T) geldi. 'SİHA'lar Jitem'dir' dedi. Siz hangi ülkenin milletvekilisiniz? Bunu konu Kılıçdaroğlu'na soruluyor. Herhangi bir cevap vermiyor. Ve o kişi, şimdi Diyarbakır'da CHP'nin 1. sıra adayı..'

Evet, doğru bir yaklaşım, değil mi? Kaldı ki, sadece Baykar Şirketi'nin geçen yılda yaptığı ihracât gelirinin, 6,5 milyarı aştığı da açıklanmış.. Ve bu yüksek teknoloji ürünlerine o kadar talep var ki, BAYKAR Şirketi talepleri karşılamaya yetişemiyormuş..

Tabiî, konuyu sadece Baykar'la sınırlı saymamak gerek.. Prof. İsmail Demir ve Prof. Temel Kotil gibi isimlerin de Bayraktar kardeşlerden geride kalmayan bir heyecanla ne büyük hizmetler yaptıkları gözden ırak tutulmamalı..

Dün de, C. Başkanı adaylarından Muharrem İnce, dün, Kılıçdaroğlu'nun laflarına ağır şekilde karşılık verdi ve, 'Selçuk Bayraktar, Erdoğan'ın damadı diye, bu büyük hizmete karşı mı çıkacağım? Sonuna kadar destekleyeceğim..' diyor ve 'Kılıçdaroğlu'nun propagandalarının sadece HDP tarafından değil, Pensilvanya'dan da tezgâhlanan FETÖ yalanları olduğunu' belirtiyordu.

*Malatya'dan Ali Sabri Ekinci isimli okuyucu yazıyor:

'Mâdem ki, mezheb açıklamak yolu açıldı. Ben Alevî bir Müslümanım.. Sünnî Müslümanlara da düşmanlığım yoktur. Çünkü Ali efendimizden öyle öğrendik.. Alevî demek, Hz. Ali'yi sevmek demekse, sizin geçen hafta yazdığınız gibi, bütün Müslümanlar da Alevî'dir. Çünkü, ben Hz. Ali efendimize sevgisiz, saygısız bir laf eden tek bir sünnî müslüman görmedim.. Ama, Hz. Ali'nin yaşayışından hemen hiç bir iz taşımayan, resmî ideolojilerin, İslâm düşmanlarının, her vesileyle Müslümanları, câhil olarak gören-gösteren; kendileri ise, Ebu Cehl'in günümüzdeki torunları olan kimselerin ve de yüzlerine alevîlik maskesi geçirenlerin neyi hedeflediğini biz bilmiyor muyuz? Kılıçdaroğlu Bey, 'Ben samimî bir alevî Müslümanım.' diyorsa, Hz. Ali'nin, ahlâkıyla edeplenmeli.

Eski askerlerinin 'Hüküm Allah'ındır' diyerek ortaya çıkardığı 'Haricîler Meselesi' denilen büyük fitne karşısında, Hz. Ali Efendimiz, 'Onlar doğru bir sözü eğri bir murâd için söylüyorlar' demişti.

Kılıçdaroğlu, 'samimî bir alevî Müslümanım..' diyorsa, bu söz üzerinde düşünmeli.. Ali'yi sevmek adına, Alevîliği ateistlerin, binek taşı haline getirmek nasıl olur Kılıçdaroğlu.. HDP'nin eşbaşkanı Midhat Sancar, 'Biz Kılıçdaroğlu'nu, Erdoğan'ı devirmek için destekliyoruz.' diyor, açıkça.. Ve neleri yıkacaklarını da gizlemiyorlar. Müslüman kürd halkı, bu oyunu bozmayacak mı?

Kılıçdaroğlu, sadece 'alevîyim..' demekle kendisine oy vereceğimizi sanıyorsa, avucunu yalamaya şimdiden başlayabilir.

--Evet, bu okuyucu mektubu da böyle, Malatya'dan..

.Ölümden meded uman dar kafalı ölümlüler..
1 Mayıs 2023 Pazartesi

'Sosyal medya' denilen bataklıkta, kendi isimlerini açıkça yazmaya cesaret edemeyen kimseler geçen hafta içinde Tayyib Bey'in 2-3 gün süren rahatsızlığını öyle bir heyecanla karşıladılar ki, 'Bu sefer, seçim riskine gerek kalmadan, iş tamam galiba...' muştusuyla sevinçlerini paylaştılar. Kimileri de, 'Tek adam gidiyor' diye yazdılar.. Kimileri de, 'Tanrılaştırdığınız kişi ölüyor ama biz yine buradayız..' gibi, kendilerini ölümsüz sanan kimseler bile görüldü.. Bunları yazanlar 100 yıldır, 'tanrılaştırılan- putlaştırılan' bir 'tek adam' figürü karşısında nasıl 'arz-ı ubûdiyet'ler sergilediklerini bile akledemiyorlardı..

Hâlbuki aklı başında olan insan, bir kişilerin ölümüyle onların temsil ettikleri zihniyetlerin ölmeyeceğini anlar, idrak eder. Bütün ilahî peygamberlerin insanlığa sundukları ilâhî mesajlar, onların dünyamızda olmadıkları halde yaşamaya, az-veya çok yaşamaya devam ediyor; keza, Nemrud'ların, Firavunların zihniyetleri de devam ediyor..

Arif Nihat Asya merhûm 'Na't' şiirinde.. 'Ebû Cehil öldü diyorlar, / Ebû Cehil'ler kıt'alar dolaşıyor' derken bu gerçeği anlatmış olmuyor muydu?

Tamam, insan ölümlü bir varlıktır.. Tayyib Bey de de insandır ve ölümlüdür. Elbette vaktini ancak Allah'ın bildiği, takdir ettiği bir zamanda 'emri Hak' vaki olunca, o da fâni hayattan ebedî olan hayata sefer eyleyecektir. Bunu kendisi de sık sık hatırlatmıyor mu? 'Sonunda varacağımız yer iki metrelik kefenle, 2 metrelik bir mezar olmayacak mı?' demiyor mu?

Elbette onun varlığından rahatsız olanlar o zaman sevinecekler, kimileri belki hiç oralı olmayacak ve amma, O'nun İstanbul BŞ. Belediye Başkanlığı'na seçildiği Mart-1994'den beri, O'ndan 29 senedir, eşine az rastlanır hizmetler almış ve bunun için de ona devamlı desteklerini vermiş büyük kitleler, onun fâni hayattan çekilmesi halinde, böylesine bir 'Müslüman' halk liderinin hizmetinden mahrum kaldıkları için, onun ebedî hayat yolculuğuna, beka âlemine yolculuğa çıkması karşısında da elbette çok üzüleceklerdir; gözyaşı dökerler, ama inandığı değerlere, bir kısım siyasetçilerin yaptığı gibi istismar için değil, inancının gereklerine göre bir dünya kurmak mücadelesi veren bu liderlerini hep hayır-dualarıyla anacaklardır.

Ama o birkaç günlük rahatsızlık sırasında, sosyal medyada ellerini ovuşturarak bekleyenler, Tayyib Bey'in, elhamdülillah, sağlıklı olarak meydanlara yine çıkması ve şifâ hali karşısında bu durumu 'kara haber' olarak duyurdular.

Evet, 'Emri Hak'ın vâkî olması, gerçekleşmesi, nefis sahibi her canlı yaratık için olduğu gibi bizim için de bir gün tahakkuk edecektir. Bu bir an sonra da olabilir, tahmin edemeyeceğimiz kadar uzun bir süre sonra da.. İnancının şuurunda olan her Müslüman bilir ki, her an ölümle karşı karşıyadır.. Ama ârif Müslümanlar, hayırlı hizmetlerini gördükleri iyi, salih insanlar için dua ederken, 'Yâ Rabb, bizim ömrümüzden al, filân kuluna hediye eyle..' niyazında bile bulunurlar; iyi insanların hizmetlerinden mahrum kalmamak için..

Onun içindir ki bir vefat karşısında Müslümanlar, Âl-i İmrân Sûresi- 185. âyetinde yer alan, 'Bütün nefisler ölümü tadacaktır..' meâlindeki 'Kull-i nefsin zâiqaa-t-ul mevt.. ' ilahî hükmü okurlar.. Müslüman olmayanlar ise, ölümlerinden sonra da baki kalmak, anılmak, unutulmamak veya tahakkümlerinin gelecek nesiller üzerinde de sürmesi için, ya bizzat, ya da bağlılarınca putlaştırılırlar; büstler, heykeller, firavun piramitlerine öykünüp, mutantan mezarlar yaptırırlar. Bilmezler ki bununla sadece bir müddet sürdürebilirler, izlerini..

Şair Baki, 'Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş..' diye ne güzel söylemiş.. Evet, nice Firavunlardan geriye kalan nedir; bir mumyalanmış cesedden ve zorbalık hikâyelerinden gayri.. Bir de Enbiyâullah'ın, ilâhî peygamberlerin geride bıraktıklarına bakalım..

Mehmet Akif merhûm ne demişti?

'Evet, bütün beşerin hakkıdır beka emeli,

Lâkin bunu ne taştan, ne de leşten beklemeli!.'

Bir ilginç duruma da değinelim, kısaca:

Toplum, olan bitenler hakkında böyle mi aydınlatılıyor?

Evvelki akşam TRT ve diğer kanallarda, saat-21.50 civarında, İzmir-Narlıdere'de çıkan büyük bir yangın haberi ve korkunç görüntüsü veriliyordu. 8 katlı bir bina, 200 metrekare büyüklüğündeki 40 daireyi kısa zamanda saran alevlerle tamamen yanmış ve geriye kocaman ve dehşet uyandıran bir iskelet kalmıştı..

Ancak, hiçbir yaralı veya can kaybı olmaması sevindiriciydi. Ama sitenin bekçilerinden birisi hemen bütün binayı haberdar etmiş ve henüz erken saat olduğu için de herkes dışarı fırlamak imkânı bulmuş.. Ancak orada oturanlardan birisi, yangına ilk gelen itfaiye aracının deposunda su olmadığı, iki-üç itfaiyecinin de yorgun ve hortumların da o yangına müdahale edemeyecek derecede kısa olduğu gibi laflar ediyordu.. Bu sözlerin muhatabı, İzmir BŞ Belediye Başkanlığıdır.

Bu villa tipi dairelerin her biri, 10 ilâ 17 milyon lira değerinde imiş..

Ortalama 14 milyon diye hesab edilince, yaklaşık 600 milyon liraya yakın bir büyük kayıp meydana gelmiş.. Bu sitenin kimi sâkinleri de, evlerinde yanan dövizlerine ve ziynet eşyalarına gözyaşı dökmüş.

Ancak, konunun daha ilginç tarafı bir haber verilirken, yangının bitişikteki Akit gazetesinin binasına da sıçrama tehlikesinin olduğu şeklinde bir cümlenin de o yangın haberi içinde okunmasıydı.. İzmir-Narlıdere neresi, İstanbul'da basılan Akit gazetesinin idare veya matbaa tesisleri binasının neresi?' diye soranlar ortada bir karışıklık olduğunu hemen anlayabilirlerdi.

Nitekim ertesi sabah Narlıdere Yangını etraflıca haber konusu olurken, AKİT'ten haber yoktu..

Çünkü Akit tesislerinde bir yangın olduğu bir başka haber idi; ama medyada o yangından hiç söz edilmedi..

Sonra anlaşıldı ki aynı saatlerde bir de İstanbul'da, Akit gazetesinin bulunduğu binada da bir yangın meydana gelmiş ve amma onun üzerimde hiç durulmamıştı. Hâlbuki orada da bayağı büyük hasar meydana gelmiş..

Haydi, bu yangın haberi o andaki o büyük yangın haberi içine heyecanla karışmış diyelim.. Ne var ki ertesi günler AKİT'in uğradığı büyük yangın hiç söz konusu olmadı.. Hâlbuki benzer bir durum, özellikle de, Kemalist, laik - sol vs. bir gazetenin binasında öyle bir yangın olsaydı, ne büyük feryadlar yükseltilir ve nice komplo teorileri destanlaştırılırdı!.

Muhalif seslere tahammülden bahseden çok bir 'özgürlükçü' taifenin, ne kadar özgürlükçü olduğu bir daha ortaya konuldu..

Akit gazetesine ve çalışanlarına geçmiş olsun diyorum. Ama sosyal medyada, bu haber üzerine Akit için yazılan, 'Ohh olsun..' havasındaki saldırganlığın ötesinde, alçakça mesajlara ne demeliyiz? Hele de kendi kendilerine 'aydın' yaftası yapıştıran taifenin nasıl karanlık ruhlu olduğunu bu son hadise de göstermiyor mu?

.Gerçek niyetini kurnazca gizleyenlerle, nereye böyle?
3 Mayıs 2023 Çarşamba

İnsan, cemiyet halinde yaşamaya mecbur olan bir yaratık olarak halkedilmiştir, Allah'u Teâlâ tarafından.. Bir Yaratıcı'yı kabullenmeyenler, materyalistler, ateistler, Darwinist'ler vs. laikler ise, kendileri dahil, bu mükevvenâtı / varlıklar âlemini tesadüfen, kendi kendine var oluş şeklinde izah ederler kısaca.. Yani, mükevvenâtın her şeyinde ezelî kanunlar olduğunu kabullenirler de, insanın bu gibi, insan iradesi ötesi kanunlarla sınırlandırılmasını kabullenemezler.

Cemiyet halinde yaşamanın 'olmazsa olmaz'ı; uyulmaması halinde cezalandırılmayı gerektiren belirli bir takım kurallar, kanunlar, yaptırımlardır. İnsan cemiyetlerinde bu cemiyet hayatı düzeni, bir takım gruplaşmaları beraberinde getirir ve bunların daha ileri merhalesi ise, Hükûmet veya Devlet denilen yönetim mekanizmalarıdır..

Bu mekanizmaları da, 'zer ve zor/ (altın ve kaba kuvvet, kılıç veya diğer tahakküm âletlerinin) sahipleri veya bir takım aile, sülâle, soy-sop, kabile, aşiret, kavim, lisan/dil veya meslek ya da coğrafya veya inanç ve dünya görüşü birliği, sosyal sınıf, vs. anlayışları ya da, yönetilen halk kitlelerinin ortak rıza veya iradeleri adına oluşturulmuş yönetim kadroları işletirler, çalıştırırlar.

Kezâ, bir çok hayvanlar da cemiyet halinde yaşayacak şekilde kodlanarak yaratılmışlardır. Bir arı kovanındaki, ya da bir karınca yuvasındaki düzen veya kursağında getirdiği yemleri yumurtadan yeni çıkmış ve ağızları açık vaziyette yiyecek bekleyen 4-5 yavrusunun ağızlarına, -hepsine de âdilâne şekilde- taksim eden anne kuş'un davranışı; veya soğuk mevsimler yaklaşırken, sıcak iklim ve coğrafyalara giden göçmen kuşların onbinlerce km. uzaklara gidip, aynı şekilde sıcaklar başlarken ayrıldıkları yuvalarına dönmeleri.. Veya onbinlerce, yüzbinlerce kuşlardan oluşan kafilelerin gökyüzünde insan aklının alamayacağı fevkalâde manevralarla ve birbirlerine çarpmadan saatlerce raksetmeleri gibi fevkalâde muhteşem hayat düzeni, biraz idraki olanı düşündürmez ve heyecanlandırmaz mı?

Hattâ, göklerde, cansız âlemler olarak değerlendirilen milyarlarca yıldızın ve nice milyonlarca olduğu söylenen güneş sistemlerinin birbirlerine çarpmadan hareket edişindeki muazzam nizâm da, aynı şekilde muhteşemdir.

Bu gibi hallerde, fıtrî kanunun dışına çıkan, dışlanır, sınırlandırılır veya tamamen yok olur.

İnsan toplumu da böyle..

Her bir insan toplumunda, o toplumun inandığı veya belirlediği kurallar bütünü vardır ve o kaidelerin, kanunların dışına çıkanlara bedel ödettirilir. O kuralların âdilâne olup olmadığı bir ayrı konudur.. Ve, kendilerine zulüm yapıldığını iddia edenlerin olduğu toplumlarda, huzursuzluklar zûhur eder.

Evet, aile de dâhil, bir sosyal düzende, haksızlığa, zulme uğradığına inananlar olursa, o baskıya karşı olanlar ya teslim olurlar, ya pasif mukavemet sergilemek için kenara çekilir ve; ya da, o baskı zulüm iddialarını bertaraf etmek için, keşfettikleri, benimsedikleri veya gözlerine kestirdikleri, her türlü yöntemle mücadeleye girişirler.

*

10 gün sonra yapılacak olan seçimlerde, toplumun etrafında buluştuğu yeni bir dönem için daha bir 'ortak rıza' belirlenmeye çalışılacak.. Bu konuda da, önceden ilân edilen kural, 'rüşd yaşına ermiş ve seçme hakkına sahip vatandaşların yarısından bir fazlası'nın benimsediği ismin, toplumun başına geçeceği şeklindedir. Bu da, son derece çetin bir seçim havasını ortaya çıkarmaktadır.

Şu veya bu tarafın görüşünün doğruluğu- yanlışlığı herkese göre, değişen bir durum..

Ancak burada karşımıza çıkan tablo, sadece içeriden değil, dışarıdan da desteklenen bir ayrılıkçı ve de silâhlı mücadele odağının, Muhalefet'i kendi manyetik alanına çekmiş olmasıdır.

Muhalefeti oluşturanlardan bir kısmı kendilerini kurnazca ve hileli bir şekilde gizleyerek, ve kuzu postuna bürünmüş sırtlanlar olarak sosyal hayat sahnesinde gülücüklerle ve de, mâsum bir taleplerle ve amma, açıkça emperyalist odakların yıllardır söyledikleri planlamalara da uygun şekilde son kozlarını oynamaya çalışıyorlar.

Muhalefet'in liderliğini yapan kişinin, on yıllardır zâten bilinen, 'mâlûmu ilâm' bir özel durumunu, toplumum büyük kesiminin dışında olan bir 'mezhebî' bağlılığını açıklaması son derece mânidârdır. Ve 40 yıllık mâlûm bir silâhlı mücadele/ terör grubunun ve iç siyaset sahnesindeki bağlılarının da, o muhalefet liderine alenî destek vermeleri, aslında bir alârm işaretidir.

Bu konuda, Muhalefetteki ikinci liderin, 'ortada bir kumar masası' olduğu ve 'o masada asla yer almayacaklarını' söyledikten 3 gün sonra, hangi iç veya dış güç odaklarının rüzgârıyla, o 'kumar masası'na oturtulmasının, çok sıradan bir siyasî gelişme olmadığı da bir daha hatırlanmalıdır.

On yıllardır, belki yarım asırdan fazla zamandır, 'Muhalefet Grubu'nu şekillendiren lider ve dünya görüşüne karşı olduklarının söylemleriyle büyük kitle içinde ayrı bir yerleri olan isimlerin, şimdi, ya şahsî ihtiraslarının zebûnu olmaları, ya da çok safdilce veya başka bir etkenle, bütün bu tehlikeli durumu kabullenmiş gözükmeleri de, büyük kitlenin de, en azından karşı taraf kadar, dikkatli ve her gelişmeye karşı teyakkuz halinde bulunmalarını gerektiriyor.

*

Açıktır ki, Devlet dediğimiz kavram ve mekanizmada, iktidarın, hükmetme gücünün, Devletin koyduğu kurallar dışına çıkılarak ve hele de silâhlı mücadele yöntemiyle el değiştirmesine göz yumulması, o Devlet'in izmihlâli,/ çökmesi demektir. Bu, sadece şu veya bu Devlet için değil, her Devlet yapısı ve sistemi için böyledir.

Devlet kavram ve mekanizmasının hâkim olduğu/ hükmettiği / Hükûmet ettiği bir coğrafyada verilen her mücadele, önceden belirlenmiş olan kurallara göre şekillenmek zorundadır. Hele de silâh kullanmak yetkisi, Devlet denilen mekanizmanın iznine bağlıdır ve bu izin olmaksızın 'silâh' kullanan kişi, grup veya dünya görüşünün bağlıları, başlarına gelebilecek olan her şeyi, en baştan göze almak zorundadır; tıpkı Devlet'in de o duruma seyirci kalması halinde, başına nelerin geleceğini en baştan hesap etmesi gerektiği gibi..

*

NOT: İdeolojik ve stratejik sığlıkla mâlûl mâlûm bir siyasetçi, halkın Teknofest'e gösterdiği büyük ilgi ve rağbet karşısında rahatsız olmuş olmalı ki, tuhaf bir açıklama yaptı, evvelki gün.. Teknofest'in değil, ülkenin ulaştığı İHA ve SİHA gibi yüksek teknolojisinin yıldız ismi olan Selçuk Bayraktar'a laf attı.. 'Selçuk Bayraktar da, dikkatli olsun, yoksa, Berat Albayrak'ın âkıbetine uğrar' gibi bir lâf ettiği sırada, bir çayevindeki yaşlı kişiler, 'Oğlum sen, 'Selçuk Berat'a baksın!' , diyeceğine kendi utanç verici haline bak! ' deyiverdiler. 'Berat Albayrak'ın, özellikle de, Enerji Bakanlığı'ndaki çalışmalarının verimli sonuçları şimdilerde alınıyor' diyen uzmanların sözlerini uzun-uzadiye aktarmaya gerek yok, ama, her iki ismin de Tayyib Bey'in damadı olması bile, onların suçlanmaları için yeterli gerekçe.. Halbuki millet, Selçuk Bayraktar'a, onun büyük hizmetinden dolayı ona derin bir sempati besliyor; onun kimin damadı oluşundan dolayı değil..

Evet, ideolojik ve stratejik sığlığa mübtelâ olanların sergilediği, utanç verici ve ibretlik bir durum..

Haçlı Saldırganlar'ın, Erdoğan'la dertleri ne ki, ‘O, gitmeli!' diyorlar?
5 Mayıs 2023 Cuma

İngiltere'nin ve kapitalist emperyalizm dünyasının etkili haftalık dergilerinden 'The Economist'in '6- 12 Mayıs 2023' tarihli yeni sayısının kapağında, bir köşede Türkiye Bayrağı, diğer köşede, 'ERDOGAN MUST GO!' (Erdogan gitmeli!) başlıklı temenni ve tavsiye cümlesi ve 'demokrasinin kurtarılması ve seçimler'i konu edinen diğer iki küçük başlık daha. Sonra da, ortada kocaman harflerle 'THE MOST IMPORTANT ELECTİON OF 2023 (2023'ÜN EN ÖNEMLİ SEÇİMİ' başlığı yer alıyor. Ama en önemlisi, elbette ki, 'ERDOĞAN GİTMELİ!' şeklindeki ifade.

Derginin içinde de, 'Biz, Kılıçdaroğlu'nun C. Başkanı olmasını istiyoruz.' deniliyor.

İnsanın, 'Size ne! Siz mi seçeceksiniz, kimin Başkan olacağını, Türkiye halkı mı?' diyeceği geliyor. 'Biz sizin başınızdakilerin, Kral'ın (veya 60 yıl kadar tahtta kalan ve birkaç ay önce ölen Kraliçe'nin) veya başbakanlardan kimlerin gitmesi veya kalması' konusunda tavsiyelerde bulunan yayınlar yaptık mı, yapıyor muyuz?

*

2023'ün en önemli seçimi olarak Türkiye seçimlerinin konu edinilmesi tabiî sayılabilir, kendi menfaatleri ve ilgileri açısından. Ama içimizden birilerini 'düşman' olarak nitelerken, onun karşısındakileri de kendi adamları ve kuklaları olarak nitelemiş olmuyorlar mı?

Esasen, emperyalist dünya, 2023'deki üç büyük seçimin yapılacağını yılbaşından beri söz konusu ediyordu. Bu üç ülkenin de Müslüman coğrafyalarından olduğuna ve bunların Nijerya, Türkiye ve Pakistan seçimleri olacağına aylarca öncesinden birkaç defa değinilmişti, bu sütunda.

Afrika'nın 220 milyonu aşan dev nüfusuna ve petrole dayandığı için güçlü de sayılan ekonomisine sahip Nijerya'da, 25 Şubat 2023 günü yapılan seçimlerden aylar önce, ikisi de Müslüman olan Bola Ahmed Tinubu ve Atiku Ebû Bekr güçlü adayların rekabetinden istifade ederek; devreye, Nijerya halkının yüzde 25 kadarını teşkil eden Hristiyanlar arasından Peter Obi isimli ve Katolik olan büyük bir iş adamını aylarca yağlayıp yaldızladılar; ama sonunda seçimi, Ahmed Tinubu kazandı. Böylece de emperyalist dünya o ilk seçimden yenik çıktı.

Diğer seçim, Pakistan seçimi olup, 2023'ün son aylarında, henüz tarihi net olarak belirlenmiş değil.

Ve 14 Mayıs'ta yapılacak Türkiye Seçimleri'ne ise, 1 hafta kadar bir zaman kalmış bulunuyor.

Emperyalist dünya, Nijerya'dan sonra, bir de Türkiye'de yenik çıkmak istemiyor.

Burada, üzerinde asıl durulacak konu, emperyalist dünyanın, Müslüman coğrafyalarındaki seçimlere ve hele de Türkiye seçimlerine, niye bu kadar yakından ilgi duyduğudur.

Elbette, bizler de dünyanın başka yerlerinde yapılan seçimlerde kendi dünya görüşümüze daha yakın bulduğumuz lider veya grupların kazanmasını temenni edebiliyoruz; ama o ülkelerin ve halkların iç işlerine karışarak, onlara tehditler yağdırarak değil.

Ama 'Haçlı ruhu' ve 'emperyalist görüşler' yan yana gelince, onların bütün dünyayı ve hele de Müslüman coğrafyalarını kendilerine göre düzenlemek iştihaları daha bir kabarıyor.

*

Birileri, yazının başlığında, 'Haçlı Saldırganlığı'nın hatırlatılmasını yadırgayabilirler.

Ama başka nasıl izah edilebilir bu durum? Hele de emperyalist dünyanın Müslüman coğrafyalarında son 300 yıllık zaman diliminde tezgâhladığı entrika ve zulümleri hatırlarsak..

Hatırlayalım, 2002'de, Amerikan Başkanı G. Bush, 11 Eylûl 201'de Amerika'da meydana gelen büyük ve korkunç saldırılarda, Usâme bin Laden'in El'Qaide Teşkilatı'ndan ayrı olarak Saddam Irakı'nın da dahlinin olduğunu iddia ederek Irak'a saldırırken; bu savaşlarının bir Haçlı Savaşı (The Crusades) olduğunu' açıkça ifade etmiş ve askerlerini de 'The Crusaders' diye övmüştü.

Ve şimdiki Amerikan Başkanı Joe Biden da, 3 yıl önce açıkça, 'Türkiye'de Erdoğan'ın, içerdeki muhalefetle işbirliği yaparak, iktidardan, demokratik yolla uzaklaştırılması gerektiğini, çünkü onun Amerika'nın siyasetlerine aykırı hareket ettiğini' söylememiş miydi?

The Economist'in yorumunda, " Erdoğan'ın yenilgisinin dünya çapında global sonuçları olacak ve her yerdeki demokratlara diktatörlerin yenilebileceğini gösterecek" deniliyordu.

BBC muhabiri Orla Guerin ise, Kılıçdaroğlu'nun kendisine 'Kremlin'le değil, Batı ile ilişkilere öncelik vereceğini' söylediğini aktarıyordu.

Sadece İngiltere mi?

Alman gazetelerinin, Almanya'daki Türkiyeli seçmenlerin büyük ekseriyetinin Erdoğan'a destek verdiklerine değinerek, 'Burada özgür bir şekilde yaşayıp, Türkiye'deki bir diktatörü niye destekliyorsunuz?' gibi başlıklar attıklarını bilmiyor muyuz?

Fransız medyasının haftalıklarından 'Le Point' dergisi de, 'Erdogan, L'autre Poutine' (Erdoğan, bir başka Putin.) kapağıyla yaklaşıyordu konuya. 'L'Express' dergisinin kapağında da, 'Erdogan, le risque du chaos' (Erdoğan, kaos tehlikesi.) ifadesini kullanılıyordu.

Ama hepsinin ümidi, kendi beslemeleri olan PKK örgütü gibi, Kılıçdaroğlu'ndaydı. Çünkü, 'O seçilirse, Türkiye yeniden Batı ile ilişkileri normalleştirecek; kemalist çizgiye dönecekmiş.. Ayrıca, Kılıçdaroğlu, 'Ukrayna konusunda da, Batı ve NATO ile birlikte hareket edeceği'nin sözünü veriyormuş.

*

Emperial dünyanın bu yayınlarından ayrı olarak, bir diğer konuya da değinelim:

*

KILIÇDAROĞLU DEVAMLI, 'SIFIR RAKAMLARI' ÜRETİYOR

Kılıçdaroğlu, geçen sene bu zamanlarda hatırlıyor muyuz; 'Merkez Bankası'nın elindeki 128 milyar doların eritildiğini' iddia ediyordu. O iddianın yalan olduğu ortaya çıktı ve KK Bey, pişkinlikle konuyu unuttu.

Erdoğan, iktidara geldiğinde, Türkiye'nin yıllık ihracât geliri, sadece 32 milyar dolar idi. Ve IMF'e (Uluslararası Para Fonu'na) olan 23,5 milyar dolar borcu için de IMF'in Türkiye temsilcisi Cotarelli, Türkiye'nin ekonomisini yönetmeye kalkışıyordu; Ecevit zamanında olduğu gibi. Ama Erdoğan Türkiyesi, o borcu ödeyip, IMF Temsillerine 'Güle güle.' dedi. Şu anda, resmî açıklamalara göre, Merkez Bankası'nın elinde 115 milyar dolar var.

Kılıçdaroğlu ise, ekonomiyi kurtarmaktan söz ediyor, 3 ay kadar önce gittiği Avrupa ve Amerika gezilerinden dönüşte, dile getirdiği müjdelerle. '300 milyar dolar' getirdim, dedi, 'temiz para.' iddialarıyla.

Demek ki, emperyalist-kapitalistler KK Bey'imizi çok seviyorlar.

O da bu 'sevgi'yi topluma haftalarca aktardı durdu. Elbette büyük para idi, 300 milyar dolar. Ama '23 milyar dolar için bile boğazımıza sarılan IMF temsilcisi Cotarelli'nin daha büyükleri gelmeyecek miydi?' soruları gündeme gelince, Kılıçdaroğlu çok yukardan 'attığını' görmüş olmalı ki, tutarlı olmak adına, 'Tabiî bu rakamın, bir seferde değil, 5 taksitte, yıllık 60 milyarlık taksidler şeklinde verileceğini' açıklamak zorunda kaldı. Halbuki bu rakam, Erdoğan iktidarı'nın yıllık ihracât gelirini, -Corona Salgını ve sonra da 6 Şubat 2023'de yaşanan Büyük Deprem'e rağmen- 265-270 milyar dolarlara yükselttiği Türkiye gerçeği açısından da komik idi.

Kılıçdaroğlu bu '300 milyar dolar' rakamını da bir kenara koymuş olmalı ki, şimdi de, yeni iddialarla bulunuyor ve 'yurt dışına kaçırıldığını iddia ettiği 460 milyar dolar'ı ülkeye geri getireceğini söylüyor.

Evet, tam 460 milyar, -rakamla, 400 000 000 000 - dolar. Yani, TL ile artık nasıl bir rakam çıkar ortaya, onu tekrarlamak zahmetine gerek bile yok.

Hatırlayalım. 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi olduktan sonra Adnan Menderes'in, ülkenin altınlarını 3 uçak dolusu olarak yurt dışına gönderdiği iddia edilmişti, mâlûm kitleler de ağızları bir karışık açık, inanmışlardı, bu iddialara...

Sonra n'oldu?

Hiç!...

Evet, halka büyük büyük yalanlar söyleyerek propaganda, Adolf Hitler'in ünlü Propaganda Bakanı Goebels'in baş taktiği idi: 'Ne kadar büyük atarsanız yalanı, o kadar etkili olur!'

Okuyucularla Pazar Hasbihali: Uşak ruhlular, ‘Batı ile işbirliği' adı altında hâlâ da ‘hizmetçilik'ten yanalar..
7 Mayıs 2023 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucuyla Pazar Hasbihali'ni Almanya'dan Timur Demiroğlu kardeşimizin yazdığı uzuuun değerlendirmesine ayırıyorum. Demiroğlu şöyle yazıyor, özetle: 'Yazılarınızı dikkatle okuyor ve faydalanıyorum. Ve birçok şeyi yazmakta kendini, nasıl frenlediğini de hissediyorum. Ben 30 yıldır Batı Avrupa ülkelerinde yaşayan ve sosyal bilimler alanında akademisyen olan bir Müslümanım. Bunu söylemek istemezdim, ama bazıları 'akademik titr'leriyle konuşmaktan pek zevk alıyorlar ve diğerlerine dudak bükerek bakıyorlar da onun için belirtiyorum..

Seçimler yaklaşırken, taraflar elbette çok farklı şeyler söylüyorlar.. Her şeyden önce bir taraf 21 senedir yaptıklarıyla -yapabildikleri ve yapamadıklarıyla nesi varsa, onlar ortada.. Karşısındakiler ise, hep iktidardan uzak kimseler.. Yaptıkları bir şeyleri olmadığı için, elbette yapacaklarına dair konuşacaklar ve de iktidarı suçlayacaklar; umutlar saçacaklar..

Bu konuda herkes tercihini kendisine göre ortaya koyacaktır. Ama aktif siyasetçilerin dışında bir de ülkenin iyiliğini istemek adına videolar yayınlayan güya tarafsız kesimler var, sosyal medyada.. Ama onlar yeni nesillere öyle bir tablo çiziyorlar ve bir takım iddialar ve vaatlerle birlikte öylesine bir emperyalist dünya hayranlığı dile getiriyorlar ki, insana, 'Pess, yani..' dedirtiyorlar.

Bunlardan o cenahın kanaat önderlerinden ve liberal-sosyalist bir ekonomist olduğu söylenen bir kişi oldukça yaygın olarak paylaşıldığı anlaşılan bir videosunda, mutahablarını ikna edebilmek için, kof bir Avrupa hayranlığı yapıyor ve buna örnek olarak o dünyanın zenginliğinin demokrasi sâyesinde olduğunu iddia ediyordu.. Yani bizde demokrasi olmadığı için fakirmişiz..

Kaldı ki eğer halk kitlelerinin hür tartışmalarla oylarını vermeleri açısından bir özgürlük yok ise bu, Türkiye'deki 100 yıllık ve de kanunla korunan bir 'tek adam' ve onun ilkeleri adına diyerek kurulmuş olan sistemin tartılamaz oluşundan kaynaklanıyor..

Dahası bu kişi muhalefetin, silahlı bir mücadele veren bir terör örgütüyle işbirliği yaptığını görmezlikten geliyor.. Gelsin de o terör örgütlerinin buradaki, Avrupa'daki uzantılarının veya Irak ve Suriye'de Amerikan emperyalizminin yardımlarıyla palazlanarak hareket eden terör örgütlerinin lider ve diğer sözcülerinin ne gibi videolar hazırladıklarını internetten izlesin.. Yok, milleti 'salak' yerine koyuyor, eğer bunları bilmediğimiz sanarak söylüyorsa, kimin ne olduğunu anlaması için aynaya bakmasını tavsiye ederim.

Bu kişi güya bir de akademisyenmiş.. Örnek gösterdiği ülkelerin ismini veriyor; İskandinav ve Batı Avrupa ülkeleri ve Kanada, Yeni Zelanda ve Avustralya'yı demokrasiye örnek gösteriyordu.. Örnek gösterilen ülkelerin içinde, bir kısmı sadece son 100 yıldır krallıkla idare olunmayan Almanya, Fransa, İtalya, Portekiz gibi ülkeler.. Ki, bu ülkelerin her birisi de, evet, 100 yıl öncelere kadar krallıklarla idare ediliyorlardı.

Diğerlerine bakalım, İskandinav ülkeleri Norveç ve İsveç krallıkla idare olunuyor.. Danimarka, Hollanda, Belçika, İspanya, İngiltere hepsi de krallıkla idare olunuyorlar; ne demokrasisi!. Kanada, Yeni Zelanda ve Avustralya ülkeleri ise direkt İngiltere'den gönderilen Genel Valilerce yönetilen ülkeler.. 3. Charles olarak tahta çıkan İngiliz kralının annesi, Kraliçe'nin 70 yıllık hükümdarlığından sonra 8 ay kadar önce ölmesinden sonra 6 Mayıs günü tertiblenen Taç Giyme törenindeki komikliğe varan derecedeki korkunç şatafatlı altın saltanat arabasının ve bütün o görkemli merasimlerdeki parıltılardan, yansıyanın gerçekte İngiliz emperyalizminin asırlar boyu ezdiği fakir dünya halklarının kanı olduğunu da görürlerdi..

Şahsen sözünü ettiğim bu kişiyle bir TV programında tartışmak isterdim.. Çünkü hem kendisini, hem de halkın içinden tarafdar olduğu kesimleri yalanlarla ve hayalî ve de kof bilgilerle aldatıyor, kendisi de bir şey bilmiyordu..

Ona demek isterim ki, 'Efendi, Avrupa'nın zenginliği, hele de son 300 yıla varan ve buhar gücü'nün keşfinden sonra gelişen sanayi devriminden sonra, özellikle teknoloji açısından geri kalmış ülkelerin zenginliklerinin sömürülmesi yoluyla elde edildi, demokrasi yoluyla değil..'

Ve bugün onların nisbeten huzurlu toplumlar olarak görünüşleri de, sömürülen zenginliklerle toplumlarını doygunluk sınırına getirmiş olmalarındandır. O doygunluk sınırı biraz zorlansın, sosyal sınıflar arasında uçurum biraz açılsın, onların yeniden 1920'lerden sonra yaşanan ne büyük sosyal çalkantılarla, faşist veya komünist rejimlere dönüşüvereceği görülür.. Hitler, Mussolini, Franko ve Stalin ve daha başkaları liderliğindeki toplum düzenleri durup dururken ortaya çıkmamıştı.

Şimdilerde Fransa'da yaşanan huzursuzluklar da bunun göstergesi.. Macron, Türkiye'ye durup dururken kızmıyor çünkü biliyor ki Afrika'nın, Fransızca konuşan bütün ülkelerindeki sömürü muslukları, Erdoğan Türkiye'sinin yardımıyla bir bir kapatılıyor Fransa'nın yüzüne.. Bu gerçeği, Türkiye'nin muhalefet cenahı görmek bile istemiyor.. (Geçen akşam, ihtiraslarının zebûnu ve körlüğüyle Kılıçdaroğlu'nun peşine tıpış -tıpış takılan Davutoğlu'nu dinledim, yayınladığı bir videodan.. Kendisinin Prof. olduğunu ve hattâ AK Parti'nin eski Genel Başkanı ve eski Başbakan olduğunu hatırlatarak ve yine Başbakan havasında ve amirane konuşuyor ve Erdoğan'ın mâlûm terör örgütünün İslam düşmanlığını ifade ederken kullandığı kelimelerin bütün muhalefet için kullanıldığı gibi yalanları söylüyordu, tıpkı Meral Hanım gibi..)

Ama Avrupa'da yaşayan Müslümanlar (sadece Türkiyeli olanlar değil, buradaki bütün dünyadan Müslümanlar) Erdoğan Türkiye'sinin emperyalist odaklar için, niçin sevimsiz olduğunu buradan bakınca daha iyi anlıyorlar.. Ama Türkiye'nin tatlı su muhalefeti, tıpkı Batı Avrupa ülkeleri gibi Erdoğan'ı baskıcı, hattâ demokrasi karşıtı olarak nitelemekten meded umuyorlar.. Hâlbuki gelsinler de görsünler, Avrupalı çok özgürlükçü kesimlerin ve medya kuruluşlarının Erdoğan'dan niçin nefret ettiklerini.. Üniversitelerde doktora yapmak isteyen Türkiyeli ve diğer Müslüman öğrencilere birçok sualleri sorarken, araya bir de Erdoğan'ı sıkıştırıyorlar ve 'Erdoğan hakkında ne düşünüyorsun?' diyorlar.. Olumlu görüş belirtenlerin doktora yapmaları mümkün değil.. Biz bunları yaşıyoruz.. Adamlar elbette nefret ederler Erdoğan'dan.. Çünkü onlar biliyorlar ki, Erdoğan ve onun düşünce ve inanç dünyasında olan liderler olduğu müddetçe, Avrupa ve bütün emperyal, Türkiye'yi kendileri karşısında eğilen bir ülke olarak göremeyecekler.. Zavallı Kılıçdaroğlu ve arkasından gidenler, onun kapitalist para babalarının Türkiye'ye vereceğini vaad ettikleri 300 milyar Dolar'ın hayaliyle boğazlarına bir tasma geçirileceğinden habersizler..

Ben Türkiye'yi uzaktan da olsa, on yıllardır derin bir ilgi ile takib ediyorum; her yıl da izne gittiğimde, ülkenin hemen her yanını geziyorum. Türkiye'yi bugün dar gelirli sosyal kesimlerin, Erdoğan yönetiminde korunduğu gibi bir başka dönem bilmiyorum.. Ve gelir seviyesinin geçmişe göre çok yükseldiğini ve modern otoyollar, köprüler, tüneller, hastaneler, fabrikalar ve hele de teknoloji alanında, 60 yıldır sözü edilen ama bir türlü yapılamayan ilk otomobil, İHA, SİHA, TCG uçak gemisi, SİHA tipi, AKINCI, KIZILELMA, insansız savaş uçakları, savaş helikopterleri, tanklar ve dünyayı hayrete düşüren ve hayran bırakan savunma sanayi alanındaki diğer gelişmelerden, Müslüman halkların çoğu gibi ben de gurur duyuyorum elbette.. Bu gelişmeler dünya çapında dostlar için hayranlık, düşmanlar için korku kaynağı oluşturuyor..

Ama Kılıçdaroğlu'nun, Rusya- Ukrayna Savaşı konusunda iktidara geldiklerinde Kremlin'le değil, Avrupa ile işbirliği yapacaklarına dair sözleri bile her şeyi izah ediyor.. Kaldı ki Kılıçdaroğlu'nun iddia ettiği gibi, Erdoğan Türkiye'si, 'Ukrayna- Rusya arasındaki savaşta bir taraf da tutmuş değil.. (Davutoğlu, Türkiye'de iktidar makamlarından ayrılmak zorunda kaldığında, Amerikan makamlarının, 'Davutoğlu'yla çok iyi bir işbirliği içindeydik, üzüldük..' deyişlerinin mânâsını şimdi daha iyi anlıyorum..' )

Erdoğan Türkiye'si, Amerika, AB ülkeleri ve NATO ile birlikte hareket etmediği gibi, Rusya ile de birlikte hareket etmiyor ve dünyada savaşan bu iki ülke ile de konuşabilen tek lider Erdoğan...

Bunu Fransa Başkanı Macron bile itiraf etti geçenlerde; 'İki taraf arasındaki bu savaşla ilgili olarak her iki tarafla da konuşabilen tek liderin Erdoğan olmasından memnun musunuz?' diye taş da atmaya çalışarak..

Emperyalist dünyada ve onların hele de Müslüman toplumlar içinde, 100 yılı aşkın bir geçmişleri olan laik ve yerli uşaklarının beyinlerinde oluşan korku budur; 'Müslüman dünyasının dünya siyasetinde hasretini çektiği bir güç odağı yükseliyor.'

Bunu belki bizler bugün içinde olduğumuz için, 'Ol mâhiler ki, derya içredirler, deryayı bilmezler' misali tam olarak anlayamıyoruz, ama Türkiye dışındaki Müslüman toplumlar bunu çok iyi anlıyor ve bizim ülkemizdeki nesiller de belki yarınlarda anlayacaklar.

.Güneş Motel'' entrikasının yeni versiyonu, KK'yı da duvara toslatacaktır!
8 Mayıs 2023 Pazartesi

Güneş Motel Rezaleti ' isimli büyük utanç verici siyasî kumar masası'nı hatırlayan var mı?

Bu da nereden çıktı diyenlerimiz olabilir..

Bu konunun KK Bey'le de dolaylı bir ilgisi var.

Çünkü her şeyden önce KK Bey, Ecevit'i çok seven, ona hayran olduğunu defalarca beyan eden birisi.. İkincisi de, kendisinin 7'li (hattâ 9'lu) masayı oluştururken; Kılıçdaroğlu'da herkese kendisine rol-model edindiği Ecevit'in 'Güneş Motel Rezaleti'nde olduğu gibi, siyasî kumar masasına oturan herkese bir makam, bir Bakanlık vermesi gibi bir durum, 45 sene sonra tekrarlamaktadır.

Nasıl mı?

Önce o 'rezalet'i hatırlayalım..

Süleyman Demirel, MC (Milliyetçi Cephe) denilen hükûmetlerin başındadır ve eğer o partilerden 11 m.vekili koparılacak olsa, Demirel Hükûmeti Meclis'te azlığa düşecek ve Ecevit o 11 m. vekilinin desteğiyle tesis olunacak bir Hükûmet'in başına geçecek, Başbakan olacaktı..

Hesap buydu..

Ama bu 11 m. vekili hangi partiden ve nasıl koparılabilirdi ve de koparılabilir miydi?

İşte 'Güneş Motel Rezaleti' öyle patlak verdi..

İstanbul'da o isimle anılan bir otelde, gizlice sürdürülen uzuuun müzakereler sonunda, Ecevit veya yetkili temsilcileri ve adamlarının özel hünerleriyle, 11 m.vekilini 1977 yılının son günlerinde Adalet Partisi'nden 'memlekete ve demokrasiye hizmet etmek için (!) büyük fedakârlıklar (!) yaparak istifa ettirilmişler ve Demirel Hükûmeti'de otomatik olarak düşmüştü. O dönemin C. Başkanı olan ve esasen pusuda bekleyen Fahri Korutürk'de hemen Ecevit'i Başbakanlık'la ve yeni Hükûmet'i kurmakla vazifelendirmişti.

Kamuoyu şaşkındı.. Bu 11 'vatansever ve kahraman m.vekilleri' nasıl olup da böylesi bir toplu istifa ile 'memleketi kurtarmak için'(!) uyanmışlar ve de istifa etmişlerdi?

Bunun bir karşılığı yok muydu? Nerede- nasıl olmuştu bu durum?

İşte o zaman anlaşıldı o gizli görüşmelerin mekânı..

O gizli buluşmanın doğumu aşikâr olacaktı.

Çünkü 'Güneş Motel Rezâleti'nin bu 'kahraman' m.vekillerinin başka neler aldıkları, nasıl iknâ edildikleri bilinmiyordu, ama bu m.vekillerinin her birisine de birer 'Bakanlık' verilmişti.. O kadar ki, sırf Meteoroloji Genel Müdürlüğü'nün kendisine bağlandığı bir Devlet Bakanlığı bile ihdas olunmuştu ve o Bakanlığa getirilen m.vekili kişi de, o kurumun adını bile Meclis konuşmasında telâffuz edemiyor ve 'motoroloji' diyor ve Meclis gülüşme ve kahkahalara boğuluyordu.

Ki o 'memleket kurtaran kahraman m.vekilleri'nden ismi hâfızalarda kalan kaç kişi vardır?

Hemen hemen hiç..

Ama birisinin hakkını yemeyelim.. O 'Bakan'lardan piyasadaki mafyatik unsurlarla ilginç ilişkiler kurduğu söylenen birisi daha vardı ki, ona 'çete reisi' deniliyordu. Bu durum kendisine (herhalde, -o zaman 500 bine yakın tirajı olan-Günaydın gazetesinin bir muhabiri tarafından) sorulduğunda kızmış ve 'Ulan bana bakın, bu ülkede bir tek çete reisi vardır, o da '..... 'tür.. Anladınız m?' diye karşılık vermişti. Demek ki 'çete reisi' demek bile övgü mânâsına alınıyordu ki, o konuda meşhur bir 'koruma kanunu' bile devreye sokulmamış, biz de o zaman o kişinin bu sözlerini tirajı 40 binin üstünde olan 'Tevhîd' isimli haftalık dergimizin kapağından kamuoyuna duyurmuştuk.

'Hâfızâ-y'ı beşer, nisyân (unutkanlık) ile mâlûldür (hastalıklıdır) ' derler.

Bizde bu açıdan hafızalarımızı tazelemekte fayda olsa gerek diye bu konuyu tekrarlamış olduk.

Şimdi bu konuları hatıra anlatmak için değil, Ecevit hayranı olduğunu sık sık vurgulayan KK Bey'in de siyasî çalışmalarını 'Güneş Motel Rezâleti' günlerindeki gibi karanlık ilişkilerle benzerlik taşıdığına ve Ecevit'ten geriye, o rezaletten, 'utanç verici bir karakter özelliği'nden gayri bir şey kalmadığına işaret için de aktardık..

Hattâ biraz fazlasıyla.. Çünkü Ecevit, adları 'satılık m.vekiliği'ne çıkan o kişilere birer uyduruk-kıytırık Bakanlıklar vererek ve de bizim bilmediğimiz ama kamuoyunda, 'Kim bilir daha neler verilerek elde edildiği' iddiaları isimleri üzerinden düşmemiş olan o kişilerden farklı olarak KK Bey, 'Eğer C. Başkanı seçilirse, ittifak ettikleri 7-8 kişinin her birisine de 'Cumhurbaşkanı Yardımcılığı' sıfatı verecek ve onların imzalamadığı hiçbir şey uygulamaya da geçmeyecek'miş..

Ama daha ilgi çekici konular devrede bugünlerde..

Bir kişi eskide Tayyib Bey'e yakınlığını iddia ederek, Antalya Havaalanı'nın yapımında yapılan bir yolsuzluğu anlatıyor.. Güyâ o zaman 1 milyar dolarlık bir yolsuzluk yapılmış..

Ne zaman mı?

2007 yılında!! Yani 16 sene önce..

Peki, halkın haklarının korumak adına sosyal medyaya çıkarılan o ve benzeri kişilere, '16 senedir neredeydin?' diye soracak bir makam yok mu ve olmayacak mı?

Ve bu konuyu Akşener isimli bir hatun kişi ve öteki er kişiler, Muhalefet'in İstanbul-Maltepe'deki 6 Mayıs mitinginde tekrarlayıp, kitleleri en büyük rakipleri aleyhine 'Hırsız!... Hırsız!...' diye tempo tutturup coşturuyor; rakibi olan bir ismin o şekilde dakikalarca suçlanmasına çanak tutuyordu..

Ya birileri de Akşener için sosyal medyada bir takım iddialar yayınlasa ve o iddiaları da rakipleri seçim meydanlarında tekrarlasa, şeref ve namusuna çamur atıldığına dair feryadlar koparmayacak mıdır?

Oradaki kalabalıkları görünce nutuk çekme duygusu daha bir coşan Davutoğlu'nun orada söyledikleri ise, kendisinin herhalde geçmişteki nice sözlerini inkâr edecek mahiyetteydi.. Onun geçmişi adına utanç duydum, acı çektim.

İhtirasla kan tepeye fırlayınca, göz kararır; sakinleşince ise yüz kızarır. Temenni ederim ki, bir gün vicdanıyla baş başa kaldığında yüzü kızarsın..

Ve KK Bey'de o tezahürattan mest olmuş gibiydi..

Daha sonra konuşma sırası ona geldiğinde, yine 'hırsızlık'lardan ve Avrupa'ya kaçırıldığını söylediği '468 milyar dolar'ı geri getireceğinden filân söz etti.. Reklam panolarında ise, '300 milyar dolar temiz para' getireceğine dair vaadi, kalabalıklara nanik yapıyor gibiydi.

Bu arada KK Bey'imiz geçtiğimiz günlerde, kendisi hakkında gerçek dışı bir takım ses ve görüntülerin ortaya çıkarılabileceğinden söz ederek, bunlara itibar edilmemesini, esasen bu gibi yapmacık seslendirme ve görüntüleri çürütecek teknolojilerinde olduğunu bir 'gözdağı vermek' havasında söyleyiverdi.. Anlaşılan KK Bey, Deniz Baykal hakkında ortaya çıkan utanç verici kasetlerden sonra istifa etmesiyle bugünkü konumuna geldiğini hatırlayarak, kendi başına da bir külah geçirilebileceğinin korkusuna kapılmıştı..

Özellikle de KK Bey Amerika'ya gittiğinde, özellikle 8 saat kimseye görünmeden nerede olduğu ve kimlerle konuştuğu üzerine ortaya atılan iddia ve ihtimallerin başını ağrıtabileceğini hatırlamış gibiydi ki, önceden böyle bir açıklama yapmak gereğini duymuştu..

Ama daha ilginç olan ise, kendisi hakkında böyle uyduruk ses veya görüntüler çıkarsa, bunun mümkün olduğuna örnek olarak, 17-25 Aralık 2013 tarihlerinde Erdoğan için de öyle iddiaların ileri sürüldüğünü de belirtiyordu. Yani Erdoğan için söylenenlerinde uyduruk olduğunu itiraf ediyor ve kendisine de zımnen öyle oyunlar kurulabileceğini ifade ediyordu. Hâlbuki o yıllarda KK Bey değil miydi, o iddiaları gerçekmiş gibi Meclis Kürsüsü'nden de, medya organlarında ve muhtelif konuşmalarında yıllarca anlatıp durmamış mıydı?

Şimdi kendisine de bir tuzak kurulabileceği korkusuna kapılınca, Erdoğan'dan özür dileyecek bir dürüstlük gösterip helâllik dilenseydi, -aradan o kadar zaman geçmiş olsa bile- yine de, anlayışla karşılanabilir ve hattâ alkışlanabilirdi, belki..

Ne diyelim, 'Etme- bulma dünyası..'

.Bazı ‘fitneciler'in çabalarına rağmen, sükûnetli bir seçim havası..
10 Mayıs 2023 Çarşamba

Seçim dönemleri, ülkelerin dış ve bilhassa iç savunma sistemlerinin en zayıf olduğu dönemlerdir. Çünkü resmî vazifeli olan başta Emniyet güçleri olmak üzere, işbaşında olan bütün kamu elemanları, seçim havasında, robot ya da duvar değiller ya, kendilerine yakın veya uzak olanlara karşı hattâ 'Memleket hayrına...' diyerek farklı davranışlar sergileyebilirler.

Böyle zamanlarda sosyal bünyelerin direnç sistemlerini çökertmek isteyen nice taktikler kullanmak peşinde olan 'fitneciler- hainler' ya da kendi dâvasının lehine zannederek birtakım salaklıklar sergileyenler de olabilir.

90 milyon nüfusuna yaklaşan bir ülkede, şu ana kadar nice tahriklere ve taktiklere rağmen yine de ülkede huzursuzluk havası oluşturulamadı, mâlûm bir takım terör odaklarıyla, onların siyaset sahnesindeki uzantılarının 'm.vekilliği dokunulmazlığı'ndan faydalanarak esip gürlemelerine rağmen..

Bu açıdan hem Hükûmet'i, hem büyük halk kitlelerinin istikrarı önceleyen yaklaşımlarını alkışlamak gerek; hattâ, halkın bu istikrar arzu ve arayışını hissettikleri için olsa gerek, davranışlarını genel olarak temkinli ve frenli olarak hareket eden muhalefeti de..

Ama toplum psikolojisi bazen rayından çıkan tren gibi, nerede duracağı ve nereye toslayacağı belli olmayan şekilde gelişebilir. Bu açıdan siyasî arenadaki bütün rakib taraf ve yarışmacıların yine de çok dikkatli ve temkinli olması ve kendilerini alkış veya protestoların havasına, türbülansına kaptırmamaları gerekiyor.

İstanbul'da 2 miting yapıldı geçen hafta.. Birisi 6 Mayıs Cumartesi günü Kartal- Maltepe'deydi, muhalefetin mitingi ve diğeri de 7 Mayıs'ta Yeşilköy Havaalanı'nın, geçen haftalarda Teknofest Fuarı olarak kullanılan bölümünde, Cumhur İttifakı'nın Tayyib Bey'in mitingi..

Tamam, her iki taraf da bir gövde gösterisi peşindeydi.. Maltepe'deki mitingi TV yayınlarından izledim.. Büyük kalabalıklar toplanmıştı.. Yapılan konuşmalarda ise, 'İçi boş, kof vaadler, iddialar, hesap soracağız..' gibi laflar..

Biraz çaresizler de; ne yapsınlar.. Çünkü 21 senedir iktidarda değiller, yaptıkları bir şey yok.. Yapılanlara bakıldığında belki muhalefetin söyleyeceği söz, 'Biz olsak, daha iyisini yapardık..' şeklinde olabilirdi. Ama bizdeki muhalefet geleneğinde maalesef böyle bir yaklaşım geleneği yok.. Onun içindir ki, Adnan Menderes döneminin M. Eğitim Bakanları'ndan Tevfik İleri (merhûm), 'Allah bu memleketi CHP gibi bir muhalefetten korusun..' demişti.

Bunun içindir ki, Pazar günü, Tayyib Bey'in mitingine gitmek için yollara koyulan milyonların asıl niyetleri, Tayyib Bey'i görmek, onun konuşmasını dinlemekten de, 'Ben İbrahim'in tarafındayım..' anlayışını sergilemekti denilebilirdi. Kadınlı-erkekli bu yüzbinlerin çoğunun dudaklarında dualar vardı. Evet, bu insanlar Tayyib Bey'in 1994'de İstanbul Belediye Başkanlığı'na geldiği 29 senedir, halkın ruh teline dokunan uygulamaları, hizmetleri ve tevazûuyla sevdikleri bu insandan yana olduklarını göstermek heyecanı içindeydiler.. Ki, hele de son 20 seneye nasıl sığdırıldığı, gerçekten de hayret uyandıran bütün ülke çapındaki hizmetler için bu yüzbinler, milyonlar bu destekleriyle gerçekte ona teşekkürlerini de bildirmek istiyorlardı.

Bu vesileyle, o yüzbinlerin arasında bulunan birisi olarak belirteyim ki, metroların kasden veya teknik gerekçelerle sağlıklı çalıştırılmadığı ve bu yüzden yüzbinlerin de yollarda kaldığı görüldü..

Hâlbuki o mekâna vatandaşların en rahat gidebileceği tek vasıta, metro idi. 1 milyon 700 bin insanın katılımı belirlenmiş, herhalde metro turnikelerinin sayaçlarından.. Gidemeyenler de rahatlıkla yüzbinler idi..

Futbol maçları için bile gecenin geç saatlerinde özel metro trenleri tahsis ettirdiği bilinen İBB E. İmamoğlu, bu mitinge sanki taş koymuş gibiydi.. Ya da yüzbinler öyle algıladılar.. Çünkü 8 -9 dakikada bir tren yerine, Taksim- Yenikapı hattında en işlek saatlerde, 4 dakikada bir metro treni çalıştırmak gibi bir kolaylık sağlanabilirdi.

Böyle olmadığı için de İmamoğlu'nun, on binlerin hançerelerinden yükselen, 'Yuuuhh' seslerinden ve 'İstifa Ekrem!' sözlerinden haberi ve de bir rahatsızlığı olmuş mudur; bilmem..

Ama o sıralarda İmamoğlu sonra anlaşıldı ki, Erzurum'daymış, Kılıçdaroğlu için oy istemek üzere.. Ama Erzurum'da da bir tadsızlık olmuş.. Miting alanında İmamoğlu ve adamlarının beyanına göre, 200 kadar bir grup, taşlı veya pet şişeli saldırılarda bulunmak fitneciliğine başvurmuşlar..

Orada olanları kimlerin yaptığı veya yaptırdığı ve o oyuna hangi fitnecilerin veya salaklıkla âlet olanların kimler olduğu henüz net değil.. Sadece orada İmamoğlu'nun, Emniyet güçlerine emirler vermeye kalkışması ve müdahale edin demesi ve Erzurum Vali ve Belediye Başkanı'na, 'Sizlere dâva açacağım..' demesi, hele Vali'yle yaptığı konuşmada, 'Şükret ki, seninle böyle konuşuyorum..' gibi laflar etmesi, yersiz bir güç gösterisinden başka nedir ki? İmamoğlu, aynı sözleri bir vatandaşın kendisine söylediğini düşünsün, tepkisi ne olurdu?

Sadece şunu söyleyebilirim.. Tamamıyla serseri bir kurşunun, İP binasının camına isabet etmesi üzerine hemen onu bile çarpıtmaya çalışan ve partisinin Meclis Grubu'ndaki konuşmasında Meral Hanım'ın, sanki kendisi hedef alınmış gibi elindeki mermileri etrafa saçmasından bile büyük manşetli haber yapanlar, Tayyib Bey'in o iki milyona yakın katılımlı dev İstanbul mitingine, birinci sahifelerinde hiç yer vermediler ve Erzurum'daki küçük çaplı bir saldırıyı olduğundan çok çok büyüterek manşetlerden verdiler.. Herhalde istiyorlardı ki, gerilim daha da tırmansın ve bir mazlûmiyet türetilsin..

Ama C. Başkanı adaylarından Sinan Oğan'ın seçim otobüsü Silvan'da taşlanınca, Erzurum'daki saldırıyı manşetlerden verenler, Silvan konusunda sessizliğe büründüler. Yani bu durumda Erzurum Saldırısı bile, özel hesaplarla tezgâhlanmış gibi bir hava bile oluşturuyor.

Bizdeki Muhalefet, hele de CHP muhalefeti sadece yıpratıcı değil, yıkıcı olmuştur on yıllar boyu.. Buna 1923'den sonraki bütün iktidar dönemleri delildir. Ayrıca, bütün askerî darbelerin de hep CHP destekli olması bile tek başına yeterli bir delildir.

.Seçimden önceki son söz: ‘Herkes, tarafını seçimle gösterecektir. Ben İbrahîm'in tarafındayım!'
12 Mayıs 2023 Cuma

Bu yazı -yarın yazı günüm olmadığı için-, seçim öncesindeki son yazım olacak.

'İnkılâb Basım-Yayım' tarafından yıllarca önce yayınlanan kitablarımdan birisinin adı, 'İbrahîm'in Tarafında Olmak' adını taşıyordu.

'Taraf olmak', nerede durduğunu, hayata ve dünyaya nereden baktığını açıkça bilmek ve bildirmek de demektir; ve tarafını gizleyen veya bilmeyen, bertaraf olur.

'İbrahîm'in tarafında olmak' deyimi, bir 'qıssâ'ya dayanır: Şöyle ki; putlara, put düzenlerine verdiği mücadeleyle 'putkıranların pîri' olarak insanlığın yolunu aydınlatan Hz. İbrahîm, ateşte yakılarak cezalandırılmak istenir, Nemrud tarafından.

O sırada bir 'topal karınca', kursağında bir zerrecik su damlası ile bir dağ yamacına tırmanmaktadır. Qıssâ bu ya, bir serçe de bu durumu görür ve konuşurlar:

*'Karınca kardeş, nereye böyle, aceleyle.'

- 'Şu dağın ardında biraz sonra bir ateş yakılacak, onu söndürmeye gidiyorum!'

*Ama karınca kardeş, senin taşıdığın su ile o ateş sönmez ki!'

- 'Allah dilerse, o ateş, benim götürdüğüm su zerreciği ile de sönebilir.'

*'İyi de sen, bir de 'topal'sın. Oraya yetişemezsin ki.'

- 'Yetişemesem bile, o yolda ölürüm ya.'

'Topal karınca'nın cevabıyla daha bir şuûrlanan serçe, hemen o ateşin yakılacağı yere gidip kanat çırpar, sokak aralarında feryad'u figan eder.

Diğer kuşlar serçenin feryadının sebebini sorarlar.

O da, 'Burada birazdan bir ateş yakılacak, ona itirazımı dile getirmek için feryad ediyorum' der.

Diğer kuşlar, 'Serçe kardeş, iyi de, senin feryadınla o ateş sönmez ki.' dediklerinde, o serçe de karşılık verir: 'Öyle bile olsa, bütün dünya bilsin ki, ben İbrahîm'den yanayım!.'

*

Bu 'qıssâ'dan hisse, açıktır.

Maksûd, herkesin kendi tarafını açıklaması ve Hz. İbrahîm'in temsil ettiği din-dünya görüşünün, değerler sisteminin karşısında da, kimlerin bulunduğunun hatırlanmasıdır.

Ve bu açıdan, inancının şuûrunda olan her bir Müslüman, şu veya bu kişiye tarafdar veya karşıt olmak noktasının daha ilerisinde, hangi aslî değerlere itibar ettiğinin nişânesi olmak üzere, rey ve iradesini, -bedelini de baştan kabullenmek kararlılığı içinde- açık kalblilikle ortaya koymalıdır.

'İlâ'y-ı Kelimetullah' (Allah'ın dininin yüceltilmesi) davâsına gönül veren her bir Müslüman da kendi İbrahîm anlayışını kavramaya çalışmalı ve Putkıranların pîri olan Hz. İbrahim aleyhiselam'ın yanında veya karşısında olup olmamak 'qıssa'sındaki Topal Karınca ve Serçe arasındaki farazî konuşmada verilen mesaj misali, bulundurulmalı ve 'Dünya âlem bilsin ki, ben, İbrahîm'in yanındayım.' deyişindeki mânâyı düşünerek hareket etmelidir.

Bu açıdan, bu satırların sahibi -bazılarının zannettiği gibi kutsama mahiyetinde sanılmaması kaydını da bilhassa belirterek- diyor ki, 'Ben, Nemrudî ve firavunî sistemlerden ilham alanların tarafında değil, İbrahîm'in tarafındayım!.'

Ağızlarından, 'din tüccarlarını, din adına yapılan kurnazlıkları' bahane ederek, düşürmeyip, bütün 'enbiyaullah'ın / ilâhî peygamberler'in elinden beşeriyete sunulan dinin ismi olan- İslâm'a düşmanlıklarını bilerek veya bilmeyerek sergileyenlerin de, eğer İslâm'a düşman değil iseler, inançlarını o kötü örneklerin ötesine taşımaları temenni olunur. (Dün bu konuyu konuşurken, kimlerin, İslâm'a nasıl kin beslediklerinin, yazılarından, karikatürlerinden, bakışlarından bile belli olduğu konuşulurken. İstanbul-Fatih Câmîi vaizlerinden ve İlâhiyat Fak. Öğr. üyelerinden Hamdi Arslan Hoca, Âl-i İmrân Sûresi'nin 118'nci âyetini ve meâlini okudu.

O âyetin meâlini burada tekrarlayalım: 'Ey imân edenler! Sizden olmayanları sırdaş edinmeyin; onlar sizi şaşırtmaktan geri durmazlar; sıkıntıya düşmenizi isterler. Onların öfkesi ağızlarından taşmaktadır. Kalblerinin gizlediği ise, daha büyüktür. Eğer aklediyorsanız, size âyetleri açıkladık.')

Evet, arkadaş, İbrahîm'i ve İbrahim'ini sen de bildin mi?

*

Bu arada, seçimin muhtemel sonuçları üzerine tahminimi soranlara ortak cevabımdır: 'Tahminim yok, temennim var ve bütün tahminler de temennilere ve de anket şirketlerininkiler ise aldıkları paralara göredir.'

C. Başkanı adaylarından Muharrem İnce'nin 1,5 aya yakın zamandır onca hakaretlere, kumpaslara, entrikalara, yalan isnad ve iftira dediği saldırılara direnip de, sonunda, adaylıktan, seçime sadece 3 gün kalmışken, çekilmesinde şaşırtıcı bir durum yok.. Çünkü, Muharrem İnce, iki ay öncelerde adaylığını açıklarken, 'Seçimin, Erdoğan'la Kılıçdaroğlu arasında, ikinci tur'a kalması durumunda, oyum, elbette ki, Kılıçdaroğlu'na.' demişti. Şimdi, 'Meral Hanım'ın, 'kumar masasından kaçmasının 3'üncü gününde o masaya geri oturtan' odakların yöntemini hatırlatan bir şekilde, Muharrem İnce'yi de istifa ettirdiler. Ki, KK Bey de, Deniz Baykal hakkında yayımlanan bir kasetle, CHP'nin başına gelmişti. Şimdi de, aynı yöntem, Muharrem İnce için uygulandı. Kılıçdaroğlu da, geçen hafta, 'kendisinin aleyhinde ses ve görüntü kasetlerinin çıkabileceğini' söylerken, meğer başkaları için tezgâhlanıyormuş.

İnce, şimdi, hele de, 'Cumhuriyet tarihinde hiç bir siyasetçiye bunca acımasız saldırılar yapılmamıştır.' derken, merhûm Adnan Menderes'e ne alçakça ithamlar yapılarak dârağacına gönderildiğini, hatırlamadı bile.

*

Bir diğer konu...

Dün Batman'da yapılan büyük miting esnasında, Tayyib Erdoğan'ın yanı başında, Müslüman bir Kürd ailesinin çocuğu olan eski Maliye Bakanı Mehmed Şimşek'in de, yer alması heyecan vericiydi.

Ayrıca Erdoğan'ın dün Twitter'den yayınlanan mesajı da ilginçti,

O mesajı da burada tarihe emanet edelim: 'Benim Kürt kardeşimi kimse tehdit edemeyecek, silah zoruyla kimse iradesine ipotek koyamayacak! Bu ülkede analar bir daha ağlamayacak.' diyordu, Tayyib Bey.

Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Twitter'dan paylaştığı mesaj şöyleydi:

'Sevgili Kürt kardeşlerim,

Bugüne kadar ananızın ak sütü gibi helal olan haklarınızı size teslim etmek için büyük mücadeleler verdik.

Analar ağlamasın, yüreklere ateş düşmesin diye çok ciddi çabalar harcadık.

Sizler, samimi gayretlerimizin en yakın şahitlerisiniz.

Hangi badireleri aşarak bugünlere geldiğimizi, önümüze hangi tuzakların kurulduğunu sizler çok iyi biliyorsunuz.

Elbette eksiklerimiz, yapmak isteyip de yapamadıklarımız olmuştur; fakat Türkiye'ye hak ve özgürlükler alanında kazandırdıklarımız ortadadır.

Bunlardan geriye gidişe kesinlikle müsaade etmeyeceğiz.

Her kim terör tehdidi altındaki eski Türkiye'yi hortlatmaya çalışırsa, karşısında bizi bulacaktır.

Her kim gariban Kürt çocuklarının eline silah verip askere, polise, insanımıza kurşun sıktırmaya kalkarsa, karşısında bizi bulacaktır.

Her kim emperyalist güçler adına milletimizin huzuruna kastederse, karşısında bizi bulacaktır.

Her kim haklarınıza el uzatmaya teşebbüs ederse, karşısında Tayyip Erdoğan'ı bulacak, Cumhur İttifakı'nı bulacaktır.

'KİMSE İRADESİNE İPOTEK KOYAMAYACAK'

Rabbim ömür, milletimiz de yetki verdikçe;

Bu ülkede analar bir daha ağlamayacak...

Çocuklarımızı kimse dağa zorla kaçıramayacak...

Geceyle birlikte şehirlerimize terörün karanlığı çökmeyecek...

Benim Kürt kardeşimi kimse tehdit edemeyecek, silah zoruyla kimse iradesine ipotek koyamayacak!

Türkiye, 85 milyonun tamamı için daha özgür, huzurlu ve müreffeh bir yer olana kadar çalışacağız.

Türkiye Yüzyılı'nı Kürt kardeşlerimizin de desteğiyle hep beraber inşa edeceğiz.'

*

15 Mayıs sabahı, inşaallah, dünyanın bütün Müslüman halklarını sevindiren bir tabloyla karşılaşmak ümid ve duasıyla...

.USA, AB ve NATO dünyası, Erdoğan'a niçin bu kadar karşılar? Bu, düşünülmeyecek mi?
13 Mayıs 2023 Cumartesi

(Önce bir tavzih /açıklama.. Dünkü yazımı 'seçim öncesindeki son yazım' diyerek yazmıştım. Ama dün içte ve dış dünyada yazılanları gördükten sonra bir şeyler daha yazmam gerektiğini düşündüm ve seçim öncesindeki bu son günde, program dışı bir istisna yapıp bu yazıyı kaleme alıyorum.)

Keza, dünkü yazımda ayrıca, 'Seçim sonuçlarıyla ilgili tahminlerimi soranlara, ortak cevabımdır' diyerek, 'Tahminim yok, temennim var ve bütün tahminler de temennilere ve de anket şirketlerininkiler ise aldıkları paralara göredir.' demiştim.

Dün dikkatimi çeken hadiselerin başında, Muharrem İnce'nin bir takım oyunlar ve kaset tuzaklarıyla, adaylıktan çekilmesini sağlayanların, 'bayram sevinci içinde kutlamaları' geldi, TV. ekranlarına da yansıyan sevinç gösterileri İstanbul'da bazı mâlûm semtlerde gece gösterilerine bile dönüştü.. Entrika ve tuzaklarla kazanılmaya çalışılan bir Başkanlık'tan ne beklenir?

Ama benim ilgimi daha bir çeken, dün sabah Yahoo'nun haberlerine bakarken, Londra gazetelerinden The Telegraph'ın 'NATO'nun içinde bir düşmanı var ve düşüşe geçiyor ' şeklindeki ilginç başlıklı, 11 Mayıs 2023 tarihli ve Con Coughlin imzalı yazısı oldu..

Onlar da kendilerine düşeni yapmışlar ve arzularını, ümidlerini çok net olarak ortaya koymuşlardı. Daha önce, İngiliz, Fransız, Alman dergilerinden aktarmalar yapmıştık..

Alman 'Der Spiegel' dergisi de saldıracakmış gibi gösterilen bir Erdoğan fotoğrafı ve arkasındaki saltanat koltuğu ise parçalanmak üzere ve 'Hilâl' alemi de kırılmış şekilde bir kapak yaptı, son sayısında..

Dün de Amerikan TIME dergisinde sonra da Reuters ve AFP Ajansları'nın haber bültenlerinde yer alan yorumlar..

Doğrusu, hayret etmemek elde değil.. Çünkü sadece haber vermiyorlar, 'Türkiye'nin başından Erdoğan'ın nasıl uzaklaştırılması gerektiği'ne dair yorumlar yapıyorlardı.

Sanırsınız ki, onlar kendi ülkelerinin başkanını seçiyorlar veya Erdoğan sanki onların ülkesinin başına bir takım demokratik atraksiyonlarla gelip oturmuş ve 20 küsur senedir mağlub da edilemiyor! Şimdi onu kendi ülkelerinin başından nasıl uzaklaştırabileceklerinin çabasındalar!!! Evet, aynen böylesine bir muhalefet sergiliyorlar ki, Kılıçdaroğlu da onların ileri karakol kumandanı adetâ.. Erdoğan düşmanlığına ve Kılıçdaroğlu'nun kazanması ihtimaline böyle bir heyecanla sarılıyorlar.

Nitekim Amerikan emperyalizminin sözcüsü durumunda olan TIME dergisinde 12 Mayıs günü yer alan 'Lan Bremmer' imzalı yorumda şöyle yazıyordu, özetle:

'Erdoğan yirmi yılı aşkın bir süredir başbakan ve cumhurbaşkanı olarak iktidarda.. Ancak popülaritesi son zamanlarda Türkiye'de (...), özellikle Şubat ayı başlarında meydana gelen ve 50.000'den fazla insanı öldüren bir dizi yıkıcı depremler yüzünden darbe aldı..

Erdoğan, 20 yıldan fazla bir süredir Türkiye siyasetini yeniden şekillendirdi ve yönetti. Önce Başbakan, ardından Cumhurbaşkanı olarak, (...), dinî değerlere ve sosyal açıdan muhafazakâr politikalara hitap eden bir siyasî temel oluşturdu. (...)2016'daki başarısız askerî darbenin ardından ordunun üst kademelerini tasfiye etti.

(...) Yabancılar, dış politikalarında beklenen farklılıklara odaklanacaklar. NATO İttifakı'nın bir üyesi olarak bile, Erdoğan, Batı ile Rusya arasında bir dereceye kadar bağımsızlık sağladı. Çeşitli zamanlarda, neredeyse her önemli soruya işlemsel bir yaklaşımla Rusya, Avrupa ve ABD'ye hem kur yaptı, hem de çileden çıkardı. (...) Erdoğan, Ukrayna'ya tam destek veren diğer NATO üyelerine katılmadı, ancak hem Ukrayna hem de Rus tarım ürünlerinin Karadeniz'den Akdeniz'e akışı da dâhil olmak üzere çok önemli bir anlaşma yapıcı olarak Türkiye'nin hizmetlerini sundu. Erdoğan'ın AB ve bazı Avrupa hükümetlerine yönelik sert sözleri, Finlandiya ve İsveç'in NATO üyeliği gibi konularda ayak sürümesi onu Brüksel'de sevimsiz hale getirdi.

Kılıçdaroğlu'nun zafer kazanma ihtimalinin Avrupa'da ve Washington'da memnuniyetle karşılanmasının ana sebebi budur. (...)

Yine de Erdoğan'ın kazanma yeteneğinden şüphe etmek hata olur. Politik yeteneği ve destekçilerinin sadakati müthiş olmaya devam ediyor.

Reuters-12 Mayıs'ta, Kılıçdaroğlu'nun, "21. yüzyılda NATO sadece askerî bir örgüt değil, aynı zamanda demokrasiyi savunan bir örgüttür. NATO ile ilişkilerimizi geçmişte olduğu gibi aynı çerçevede sürdüreceğiz." dediğini aktarıyordu. (Kılıçdaroğlu, Türkiye'deki bütün askerî darbelerin, NATO'nun bilgisi dâhilinde yapıldığını söyleyecek değildi ya..)

Seçimlere iki gün kala (...) Kılıçdaroğlu, Reuters'e verdiği bir röportajda Rusya'nın Türkiye'nin iç işlerine karışmasının kabul edilemez olduğunu söyledi. Rusya bunu reddediyor.

(...)Türkiye, Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinden bu yana diplomatik bir dengeleme eylemi yürütüyor. Ankara, Rusya'ya yönelik Batı yaptırımlarına karşı çıkıyor ve Karadeniz'deki komşuları olan hem Moskova, hem de Kiev ile yakın bağlara sahip.

Kılıçdaroğlu ise, Türkiye'nin (...) çağdaş dünyayla uyumlu hareket eden bir dış politika izleyeceğini söyledi.

Biraz da The Telegraph'ın yazısından bazı görüşleri aktaralım, özet olarak.. Çünkü bu yazı, herhangi bir yazı değil, emperyalist güçlerin pîri olan bir ülkenin bakış açısını da yansıtıyor..

'Türkler hafta sonu sandık başına gittiğinde, sadece ülkelerinin gelecekteki siyasî gelişimini belirlemekle kalmayacaklar; Ankara'nın, Batı ittifakının hayatî bir ekseni olarak konumunu koruyup koruyamayacağına karar verecekler.

Türkiye ekonomisi (...) hâlâ Şubat ayındaki yıkıcı depremle yüzleşmek için uğraşırken, muhalefet partileri ülkenin otoriter lideri Erdoğan'ı devirmek için nadir bir şansları olduğuna inanıyor.

Bir zamanlar Türkiye'nin (...)Avrupa ile daha yakın ilişkiler kuracak bir modernleştirici olarak selâmlanan 69 yaşındaki Türkiye cumhurbaşkanı zamanında, bu ülke belirgin bir şekilde İslâmcı bir bakış açısı kazanmıştır. Bu durum, Batılı liderler arasında Türkiye'nin bir NATO müttefiki olarak süregelen güvenilirliğine ilişkin soruların sorulmasına yol açtı.

Daha yakın zamanlarda Türkiye, İsveç'in ittifaka katılmasına yönelik düzmece itirazlarıyla NATO liderlerini hayal kırıklığına uğrattı.

Sonuç olarak, birçok NATO lideri ve on milyonlarca Türk, Pazar günkü Cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimlerinin Erdoğan'ın iktidardan atılmasıyla sonuçlanacağını umutsuzca umut edecekler.

(...) Adalet ve Kalkınma Partisi, modern Türkiye'nin kurucusu Kemal Atatürk'ün kurduğu laik anayasal çerçeveyi yıkmaya girişti.

(...) Muhalefet kazansa bile, Erdoğan'ın izlerinin silinebileceğine garanti yok.'

Evet, 64 milyona yakın insanımız yarın sandıklara gidecekler..

Emperyal dünyanın bazı yayın organlarında, -ki, hemen tamamı da, aynı zamanda, Siyonist güç odaklarının da tekelindedir- son iki günde yapılan değerlendirme ve yorumların en hassas kısımlarından, bir zakkum demeti hazırladık.. Tahammül edip koklayabilecek olanlar, bir kez daha düşüneceklerdir, inşaallah..

Bir daha hatırlatalım:

Ülkemiz insanlarının çok büyük bir bölümünün, bağlısı oldukları inanç değerleri açısından, inançlarına göre bir değerlendirme yapmakta gevşeklik göstermeyeceklerini; haysiyet ve şereflerini milâdî-1071'deki Malazgirt Zaferi'nden bu yana, bu aslî inanç değerlerine bağlılık yoluyla korunduğunu unutmayacaklarını ve büyük ekseriyetle leke düşürmeyeceklerini, ülkelerine emperial güç odaklarının sözcü ve gözcülerinin nasıl baktıklarını değerlendireceklerini göreceğiz, inşaallah..

.Barbaros Hayreddin Paşa Câmii' minarelerinin gölgesinden…
14 Mayıs 2023 Pazar

12 Mayıs Cuma günü, Levent'te son 3-4 sene içinde yapılan muhteşem Barbaros Hayreddin Paşa Câmii'nin açılışı da ve camiin halk dağıldıktan sonra ziyareti, gezilip görülmesi de görmeye değer güzellikteydi.

Avrupa ve Amerika'nın dev beton yığınlarını hatırlatan, bazıları belki 70-80 kat yüksekliğindeki gökdelenlerin arasında, gerçekten muhteşem bir mâbed. Dışarıdan bakıldığında, 4 minaresiyle, mimârisiyle, çevresindeki geniş alanıyla çok güzel. Finans'ın, finans kapital'in güç gösterisi merkezi konumundaki o mıntıkaya bu câmi, inşaallah yeni bir ruh getirecek.

Yahyâ Kemâl, 100 sene öncelerde yazdığı, 'Ezansız Semtler' isimli çok düşündürücü ve güzel makalesinde, özetle şöyle diyordu:

'Kendi kendime diyorum ki: Şişli, Kadıköy, Moda gibi semtlerde doğan, büyüyen, oynayan Türk çocukları milliyetlerinden tam bir derecede nasib alabiliyorlar mı? O semtlerdeki minâreler görülmez, ezanlar işitilmez, Ramazan ve kandil günleri hissedilmez. Çocuklar Müslümanlığın çocukluk rü'yasını nasıl görürler? İşte bu rüyâ, çocukluk dediğimiz bu Müslüman rüyâsıdır ki bizi henüz bir millet halinde tutuyor. Bugünkü Türk babaları, havası ve toprağı Müslümanlık rüyası ile dolu semtlerde doğdular, doğarken kulaklarına ezan okundu, evlerinin odalarında namaza durmuş ihtiyar nineler gördüler, mübârek günlerin akşamları bir minderin köşesinden okunan Kur'an'ı Kerim sesini işittiler; bir raf üzerinde duran Kitâbullâh'ı indirdiler, küçücük elleriyle açtılar, gülyağı gibi bir rûh olan sarı sahifelerini kokladılar. İlk ders olarak Besmeleyi şerifi öğrendiler; ramazanların, bayramların topları atılırken sevindiler. Bayram namazlarına babalarının yanında gittiler, camiler içinde şafak sökerken Tekbir'leri dinlediler, dinin böyle bir merhalesinden geçtiler hayata girdiler. Türk oldular. (Yahyâ Kemal, Rumeli'nden, Üsküb'lü olduğundan, hemen bütün Rumeli'nde /Balkanlar'da, Müslümanların dışında da büyük gayrimüslim kitleler de olduğu için, türk olmak ile Müslüman olmanın, aynı mânâya gelmekte olduğunu ve gayrimüslim iken, Müslüman olanlara, gayrimüslim yerli halkların , İslâm'la müşerref olan o gibiler için, 'Türk oldu..' dediklerini de burada bilhassa hatırlatalım.)

Yahyâ Kemâl, yazısında daha sonra şöyle devam eder:

'Bugünün çocukları büyük bir ekseriyetle yine Müslüman semtlerde doğuyorlar, büyüyorlar, eskisi kadar derin bir tahassüs ile değilse bile, yine Müslümanlığı hissediyorlar. Fakat fazla medenîleşen üst tabakanın çocukları Ezânsız yeni semtlerde alafranga terbiye ile yetişirken Türk çocukluğunun güzel rüyasını göremiyorlar. (...)

'Ah! Büyük cedlerimiz! Onlar da Galata, Beyoğlu gibi frenk semtlerinde yerleşirlerdi, fakat yerleştikleri mahallede Müslümanlığın nûru belirir, beş vakitte Ezân işitilir, asmalı minare, gölgeli mescid peydâ olur; sokak köşesinde bir türbenin kandili uyanır; hâsılı, o toprağın o köşesi imana gelirdi; Beyoğlu'nu ve Galata'yı saran yeni yapıların yığını arasında o mescidlerden, o türbelerden bir ikisi kaldı da gördük ki cedlerimiz o kefere frenk mahallelerinin toprağına böyle nüfuz ederlerdi. Biz bugünün Türkleri bilâkis Şişli, Nişantaşı, Kadıköy, Moda gibi küçük bir şehri andıran yerlere yerleştik, fakat o yerler Müslüman rûhundan ârî, çorak ve kurudur. Bir Üsküdar'a bakınız, bir de Kadıköyü'ne; Üsküdar'ın yanında Kadıköy Tatavla'yı andırır. (...)

Eski Türklerin rûhları ile yeni Türklerin rûhları arasındaki farkı anlamak isterseniz bu son asırda peydâ olan semtlerle İstanbul içlerini mukayese ediniz. Medenîleştikçe Müslümanlıktan çıktığımızı tabiî ve hoş gören eblehler, uzağa değil Balkan devletlerinin şehirlerine kadar gitsinler. Görürler ki, baştanbaşa yenileşen o şehirlerin her tarafından çan kuleleri yükselir, pazar ve yortu günleri çan sesleri işitilir. (...)

Hayır, büyük kütlede yine o rûh var, fakat biz son nesil, bir sürü gibi, büyük kafileden uzaklaştık, kaybolduk; fakat daha uzağa gitmeyeceğiz, döneceğiz, tekrar büyük kafileye iltihâk edeceğiz. Yeni tarzda yaşayışla cedlerimizin diyanetini meczedip, bizi bu çoraklıktan, bu karanlıktan, bu ufûnetten kurtaracak mürşidler, şairler, edibler, hatîbler yetişmedi, fakat gayet tabiî bir revişle, büyük kafileye kendi kendimize döneceğiz.

Dinsizliğin, kayıtsızlığın aksülâmeli başladı bile. Çocukluktan beri diyanet yolundan ayrılmamış olan kardeşlerimiz, bizim gibi rücû hislerini itiraf edenlere henüz inanmıyorlar. Onlara tamamıyla iltica edeceğimiz zaman da, bizi birden tanıyamayacaklar. Çünkü onlardan çok ayrı, çok uzak düştük.'

* * *

Evet, Yahyâ Kemâl'in bu düşündürücü tesbitlerinden bugün de alınacak dersler var.

Kendi çocuklarının, yeni nesillerin, dijital çağın rüzgârlarına kapılıp savrulmalarından dolayı ızdırab içinde olduğunu söyleyen nice ebeveynlere hemen her yerde rastlamak mümkün. Ahmed Hâşim'in, 'Melâli anlamayan nesle âşinâ değiliz.' deyişi işte o acıların edebiyatımızdaki en çarpıcı itiraflarındandır.

Evvelki gün, Levend'deki yeni ve muhteşem câmiin açılışından sonra, bu güzel mâbedin bu mıntıkada rakip tanımaz şekilde yükselen dev gökdelenler ve onların işaret ve tebliği ettiği kapitalist ve materyalist dünya görüşüne karşı, burada, bir parantez açılıyor diye düşündüm, 'İnşaallah.' diyerek ve Yahyâ Kemâl'in 100 sene öncelerde yazdığı o güzel makalesinde anlattıkları zihnimde canlandı.

Çünkü bu semt de, önceden Yahyâ Kemâl'in tasvir ettiği, ruhunu yitirmiş semtler durumundaydı. Minare görmek neredeyse imkânsız gibiydi. O dev binaların arasında, sığıntı gibi duran bazı küçücük mahalle mescidleri belki vardı, ama işte o kadar. Bu mekandan birkaç kez geçtğimde, mâlûm tipler, kokonalar ve ya da mösyöler, hınçlarını dile getiriyor ve 'Tayyîb Beyi eleştiriyorlar, 'Boş yer bulur bulmaz, hemen bir câmi dikmeye çalışıyor. Burada mescid mi yokmuş.' diyorlardı.

Bu açıdan, önceden bir Vakıf arazisi olduğu anlaşılan geniiiş bir mekânda bir câmi yapılmasını düşünenlerin ve bunun hayata geçirilmesinde, başta Tayyîb Bey olmak üzere öncü olanların her birisinden Allah râzı olsun.

*

Bu arada, câmiin nefîs iç dekorasyonunun, tam da Hayreddin Paşa'nın denizciliğini hatırlatacak şekilde yapılmış olması, kubbe ve diğer pencereleri ve duvarlarındaki bir renk cümbüşü sunan vitraylar, hat san'atının fevkalâde güzel örnekleri ve dalgalı bir denizi hatırlatan mavi halıları ve iç aydınlığı, insana huzur veriyordu. Cuma günü, binlerce kadın ve erkeklerden oluşan bir büyük cemaat ve de Başkan Erdoğan'ın câmiin açılışı için orada bulunması ve Cuma namazından sonra yapılan açılış merasiminde yaptığı konuşma, evet, her birisi, o tabloyu tamamlayan güzelliklerdendi.

Çevreden rahatsız olanlar ve 'Burada bu kadar büyük bir câmi yapılmasına ne gerek vardı?' diyenler de hem korkulacak bir şey olmadığını, hem de bir ihtiyaca cevap verdiğini görecekler, alışacaklar ve bu mâbedi görmek isteyeceklerdir, herhalde. Çünkü benzer sözler, Ataşehir denilen ve finansın, finans kapitalin merkezi sayılan semtte, yine Tayyib Bey'in öncülüğünde, Mimar Sinân Câmii diye isimlendirilen mâbed yapılırken de, 'Yaw burada, kim namaz kılacak?' diyorlardı, 10-15 sene öncelerde. Şimdi ise, Cuma günleri cemaatin câmie sığmadığı; caddelere taştığı görülüyor.

Câmilerde 40 yıl öncelerde, çoğu yaşlı kimseler dışında pek kimse olmazdı. Şimdi ise, cemaatin hele de Cuma ve Bayram namazlarında câmileri tıklım- tıklım dolduran cemaatin yüzde 50-0 kadarını 40-45 yaşın altındakiler oluşturuyor, bütün ülke çapında. Yapılan onca laik- baskılar geri tepti.

Evet, mâbedlerimiz, materyalizmden kaçanların da rûhen sükûnet bulacakları-sığınacakları yerlerdir.

*

.Muhalefet' seçimi, açık ara kaybetti; Erdoğan kıl payı oy noksanıyla, 2. tur kapısında…
15 Mayıs 2023 Pazartesi

14 Mayıs seçimleri, kıran kırana cereyan etti ve Muharrem İnce'nin, eski partisi CHP'den oy almasını önlemek için ortaya sürülen kased iddiaları sonunda adaylıktan çekilmesinin sağlanmasına rağmen, 'Tayyib karşıtı' cebhe'nin, ya da, '9'lu Masa'nın sürükleyicisi Kılıçdaroğlu, yüzde 5'i bulan bir şekilde açık ara kaybetmiş gözüküyor.

'9'lu Masa' diyorum; çünkü '6'lı Masa + HDP + Ankara ve İstanbul BŞ Belediye Başkanları', yüzde 44,5' civarında kaldılar. Tayyib Erdoğan ise, bu satırların kaleme alındığı dün geceki son yüzde 49,6'lardaydı. (Eğer, sabaha doğru, tabloda bir değişiklik olmazsa.)

Bu arada, adaylardan Sinan Oğan ise, yüzde 5,3'le, belki de beklemediği bir oy elde etmiş bulunuyor.

Tablo bu şekilde, kesinleşirse, en fazla oy alan iki aday olan Erdoğan ve Kılıçdaroğlu arasında, seçimin ikinci merhalesi, iki hafta sonra, 28 Mayıs'da yapılacaktır.

*

Ancak, açıklığa kavuşturulması gereken bir konuyu da atlamamak gerekir.

Şöyle ki, Muharrem İnce'nin aday olmasının yolunun kesilmesi tuzağı, Erdoğan'ın iktidardan düşürülmesi için, 'Muhalefet'le işbirliği yapılacağı'na dair Joe Biden ve Amerikan taktiklerine de uygun olduğu halde, Kılıçdaroğlu'nun, bu kased iddiasını Rusya'nın yapmış olabileceğini söylemesinin sağlıklı bir mantığının bulunduğunu anlayan varsa beri gelsin. Çünkü, 'Putin'in Erdoğan'ı tercih ettiği'ne dair iddialar varken, Putin Rusyası o kadar geri zekâlı mıdır ki, seçimlere katılmasının Erdoğan için hiç de zarar vermeyeceği bir M. İnce hakkında ve sadece Kılıçdaroğlu'nu rahatlatacağı bilinen bir kumpas'ı hazırlamış olsun!!

*

Bu arada, 'kimlerin neşeleneceği ve kimlerin endişeleneceği' konusunda, 13 Mayıs günü, Amerikan emperyalizminin en etkili günlük gazetelerinden 'The New York Times'da, 'Türkiye'de Erdoğan'ın kaybı Batı'yı neşelendirir; Moskova'yı ise, endişelendirir' başlığı ve Steven Erlanger ve Anatoly Kurmanaev imzasıyla ve Estonya başkenti Tallinn'den gönderdikleri yorumda şu görüşlere yer veriliyordu; özetle:

'Kimilerini Neşelendiren ve Kimilerini de Endişelendiren Sonuçlar...

Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın (...) seçimi kaybetme olasılığı diplomatik zihinleri yoğunlaştırıyor. Resmî olarak Batı yakasındakiler, Türkiye'nin iç siyasetine karışmakla suçlanmamak için tercihlerinden bahsetmiyorlar. Ancak, sadece Biden yönetimi değil, Avrupalı liderlerin de, Erdoğan kaybederse, sevinecekleri açık bir sır.

(...)Eski İsveç başbakanı Carl Bildt'in Cuma günü söylediği gibi, "Hepimiz daha kolay bir Türkiye istiyoruz!", NATO'nun stratejik açıdan önemli bir üyesi ve Erdoğan yönetiminde Avrupa Birliği için giderek daha sorunlu bir ortak haline geldi. (...) Erdoğan, (PKK)'dan gelen çok sayıda Kürt mülteciyi teslim etmesi için ısrar ederek İsveç'in NATO'ya üyelik hedefini bloke ederek müttefiklerini daha da kızdırdı.

Erdoğan yönetiminde Türkiye, (...) Ukrayna'nın işgalinden bu yana Kremlin için daha da büyük bir önem kazandı.

İktidardaki 20 yılı boyunca Erdoğan, varsayılan Batılı müttefiklerini sık sık hayal kırıklığına uğratan ve Moskova'ya memnuniyetle karşılanan bir diplomatik açılım sağlayan bağlantısız bir dış politika izledi. (...) Elbette NATO için umut, Türkiye'deki liderlik değişikliğinin, ideal olarak Temmuz ayında Litvanya'nın Vilnius kentinde yapılacak zirveden önce, İsveç'in askerî ittifaka (NATO'ya) üyeliğinin onaylanması konusundaki açmazı sona erdirmesidir.

Erdoğan'ın otoriterliğe kayması, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile bağları ve NATO ile olan anlaşmazlıkları, Washington'da yetkilileri çileden çıkardı ve hattâ bazı Kongre üyelerinin Türkiye'nin NATO ittifakından çıkarılmasını önermesine yol açtı.

ABD, AB ve daha az ölçüde NATO, (Türkiye'deki) Muhalefet'in zaferinden kazançlı çıkan taraf olurken; Erdoğan'ın iktidarının devrilmesi durumunda, Putin'in de kaybeden taraf olarak görüleceği, neredeyse kesin.

(...)Erdoğan'ın Putin ile ilişkisi, en son Ukrayna tahılının ihracatına izin veren bir anlaşmaya aracılık ederek, Rusya'nın Ukrayna'ya karşı savaşında arabulucu devlet adamı rolünü oynamasına izin verdi.

Ancak Putin ve Erdoğan'ın ortaklığı ideolojik yakınlıktan ziyade, her zaman karşılıklı çıkarlara dayalı olmuştur ve iki ülke Kafkasya ve Orta Doğu'da nüfuz alanı açmak için rekabet etmekte, Suriye ve Libya'daki silahlı çatışmalarda farklı grupları desteklemektedir.(...)

Erdoğan, Ukrayna'daki savaşta Putin'e doğrudan destek sunmadığı gibi, Türkiye yapısı SİHA silâhlı insansız hava araçlarının Ukrayna'ya satışına izin vererek Rusya'yı kızdırdı.

(...) Avrupalı liderler, Erdoğan'ın yenilgisini sessizce desteklerken, özellikle Erdoğan az farkla kaybederse veya seçim iki hafta içinde ikinci tura giderse, seçim sonrası kargaşa potansiyeli konusunda giderek daha fazla endişeleniyorlar.

Nitekim, Alman gazetelerinden Bildt, "Bu bir dönüm noktası seçimi" dedi. "Ama demokrasi tehlikede. Ve ikinci endişe, bir güçler ayrılığı anlamına gelen bir sonuç almamız: Erdoğan başkanlığındaki güçlü bir cumhurbaşkanlığı ve istikrarsız bir muhalefet koalisyonu tarafından kontrol edilen bir Türk Parlamentosu. 'Anayasal çıkmaz' riski oldukça yüksek" diye yazdı.'

*

Evet, New York Times'ın yorumu, görülmektedir ki, bizi bizden çok düşünüyorlar ve Erdoğan kaybederse neşeleneceklerini ve Erdoğan kazanırsa, endişeleneceklerini açıkça ifade ediyorlar, -kendi deyimleriyle-, açık bir sır olarak.

*

İlgi çekici bir diğer konu da şu: Henüz yurt dışında kullanılan oyların sayımı tamamlanmamış ve sonucu değiştirmesi kuvvetle muhtemel olan seçim sonuçları kesinlikle belli olmamışken. İstanbul ve Ankara BŞ Belediye Başkanları'nın, E. İmamoğlu ve Mansur Yavaş'ın, ortak bir açıklama yaparak, Kılıçdaroğlu'nu, 'Türkiye'nin 13. Cumhurbaşkanı' olarak ilân etmeleri, son derece tehlikeli ve iç karışıklıklara yol açabilecek bir kışkırtıcı müdahale eylemidir.

Hatırlayalım ki, 2009 yılında İran'da yapılan Cumhurbaşkanlığı seçiminde 1980-88 arasındaki İran-Irak Savaşı sırasında 9 yıl başbakanlık yapan Mîr Huseyn Mûsevî ile Mahmûd Ahmedînejad arasındaki seçimde, iki taraf da, henüz sayımlar tamamlanmadan, seçimi kendilerinin kazandıklarını açıkladıklarından, çıkan ve haftalarca süren karışıklıklarda büyük tahribât ve 10'larca ölüm meydana gelmişti ve Mîr Huseyn Mûsevî, 13 seneyi aşkın bir zamandır, muhakeme edilmeksizin, hâlâ da, özel bir hapishanede tutulmaktadır.

Bu bakımdan, bu gibi sorumsuzca açıklamaların, herkese ve ülkeye zarar vermekten başka bir sonucu ortaya çıkarmayacağı unutulmamalıdır.

*

.İçerideki muhalifler ruhî çöküntü; dış dünya ise, şaşkınlık içinde!
17 Mayıs 2023 Çarşamba

Seçimler adetâ 'hayatımızın tamamı'ymış gibi meşgul etti hepimizi..

Evet, hem de dünya tarihinin emsalini pek görmediği şekilde geniş bir coğrafyada, 15 milyon insanı direkt olarak, 90 milyonluk bir ülkeyi ise dolaylı olarak derinden sarsan, etkileyen; 60 binden fazla insanı yutan, on binlerce binayı yerle bir eden 6 Şubat 2023'deki korkunç depremin hemen ardından...

Kanûnen en son 18 Haziran'da yapılması gereken Cumhurbaşkanlığı ve M. Vekilliği seçimlerinin '14 Mayıs'ta seçim yapılmasına karar verilmesi', hele de son 3 aylık zaman dilimi boyunca, bütün toplumu baştanbaşa meşgul etti. Çünkü ortaya konulacak olan halk rey ve iradesi, ülkenin ve hepimizin geleceği için beşerî plânda en etkili bir husus olacaktı.

Ama bu arada dünyada ve özellikle de Müslüman coğrafyalarında olup biten ve son derece önemli gelişmelerin farkına gerektiği şekilde varamadık. Meselâ, sadece ülkemizi ve bölgemizi değil, bütün dünyayı da derinden ilgilendiren Rusya- Ukrayna Savaşı ve benzeri konulardaki aktif tutumu bilinen Erdoğan'ın, Sudan'da son bir aydır kanlı şekilde devam etmekte olan iç-savaş konusunda, içerdeki seçim çalışmaları dolayısıyla telefon görüşmeleri yapmak ve tarafları kardeşkanı dökmekten kaçınmaya davet etmekle sınırlı kaldı.

Önemli gelişmelerden birisi de, bu yılın son aylarında seçimlere gitmesi gereken Pakistan'da, geçen sene Pakistan Meclisi'nde verilen bir 'güvensizlik oyu'yla düşürülen Başbakan İmrân Khan'a önce siyaset yasağı getirilmek istenmesine karşı dev gösteriler yapılırken; Kasım-2022 başında bir suikasdden yaralı olarak kurtulan İmrân Khan'ın, 2 hafta önce de tutuklanmasına itiraz olarak başlayan büyük karışıklıklarda 10'dan fazla insan ölmesi ve 100'lerce kişinin de yaralanması ve tutuklanması çok önemli gelişmelerdi. Ama geçen hafta Pakistan Yüksek Mahkemesi'nin İmran Khan'ın tutuklanmasının kanunsuz olduğuna hükmedip tahliye edilmesine karar vermesinden sonra.. Durum nisbeten sâkinleştiyse de, tarafdarlarının gösterileri halen de devam ediyor. Bu da, gelecek 6 ay içinde yapılması gereken seçimlerin huzur içinde yapılmasını şimdiden tehdit ediyor.

Geçen haftanın en önemli tarih noktalarından birisi de, bizdeki seçim gününe rastlayan bir başka gün, 14 Mayıs 1948'in 75. Yıldönümü idi.

Çünkü Müslüman coğrafyasının kalbi mesâbesindeki Ortadoğu'da, Filistin coğrafyasında pek ilgi alanımıza girmeyen konu da, İkinci Dünya Savaşı'nın galipleri olan emperial güç odaklarının teşvik ve silahlandırmasıyla Siyonist Yahudi terör örgütlerinin, Filistin topraklarını gasb etmesi ve 1910'lu yıllarda İstanbul Hukuk Fakültesi'nde okumuş olan David Ben Gurion'un 'İsrail Devleti'nin varlığı'nı 14 Mayıs 1948 günü dünyaya ilân etmesinin 75. Yıldönümü de, bizdeki seçimler yüzünden ilgi alanımızın dışında sessizce geride kaldı.

Ve bu arada, Siyonist İsrail rejimin son iki hafta içinde mazlum Filistin halkından 10'larca insanı, sırf 'Müslüman olmaktan başka suçları olmayan' savunmasız insanları, kadın-çocuk demeden, bombardımanlar altında katletmesinin ve Müslümanların evlerini, mescid ve mekteplerini buldozerlerle yerle bir etmesinin acısını da yine bu seçim atmosferi içinde pek hissettiğimiz söylenemez.

Ve gelelim son aylarda, hele de Amerika, Avrupa ve NATO dünyasının medya organları başta olmak üzere, dünyanın hemen hemen bütün ülkeleri ve medya organlarında da dikkatle ve heyecanla takib edilen Türkiye seçimlerine..

Evet, 14 Mayıs 1950'de 27 yıllık bir diktatörlük dönemini kısmen sona erdiren ve Demokrat Parti ve Adnan Menderes döneminin başlangıç noktasının 73. Yıldönümünde, 14 Mayıs 2023 tarihinde yapılan seçimler içerde ve dışarda büyük bir ilgi ve heyecanla takib olundu. Bu K. Kılıçdaroğlu'nun yüzde 60'larla seçileceğine dair yoğun propagandaların dış dünyayı da o yönde beklenti içine sürüklemişti. İçerde ise, -Başbakanlığının 10'uncu yılında ise, 27 Mayıs 1960 günü askerî bir darbe ile devrilip, idâm olunan merhûm Adnan Menderes'in âkıbeti- Erdoğan'a da Kılıçdaroğlu Cebhesi'nde yer alanlardan bazılarınca hatırlatılıyordu ama 14 Mayıs Seçimleri iç ve dış dünyadaki bütün hesapları bozuyordu.

Çünkü Erdoğan'ın Başkanlığı'nın ikinci merhale seçime kalmasına rağmen, Meclis ekseriyetini 322 sandalye olarak elde etmesi ve 2'nci merhale seçimlere de girerken, Kılıçdaroğlu'ndan 2,5 milyonu aşan bir oy almış olmasının avantajına sahib olan Erdoğan, içerdeki muhalefet cephesini deriiin bir hayal kırıklığına uğrattı..

Dış dünyadaki Erdoğan karşıtları da hüsrana uğradılar.. -Ki, dış dünyanın Erdoğan'a karşı olmaları, hem onun Müslüman bir şahsiyet olması ve hem de ülkesini güçlendirmesi ve dünyadaki diğer Müslüman toplumların ve ezilen diğer halkların umudu haline gelmesinden dolayı idi-.

Hâlbuki Kılıçdaroğlu, tam da onların dişlerine göre idi.. Hattâ onun içindir ki, açıkça, 'Kılıçdaroğlu'nu destekliyoruz' demekle yetinmeyip, medya organlarından pek alışkın oldukları ve sevdikleri emperial direktifleri yağdırıyorlardı. Bu noktada en hızlısı muhakkak ki, ünlü İngiliz haftalık dergisi 'The Economist' idi ve 6-12 Mayıs tarihli sayısının kapağından, 'ERDOGAN MUST GO! /ERDOGAN GİTMELİ..' diyecek kadar küstahlaşan yayınlar yapıyorlardı. Ama seçim sonuçlarını görünce yanıldıklarını zımnen itiraflar, dergilerinin internet sitesindeki o küstah emperial direktifleri kaldırdılar.

Fransa'nın ünlü gazetesi Le Monde (Lö Mond) 'Erdoğan nasıl oldu da, bizim tahminlerimizi çürüttü?!' başlığını atarken, Liberation (Liberasyon) da, 'Erdoğan'ın fevkalâde başarısı..' başlığını kullandı. 'Türkiye'yi kaos bekliyor' şeklindeki temenni ve tahminlerinin de gerçekleşmemesi onları daha bir üzmüştür.

Hele de, hiç bir ciddî olumsuzluğun cereyan etmemesi ve üstelik de -Dünya'daki seçimlerde yüzde 60-65'leri aşmayan- halk katılımının Türkiye seçimlerinde yüzde 89' gibi çok yüksek bir rakama dayanması ve sonunda da Erdoğan'ın da 50 olan kazanma sınırının altında, yüzde 49,5'la, yarım puan noksanla, 28 Mayıs'ta yapılacak ikinci merhale seçime kalması karşısında, yıllardır otoriter -diktatör olarak niteledikleri bir Erdoğan'ı, üstelik oy vermek için halkın arasında sıraya girmesini yansıtan haber filmlerini görünce şaşırmaktan kendilerini alamadılar.

Ayrıca önemli bir gelişme de, Türkiye'nin nereye gitmekte olduğuna dair, içerde ve dışarda yapılan bir sembolik davranışın mânâsı üzerinde yapılan değerlendirmeler de ilgi çekici..

Şöyle ki, 14 Mayıs seçimlerinin propaganda faaliyetlerinin kanunen sona erdiği 13 Mayıs akşamı saat 18.00'den sonra Kılıçdaroğlu, çalışma arkadaşlarıyla; resmî törenlerin bir 'laik-kutsal türbesi' haline getirilen Anıt-Kabr'e gidip çelenk bırakırken; Erdoğan'ın ise, 13 Mayıs Cumartesi akşamı Ayasofya Câmii'ne gidip, akşam namazını orada on binlerle birlikte edâ, bu 1500 yıllık büyük mâbedin Allah'u Ekber sadâlar ve gözyaşlarıyla mânen yıkanması, hem dış dünyada, hem de Müslüman toplumların medya organlarında, Türkiye'deki hangi adayın kazanması durumunda yönelişin nereye doğru olacağına dair çok net bir işaret olarak değerlendirildi.

Bu arada deprem bölgesi konusunda, içerdeki fâsık ve fâcir kişilerin aylardır verdikleri yalan haberlerle dünyayı yanıltmalarının tersine, o bölgede Erdoğan'ın yüzde 70'leri aşan bir destek görmesi de bir ayrı şaşırtıcı durumdu, hele de yabancı medya organları için..

Bu durum üzerine mâlûm materyalist-laik çevrelerin, 'sosyal medya' kanallarında, deprem bölgelerindeki 15 milyona yakın insana hitaben, 'Sizlere o kadar yardımlar göndermiştik.. Yüzünüze-gözünüze dursun ..' diyecek kadar insanlıktan nasibsiz yoğun bir alçaklık sergilemeleri ve bir takım 'ebleh'lerin, halkı cahillikle, anlayışsızlıkla suçlayan yorumlara başvurmaları, bu seçim sonuçlarının en utanç verici tarafı oldu.

.Bugün, hamâsî nutuklarla anlatılır da; aslında olanlar neydi?
19 Mayıs 2023 Cuma

Bugün 19 Mayıs...

Geliniz, bugün, seçim atmosferinin dağdağasından biraz uzaklaşıp bu konuya değinelim.

18 Mayıs 1936 akşamında, M. Kemal ve arkadaşları meşhûr sofralarında sohbet ederlerken, M. Kemal, (Balkan lehçesiyle), 'Çucuklar', bilin bakalım, yarın nedir?' der.

Kimse bilemez..

Halbuki, 1927'de ve yeni dönem için bir tarihî temel oluşturmak üzere irâd olunan meşhûr 'Nutuk', '19 Mayıs 1919'da Samsun'a çıktım..' diye başlar, ama, demek ki, pek de öyle üzerinde durulmamış..

Kendisi hatırlatır, Samsun'a çıkışın yıldönümü olduğunu..

Sofrada, Dahiliye Vekili (İçişleri Bakanı) uygulamalarıyla 'karabelâ' diye anılan ünlü Şükrü Kaya da vardır..

Hemen, 'Yüce Şef'inin hatırlatmasına bir sadakat nişânesi olmak üzere, bütün ülke çapında gönderdiği telgraf emriyle, ertesi gün olan 19 Mayıs'ın görkemli törenlerle kutlanmasını ister.

*

Burada biraz durup, M. Kemâl'in o noktaya geliş sürecini anlamaya çalışalım..

*

Avusturya Macaristan İmparatorluğu'nun Veliahdi Ferdinand ve hanımı Sofia'nın, 28 Haziran 1914'de Saraybosna'da Princip adlı bir Sırb şovenisti tarafından tertiplenen bir suikasdle öldürülmesi üzerine, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu, Sırbistan'a savaş açar.

Sırbistan'ın ezeli hâmisi olan Rusya, hemen onun yardımına koşar.

Almanya da, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun; İngiltere ve Fransa ise, Rusya'nın yanında yer alır..

Derken, savaş ateşi korkunç şekilde yayılmaktadır.

Osmanlı da Birinci Dünya Savaşı'na Almanya'nın yanında, girmiştir.

Çünkü, savaşa girilirse, Rusya- Osmanlı arasındaki 1877-78 (H.1293 ) Harbi'nde (ki, tarihimizde 93 Harbi diye mâruf olan) ve sonrasında da Balkan Savaşı'nda, Balkanlarda kaybedilen 500 yıllık vatan topraklarının kurtarılabileceği ihtimali vardır.

Ve bu savaşın dışında kalınamayacağı konusunda hemen herkes müttefiktir. Ama, hangi tarafta yer alınacaktır?

*

İşte o hengâmede, Harbiye Nâzırı Enver Paşa, önce Ağustos -1914'de Londra'ya gidip 20 gün boyunca nabız yoklar, ama, İngilizler, kendilerine düşman olan Bismarck Almanyası'yla 2. Abdulhamîd zamanından beri yakın temas halinde olunmasını ve ayrıca Balkan Savaşı'nda ağır bir yenilgi alan Osmanlı'nın kendileriyle ittifak kurmasından fazla bir kazançları olmayacağını; kezâ zayıf bir Osmanlı'nın hâkim olduğu Ortadoğu coğrafyasında daha rahat hareket edeceklerini düşünerek, Osmanlı'yla müttefikliğe soğuk durur.

Bu durumu hisseden Almanya, Osmanlı'yla ittifak kurmak için 'yeşil ışık' yakar, Osmanlı'nın silâh, techizat ve mâlî ihtiyaçlarını vermeye hazır olduklarını belirtir.

Osmanlı'nın hemen bütün üst karar organlarındaki isimler gibi, Enver Paşa da bu savaş ateşinden kaçınılmasının imkânsız olduğunu düşünerek Almanya'yla işbirliğine 'Evet..' der.. Çünkü, Bismarck zamanından beri, Alman sanayii de, silah ve harb sanatındaki diğer üstünlükleri de bilinmekte ve de Avrupa'nın büyük gücü olarak görülmektedir.

*

Enver Paşa'nın 'almanofil/ Alman âşıkı ve tarafdarı' olarak bilinmesinin böyle bir arpa planı vardır.

O dönemde, bazı subayların da 'Anglofil (İngiliz âşığı ve tarafdarı) olduğu bir vakıa olarak kabul edilmektedir, ama, orası hâlâ da bir 'mayın tarlası' durumundadır; geçelim..

Anlaşıldığına göre, savaşa girilmesinden kaçınılmasını isteyen tek etkili isim, 1909'da tahttan indirilen ve sürgün edildiği Selanik'in, Balkan Harbi' sonunda 1913'de Yunanistan'ın eline düşmesi üzerine İstanbul'a getirilen 2. Abdulhamîd'dir ve bunu, kendisiyle görüşmeye ve görüşlerini almaya gelen Enver Paşa'ya da açıkça söylediği bilinmektedir.

Savaşlarda her şey hayal veya hesab edildiği, planlandığı gibi gitmez.

İngiliz ordusu Çanakkale'den de geçemez..

İngiltere için hedef sadece İstanbul değil, müttefiki olan Rusya Çarlığı'nın komunist /Bolşevik ihtilalcilerin eline düşmesine de engel olmaktır. Ama, Çanakkale geçemeyince, başaramaz.

*

Çanakkale başka sebeplerle devamlı hatırlanır ve evet, unutulmamalıdır da, ama, hatırlanmak istemeyen bir büyük zafer daha vardır.. Bu, Osmanlı'nın Irak eyâletinde Nisan-1916 sonunda kazanılan 'Kut-ul'Amâre Savaşı'dır. (Enver Paşa'nın amcası olan) Halil Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu ve yerli Arab halkından on binlerce gönüllünün 'Kut-ul'Amâre' bölgesinde cansiperâne savaşıp binlerce şehid verdikleri savaşta, İngilizler ağır yenilgi alırlar, on binlerce asker kaybederler, 13 bin esir verirler ve hattâ bizzat İngiliz güçlerinin komutanı General Townchend da esir düşer.

*

Ama, savaş özellikle Alman cebhelerinde iyi gitmemektedir.. Sultan Reşad da hastadır.. Veliahd Vahiduddin Osmanlı'nın müttefiki olan Almanya ve Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'na 1917'de bir resmî gezi yapar. Savaşın ve cebhelerin nasıl gitmekte olduğunu da bizzat müşahede etmek ister.

Harbiye Nâzırı Enver Paşa, Veliahd Vahiduddin'in emrine M. Kemal Paşa'yı verir, 'seryâver-i şehriyarî' olarak.. İki ay kadar sürer bu gezi.. Ancak Vahiduddin, hâtırâtında, Mustafa Kemal'in, kendisine devamlı Enver'i kötülediğini ve hattâ, 'Eğer fırsat bulsa, Enver'in Osmanlı Hânedanı'na son vermeye bile kalkışacağını' söylediğini de yazar.

*

Ve Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın da dahil olduğu taraf kaybeder.

Almanya da , Osmanlı da teslim olur; Kasım-1918 başında Mondros Mütarekesi (silahların terki anlaşması) imzalanır ve Osmanlı Orduları'nın askerleri de büyük çapta terhis edilir.. İstanbul da işgal altına girmiştir, ama, İngiliz İmparatorluğu, İslâm Hılafeti'ni de temsil eden Padişahlık kurumuna, Müslüman halkları tahrik etmemek niyetiyle zâhiren saygılı davranırlar. Çünkü, sömürcelikte tecrübelidirler.

O sırada, Karadeniz kıyılarında 'Rûm-Pontusçuluk Hareketi canlandırılır galib güçlerce.. Buna karşı yerli Müslüman halk, Topal Osman gibi ünlü milis savaşçılarının öncülüğünde mukavemetler sergilerken; İngiltere, Samsun yöresinde huzur sağlanmazsa, bölgeyi bütünüyle işgal edecekleri ihtarında bulunur ve savaşın bitmesine 5-6 ay kalmışken vefat etmiş olan Sultan Reşad'ın yerine geçen Sultan Vahiduddin, Karadeniz'deki bu tehlikenin bertaraf edilmesi için, Almanya seyahatinden beri yakından tanıdığı M. Kemal Paşa'yı, 9. Ordu Müfettişi ve 9. Ordu bölgesindeki bütün askerî ve mülkî idare âmirlerinin üzerinde tam salâhiyetli bir kumandan olarak, -sonraları iddia edildiği gibi çürük olmak bir yana- Osmanlı'nın elindeki en güzel gemilerden Bandırma vapuru ile Samsun'a gönderir; İngilizlerin verdiği çıkış vizesiyle...

Bu yolculukta 30 kadar subay, bir o kadar astsubay ve gemi elemanları olarak 86 kişi ve 40 kadar da at bulunmaktadır..

-İsmet Paşa'dan önceki- Garb Cebhesi Kumandanı Ali Fuad (Cebesoy) Paşa, hâtırâtında, dayısı Dahiliye Vekili Mehmed Ali Bey'in Galata Köprüsü altında, Padişah'ın emriyle M.Kemal Paşa'ya -gizlice- 2500 altın verildiğini de yazar.

Ve, M. Kemal Paşa da, hareketinden önce Sultan Vahiduddin'i ziyaret eder, o da, ona, 'Paşa, istersen, memleketi kurtarabilirsin..' der.

*

.Okuyucularla Pazar Hasbihali: Başkalarını ‘câhil' sananlar; gerçekte kendilerinin ‘ebleh ve câhil' olduklarını sergiliyorlar
21 Mayıs 2023 Pazar

Önce DİYANET'e, bir teşekkür..

19 Mayıs günü Cuma namazı için Mimar Sinân merhûmun dev eserlerinden bir diğeri olan Edirnekapı- Mihrimah Sultan Câmii'ne gittiğimde, tıklım tıklım dolu olduğunu gördüğüm Câmiin minberinden hutbe okunuyordu.

Sonradan öğrenilme olduğu hissedilse bile son derece düzgün bir Türkçeyle hutbe okuyan İmam, sanıyorum Nijer, Uganda veya Nijerya gibi şerit üzerindeki en has siyahî ırktan olduğunu hissettiren, bir zamâne Bilâl Habeşî'sini tedaî ettiren, çağrıştıran genç bir kardeşimizdi. İki bine yakın cemaat içinde onun ırkından belki birkaç kardeş daha vardı, hepsi o kadar.. Gurur verici bir sahneydi gördüğüm.. Biz işte böyle büyük bir ümmetiz, İslâm Milleti'yiz.

Rahmetli Ali Yakup (Cenkçiler) hocayı hatırladım. Arnavutluk'ta, 1943-44'de Enver Hoca liderliğindeki komünistlere yenildikten sonra Dalmaçya kıyılarından bir kayıkla Yunan adalarına, oradan da Mısır'a geçtiğini, Ezher'de hem kütüphanede memur olarak çalıştığını, hem de tahsilini tamamladığını anlatırdı. Mısır'da 20 sene kadar kaldıktan sonra 1964-65'lerde İstanbul'a gelmiş.. Hiç Türkçe bilmediği halde İstanbul'da hiç yabancılık çekmediğini; İstanbul'da her renk, ırk, kavim, mezheb ve dinden çok farklı yığınla insanların şaşırtıcı bir sosyal ahenk içinde yaşadıklarını görünce çok sevindiğini, 'Azizim, bir cihanşumûl İslâm Devleti'nin, bir imparatorluğun payitahtı işte böyle olur..' diyerek anlatırdı..

O büyük ve tarihi câmide, o ve benzeri kardeşleri de İmam olarak vazifelendiren ilgili Diyanet birimlerine teşekkürler..

Fransa'dan isminin yazılmasını istemeyen bir kardeşimiz, diyor ki: 'İstanbul'da, muhalefet tarafından Suriyeli sığınmacılar için söylenen sadece dışlayıcı değil, aşağılayıcı sözlerin yükseltilmesinden Fransa'da utanç duyuyoruz.. Yurt dışında Avrupa gibi ırkçı duyguları her an patlamaya hazır bir kıtadaki halkların bir gün, o kendi ülkelerinde işçi olarak yaşayan 6-7 milyon kadar Türkiyelinin ve bütünüyle Müslümanlar olarak ele alırsak, Kuzey Afrika ve diğer Müslüman coğrafyalarından gelen milyonların da Avrupa ülkelerinden, tıpkı Türkiye'deki muhalefetin mantığıyla Avrupa'dan kovulmak isteneceklerini düşünüyorlar mı? '

--Evet, bu okuyucumuzun yazdıkları üzerinde hele de, KK Bey durmalıdır diyeceğim, ama o kadar hassas bir insanî yürek ve gönül sahibi midir, sahi?

100 yıl öncesine kadar, yüzlerce yıl, -üstelik- aynı devletin vatandaşları olduğumuz tebâsı oldukları bu ülkeye sığınan Suriyeli kardeşlerimizin ülkeden çıkarılmasını utanmadan dillerine dolayanların, nasıl bir ilkellik içinde olduklarını düşündüm.. KK Bey'in son cümlelerinden ve Müslüman halkımıza acı veren bir sözü, dün, bütün metrolarda değil, özellikle de hele de Taksim-Levent gibi bölgelerdeki metroların yürüyen merdivenlerinin kenarlarına yapıştırılmış 'SURİYELİLERİ GÖN-DE-RE-CE-ĞİZ..' şeklindeki ve KK imzasını taşıyan yazıları görünce.. 'KK Bey'e nasıl da yakışmış..' demekten kendimi alamadım. Yakışmıştı, çünkü 14 Mayıs 2023 seçimlerinin ilk saatlerinde, henüz oyların sadece yüzde 20 kadarının sayıldığı saatlerde, Ankara ve İstanbul BŞ Belediye Başkanları'na, '13. C. Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu adına konuşuyoruz.. Seçimi biz kazandık..' fitne çıkarmaya açık lafları söyleten, öyle bir açıklama yaptırtan KK Bey'in, gecenin geç saatlerinde Erdoğan'dan 5 puan mikdarında az oy aldığını görünce şaşkına dönmesi ve 'BU-RA-DA-YIM!!!' diye yeminler ederek, masa yumruklaması, metrolarda da, 'Suriyeliler gidecek!' şekline dönüşmüştü.

Bu ve benzeri ilkel ve barbarca sözleri söyleyenler, Almanya'da Türkiyelilerin yoğunluklu olarak bulunduğu şehirlerin duvarlarında zaman zaman görülen, 'TÜRKEN RAUS! / Türkler kapı dışarı.. / Defolun!' yazılarının, kimler üzerinde nasıl derin ve yaralayıcı etkiler yaptığını düşünmüşler midir?

Çok büyük bir ekseriyeti sığınacak başka yeri olmayan o mazlum insanların 'Âhh'larının KK. Bey'e neler getireceğini inşaallah 28 Mayıs akşamı göreceğiz.'

Tekirdağ'dan Murad Pekmezci isimli okuyucu şöyle diyor: 'Bir iç savaş ateşinden bu ülkeye sığınmış ve şimdi kovulmak istenenlerden nicelerinin dedesinin, 'Şehidlik'lerde 'İstanbul'u savunmak için şehid olarak yatmakta olduklarını ve bunun ne mânâya geldiğini' Kılıçdaroğlu, Ü. Özdağ ve S. Oğan ve Meral Hanım düşünebiliyorlar mı sahi?

Kendisin de pek sevdiği deyimle Bay Kemal, halkımızın yüksek insanî duygularla dolu olan vicdanları seni ve bu konuda senin gibi düşünenleri unutmayacak ve affetmeyecektir.'

--Bu konuda, onların hedefinde olanlar sadece Suriyeli kardeşlerimiz değil muhterem kardeşim.. Hattâ laik-materyalist ve 100 yıllıdır devletin görünür görünmez her önemli karar mekanizmasında söz sahibi olan bu taife, hattâ yerli halkın da, büyük şehirlerin meydanları doldurmasından da rahatsızdırlar. Onlar öyle bir kaba ve ilkel kavmiyetçilik anlayışına giriftar olmuşlar ki, bizim bu durumu anlamamız zor.. Aynı şekilde, deprem bölgelerinde o felâketzede insanları hem halkımızın büyük ekseriyetinin, hem de devlet mekanizmasının asla unutmadığına bir şükran nişânesi olarak, oylarıyla Tayyib Bey'e çok yüksek nisbetlerde destek vermesi üzerine, o halk kitlelerine beslenen hıncı, Tekirdağ BŞ. Belediye Başkanı açığa vurunca KK Bey, suskunluğu tercih etti..

Siz işte 'bu'sunuz KK Bey.. Kitleler karşısında sevgi pıtırcığı halinde sahte bir maske takıp yaptığınız konuşmalardan sonra siz ve tarafdarlarınızın seçkin ve de önde gelen isimlerinin aynen senin gibi laflar etmelerindeki riyakârlıklarını halkımız şu bir hafta içinde daha bir net olarak anlamıştır. Sen de anlayacaksın, KK Bey.. Tekirdağ'daki başkanınızın sergilediği tuhaf duyarlılık karşısında tek bir kelime bile söylemedin..

Ankara'dan Münir Samsunlu diyor ki: 'Seçimin bir gün öncesinde, isminin pek bilinmeyen S. Oğan'ın ismini anketlerde yüzde 60'larda gösteren bir sosyal medya rüzgârı estirildi.. Gülüp geçtim.. Ama bir gün sonra bu kişinin yüzde 5 civarında oy aldığı anlaşıldı..

Hâlbuki ismi az-çok bilinen A.Babacan, A. Davutoğlu ve Temel Karamollaoğlu gibi üç ayrı partinin liderleri CHP listelerinden girdikleri halde, CHP'nin oylarında hemen hiç bir artma meydana gelmediği görüldü. Böyleyken, bu kişiye gizli bir güç mü yöneltti 2,5 milyona yakın oyu?

Şimdi de, açıkça aldığı o 2,5 milyon oyun tamamı sadece kendi tekelindeymiş gibi, o mikdarı delil ve gerekçe göstererek, Bakanlık filan değil C.Başkanı Yardımcılığı istiyormuş.. Bu durumu nasıl yorumlamalı?'

-- Muhterem kardeşim, dediğiniz gibi, o ismin aldığı oy hiç de azımsanmayacak bir rakamda.. Hele, tesadüfen verilmesi olacak şey değil.. Söz konusu isim, eski bir MHP'li idi ve oradan ihraç edildi. Bunun sebebini de, MHP'nin istediği şekilde açıklamalar yapmamasına bağladı.. Ama ne gibi açıklamalar yapmıştı, bilmiyoruz..

Şimdi, bu 2,5 milyon oyun kendisine verildiğini izah etmek zor gerçekten.. Ama onun beyanlarıyla M. İnce'nin mesajları arasında bir fark yoktu temelde.. M. İnce, bir oyunla sahneden atılınca, ona oy verenlerin Oğan'a yönelmiş olmaları da muhtemel diyenler de var. Ama bu kadar büyük bir oyun, nasıl hazırlandı, sessiz-sadâsız?

Ama o, C. Başkanı Yardımcılığı bekliyor.. Bakanlık değil..

İlk planda sorulması gereken soru, herhalde Oğan'ın o oylar üzerinde bir yöneltici etkisi var mıdır?

Bu vesileyle belirteyim, 2002 Seçimleri'nde Süleymancılar da denilen bir cemaat hareketi, ANAP'ı desteklemeye karar vermişti. Bunun için de Almanya'dan göndermek istedikleri kişileri, Türkiye gümrük kapılarına veya İstanbul Havaalanı'na göndermeleri gerekiyordu. Ve o zaman, 4500 kişilik gidiş- dönüşlü uçak bileti aldılar..

Ancak, yurt dışından gelip oy kullananların içinden ANAP'ın lehine bir avuç kişi oy kullanmıştı. Gerisi başka yerlere vermişlerdi.. Sinan Efendi de şimdi, 'O 2,5 milyon benim elimde..' sanıyor herhalde ki, bu yüzden karşılığını C. Başkanlığı Yardımcılığı için koz olarak kullanmak istediği anlaşılıyor.

Göreceğiz..

.Halkımızın aslî değerlerini yitirdiğini sananların hüsranı kaçınılmazdır
22 Mayıs 2023 Pazartesi

Önce bir konuya değineyim..

40-45 yıl öncelerde de bazıları yazdığım gazeteye gelir ve 'Ağabey, siz geniş bir kitle ile irtibat halindesiniz.. Bir müşkilimiz var.. Sizin görüşünüzü almak istiyoruz..' derlerdi.

'Buyurunuz, bildiğimiz bir konu ise görüşümüzü söyleriz. Ama 'Ben de bilmiyorum..' demek de bir cevaptır..' der ve muhatabımızı dinlemeye koyulurduk:

'İnanç konularında pek sıkı bir bağlılığımız olduğunu söyleyemeyiz.. Ama yine de bazı konular bizi ister istemez düşünmeye sevk ediyor.

Bir kızım var, onu bir genç istiyor.. Zâhiren efendi birisi.. Ailesi de öyle sayılır.. Her ne kadar yaşayacak olanlar, sadece o ikisi iseler de, insan yine de gidip gelebileceğimiz birisi olsun çünkü yakın akraba olacağız.. Yani, sosyal açıdan yaşayış tarzı, ne bileyim, âdetler, örfler.. Ve nasıl söylesem bilmem ki, bir de filân mezhebden olmasınlar.. N'olur, bizi yanlış anlamayınız, biz öyle bir mutaassıb bir aileden de değiliz.'

-Eee, o zaman mesele nedir?

-Efendim, öyle bile olsa evlilik hayatında, bir ömür boyu birliktelikte, bazen farklı uygulamalar olur ve bunlar başka şeylerle bir araya gelince, uyumsuzluğun ruhî temellerini oluşturabilir. Meselâ, inanç konuları.. Meselâ, gusletmek, abdest-namaz-niyaz, meselâ ileride çocuklara verilecek -verilemeyecek bir takım 'isim'ler.. Ne bileyim..'

Bunun tek taraflı olduğunu sanmamak gerek.. İstanbul Tıp Fakültesi'nin Çapa'daki hastanelerinde çalışırken, yanımızda bir müstahdem vardı. Efendi bir insandı.. Ama İslâm hakkında hiçbir şey bilmiyordu.. Ne abdest ve ne namaz- niyaz.. Ve diğer şer'î gereklilikler

'Abdestimiz alınmıştır, namazımız kılınmıştır..' diye öğretmişler bize, 'dede' dediklerimiz.. Ve sadece Âşurâ gününde değil, diğer zamanlarda da, Hz. Hüseyin efendimizin adı geçtiğinde biz otomatiğe bağlanmış gibi ağlarız..' derdi. Benden de, 'Bu hususların aslı nedir, temel bilgiler nedir?' diye sorar ve ben de kendi yetiştiğim kültürün ölçüleri içinde anlatırdım, o yine ağlardı ve 'Siz de Hz. Hüseyin efendimiz konusunda bizim gibisiniz, hayret!.' diye, şaşkınlığını dile getirirdi.

Bir taraftan orada çalışıyor, bir taraftan da İstanbul Hukuk'ta okuyordum. Bir gün dersten laboratuvara döndüğümde bu arkadaşımızın ağladığını gördüm.. 'Hayrola, nedir derdin?' dedim..

Hıçkıra-hıçkıra ağlayarak anlattı.. Meğer o iş yerinde çalışan ve ahlâkî düşüklüğüyle bilinen bir müennes personel ona, 'Pis... 'diye, inanç açısından nisbet edildiği taifenin adını da işin içine katarak hakaret etmiş.. Bunun için ağlarmış.. 'Yahu âbi, biz bu gibilerden de mi kötüyüz?' diyordu.

Evet, bunu niye mi anlatıyorum?.

Bizim halkımız içinde en zayıf durumda olanların bile içine işlemiş ve kendi inanç ölçülerinden olmayanlara bakışlarında bir tavır gelişmiştir. Hâlbuki halk kitleleri arasında, kendi inanç grubuyla ilgisi olmayan, folklorik mahiyeti aşmayan bir takım değer yargıları söz konusu edilebilmektedir. Sanki birisi filan inanç grubundan da; Turgut Özal, Abdullah Gül ve Tayyib Erdoğan dışındaki öteki C.Başkanları, halkın ekseriyetinin inanç değerlerine bağlı veya saygılı imişler gibi..

Böyleyken, KK Bey geçenlerde, mensub olduğu inanç çizgisini ilân ediverdi.. Halbuki, o zâten biliniyordu. Bu, 'mâlûmu ilâm' / zaten bilinen bir daha bildirmek' idi. Hattâ Hz. Peygamber soyundan geldiğine dair tuhaf broşürler bile yayınlatıp dağıttırdı. Hâlbuki bunlar rivayet halinde söylense bile söz konusu edilmiyordu.

Nitekim İyi Parti'den bir m.vekili, aylarca önce, 'Halkımız, filân mezhebden birisine oy vermez.. Onun adaylığı yanlış olur..' dediğinde bile, Tayyib Bey de, Devlet Bey de o konuya hiç değinmediler, duymazlıktan geldiler; taa ki o kişi, kendisinin inanç mensubiyetini açıkça beyan edene kadar.. Ancak ondan sonra 'Sana bunu soran mı oldu ki?' demekle yetindiler.

Ancak, bir evlilik birliği tesis olunurken bile bazı kesimler, 'Aman, filân taifeden olmasın..' derken, şimdi niceleri de, 'Devletin başına getirilirken, bu gibi konular hiç kaale alınmayacak mı?' diyorlardı..

Nitekim geçen ay m.vekili olduğu İyi Parti'den istifa eden Yavuz Ağıralioğlu, 21 Mayıs akşamı CNN Türk'te bu konulara da değiniyordu, zımnen.. Bir ara Kemal Kılıçdaroğlu'na yönelik "aday olma" şeklinde itirazlar olduğunu kaydeden Ağıralioğlu, "Kazanılamayacak bir adayı, kazanılamayacak bir stratejiyle birleştirip, bizim umudumuzu berbat etmenin hesabını kim verecek? Terörün gölgesine bulaşırsa millet ürkebilirdi, ürktü. Kemal Bey en dezavantajlı adaydı.' diyen Ağıralioğlu, "PKK'lıların '15 Mayıs'ta Kandil'den zafer çığlıklarıyla iniyoruz.', FETÖ'cülerin 'Almanya'dan, İngiltere'den, Fransa'dan, Yunanistan'dan 15 Mayıs'ta valizimizi aldık geliyoruz.' narâlarına bu milletin duyarsızlık gördüğü andan itibaren vereceği refleksi, 14 Mayıs'ta göreceksiniz dedim ben." şeklinde de konuşuyor ve devamında şöyle diyordu: "Şimdi bu kabule bir de 'Ne olursa olsun kazanıyoruz.' şehveti, şımarıklığı eklenince... Ve.. "Çatışmasızlık diyorlar. 'Seçim sonuna kadar PKK çatışmasızlık ilan etti.' diyorlar utanmadan. Hiç kimse diyemiyor ki, 'Siz kimsiniz, ne çatışmasızlığı ilan ediyorsunuz.' Sürece zarar vermemek için, Kemal Bey'in adaylığına zarar vermemek için çatışmasızlık ilan ettiler. (...) Siz bu değişimin umudunu, (...) Kandil'in cebine indirdiniz. Bu durum, millet vicdanında asla kabul edilebilir bir şey değildi. Milletin verdiği refleks budur."

Ağıralioğlu şöyle devam ediyordu: "Birinci turda kazanacağız' dediniz tutmadı. '58'le alırız, Tayyib Bey 42'yle mağlup olur.' dediniz tutmadı. 'Parlamento çoğunluğunu alırız.' dediniz, tutmadı. 'Birinci parti oluruz.' dediniz tutmadı. 'Başbakan oluruz.' dediniz tutmadı. '300'ü geçeriz dediniz.' tutmadı.(...) 'Asla iktidarı devretmeyecekler. Bunlar şımarıklıklarıyla memleketi vermemek için her şeyi yapacaklar.' dediniz tutmadı. 'Oy çalacaklar.' dediniz, 'Oylarımız çalındı.' dediniz tutmadı. Seçimlerin nihayete ermesine 2 saat kala, 'kazandık' dediniz tutmadı. Şimdi bu kadar dedikleriniz tutmadı.

14 Mayıs için söylüyorum. Şimdi 28 Mayıs için diyorsunuz ki, 'Bize güvenir misiniz?' Yahu, biraz mahcub olur musunuz lütfen? (...) Meselâ, 9 kere yenilmiş bir adamın 10'uncu maçına kimse gitmez. (...) AK Parti'nin açık ara alacağına inanıyorum, Cumhur İttifakı'nın açık ara alacağına inanıyorum. İkinci turda, Tayyib Bey'in alacağını düşünüyorum.'

'Kandil'i basacağız.' gibi, milliyetçilik tiratları bu ara çok arttı." diye konuşan Ağıralioğlu, konuşmasına şöyle devam ediyordu:

"Yahu, Kandil'de kimse kalmadı. Kandil'dekilerin hepsi PKK üzerinden Suriye'ye geçtiler, PYD'ye dahil oldular. Amerika Birleşik Devletleri orada onlara bir devlet vadediyor. Kandil'de kimse kalmadı. Geçen, Suriye'ye geçti. Bir devlet kuruluşu için gün saymaya çalışıyorlar cüretkarlıklarıyla. Amerika da onların ortaklığını yapıyor, bizim hukukumuzu çiğneyerek."

Evet, Yavuz Ağıralioğlu'nun sözleri, üzerinde düşünülmesini gerektiriyor.

.Gözetlenilecek olan, aslî ilke ve hedeflerimizdir ve sonra sonuçlar
24 Mayıs 2023 Çarşamba

'Siyaset', birçok mânâlara gelir ama genelde, fıtraten cemiyet halinde yaşamak zorunda olan 'insan toplumunun idare edilmesinde benimsenen yol ve yöntemler' mânâsındadır. Bu yöntemler çok farklıdır. Kimisi zorla baş eğdirir; kimisi malî gücüyle veya kimileri zekâ ve hünerleriyle veya düşünce, ideoloji veya inançlarına beslenen ilgi veya muhabbetle, kimileri de, halkın temsil vekâleti vermeleriyle, kimileri de, entrika gücüyle yönetim mekanizmalarını ele geçirmesi şeklinde..

Ama asıl olan yönetenlerin, yönetilenleri kendilerinin itaat zinciri altında tutmasını hedef almasıdır.

Politika da genel olarak siyaset'le aynı mânâda; 'şehrin, devletin, insan toplumunun idaresi' mânâsına gelen Grekçe bir kelimedir.

Osmanlı'nın savaş tarihi metinlerinde, 'Orada yaman siyâset oldu' diye bir söz geçiyorsa; bu, 'o savaşta, çok kellelerin kesildiği' mânâsındadır. Siyasetin böyle bir mânâsı da vardır ve bizde de bazılarının, 'istediği sonucu alamayınca, kellerin koparılacağı' tehdidine başvurması da aynı 'siyaset' anlayışının devamı değil miydi?

Ama at bakıcı ve binicileri için kullanılan 'seyis' kelimesinin de aynı kökten geldiği söylenir. Yani, her durumda siyaset, idare etme sanatının değişik şekillerini anlatmak için kullanılmaktadır.

Ancak bu idare işi tarihte ve bugün, insan toplumlarında tek tip değildir, türlü-çeşitlidir.

Kur'an-ı Mubîn bize, 'Şûrâ Sûresi-38.âyette, 'Mü'minlerin, işlerini istişare yoluyla göreceklerini' hatırlatır. Evet, bu, 14 asır önceki hükümdür ve o zamanlar, insan toplumlarında halkın işlerini istişare yoluyla görmeleri diye bir şey yoktur. Hattâ kendilerini 'Tanrı' yerine koyan en zorba yöneticiler de vardır.

Gerçi, Antik Yunan'da 2 bin yıl öncelerde Atina'da da yönetimin, çoğunluğun rey ve iradesine göre belirlendiği mânâsında demokrasi olduğundan söz edilir ama hatırlanmalıdır ki, Atina site devletinde rey ve iradelerini kullananlar sadece hür insanlardı ve köleler bu haktan mahrum idiler ve Atina'da hür olarak iradesini bildirmek hakkını haiz 16 bin kişi varken, kölelerin sayısı 250 bin civarındaydı. Yani, her 'hür Atinalının emri altında 15-16 köle.. Ünlü İngiliz yazarı Bernard Shaw 80 yıl öncelerde, 'demokrasinin temelinde kölelik vardır' diyor ve Atina'daki bu durumu örnek gösteriyordu.

Ve maalesef Müslümanlar da işbu 'şûrâ /istişare-meşveret' konusunu, Hulefâ-y'ı Râşidîn sonrasında sürdürememişler, servet ve kılıç (zer/altın ve zor) gücü ve bunlara dayalı saray entrikaları veya yönetme gücünün babadan oğula intikal ettiği saltanat ve hanedân sistemleri veya diktatörlük yöntemleri, Müslüman toplumların hayatına da asırlarca musallat olmuştur ve bugün de Müslüman coğrafyalarında, Müslüman halkların kendi kesin doğrularına, kendi inançlarına göre yönetildiği örnek hemen hemen yok denecek derecededir.

Nitekim Cezayir'de 130 yıllık Fransız emperyalizmine karşı 1954-61 arası, Müslüman halk tarafından verilen 7 yıl süren ve 1,5 milyona yakın kurbana ve şehide mal olan çetin mücadelelerden sonra elde edilen istiklâl, hemen bizde olduğu gibi, taa baştan Fransa'dan icâzetli sosyalist Ahmed bin Bellâ ve onu askerî darbe ile deviren Savunma Bakanı Huvari Bûmedyen'in 'tek parti diktatörlüğü' altında, 30 sene yaşadı ve Fransız emperyalizmi zamanında yapılamayan bir takım zorbalıklarla yeni bir toplum oluşturulmaya çalışıldı..

Ama artık zorbalık rejimi, devam etme gücünü tamamıyla yitirdiğini görünce, -tıpkı 1950'de bizde olduğu üzere- 30 yıllık bir diktatörlükten sonra 1992 başında ilk kez serbest seçimler yapılıp, Cezayir Millî Meclisi'nin yüzde 85'i, Abbas Medenî liderliğinde İslâmî Selâmet Cebhesi'nce kazanıldığı anlaşılınca, hemen o gece, Paris ve Washington'dan düğmeye basıldı ve laik generaller yönetime el koydular, 'demokrasinin kendisini İslâmî uygulamalara karşı korumak için diktatörlük hakkından da faydalanabileceği' gibi son derece 'demokratik' (!?) izahlarla ve halkın içinden çıkmış olan ordu ile Müslüman halk arasında yıllarca süren kanlı iç savaşta 100 binden fazla insanın hayatı söndü. Şimdilerde biraz yatışmış durumda. Ama son 30 yıl içinde Müslüman halka karşı sürdürülen o büyük ihanetten geniş çapta pek haberimiz olmadı.

Bizdeki uygulamalar da, milletin zihnine bir takım 'ilke'ler adına vurulan zincirler ve her 10-15 senede bir yapılan askerî darbe dayatmacılığıyla aynı şekilde olmuştu, ama yeni nesiller tarafından pek hatırlanmıyor bile o yakın geçmiş.. Ve bu asırda artık, 'Bir daha olmaz' sanılıyor.

Ve nihayet şu son 20 küsur senelik Tayyib Erdoğan yönetiminde, insanlarımız sırf inançlarından ve Müslüman olduklarından dolayı korku yaşanmayan bir huzurlu dönem yaşıyorlar.. Emperyalistlerin çevirmeye çalıştıkları entrika çarkları, Tayyib Erdoğan tarafından parçalandığı için..

Ama bu kez de bir rehavet durumunun meydana gelmiş olması ihtimali, asıl öldürücü darbe olabilir. Çünkü açıktır ki, uzun soluklu mücadele isteyen dâvalar acılarla büyür, rehavetle çöker..

Bizden öncekilerin yaşadıklarını baba ve dedelerimiz anlatmaya bile korkuyorlardı.. Bizim yarım asır öncelerde, üniversite yıllarımızda yaşadıklarımızı anlattığımız zaman ise, büyük şehirlerin sosyal çevrelerinde, 'café'lerde ve sair gastronomi (yeme-içme) merkezlerinde yüzler-binler halinde saatlerce yiyip içen çoğu üniversitelerde okuyan genç nesiller, bizim hikâyelerimizi taş devrine aid masallar imiş gibi dinliyorlar.

Şimdi ise bazı sorumsuzca genç nesiller, sırf bir değişim olsun masalı okuyorlar- yazıyorlar sosyal medya denilen mâlûm alanda..

Böyle bir ortamda siyaset adına her 'arac'ı mübah gören bir KK Bey'in ise, partisinin başına hangi utanç verici tezgâhlarla geldiğini tekrarlamaktan bile teeddüb ettiğimiz için, sadece şu son birkaç yılda ne gibi entrikalar çevirdiğine dair birkaç noktayı hatırlamakla yetinelim..

Önce, Tayyib Bey'in ve de büyük halk kitlelerinin ideallerinden uzak düşmüş tipleri etrafına almak becerisini gösterdi.. Sonra, Amerika ve diğer emperial güç odaklarının tam gaz desteklediği kuklası olan bir terör örgütüne ve onun Meclis'teki uzantısı olanlara gülücükler gösteren ve sonra kimse kendisinden sormadığı halde, kendisinin 'alevî' olduğunu da ilân ederek, hattâ 'seyyid' bile olduğuna dair yayınlar yaptıran KK Bey, hem de bir Berat Kandili gecesinde ve SP'nin önüne yukarıdan aşağıya asılan dev bir mâlûm fotoğrafa bakarak, 'Biz, filânın askerleriyiz..' diye tepindirdiği binlerce tarafdarına zemin hazırlayan Saadetlû Temel Efendi'yi yanına almakla yetinmedi.. Türkçülük teranelerine tepki olarak gelişen mukabil etnik cereyanlara bağlı olanları arkasına almayı deneyip, bunda da biraz başarılı olabileceğini görünce ve o etnik cereyanın Suriye'deki uzantısı olan terör örgütüne de gülücükler gönderen KK Bey, ittifak kurduğu liderlerin hepsinin gözlerini de bağladığını gösterdi.. Meral Hanım önce uyanır gibi olup, 'kumar masası' dediği o ittifaktan ayrıldıktan 72 saat sonra eski yerine utanç verici şekilde yerine oturtuldu..

Ama buna rağmen, KK Bey'imiz, 14 Mayıs seçiminde, Tayyib Bey'in 2,5 milyon oyluk bir rakamla gerisine düştüğünü görünce, bu sefer de en hızlı Türkçü ve kavmiyetçi mesajlar vermeye başladı..

Dahası, deprem bölgelerindeki felaketzedelere 'parasız ev vermek' vaadinde bulunan bu kişi, kendi partisine bağlı Tekirdağ BŞ Belediyesi'nin, depremzedeleri, deprem bölgelerinde Tayyib Erdoğan'a yüksek oy verilmesinden dolayı duydukları ilkellikle, fizikî ve ruhî açıdan büyük travmalar insanları kapı dışarı etmeye kalkıştı. Bereket ki, Tekirdağ Valisi hemen o insanlara gereken himaye kanadını açtı devlet adına.. Ve KK Bey, kendi partisine aid o Belediye Başkanı'nın istifasını bile isteyemedi.

Bazıları, Hz. Ali'ye gelip, 'Ey Ali, senin siyasetinin zayıf olduğu söyleniyor. Onun için çekiliyor, bu sıkıntı ve acılar..' derler.

Bunun üzerine Hz. Ali'nin de, 'Siyasetten maksad, entrika çevirmek ise, eğer, Allah'tan korkum olmasaydı, siyasette kimse benimle yarışamazdı. Ama ne yapayım? Ben İslam'ın sınırları içinde kalmaya mecburum..' meâlinde cevap verdiği rivayet olunur.

Eğer Allah korkusu olmasa, her gün bir ayrı renge bürünen ve entrikalar çeviren KK Bey'e de ne entrikalar hazırlanırdı ama ne yapalım ki..

.Bir ‘siyasî bukalemun' nasıl da, her renge girebiliyor; hayret!
26 Mayıs 2023 Cuma

Ortamektepte okurken, hocalarımız 'bukalemun' diye bir yaratıktan da bahisle, 'Bulunduğu her yerin rengini alan, kertenkele tipi, ortalama 30 cm. uzunluğunda olan bir sürüngen.' derlerdi, ama nasıl bir hayvan olduğunu gözümüzün önünde canlandıramazdık. Uzun yıllar sonra bir 'Hayvanât Bahçesi'ne gittiğimde, 'İşte bu.' demişti, oradaki veteriner arkadaş; ama uzaktan bir şey gözükmüyor gibiydi.

Etrafındaki, yeşil veya sararmış yapraklar ve yerdeki toprağın renklerinin her birisi içinde, hareket etmeseydi, nerdeyse fark edemeyecektim; o kadar dikkat çekici bir fıtrî kamuflaj yapmıştı bu bukalemun.

Sonra, veteriner arkadaş, 'bukalemen'un birçok özelliklerinden bahsetti, ama her halde en ilgi özelliği dilindeydi. Kendi boyunun 1,5 katı uzunluğunda olan ve jet uçağından daha hızlı bir sür'atle ileriye fırlatabildiği o uzun dilinin yapışkan özellikleriyle de avını yakalayıp hazmedermiş. Ayrıca, 'bukalemun'lar saldırganlık anlarında da farklı sesler çıkarır, renkleri daha parlaklaşır ve yenildiklerinde ise daha koyulaşırmış. Çok çaresiz kaldığında da, 'akrep'ler gibi intihar edermiş.

'Bukalemun'un bu ilginç fıtrî yaratılış özelliklerine bakarak, insanoğlu, bukalemun'daki bu olağanüstü özellikleri, bulunduğu her mekâna göre tavır, renk, hareket ve sesini değiştirebilme özellikleri gösteren kimselere de 'bukalemun' benzetmesi yaparlar; bu benzetme, hakaret mânâsında değil, bazı özelliklerini tesbit mânâsında.

*

K. Kılıçdaroğlu'nun, hemen bütün siyasî hayatı boyunca ve hele de son iki sene içinde sergilediği tavırlar, özellikler, renkten renge girişler ve insana, 'acaba hangisi?' dedirten davranışları da, ona 'bukalemun' benzetmesinin yapılmasına yol açmıştır, denilebilir.

Onu, bir ara Mahatma Gandhi'ye benzetmişlerdi; sonra unutuldu. Çünkü Gandhi'ye aid hiç bir özellik taşımıyordu. O da, 'hangi yönden eserse essin, rüzgâra göre yön değiştiren, her renge bürünebilen, 'bukalemunvarî siyaset' yöntemlerini tercih etti.

KK. Bey'in, yıllarca, özellikle Tayyib Erdoğan'a karşı sert ve hakarete varan muhalefetinden dolayı, Erdoğan'ın kendisine karşı açtığı hakaret ve tazminat dâvâlarından dolayı kaç kere yüzbinlerce liralık tazminat ödemeye mahkûm olduğu, kamuoyunca bilinmiyor değil. Ama dili o kadar sivri olan KK Bey, son zamanlarda, hele de son 2 yıl boyunca, özellikle Karamollaoğlu, Babacan ve Davudoğlu gibi isimleri, -bukalemunlar gibi-, avlanmakta kullandığı diliyle, kendisine yapıştırmak maharetini gösterdi; adetâ bir 'sevgi pıtırcığı'na dönüşerek. Herkese kucak açıyordu; Erdoğan'ın iktidardan düşürülmesi için. Ne de olsa, USA Başkanı Joe Biden ve onun müttefikleri, 'Erdoğan'ın devrilmesi için, Türkiye'deki muhalefetle işbirliği yapılacağını' 2-3 yıl önceden ilân etmişti, açıkça.

*

Çarşamba akşamı, Üsküdar'da bir arkadaşın evine davetliydim. Arkadaş, bir internet TV kanalında Kılıçdaroğlu'nun katılacağı bir programdan söz etti.

Yüzlerce genç kız ve erkeğin katıldığı bu program, 4 saatten fazla sürmüş, ama benim ilk 2 saatlik kısmını izleyebildim. KK Bey, 'En aykırı soruları da sorabilirsiniz' dedi ve öyle de oldu. Gerçekten de bazı genç arkadaşlar gerçekten de çok okkalı sualler sordular ve KK Bey de, 'Çok güzel bir soru.' diyerek bütün sorulara cevaplar verdi. Lâkin, ne cevaplar, aman Allah'ım!.

Bol laf kalabalığı içinde, yığınla yanlışlar ve -söylemek istemezdim, ama- yalanlar ve bazan da samimî görünümlü hata itirafları!.

Yıllarca, 'Otomobil yapacaklarmış, yok öyle bir şey. Atılan temeller, yapılan merasimler halkı aldatmak için. ' diyerek çektiği nutukları da dinlettiler kendisine. TOGG otomobili, İHA ve İHA vs. benzeri yüksek teknolojik gelişme alanlarında alınan mesafeler karşısında, kendi partisinin tabanınca geliştirilmeye çalışılan reddedici ve alay konusu yaklaşımlarını duymamış gibi davrandı, Kemal Bey. Pişkinlik içinde, 'yalan-yanlış' laflarla geçiştirdi durumu.

Kezâ, mâlûm terör örgütlerinin kendisinin seçimine verdikleri desteği de geçiştirdi, onların en hırçın ve saldırgan tavırlarla aylardır yapmakta oldukları ve açıkça bölücülük ve iç savaş tehditlerini işitmemiş gibi davrandı.

Erbakan Hoca'nın hapis cezasını yaşlılık sebebiyle evinde geçirmesi şeklindeki uygulamanın ve hanımların inançlarının gereği olarak örtündükleri başörtüsüne serbestlik getirilen düzenlemenin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle ibtal edilmesi için, Anayasa Mahkemesi'ne başvurduğu hatırlatıldığında ise, 'Hata ettik. Onun için helâlleşme talebinde bulunduk.' dedi, özetle.

KK Bey, bu açıklamayı 'şahsî bir hata itirafı' şeklinde ortaya koysaydı, helâlleşme, onun şahsî zulümlerine ve yanlışlarına muhatab olmuş, haksızlığa ve gadre uğramış kimseler onu affedebilirlerdi. Ama KK Bey'in başında bulunduğu partinin, -bir takım ilkeler adına diyerek-, 3 çeyrek yüzyıl boyunca Müslüman halkımıza, hattâ silâh zoruyla kabul ettirilmiş bir Anayasa adına devam eden 'jakobenist / tepeden inmeci ' zorbaca uygulamalara, hoyratlığa, zulme, bir reddiye getirmeden, bir 'redd-i mirâs' tavrı ortaya koymadan; 'helâlleşme' nasıl olabilir. Ama onun parti teşkilatının her kademesinde ve onların beslendiği medya kuruluşlarında, o zorbaca anlayışlar hâlâ hükümfermâ.

*

Evet, KK Bey'in söz konusu programda sergilediği 'sevgi pıtırcığı' halindeki yaklaşımlarının, Karamollaoğlu, Babacan, Davudoğlu ve de oturduğu '6-7'li Masa' ittifakına, ' kumar masası' demek noktasına bile gelmişken, 2-3 gün sonra tekrar aynı masaya dönen/ döndürülen Akşener gibileri kendisine cezbetmekte etkili olduğu görülmüştür.

Aylardır, mâlûm terör odaklarıyla dirsek teması halinde oluşunun kendisine pahalıya mal olacağını görünce, 14 Mayıs seçimlerinden sonra birden en Türkçü söylemlere de tutunan ve bukalemunvarî, yeni duruma uygun renklere bürünüveren işbu Kemal Bey, sonunda, kendisine, birkaç ay önce, 'Kılıçdaroğlu C. Başkanı seçilirse, memlekette iç savaş çıkar.' diyen Ü. Özdağ isimli ve 'yabancı saydığı Suriye'lilere olan düşmanlığın bayrakdarlığını yapan' ilkel siyaset izleyicisi bir kişinin, sonunda, 28 Mayıs'da yapılacak ikinci tur seçimde KK Bey'i destekleyeceğini açıklamış olması bile; ülkede, Amerika emperyalizmi başta olmak üzere, bütün emperial güç odaklarının, Erdoğan'ın iktidardan indirilmesi için, en olmaz sanılan oyunları sergilediği görülmektedir.

Hattâ o kadar ki, KK Bey, seçimde kazanırsa, İçişleri Bakanlığı'nı Özdağ'a vermeyi bile taahhüd etmiş bulunuyor. O da, Suriye'deki kanlı iç savaştan kurtulmak için Türkiye'ye sığınmış olan 4 milyon civarındaki 'Suriyeli muhacirler'i kovmak zevkıyle mest olacağını hayal ediyor.

Tayyib Erdoğan ise, 'Muhacirler e karşı Ensar gibi davranmak' kararlılığını ifade ediyor.

*

HDP Cebhesi ise, bir taraftan, Suriye'de, Amerikan yardımıyla, 'YPG/PKK'nın elde ettiği statüyü burada da gerçekleştireceğiz.' derken ve konuda karşılarına çıkan 'kayyum uygulaması'nın sonlandırılması için', KK Bey'den söz aldıklarını açıklarken; KK Bey, bu kez de, Özdağ'a, 'kayyum uygulaması'nın devamı için' söz verdiği bir 'mutabakat protokolu'nu imzalamış bulunuyor.

'Bukalemun'umuz, bütün maharetlerini sergiliyor yani.

Bu gelişme karşısında, HDP'nin eş başkanlarından Pervin Buldan ise, 'tek seçeneğimiz, Erdoğan'ın değiştirilmesidir.' demekle yetiniyor.

'Yıkmakta birleşmiş bir ittifak' daha nasıl olur.

'Siyasî bukalemun' konusunda ilginç bir görüntü veren KK Bey, farz-ı muhal seçilecek olsa, Meclis'te ekseriyete de sahib olamayacağını bildiğinden ve imzalanan o '6-7'li Masa protokolleri'nin de, son olarak Özdağ'la imzaladığı 'Protokolü'n de, Anayasa ve kanunlar açısından geçerliğinin olmadığını da söylemek zorunda kalacaktır. İnşaallah öyle bir seçim kazanma durumu olmayacaktır, ama, farz-ı muhal olsa, ilerisi, ancak tam bir kaos olur. Çünkü öyle bir durumda, elinde Meclis ekseriyetinin olmayacağı, '14 Mayıs seçimleri' sonunda net olarak belli oldu.

'Bukalemun siyasetçi'miz, bütün oyunlarını oynadıktan sonra, yine de yenik çıktığını görünce ise.

*

.‘14, 27, 28, 29 Mayıs' tarihleri bize çok şeyler anlatıyor, anlatmalı..
27 Mayıs 2023 Cumartesi

Bugün 27 Mayıs..

Tarihimizin ağır ihanet hadiselerinden birinin, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nin 63. yıldönümü..

14 Mayıs 1950'de yapılan ilk -kısmen- serbest seçimlerle, 1923-50 arasındaki 27 yıllık Tek Şeflik döneminin sona erdiren Adnan Menderes liderliğindeki Demokrat Parti Hükûmeti'ni, aralarında 26-27 yaşında olan Yüzbaşı Muzaffer Özdağ (Ümit Özdağ'ın babası) ve diğer birkaç yüzbaşının da aralarında olduğu 38 kişilik bir subay grubunun, 'Millî Birlik Komitesi ' adını verdikleri bir ihtilâl çekirdeği oluşturarak ve ülkede meydana geldiğini söyledikleri 'kardeş kavgası'na son vermek ve 'Atatürk İlke ve İnkılapları' etrafında millî birlik ve iç barışı yeniden sağlamak adına devirdikleri zorbalık hareketinin yıldönümü..

O Adnan Menderes ki, 1950, 1954 ve 1957 seçimlerinde milletin büyük ekseriyetinin teveccüh ve desteğiyle iktidara gelmiş ve 10 yıl boyunca, milletin biraz rahat yüzü gördüğü bir döneme öncülük etmişti. Ama darbeciler Adnan Menderes Hükûmeti'ni devirmişler ve Marmara Denizi'ndeki Yassıada'da kurulan ve 'Yüksek Adalet Divanı' ismi verilen uyduruk- düzmece bir mahkemede yargılamışlardı. O mahkemenin reisi, Sâlim Başol isimli bir sözde hâkim idi ve 'Böyle yargılama olmaz..' diye kanunî hatırlatmalar yapan sanıklara, 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor!' diyebiliyordu. Ve o sözde yargılamalar sonunda Başvekil Adnan Menderes, Hariciye Vekili Fatin Rüşdü Zorlu ve Maliye Vekili Hasan Polatkan -kanun adına ceza görüntüsü verilerek sâdır olan idâm hükmünün infazı denilerek- hunharca asılarak öldürülmüşlerdi..

63 yıl önce bugün Cuma sabahı idi.. Bu satırların sahibi de, Ankara'nın merkezinde, Hacettepe ile güneyinde yer alan şimdiki Kurtuluş Parkı arasında, Hıfzıssıhha Enstitüsü'nün bitişiğinde bulunan Sağlık Okulu'nda 15-16 yaşında yatılı okuyan birisi idi. Ankara ve İstanbul'da Örfî İdare (Sıkı Yönetim) uygulaması vardı. Sabah saat 03.30- 04.00 sularında, etraftan gelen silah sesleri üzerine radyoyu açtığımızda, boğuk ve gür bir sesin, 'Muhterem vatandaşlarım..' diye başlayan ve ' ülkede millî birlik ve kardeşliği Atatürk ilke ve inkılapları istikametinde yeniden tesis etmek için, güvendiğiniz Türk Silahlı Kuvvetleri idareye el koymuş olup, sâkıt (düşük) hükûmetin, başta Adnan Menderes olmak üzere bütün üyeleri tevkıf edilmişlerdir. NATO'ya, CENTO'ya bağlıyız..' vs. cümlelerinin sıralandığı açıklama tekrar tekrar okunuyordu.

Sonradan öğreniyorduk ki, o ihtilâl beyannâmesini okuyan kişi, hemen o gün karargâhını Başvekâlet'te (Başbakanlık'ta) kurmuş olan Kur. Alb. Alparslan Türkeş idi... Ama Türkeş ve arkadaşlarının ('14'ler' diye anılan grubun) 27 Mayıs Darbesinden 6 ay kadar sonra MBK içi bir darbeyle tasfiye edilip, 13 Kasım 1960 gecesi ülke dışına sürgüne gönderileceklerdi.

O dönemin hemen hemen bütün yazar-çizer taifesi ve matbuatta görüşlerini açıklayabilen kalem erbabının her birisinin 27 Mayıs Darbesi'ne de, Adnan Menderes ve 2 Bakanı'nın asılarak öldürülmeleri cinayetine de 'özgürlük' terâneleriye alkış tutuyorlardı, en başta Ahmet Hamdi Tanpınar olmak üzere.. Hattâ o, kalemini Adnan Menderes'in bir kez değil, tekrar-tekrar 100 kez asılmasını isteyecek kadar cinayetkârlığın en keskin müdafaa kılıcı halinde kullanmıştı.

27 Mayıs Askerî Darbesi'nden Amerika ve İngiltere'nin de önceden haberinin olduğunu, Amerika ve İngiltere'nin gizli belgeleri üzerindeki gizlilik kararları kalktıktan yıllarca sonra ve esasen, NATO üyesi olan bir ülkenin ordusu içinde, 'Amerika'nın bilgisi ve 'okey'i olmaksızın bir darbe yapılamayacağı' gerçeğini de sonraları öğrenecektik.

Yazık ki, İttihad- Terakki'den ve hattâ daha önceki asırlardaki Yeniçeri İsyanları'ndan beri, bünyesine 'ihtilalcilik/ darbecilik virüsü' girmiş olan TSK, 22 Şubat 1962 akşamında Harp Okulu Komutanı Kur. Alb. Tal'ât Aydemir'in öncülüğünde kalkıştığı ama başarısız kalan yeni bir askerî darbeyi görmüş ve İsmet İnönü, o darbecileri sadece askerlikten uzaklaştırarak, cezasız bırakmıştı. Ama aynı emekli komutan, 21 Mayıs 1963 günü Harp Okulu öncülüğündeki ikinci bir askerî darbe teşebbüsüne daha kalkışmış; yine başarısız olmasından sonra Tal'ât Aydemir diğer 2 subayla birlikte kurşuna dizilmişti.

1965 Sonbaharında tek başına gelen Süleyman Demirel liderliğindeki Adalet Partisi, ülkede 5 yıl kadar rahatlık sağladıktan sonra 12 Mart 1971'de yine aynı gerekçelerle, 'Millî birlik ve kardeşliğin sağlanması için bir darbe daha yapılmıştı. 1973'de adına Cumhûriyet denilse de, 'darbeler rejimi'ne dönüşen sistemin 50. yılında, ilk olarak sahneye yeni bir siyasî güç odağı çıkıyordu, İslâmî kimliğiyle tanınan Prof. Necmeddin Erbakan liderliğinde, MSP..

Ama özellikle Temmuz -1974'de Kıbrıs adasına yapılan askerî çıkarmadan sonra ülke, yıllarca süren ve binlerce genç insanın sağcı- solcu diyerek birbirlerine karşı verdikleri sokak savaşları ve anarşi- terör eylemleri arasında, General Kenan Evren'in liderliğinde 12 Eylûl 1980'de bir diğer askerî darbe gerçekleşmiş, Demirel, Ecevit, Erbakan ve Türkeş'e 7 yıl süren siyasetten men'etme yasakları getirilmişti. 1983'den 1993'e kadar ise Turgut Özal'ın başbakan ve C. Başkanı olduğu bir 10 yıllık, nisbeten huzurlu sayılabilecek bir dönem yaşanmıştı.

Ama Özal'ın ânî vefatı sonunda Demirel C.Başkanı oluyor, koalisyon hükûmetleri kargaşası nüksediyor ve Aralık -1995'te yapılan seçimlerde yüzde 22 ile 1. Parti durumuna gelen Erbakan liderliğindeki MSP ile Tansu Çiller liderliğindeki DYP arasında ve Erbakan'ın başbakanlığında kurulan Refah -Yol Hükûmeti de 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı'yla devriliyordu.

Erbakan'ın Refah Partisi de Anayasa Mahkemesi'nce laikliğe aykırı faaliyetleri gerekçesiyle kapatılıyor, yerine kurulan Fazilet Partisi'nin Nisan-1999'da yapılan seçimlerde yüzde 15'lere geriletilmesi sağlanıyordu. Ama Fazilet Partisi İstanbul m.vekili Merve Kavakçı Hanım'ın başörtülü olarak Meclis'e girmesi üzerine Başbakan Ecevit'in, 'Burası Devlet'e meydan okuma yeri değildir.. Bu kadına haddini bildirin!!' diye tepinerek Meclis'i Merve Hanım üzerine saldırtmaya kalkışması.. Ve sonra DSP lideri B. Ecevit başkanlığında, Mesut Yılmaz liderliğindeki ANAP ve Devlet Bahçeli liderliğindeki MHP arasında kurulan ve 3,5 sene kadar devam edebilen koalisyon hükûmeti ve ekonominin bütünüyle iflas etmesi; 3 Kasım 2002'de yapılan seçimlerde Erdoğan liderliğindeki AK Parti'nin tek başına hükûmet kurması ve halkın umudu halinde yükselmesi, ibretlik bir dönemdir..

Erdoğan öncesinde Türkiye'nin IMF'den aldığı 23,5 milyar doların borcun ödenmesi için Türkiye'de karargâh kuran Cotarelli isimli IMF temsilci, bir Müstemleke Valisi gibi içişlerimize müdahale etmeye kalkışıyordu ama Tayyib Bey iktidara gelir gelmez önce IMF'in borcunun ödenerek, müdahale yolunun kesilmesine öncelik vermişti.

Ve Tayyib Bey iktidara geldiğinde Türkiye'nin sadece 32 milyar Dolar olan yıllık ihracatının, 20 sene sonra 265 milyar dolara yükselmesi ve Merkez Bankası'ndaki döviz mikdarının 115 milyar doları bulması, ayrıca dış ülkelerden alınan kredilere karşı rehine bırakılan altınların ülkeye getirilmesiyle 650 ton altının ülke elinde tutulması da ilginç bir yönetim ustalığıdır. .

Anayasa Mahkemesi Başkanı 2000 yılında Ahmed Necdet Sezer'in C. Başkanı seçilmesi ve onun da, 'Sadece Devlet değil, kişiler de laik olmalıdır..' diyerek, Atatürkçülük denilen ve sınırları bile belli olmayan bir resmî ideoloji, gem'i azıya almıştı ve Danıştay ve Anayasa Mahkemesi, 'kız öğrencilerin başörtülü olarak üniversiteye girmelerinin, Cumhuriyet'e karşı bir kalkışma olduğu'na dair kararlar vermişti. Evet, bütün bunlar kısa km. taşları mesâbesinde olan ve yaklaşık her 10-15 yılda bir tekrarlayan askerî darbeler geleneğine karşı ilk kez 28 Nisan 2007'de, Abdullah Gül'ün Cumhurbaşkanlığı'na getirilmesine, hanımın başı örtülü olduğu için Genel Kurmay Başkanı Org. Yaşar Büyükanıt'ın bir 'muhtıra' yayınlayarak karşı çıkması ve amma Erdoğan'ın bu muhtıraya karşı direnmesi bir ilk oluyor ve Gül'ün C.Başkanı seçilmesi gerçekleşiyordu.

Ama 15 Temmuz 2016'da geçmiş askerî darbelerin hiç birisinde görülmeyen derecede, kanlı bir darbe hıyanetine teşebbüs ve yine Tayyib Erdoğan'ın ölümü göze alarak halka önderlik yapması sonunda o darbe hıyanetinin de sönmesi..

Bütün bu olup bitenler unutulmamalı, ne acıların çekildiği, ne yaman entrikalarla, milletin ordusunun ve silahlarını millete karşı kullanılması hıyanetleri ve bütün o hıyanetlere dirayetle karşı çıkan, dik duran Erdoğan gerçeği..

Yarın 28 Mayıs günü, Tayyib Erdoğan, 14 Mayıs'taki seçimin ikinci merhalesi yapılacak...

Halkımız, Erdoğan'ın sadece ülkeyi maddî açıdan imâr etmesi değil, en azından son 60 yıl boyunca laik rejimin baskılarına karşı direnirken, nelerin nasıl olması gerektiğine dair isteklerinin, başta Ayasofya'nın açılması ve Müslümanların kamu alanında karşılaştıkları nice yasakların kaldırılmasının kolayca gerçekleşmediği unutulmaz ve bir rehavet hali yaşanmazsa, inşaallah, İstanbul'un kutlu fethinin 570'nci yıldönümü olan 29 Mayıs sabahında, Erdoğan'ın hem de çok açık ara bir halk desteği ile gelecek 5 yıllık bir zaman diliminde de C. Başkanlığına seçildiği görülecek ve 29 Mayıs Pazartesi sabahında, yeni bir fetih hamlesinin ilk yeni hayırlı adımların atılmasına başlanacaktır.

Bukalemun' gibi, renkten renge bürünenlerin, 'sâbit değer'leri yoktur!
28 Mayıs 2023 Pazar

*Nazife Altuncu, Diyarbekir- Çermik'den yazıyor: 'Çocukluğumda babamın kasabadan eve getirdiği şeker, pirinç ve meyva gibi şeylere bile, yolda jandarmaların; 'Bunlar 5 kişilik bir aile için fazla.. Teröristler gelip elinizden alabilir.' diye yarısına el koyduklarını, babamın gözleri yaşararak anlatışını unutmuyorum. Ablamın hemşire okuluna girmesi için başını açması gerektiğine dair dayatmaları da unutmadım.. O yıllarda, 'başörtüsü denilen, bir metrelik bez parçası değil mi?' diyen siyasetçileri de asla unutmadık..

Sonra dudakları dualı bir adam geldi, onun eli değdi ülkeye ve bütün o baskılar gitti..

Sonra..

Ablamın vazifeli olduğu Sinop- Boyabat'a gittim. Baktım orada da çocuklar benim bildiğim kadar Türkçe konuşuyordu.. O zaman orada, kimse benim kürd kızı oluşumu da bir aşağılama olarak kullanmadı.. 'Laz kızı, gürcü kızı, çerkez kızı, Arnavut kızı..' denilince nasıl bir aşağılama yok idiyse, ben de kürd kızı diye isimlendirilirken ve çağrılırken aynı saygıyı görüyordum. Bizi aldatamayacaklar ve birbirimizden koparamayacaklar!'

--SEÇ: Çermikli hemşire kardeşim, biz ülkenin Müslümanları olarak , birbirimizden koparılıp, birbirimizden duygu ve düşünce planında uzaklaştırılmak istendik . Ama biz hepimiz, Tevhid gülistannda çeşitli renklerde açan güller ve çeşitli seslerle şakıyan bülbüller olmak noktasında birliğimizi sağladığımızda daha da güçlü olacağız, Müslümanlar olarak. İnşaallah..

*Mevlûd Ayyıldız şöyle yazıyor: Dünkü yazınızda (22 Şubat 192 ve 21 Mayıs 1963 Darbe teşebbüslerinin liderleri) Alb. Tal'ât Aydemir ve Bnb. Gürcan'ın ölüm cezalarının kurşuna dizilerek infaz edildigini ifade etmişsiniz.

Mezkûr şahıslar bir önceki darbe girişiminde emekliye sevk edildikleri için, askerî şahıs hüviyyetini yitirdiklerinden As.Ceza Kanunu'ndaki "Askeri şahıslar hakkındaki ölüm cezaları kurşuna dizilerek infaz olunur" hükmü yerine, sivil şahıslar için geçerli olan "asılarak infaz" şeklinde, Ankara - Ulucanlar Cezaevi'nde gerçekleştirilmiştir.

-- SEÇ: Teşekkür ederim Mevlûd Bey, dediğiniz gibi de olabilir mi bilmiyorum. Ama, siz galiba, işin içinde, askeriyeyle ilginiz veya bu konuda bilginiz var. Öyleyse, bu görüşe öncelik vermek de olabilir. Ancak, Aydemir ve Gürcan'ın -emekli edilmiş askerler olsalar bile- işlenen suç konusunda onların askerî statülerinde bir değişiklik olmadığı gerekçesiyle kurşuna dizilecekleri gibi, mantıkî sayılabilecek haberler de o zamanlar söylenmişti. Verdiğiniz bilgiler için teşekkürler ve hayırlı günler..

*Turgay Mızrak isimli okuyucu, -bir 'siyasetçi'nin adını zikrederek-, 'filanca, durup dururken neden "Alevî Müslümanlığını" öne çıkarttı?' diyorsun. O zâtın, o sunumu, senin kişi tapıncı yaptığın filan'ın, tepe tepe kullanmasının önünü kesmek için yapmıştır. Belli ki, tefeci bezirgan zihniyeti çok üzgün; ellerinde çok rahat oynayacakları oyuncak alınmış gibi...' diyor.

Bir diğer mesajında da, '27 Mayıs 1960 hariç, Türkiye'deki, bütün darbeler tefeci bezirgan zihniyetin önünü açmak için yapılmıştır.' diyor.

24 Mayıs tarihli son mesajında da, -benim o günlerdeki bir yazımdan hareketle-, 'Müslüman Cezayirlilerin bağımsızlık mücadelesinde emperyalist Fransa'yı desteklediğini gizlersin.' diyor..

--SEÇ: Zaman zaman mesajlarınızla karşılaşıyorum. 'Filanın, kendi 'alevîği'ni açıklamasını, rakibinin elinden o oyuncağı almak içindir' diye izah ediyorsun.. .. Haksızlık ediyorsun.. Çünkü, o rakib, o kişinin bu konudaki özelliğine dair asla konuşmamıştı. Ama, bu kişi, baza 'alevî'lerin oylarının kendisine çekebilmek için yapmışa benziyor, açıklamayı.. Nitekim, geçen seçimlerde bu konuda olmayan bir şekilde, bazı yerlerde, yüzde 90'ı aşan oy çıkmıştır..

Darbelere karşı çıkarken, 27 Mayıs Darbesi'ni saygıdeğer bir hareket olarak görmeniz tuhaf değil mi? Ülkemize, doğrusuyla yanlışıyla 10 yıl hizmet etmiş ve halkımız tarafından sevilen bir Adnan Menderes ve 2 bakanının idâm edilmelerini normal karşılıyorsun demek ki.. Darbeciliğin her türlüsüne karşı olmak gerekir. Aksi halde, 'Benim darbem iyidir.' şeklindeki bir zorbaseverlik alkışçılığına varılır...

Daha sonraki mesajlarınızdan birinde de, 'Gümbür-gümbür geliyoruz..' diyordunuz. 14 Mayıs'tan aldığınız sonuçlardan sonra, bir şeylerin üzerinize 'gümbür gümbür' geldiğini düşünmüş olabilirsiniz. Ama, sizinkiler sizin gibileri teselli etmek için, 14 Mayıs seçimlerinde 2,5 milyonluk bir açık ara geri düşüşü, 'filân, 20 yıldan beri ilk kez kazanamadı..' diye izah etmeye çalıştılar da, kendi adaylarının ne olduğunu hatırlamak istemediler.

Kaldı ki, 20 senedir seçim kaybettirilemeyen bir kimse, yine geçmişteki seçimlerin yapıldığı kanunlara göre seçime girseydi, böyle '2. tur' filan olmayacağından kazanmış olacaktı.. Birbirimize nanik yapmak yerine, sonuçların toplumumuzun geleceği ve hayrı için olması temennimizi dile getirsek daha yerinde olmaz mı?

Bakınız, biz, bizim desteklediğimiz adaya oy vermeyen kitleleri 'Bir şey anlamayan câhiller yığını..' filan diye aşağılamıyoruz.

Haa, bir de, Cezayir İstiklal Savaşı konusunda kimi suçladığınız anlaşılmayan bir cümleniz var, onu net izah etmemişsiniz.

DP. iktidarını kastediyorsanız doğrudur, Menderes Hükûmeti de 19'li yılların sonlarında, Fransa lehine oy kullanıyordu, BM' Genel Kurulu'nda.. Ama, 27 Mayıs'tan sonrakiler ve İsmet İnönü de, Fransa'yı desteklediler. Ancaaak , İsmet Paşa, Kasım-1963 sonunda Kennedy'nin cenaze töreni için Amerika'ya gittiğinde, Fransa lideri General De Gaulle'le karşılaştığında, De Gaulle, 'Paşa, Fransa Kıbrıs'ı bir Yunan adası olarak tanır..' demişti.

Bizdeki laik matbuat ve kalem erbabı, aynı ittifak, NATO İttifakı içinde olmanın kaçınılmaz ve tabiî sonucu olarak değerlendiriyorlardı, Fransa'nın yanında yer almayı..

Keza, sionist Yahudiler İsrail isimli bir devletin varlığını dünyaya ilan ettiklerinde, 1918'e kadar Osmanlı bünyesinde 400 yıl vatan toprağı olarak kalmış olan Filistin'in Müslümanlarından elinden zorla çalınıp işgal edilmesine gözünü kapayıp, o kanlı rejimi halkı Müslüman olan devletler arasından ilk tanıyan da İnönü Türkiyesi idi.

Ayrıca, 'BOP' (Büyük Ortadoğu Projesi) bünyesinde bulunulduğundan ve, emperyalizme uşaklık hizmetlerinden şikayetçisiniz. Merak etmeyin, 5 sene öncelerde bir 'gelecek projesi' olarak hazırlanmıştı, ama, ölü doğduğundan, proje halinde kaldı..

Şunu da ekleyeyim, bizim 'kişileri temize çıkarmak ya da karalamak dert ve çabamız yoktur. Biz, İslam kardeşliği ve birliği idealimiz açısından ve bize neler getirir veya götürür diye değerlendiririz dünyadaki gelişmeleri..

Bugün seçim günü olduğundan, kendi tuttuğunuz kişinin adını propaganda yasağına riayetle vermiyorum, ama, yüreğinde insan sevgisinden başka bir şey bulunmayan' diye anlattığınız o liderin zihniyetine ve nice yanlış yanlışlarına iftiralar atmaktan Allah'tan hiç korkmadınız- korkmuyorsunuz.' diyorsunuz..

Bir de, 'kişi tapıncına dönüştürdüğün tefeci bezirgan zihniyetin temsilcisi' diye anlattığın insan için sustuğumu da yazmışsın.. Kişiye tapma konusunda, ülkemizde tek bir kişi vardır, onu görmüyor musunuz?

*

*İngiltere'den bir tuhaf okuyucuya da, NOT:

--SEÇ: Yazdıklarını burada tekrarlayamam.. Müslümanım diyorsun, o halde, en başta, o çirkin kelimelerle konuşma ve yazmamayı öğrenmeni tavsiye ederim. Saçmalıklarının nereye varacağını görmek-anlamak için seni engellemiyorum.. Senin kafir demenle kâfir veya müslüman demenle de müslüman olacak değilim.

*Yavuz Özdemir da şöyle yazıyor: 'C. Başkanlığı seçiminde kullanılacak oy pusulası' üzerinde oynama yapan C. Saltık isimli bir tıb profesörünün, iki adaydan birinciye ait olan fotoğraf bölümünde, gelinlik giydirilmiş bir küçük kız çocuğu ve yanında da, cübbeli, şalvarlı , sakallı bir kişi görüntüsüyle karikatürize ettiği alçakça saldırıya değinmiş..

'Bu adam bir de prof. imiş' diyor birisi ve diğeri, 'ortada bir adam yok..' diye eklemiş..

*Turgut Çizmeci: Bir yazar arkadaşın, kimin ve niçin desteklenmemesi gerektiğine dair yazısını, yazdığı gazetedeki sütununda değil de sosyal medyadan duyurması güzeldi de; o yazıyı sütununda niçin yazmadığını soruyor..

--SEÇ: Evet, yerinde bir sual..

O arkadaş bunu nasıl izah edebilir? Cevabını onun vermesi gerekiyor..

.Halkımızın iradesi, mazlûmların dua ve gözyaşlarıyla zaferle taçlandı
29 Mayıs 2023 Pazartesi

Başkanlık Seçimi'nin sonuçları kesin olarak belli oldu ve Tayyib Erdoğan seçildi, -inşaallah- hayırlı ola. Yığınla muhalefet odaklarının onca işbirliğine ve ('6'lı Masa' diye başlayan, amma, HDP, Mansur Yavaş, Ekrem İmamoğlu, Ümit Özdağ ve Sarıgül' gibilerin işbirliğiyle) '9-10'lu ittifak'a dönüşen ve buna rağmen, 'Kaybedenler Kulübü'ne dönüşmekten kurtulamayanların koro halinde, yalan-yanlış iddialı bilgilerle beslenen saldırılarına rağmen, net bir zafer şeklinde ortaya çıkan bu neticede yorulmak bilmez çabalarıyla, beşer plânında en büyük pay sahibi olan Tayyib Erdoğan ve emeği geçen bütün çalışma ve gönül arkadaşlarına ve de elbette on milyonlarca taraftarlarına da tebrikler ve teşekkürler.

*

50 yıl öncelerden bu yana, Müslüman gençliğin içinde, duruş, çaba ve konuşmalarıyla dikkati çeken ve özellikle de, 1994 İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na geldiği günden beri 30 yıla yakın zamandır, ülkemiz siyasî hayatının sembol ismi haline gelen Erdoğan'ın, İstanbul Belediye Başkanlığı'na gelişi, diğer Belediye Başkan'larının gelişi gibi olmamıştı. Çünkü, öncekiler ve sonrakiler, günlük siyasî rakiplerini ve muhalif oldukları partileri yenmekle öne çıkıyorlardı. Erdoğan'ın seçimi ise, çok farklı dünyaların rekabeti ve hattâ 'psikolojik savaşı' mahiyetindeydi.

*

O zaman, Tahran'daydım, 'Cumhûri-y'i İslâmî ve Keyhan gibi, İran'ın önde gelen gazetelerinde 'E. Salâhaddin' ve 'E. Salâh' imzalarıyla günlük yazılar yazmaktaydım. İstanbul'dan Tahran'a dönen bazı İranlılarla görüştüğümüzde, 'İstanbul'daki İranlılar, çemedanlarını / valizlerini hazırladılar, Avrupa başkentlerine gitmeye hazırlanıyorlar. Çünkü, Şahlık sistemi devrildikten sonra, İstanbul'a kaçan İranlılar, şimdi burada da, İslâmî bir rejim geliyor korkusuna kapıldılar...' diyorlardı.

Bu gibi beyanları tabiatiyle yazılarıma da yansıtıyor ve 'İstanbul'daki firarî İranlıların Avrupa'nın başka büyük merkezlerine gitmek için hazırlandıkları'nı, biraz da zevkle yazıyor ve 'İslâmî eğilimli Refah Partisi'nin adayı Tayyib Erdoğan'ın İstanbul Belediye Başkanlığı'na geleceği tahmin ediliyor' diyerek, konuyu İran kamuoyuna aktarıyordum.

Ama yine de temkinli olarak. Çünkü, temennilerim gerçekleşmeyebilirdi de.

27 Mart günü Mahallî Seçimler oldu. Gecenin saat 02.00 civarına kadar, Türkiye TV'lerinden seçimle ilgili açıklamaları bekliyordum.

Ama, haberciler ve kameramanlar, 'Biz kazandık...' iddiasıyla davullu- zurnalı eğlenceler yapılan, bir Livaneli'nin seçim karargâhına veya evinin önüne gidiyorlardı, bir İ. Kesici'nin...

Yani, makalelerimde 'İstanbul Belediye Başkanlığı'nı kazanabileceği'nden söz ettiğim Tayyib Bey'le ilgili hiç bir haber yoktu.

Sabah namazı vaktinde TRT'ye dönmeyi düşünerek yattım. Sabah 5 civarında, yine hiç bir haber yoktu, Tayyib Bey'den..

'Amerika'nın Sesi Radyosu'nun o erken saatte yayınlandığını bildiğim 'Farsça programı'nı açtım.

Farsça yayının ilk haber cümlesi, spiker'in ses tonu, korku ve hattâ dehşete kapılmış insanların sesini yansıtır gibiydi.

İlk haber şöyle veriliyordu:

'Tarihin 2 büyük imparatorluğuna, (Bizans ve Osmanlı'ya) payitahtlık / başkentlik yapmış olan İstanbul, 'İslâmgerayâ'nın (İslâmî eğilimlilerin) eline düştü!'

Aaaa!! Aaaa!! Halbuki, TRT mikrofon ve ekranlarında bu haberi teyit edecek mahiyette hiçbir haber yoktu henüz; sabahın o erken saatinde.

Sevinçli hayretler içindeydim.

'Amerika'nın Sesi Radyosu'nun haberinin ikinci cümlesi ise, yine dehşetengiz bir ses tonuyla, daha bir ilginç idi:

'70 senedir laik rejime başkentlik yapan Ankara ise, İslâmî eğilimlilerin eline düşmekten kıl payı bir oy farkıyla kurtuldu.' (Ki, 5-6 saat sonra, Ankara'nın da, 6 bin kadar bir oy farkıyla İslâmî eğilimli Refah Partisi'nin eline düştüğü açıklanacaktı.)

Evet, Tayyib Bey'in 27 Mart 1994 Mahallî Seçimleri'yle çok etkili şekilde başlayan siyasî hayatı ileride daha ne kadar çalkantılı yollardan ve zeminlerden geçecekti.

Daha sonra, Tayyib Bey, o siyasî çizgiyi, 'takdir-i ilâhî' bâbında izah ederek, 'merhûm Sezaî Karakoç'un, 'Sakın kader deme, / Kaderin üstünde bir kader vardır, / Göklerden gelen bir karar vardır.' mısralarıyla anlatarak -özetle- şöyle demişti: '1991 Genel Seçimleri'nde İstanbul'dan milletvekili seçilmiş ve mazbatamı alıp Ankara'ya gitmiştim. Ama, orada, YSK tarafından, mazbatam iptal edildi. Çünkü, RP'den bir adayın taraftarları, İstanbul'da tercihli oy kullanmışlar ve benden daha fazla oy aldığı belirlenmişti. Mazbatam iptal edildi ve ben döndüm ve İstanbul'a ve RP İl Başkanlığı'na getirildim.. Ve sonra da İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na seçildim. Eğer öyle olmasaydı, belki de Meclis komisyonlarındaki tartışmalar arasında başka bir şekilde yol alacaktım. Ama, kader böyleymiş...' kabilinden bir açıklama yapmıştı.

*

Ve dün sabah, seçim başladığı saatlerde, dünyadaki belli başlı medya organları ne diyor diye şöyle bir baktığımda, ilginç haber ve yorumlar vardı.

Meselâ, AFP'nin (Fransa Haber Ajansı) bir haber-yorumunda, Erdoğan'ın, 27 Mayıs Cumartesi günü, propaganda saatinin bitmek üzere olduğu saatlerde, tam da 63 sene önce, 27 Mayıs 1960 günü bir askerî darbe ile devrilip büyük zulümler altında, düzmece bir mahkemede yargılandıktan sonra idâm cezasına çarptırılan ve en barbar şekillerde asılarak öldürülen ve cenazeleri ailelerine bile verilmeyip, İmralı adasında defnedilen Başvekil Adnan Menderes ve iki Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan'ın kemiklerinin, öldürülüşlerinden 28 sene sonra, Turgut Özal tarafından İmralı'dan getirtilip, askerî bir merasimle, Topkapı Surları dışında defnedildikleri bir anıt-mezar'ı ziyaret etmişti.

Bu ziyaret, yabancı medya organlarında, '14 Mayıs seçimi arefesinde Ayasofya'ya gidip namaz kılan Erdoğan, 2. merhale seçimin eşiğinde ise, 'İslâm İdolü'nün mezarını ziyaret etti.' şeklinde sunuluyordu. ('İslâm idolü' , her şeyden önce, İslâm açısından asla kabul edilemeyecek bir ifadeydi. Çünkü, 'idol, put, tapınılan şey...' mânâsına gelmektedir, İngilizcede..

Ve İslâm, her türlü puta ve putperestliğe kesinlikle karşı olan bir dindir.

İkinci bir hususu ise, 'idol' kelimesi, 'kahraman, örnek insan' vs. mânâsında hafifletilerek anlaşılsa bile, Adnan Menderes, selefleri gibi İslam'a savaş açan birisi olmasa bile, bir İslâm kahramanı olarak anılacak birisi de değildi. Ama, Avrupalıların, kendi kültürlerindeki 'idol /put' anlayışını, Müslümanların kültürüne de taşımak gibi kasten veya bilgisizlikle yaptıkları bir yanlış değerlendirmesi söz konusudur ve asla itibar edilemeyecek bir kerih mânâ taşımaktadır.)

*

Başkanlık için yapılan 2. merhale seçim üzerinde daha çok durulması gerekmektedir. Ama, şimdilik şunu belirtelim ki, Erdoğan, yüzde 52'yi biraz aşan bir rakamla, gelecekteki 5 sene için de, Türkiye ve dünya siyasetinin etkili liderlerinden birisi olmayı sürdürebilecektir, inşaallah. Onun seçimi, sadece ülkemiz halkın ekseriyetinin iradesini değil, hemen bütün Müslüman coğrafyalarındaki yüz milyonların, İslâm Milleti'nin duaları ve sevinç gözyaşlarında ifadesini bulan iradeyi de temsil ediyordu; başta Mescid-i Aksâ'daki binlerce Filistinlinin sevinç gösterilerinde olduğu gibi.

Dün gece, Bayezid Meydanı'ndan Edirnekapı'ya kadar ana caddeleri, yüz binlerin doldurması sebebiyle, trafik tamamen kenetlendiği için, yürüyerek gitmek zorunda kaldım. O yüz binlerin arasında en fazla sevinç gözyaşları dökenlerin de, seçimden sonra kovulacakları korkusu içinde olan Suriyeli, 'kadın-erkek- çocuk' on binlerin olduklarını müşahede ettim.

Tayyib Bey, kazananın sadece AK Parti değil, bütün millet olduğunu söylüyordu, Beştepe Külliyesi'ndeki balkon konuşmasında. Ama kazanan, o kadarca da değil, gönül coğrafyalarımızdaki bütün Müslümanların, İslâm Milleti'nin tamamı olduğunu tekrar belirtmeliyim.

Tayyib Bey'in Beştepe'de dün geceki hitabesini, merhûm Ârif Nihad Asya'nın 'minarelerimizi ezansız, Müslümanlıkla yoğrulmuş yurdumu, Müslümansız bırakma Allah'ım.' niyazının bulunduğu nefîs mısralarla bitirmesi, o zaman ve mekân diliminde ve Cumhurbaşkanı tarafından söylenmiş olması açısından da, ideolojik açıdan inkılab çapında bir durumdur.

*

İstanbul'un fethinin 570. Yıl dönümü olan 29 Mayıs sabahında bizim gönül dünyamızın mensubu olan basiretleri açık on milyonların, hepimize sunduğu bu çiçek buketi için, emeği, duaları ve sevinç gözyaşlarıyla bu sonucun ortaya çıkmasında -ve hele de Kılıçdaroğlu'nun muhalefetten düşmemesinde- dahli olan herkese, teşekkürler.

*

.Kendilerini ‘aydın'; halkı ise ‘sürü' zannedenler, kendi nefislerini ‘put' edinenlerdir
31 Mayıs 2023 Çarşamba

Yönetici kişi ve kadroların yönetilen kitlelerce belirlenmesi, 'İyi midir, kötü müdür?' tartışması hep yapılagelmiştir. İngilizlerin ünlü mizah yazarlarından ve kraliyet sistemine derin bir hürmet ve itaat duygusuyla bağlı olan Bernard Shaw, 70 yıl öncelerde halkın rey ve iradesi lafının bir kandırmaca olduğunu söyler ve 'Seçmene bir tutam yeşil ot gösterirsen, onu istediğin yere çekersin..' derdi; seçmenler için çok ağır bir benzetme de yaparak, ama onu tekrarlamıyorum. Ünlü İngiliz siyasetçi Winston Churchill de, 'Demokrasi, çok kötü bir rejimdir; eğer diğerlerini düşünmezsek..' diyordu.

Bir toplumda rüşd yaşına gelmiş ve seçmen olmak durumuna gelmiş bütün insanların, yöneticilerini seçmek haklarının olması anlayışı, 1789-Fransız İhtilali'nden sonralarda yani yaklaşık olarak son 200 yılın sosyal çalkantılarının semeresidir. Yine de Fransa İhtilâli'nin ünlü isimlerinden birisinin, ölüm yatağındayken kendisini ziyarete gelen bir arkadaşına, 'İhtilalin, devrimimizin diktatörlük günleri ne güzeldi..' demesi, pek çok şeyi izah eder.

Sokaktaki sıradan insanların, 'vatandaş'ların oy kullanarak yöneticileri belirlemesi yöntemi ise, özellikle Avrupa'yı kasıp kavuran, '1830 ve 1848 sosyal çalkantıları' sonrasının son 150- 200 yılın eseridir.

(Antik Yunan'da 2 bin yıl öncelerde de, yönetimin çoğunluğun rey ve iradesine göre belirlendiği mânâsında demokrasi'den söz edilirdi ama rey ve iradelerini kullananlar sadece hür insanlardı ve köleler bu haktan mahrum idiler ve Atina'da hür olarak iradesini bildirmek hakkını haiz 16 bin kişi varken, kölelerin sayısı 250 bin civarındaydı.)

Müslümanların tarihinde ise 14 asır önce, Hz. Peygamber (S)'e, hiç bir zorlama olmaksızın, hür iradeleriyle iman ve bey'at eden ilk mü'minler, ilk 4 Halife'yi, 'Müslümanların işlerini istişare- şûrâ yöntemiyle belirleyecekleri'ne dair Şûrâ Sûresi, 38. âyetteki , 'Ve şâverhum fi'l-emr..' âyetine göre belirlediler. Ama yazık ki sonrasında saltanat sistemleri geldi, 'servet ve kuvvet (zer ve zor)' sahiblerinin iradesi kitlelerin hayatına musallat oldu. (Elbette, bu arada sultan diye anılsalar bile, toplumu genel olarak, İslâm hükümlerine/ kanunlarına yöneten, Ömer bin Abdulazîz, Alpaslan, Nureddin Zengî, Selâhaddin Eyyûbî, Osman Gazi ve Orhan Gazi, Murad Hüdavendigar, Fatih Sultan Muhammed gibi bazı mümtaz simâlar olmadı değil ama bu durum, saltanat sisteminin iyiliğinden değil, onların fıtratlarının yüksekliğinden kaynaklanıyordu.)

Bizde halkın rey ve iradesine ilk kez başvurulması, sınırlı şekilde 1876'daki 1. Meşrutiyet'le başlar. O zaman dahi, âyet'teki (hum...) ile işaret olunanların kimler olduğuna bir türlü karar verilememişti. Ve buna rağmen, ilk (Meclis-i Meb'usân/ Meb'ûslar Meclisi)'nde de, İmparatorluk içindeki gayrimüslim halkların Hristiyan ve Yahudi meb'ûsları, 'Müslüman meb'ûs'lardan daha fazlaydı.

O Meclis neler yapabilirdi, bilinmiyor.. Çünkü bizim ağır yenilgimizle ve Rus Orduları'nın batıda, Balkanları geçip İstanbul önlerine, (Ayastefanos'a /Yeşilköy'e); doğuda ise, Kafkasları geçip, taa Erzurum ve Bayburt'a kadar gelmeleriyle noktalanan '1877-78/ (Hicrî- 1293) Osmanlı - Rusya Savaşı' sonrasındaki büyük sosyal travmanın atlatılabilmesi için, '2. Abdülhamid', 'Meclis-i Meb'ûsân'ı ve 'Kaanun-i Esâsî'yi (Anayasa'yı), yine o 'Kaanun-i Esâsî'de belirlenmiş yetkilerine dayanarak kapattı. Ama bu epeyce uzun sürdü, 32 sene.. 1908'de, 2. Meşrûtiyet'in ilânına kadar..

Avrupa'nın, özellikle imrenilen ve örnek gösterilen Batı Avrupa ve İskandinav ülkelerine şöyle bir baktığımızda, İsveç, Norveç, Danimarka, Hollanda, Belçika, İngiltere, İspanya ülkelerinin hâlen de kraliyet sistemlerince yönetildiğini görürüz. (Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar öncesinde ise, 'Polonya, Almanya, İtalya, Avusturya-Macaristan, Osmanlı, Rusya hemen hemen bütün Avrupa, imparatorluklar veya krallıklar tarafından yönetiliyordu.)

Bizde ise Osmanlı'nın 1908'de ilân olunan 2. Meşrutiyet'ten sonraki 15 senesinde en etkin olan 'İttihad ve Terakki Cemiyeti/ Partisi'nin, Birinci Dünya Savaşı'ndaki ağır yenilgimizden sonra kendisini feshedip, bütün mal varlığını ve insan kadrolarını 'Teceddüd Cemiyeti'ne devretmesi ve onun da sonra 'Anadolu ve Rumeli Müdafaa'y-ı Hukuk Cemiyetleri'ne ve onun da 1923'den sonra Cumhuriyet Halk Fırkası'na dönüşmesin merhaleleri yaşandı.

Ve İstanbul'un işgali üzerine çalışmalarını sürdüremeyen İstanbul'daki 'Meclis-i Meb'ûsân' üyelerinden bir kısmı ve Anadolu'dan gelen bazı mahallî temsilcilerin katılmasıyla 23 Nisan 1920'de Ankara'da toplanan Millet Meclisi üyeleri, 'Hılâfet makamına, Halife'ye ve Padişah'a bağlılık yeminleri' ederek çalışmalarına başlamıştı. O kadar ki, Ankara Meclisi'nde müzakere olunan ilk kanun lâyihası / tasarısı da İstanbul'daki Meclis-i Meb'usân'ın kapanması üzerine yarım kalan lâyiha idi. Yani 1922'ye kadar saltanat vardı; bütün memuriyetler, makamlar, rütbeler ve maaşlar da saltanat sisteminin çerçevesi içinde şekilleniyordu. 24 Temmuz 1923'de imzalanan uluslararası Lozan Antlaşması'ndan 3 ay kadar sonra, -İstanbul'dan ayrı bir güç odağı olarak kabul olunan- Ankara Meclisi'nde, 335 üyeden sadece 158 kadarının, yani karar nisabı için gerekli olan 168'den 19 noksanıyla, ekseriyetin olmadığı bir sırada 29 Ekim 1923 günü de, Cumhûriyet adı verilen -yeni bir Devlet değil-, yeni rejim / yönetim mekanizması kuruluyordu.

Bu yeni rejim, Osmanlı'nın bütün devlet imkân, mekanizma ve sorumluklarını devralan yeni bir rejim kurulmuştu. Ama cumhûr'un haberinin olmadığı bu gelişme, sadece bir isimden ibaretti. Çünkü Cumhuriyet Halk Fırkası /Partisi kendisini bir oldu-bitti mantığıyla, milletin temsilcisi sayıyordu. Yani milletin irade ve reyine göre hareket ettiği kabul olunan bir yönetim tarzı, bir tek parti yönetimi idi. O partinin temsilcileri, millet adına rey ve irade belirterek kanunlar çıkarıyor, 'Reis-i Cumhur' sıfatı verilen rejimin başını onlar belirliyordu. Arada bir Rauf (Orbay) Bey ve Kâzım Karabekir tarafından kurulan 'Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası da hemen kapatılmıştı.

1930'da, M. Kemal'in çocukluk arkadaşı Fethi (Okyar) Bey'e, 'Bugünkü manzaramız bir diktatörlük manzarası.. Bu durumdan kurtulmalıyız. ' diyerek kurdurduğu, Serbest Cumhuriyet Fırkası ise gerçek sanılıp da halk kitleleri tarafından sahiplenilince, kuruluşunun 99. gününde M. Kemal tarafından feshedilmişti ve 1950'ye kadar 27 yıl böyle geçti..

Denilir ki, yeni bir yönetimin, rejimin kuruluşunun şartları zorlamıştı o gelişmeleri...

Ama 2. Abdülhamid, devleti dış saldırılardan kurtarmak için aldığı tedbirler yüzünden, 100 yıla yakın bir süre, -üstelik de- Fransız tarihçi Albert Vandal'ın 'Le Sultan Rouge / 'Kızıl Sultan' nitelemesiyle suçlanmamış mıydı?

Tarih, eğer geçmişten ders vee ibret almak için ise, maalesef bu konuda henüz de son 100 yılımızı hür olarak tartışamıyoruz, öğretilen resmî tarih ve resmî ideoloji sınırlarına riayeti esas alan uygulama hâlen de devam ediyor. (Tayyip Bey'in 3. kez Cumhurbaşkanı seçilmesinden sonra TRT Haber'de, Ş. N. Açıkalın isimli bir akademisyen yorumcu, bu konuda sadece, 'M. Kemal'in 4 kez seçildiğini' iddia ediyordu. Hâlbuki yoktu böyle bir seçim.. Sadece CHP'nin seçimsiz olarak belirlenen üyelerince, Meclis'in kendi içinde, kâğıt üzerinde bir seçim yapılmış gibi gösteriliyordu; milletin haberi bile yoktu.. 'Halk'a rağmen, halk için..' yapıldığı ileri sürülen bir devrim dönemiydi..)

Dünlerde, Meşrutiyet'ten sonraki bütün Meclisler'de, 1 Kasım 1922'de saltanat kaldırılıncaya kadar Hılâfet ve Saltanat'a bağlılık yeminleri ediliyordu; şimdi de bir 'tek kişi'nin belirlediği sınırlara bağlı kalınacağına dair yeminler edilecek, bütün milletvekillerince..

1950'den sonra ise her 10-15 senede bir askerî darbe ile bugüne gelindi ve halkın iradesi, milletimizin hayatını ve ülkenin geleceğini son 20 senedir şekillendirmek yolunda yol alıyor..

'Tadından yenilmeyen bir cumhuriyet..' diyordu, Prof. Mete Tunçay..

Tayyip Bey'in bu yeni dönem başkanlığında, inşaallah bu yönde kararlı adımlar atacağı ümidiyle..

.Bükemediği eli öpsün!' diyen yok; yeter ki mantıklarını yitirmesinler!
2 Haziran 2023 Cuma

Seçimler bitti ve sırada, 10 ay sonralarda, mahallî seçimler var... O mahallî seçimler de geride kalanlardan daha önemsiz sayılmamalıdır. Çünkü onun arkasında da, emperyal güç odaklarının medya organları, kendi tercihlerini yine Türkiye'deki halkın tercihi imiş gibi göstermeye ağırlık vereceklerdir; tıpkı, '14 Mayıs 2023' seçimleri öncesinde olduğu gibi...

'14 Mayıs' seçimleri öncesinde emperyalist dünyanın borazanları olan hemen bütün medya organları, Erdoğan'a düşmanlıklarını ve KK Bey'in de kendileri için ideal bir tip olduğunu öyle anlatmışlardı ki, içeride bazı safdiller, yüzde 60-65'le geldiklerini sanmaya ve söylemeye bile başladılar.

KK Bey de, 'Geliyorum...' diyordu. Ve netice ortaya çıktı, KK Bey, yüzde 44,5'de kalmıştı. Erdoğan ise yüzde 50+1'in, sadece yüzde 0.5 (yarım puan) gerisinde, yüzde 49,5'de kaldığından, yeni seçim sistemine göre, seçimin en fazla oy alan iki aday arasında yenilenmesi, kanûnî mecburiyetti. Halbuki, önceki sistemde, en yüksek oyu alan aday, seçilmiş sayılıyordu. Yani, önceki seçim sistemi olsaydı, -konunun uzmanlarının söylediklerine göre, en az 1 milyar liralık yeni harcamaları gerektiren- ikinci bir seçime gerek kalmayacaktı.

*

'14 Mayıs'ın sonuçları, '28 Mayıs'taki 2. tur seçiminde, vatandaşa; eğer belirsizlik ve siyasî kargaşa değil de istikrar istiyorsa, kime oy vermesi gerektiği yolunda gerekli işareti veriyordu. Çünkü 2. merhale seçimde Erdoğan seçilirse, arkasında 600 sandalyeli Meclis'te 321 milletvekili ile net bir ekseriyeti vardı. KK Bey seçilirse, onun arkasında sadece 213 milletvekili olacağından Başkanlık sistemi de olsa, Başkan'ın rahat çalışamayacağı açıktı.

*

'28 Mayıs'ta vatandaş seçim sandığına, bu zihnî kayıtlarla gidiyordu. Erdoğan'ın 2,5 milyon oy önde olduğunun gören emperyalist dünyanın medya organlarının, gelmesi ihtimali çok güçlü olan adaya yaklaşmak siyasetini takip edecekleri, 'güce taparlık' eğilimlerinden de anlaşılabilirdi. Öyle de yaptılar ve 'kazanması çok uzak ihtimal ve bize verdiği sözler de artık hayâl...' dercesine, KK güzellemelerini bırakıp, Erdoğan methiyesine ağırlık verdiler.

Çünkü gelecekte USA, AB ve NATO dünyasıyla işbirliği yapacak olanın Erdoğan olduğu ayân-beyân belli olmuştu. Bu yüzden, düne kadar 'otokrat ve diktatör' diye suçladıkları Erdoğan'a suçlamalarını sürdürecek olurlarsa, kendi kalelerine gol atacaklarını gördüklerinden, övgü yolunu tercih etmişlerdi.

*

Ama bu durum, iç siyasetin muhalefet cephesine o şekilde yansımıyor ve onların destekçisi olan medya organlarında yine de, 'Belki her şey yine de değiştirilebilir...' ümidi yeşertilmeye çalışılıyordu. Artık kendilerinin kaybettiğini görmeyerek, '21 yıldır yenilemeyen Erdoğan, ilk kez seçim kazanamadı...' demeye başladılar. Halbuki yeni sisteme göre, seçim bitmemiş, 2. merhaleye kalmıştı.

Yine de, '28 Mayıs' günü yapılan seçim öncesinde, içeride yığınla tahminler yapılıyordu. Çünkü bütün taraflar son kozlarını oynayacaklardı. Bu durum, 14 Mayıs'ta yüzde 89'a varan yüksek katılımdan sonra, '28 Mayıs' seçiminde de yüzde 85'i bulan yüksek katılımda da kendisini göstermişti.

Elbette, bu ikinci merhale seçim öncesinde de yığınla tahminler yapıldı. Ama herkes, gerçekte temennilerini söylüyorlardı.

Bu satırların sahibi, sadece temennisini belirtmekle ve ayrıca, seçimi hangi taraf kazanırsa kazansın, aradaki oy farkının açık-ara bir farklılık göstermesi gerektiğini, rakamların birbirine kıl payı yakın olmasının, ülkede derin gerilim ve tartışmalara yol açacağı endişesini ifade etmekle yetindi.

Ancak temennim, doğrusu daha yüksek rakamların ortaya çıkmasıydı. Çünkü son 20 yılda ülkenin aldığı mesafeler, ideallerimizin yine de uzağında olsa bile gerçekten de emsalsizdi ve bunların yapılabileceğine bizler, 40 yıl öncelerde ihtimal veremezdik. Bu yüzden, böylesine bir emsalsiz kalkınma, dış dünyada bazı çevrelerde hayret ve korkuyla; Müslüman coğrafyalarında ve daha çok zayıf ve 'mustaz'af' (yani, hakları ellerinden zorla alındığı ve gasp edildiği için zayıf duruma düşürülmüş olan) halkların yaşadığı ülkelerde hayranlıkla görülebilirken; içeride sadece 'Erdoğan'ı devirmek' gibi bir yıkım hedefini seçenlerin gözleri ise kin ve nefretten başka bir şey görmüyor; kin saçan nazarlarından ve gerilimli dudaklarından nefret ve düşmanlık saçılıyordu, etrafa... Elhamdülillah ki ellerine öyle bir fırsat geçmedi.

Nitekim

Nitekim seçim ânına kadar yüzünden tebessümü eksik etmeyen KK Bey de, 'maskeli balo' gösterisini sona erdiriyor ve gergin ruh haliyle, kameralar karşısında geçiyor, elini masaya vurarak, 'Bu-ra-da-yım!' diyor, -daha nasıl bir demokrasi istiyorsa-, 'ülkeye demokrasinin getirilmesi için mücadeleye devam edeceği'ne dair yeminler ediyordu.

Halbuki son 1-2 yıldır yüzünden eksiltmediği tebessümlerini yalanlamamak için bile olsa, -illâ da, 'Bükemediğin eli öp...' demiyoruz ama 'Milletin oyuna iradesine saygılıyım, kazanan rakibimi de kutluyorum...' filân gibi bir-iki cümle söylemesi beklenebilirdi. Ama o zaman, taraftarlarının kızgınlıklarından taşan mânâ ile millete, 'Câhil yığınları' diye kim saldıracaktı. 40 sene öncelerde, 'Dağdaki çobanla benim oyum bir mi olacak?' deyişlerdeki megalomanik sözleri demokratik anlayışın bir mantığı olarak dile getirmekten utanmıyorlardı. Dahası, bazı utanmaz müennes tipler, 'Laiklik elden gidecek, ülke kaybetti, ilericiler kaybetti...' gibi sözlerden sonra 'eşcinseller kaybetti...' diye 'cinsî sapıklar'ın kaybetmesine bile hayıflanabiliyordu...

Ama ülkenin askerî açıdan savunulması söz konusu olunca, bu tipler geri plâna çekilecek, o 'câhil yığınları' dedikleri kesimlerin cephelere gönderilmesi için hamâsî nutuklar okuyacak olanlar da yine bu taifeler olacaktır; geçmişte olduğu gibi... Çünkü, öylelerinin nazarında bu ülke, 'hazar' zamanında onlarındır; sefer zamanında ise, o 'câhil müslüman yığınlar'ın!!

*

Onları biliriz... 1995 seçimlerinde partisi yüzde 22 oy alarak, bütün partileri geride bırakan Erbakan, Başbakanlığa getirilince, 'Unutma Erbakan! Başbakanlığa yüzde 22 ile geldiğini ve yüzde 78'in ise sana karşı olduğunu unutma!' diyenler de bugünkülerin öncüsü olan mantık sahipleriydi. Ve amma onlar, Erbakan'ın, 28 Şubat 1997 Askerî zorbalığıyla iktidardan uzaklaştırılmasından sonra, yüzde 21 oy alan Ecevit'in başbakan olduğunda, 'Unutma sana, bu ülkenin yüzde 79'u karşıdır!' demiyorlar, 'demokrasi böyle diyorsa, böyledir...' diyorlardı.

*

Şimdi de, Erdoğan'ın 5 sene önceki seçimde de yine yüzde 52 ile kazandığını hatırlayamıyorlar, şimdi aldığı yüzde 52'yi hafife almak için, 'Kaybederek kazandı!' diye 'yüksek sosyolojik görüş'ler dermeyan ediyorlar; ve kendilerinin aldıkları yüzde 47'lik oylarının ise, CHP'nin tarihinde gördüğü en büyük rakam olduğunu, seçimi kaybettik diye karamsarlık yapmaya gerek olmadığını ekranlarda bile söyleyebiliyorlar...

Halbuki, CHP'nin seçimde aldığı oyun yüzde 25 olduğunu, KK Bey'e verilen yüzde 47'lik oy'un 'Erdoğan karşıtı olan bütün tarafların, DYP ve İP ve Gelecek ve Deva ve SP'nin ve bütün solcu, laik, ateist oylar olduğunu' kendileri de biliyorlardı ama bunu görmezlikten geliyorlardı. Hele o ateist-laik kesimin müennes cinslerinin, 'Ayy, özgürlüklerimizi yitireceğiz... KK, 15 bin lira vereceğini söyledi, yine de Tayyip'e verdiler' diyerek, özellikle hemcinslerini anlayışsızlıkla suçlayıp saldırmaları, daha bir görmeye değerdi...

Bu da her halde, demokratik hokkabazlığın gereği...

.Halkımızın iradesi, mazlûmların dua ve gözyaşlarıyla zaferle taçlandı
29 Mayıs 2023 Pazartesi

Başkanlık Seçimi'nin sonuçları kesin olarak belli oldu ve Tayyib Erdoğan seçildi, -inşaallah- hayırlı ola. Yığınla muhalefet odaklarının onca işbirliğine ve ('6'lı Masa' diye başlayan, amma, HDP, Mansur Yavaş, Ekrem İmamoğlu, Ümit Özdağ ve Sarıgül' gibilerin işbirliğiyle) '9-10'lu ittifak'a dönüşen ve buna rağmen, 'Kaybedenler Kulübü'ne dönüşmekten kurtulamayanların koro halinde, yalan-yanlış iddialı bilgilerle beslenen saldırılarına rağmen, net bir zafer şeklinde ortaya çıkan bu neticede yorulmak bilmez çabalarıyla, beşer plânında en büyük pay sahibi olan Tayyib Erdoğan ve emeği geçen bütün çalışma ve gönül arkadaşlarına ve de elbette on milyonlarca taraftarlarına da tebrikler ve teşekkürler.

*

50 yıl öncelerden bu yana, Müslüman gençliğin içinde, duruş, çaba ve konuşmalarıyla dikkati çeken ve özellikle de, 1994 İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na geldiği günden beri 30 yıla yakın zamandır, ülkemiz siyasî hayatının sembol ismi haline gelen Erdoğan'ın, İstanbul Belediye Başkanlığı'na gelişi, diğer Belediye Başkan'larının gelişi gibi olmamıştı. Çünkü, öncekiler ve sonrakiler, günlük siyasî rakiplerini ve muhalif oldukları partileri yenmekle öne çıkıyorlardı. Erdoğan'ın seçimi ise, çok farklı dünyaların rekabeti ve hattâ 'psikolojik savaşı' mahiyetindeydi.

*

O zaman, Tahran'daydım, 'Cumhûri-y'i İslâmî ve Keyhan gibi, İran'ın önde gelen gazetelerinde 'E. Salâhaddin' ve 'E. Salâh' imzalarıyla günlük yazılar yazmaktaydım. İstanbul'dan Tahran'a dönen bazı İranlılarla görüştüğümüzde, 'İstanbul'daki İranlılar, çemedanlarını / valizlerini hazırladılar, Avrupa başkentlerine gitmeye hazırlanıyorlar. Çünkü, Şahlık sistemi devrildikten sonra, İstanbul'a kaçan İranlılar, şimdi burada da, İslâmî bir rejim geliyor korkusuna kapıldılar...' diyorlardı.

Bu gibi beyanları tabiatiyle yazılarıma da yansıtıyor ve 'İstanbul'daki firarî İranlıların Avrupa'nın başka büyük merkezlerine gitmek için hazırlandıkları'nı, biraz da zevkle yazıyor ve 'İslâmî eğilimli Refah Partisi'nin adayı Tayyib Erdoğan'ın İstanbul Belediye Başkanlığı'na geleceği tahmin ediliyor' diyerek, konuyu İran kamuoyuna aktarıyordum.

Ama yine de temkinli olarak. Çünkü, temennilerim gerçekleşmeyebilirdi de.

27 Mart günü Mahallî Seçimler oldu. Gecenin saat 02.00 civarına kadar, Türkiye TV'lerinden seçimle ilgili açıklamaları bekliyordum.

Ama, haberciler ve kameramanlar, 'Biz kazandık...' iddiasıyla davullu- zurnalı eğlenceler yapılan, bir Livaneli'nin seçim karargâhına veya evinin önüne gidiyorlardı, bir İ. Kesici'nin...

Yani, makalelerimde 'İstanbul Belediye Başkanlığı'nı kazanabileceği'nden söz ettiğim Tayyib Bey'le ilgili hiç bir haber yoktu.

Sabah namazı vaktinde TRT'ye dönmeyi düşünerek yattım. Sabah 5 civarında, yine hiç bir haber yoktu, Tayyib Bey'den..

'Amerika'nın Sesi Radyosu'nun o erken saatte yayınlandığını bildiğim 'Farsça programı'nı açtım.

Farsça yayının ilk haber cümlesi, spiker'in ses tonu, korku ve hattâ dehşete kapılmış insanların sesini yansıtır gibiydi.

İlk haber şöyle veriliyordu:

'Tarihin 2 büyük imparatorluğuna, (Bizans ve Osmanlı'ya) payitahtlık / başkentlik yapmış olan İstanbul, 'İslâmgerayâ'nın (İslâmî eğilimlilerin) eline düştü!'

Aaaa!! Aaaa!! Halbuki, TRT mikrofon ve ekranlarında bu haberi teyit edecek mahiyette hiçbir haber yoktu henüz; sabahın o erken saatinde.

Sevinçli hayretler içindeydim.

'Amerika'nın Sesi Radyosu'nun haberinin ikinci cümlesi ise, yine dehşetengiz bir ses tonuyla, daha bir ilginç idi:

'70 senedir laik rejime başkentlik yapan Ankara ise, İslâmî eğilimlilerin eline düşmekten kıl payı bir oy farkıyla kurtuldu.' (Ki, 5-6 saat sonra, Ankara'nın da, 6 bin kadar bir oy farkıyla İslâmî eğilimli Refah Partisi'nin eline düştüğü açıklanacaktı.)

Evet, Tayyib Bey'in 27 Mart 1994 Mahallî Seçimleri'yle çok etkili şekilde başlayan siyasî hayatı ileride daha ne kadar çalkantılı yollardan ve zeminlerden geçecekti.

Daha sonra, Tayyib Bey, o siyasî çizgiyi, 'takdir-i ilâhî' bâbında izah ederek, 'merhûm Sezaî Karakoç'un, 'Sakın kader deme, / Kaderin üstünde bir kader vardır, / Göklerden gelen bir karar vardır.' mısralarıyla anlatarak -özetle- şöyle demişti: '1991 Genel Seçimleri'nde İstanbul'dan milletvekili seçilmiş ve mazbatamı alıp Ankara'ya gitmiştim. Ama, orada, YSK tarafından, mazbatam iptal edildi. Çünkü, RP'den bir adayın taraftarları, İstanbul'da tercihli oy kullanmışlar ve benden daha fazla oy aldığı belirlenmişti. Mazbatam iptal edildi ve ben döndüm ve İstanbul'a ve RP İl Başkanlığı'na getirildim.. Ve sonra da İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na seçildim. Eğer öyle olmasaydı, belki de Meclis komisyonlarındaki tartışmalar arasında başka bir şekilde yol alacaktım. Ama, kader böyleymiş...' kabilinden bir açıklama yapmıştı.

*

Ve dün sabah, seçim başladığı saatlerde, dünyadaki belli başlı medya organları ne diyor diye şöyle bir baktığımda, ilginç haber ve yorumlar vardı.

Meselâ, AFP'nin (Fransa Haber Ajansı) bir haber-yorumunda, Erdoğan'ın, 27 Mayıs Cumartesi günü, propaganda saatinin bitmek üzere olduğu saatlerde, tam da 63 sene önce, 27 Mayıs 1960 günü bir askerî darbe ile devrilip büyük zulümler altında, düzmece bir mahkemede yargılandıktan sonra idâm cezasına çarptırılan ve en barbar şekillerde asılarak öldürülen ve cenazeleri ailelerine bile verilmeyip, İmralı adasında defnedilen Başvekil Adnan Menderes ve iki Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan'ın kemiklerinin, öldürülüşlerinden 28 sene sonra, Turgut Özal tarafından İmralı'dan getirtilip, askerî bir merasimle, Topkapı Surları dışında defnedildikleri bir anıt-mezar'ı ziyaret etmişti.

Bu ziyaret, yabancı medya organlarında, '14 Mayıs seçimi arefesinde Ayasofya'ya gidip namaz kılan Erdoğan, 2. merhale seçimin eşiğinde ise, 'İslâm İdolü'nün mezarını ziyaret etti.' şeklinde sunuluyordu. ('İslâm idolü' , her şeyden önce, İslâm açısından asla kabul edilemeyecek bir ifadeydi. Çünkü, 'idol, put, tapınılan şey...' mânâsına gelmektedir, İngilizcede..

Ve İslâm, her türlü puta ve putperestliğe kesinlikle karşı olan bir dindir.

İkinci bir hususu ise, 'idol' kelimesi, 'kahraman, örnek insan' vs. mânâsında hafifletilerek anlaşılsa bile, Adnan Menderes, selefleri gibi İslam'a savaş açan birisi olmasa bile, bir İslâm kahramanı olarak anılacak birisi de değildi. Ama, Avrupalıların, kendi kültürlerindeki 'idol /put' anlayışını, Müslümanların kültürüne de taşımak gibi kasten veya bilgisizlikle yaptıkları bir yanlış değerlendirmesi söz konusudur ve asla itibar edilemeyecek bir kerih mânâ taşımaktadır.)

*

Başkanlık için yapılan 2. merhale seçim üzerinde daha çok durulması gerekmektedir. Ama, şimdilik şunu belirtelim ki, Erdoğan, yüzde 52'yi biraz aşan bir rakamla, gelecekteki 5 sene için de, Türkiye ve dünya siyasetinin etkili liderlerinden birisi olmayı sürdürebilecektir, inşaallah. Onun seçimi, sadece ülkemiz halkın ekseriyetinin iradesini değil, hemen bütün Müslüman coğrafyalarındaki yüz milyonların, İslâm Milleti'nin duaları ve sevinç gözyaşlarında ifadesini bulan iradeyi de temsil ediyordu; başta Mescid-i Aksâ'daki binlerce Filistinlinin sevinç gösterilerinde olduğu gibi.

Dün gece, Bayezid Meydanı'ndan Edirnekapı'ya kadar ana caddeleri, yüz binlerin doldurması sebebiyle, trafik tamamen kenetlendiği için, yürüyerek gitmek zorunda kaldım. O yüz binlerin arasında en fazla sevinç gözyaşları dökenlerin de, seçimden sonra kovulacakları korkusu içinde olan Suriyeli, 'kadın-erkek- çocuk' on binlerin olduklarını müşahede ettim.

Tayyib Bey, kazananın sadece AK Parti değil, bütün millet olduğunu söylüyordu, Beştepe Külliyesi'ndeki balkon konuşmasında. Ama kazanan, o kadarca da değil, gönül coğrafyalarımızdaki bütün Müslümanların, İslâm Milleti'nin tamamı olduğunu tekrar belirtmeliyim.

Tayyib Bey'in Beştepe'de dün geceki hitabesini, merhûm Ârif Nihad Asya'nın 'minarelerimizi ezansız, Müslümanlıkla yoğrulmuş yurdumu, Müslümansız bırakma Allah'ım.' niyazının bulunduğu nefîs mısralarla bitirmesi, o zaman ve mekân diliminde ve Cumhurbaşkanı tarafından söylenmiş olması açısından da, ideolojik açıdan inkılab çapında bir durumdur.

*

İstanbul'un fethinin 570. Yıl dönümü olan 29 Mayıs sabahında bizim gönül dünyamızın mensubu olan basiretleri açık on milyonların, hepimize sunduğu bu çiçek buketi için, emeği, duaları ve sevinç gözyaşlarıyla bu sonucun ortaya çıkmasında -ve hele de Kılıçdaroğlu'nun muhalefetten düşmemesinde- dahli olan herkese, teşekkürler.

.Kendilerini ‘aydın'; halkı ise ‘sürü' zannedenler, kendi nefislerini ‘put' edinenlerdir
31 Mayıs 2023 Çarşamba

Yönetici kişi ve kadroların yönetilen kitlelerce belirlenmesi, 'İyi midir, kötü müdür?' tartışması hep yapılagelmiştir. İngilizlerin ünlü mizah yazarlarından ve kraliyet sistemine derin bir hürmet ve itaat duygusuyla bağlı olan Bernard Shaw, 70 yıl öncelerde halkın rey ve iradesi lafının bir kandırmaca olduğunu söyler ve 'Seçmene bir tutam yeşil ot gösterirsen, onu istediğin yere çekersin..' derdi; seçmenler için çok ağır bir benzetme de yaparak, ama onu tekrarlamıyorum. Ünlü İngiliz siyasetçi Winston Churchill de, 'Demokrasi, çok kötü bir rejimdir; eğer diğerlerini düşünmezsek..' diyordu.

Bir toplumda rüşd yaşına gelmiş ve seçmen olmak durumuna gelmiş bütün insanların, yöneticilerini seçmek haklarının olması anlayışı, 1789-Fransız İhtilali'nden sonralarda yani yaklaşık olarak son 200 yılın sosyal çalkantılarının semeresidir. Yine de Fransa İhtilâli'nin ünlü isimlerinden birisinin, ölüm yatağındayken kendisini ziyarete gelen bir arkadaşına, 'İhtilalin, devrimimizin diktatörlük günleri ne güzeldi..' demesi, pek çok şeyi izah eder.

Sokaktaki sıradan insanların, 'vatandaş'ların oy kullanarak yöneticileri belirlemesi yöntemi ise, özellikle Avrupa'yı kasıp kavuran, '1830 ve 1848 sosyal çalkantıları' sonrasının son 150- 200 yılın eseridir.

(Antik Yunan'da 2 bin yıl öncelerde de, yönetimin çoğunluğun rey ve iradesine göre belirlendiği mânâsında demokrasi'den söz edilirdi ama rey ve iradelerini kullananlar sadece hür insanlardı ve köleler bu haktan mahrum idiler ve Atina'da hür olarak iradesini bildirmek hakkını haiz 16 bin kişi varken, kölelerin sayısı 250 bin civarındaydı.)

Müslümanların tarihinde ise 14 asır önce, Hz. Peygamber (S)'e, hiç bir zorlama olmaksızın, hür iradeleriyle iman ve bey'at eden ilk mü'minler, ilk 4 Halife'yi, 'Müslümanların işlerini istişare- şûrâ yöntemiyle belirleyecekleri'ne dair Şûrâ Sûresi, 38. âyetteki , 'Ve şâverhum fi'l-emr..' âyetine göre belirlediler. Ama yazık ki sonrasında saltanat sistemleri geldi, 'servet ve kuvvet (zer ve zor)' sahiblerinin iradesi kitlelerin hayatına musallat oldu. (Elbette, bu arada sultan diye anılsalar bile, toplumu genel olarak, İslâm hükümlerine/ kanunlarına yöneten, Ömer bin Abdulazîz, Alpaslan, Nureddin Zengî, Selâhaddin Eyyûbî, Osman Gazi ve Orhan Gazi, Murad Hüdavendigar, Fatih Sultan Muhammed gibi bazı mümtaz simâlar olmadı değil ama bu durum, saltanat sisteminin iyiliğinden değil, onların fıtratlarının yüksekliğinden kaynaklanıyordu.)

Bizde halkın rey ve iradesine ilk kez başvurulması, sınırlı şekilde 1876'daki 1. Meşrutiyet'le başlar. O zaman dahi, âyet'teki (hum...) ile işaret olunanların kimler olduğuna bir türlü karar verilememişti. Ve buna rağmen, ilk (Meclis-i Meb'usân/ Meb'ûslar Meclisi)'nde de, İmparatorluk içindeki gayrimüslim halkların Hristiyan ve Yahudi meb'ûsları, 'Müslüman meb'ûs'lardan daha fazlaydı.

O Meclis neler yapabilirdi, bilinmiyor.. Çünkü bizim ağır yenilgimizle ve Rus Orduları'nın batıda, Balkanları geçip İstanbul önlerine, (Ayastefanos'a /Yeşilköy'e); doğuda ise, Kafkasları geçip, taa Erzurum ve Bayburt'a kadar gelmeleriyle noktalanan '1877-78/ (Hicrî- 1293) Osmanlı - Rusya Savaşı' sonrasındaki büyük sosyal travmanın atlatılabilmesi için, '2. Abdülhamid', 'Meclis-i Meb'ûsân'ı ve 'Kaanun-i Esâsî'yi (Anayasa'yı), yine o 'Kaanun-i Esâsî'de belirlenmiş yetkilerine dayanarak kapattı. Ama bu epeyce uzun sürdü, 32 sene.. 1908'de, 2. Meşrûtiyet'in ilânına kadar..

Avrupa'nın, özellikle imrenilen ve örnek gösterilen Batı Avrupa ve İskandinav ülkelerine şöyle bir baktığımızda, İsveç, Norveç, Danimarka, Hollanda, Belçika, İngiltere, İspanya ülkelerinin hâlen de kraliyet sistemlerince yönetildiğini görürüz. (Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar öncesinde ise, 'Polonya, Almanya, İtalya, Avusturya-Macaristan, Osmanlı, Rusya hemen hemen bütün Avrupa, imparatorluklar veya krallıklar tarafından yönetiliyordu.)

Bizde ise Osmanlı'nın 1908'de ilân olunan 2. Meşrutiyet'ten sonraki 15 senesinde en etkin olan 'İttihad ve Terakki Cemiyeti/ Partisi'nin, Birinci Dünya Savaşı'ndaki ağır yenilgimizden sonra kendisini feshedip, bütün mal varlığını ve insan kadrolarını 'Teceddüd Cemiyeti'ne devretmesi ve onun da sonra 'Anadolu ve Rumeli Müdafaa'y-ı Hukuk Cemiyetleri'ne ve onun da 1923'den sonra Cumhuriyet Halk Fırkası'na dönüşmesin merhaleleri yaşandı.

Ve İstanbul'un işgali üzerine çalışmalarını sürdüremeyen İstanbul'daki 'Meclis-i Meb'ûsân' üyelerinden bir kısmı ve Anadolu'dan gelen bazı mahallî temsilcilerin katılmasıyla 23 Nisan 1920'de Ankara'da toplanan Millet Meclisi üyeleri, 'Hılâfet makamına, Halife'ye ve Padişah'a bağlılık yeminleri' ederek çalışmalarına başlamıştı. O kadar ki, Ankara Meclisi'nde müzakere olunan ilk kanun lâyihası / tasarısı da İstanbul'daki Meclis-i Meb'usân'ın kapanması üzerine yarım kalan lâyiha idi. Yani 1922'ye kadar saltanat vardı; bütün memuriyetler, makamlar, rütbeler ve maaşlar da saltanat sisteminin çerçevesi içinde şekilleniyordu. 24 Temmuz 1923'de imzalanan uluslararası Lozan Antlaşması'ndan 3 ay kadar sonra, -İstanbul'dan ayrı bir güç odağı olarak kabul olunan- Ankara Meclisi'nde, 335 üyeden sadece 158 kadarının, yani karar nisabı için gerekli olan 168'den 19 noksanıyla, ekseriyetin olmadığı bir sırada 29 Ekim 1923 günü de, Cumhûriyet adı verilen -yeni bir Devlet değil-, yeni rejim / yönetim mekanizması kuruluyordu.

Bu yeni rejim, Osmanlı'nın bütün devlet imkân, mekanizma ve sorumluklarını devralan yeni bir rejim kurulmuştu. Ama cumhûr'un haberinin olmadığı bu gelişme, sadece bir isimden ibaretti. Çünkü Cumhuriyet Halk Fırkası /Partisi kendisini bir oldu-bitti mantığıyla, milletin temsilcisi sayıyordu. Yani milletin irade ve reyine göre hareket ettiği kabul olunan bir yönetim tarzı, bir tek parti yönetimi idi. O partinin temsilcileri, millet adına rey ve irade belirterek kanunlar çıkarıyor, 'Reis-i Cumhur' sıfatı verilen rejimin başını onlar belirliyordu. Arada bir Rauf (Orbay) Bey ve Kâzım Karabekir tarafından kurulan 'Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası da hemen kapatılmıştı.

1930'da, M. Kemal'in çocukluk arkadaşı Fethi (Okyar) Bey'e, 'Bugünkü manzaramız bir diktatörlük manzarası.. Bu durumdan kurtulmalıyız. ' diyerek kurdurduğu, Serbest Cumhuriyet Fırkası ise gerçek sanılıp da halk kitleleri tarafından sahiplenilince, kuruluşunun 99. gününde M. Kemal tarafından feshedilmişti ve 1950'ye kadar 27 yıl böyle geçti..

Denilir ki, yeni bir yönetimin, rejimin kuruluşunun şartları zorlamıştı o gelişmeleri...

Ama 2. Abdülhamid, devleti dış saldırılardan kurtarmak için aldığı tedbirler yüzünden, 100 yıla yakın bir süre, -üstelik de- Fransız tarihçi Albert Vandal'ın 'Le Sultan Rouge / 'Kızıl Sultan' nitelemesiyle suçlanmamış mıydı?

Tarih, eğer geçmişten ders vee ibret almak için ise, maalesef bu konuda henüz de son 100 yılımızı hür olarak tartışamıyoruz, öğretilen resmî tarih ve resmî ideoloji sınırlarına riayeti esas alan uygulama hâlen de devam ediyor. (Tayyip Bey'in 3. kez Cumhurbaşkanı seçilmesinden sonra TRT Haber'de, Ş. N. Açıkalın isimli bir akademisyen yorumcu, bu konuda sadece, 'M. Kemal'in 4 kez seçildiğini' iddia ediyordu. Hâlbuki yoktu böyle bir seçim.. Sadece CHP'nin seçimsiz olarak belirlenen üyelerince, Meclis'in kendi içinde, kâğıt üzerinde bir seçim yapılmış gibi gösteriliyordu; milletin haberi bile yoktu.. 'Halk'a rağmen, halk için..' yapıldığı ileri sürülen bir devrim dönemiydi..)

Dünlerde, Meşrutiyet'ten sonraki bütün Meclisler'de, 1 Kasım 1922'de saltanat kaldırılıncaya kadar Hılâfet ve Saltanat'a bağlılık yeminleri ediliyordu; şimdi de bir 'tek kişi'nin belirlediği sınırlara bağlı kalınacağına dair yeminler edilecek, bütün milletvekillerince..

1950'den sonra ise her 10-15 senede bir askerî darbe ile bugüne gelindi ve halkın iradesi, milletimizin hayatını ve ülkenin geleceğini son 20 senedir şekillendirmek yolunda yol alıyor..

'Tadından yenilmeyen bir cumhuriyet..' diyordu, Prof. Mete Tunçay..

Tayyip Bey'in bu yeni dönem başkanlığında, inşaallah bu yönde kararlı adımlar atacağı ümidiyle..

.‘Bükemediği eli öpsün!' diyen yok; yeter ki mantıklarını yitirmesinler!
2 Haziran 2023 Cuma

Seçimler bitti ve sırada, 10 ay sonralarda, mahallî seçimler var... O mahallî seçimler de geride kalanlardan daha önemsiz sayılmamalıdır. Çünkü onun arkasında da, emperyal güç odaklarının medya organları, kendi tercihlerini yine Türkiye'deki halkın tercihi imiş gibi göstermeye ağırlık vereceklerdir; tıpkı, '14 Mayıs 2023' seçimleri öncesinde olduğu gibi...

'14 Mayıs' seçimleri öncesinde emperyalist dünyanın borazanları olan hemen bütün medya organları, Erdoğan'a düşmanlıklarını ve KK Bey'in de kendileri için ideal bir tip olduğunu öyle anlatmışlardı ki, içeride bazı safdiller, yüzde 60-65'le geldiklerini sanmaya ve söylemeye bile başladılar.

KK Bey de, 'Geliyorum...' diyordu. Ve netice ortaya çıktı, KK Bey, yüzde 44,5'de kalmıştı. Erdoğan ise yüzde 50+1'in, sadece yüzde 0.5 (yarım puan) gerisinde, yüzde 49,5'de kaldığından, yeni seçim sistemine göre, seçimin en fazla oy alan iki aday arasında yenilenmesi, kanûnî mecburiyetti. Halbuki, önceki sistemde, en yüksek oyu alan aday, seçilmiş sayılıyordu. Yani, önceki seçim sistemi olsaydı, -konunun uzmanlarının söylediklerine göre, en az 1 milyar liralık yeni harcamaları gerektiren- ikinci bir seçime gerek kalmayacaktı.

*

'14 Mayıs'ın sonuçları, '28 Mayıs'taki 2. tur seçiminde, vatandaşa; eğer belirsizlik ve siyasî kargaşa değil de istikrar istiyorsa, kime oy vermesi gerektiği yolunda gerekli işareti veriyordu. Çünkü 2. merhale seçimde Erdoğan seçilirse, arkasında 600 sandalyeli Meclis'te 321 milletvekili ile net bir ekseriyeti vardı. KK Bey seçilirse, onun arkasında sadece 213 milletvekili olacağından Başkanlık sistemi de olsa, Başkan'ın rahat çalışamayacağı açıktı.

*

'28 Mayıs'ta vatandaş seçim sandığına, bu zihnî kayıtlarla gidiyordu. Erdoğan'ın 2,5 milyon oy önde olduğunun gören emperyalist dünyanın medya organlarının, gelmesi ihtimali çok güçlü olan adaya yaklaşmak siyasetini takip edecekleri, 'güce taparlık' eğilimlerinden de anlaşılabilirdi. Öyle de yaptılar ve 'kazanması çok uzak ihtimal ve bize verdiği sözler de artık hayâl...' dercesine, KK güzellemelerini bırakıp, Erdoğan methiyesine ağırlık verdiler.

Çünkü gelecekte USA, AB ve NATO dünyasıyla işbirliği yapacak olanın Erdoğan olduğu ayân-beyân belli olmuştu. Bu yüzden, düne kadar 'otokrat ve diktatör' diye suçladıkları Erdoğan'a suçlamalarını sürdürecek olurlarsa, kendi kalelerine gol atacaklarını gördüklerinden, övgü yolunu tercih etmişlerdi.

*

Ama bu durum, iç siyasetin muhalefet cephesine o şekilde yansımıyor ve onların destekçisi olan medya organlarında yine de, 'Belki her şey yine de değiştirilebilir...' ümidi yeşertilmeye çalışılıyordu. Artık kendilerinin kaybettiğini görmeyerek, '21 yıldır yenilemeyen Erdoğan, ilk kez seçim kazanamadı...' demeye başladılar. Halbuki yeni sisteme göre, seçim bitmemiş, 2. merhaleye kalmıştı.

Yine de, '28 Mayıs' günü yapılan seçim öncesinde, içeride yığınla tahminler yapılıyordu. Çünkü bütün taraflar son kozlarını oynayacaklardı. Bu durum, 14 Mayıs'ta yüzde 89'a varan yüksek katılımdan sonra, '28 Mayıs' seçiminde de yüzde 85'i bulan yüksek katılımda da kendisini göstermişti.

Elbette, bu ikinci merhale seçim öncesinde de yığınla tahminler yapıldı. Ama herkes, gerçekte temennilerini söylüyorlardı.

Bu satırların sahibi, sadece temennisini belirtmekle ve ayrıca, seçimi hangi taraf kazanırsa kazansın, aradaki oy farkının açık-ara bir farklılık göstermesi gerektiğini, rakamların birbirine kıl payı yakın olmasının, ülkede derin gerilim ve tartışmalara yol açacağı endişesini ifade etmekle yetindi.

Ancak temennim, doğrusu daha yüksek rakamların ortaya çıkmasıydı. Çünkü son 20 yılda ülkenin aldığı mesafeler, ideallerimizin yine de uzağında olsa bile gerçekten de emsalsizdi ve bunların yapılabileceğine bizler, 40 yıl öncelerde ihtimal veremezdik. Bu yüzden, böylesine bir emsalsiz kalkınma, dış dünyada bazı çevrelerde hayret ve korkuyla; Müslüman coğrafyalarında ve daha çok zayıf ve 'mustaz'af' (yani, hakları ellerinden zorla alındığı ve gasp edildiği için zayıf duruma düşürülmüş olan) halkların yaşadığı ülkelerde hayranlıkla görülebilirken; içeride sadece 'Erdoğan'ı devirmek' gibi bir yıkım hedefini seçenlerin gözleri ise kin ve nefretten başka bir şey görmüyor; kin saçan nazarlarından ve gerilimli dudaklarından nefret ve düşmanlık saçılıyordu, etrafa... Elhamdülillah ki ellerine öyle bir fırsat geçmedi.

Nitekim seçim ânına kadar yüzünden tebessümü eksik etmeyen KK Bey de, 'maskeli balo' gösterisini sona erdiriyor ve gergin ruh haliyle, kameralar karşısında geçiyor, elini masaya vurarak, 'Bu-ra-da-yım!' diyor, -daha nasıl bir demokrasi istiyorsa-, 'ülkeye demokrasinin getirilmesi için mücadeleye devam edeceği'ne dair yeminler ediyordu.

Halbuki son 1-2 yıldır yüzünden eksiltmediği tebessümlerini yalanlamamak için bile olsa, -illâ da, 'Bükemediğin eli öp...' demiyoruz ama 'Milletin oyuna iradesine saygılıyım, kazanan rakibimi de kutluyorum...' filân gibi bir-iki cümle söylemesi beklenebilirdi. Ama o zaman, taraftarlarının kızgınlıklarından taşan mânâ ile millete, 'Câhil yığınları' diye kim saldıracaktı. 40 sene öncelerde, 'Dağdaki çobanla benim oyum bir mi olacak?' deyişlerdeki megalomanik sözleri demokratik anlayışın bir mantığı olarak dile getirmekten utanmıyorlardı. Dahası, bazı utanmaz müennes tipler, 'Laiklik elden gidecek, ülke kaybetti, ilericiler kaybetti...' gibi sözlerden sonra 'eşcinseller kaybetti...' diye 'cinsî sapıklar'ın kaybetmesine bile hayıflanabiliyordu...

Ama ülkenin askerî açıdan savunulması söz konusu olunca, bu tipler geri plâna çekilecek, o 'câhil yığınları' dedikleri kesimlerin cephelere gönderilmesi için hamâsî nutuklar okuyacak olanlar da yine bu taifeler olacaktır; geçmişte olduğu gibi... Çünkü, öylelerinin nazarında bu ülke, 'hazar' zamanında onlarındır; sefer zamanında ise, o 'câhil müslüman yığınlar'ın!!

*

Onları biliriz... 1995 seçimlerinde partisi yüzde 22 oy alarak, bütün partileri geride bırakan Erbakan, Başbakanlığa getirilince, 'Unutma Erbakan! Başbakanlığa yüzde 22 ile geldiğini ve yüzde 78'in ise sana karşı olduğunu unutma!' diyenler de bugünkülerin öncüsü olan mantık sahipleriydi. Ve amma onlar, Erbakan'ın, 28 Şubat 1997 Askerî zorbalığıyla iktidardan uzaklaştırılmasından sonra, yüzde 21 oy alan Ecevit'in başbakan olduğunda, 'Unutma sana, bu ülkenin yüzde 79'u karşıdır!' demiyorlar, 'demokrasi böyle diyorsa, böyledir...' diyorlardı.

*

Şimdi de, Erdoğan'ın 5 sene önceki seçimde de yine yüzde 52 ile kazandığını hatırlayamıyorlar, şimdi aldığı yüzde 52'yi hafife almak için, 'Kaybederek kazandı!' diye 'yüksek sosyolojik görüş'ler dermeyan ediyorlar; ve kendilerinin aldıkları yüzde 47'lik oylarının ise, CHP'nin tarihinde gördüğü en büyük rakam olduğunu, seçimi kaybettik diye karamsarlık yapmaya gerek olmadığını ekranlarda bile söyleyebiliyorlar...

Halbuki, CHP'nin seçimde aldığı oyun yüzde 25 olduğunu, KK Bey'e verilen yüzde 47'lik oy'un 'Erdoğan karşıtı olan bütün tarafların, DYP ve İP ve Gelecek ve Deva ve SP'nin ve bütün solcu, laik, ateist oylar olduğunu' kendileri de biliyorlardı ama bunu görmezlikten geliyorlardı. Hele o ateist-laik kesimin müennes cinslerinin, 'Ayy, özgürlüklerimizi yitireceğiz... KK, 15 bin lira vereceğini söyledi, yine de Tayyip'e verdiler' diyerek, özellikle hemcinslerini anlayışsızlıkla suçlayıp saldırmaları, daha bir görmeye değerdi...

Bu da her halde, demokratik hokkabazlığın gereği...

*

.Okuyucularla Hasbihal: ‘Yemin ederim ki; o yemin benim yeminim değil, benden istenen yemindi'!
4 Haziran 2023 Pazar

*İstanbul'dan yazan Ahmed Simitçi diyor ki: 'Dünya Parlamentolarında, kişileri putlaştırmamış modern toplumların meclislerinde bizde olduğu gibi böyle yemin törenleri var mı Allah aşkına, bilmiyorum.. 600 kişi, saatlerce, aynı metni okuyup durdular ve tv ekranlarından da saatlerce millete dinletildi. Halbuki, o insanlar, m.vekili seçildilerse, üzerlerine milletin vekalet yükünü almakta olduklarının idraki içinde geldiler o Meclis'e; nazarî olarak öyle oldukları kabul edilir..

Öyle değil mi?

Oraya geldiklerinde de, ülkenin ve halkın/ milletin birlik ve bütünlüğüne aykırı bir çizgi takib ederlerse, dokunulmazlığı kaldırılıp mahkemeye gönderilebilir.. Bu kadar basit..

Ama, bizde, her seçim sonrasında bu insanları inandıkları veya inanmadıkları bir metni okumaya zorlamanın mantığı nedir? Ben hukukçuyum.. Hukuk mantığı ve kanun tekniği açısından bunun yolu kolaylıkla bulunabilir.. Ve kimse sanmasın ki, 'O ne âlâ, hepsine yemin ettirildi, hepsi, o yemini silah zoruyla, zorla kabul ettirilen anayasa metnine sadakatle hareket edecekler.. Yok böyle bir şey..

Geçen dönemde m.vekili olan bir dostuma , 'O yemine bağlı kaldın mı?' dediğimde, 'O metin, kanûnen okumam gerekli olan, yani bize birileri tarafından dayatılan bir yemin metni idi. Okudum geçtim.. Hiçbir zaman o yemin metnine değil, bana kalbimden emir veren inanç değerlerime göre hareket etmeye çalıştım..' demişti.

Bu, o vekilleri, daha işin başında, bir takım dayatmalar önünde eğilmeye zorlamak ve inançsızca yapılan o sözlerden hayır gelir mi?

Bu itirazımı isterdim ki, ekranlardan da haykırayım, ama, bu imkânım olmadığından size yazıyorum; yanlış düşünüyorsam söyleyin..'

--(SEÇ): Bu durum, evet, hâkim gücün, diğerlerine başeğdirme ameliyesidir. Hattâ görünüşte devletin hükûmet etme gücünü kullanan kadrolar bile, bu zorlamaya, kanun kaldırılıncaya kadar, hükümleri geçerlidir. Mahkemelerde sanık, son savunmasını 'beraetini istiyorum..' gibi bir taleple sonuçlandırmazsa, yargıç, o talebi hatırlatır ve söyletir. Eğer kişi, 'Ben zâten suçsuzum, niye beraet talebinde bulunayım ki..' diyecek olsa, ona baş eğdirinceye kadar, karar verilmeyen durumlar olmuştur. 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonra bir dâvada yargılanan ve bir meslek kuruluşunun başında bulunan bir kişi (Dr. E .A.) 'Ben zâten suçsuzum, niye öyle bir talepte bulunayım ki?' dediği için, arkadaşları tahliye edildikten sonra bile, uzuuun süre, sırf o yüzden tahliye edilmemişti..

Hâkim iradeyi temsil eden güçler, benzer durumu siyaset sahnesinde de sergiliyorlar, 'Yemin et bakalım..' diyorlar.

Bu gibi durumlarda, genelde, 'Aman, durup dururken problem oluşturmayalım, herkes yine bildiğini okur..' anlayışı devreye giriyor.

Kaldı ki, biz bunu kendi son 100-150 yıllık içtimaî hayatımızda da görmedik mi?

Sultan I. Abdulmecid, 1839'da (Hicrî-1255'te) tahta çıktığında, 3 Kasım 1839 günü ilân edilen 'Gülhane Hatt-ı Humâyunu'na kendisinin ve bütün devlet ricalinin bağlı kalacağına dair söz veriyor ve ulemâ, vukelâ ve 'Kalemiye' denilen (bugün kullanılan ifadeyle, yüksek bürokrasi mensubları) Topkapı Sarayı'nın 'Hırka-i Şerif' odasında, (ki, Hırka-i Şerif Câmii daha sonra, 1850-51'de yapılmıştır), Kur'an-ı Kerîm'e el basarak ve Allah adına yemin ediliyordu.

1876'daki 1. Meşrutiyet Kanûn-i Esasîsi'nde, 46 . maddede, Meclis-i Umûmî üyelerinin, açılış töreninde, 'Zât-i Hazret-i Pâdişâhî'ye ve vatana sadakate, Kanûn-i Esâsî hükümlerine uyacakları'na yemin edecekleri hükmü getirilmişti.

1908'deki 2. Meşrutiyet'te de aynı sistem hükümfermâ olmuştu. Ama, o yeminleri yapanların, kısa süre sonra 2. Abdulhamîd'in 'mukaddes şeriat' adına verilen fetvâ ile azlinde nasıl bir çizgi takib ettikleri de, bu yeminlerin bağlayıcı gücü açısından ilginç ve ibretliktir. Ki, o fetvâda, 'Şer'î meseleleri şer'î kitablardan çıkartmak..' gibi gerekçeler bile azil sebebi olarak gösterilmiştir. Yani, 'Kaanun diye, kaanun diye, tepelendi kanunlar..'

'Jön Türk Hareketi' ve 'İttihad ve Terakkî ' üyelerinin yeminleri de, 'Din ve namus üzerine' ediliyor; 'ihanetleri tebeyyün ederse (ortaya çıkarsa) , 'cezâ'y-ı idâma râzı olduğuna, Din, vicdan ve nâmusu ve Cenab-ı Hakk'ın ism-i azâmeti adına' yemin ettiriliyordu. 'Jön Türkler' bu arada Avrupa ihtilâlcilerinde gördükleri, 'silâh üzerine el koyarak yemin etmek' gibi bir unsuru da yemin töreninin şekline eklemişlerdi.

Dahası, 4 Eylûl 1919 - Sivas Kongresi'nde ise, M. Kemâl Paşa'nın hazırladığı yemin metni daha bir ilginçtir: 'Makaam-ı celîle-i Hılâfet ve Saltanata, devlete, millete memlekete mânen ve maddeten hizmetten başka bir gaye takib etmeyerek, her türlü ihtirasât-ı şahsiyye ve siyasiyyeden ve fırkacılık âmâlinden münezzeh bir azm u imân ile çalışacağıma ve İttihad ve Terakkî'nin ihyâsına çalışmayacağıma namusum ve bilcümle mukaddesâtım nâmına, vallahi, billahi...'

Ankara'daki Meclis'te ise, 10 Temmuz 1920 tarihinde, yine M. Kemal Paşa'nın isteği üzerine, yemin metni şu şekilde belirlenmiştir: 'Makaam-ı Hılâfet ve Saltanat ve vatan ve milletin istihlâsı (kurtarılması) ve istiklâlinden başka bir gaye takib etmiyeceğim, Vallahi..'

*

20 Nisan 1924 tarihinde kabul edilen m.vekili yemini ise, 'Vatan ve milletin saadet ve selâmetine, milletin bilâkayd u şart hâkimiyetine mugayir bir gaye gütmeyeceğime ve Cumhuriyet esaslarına sadakatten ayrılmayacağıma, Vallahi..' şeklindedir.

Bağlı kalındı mı o metne?

(Hatırlayalım, filanca ilkeler ve devrimlere bağlı kalınacağına dair bir ekleme henüz sözkonusu değildir..)

*

1924 -Teşkilat-ı Esasiye Kanunu'nda (Anayasası'nda) 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'ne kadar kağıd üzerinde de olsa bu gibi yemin metinleri vardı.

Ondan sonra, askerî baskılarla, vatandaşa zorla kabul ettirilen anayasalardaki yemin metinleri ise, genel çizgileriyle bugünkü yemin şeklidir.. (27 Mayıs 1960 Askerî Darbecileri, 1924 Anayasası'nı toptan kaldırmışlar ve amma, Adnan Menderes ve arkadaşlarını, kendilerinin ilga ettikleri o anayasayı ihlâl ettikleri gerekçesiyle idâm etmişlerdi.)

Dahası, 22 Şubat 1962 ve 21 Mayıs 1963'de iki kez askerî darbeye teşebbüs edip başarılı olamayan Harbokulu Kumandanı Kur. Alb. Tal'ât Aydemir de Mamak Askerî Mahkemesi'nde 'Anayasayı ihlâl suçu' yla ve idâm talebiyle yargılanırken, 'Giresun'da, vatandaşın göğsünde sigara söndürerek zorla kabul ettirdiğim 1961 Anayasasını ihlal etmek suçlamasıyla idâm talebiyle yargılanıyorum..' şeklinde acı bir ironik cümle kullanmıştı, savunmasında.. Ve de idâm olunmuştu.

1997 yılında, dönemin Yargıtay Başkanı S. Selçuk, emekliliği yaklaşırken yaptığı bir konuşmada, -özetle-, 'Silâh zoruyla zorla kabul ettirilmiş olan bu anayasa keenlemyekûn'dur, bütünüyle hükümsüzdür, yok mesabesindedir.' demişti.

*

Bu konuda nice siyasî örnekler vardır.. 1789- Fransız İhtilali'nden sonra arka arkaya gelen Meclis'lerde böyle yemin törenleri olurdu. O dönemin önemli siyasetçilerinden Charles de Talleyrand, 'Ömrüm boyunca, Meclis'lere üye seçildikten sonra, 14-15 kez yemin ettim. Kendimi hiç birisiyle de bağlı hissetmedim. Çünkü birilerinin dayatma cümleleri, görüşleri vardı içinde.. Bu yeminler, tiyatroya girerken, kapıda gösterilen bilet gibidir; onun içeride oynanan tiyatro eseri ile hiç bir ilgisi yoktur..' demişti.

Bizde olan da bundan farklı değildir.

*

İnşaallah, silâh zoruyla dayatılan anayasalardan kurtuluruz da, 'temel insan hak ve özgürlüklerine bağlılık ve ülke ve milletin bölünmezliği gibi konulara riayet edileceği' yemin metinleri getirilir ve onun da, ekranlardan böyle saatlerce değil, yazılı bir imza ile sağlanması yoluna gidilir.

.Ülkemiz yeni bir döneme başlarken; dünyadaki sorumluluklarımız da daha bir artıyor..
5 Haziran 2023 Pazartesi

Denilebilir ki Başkan Erdoğan'ın yeni Hükûmet'inde, Sağlık ve Kültür-Turizm 'Bakan'larının, -seçim kazanılırsa, yeniden Bakan olarak vazifelendirilecekleri belirtilerek m.vekili seçimine katılmadıkları ihtimalinden hareketle- yeniden Bakan olmaları bekleniyordu, ama Dışişleri'ne getirilen Hakan Fidan ve Maliye'ye getirilen Mehmet Şimşek dışında, hemen bütün 'Bakan'lar tahmin edilemeyen isimler olarak yenilendi. Ama her birisinin de önceki 'Bakan'lardan geri kalmayacak çapta, üstlendikleri vazifelerin ehli oldukları anlaşılıyor. Seçim öncesindeki anket şirketlerinin ve neredeyse tamamı gibi, çeşitli çevrelerin çeşitli hesaplarına göre algı oluşturmak için yayınladıkları onlarca, muhtemel 'yeni Bakanlar Kurulu' listelerini sosyal medya servisine sunan ve 'Bakan- Toto' oynayanların her birisinin de 'karavana' attıkları ortaya çıkmıştır. Anlaşılıyor ki, 'bakan' olanların pek çoğu da, bu vazifelendirmelerden son anda haberdar olmuştur.

'Hayırlı hizmetleri'inde başarılı olmalarını niyazıyla..

Yeni 'Bakan'lardan, Belçika'da doğup büyüyen ve -Türkiye, Merve Kavakçı hanımın Meclis'e- inancının gereği olan örtüyle, başörtüsüyle girmesini kabullenemeyiş kabalık ve zorbalığından dolayı dünyada tartışılırken; Belçika'da genç bir hanım kız, Merve Kavakçı'yı tedaî ettirecek/çağrıştıracak şekilde, İslâmî hassasiyetlerini koruyarak girdiği seçimi kazanıyor ve Brüksel Parlamentosu'nda yer alıyordu.

Bu genç hanım kız, Mâhinûr Özdemir idi.

Mâhinûr Hanım, Tayyib Bey tarafından farkedilip, 2-3 sene önce, Türkiye'nin 'Cezayir Büyükelçisi' olarak vazifelendirilmiş, İslamî kimliği ve duruşuyla Cezayir Müslümanlarının iftihar ettikleri bir 'diplomat' olmuştu. İşbu Mâhinûr Hanım, şimdi de 'Aile ve Sosyal Plânlamalar Bakanı' olarak Başkan Erdoğan'ın yeni Hükûmetinde vazife almış bulunuyor. Üstelik de, kendisi de bir aile mensubu ve anne olan Mâhinûr Hanım'ın vazifelendirilmenin çok isabetli ve onun da uhdesine verilen sorumluluğunun inceliklerine vâkıf olduğu, ilk beyanatında, 'Ailede şiddet denilince sadece kadına karşı şiddetin değil, koca tarafının ve yaşlıların, engellilerin, üvey çocukların da mâruz kaldıkları şiddetin anlaşılması gerektiği'ne dair işaretlerinden de anlaşılabilir.

7 yıldır Süleyman Soylu tarafından deruhde olunan İçişleri Bakanlığı'na, yıllardır İstanbul Valiliği yapmakta olan Ali Yerlikaya'nın getirilmesine ise, hiç tahmin edilmeyen ama tanıdığım kadarıyla, milletimizin aslî değerleri içinde yetişmiş bir yönetici olarak, yeni vazifesinde de, adalet ve merhameti elden bırakmayarak başarılı olması temenni olunur.

Aynı şekilde uzuun yıllardır Dışişleri Bakanlığı sırasında dünyada da dikkat çekici bir diplomat olarak kabul edilen Mevlûd Çavuşoğlu'nun yerine, 13 yıldır MİT Müsteşarlığı vazifesinde bulunan ve geçmişteki hemen bütün diplomatik görüşmelerde de Çavuşoğlu'nun yanı başında yer alan, yani ülkenin iç istihbarat ve terör konuları kadar, dış siyasetinin hemen her konusunda da vukûfiyeti olan Hakan Fidan'ın getirilmesi, ona, yarınlardaki diplomatik temaslarda, istihbaratçı da olmasının etkisiyle son derece ilginç bir satranç oyuncusu gibi bir özellik kazandıracağı beklenmektedir.

M. Savunma Bakanlığı'na gelince.. Bu Bakanlığın hikâyesi daha bir ilginçtir. Şöyle ki:

27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi öncesinde Erkân-ı Harbiye-i Umûmiyye Riyaseti / Genelkurmay Başkanlığı, bütün NATO ülkelerinde olduğu gibi M. Müdafaa Vekâleti'ne / M. Savunma Bakanlığı'na bağlı iken; o darbe sonrasında Genelkurmay Başkanı, doğrudan Başbakan'a bağlı hale getirilmişti.

Ama bu durum, NATO ve diğer uluslararası temaslarda problem oluşturuyordu. Çünkü diğer NATO ülkelerinin Genelkurmay Başkanları, Savunma Bakanları'nın emrinde iken, Türkiye'nin Savunma Bakanı, devlet protokolünde Genelkurmay Başkanı'nın mâdûnu, / ast'ı durumunda oluyordu. Bu yüzden de diğer ülkelerin Savunma Bakanları'nın toplantılarında Türkiye Savunma Bakanı'nın, yetkilerini aşan konularda söz söyleyemez durumda olması hasebiyle, mevkidaşlarıyla eşit yetki sahibi olamıyor ve kararlar alınırken, bir 'topal ördek' durumu ortaya çıkıyordu.

Bu durum Türkiye'ye, 'Genelkurmay Başkanlığı'nızı Savunma Bakanı'nıza bağlayınız' tavsiyelerinin yapılmasına yol açıyor, ama bu istekler askerî cenahca 'kulak ardı' ediliyordu.

Tayyib Bey, bu problemi 15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti'nden sonra düzeltme fırsatını ele geçirdi ve Genel Kurmay Başkanı Org. Hulusi Akar'ı, M. Savunma Bakanlığı'na getirerek, Genelkurmay'ı da Savunma Bakanlığı'na bağladı.

Şimdi de, Hulusi Akar'ın yerine Genelkurmay Başkanı Org. Yaşar Güler Savunma Bakanlığı'na getirilmiş bulunuyor. Genelkurmay Başkanlığı'na da bugünlerde başka bir vazifelendirme yapılacak.. Ve o yeni Gen. Kur Başkanı da Yaşar Güler'e bağlı olacaktır.

Bu açıdan bu uluslararası temaslarda hep diplomatik problem olan konu artık normal yoluna girmiş bulunmaktadır.

Elbette bu arada, Hulusi Akar'ın gün geçtikçe geniş kitleler nazarında da daha bir güvenilen, sevilen bir isim olduğunu iddia etmek bir abartı sayılmamalıdır. Elinde silâh olup da, kendisini tayin eden makamları deviren ve iktidarı ele geçirmeye çalışan maşa-paşaların hikâyeleriyle dolu bir 150 -200 yıllık maceramızdan dolayı, Hulusi Akar Bey'e de, 15 Temmuz Hıyaneti'nden sonraki ilk zamanlarda şüphe ile bakanlar olmuştu; ama sonra bunlar zail oldu ve o, halkımızın geniş kitleleri nezdinde güvenilir bir karakter sahibine dönüştü.. İnşaallah, bu durum, artık bir gelenek haline dönüşür.

Diğer Bakanların hemen her birinin de 'Bakan Yardımcılığı' gibi yetkili makamlarda idarî tecrübelerinin ve kendi sahalarında da seçkin isimler olduğu anlaşılıyor.

Ancak, bir noktaya özellikle de değinmek gerekiyor.

Muhalefet'in Başkan adayı KK Bey, sırf kazanmak için 8-10 kişinin her birisine, -komediye dönüşen bir tarzda- Cumhurbaşkanı Yardımcılığı vaadinde bulunurken; Başkan Erdoğan'ın, Cumhurbaşkanı Yardımcılığı'na, her vesileyle etnik konuları kaşımak isteyenlerin gözlerine sokmak istercesine, geçmişte Bingöl ve Diyarbekir m.vekili olarak Meclis'te 3-4 dönem vazife görmüş olan ve sessiz-sadâsız çalışması ve ele aldığı konuları dikkatle takib etmesiyle bilinen ve etnik kökenine bakmaksızın Cevdet Yılmaz'ı getirmiş olması, az-biraz İslamî hassasiyeti olanların bile düşünmesi gereken bir durumdur.

Bu hatırlatma sadece 'Bakan'lar değil, yakın çalışma arkadaşları arasında, 'Kim hangi etnisiteye mensubtur' diye düşünmeyi inancına aykırı bulan bir dikkatin sahibi olan Tayyib Bey'in, her konuya aslî inanç değerleri temelinde liyakati esas aldığını belirtmek içindir, görmek isteyenlere. 'Görenedir, görene.. / Köre nedir, köre ne?'

Bu arada, bir kaç önemli nokta daha var..

Tayyib Bey'in 5 yıllık yeni Başkanlık döneminin başlaması münasebetiyle yapılan törenlerden yansıyan ve dünya siyasetinde çok etkili liderlerinden birisi olmanın kendisine yüklediği sorumlulukların da farkında olması açısında, kendisinin müdahalesini bekleyen birçok uluslararası meselelere öncelikli olarak eğilmesi durumu, kendisini hissettirmektedir. Filistin, Kosova, Sûdan, Ermenistan vs. gibi..

Hele de, geçen hafta, 'Azerbaycan'ın toprak bütünlüğünü kabul ettikleri'ni, böyle bir anlaşmayı imzalamaya hazır olduğunu açıklayan Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan'ın da bu törenlere katılması ve öyle gözüküyor ki, Paşinyan sadece Türkiye-Ermenistan ilişkilerinde olduğu kadar, -Ermenistan dışındaki Ermenilerin emperyalist diploma merkezlerindeki tahrik edici çaba ve planlarına bakmadan-, Ermeni halkının geleceğinde de, önemli bir tarihî rol oynamaya ve Selçuklu ve Osmanlı döneminde 1060'lardan 1860'lara kadar olduğu gibi, ermeni halkını bu topraklardaki Müslüman toplumlar nezdindeki özel itibarlı yerine yeniden kavuşturmaya karar vermiş gibi..

Bu konulara gelecek da gelecek yazıda değinelim, inşaallah..

.Bütün bu olumlu ve sür'atli gelişmeler ‘Başkanlık Sistemi'nin eseri..
7 Haziran 2023 Çarşamba

Önceki yazımda, ilân olunan yeni 'Bakan'lar üzerine kuşbakışı, kısa bir değerlendirme yapmaya çalışmış ve sonunda da Tayyib Bey'in 5 yıllık yeni Başkanlık döneminin başlaması ve dünya siyasetinde çok etkili liderlerinden birisi olmanın kendisine yüklediği sorumlulukların da farkında olduğu açısından, kendisinin müdahalesini bekleyen birçok uluslararası meselelere öncelikli olarak özellikle, Filistin, Kosova, Sûdan, Ermenistan vs. gibi konulara daha bir eğilmesi gerektiğine işaret etmiştik.

Bu arada geçen hafta, 'Azerbaycan'ın toprak bütünlüğünü kabul ettiklerini, böyle bir anlaşmayı imzalamaya hazır olduğunu' açıklayan Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan'ın da, Erdoğan'ın yeni dönem Başkanlığının başlaması münasebetiyle yapılan ve dünya medyasında da ses getiren törenlere katılması üzerinde de ayrıca önemle durulması gerektiğine değinerek, 'Bu konunun, sadece Türkiye-Ermenistan ilişkilerine değil, Ermenistan dışındaki Ermenilerin emperyalist diplomasi merkezlerindeki tahrik edici çaba ve plânlarına da yeni bir yaklaşım sergilemek' isteğini yansıtmakta olduğunu belirtmiştik.

Paşinyan'ın, Ermeni halkının geleceğinde de çok önemli sonuçları olabilecek bu yeni siyasî yaklaşımının, Sovyet Rusya'nın dağılmasından sonra bağımsız bir devlet olunca, çok hayalci hedeflere yönelen Ermenistan liderlerinin etkisiyle çektiği acılara son verebilecek bir hamleye dönüşebileceğine ve Selçuklu ve Osmanlı döneminde 1060'lardan 1860'lara kadar olduğu gibi, Ermeni halkının bu topraklardaki Müslüman toplumlar arasındaki özel itibarlı yerine yeniden kavuşabileceğine de değinilmişti, kısaca.. Evet, bu konuda samimî davranılırsa, Türkiye- Ermenistan ilişkilerinde, geçmiş asırlardaki sadakatli davranışlarından dolayı, 'millet-i sâdıka', 'kavm-i necîb' gibi nitelemelerle anılan Ermenilerin hayırlı geleceklere bağlanmaları mümkündür.

Bu konuda 2020 yılı sonlarında, Azerbaycan'ın kesin üstünlüğü, Ermenistan'ın da çok ağır bedeller ödemesiyle sona eren Karabağ Savaşı' sırasında, tarafların birbirlerine söyledikleri savaşçıları teşvik edecek sözlerin hatırlatılmasından da kesinlikle kaçınılması gerekmektedir. Çünkü bütün tarafların son 100 yılda yaşanan acıların daha gerisindeki asırlarca süren birlikteliğe bakmaları gerekiyor. Gelişmelerden çıkarılabilir ki, Paşinyan, 44 günlü Karabağ Savaşı'nda 8.500'den fazla asker kaybetmiş olup, o acı sonucu iyi değerlendirmiş ve çekilen o büyük acıları, halkına yeniden yaşatmak istememektedir ve halkı da onu desteklemektedir.

Aynı durum Mısır'la olan ilişkiler için de geçerlidir.

Evet, Mısır Dışişleri Bakanı Semih Şükrî'nin de Erdoğan'ın yeni dönem törenine katılması, son derece önemli bir gelişmedir.

Çünkü General A. Fettah Sisî'nin 3 Temmuz 2013'deki askerî darbesinden sonra bozulan Türkiye-Mısır ilişkilerinin düzeltilmesi eğilimi bu ziyaretle daha da güçlenmiştir.

Doğrudur, Mısır rejiminin çok ağır ve de kanlı bir askerî darbeyle işbaşına gelmiş olmasına tepki verilmeliydi.. Ama geçmişte asırlarca, Osmanlı döneminde asırlarca birlikte yaşadığımız, ama Birinci ve İkinci Dünya savaşlarından sonraki dünya siyasetinde yeni dengelerin oluşması sonunda ortaya çıka(rıla)n yığınla rejimlerin (kendi ülkemiz de dâhil) hangisi kendi halklarının serbest iradesiyle işbaşına gelmiştir?

O halde, bu rejimlerin hâkim olduğu coğrafyalarda, asırlarca birlikte yaşadığımız kardeş halkların huzurunun öncelenmesi asıldır.

Aksi halde, emperyalist oyunların da etkisiyle, o rejimlerin hiç birisiyle barış içinde bir irtibat kurmak ve onu sürdürmek mümkün olmaz..

Bu vesileyle, Tûnus konusuna da özellikle değinilmeli herhalde..

Tunus'ta pek çok aklı başında nice Müslüman kimseler, Cumhurbaşkanı Kays Said'in, Meclis Başkanı Râşid el'Gannûşî'yi -ileri yaşına rağmen- zindana atması karşısında, Kays Said'le bu konuda dostça konuşacak isim olarak, Erdoğan'dan başka bir isim görmemektedirler.

Seçim çalışmalarını yoğun ve ağır temposu sırasında, Tayyib Bey'in bu konuyla ilgisi sınırlı kalmış olabilir ama şimdi, dikkatlerin bu konulara daha bir çevrilmesi zamanı gelmiş olsa gerek..

Aynı durum, Sûdan'da, Kosova'da ve kezâ Filistin'de ve diğer yerlerdeki son derece tehlikeli gelişmelere daha bir yoğunlukla olarak yönelmeyi gerektiriyor.. Unutmayalım ki, bütün Müslüman coğrafyalarındaki halklar, Türkiye'deki seçimi bizim kadar heyecanla takib ve Erdoğan'ın kazanması için mescidlerde ve meydanlarda dualar ettiler, Erdoğan için, kendi dillerinde son derece güzel müzik parçaları bestelediler; sonucu öğrenince de sevinç gözyaşları döktüler. Bu, onu kendilerinin de dünya çapındaki en etkili bir Müslüman lider olarak görmelerinden dolayıydı.

Başkanlık sisteminin iyi işlemeyen tarafları varsa onlar da giderilebilir, ama seçimin sonuçlanmasından hemen sonra Başkan Erdoğan'ın, bir orkestra şefinin yönetimiyle ve bir saatin tik-tak işleyişindeki ahenkle, 2 gün içinde yeni Bakan'ları vazifelendirmesi, özellikle MİT Başkanı Hakan Fidan'ı Dışişleri Bakanlığı'na; yıllardır Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü olan İbrahim Kalın'ı MİT Başkanlığı'na, Genelkurmay Başkanlığı'ndan M. Savunma Bakanlığı'na getirdiği Yaşar Güler'in yerine, Org. Musa Avsever'i hemencecik getirmesi ve diğer bütün vazifelendirmelerdeki titiz ve kesin iradeli tutumu, Başkanlık Sistemi sâyesinde gerçekleşmiştir. Bunu geçmişte, 20 sene öncelerde, tek parti iktidarlarında bile, yeni hükûmetlerin kurulmasının ne zorluklarla gerçekleştirildiğini bilenler, daha iyi anlamak durumundadırlar.

NOT: Doğan Hızlan'ın Hürriyet'te dün yayınlanan yazısından öğrendik ki, Prof. Zafer Toprak vefat etmiş.. Hızlan'ın okuyucusu ve dostu imiş.. Onun yazdığına göre Toprak, 'çalışmalarıyla Cumhuriyet ve Cumhuriyet'in ilanından bugüne bir ülkenin en önemli günlerinin belgelerle doğru tarihini yazmış ve ilkelerin ışığında değerlendirmiş, Devrim'in inançlı bir kişisi' imiş.

Acaba, gerçekten de öyle mi?

Çünkü Boğaziçi Üni. Tarih Bölümü öğretim üyesi ve 'Atatürk ilke ve inkılapları Enstitüsü kurucu yöneticisi' diye sunulan Prof. Zafer Toprak'ın, "Cumhuriyet için hepimiz asimile olduk" dediği ve "Darwin'den Dersim'e Cumhuriyet ve Antropoloji" isimli kitabı etrafında, Radikal Gazetesi adına Ezgi Başaran'ın yaptığı ve 'Atatürk'ün Kürt sorunu değil, din sorunu vardı' başlığıyla sunulan ve 10 Nisan 2012 günü yayınlanan röportajda aktarılanlar çok başka şeyler anlatıyordu.

Evet, o röportaj- sohbet, kemalist dönemin ruhunu anlamak için ilginç iddia ve tesbitler taşıyor. Bu konuya, Cuma günkü yazıda etraflıca değinelim inşaallah..

.‘Bağlı kalınacağı'na ant içilen ‘ilke ve devrimlerin özü'nün ne olduğudur…
9 Haziran 2023 Cuma

'Kendisi fikren ve ideolojik olarak 1920 sonrasının sonuçlarını benimsediği halde, Atatürk dönemini eleştirebilen nadir akademisyenlerden...' diye anlatılan ve bu hafta başında öldüğü açıklanan tarihçi Prof. Zafer Toprak'ın vefatı, -kendi ideolojilerinin hassas noktalarını ifşa ettiği için midir, bilinmez- sessiz-sadâsız geçiştirildi.

Toprak, Erdoğan'ın, Anıtkabir'deki deftere yazdığı '1920-1938 arası dönem arasında, cumhur ile başkanı arasına sonradan mesafeler girdi. 10 Ağustos 2014'ten sonra bu bağ yeniden güçlenecek' diye yazmasını, 1920'lerin 'güçler birliği' ilkesine dönülmek istendiği şeklinde yorumlamıştı, 1 Eylül 2014 tarihli yazısında...

Evet, -Kemalistler iktidarda olmadıkları zaman çok taraftar gözüktükleri- 'devlet yönetiminde kuvvetler ayrılığı' prensibine Mustafa Kemal karşı çıkıyor ve 'kanun yapma, yargı ve icra/yürütme güçleri bir elde olmalı ki, devlet güçlü olsun' diyordu.

*

1923 sonrası rejimin temel yapısını anlamak için Zafer Toprak'ın değerlendirmelerine göz atmak faydalı olabilir. Bu açıdan, Zafer Toprak'la 10 sene öncelerde yapılmış ve 10 Nisan 2012'de Radikal gazetesinde, 'Atatürk'ün Kürt sorunu değil, din sorunu vardı' başlığıyla ve 'Darwin'den Dersim'e Cumhuriyet ve Antropoloji' isimli kitabı etrafında yayınlanan bir röportajı özetleyerek de olsa, aktaralım.

Kendisinin etnik açıdan Çerkez olduğunu söyleyen Prof. Toprak, "Cumhuriyet için hepimiz asimile olduk" diyordu.

Ezgi Başaran'ın yaptığı ve '-(...) Prof. Toprak'ın (...) kitabını okuduğunuzda antropoloji ilgisinin, bir ulus inşasında nasıl rol oynadığını, Türk Tarih Tezi'ne nasıl dönüştüğünü, toplum mühendisliğinin teorik altyapısını mükemmel şekilde görüyorsunuz.

İşin elbette bir de Dersim ve Kürt sorunu ayağı var. Kitabında son sözü söylemekten özellikle kaçınan Prof. Toprak'tan verdiği bilgileri bu röportajda yorumlamasını istedim' diye sunduğu röportaj, evet, 1923 sonrasının -dışarıdan bakılmakla anlaşılamayacak- derinliklerini gösteren bir röntgen filmi mesabesindedir... (Röportajda yer almayan bazı hususların anlaşılması için, parantez içinde ve altı çizili bazı açıklamalar tarafımızdan eklenmiştir).

*

Soru-cevap faslı şöyle başlıyor:

*Atatürk'ün yeni insan yaratma sürecinde, ne tür bir siyasî ve entelektüel teori var?

-İki fay hattı söz konusu; biri 1919... Atatürk'ün bir siyaset adamı olarak yeniden doğuşu. (...)

İkincisi ise 1929...

O tarihteki (dünyayı derinden sarsan) Büyük Buhran, Türkiye'yi tekrar muhasebe yapmaya sevk ediyor. O vakte kadar Türkiye Batı'ya öykünen bir ülke... Ama Avrupa'nın çözümsüzlüğe doğru yol aldığını da görüyor. Bir tarafta Bolşevizm, öbür tarafta faşizm, bir müddet sonra nasyonel sosyalizm.. Atatürk, (...) bu tehditlere karşı (...), yeni bir insan olgusu oluşturmaya karar veriyor. Bu da kültür devrimini gerektiriyor.

*Kafasındaki yeni insan olgusu, Anadolu insanına ne kadar uyuyor?

-Ulus-devlet'e sâdık olan yurttaşlar oluşturmak istiyor. Her şeyden evvel, bu yurttaşın geçmişle (dünya görüşü, kültür ve inancıyla, kısaca İslam'la) bağını koparması gerektiğini düşünüyor.

*Toplum mühendisliği yani?

-Tabiî. Çünkü millî mücadeleyi kazanmış olsa da, bu insan tipi zihinsel olarak hâlâ Osmanlı'ya bağlı. (...) Halife'nin simgesel olarak başta olduğu bir anayasal yapı, belki de bir meşrutî monarşi olabilirdi. (...)

* (...)Atatürk'ün en önemli özelliği otoriterliği değil mi?

-Bir bakıma öyle tabiî.. Atatürk'ün kafasında 'güçler birliği'ne dayanan Rousseau-varî bir devlet modeli var.

II. Meşrutiyet'e baktığımızda ise, daha çok, Montesquieu'yü anımsatacak bir yapıyla karşılaşıyoruz; hürriyet ön planda...

Oysa Cumhuriyet'le egemenlik kavramı öne çıkıyor.

Meşrutiyet'te birey, somut...

Cumhuriyet'te ise, soyut bireyle karşılaşıyoruz.

*Yeni insan olgusu yaratırken antropolojiye bu denli ilgisinin sebebi ne?

-Türkiye (...)Batı'nın gözünde (...) ikinci sınıf toplum. Batı ders kitaplarında Anadolu insanı sarı ırka mensup, 'Mongoloid' olarak tarif ediliyor. Yani, Batı'nın dışladığı bir insan tipi.

Atatürk'ün antropolojiyi gündeme getirmesindeki birinci sebep, Batı'ya 'Biz de sizler gibiyiz' diyebilmek. (Aşağılık duygusundan kurtulmak çabası...)

*Ve bunun için insanların kafataslarını ölçen 'fizik antropoloji'ye yöneliyor değil mi?

(...)Antropolojiye göre insan tipolojisinde iki tür kafa şekli var: Dolikosefal (Dolichoséphale/ uzun kafalı) ve brakisefal (Brachyséphale / kısa kafalı).

İddia şu: Avrupa'da uygarlığı temsil eden (...) arî ırk, dolikosefal kafa yapılarından oluşur. Nazi antropolojisi bu doğrultuda gelişiyor. (...)

Anadolu insanı da Batı literatüründe 'brakisefal' olarak tarif ediliyor.

Atatürk (...) Türk tarih tezinde Anadolu'dan geçip Avrupa'ya giden brakisefaller Türk'tü diyor.

*Devlet kuran (elbette devlet değil, yeni bir rejim kuran) bir insanın bu kadar kafataslarıyla uğraşması tedirgin edici değil mi?

-O günlerde kafatası fizik antropolojinin temel girdisi... (...)

*Bu konuyla Âfet İnan'ı uğraştırıyor...

-Antropoloji çalışmalarıyla başlayan Türk Tarih Tezi, tarihçilik alanında çok önemli bir atılım gerçekleştiriyor. 1930'lu yıllarda, (...)Türkiye'de (...) bir İngiliz sosyalist tarihçi, H. G. Wells'le birlikte tarih anlayışı geniş bir zamana yayılıyor; geçmiş, milyonlarca yıl geriye çekiliyor. İlginçtir, Nutuk'ta (görüşlerine) atıf yapılan tek yabancı isim H.G. Wells.

Wells'in, 'İnsanlığın Tarihi' adlı kitabı (...) bence (...) Türkiye'de tarihçiliğin dönüm noktalarından biri. Uhrevî nitelikteki Âdem-Havva'dan başlayan tarih, milyonlarca yıl geriye çekilerek dünyevî bir tabana oturtuluyor. (Yani, 'ilâhî vahy'e dayalı dinlerin, insanı Hz. Âdem ve Havva'dan başlatan mütearifesini ret esasına dayalı bir ideoloji üretiliyor..)

*Atatürk, 'evrim teorisi'yle de ilgili...

-Tabiî. O dönemde evrim teorisini gündeme getirmek ancak Atatürk'ün yapabileceği bir şeydi. Orta 1 Tarih kitabı, "Tanrıyı bulan, bunun sırlarını açan ve bugün hâlâ açmaya çalışmakta olan insan zekâsıdır" diye başlıyor. Bugün kolaysa, de bunu!

(...) Tarih kitapları (insanın evrim geçiren maymundan geldiği teorisini ileri süren) Darwin'den esinlenilen 'hayat zinciri'ne yer veriyor.

*Ama o öldükten sonra bu kısımlar kitaplardan çıkarılıyor, nasıl oluyor?

-(...) Kitapları aynı kişiler yazmasına rağmen 1938 sonrası Darwinist hayat zincirine yer verilmiyor. (...)

*Âfet İnan, Atatürk destekli antropoloji anketi için, Anadolu'da 64 bin kişinin kafatasını ölçüyor.

-(...) Âfet İnan'ın yaptığı antropoloji anketi bilimsel mânâda çok övgü alıyor Avrupa'dan. (...)

*Peki, Âfet İnan sonra bu araştırmadan dolayı niye utanıyor?

-Utanmıyor.(...) Doktora tezinin kitaba dönüşmesi 1947 yılını buluyor. Nazi Almanyası'nın çöküşü ertesi, insanlar ırk meselesine mesafeli bakmaya başlıyor. Ve Âfet İnan da bu araştırmasını sahiplen(e)miyor.

*Atatürk antropolojiyi siyasî bir araç olarak nasıl kullandı?

Türk Devrimi'nin Osmanlı'yla ve İslâm'la mesafesini koruyabilmesi için İslam öncesine uzanması gerekiyordu. (...) 30'lu yıllarda, ulusu inşa eden faktörler arasında din yoktur.

Hattâ (...) Atatürk kendi insanlarımızın Arap çöllerinde telef olmasına infial duyuyor. "O topraklarda ne işimiz vardı" diyor.

Ve Hz. Muhammed, 1930'larda artık Muhammed olmuş... Sıfatı kaldırılmış durumda. Ders kitaplarında da Hilafet konusuna veryansın edilir. (...) Cumhuriyet'in ilk evresinde antropolojiyi devreye sokmadan, laiklik güç gözüküyor.

*Bu antropolojik tezlerin Kürtler için anlamı nedir?

-Aslında o dönemdeki antropoloji tezlerinde etnisite yok. Türk de, Ermeni de, Kürt de brakisefal olarak anılıyor. (...) Herkes ortak paydada birleşiyor.

*İyi ama problem ayrı bir halkı, kafatasına bakarak Türk şemsiyesi altına koymakla başlamıyor mu (Kürt sorunu)?

-Elbette orada bir mühendislik (toplum mühendisliği) var.

(...) Ayrıca Cumhuriyet' in ilk yıllarında Kürt kimliği reddedilmiyor. (...) Devletin yayınlarında Kürt aşiretlerine yer veriliyor. Ne zaman ki Şeyh Said çıkıyor, Kürt kelimesi tedavülden kalkıyor, 'Dağ Türkleri' geliyor.

*Asimilasyon başlıyor...

-Evet, ama zaten Anadolu'nun her tarafı Cumhuriyet'e, bu mühendislik yöntemleriyle entegre edildi. Benim atalarım kısmen Çerkesçe, Kumukça konuşurdu, ben tek kelime bilmem. Anlayacağın, hepimiz asimile olduk Cumhuriyet için...

Ulus inşa etmek kolay değil. Dil açısından bakarsak da bugün konuştuğumuz Türkçe'nin yüzde 60'ı 1930'lu yıllarda yaratılmıştır. (...)

*Atatürk'ün Kürt sorunu yok muydu yani?

Dersim ve çevresine Osmanlı'dan itibaren 100 yıldır hâkim olunamıyordu. (...)Dersim Harekâtı'nın arkasında bu vardı. Anadolu'da yaşayanların her biri farklı coğrafyalardan göç etmişti. Cumhuriyet'in misyonu, bu farklı unsurları bir potada eritmekti.

*Ama din sorunu vardı...

-Evet, Atatürk'ün Kürt sorunu değil ama din sorunu vardı. Dine epey mesafeli durduğunu söyleyebilirim. Yani, anti-klerikal (Ruhbaniyet veya -ona benzetilen bizdeki- Ulemâ karşıtı) çizgi, İnönü zamanında değil, Atatürk zamanında başlamıştır. (...)

*Kendisi dindar olmadığı gibi, kimsenin olmasını istemiyor, öyle mi?

-O dönemde asıl amaç halkı Hilâfet olgusundan koparmak. Ayrıca, (...) dünyada din çok yıpranmış durumda o günlerde. (...)

*İşte bu ters tepmedi mi ve dindar insanlar mağdur olmadı mı?

-Elbette... Çünkü insanların kültür kodlarını baskı altına alıyor(...)

*Atatürk'ün izlediği toplum mühendisliği bugün işler mi?

-Bu devirde mümkün değil... (...)Bugün küresel bir dünyada yaşıyoruz. (...) Toplum mühendisliği denense de geri teper.'

*

**

Evet, müteveffâ Zafer Toprak böyle söylüyor...

-Darbecilerin hazırlatıp silâh zoruyla kabul ettirdiği- Anayasa'da dayatılan ve Devletin yönetiminde Başkan, Bakan ve milletvekili olarak vazife yapan herkese, 'bağlı kalacaklarına' dair ettirilen 'ilkeler ve devrimler'in özü, bu!.

.Okuyucularla Hasbihal: ‘'Zevk, ânın ‘mirsâd-ı ibret'ten temâşasındadır!'
11 Haziran 2023 Pazar

İstanbul'dan Ekrem Çiftçioğlu diyor ki: 'Seçimler yapıldı.. Ama tartışmalar bitmedi.. Bu tabiî de.. Çünkü bir taraf yenildi, diğer taraf kazandı.. Üzerinde durulacak en önemli konulardan birisi, 14 Mayıs'tan sonra 28 Mayıs'ta yapılan ikinci seçimde de halkın katılımının çok yüksek derecede olması ve seçimlerin dürüst yapıldığı konusunda, aklı başında hiç kimsenin bir iddiada bulunmaması.. Bir takım kaçıklar, başka iddialarda bulunsalar da..

Ayrıca ben inanıyorum ki, 14 Mayıs seçimlerinde CHP'nin aldığı oy yüzde 25 olmuştur. AK Parti'nin aldığı oy yüzdesi de yüzde 35..

Müsaadenizle bir okuyucu olarak biraz da ben bir yorum yapayım..

Seçmen, AK Parti'ye futbol terimiyle ifade etmek gerekirse, 'sarı kart' göstermiş ve 'Her şeyi sadece Tayyip Bey'e yüklerseniz, ileride 'KIRMIZI KART da gösteririm..' demiştir.

Amma, bütün muhaliflerin elbirliğiyle 'Tayyip Düşmanlığı'nda birleşmelerine rağmen Tayyip Bey, yüzde 49,5 alırken, Kemal Bey yüzde 45'in altında kalmış, hiç bir aday da ilk turda seçilememişti. Ve amma, en yüksek oy alan iki adaydan hiç biri de kazanmadığı gibi, kaybetmemişti de..

Çünkü Cumhurbaşkanı adaylarında ilk olarak yüzde 50'nin aşılması kuralı getirilmiş, yani seçim bitmemiş ve 2. tura kalmıştı.. Böyleyken, Kemal Bey'in kendi aldığı oy yüzdesini hatırlamayıp, Tayyip Bey'in yarım puanla yüzde 50'nin altında kalmasını, onun 'ilk kez seçim kaybettiği' şeklinde değerlendirdiği bir savunma sistemi geliştirmesi tuhaf değil mi? Seçim bitmemişti ki, kaybetmiş olsundu.

Evet, 28 Mayıs seçiminde de anlaşıldı ki, Tayyip Bey yüzde 52 küsur ile seçildi, Kemal Bey ise yüzde 47 küsürde kaldı.. Böyleyken, Kemal Bey'in hâlâ seçim kaybetme acısına, 'Tayyip Erdoğan ilk olarak seçim kazanamadı ' diye 'teselli merhemi' sürmesini anlayışla karşılayabiliriz, ama milletin ekseriyetini anlamaz sanmasın..

Ve Selâhaddin ağabey, siz bu gibi siyasî polemik konularına fazla eğilmediğiniz için, bu mesajıma umarım, 'Okuyucularla Hasbihal' sütunu'nda yer verirsiniz..

-Teşekkürler Kerem Bey.. Evet, fazla iç siyasette ve hele de o kadar büyük iddialara rağmen, ağır bir yenilgi alan bir siyasî cenahtakilerin hal-i pür-melâline değinmek, hoş olmayabilir.. Hepsi de yaralıdır, sadece KK Bey değil, Meral Hanım, Karamollaoğlu, Babacan, Davutoğlu, 'zindanların kapısını kıracağız' diyen HDP ve dahası, 'valizlerimizi hazırladık, uçak biletlerimizi aldık, ülkeye dönüyoruz' diye, emperial patronlarının gölgesinde ellerini ovuşturan Pensilvanya'dakiler ve onların içerdeki gönül bağlıları, evet, hepsi elbirliğiyle yenildiler. KK Bey, zâten partisinin boyunun ölçüsünü bir kez daha almış oldu ve bu beklenmiyor değildi.. Ama asıl, Akşener, Babacan, Davutoğlu ve Karamollaoğlu ve de HDP'nin ülke çapındaki oyları da ortaya çıktı.. Bu noktada söylenecek çok söz var, ama bizim meşrebimizde düşene tekme atmak yoktur.

Ama şair gibi, 'İhtilâfâtıyla uğraşmakta dehrin zevk yok; / Zevk, ânın mirsâd-ı ibretten temaşasındadır..' (Dünyanın ihtilâflarıyla uğraşmakta zevk yok; /Zevk, onu ibret aynasından temâşa etmektedir..' demek isteyenler de anlaşılabilir. Çünkü Tayyip Bey karşıtlığında birleşenler, yurt içi ve dışı bütün her yerde öyle bir gürültü koparıyorlar ve 'Geliyoruz, yüzde 60-65'le geliyoruz.' diyorlardı ki, son ân'a kadar hırçınlıklarına daha bir gaz vererek.. Ve sonra dut yemiş bülbüle döndüler.. (Bülbüller, dut yediklerinde gagaları birbirine yapıştığından ötemezlermiş..)

Meselenin özü şudur: Tayyip Bey ise kıl payı filan değil, 2,5 milyona yakın oy fazlasıyla, açık-ara kazandı.

Ama şimdi üzerinde durulması gereken asıl nokta, 'KK Bey'in, kendi mezhebî özelliğini seçim öncesinde ilân etmesinin orada kalmayacağı ve kalmadığıdır. Çünkü KK Bey, şimdi CHP'nin önümüzdeki Ekim ayında kurultaya gideceğini söylüyor ama siyasî yorumcular, 'Bu kurultayda, KK Bey'in değiştirilmesi zordur. Çünkü CHP kurultayının delegeleri büyük çapta, solcular ve de KK Bey'in 'Benim kimliğim bu..' diye açtığı mâlûm pankartın altında toplananlar doldurmuş bulunuyor..' diyorlar ki, kolayca 'Yok canım.. Daha neler!' dedirtmeyecek bir durum..

KK Bey'de, -haydi, oyun demeyeyim de, yumuşatarak söyleyeyim-; manevraların bitmeyeceği, hele de şu son iki senedir görülmedi mi?

Isparta'dan Süheylâ Gülcü diyor ki: 'Yeminler konusundaki yazınızı bir büyüğüme sordum. 'Mevzuu bâtıl olan bir konuda yemin etmenin bir şer'î sorumluluğu yoktur.' demekle yetindi.

Mersin'den Zâkir Kayaköylü diyor ki: 'Ölenlere farklı sıfatlar kullanılıyor. Bazılarına, 'müteveffâ' deniliyor. Siz de, son yazınızda, geçen hafta ölen bir tarihçi Prof. için, 'müteveffâ' dediniz. Hâlbuki siz, nicelerine 'Allah taksirâtını affeyleye..', bazılarına 'merhûm' veya 'Allah rahmet eyleye..' diyorsunuz ve bunları gelişi-güzel kullanmadığınız da dikkati çekiyor. Bazılarına da, 'Toprağı bol olsun!' diyorsunuz.

Bu belirlemeler konusunda sâbit bir ölçü var mıdır?

-Cevaben belirtelim ki, bu gibi nitelemeler her dilde daha çok 'örf' ile şekillenir.

Meselâ; Müslüman olmayan ve sapkınlık içinde ölenler için, hele de onlardan zarar gören kimseler hınçlarını ifade edecek sıfatları seçerler..

Müslüman olmayan ve amma fıtratı itibariyle zâhiren iyi bilinen kimseler için, 'Toprağı bol olsun..' deyimi kullanılır dilimizde; 'Mezarında rahat etsin..' mânâsına..

Müslümanlar, 'Zâlim, fâsık ve fâcir bir kişi yeryüzünden eksildi veya Cehenneme gitti..' de diyebilirler. 'Müteveffâ' ise, herhangi bir kıymet hükmü ifade etmeden, 'vefat eden ' demektir.

Müslümanlar, vefat eden Müslümanlar konusunda vicdanî kanaatlerine göre, susmak, 'Allah taksiratını (kusurlarını/günahlarını) affeyleye..' demek ve 'rahmet dilemek' geniş bir yelpazede farklı değerlendirmelerde bulunurlar..

Bu arada, 'Ölülerinizin arkasından olumsuz konuşmayın..' meâlindeki Hadis-i Nebevî 'rivayet'ini', 'Ölülerin ardından konuşmayın..' şekline dönüştürenlerin kurnazlığına da dikkat..

Kezâ, biz Müslümanlar sadece yaşadıkları çağdaki şahısları itibariyle Nemrud ve Firavunları, Ebu Leheb'leri değil, onların zihniyetlerinin devam ettiği, bütün zaman ve mekânlardaki yansımalarını da suçlar, lânetle anarız.

Biz niye geri kaldık?' sorusuna cevap ararken..
12 Haziran 2023 Pazartesi

Kendisini "Türk Einstein'ı (Aynştayn'ı)" diye takdim eden bir Prof. O. Sinanoğlu vardı. Ama, nükleer fiziğin en büyük isimlerinden sayılan Albert Einstein'la benzerliği, ilgisi ve hele ilmî çalışmaları nelerdi derseniz, 'sıfır'.. Köln Üni.de 20 sene öncelerde verdiği bir konferansta, 1 saate yakın bir süreyi, İnönü'yü kötülemeye ve selefini övmeye ayırmış ve de 'Arab alfabesinden Latin alfabesi'ne geçilmesini ise, öve-öve bitirememişti.

Genetik üzerine çalışmalarıyla 'Nobel' ödülü verilen bir bilim adamı olan Prof. Aziz Sancar'ın bir konuşmasını okuyunca, hemen, uzun yıllar boyu övülen Sinanoğlu'nun hatırlayıverdim. Sancar Hoca, bu açıdan da mütevâzı bir şahsiyet.. O kadar ki, Nobel Ödülü'nü alıp evine geldiğinde, hanımına, 'Hanım, Nobel Ödülü aldım' diye müjde vermesine karşı, hanımının, 'Şu çöp kutusunu al, çöp deposuna boşalt!.' deyişini anlatmasındaki ânı hatırlayıverdim.

*

Ama, bu vesileyle bir noktaya değinmeden geçemeyeceğim..

Geçen gün Tayyip Bey'in yemin töreninde davetliler arasında bulunan Aziz Hoca'ya, protokol / teşrifât sorumlularının bir yanlışı olarak ayrılan yer, ilginç olduğu kadar çok komik bir tablo da oluşturmuştu.

Şöyle ki, Hristiyanlıkta, bazı üst dereceli dinî cemaat liderine, 'kutsal' olduklarını ifade için kullanılan 'Saint/(yani, Aziz)' sıfatlı birkaç zevat da protokolde, sırf 'aziz' oldukları için ön sırada, ayrı bir yere alınmışlardı.. Ancak, 'Aziz Dimitri, Aziz Nikolas, Aziz Frederich' gibi isimlerden sonra, Aziz Sancar da onların yanına oturtulmuştu, her halde onun da Ruhban sınıfından olduğu sanılarak.. O da, benim burada işim ne dememiş.. 'Bir fotoğraf oyunu olmaya..' dedim, ama, gerçek bir yanlış olduğu söylendi..

*

Aziz Sancar, geçen hafta, Semerkant'ta 'Türk Devletler Teşkilatı- Türk Üniversiteler Birliği Rektörler Özel Toplantısı'nda da bir konuşma yapmış.. Öyle bir toplantı için, Aziz Sancar ismi, muhakkak ki, isabetli bir davet..

Sancar Hoca'nın 'Değerli kardeşlerim..' diye başlayan konuşması, ana hatlarıyla bir ağırbaşlılık taşıyor. Bu uzun konuşmayı özüne zarar vermeden özetlemeye çalışayım.

Sancar Hoca, 'Nobel Ödülü aldığı zaman, bunu sadece Türkiye Cumhuriyeti değil, bütün Türk Dünyası adına da aldığının gururunu taşıdığını ve amma içinde, bir o kadar da bir eziklik hissettiğini' söylüyor. Ve sonra, -özetle- şöyle devam ediyor:

'Biz tarihimizle övünüyoruz. Tarih kitaplarında bize Türklerin büyük medeniyetler meydana getirdiklerini öğretirlerdi. Gerçeği söyleyeyim, ilkokulda, ortaokulda buna inanıyordum. Fakat, liseye, üniversiteye gittikten sonra buna şüphe ettim ve bu, içimde bir tutku olarak kaldı. Yıllar sonra, Batı'lı yazarlardan çıkmış eserleri okudum ve anladım ki, gerçekten de, 750 ilâ 1250 yılları arasında Türk Dünyası bilim dünyasının merkeziydi. Ama, bir sürü nedenlerle, ondan sonra bilim yapmayı bıraktık ve Avrupa, ABD bizi geçti. Bunu çözmemiz lâzım..

Gerçekten de, biz Türklerin yaklaşık son 500 yılda bilime doğru dürüst katkı yapamadığımız ortada.. Peki, neden yapmadık? Bazı insanlar buna, 'zeki olmadığımız için..' cevabını verir. Ancak, bilim yapmak genetik veya zekâ meselesi değil, gelenek meselesidir. (...) Onlar bizden daha üstün zekâlı mı? Değilller.. Onların kültüründe bilime, eğitime önem veriliyor. Dolayısıyla biz de bunu bir gelenek haline getirmeli ve çocuklarımıza erken yaşta aşılamalıyız.. (...) Teknoloji önemli, fakat temel bilim olmadan teknoloji olmaz.. 'Avrupa'dan , Amerika'dan makine alıp , ben teknoloji yapıyorum , ben patent aldım , bilmem ne aldım'la yükselme olmaz.. (...) Dünyada eğer bir kuvvet olarak tanınmak istiyorsak, yabancılar tarafından yönetilmek istenmiyorsak, biz bilim yapmalıyız ve bilimde kuvvetli olmalıyız ki, dünya bizi yaptığımız bilimle tanısın.. Unutmamalıyız ki, biz çalıştığımız, ürettiğimiz sürece üstün olacağız.. Yoksa üstünlük genetik değildir. Bütün insanlar birbirine eşittir.

Kuşkusuz ki, Türk Dünyası'nda bilimsel geri kalmışlığın bir çok kurumsal ve sosyal nedenleri vardır. Maalesef ben bunların çözümünü iyi bilmiyorum. (...) Fakat, anladığım o ki, maddî yatırım yapmaktan öte bir bilim ortamı geliştirmek lâzım.. Uluğ Bey, İbn Sinâ, El'Birûnî, yoktan ortaya çıkmadılar. O zaman Türk Dünyası'nda bir bilim ortamı vardı, yüzlerce başarılı bilim insanı vardı ve bilime çok ilgi vardı. Uluğ Bey, Orta Asya Altın Çağı'ndaki bilim adamlarıyla ortak çalışarak bilim yapıyordu. (...)Bilimi geliştirmek için neler yapmamız gerektiğini, nâçizâne, kendi gözlemlerime dayanarak burada özetlemek istiyorum..'

Evet, Aziz Hoca bunları söyledikten sonra, tespit ve tekliflerini 9 ana başlık halinde sıralamış.

Bunları da, kısaca özetlemeye çalışayım:

1- Adalet, özgür düşünce ve sorgulama ortamı.. Benim yetiştirdiğim en başarılı öğrenciler , benimle münakaşa eden öğrenciler olmuştur. (...)

2- Sosyal bilimciler kusura bakmasın, temel bilimlere yatırım yapmalıyız.. (...)

3- Kız ve erkek çocuklarımıza aynı eğitim fırsatını vermeliyiz..(...)

4- Çocuklarımıza çok erken yaşlarda deney yapmayı öğretmemiz lâzımdır. (...)

5- Politika ve din, bilime karıştırılmamalıdır.. (...)

6- Bilim adamlarını din ve politikanın dışında tutmak lâzımdır.. (...) Bilim adamları da din ve inanç işlerine karışmasın.. Çünkü toplumun büyük kısmını dışlar ve alçak görür algısı verir.

7- Bilim adamlarına liyâkate dayalı imkân sağlanmalıdır. (...) Meselâ benim çalıştığım Amerika'da, dün yaptığına bakmazlar. Ben Nobel'i aldıktan sonra yayına gönderdiğim ilk makalem reddedildi. (...) Çalışacaksınız, durmadan çalışacaksınız.. Bunun ölçüsü budur.. (...) Devam etmezseniz, Nobel filân dinlemezler, desteklemezler. Bilimle ilgili görevlerde yine buna bakılır ve dünyadan ve Amerika'dan, en iyilerin bu görevlere getirilmesine çalışılır.

8- (...) Bilim yapanlara özgürlük vereceksiniz. Şunu yap, bunu yap demeyeceksiniz. (...)

9- Bütün bunların dışında benim kanaatimce bir Türk, Türk Dünyası'na bir vefâ borcu , bir sevgi olmadan, iyi bir bilim adamı olmaz.. (...) Ben bilim yaparken, yalnız kendimi değil, Türk Milleti'ni temsil ediyorum diye düşündüm. Bu benim için güç kaynağı olmuştur..'

Evet, Aziz Hoca'nın üzerinde durulacak veya tartışılacak görüşlerini bu kadarca özetlemek mümkün olabildi. Hoca'nın o konuşmasında, 'dünyadaki büyük bilim adamlarının kendi inançlarının propagandasına yapmadan, çalışmalarına ışık tutan kaynağı göstermek için, kendi Kutsal kitaplarından bir veya birçok özlü cümleye atıfta bulunmadan bir makale yazmadıklarını veya bir konuşma yapmadıklarını' belirtmesini de isterdim. Çünkü, bu gibi manevî dayanaklar olmaksızın, bilimin insanlığa fayda kadar, büyük zararlar da getirdiği, nükleer gücün veya şimdilerde korkularak tartışılan 'yapay zekâ'nın kullanılmasından da anlaşılabilir.

*

Aziz Hoca'nın konuşmasını okurken, İstanbul'daki Birûnî Üniversitesi'nin öğrencilerinden, 'Muhammed Ebû-r'Reyhan el' Birûnî kimdir?' diye sorduğumda, onlarca öğrenciden bir tanesinin bile doğru cevap verdiğini göremeyişimi de acı ile hatırladım. Evet, Gazneli Mahmûd döneminin, 1000 sene öncelerin bu büyük bilgininin adını taşıyan üniversitedeki öğrenciler, o kadar meraklılar ki, okudukları üniversitenin adını taşıdığı büyük şahsiyet hakkında bilgileri yoktu..

*

Hoca'nın tavsiyelerinden özellikle 'deney'ler vurgusuna gelince, 'Teknofest' fuarlarının, gençliğe son yıllardaki büyük ivmeler kazandırdığını da hatırlayalım.

Ve böyle bir dönemde, Türkiye'nin, dünyanın en üstün yetenekli (MMU)savaş muharebe uçağını yaptığını, Temel Kotil, İsmail Demir ve Selçuk Bayraktar gibi isimlerin öncülüğünde yerli mühendislerimizin, kendi uçak gemimizi, en gelişmiş İHA ve SİGA ürettiklerini, Tayfun gibi bin km menzilli ve yüksek isabet gücü bakımından emsalsiz olarak nitelenen füzeleri yaptıkları ve bu ileri teknoloji ürünlerinin dünya pazarlarında aranan ürünleri olduklarını da unutmayalım..

*

Ve , Amerikan Genelkurmay Başk. Gen Mark Milley'in dün , 'Ortadoğu'daki bir takım bölge ülkelerinin üçüncü bir super güç olmak yolundaki çabalarının kendilerini tehdit ettiği'ni belirtmesinden maksadın, kim olduğunu düşündüm. Her halde, Siyonist İsrail rejimi değildi.. Muhtemelen, Türkiye, İran ve bir nükleer güç olduğu bilinen Pakistan'ın ayrı ayrı veya birlikte böyle bir güç olacakları korkusu olsa gerek Amerikalıyı kâbuslara sevk eden husus..

*

Bu konu etrafında, nİşaallah bir yazı daha yazmak ümidiyle..

.Bir ‘aydınlanma kahramanı'nın ölümü ardından!
14 Haziran 2023 Çarşamba

Bir keman sanatçısı ölmüş, haberlere göre. Mozart'ın en iyi keman yorumcularından diye anılır ve ayrıca, 'En az, Paris sosyetesinin en ünlü hanım sanatkârları kadar kibar birisi!' diye anlatılırdı, hanım hocalarımız tarafından, derin bir hayranlıkla.

Kim miydi mi, bu?

'Aydınlanmanın hârika kızı.' gibi bir takım laflarla, çocuk yaşta iken, yurt dışına gönderilmişti, yüksek müzik tahsili alması için. Gazetelerin övgülerinden nasibini devamlı alırdı. 'Âhh Avrupa, Âhh Batı.' diye çarpılan mâlûm taifenin 'aydınlanma meleği' idi. Sonra da, 'Devlet sanatçısı' olarak da taltif olunmuştu.

Bana gelince...

KK Bey'in, 'hiçbir şeyden habersiz, hiçbir şeyi anlamaz' zannettiği bir köylü ailesinin çocuğu olarak, bu aydınlanma sembolünden nasıl haberim olabilirdi ki?

*

1959'da, Samsun köylerindeki küçük dünyamdan Ankara'ya, başkentin büyük dünyasına, -o zaman sadece Ankara'da olan Sağlık Koleji'nde yatılı okumak üzere- geldiğim günleri hatırladım. O günlerin dünyasını ve kendi dünyamı genç nesle anlatırken; (rahmetli) annemin, taa o zamanlardan, '65-70 sene sonralarının, bugünlerin modasının nasıl olacağını öngördüğünü, öyle bir yüksek sezgi gücüne sahib olduğunu' anlatırken, gençler şaşkınlıkla bakıyorlar, 'Nasıl yani?' diyenlere anlatıyorum: 'Pantolonumun dizleri, yama tutmayacak derece yıpranmış ve yırtık, ceketimin yenleri, dirsekleri ve yakası da yine öyle. Ayağımda, 3-5 günde hemen yırtılan kara lastikler... Şimdiki gibi dayanıklı yoktu; pamuk ipliği çoraplar o karalastikler içinde 2-3 gün içinde delinir parmaklarımız dışarı firar ederdi.'

Ankara'ya geldiğimizde, biz kaba-saba, köylü çocuklarına, yemekte çatal, kaşık ve bıçakların hangi elde ve nasıl tutulacağı öğretilirdi; 'aydın ve kibar insanlar böyle yerler.' diye. Ama o öğretilen davranış şekillerini tekrarlamayı yine de beceremezdik.

Akşamları da, dans dersleri verilir; oğlan oğlana, dans ettirirlerdi. '2 adım ileri, 1 adım geri', 'Bel şöyle kıvrılır, diz çöker gibi bir vaziyet alırsınız.' tarifleri, vs... Gülmekten kırılır-geçerdik. Meğer bizleri aydınlatmak için devlet ne zahmetler çekmekteymiş. 'Muasır medeniyet seviyesine erişmek' öyle kolayca mı olacaktı?

Resmî söylemlere göre, aydınlanma çağında, muasırlaşma çağında dev adımlar atılıyordu.

*

O günlerde, M. Kemal'in cenaze töreninin kumandanlığını yapan Fahreddin Altay Paşa'nın hatırâtını okuyordum.

1925 yılında, Ankara gecelerini; her akşam Yüce Şef'inin huzurunda kurulan ziyafet sofralarını, nelerin yenilip içildiğini ve dans partilerini anlatıyordu. Onun bazı yazdıklarını buraya olduğu gibi aktarmak bile olmaz.

Asıl güldüren tarafı şuydu: 'Yüce Şef, o ziyafet sırasında dansları başlatır ve Fahreddin Paşa'sına da; 'Kalk, sen de dans et!' der; o da, dans etmeyi bilmediği halde, kalkmak zorunda kalır ve ellerini 1 metre mesafeden uzatır, ve Yüce Şef'i de ona, 'Yaklaş-yaklaş!.' diye emredermiş..

Biz de onun anlattıklarından 35 sene sonralarda, bir yatılı okulun alt salonunda dans öğreniyorduk; aydınlanacak ve ilerleme kaydedecektik ya. İşte böyle.

O günlerde gazetelerde Suna Kan adında bir hârika kız'dan 'San'at güneşimiz.' diye söz edilir; onca yoksulluklar içinde yaşayan halkımızın Devlet'i tarafından yurt dışına gönderildiği anlatılırdı. O 'hârika kız', Mozart'ın bilmem kaçıncı senfonisini en güzel çalan keman sanatçısıymış ve büyük itibar görürmüş, Avrupa'da.

*

'Aydınlanma'nın o 'büyük sanat güneşi'ni bir kez görmüştüm.

1960 yılının Eylûl ortalarından itibaren Yassıada'da Adnan Menderes ve bütün Demokrat Parti kadrolarının, 'Yüksek Adalet Divanı' diye anılan ve adâletle hiç bir ilgisi olmayan bir zulüm mekanizmasında yargılanmaları başlamıştı. Mahkeme Başkanı, 'Böyle yargılama olmaz.' diye itiraz eden sanıklara ve avukatlarına, 'Ne yapayım sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor.' diyecek kadar 'âdil' (!?) bir kişi idi.

O yüksek gerilimli ihtilâl günlerinde, 10 Kasım 1960 günü, Ankara- Kızılay'da, bir sinemada, 10 Kasım 1938'in 22. Yıldönümü dolayısıyla bir program düzenlenmişti. O programda, önce, CHP'nin genç siyasetçilerinden Bülent Ecevit; 10 Kasım 1938'den sonraki cenaze törenine kumandanlık etmiş olan Fahreddin Altay Paşa ve 27 Mayıs Askerî Darbesi'nin, 'İhtilâlin kudretli albayı' diye anılan Kur. Alb. Alpaslan Türkeş, üniformasıyla gelip konuşmuş; sonra da sahneye, 'ilk kadın savaş pilotumuz' diye takdim edilen Sabiha Gökçen çıkmıştı.

O da savaş hatırâlarından ve o ölüm yıldönümünde anılan siyasetçinin emriyle Dersim'de yaptığı hava bombardımanlarından bazı çarpıcı bilgiler anlatmıştı. Ve ondan sonra da, herhalde, 'aydınlanma'nın en çarpıcı sembolü' kabul edildiği için, Suna Kan ve en sonunda da, M. Kemal'in 'manevî kız' olarak nitelenen Ülkü gelmişti, kürsüye. Aydınlanma sembollerinin resm-i geçidi yapılıyordu, adetâ.

(Sonra o Ülkü, sevgili bir Yahudi vatandaşımızla evlenmişti de, 1960'lı yılların ortasında (merhûm) Şevket Eygi'nin Yeni İstiklâl isimli haftalık gazetesinde, yayınlanan bir şiirde, 'Yahudi ülküsü oldu, (...filanın) Ülkü'sü...' diye mısra geçmiş ve takibâta uğramıştı.)

Ben, 'müteveffiye' Suna Kan'ı o zaman gördüm, ama, san'atını icra ettiği mekânlarda hiç bulunmadım ve ayrıca, yıllarca kaldığım o dünyada, diyebilirim ki, Batı müziğinden, benim kulak zevkime hitab etmesi açısından yok diyebileceğim kadar, hoş bir parça veya tını yakalayamadım. Dolayısıyla onun 'aydınlanması'ndan da istifade edemedim.

O şimdi, bu dünyadan giderken de, yerinin neresi olduğuna dair, 'aydınlatıcı' hiçbir ip ucu bilmediğimden, ne diyeceğimi bilemiyor ve sadece 'müteveffiye' demekle yetiniyorum.

*

NOT:

İki banka reklâmı dikkat çekiciydi, geçen hafta.

İkisi de, 2 ayrı devlet bankasına aid.

Birisi, bir bankanın kuruluşunun 85. Yıldönümü dolayısıyla hazırlanmıştı.

Aman Allah'ım! Reklam ama ne reklam. Bir banka değil de, bir siyasî isim küçücük çocukların zihinlerine bir 'ikon' olarak yerleştirilmeye çalışılıyor; 6-7 yaşındaki küçücük bir kız çocuğuna; 'O ölmez, o unutulmaz.' gibi sözler, söylettiriliyordu.

10 yaşında bir kız çocuğu da o 'ikon'laştırılan isme mektup yazıyor, sevgi dolu sözlerini okurken; gözlerinden de birkaç damla gözyaşı geliyordu.

Bu sahnelerin, o bankanın reklamıyla ne ilgisi var? Anlayan beri gelsin.

*

İkinci reklam ise, adetâ, öncekine 'nazire' o olsun dercesine güzellikte yapılmıştı; bir katılım bankasının.

*

Bir dede ile küçük torunu sohbet ediyorlar.

İrfanî denilebilecek faydalı bir konuşma ve düşündürücü sahneler.

Dede ile torunu arasındaki karşılıklı konuşmalar şöyle -özetle-:

*Dede, paylaşmak ne demek?

-Kalbinden kopanı verip gönül kazanmaktır. Çünkü en büyük servet, insan biriktirmektir.

*Servet ne demek?

-Bize ailemizden kalan veya emeğimizin karşılığı elde edilen sermaye çalıştırılırsa servet olur.

*Sermâye ne demek?

-Emeğin hak ettiği değerdir. Başarı onunla gelir.

*Başarı ne demek?

-İnançla çalışıp helâl kazanç edinmektir.

*Kazanç ne demek?

-Paylaştıkça kazanılan gönüllerdir, gönül birliğidir.

*

**

Evet, bu güzel ve öğretici, düşündürücü reklam'ı hazırlayanları tebrik etmek gerek.

Çünkü bir banka reklamında pek rastlanılmayan derinlikte bir hoş sohbet.

*

.KK Bey, yenilgi de bir ağırbaşlılık ister
16 Haziran 2023 Cuma

'Müthiş demokrat' KK Bey, 'demokratik mücadelesini sürdürmeye ve ülkeye demokrasiyi getirmeye kararlı'ymış.

Bu söz, KK Bey'in başkanlığını yaptığı siyasî hareketin '1930'lardaki devrim anlayışı'nı yansıtıyor. O zamanlar, yapılan dayatmalar, baskılar, zorlamalar, zulümler, 'inkilap' / devrim' diye ve de, 'halka rağmen, halk için.' diye anlatılırdı. Sistemin başındaki kişi de Avrupa'daki medya organlarında 'demokrat diktatör.' diye övülürdü.

KK Bey de, 'hiçbir şey bilmeyen câhil köylülerin, seçimlerde kendilerine oy vermediği'nden yakınmış. Ve o kitlelerin verdiği oylar demokrasi tarifinin dışında kalıyor olmalı ki, KK Bey, seviyeyi iyice düşürmüş.

Hani, 'Benim ve partimin, Erdoğan'a yüzde 52 oy veren halka itimadı, kalmamıştır; halkın yarısından fazlanın bana oy vereceği yeni bir halk lâzım.' dese daha mertçe beyan etmiş olurdu, merâmını.

"Bize oy veren 25 milyon aşkın vatandaşımızla aynı duygularla sandığa gittik. Ülkemize demokrasiye getirecektik, beklediğimizi alamadık. Açıkça ifade etmek gerekirse kazanamadık. Arkasından elbette eleştiriler gelecekti, saygıyla karşılıyorum. Ama kalemi eline alıp da önyargıyla hareket edenlerin gazeteciliğini sorgulamak da benim görevimdir.(...)Bundan sonra da vazgeçmeyeceğiz, inançla kararlılıkla yola devam edeceğiz. Bu ülkeye demokrasiyi gerçek anlamda getirmek için yolumuza devam edeceğiz. (...) Oy veren vatandaşlarımızla aynı duygular ve aynı hüzünleri yaşıyoruz. Çünkü hedefimiz amacımız birdi. Bu ülkeye bütün güzellikleri getirmek istiyorduk. Sakın bu bizi umutsuzluğa dönüştürmesin. İnsanlık tarihi zulümle -zâlime karşı mücadele tarihidir. Bu ülkede o mücadelenin mihenk taşı, CHP'dir. (...) Yeni kazanacağımız gençlerle kadınlarla 25 milyonu 30 milyon yapmakla demokratik yollarla benim boynumun borcudur. (...) Biz değişeceğiz, yenileneceğiz ve güçleneceğiz. Memleketin bu yalan siyasetine olmasına asla izin vermeyeceğiz. (...) Hiçbir zalime diz çökmedik çökmeyeceğiz. (...) Ben bir genel başkan olarak partimin sadece bugünü ve yakın geleceğini değil uzun hedefli yapısını düşünüyorum. Gemiyi sağlam limana götürmek yine kaptanın görevidir. Gemiyi sağlam limana götüreceğimi herkes bilsin.

Ben önderimiz partimizin ve devletimizin kurucusunun (...) koltuğunda oturuyorum.

(...) Şimdi köklü bir çınarın altında yeni filizler ve yeni kadrolarıyla mücadelemize omuz veren vatandaşlarımızla devam edeceğiz. (...) Bu çınarı büyüteceğiz. (...) Söz konusu vatansa gerisi teferruattır. Değişimin önünü mutlaka açacağım. Mücadelelerin sonunda kimse merak etmesin mutlaka kazanacağız.'

Evet, 'müthiş demokrat' KK Bey'in konuşmasının böylece özetleyebildim. Defalarca girdiği her seçimden yenik çıkan ve bir siyasetçinin sözünü ettiği 'demokrasi' uygulamasında liderler hemen istifa ederler.

Ama bu KK Bey'in öyle, istifa etmek diye bir niyeti yok. Halbuki, ağırbaşlılık içinde yenilgiyi kabul etse ve halkın, kendisinin 100 yıllık partisine, on yıllardır, niçin yüzde 25'ten fazla oy vermediğini anlamaya çalışsaydı; başında bulunduğu partinin temel ilkelerinin bu milletinin bünyesince kabul edilmediğini anlar ve hem kendisine, hem de ülkeye iyilik yapmış olurdu..

*

Bu arada, bu siyasî konu dışında, iki konuya da kısaca değinmeliyim:

NOT:

1- Dün sabah, Fatih'te ikamet eden veya faaliyet merkezi olarak STK (sivil toplum kuruluşları) temsilcilerinden 30'a yakın bir grupla birlikte Fatih Belediye Başkanı M. Ergün Turan'ın Topkapı'daki Belediye Tesisleri'nde verdiği ve 4,5 saat kadar süren bir kahvaltılı sohbetindeydik. Camiamızın yakından tanıdığı Şemseddin Özdemir, Kâzım Sağlam, Dr. Ahmed Özdemir, Ayhan Küçük, Osman Atalay, İlyas Dönmez, Av. Muharrem Balcı, Yayıncı Mehmed Kılıç, Kültür Bakanlığı'ndan Yûsuf Şahin ve başka bir Bakanlığın danışmanlarından Hasan Zer vs. isimler göze çarpıyordu.

Bir mühendis olan Ergün Bey, Fatih Belediyesi'nin çalışmaları hakkında etraflıca mâlûmat verdi.

Ergün Bey'in, 3,5 yıl içinde Fatih'e kazandırdığı dev kütüphanelerin sayısı 15'i buldu. Bu kütüphanelere kayıtlı olan gençlerin sayısı 180 bini geçiyormuş. Günlük ortalama olarak 40-45 bin civarında gençler de bu kütüphanelere geliyorlar ve ders çalışıyorlar, bilgisayar ve internet imkânlarından faydalanıyorlar. Ayrıca, öğrencilere 24 saat boyu, çay, kek ve ayrıca belli saatlerde çorba sunuluyor.

Ergün Bey, tabiatiyle, Fatih'in Haliç'e bakan tarafındaki Ayvansaray, Balat, Süleymaniye çevresi, Küçük Pazar ve Marmara'ya bakan taraflarında, Küçük Ayasofya, Kumkapı, Samatya ve Yedikule semtlerindeki düzenleme ve planlara dair de bilgiler verdi. Ve katılımcıların her birisinin de eleştirilerini, görüş ve tavsiyelerini dinledi. Nezaket kuralları içinde olunca, eleştirilerin söyleyenler ve dinleyenler için ne kadar ufuk açıcı olduğu kendisini gösteriyordu.

Ergün Bey, bizi daha sonra Vatan Caddesi'nden, Surdibi içerisinden Edirnekapı- Mihrimah Sultan Camii'ne giden yolun hemen sağında, 3 senedir yapımı devam edip yeni açılan muazzam bir kültür merkezi olan Neslişah Sultan Tesisleri'ne götürdü. Oradan da yine Sur içinden, Yedikule'ye doğru uzanan bölgedeki ve eskiden insanların geçmeye cesaret edemedikleri mezbeleliklerin yerinde düzenlenmiş yemyeşil parklara ve dinlenme tesislerini gezdirdi.

Bize de, teşekkür etmek ve 'Allah, hayırlı hizmetlerde muvaffak eyleye.' demek düştü.

*

2- Geçen Pazar sabahı, Üsküdar- Kısıklı- Bulgurlu semtindeki Mâverâ Eğitim ve Sağlık hizmetleri Vakfı'nın 10. Yıldönümü dolayısıyla yapılan kahvaltılı sohbete de değinmeliyim. Vakf'ın yöneticisi Mehmed Koca Bey, Mâverâ Vakfı'nın 10 yıllık çalışmalarının bir hulâsasını sundu. Mehmed Bey'in, kendisini bu sahaya heyecanını duyarak adamış bir hizmet eri olduğunu söylemek yanlış olmaz. Bu arada bilhassa belirtmeliyim ki, her iki sohbet ve tanıtım toplantısında da sunulan kahvaltıların son derece sâde ve Müslüman hassasiyetine yakışır muhtevâda olduğunu bilhassa belirtmeliyim.

80-100 kadar davetlinin çoğu üniversitelerde öğretim üyesi veya kendi sahalarında isim yapmış ve camiamızın münevver isimleriydi denilse yeriydi. Bu isimlerden birçoğu da bu Vakf'ın çalışmalarının daha verimli hale gelmesi için teklif ve görüşlerini dile getirdiler.

Hindistan Müslümanlarından şair İlâhabadî'nin, bir şiirinde anlattığı mânâyı hatırladım: 'Bugün, asırlardır mumyalı vücudlarıyla, müstekreh şekilde yatan Firâvun'lar, akıllı olsaydı, dev piramidler yaptıracaklarına, insanları kendi istedikleri şekilde yetiştirmek için eğitime önem verirlerdi.'

Ama bunu söylerken, günümüz firavunlarının hem mumyadan, hem de eğitimden vazgeçmediklerini görüyoruz ve heykelleri de cabası.

Mehmed Âkif ne demişti:

'Evet, bütün beşerin hakkıdır beqa emeli,

Lâkin, bunu ne taştan, ne de leşten beklemeli!.'

*

.Okuyucularla Hasbihal: Bakalım, bu ‘müsademe-i efkâr'dan nasıl bir ‘Barika-i hakikat' çıkacak!
18 Haziran 2023 Pazar

*Amerika'da eğitim alanında üniversite öğretim üyesi olan Prof. Necati Engeç, Prof. Aziz Sancar'ın Haziran'ın ilk haftasında, Semerkand'da 'Türk Devletler Teşkilatı- Türk Üniversiteler Birliği Rektörler Özel Toplantısı'nda yaptığı konuşmaya biraz farklı açıdan bakıyor. Bunun için , 'Bakalım, bu fikirlerin çarpışmasından, nasıl bir hakikat kıvılcımı' çıkacak?' diyerek, Prof. Engeç'in yazdıklarını okuyalım. Diyor ki:

'Sancar Hoca da, işi, dinin ilme âlet edilmesine düşürmüş maalesef. Halbuki bizde Engizisyon kültürü ve zulmü yok. 1250'den önce Uluğ Bey, İbn Sinâ, El'Birûnî varsa, 1250'den sonra da mikrobu ilk keşfeden Akşemseddin vardı. Kaynaklarda aynı zamanda 'Tâbib-i ebdân' olduğu, devrinin iyi bir hekimi sıfatıyla da şöhret kazandığı ve tıbba dair eserlerinin bulunduğu belirtilen Akşemseddin'in Tıb tarihinde ilk defa mikrop meselesini ortaya atmak ve hastalıkların bu yolla bulaştığı fikrini öne sürmekle, bu alanda kesin bilgiler veren Francastor adlı İtalyan hekimden en az yüz yıl önce bu konuya ilk temas eden tabib olduğu kabul edilmektedir.

Türk astronomi bilgini ve matematikçi Ali Kuşçu vardı. Atom gücünün ilk mucidi Câbir vardı. Kanûnî (Sultan Süleyman ) dünyanın en güçlü devletinin başındaydı. Onun Barbaros gibi bir amirali vardı. Ebussuûd Efendi gibi bir şeyhulislamı vardı. Sokollu Mehmed Paşa gibi bir vezir-i azâmı vardı. Fuzulî ve Bâqî gibi şairleri vardı. Bütün bunlar, alfabe de dahil, bu ilmî birikim, din-siyaset-politika diye diye İslamî değerlere savaş açılarak katledildi.'

--Evet, Necati Hoca. Biz de esasen, Sancar'ın o konuşmasını özetlerken, bazı bölümlerini sırf tartışılması için de aktarmış ve bu hususu, 12 Haziran tarihli yazının sonuna da, 'Aziz Hoca'nın üzerinde durulacak veya tartışılacak görüşlerini bu kadarca özetlemek mümkün olabildi. Hoca'nın o konuşmasında, 'dünyadaki büyük bilim adamlarının kendi inançlarının propagandasına yapmadan, çalışmalarına ışık tutan kaynağı göstermek için, kendi Kutsal kitablarından bir veya birçok özlü cümleye atıfta bulunmadan bir makale yazmadıklarını veya bir konuşma yapmadıklarını' belirtmesini de isterdim. Çünkü bu gibi manevî dayanaklar olmaksızın, bilimin insanlığa fayda kadar, büyük zararlar da getirdiği, nükleer gücün veya şimdilerde korkularak tartışılan 'yapay zekâ'nın kullanılmasından da anlaşılabilir.' şerhini koymuştuk.

*Keza, Erol Akman isimli okuyucu da Engeç Hoca'nın görülerine yakın bir makale yazmış, ama ona da inşaallah, gelecek 'Hasbihal'de.

*Ali Kemal isimli okuyucu da, 'Aziz Sancar Hoca'dan özetlerle işlediğiniz ve

'bu konunun bıkmadan-usanmadan tartışılması gerektiğini' de vurguladığınız için de teşekkürler.' diyor.

*Mustafa Kerimoğlu; '16 Haziran 1950 tarihinin önemli bir gün ve hattâ dönüm noktası olduğunu, o gün, Ezân'ın aslî şekliyle okunmasına yeniden başlandığını söyledi bir büyüğüm, ben anlamadım. Gerçekten de öyle bir önemi var mıydı? ' diye soruyor.

--Evet, bu okuyucunun sorusu, sadece onun değil, yeni nesillerden daha nicelerinin de mânâsını pek anlamadıkları bir özel duruma işaret etmektedir. Şöyle ki, 1932-1950 arasında 18 yıl süren korkunç bir zorbalık uygulanmış ve dünya Müslümanlarının en ortak sembollerinden olan Ezân-ı Muhammedî, yasaklanmış, onun yerine asırlarca, minarelerimize yabancı olan bir sesle, halkımızın kulağında yeri olmayan bazı cümleler zorca okutulmuştu. Sadrâzam Said Halim Paşa'nın, 'Müslüman nazarında vatan, inancının hayata hâkim olduğu topraktır..' şeklindeki sözüne nazire olsun dercesine, Yahudi sosyolog Emile Durkheim'ın şakirdi olan Ziya Gökalp'in , 'Bir ülke ki, câmiinde Türkçe ezan okunur..'/ İşte orasıdır senin vatanın..' gibi mısralarında dile getirdiği çarpık görüşleri hayata geçirilmişti..

Bunun ne büyük bir zulüm olduğunu, bizim Müslüman halkımızı diğer Müslümanlardan ayrı düşürmek tuzağına düşürmenin ne demek olduğunu, o dönemi ve o uygulamanın hedefini anlamayanlar o acının kenarından teğet geçebilirler. Düşünelim ki, o günlerde gazetelerde, 1935'lerde, 'Dün Urfa'da, Malatya'da, Samsun'da minarelerden 'Türkçe ezan' yerine Arabça sözler okuyan meczub kişiler tutuklandı' diye haberler çıkıyordu.

Benim doğduğum Samsun köylerinden birinde, yaşlı bir 'Molla Ahmed' vardı, iki çınar arasında yaptığı merdivenle yukarı çıkıp ezan okuyacağı zaman, biz çocuklara, 'Çocuklar, evlerinizde misafir var mı?' diye sorar ve 'Yok!' cevabını alınca, o zaman da, köyümüze doğru gelmekte olan 'cenderme'ler olup olmadığını anlamak için etrafı kolaçan eder ve ondan sonra 'Allahuekber.' diye okur, biz de onu huşû içinde dinlerdik. Ama, öyle değil de, o minarelerimize yabancı başka bir takım sözler okursa, köyde yabancı birisi olduğu anlar, biz de aşağıdan, hocanın sözlerine şamata ile karşılık verirdik.

İlginçtir, 14 Mayıs 1950 Seçimleri'nde 27 yıllık Şeflik dönemi sona erince, Başvekil Adnan Menderes'in ilk işlerinden birisi, 'Ezân-ı Muhammedî' üzerindeki o zorbaca, faşistçe yasakları kaldırmak olmuştu ve 17 Haziran 1950'den itibaren 'Ezân-ı Muhammedî'miz kavuşmuştuk.

Bu açıdan, 17 Haziran 1950'nin 73. yıldönümünü unutmamak gerekir. Başka siyasî liderlerden filanın, filan şehre gelişinin yıldönümü diye 100 yıla yakın bir süredir resmî törenler yapılırken; biz de, bir zulme 'Dur!' denilmesine öncülük eden Adnan Menderes'in ruhuna bir Fatiha okuyarak da olsa o büyük hizmeti analım. Çünkü 10 yıl başbakanlık yapan ve Müslüman halkımız tarafından sevilen Adnan Menderes, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'yle devrilmiş ve sonra da en alçakça yöntemlerle güyâ yargılanıp idâm olunmuştu.

Bu vesileyle şunu da ekleyelim, 15 Temmuz 2016'daki hain, kanlı darbe teşebbüsünden sonra Meclis'te 'Darbeleri Araştırma Komisyonu' diye bir çalışma grubu oluşturulduğunda, Adnan Menderes'in hapiste olduğu dönemde muhafızı olan subaylardan olan, 1997-98'lerde Genelkurmay Başkanlığı'na kadar yükseltilmiş olan 'karadayı' diye anılan bir kişiye, '27 Mayıs 1960 Darbesi'nin mantıkî dayanağı var mıydı sizce ?' diye sorulduğunda, 'Menderes'in devrilmesi ve idâm olunması için, 'ezân' okunmasına getirilen yasağı kaldırması bile tek başına yeterli bir sebepti.' cevabını vermişti.

*Gerede'den İsmail Kendirci diyor ki: 'Buradaki mâlûm bir laik ve ırkçı kişi, 'Erdoğan Cumhurbaşkanlığını tekrar kazanırsa, onun heykelini dikeceğim.' demişti.

Erdoğan kazanınca, bu sözü o kişiye hatırlatılmış, o da sözünü yerine getirmek için heykel dikmek üzere harekete geçmişti ama öğrendik ki, aziz Cumhurbaşkanımız, böyle bir teşebbüse izin vermemiş. İslamî hassasiyeti olan herkes, eminim ki Tayyib Erdoğan'ı bu dikkatinden dolayı da onu daha bir seviyor ve 'Allah razı olsun' diyordur. Onu, o kadar dış ve iç entrikalara rağmen yeniden kazandıran, -laik kafalar bunu anlamasalar da-, işte bu dualardır da...

Biz Müslümanlar, saygı duyduğumuz bir kimsenin mezarına, türbesine gidip, bir 'Fatiha' okuyunca bunu anlamayıp, 'gericilik' sayan -laik kafalar-, kendi 'ikon'laştırdıkları bir takım isimlerin heykelleri veya mezarları karşısında adetâ, ibadet edercesine bir huşû içinde dikiliyor veya selâm duruyorlar.

Bıktık şu, bu gibi resmî zorlamalarla bir takım heykeller veya mezarlar karşısında çelenk koyma ve selâm durma ilkelliklerinden.

--Evet, bu Geredeli kardeşimiz de böyle söylüyor. Bu konuya yarınki yazımda daha genişçe değineceğim, inşallah.

*Zeki Bilgili isimli okuyucu diyor ki: 'AK Parti'ye yakın olduğu düşünülen N.Ş. gibi bazı gazeteciler, bu partinin adı 'AK Parti' iken, ısrarla AKP diyorlar. Bunu nasıl değerlendirmeli?'

--Evet, Adalet ve Kalkınma Partisi', AKP diye de kısaltılabilirdi belki, ama bu parti, İçişleri Bakanlığı'na verdiği kuruluş dilekçesinde, isminin kısaca 'AK Parti' olduğunu da tescil ettirmiştir. Böyleyken, ısrarla AKP demekte özel bir maksad aranabilir. Bu konu, AK Parti'nin ilgili birimlerini ilgilendirir.

.Ebedî kalmak arzusunu ‘heykelle, mumyalı cesetlerle karşılamak' zavallılığı..
19 Haziran 2023 Pazartesi

Önce 1-2 konuya işaret etmeliyim..

16 Haziran günü, Mısır Müslümanlarının kahraman evlâdı ve cumhurbaşkanı seçildikten sonra, 11 ay geçmeden, 'pahalılığı önleyemediği' gibi tuhaf bir gerekçeyle, İslâm ulemâsından sayılan bazı -sözde- âlimlerin fetvâsına dayanılarak, emperyalist dünya tarafından da alkışlanan bir askerî darbe sonunda Temmuz-2013 başında devrilen ve zindana atılan Muhammed Mursî'nin zindanda can verdiği günün, 16 Haziran 2019'un 4. yıldönümüydü.

17 Haziran günü, Birlik Vakfı'nın İst. Çemberlitaş'taki merkezinde, 'İslâm Birliği, bir tercih midir, yoksa bir mecburiyet mi?' konusu etrafında yaptığımız sohbetin başında, konumuzla ilgisi olduğu için, bu vefat yıldönümüne ve kezâ, yine konumuzla da ilgisi olduğundan, Tûnus'da, C.Başkanı Kays Said'in, 83 yaşındaki Râşid el'Gannuşî'yi zindana atmasına da işaret etmiştik. Kezâ, 17 Haziran gününün de 'Ezân-ı Muhammedî' üzerindeki en zâlimâne ve en zorbaca yöntemlerle getirilen yasaklamaların kaldırılmasının 73. yıldönümüne de değinmiş ve amma, yürek parçalayıcı bir faciaya, hemen tamamı Afganistan, Pakistan ve İranlı 700 kadar çaresiz insanın, yeni bir hayat alanı bulabilmek amacıyla Avrupa'ya geçmek isterken, bindikleri eski bir geminin, Yunanistan'ın Mora Yarımadası yakınlarında batması sonucu, 90 kadarının cesedinin bulunup gerisinden hiçbir haber alınamamasının da bizim konumuzla çok yakından ilgisi olduğuna da dikkati çekmeye çalışmıştık.

O sohbetin asıl mihverine daha sonra tekrar değiniriz, İnşaallah..

Çünkü, sırada, bir haber ulaştı..

Bilindiği üzere, ırkçı bir belediye başkanı var, illerimizden birinde.. .

Birtakım tutarsızlıkları yüzünden kendi partisi CHP'den bile, geçici olarak atıldı. Hele de sığınmacı durumunda olanlar konusundaki barbarca- faşistçe kafa yapısı bakımından, Ü. Özdağ isimli bir kişiden geri kalmamak için çırpınan öyle birisinin 'belediye başkanı' olması, onu seçenler için de herhalde iftihar verici olmasa gerek..

O kişi, C. Başkanlığı seçimi öncesinde, Tayyib Erdoğan'ın seçilemeyeceğini ileri sürerken, 'Eğer kazanırsa, söz veriyorum, şehrimize Erdoğan'ın heykelini diktireceğim..' demişmiş.

Ama, o kişinin, mensup olduğu laik cenah gibi, Tayyib Bey'in hiç beklemedikleri şekilde seçilmesi karşısında, o kişiye sözü hatırlatılmış; o da sözünü yerine getirmek istemiş..

Ancak, birkaç yıl önce de, sanırım bir heykel imalathanesiydi, Tayyib Bey'in bir çok heykelini serî olarak üretmek ve AK Partili belediyelere satmak hayali ile harekete geçmiş ve heykel kalıplarını hazırlamaya başlamıştı ki, Erdoğan, bu konudan haber olunca, 'Bizim inancımızda böyle şeylere yer yoktur..' diyerek, dikkatli Müslümanlara, 'Allah razı olsun..' dedirten bir İslamî hassasiyetle o yolu tıkamıştı.

Herhalde birileri, bu Belediye Başkanı'na, Tayyib Bey'in o hassasiyetini hatırlatmış olmalılar ki, o da, Cumhurbaşkanlığı'na durumu bildiren bir resmî yazı yazmış ve söz konusu heykel için izin istemiş..

Ama, Tayyib Bey'in görüşü de, resmî yazı olarak bildirilmiş, 'Cumhurbaşkanlığı İdarî İşler Başkanı'lığınca.. Söz konusu Belediye Başkanlığı'na gönderilen cevabî yazıda, 'Konu Sayın Cumhurbaşkanımıza arz edilmiş olup, Sayın Cumhurbaşkanımız, devlet adamlarının heykelleriyle değil, hizmetleriyle anılması gerektiği hususuna vurgu yaparak, heykelinin yapılmasına muvafakatlerinin bulunmadığını ve yapılması düşünülen heykel masrafı tutarında ihtiyaç sahibi Bolulu vatandaşlarımıza yardım yapılmasının daha yerinde olacağını tensip buyurmuşlardır..' denilmiş..

Evet, bu cevap karşısında cân'u gönülden, bir kez daha, Tayyib Bey'den ' Allah razı olsun!' niyazında bulunuyorum.

*

Bu vesileyle ilginç bir anekdotu da aktarayım.

12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nden sonra, CHP'den istifa ettirilerek, 'tarafsız' (!) yapılıveren 40 yıllık CHP'li Nihad Erim, darbeci generallerce Başbakanlığa getirilince, Amerika'da öğretim üyesi olan Tal'ât Said Halman da, Kültür Bakanlığı'na getirilmişti.

*

Bakan Halman, bir gün, Sivas'a gider ve oradan da Şarkışla'ya ve Âşık Veysel'in köyüne de uğrayıp Âşık'ı ziyaret eder. Veysel'in vefatından 1 yıl kadar öncedir ve bir güz mevsimi, Âşık Veysel köy meydanında, yarım metre kadar yükseklikte bir duvar üstünde oturmakta, güneşlenmektedir.

Biraz hal-hatır soruş ve sohbetten sonra, Halman, etrafındakilere, 'Bu meydana, Veysel'in bir heykelini dikelim.. Şöyle 1-2 metre yüksekliğinde bir kaide üzerinde, bir heykel.. Etraf düzenlemesi de yapılsın..' der ve hemen ekler: 'Kaça mal olur?'

Bakan'ın etrafındakiler hemen bir hesap yaparlar ve o zamanki fiyatlara göre, (8-10 yıllık, lise mezunu) bir devlet memurunun maaşının ortalama 700 lira kadar olduğu o günlerde, heykelin yapımın, 250 bin lira kadar bir rakam ifade ederler.

Veysel, evet, gözleri görmez, ama, 'rûşendil / gönlü aydın' bir insan olarak, heykeli için harcanacak o muazzam parayı duyunca, oturduğu yerden, o hoş şivesiyle seslenir:

-'O parayı bana verin; ben kendim dikilirim.'

Evet, işleri-güçleri heykel dikmek olanlara indirilen şamar gibi bir karşılıktır, Âşık Veysel'in sözü..

Sahi, bizim değerler sistemimizde hiç yeri olmayan bu heykel aşkı ile, sadece şu son 100 yılda bütün ülke çapında dikilen heykeller, büstler ve fotoğraflar için devlet bütçesinden harcanan paraların bir hesabı yapılsa, karşınıza nasıl bir tablo çıkar, dersiniz?

*

Bu vesileyle ekleyelim.. Ankara'da Samanpazarı -Hamamönü mıntıkasında da merhûm Mehmed Âkif'in (İstiklâl Marşı'nı, o civarda bulunan Tâceddin Dergâhı'nda yazmış olması hasebiyle olsa gerek..) bir heykeli dikilmiş; sanırım Melih Gökçek'in Belediye Başkanlığı zamanında..

O heykeli görünce, Âkif'in, Mısır'da El'Uqsûr'daki piramitlerde 2 bin yılı aşkın zamandır mumyalanmış vaziyette, leş halinde yatan firavunların cesetlerini ürpererek seyredip, onlardaki 'beqaa' (sonsuza kadar kalmak) emeline karşı yazdığı şu kor parçası gibi mısraları hatırlamamak olur mu?

'Evet, bütün beşerin hakkıdır, beqaa emeli,

Lâkin, bunu ne taştan, ne de leşten beklemeli..'

Merhûm Âkif, kendi heykelini görseydi, kim bilir ne kadar hışımlanırdı.

*

NOT: Siyasî çevrelerde söylendiğine göre, Devlet Bahçeli Bey, güyâ, 100. Yıl dolayısı ile il sayısının 100'e çıkarılması; yani, 19 ilçenin daha il statüsüne kavuşturulması yönünde bir arzu beyan etmiş..

Aslında, 'büyükşehir' uygulaması sonunda, o şehirlerdeki 'köy' statüsü buharlaştı, köyler mahalle durumuna geldi.

Çünkü, Büyükşehir statüsündeki şehirlerin Belediye Başkanları veya adayları eskiden şehrin kenar mahallelerine bile gitmeye tenezzül etmezken, şimdi köylerde kadar gidiyor; yol, su, elektrik, kanalizasyon ve sair hizmet ve ihtiyaçları karşılayacağına dair söz veriyor veya buna göre oy istiyorlar.. Yani, bu Büyükşehir uygulaması o şehirlerin köylerinde yaşayanlar lehine olmuştur.

Ama, vilayetlerin sayısının 100'e çıkarılması rivayeti üzerinde biraz daha düşünmek gerekir herhalde..

Şöyle ki, 1954-55'lerde ortaokulda okuduğum yıllarda, telefon, yol gibi ulaşım imkânlarının yok denecek kadar az olduğu bir zaman diliminde bile, ülkede sadece 53 vilayet vardı.. Sonra birer -ikişer artmalar oldu; Uşak, Adıyaman vs. derken, siyasetçilerin halkın teveccühünü kazanmak gibi saikleriyle il sayısı 81'e yükseldi.. Şimdi de 100 ilden söz ediliyor..

Şimdi ulaşım, yol, telefon, internet vs. imkânının bu kadar geliştiği bir çağda, yeni valilikler yerine, hattâ vilayet sayısını 30 - 40'a kadar düşürmek ve 3-4 ili, yakın bir büyük 'il'e bağlayıp 'bölge valilikleri' gibi düzenlemelere gidilmesi, halka hizmet açısından daha faydalı ve verimli olmaz mı?

Dünyada bunun nice örnekleri vardır.

*

Devlet Bahçeli'yi dinlerken..
21 Haziran 2023 Çarşamba

Dün, partisinin Meclis Grubu'nda konuşan MHP lideri Devlet Bey'i ekranlardan dinlerken, bazı noktalar dikkatimi çekti.

Devlet Bey geçen haftaki konuşmasında da 1923 sonrasında kurulan yeni rejimin temel dayanaklarını sıralıyor, adının Cumhuriyet, 'başkent'inin Ankara, devletin resmî dilinin de Türkçe olduğunu söylüyordu.. Ama bu arada, 'Devletin dini, Din-i İslâm'dır' şeklindeki en temel maddeyi zikretmiyordu. Devlet Bey, asla atlanmaması gereken o konuyu, belki de -hatırlayamadığı için- ifade etmedi; bilmiyorum..

Çünkü 1924 tarihli 'Teşkilat-ı Esâsiye Kanunu'ndan (şimdiki deyimle, Anayasa'dan) bu en temel maddesi, -seçimsiz olarak-, bir kişinin şahsî tercihiyle belirlediği m.vekillerinden oluşan daha sonraki Meclis'te, 1928'de, Esas Teşkilat Kanunu'ndan sessiz- sadâsız çıkartıldı; 'Devlet bir kişi değil, bir yönetim mekanizmasıdır, onun dini mi olur?' gibi bir çarpık mantıkla.. Hâlbuki 'Devlet'in dininin İslam olduğu' sözüyle, 'Devlet'in yönetimde İslâm hükümlerinin esas alınacağı' anlatılıyordu.. Yeni rejim de, tıpkı Osmanlı Saltanat rejiminde olduğu gibi, bu konuya kısmen de olsa böyle bir açıklık getiriyordu.

O hükmün kaldırılmasından önce de, uygulama fiiliyatta, tamamıyla laik temeller üzerinde ilerliyordu. Ama o hüküm kaldırılınca bile temkinli hareket edilmişti, adım adım.. Çünkü 1924-25'lerde basılan 'Fransızca- Türkçe' lügatlerde, şimdi artık 'eski yazı' denilen ve halkımızın belki de yüzde 90'ından fazlasının okuyamadığı Osmanlıca-arab alfabesiyle, 'laїcité / laiklik' terimi, hiç bir yoruma ihtiyaç duyulmaksızın, tek kelimeyle 'Dinsizlik' şeklinde izah ediliyordu. Ama bu terim 1937 yılında, (CHP'nin) 'Altı Ok'u arasına ve oradan da 'Teşkilât-ı Esâsiye Kanunu'na eklenmişti.

Devlet Bey, dünkü konuşmasında 1923 yılından sonraki düzenlemeyi bir rejim değişikliği olarak değil de, 'Devlet kurulması' olarak ele alıyordu. Hâlbuki daha önceki yıllarda, kendisinin de, devletin yüzlerce yıllık geçmişten geldiğini, rejim değişikliğinin devlet kurulması demek olmadığına bilhassa değindiğini hatırlıyorum.

Devlet Bey dün ise, her birisi de önemli değişik konulara değindi.

Özellikle, 'MHP'nin faize bakışı bellidir, değişme göstermemiştir. Teorik ve pratik uygulamada, faiz artışı yatırımı caydıran, üretim çarkına çomak sokan, müteşebbislerimizin gücünü zayıflatan, kredi ihtiyacını pahalandıran politik bir tercihtir. Ancak, Türkiye'nin ekonomik istikrarı ve ekonomik huzuru elde etmesi için de, alınması gereken kısa dönemli ve bazen de can yakan tedbirler vardır ve parlak geleceğimiz için bugünkü külfete katlanmak ister istemez kaçınılmaz hale gelmektedir" şeklindeki cümleleri ayrı bir izahı gerektirmiyordu.

Bu arada Devlet Bey, Anayasa Mahkemesi'nin, -belli şartları taşıyan siyasî partilere her yıl bütçeden ayrılan para olarak- 'HDP'ye yapılan 400 milyon liralık Hazine Yardımı'nın bloke konulması' için, Yargıtay Başsavcılığı'nca yapılan talebi reddetmesiyle ilgili son kararına sert eleştiriler getiriyor ve 'Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, Türkiye'nin, Anayasa Mahkemesi kadar önemli bir kurumudur. Cumhuriyet Başsavcısının uyarılarını dikkate almayan bir Anayasa Mahkemesi, haddizatında yargı müessesesini dikkate almıyor demektir. Onları şiddetle kınıyorum. Kandil'in kuyruğundan ayrılmaları lâzım.. Anlaşılıyor ki Anayasa Mahkemesi başkanı ve kurul üyeleri (...), HDP'nin istekleri doğrultusunda hareket etmeyi Türkiye'ye tercih ediyor. (...) AYM'nin bu durumdan kurtulması için, mutlak sûretle yeni bir anayasa hazırlanmalı ve Anayasa Mahkemesi'ne şekil verilmelidir" diyordu. Bu görüş, sadece Devlet Bey tarafından değil, halkın büyük kesiminin de görüşüdür denilebilir. Çünkü bu konuda 'temel yargı kurumları arasında ap-açık bir zıdlaşma' görülmekte olup, bütün bir sistemi felç edebilir.

Hatırlayalım ki, HDP hakkında Anayasa Mahkemesi'nde hâlen görüşülmekte olan bir dâva dosyası vardır ve HDP'ye bütçeden verilecek olan 400 milyon liralık Hazine Yardımı'nın, dâva sonuna kadar bloke edilmesi yolundaki isteğinin reddedilmesinin sosyal sancıları ve mahzurları, Türkiye'de geçmişte de yaşanmıştır.

Çünkü 25 sene öncelerde, Refah Partisi'ne bütçeden verilen 850 milyar liralık 'Hazine Yardımı', (o zamanki bol sıfırlı parayla, 1 Trilyon lira dâvası deniliyordu, ) RP'nin kapatılması üzerine, geri alınmak istendiğinde, elde hiç bir şey kalmadığı görülmüş ve RP, o paranın hemen partinin borçlarına harcandığı savunmasını yapmıştı ama RP il Başkanları'ndan 70 kadar kişi dolandırıcılık yaptıkları suçlamasıyla hapse mahkûm edilmişler ve kamu hizmetlerinden mahrum edilmişlerdi. Keza, (merhûm) Erbakan Hoca da daha başka suç isnadları da eklenerek, 5 sene hapis cezasına çarptırılıp siyasetten uzaklaştırılmıştı.

Şimdi, AYM, HDP'nin kapatılmasına karar verilecek olsa, aynı şekilde bu meblağın da kısa zamanda buharlaşacağı ortada değil mi? AYM Yargıçları bu ülkede değil de, Merih'te mi yaşıyorlar?

Dünkü konuşmasında, 'Hayata ve hadiselere bakışımızın temelinde insan vardır.

İnancımıza göre insan 'eşref-i mahlûkattır. (...)

Biz mideye ve mihnet edilen çıkarlara bakarak değil; milletseverliğine, vatanperverliğine, 'Devlet-i ebed müddet' felsefesine, İ'lâ'y-ı Kelimetullah inancına, Kızılelma ve Turan ülküsüne yaslanarak var olmuş necîb ve nezih bir hareketin mensuplarıyız.' diyen Devlet Bey'in yaptığı değerlendirmenin bir bölümü de eğitim konusundaydı. 'Türkiye'de 19 milyonu temel eğitim ve öğretimde, 8 milyonu da yükseköğretimde olmak üzere yaklaşık 27 milyon öğrenci olduğunu' belirten Bahçeli'nin, "Bu sayı pek çok ülkenin nüfusundan kat-be- kat fazladır. İşte zenginlik de buradadır. Bize düşen öğrencilerimizi ve gelecek nesillerimizi o sınavdan çıkarıp bu sınava sokarak hayatı çoktan seçmeli test mekaniğine, kısır döngü halini almış tekdüze öğretim mantığına havale etmemektir. Biz gençliği sınavlarla veya karnelerle bulmadık, bu yolla da kaybetmeyiz, kaybedemeyiz, kaybetmeyeceğiz. Ümit ediyorum ki, geniş ve gerçekçi bir mutabakat ortamı kurularak üniversite sınavlarını kaldıracağımız günler de çok uzak değildir.' şeklindeki değerlendirmeler ilginçti.

Bahçeli'nin, 'Cumhûr İttifakı'na devam konusundaki kararlılığı ise, 'Türkiye'nin (...) kaderine yön veren, Karabağ'da zaferi, küresel diplomaside zekâyı, Kıbrıs'ta iradeyi, Akdeniz ve Ege'de millî duruşu, güney sınırlarımızın mücavir bölgelerinde yüksek mücadeleyi temsil ve tebliğ eden Cumhur İttifakı'na ihtiyacı vardır ve bu artık kesinleşmiştir. (...) Dış politikada daha aktif, taviz vermeyen, dünyaya Türkçe bakan, gelişmeleri başkent Ankara vizyonuyla okuyan bir dış politik mimarîyi elbirliğiyle, güç birliğiyle ve Cumhur İttifakı'yla sağlamış olacağız.' sözlerinden de anlaşılıyordu.

Devlet Bey'in değindiği son derece önemli bir konu ise, (kâğıt üzerinde Devlet Başkanı gibi gösterilen) Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas'ın 13 Haziran 2023 tarihinde Çin başkenti Pekin'de Çin Devlet Başkanı'yla görüşmesi esnasında, "Bazılarının gündeme getirdiği Uygur Meselesi bir insan hakları meselesi değildir. Bu Çin'in terörizm, aşırılık ve ayrılıkçılıkla mücadelesidir.' demesine karşı her bir Müslümanın duyması gereken infiali dile getirmiş ve 'Uygur Türklerine terörist demek haksızlıktır, bühtandır, günahtır, cinayettir, rezalettir, mel'anettir..' demiştir, çok yerinde olarak.. Kezâ, Devlet Bey, '(...) terör Doğu Türkistan'da değil, Kandil'dedir, Suriye'nin kuzey doğusundadır, gerçeği saptırmak vicdansızlıktır, iz'ansızlıktır, insafsızlıktır. (...)' dedikten sonra, 'Kudüs sadece onların değil, bütün Müslümanlarındır, ilk kıblemizdir, müdafaa etmek de namus meselemizdir.' demesi, alkışlanacak bir tavırdır.

Açıktır ki, Mahmud Abbas'ın hezeyanını, onun -kâğıt üzerinde de olsa-, Filistin Devlet Başkanı sıfatına bakarak Filistin'in mazlum Müslüman halkıyla irtibatlandırmamak gerekir. Çünkü Mahmud Abbas, 17 sene öncelerde yapılan bir seçimde Filistin Kurtuluş Örgütü başkanı ve adayı olarak girdiği seçimde, yüzde 65 oy alan 'HAMAS' karşısında sadece yüzde 30 kadar oy aldığı halde, HAMAS'ın, Amerika ve diğer emperial güç odaklarınca, seçim sonucunda terör örgütü sayılması üzerine, hâlâ da Filistin Devlet Başkanı olarak tutulmaktadır ve Filistin Müslümanlarını temsil etmemektedir.

Her ‘kemal'in bir ‘zevâl'i vardır, KK Bey! Ve bundan, sen de kaçamazsın!
23 Haziran 2023 Cuma

KK Bey, direnmeye çalıştıkça hırçınlaşıyor... Hattâ, 75 yaşında bir 'hırçın ihtiyar' rolünde...

'Yenilen pehlivan güreşe doymaz' diye boşa denilmemiş... '6'lı Masa'dan netice itibariyle sadece seçim kazanamamak şeklinde değil, seçim sonunda kendi partisinin yediği, -haydi yumuşatarak söyleyeyim-, 'darbe' yüzünden, o cenahta derinden hissedilen siyaset bilmezlik suçlamasının acısıyla şimdi yeniden güreşe soyunmak havasında... İmamoğlu'nun, KK Bey'in son konuşmasından tatmin olmadığını açıklamasının ardından, KK Bey de dünkü son açıklamasında, 'İstanbul'u AK Parti'ye veremem...' gibi antika laflar ediyor ve 'Ben, evet parti disiplinine riayet ederim ama devlete ve millete karşı sorumluluğumu da unutmam...' diyerek, CHP liderliğine oynamak niyetini yarım ağızla da olsa açığa vuran İmamoğlu'na, 'Sen İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanısın. Ben İstanbul'u asla AK Parti'ye devredemem, sen kendi işine bak! Genel Başkanlık şehir idare etmeye benzemez.' diyerek, 'aba altından sopa gösteriyor... Hattâ, 'Seni, İstanbul Belediye Başkanlığı'na yeniden aday göstermem...' tehdidini de zımnen ifade etmiş oluyor.

KK Bey'in, partinin başından kolayca gitmeyeceği, vuruşacağı anlaşılıyor... En büyük güvencesi de, partisinin kurultayında oy kullanacak olan delegelerin 10 yıldır, yavaştan-yavaştan, kendisinin seçim öncesinde, 'Bu benim kimliğim...' diyerek işaret ettiği belli bir inanç grubuna ve de 'militan' solcu isimlerle doldurması ve böylece, koltuğunun altından kolayca çekilemeyeceğini düşünmesi... Defalarca dememiş miydi, 'CHP'yi yönetmek Devlet'i yönetmekten daha zordur...' diye...

Dahası, KK Bey'in aklı, o seçim yenilgisi acısından dolayı başka yerlerde...

'6'lı Masa' değil, '16'lı Masa'yı da kuracağız, Türkiye'yi kurtarmak için...' diyor. Mâlûm, 'Halka rağmen, halk için, Halk Partisi...' havası... Bu gidişle, KK Bey, hattâ, '116'lı Masa' kurmaya da hazırlanacağa da benziyor ve anlaşılıyor ki daha büyük yenilgileri de tatmak istiyor...

'6'lı Masa'da, sıfır koyup 38 milletvekili alan paydaşlarına heveslenen başka kimseleri de cesaretlendiriyor... Herhalde, partisinin geçmişte hep yenilmesine rağmen, seçimlere yine girmesine bakarak; şimdi bir de, 'kumar masaları'nı çoğaltarak, yine netice alınamayacağını tecrübî olarak ispatlamak istiyor... 'Ah, dönülmez akşamın ufkundayız, vakit çok geç.../

Bu son fasıldır, ey ömrüm, nasıl geçersen geç...' şarkısını okumaya çalışıyor gibi.

'Hesap uzmanı' olduğunu söylüyor da halkın da siyasette hesaplarının olduğunu bir türlü hatırlamak ve anlamak istemiyor... Ve anlayamıyor ki KK Bey veya bir başkası o partinin lideri olduğu müddetçe, hangi oyunları oynarlarsa oynasınlar; halkımızın ekseriyeti de, kendi aslî değerleriyle savaşmayı devrimcilik sanan anlayışlara taa baştan teslim olmuş kadrolara güven duymamaktadır. Bunu CHP'nin bütün başkanları bir türlü anlamadılar ve kendi dayatmaları karşısında halkın da direnme hakkının olmadığını göstermek istediler.

1930'da yapılan mahallî seçimde, Samsun'da Belediye Başkanlığı'nı -bir danışıklı dövüş olarak sahneye sürülmüş olan- Serbest Fırka kazanınca bile, kimlerin nasıl küplere bindiğini ve Samsun'a giderek, o Belediye Başkanı'nın derhal istifa etmesini istediğini hatırlayalım.

*

Kaldı ki, seçimlere girenler, yenmeyi umarlar ama yenilme ihtimalini de baştan göze almalıdırlar. KK Bey, unutmamalı ki çok örnek aldığını söylediği Avrupa'da, seçimleri kaybedenler, yeni yenilgilere hazırlanmak yerine, hemen istifa ederler... İngiltere'nin 2. Dünya Savaşı'ndan zafer kazanarak çıkmasında çok etkili rolü olduğu kabul edilen Winston Churchill, savaş sonrasında yapılan ilk seçimde kaybetmiş ve hemen istifa etmişti. Kezâ, Fransa'nın ünlü lideri General Charles De Gaulle (Şarl Dö Gol) 1968'de, Fransa şehirlerinin idarî yapısını değiştiren bir temel kanunu referanduma sunarken, 'Eğer halk bu referanduma hayır derse, bana olan itimadı kalmamış demektir ve hemen istifa ederim' demiş ve referandumu yüzde 49,5'la kaybedince, hemen istifa edip, köyüne dönmüştü...

Aynı şekilde, Almanya'da Helmut Kohl de 1980-96 arasında, 4'er yıllık 4 dönem başbakanlığı sırasında, Almanya'yı ekonomide ve diplomaside en güçlü duruma getirmişken ve üstelik de '2. Dünya Savaşı' sonunda Doğu ve Batı Almanya diye iki devlete bölünmüş olan ve o anormal durumun 45 seneyi bulan nice acılarına tahammül ettikten sonra; o iki devleti, 2. Dünya Savaşı'nın galip devletlerinin şaşkın bakışları arasında tek kurşun atmadan, ekonomik ve diplomatik gücüyle birleştirmişken; 5'inci kez girdiği seçimde yenilgiye uğramış ve hemen kenara çekilmişti.

Bizim KK Beyimiz ise, yeni yenilgi acılarından ve dayak yemekten zevk alan 'mazoşist' tepkiler veriyor. Evet, bazıları zulmetmekten, 'sadist'likten zevk alır, bazıları üst üste dayaklar yemekten zevk alır... KK Bey de galiba bu psikolojik hal üzere...

Halbuki, malûm çirkinlikler sonunda, hesapta olmayan bir şekilde partisinin başına geldiğinde, kendisine, 'Seçimlerde oylarınızı artıramazsanız istifa eder misiniz?' şeklinde açıkça sorulan suallere, 'Dikkat çekici bir artış sağlayamazsam, elbette, istifa ederim...' diyordu. Partisinin başına geldiği sırada ve rejimin kurucusu olmayı en büyük gururu kaynağı olarak devamlı vurguladığı 90 yıllık CHP'nin oyları yüzde 23-25 sınırlarındaydı.

Şimdi? Yine yüzde 25...

KK Bey ise, kendi partisinin aldığı oya değinmeden, AK Parti'nin, 21 sene önceki sınırlarına, yüzde 35'lere geriletildiğini söylüyor...

Burası doğru... Ve belki de son konuşmasının en doğru tarafı, burası...

Ve bunu biz, seçim sonrası yazılarımızdan birisinde de belirttik. 'Halkımız, AK Parti teşkilatlarına 'sarı kart' gösterdi.' dedik; ama halkımız, bütün o oyunları elinin tersiyle bir kenara itti ve 'Tayyib'lerine sahip çıktı. Evet, halkımızın dualı dudaklarındaki 'Tayyib', onların kendi içlerinden birisi gibidir. Bunu KK Bey'in anlaması çok zordur...

*

KK Bey, AK Parti'nin yüzde 49,5'lardan yüzde 35'e geriletildiğini kendi başarısı olarak gösterirken, kendilerinin, üstelik de kendi partisinin listesinden giren 4 Parti'nin kendilerine oy atılımı yaptıracağını umuyordu. Ama yine 25'te kaldı. Ne var ki, Tayyib Bey'in yüzde 52,2 ile Başkan seçildiğini görmezlikten gelip AK Parti'nin zayıflatıldığını belirtirken; kendi partilerinin yerinde saydığını zikretmiyor da, kendisine Başkanlık seçiminde o verilen yüzde 48'i büyük oy patlaması olarak sunuyor kamuoyuna...

Halbuki, herkes de biliyor ki, Tayyib Bey'e verilen yüzde 52 oy, kerhen değil, yürekten verilen oy idi... KK Bey'e verilen oylar ise, içeriden ve dışarıdan malûm güç odaklarının daha bir palazlandırmaya çalıştığı 'Tayyib nefret ve düşmanlığı'nda bir araya gelenlerin oylarıydı... HDP, İP ve bütün solcu ve Kemalist-laik çevrelerin bir araya geldiği ama KK Bey'in partisine sempati duymayan odaklardan da geliyordu.

SP, GP, DEVA ve DP gibi müttefik partilerin seçmenlerinden CHP'ye gelen oy, anlaşılıyor ki hiç denecek derecede... Babacan, 'Bizim CHP'ye katkımız en az yüzde 4 olmuştur' diyor... Temel Efendi'nin çevresi de en azından yüz 3-4 oylarının olduğundan söz ediyordu... Bir 'enâniyet küpü' olduğu söylenen bir diğerinin çevresi de en azından yüzde 3-4 oy potansiyellerinin olduğundan söz ediyordu. Yani, bu 3 partinin CHP'ye getirdiği oy, iddialarına göre en azından yüzde 10 idi... Aldıkları 35 milletvekilliğini bile kendi oylarının karşılığı olarak niteliyorlar. Eğer bu iddialar doğru ise, CHP'nin oyları yüzde 25 değil, yüzde 15 kadardır...

Halbuki son anda 'Cumhur İttifakı' içinde yer alıp Tayyib Bey'e destek vereceklerini açıklayan Fatih Erbakan'ın YRP'si, o ittifak içinde kendi isimleriyle girdikleri seçimde yüzde 3 civarında oy ve karşılığında da, 5 milletvekili kazanabildi. Temel, Babacan ve Davutoğlu taifesi ise, belki de yüzde 1'i bile bulmayan 'oy'ları ile tam 35 milletvekili kazandılar. KK Bey, bu durumu bile partisinin kurultayındaki delegelere kabul ettirebilirse, 'ideolojik kemikleşme'yi bir de mezhebî harçla daha bir güçlendirmiş olacaktır ve bununla iftihar edebilir.

Şimdi, CHP teşkilatları da KK Bey'in hesap uzmanlığını hesap ediyorlar, 'kedi-ciğer' hikâyesiyle birlikte... Ama, yine de, her ne olursa olsun, KK Bey'e, siyasî 'zevâlinin yaklaştığı'nı hatırlatalım.

.Okuyucularla Hasbihal: ‘Beşerî hukuk sistemleri', Hakk ölçüsüne göre değil, güce göre şekillenir
25 Haziran 2023 Pazar

Önce, Rusya'daki 'İsyan Hareketi'ne kısaca değinelim.

Evet, bu haftaki 'Okuyucularla Hasbihal'e geçmeden önce, Rusya'da 23 Haziran Cuma akşamından beri yaşanan fevkalâde hadiseleri -inşaallah-, yarınki yazıda ele almak ümidiyle, şimdilik ve kısaca belirtelim ki, Putin, yıllarca besleyip büyüttüğü 'Wagner' ve emsali nice 'Özel Güvenlik Şirketleri'nin -sayıları 50 bin'i aşan- silâhlı güçleri olarak nitelenen 'zehirli yılanlar' tarafından sokulmaya başlandı.

Zâhiren ticarî bir firma tarafından eğitilip piyasaya sürülmüş gibi gösterilen, gerçekte ise, güçlü devletlerin sahiblenmekte zorlanacakları saldırı, işgal ve cinayetleri yaptırmak üzere devreye soktukları işbu 'Özel Güvenlik Güçleri' Rusya'da 'Wagner' ve diğer isimlerle; Fransa'nın 'Légion d'honneur'; Amerika'nın 'Blackwater/ Kara Su' isimli 'paralı asker' denilen bu güçlerin, hele de Putin Rusyası tarafından dünyanın Ortadoğu, Balkanlar, Kafkaslar, Afrika ve hattâ Güney Amerika ki muhtelif noktalarında çok etkin şekilde kullanıldığı bilinmektedir. Bu güçler, kendilerini kullanan devletler tarafından beslenmekle kalmayıp, savaştıkları yerlerde daha fazla para kazanmaktan başka bir hedef taşımayışları ve hiç bir ahlâkî sınır ve savaş kuralı tanımayışlarıyla da bilinmektedirler.

Kendi tarihimizde bakarsak, benzer durumları, Osmanlı ordularında da özellikle Sırp, vs. gibi etnisitelerden derlenen 'paralı askerler'in savaşlara sürüldükleri ve hattâ gayrimüslim halkların çocuklarından devşirilip eğitilen ve 'yeniçeri' denilen silâhlı güçlerle de kısmî benzerlikler kurulabilir. Ancak, bu gibi güçlerin içinde yer aldıkları sosyal bünyelerdeki rahatsızlık ve bozulma dönemlerinde bağlı oldukları kanun sistemleri içinde bile otorite bozukluk ve boşluklarını kendi lehlerine kullandıkları ve iktidarları sarstıkları bilinmektedir. Nitekim bu yüzdendir ki, Osmanlı'nın elinde başlangıçta büyük bir askerî gücü olarak bilinen Yeniçerilik, bir belâya dönüşünce nihayet Sultan 2. Mahmûd zamanında 1826 yılında, korkunç kanlı bir şekilde, kışlaları topa tutularak ve ele geçirilen bütün Yeniçeriler öldürülerek, varlıklarına son verilmiştir. Her ne kadar zihniyetleri yok edilemediyse de..

Keza Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı'nda ağır şekilde yenilmesinden sonra Padişah'ın bir kumandanını Anadolu'ya geniş yetkilerle göndermesi ve onun da Anadolu'daki mukavemet güçlerini organize etmesi ve amma, 1922'deki Sakarya Savaşı sonuna kadar Makaam-ı Hılafet' ve Padişah'a bağlılık yeminleri edip, savaşın durumu hakkında bilgi sunan o kumandanın daha sonra başına buyruk bir konuma gelmesi ve ayrı bir güç odağı oluşturmaya başlaması; ama o merhalede de, özellikle Ege ve Marmara bölgelerinde işgalci Yunan ordularına karşı 'gönüllü halk direniş güçleri'nin en ünlülerinden olan Çerkez Ethem güçlerinin, düzenli ordu dışında 'başına buyruk' hale gelmesi ihtimaline karşı, bu kez de işgalci Yunanlılarla savaşın bırakılıp, önce Çerkez Ethem güçlerinin ezilmesine öncelik verilmesi ve sonunda yıllardır Yunan güçlerine ağır darbeler vuran Çerkez Ethem güçlerinin saf dışı edilmesi, şimdi Putin Rusya'sında tekrarlanmış bulunuyor.

(Bu konuyu, inşaallah yarınki yazımızda daha etraflıca ele almak ümidiyle..)

Biraz da okuyucuların değindiği konular etrafında birkaç cümle..

İstanbul'dan Ahmet Yılmazoğlu diyor ki: 'Geçen hafta Birlik Vakfı'ndaki sohbetinize başlarken, Muhammed Mursî'nin zindanda ölümünün 4. yıldönümü dolayısıyla, yaptığınız gibi; Yunanistan'ın Mora Yarımadası sahillerinde alabora olup batan bir gemide can veren, çoğu Afganistan ve Pakistanlı Müslümanlar olduğu belirtilen 700'den fazla facia kurbanlarına değinip, onlar için de Fatiha okunması davetiniz için teşekkürler..

İlginçtir, 110 sene öncelerde kapitalist dünyanın en ünlü kapitalist kodamanlarının ölümüyle noktalanan ünlü 'Titanik Faciası'nın kalıntılarına bir denizaltı ile dalış yapan, ikisi Pakistanlı 'baba-oğul' milyarderler olmak üzere 5 kişinin ölmesi üzerine, emperyalist dünyanın medya organlarının bu hadise üzerine çekerken, 700'ü aşkın insanın faciasına ise ilgisiz kalmasına Amerikan eski Başkanı Barack H. Obama'nın bile karşı çıkıp, 'insanî değerlerde yaşanan bir çürümüşlük' olarak nitelemesi ilgimi çekti..'

- Evet, bu okuyucunun değindiği konunun birkaç başka yönü daha var..

Şöyle ki, 700'ü aşkın ve hemen tamamı Müslüman olan insanların, yoksulluktan kurtulmak ümidiyle başka dünyalara gitmeye çalışırken, mazlûmâne bir şekilde can vermesine değil de medya organlarının 5 milyarderin macera yolculuğuna günlerce eğilmesi, Obama'nın dediği gibi, bir 'çürümüşlük'tür.. Obama, belki de genlerinde taşıdığı ve atalarından kalma bir refleksle öyle söylüyor.. Elbette, aferin..

Ama belirtelim, Obama'dan 2-3 gün önce Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş Bey de TRT'de yayınlanan röportajda, dünya medya organlarının o çarpık davranışını haklı olarak eleştirmişti.

Bu vesileyle bir başka çarpık sosyal duruma da işaret edelim.. Pakistan'ın en zengin insanlarından ve milyarlarca doları olduğu söylenen Şahzâde Dâvud ve de yanında götürdüğü 19 yaşındaki oğlu Süleyman'ı da alıp, koltuk başına 250 bin dolar ödeyerek çıktığı bu 'denizaltı turizmi' macerasında ölmüş olması daha bir düşündürücüdür. Kendi vatandaşlarından yüzlercesi açlık ve sefaletten kurtulmak için çıktıkları bir yolculuğa çıkanlara biraz yardım etseydi, bir de nice sevab ve hayırlar işlemiş olmaz mıydı?

İsmini yazamayan bir okuyucu ise, 'Heykel ve mumyalardan meded umarak sonsuzluğa ulaşmak istenmesi' konusunda yazdığım, 19 Haziran tarihli yazıda adı hiç geçmediği halde, '.... filânca' ismi zikrederek, 'Sen aslında ona laf atıyorsun..' demeye de getirmiş..

Hâlbuki o ilgiyi kendisi kurmuş..

-Biz de benzer bir diğer örneği aktaralım: Son seçimler öncesinde sosyal medyada şöyle bir nükte vardı:

Birisi diğerine sormuş, 'Seçimlerde kime oy vereceksin?..' diye..

O da, 'Milletin dinine, imanına, ahlâkına saldırmayanlara..' diye cevap verince, muhatabı, 'Yahu nedir sizdeki bu CHP düşmanlığı..' diye kızarak ayrılmış.. 'Hâlbuki ben hiç bir partiden söz etmemiştim' diyordu, o mesajı yazan..

*Almanya'dan İlhan Bilgü ise, geçen haftaki yazımda ifade ettiğim, 'yeni valilikler yapılmayıp, hattâ azaltılmalı' şeklindeki konu için şöyle diyor: '..Birçok ülkede birkaç büyük şehrin metropol idaresi tek bir idare altında toplanıyor ve iyi de yönetiliyorlar.. Düşünseniz ya, bizde de meselâ Ordu ve Giresun, ayrı ayrı iller, ama bir adım ötedeler.. Başka örnekler de var..'

*Bursa -Karacabey'den Seyfeddin Karademir diyor ki: 'Kendilerini kanaat önderleri, ilâhiyat hocası veya hadis 'şu'cular- 'bu'cular diye anılan kimseler, sosyal medyada 14 Mayıs ve 28 Mayıs günlerindeki Başkanlık seçimlerinde Tayyib Erdoğan'a oy vermeyeceklerini açıklarken; Sözcü yazarı E. Ç. ise, 3-4 gün önceki yazısında, 'Seçimin Kılıçdaroğlu tarafından kazanılamayacağı'na dair kanaatlerimiz iyice pekiştiği halde, 'Bunu yazamadık, yazamazdık, moraller bozulmaması için..' diyordu.

Bir onların dikkatlerine bakınız; bir de, İslâmî kesim içinde yer aldıkları kabul edilen bazı kimselerin Tayyib Bey'in kazanmaması için kampanya yürütmelerindeki aymazlığa bakınız.. Sonra da biz onlara kızınca, 'Siz siyaseti din yapmışsınız..' diyorlar. Kendileri siyaset yapmak adına, temel dünya görüşleri İslam düşmanlığı olanlara destek verirken, kendilerinin ne duruma düştüğünü düşünemiyorlar.

-...........

*Berlin'den İrfan Tekinsoy ise, 'Nedir bu İlâhiyatçıların derdi..' dercesine, patlama derecesinde bir tepki ortaya koymuş.. Çünkü İlâhiyatçı denilen bir kısım kimseler, 'Müslümanların bayram olarak kutladıkları günlerin sonradan icad olunduğunu söylemişler.

-Bu kardeşimizin şikâyetçi olduğu güruha, sadece bir takım kurallar ve ilkelerden ibaret bir hayat düzeninde yaşamaları söylense o zaman da, 'Böyle bir hayat düzeni olur mu?' diye karşı çıkacakları düşünülebilir.

İslâmî temel ölçüler içinde kalınması şartıyla, her toplumda, bir takım gelenek ve örflerin de bir sosyal hayat varlığını sürdürmesi ve örf ve âdetleriyle de yaşamasına ve canlı ve renkli bir toplum manzarası göstermesine ne gibi bir engel vardır?

NOT: Yarın akşam, 26 Haziran Pazartesi akşamı 21.30-23.30 arasında, Akit- TV'de, Mehmet Beyhan tarafından sunulacak olan programda, dünyada ve de Gönül Coğrafyamızdaki önemli gelişmeler etrafında sohbet edeceğiz; inşaallah..

.Rusya şimdilik atlattı; ancak tutuşan ‘darbecilik ateşi' kolayca söner mi?
26 Haziran 2023 Pazartesi

Rusya lideri Putin, kendi beslemesi olan ve sonunda -sahibini de ısırmaya kalkışan kuduz '...' misâli ve sırf 'para kazanmak' için 'kiralık katil' rolünü de üstlenen 'Wagner' isimli -sözde- 'Özel Güvenlik Gücü' ve onun lideri ve de Saint-Petersburg (Leningrad)'da geçen gençlik yıllarından beri en yakın arkadaşı olan Yevgeny Prigojin tarafından ısırılmaya çalışıldı.

Bütün dünyayı korku ve heyecana sürükleyen bu ayaklanma teşebbüsünden Rusya, Belarus (Beyaz Rusya) ülkesinin 29 yıllık lideri Alexander Lukaşenko'nun araya girmesiyle ucuz kurtulmuş bulunuyor.

Ama hem Prigojin'in, Moskova'ya 200 km. kala güçlerine 'geri dön' emri vermesi; hem de onu ve güçlerini Rusya'yı arkadan hançerlemek ve hainlikle suçlayan Putin'in, ilk andaki kararlı gibi gözüken sözlerini kenara koyup uzlaşmaya yaklaşması, Milâdî-19. Asırda 'savaş teorileri'yle ünlü Clausewitz'in deyimiyle 'Siyaset, savaşın başka vasıtalarla devamında ibarettir' sözünce, siyasetin gereklerinden..

Evet, 'Rusya'nın bir iç savaş girdabına düşmesine ve Rus halkının kanının dökülmesine âlet olmamak için..' şeklindeki gerekçe, içi boş sayılabilecek bir bahane olarak görülemez. Ama gerek Putin ve gerekse onun emrine göre kurulduğu açık olan bir 'Özel Güvenlik Gücü' veya 'paramiliter savaşçı grubu..' olarak nitelenen Wagner örgütü, Rusya için o kadar sorumluluk düşünüp, beklenmeyen derecede büyük kararlar aldıkları gibi; başta Ukrayna, Suriye ve Libya, Karabağ, Afganistan ve nice diğer coğrafyalarda da, işlenen onca zulüm ve cinayetler konusunda da 'insanî ve ahlâkî bir sorumluluk' taşımalı değil miydiler?

1991 Ağustos'unda can çekişen komünist düzeni kurtarmak için, dönemin ünlü lideri Gorbaçov'a karşı bir askerî darbe yapmaya kalkışan Kızılordu şefleri karşısında, Boris Yeltsin'in o askerî darbeyi bir tankın üzerine atlayıp, halkı da yanına çekmesiyle bastırmasından sonra başarısız kalan o darbenin liderleri, en başta 'Mareşal... bilmem kim' ve diğerleri intihar edivermişlerdi.

Ama şimdi görüyoruz ki, başka halkların kanını oluk oluk akıtmaktan kaçınmayan Prigojin, o intihar eden darbeci komünist mareşaller kadar bile tutarlı olamadı.

Yine de, Putin'in, muhtemel bir iç-savaşı şimdilik atlatmış gözükmesi, elbette sadece Rusya'yı değil, bir nükleer gücün huzursuzluğunun dünyaya nelere mal olacağının endişesini taşıyan bütün dünyayı da rahatlattı. Ama kesin otoriterliğiyle bilinen ve ismi etrafında hatta 'Rusya'nın son ve sonuncu Çar'ı' nitelemeleri yapılan Putin'in, bu darbe teşebbüsü karşısında beklenen derecedeki sert açıklamalarından sonra beklenmeyen derecede 'uzlaşmacı' bir yöntemi kabul etmesiyle, Rusya içindeki gücü tartışılır olmaya başlayacaktır. Muhaliflerinin Rusya içinde ve dışında 'faili meçhûl' cinayetlere gitmesi karşısındaki tepkisizliğiyle bilinen eski istihbaratçı, KGB uzmanı Putin'in şimdi Rusya'ya 24 saati aşan kısa bir süre için de olsa, dehşetli bir kâbus yaşatan eski müttefiki ve bir katil güruhunun lideri olan Prigojin'in hakkında hiçbir kanûnî takibat yapılmayacağını resmen taahhüd ederek, Rusya'dan çıkıp Belarus'a gitmesine izin vermesi görmezlikten gelinecek bir za'fiyet olmasa gerek..

Tarih, aynen tekerrür etmez ama tarihî hadiseler arasında bazen birçok benzerlikler olabilir.

Rusya'daki bu durum; Başbakan İsmet İnönü'nün, Harp Okulu Kumandanı Kur. Alb. Talat Aydemir liderliğindeki darbecilerin 22 Şubat 1962'de sahneye koyduğu teşebbüsünü, 'Silâhlarınızı teslim edin, askeriye'yle irtibatınızı kesmek' şeklindeki disiplin cezası dışında, hakkınızda herhangi bir ceza dâvası açtırmayacağım' diyerek yatıştırmasını hatırlatıyor. Ama aynı Aydemir, arkadaşları ve ordu içindeki darbeci hücreler, 16 ay sonra 21 Mayıs 1963 tarihinde ikinci bir darbeye teşebbüs etmiş ve birçok kan döküldükten sonra yakalananlardan niceleri ağır cezalar almışlar, Aydemir de idâm edilmişti. Elbette, temenni olunmaz ama kan dökmek mesleğinde emsalsiz sayılabilecek Wagner güçlerinin ve liderleri Prigojin'in, o itiyadlarından kolayca vazgeçemeyecekleri de unutulmamalıdır.

Kezâ, 25 sene öncelerde Müslüman Çeçenistan halkı ezilirken, Rusya'nın yanında saf tutan ve bu son kalkışma esnâsında da Putin'in yanında yer alan ve 'Wagner Güçleri'nin ve Prigojin'in ezilmesi için, kendi güçlerini hemen Wagner Üssü olan Rostow şehrine intikal ettirdiğini açıklayan -şimdiki- Çeçenistan lideri Ramazan Kadirof, daha kısa süre öncesine kadar kendi güçlerinin de 'İkinci Wagner' olarak gelişmekte olduğunu gururla ifade ediyordu.

Ve Kremlin Sarayı'nın Sözcüsü Peskov da, 'Wagner Güçleri'nin 'Ukrayna'daki savaşta gösterdikleri üstün hizmetlerden dolayı, bu son kalkışma sebebiyle haklarında kendilerine herhangi bir cezâî işlem yapılmayacağı'nı açıklamış bulunuyor.

Şimdi düne kadar Rus medyası aracılığıyla, Rus halkının gözünde, 'Ukrayna'da ve diğer her yerde Rusya'nın şerefini yücelten kahramanlar' olarak sevilen/ sevdirilen 'Wagner Güçleri'nin şimdi bir anda 'hain' sayılması ama sonra da geçmişteki üstün hizmetleri hatırlatılarak o 'hain'lerin ve 'hainlik'lerin bağışlanması, hele de sosyal buhranların yükseldiği dönemlerde, içlerinde darbecilik ruhu veya kurtarıcılık iddiası taşıyan unsurların, yeniden gün yüzüne çıkmasına psikolojik zemin hazırlayacaktır.

Bu durum bizde de son 200 yıldır, hele de son 100 yıldır yaşanmamış mıdır?

Her 10-15 yılda bir 'askerî darbe'lerin yapılması bu yüzdendir.

Rusya'da da durum pek farklı sayılmaz.

Bu son ayaklanma teşebbüsü ile Putin'in karizmasının çizildiği iddiaları doğruysa, bundan sonra Amerika, Avrupa ve NATO dünyası tarafından, Rusya saldırganlığına karşı bir 'yıpratma savaşı' şeklinde sürdürülmesine büyük önem verilen Ukrayna Savaşı'ndan dolayı Rusya toplumunda ve hattâ bizzat Putin'de bile hissedilen tedirginlik daha da artacaktır. Ukrayna ise eğer kendi ülkesini savunmasaydı, sadece dış güçlerin adına bir 'vekâlet savaşı' vermekle suçlanırdı. Ama Ukrayna halkı, dışarıdan gelen en gelişmiş silahları giderek daha bir ustaca kullanan eğitimli askerlerinin savaşıyla ruhî güç kazanırken, Putin Rusya'sı ise gün geçtikçe aha bir iç huzursuzluğa sürüklenmektedir.

Birkaç yıl önce, 'Ukrayna elimizden çıkarsa, Moskova elimizden çıkar.. Moskova elimizden çıkarsa Rusya'yı kaybederiz.' gibi, Rusya halkını/ halklarını kendi mantığınca kurduğu denklemler etrafında toplamayı başaran Putin'in bu son ayaklanma teşebbüsünden sonra da, 'Ukrayna'daki hedeflerinden asla vazgeçmeyeceklerini' açıklaması yine etkili olacak mıdır; bilinmiyor..

Elbette bu son müdahaleden dolayı Rusya, Amerika'yı açıkça suçlamadıysa da dış etkenleri zikretti. Ama Amerika, 'Bu iç huzursuzluktan aylardır bizim haberimiz vardı ..' gibi bir açıklama yaptı. Ancak, o kadarcası önceden haberdar olmak sayılıyorsa, Prigojin'in iki ay öncesinden beri Rusya Sav. Bakanı Şoygu aleyhindeki açıklamaları dünya medyasına yansıdığına göre, biz dahi haberdar idik.

Şurası açıktır ki, Amerika'nın başını çektiği emperial dünya, Rus emperial dünyasına karşı açık bir askerî savaşa girmeden, dolaylı 'yıpratma savaşı'na bundan sonra daha da hız vermek isteyecektir. Çünkü Rusya'nın Ukrayna ve benzeri savaşları kazanması, Amerikan cephesinin dünya liderliği iddialarından el çekmesi demek olacaktır. O ise, Amerika'nın da tıpkı 30 yıl öncelerde Sovyetler Birliği gibi yok olması demek olur.

Rusya, üzerindeki baskıyı azaltmak için zaman zaman Putin ve çevresinin ağzından, 'Gerekirse nükleer silahlar da kullanılır' gibi sözleri dile getiriyor ama bu tehditler, karşı tarafta ne kadar korku uyandırır bu bilinmiyor. Üstelik o silâhlardan onlarda da var..

Belki, 'Filler tepişirken, asıl ezilen, çimenler olur..' misali, öyle bir zıdlaşmada her halde en büyük maddî güçler değil, onların çevresinde yer alan halklar ve ülkeler olacaktır.

İslâmî Bayramlar; ‘İslâm Birliği' idealinin Müslümanların kalbinde gerçekleştiği günlerdir..
28 Haziran 2023 Çarşamba

Bugün, Kurban Bayramı'nın ilk günü..

Müslüman okuyuculara, bugünün mânâsı ve insanlığa verdiği mesaj üzerinde derinden düşünülmesi gerektiğini herkesten önce kendime bir daha hatırlatarak, tebriklerimi arz ediyorum. Ancak, bu tebrik veya kutlama sözlerini bolca kullanıyoruz da, bu kelimelerin ne mânâya geldiğini pek düşünmüyoruz..

Tebrik etmek, tebrik olunan her ne ise, onun bereketine ermek, bereketini idrak etmek dua ve temennisidir.

*

'Bizim öz mûsıkîmizin pîri';

O şafak vaktinin cihangîri,

Nice bayramların sabâh erken,

Göğü, -top sesleriyle gürlerken-,

Söylemiş saltanatlı 'Tekbîr'i..'

Yedi yüz yıl süren hikâyemizi

Dinlemiş ihtiyar çınarlardan.

Mûsıkîsinde bir taraftan dîn,

Bir taraftan bütün hayât akmış..

(...)

O ki, bir ihtişamlı dünyâya

Ses ve tel kudretiyle hâkimdi;

Âdetâ benziyor muammâya;

Ulemâmız da bilmiyor kimdi?

O eserler bugün defîne midir?

Ebediyyette bir hazîne midir?

Bir bilen var mı? Nerdeler şimdi?

Öyle bir mûsıkîyi örten ölüm,

Bir tesellî bırakmaz insanda.

Muhtemel görmüyor henüz gönlüm;

Çok saatler geçince hicranda,

Düşülür bir hayâle, zevk alınır:

Belki, hâlâ o besteler çalınır,

Gemiler geçmeyen bir ummanda..'

Evet, Itrî'nin kaybolmuş bestelerinin, Âhiret hayatını imâ ederek, 'Belki de, gemiler geçmeyen bir ummanda, çalınmakta olduğu'na dair şairâne tasavvuru ise daha bir harikulâde anlatımdır.

*

Tabiatiyle, 'Bayram Sabahı'ndan söz ederken, yine Yahyâ Kemâl'in 'Süleymaniye'de Bayram Sabahı' isimli nefîs şiirini anmamak da olmaz.

'Artarak gönlümün aydınlığı her saniyede

Bir mehâbetli sabah oldu Süleymâniye`de

Kendi gök kubbemiz altında bu bayram saati,

Dokuz asrında bütün halkı, bütün memleketi..

(...)

Gecenin bitmeye yüz tuttuğu andan beridir,

Duyulan gökte kanat, yerde ayak sesleridir.

Bir geliş var!.. Ne mübârek, ne garîb âlem bu!..

Hava boydan boya binlerce hayâletle dolu...

(...)

Bu sükûnette karıştıkça karanlıkla ışık

Yürüyor, durmadan, insan ve hayâlet karışık;

Kimi gökten, kimi yerden üşüşüp her kapıya,

Giriyor, birbiri ardınca, ilâhî yapıya.

Tanrı'nın mâbedi her bir tarafından doluyor,

Bu saatlerde Süleymâniye târih oluyor.

Ordu-milletlerin en çok döğüşen, en sarpı

Adamış, sevdiği Allah`ına bir böyle yapı.

En güzel mâbedi olsun diye en son dînin

Budur öz şekli, hayâl ettiği mîmârînin.

(...)

Taşımış harcını gâzîleri, serdârıyle,

Taşı yenmiş, nice bin işçisi, mîmâriyle.

Hür ve engin vatanın hem gece, hem gündüzüne,

Uhrevî bir kapı açmış buradan gökyüzüne,

Taa ki, geçsin ezelî rahmete ruh orduları..

Bir neferdir, bu zafer mâbedinin mîmârı.

Ulu mâbed! Seni ancak bu sabah anlıyorum;

Ben de bir vârisin olmakla bugün mağrûrum;

Bir zaman hendeseden âbide zannettimdi;

Kubben altında bu cumhûra bakarken şimdi,

Senelerden beri rüyâda görüp özlediğim

Cedlerin mağfiret iklîmine girmiş gibiyim.

Dili bir, gönlü bir, îmânı bir insan yığını

Görüyor varlığının bir yere toplandığını;

Büyük Allah`ı anarken bir ağızdan herkes

Nice bin dalgalı Tekbîr oluyor, tek bir ses;

(...)

Gördüm ön safta oturmuş nefer esvaplı biri

Dinliyor vecd ile, tekrar alınan Tekbîr`i

Ne kadar saf idi sîmâsı, bu mü`min neferin!

Kimdi? Bânisi mi, mîmârı mı ulvî eserin?

(...)

Ulu mâbedde karıştım vatanın birliğine.

Çok şükür Allah'a, gördüm, bu saatlerde yine

Yaşayanlarla beraber bulunan ervâhı.

Doludur gönlüm ışıklarla, bu bayram sabahı..'

*

Evet, bu şiirde, neler yok ki.. O mehabetli 'Tekbîr'in, gönlü bir, imanı bir binlerce hançereden dalgalı yükselişi, bu zafer mâbedinin mimarının (Sinan'ın) bir er, bir nefer olduğu ve saire gibi tespitlerin her birisi güzeldir, ama, en dikkati çeken söz, her halde Yahyâ Kemal'in de bir zamanlar, bu ulu mâbed için, sadece 'hendeseden, (geometrik) bir âbide zannettimdi..' demesindeki müthiş itiraftır.. Ki, bugünün nice laiklerinin, materyalistlerinin de, Müslümanların birliğinin yoğrulduğu bu kutlu mekânları bir 'geometrik şekil'den ibaret sanacak kadar kendi toplumlarından kopuk düşmeleri gerçeğiyle her yerde karşılaşıyoruz.

*

Bu sabah Bayram sabahında özellikle İstanbul'da hele de Süleymaniye, Fatih ve şimdilerde de Ayasofya Camilerinin avlularında Bayram Namazı kılındıktan sonra, dünyanın her bir yanından, çeşitli renk ve ırklardan, coğrafyalardan gelmiş binlerce Müslümanların 2 saat kadar birbirleriyle bayramlaşmaları, âşinâlıklar kurmaları, görülmeye değer.. Bu manzara, İslâm Milleti'nin, imanî birliklerini, bir siyasî organizasyon, bir Ümmet halinde yapılandırmaya hasret kaldıklarının, başsız bir büyüüük kalabalık olmaktan kurtulmak istediklerinin işaretini de vermektedir. Aynı inanç potasında eriyip, kaynaşmış- bütünleşmiş bir inanç birliği manzarasına duyulan bu hasretin ruhî hazzını, milletin kalbindeki dünyadan kopmuş kafalara anlatmak neredeyse imkânsız gibidir..

*

Sözün bu noktasında, belirtelim ki, laik, ateist, agnostik vs. olan bazı tipler, Rahmanî inanca bağlı olan kitlelere, mâsûmiyet perdesine bürünmüş sualler sorarlar ve saf kimseleri de şeytanî tuzaklarla kendilerine celbetmeye çalışırlar; bu konulara vukûfiyetlerinin olduğu iddialarıyla..

Böylelerinden bazıları, 'Bayram' diye bir şeyin olmadığını söylerken, bazıları da 'Kurban' konusunu dünyanın başka yerlerindeki alenî azgın 'gâvur'ların yıllardır medya organlarında yazıp çizdikleri gibi, 'hayvan boğazlamak' olarak göstermeye çalışmaktadırlar. Bu kampanya bu günlerde yeniden medyaya sürülmüş bulunuyor..

Halbuki, - küçük bir grup olan 'vejeteryanlar' dışında kalanlardan- sofrasında neredeyse etsiz yemek bulunmayanların çoğu, 'Kurban' konusu gelince öyle bir 'hayvan dostu' oluyorlar ki, samimî olsalar, o etli yemekleri yememeleri gerekir.. Ama, hedefleri, 'hayvansever'liğin çok ötesinde; başka insanları, kendi inançsızlıklarını paylaşmaya ve şüphelere sürüklemektir.

*

Ve, 'Kurban' konusu, sadece Hz. Peygamber (S)'in şeriatinde değil, önceki Enbiyaullah'ın, ilâhî Peygamberler'in şeriatlerinde de vardı. Tevrat'ta, 'Yaratılış' 16. bölümde Hz. İbrahîm'in Hacer'den olan oğlu İsmail'den, 'Yaratılış' , 21. bölümde de, Sara'dan olan oğlu İshaq'tan bahsedilir. (Ki, Yahudiler, kurban konusunda adı geçen çocuğun İsmail değil, İshaq olduğuna inanırlar).

Ve, Hz. İbrahîm'in, çok ileri yaşta kendisine bir nimet olarak verilen çocuğu İsmail'e sınırsız bir muhabbetle bağlanması üzerine, Hz. İbrahîm, 'oğlunu kurban etmesi' gibi bir denemeye tâbi tutulur ve O da emri yerine getirmek ister, ama, çevrede hiçbir 'sürü' yokken, bir koç belirir ve onu 'kurban' eder. Ve, Yaratılış 22:18'de "...Soyunun aracılığıyla yeryüzündeki bütün uluslar kutsanacak. Çünkü sözümü dinledin.' ibaresi geçer. Yani, imtihan kazanılmış, 'kurban' edilecek olan 'oğul'un 'fidye'si ödenmiştir.

Bu, sadece tarihte kalmış bir hadise değil, bugün de Allah'a inandığını söyleyenlerin tâbi tutulduğu bir imtihan mesâbesindedir. Hz. İbrahîm kıssasıyla, hepimize verilen mesaj da aynıdır:

Mükevvenâtta, her şeyin Yaratıcısı olan Allah'u Teâlâ'dan çok veya ona denk bir muhabbetle sevdiğimiz her ne varsa, onlar bizi, Allah'tan uzaklaştırır ve onlardan uzak durmamız ve bu yolda tâbi tutulduğumuz imtihanı vermek dikkatinde olmamız gerekiyor.. Evet, 'kurban'la gerçekte, biz de 'kendi İsmail'imiz'i veya 'İsmaillerimiz'i belirlemek ve imtihanı kazanmak ve tavrımızı, emrolunduğumuz şekilde ortaya koymak inancımızı ve dikkatimizi sergilemiş oluyoruz- olmalıyız.

Evet, bizim de 'İsmail'lerimiz var mı ve nelerdir?

*

Bu kutlu günün, bütün Müslümanlar ve insanlık için hayırlar getirmesi niyazıyla..

*

.Kur'an yakma''lar, İslâm'la savaşın en açık dışa vurumudur!
30 Haziran 2023 Cuma

Hele de Batı Avrupa ülkelerinde ve bilhassa İsveç ve Danimarka'da son yıllarda giderek artan İslâm düşmanlığının geldiği noktaya evvelki gün bir yenisi; bu ülkelerin yöneticilerinin Kur'an-ı Kerîm yakmak şeklindeki çağdaş ilkelliklere 'ifade özgürlüğü' adına izin vermeleriyle, bir saldırı halkası daha eklendi.. Bu ilkelliğin baş sorumlusu, o alçaklığı yapan ve zâhiren, 1-2 kişi şeklinde gözüken saldırganlar değil; muhakkak ki, herkesten önce, o ülkelerin, o ilkelliklere göz yuman yöneticileri ve sonra da o yöneticilere destek veren, itiraz etmeyi akletmeyen kitleleridir.

Bir takım -kelimenin tam mânâsıyla- 'manyak' kişiler, Kitab'ımızı yakarak, bizi korkutacaklarını sanıyor olmalılar. Bilmiyorlar ki, biz inancımıza daha sağlıklı bağlanmak konusunda daha bir bileyleniyoruz.

Elbette hınçlıyız, ama, hıncımızı, inancımıza göre frenlemenin daha bir gerekli olduğu bir zaman dilimindeyiz ve ferdî çıkışlar yerine, müslüman halklar, gereken en haklı ve en etkili tavır ve tepkileri göstermeleri için başlarındaki yöneticileri harekete geçmeye davet etmelidirler. Bu, tek bir devletin değil, bütün müslüman toplumlarındaki devletlerin üzerine düşen bir vazifedir.

Bu gibi konularda 'küffâr'ın güç gösterilerine rağmen, onların kalblerinin şerhâ şerhâ olduğunu bize Kur'an da bildiriyor.

Bu konuda ilginç bir örneği hatırlayalım:

İran'da, İslâm İnkılabı Hareketi Şahlık rejimini devirdikten sonra, Amerika, içerdeki entrikalarına daha bir hız vermişti. Ve İnkılabçı güçler, Kasım-1979'da yüzbinler halinde ve 'Tekbîr'ler getirerek, Tahran'daki Amerikan Büyükelçiliği'ni kuşatıp, bütün gizli belgeleri ele geçirmiş ve Amerikalı 54 adet de diplomat/ casusu da rehine alınıp, ülkenin meçhul noktalarına götürdüler.

Amerikan emperyalizmi çaresiz kalmıştı. En azından o diplomat/ casuslarını kurtarmak istiyordu, ama, her birisi İran içinde dağıtılarak gizli yerlere götürülmüşlerdi. 444 gün süren rehine alma konusunda o dönemin Amerikan Başkanı Jimmy Carter, hâtırat'ında, 'Bir çare olarak Tahran üzerine bir atom bombasıı atmayı bile düşündük.. Ama, sonra, bu nükleer güç kullanımından sonra, ortaya Amerika'nın bütün Müslüman coğrafyalarından kovulması gibi bir sonuç çıkacağı korkusuyla vazgeçtik' diyordu, özetle..

Bugün de, Kur'an-ı Kerîm yakma eylemleri, her kim tarafından yapılırsa yapılsın, onu yapan-yaptıran güç odaklarının müslüman dünyasına karşı nükleer güç kullanmak ister gibi bir hassas noktamızla oynayacaklarını düşünüp, bunun dünya çapındaki aksülamelinin, sosyal ve kitlevî tepkilerinin korkusuyla, -tıpkı Carter Yönetiminin yaptığı gibi-, ondan vazgeçmek zorunda kalabilecekleri de muhtemeldir.

*

Evet, müslüman halkların başında bulunan hükûmetlerin, topluca bir tepki vermeleri, o alçakça saldırılara izin veren devletleri ve güç odaklarını da çaresiz duruma düşürebilir.

Ama, bu saldırılar, müslüman kişi veya kızgın kitlelerin, gelişigüzel tepkiler vermelerinden ziyade, kesinlikle devletlerin diplomatik tepkileriyle olmalıdır. Ve bu saldırı, sadece Türkiye'ye yönelik değildir. Ama, onlar biliyorlar ki, müslüman dünyasının en hassas stratejik noktalarından birisi, Türkiye'dir.. Ve, bunu, geçen ay yapılan 14 ve 28 Mayıs seçimlerinde, bütün Amerika ve Avrupa güç odakları, Erdoğan'ın kesinlikle seçilmemesi konusunda, o ülkelerin, o dünyanın medya organlarında tutulan tempo sırasında da görmüştük ve amma hamdolsun ki, o şeytanî entrikaları müslüman halkımızın kesin çoğunluğu tarafından etkisiz hale getirildi.. Ama, o şeytanî cebhe, o seçim sonunda ortaya çıkan tablo karşısında daha bir çılgına döndü..

Dün bu konuya da değinen Başkan Erdoğan, Türkiye'yi rahatsız etmek yolunda Avrupa'da sergilenen ilkel saldırılara değinirken, bu saldırıları yapanların, Türkiye'yi ve bütün müslüman dünyasını tahrik etmek istediklerini hatırlatıyor ve, '(...) Bayramın ilk günü İsveç'te mukaddes kitabımız Kur'an-ı Kerim'e yönelik olarak, İslam ve insanlık düşmanlarının, polis korumasında gerçekleştirdikleri provokasyonlarla yapılan alçak saldırı cürmünü işleyenler kadar, buna 'fikir özgürlüğü' kılıfı altında izin verenler, bu alçaklığa göz yumanlar da emellerine ulaşamayacaktır. Türkiye olarak, tahrik siyasetine de, tehdit siyasetine de kesinlikle boyun eğmeyeceğimizin bilinmesini istiyorum. Terör örgütleriyle ve İslam düşmanlarıyla mücadelede tepkimizi en güçlü şekilde ortaya koyacağız. Müslümanların kutsallarına hakaret etmenin 'düşünce hürriyeti' olmadığını, Batılı kibir âbidelerine, eninde sonunda öğreteceğiz." diyordu.

Bu konuda, Fas Hükûmeti'nin, İsveç'deki elçisini, belirsiz bir süre için geri çağırmış olmasını, ümid ederiz ki, Carter'in hatıratında ifade ettiği korkuyu emperyalist güçlere hatırlatacak şekilde, müslüman halkların başındaki bütün devlet ve hükûmetlerce de uygulamaya konulsun..

*

Emperyalist-şeytanî güçler, sadece kendilerini saldırılardan korutmak için teşkil olunan NATO'da, Türkiye'nin 'bekçibaşılık' yapmasını istiyorlar. Tamam, Türkiye'nin 2. Dünya Savaşı ve sonrasındaki yönetici kadroları, Stalin liderliğindeki Sovyet Rusya Komunist İmparatorluğu'nun, o savaşın başında 'A. Hitler Almanyası' ile birlikte olduğu halde, 6 yıllık o savaşın son 3 yılında, Amerika yanında yer alarak, kazanan tarafın sonuçlarından faydalanıp Türkiye'den de, 'İstanbul ve Çanakkale Boğazları'nın güvenliğini sağlamakta ve Kars , Ardahan gibi yerlerde de hak sahibi oldukları' iddialarında bulunması karşısında, Türkiye'nin o şartlarda NATO'ya girmesi anlaşılabilir. Ve Türkiye, NATO'da, Amerika'dan sonraki en büyük askerî güç olduğundan, Avrupa, Türkiyesiz bir NATO'yu düşünemiyorlar, ama; Türkiye'nin, NATO'ya, İslamî değerlere saygılı olmaları konusunda bir tavır takınmasını kabul etmek istemiyor ve hattâ, 'Türkiye'nin NATO'dan çıkarılması gerektiği'ni bile, Hükûmetleri'nde ve parlamentolarında alenen dile getiriyorlar..

Ama, şimdi, kendisini NATO'ya korutmak isteyen İsveç, 'Türkiye'nin müslüman halkının en aslî değerlerine saldırılar' yapılmasına izin verirken, Erdoğan Türkiyesi'nin bu duruma itiraz etmemesini, İsveç'e bekçibaşılık yapması saçmalığını istiyor.

*

Ama, İsveç ve diğerlerini bu konuda cesaretlendirenler, 'İskandinav ülkeleri' deyince, oralardaki halkların ne kadar medenî olduklarını anlatırken, hayranlıktan ağızlarının suyu akan laik ve Avrupa kuklası çevrelerin yaklaşımlarıdır.

İsveç ve benzeri ülkelerde sergilenen bu İslâm düşmanlığı tavırlarına NATO dünyası, kesin bir reddiye getirmezse, bu ilkellikler, İslam'a kaşı açık bir düşmanlık sergilemek için Hristiyan halkları, İslâm'a ve Müslüman dünyasına karşı, düşmanca duygularla doldurmaya yönelik çabaların devamından başka bir şey olmayacaktır. Almanya'da yapılan son kamuoyu yoklamalarının da, halktaki İslam düşmanlığının giderek yoğunlaştığını göstermesi, müslüman halkımız ve onun yöneticilerini de daha bir kararlı hale sevkedecektir.

Ama, müslüman halkımız, Başkan Erdoğan'a, her şeyden önce, kendi aslî değerlerinin bekçiliğinin hakkıyla yapılması için ve onu bu konuda en liyakatli şahsiyet olarak gördüğünden, ona yeni bir 5 yıl için daha yetki vermiş bulunmaktadır. Ve o da bu konunun en kararlı takipçisi olduğunu, bu zamana kadar 20-25 yıldır olduğu gibi, bundan sonra da gösterecektir, inşaallah..

*

Okuyucularla hasbihal: Bir bayramdan geride kalanlar...
2 Temmuz 2023 Pazar

*İlk okuyucu mesajı, İstanbul'dan Tâhir Sabancı, bayram namazlarında ve Ramazanlarda da teravih namazları sonrasında, yaşanan sıkıntılar konusunda özellikle mahallî yöneticilerin duyarsızlıkları konusuna değinerek diyor ki: 'İstanbul'da geç saatlerde yapılan bazı futbol karşılaşmaları konusunda, İstanbul Büyükşehir Belediyesi yetkilileri önceden açıklama yapıyorlar ve söz konusu karşılaşmanın tamamlanmasından sonra, vatandaşların evlerine rahatça dönebilmeleri için, metro hatlarının normalde saatlerinde sona ermesinden sonra 2 saat kadar uzatıldıklarını açıklıyorlar.

Tamam... Bir şey demiyoruz da... Meselâ 'Ramazan'larda, hele de yaz aylarında, insanlar, büyük câmilerde kıldıkları ve uzun süren teravih namazlarından çıktıklarında, son metrolara yetişemiyorlar ve metroların o saatler göz önüne alınarak 1-2 saat daha çalıştırılması yönündeki taleplere kulak tıkıyorlar.

Bu konu bayram namazlarında da problem oluşturuyor. Meselâ, Kurban Bayramı namazı için büyük câmilere gitmek isteyen vatandaşlar, yollarda perişan oluyorlar. Çünkü güneşin doğuşu ile bayram namazı kılınması arasında en azından 45 dakika kadar bir aranın olması gerekiyor. Yani, saat 05.25 civarında doğan güneşten sonra İstanbul'da bayram namazının en erken, 06.15 civarında kılınması gerekiyor. Metro, tramvay ve belediye otobüsleri saat 06.00'da harekete geçiyor, kalkış noktalarından... Bu vasıtaların şehrin içindeki duraklara ulaşması zaman alıyor ve insanlar yollarda perişan oluyorlar... Halbuki bayram sabahlarında umumî nakil vasıtaları yarım saat önce harekete geçirilse, vatandaşlar Ayasofya, Sultanahmet, Süleymaniye, Eyyûb Sultan, Büyük Çamlıca veya diğer büyük camilere rahatlıkla ulaşabileceklerdir.

Metro ve diğer umumî nakil vasıtalarının hareket saatleri konusunda bir takım düzenlemeler yapılacak olsa, Ulaştırma Bakanlığı da İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından yapılan düzenlemelere uygun şekilde Marmaray'ın hareket saatlerini koordineli olarak düzenlemelidir.

Tabiatıyla, burada Diyanet'e de iş düşmektedir. Çünkü bayram namazlarının güneşin doğuşu üzerinden 45 dakika kadar geçmeden kılınamayacağı bilinmektedir ama bu, mutlaka o dakikaya ulaşılır ulaşılmaz hemen kılınmasını gerektirmiyor. Yani, 20-25 dakika geç de kılınabilmektedir. Ve bu hususlara dikkat edilemeyince, insanlar namazlara bile yetişemiyorlar. (Hattâ, bazı ülkelerde, bu Bayram namazları, gündüz, saat 10.00 civarına kadar sarkıtılabilmekte ve böylece herkesin katılması hedeflenmektedir.)

- Evet, bu okuyucunun tespitlerine kulak verecek mahallî yöneticiler aranıyor... İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin işlettiği metro ve otobüslerde ise vatandaşa yapılan işbirliği çağrısına ilişkin bir duyuru, okuyanları rahatsız edecek şekilde, 'Teşekkür et!' cümlesi ile başlıyor, sonra da, ' Önerilerinizi bildirin...' deniliyor... Vatandaşa, âdetâ nasıl davranacakları konusunda emirler veriyorlar.

*İzmit'ten Tahsin Güreşçi isimli okuyucu da şöyle diyor: 'Sizin Bayram sabahı yayınladığınız yazıyı, Ayasofya'da içeride ve dışarıda, Müslüman coğrafyalarından veya dünyanın başka yerlerinden gelmiş olan ve İslam Milleti'nin çeşitli ırk ve renklerinden oluşan on binler halindeki Müslümanlarla namaz kıldıktan sonra okudum ve orada değindiğiniz Fâtih Câmii avlusuna da gittim ve orada gerçekten de Balkan'lardan, Kafkas'lara, Orta Asya, Afganistan, Mısır, Filistin ve Afrika'ya, farklı renkleri taşıyan binlerce insanın bayram sevincine ortak oldum... Evet, sizin de yazınızda belirttiğiniz gibi, 'İslamî Bayram'lar, İslâm Milleti'nin halklar planındaki kalbî birlik ve bütünlüğünü yansıtıyor... İnşallah Müslüman halklar arasındaki bu kalbî kaynaşma, onların başında bulunan rejimlerin, hükûmetlerin de sorumluluklarıyla gerçek mânâsına kavuşur...

- Evet, bu okuyucumuz bayram heyecanını böyle yansıtmış... Biz de bayram günlerinde ferdî bayramlaşmalardan ayrı olarak, birçok vakıfların, derneklerin toplantılarında bir araya gelen Müslümanların bayram sevincine iştirak etmeye çalıştık...

Özellikle, üçüncü ve dördüncü günlerdeki bayramlaşmalarda da... Bu arada, Birlik Vakfı'nın Çemberlitaş'taki merkezinde yüzlerce Müslümanın katıldığı bayramlaşmada, her ikisi de felsefeci olan Prof. Münir Dedeoğlu ve Prof. Bülend Sönmez dostlarımızla birlikte bulunduk. Önceki Milli Savunma Bakanı, AK Parti Kayseri Milletvekili Hulûsî Akar ve önceki Gençlik ve Spor Bakanı Kasapoğlu ve Meclis İdare âmirlerinden AK Parti İstanbul Milletvekili Hasan Turan konuşmalar yaptılar.

Kalabalığın büyük kısmı ayrıldıktan sonra devam eden sohbetlerde de, İstanbul İlâhiyat'tan Hüsnü Hoca ile Mustafa Can'lar konuşmalarında, gerek ülkenin ve gerekse bütün Müslüman toplumlarının ve coğrafyalarının özellikle de kültürel ve ahlâkî saldırılar konusuna dikkat çekildi. Bu konuşmaların üzerine bu gibi toplantılarda konuşulan konuların en çarpıcı özeti mahiyetindeki şiirler okumasıyla temayüz eden Muzaffer Doğan Bey'in, merhûm Necîp Fâzıl'dan okuduğu 'Evim' isimli şiirden, kor parçası gibi ve oldukça düşündürücü birkaç mısrayı burada tekrar okuyabiliriz:

'EVİM

Ahşap ev; camlarından kızıl biberler sarkan!

Arsız gökdelenlerle çevrilmiş önün, arkan!

(...) Eskiden ne güzeldin; evdin, köşktün, yalıydın!

Madden kaç para eder, sen bir remz olmalıydın!

Bir köşende anneannem, dalgın Kur'an okurdu;

Ve karşısında annem, sessiz gergef dokurdu.

(...)

Seni yiyip bitiren, kırk katlı ejder oldu;

Komşuluk, mânâ ve ruh, ne varsa heder oldu;

Bir yeni nesil geldi, üstüste binenlerden;

Göğe çıkayım derken boşluğa inenlerden...

Seninle sarmaş dolaş, kökten bozuldu denge;

Vuran kimse kalmadı bu dâvâyı, mihenge...

(...)Evim, evim, vah evim, gönül bucağı evim!

Tadım, rengim, ışığım, anne kucağı evim'

Bundan ayrı olarak, Fatih'teki Araştırma ve Kültür Merkezi'ndeki ve Haksöz'deki bayramlaşmaları da belirtmeliyim. Ama bayramın dördüncü gününde, Prof. Bülend Sönmez'le 'Dâr'ül-Aceze Kurumu'na gittik. Sultan 2. Abdülhamîd'in kurdurduğu bu kurumun başkanı ve aynı zamanda Cumhurbaşkanı Danışmanı da olan Hamza Cebeci Bey ile yaptığımız sohbette, hem mevcut kurum ve hem de yeni İstanbul Havalimanı yakınlarında yapılmakta olan ve birkaç ay sonra açılışı yapılacak ek Dâr'ül-Aceze Kurumu üzerine Hamza Bey'in heyecanını duyarak verdiği bilgilerden sonra bizim, Fatih'teki Akıncılar Derneği Merkezi'ne yetişmemiz gerekiyordu. Hamza Bey'e, oraya birlikte gitmeyi teklif edince, kabul etti ve orada da, iki saate yakın sohbetler oldu. Bu arada Viyana'dan gelen dostumuz Mustafa da bize eklendi ve oradan da Üsküdar'da, yurt dışından, Kırgızistan'dan, Filistin, Yemen ve Bosna, Filistin, Arakan, Hind ve Pakistan ve Afrika'dan Somali ve Burkina-Faso ve diğer ülkelere kadar, 70 kadar öğrenciyi bünyesinde yoğuran Emir Edib Hoca'nın Fütûvvet Vakfı'na geçtik... Orada da bizleri Batman'lı dostlar bekliyordu.

Onlarla da sıcak ve uzun sohbetler...

*İstanbul'dan Kinyas Yiğitoğlu; -uzuuun mesajında özet olarak- 'Sizi, Çeçenistan'da yaşanan felaket günlerinden beri takip ediyorum. Ben Çeçenistanlıyım. Yazdıklarınız rasyonel değil... '1,5 milyon' kadar olduklarını kabul ettiğiniz Müslüman Çeçen halkı adına, ayaklanma bayraklarını açan Gevher Dodayev, Aslan Meşhedov, Selimhan Yandarbiyef gibi isimlere karşı, 'baba-oğul' Kadirov'ların Müslüman halkı korumak için, Rusya ile uzlaşmaya taraftar olması ve Grozni'de İstanbul câmilerini hatırlatan dev bir câmi yaptırması ve Moskova'da milyonlarca Müslümanın Cuma ve bayram namazlarına katılmalarında Putin'in de müzaheretini sağlayan Ramazan Kadirov'a niye hep dudak bükerek bakıyor, niye eleştiriyorsunuz?' diyor...

- Evet, geçenlerde, Rusya'yı ve dünyayı titreten, korkutan Wagner isimli ve de açıktır ki, dolaylı olarak Rusya'nın güdümündeki 'Özel Güvenlik Güçleri' denilen ve çoğu çevrelerce de 'kiralık katil' olarak değerlendirilen örgüt hakkında yazarken, Putin'in yakın destek güçlerinden olmakla öğünen ve 'Allah ve Peygamber'den sonra Putin'in emrini dinlerim' diyen ve ayrıca, daha 1 ay öncelerde kendilerini ikinci bir Wagner örgütü olarak niteleyen ve Ukrayna'da kendi ülkelerini savunmaya çalışanları sivil- asker demeden nice insanları yok etmekte emsalsiz başarılar göstermekle övünen ve Rusya televizyonlarında da övgülere boğulan Ramazan Kadirov hakkında, bu satırların yazarı nasıl başka bir şey yazabilirdi, bilmiyorum...

.Uçurumun kenarında olan sadece Fransa değil; ‘sadece ben' diyen bütün Avrupa kafasıdır
3 Temmuz 2023 Pazartesi

Cezayirli Nael isimli 17 yaşında bir gencin, kendi arabasının içinde polis tarafından öldürülmesinin bir anda Fransa'yı bir sosyal patlamanın veya daha doğrusu, bir çöküntünün eşiğine getirdiğini biz söylemiyoruz, bizzat Fransa Cumhurbaşkanı Macron söylüyor... Çünkü Fransa'nın sadece başkentinde değil, bu ülkenin hemen bütün şehirlerinde yangınlar, tahrip etmeler, yağmalamalar; her yerde... Ve Macron ülke çapında olağanüstü hal ilan etmek zorunda kaldı, şehirlerarası ulaşımlara sınırlamalardan, şehir içi metroları kapatmalara kadar her türlü tedbire başvurdu ve sadece başkent Paris'i korumak için ek 45 bin polis daha sevk etti Paris'e...

İlginç olan şu ki emperyalist dünyanın haber ajansları ve medya organları Fransa'da, o Cezayirli gencin katledilmesine tepki gösteren kızgın kitlelerin her tarafı ateşe verişleri ve hattâ ünlü alışveriş merkezlerini yağmalayışlarıyla ilgili haberleri ya hiç vermediler ya da küçülterek verdiler veya hiç değinmeyerek teğet geçtiler- geçiyorlar. Halbuki o dünyanın medya organlarının, 10 yıl öncelerde İstanbul'da cereyan eden Gezi Hadiseleri sırasında, Erdoğan Hükümeti'nin düşeceğine dair beklentilerini İstanbul'dan kendi TV kanallarına aktarmanın öylesine heyecanı içinde idiler ki kesintisiz 8 saat canlı yayın yapanları bile görülmüştü...

Ama şimdi, neredeyse tam bir sessizlik...

30-40 yıl öncelerde ünlü Amerikan stratejisti (kendisi de bir Amerikan Yahudisi olan) Henry Kissinger, Filistin'de meydana gelen çatışmaları medyadan vermenin, dünyada İsrail rejimi aleyhine bir kamuoyu algısı oluşmasına hizmet ettiğini ve bundan kaçınılmasını istemiş ve öyle de yapılmıştı...

Şimdi de Fransa ve diğer Avrupa ülkelerinde meydana gelen sosyal patlamaları fazla söz konusu etmenin Avrupa'ya zarar vereceğini düşünüyorlar... Ya da 'filanca dört ayaklı hayvanın diğer benzerinin ayağına basmayacağı' gibi bir durum...

*

Biz bu vesileyle ilave edelim ki uçurumun kenarında olan sadece Fransa değil, (her şeyi maddeden ibaret gören) materyalist anlayışlara bağlı olan bütün sistemlerdir. Çünkü bu anlayışta insan, sadece 'ben' diyen, hak kavramını sadece kendi gücü ve isteğine göre belirlemek isteyen ve bu yüzden de sûreten insan olan fizikî yapıdan, sîreten, ruhen insan olana gidemeyen bir canlı varlıktır. Ya da meşhur Latince deyimle, 'Homo hominu Lupus...' / 'İnsan insanın kurdudur...' Evet, materyalist insanın diğerlerine bakışı böyledir... Onun içindir ki kendileri gibi düşünmeyenleri yok etmeyi kendileri için bir hak bilen bir anlayışla, 'Cehennem, yâni ötekiler!..'

Bugün Fransa'dakine benzer bir durum da, birkaç sene önce Hamburg'da ortaya çıktığında ve birçok insan da öldüğü halde, 20 günden fazla süren o karışıklıklar sırasında orada nelerin cereyan ettiğine dair, Alman TV kanallarında yayınlanan haberlerde orada olup bitenler, 1 dakikayı bile bulmayan küçücük haberlerle geçiştirilmişti.

Bazıları, 'Ahh Avrupa/ Ahh Batı değerleri...' filan derler de, bu materyalist dünyanın asli coğrafyası olan Avrupa'nın iki Cihan Harbi'nde de asıl savaş meydanı olduğu bilindiği ve farklı kavimlerin, farklı coğrafyalar konusunda besledikleri vatanperestlik duygularıyla birbirlerini aç kurtlar gibi nasıl parçaladıkları hatırlanmak istenmez...

Ve o iki büyük felaketten sonra, kendi aralarında bir daha savaşmamak gerektiğini her iki savaşta, yaklaşık 70-80 milyon insanın ölümüne yol açan bir dünya görüşünün çıkmazını onların kendi aralarından bazıları düşünce adamları çıkıp söylemiş olsalar bile, hele de bizdeki, ruhlarını o dünyaya kiralamış olanların 'Ahh Avrupa...' diye iç geçirmeleri ve Avrupa'ya mal edilebilecek ortalama beyinleri saran kanserin tedavisinin ve şifa bulması ihtimalinin olmadığını düşünememeleri daha bir ilginçtir.

*

Yine hatırlayalım ki, 25 sene öncelerde, Bosna trajedisi günlerinde, Srebrenitsa kasabası halkının kurtarılması adına o kasaba, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından 'Güvenlikli Bölge' ilân edilmiş ve Müslüman halkın silahlarını, BM Gücü vazifesi gören Hollanda Askerî Birliği'ne teslim etmeleri sağlanmış ve ondan sonra da orada, Srebrenitsalı 8800 erkek Müslüman, Sırp milisleri tarafından kurşuna dizilmiş ve Hollanda askerî birliğinin komutan ve askerleri hadiseyi görmedik diyebilmek için, o cinayetler işlenirken arkalarını dönmüşlerdi.. Ve o askerler Avrupa Savaş Suçları Mahkemesi'nde yıllarca yargılandılar ve çoğu beraat etti, bir kısmına da küçücük kusurlar isnat olunmasıyla yetinildi... Ve 8-10 ay önce, o Hollandalı askerlere, 'Hollanda Kraliyet İdaresi'nin yetkililerince, 'Son derece ağır suçlamalara maruz kaldıkları ve çok acılar çektikleri' söylenerek, Hollanda'nın en yüksek liyakat madalyaları verildi...

Bırakalım, Avrupa'yı, bizdeki Avrupa aşkına tutulmuşlardan bu utanç verici davranışlar hakkında ciddî bir itiraz sesi yükseldiğini duyduk mu?

Aynı şekilde, aylardır İsveç'te, Danimarka'da, Hollanda'da, Kur'an-ı Kerîm yakılıyor... Avrupa'dan bir-iki cılız ses yükseldiyse bile, Avrupa uşaklığında sınır tanımaz bir durumda olan bizdeki yerli malı Avrupalılarımızın, Avrupa kuklalarının, bu alçakça ve manyakça saldırılar konusunda bir itiraz sesi yükselttiklerini gördük mü?

*

Tabiî, bu vesileyle belirtmeliyiz ki, Kur'an-ı Kerîm'i yakmaları, Erdoğan'ın şahsına yönelik bir protesto gibi değerlendirenlerin etkisinde kalan halkı Müslüman olan bazı ülkelerin rejimlerinin, bu son saldırı üzerine, Pakistan, İran, Irak, Mısır ve Suûd rejimine ve Fas başta olmak üzere, birçok Afrika ülkesine ve bazı uluslararası Müslüman kuruluşlarına kadar, geçmişe göre daha duyarlı davranıp tepkiler geliştirmeleri; inşallah, yeni hayırlara da vesile olacaktır.

Bu arada, Başkan Erdoğan'ın bu konudaki kararlı tavrı karşısında, İsveç resmî makamlarının biraz geri adım atar gibi yapmalarının, NATO'ya girinceye, köprüden geçinceye kadar geçerli bir davranış olduğu, İsveç Dışişleri Bakanlığı'nca yapılan son resmî açıklamalarda daha bir sırıtıyor... Çünkü o açıklamada, 'İsveç Adalet Bakanlığı'nın, son Kur'an yakma hadisesinden haberdar edildiğine ve İsveç Güvenlik Servisi'nin de şiddet taraftarı aşırılıkçı unsurlara karşı çalışmalarını hızlandırdığı'na değinildikten sonra, şu eski iddia ve masal tekrarlanıyordu:

'İsveç'te ifade özgürlüğü güçlü bir korumaya sahip, ancak bu görüşün hükûmetçe desteklendiği mânasına gelmez... Tamamen, kanunlara uygun olarak yapılan, legal olan kamusal toplantılar kutuplaştırıcı ve saldırgan olabilir. Geçen çarşamba günkü gösteriler de tam bu türdendir. Ama İsveç'in iç güvenliği ve açısından ciddî sıkıntıları ve bunun sonuçları da vardır. (..) Bu yüzden yetkililerimiz yeni tehditleri önlemek için ve değerlendirmek için çabalarını arttırıyor.'

Evet, bu açıklama, İsveç'in NATO üyeliğine Türkiye'nin evet demesini sağlamak için güyâ, amma... İsveç, kendisine yönelik bir takım tehditleri bertaraf edebilmek için NATO'nun himayesinde olmayı gerekli görüyor ve üye olduğunda da, Avrupa'daki en güçlü NATO askerî gücü olan Türkiye, İsveç'i korumaya koşacak ve amma, İsveç, Türkiye'yi ve Türkiye halkının en aslî değerlerine saldırıları 'ifade özgürlüğü' adına ve de 'bu görüşler hükûmetimizin görüşü değildir...' mavalıyla geçiştirmeye çalışacaktır; öyle mi?

Yok öyle yağma...

Başkan Erdoğan bu konuda, 'Kibir âbidelerine hadlerini bildireceğiz...' diyerek, sözlerini net olarak ifade ettiğine göre, gerisini bekleyeceğiz...

.Yozlaşmanın kralları', ‘yozlaştırılacakları'ndan korkuyorlar!
5 Temmuz 2023 Çarşamba

Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde kurulan 'Alevî-Bektaşî Kültür ve Cemevi Başkanlığı' , Gençlik ve Spor Bakanlığı işbirliğiyle gençlik kampı düzenliyor. Ama söz konusu Başkanlık, 18-25 yaş aralığındaki Alevî gençleri, kız ve erkek olmak üzere, ayrı gruplar halinde kamp organizasyonlarına davet ediyor..

Bunda şaşılacak ne var?

18-25 yaş arası gençleri, 'Bırakınız, diledikleri gibi ve karma eğitimi zarûrî olarak niteleyen kanunlara göre aynı kamplarda birlikte olsunlar..' diye serbest bırakmanın sonunda nasıl bir 'ahır özgürlüğü'ne dönüşeceğini göremeyen kafalara hatırlatalım ki, bazı Avrupa toplumlarında anneler ve öğretmenler kamp programlarına giden kızlarına, bazı 'önleyici hapları almayı unutmamaları'nı tavsiye etmektedirler.

Böyleyken bizdeki laiklerin savunma siperi olan Cum. gazetesinin laiklik aşkının depreşmiş olmasında şaşılacak bir durum olmasa gerek.. Çünkü onlar için bunlar gayet tabiî hallerdendir.. Bunlardan birisi olan Prof. (H. Ç.), "Bu gibi davetlerde kız-erkek ayrımı yapılmasının Alevîliğin özüne aykırı olduğunu" ifade ederek "Alevîliği yozlaştırmayın" bile diyebilmiş..

Bu kişi, 'Alevî kız ve erkek öğrencilere ayrı kamplar düzenlenmesi'ne karşı çıkarken, "Her türlü dinî, sosyal, hukukî, ekonomik, kültürel ve eğitimle ilgili hayatta cinsiyet ayrımcılığı yapmak Alevîliği bozar, yozlaştırır ve zehirler. Bu yüzden, kadın-erkek, kaç- göç, haremlik- selâmlık ve benzeri ayrıştırmalar Alevîliğe sığmaz. Alevî gençleri için düzenlenen, harem- selâmlık kurallarına dayalı eğitim ve gençlik kampları, anayasanın laiklik ilkesine, karma eğitim ve öğretimi zarurî gören M. Eğitim Temel Kanunu'na, Medenî Kanun'a, çağdaş hayatın gerçeklerine ve kadın-erkek eşitliği üzerine kurulan tarihî geleneklere ve Alevî inancına aykırıdır. Bu uygulama, Alevî inancındaki eşitlik ilkesini bozmak, Alevî inancını tam özünden en can alıcı yerinden zehirleyip yozlaştırmak ve bozmaktır sonu asimilasyondur. Alevîliği zehirlemeyin!" buyurmuş!!.

Alevî vatandaşlarımızın kendileri adına sergilenen bu iğrenç iddiaları çok net ifadelerle reddetmeleri gerekiyor.

Ve hemen ekleyeyim, bu satırların sahibi öyle 'alevî'ler tanıyor ki, bölgelerinde 'alevî dedesi' olarak tanınırlar ve bütün çabaları kendilerini inançlarına göre yaşamaya çalışan Müslümanlar olarak tanıtmaktır ve bunu yaparken de, inançlarının kaynağını, Hz. Ali'den gelen yorumlardan öğrenmek dikkatindedirler ve bilirler ki, Hz. Ali de örneğini Hz. Peygamber (S)'den almaktadır.

Müslümanların tarihinde Hz. Peygamber' (S)'den sonraki ihtilaflarda Hz. Ali'nin tarafında oldukları için 'alevî' diye isimlendirilen kesimlerin, bu gibi sonunun nereye varacağını tahmin etmeye gerek kalmayan müptezelliklere sessiz kalmamaları beklenir..

Prof. Ç.'nin meseleye yaklaşımı ise oldukça ilginç.. 'Çağdaş yaşam ve laik değerler' üzerinden konuyu ele alan bu kişi, açıktır ki bu çıkışıyla 'fısk'u fücur'u gerçekte Alevîlik adı altında yaygınlaştırmak istiyor. Tekrar ediyoruz, biz Alevî Müslüman kardeşlerimizin böyle saçmalıkların kendileri adına yapılmasına izin vermemelerini bekliyoruz.

Birkaç NOT: 1- 'Katolik Hristiyanların dünya çapındaki ruhânî lideri' diye anılan 266. Papa Francis'e, bir 'Aferin!'..

Dünya Müslümanlarının en kutsal kaynağı olan 'Kur'an-ı Kerîm'in yakılmasına İsveç güvenlik makamları ve mahkeme kararlarıyla, 'ifade özgürlüğü' adına resmen izin verilmesiyle sergilenen 'barbar ilkellik' karşısında, Papa'nın dile getirdiği görüşler bizdeki bazı özellikle de 'laik kafa'lara da esaslı bir şamar mahiyetindedir. Çünkü hele de İskandinav ülkeleri söz konusu olunca, Avrupa hayranlıklarının zirvesi sayılan o coğrafyalardaki hükûmetlerin ve halkların sessiz kalmaları ve 'ifade hürriyeti'nin tabiatında 'kutuplaştırıcılık ve saldırganlık vardır, o açıklamalar ve eylemlerin Hükûmetimizce kabul edildiği mânâsına gelmez..' gibi açıklamalarla 'avanak avcılığı'na çıkmaları, bizdeki mâlûm kesimlerce ve sessizce kabul edilmektedir.

Evet, 3 Temmuz günü dünya medya organlarına yansıyan açıklamasında Papa Francis, 'Müslümanların kutsal kitabı Kur'an'ın yakılmasının kendisini kızdırdığını ve tiksindirdiğini ve böyle bir eyleme izin verilmesinin 'ifade özgürlüğü' olarak kabul edilemezliğini' söylemiş bulunuyor. Papa, 'İfade özgürlüğü, asla başkalarını hor görme aracı olarak kullanılmamalıdır ve buna izin vermek reddedilmeli ve kınanmalıdır..' demekte..

Bu arada, Müslüman dünyasındaki pek çok rejimlerin, bu son saldırı üzerine bu zamana kadar olmayan şekilde yoğunluklu bir tepki göstermeleri de inşaallah yeni uyanışlara da vesile olacaktır.

2- İç politikaya ve hele de parti içi tartışmalara dair söylenenlere girmek, insana bıkkınlık getiriyor. Ama yine de bazılarına değinmeden olmuyor: KK Bey'in partisinin başından değil, 12 seçim, bir o kadar seçim daha kazanamasa yine de giymeyeceği konuşuluyor.. Çünkü partisinin üye sayısını sınırlı tutarak, sınırlı sayıdaki ve kendi 'has' adamlarından oluşan delegelerin oylarıyla kongreden değişik bir sonuç çıkmayacağı söyleniyor. Ancak, bu arada KK Bey'in bir videosu sosyal medyada tedavülde.. Orada diyor ki bu efendi: 'Bir kimse oturduğu koltuktan kalkmamakta ısrar ediyorsa, bilin ki, bir takım kirli işlerinin anlaşılacağı içindir; yani, altını kirletmiştir..' diyor..

KK Bey, ilk kez bu kadar net bir itiraf yaparken görülüyordur, herhalde..

3- Merâl Hanım'ın partisinin kongresinde, yüzlerce erkeği hizaya getirircesine yaptığı ve 'Bundan sonra bu partide lâubaliliğe müsamaha yok!' diye gürlediği, müthiş celâlli konuşmasına muhatab olmuş bir isim, 'Kuruluşunda büyük pay sahibi olduğu '6'lı Masa' ittifakını 'kumar masası'na benzetip; 3 gün sonra da o 'kumar masası'na yeniden oturmak' gibi tutarsız ve lâubalice davranışlarını göremeyen Akşener'in delegeleri suçlamasına ve de o delegelerin o kızgın hanımefendiyi alkışlamasına hayret ettim ve 'Benim böyle bir partide ne işim var diye istifamı verdim. Ama istifamı hemen o anda açıklayıp, salonu terk etmediğim için kendimi suçlamaktayım..' diyor.

4- İBB, Feshane'de sapkınlığın propagandasını yapıyor!

İstanbul /Eyyûb Sultan'da 2. Abdulhamîd zamanında yapılan ve son yıllarda restore edilip "Art-İstanbul Feshane" adıyla 22 Haziran'da açılışı yapılan binadaki sapkınlık propagandasına, İçişleri Bakanlığı'nın müdahale etmesi gerekiyor.

İBB tarafından Feshane duvarına asılan ve sapkın bir kişinin sözlerine yer verilen bir panoda; bir kişinin, "Türkiye'de yaşayan pek çok 'lgbtiq' gibi evsiz, işsiz kalmaya itilen insanlardan birisi olduğu ve ev sahiplerince kiralık evlerden bile çıkarıldığı'ndan yakınmaları teferruatlı bir şekilde anlatılıyordu.

Evet, çıplak heykeller ve müstehcen çizimlerin yer aldığı bu ve benzer sergilere karşı İçişleri Bakanlığı'nın seyirci kalmaması bekleniyor.

Bir diğer sapkınlık propagandası da, internette yayın yapan 'tdx' isimli bir sitede, 'pedofili'yi (çocuklara yönelik cinsî sapkınlık eğilimini) savunan konuşmalarda görülüyor. "Duygularımızdan biz sorumlu değiliz, pedofillere saygı gösterilmeli, pedofilliğin cinsî bir tercih olduğunu kabul etmeliyiz. Pedofili de homosexualite gibi tabiî bir cinsî yönelimdir. Pedofiller yönelimlerini özgürce yaşamalılar..' denilebilmekte ve herhangi bir kanûnî tâkibata maruz kalmaları halinde kendilerini kurtarmak için de, ahlâksızca bir yol izlemekte ve 'Tabiî ki bu tercihlerini cinsî bir suça bulaşmadan yapmalıdırlar!' diye akıllarınca kurnazlık yapmaktalar; suç'a bulaşmadan pedofili nasıl olacaksa!!.

Evet, sapkınlıkta sınır tanımayanlar, 'gem'i azıya almak' kararlılığı içinde olduklarının havasını atıyorlar.

Bir memlekette ahlâklı insanlar en azından ahlâksızlar kadar cesur olmadıkça, o memleket için kurtuluş muhâldir.

.30 yıl sonra sadece Sivas'ı değil; Başbağlar'ı da anlamaya çalışmalı değil miyiz?
7 Temmuz 2023 Cuma

2 Temmuz 1993 gecesi ve ertesi sabah, yani 30 yıl önce Sivas'tan dünyaya geçilen haberler dehşet vericiydi. Çünkü bir otel yangını olmuş ve 33 kişi ölmüştü.

Ama hadisenin özü, yangında 30 küsur insanın ölmesi de değildi...

Meselenin özü, Hindistanlı bir Müslüman ailenin oğlu olup sonra, 'İslam düşmanı' konumuna geçen Selman Rüşdî adında bir kişinin yazdığı ve 'Müslümanların en temel değerlerine ve aslî kutsalları'na hakaret ettiği için, İngiltere Kraliyeti'nce büyük takdir ve ödüllerle karşılanan ve amma Müslüman dünyasında derin bir infial uyandıran ve 1989 başında da, İran lideri İmam Rûhulllah Humeynî'nin; yazarı için 'ölüm fetvâsı' yayınladığı 'Şeytan Âyetleri' (Satanic Verses) isimli bir kitabın etrafında gelişen protestoların bizdeki yansımalarının sonucu idi.

O kitabı, Türkçeye tercüme ettirip bir gazetede yayınlatmaya başlayan Aziz Nesin isimli bir 'mizah yazarı'nın ve çevresindeki, kendilerini 'aydın' diye niteleyerek kendi dışındakileri karanlıkta sananların, Sivas'ta -ve laiklerin, ateistlerin kendilerine haksız yere bayrak edindikleri- 'Pîr Sultan Abdal' adına düzenlenen bir törene katılacaklarının açıklanması üzerine, Sivas'ın Müslüman halkından büyük kitlelerin o 'provokatör/tahrikçi/ kışkırtıcı' kişiyi ve destekçilerini gün boyu protesto etmeleri sonrasında, o tahrikçilerin şehirde kalacakları bir otelde bir yangın meydana gelmesi ve 35 kadar kişinin ölmesiydi, meselenin özü...

*

Konuyu daha iyi anlamak için, 'O günler Türkiyesi'nin bir panoramasını göz önüne getirelim: Cumhurbaşkanı Turgut Özal, 17 Nisan-1993'de vefat etmiş, yerine Doğru Yol Partisi Genel Başkanı ve Başbakan olan Süleyman Demirel, Erdal İnönü liderliğindeki SHP (CHP)'nin de desteğiyle, Meclis tarafından Cumhurbaşkanı olarak seçilmişti.

Süleyman Demirel Cumhubaşkanı olunca -o günkü anayasa gereği- Doğru Yol Partisi'nin Genel Başkanlığı'ndan ayrılmış ve DYP, bir kongre yapıp, yıllarca Amerika'da kalan ve kendisini 'Atatürk'ün kızı' diye takdim eden Tansu Çiller isimli bir ekonomi profesörünü DYP Genel Başkanlığı'na seçmiş ve Demirel de, Çiller'i yeni hükûmeti kurmak için Başbakan olarak vazifelendirmişti. O da Erdal İnönü ile Demirel arasındaki karma hükûmeti genel çizgileriyle devam ettirecekti.

İşte tam o günlerde, 24 Mayıs 1993 gecesi El'aziz/Bingöl yolunda, 'sivil giyimli ve silâhsız askerler'i taşıyan bir otobüs pusuya düşürülüp, 33 asker katledilmiş ve ülke derinden sarsılmıştı tabiatıyla...

Ülkenin öylesine gerilimli olduğu bir dönemde daha önce, Selman Rüşdî'nin çoğu Müslüman coğrafyalarında büyük protestolarla karşılanan ve İslâm'a en alçakça saldırı ve hakaretlerle dolu olan kitabını, Aziz Nesin, Türkçeye tercüme ettirip Müslüman halkın hassasiyetlerini denemek şeytanlığına yönelmiş ve devamında da tabiatıyla, Aziz Nesin gittiği her yerde protestolarla karşılaşmış ve hattâ birçok şehirde, oteller bile kendisine yer vermemişti. O ise, bu tepkilerden, 'gericiliğe karşı büyük bir savaş vermekte olduğu'nu sanıyordu.

İşte o gerilimli havada, Aziz Nesin ve Müslüman halkın inançlarına karşı geldiklerinden dolayı kendilerini, 'aydın' zanneden etrafındakiler, bir protesto ile karşılaşacaklarını bile- bile, Sivas'a gelmişler ve de büyük kitleler tarafından gün boyu saatlerce protesto edilmişlerdi.

*

Akşamüzeri ise, artık kalabalıklar büyük çapta dağılmış ve uyandırdıkları fitneden dolayı gururlananlar da otellerine çekilmişken... Gündüzün kalabalıklarından geride kalan gruplar da protestolarını sürdürüyorlardı.

İşte o sırada, Nesin ve diğer -sözde- 'aydın'ların kaldıkları otelde bir yangın çıkmıştı...

Alt kattan üst katlara yükselen dumanlar yukarıdakileri nefes alamaz hale getirmiş, itfaiyeciler ve herkes o duman içinde kalanları kurtarmaya çalışmıştı. Bunlardan birisi de şimdi Saadet Partisi'nin (SP) lideri ve o zaman Sivas Belediye Başkanı olan Temel Karamollaoğlu idi ve o da o yangından insanları kurtarmak için çok çırpındığı halde, mâlum çevreler tarafından, yıllarca, 'baş suçlu' ilân edilmişti; KK Bey'in son '6'lı Masa' tezgâhına katılışına kadar...

*

İslâm'da, düşmanı değil, hattâ en canavar ve muzır hayvanları bile canlı canlı ateşe atarak yakmanın haram olduğu bilinirken, kendilerini 'aydın' olarak niteleyen karanlık çevreler, Aziz Nesin'i 'Allah'u Ekber!' nidâlarıyla protestodan öteye bir eylem sergilemeyen kitleleri 'gerici, vs.' gibi mâlûm 'düşmanca ve karalayıcı' sıfatlarla, o otel yangınının failleri olarak suçlamışlardı.

Aziz Nesin de o 'yangın'dan, otel odasının penceresine kadar uzanan bir itfaiye merdivenine konulup aşağıya kaydırılarak kurtarılmışken; 4 Temmuz 1993 tarihinde yazdığı şiirimsi satırlarında, kendi tahrikini ve suçunu görmeyip, yine Müslüman kitleleri,

'Aynı dili konuşsak da

Anlamayız birbirimizi...

Suç ne bende, ne de sende,

Suç seni karanlıklara gömenlerde...'

diye suçlamaktan geri durmuyordu; kendisi 'aydınlık'taydı ya... Ama kendilerini, emperyalist dünyanın İslâm'a saldırısının kuklası olduklarını bile düşünemiyorlar ve Müslüman halk kitlelerinin hışımlarını anlamaya yaklaşmıyorlardı.

*

Dahası...

O, -sözde- 'aydınlık' cenahtan Ârif Sağ denen türkücü bir CHP milletvekilinin o akşam yaşadıklarını da anlattığı 'Aykırı Bağlama' isimli eserinde zikrettiği bir sahne çok şeyi açıklayabilecek durumdaydı...

Onun anlattığına göre, akşam karanlığının iyice bastırdığı saate kadar, otelde hiçbir olağanüstü durum yokken, askerlerin yanına bir arabayla gelen 'damalı gömlekli bir sivil kişi', kendisine selâm duran oradaki komutanlara bir şeyler söyleyip gitmiş ve oteldeki yangın da hemen sonra başlamıştı.

O yangının bu anlatılanlarla bir ilgisi sorgulanmadı bile...

Ve yazık ki, Müslüman halktan yüzlerce insan, o provokasyon sebebiyle on yıllar boyu zindanlarda yandıkları halde, mahkemeler, o iddiayı da araştırmamış ve o yangından hemen sonra o gece, TRT'nin 23.00 Haberleri'nde de, çiçeği burnunda yeni Başbakan Çiller'in, bu yangının, 'borçlu olan sigortadan para alıp borcunu ödemek için, otel sahibince kasten çıkarıldığının bildirildiği' şeklindeki ilk açıklamasının üstü, daha sonra ilk andaki bir yanlış bilgilendirme gibi yorumlarla kapatılmıştı.

Ve...

Ondan iki gün sonraki akşam, Erzincan'ın Kemaliye ilçesinin Başbağlar köyünü basan 60 kadar silâhlı terörist, câmide namaz kılmakta olan erkekleri dışarıda bir meydanda toplayıp onlara propaganda konuşmaları yaptıktan sonra, o cemaati tarayarak 35 kişiyi öldürmüşler ve gecenin karanlığında izlerini kaybettirmişlerdi. O cinayetin de hâlâ da aydınlanamamış olması da bir başka faciadır.

*

Daha büyük facia ise, kendilerini 'aydın' diye niteleyenlerin, bugünlerde yeniden sadece Sivas'taki o otel cinayetini hatırlayıp gözyaşı dökmeleri ve amma Başbağlar'daki o mazlum insanlarının facialarına ise adetâ, 'Ohh olsun, siz gericiler onu hak etmiştiniz zâten...' dercesine o facianın üzerine tonlarca sukût külü dökmeleridir.

Halbuki üzerinden 30 yıl ve geçtikten sonra, artık zaman aşımı hükümleri gereğince de, kimse suçlanamayacağına göre, gerçeğin, en azından geleceğe bir ibret levhası bırakmak niyetiyle de olsa, araştırılması gerekmez mi?

*

Kezâ, '6-7 Eylül 1955'de, bir akşam gazetesinde Kıbrıs Buhranı bahane edilerek, yayınlatılan ve 'Selânik'te, Mustafa Kemal'in doğduğu evin bombalandığı'na dair yalan haber üzerine; harekete geçirilen büyük kalabalıkların, İstanbul'da, gayrimüslim vatandaşlara karşı sergilenen ve bir çok ölümlere ve bazı mâbedlerin tahribine ve İstiklâl Caddesi ve diğer yerlerdeki alışveriş merkezlerinin yağmalanmasına kadar varan ve Başvekil Adnan Menderes Hükûmeti'nin duruma hâkim olabilmek için Örfî İdare (Sıkı Yönetim) ilân etmek zorunda kaldığı büyük karışıklıklar üzerinden 40 sene geçtikten sonra, 1995'lerde zamanın MİT Başkanı'nın, 'MİT'in en büyük ve başarılı operasyonu 6-7 Eylül Hadisesidir!.' diyebilmesini hatırlıyor muyuz?

0, '33 askerin silâhsız ve korumasız olarak gönderilmesi' ve hattâ General Eşref Bitlis'in ölümüyle sonuçlanan uçak kazasının üzeri bile, -doğru-dürüst araştırılmaksızın- yukardaki kumandanların emirleri ile kapatılmadı mı?

Ve bunlar tek örnekler sanılmamalıdır..

'İzmir Suikasti ve Menemen Hadiseleri'nin, kezâ Şeyh Said ve Dersim Hadiseleri ve daha nicelerinin İstiklal Mahkemeleri'nde nasıl görüldüğü üzerindeki kalın perdelerin hâlâ da kaldırılmamış olduğunu hatırlamak bile yeter herhalde...

Okuyucularla Pazar hasbihali: ‘Âdil olan bir barışın kaybedeni olmaz' temeli, doğru bir söylemdir
9 Temmuz 2023 Pazar

Yozgat'tan Şahin Yılmazer diyor ki: 'Bazı resmî ağızlarda, geçen aylarda Rusya- Ukrayna Savaşı etrafında, 'savaşın kazananı olmaz.' gibi bir söz sıkça tekrarlanıyordu.. Ve bu sözün, bizi sıkıntıya düşürebileceğini siz de yazılarınızda belirtmiştiniz.; doğru bir yaklaşımla..

Evvelki akşam, Başkan Erdoğan'ın Ukrayna Başkanı Zelenskiy ile yaptığı görüşme sonunda yaptığı açıklamada kullandığı, 'Âdil bir barışın kaybedeni olmaz..' ifadesi, sanırım bütün savaşlar konusunda da, en sağlıklı çözüm formülünü göstermiş oldu.. Hamdolsun ki, bizim değerlerimiz içinde yetişmiş olan Başkan Erdoğan, savaş ve barış konusunda dünya çapında üzerinde durulması gereken bir formül açıklamış bulunuyor..

--Evet, bu okuyucumuzun sözüne aynen katılıyorum. Savaşta ve barışta, her iki durumda da aslolan, her şeyden önce haklı ve âdil olmak ve o noktada kalabilmektir. Yoksa nice savaşlardan zaferlerle çıkanlar olmuştur ki o zaferler insanlara, 'zafer veya hiç..' dedirtmiştir..'

Sanırım, Putin'in varacağı yer de her halde öyle olacaktır.. Dünyanın en büyük coğrafyalarına sahib olan Rusya'nın, Ukrayna'ya saldırmakla neler elde edeceğini kestirmek zordur. Çünkü bu savaş, aslında Rusya- Ukrayna arasında değil, Amerika ile Rusya arasındadır ve Putin'in saldırganlığıyla başlamıştır. Ve Amerika, askerlerini devreye sokmadan, elindeki en gelişmiş silahlarını Ukrayna'ya vermekte ve Rusya'nın nefesini kesmeye çalışmaktadır. Nitekim son olarak Ukrayna'ya 'misket bombası' denilen ve nükleer silahların bir alt kademesinde olan bu silah, Putin'i sık sık sözünü ettiği nükleer silahları kullanmak tehdidini gerçekleştirmeye götürür mü, o, ileride görülecektir.

İnşaallah o noktaya varılmaz da, Başkan Erdoğan'ın işaret ettiği üzere, ''Âdil bir barış'a ulaşılır. Yoksa sonucu her iki taraf için de dünya için de karanlık bir tablo gösteriyor..

Tekrar edelim, bu savaş, açıktır ki, Ukrayna - Rusya Savaşı değil, 'Rusya- Amerika Savaşı'dır. Tıpkı İsrail'e karşı verilecek her savaşta; taa baştan beri hep Amerika ve Rusya'nın İsrail'in arkasında oluşu gibi..

Ankara'dan Neşet Yarıcı diyor ki: 'İsrail rejimi kuruluşunun 75. yılını, yeni kan dökmelerle kutlamaya çalışıyor. Geride kalan 75 yılda döktüğü kana doymadı.. Ve yazık ki, Müslüman dünyası bütün bu 75 yıllık cinayetlere karşı tek yumruk olamadı.. Ama İsrail rejimi, -sizin çok eski bir yazınızdan öğrendiğime göre- dünyanın her yanındaki Yahudiler, İsrail lehine çalışırlarsa, o zaman Siyonist olurlar ve Siyonist olmak, Yahudilerin dünya üzerinde 'bir vatanlarının olması' idealinin adıdır ve son günlerde de Batı Şeria'da 75 yıldır yıkık- dökük mekânlardan oluşan ve ağır bir deprem görmüş bir kasabaya benzeyen 'Cenin Mülteci Kampı'nı bir kez daha vurdu.. Dünyadan yükselen değerlendirmeleri, 'tarafların soğukkanlı davranmaları ve barışı tehlikeye atmamaya çalışmaları' şeklinde oluyor.. En başta Amerika, Rusya ve İngiltere vs. gibi ülkeler ise, 'İsrail'in kendisini savunma hakkının bulunduğu hatırlatması'nı da açıklamalarında mutlaka ekliyorlar..

Bu duruma nasıl bir çözüm bulunabilir, sizce?

--Evet, bu okuyucunun mesajı özetle böyle..

Önce şu tesbiti yapmakta fayda var..

Osmanlı Devleti'nin gücünün iyice zayıflama sürecine girmesine kadar, Yahudilerin iki bin yıl öncelerde Kudüs'ten sürülürlerken, ayrıldıkları son tepenin adı olan 'sion' kelimesinden üretilen 'vatan' anlayışı ve 'sionizm- Yahudi vatanı ideali) kendileri için de bir ütopya halinde görülüyordu.. Hattâ o kadar ki, İsviçre'nin Basel (Bazel) şehrinde 1897'de ilk Siyonizm kongresini tertipleyen ve bir gazeteci olan Theodore Herzl, dünyanın çeşitli yerlerinden Yahudi topluluklarının kanaat önderleri sayılabilecek kimseleri bu kongreye davet etmesi öncesinde, 'Yahudi Devleti' /Der Juden Staat) isimli kitabını sadece 600 adet bastırdığı halde, ancak 200 kadarını satabilmiş, gerisi elinde kalmıştı.

Ama yanına İngiltere'nin en ünlü ve büyük kapitalist Yahudilerinden ve sonraları uluslararası Siyonist hareketin liderlerinden sayılacak olan Lord Rothschild'i de alarak İstanbul'a gelip Sultan 2. Abdulhamîd'le görüştü ve Filistin'de kendi inançlarına göre yaşayabilecekleri küçük bir kasabanın Yahudilere verilmesini ve mukabilinde, Osmanlı'nın borçlarını ödeyebileceklerini bildirdi.. Ama Sultan Abdulhamîd, bu talebi reddetti.

Görüşme sonrasında Herzl'in, 'Bu Sultan işbaşında olduğu müddetçe, bizim Filistin'de özerk yönetimi olan küçük bir kasaba sahibi olmamız mümkün değildir..' dediği biliniyor.

Ama Osmanlı, Birinci Dünya Savaşı'nda ağır bir yenilgi almıştı ve henüz savaş bitmeden, Mareşal Allenby komutasındaki İngiliz güçleri Filistin'e girmişler, Kudüs elden çıkmıştı.. Oradaki Osmanlı Ordusunun komutanı Alman Generali Falkenhein yerini M. Kemal Paşa'ya bırakıp o cebheden ayrılmıştı. Daha sonra M. Kemal Paşa da yerini başka bir komutana bırakıp, İstanbul'a gelmişti.

İşte o günlerde Arthur Balfour, 2 Kasım 1917 tarihinde Lord Rotschild'e bir mektup göndererek, Yahudilerin Filistin topraklarına göç etmesi yolunu açmış, bu konuda İngiltere Devletinin kendilerine yardımcı olacağını da net olarak belirtmişti. Yani, Müslümanların asırlarca yaşadıkları coğrafyalar, oralardan iki bin yıl öncelerde, Babil Kralı Nabukudnazar tarafından kovulmuş olan Yahudilere ikram ediliyordu.. Ve Siyonist Yahudiler, silahlı gruplar halinde iki bin yıl öncelerde atalarının çıkarıldıkları coğrafyalara geri dönmeye başlamışlardı.

Taa o zamandan başlayan ve Müslüman halkın devletsiz kaldığı o yıllarda, aslında korkaklıklarıyla meşhur olan Yahudiler, korktukça öldürüyorlar ve öldürdükçe de daha çok korkuyorlardı.. ve 14 Mayıs 1948'de -eski bir Osmanlı vatandaşı olan- David Ben Gurion, dünyaya İsrail devletinin kurulduğunu açıklıyordu. Bölge halkı ise, Osmanlı'nın parçalanışından sonra devletsiz, perişan vaziyetteydi. 1920'lerde Yahudilerin işgallerine karşı silahlı bir direniş hareketi oluşturan Müslüman gruplar içinde en sağlıklı İslâmî mücadeleyi veren Şeyh İzzeddin el'Kassâm'da 1936'da şehid oldu..

İsrail Devleti ilân edilir edilmez, Amerika ve Sovyet Rusya, bu devleti ilk olarak tanımakta birbirleriyle yarışmışlardı. Aralarında sadece iki saat farkı vardı. Onların verdikleri ve silahlandırdıkları Siyonist güçler karşısında, İngiliz ve Fransız sömürgesi durumundaki Suriye, Mısır ve Ürdün rejimleri, 1948'de, 1956 ve hele de 1967'de, ağır yenilgilerle çıkmışlardı, girdikleri savaşlardan.. Ve büyük toprak kayıplarıyla.. Sadece Ekim -1973'de, Ramazan Savaşı denilen ve Enver Sedat başkanlığındaki Mısır Ordusunun âni saldırısı karşısında perişan olan İsrail rejimi, kesin bir yenilgiye uğramak üzereyken.. İsrail rejimi, Amerika'ya, Atom bombası kullanmaktan başka çarem yok dediğinde, Amerika da Mısır'a durumu bildirmiş ve E. Sedat da, 'Ben şu ana kadar İsrail'le savaşıyordum, savaşa devam edersem Amerika'yla savaşmış olacağım.. Ve ben Amerika'yla savaşmayacağım.. Ateş-Kes'i kabul ediyorum..' dedi. Ve arkasından Mısır ve İsrail rejimleri, Amerika'nın dayatmasıyla, Camp David Andlaşması'nı imzaladılar 1979 Baharı'nda.. Sonra da diğer Arap rejimleri ve sonra da diğer Müslüman halkların başındaki rejimler de, her ne kadar ateşli nutuklar söylerlerse söylesinler biliyorlar ki, İsrail rejimine karşı yapılacak indirici bir darbe sonucunu getirecek askerî karşılaşmalara girişilecek olursa, öyle bir savaş gerçekte Amerika ve Rusya'ya karşı verilmiş olacaktır.

Ve Müslüman dünyasının kalbi olan Ortadoğu coğrafyasına saplanmış bir hançer mesâbesinde olan İsrail rejimi, mevcud dünya şartları karşısında Müslüman halklara hükmeden devletlerin fiilen, birlikte hareketi sağlanmadan kolayca geri oturtulmayacaktır. Bu yüzdendir ki, Siyonist İsrail rejimi katilliğinde giderek daha bir küstahlaşmakta.. Nitekim döktüğü onca mazlum kanlarına doymayan İsrail rejimi ve başındaki Netanyahu, Cenin'e birkaç askerî müdahale daha yapılacağını açıkça söylüyor.. Çünkü asıl patronları ve hâmileri olan emperyalist şeytanî güç merkezleri, onun her cinayetine ortak olmanın gururunu yaşamak istiyorlar.

Müslüman dünyası ise, birlikte hareket etmek noktasına belki bütün bu acı ve utanç verici durumlara düşüşlerin tekrarlanmaması şuur ve idrakiyle yönelebilecektir, inşaallah...

.Müslüman Devletleri Konfederasyonu' niye olmasın?
10 Temmuz 2023 Pazartesi

Merkezi İstanbul -Çemberlitaş'ta bulunan Birlik Vakfı'nın haftalık Cumartesi konferans ve sohbet toplantılarının, yaz tatili öncesindeki son programına davet edilince konu olarak, 'İslam Birliği' veya 'Müslüman Devletleri'nin bir 'konfederasyon' halinde bir araya gelmesinin zarurîliği' üzerinde sohbet etmeyi seçtim.

Ama konunun, 'Müslümanların Birliği' veya Müslüman Devletleri'nin Birliği' şeklinde de ele alınabilirdi elbette..

Önce şu konuyu tekrarlayalım. 14 asırlık tarihimizde, irili- ufaklı iç ihtilaflar, çatlamalar, acılar olduysa da, her sosyal bünyede görülen bu gibi durumların bizi ümitsizliğe sevk etmemesi gerekiyordu ve bugün de öyle...

Biz İslam Milleti olarak, tarih boyunca bu konuda büyük bâdireler atlattık.

14 asrı bulan bu dönemi şöyle, kuşbakışı, sathî olarak gözden geçirirsek karşımıza çıkan tablo, Hulefâ'y-i Râşidîn döneminin ilk yarısından sonra derin iç sarsıntılarla karşılaşmaya başladığımızı gösterir.

Şöyle ki, Hz. Peygamber (S)'in irtihalinin, ebedî hayata geçmesinin ardından, 'Şûrâ' yöntemiyle tesis olunan ve 30 yıl kadar süren 'Hulefâ'y-ı Râşidîn' dönemi, Hz. Ali'nin de kendisinden önceki Halifeler Hz. Ömer ve Hz. Osman'ın öldürülmeleri / şehadetleri gibi katledilmesi ve şehadeti ile kapanmış; Benî Umeyye (Emevîler) saltanatı, Hılâfet'i de temsil ettiği iddiasıyla başlamış ve 90 yıl kadar sonra o saltanatın ömrü de çetin isyan ve mücadelelerle sona erdirilmişti.

Abbasî Hılâfeti de Bağdat'ta 508 yıl sürmüştü. Ama onun da çok güçlü ve sahih olarak kabullenilebilecek çok parlak uygulamaları fazla değildir.

Gerçi, her ne kadar Müslüman coğrafyalarında ortaya çıkan güç odakları, mahallî sultanlıklar oluşturmuşlarsa da, her birisi 'vâcib-ur'riaye..' (şer'an itaat edilmeleri gerekli) olduklarına dair teyidi, Bağdat'taki Halife/Sultan'ın göndereceği 'menşur' ve 'hil'at' ile belgeleniyor ve böylece o mahallî beyler, melikler, sultanlar, Halife/ Sultan'ın teyidiyle 'meşruiyyet' kazanıyorlardı. Ama o dönem de gitti ve Moğol İstilası her şeyi mahvetti.. Moğolların sadece Bağdat'ta katlettiği insan sayısının 750 bin civarında olduğu belirtilir tarihlerde..

O dönemi anlamak için herhalde tarihçi Kudbeddin Nehrevânî'nin, Moğol İstilâsı öncesindeki Bağdat'ı anlatırken çizdiği son derece ibret verici tabloyu da -özet olarak- göz önüne getirmekte de fayda vardır: 'Bağdat halkı, Dicle kenarında, koyu gölgeler altında, yumuşak minderler üzerinde, sabahtan akşamlara ve akşamdan sabahlara kadar yerler- içerler, eğlenirlerdi..'

Bağdat'taki Abbasî saltanat ve Hılâfeti son bulunca, bu kez de Fâtımîler devreye girdi. İktidarlarını Tunus'ta oluşturduktan sonra merkezlerini Kahire'ye taşıyan ve Fas, Cezayir, Libya, Malta, Sicilya, Sardinya, Korsika, Tunus, Mısır, Filistin, Lübnan, Ürdün ve Suriye'de hâkimiyet sağlayan, İslam'ın Şiâ yorumunun 7. İmam /İsmailîye mezhebine bağlı Fâtımîler'in (909-1171 yılları arasında) 250 yıl kadar süren saltanat ve Hılâfeti de Eyyubîler eliyle sona erdirilmiş, Hılâfet ondan sonra da Mısır'daki Memlûkler tarafından üstlenilmiş, onlar da Sultan 1. Selim'in Mısır Seferi'yle tarih sahnesinden silinmiş ve Halife sıfatını taşıyan Mütevekkilde, Yavuz Sultan Selim'in Mısır Seferi'nden dönüşünde İstanbul'a getirilmiş ve böylece, Hılâfet'in Osmanlı Sultanları'na geçtiği nazarî olarak kabul edilmiştir.

Ama bu sıfat'ın ve Hılâfet kurumunun şer'î gücünden daha çok Sultan 2. Abdulhamîd zamanında istifade edilmeye ağırlık verilmiş ve bu durum Müslüman coğrafyalarında etkili de olmuştur.

Ve amma, 3 Mart 1924 tarihinde Türkiye Meclisi, Hılâfet' kurumunu fiilen kaldırmış, tepkileri azaltmak için ise, 'Hılâfet'in, Meclis'in manevî şahsiyetinde mündemiç olduğu / (onun manevî şahsiyetiyle bütünleştiği) gibi kelime oyunlarına başvurulmuştur. Hâlbuki Hılâfet kurumunun bazılarınca tartışıldığı 1922'lerde, 'Hılâfet konusunun bütün Müslümanların yetkisinde olduğu ve Türkiye Meclisi'nin yetkili olmadığı'na dair görüş belirten de M. Kemal idi.

Hılâfet'in fiilen kaldırılması emperyalist dünyayı hoşnud etmişti tabiatiyle.. Çünkü onlara karşı bütün Müslümanları birlikte harekete yöneltebilecek fetvâ sahibi bir kurum artık yok edilmişti..

Hılâfet'in fiilen kaldırılması karşısında, Hind Müslümanlarının büyük mütefekkir isimlerinden Muhammed İkbal bile konuyu önce, 'Hılafet yetkisinin bir 'Şûrâ'ya devri' şeklinde anlayıp bu uygulamayı kabule şâyan bulmuş ve amma, kelime oyunlarıyla sadece kendisinin değil, dünya Müslümanlarının da kandırıldığını anlayıp, bu entrikayı çevirenleri 'Heyhat, bir zamanlar bizim zannettiğimiz kimseler, meğer (...) ' diye ağır şekilde eleştirmişti..

Artık, dünya Müslümanları olarak, 'Hılâfet' ve de Müslümanları itaat mecburiyetinin olduğu bir güç odağımız kalmamıştı.

Bugün de, dünya Müslümanları 8 milyarlık dünya nüfusu içinde 2 milyara yakın, 4'te 1'lik dev bir kalabalık oluşturuyorlar; evet, dev bir kalabalık.. Başsız bir gövde.. Bu büyük kitlelerin bir daha bir araya gelememesi için, Osmanlı'dan sonra yığınla 'ulus devlet'lerin ve hattâ kabile ve aşiret devletçiklerinin ortaya çıkarılması, Müslümanların kendi irade ve isteklerinin sonucu değildi. Ve bugün, İslam İşbirliği Teşkilatı'nda 55 kadar devlet var.. Ama dünya siyasetinin şekillenmesinde bu teşkilatın hiç bir gücü yok.. Ve üye devletlerin hemen her birisi de, diğerleriyle menfaat veya güç çatışmalarının etkisiyle, dünya Müslümanlığının büyük potansiyel gününü iç sürtüşmelerde tüketiyorlar. Hâlbuki Müslüman halklar ise, dünya çapında ve hemen her yerde, İslam ve Müslümanlar aleyhindeki her olumsuzluk karşısında, 'Yahu, Müslümanlar niye birlik olamıyoruz?' diye hayıflanıyorlar.. Yani halkların kalbî mânâda birliği hâlâ da var, ama bu kalbî birliği siyasî birliğe dönüştürmekten söz edince, Müslümanların içinde olan ama emperyalistlerin himayesinde kukla olarak yaşamayı tercih eden kadrolar hemen ayağa fırlıyorlar, hışımla..

Bu duruma karşı birkaç örnek hatırlayalım:

1963 yılında, Pakistan'ın Devlet Başkanı Mareşal M. Eyyûb Khan, 'Pakistan, İran ve Türkiye'nin, uluslararası hukukî şahsiyet ve varlıklarını sürdürerek bir Konfederasyon olmalarını' teklif etmiş ve böylece (ki, bugünkü Bangladeş de o zaman Doğu Pakistan idi) Bengal Körfezi'nden Balkanlar'a kadar uzanan bir coğrafi şerit üzerinde o zaman ki nüfusları itibariyle 200 milyona yakın muazzam bir kitlenin dünya sahnesinde bir güç olacağı'nı belirtmişti. Ama Türkiye'de Başbakan İsmet İnönü, 'Bu proje, bizim Batılılaşan siyasetimize aykırıdır..' diye hiç itibar etmemişti. Ve İsmet İnönü o sıralarda, 'Avrupa Ekonomik Topluluğu' diye anılan ve ileride Avrupa Birliği idealini gerçekleştireceği hedeflenen çalışmalar içinde, Türkiye'nin de yerini alması için Ankara Antlaşması'na imza atıyor ve 'Burada attığımız imza, bizim 200 yıllık Garblılaşma/ Batılılaşma rüyâmızı gerçekleştirecek siyasetlerimizin ifadesidir ' diyordu.

Ve ufukta Avrupa Birliği'nin şekillenmekte olduğundan söz ediliyordu. 'Tek para birimi, tek savunma ve dış siyaset, birlik içinde vizesiz seyahat... vs.

1968'lerde bizim için hayal idi bu, ama 2000'lere varmadan gerçekleşti..

Ve amma, oldu ve 2000'li yılların başında Euro isimli tek para sistemine geçildi ve devletler kendi varlıklarını iç siyasetlerinde koruyorlar, ama dış siyasette, savunmada, birlikte hareket ediyorlar.

Bütün bunları niye hatırlatıyorsunuz?

'Müslüman dünya' böyle bir birliği niye düşünemiyor?

Merhûm Erbakan'ın 'D-8'ler Projesi', böyle bir düşüncenin eseriydi.. Ama iktidarına 11 ay dayanabilen mâlum güçler, onu hemen 28 Şubat 1997'deki askerî darbe ile indirdiler.

Bugünkü dünyada B. Amerika, Rusya ve Çin, dünya çapında fiilen imparatorluklar halindeler..

Müslüman ülkelerin tek-tek yapabilecekleri sınırlı.. Ama dünya çapında Müslüman halkların kalbinde birlik arzusu hâlâ da bütün canlılığıyla varken, 'ortak para birimi, ortak pasaport, ortak savunma, ortak dış politika' gibi konularda birliğini kurmuş bir 'Müslüman Devletleri Konfederasyonu'nun kurulması, niye mümkün olmasın?

Bu bir fantezi değil, bir tercih değil, bir mecburiyet ve hattâ varlığımızı sürdürebilmemiz için bir mahkûmiyet..

Bu imkânsız değildir, zor, çetin bir meseledir, ama kolaylıklara yönelmek, taa baştan bizi başarısızlığa yönlendirir.

.‘Zor zamanda karar verebilmek' kararlılığı..
12 Temmuz 2023 Çarşamba

İnsan hayatında 'Tamam mı/ Devam mı..' ya da, 'Ya herro- Ya merro..' gibi üçüncü şıkkı olmayan bazı hassas karar verme anları vardır. Orada hem size dayatılan bir tek yön ve mecburî istikamet vardır, hem de sizin geri dönüş yolunuz yoktur.

İşte o zaman, nihaî kararı muhtemel neticelerinin en elverişli olanını elde etmek ümidiyle tercih zorunda kalırsınız.

İsveç'in NATO'ya alınmasını engellemek isteyen güç odaklarının, sadece Türkiye aleyhine değil, bütün Müslüman dünyasını rencide eden Kur'an yakmak şeklindeki alçaklık ve ahmaklıklarını, İsveç Devleti'nin de körlük ve hamakatiyle himaye etmesi açıktır ki, eski bir hesaplaşmanın devamından başka bir şey değildir.

Bu hesaplaşma sadece Türkiye'yle değil, bütün Müslümanlara ve Müslüman dünyasına yönelik, tarihî arka planı bilinen, uzun vâdeli ve stratejik bir savaşın günümüzdeki yansımasıdır.

Başkan Erdoğan'ı tahrik etmek isteyenlerin hesabı da boş değildi elbette.. Çünkü bütün Müslümanları rencide eden bu saldırganlık elbette Erdoğan'ı da rahatsız edecekti. Bu yüzden, Erdoğan da İsveç'in üyeliğine karşı şartlar koyuyor, bu şartlara riayet edilmemesi halinde, -her yeni üyenin kabulü için, bütün üyelerin rızasının şart olduğu- NATO'ya yapılan bu üyelik -talebine, Türkiye karşı çıkacaktı. İsveç ise, Türkiye'nin itirazlarına güya kulak veriyor gibi davranıp, bazı kanûnî değişiklikler yapsa bile, o kanun değişikliklerini uygulamaya gelince ipe un seriyordu.

İşte böyle bir diplomatik hesaplaşma atmosferinde, Başkan Erdoğan, Baltık ülkelerinden Litvanya'nın başkenti Vilnius'ta yapılmakta olan NATO Liderler Toplantısı'na gelirken, NATO dünyasının karar merkezlerine, 'Siz Türkiye'yi AB'ye alın, biz de İsveç'i NATO'ya alalım..' deyince, dünya gündemine çok etkili bir oyun kurucu olarak yeniden çıkıverdi.. Bu durum, bir takım iç ve dış çevrelerde, 'pazarlık yapılması' diye eleştirilse bile, siyaset ve diplomasi, esasen, belirli ilkeler çerçevesinde pazarlıklar yapabilmek san'atı da değil midir?

Yine hatırlayalım, Amerika'nın, Irak'a saldırısına, Saddam Irak'ına karşı 2003 Baharı'nda 2. Körfez Savaşı'na hazırlandığı günlerde; Amerika, Irak'a Türkiye üzerinden geçme istediğinde, Tayyip Erdoğan, konuyu Türkiye Meclisi'nde yapılan 1 Mart 2003 öncesi günlerdeki gerilimli anları hatırlayalım..

Amerika, Türkiye'den hemen izin istiyordu. Erdoğan ise topu, Meclis'e atmış ve Türkiye Meclisi de, ünlü 1 Mart 23 Tezkeresi'ne red oyu vererek sadece Amerika'yı değil, dünyayı da şoke etmişti.

Şimdi de Erdoğan, 'İsveç'in NATO üyeliğine alınması' kararını Meclis'e havale etmiş bulunmaktadır. Mesele bundan ibarettir. Açıktır ki, NATO'nun Rusya'dan ve Rusya'nın da NATO'dan rahatsızlığı yeni bir şey değil ve elden çıkan veya karşı tarafın emrine giren her coğrafya, küçük de olsa, bu stratejik hesaplaşmada son derece önemlidir.

Esasen, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırması da, NATO'ya karşı direnme arzusundan gelmiyor muydu?

Nitekim Finlandiya ve İsveç'in NATO'ya üye olmasının, Rusya'nın Baltık Denizi'ndeki hareket kabiliyetinin iyice sınırlanacağı da açıktı.

Bugün de, Müslüman dünyaya aid olan Türkiye'nin, NATO dünyası içinde bir yabancı madde gibi görülse bile, Türkiye ve Avrupa'nın birbirlerine karşılıklı olarak dayanışma içinde olmalarını zorlayan etkenler ortada.. Bu yüzden, her iki taraf da birbirine karşı, baş eğdirmeye yönelik davranışları seriliyor, zaman zaman.. Ama geçmişten kopuk bir değerlendirmenin nelere mal olacağı da unutulmuyor tabiatıyla..

Bu konuların daha iyi anlaşılabilmesi için yakın geçmişe şöyle bir göz atmakta fayda var:

Hatırlayalım..

İkinci Dünya Savaşı, Müttefik Devletler 'olarak bilinen Amerika, Sovyet Rusya, İngiltere ve diğerlerinin kesin zaferiyle noktalanmıştı; beşer tarihinde ilk 'Atom Bombası'nın kullanılması pahasına da olsa..

Almanya, İtalya, Japonya ve onların safındaki diğer Mihver Devletleri ise kesin olarak yenilmişti.

Ve artık savaşın galibleri, dünyayı, özellikle de Avrupa'yı paylaşmaya koyulmuşlardı.

Yalta ve Potsdam toplantıları yapılıyordu, galip devletlerin zirveleri cümlesinden olmak üzere..

Amerikan Başkanı Truman ve İngiltere başbakanı Churchill ve Sovyet Rusya lideri Stalin, kurtlar sofrasındadırlar.. Stalin, kapitalist emperyalist sistemin lideri olanlara karşı büyük lokmayı kendi komünist imparatorluğuna yedirmek dikkatindeydi.

Başlangıçta Almanya ile birlikteyken sonra bu iki devletin birbiriyle savaşması merhalesine geçilen savaşta Stalin, savaşın başında A. Hitler Almanya'sı ile 25 Ağustos 1939 günü yaptığı ve Sovyet Rusya ve Hitler Almanya'sının Dış bakanları Molotof ve Von Ribbentrop anlaşmada öngörülen de fazlasını yutmuştu savaşın sonunda.. Artık bütün Doğu Avrupa komünist rejimlerin eline geçmişti..

Churchill de, ünlü 'Fulton' (Demirperde) konuşmasını yaparak, komünist emperyalizme karşı 'Soğuk Savaş'ı başlatmıştı..

Stalin ise eline geçen tarihî fırsatları olabildiğince kullanmak istemekteydi.

Nitekim İran Azerbaycan'ını 1941'de işgal eden Stalin Rusya'sı, Tebriz'de Kasım-1945'de Rusya himayesinde, Seyyid Cafer Pişeverî liderliğinde Azerbaycan Millî Cumhuriyeti isimli kukla bir rejim; aynı şekilde 23 Nisan 1946'da da, Mehâbad'da Kadı Muhammed liderliğinde Mahâbâd Cumhuriyeti'ni kurdurmuştu..

Türkiye de süngü ucundaydı.

Stalin, Türkiye'den de 1936 tarihli Montreux Boğazlar Sözleşmesi'nin barışa hizmet etmediğini belirterek, İstanbul ve Çanakkale Boğazları'nın güvenliğini kendilerinin de koruyacağını, 1877-78 Rus- Osmanlı Savaşı'ndan sonra durumları muallâkta kalan Kars- Ardahan taraflarında da sınır düzenlemeleri yapılmasını istemekteydi; gönderdiği bir gizli ültimatomla...

İsmet Paşa bu gizli ültimatom'a, yine -güyâ-'gizli karşılık veriyor ve Stalin tarafından dile getirilen talep ve iddiaları reddedip, gerekirse vatan savunulması için her türlü fedakârlığın yapılacağını, 'Milletimizin, vatanına karşı vazifesini yerine getirmekten herhangi bir örnek mevcud değildir..' gibi kararlı cümleler kuruyordu, amma bu 'gizli cevabî ültimatom'un sonundaki 'gizli not' her şeyi âşikar eyliyordu: Çünkü 'Bu cevabî notamızdan, büyük dostumuz Amerika Birleşik Devletleri de haberdar edilmiştir..' deniliyordu o notta..

Amerika görür ki, bütün 'Doğu Avrupa ülkeleri' gittiği gibi ve Yunanistan'da da komünistlerin ülkeyi ele geçirmek için Rusya desteğiyle başlattığı iç savaş devam ederken, Türkiye de Rusya tarafından yutulmak istenmektedir.

Amerika da bu fırsatları kaçırmayacaktı elbette..

Nitekim 1944 Kasım'ında Washington'da ölen ve savaş şartları yüzünden Türkiye'ye götürülemeyen Türkiye B. elçisi Münir Ertegün'ün cenazesi'nin 2. Dünya Savaşı'nda Amerika'nın Okyanus'lardaki efsanevî savaş gemisi olan Missouri zırhlısıyla Türkiye'ye gönderilmesine karar veriyor ve başka savaş gemilerinin refakatinde, bir gövde gösterisi havasında, 5 Nisan 1946 sabahında İstanbul'a vardığında o gün resmî tatil ilan olunuyor ve yüzbinler sokaklara dökülüp, 'Haydi gel, Stalin! Biz hazırız..' diye, dev tezahürat yapılıyordu.

Ve Stalin'in komünist saldırganlığı dinmek bilmeyince, 1949'da (Kuzey Atlantik Antlaşması Teşkilatı/ North Atlantic Treaty Organisation) NATO kuruldu, kapitalist ve de kendilerini, 'Hür Dünya' olarak sunan Amerikan öncülüğündeki dünya...

Bu askerî pakt'a Türkiye de üye olmak istiyordu, ama Türkiye'nin halkı Müslümandı.. Hâlbuki NATO, Kuzey Atlantik bölgesindeki Hristiyan ve kapitalist ülkeler arası bir askerî pakt idi.

Nihayet, Kore Yarımadası komünist ve kapitalist olarak ikiye bölünüp, komünist Kuzey Kore'ye karşı Güney'i korumak için Amerika liderliğinde açılan yeni cephede Türkiye de savaşa binlerce asker gönderip, hele de Kunuri Muharebesi'nde pusuya düşürülen Amerikan ordusunu kurtarmak için yüzlerce askerini kurban edince, 1953 yılında nice tereddütlerden sonra NATO üyeliğine -lûtfen- kabul edilmişti. 12 ve 15 derken, şimdi 30 ülke NATO askerî şemsiyesi altında.. Ve asıl komuta merkezi, Amerikan emperyalizminin tekelinde..

Bu askerî yarışın karşı tarafında da Varşova Paktı oluşturulmuştu komünist dünya tarafından.

Ama Sovyetler Birliği 1991'de dağılınca, Varşova Paktı da buharlaştı ve Rusya şimdi, önceden de olduğu üzere yine tek başına ikinci bir dünya kutbu konumunda..

Evet, bugün de NATO deyip geçilemiyor. Rusya da kendisinin NATO tarafından kuşatılmak istenmesine karşı oluşturuyor dış siyasetini..

Erdoğan Türkiye'si ise, NATO'dan ayrılmak siyasetine değil NATO dünyasının emir kulu olmamak ve Rusya'ya da geçmiş tarihi unutmadan, ama iyi komşuluk ilişkileri kurulabilirse, onu denemek dikkatiyle; Türkiye'de de, NATO dünyasında alışılmadık bir siyaset izliyor..

Ve mevcud dünya şartları içinde yanlış da değil, bu siyaset..

.NATO Zirvesi'nden kalanlar ve dost-düşman çevrelerce Erdoğan değerlendirmeleri...
14 Temmuz 2023 Cuma

Dün sabah dünya haberlerine bakarken, -gaflarıyla meşhur ve 80 yaşında olan- Amerikan Başkanı Biden ile ilgili haberlerde artık kaçınılmaz hale gelen bir diğer tebessüm ettirici konu daha gündeme getirilerek, -Amerikan- Fox News'in haberlerinde, 'Biden, Litvanya'ya gaf dolu gezisinde Ukrayna'yı Rusya ile, Zelenski'yi Putin ile karıştırdı' deniliyordu. (Ki, Biden'ın, ileri derece yaşlılığının kaçınılmaz gaflarına yenilerini eklediği anlaşılıyordu. Geçen ay da İngiltere'ye 70 yıl hükmeden, Eylül-2022 başında ölen Kraliçe 2. Elizabeth için, 'Tanrı Kraliçe'yi, korusun...' temennisinde bulunması; ve bir senatörler grubuna hitap ederken, 2 yıl öncelerde ölen ve cenaze törenine bizzat da katıldığı eski bir senatör arkadaşının, orada olup olmadığını sorması; kezâ geçen ay da, gazetecilere, "Putin'in Irak'taki savaşı açıkça kaybettiğini" söylemesi gibi ilginç gafları da bu cümleden...)

*

Fox News'de -özetle- şöyle deniliyordu: 'Başkan Biden, savaşın ortasında Ukrayna'ya desteği artırmak için bu hafta Litvanya'ya yaptığı gezi sırasında, iki ulusun yanı sıra liderlerinin kafasını karıştırmak da dahil olmak üzere çok sayıda gaflar yaptı.

Biden, Litvanya'daki NATO zirvesinde konuşurken Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenski'den "Vladimir" olarak bahsetti ve Zelenski'yi Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile karıştırdı. (Putin ve Zelenski'nin her biri aynı ismin farklı bir versiyonuna sahipler ve Ukrayna'da en yaygın kullanılan versiyon 'Volodimir'dir. )

(...) Başkan Joe Biden, (...) zirvenin ardından daha sonraki bir konuşma etkinliğinde de, Ukrayna'dan Rusya olarak bahsederek iki ülkenin kafasını karıştırdı. Biden, konuşmasında, "Rusya, yarın güçlerini Ukrayna'dan çekerek ve uluslararası sınırlarını tanıyarak ve Rusya'ya yönelik - insanlık dışı saldırılarını - durdurarak bu savaşı bitirebilir' diyor ve sonra da, 'Rusya derken Ukrayna'yı kastediyorum" diye düzeltme yapıyordu.

*

Evet, Amerika baştan beri, NATO'nun rakip tanımaz patronluğunu ele geçirdiği gibi şimdi de Amerikan emperyalizminin aç gözlülüğünden ayrı olarak, Biden'ın yaşlılık problemlerinin sonuçları için de devamlı teyakkuz halinde olması gerektiğinin idrakinde olsa gerek...

Ama NATO'nun en büyük probleminin bugün, üzerindeki Amerikan patronajı olduğu ortada... Amerika, 'NATO demek ben demektir ve burası benden sorulur, son sözü ben söylerim!' diyor. NATO'nun bütün temel askerî birimlerde en üst komutan 'Amerikalı' olur ve başka ülkelerin komutanlarının emrine de asla bir Amerikalı asker verilmez. Bu davranışların, tedavi kabul etmez nasıl bir 'megalomani'ye (bir kişinin veya toplumun kendisini en büyük görmek) şeklindeki ruh hastalığına) yol açacağını söylemek için illâ da 'rûhiyâtçı'/ psikolog olmaya gerek yok...

*

Karşı tarafa gelince... Rusya, NATO Zirvesi'ni ve burada alınan kararları, kendisi için bir tehdit ve tehlike olarak görmekte... Hattâ Rusya Dışişleri Bakanı Lavrov, 'Ukrayna'ya F-16 savaş uçaklarının verilmesini, nükleer tehdit' olarak değerlendirmekte... Bunun içindir ki Rusya sistemi içinde önemli bir yeri olan eski başbakan ve Putin'in en yakın çalışma arkadaşlarından Medvedev, 'NATO, 3. Dünya Savaşı'nı yaklaştırıyor...' gibi lâflar ediyor.

Esasen, aylardan beri, Ukrayna'da her zorlanışta, -Türkiye hariç- diğer NATO güçlerinin en gelişmiş silâhları ve bu zamana kadar 70-80 milyar doları geçtiği tahmin olunan maddî yardımları Ukrayna'ya vermeleri karşısında, Rusya'nın lider kadrosundan da sık- sık, 'gerekirse nükleer silâhların kullanılabileceği' gibi sözlerin duyulması, bir yeni 'Soğuk Savaş'ın karşılıklı 'ısınma idmanları' durumunda...

*

Böyle bir durumda, Başkan Erdoğan'ın, Ukrayna'ya da Rusya'ya da samimî olarak yaklaşabilen ve her ikisinin de itimadını kazanan 'tek dünya lideri' olması, elbette ki Erdoğan'ı, NATO Zirvesi'nde, bütün gözlerin üzerine çevrildiği bir noktaya taşıdı. Ve bundan dolayı özellikle Avrupalı mütekebbirler, kibir âbideleri şaşkınlar...

Çünkü daha 2 ay öncesine kadar, 'Erdoğan gitmeli...' diye tempo tutan NATO dünyasının en öndeki medya organlarının şimdi, Erdoğan'ın NATO Zirvesi öncesinde ve zirve boyunca sergilediği manevra gücü karşısında ağızlarının suyu akarak, hasetle karışık 'Erdoğan hayranlığı' sergilemeleri materyalist-laik dünyanın 'güce taparlık' eğilimlerinin sonucu...

Bu cümleden olarak, Almanya magazin medyasının kaptan köşkü olarak kabul edilen ve tirajı milyonları aşan ünlü BİLD gazetesinin 12 Temmuz günlü manşetleri, Erdoğan'la ilgili yorumlarını, Süpermen nitelemesiyle en çarpıcı şekilde yansıtıyor ve çok saygılı bir dille, 'Erdogan der NATO PATE... /Erdoğan, NATO'nun babası...' diyerek, şöyle devam ediyordu...

'Wende Beim anti -Putin Gipfel ist Erdogan Jetzt Super-man? (Putin karşıtı zirvede, Erdoğan Super-men mi?')

*Küresel bir meselede Erdoğan'ın yer almadığı bir karar, neredeyse yok!.

*Türkiye için bir şeyler elde edemediği bir anlaşma, yok denecek kadar az...

*Türkiye'nin jeopolitik değerini biliyor ve bunu her konuda kullanıyor!'

*

Bu gibi değerlendirmelerin havasına kapılmadan, bu durumda Erdoğan'a bir 'Aferin...' demek varken... İçerideki muhalif çevrelerin, 'Erdoğan teslim oldu...' cümleleri kurmaları, basit bir kıskançlık, hasetin ötesinde olsa gerek...

Hani, dışarıdakiler olsaydı, tabiî karşılanırdı... Ama içeridekilerin biraz akletmelerini beklemek en azından vatandaşlık hakkımız değil mi?

*

Hafta başında, İstanbul Üniversitesi tarafından Lozan'ın 10. yıldönümü dolayısıyla tertip olunan ve gün boyu süren bir sempozyum vardı... Orada, resmî ideolojinin tarih anlayışının dışına çıkılmamak için olanca dikkat gösterilirken, Lozan'da nelerin verildiğinin ve emperyalistlerin dayatmalarına nasıl teslim olunduğunun ipuçları yine de hissediliyordu.

O teslimiyetlerinin bile, kazanç gibi sunulduğu liderlerin -başka türlü değerlendirilmesi mümkün olmadığından- zafer iddiaları, aradan 100 yıl geçtikten sonra bile ele alınamadığı ortada iken; şimdi NATO'nun en etkili simâsı olarak Erdoğan'ın anlatılmasından duyulan iç rahatsızlığın dile getirilmesi, basit bir kıskançlıkla izah edilmenin ötesinde, düşündürücüdür. (Lozan konusunu, 100. yıldönümünde 23-24 Temmuz günlerinde değerlendirmeye çalışırız, inşallah...)

*

Biz yine dönelim, NATO konusuna...

NATO, 1949'da kurulurken, bizi (Türkiye'yi) başlangıçta arasına almak istememişti. Hattâ açıkça, 'Biz, Kuzey Atlantik' bölgesindeki Hristiyan- kapitalist ülkeler arası bir 'Savunma Paktı' kurduk!' denilmişti. Hattâ, NATO bayrağında yer alan ve NATO yıldızı denilen sembolün gerçekte Hristiyanlığın Haç işareti olduğu da hatırlatılıyordu.

Biz ise Müslüman bir halk ve de Hristiyan Avrupa için asırlarca korku kaynağı oluşturan Osmanlı'nın devamı idik... Elbette bize, gönüllüce kucak açılmak istenmeyecekti. Ama İkinci Dünya Savaşı başında Adolf Hitler Almanyası ile işbirliği yapıp, 1941 sonunda savaşın, 'Almanya- Rusya arası bir savaşa da dönüşmesi'nden sonra, -komünist sistemin ilk ve en güçlü temsilcisi olan- Stalin Sovyet Rusyası, kapitalizme ve onun şefi olan Amerikan emperyalizmine sığınmıştı ve sonuçta zafer kazanan tarafta olmanın saldırganlığında, Amerika'dan geri kalmamak dikkatindeydi.

O zaman diliminde Türkiye de başka bir savunma çaresi bulamamıştı.

*

Türkiye, kendisinin terörist olarak gördüğü insanlara karşı, İsveç'i yeterince tedbir almamakla suçlayarak İsveç'in NATO üyeliğini engellemişti. Ancak, Erdoğan, sonunda, İsveç'in ve NATO çevrelerinin çaba ve taahhütleri üzerine NATO'nun 32. üyesi olmasına yönelik itirazını geri çekti ve konuyu Meclis'e havale etti. Bu arada, Türkiye'nin AB üyeliğinin yolunun açılmasını da istedi.

Bütün bu gelişmeler olurken; Rusya, Türkiye'nin NATO üyesi olduğunu unutmuyor ve NATO'da bir gedik açılmasını da bekliyordu elbette... O sonuç da olmadı. Yine de Putin'in sözcüsü Dimitri Peskov, "Ama şunu biliyoruz ki... Kimse, yani Avrupalılar, Türkiye'yi Avrupa'da görmek istemiyor, komşumuz Türkiye de pembe gözlük takmamalı." diyor ki bu da yanlış bir tespit değil...

*

Ancak bu konuda Başkan Erdoğan da biliyor ki AB üyeliği gerçeklese bile, Türkiye'ye farklı bir tavır takınılmayacak, yeni engeller konulmaya çalışılacaktır ama Türkiye, AB ve NATO dünyasından gelen her talep karşısında 'AB'ye üyelik' talebini, en azından Erdoğan Türkiyesi'nin geliştirdiği 'diplomaside oyun kurma kozu' olarak kullanacaktır.

*

..Okuyucularla Hasbihal: ‘15 Temmuz Darbe Hıyaneti', Yeniçeriliğin hortlamasıydı; liderin şecaatini gören halkımız da daha bir korkusuz davrandı..
16 Temmuz 2023 Pazar

Erzurum'dan Mahmûd Sâlikoğlu isimli tarih öğretmeni okuyucum uzun mesajında diyor ki: 'Bir yazınızda, 'Kontrol edilemeyen güç, güç değildir, önüne geleni yıkan bir sel olur..' diye, buna örnek olarak 'Osmanlı Devletinin elinde yüzyıllarca emsalsiz denecek derecede bir savaş gücü olan Yeniçeriliğin, Devlet'in zayıfladığı zamanlarda toplum için bir kanserli hücre haline geldiğini ve nihayet 1826'da, Yeniçeri Ocakları'nın topa tutularak yok edildiğini ve yakalanan yeniçerilerin Sultanahmed Meydanı'nda ağaç dallarında sallandırılarak öldürüldüğünü ve bu durumun halk arasında 'Vak'a'y-ı Hayriye' (hayırlı Vak'a) olarak isimlendirildiğini' belirtmiş ve sonra da, 'Evet, Yeniçerilik Ocağı söndürülüp tarihin dehlizlerine gönderilmişti ama Yeniçerilik zihniyeti yok olmamıştı' demiştiniz.

Sahiden de Yeniçeriliğin kaldırılışının 200. yılına yaklaşıldığı bugünlerde, geriye dönüp baktığımızda elindeki silâhı, o silâhın sahibine kendi milletine çevirip, 'kurtarıcılık' sıfatına bile bürünenlerin, Müslüman halkımıza ne zulümler yaptıklarını, ne acılar yaşattıklarını görmezlikten gelemeyiz.. Sadece 1920'lerden sonraki bütün darbelerin de, 15 Temmuz 2016'daki kanlı darbe hıyaneti gibi, bir Yeniçerilik Kalkışması ve onu yeniden hortlatma çabası olarak görülmesi gerekiyor..

Ağabey, tesbitlerinize genel olarak katılıyorum. Beni şaşırtan, Yeniçerilik'in zihniyet olarak bütün darbelerde hortladığına dair tesbitinizi, nice çevreleriz göremeyip o isyanları ve hıyanetleri basit bir kalkışma olarak görmesidir. 1923-50 arasındaki 27 yılın hesabı ayrı; 27 Mayıs 1960, 12 Mart 1971, 12 Eylûl 1980, 28 Şubat 1997, ve -2007'deki başarısız teşebbüsten sonra- 15 Temmuz 2016'daki hain ve en kanlı darbeyi de büyütmeyelim diyen ve hattâ 27 Mayıs 1960 Darbesi'ni darbe değil, 'sosyal uyanış' olarak değerlendiren laik güçler, ellerine fırsat geçse yeni darbelerini de 'sosyal uyanış' olarak göstereceklerdir..

Ama 15 Temmuz 2016 Hıyaneti karşısında bütün ülkenin 'Erzurum' oluşunun gördük elhamdulillah..

-Evet, bu Erzurumlu öğretmen arkadaşın coşkulu yazısını bu kadar özetleyebildim. Ve tekrar edelim ki önceki bütün darbelerde, liderler sadece can korkusundan değil; belki, 'Aman, ben zarar görsem de memleket zarar görmesin..' gerekçesiyle de, darbecilere karşısında direnme yolunu sergileyemediler. Ve halk da çaresizce evlerine çekildi.. 10 yıllık Başbakanlığı sırasında arkasından halk kitlelerin sel gibi aktığı Adnan Menderes'in idâmı karşısında bile kimsenin sesinin çıkmaması da üzerinde düşünülecek bir durumdur.

Dahası başta İsmet İnönü ve etrafındaki, kendi iddialarıyla, -sözde- 'aydın'lar olmak üzere, niceleri o alçakça cinayetler karşısında bir de alkışçı oldu.. Hattâ, İsmet Paşa'nın damadı, M. Toker'in, henüz Adnan Menderes'in cesedi soğumamışken, intikam duygusunu yatıştıramayıp onun aleyhine dergisinde yayınladığı yazısında kullandığı çirkin hakaret sözlerini burada tekrarlayamam. O 'ulusal damad' koro başı olunca, gerisini tahmin edebilirsiniz.. Ve diğer darbelerde de o şirretlikler gözleri korkuttu..

Ama 28 Nisan 2007'de gece yarısı Genelkurmay Başkanı B. Anıt'ın TRT ve bütün radyo-tv organlarından yayınlattığı, 'askerî muhtıra' ile tıpkı öncekiler gibi Erdoğan'a da baş eğdireceklerini sananların alnı sert kayaya çarpınca, bu kez de 15 Temmuz 2016'da kesin çözüm elde edecekleri hayaliyle ve Pensilvanya'deki şeyh bozuntusunun, (Haçlılar ülkenizi işgal etse bile, size zarar vermez..' sözleriyle Haçlılarla ve de laik darbecilerle işbirliği yaparak sergilenen alçak ihanet karşısında, Erdoğan canını ortaya koyarak meydana çıkınca; halkımız da korkusuz, cesur bir lider bulduğunu gördü ve ona sahib çıktı ve 15 Temmuz 2016'daki son 'Yeniçeri Ayaklanması' da, inşaallah bir daha tekrarlanmaya cesaret edilemeyecek şekilde tarihe gömüldü. O hıyanet karşısında direnirken can veren 15 Temmuz'un bütün kurbanlarına rahmet niyazlarımla..

İstanbul'dan Subhî Serdâr isimli okuyucu diyor ki: 'Türkiye'de, Erdoğan'ın zaferiyle noktalanan son seçimler öncesinde Muhalefet lideri Kılıçdaroğlu'nun, 'İktidarda geldiğimizde Ukrayna- Rusya Savaşı'nda Ukrayna tarafında yer alacağız..' diye açık söylemleri, Amerika ve özellikle Batı Avrupa'daki müttefiklerini, KK ve müttefiklerine büyük destek vermeye sevketmişti.

Geçen hafta Başkan Erdoğan'ın, Ukrayna Devlet Başkanı Zelenskiy'yle yaptığı görüşme sonrasında yaptığı resmî açıklamasını dinlerken; Rusya'ya da, Amerika'ya da ve diğer emperyalist güç odaklarına da aynı mesafede durup ve sağlıklı bir diplomasi sergilemesi dolayısıyla, 'Elhamdulillah..' dedim.

Çünkü Rusya'nın 10 yıl öncelerde Kırım'ı ilhak ettiğini açıklamasına o zamandan beri devamlı karşı çıkan Erdoğan, aynı söylemi dün de tekrarladı ve Ukrayna'nın toprak bütünlüğünün korunması gerektiğine vurgu yaptı; böylece Putin'in Ukrayna'da askerî olarak ele geçirdiği yerlerin tanımadığını da ifade etmiş oldu.

Ayrıca Tayyip Erdoğan'ın İsveç'te, üstelik mahkeme ve polis makamlarının izniyle tekrarlanan, 'Kur'ân yakma' alçaklığı başta olmak üzere İslâm düşmanlığı konularında seyirci kalmıyacağını Litvanya'daki NATO Zirvesi'nde de açık açık beyan ve Müslüman halkımızı hakkıyla temsil etmesine de teşekkürler..

-Evet, bu dinleyicimiz de böyle dile getirmiş duygu ve düşüncelerini.. Müslüman halkın inançlarına saldırılması karşısında, Türkiye'den uluslararası platformlarda Özal, Erbakan merhûmlarla Erdoğan dışında böylesine samimî şekilde tavır sergileyen birilerini görmemişti millletimiz, 100 yıldır.. (Hatırlayalım ki İsveç'in bu konularda çok özgürlükçü olduğunu iddia etmesine rağmen, aynı İsveç makamları Tevrat yakmak için İsveç Polisi'ne müracaat eden bir provokatöre, kışkırtıcıya aynı izni vermemişlerdir.)

Konya'dan Ali Silleli isimli okuyucu diyor ki: 'Dar gelirli kesimleri hayat pahalılığına ezdirmemek' cümlesinden olmak üzere, işçi ve memurlara ve son olarak da emeklilere verile 'ücret veya maaş artırımı'nda kullanılan 'seyyânen..' yapılan düzenlemelerin ne olduğu tam olarak anlaşılmasa bile yine de iyi bir şey olduğu anlaşılıyor. Ama bu 'seyyânen' yapılacak ve 'refah payı' olarak da anılan ek yardımların emeklilere de tanınması gerekmez mi? Ve en azından o 'seyyânen' denilen ek yardımlardan emekli memurlar da mahrum bırakılmasak, olmaz mı? Kaldı ki bu yardımlar henüz vatandaşın eline geçmeden piyasada o zamları aşan mikdarda fiyat artışına gidildi. Herkes gibi ben de 'Bu fiyat artışları önlenmeli..' diyorum, ama bunun nasıl olacağını bilmiyorum. Ayrıca ben de dükkan sahibi olsam, artan fiyatları dengelemek adına aynı çareye başvururum herhalde.. Ne dersiniz?'

--'Seyyânen..' kelimesi, 'eşit olarak..' mânasında bir terim..

Dar gelirlilere gerçekten de faydalı bir uygulama.. Çünkü bütün maaşlara, farz-ı muhal, yüzde 20 zam yapılsa, 30 bin lira maaşı olanın parası 6 bin lira artıyor, 10 bin lira olanın maaşında ise 2 bin lira artış oluyor. Yani maaşı yüksek olanın eline yüksek, düşük olanın eline ise düşük mikdar para geçiyor.

'Seyyânen'de ise.. Zam mikdarına ek olarak, 'Seyyânen 8 bin lira' verildiğinde ise; bu para, 30 bin lira maaşı olan için de 8 bin lira artıyor, 10 bin lira maaşı olan için de 8 bin lira.. Yani maaşı yüksek olanda az, maaşı düşük olanlarda ise neredeyse, maaşına yakın bir artış..

İşbu 'Seyyânen..' uygulaması, emeklilere memurlar için de evet, düşünülmeli..

Fiyat artışlarını kontrol edilmesi isteğiyse, evet umumî bir istek; ama nasıl olacağını kim söyleyebilir? Herhalde en iyi çare, herkesin harcamalarını üçte bir kadar azaltması.. O zaman malların elde kalacağı korkusu fiyatları daha etkili şekilde düzenleyecektir..

Bir okuyucu da, bir yazımda niçin Elazığ değil de 'El'aziz' diye yazdığımı soruyor?

- Doğrusu o da, onun için.. Çünkü tarihen o şehir, 1860'larda Sultan Aziz zamanında kurulduğundan, 'Mâmûre-t-ul'aziz' ismi verilmişti ve kısaca, 'El'Aziz' deniliyordu. Ama 1930'lu yıllarda ise Elazığ denildi ama nereden geliyor ve ne demekti; bilmiyorum.

.Ülkedeki bazı ‘tarikat'lar arası mücadele yeniden kızışırken..
17 Temmuz 2023 Pazartesi

Günlük, sıradan ve basit ticarette de öyledir, müşteri veya muhatap kitle aynı olunca.. Rekabet kızışır ve birbirlerine karşı gizli-açık bir propaganda savaşı bile tezgâhlanmaya başlar. Çünkü kazanılacak, elde tutulacak kitleler, sosyal mücadelelerin en büyük sermayesidir ve kimse sermayesini heder etmek istemez.

Adıyaman'da adını, şeyhinin oturduğu köyden alan bir 'Menzil Tarikatı'ndan bahsedilir, yarım asra yakın zamandır.. Ülkede, herkes kendi gönlüne, kendi zevkine hitab eden bir takım kişi veya gruplara yönelir.. Dernekleşmenin, sendikalaşmanın ve hattâ darbecilik veya Mafya temelli hareketlerin temelinde de bu yaklaşım tarzı yatmakta değil midir? Duygu, düşünce ve menfaat birliği..

Adıyaman'daki 'Menzil Hareketi'nin mahiyeti hakkında, Müslüman cemaatler arasında da farklı yorumlar ve değerlendirmeler yapılması tabiîdir. Hattâ bir kısmı, kendilerine gelmesi mümkün olan kesimlerden, o tarafa gidecek gibi birileri olursa, o gibi durumlarda sırf kendi cemaatlerinin geleceği adına, gerçek olmayan, abartılan, yalan-yanlış iddiaları bile tedavüle sokarlar; teşkilatlarının maslahatını korumak adına..

'Menzil Hareketi' hakkında benim en çok duyduğum ve bir kısmının oldukça etkili olduğunu bildiğim rivayetlerin başında, o tarikata giren nice ayyaşların içki başta olmak üzere, birçok kötü alışkanlıklardan uzaklaştıkları gelir. Ama bunun herkes için geçerli olmadığını da bilirim. Nitekim oraya gidip, sonra bir süre içkiye tövbe edenlerin sonra tövbelerini kırdıklarını da duymuşuzdur.

Hani Mehmed Âkif'in 'Safahat'ında , 'Şeyh Ahmed Destanı'nda anlatıldığı gibi bir durum.. Âkif, o şiirini, yakın dostu ünlü zirzoplardan Neyzen Tevfik'in, 'içkiden 4347'nci kez tövbe etmesi münasebetiyle..' diye bir atıfla yazmıştır. Çünkü her içkiden sonra tevbe eden Neyzen, bir-kaç saat sonra, 'Senin yaptığın kahramanlığı kim yapmıştır, sana ısmarlamayan kime ısmarlayacak?' diye tekrar kadehe sarılır.

Bu satırların sahibi, Müslüman cemaatler arasındaki hemen bütün tarikat veya cemaatlere temkinli ve ama baştan düşman olmamayı esas alan bir yaklaşım sergilemeye çalışmıştır. Ve sırf kendi cemaatlerinin maslahatını korumak adına, nice büyük zâtların rüyada görüldüğü ve o rüyada görüldüğü söylenenlerin sözlerin de, sırf belli bir grup menfaati için dillendirildiğini; hattâ Hz. Peygamber (S)'in bile bu gibi taktiklere âlet edildiğini de çok görmüştür. Ve bir zaman sonra ise nicelerinin, 'Yahu, o rüyayı ben görmemiştim, başkası gördüğünü söylemişti de, ben onu, kendim görmüş gibi anlatmıştım..' diyenleri bile..

Ve kitleler muhabbetlerine göre yöneldikleri kişilerin beğenilerini veya karşıtlıklarını da sosyal hayatlarına ve politik mücadelelerine bile yansıtırlar.

Nice hareketler vardır ki, 'Ağabeylerimiz, büyüklerimiz, bizim cemaatin, bizim tarikatın bağlı olduğu taraf, böyle karar verdi..' diyerek belirlerler siyasî tercihlerini..

Efendim, Adıyaman Şeyhi Abdulbaki Efendi, geçen hafta vefat etmiş, 2 milyonu aşkın bir cemaat onun ebediyet âlemine teşyiinde, uğurlanışında hazır bulunmuş.. Bu da tabiîdir.

Said Nursî de vefat ettiği zaman yüzbinler-milyonlar koşmuşlardı, Urfa'ya; hatırlıyorum o günleri.. Mart ayının son haftalarıydı, 1960'da.. Ankara'dan Urfa'ya doğru gidişi öncesinde, onun Anafartalar Caddesi'nde kaldığı bir Otel'den son çıkışını 15 yaşında birisi olarak, bir yarım duvarın üstüne çıkarak görmüştüm. Ve 2 ay sonra 27 Mayıs Askerî Darbesi oldu; darbeden birkaç gün sonra da Said Nursî'nin mezarının açıldığı görüldü; cesedinin nereye atıldığı veya defnedildiği, hâlâ da meçhûl..

Diyarbekir'de de Şeyh Said'in, 1925'de idâmdan sonra nerede gömülü olduğu gizlenmiştir. Kezâ, Dersim İsyanı'nın lideri Seyyid Rıza ve oğlunun cesedleri de yakılıp, 1937'de geride bir mezar bıraktırılmamıştı.

10 yıl Başvekillik yapan Adnan Menderes ve iki Bakan'ının kemikleri de, idâmlarından ancak 29 sene sonra İmralı'daki mahbusluk hayatından kurtulabilmiş değil miydi?

Bunlar hep resmî ideolojinin ilginç Kemalist yöntemleridir. M. Kemal bizzat ister miydi; bilmem ama 'Kemalist'lerine M. Kemal'in hoşuna gitmek için, onun adına çok ileri bile gittikleri defalarca görülmüştür, son 100 yılımız bu konuda sayısız örneklerle doludur. Onun içindir ki, Kemalizm ile M. Kemal'in her zaman aynı olduğu söylenemeyebilir.

Türkiye'nin en yaygın ve etkin ve de 100 yıllık resmî himayeyle de geniş kitlelere, tıpkı nice tarikatlar gibi bağlılarının kayıtsız-şartsız bağlandığı tarikatın adının 'Atatürkçülük tarikatı' olduğunu unutmamak gerekir. Dünya yansa, onlar yüzde 25 civarındaki varlık tercihlerini her seçimde sergiliyorlar. Onların da kendilerine göre geliştirdikleri ve topluma da dayattıkları ritüelleri var.. Başka tarikatlara en hınçlı tepkiyi de, onlar bu yerlerinde saymalarından alıyorlar.

'SUN'Î /YAPMA/ Yapay ZEKÂ', YENİ BİR NÜKLEER BOMBA ETKİSİNDE..

Teknolojik siber güç yoluyla tezgâhlanan ve teknolojinin insanlığı esir alacağının meş'ûm habercisi olan bir gelişmeye ve 'sun'î / yapma/ yapay zekâ' yöntemi ile oynanan ve tehlikenin nerelere vardığını gösteren son bir-iki örneğe değinelim:

Jeoloji alanında isim yapmış bir kişi var toplumumuzda.. Ama asıl şöhretini, 'toplumumuzun inanç değerlerine saldırmaya çalışmak' şeklindeki tavırlarından kazanan bir kişi var; ismi lâzım değil..

Geçen gün 'sun'î / yapma /yapay zekâ' teknolojisi kullanılarak o kişinin yapmayacağı bir şey, sanki o yapmış gibi gösterilmiş..

Nitekim söz konusu kişi de 'ilim-bilim..' diye tuttururken, ilim adına başına börk geçirilmesinin ilginç bir örneğini yaşamış..

Şöyle ki bu kişinin sesi kodlanıp 'klon'lanarak, başına da bir takke geçirilerek, 'Bismillahirrahmanirrahîm..' çektirilmiş; arkasından da yine o 'klon'lanmış sesiyle Kur'an'dan, 'Kul huvallahu ahad..' diye başlayan 'İhlâs' Sûresi okutturulmuş; arkasından da, 'Bismillah..' ile başlayan bir 'ilâhî'..

Adam küplere biniyor tabiatıyla.. Çünkü bu kişi, inançsız.. Tanrı inancını kabul etmediğini yüzlerce öğrencilerinin karşısında açıkça söyleyecek ve bunun videosunu yayınlayacak kadar da küstah birisi..

Ama yine de öyle birisine böyle bir tuzak kurulması ve bizim 'kutsal'ımızın bu gibi maskaralıklara âlet edilmesi asla kabul edilemez, edilmemelidir.

Bu kişi, kendisinin yaptığı nice ahlâksızlıkları da hatırlamasa bile, yine de ahlâk'a sığınmak ihtiyacını duymuş.. Bir kimsenin yapmadığı, yapmayacağı bir şeyi, yapmış gibi göstermek, tam bir ahlâksızlıktır' diyor haklı olarak; 'Ahlâksızlar, reziller!' diye tepiniyor.

Esasen bu sun'î / yapay zekâ'yı geliştiren ünlü Amerikalı kişi, 'geliştirdiği sistemin insanlığın hayrına olmayan şekilde kullanılabileceği'ne kanaat getirerek, o konudaki bir toplantıya katılmaktan çekilmişti geçen ay..

Nükleer gücün kötüye kullanılmasının ağır, hattâ korkunç sonuçlarını gören fizikçilerin sonra bu çalışma ve buluşlarından pişmanlık duymalarını belirtmeleri gibi bir şey.. Ama 'Atı alan Üsküdar'ı geçmiştir..'

Evet, 'süper-güç'lerden sonra sessizce insanlığın hayatına giren 'siber güç'ler döneminin müthiş entrikalarına hazırlıklı olmalıyız.

Elbette, nükleer enerji insanlığa hizmet alanında da kullanılabiliyor, özellikle de tababette..

Evet, öyle bir imkân da var ama o korkunç gücün savaşta kullanılmasıyla bütün insanlığa baş eğdirmek için kullanıldığının örneklerine bakınca, hayırlı hizmet alanının ne kadar dar olduğu görülüyor.

Onun içindir, İslâmî terbiye sistemimizde, 'tezkiye-i nefs'(nefsin temizlenmesi, ıslahı) ilim öğrenmekten önce gelir denilmiştir. Çünkü İblis de meleklerin en bilginlerindendi. Nitekim 'tezkiye edilmemiş nefs'in insanlığın başına, ' ilmî gelişme' adına ne belâlar getirdiği ortada..

'Sun'î / yapma/ yapay zekâ' alanındaki çalışmalar, insan hayatına bundan sonra daha da yaygın şekilde musallat olacağa benziyor.

Nitekim 'Yahoo-News'in dün, 'DEADLİNE' (Son Dakika) kaydıyla geçtiği habere göre, Rus televizyonun en çok izlenen (primetime) programlarından birinde Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin konuşma yaparken, devreye girilmiş ve milyonların ağzından Ukrayna diliyle 'Hesaplaşma vakti geldi!.' şeklindeki bir cümle haykırılmış..

Müthiş bir 'psikolojik savaş' metodu ve taktiği.. Hattâ o kadar ki, bir savaşta verilen bir emrin başkomutana aid olup olmadığını belirlemek bile ayrı bir uzmanlığı gerektirecek..

Bu 'siber güç' teknolojisinin herkese ve en olmayacak alanlarda kullanılabileceğinin işaret fişeğidir bu gelişmeler..

Benzer oyunlar bizim sosyo-politik hayatımız da tezgâhlanabilir; bizden hatırlatması..

.Hind alt-kıtasındaki Müslümanlardan ne kadar haberdârız?
19 Temmuz 2023 Çarşamba

Dünya Müslümanlarının üçte birinin yaşadığı Hind alt-kıt'ası üzerine maalesef fazla bir bilgi sahibi değiliz..

Evet, bugün Pakistan 225 milyon, Bangladeş 225 milyon, (işgali altındaki Keşmir Müslümanları da dâhil) Hindistan'daki Müslümanlar da 250 milyon kadar.. 700 milyonluk bir dev kitle.. Ya da 2 milyar olduğu kabul edilen dünya Müslümanlarının en az üçte birinin yaşadığı dev bir coğrafya..

Ama bu coğrafyaya biraz Pakistan biraz Bangladeş ve Keşmir dolayısıyla biraz ilgi duyuyoruz.. Ama bugünkü Hindistan'da yaşayan 250 milyona yakın Müslümanlar konusunda çok az ilgi ve bilgimiz var.

'Hind alt-kıt'ası' denilen coğrafyada, 75 yıl öncelerine kadar Müslümanların daha farklı bir manzarası vardı. 'Budist, Brahman, Hindu vs.' inançlara bağlı yüz milyonlarla, o zamanlar 100 milyonu aşkın Müslüman halklar bir arada yaşıyorlardı, asırlarca..

Özellikle 900 yıl öncelerde Gazneliler zamanında İslâm'la tanışan Hindu halkları, daha sonra Babür Şah ve diğer Müslüman hükümdarların hâkimiyeti zamanında, büyük kitleler halinde Müslümanlaşmışlardı. Çünkü Hindistan'da 'kast' denilen ve sosyal tabakalar arasında en aşağıda bulunan ve dokunulamayacak kadar 'necîs' kabul edilen ve devlet dairelerine girmeleri bile yasak olan ve 'haricanlar' denilen, köleleştirilmiş büyük kitleler başta olmak üzere on milyonlarca insan, İslâm'ın insanlığa sunduğu insanlık şeref ve haysiyetini öğrenerek, on milyonlar halinde kendi rızalarıyla Müslüman olup, o 'kast' sisteminin aşağılayıcı zincirlerinden kurtuldular, hür insan olmanın ne büyük bir nimet olduğunu öğrendiler.

Bu alanda 400 sene öncelerde İslâm'ın ikinci bin yılına girdiği zaman diliminde ortaya çıkan İslâm âlimlerinin, bu kitleleri insanlıklarına kavuşturmak yolunda yorulmak bilmez çabalarla giriştikleri sözlü ve fiilî 'tebliğ cihadı' sâyesinde büyük sonuçlar nasib oldu. Ki 'Müceddid-i elf-i sâni..' (İkinci bin yılın yenileyicisi..) diye anılan İmam Rabbânî ve diğer İslâm âlimlerinin çabaları hâlâ da derin bir şükran duygusuyla anılır.

Ama özellikle 1750'lerden itibaren Hind alt-kıt'asında etkinliğini artıran ve Müslümanların elindeki büyük güç odağı olan Osmanlı'nın ise artık ve maalesef yorgunluk alâmetleri vermeye başladığı zaman diliminde Hind alt-kıtâsındaki bu Müslüman kitlelerle sağlıklı bağlar kuramadık.

1857'de İngiliz emperyalizmine karşı baş gösteren büyük ayaklanma ise kanlı şekilde bastırılmıştı.

İngilizler de bu büyük kıt'adaki halkları birbirine düşman etmek yeni emperyalist metodlar geliştirmeleri gerektiğinin farkına vardılar.

Bu arada ulemâdan Seyyid Ahmed Khan gibi zatlar da artık sadece eğitime ağırlık vermek gerektiğini ileri sürmeye başlamışlardı, İngiliz eğitim sistemine tabiî.. Bu görüş ilk plânda mâkûl de gözüktü ve 1870'lerde Aligarh Üniversitesi kuruldu. İngiliz emperyalizmi de bu teşebbüsü destekledi ve Seyyid Ahmed Khan'a 'Sir' (sör diye okunur) ünvanını bile tevcih ettiler ve o da bunu iftiharla kabul etti.. Nasıl etmesinlerdi ki, Sir Seyyid Ahmed Khan, 'Güçlü ve cihangir Büyük Britanya'ya, İngiltere'ye karşı ayaklanma fikrinin akılsızca bir tavır olduğunu' ileri sürüyordu ve bu görüşünü Aligarh Üniversitesine de ve oradan yetişenlere de büyük çapta hâkim kıldı.

Sonraları..

1900'lerin başında, Mahatma Gandhi isimli bir hukukçu sivrildi Hindular arasından.. İngiltere'de okudu.. Güney Afrika'daki Hind kolonileri arasında da çalıştı ve o zaman Müslümanlarla da yakın ilgi kurdu, hattâ bazen Müslümanların mescidlerine bile gitti ve Kur'an'ın mesajlarını öğrenmeye de merak sardı. Üstelik Bengalce'nin büyük idealist şairi Nezr-ul'İslâm'la da dost olan ünlü Hindu filozoflarından ve bengalî dilinin büyük şairlerinden Rabindranath Tagore'un, 'Gora' isimli romanında açıkça belirttiği üzere, 'Eğer, Bengal Körfezi civarındaki Müslüman köylüler ve diğer zanaat erbâbı olmasaydı, biz İngilizlere karşı ayaklanma fikrini akledemezdik.. O hür yaşamak arzu ve iradesini biz Müslümanlardan öğrendik..' gibi sözleriyle dikkat çekiyordu.

Ama Mahatma Gandhi, yine de 'Birinci Dünya Savaşı' esnâsında istiklâllerini elde etmekte kendilerine daha anlayışlı davranabilecekleri ümidiyle, İngiliz emperyalizmiyle işbirliği yapmanın maslahata muvafık olacağı görüşünü öne sürdü ve bir hayli etkili de oldu..

Gandhi'nin o yaklaşımı Müslüman kitleler arasında bir tartışma meydana getirdiyse de, fazla itibar görmedi ve özellikle o sıralarda, Müslümanlar arasından bir mütefekkir, filozof ve şair olarak yükselmekte olan Muhammed İkbal, Hind halkları arasında etkin bir grup olan Müslümanların, kendi inançlarına uygun bir sosyal yapı oluşturmaları gerektiği üzerinde kafa yormaya başladı ve ilk olarak 1935'lerde Müslümanlarca kurulacak ve adı 'pâk' insanlardan oluşacağı ümidiyle, Pakistan ismini verdiği bir devlet'in kurulması gerektiği fikrini ortaya attı. İngilizlerin onu frenlemek için ona da tevcih ettikleri 'Sir' ünvanına, İngiliz hâkimiyetinde yaşadığı halde aldırış ve itibar etmeden, fikrini işlemekte ısrar etti. Ama Muhammed İkbal, bu hayalinin gerçekleştiğini göremeden 85 sene önce, Nisan-1938'de bu dünyadan ebediyet âlemine geçti.

İkinci Dünya Savaşı sonunda ise İngiliz emperyalizmi dünya liderliği iddiasını, Anglo-sakson dünyanın bir diğer gücü olan ve özellikle -o zamanki şartlarda- ilk Atom bombasını kullanarak karşı konulamaz bir dünya gücü halinde yükselen Amerika'ya bırakırken; Hindistan'a kendi takdir ettiği ölçüler içinde 'istiklâl' vermeyi düşünmeye başladı ve daha önce başka yerlerde ve hele de bazı Müslüman toplumları parçalayıp, her bir parçanın başına klasik 'colonialism' / eski ve bilinen sömürgecilik yerine, 'new colonialism /'yeni sömürgecilik' taktiklerine göre; yerli halklar içinden ama kafa ve kalbi ve de hayata bakışları İngilizler gibi olan kimseleri, o toplumlara 'kurtarıcı lider' olarak sunmak yolunu Hindistan'da da denemeyi ve Müslümanların ayrılık isteklerine ilginç bir şekilde cevap vermeyi tercih etti.

Ancak Hind Müslümanlarının bir kısmı Hindistan'dan ayrılınılmaması gerektiğini; bir kısmı ise Pakistan Devleti'nin kurulmasını ileri sürüyordu.

Sonraları büyük İslâm araştırmacılarından olacak olan Muhammed Hamidullah ve benzerleri gibi iyi yetişmiş, küçük bir grup ise, kopacak ve de önleyemeyecekleri büyük fırtınanın içinde yer almamak için Hindistan'ı terk ettiler.

İngiltere ise, birbirinden 2 bin km. uzaklıkta olan Bengal Körfezi ve Pencab Vâdisi'nde, Doğu ve Batı Pakistan olmak üzere iki ayrı parçadan oluşan bir Pakistan haritası çizdi ve bu coğrafyalara gitmeyi kabul eden on milyonlar, büyük acılar ve saldırılar altında kaldılar. On binler halinde öldürüldüler ve ölüleri bile trenlere yükletilip gönderilerek dehşete düşürüldüler.

Ve 14 Ağustos 1947'de bu 2 parçadan oluşan, daha önce olmayan bir devlet, 'Pakistan İslâm Cumhuriyeti' olarak mevcudiyetini, hâlen de 'Qaid-i Âzâm /Büyük lider' diye anılan 'Muhammed Ali Cinnah' aracılığıyla dünyaya ilân etti.

Keşmir'de ise hemen tamamı Müslüman olan halk, Pakistan'la birlikte olmak istediğini referandumla ortaya koyduysa da, Gandhi'nin dostu olan Keşmir Valisi Şeyh Abdullah isimli kişinin hıyanetiyle, Keşmir diyarı da Hindistan'a peşkeş çekildi. Hind Müslümanları böylece 3-4 parçaya ayrıldılar. Ama Hindular tek parça oluşlarını korudular, hâlen de koruyorlar.

Şimdilerde ise.. İslâm düşmanlığında sınır tanımayan Modi isimli bir başbakan kişi eliyle Müslümanlar aleyhine yeni oyunlar tezgâhlanıyor.

16 Temmuz günü, İstanbul'da bu konuda bir toplantı yapıldı.. O toplantıya ve Hindistan'daki 250 milyon civarındaki Müslümanlara karşı tezgâhlanan barbarca uygulamalar etrafındaki konulara ise inşaallah Cuma günkü yazıda değinelim..

.Okuyucularla Hasbihal: ‘Lozan, ne zaferdir ne de hezimet!' O şartlarda, ‘Yangında ilk kurtarılacaklar..' kabilindendi..
23 Temmuz 2023 Pazar

İstanbul'dan Faruk Öndengiden isimli okuyucu yazıyor: 'Lozan Andlaşması'nın 100. Yıldönümüne geldiğimiz bugünlerde, bu andlaşmanın karşılıklı söz verip yeminleşmenin 100 yıllık bir geçerliliği olduğunu söyleyenler oldu.. Gizli maddelerinden bahsettiler, kimisi 'zafer' saydı, kimisi 'hezimet..'

Böyle gizli maddeleri var mı, 100'üncü yıl dolarken gerçekten de artık ömrü de bitmiş oluyor mu? Siz yıllarca önceki bir yazınızda bu konulara değinip, 'Ne zafer, ne hezimet!. O günkü şartlar açısından düşünüldüğünde, teşekkür etmeye gerek yok, ama acı gerçekler açısından o günkü şartlar açısından övgü veya suçlamalara gitmeden değerlendirmek gerek..' demiştiniz.. Yine öyle mi düşünüyorsunuz?

--Evet, bu okuyucu arkadaşa aynen yine öyle düşündüğümü tekrarlıyorum.

Ama bu cevabın bir de tehlikesi vardır: Tarihteki hadiseleri, sadece gerçekleştiği andaki özel şartlar düşünüldüğünde, övenleri de, yerenleri de hep bulunabilir ve alkışlanmayacak veya yere batırılması için çalışılmayacak hiçbir hadise olmaz..

Ayrıca, o özel şartların, o neticeler için, belli güç odaklarınca özel olarak tertib edilmiş olabileceği ihtimalini de unutmamak gerek.. Hele de emperyalist güç odaklarının, üstün geldikleri bir savaştan sonra nasıl bir kurtlar sofrası kurduğu da asla unutulmamalıdır.

Bakınız, Rusya lider Putin, daha dün Polonya'ya, 'Unutmayın, Batı Polonya'yı Almanya'dan koparıp Polonya'ya veren Stalin'di..' diye aba altından sopa gösteriverdi. Evet, Polonya'nın batı bölgesi olan kömür yatakları açısından zengin olan Silezya bölgesini, 2. Dünya Savaşı Almanya'nın kesin yenilgisiyle sona erince savaşın galipleri arasında, Amerika'nın yanında ikinci büyük güç olarak yerini alan Stalin Sovyet Rusya'sı, Almanya'yla Polonya'yla Nehri'nin batısında kalmasına ve Polonya'yla hiçbir geçmişi olmamasına rağmen, Polonya'da savaş sonrasında kurulan komünist rejime hediye olarak sunuvermişti. Şimdi Putin, o eski defteri açmakla Almanya'nın 75 yıldır sesini çıkaramadığı o konuya dair, Polonya'yı dikenli bir yola sürükleyebileceğinin tehdidini dile getirmiş oluyor ve NATO üyesi Almanya ile yeni bir NATO üyesi Polonya' arasına bir sürtüşme konusunun tohumlarını saçıyor.. Alman nasyonalistlerini heyecanlandıracak bir gelişme..

Osmanlı Devleti de emperyalist düşmanlarınca böyle peşkeş çekilmişti Lozan'da.. Evet, Lozan'la koparılanlar ve biraz da bizim elimizde bırakılanlar açısından bakıldığında, Lozan emperyalistlerin dayatmasının kabul edilmesidir ve sadece coğrafî sınırlar açısından değil.. Henüz Osmanlı rejimi varken, yerine Ankara'da bir başka rejim (bir ayrı devlet değil, bir farklı rejim) / bir yönetim mekanizması kuruluyor ve onun özellikleri de emperyalistlerce dayatılıyordu.

Şimdi, Kemalist-laik rejimin savunucularının 'Cumhuriyet ve laikliği kendisine borçlu olduğumuz Lozan andlaşması..' gibi nutuklar edişlerine niceleri sıradan bir siyasî nutuk olarak bakıyorlar. (Ki bu hususu, yani 'Laik cumhuriyetimizi kendisine borçlu olduğumuz Lozan Andlaşması..' şeklindeki tebcil cümleleri kurarak, Lozan'ın 80'inci yıldönümünde, 24 Temmuz 2003'de kutlama mesajı yayınlayan kişinin, o zamanki C.Başkanı A. Necdet Sezer olduğunu hatırlatarak, o sözlerde bir ihanet ve teslimiyetin de yattığını makalelerimde taa o zaman yazdığımı belirtmeliyim.)

Evet, o sözlerde aslında Lozan'ın, emperyalist güçlere karşı asırlarca bir tehdit ve tehlike odağı olan Osmanlı rejiminin sonlandırılıp, o devlete ve Müslüman halkına asırlarca güç veren inanç dünyasının temellerinin dinamitlenmesi ve de yerine savaşın galiplerince başka ve yabancı değerler sisteminin dayatıldığının acı hikâyesi vardır. (Üstelik , -davet olunduğu halde, İstanbul Hükûmeti'nin, iki başlılık olmaması düşüncesiyle katılmadığı-, 24 Temmuz 1923 tarihinde İsviçre'nin Lozan şehrinde imzalanan 'Lozan Sulh Muâhedenâmesi'nde, 'TBMM temsilcileriyle, Britanya İmparatorluğu, Fransa Cumhuriyeti, İtalya Krallığı, Japon İmparatorluğu, Yunanistan Krallığı, Romanya Krallığı ve Sırp- Hırvat ve Sloven Krallığı'nın imzaları vardı. Amerika ve Sovyet Rusya gibi bazı devletler ise sadece gözlemci bulundurup, imzacı değillerdi. Bu açıdan o devletler, bu andlaşmayı, kendi iç hukuk sistemlerine göre tasdik etmediler ve onunla kendilerin hâlâ da bağlı hissetmiyorlar..)

Şimdilik şu kadarını belirteyim ki, o andlaşmanın 100 yıllık bir sınırlaması yoktur ve uluslararası nice andlaşmaların da güçlü devletlerin yorumlarına göre yeni yorumlarla çok başka noktalara çekildiği yeni bir durum değildir. O andlaşmada gizli maddeler olup olmadığına gelince.. O andlaşmanın dış güçlerden çok, onu zafer olarak gören iç güçlerce hangi gizli emel ve niyetlere dayanak yapıldığı ortadadır ve de korkunç zulümlerce..

O antlaşmayı kabul etmeyeceği anlaşılan Birinci Meclis'in kim tarafından kapatılıp, emir kullarından İkinci bir Meclis kurulduğunu hatırlatmak bile yeter.. Merhûm Necîb Fâzıl'ın 'Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu..' mısraı bu durumu ne güzel anlatır.

Bu konuya inşaallah, yarınki yazımızda daha teferruatlı olarak bakmak ümidiyle..

Konya'dan Süleyman Çakmakçı isimli okuyucu, 'Sahi, emperyalistler elde etmeyi istediklerinden fazlasının sözü Lozan'da verildiği için mi, çekilip gittiler? diyor.

--Muhterem kardeşim, sadece şu kadarını belirteyim ki, askerî konuların sonuçları üzerinde konuşmak için, 'Bu hamur çok su götürür..' demekle yetinelim. O günkü şartlarda Müslüman halkımız varıyla yoğuyla, kendisini ortaya koydu. Üzerinde tartışılması gerekenler, savaş bittikten sonra yapılanlar üzerine olmalıdır. Müslüman halkımız, gerçekten de o barış geldikten sonra kendisine yapılan zulümler ve korkunç baskılar için mi savaşmıştı?

İstanbul'dan Cemil Turhallı mesajında, 'hele de bu yıl bazı mâlûm kesimlerin, 'İnadına açılalım' çağrılarına fiilen cevap veren çevrelerin sınır tanımazlığı karşısında, işin hükûmet işi olmadığını ben de biliyorum, ama o kesimlere sosyal baskıyı hissettirmeyecek olursak, onların tesettürlü analarımıza, eşlerimize, kızlarımıza, kendi sosyal baskılarını daha da artıracakları ortada.. Nitekim iffetsizin birisi, geçen hafta haberlere de yansıyan bir video görüntüsünde görüleceği üzere, Bursa'da metro'daki tesettürlü bir hanım kızımıza, 'Senin o pis örtün bana dokunmasın..' diyerek hakaret etmeye yeltenmiş.. Ama o anda metrodaki birçok yolcu da, o iffetsiz saldırganı, 'Asıl senin pis varlığın bize dokunmasın.' diyerek susturmuşlar.. Ben de en azından böyle bir sosyal baskıdan söz ediyorum. O Tamam, onlara müdahale etmeyelim, ama onların saldırganlıklarına da seyirci kalmayalım.. Haksızlık karşısında susmamak ve ahlâksızlardan daha cesur olmak gerekiyor diye düşünüyorum. Ne dersiniz? ' diyor..

--Evet, bu okuyucunun ilginç tesbit ve teklifleri de böyle.. Ona ve herkese, Prof. Ergün Yıldırım'ın dün, 22 Temmuz günü, 'star.com.tr'de yayınlanan yazısını dikkatlice okumalarını tavsiye ediyorum.

*Ankara'dan Zeliha Akça isimli okuyucu da diyor ki:. 'Bir TV. kanalının bir hanım spikeri, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın son Ortadoğu seyahatine katılınca, Arabistan'da bir de Kâbe'ye gidip, umre ziyareti yapmış ve bu konuyu kamuoyu ile paylaşmış.. Başörtülü bir fotoğrafıyla birlikte ve 'Elhamdulillah bize de nasib oldu..' notuyla.. Maşaallah, o örtü ona da pek yakışmış ve bir şahsiyet kazandırmış bence.. Ama mâlûm laik kesimler, başkalarının inançlarına saygı göstermek diyerek tarif etmeye çalıştıkları laiklik dininin gereğince, o hanım spikere içlerindeki kinlerini boşaltmışlar.

Bu konuya sizden de bir yazı bekliyoruz..

-- Evet, bu kardeşimiz de böyle diyor.. Benim söyleyeceklerimi ağzına sağlık, benden de güzel ifade etmiş..

'Müslüman' ismiyle yorum yazan bir okuyucu, geçen haftaki sohbette bir okuyucunun 'seyyânen' uygulamasının emeklilere de teşmil edilmesi yönündeki isteğine değinirken, 'seyyânen'in eşit mânâya geldiğini yazmama itiraz ediyor ve o kelimenin yanlış yorumlandığını iddia ediyor.

Hâlbuki ben o kelimenin kökünü ve benzer durumlarda başka kelimeleri de kullanacağım zaman, bir yanlış yapmamak dikkatiyle, arabcayı iyi bildiğini bildiklerime sorarım. Nitekim böyle bir 'bilen' arkadaş, kelimeyi arabça açısından tahlil ederek, bu kelimenin 'benim yazdığım şekilde' olduğunu belirtmişti.

Bu vesileyle, halkının yüzde 98'inin Müslüman olduğunun kabul edildiği bir ülkede, 'Müslüman' gibi ortak bir isim-sıfat arkasına gizlenerek, böyle meçhul imzalarla yorumlar yazılmasının sağlıklı bir iletişim bağı oluşturmaya hizmet etmeyeceğini de belirteyim.

Almanya- Köln'den Hasan Korkmaz isimli okuyucumuz da, son günlerde sosyal gündeme daha yoğun şeklide giren 'yapay zekâ' konusunda şöyle diyor: 'Yapay zekâ'dan -internette girilen adresinden- 'İsrail'in Filistinlilere uyguladığı zulümler konusunda bir makale istenmiş. 'Antisemitizm'e, Yahudi düşmanlığına hizmet edecek konulara hizmet vermiyoruz..' gibi düşündürücü bir cevap verilmiş.. Bu da, 'su başlarını kimlerin tuttuğu'nu göstermeye yetmiyor mu?'

--Aynen, muhterem kardeşim..

.100'ncü yılında, artık kurtulmamız gereken bir acı gerçek, Lozan..
24 Temmuz 2023 Pazartesi

Evet, bugün 24 Temmuz 1923'de, İsviçre'nin Lausanne (Lozan) şehrinde imzalanan 'Sulh Muâhedenâmesi (Barış Ahidleşmesi)'nin imzalanışının 100'ncü yıldönümündeyiz.

Ama bu çok sıradan bir andlaşma idiyse de, özellikle neticeleri itibariyle sadece bizdeki resmî tarih ve resmî ideolojinin en büyük dayanağı olarak kabul edilmesi açısından, son 100 yılımızın en önemli tarihî hadisesidir. O kadar sıradan bir andlaşma ki, sadece Britanya (İngiltere) Krallığı ve Fransa Cumhuriyeti, Birinci Dünya Savaşı'nın galipleri olmaları itibariyle 'güçlü devletler' olarak masadalar..

Diğerleri İtalyan Krallığı, Yunanistan Krallığı, Japon İmparatorluğu, Romanya Krallığı, Sırp- Hırvat- Slovenya (Yugoslavya) Krallığı..

Ve bizim tarafdan da, -bazılarının gelecekteki Ankara Sultanlığı dedikleri- Ankara'daki Meclis Hükûmeti.. (Bilhassa belirtelim, henüz saltanat devam ettiğinden Osmanlı Hükûmeti de o sulh masasına ayrıca dâvet edildiği halde; karşı tarafın ikilik çıkarma taktiklerine- oyunlarına gelinmemesi adına, İstanbul'daki Hükûmet, Ankara'daki Meclis Hükûmeti'nin de kendilerini temsil ettiğini belirterek, o toplantıya katılmıyor. Esasen, Ankara'daki Meclis, İstanbul'daki Meclis-i Meb'usân'ın o kadar devamıydı ki, Mondros Mütarekesi'ne / (silah terki) Anlaşmasına göre İstanbul işgal edildikten sonra İstanbul'daki meb'uslar Ankara'daki Meclis'e gitmişler ve Ankara Meclisi'nin 23 Nisan 1920'deki ilk toplantısında ilk müzakere ettiği kanun lâyihası/tasarısı, İstanbul'daki Meclis'de görüşülmesi yarım kalan ziraat ve köy konularıyla ilgili kanun teklifi idi. Bu durum, -bütün yetkilerini, rütbelerini, malî imkânlarını, hukukî meşruiyetlerini İstanbul'dan aldıkları halde- Ankara'dakiler için İstanbul'u ileride saf dışı etmekte bir güçlülük noktası olarak kullanılacaktır).

Ama Lozan'daki görüşmeler, Ankara Meclisi'ni temsilen gönderilen murahhaslara/delegelere verilen 14 maddelik tâlimâta uygun bir tabloyu ortaya çıkarmamak için direnen İngiltere ve Fransa'nın dayatmalarıyla bir türlü ilerlemiyordu. Çünkü Ankara Meclisi, gerektiğinde ölümü göze alacak kararlılıkta 'dinî salâbet sahibi', İslamî mücadeleden geri adım atmayacak kimselerden oluşuyordu. Hâlbuki Ankara Meclisi'nin dizginlerini eline alan kadro, Halife- Sultan'ın da temsilcisi olmak sıfatını da taşıdığından, nihaî sözü söylemekte daha yetkili idi ve Lozan'daki müzakerelerin ilerlemesine taş koyan Birinci Meclis'i feshetmişti. Zoka orada yutulmuştu..

Ondan sonrası kolay ilerledi ve İkinci Meclis'e tâyinle gelen meb'ûslar, her denileni seçen irade tarafından emredileni kabul ediyorlardı.

Orada neler denildiği, ne sözler verildiği, uzun bir hikâye..

Biz sadece şu kadarını belirtelim.. Saltanat sisteminin kaldırılması, Fransa hariç masadaki diğer hepsinin Krallık /saltanat sistemiyle yönetilmesine rağmen, Osmanlı yönetim sisteminin kaldırılmasını dayatıyorlardı ve Hılâfet'in de..

Nitekim o andlaşma 24 Temmuz 1923'de kabul edildikten 3 ay sonra üstelik Meclis ekseriyetinin bulunmamasına rağmen, 29 Ekim 1923'de sonra yeni rejimin adının Cumhûriyet olacağı açıklanıveriyordu.

Halkın cumhûr'unun, ekseriyetinin iradesiyle kurulan yönetim şekli demek olan 'Cumhûriyet' rejimi, en azından 1950'ye kadar tam 27 yıl boyunca tam bir 'şeflik' sistemiyle yönetilecekti; 1950'ye kadar 'Ebedî Şef' ve 'Millî Şef' olarak anılan iki Şef'ten sonra da onlar tarafından konulan kuralların dışına çıkılması ihtimali olur -olmaz, her 10-15 yılda bir yapılan askerî darbeler, 'Cumhuriyet' adı taşıyan sistemin 'cumhûr'un, halkın ekseriyetinin iradesiyle ne kadar şekillendirildiğinin ilginç ve acı örnekleriyle doludur.

Hani, 1789-Fransız İhtilâli'nin iki meşhur ismi ömürlerinin sonunda konuşurken, 'Dostum, Cumhûriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi!.' diye eski fiilî saltanat günlerine hasretlerini dile getirirler ya, işte öyle bir durum..

Bizdekilerin o döneme olan hasretleri hâlâ da devam ediyor. Ve Lozan'da dayatılan yönetim biçimleri, hâlâ o dârağaçlı uygulamalarla ve hasretle anılıyor..

Resmî ideoloji Lozan'daki o andlaşmayı, 100 yıldır tarihimizin en büyük zaferi olarak göstermeye çalışıyor.. Ve dahası, geçmiş yüzyıllar boyu yaşanan dönemler reddolunarak ya da hakaretlere boğularak anılıyor.. Biz de çocukluğumuzda öğretilen, 'Bugün 23 Nisan.. Neş'e doluyor insan.. Vatanı satmıştı hain Sultan.. Sen çok yaşa, ....Paşa..' gibi terâneler okuyorduk..

'Sultan' denilince de en çok da Sultan 2. Abdulhamîd ve Sultan Vahdeddin öğretiliyordu. Ama eski başbakanlardan Ecevit, ölümünden 1-2 sene önce de olsa bile aradan 80-90 sene geçtikten sonra, 'Padişah Vahdeddin'in yanlışları olabilir, ama vatan haini değildi..' diye bir açıklama yapma gereğini duydu.

Bu söz, C.Başkanlığı'ndan yeni ayrılmış olan S. Demirel'e sorulduğunda, o her zamanki ilginç izahlarından birini daha yaptı ve 'Türkiye Cumhuriyeti, henüz bu tartışmayı kaldıramaz..' deyiverdi..

Tarihçi İ. Ortaylı da, 'Türkiye'nin yakın tarihi, trajik çözülmezliklerle doludur. (...) Bir anda değerlendirilebilecek bir dönem değil.. Yüzyıla yaklaşan bir zaman, artık bu konuda değişik yorumlar elbette getirecektir, ama henüz bütün olayları dahi çok iyi öğrendiğimizi söyleyemeyiz..' diyordu, 5 Ağustos 2018 tarihli yazısında..)

Lozan'ı anlamak bunun için de zor.. Hele tarihî kaynaklara, bin yıldan fazla zamandır kullanılan arab alfabesinden, darağaçlarıyla, nice akıl almaz zulümlerle zorla kabul ettirilen Latin alfabesine geçilmesinden sonra sadece bütün bir 1400 yıllık İslâm kaynaklarının ve kültürünün değil, yakın tarihin kaynaklarının okunmasının yolu bile kapatılmış ve binlerce ton Osmanlıca kitaplar ve belgeler ya imha edilmiş, ya da 'kilosu 3 kuruş'tan olmak üzere Bulgaristan Nasyonal Kütüphanesi tarafından satın alınarak trenlerle Sofya'ya götürülmüş, en temel belge ve bilgiler başka ellere geçmişti.

624 yıllık bir Osmanlı Yönetimi, sadece dışardaki emperial güç odaklarının ve kuklalarının katıldığı Lozan Sulh Konferansı'yla, 100 yıl sonra daha net olarak anlaşılıyor ki, gerçekte 'kendilerine asırlarca tehlike teşkil ettiği dış odaklar ve daha da acı olanı, içerdeki dar görüşlü kimseler ve hattâ hainlerin el birliği'yle tarihin mezarlığına gömülmüştü.

Osmanlı Yönetiminin son yıllarındaki Sadrâzamlarından olan Ahmed İzzet Paşa'nın 'Feryadım..' adıyla yayınlanan 2 cildlik hâtıratından şu satırları, konunun facia boyutlarının daha iyi anlaşılabilmesi için, '...filânca) paşanın sırf şahsî ihtirasları uğruna, koskoca Hılâfet-i İslâmiyye ve Devlet-i Aliyye-i Osmanîye tarihten silindi, gitti..' diye ağlayışını hatırlatayım.

Haa.. 'Ama Sevr Andlaşması'nı nereye koyacağız?' diye tutturulur; Lozan'ın zafer olduğunun anlaşılması için.. Hâlbuki Sevr Andlaşması hukuk diliyle söylemek gerekirse, tekemmül etmemiş, tamamlanmamış bir andlaşma idi.. Çünkü Sevr Andlaşması iç hukukta tasdik makamlarından geçmemiş, Meclis-i Meb'usân kapanmış, Saltanat Şûrâsı toplanamıyor ve Sultan Vahdeddin de imzalamıyor.. Çünkü direnmek isteniyor..

Esasen, M. Kemal'in Samsun'a gönderilmesi de o direnme düşüncesinin sonucu idi.

Evet, Osmanlı Yönetimi savaşta yenilgiyi kabul ve Mondros Mütarekesi (silah terki) denilen metni imzalamıştı, ama yeni şartlara göre direnmenin çarelerini, yollarını arıyordu.

Bu cümleden olmak üzere, Ahmed İzzet Paşa, (Feryadım, C.2. Sh. 248-49'da) Padişah'ın yardımları, tayinleri, emirleriyle harekete geçirilen bir mücadeleyi hatırlatır ve '(...) ama Hılâfet'in, memleketten çıkarılıp sürülmesi, dinin hükûmetten ayrılarak tahkiri gibi akılsızca bir takım gereksiz işlemler yapılmasıyla, dünya Müslümanları nezdinde itibarımızı yitirdik.. (...) Yazık, bin kere yazık ki, altı buçuk asırlık bir devlet hiç sebep yokken, bir harîsin keyfine kurban edildi. Dünya savaşında ve mütareke esnasında İslam dünyası bir uyanış içine girmiş, benliğini anlamış; Hılâfet makamında, kendine bir bağ ve bir toplanma merkezi bulmuşken, ne yazık ki Türkiye'de iş başında bulunan kimselerin vefâsızlığı yüzünden müthiş bir hayal kırıklığına düşülmüştür. (...) Zavallı millet hâlâ da aldatılıyor.. Fakat kim ne derse desin, kim ne yazarsa yazsın, bu adamların din aleyhtarlığı, vatana ilişkin maddî, millî ve siyasî bir yarar düşüncesinden kaynaklanmamıştır. Bunun ilk sebebi, her türlü ahlâkî rezaletlere bulaşıp kirlenmiş olanla, çevresindeki dalkavukların yaradılışındaki fazilet düşmanlığıdır. (...) Lozan Andlaşması imzalanarak, işgal kuvvetleri ülkeden çekilince (...) ülke -içerden- istilâya uğramıştır..(...)'

NOT: 'Hüda-Par' isimli siyasî partinin Adana il binasına, 22 Temmuz akşamı yapılan bir saldırıda, mescidde namaz kılmakta olan İl Başkanı Salih Demir ile İl Sekreteri Sâcid Pişgin isimli iki kişi, bıçakla ağır şekilde yaralanmışlar ve hastahaneye kaldırılan yaralılara yapılan tıbbî müdahalelere rağmen, Sâcid Pişgin kurtarılamamış olup, Salih Demir'in hayatî tehlikesi devam etmektedir.

Hedefsiz olarak sıkılan bir serseri kurşunun kendi partilerinin camına isabet etmesi üzerine, daha 2-3 ay öncelerde oraya koşan Akşener ve müttefiklerinin, orada demokrasiye kurşun sıkıldığı gibi laflar etmesi ve başka boş mermi kovanlarının da Grup Toplantısında cesaret gösterisi olarak ekranlardan yansıtılıp yerlere atmasını hatırlayabiliyor mu o kişiler.. Ve eğer hatırlayabilirlerse, bugünkü suskunluklarını nasıl izah edecekler?

Bakar mısınız tabloya, '6'lı Masa' denilen 'siyasî oluşum' içinde yer alanlardan sadece DEVA, GP ve SP liderleri bu saldırıyı kınamışlar, AK Parti yetkilileri ile birlikte.. Ama diğerlerinden hiç bir itiraz ve ses-sadâ çıkmıyor, MHP de dâhil.. Tıpkı 30 yıl önce, Sivas'ta meydana gelen Madımak Faciası üzerine devamlı ağlayanların, o faciaya tepki olarak sergilenmiş olan Başbağlar Cinayeti'ni ise görmezlikten gelmeleri gibi bir durum.. 'Benim kaatilim' veya 'Benim maktulüm..' şeklindeki sahiblenmelerden, her türlü fizikî şiddete ve hakarete varan siyaset anlayışından kurtulmanın yolunu bulamayacak mıyız?

Sâcid Pişgin isimli genç arkadaşın, hem de namaz esnasında saldırıya uğraması ve can vermesi dolayısıyla, ona rahmetler ve ailesine sabr-ı cemîl; Salih Demir isimli İl Başkanı'na da şifâlar niyaz ediyorum.

.Lozan, sadece Osmanlı için ‘defin ruhsatiyesi' değil; bizi, ‘adam etme andlaşması' da; öyle mi?
26 Temmuz 2023 Çarşamba

Amaniiin.. 100'üncü yıldönümü dolayısıyla bir Lozan aşkı patladı..

Yetişin a dostlar, mantık mıntıkalarında yangın vaaar!..

Hattâ son bir yıldaki ve hele de son seçimler sırasındaki gizli fırıldakçılığıyla, kendi tarafdarlarını bile hayretlere giriftar eyleyen bir siyasî lider de, 24 Temmuz gününün 'ulusal bayram' ilân edilmesini bile istedi..

İstanbul'da bir partinin il başkanlığını yapan birisi, daha düne kadar M. Kemal'i 'Atatürk' diye anmadığı için baskılar altında, 'Mâdem ki, istiyorsunuz ve mutlu olacaksanız, aha da diyorum..' diyen bir hanım siyasetçi de, şimdi o eğilmeyle kalmamış olmalı ki, 'Lozan'a karşı olanlar, Atatürk'e ve Cumhuriyet'in kurucu kadrolarına ve değerlerine düşmanlık etmektedirler..' buyurmuş..

Hele KK Bey'in, Cumhuriyet'in okullarında okuduğunu da vurgulayarak öyle bir Cumhuriyet güzellemesi vardı ki, Osmanlı'ya çatmadan olmazdı..

Eğer öyleyse, M. Kemal de zengin olmayan, hattâ fakir sayılabilecek bir aileden geldiği halde, Osmanlı yönetiminde paşalık gibi bir asker için ulaşılacak en yüksek rütbelere geldiği için, kendisinin okumasını sağlayan mektepleri kuran Sultan 2. Abdulhamîd'e veya kendisine en yüksek makam, rütbe ve yetkiler veren ve 1922'lerin sonuna kadar yazışmalarında 'Fahrî Yaver-i Hazret-i Şehriyarî Mustafa Kemal..' imzalarını kullandığı Sultan Vahiduddin'e gece-gündüz yatıp kalkıp dua etmesi gerekmez miydi?..

Tarihçilerden Ortaylı da, 'Lozan Andlaşması'nın 'Türkiye için ebedî bir tapu senedi olduğunu' buyurdu..

Biz diyoruz ki, o andlaşma o günün şartları açısından kabul edilmiş olabilir; geçici bir çare olarak.. Ama bu andlaşma metnini ilânihaye / sonsuza kadar değiştirilemez bir belge gibi kabul etmek, bütün geleceği de o 100 yıl önceki ağır şartlara ipotek etmek değil midir?

Bu arada hatırlayalım ki, Yunanistan başbakanı Miçotakis, özellikle Kıbrıs ve Adalar (Ege) Denizi'ndeki düzenlemelerin artık eskimiş olduğunu, defalarca dile getirmedi mi; Lozan'ı zikretmeden..

Kaldı ki, tarihçimiz de kendi yazısında bile o andlaşma metninin bir takım olumsuzluklarından, noksanlarından söz ediyordu.

Ama asıl söylenmesi gerekeni de söylüyor: 'Antlaşma, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu belgesidir. (...)Lozan ebedîdir.'

Yani, henüz olmayan Cumhuriyet rejiminin, halkın ekseriyetinin, 'cumhûr'un iradesi adına yapılmak gerekirken, Lozan'da dikte edilmişliğin itirafı.. Ve 'inkılap' denilen daha nice uygulamalar..

Nitekim tarihçimiz, 'Lozan bir zafer midir?' diye sorup, cevabını, 'Lozan'ın zafer olduğunu o günlerde Avrupa basını da ilan etmiştir.' şeklinde veriyor.

Ortaylı'nın 'Lozan heyetinde İttihad- Terakki devrinin, II. Meşrutiyet'in ünlü hahambaşısı Hayim Nahum da vardı. Kongrede bilhassa o yeni Türkiye'nin yapacağı hukuk devriminden söz etti. (...) Şurası açıktır 1926 Medenî Kanunu ile vatandaşların dinlerine göre adlî statüde bulunmalarına lüzum kalmadı. Yani patrikhanelerin medenî davalarda ayrı bir yargı hakkına sahip olmaları, yine aynı şekilde bunun Musevî cemaati için söz konusu olması malûmdur. Tevhid-i Tedrisat Kanunu ile de laik eğitim başlatıldığı için cemaatlerin eğitim alanındaki farklı uygulamalarına da lüzum kalmadı. Bununla birlikte gayrimüslim cemaatlerin okulları Lozan'ın hükmü altında korunmaya alınmıştır ve bugüne kadar devam etmiştir.' şeklindeki paragrafı, çok şeyleri zımnen itiraf ediyor.

Ortaylı şunu da açıkça söylüyor, elbette benimseyerek: 'Lozan, Türkiye'yi müstakil bir devlet ve Cumhuriyet olarak ilan etti. Vakıa, Cumhuriyet bundan sonra ilan edilecektir. Ama TBMM Hükûmeti'nin 1922 yılı kasımından beri saltanat sistemini lağvettiği biliniyor.'

Lozan'ın Türkiye açısından eksik kalan yönleri mesela Hatay'ın durumuydu. (...) Musul meselesi halledilemedi. Boğazlar rejimi Lozan'a göre Montrö'de daha iyi halledildi. (...) Mübadele dışı bırakılan İstanbul Rumları ve Batı Trakya Türkleri iki devlet arasında sürekli çözülemeyen problemlerin yaşanmasına sebep oldu. Bunu uzun bir tarihin çözeceğine inanıyorduk. Çözümlerin bugün yeniden bir neticeye ulaşılması için çalışılması gerekir. (...) Bugün Lozan üzerinde zafer mi mağlubiyet mi kavgası yapılıyor. (...) Bir grubun bilhassa On iki Ada'nın Yunanistan'a bırakılması gibi muayyen maddeler ileri sürdükleri, yakın Türkiye tarihinden haberdar olmadıkları görülüyor. (...)'

Ama belgeler başka şeeyleri söylüyor.. Nitekim İstanbul Üniversitesi'nde de Lozan üzerine 10 Temmuz günü sabahtan akşama kadar süren bir sempozyum vardı.. Yapılan izahların hemen tamamı, 100 yıllık resmî ideoloji ve resmî tarih söylemleri çizgisinde; yani bilinen şeylerdi..

Sadece Meclis adına Lozan Heyeti'ne verilen yol haritasında, Anadolu'ya yakın bazı adalar dışındaki Ege adaları üzerinde gerekirse, ısrar edilmemesi talimâtına da dikkat çekilmişti ki, bu düşünceyi Fâlih Rıfkı da, 'Çankaya'sında, M. Kemal'in ilk gençlik yıllarından beri taşıdığına işaret etmiştir.

Böyleyken Ortaylı hoca Lozan için, 'ebedî' diyorsa, Kıbrıs ve daha neler-neler ebediyen gitmiş demektir.

Evet, bu açıklamaların bize anlattıkları üzerinde konuşuyoruz; biz askerî ve diplomatik açıdan elde edilenler ve edilemeyenler üzerinde değil.. Biz, 24 Temmuz 1923'deki andlaşmada zikredilmeyen ve milletimizin aslî inanç değerlerine karşı nice uygulamaların darağaçlarıyla ve nice zulümlerle ve 'inkılap' denilerek yapılanları burada saymayalım, bilen biliyor.. Ama anlaşılıyor ki, o korkunç yöntemlerle dayatmalar -o dönemin rakipsiz süper gücü sayılan- İngiliz emperyalizminin yazılı olmayan isteklerine göre gerçekleşmiştir ve de bağımsızlık mavallarıyla..

CNNTürk'de de 24 Temmuz günü Lozan'la ilgili görüşlerini yansıtan bir Prof. Sevtap Hanım da, Lozan Andlaşması'nın en büyük başarısının gerçekte, Ankara Hükûmeti'nin dünya devletleriyle aynı seviyede kabul edilişi olduğunu söylüyordu.. Ama 7-8 devletin arasında tek söz sahibi İngiltere idi.

Yani, Osmanlı Yönetimi saf dışı edilmişti..

Biz de zâten bu durumu safdillik veya frenlenemez şahsî ihtiraslarla izah eden ünlü isimlerden aktarmalar yapmıştık.

Sözün burasında, 24 Temmuz günü Reuters Ajansı'nın yaptığı değerlendirmeye de -özetle- göz atalım, Google'daki tercümeye dokunmadan..:

'Modern Türkiye'yi yaratan antlaşma, imzalanmasının üzerinden 100 yıl geçmesine rağmen bazıları için hâlâ acı verici.

LOZAN, İsviçre (Reuters) - Modern Türkiye'yi şekillendiren Lozan Antlaşması, bazıları tarafından hâlâ büyük bir sevgiyle anılıyor, ancak özerk bölgeler ve Osmanlı dönemi suçları için adalet umut eden Kürtler ve Ermeniler de dâhil olmak üzere diğerleri için bir hayal kırıklığı olmaya devam ediyor.

Bu seslerden bazıları, (...) Bir Kürt köyünde dünyaya gelen ve şu anda Lozan'da çalışan Sevgi Koyuncu, imzalandığı sarayda çekilen bir röportajda halkının, "bir kongre tarafından reddedildiğini" söyledi. (...)

Ermeni büyükanne ve büyükbabası 20. yüzyılın başlarında misyonerler ve Fransız savaş gemilerinin yardımıyla bugünkü Türkiye'den kaçan İsviçreli Manuschak Karnusian için anlaşma "ikinci bir soykırım" gibi.

(...) Anlaşmanın mirasına bakan bir projede tarihçi olan Jonathan Conlin, (...) 1,5 milyondan fazla etnik Yunan ve Türk'ün mübadelesi gibi bazı sonuçlarının artık "korkunç bir hata" olarak görüldüğünü söyledi.

"Sanırım (anlaşma) devam etti, çünkü herkes bundan eşit derecede mutsuz" dedi.

Reuters'in yorumundan bu kısa özetlemeyi de bir kenara koyup, tekrar belirtelim ki..

Kendilerini, 'Şeyhin kerameti kendinden menkul, kendi iddiasına dayanıyor..' kabilinden, 'aydın' sayan niceleri de, biz Müslümanların 'Lozan Andlaşması' sâyesinde cumhuriyeti, insan haklarına saygıyı, laikliği öğrendiğimizi sanıyorlar. O laik taifeye göre, hepimiz insanlıktan habersiz ilkel insanların devamı imişiz de, Lozan imdâdımıza yetişmiş!!..

Bre ileri zekâlılar, biz insan hakları anlayışını Lozan'da başı çeken ve 'beyaz insan'ın üstünlüğü' iddiasıyla, sadece Amerika'daki yerlilerden bile on milyonlarca insana 'jenosid/ soykırım' uygulayan İngiltere ve müttefikleriyle, onların çömezi olarak peşlerine takılan ve Osmanlı tarafından 500 yıl idare olunmanın intikamını almaya çalışan Balkanlar'daki yeni yetme 'Romanya, Yunanistan, Sırb- Hırvat- Slovenya Krallıkları'ndan, ya da Lozan'daki 'kurtlar sofrası'nda kendisine de bir fırsat düşebileceği hayaliyle Uzak-doğudan gelen Japon İmparatorluğu'ndan mı öğrenecektik..

Bu kadar mı çalışıyor bunların kafaları? Onlar, kendilerine asırlarca tehdit, tehlike ve bir büyük güç odağı olan 'Hılâfet-i İslâmiye'yi de temsil ettiği kabul edilen Osmanlı'nın 'defin ruhsatiyesi' için bir araya gelmemişler ve nelerin yapılacağını, neler yapılması gerektiğini de dikte etmemişler miydi?

Şimdi bu acı sonuç için 'cumhuriyeti de, laikliği de, insan hakları anlayışını ve demokrasi'yi de hep bu 'andlaşma'dan sonra mı öğrendiler de kutluyorlar?

Bir kısım safdiller mi diyeyim, aklı evveller mi, yoksa ileri zekâlılar mı diyeyim, onlar böyle sanıyorlar.. Cellâdına âşık olan bazı idâm mahkûmlarında görüldüğü söylenen 'ahlâkî tereddi' derecesindeki aşağılık duygusunun gücüne bakar mısınız.. Bunlar emperial dünyanın dünyaya bakış açısına ayarlanmış beyinler.. İçinden çıktıkları Müslüman halkı düşman bilen dünyaya, 'Biz sizin bildiğiniz o Müslümanlardan değiliz.. ' mesajından veren ve onlardan itibar dilenen 'yığın'lar..

Zulmün olduğu her gün Âşûrâ; her yer Kerbelâ! (Kull-i yevm'in Âşûrâ / Kull-i arz'ın, Kerbubelâ...)
28 Temmuz 2023 Cuma

Bugün, Hicrî-Kamerî 1445 yılının ilk ayı olan Muharrem ayının 'On'uncu (Âşûrâ) Günü'dür ve muhakkak ki, hiç bir Müslümanın, kenarından teğet geçmemesi gereken bir dehşetli hâdisenin, facianın gerçekleştiği günün yıl dönümüdür.

O desise ve faciadan geriye, İslâm Milleti'nin kalbine saplanmış bir hançer kalmıştır ve hâlâ da vardır.

Hicretin 61. senesinde, yani Hz. Peygamber (s.a.v)'in dünyadan ayrılışı üzerinden henüz yarım asır geçmekteyken; meydana gelen o dehşetli facia, Hz. Hüseyin'in ve 72 yârânının, Kerbelâ'da; Yezid bin Muaviye'nin komutanlarından Ömer bin Saad komutasındaki güçler tarafından kuşatılıp kılıçtan geçirilmesi faciası, evet kenarından, teğet geçilemeyecek ve bugün de ibret alınması ve yolumuzu aydınlatması gereken derslerle doludur. O facianın şu veya bu tarafında olanlar arasında oluşan soğukluk, husûmet ve hattâ acı ve ağıtlar üzerine yükselen bir 13 asırlık grupçuluk tortusu, nasıl görmezlikten gelinerek, sadece iyiniyet manzûmeleri halinde, 'Haydi, birlik olunuversin!..' demekle geçiştirilemeyecek bir konudur.

O halde geliniz, bu konudaki bilgilerimizi, özet halinde 1-2 yazıda özetleyerek tazeleyelim...

*

Önce şunu belirleyelim...

Bugün var olan ikilik, başlangıçta elbette yok...

Hz. Peygamber (s.a.v)'in irtihalinden, dünyamıza vedâ edişinden hemen sonra...

Resul-ü Ekrem (s.a.v)'in halefi olarak İslâm Milleti'ni yönetme yetkisi, Medine'de, Benî Saide Sakîfesi'nde yapılan toplantıda, Hz. Ebubekir'e tevdi olundu; bir takım gerilimler de oluştuysa bile...

Aradan 4 sene kadar geçip, Hz. Ebubekir vefat ettikten sonra, onun vefatından önceki tavsiyesi esas alınarak, yerine Hz. Ömer, '2. halife' olarak seçilir! Onun 10 sene süren hükümranlığı sonunda, Hz. Ömer, öldürülür...

Hz. Ömer'e, yaralı olduğu 2 gün boyunca, yerine kimi tavsiye ettiği sorulur. Hz. Ömer, 'Ben kimsenin vebalini üstlenemem...' diyerek hiç kimseyi işaret etmez. Bazıları, oğlu Abdullah'ı kendi yerine tavsiye etmesini söylediklerinde de, 'Bir evden bir kurban yeter...' diye cevap verdiği bildirilir, o dönemleri anlatan ilk kaynaklarda.. Bu arada, Hz Aişe, ziyaretine gelir ve 'Bir karışıklık çıkmaması için, yerine birisini tavsiye etmesini' ister. Bunun üzerine, 6 kişilik bir 'şûrâ heyeti' oluşturulur ve o heyet de Hz. Osman üzerinde ittifak eder.

Hz. Osman dönemi başlar ve dahası, Hz. Peygamber (s.a.v) tarafından Medine dışına sürgüne gönderilen ve ilk iki halife tarafından da geri getirilmeyen Mervan b. Hakem'i, Medine'ye döndürür ve bu kişi, Hz. Osman'ın yönetiminde en etkili isimlerden birisi durumuna geçer.

Ve bu arada, Hz. Osman döneminde, kendisinin de mensup olduğu Beni Umeyye (Emevîler) diye anılan taifenin etkinliği, yönetime yönelik bir takım itirazları ortaya çıkarır. Ve bu gibi itirazlardan da beslenen ve fukara kesimlerin ayaklanması ile karşılaşılır. Medine, isyancıların eline geçer ve günlerce süren kuşatmalardan sonra, Hz. Osman ve hanımı Naile katledilir.

22 sene içinde, Hz. Ömer ve Osman'ın ikisinin de katledilmesinden sonra... Ortaya, riyaset / Hilâfet için kimse çıkmaz... Sahabenin hayatta kalan seçkinlerinden kimileri ya hayattan, ya da sosyal hayattan ortalıktan çekilmişlerdir.

Medine isyancıların elindedir ve Müslümanlar, Hz. Ali'ye gidip, 'Ümmetin başına geç...' diye yalvarırlar. O da, 'Bu hususta ilk söz sahibi olanlar Bedir Gazvesi'ne katılanlardır' der. Onlardan da bulunabilen iki isim, Talha ve Zubeyr'dir. Onlar gelirler, Hz. Ali'ye bey'at ederler, ve sonra diğerleri...

Kendisinden önceki üç halifeye de hiç müşkülat çıkarmamış ve onların en büyük yardımcısı olmasıyla bilinen Hz. Ali'nin seçilmesiyle, mesele çözüldü sanılırken...

Hz. Osman'ın kanlı gömleğini ve hanımı Naile'nin kesik eli, Şâm Mescidi'nde minberde teşhir edilir; katillerin cezalandırılması istenir.

Müslümanların elindeki diyarların en zengin bölgeleri olan Bilâd-i Şam'da (Şam beldelerinde) Muaviye bin Ebu Sufyan, (Hz. Ömer zamanından beri) vali olarak bulunmaktadır. Ve o zenginlik, komşu Roma /Bizans İmparatorluğu'ndan etkilenir; Şam, Medine'ye göre lüks bir hayat merkezine dönüşmüştür artık...

Bu arada, Hz. Ali'ye ilk bey'at edenler olan Talha ve Zubeyr, Kûfe ve Basra Valiliklerini isterler.

Hz. Ali buna yaklaşmaz... Bu arada, onlar da, Hz. Aişe'yi de kendi yanlarına çekerler ve Hz. Ali'ye karşı hazırlanan ordu, -maalesef- Hz. Aişe'nin, (bir 'cemel', yani deve üzerinden komuta ettiği için) 'Cemel Vak'ası' diye anılan muharebede, binlerce Müslüman savaşçı, birbirini kılıçtan geçirir. Sahabenin büyüklerinden Talha ve Zubeyr o savaşta hayatlarını kaybederler ve Hz. Ali, 'Peygamber Hanımı ve Umm'ul Muminîn sıfatını haiz) Hz. Aişe'yi, derin bir saygı içinde Medine'ye gönderir. Hz. Aişe'nin, sonraları, 'Keşke, Cemel Günü'nde Ali'ye karşı savaşmaktansa, anamdan hiç doğmamış olsaydım...' diye pişmanlığını ifade ettiği o döneme ait bazı kaynaklarda kaydedilmiştir.

*

Şam'dan ise, Hz. Osman ve hanımının katillerinin Şam'a gönderilmesi talepleri yükselir.

Mısır Valisi Amr bin Âs azledilir. Yerine Hz. Ebubekir'in oğlu Muhammed, Mısır Valisi olarak gönderilir. Entrikacı zekâsı yüzünden 'Arabın dehâsı' olarak bile anılmış olan Mısır Valisi Amr bin Âs, Muhammed'in yolunu kestirir ve bir katırını karnı yarılarak içine tıkılıp yakılır.

Hz. Ali, Şam'a da, Muaviye'yi azleden bir mektup gönderir ve o da kendi mektupçusuyla cevabını bildirir.

Cevap, boş bir kağıttır.

Hz. Ali sorar, 'Bu nedir?' diye...

Özel mektupçu, 'Bu, Şam'da Hz. Osman'ın katillerinin kendilerine teslimini istemek üzere 60 bin süvari hazır beklemektedir...' der.

Hz. Ali, 'Osman'ı ben mi öldürttüm ve suçlu yakalandığında da cezalandıracak olan biziz...' der.

Ve açıktır ki, Şam'ın o tavrı, bir 'isyan' işaretiydi.

Hz. Ali'nin ordusu yola çıkar. İki tarafın ordusu, Sıffîn denilen yerde karşılaşır.

Muaviye'nin ordusu yenilmek üzereyken, eski Mısır Valisi Amr bin Âs, Kur'an sahifelerini mızrakların ucuna taktırarak, 'Biz barış istiyoruz, hakeme başvurulsun...' dedirttirir.

Hakemler belirlenir.

Ancak, Hz. Ali'nin askerlerinden bir grup, hakeme gidilmesini ret ederler ve 'Allah'ın hükmünü kılıçlarımız belirleyecektir...' derler ve Hz. Ali'nin kontrolünden çıkarlar. Bunlara 'khevâriç' (Haricîler) denilir.

Hakem konusunda, Hz. Ali'nin temsilcisi, yaşlı bir zât olan Ebû Musâ el'Eş'arî; Muaviye'nin temsilcisi ise, Amr bin Âs belirlenirler.

İkisi de, günlerce süren uzun müzakerelerden sonra, Ali ve Muaviye'yi, her ikisini de azletmek noktasında birleştiler, güyâ..

Ebu Mûsâ, fikrini kumandanlar grubuna 'Ali'yi Hilâfet'ten azlettim...' diye açıklar.

Görüşünü açıklamak sırası kendisine gelen Amr bin Âs ise, 'Ben de Muaviye'yi Hilâfet makamına getirdim.' der...

Yani, dehşetli bir entrika...

Hz. Ali'nin eski askerleri olan ve Haricîler denilen grup, 'İşte haklılığımız ortaya çıktı... Ali de kâfir oldu, Muaviye de...' diye kılıca sarılırlar. Ali'nin siyaset bilmediği iddiası tekrarlanır. Hz. Ali'nin ise, 'Siyasetten maksat, entrika ise, eğer Allah korkusu olmasaydı, Arabın içinde benim gibi entrika kuran olmazdı. Ama, ne yapayım...' dediği, o zamana dair kaynak eserlerde nakledilir.

Ve Hz. Ali, Haricîlerin üzerine yürür ve 'Nehrevan Cengi'nde binlercesi katledilir.

Hz. Ali, eski askerlerinin 'tekfir' edilmemesini, günahkâr olarak, şer'î usûllere göre defnedilmelerini' söyler... Ama çok zâhid birisi olarak bilinen ve amma sonra Haricîler içinde yer alan Abdurrahman ibn Mulcem isimli kişi, Hz. Ali'yi öldürmeye karar verir ve Kûfe câmiinde namaz kılmakta olan Hz. Ali'yi hançerler, hem de daha hayırlı olsun diye, 'Leyle-t-ul-Qadr'i bekleyerek...

*

Ve böylece Muaviye bin Ebû Sufyan, tek siyasî güç olarak kalır ortada...

*

Henüz de Şiîlik-Sünnîlik diye, kesin çizgileri belirli bir ayrışma yoktur.. Ama facianın daha büyüğü oluşmakta- gelişmektedir.

*

(Kerbelâ'ya işte bu merhalelerden sonra, adım adım gelinmiştir. Bu facianın devamını da, -yazı günüm olmasa da, istisnaen-, yarın yazmaya çalışalım, inşallah...)

.Musâ ve Firavn, Huseyn ve Yezid, hayattan doğan iki kuvvettir.'
29 Temmuz 2023 Cumartesi

(Dün kaldığımız yerden devam edelim):

Sıffîn Savaşı'nda Hz. Ali'nin ordusunun galip geleceği anlaşılınca Amr bin Âs, 'hakeme başvurulması' formülünü ortaya atar. Yaşlı bir zat olan Ebû Mus'â el'Eş'arî, Hz. Ali'nin temsilcisi olarak belirlenir; Amr bin Âs da Muaviye'nin temsilcisi.. İki tarafdan on binlerce asker, Sıffîn Çölü'nde sıcakta beklerken, 2 gün sonra iki hakem, -yetkileri olmadığı halde- temsilcileri oldukları iki tarafı da azletmek noktasında anlaşırlar güya ve 'Ebu Mûsâ, fikrini kumandanlar grubuna, 'Ali'yi Hılâfet'ten azlettim..' diye açıklar.

Görüşünü açıklamak sırası kendisine gelen Amr bin Âs ise, 'Ben de Muaviye'yi Hılâfet makamına getirdim.' der.

Yani dehşetli bir entrika..

Hz. Ali'nin eski askerleri olan ve Haricîler denilen grup, 'İşte haklılığımız ortaya çıktı.. Ali de kâfir oldu, Muaviye de..' diyerek kılıca sarılırlar.

Ve Hz. Ali de, Haricîler'in üzerine yürür ve 'Nehrevan Cengi'nde binlercesi katledilir.

Sonra da... Hz. Ali, önceleri çok 'zâhid' birisi olarak bilinen ve amma sonra Haricîler içinde yer alan Abdurrahman ibn Mulcem isimli kişi tarafından, Kûfe câmiinde hançerlenerek katledilir..

Hz. Ali'nin katledilmesinden sonra diyebiliriz ki, Muaviye'nin Şâm'daki hükûmetinin gücü, bütün Müslümanların üzerinde rakipsiz güç haline gelmişti.

Daha sonra şekillenen 'Şia'y-i Ali/ Ali Şiası/ Ali tarafdarları'ndan oluşan '12. İmam- İmâmiye-i İsnâ- Aşeriyye' mezhebinde, 1. İmam/ lider olan Hz. Ali'nin katlinden sonra onun yerine, oğlu Hz. Hasan'ın 2. İmam olarak geçtiği kabul edilir. Ama 6 ay içinde Hz. Hasan -Muaviye 'barış anlaşması' yapılır.

'Hz. Hasan- Muaviye Sulh Anlaşması'nda, ilk maddede özet olarak, Ehl-i Beyt'e herhangi bir saygısızlık ve baskı yapılmayacağına söz verilir; ikinci maddesinde de, Muaviye'nin kendisinden sonrası için kendi ailesinden kimseyi yerine göstermeyeceği yazılmıştır.

Ama Hz. Hasan, kısa bir süre sonra (Şia kaynaklarına göre) zehirlenerek katledilir..

Ve Hz. Huseyn, '3. İmam' sıfatıyla ağabeyinin yerini alır. Ancak Muaviye'nin yaklaşık 16 yıl kadar süren saltanatının sonuna kadar ciddî bir mesele çıkmaz ortaya..

Ancak, Muaviye yaşlılık yıllarında kendisinden sonra yerine kimin geçmesi gerektiği konusunda en münasib kişi olarak oğlu Yezid'i görür..

Ulemâ'nın, 'Bu, saltanatı ihya etmek olur..' şeklindeki itirazlarına Muaviye, 'Saltanat olsun ve oğlum diye değil, ümmetin işlerini görmeye en münasib kişi olduğu için..' diyerek, kendisi hayattayken dönemin önde gelen isimlerinden, kanaat önderlerinden, oğlu Yezid'e 'bey'at'ler almaya başlar.

Ama bu arada Muaviye, oğlu Yezid'e nasihatnâmesinde, 'Sana bugüne kadar, ümmetin önde gelenlerinden bey'atler aldığını, ama 4 kişinin bey'at etmediği'ni belirtir.

Bunlar,

1- Abdurrahman b. Ebubekir.. (Ebubekr'in oğlu),

2- Abdullah b. Ömer.. (Ömer'in oğlu),

3- Abdullah b. Zubeyr.. (Zubeyr'in oğlu)

4- Huseyn b. Ali.. (Ali'nin oğlu..)

Bunlardan Abdurrahman b. Ebubekir ve Abdullah b. Ömer'in sana müşkülat çıkaracaklarına ihtimal vermem. Abdullah b. Zubeyr ise sert mizaçlı birisidir; ona sert davranırsan, geri çekilmek zorunda kalır.

Huseyn'e gelince..

Ona çok dikkatli davranmalısın.. Çünkü ona yanlış davranırsan, sana öyle bir darbe vurur ki, Kıyamet'e kadar o darbenin altında kalırsın..' dediği bazı kaynaklarda belirtilmiştir.

Bir akşam Medine'de, Hz. Huseyn, Mescid-un'Nebî'de, yatsı namazından sonra bazı zevâtla sohbet ederken..

O sırada birkaç atlının, yıldırım hızıyla Mescid'in önünden geçip, Valilik binasına doğru geçtiği görülür. Oradakiler durumda bir olağan üstülük olduğunu ve Muaviye'nin vefat etmiş olabileceğini düşünürler.

Nitekim kısa süre sonra Medine Valisi Velid b. Utbe, derhal o dört ismin, yeni Halife olarak Yezid bin Muaviye'ye 'bey'at'lerini, vekâleten kendisine bildirmelerini ister.

Hz. Huseyn 'bey'at'in gizlice değil, 'halkın gözü önünde, alenî olarak yapılması gerektiği'ni belirtir.

Muaviye'nin rahatsızlığı döneminde, Kûfe ve diğer şehirlerden binlerce insan, Hz. Huseyn'e kendisine 'bey'at edeceklerini açıklamışlardır. Artık Yezid'in, babasının yerine geçtiği, kesinlik kazanmış, 'bey'at'ten kaçınanlara sert davranılacağının işaretleri de hissedilmeye başlamıştır.

Hz. Huseyn o gece Medine'den ayrılır, çok yakın dostlarıyla.. Hacc dönemi öncesinde Mekke'ye geçer, Kâbe'yi tavaf edip, Hacc dönemi başlamadan; Kûfe'ye doğru çöl yolculuğuna çıkar..

'Peygamber torunu Huseyn'in bu hareketi, iktidara yürüyüş gibi değerlendirildiğinden, kafileye katılanlar giderek büyür ve bir ara 18-20 bin'e varır.

Ama çetin çöl şartlarında zahmetler ağırlaştıkça Hz. Huseyn, o kalabalıklara, 'yolculuklarının çetin ve tehlikelerle dolu olduğunu' ve 'ayrılmak isteyenler olursa, bir mesuliyetlerinin olmayacağını, ayrılanların ayıplanmamasını; utananlar olursa, onların da gece karanlığında sessizce ayrılmaları'nı hatırlatır.

Bu arada, Hz. Huseyn, amcaoğlu Muslim bin Âqil'i gidip haber alması için Kûfe'ye gönderir.. Ama Kûfe'de halkın gözü önünde Vali Konağı'nın çatısından aşağı atılarak katledilir. Bu arada Basra Valisi Ubeydullah bin Ziyad, daha sert davranacağı düşünülerek, Kûfe Valiliği'ne tayin edilir.

Bu arada Hz.Huseyn'i diri veya ölü, ele geçirecek olan kumandanın Şehr-i Rey Valiliğine tâyin edileceği haberi, kumandan Ömer bin Saad'ı, başkasının kendi yerine tayin edilmemesi için Hz. Huseyn'nin kafilesinde bulunan 100 küsur kişilik aile efradına ve yârânına saldırmaya daha bir kararlı hale gelir.

O sırada arab edebiyatının ünlü şairi Ferezdaq, Şam'a doğru gitmekteyken birkaç çadır grubuyla karşılaşır ve bunların Hz. Huseyn ve yârânının çadırlarının olabileceğini anlayınca, Hz. Huseyn'le görüşür. Hz. Huseyn, Kûfe'den ve kendisine bey'at sözü veren binlerden haber sorar..

Ferezdaq'ın cevabı, gerçekte, iktidar mücadelesi içinde olanlar arasında rastlanabilecek hallerden de haber vermektedir: 'Onların kalbleri seninle, kılıçları sana karşı!. / Qulûbuhum ma'ek, suyûfuhum aleyk!..'

Ve Muharrem'in 9. gecesi akşamı, ilginç bir gelişme daha yaşanır: Yezid ordusunda binlerce askere kumanda eden seçkin kumandanlardan Hürr bin Yezid (bu, başka bir Yezid'dir), Âşûrâ günü kopacak fırtınadan haberdardır ve kolayca alınamayacak büyük bir karar alır ve Huseyn limanına sığınır; O'nu katledecek ordunun kumandanı ve askeri olmaktansa, o ân'a kadar yaptıkları zulümlerden tövbe edip, o bir avuç mazlumla birlikte şehîd olmayı seçer.. Hürr, Kerbelâ'da Hz. Huseyn'in kafilesine, nicelerinin kolayca yapamayacağı seçimi yaparak, en son katılan ve 10 Muharrem sabahı ise, Kerbelâ'nın ilk şehidi olan büyük tövbekâr ve kahramandır..

Hz. Huseyn'in etrafındaki fedaîleri birer -ikişer şehid olurlar. Yezid'in kumandanı Ömer bin Saad'ın 'teslim ol!' çağrısına, çocukluk arkadaşı Hz. Huseyn'in cevabı tam da Huseynce'dir.. 'Ben mi teslim olacağım? Ölüm geldiyse hoş geldi.. Kılıçlar ve kargılar yarın Kur'an'ımızı delik-deşik edecekse, o kılıçlar ve kargılar, bugünden benim göğsümü delik-deşik etsin.. Heyhaaat, min'ez-zilleh! / Zilleti kabullenenlere yazıklar olsun!.'

'Tadmayanlar bilmez elbet, bu sevdânın tadını; olmamıştır sineleri, çünkü bir dem Kerbelâ..'

Ve bir-kaç saatlik bir direnme sonunda, Hz. Huseyn ve yârânından 72 kişi katledilir ve hepsinin başları kesilir ve bedenleri de atların ayakları altında ezilir.

Hz. Huseyn'in başı da bir sırığa geçirilerek Şam'da Yezid'e ulaştırılır.

Bir Osmanlı şairinin beyti, tabloyu en çarpıcı şekilde tasvir eder:

Düştü Huseyn atından Sahrâ-y'ı Kerbelâ'ya..

Cibrîl var git, haber ver, Resûl-i Kibriyâ'ya..

Ve Hind Müslümanlarının büyük ârif mütefekkiri ve şairi Allâme Muhammed İqbâl-i Lâhoorî ise 100 yıl öncelerde, 'İslâm Hürriyeti ve Kerbelâ Hâdisesinin Esrârı' isimli şiirinde şöyle der -özetle-:

'Hılâfet makamı Kur'an yolundan inhiraf edince..

Hürriyetin damağına zehir döküldü.

Ümmetlerin içinden zuhûr eden o büyük tecelli,

Ayağı Kıble bulutu gibi, yağmur dolu olarak kalktı,

Kerbelâ toprağına yağdı-geçti ve virânelere lâle ekti ve gitti..

(...)

Hakk uğrunda, kan ve toprak içinde yuvarlandı,

Sonra da, 'Lâilâheillallah'ın âbidesi oldu..

Eğer dâvâsı saltanat olsaydı, bu vasıtalarla ve

bu şekilde sefere çıkmazdı. (...)

O, İbrahîm ve İsmail'in sırrı idi..

Yani, o muhtasar (özetlenmiş) hikâyenin, mufassalı idi.

(...) Kılıcı, ancak ed'dîn'in büyüklüğünü göstermek uğrunda çekilmişti.

Maksadı, Şeriat-i Muhammediye'yi muhafazadan başka bir şey değildi.

Müslüman, mâsivânın/ kötülüklerin kölesi değildir,

Firavunluk önünde baş eğmez..

Onun kanı bu sırları tefsir etti, uyuyan milleti uyandırdı.

Ve 'Lâ' kılıcını çekti ve (...) bu kan ile sahraya 'illallah' yazısını yazdı,

Kur'an'ın sakladığı mânâyı biz Huseyn'den öğrendik.

Biz onun ateşinden alevler kazandık..

Şam ile Bağdad'ın kudret ve azameti mahvoldu gitti.

Gırnata'nın şan ve şevket devirleri de unutulup gitti.

Fakat bizim ruhumuzdaki tel, hâlâ Huseyn darbesi ile ihtizâz etmekte..

(..)

Ey, uzak düşenlerden sevgililere haber ulaştıran Bahar rüzgârı,

Bizim gözyaşlarımızı da onun mukaddes toprağına eriştir.

1380 yıl öncelerdeki Kerbelâ Faciası etrafında, daha sonra gelişen nice hadiselerin de 'mâqabl'e şâmil' (geçmişi de içine alıp yorumlayacak) şekilde değerlendirildiğinde ifrat ve tefrite düşüldüğünü nice abartılı tavırların, örf ve âdetlerin, hattâ nice saltanat kavgalarının Hz. Huseyn adına bile yapıldığını hatırlayalım. İran'ın yetiştirdiği büyük şiî ulemâsından olan merhûm Murteza Mutahharî, Hz. Huseyn'i anmak adına yapılan taşkınlıkların, Hz. Huseyn'e, Yezid'in yaptığı zulümden daha hafif olmadığını yazmıştı..

Hz. Huseyn ve Kerbelâ şehidleri, İslâm Milleti'nin tamamının en aziz şehidlerinden ve Kerbelâ'daki mazlûmiyet, Müslümanım diyen bütün herkesin yüreğini dağlar iken; aynı örfleri paylaşmayan büyük Müslüman kitleleri, kendi örflerinde olduğu gibi anma törenleri yapmayanları, 'Yezid tarafdarları' olarak nitelemek gibi saçmalıklardan ve bu mâtem törenlerini folklorik bir gösteriye dönüştürmekten kesinlikle kaçınmak ve keza, Hz. Ali'nin birlikte çalıştığı İslâm büyüklerine de, onun kadar ihtiram göstermek gerektiğini ve hurafelerle karışık olarak halk kitlelerinin, avâm anlamak zorundayız.

Bu, İslâm Milleti'nin birliğini sağlamanın hem en zarûrî ve hem de en pratik ve de kolay yollarından birisidir.

Hz. Huseyn'i anmak, onu anlamak için olmalıdır ve onu anlamak da, onun hedefini anlamakla mümkündür.

.Okuyucularla Hasbihal: Evet, muhabbetimizi de, karşıtlığımızı da aslî inanç değerlerimiz üzerine, bilgi ve şuûrla oturtmalıyız!
30 Temmuz 2023 Pazar

*Erzincan'dan Hasan Şıhoğlu isimli okuyucu mesajında özetle diyor ki: 'Âşûrâ ve Kerbelâ konusunda yazdıklarınızı okudum. Ben genel olarak 'Alevi kültürü' denilen bir sosyal atmosfer içinde büyüdüm. Ama belirteyim ki, aile çevremiz olarak, namaz- niyazla ve hiç bir şer'î gereklilikle işi olmayıp, kendilerini 'Alevî' (Ali'yi seven ve Ali tarafdarı) diye gösterenlerden değiliz.

Yine de sizin anlattığınız konuları böylesine dakik olarak ele alan bir yazı okumamıştım. Teşekkürler.. Çünkü biz genel olarak, çocukluktan itibaren Kerbelâ denilince, daha çok da 'ağlama'ya kurgulanmış bir örf ile yetiştirildik. Çünkü o kelime bile bizim ağlamamıza yetiyor.. Yani duygu seli, düşünce yapımızı çör-çöp içinde bırakabiliyor.

Kerbelâ konusundaki ikinci yazınızın sonundaki tavsiyelere de can'u gönülden katılıyorum. Hz. Ali'nin kendisinden önceki 3 Halife'ye hep danışman ve yardımcı olduğu ve o 3 Halife'nin 25 seneyi geçen yönetimleri boyunca onlara hiç bir zorluk çıkarmadığı ortada iken, 'Bize ne oluyor ki, böyle onların isimlerine bile tahammül edilmiyor..' dediğimizde; bazıları, 'Ali Efendimiz, o günün şartlarında Müslümanların birbirleriyle uğraşmasını Müslümanların maslahatına uygun bulmadığı için öyle davrandı' diyorlar..

O zaman ben ve benim gibi düşünenler de onlara, 'Öyleyse, niye Ali'den de çok Ali'ci oluyoruz?' dediğimizde de, 'Siz başkalarının etkisinde kalmışsınız' diye uzaklaşıyorlar bizden..

Hâlbuki doğru bir takım sözler kimden gelirse gelsin, onu kabul etmek, aklın, mantığın, insafın gereği değil midir?

Bize en çok sorulan ve söylenenler de var elbette.. Meselâ, 'Niye Bekir, Ömer, Osman veya Ayşe..' gibi isimler koymuyorsunuz?' sorusu oluyor. Söyleyecek söz bulamıyor ve gerçekten de 'Ali'den daha çok Ali'ci', oluyoruz. Hâlbuki Hz. Ali'nin kendisinin, Hz. Fâtımâ'nın vefatından sonraki evliliğinde dünyaya gelen çocuklarından birisine 'Ömer' adını verdiğini de biliyoruz.. Sizin yazınızda da belirttiğiniz gibi evet, 'Cemel Vak'ası' cereyan etmiş ve binlerce Müslüman birbirine kıymışlar. Ama Hz. Ali Efendimiz, muharebe sonunda yenik düşen Peygamber hanımı Aişe'yi, cezalandırmak ne kelime, bir de ihtiramla göndermiş Medine'ye.. Bunları, 'Biz gerçek Alevi'yiz' diyenlerimiz düşünmeliler..

Bu arada, bir de her taifenin içinde olabilecek, din-iman tanımaz, laik kafalı, içkici, namazsız-niyazsız, sapkın kimselere bakarak, o sosyal kesimin bütünüyle suçlanmasının mâkul olmayacağı, bu gibilerin Alevî olmayan diğer Müslümanlar içinde de az olmadığı ortada olduğu gibi, bir de bizim hepimizi bir sepete koyup, hepimize çürük yumurta gibi muamele edilmesini, hakkımızda yalan-yanlış ve edep-dışı hikâyeler uydurulmasını doğru bulmuyoruz.

--Evet, bu okuyucunun sözlerine ben de yürekten katılıyorum. İslâm kardeşliğine ve birliğine inanan her bir akl-ı selîm sahibinin bu noktalara olanca hassasiyetiyle dikkat etmesi gerekiyor.

Düşünebiliyor musunuz, bu satırların sahibi bir gün, şiî Müslümanların arasında namaz kılarken, elini bağladığını gören birilerinin, 'Efendi, namaz kılıyorsun, iyi de, siz niye Âl-i Muhammed'e, (Peygamber Nesline) ve Peygamber Ehl-i Beyti'ne küfrediyorsunuz?' demesi karşısında şoke olmuştu..

'Bunu nereden çıkarıyorsunuz?' dediğimde, 'Bize çocukluğumuzdan beri böyle öğrettiler.' demiş ve onlara, teşehhüd esnâsında okuduğum 'Allahumme salli ve Allahumme bârik' dualarında, sadece 'Âl-i Muhammed (Muhammed Nesline) değil, Âl-i İbrahîm'e (İbrahim oğullarına) da salavatlar getirdiğimizi söylediğimde, karşımdaki zat, önce inanmakta zorlanmış ve sonra 'Öyleyse siz necîs (pis) değilsiniz..' demiş ve beni kucaklamıştı, gözyaşları içinde.. Kaldı ki, Peygamber Ehl-i Beyti'ne ve Peygamber nesline hakaret eden kim olursa olsun, her Müslüman onu tel'in eder, karşı çıkar, ahlâksız ve necîs kabul eder..

Evet, Müslümanlar birbirleri hakkında çok daha sağlıklı bilgiler edinmeye, yalan ve yanlışlardan, gelenekleşmiş örf ve âdetlere dayalı anlayışlardan kaçınmaya mecburdurlar.

*Danimarka- Kopenhag'dan, Manisalı Ahmet Tuğlacı isimli okuyucu ise, o ülkede resmî himaye ile yaygınlaştırılmaya çalışılan 'Kur'an yakmak' alçaklığına karşı, orada nasıl bir tepki koymak gerektiğini soruyor ve bazılarının, 'Biz de onların kitaplarına ve peygamberlerine zarar versek, nasıl olur?' dediklerini aktarıyor.

-- 30 yıla yakın zamandır Danimarka'da yaşadığını söyleyen bu okuyucumuza belirtelim ki, o gibi tahrikler karşısında buğzumuzu -hıncımızı sözlü veya yazılı olarak dile getirebiliriz, ama fiilî bir eylem ve itiraz'a başvurmanızı asla tavsiye etmem, şahsen..

Hem, 'Onlar bizim kitabımızı yaktılar, öyleyse biz de onların kitabını yakalım, kutsallarına saldıralım, zarar verelim..' diyemeyiz. Bu, bizi ısıran köpeği ısırmaya kalkışmamız gibi bir saçmalık olur.

Kaldı ki bizim, başka dinlerin kutsallarına, kitaplarına veya aziz bildiklerine hakaret etmememiz; bizim şahsî meziyet ve faziletimizden değil, inancımızdan kaynaklanır. Çünkü bütün ilahî peygamberler (enbiyaullah), bizim de peygamberlerimizdir ve onların eliyle insanlığa sunulan Tevrat, Zebur ve İncil gibi kitabların, tahrif edilmemiş aslî şekilleri ilâhî olduğundan, o kitabların aslına da iman ederiz ve bunu 'Amentü'yü okurken, devamlı tekrarlarız..

*Muğla-Fethiye'den, tarih ve sosyoloji konularında kafa yorduğunu belirten Ahmed Eğribozlu diyor ki: '100'üncü yıldönümü dolayısıyla Lozan Andlaşması' konusundaki değerlendirmelerinizi dikkatle okudum. Çünkü benim de üzerinde epeyce kafa yorduğum bir konuydu.. Genelde, benim ifade etmek istediklerimi yazdığınızı da gördüm..

Bizim ailemiz, 'mübadil'lerden.. Eğriboz adasından getirilmişiz..

Bu 'mübadil' ve 'mübadele' kelimelerin yeni nesiller bilmiyorlar, 'O da ne demek?' diyorlar. Evet, 'iki taraflı, karşılıklı değiştirilenler..' mânâsını söyleseniz bile, bu sefer de uzuuun tarihî konulara girmek gerekiyor.

Yani, Balkanlar'da 500 yıl kadar yaşayan Müslüman cedlerin çocukları, buralara getirildi.. Buralarda olan Rumlar da oralara gönderildi. Biz oradan menkul, /taşınabilir nelerimiz varsa getirmişiz; onlar da buradan neleri varsa götürmüşler.. Yaklaşık 2 milyona yakın insan o tarafdan bu tarafa veya bu taraftan o tarafa göçtüler. Sadece Gümülcine, İskeçe gibi şehirleri içine alan Batı Trakya Müslümanları ile İstanbul Rûmları yerlerinde kalmış.. Onun da, bir gün gelir, belki İstanbul'da Rum nüfusu lâzım olur düşüncesiyle öyle düzenlendiğini Yunan kaynaklarından okuyoruz.

Bu 'mübadele', İngiltere'nin dayatmasıyla imzalatılan Lozan Andlaşması sâyesinde oldu ve yazık ki, 500 seneye yakın bir Müslüman şehri olan Selânik bile söz konusu edilemedi. Selanik'te, 200'e yakın câmi kayıtları varken, bugün hiç!. O 450-500 yıllık mâziden geriye, bir çeşme ve bir de küçük mescid kalmış..

Yunanlılar ise, o savaştan önceki durumlarını, bir de daha da büyütmüşlerdir. Ve onlara bu imkân, İngiliz emperyalizmi tarafından, Hristiyan dünyasının kültürel kodlarındaki derin etkileri dolayısıyla, 2500 yıl gerilerden gelen tarihlerine olan hayranlığın karşılığı olarak sunulmuştur.

Şahsen diyorum ki, savaşta galip gelen emperyalist dünya, bizi bir 'ulus-devlet' haline getirmeyi gerekli görmüştü. Hâlbuki savaşta yenilmeyi daimî bir andlaşmaya dönüştürmek, bütün gelecek nesillerin duygu ve düşüncelerine de gem vurmak değil midir? Bu zorlamayla gerçekleştirilen bu sosyolojik yapının ilânihaye devam edeceğini düşünmüyorum. Bir kısım ünlü tarihçiler bu Lozan ebedîdir deseler de..

--Bu okuyucunun de ele aldığı gibi konu, evet, tartışılması gereken bir konu.. Konu, etnik kavgalara değil, dinî ve kültürel zıtlaşmalara dayanıyor. Bunu, D. Sotiri ya da Kazancakis gibi Rum yazarlarının kitaplarında işlenen konularda da görmek mümkündür. Bütün Avrupa'nın antik Grek kültür ve medeniyetine ve Yunan mitolojisine hele de son 250-300 yıldır nasıl bir hayranlıkla baktıklarını görürsek, alınacak dersler var elbette.. Ama daha da açık ve acı olan, Anadolu'da laik temeller üzerine bir 'ulus-devlet' kurmaya karar verdirilenlerin antik Yunan kültür ve medeniyetine hayranlıkta, Avrupalılardan geri kalmadığı gerçeğidir. Yüz yıllık eğitim ve kültür siyasetimiz maalesef bu temel üzerine oturtulmuştur; ateistliğini gizlemeyen Tevfik Fikret'in dünya tasavvuruna göre..

*Bursa'dan Celâl Süngü isimli okuyucu ise, benzer bir konuya değinmiş, 'Lozan'ı eleştirenlerin, Sevr Andlaşması tarafdarı oldukları' gibi bir takım suçlamalar yapılıyor, ne dersiniz?' deniliyor..

--Bu okuyucuya belirtelim ki, biz yazılarımızda Lozan'ı, 'hezimet veya zafer olarak değil, Birinci Dünya Savaşı sonunda bir ağır yenilginin sonunda, yangından ilk kurtarılacaklar..' anlayışıyla kabullenilmiş bir anlaşma olarak değerlendirdik.

Sevr'e gelince.. Sevr Andlaşması, evet, Mondros Mütarekesi'nden sonra Osmanlı murahhasları tarafından imzalandı, ama Sultan Vahiduddin Sevr'i imzalamadı, yani tamamlanmamış bir andlaşma metni olarak kaldı ve Vahiduddin'in onu kabul etmemek için aldığı kararlardan birisi de, emrindeki bir paşa olan M. Kemal'i -bizzat M. Kemal'in belirttiğine göre-, 'Paşa, istersen memleketi kurtarabilirsin..' diyerek Samsun'a göndermesiydi.

Ama sonrası kontrol başkalarının eline geçti.

Kirli işlerden söz etmenin zorluğu ortada, amma başka çare olmadığından, affola..
31 Temmuz 2023 Pazartesi

Amerika'da önceki Başkan Donald Trump'ın Kasım-2024'de yapılacak Başkanlık seçimine girmek için çırpınışları dünya çapında dikkat çekici..

Eski siyasetnâme kitaplarında, 'riyaset şehveti'nin diğer şehvetlerin her birisinden çok kat-be-kat güçlü olduğu söylenmiştir.

Trump'ın adının, siyaset sahnesinde tanınmadan onlarca yıl önce, kapitalist sistemde yükselmenin sosyo-psikolojik özellik ve örneklerinden söz edilirken, dünyanın en büyük 'gayrimenkul kralı' oluşuna ve hayatında geçirdiği bazı merhalelere dair 'dipnotları'nda zikredildiğini hatırlıyorum.. İstanbul- Mecidiyeköy'deki iki gökdelenin tepesinde uzaklardan okunan Trump yazısının, bu kişiyle ilgisi genel olarak yine de bilinmiyordu herhalde..

Sonra Obama'nın 2 dönem başkanlığından, eski Başkanlardan Bill Clinton'un hanımı ve eski Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'un Demokrat Parti'den aday olması karşısında, bir anda sivrilen yeni bir siyasetçi vardı.. Onun, Amerika'nın en zengin milyarderleri arasında belli bir yeri olduğu söyleniyordu ve reklamları da ona göre son derece göz alıcıydı.. 19. Yüzyıl vahşi kapitalizm döneminin kovboy reislerini hatırlatıyordu, seçim propagandalarında..

Ama o sadece bu dolar gücüyle hedefe varamayacağını; bu yüzden, daha ilk anda, propaganda konuşmalarında İslâm düşmanlığı yaparsa siyaset meydanında daha güçlü tutunacağını anlayacak kadar da zeki idi.. Üstelik de, hem rakibi Hillary onun ayarında bir İslâm düşmanlığı nutukları çekmeyecek kadar tecrübeli idi, hem de Amerikan toplumu o zaman Başkan adayları arasında Trump ayarında, alenen İslâm düşmanlığını sergileyecek örneklere sahib değildi.

Buna rağmen Trump, o zaman 330 milyon nüfuslu Amerika'da, o sivri çıkışlarıyla kısa sürede dikkatleri üzerine çekmiş ve Başkanlık seçimini sadece 300 bin civarında bir oy fazlalığıyla kazanmayı başarmıştı.

Kasım 2020'de yapılan İkinci dönem Başkanlık seçimi yarışında ise Joe Biden karşısında yenik düşmüş ve 6 Ocak 2021'de Capitol Baskını olarak anılan ve Beyaz Saray ve benzeri diğer kurumlara yönelik on binlerce Trump tarafdarının saldırıları ve 6-7 kişinin öldüğü büyük karışıklıklar sırasında, onları durdurmak yerine bir de tahrik eden eski Başkan Trump hâlâ, ağır iddia ve ithamlarla yargılanıyor ve Başkan adayı olmasını önleyecek bir cezası olmazsa gelecek seçim için Cumhuriyetçi Parti'nin en güçlü adayı olarak gösteriliyor.

Biden'ın, -bizde Ecevit'in son başbakanlık döneminde olduğu gibi-, kendisini yaşlılık sebebiyle idare etmekte güçlük çekmesi yüzünden, Trump kazanabilir de.. Ve Trump İslam karşıtı söylemlerine yeniden hız vermiş bulunuyor.

Evvelki gün Amerikan Kongresi'nin bir üyesi, Trump'ın hakkındaki onca kirli işlerine rağmen, yeniden aday olmasını eleştirirken onun, 'tuvaletini pantolonuna yapmış kişi durumunda olduğunu..' söyleyiverdi. Bu sözler, Yahoo News'in bültenleri ve diğer medya organlarının manşetlerde de kendisine yer buldu. Bu açıdan o kadar önemli de sayılmayabilir.

Ama bu sözler, KK Bey'in bir videosundaki sözleriyle ayniyeti işaret ettiğinden ilginçti. Çünkü KK Bey, her kimi kasd ediyor idiyse, onunla ilgili olarak özetle diyordu ki, videosunda:

'Bir kimse oturduğu koltuktan kalkmamakta ısrar ediyorsa, bir takım kirli işler yaptığının, kalktığı zaman anlaşılacağı korkusundandır; çünkü altını kirletmiştir.'

Evet, onun sözlerini bu kadar örtülü anlatabildim..

Bugün, KK Bey neyin peşinde bilmem; ama enteresan adam.. Kendi tutumunun mahiyetini kendi sözleriyle açığa vuruyor.

Herkese bir şeyler vererek, hattâ Ankara ve İstanbul BŞ. Bld. Başkanları olan M. Yavaş ve E. İmamoğlu'nun fotoğraflarının altına, henüz seçimden aylarca önce sanki seçilmişler gibi C. Başkanı Yardımcısı unvanlarını yazdırarak, şehirlerin meydanlarında kendi reklamını yaparken, yandaşlarından kimsecikler, 'Ayıp olmuyor mu?' demeyi bile akledememişlerdi.. Bir de '6'lı Masa'nın diğer başkanlarından her birine de Başkan Yardımcılığı makamı veriyordu; '7 Kocalı Hürmüz' komedisini hatırlatacak şekilde. Halk onun bu halinden etkilenip, karmaşık ve herkese mavi boncuk dağıtarak Başkan olma çabasına güven duymadığından, tam cephe halinde kuşatma altına alınmış olan Erdoğan'a oy vererek, o oyunları basiret ve ferasetiyle bozmasını bildi.

Derken.. '6'lı Masa'ya son âna kadar uzak duran ve hattâ eleştiriler getiren Ü. Özdağ isimli en fanatik ırkçı kafalardan birisi, KK. Bey'le özel bir görüşme yapıp, seçimde ona destek vereceğini açıklayınca, yandaşları onu da alkışa boğmuşlardı; tıpkı Davutoğlu, Karamollaoğlu, Babacan vs. gibi..

Ama bütün o çabalara rağmen KK Bey Başkan seçilemedi..

Partisinden istifa çağrıları yükselmeye başladı.. Ama seçim akşamı tablo ortaya çıktığında, kızgın bir şeklide gelip masayı yumruklayarak, 'Bir yere gitmiyorum, 'bu-ra-da-yım!' hecelerini yüksek sesle dile getirince, bu sözlerin ne mânaya geldiğini anlamayan yandaşları şimdilerde o sözleri anlamaya başladılar gibi..

Ve o sırada Ü. Özdağ isimli kişinin, 'Eğer Kemal Bey Başkan seçilseydi, bizim partiye MİT Başkanlığı'yla, üç Bakanlık vereceğini' açıklaması, tabloyu daha bir kararttı. Çünkü KK Bey'in partisinin sözcüsü F. Öztrak, bu iddiayı kesin bir dille yalanladı. O sırada telefona sarılan eski başbakanlardan Davutoğlu isimli kişi, KK Bey'e bu iddiayı sordu, KK Bey ona da, 'Yok böyle bir şey!' demişti.

Dünlerde, 'Benim ömrüm, CHP zihniyeti ile mücadele içinde geçmiştir.' diyen Davutoğlu, bunun üzerine, 'Ben Kemal Bey'e güvenirim..' diyecek kadar da tuhaf bir başkalaşıma uğradığını sergilemiş oldu. Ama hemen arkasından KK Bey, bir TV. kanalına verdiği röportajda, Ü. Özdağ'la aralarında imzalanan protokolün varlığını kabul etti ve yıllardır Tayyip Bey'i, 'tek adam yönetimi kurmak'la suçladığını bile hatırlamayıp, partisinden kendisi dışında kimsenin haberinin olmadığını ve '2 kişi arasında imzalanan ve iki tarafın şerefine tevdi edilen ve elbette partilerimizi de bağlayacak olan o protokol üzerine konuşmayı emanete riayet etmemek sayarım..' gibi bir cümle kullanarak, Ü. Özdağ'ın şerefi üzerine de bir soru işareti kondurarak işin içinden sıyrılmaya kalkıştı..

Arkasından da istifa çağrılarına, 'Para işlerine bulaşmamış temiz birisini bulun, hemen istifa edeyim..' diyerek, partisinin bütün mensuplarının üzerine bir takım soru işaretleri kondurdu ve zımnen, partisinde kendisinden başka temiz kimse olmadığını ilân etmiş oldu. Şimdi de, gemiyi badirelerden kurtarıp güvenilir bir limana kavuşturmaktan söz ediyor.. Deniz Ticaret Hukuku'nda bir 'müşterek avarya' mefhumu vardır: Bir gemi, tehlikeyle karşılaştığında, gemiyi karaya oturtmak veya bir yere toslamak gibi iradeli olarak yapılan kurtarma çabaları sırasında uğranılacak zarara, o geminin sahibi kadar, gemide malları bulunanlar da, paylaşmayı taa baştan taahhüd ederler.

KK Bey'in gemisinin karşılaştığı tehlikelerden, sadece geminin sahibi olan ortakları değil, o gemiye mallarını yüklemiş olanlar da 'müşterek avarya' kavramına göre ve böylece, onun kaptanıyla, gizli veya açık iş tutmuş bütün öteki yük sahibleri, (partililer) ve kişiler de sorumlu olacaklardır.

Trump ve KK Bey'in buluştuğu yer ise, ikisinin de oturdukları koltuktan kalkmak istemeyişleridir, çünkü kalkacak olurlarsa ortaya çıkacak tablo, kirletilmiş pantolon benzetmesindeki gibi olacaktır.

.İçte ve dışta ilginç gelişmeler; hangisine öncelik vermeli?
2 Ağustos 2023 Çarşamba

Gerek iç, gerekse dış siyasette gelişmelerin her birisi de hepimizi ilgilendiriyor.

Önce dıştaki gelişmelere değinelim, kısa-kısa.. Pakistan'da sonbaharda yapılacak olan seçimler yaklaşırken, 30 Temmuz Pazar günü, Kuzey Hayber Pakhtunkhwa vilayetinin Afganistan sınırındaki bir bölgesi olan Bajur'da, Afganistan'daki Tâliban Yönetimi'ne destek veren Pakistan İslâm Âlimleri Cemiyeti' (Jamiat Ulema Islam) isimli siyasî hareket tarafından tertiblenen mitinge yapılan bombalı saldırıda ölenlerin sayısı 60'ı buldu; yüzlerce de yaralı..

Bu saldırı İslâmî hedefler doğrultusunda mücadele ettiğini ileri süren DEAŞ /IŞİD diye anılan silâhlı örgüt tarafından üstlenildi. DEAŞ'ın, Tâlibân'a karşı Afganistan'da sık sık bombalı saldırılar düzenlediği de biliniyor.

Pakistan'ın kuzeyindeki aşiret bölgeleri, uzun süredir İslâmî grupların güçlü olduğu bölgeler..

Bu saldırı dünyada pek de önemsenmedi.. Çünkü Müslüman toplumlarında katliâm ve karmaşaların hâkim olması, emperial güç odaklarının işine geliyor.

-Ama meselâ Paris'te, New York'da, Londra'da 10 kişi öldürülse, bizim kamuoyu bile bunları günlerce tartışır, hattâ topluma gözyaşı döktürülmeye çalışılır. Tamam, terör saldırılarının bütün mağdur, mazlum ve maktullerine de acırız, ama Müslüman dünyasında ve diğer mustazaf / hakları elinden alındığı için zayıflatılmış toplumlarda, insanlar kitleler halinde katledilirken; 'sağır' kesilen dünya kesimlerinin, bu cinayetlerin arkasında en azından psikolojik destekle durdukları düşünülmeli değil midir?

Peşaver'de Pakistan ordusunun bir saldırısında 147 medrese öğrencisinin öldürüldüğü 2014'ten bu yana, bu gibi saldırılar tekrarlanıp durmakta..

7 ay önce, Ocak ayında, Peşaver'de bir camide meydana gelen patlamada en az 75 kişi öldü ve Şubat ayında da aynı şehirdeki bir polis yerleşkesinin içindeki bir camiye düzenlenen bombalı saldırıda, çoğu polis olmak üzere 100'den fazla kişi can vermişti.

Bir diğer önemli gelişme..

30 Temmuz Pazar günü, Danimarka'da bir 'Kur'an yakma' eylemi daha tezgâhlandı..

Dışişleri Bakanı Lars Løkke Rasmussen, 'kutsal kitapların yakılmasının "gerçekten birliğe ihtiyaç duyan bir dünyada yalnızca bölünme oluşturma amacına hizmet ettiğini" söyledi.

Løkke Rasmussen, bu tür eylemleri 'ifade özgürlüğünden tâviz vermeden yasaklamak' için "yasal bir araç" çözüm bulmaya kararlı olduğunu söyledi; ancak bunun kolay olmayacağını ve 'Dini eleştiriye yer olmalı'yı da ekleyerek..

İsveç Başbakanı ise, 'Kur'ân yakma eylemlerinin ardında Türkiye'yi tahrik ederek, NATO'yu zayıf düşürmek isteyen Rusya'nın parmağının bulunabileceğini' ileri sürmekte..

Bir diğer önemli gelişme..

Dün Moskova'ya yeni bir drone saldırısının gerçekleştirilmiş olması karşısında, Putin'in en yakın ve yetkili çalışma arkadaşı Medvedev'in, nükleer silah kullanabileceklerini açıklaması NATO dünyasını tedirgin etti.

Bu arada geçen ay, Rusya süper gücünün yumuşak karnını gösteren Wagner isimli ve ticarî görünümlü bir 'özel güvenlik şirketi', gerçekte ise Rusya yönetiminin emrindeki bir silahlı gücün ayaklanma teşebbüsünden sonraki gelişmeler sürecinde, oldukça ilginç bir çizgide ilerliyor. Putin'in eski yakın arkadaşı Yevgeny Prigojin komutasındaki Wagner savaşçıları, Belarus'a, / Beyza Rusya'ya yerleşmiş vaziyette ve Polonya ve Baltık cumhuriyetlerini tehdit ediyor. Prigojin ise, 'Biz Rusya için ve Rusya'nın maslahatı için varız.' şeklindeki sözünü tekrarlıyor..

Bu arada zengin uranyum yatakları Fransa tarafından yağmalanan ve amma Afrika'nın en fakir ve halkının yüzde 7'inden fazlası Müslüman olan 40 milyonluk ülkesi olan, Nijer'de Cumhurbaşkanı Muhammed Bazoum'u deviren askerî birliklerin darbenin, Prigojin tarafından ve 'anti-emperyalist ve ilerici bir hareket' olarak selâmlanıp desteklenmesi, Wagner'in faaliyetlerinin bundan sonra Afrika'ya daha fazla kaydırılacağı şeklinde değerlendiriliyor. Amerika ve AB ise askerî darbeyi kabul etmediğini açıklamış bulunuyor.

Bir diğer konu, tam da Trump'a göre..

31 Temmuz Pazartesi günkü yazıda, USA eski Başkanı Trump'dan, içerdeki KK Bey'e kadar uzanan ve benzer nitelikli değerlendirmelere, üstü kapalı olarak değinmek geçmek zorunda kalmıştım..

Dün, Yahoo News'deki Amerikan haberlerine bakarken, Başkanlık seçimleri için Cumhuriyetçi Parti'den yeniden aday olmaya hazırlanan Trump'ın şimdiki Başkan Biden konusundaki eleştirilerini frenleyemeyip, hızını alamayarak sözlerini, 'We have a guy who is a dumb son of a bitch ..' /Aptal bir o... çocuğu olan bir adamımız var..' noktasına kadar vardırdığını gördüm.. Bu sözler, Trump tarafdarlarınca çılgınca alkışlanmış..

Bu alkışlar üzerine Trump, "Oyununun zirvesinde olmayan birine sahibiz...' diye sürdürmüş sözlerini ve 'Biden'ın düşüş sahnelerini eklediği bir klip de yayınlamış..

Onların lügatlerinde bu gibi sözleri gelişi güzel kullanmak bir gelenek herhalde..

İkinci Dünya Savaşı sonrasında Avrupa bölünürken, savaşın kazanan tarafları Berlin yakınlarındaki Potsdam'da bir araya gelmişlerdi; Amerikan Başkanı Truman, İng. başbakanı Churchill ve Sovyet Rusya lideri Stalin..

Truman o günlerde, annesine yazdığı mektupta Stalin için, 'o... çocuğu..' diyor, ama hemen arkasından da, 'Anne, onu dememeliyim değil mi, yoksa o da bana aynı şeyi söyler..' gibi bir cümleyi yazabiliyordu..

Bir de iç siyasetten bir yeni hayıflanma sesine bakalım..

Bu haberleri okurken, hatırıma bizdeki seçimlerden birkaç ay önce eski bir başbakanın Erdoğan'a hitaben, 'Biz olmasaydık, sen bir hiçtin!' şeklindeki sözleri geldi..

O videoyu gönderen arkadaş, 'Ahmed Efendi oğlum, Tayyip Bey en olumsuz şartlarda bile, bu halktan yüzde 30-35'lerin üstünde oy alıyor; ya sen ve senin gibiler?' diye bir soru cümlesi eklemişti..

Nitekim seçimler yapıldı on parmağında on marifet, her parmağıyla çok farklılara kimselere 'gel-gel..' eyleyen ve etrafına yeme koşuşan civcivler gibi birlerini toplamayı başaran KK Bey'in on partisi, yıllardır zâten yüzde 23-26 arasındayken, bunca ittifaklardan sonra aldığı sonucun yine yüzde 25 olduğu görülüverdi..

Ama o kurnaz KK Bey, 40 kadar m.vekili kaptırmıştı bu müttefiklerine, hiç bir şey alamaksızın.. Yani, kendi oyununa gelmişti KK Bey.. Ne var ki bu konuda bir itirafta bulunamıyor..

Derken, daha 10 gün önce, 'Ben Kemal Bey'e, onun doğru sözlü olduğuna inanırım..' diyen bir eski başbakandan bir itiraf geldi, Akşener'den sonra..

CHP ile geçmişte yaptığı işbirliğini, 'Hayatımın en büyük yanlışı..' diye niteleyen Meral Hanım'dan sonra, pişmanlık cümlelerini döktürenler arasında Davutoğlu da gözüküvermez mi?

Bakalım, itiraf için sırada kim gelecek..

Evet, dün Davutoğlu, bir röportajında CHP listesinden seçime girmeyi en son tercih olarak seçebileceğini söylemiş, 'hayatının en büyük pişmanlığı'nı dile getirmiş ve İP, DEVA , SP ve kendilerinin 4'lü olarak seçime girmesi için görüşmeler yaptığını, o liderlere, 'Halkımız solcu partilere oy vermez..' dediğini filan aktarmış. (Tabiatıyla o da, KK Bey'den habersiz yapmıştır bu görüşmeleri..) KK Bey de başkalarıyla da daha başka ve gizli oyunlar kurmaktayken..

Davutoğlu'na hiç yoktan, 10 m.vekili kazandığı hatırlatılınca; çok güçlü olduğu devamlı söylenen 'ene'sini, 'ego'sunu bir daha göstermiş; kendisinin ilmî, akademik, fikrî vs. planda yaptığı fedakârlığının 10 m.vekiliyle ölçülemeyeceği' gibi laflar etmiş.. Bu laflarla da kendisini, kendi m.vekillerine çok ilginç bir yöntemle tanıtmış.. Diyecek sözün bulunamayacağı bir nokta..

Oyun içinde oyun...

.‘Tanrı' veya tanrıların mahiyeti hakkında dipsiz tartışmalar…
4 Ağustos 2023 Cuma

Peygamberlerin, Enbiyaullah'ın, aracılık ettikleri 'vahy-i ilâhî'de, 'Sizi boşuna yarattığımızı ve bize döndürülmeyeceğinizi mi sanıyorsunuz?" (Mü'minun-115) meâlindeki gibi birçok sorular vardır ve Mü'min, bunlara küllî olarak iman eden insandır. Sağlıklı mantığı olan herkesin kendisini ve varlık âlemini bu açıdan sorgulaması için de düşünme çağrısıdır bu âyetler...

Allah'u Teâlâ, mükevvenat'ı, bütün mevcudâtı/varlıklar âlemini, 'sünnetullah' denilen kanunlarla düzenler. Ama Kur'an'da, 'Yaratıkların en üstünü olarak halkedildiği' bildirilen insana ise neleri nasıl yapmaları ve neleri yapmamaları gerektiğine dair ayrıca hükümler gönderir ve bu hükümler dışında da, geniş bir 'ibaha' alanı mübâh olan alan vardır. Bu alanlarda, ikaz edildikten sonra, rüşd yaşına erişmiş insanlar yaptıklarından sorumlu olurlar ve bu alanlarda, 'Âlâ'y-i Illiyn'e/yüceler yücesi'ne de; 'esfel-i sâfiliyn'e/alçaklıkların da alçaklığına da gidebilecek kadar, hür bırakılmışlardır.

*

Ve bir 'mutlak yaratıcı'ya bağlanmayı kabullenmeye yaklaşmayıp, bir de her şeyi reddetmeye meyilli hasta ruhlu ve kibirli insanlar da daima vardır. Onlar, 'İlahî/hakikî peygamberler eliyle sunulan 'vahy-i ilâhî' bildirimlerine karşı çıkıp ya tam 'ateist' olurlar; ya da gücünü ve yetkilerini sınırlandırabilecek başka 'ilâhlar, tanrılar' icat ederler ve o da olmazsa, kendi yaptıkları putlara, düşünce sistemlerine, veya güçlü veya güçperest liderlerin yaptıklarına bağlanarak, onlara tapınırlar. Daha da olmazsa, kendi 'nefis'lerine, düşüncelerine taparlar.

İnsanlık tarihi, insanların ürettiği nice 'ilâh'lar ve kutsallardan bir 'resm-i geçit' de sunar bize... Yığınla 'İlâh, Hudâ, Tanrı, Dieu, Eli, God,' vs. gibi kavramlar etrafında da şekillenmiştir, insaniyetin hikayesi...

Çünkü her insan, kendi düşünce gücü çapında, kendisini ve varlık âlemini izah etmek ister; bundan kaçınsa da hep onunla ilgilenir... Evet, 'Bunun bir yapanı, yaratıcısı olmalı.ç.' diye aradığı bir 'üstün yaratık' veya güç arayışındadır.

Blaise Pascal, 20'li yaşlarının başında matematik ve geometri konusunda en parlak zekâlardan birisiyken, 'ateist' olur; sonunda intihara teşebbüs eder ve kurtarırlar. Ama ondan sonra, 'Bana filozofların, fikir adamlarının varlığını ileri sürdükleri üstün tanrıyı değil, peygamberlerin bildirdiği tanrıyı öğretin...' der ve İncil'e yönelir.

'Ateist'ler ise, hiçbir yaratıcının olmadığını ileri sürerler ve onlar sadece kendilerini, kendi 'nefis'lerini ve zanlarını tanrılaştırmış hastalıklı ruhlardır ki onların Avrupa'daki 'pîr'i sayılacak en fren tutmaz tip, Friedrich Nietzsche idi ve 'Tanrı diye bir şey yoktur, varsa öldürülmelidir...' demişti. Ama, frengî (sifiliz) hastalığına mübtelâ idi ve Kilise'ye korkunç şekilde saldırıyordu ve gücetaparlığı şekillendiren 'Sosyal Darvinizm'e bağlıydı, zayıfların yaşama hakkının olmaması gerektiğini savunuyordu; bizde de görülen nice örnekleri gibi... Ama, 'sifiliz'in son merhalesinde görülen fizikî ve ruhî tahribatın tesiriyle sonunda, 1889'da tamamen delirdi ve ömrünün son 11 senesini tımarhanede geçirdi.

*

Fransa'nın ünlü eski Cumhurbaşkanı François (Fransuva) Mitterand, bir gün ünlü bir akademisyen ve de kardinal olan Jean Guitton'a telefon eder, 'Üstad, büronda isen, sana geleceğim...' der...

Guitton, onun kanser tedavisi görmekte olduğunu bildiğinden, 'Zahmet etmeyin, ben geleyim...' dese de Mitterand gelmekte ısrar edip gelir ve 'Üstad, biliyor musun, şu anda kemoterapi seansı için doktorda olmam gerekiyor; ama orada sadece fizikî acılarımı yatıştırıyorum. Halbuki, ben onlara tahammül edebiliyorum... Ama ruhumun acılarını ancak senin sohbetlerinle yatıştırıyorum' der... Sohbetlerinde, çeşitli manevî ve ruhî konular, ölüm ve ölüm sonrasına dair sualler gündeme gelir. Bunun üzerine, Jean Guitton der ki: 'Mösyö Başkan, biz sizi gençlik yıllarınızdan beri, hep bir ateist olarak biliyoruz. Şimdiyse, beni şaşırtıyorsunuz... Tanrı inancına sahip gibi konuşuyorsunuz...'

Mitterand da, 'Üstad, ben 7 yaşımdan beri, her ne zaman tanrıyı bırakmak istediysem de tanrı beni hiç bırakmadı... Zihnim, hep onunla meşgul oldu...' der...

Böyleleri, evet hemen her toplumda da vardır.

*

Hiçbir tanrı inancını kabul etmeyen 'ateist' olarak bilinen 93 yaşında ünlü bir Amerikalı bilim adamı, geçenlerde, 'Ben kendimi ateist /'tanrısız' olarak niteliyordum ama anlıyorum ki ben ateist ve tanrı karşıtı değil, sadece Kilise ve ruhban sınıfına karşı birisi imişim...' diyordu...

*

Birkaç sene önce ölen ve çocukluktan beri, başını çevirmekte bile zorlanan tekerlekli sandalyede yaşayan ve 'ateist'liğiyle bilinen ünlü İngiliz fizikçi Stephan Hawking de, ömrünün sonuna doğru yaptığı bir açıklamada, 'Benim görüşlerim, tanrının olmadığı mânâsına alınmamalıdır...' demek noktasına gelmişti.

*

Evet, inanç ve tanrı konuları hemen daima, örtülü veya açık şekilde herkesi meşgul eder...

Amerika'nın en ünlü anket şirketlerinden ve yüzde 4'lük bir hata payına olduğu kabul edilen ve 90 yıllık bir geçmişi olan Gallup'ın 1-24 Mayıs tarihlerinde yaptığı anketin 20 Temmuz 2023 günü yayınlanan sonuçlarına göre... Amerikalıların, tanrıya, meleklere, cennete, cehenneme ve şeytana olan inançları, son yirmi yılın en düşük noktasına inmiş...

Ankete göre, Amerikalıların yüzde 74'ü tanrıya inandığını söylerken, düşük gelirli ve yaşlılar, kadınlar ve üniversite diploması olmayanlar arasında bu tür konulara inandıklarını söylemeyenlerin sayısı daha yüksekti. (Bizdeki KK Bey de, 28 Mayıs 2023'deki seçim sonuçlarını aynı şekilde değerlendirmişti... Tarihlere dikkat edilecek olursa, ona bu konuları tam da o günlerde oradan fısıldamış olabilirler...)

Anket ayrıca, 'Cumhuriyetçi'lerin yüzde 87'sinin, 'Demokratlar'ın ise, yüzde 66'sının tanrıya inandığının belirlendiğini ileri sürüyor.

Ankete göre, Protestanlar ve diğer Hristiyanlar da Katolik meslektaşlarına göre daha inançlı gözüküyorlar... Protestanların yüzde 94'ü tanrıya inandığını söylerken, Katoliklerin yüzde 85'i aynı şeyi söylüyor.

*

İngiltere'nin The Telegraph Gazetesi'nde 7 Temmuz 2023 günü yer alan bir haber yoruma göre, York Başpiskoposu Rahib Stephen Cottrell, tanrıya 'Baba' demenin "sorunlu" olduğunu' söylemiş...

Bu Başpiskopos, (Hz.) İsa'nın öğrencilerinin, ona nasıl dua etmeleri gerektiğini sormalarından türetilen Hristiyan duasının, "Göklerdeki babamız, adın kutsal kılınsın"' diye başladığını ve buradaki "o" zamirinin 'erkek' cinsiyeti belirlediğini ve "Baba" teriminin "sorunlu" olduğunu söylüyor.

Başpiskopos, "Ve evet, 'baba' kelimesinin dünyevî babalarla ilgili deneyimleri yıkıcı ve tâciz edici... Bunun baskıcı ataerkil kavrayıştan oldukça acı çekmiş olanlar kadar, bizler için de sorunlu olduğunu biliyorum." diyor...

Bazı liberal Hristiyan gruplar, "Tanrının yalnızca erkek olarak yanlış yorumlanmasının, kadınlara karşı devam eden ayrımcılığın ve cinsiyetçiliğin itici gücü olduğunu" iddia ederek Başpiskopos'un sözlerini memnuniyetle karşılamışlar..

Başpiskoposlar Konseyi üyesi Revd Dr Ian Paul, "Kutsal Yazıların bu açık ve tutarlı öğretisini reddetme özgürlüğüne sahip değiliz." derken, buna karşılık, eski bir Genel Sinod üyesi olan Rahib Christina Rees, 'Başpiskoposun değindiği konu, Hıristiyanlar için gerçekten canlı bir mesele olan ve uzun yıllardır var olan bir mesele.. Tanrıya 'baba' demek son derece sorunlu" demiş...

*

Bu vesileyle, Diyanet İşleri Başkanlığı'na da maruzâtım var:

Büyük camilerde, resmî izinli vaaz hocaları namaz vaktinden önce vaaz kürsüsüne çıkıp, halkımızı, cemaat toplanıncaya kadar irşad ediyorlar ve amma bazen de ifsâd...

Tamam, onların neler anlatmaları gerektiği üzerine bir sınırlama getirilsin demiyorum. Neleri anlatmamaları konusunda ise, zâten, 'resmî ideoloji' açısından tembihleniyorlardır, ama, o kürsüde İslâm'ı anlatayım derken, hele de dinsizlik/ateizm cereyanlarının dünya çapında özellikle iletişim teknolojinin yardımıyla daha bir frensiz olduğu günümüzde, mantıken tartışılamayacak bir takım zayıf rivayetlerin gerçekmiş gibi ve anlatıldığında da Müslümanlara hiç bir fayda sağlamayacak konuların anlatılmasından kaçınılması konusunda gerekli ikazların yapılmadığı, bazı örneklerden anlaşılıyor.

Meselâ, cennet hayatı anlatılırken, soytarılık yapanlar çıkıyor veya Hz. Meryem'in cennette kiminle evleneceği gibi hiçbir ciddî kaynakta yer almayan rivayetleri anlatabiliyorlar. Bu gibi yersiz ve mesnetsiz iddialar, 'İslam' adına diye aktarıldı mı, Kemalist-laiklere, 'Al, bu golü, bizim kaleye at!!' denilmiş oluyor... Nitekim, Cumhuriyet Gazetesi'nin yazarlarından Ö. İ.' de, geçen gün o tuhaf rivayetleri, kendi cenahı adına aklınca yorumladı ve Hz. Meryem'e de, Allah'a da terbiyesizce kelimelerle...

.Okuyucularla hasbihal: Dünyaya bakışın aslî kuralları olarak benimsenen her sistem, bir ‘din'dir ve bizim dinimizin adı da ‘İslâm'dır
6 Ağustos 2023 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucularla Hasbihâl'de, tartışmalı konular yığıldığından, okuyucu görüşlerine ve onlara verilen cevapların özeti verilmeye çalışılacaktır.

*

*İstanbul'dan Fevziye Korkusuz diyor ki: 'Dikkat ediyorum âbi, yazılarınızda, insanların ideolojilerine bağlılığını, dinlere bağlılık gibi görüyor ve hattâ ideolojileri de bir din gibi değerlendiriyorsunuz...

Yanlış mı düşünüyorum?

--Bu hanım kardeşimize hemen belirteyim ki, 'din, ideoloji...' gibi kelimeler, onlara bağlı olanların hayata bakışlarının genel çerçevesini verir bize... Bu açıdan bakıldığında, TDK'nin eski bir baskısında, 'din' kelimesinin bu çerçevedeki genel mânâsına işaretten sonra, 'Kemalizm, Türk'ün dinidir...' şeklinde bir örnek cümle kurulmuştu.

Ki o dönemin 'Maarif vekillerinden Hasan Âli Yücel de, bir şiirinde 'Bu türlü dinsizlik diyânetimdir benim' diyordu...

Evet, 'ateist'ler de, 'ateizm de bir dindir, dinsizlik dini...' derler.

Her ne kadar şimdiler de oğlu, 'Babam inançlı birisiydi...' dese de kendisi, inançsızlığını alenen ve 'ateistliğini' açıklayan müteveffâ A. Nesin bile, 1980'li yıllarda, 'Yahu arkadaş, dos-doğru düşün... Müslümansan, laik olamazsın; laiksen o zaman da Müslüman olamazsın...' derdi...

Doğru da diyordu...

Çünkü 'laik'ler, birilerinin dediği gibi, 'gökten veya başka bir âlemden indirildiğine inanılan kitapları ve hükümlerini kabullenmezler... Yani, bu açıdan laiklik de bir, 'hayata bakış ve dünyayı değerlendiriş' tarzıdır ve 'Benim dinim de, dinsizlik dinidir...' diyenler gibi, kendi bakış açılarını başkalarına zorla dayatmaktadırlar, fiilen... Ama bunu topluma açıkça söylerlerse, sahnenin üzerlerine yıkılacağı korkusuyla, bundan kurnazca çekinirler.

Bunu, diğer bütün ideolojilere, fikrî sistemlere, inançlara da teşmil edebiliriz.

*

*İsmini vermeyeceğim bir yazar arkadaş da, evvelki günkü yazımda 4 Haziran Cuma günkü yazımdan bir noktaya itiraz etmiş... Ben o yazımda, 'Tanrı varsa, öldürülmelidir...' diyen ve gücetaparlığı şiar edinen Sosyal Darvinizm'e bağlı olan Friedrich Nietzsche'nin, frengi hastalığının tahribatının da etkisiyle ömrünün son 11 yılını şuûrunu yitirmiş ve delirmiş olarak geçirdiğini yazmış; bunu da, sonuçta o çılgın 'ateist'çe lafların etkisini zımnen anlatmak için belirtmiştim. İtiraz eden arkadaş, onun delirdiğini reddetmiyor ama tımarhanede değil, evinde öldüğünü söylüyor, -diyelim ki, öyle ise de bu, o konunun içinde teferruat kabilindendir- ama bu arkadaş, Nietzsche'nin gücetapar ve ateist de olmadığını, kaynağı belirsiz yayınlara dayanarak yazı yazmamamı da tavsiye ediyor; hattâ ona 'kafir denilemeyeceği' gibi zımnî iddialarda bile bulunuyor, başkalarının da benim inancım hakkında benzer nitelemelerde bulunabileceğini imâ ederek; gülüp geçtim.

Nezir Demircan Hoca, 'yeni Genel Kurmay Başkanı Org. Metin Gürak'ın 'Mardinli olduğu'na dikkati çekmiş ve heyecanlanmış...

'Jandarmadan korkardım, köyümüze her geldikçe,

Kur'an saklanırdı, köyü kontrol ettikçe...

mısralarıyla dile getirmiş duygularını... Ve şöyle devam ediyor: 'Bu son tâyinler devrim niteliğinde... Çünkü bizim çocukluğumuzda komutan olmak için, belli coğrafî bölgelerden ya da belli etnik köklerden olmak gerekirdi. Dahası, sadece Türk kavminden olmak bile yetmiyordu, Selânik ve çevresi kökenli olmak bile şarttı.

Şimdi ise bizi birbirimize bağlayan değerler sistemine doğru ilerleyiş inşaallah daha da gelişir.

--Evet, Nezir Hoca'nın bu tespitlerine ne denilebilir? Sağlıklı olan, bütün Müslümanların, 'Tevhîd' inancı, yani, 'Lailâheillallah' etrafında sadece sözle değil, fiilen de birlikte olmasıdır.

Hatırlayalım ki İslâm milleti, insanlar arasında şeytanî yönelişlere itibar etmediği için kısa sürede yükselmişti. Peygamberimizin etrafında, Habeş'ten, -kalbi pırlanta gibi olan- siyahî bir Bilâl vardı; Yemen'den Ebû Zer, Rûm (Roma İmparatorluğu) diyarlarından Suheyb, Fars/İran diyarlarından Selman vardı. Ama Resul-i Ekrem'in amcası Ebû Leheb ise şirk ve inkar cephesinin öncüsü idi.

Ve Hz. Bilal'e, 'siyah kadının oğlu' diye hitap edildiğini duyan Hz. Peygamber (S)'in, o sözü söyleyen bir sahabesini, 'Ey, ... (filan), sende hâlâ Câhiliye döneminden kalıntılar görüyorum, kendini bunlardan temizle!..' diye ikaz ettiğine dair 'rivayet', yolumuzu devamlı aydınlatacak önemli bir ölçüdür. Evet, biz, 'Millet-i İslâmiye' olarak tek kalp idik. Bizim aramızda renk, ırk, kavim-kabile, coğrafî mıntıka farklılığı veya sosyal konum ya da farklı meslekî veya ideolojik gruplardan dolayı ayırım yapmak haramdır.

Ama, hatırlayalım ki bu konuyu merhûm Erbakan 30 yıl öncelerde, siyasî plânda Bingöl konuşmasında dile getirip, 'Siz, 'Ne mutlu...' diye kendi kavminizi yüceltirseniz, sizinle aynı etnik kökenden olmayan kardeşlerimiz de kendi kavmî kökenleriyle gururlanmak durumunu tabiî sayarlar.. Halbuki, hepimiz, 'Elhamdulillah Müslümanız...' deseler, hiç bir mesele kalmaz..' mânâsındaki sözleriyle, milletin birliğini sağlayan temel harcı gösterince, 'Bölücülük' suçlamasıyla muhakeme edilmiş ve mahkûmiyet cezası verilmişti.

Bizim sosyal bünyemize hele de son 100 yılda ârız olan ırkçılık ve kavmiyetçilik sapkınlığı ve sarmalının kimler tarafından nasıl getirildiğini derinlemesine anlamak isteyenlere, Nuh Albayrak Bey'in dün star.com.tr'de yayımlanan, 'Kürt çocukları askerî okullardan neden ayıklanmıştı?' başlıklı yazısını okumalarını bilhassa tavsiye ediyorum.

*

*Balıkesir'den Sıddîk Ergün isimli okuyucu, 'Bu sene cuma gününe denk gelen Âşûrâ günü, cuma hutbelerinde sadece Kerbelâ konusunun işlenmesi dolayısıyla Diyanet'i, o günün nice başka faziletlerine hiç değinilmemiş...' diye suçluyor...

--İnsaf be kardeşim, sen de 'Âşûrâ gününün faziletlerini okursun, olur-biter... Ama, Kerbelâ Faciası gibi Müslüman dünyasının kalbine, 14 asra yakın bir zaman öncesinde saplanan hançerin acısını değil de, Hz. Nuh'un gemisinin karaya oturmasından söz edelim diyorsan, engelleyen yok...

*

*Nihat Özçelik isimli okuyucu ise, geçen hafta, Kerbelâ konusunda acı tarih kesitinden vermeye çalıştığım iki yazım ve 'Musâ ve Firavun, Huseyn ve Yezid hayattan doğan iki kuvvettir...' şeklindeki başlıkta kullandığım ibareye bozulmuş... 'İstanbul'a kuşatmaya gelen ordunun başında bulunan Yezid'i, Firavun'a nasıl benzetirsin' gibi itirazlarını bir takım hakaret sözleriyle ifade etmiş...

--Hakaret sözleriyle bu konulara ilgisini nasıl bağdaştırması merakımı celbeden bu mesajın sahibine önce şunu belirteyim, o yazının başlığındaki cümle, bana değil, Hint Müslümanlarının büyük ârif ve mütefekkir şairi olan -ve de Sünnî Müslüman olduğunu da belirtmeliyim- 'Muhammed İkbal'e aittir ve amma, elbette şahsen de benimsediğim bir söz... Bırakalım, Şiî Müslümanları; Sünnî Müslümanlar içinde de, tarih boyunca, ulemâ ve fuzelâ'dan, Yezid'i temize çıkarmaya çalışan aklı başında kimseyi bulamazsın...

Hakaret sözlerine gelince... 'Kötü söz, sahibinin tıynetini gösterir' demekle yetiniyorum. Hatırlayalım, Yahudiler gelip Hz. İsâ'ya ağızlarına geleni söylediler, o da ona sükûnet içinde karşılık verdi... Hz. İsâ'ya, 'Niçin o kadar sâkin bir şekilde karşılık verdiğini' sorduklarında, Hz. İsâ da, 'Herkes kendi tıynetinin gereğince konuşur...' dedi. Evet, herkes konuşurken-yazarken, kendi tıynetini de ortaya koyar...

Bu kişi ayrıca, benim böyle yazılar yazmak için, kimden para aldığımı da soracak kadar saçmalamış... Bir insan fikrini söylerken, mutlaka birilerinden para alarak yazıyor sanılıyorsa, ben yine de ona, 'Böyle yazman için sen kimlerden para aldın?' diye aynı seviyeye düşmeyeceğim.

*

*Turgay Mızrak isimli okuyucu ise, 'emperyalizmin desteği olmasa, 'o bir hiçti...' diyor, siyasî bir şahsiyet için...

--Bu okuyucu, bu gibi iddialarını seçim öncesinde de, devamlı tekrarlıyor; 'saf dışı olacaksınız, gümbür-gümbür geliyoruz...' diyordu. Gözü o kadar kararmıştı ki, emperyal dünyanın en ünlü yayın organlarını ve TV ekranlarını, seçimler öncesinde, haftalarca-aylarca, hangi liderin mutlaka yenilgiye uğratılması konusunda yapılan onca yayınlardan da habersiz olduğu anlaşılıyor.

*

*Denizli'den Rıza Demirciefeoğlu isimli okuyucu da diyor ki: Bu günlerde, bir filmin, dijital mecrada yayınlanmasına Amerika'da etkili olan Ermeni lobilerinin baskısıyla engel olunduğuna dair tartışmalara girmediniz, günlerdir... İlgisizliğiniz, bilmediğinizden olmasa gerek...

--O filmi izlemediğime göre, konusunu tam bilmiyorum. Sadece Ermenilerin rahatsız olmasına bakarak, konuyu benimsemek veya mahiyetinden haberdar olmadığımız bir konuda savunma yapmak ne kadar sağlıklı olur, bilmiyorum.

Bir örnek vermek gerekirse... Almanya'da Adolf Hitler'i sadece eleştirmek hürriyeti vardır, onun hakkında övgü dolu bir söz söylenirse, neler-neler olmaz ki... Hür olarak değerlendirilmesi kanunen mümkün olmayan ve sadece övülmesi serbest olan bir konu veya kişi etrafındaki tartışmalara katılmak da tersinden aynı noktaya varabilir.

*

.Ölümlü kişiler'i değil, ‘ölümsüz değer ve ilkeler'i sahiplenmek zarûreti..
9 Ağustos 2023 Çarşamba

Dahildeki 'efkâr-i umûmiye'yi günlerdir meşgul eden bir konu var..

Çünkü, 'Disney' isimli bir internet yayınında, tarihimizde önemli roller üstlenmiş olan bir kişi hakkında yayınlanacağı açıklanan bir TV dizisi üzerine, 'Amerika-Ermeni Ulusal Komitesi (ANCA), 'Elinde milyonlarca Yunan, Ermeni, Süryanî, Keldanî, Aramî, Marunî ve diğer Hristiyan maktullerin kanı bulunan bir 'Türk diktatörü ve soykırım kaatili olan .....(M. K. A.)'ü yücelten diziyi ibtâl çağrısında bulunuyoruz.' cümlesinin bulunduğu bir bildiri yayınlayınca, o internet kanalı da o diziyi yayın programından çıkarmış. Ama, Türkiye'den itirazlar yükselince, o dizinin başka bir ulusal özel kanalda yayınlanacağı açıklanmış..

Şimdi bazıları, Ermenilere teşekkür ediyorlar, 'Sâyenizde en karşıtları bile M. Kemal'e sahip çıkıyorlar..' diye.. O bildiriden asıl çıkarılacak ders ve o iddialara verilecek cevap yerine, akılları hâlâ bir kişiye takılı..

Halbuki, üzerinde asıl durulacak nokta, Müslüman halkımızın karşısına, Osmanlı vatandaşları olan gayrimuslim kitleler adına tek cephe halinde çıkılmak istenmesindeki taktiktir.

100 yıl öncelerdeki savaşlarda, Müslüman halk, yüzbinler- milyonlar halinde ne büyük acılar çekerken, emperyalist güçlerle işbirliği yapan -elbette, hepsi değil- bir kısım gayrimuslim unsurların acılar çekmesi de kaçınılmaz olmuştur; çünkü, bir devlet otoritesi çökertiliyordu. Devlet otoritesinin olmadığı bir yerde, ne olursa onlar olmuş ve en çok savunmasız olanlar Müslüman halklar iken, silahla en mücehhez olanların da gayrimuslimlerin olduğu görülmüştü. Elbette öyle bir hengâmede kitlevî boğuşmalar da olmuştur.

100 yıl öncelerde Osmanlı Devleti, parça parça edilirken, sadece milyonlarca Müslümanın değil, onlarla asırlarca bir arada yaşayan gayrimuslim toplumların da karşılaştıkları büyük facialar tek taraflı olarak hatırlanırsa, bu yolun çıkmaz'a saplanacağı açıktır.

Asıl üzerinde durulması gereken konu bu iken, resmî- gayriresmî her bir kurum veya kişilerin hemen ve sadece tek kişiyi korumaya yönelmeleri, Amerika-Ermeni Komitesi ve benzerlerini daha cüretkâr hale getirecektir.

*

Ermenistan Başbakanı Paşinyan'ın, başka sağlıklı çıkış temelinin olmadığını görerek, 'Türkiye'yle diplomatik meseleleri, iyi komşuluk ilişkileri temelinde halletmek' şeklindeki mâkul eğilimlerine Amerika ve diğer ülkelerdeki -bir diğer isimlendirmeyle 'diaspora'da- yaşayan Ermenilerin, devamlı 'kırmızı ışık' yakmaya ağırlık verdikleri biliniyor.

Onların derdinin, sadece Ermeniler değil, arkalarına emperyalist güç odaklarını da alarak, sadece Türkiye'yle değil, bütün Müslüman dünyasıyla hesaplaşmak olduğu ap-açık ortada..

Halbuki, Ermenistan'da yoksulluk çemberi içinde yaşayan 3 milyon kadar ermeni halkının ekseriyetinin, Türkiye ile iyi ilişkiler kurulmasına tarafdar oldukları hissediliyor. Bunun en açık delili, Türkiye'de izinsiz /kaçak olarak çalışan ve kazandıklarını Ermenistan'daki ailelerine gönderen Ermenistan vatandaşlarının 100 bini aşmış olmasıdır..

*

Evet, bu durumda, halkımızın dikkatinin ve şuûrunun nereye çekilmesi ortada iken, resmî veya gayriresmî kurum ve kişi ve teşekküllerin sadece M. Kemal'e söylenen sıfatlar için itirazlar yükseltmeleri, en zayıf tarafımız.. Neredeyse, meşhur 5816 sayılı Koruma Kanunu'nu yabancılara da uygulayacaklar. Ama, Müslüman halkımızın nice kutsalları ve ahlâkî değerleri saldırılar altındayken, pek ses-soluk çıkmıyor..

*

Bugün, dünyada bizdeki gibi bir kanun, Kuzey Kore hariç, başka hiçbir ülkede yoktur. Amma, Türkiye'deki Kemalist-laikler, G. Washington, Churchill, Lenin, Stalin, Mao, De Gaulle ve benzeri nice liderlerin hiç birisinin artık hükümlerinin işlemediğini, ama, M. Kemal'in hâlâ dipdiri olduğunu gururla iddia ederler..

(Ki, Kemalizme bakışları az-biraz ekşi olan solcular, zaman zaman Sabahattin Ali gibi isimlerin bu konuda neler söylediklerini üstü kapalı olarak tekrarlamaya cüret ederler, ama, 'İyi de, o kanun olmasa, irtica ile başka türlü de başa çıkılmazdı..' diye o uygulamanın tarafdarlığını yapmaktan da vazgeçemezler.

Daha da komik olan ise, Hasan Âli'nin oğlu Can Yücel'in çeyrek yüzyıl öncelerde, 'İzmir'deki bir heykelin kaidesine idrarını yapan bir köpeği görünce, onun özgürlüğüne imrendiğini' dile getiren şiiri üzerine, 5816 sayılı kanuna göre takibata uğradığı, onun da, yargılaması sırasında, 'Bu kanunun, bize karşı değil, gericilere karşı çıkarıldığı' gibi bir savunma yaptığı ve verilen sembolik bir mahkûmiyetin de, aynı suçu bir daha işlemeyeceği kanaati hasıl olduğu' gibi bir gerekçeyle te'cil edildiği' pek hatırlanmaz.

Son seçimler öncesinde ise, muhalefetin rüzgâr gülü gibi her tarafa dönen lideri KK Bey, herkese gülücükler dağıtırken, HDP çevrelerine şirin görünmek için, 'M. Kemal'in kanunla korunmaya ihtiyacı yoktur..' gibi bir laf edebilmişti, ama, hepsi o kadar..

*

Bu vesileyle, bir ilkellik yansıtan 5816 sayılı bir kanuna biraz daha yakından bakalım..

1950 seçimleriyle, Demokrat Parti m.vekili olarak Meclis'e giren bir kişi, artık hürriyet dönemi başladığını sanarak, Meclis'de, 'bu resim, büst ve heykellerin ülkenin her yanında zoraki yaygınlaştırılması'na itiraz eden bir konuşma yapınca ve arkasından da, ülkenin bazı noktalarında bazı kişilerin, birkaç heykele bir-iki balyoz darbesi vurması üzerine, M. Kemal için, 'Seni sevmek bir ibadettir..' demesiyle meşhur 3. C.Başkanı Celâl Bayar, Başvekil Adnan Menderes'i, derhal kanunî tedbir almaya çağırmış ve Meclis, 25 Temmuz-1951'de, 5816 sayılı koruma kanunu kabul etmiş ve yürürlüğe koymuştu ve halen de yürürlüktedir.

Sözkonusu kanun lâyihası Meclis'de görüşülürken, itiraz sesleri kısılmış ve sadece Konya DP Meb'usu Fahri Ağaoğlu ve İstanbul'dan, DP listesinden 'müstakil / bağımsız namzed' olarak Meclis'e girmiş olan Halide Edib Adıvar dışında kimse ciddî bir muhalefet göstermeye cesaret edememişti. Ekliyelim, Halide Edib Hanım, 'Bu kanunla antik Yunan'daki kişiye tapma hastalığının hortlatılacağını' bile ifade etmişti.. 72 senedir yürürlükte olan bu özel kanuna göre, hele de Anadolu'da kendilerini Devlet zanneden küçük rütbeli askerler ve diğer resmî vazifelilerin faşizan uygulamalarıyla onbinlerce kişi yargılanmış, binlercesi mahkûm olmuştur.

(Bu vesileyle şu notu da ekleyelim: Meşrutiyet yıllarında giderek artan dinsizlik cereyanlarına karşı, 'Enbiyâ'ya ta'n eyleme'yi (Peygamberlere revâ olmayan sözlerle saldırılması)nı suç sayan bir kanun, 1925'lerde mer'iyyetten, / yürürlükten kaldırılmıştı.)

*

Ölümü üzerinden bile 85 sene geçen bir siyasî kişinin kanunla korunması, bizzat o şahsın hatırasına da bir saygısızlıktır. Onca sultanlar gelip geçmiştir ve hangisi, hele de ölümlerinden sonra böylesi kanunlarla korunmaya alınmıştır?

Bırakınız, herkes adam gibi anılmak hakkını haiz olsun.. Sözgelimi, kamu hizmeti 70 yılı aşan bir İsmet İnönü, kanunla korunmuyor da, hakarete mi uğruyor? Seveni veya sevmeyenlerinin olması, siyasetçilerin kaderinde vardır. Bırakınız da, başkaları da, hatasıyla, doğrusuyla, eğrisiyle, normal bir siyasetçi gibi anılsın. Birilerinin kafalarında dokunulmaz bir 'mithos' veya 'put' haline gelmiş diye, tarihimizin bir bölümünde önemli roller yüklenmiş olan bir isminin; varsa, doğruları veya yanlışları, mevcud sosyal meselelere ve geleceğe pranga vuramayacak şekilde ele alınması, çok mu zor?

Tekrar edelim, tartışılacak olan konu, emperyalist güç odakları ve kuklalarının, sadece bir ismi ve şahsı hedef almadıkları; kendi çabalarıyla Osmanlı çökertilirken zulme uğradıklarını iddia ettikleri gayrimuslim Osmanlı vatandaşlarından oluşan sosyal unsurların hayalî haklarını müzakere masasına getirmek istedikleri ortada iken; halkımızın dikkatinin sadece bir kişiye yönelik sözlere çekilmesi, üzerinde özellikle düşünülmesi gereken bir hassas konudur.

Yangınları söndürmek için çare; yanacak bir şeyin kalmaması mı olmalı?
11 Ağustos 2023 Cuma

Son zamanlarda yoğun ve arka arkaya o kadar büyük yangınlar yaşandı ki... Ülkenin nice zenginliklerinin yanması yüzünden, halkımızın büyük ekseriyetinin yüreği de sızlıyordur herhalde...

*

4-5 yıl kadar öncelerdeydi, şehirlerarası yolculuklarda meydana gelen otobüs yangınları, o kadar artmıştı ki, neredeyse her hafta bir otobüs yangını haberi geliyor ve yolculardan yaralananlar bile oluyordu.

Bu işlerden anlayanlara sorduğumuzda, 'motorların bakımlarının ciddiyetle yapılmaması, kullanılan yağ ve akaryakıtın kalitesinin düşük olması, otobüslerdeki elektrik sisteminin, özellikle kabloların yıpranması veya yüksek hararette eriyip kısa devre yapması vs.'den söz ediyorlardı. Dahası, bazı otobüslerdeki yangın söndürme cihazlarının kullanılma müddetinin geçtiğinin ve hattâ, bazı otobüs personelinin, bu yangın söndürme cihazlarının nasıl kullanacaklarını bile bilmediklerinin anlaşılması da bir ayrı konu idi.

Otobüs şirketleri, gecikmeli de olsa işin ciddiyetini anlayınca, çareler arayıp bulmuşlar ki, son 2-3 senedir o gibi haberleri işitmiyoruz.

*

Ama bu sefer de İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin şehir içi yolcu otobüslerinde, benzer hata ve ihmallerin etkisiyle yangınlar gelmeye başladı. Önceden yaşanmayan veya duyulmayan haller, 'vak'a-y'ı âdiyye'den sayılmaya başlandı.

O kadar ki, şu son 3-4 sene içinde yanıp kül olan otobüslerin sayısı, 50'yi aşmıştır. Sebebini, bu gibi konuların teknik uzmanlarına sorduğumuzda, gerekçeler aynıydı: Motor bakımsızlığı, düşük kalite akaryakıt ve motor yağı, elektrik sisteminin yıprandığının kontrol edilmemesi...

Hattâ, bu otobüslerin teknik bakımının, tecrübesiz ve amma, partiye yakın çevrelerden olanlara verildiği gibi rivayetler de bir ayrı ve araştırılması gereken konu...

Ama Ekrem İmamoğlu'nun, bu konuya dair, 2-3 yıldır herhangi bir açıklama yaptığını duymadım... Halbuki, reklâm konusu olsaydı, olmayan şeyleri ya da küçücük işleri bile, gerçekleştirmiş gibi her tarafta, otobüs ve metrolarda, vatandaşlara veya duvar yazılarında, 'Teşekkür et...' şeklindeki nezaketsiz cümlelerle duyururlardı. 'Siyasetçidir, reklam ve propagandayı elbette iyi kullanmak zorundadır' denilebilir. Ama milletin parasıyla alınan ve yanan onlarca otobüslerin kül olmasından , 'reklam getirisi yok...' diye, kimse sorumlu olmayacak mıdır? (Bu vesileyle, belirteyim... İmamoğlu, mahallî seçimlere 7,5 ay gibi kısa bir süre kaldığından, 'Şunu yaptık, bunu yaptık...' gibi duyuru reklam ve ilânlarla etrafı donatmaya başladı... Ancak, şimdi yaptık diye iddia ettikleri hizmetler konusunda söyledikleri, gerçeği ne kadar yansıtıyor?

Sözgelimi, Edirnekapı'dan, sur içinden Sulukule üzerinden Adnan Menderes (Vatan) Caddesi'ne, inen sur dibindeki yol boyunca, 4 yıl boyunca, upuzun ve 'Tarihî kara surlarını restore ediyoruz...' yazılarının bulunduğu 1,5-2 metre eninde upuzun duyuru ilânları vardı ve yıprandıkça da yenileniyordu. Ve surların dibine, 2-3 metre yükseklikte paravanlar çekildiğinden, neler yapıldığı görülmüyordu. Geçen ay, paravanlar kaldırıldı ve 'Tarihî surları restore ediyoruz...' diyerek yıllardır yapılan propagandaların bir kof iddia olduğu görüldü. Çünkü, 'restore' edildiği söylenen yerlerde 4 yıl boyunca yapılan, yetişkin adımıyla bir yerde 60, bir yerde de sadece 25 adım kadar uzunlukta, yani 70 metre kadar basit bir duvar örülmesinden ibaretti. Dahası, bu sözde restorasyon sırasında, eskiden orada olan surlardan yaklaşık 200 metreden fazla bir kesimin ise tamamen yok edildiğini ve o kadar bir tarihî sur bölümünün tamamen ortadan kaldırıldığını o bölgenin sâkinleri söylüyorlar...)

*

İstanbul'da meydana gelen diğer yangınlar konusunda da İBB sınıfta kalmıştır. Nitekim, 40 gün kadar önce, meydana gelen büyük bir iş merkezi yangınına, ilk anlarda müdahale edildiği halde, 6 katlı uzun ve kocaman bir bina, 4 gün boyunca tamamen yandıktan sonra; yani artık yanacak bir şey kalmayınca, söndürülmüş oldu!!. Ve öylesine bir büyük yangının oldu yerde İmamoğlu, söndürme çalışmalarının yapıldığı mahale gelmedi bile... Çünkü sonra anlaşıldı ki genel seçimlerdeki yenilgiden sonra partisinin içinde başlayan yangının 'itfaiyeci'si durumunda olmaya harcıyormuş bütün zamanını ve çabasını..

*

Elbette mesele sadece İstanbul'la ve sadece belli bir partiyle ilgili değil... Bu gibi yangınlardan ülke çapında ders alınmadığı görülüyor... Başta özellikle, 'Sanayi ve Teknoloji, Tarım ve Orman ile Şehircilik ve İklim Değişiklikleri Bakanlıkları' olmak üzere, diğer birçok kamu kuruluşunun da ülkede meydana gelen yangınlar konusundaki çabaları, o hadiselerden sonraki kusur ve hasar tespitlerine dair raporlar hazırlamak etrafında odaklanmış gözüküyor.

Bakıyorsunuz, kimyasal maddelerin depolandığı veya üretildiği veya mensucât (tekstil) veya plastik sanayi mekânlarında, keza, maden ocaklarına, iş sahipleri ve o işyerlerine izin veren resmî makamlar, bir yangın veya sel felaketi halinde hangi tedbirlerin alınacağına dair yönetmelikler hazırlamışlarsa bile; bunların kontrol edilmediği, hadiseler olduktan sonra müfettiş veya uzman raporlarıyla ortaya çıkarılmaktadır...

Daha geçen hafta, mobilya sanayiinin merkezi durumunda olan İnegöl'de bir mobilya atölyesinde çıkan yangına ilk anda müdahale edildiği halde, yangın söndürülemediği gibi, önce 3 mobilya fabrikasına ve nihayet 10 fabrikaya daha sirayet ediyor ve bütün o fabrikalar kül oluyor ve o büyük yangın ancak böylece -söndürülmüyor-, sönüyor...

Bu durumu ülkedeki hemen bütün sanayi tesislerine teşmil edebiliriz. Hele de yanıcı ve patlayıcı maddelerin bulunduğu yerlerde, değil sadece diğer iş kollarının daha uzak yerlerde olmasına, hattâ aynı fabrika içinde bile, tutuşma ve patlamaya müsait bölümlerin birbirinden en azından 100 metre uzakta olması gerekirken; bunca yangın ve diğer felaketlere rağmen ve hattâ bazı sanayi merkezlerinin veya tehlikeli iş yerlerinin, artık sağlıksız şehirleşme sonucunda yerleşim birimlerinin, mahallelerin ortasında kalacağını söylemek bile abes... Kamu kuruluşları bu gibi sanayi ve diğer tehlikeli iş merkezlerini şehirlerden uzak bölgelere taşınmaya mecbur etmeli değil midir? Aksi halde, bir yangın çıktığında, itfaiye gelip müdahale edinceye kadar, 'Geçmiş olsun...'dan başka söylenecek söz kalmayacaktır.

Orman yangınlarının da evet, bazı yerlerde bir takım hainlerin kundaklamalarının ya da ne yaptığının şuûrunda olmayan çocukların veya safdil kişilerin yaktığı ateşler yaygınlaşınca; önü alınamıyor. Halbuki, bu husus erken uyarı sistemleri ve de yangın olmadan da, gelecekteki muhtemel bir tehlike için, müdahale yollarının, ormanlar içinde normal zamanlarda hazırlanması gerekmiyor mu? İllâ, hadiseler olduktan sonra mı düşünülecek tedbirler?

*

Bu arada, belirtilmeli ki bir takım fitne odaklarının orman sevgisinin, sırf ülkede, sırf gerilim oluşturmak niyetine matuf olduğu ortada iken; Milâs'taki bir ormanlık alanın durumunun, sadece mahkeme kararlarıyla değil, önceden, halka izah edilmesi sûretiyle halledilmesi gerekmez mi?

Geçen hafta, saat 23.00 civarında, Marmaray'a bindiğimde, binlerce yolcunun olduğu o saatte, yerlere serilmiş kocaman pankartlarda, 'Akbelen Ormanı'nda kesilecek 18 bin çam ağacının korunması için, protestolarımızı yükseltelim...' vs gibi kocaman yazıları gördüm ve hem Üsküdar hem de Yenikapı'da bazı 'görevliler'e haber verdim ama, netice hiç...

'Anlamıyor musunuz mesele ağaç değil...' denilerek tertiplenen 'Gezi Hadiseleri'nin üzerinden 10 yıl geçiyor. Hemen herkesin ekonomist olduğu, enflasyon ve pahalılıktan yakındığı bir dönemde daha bir hassas olunması gerekiyor.

Emperyal güç odaklarının heveslerini kursaklarında bırakan Müslüman halkımız, yeni entrikalarla karşılaşırsa, tepkisi de ona göre olur.

*

Okuyucularla Hasbihal; Haberleri tahkik etmek sorumluluğumuzu unutmayalım
13 Ağustos 2023 Pazar

*İstanbul'dan Ali İhsan Pekmezci diyor ki: 'Âşûrâ geride kaldı, ama o konudaki tartışmalar henüz de devam ediyor; 'aşure tatlısı'nın da daha bir süre sunulacağı gibi.. Sizin bir yazınızda, merhûm Murtezâ Mutahharî'nin, 'Hz. Huseyn'e tarafdarlık etmek adına yapılan zulümlerin, ona Yezid'in yaptığı zulümlerden daha az olmadığını' yazdığını okumuştum. O merhûm, gerçekten de doğru söylemiş.. Çünkü ifrat (aşırılığa kaçmak) veya 'tefrit' (umursamazlıktan gelmek) arasında gidip gelmekten başka bir yolumuz yok mu? Biz ki 'vasat ümmet' olarak nitelendirilmemiş miydik?

*Balıkesir'den Tuğrul Güreşçi de diyor ki aynı konuda: 'Hz. Huseyn'in katledildiği Kerbelâ Faciası elbette hepimizin yüreğini dağlar.. Ama Müslümanların tarihinde sadece Kerbelâ mı vardır ki? Niye meselâ Hz. Osman da o kadar zulümler altında öldürülmüşken, onu hiç anmıyoruz?'

-- Bu konuda benzer değerlendirmeleri Adana'dan aktaran Diş Hekimi Ömer Genç kardeşle de uzun uzun konuştuk geçen hafta..

Kerbelâ, üstelik de Hz. Peygamber (S)'in torunun katledilmesine vardıracak derece, zulmün zirvesi idi. Çünkü daha önce, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali'yi de katledildiler ve her üçü de ümmet'in liderlerinin 'şûrâ'sında alınan kararlarla Hılâfet ve riyasete getirilmişlerdi, tıpkı ilk Halife Hz. Ebûbekr gibi.. Ama bu öldürmeler olsa bile, sistem çalışıyordu.. Hz. Ali'nin katledilmesinden sonra ise artık sistem de bozulmuş ve 'şûrâ' yolu terk edilip, kılıç ve servet gücüne dayanılarak iktidara geçme yolu açılmıştı. Hz. Huseyn, bu inhirafa, sapmaya karşı çıktığı için Peygamber Torunu olmasına bile bakılmayarak katledilmişti. Yani gerçekte, Hz. Peygamber'in elinden sunulan ilahî sistemde zor ve zer yoluyla hükümete gelme yolu açılmıştı.

Bu bakımdan Hz. Huseyn, 'zillete boyun eğenlere yazıklar olsun' demiş ve 'kılıçlar ve kargılar yarınlarda Kur'an'ımızı delik deşik edecekse, o kılıçlar ve kargılar benim sînemi bugünden delik deşik etsin.' diye çetin bir mücadeleye girmişti. Eğer, 'Hz. Huseyn o zulme, zorbalığa boyun eğseydi, rahatlıkla, 'Peygamber torunu'nun kabul ettiği bir yönetime, siz kim oluyorsunuz ki, karşı çıkıyorsunuz..' diyeceklerdi.

Bu bakımdan, Hulefâ'y-ı Râşidîn'in 2, 3 ve 4'cü isimleri katledilse de, sistemin yürütülmesi yolu nazarî olarak açıktı. Hz. Huseyn'in katliyle neticelenen büyük zulüm ise, zorbaların, zalim güçlerin yapmayacakları hiçbir kötülük ve zulüm olmadığını göstermeleri için bir örneklik teşkil edecekti.. Önceki öldürmelerle bu sonuncusu arasındaki bu farkı görmek bile, konunun daha iyi anlaşılmasına hizmet edebilir..

*Düzce'den Halil Doğaner yazıyor: Avrupa'da, 'Kur'an yakma akılsızlığı'nın devam edeceği anlaşılıyor.. Onlar Kur'an hükümlerinin yazılı olduğu kâğıtları yakıyorlar.. Ama bilmiyorlar ki Kur'an'ın hükmü, Müslümanların kalbinde daha bir derinlemesine işliyor.

Ancak, benim asıl üzerinde durulmasını istediğim konu, bizdeki laik kafalıların, 'Biz dine saygılıyız..' gibi laflar etmelerine rağmen, diğer mâlum Kemalistlerden farklarının olmadığı ikiyüzlülükleri ap-açık ortada.. Nitekim hiç bu alçakça saldırılara, ciddî sûrette karşı çıktıkları görülüyor mu?

*İstanbul, Isparta Samsun ve Zonguldak'tan yazan ve aynı konuyu dile getiren okuyucu kardeşler diyorlar ki: İran, bu Kur'an yakma alçaklıkları karşısında hiç sesini çıkarıyor mu, yoksa biz mi duymadık?

--Aziz kardeşlerim, bazı konularda bir takım odaklar, toplumu yanlış haberlerle, bazı odaklar da, duymazlıktan gelerek yanıltmaya çalışıyorlar. Halkı Müslüman ülkelerin pek çoğunda büyük kitleler bu alçaklıklara karşı tepkilerini dile getirdikleri gibi İran makamları da, halkı da aynı hassasiyeti gösterdiler, göstermeye devam ediyorlar.. Hem en üst liderlik makamındaki Seyyid Ali Khameneî bu konuda açık beyanlarda bulunduğu gibi, İran Dışişleri Bakanlığı da, İsveç'teki büyükelçisini geri çağırdı ve bu alçakça saldırılar kesilmediği müddetçe elçiyi de göndermeyeceklerini bile açıkladı.

Bu vesileyle belirteyim ki, geçenlerde bir vaiz hocası da büyük bir camide, yüzleri bulan cemaate hitab ederken, Danimarka ve İsveç'teki 'Kur'an yakma' alçaklıklarına Irak'ın başkenti Bağdat'ta tepkilerini ortaya koyan on binlerin, o ülkelerin elçiliklerine saldırmalarına değiniyor, o kitlelerin 'Müslüman olmadıkları, şiî oldukları ve bu gösterileriyle 'Amerika'nın oyununa geldikleri' gibi lafları sıralıyor ve saçma iddialarda bulunuyordu.. Subhanallah..

Neyse ki namazdan sonra kendisine, ümmetin birliğine değil, daha bir ayrı düşmesine yol açacak bu gibi -üstelik de delilsizce- dışlayıcı ve suçlayıcı bu konuşmaların yanlışlığını, Stuttgart'dan gelen Kayserili İskender kardeşle birlikte hatırlattığımızda, önce biraz dikleşir gibi oldu ama sonra, 'Yanlış yaptıysam, özür dilerim..' dedi.

*İstanbul'dan İsâ Polat, Diyanet'le ilgili yakınmalar konusunda diyor ki, özetle:

'Diyanet, resmî ideolojinin gölgesinden kurtarılmalıdır. Laik rejim, dinin üzerinden elini çekmelidir. Halk hikâye dinlemeyi seviyor... Etliye-sütlüye karışmasın, hele devlet'e hiç karışmasın istiyorlar.. Bu durum da sistemin işine geliyor.. Sırf Türkiye'de böyle değil, dünyanın her bir ülkesinde de yönetimlerin durumu böyledir.'

*Fatima Zehra isimli okuyucu kardeşimiz de özetle şöyle diyor: 'Geçen hafta, yazınızda üstü kapalı değindiğiniz ve Hz. Meryem'le ilgili konuya, FETÖ lideri de bir kitabında değiniyordu, Birkaç ay önce ölen bir cemaat reisinin bir kitabında da benzer şeyler.. Bu vesileyle bu dine bizim verdiğimiz zararı kâfirler yapmadılar, demekten kendimi alamıyorum..

--Evet, bu kardeşimizin yüreği yanarak ifade ettikleri karşısında, 'inşallah uyanacağız..' demekten öte bir şey söyleyemiyorum.

* Veysel YILDIZ isimli okuyucu da, 'Selahaddin ağabey; bir yazınızda, "....Kur'an yakma" eylemi...' ifadesi geçiyordu, zannımca çok yanlış...

En azından, "alçaklığı' ya da şerefsizliği..." gibi bir ibare daha doğru olurdu sanki...' diyor.

--Teşekkürler muhterem kardeşim.. Böyle dikkatli okuyucuların olmasına hamd ediyorum.

*Yûsuf Ziya Oymak isimli okuyucu, şöyle yazıyor: 04 Ağustos 2023 tarihli ve "Tanrı veya Tanrıların Mahiyeti..." başlıklı yazınızda, "Ama Kur'an'da, 'Yaratıkların en üstünü olarak halkedildiği' bildirilen insana ise, neleri nasıl yapmaları ve neleri yapmamaları gerektiğine dair ayrıca hükümler gönderir ve bu hükümler dışında da, geniş bir 'ibaha' alanı mübâh olan alan vardır." diyorsunuz. Burada sözünü ettiğiniz "Yaratıkların en üstünü olarak halkedildiği' bildirilen insan" konusunda İsra Sûresi 70. Âyette, "Gerçekten biz Âdemoğullarını şerefli kıldık, onlara karada ve denizde kendilerini taşıyacak vasıtalar lûtfettik, onları temiz ve hoş nimetlerle rızıklandırdık ve onları yarattığımız varlıkların birçoğundan üstün kıldık." buyuruluyor. Yazınızı tekrar gözden geçirmek ister misiniz?'

-- İkazınız için teşekkürler Yûsuf Ziya Bey , 'Tîn Sûresi'nden, 'Biz insanı en güzel şekilde yarattık..' meâlindeki 4. Âyet'i esas almıştım. O âyetin o şekilde de yorumlandığı vâkîdir.. Kaldı ki, insan'ın 'Âlâ'y-i Illîyn'e (Yüceler yücesine) de, 'Esfel-i sâfilîn'e de (alçaklıkların en alçağına) gidebileceği ihtarları da vardır.

*Bu arada, ismini vermeyeceğim bir kişi, yurt dışından son 2-3 yıldır, pek çok yazılarıma, herhalde, itiraz bâbında yazdığını sanarak ve kendisini bir Müslüman gibi takdim ederek, beni devamlı 'tekfir' edip duruyordu. Herhalde, en azından 70-80 kez, beni Cehennem'e, Cehennem'in de en azaplı yerine, Esfel-i Sâfilîn'e gönderdi- durdu.

--Sonunda ona şu notu yazıp, bana erişmesinin yolunu kestim:

'Müslüman olmasa bile, şerefli, namuslu bir insan, muhatabına söyleyecek sözü varsa, insan gibi konuşur, söyler.. Sen ise, bana 2-3 yıla yakın zamandır ağzından kanalizasyon akan tipler gibi, küfürlerle saldırıp durmaktasın.

Güya bir de Müslüman olduğunu iddia ediyorsun.. Bu zamana kadar, 'Belki hatasını görür..' diye bekledim, ama senden öyle bir idrak ve irfan beklemenin, abesle iştigal olduğuna kanaat getirdim. Beni yıllardır, Cehennemin Esfel-i safilîni'ne gönderdin, kendini zebanîler yerine koyarak.. Ben, Âhiretimi insanlardan beklemiyorum.

Bundan sonra senden gelecek mesajları da engelliyorum.

Yine de Allah seni ıslah etsin, diye dua ediyorum..'

* İsmail Yavuz isimli okuyucu diyor ki: '3 hafta Antakya'da kaldım, yeni.. Depremden 4 gün sonra oradan çıkmış ve hâlâ orada yaşayanlarla irtibatı kesilmemiş biri olarak şehrin son halini gezdiğimde, yıkımın boyutunun görmeden anlaşılamayacağını daha iyi fark ettim.

Aralık ayına kadar enkaz toplamayı bitirme hedefini açıkladı yeni Vali... İçeriden bakınca bitecek gibi görünmüyor, inşallah yetiştirirler, hummalı bir yıkım/toplama çalışması var şehirde. Her taraf her türden iş makineleri ile dolu. İş makinelerinin çoğunun aktif çalışmadığını da gözlemledim. Gündüz mesai saatleri içinde de böyle. Acaba dinlenme süreleri mi uzun, yoksa operatör mü bulamıyorlar, yoksa işi yavaştan alıp ihaleden daha fazla para mı alıyorlar, bilemedim.

--Evet, teşekkürler İsmail Bey.. Bu büyük felaketi atlatacağız, inşallah

.Nijer konusunda asıl sözü, ‘İslâm İşbirliği Teşkilatı' söylemesi gerekirken..
14 Ağustos 2023 Pazartesi

Orta-Batı Afrika ülkelerinden Nijer'de 26 Temmuz günü, General Abdourahmane Tchiani komutasındaki Cumhurbaşkanlığı Muhafız Birliği'nce ve sonra ona başka askerî birliklerin de katılmasıyla gerçekleşen askerî darbenin ve 2 yıl önce Cumhurbaşkanı seçilmişken o darbe ile devrilen Mohamed Bazoum'un akıbetini ne olacağı üzerindeki belirsizlik devam ediyor..

('Cumhurbaşkanlığı Muhafız Birliği'nin korumakla sorumlu olduğu Cumhurbaşkanı'nı devirmesi, tam da Afrika'daki geriliğe işarettir' diye düşünenlere, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'ni Millî Birlik Komitesi adıyla tezgâhlayan 38 kişilik cunta idaresi içinde, bulunan Kur. Alb. Osman Köksal isimli kişinin, Cumhurbaşkanlığı Muhafız Alayı Komutanı olduğunu ve daha sonra darbelerle de en güvenilir nice komutanların da darbeciler arasından çıktıklarını hatırlatmak gerekir.)

(Bizde nasıl ki, Müslüman kültürünün içinde en belirli ortak isimler mahallî telaffuzlarla tanınmaz hale geliyorsa, çoğu kimse Mehmed, Memet, Orta Asya'da Mamad gibi telaffuzlara dönüşen Muhammed isminin ve diğer isimlerin Afrika'da da farklı ve tanınmaz telaffuzlara dönüştüğüne alışmamız gerekmektedir. Meselâ, çoğu Orta ve Batı Afrika ülkelerinde, Âdem'in (Ado), Muhammed'in (Mamado), Ahmed'in (Amado), vs. şekline dönüşmesi gibi..)

Mohamed Bazoum, 20 gündür kendi evinde hapsedilmiş bulunuyor ve sağlığı ve sonrası hakkında tahmin yürütmek de zor.. Çünkü hem Putin, hem de geçen ay Putin'in başını epeyce ağrıtan 'Wagner' isimli ve -sözde- bir 'Özel Güvenlik Şirketi'nin Rusya tarafından oynatılan savaşçı güçleri ve onların şefi Yevgeny Prigojin, 'Nijer'deki darbenin, Nijer halkının emperyalizme karşı verdiği haklı bir direnişin sonucu olduğu'nu iddia etmiş ve arkasından da darbeci güçler, Wagner'den alenen yardım talebinde bulunmuşlardı..

Diplomatik çevrelerde Putin'in bu darbeye bu kadar açık destek vermesi, Rusya-Ukrayna Savaşı konusunda, NATO'nun Rusya'ya karşı Ukrayna'nın yanında yer almasını isteyen Fransa Başkanı Macron'a yönelik bir intikam hamlesi olarak değerlendiriyor.

Çünkü dünyanın en zengin uranyum yataklarına sahib olduğu bilinen Nijer'deki bu zenginlik, sadece Fransa tarafından ve Fransa'nın nükleer silahları ve de nükleer enerji santrallarının hammaddesi olarak işletiliyor; daha açıkçası, sömürülüyor. Çünkü fakir Nijer ülkesinin bu yer altı zenginliklerini işletmek imkânı olmadığı için, bir zenginlik değil, koruması bile pahalı bir yük olarak kaldığından, Fransa, yardımcı olmak iddiasıyla, yok pahasına aldığı bu uranyumu ucuza kapatıp işletiyor..

Şimdi, darbeciler Macron'un elini Nijer'den kesebilirler mi, meçhul.. Ama başta başkent Niamey olmak üzere, Nijer şehirlerinden dünyaya yansıyan gösterilerde taşınan pankart ve flamalarda, 'Fransa defol!' yazılarının yanında, Rusya bayrakları da göze çarpıyor. (İtalyan başbakanı Mss. Giorgia Meloni'nin birkaç ay önce, kendisine bazı eleştiriler yönelten Macron'u ağır şekilde suçladığı ve 'Afrika'yı soyduğu, Nijer ve diğer ülkelerde elektriğe bile muhtaç olan halkın zenginliklerini Fransa'ya taşıdığı' gibi sözleri de bu arada hatırlanabilir..)

Öte taraftan, Rusya'nın Nijer'de etkili olmaması için, Amerika da Rusya'dan geri kalmadı ve hattâ daha etkili bir şekilde Amerikan Dışbakanı Anthony Blinken, bir taraftan Mohamed Bazoum'un hayatının korunmasını isterken; Nijer'deki Amerikan Elçiliği de darbecilerle yaptıkları görüşmeler sonunda, Bazoum'un Maliye Bakanı'nın Başbakan olarak tayin olunmasını sağladılar. (Hatırlayanımız var mı; General Kenan Evren liderliğinde ve -NATO üyesi olunması açısından, zaten NATO ve Amerika'nın bilgisi dışında bir askerî harekât yapılamayacağından- Amerika'dan izin alınarak yapılan 12 Eylül 1980 Askerî Darbesi sonunda, Amerika, ekonominin başına T. Özal'ın getirilmesini istemiş, generaller de bu isteği kabul edip, Özal'a teklif ettiklerinde, o da, tutuklu olan Demirel'den izin almadan kabul edemeyeceğini söylemiş ve bu görüşme sağlanmış ve Demirel de Özal'a, 'Tabiî kabul edeceksin kardeşim, bu günler gelir-geçer, ama memleket bizim..' diye görüş belirtmişti.. Ama Demirel'in ve diğer siyasetçilerin 7 yıl süren siyasî yasaklılık durumları 1987'de sona erince, Demirel ile Özal birbirleriyle kıyasıya bir mücadeleye girmişlerdi..)

Biz yine dönelim Nijer'deki darbeye..

'Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu (ECOWAS)' diye anılan bir 'ülkeler birliği' var, Batı Afrika'da.. Ve bu birliğin başkanlığını, sadece 'Batı Afrika'nın değil, 225 milyon nüfusu ve petrole dayalı ekonomisiyle bütün Afrika'nın en büyük ve güçlü ülkesi olan Nijerya üstlenmiş bulunuyor. Nijerya Cumhurbaşkanı da, Şubat- 2023 sonunda seçilen Bola Ahmed Tinubu..

ECOWAS başkanı ve Nijerya Devlet Başkanı Ahmed Tinubu, Nijer'deki siyasî buhrana barışçı bir çözüm aramakta.. Bu yolda, devreye girmeye hazır olduklarını söyleyen 'Müslüman âlimleri'nden oluşan ve başkanlığını Şeyh Abdullahi Bala Lau'nun yürüttüğü bir heyetle Cumartesi günü birkaç saat süren ve amma muhtevası açıklanmayan bir görüşme yaptı.

Aynı sırada, Tayyip Erdoğan'ın da, Mehmed Görmez liderliğindeki, çeşitli ülkelerden bir 'Müslüman Âlimler Heyeti'yle uzunca bir görüşme yapması, ulemâ'nın bu konuda rol alabileceklerine ve almaları gerektiğine dair istekleri güçlendiriyor denilebilir.. Çünkü İslam ulemâsı, kitabların arasından başlarını kaldırıp, sadece bütün Müslümanların değil, bütün insanlığın temel meseleleri konusunda da 'Müslüman âlimler' olarak görüşlerini ortaya koymalıdırlar. Esasen Ahmed Tinubu da, ayrıca, 'Nijer'deki darbenin kırılması için ECOWAS tarafından yapılacak bir askerî müdahaleden önce bütün barışçı yolların denenmesi gerektiği'ne de işaret ediyor.

Bu arada, darbe lideri Abdourahmane Tchiani'nin de, 'Nijer ile Nijerya arasındaki tarihî bağları vurguladığı ve bu ülkelerin "sadece komşu değil, aynı zamanda meseleleri dostâne şekilde çözmesi gereken kardeşler olduğu'nu söylediği bildiriliyor.

Ama bu noktada, asıl üzerinde durulması gereken konu, hem 'İslam İşbirliği Teşkilatı'nın, hem de dünya Müslüman efkâr-ı umûmiyesinin, Müslüman dünyanın ve toplumların meseleleri deyince sadece belli konularda değil, her yerdeki Müslüman toplumların bütün temel meselelerine de ilgi göstermesi gerekiyor.

Eğer 'İslam Milleti' olarak bir bütün olmak zorundaysak, sadece sınırlı ve belli coğrafyalarda değil; dünyanın neresinde bir Müslüman ve mazlum varsa oralarda da bizler o Müslümanların ve diğer mazlumların yanında olduğumuzu en etkili şekilde ve yüksek sesle dile getirmeli değil miyiz?

Ama görmekteyiz ki, halkının ekseriyeti Müslümanlardan oluşan 55-56 ülkenin 50 yılı aşkın zamandır kurmuş olduğu 'İslâm İşbirliği Teşkilatı', hemen hiç bir konuda ciddî bir karar almak noktasında değil.. O zaman da bu ve benzeri teşkilatların hangi hedeflere hizmet için kurulduğunu ve niçin var olduğunu sorgulamak da hepimize düşer.

.‘Ben- Ben- Ben..' diye tutturanlar, nasıl sağlıklı karar alabilir?
16 Ağustos 2023 Çarşamba

Ülkenin en eski -ve amma halkımız tarafından bir defa bile tek başına iktidara getirilmemiş- partisi, ağır sancılar içinde kıvranıyor.

Aldığı seçim yenilgisine rağmen, 'seçim yenilgisine uğrayan liderlerin hemen istifa ettikleri' şeklindeki davranışları geçmişte öven KK Bey'in koltuğundan kalkmamak için, 81 ilin İl Başkanları'nın yarıdan fazlasını kendi inanç kimliğine; geriye kalanların da ideolojik kimliğine mensub olanlardan belirlediği bilgisi, ömür boyu o partinin içinde olanlarca da dile getiriliyor. Aktif siyasetten fiilen kenara çekilmiş olan eski ünlü 'Kemalist -laik'lerden Kemal Anadol'un bile, 10 Ağustos günü CNNTürk'de, KK Bey'den rahatsızlıklarını dile getirirken, kendisinin 'sünnî- laik' birisi olduğunu vurgulamak ihtiyacını hissetmesi, pek çok şeyi yeteri kadar açıklayıcı mahiyetteydi.

Ama 14 ve 28 Mayıs seçimlerinden beklentiyi çok yüksek tutan KK Bey ve partisinin, seçimden aldığı ağır yenilgiyle, ağır bir travmaya düştüğü açık.. Nitekim KK Bey, geldiği noktayı, o akşam, hırçın bir şekilde kameralar karşısına geçip, önündeki masayı yumruklayarak, 'Hiç bir yere gitmiyorum.. BUU- RAA- DAA-YIMMM!!' diyerek ve bu sözlerini yeminle pekiştirirken, nasıl bir ruhî perişanlık içinde olduğunu hissettiriyordu.

14 Mayıs'taki başkanlık seçiminin yarım puanla, yüzde 49,5'la ikinci merhaleye kalması, gerçekte hayırlara vesile oldu. Çünkü yüzde 50'nin 50 -100 bin oyla geçildiği bir durum olsaydı, kazanan veya kaybedenler her kim olursa olsun ülke, 'seçim yolsuzluğu iddiaları'yla derin ve yüksek yüksek gerilimlere giriftar olabilirdi.

Ama 14 Mayıs'taki ilk seçimden sonra 28 Mayıs'ta seçimin 2'nci merhalesi, aradaki farkı 2,5 milyon oy'a yaklaşınca.. Mağlub olanlar, seçimler üzerine leke düşürecek hiç bir şey söyleyemediler. 'Sabahlara kadar uyuyamadıkları ve hanımlarının yüzlerine bir hafta kadar bakamadıkları' gibi beyanları da her şeyi en net şekilde ortaya koyuyordu.

Hâlbuki berabere kalmanın olmadığı bir müsabakaya girerken, yenmek kadar yenilmek de taa baştan düşünülmeli ve netice, 'Biz halkımıza kendi doğrularımızı anlattık, halk itibar etmedi' diye; kalb huzuru içinde karşılanmalıydı.. Çünkü alınan yenilgi, düşman karşısında alınan bir yenilgi değil; rakip vatandaş kitlelerinden gelen seçim kararıydı.

Seçimde karşılaştıkları bu ağır travmadan sonra KK Bey'in hemen istifa etmesi gerekirdi. Ama o, 'Gitmem de gitmem..' derken gerekçesini de, 'Para ve benzeri konularda lekelenmemiş temiz birilerini gösterin, hemen istifa edeyim..' şeklinde ortaya koydu. Ama böylece kendi partisinin zımnen, 'at sineklerinin üşüştüğü nasıl bir bataklık olduğu'nu da söylemiş oluyordu.

Hâlbuki aynı KK Bey birkaç ay önce, 'siyasî rakipleri'ni hedef alarak, 'Bir kimse oturduğu koltuktan kalkmıyorsa, kirli işlerinin ortaya çıkacağından korktuğu içindir; çünkü altını kirletmiştir.' diyordu; kendi videosunu tekrar tekrar izleyebilir, zevkle..

Şimdi, 'Meğer kendisi için söylemişmiş o sözleri..' diyenler de haksız mı yani?

Hâlbuki adam gibi, istifa edebilirdi..

Unutulmamalıdır ki, bizim inancımızın öğrettiği davranış kültüründe, 'Ben- Ben- Ben..' demenin yanlışlığına devamlı vurgu yapılır..

'Ene'si/ enâniyeti, 'ego'su yüksek niceleri vardır ki, sadece kendilerini en büyük görürler. Tarihte, gelecek nesilleri bile, kendi koydukları kurallara göre yaşamaya mecbur etmeyi şiar edinen nice zorba örnekleri görülmüştür ki, onlardan niceleri, 'Bir varmış- bir yokmuş'a dönmüşlerdir. Ve mezarlıklar, kendisini vazgeçilemez sananlar veya öyle sanılanlarla; ya da işlerini bitirmeden gittiğine yakınılanlarla doludur.

Dün İBB Başkanı İmamoğlu'nu dinlerken.. Onun da sık sık, 'Ben.. Ben.. Ben..' dediğini gördün ve yadırgadım.

Bir siyasetçi kendi programını, kendi partisinin veya ideolojisinin dünya görüşüne göre ortaya koyar.

İmamoğlu ise dünkü konuşmasında, tıpkı KK Bey'in seçim öncesinde, 'Size söz.. Şöyle yapacağım, böyle yapacağım..' şeklindeki konuşma tarzını örnek almış gibiydi; 'Ben-Ben..' derken..

Hele, 'Ben İstanbul'a mühürlüyüm...' demesi ise ve seçildiği zaman, 'İstanbul'a bu zamana kadar gelmiş geçmiş belediye başkanlarının en iyisi olacağım..' diyerek işe başladığını söylemesi ise, komikliğin de ötesinde bir iddialı sözdü.

İmamoğlu, dün, 'Ne adayım, ne de değilim' diyordu zımnen... Belki KK Bey'e, 'Sen aday göstermezsen, ben başka yolları da denerim.. Siyaset sadece siyasî partilerle yapılmaz ve ittifakları geniş şekilde kurmaya var gücümle çalışacağım..' diye gözdağı vermeye çalışıyordu.. Nitekim, 'Gerçek ittifaklar toplum tabanında kurulur.. En şuûrlu şekliyle, bilinci yüksek şekliyle biz bu ittifakı 2019'dan daha güçlü bir şekilde kurabilmemiz mümkün..' sözleri gaayet açık..

Kezâ İmamoğlu'nun KK Bey'in Gn. Başkanlığına karşı başlattığı ve '2 adım ileri, 1 adım geri..' tarzında, örtülü ve hattâ ürkek tavrına rağmen, 'Artık CHP seçim kaybedemez, kaybetmemeli. CHP ikinci parti olmakla övünemez, övünmemeli. Asla durumu idare edemez, etmemeli. CHP önderliğindeki toplumsal ve siyasal muhalefetin aynı zamanda yerel seçimleri kazanması da bir zorunluluktur.. Şuanda da bir seçim kaybeden olarak bir travmamız var' demesi ve 28 Mayıs Seçimi sonrasında yaşanan bu travma için, cevap veren hiç bir sorumlunun bulunmamasını eleştirmesi ve hele de, KK Bey tarafından söylenen, 'Parti içinde lekelenmemiş, temiz kimseleri gösterin, hemen istifa edeyim..' sözüyle toptan suçlananlardan birisi olarak, 'CHP içinde, CHP'nin tarihini bilen, geçmişi tertemiz evlatları vardır.' diye ona ters bir cevap vermesinden sonra Kılıçdaroğlu'nun onu aday göstermeyecek kadar kurnaz ve hesaplı olduğu da açıktır.

Kılıçdaroğlu, 10 yılı aşkın bir zamandır, CHP gibi, kendi içinde herkesin birbirine her an oyun oynamaya müsaid bir yapıda olduğunu bilen ve 'CHP'yi idare etmek, devleti idare etmekten daha zordur' sözüyle meşhur bir siyasetçi olarak; İmamoğlu'nu, hele de sergilediği, 'Dimyat'a pirince giderken evdeki bulgurdan da olmayayım..' sözünü hatırlatan şekildeki ürkek eleştirilerinden sonra, şimdiden bertaraf ettiği hesab edebilir.

Esasen İmamoğlu da, 'İBB adaylığının kesin olmadığını', 'Ben adayım demedim, yola çıkıyorum dedim.' diye, bu ihtimale de işaret etmiş oluyor. Onun, 'Varsayımlarla bugünlerden konuşmanın doğru olmadığını ifade edeyim. Sayın Genel Başkanımızın kurultayda aday olacağını dahi bilmiyoruz.' sözü de bir ayrı siyasî taktik olsa gerek.. Ki o bu konuda, 'partide vazifeyi omuzlayabilecek temiz kimseler olduğu'nu söylerken 'Özgür Özel'i ve diğerleri'ni de meydana sürmesi Kılıçdaroğlu'nu, kendi oyununu daha dikkatli oynamaya sevk edecektir.

Velhasıl, bir entrika kutusu manzarası sergileyen ana muhalefet gemisi, 'sağlıklı bir şekilde limana ulaştırılmak istenirken, mevcud veya muhtemel kaptan adaylarına bakıldığında, gemilerde batma tehlikesine karşı, hazır bulundurulan kum torbaları veya hurda demir ağırlıklarını atmak için kullanılan 'safra atmak' deyimine müracaat etmeye bile fırsat bulamayabilir. Çünkü gemi, bu 'safra'lar atılsa bile hafiflemeyecek kadar, en dipten su almaya ve daha derinlerdeki kayalıklara toslamaya doğru yol almaktadır.

Bu kadar açık saldırganlıktan sonra, ‘zorbalık'tan şikayet edenlere bakar mısınız…
18 Ağustos 2023 Cuma

Rusya- Ukrayna Savaşı, giderek Karadeniz bölgesini ve hattâ bütün dünyayı tehdit edecek boyutlara doğru gelişip; -Türkiye hariç-, bütün NATO dünyası da, Rusya'yı, Putin'in beklemediği bir 'yıpratma savaşı'na çekerken; Ukrayna'ya verilen en gelişmiş silahlar da, Rusya'yı kendi içinde vuruyor. Yani, artık sadece Ukrayna'da değil, Rusya'da da siviller ölüyor ve Putin, 'Savaşı Batı'nın sürdürdüğünü ve Ukrayna'nın da zorbaca yöntemlerle saldırdığını ve bunun karşılığının verileceğini' açıklıyor, kesin kararlı bir edâ ile...

Putin'in, Ukrayna'ya saldırmadan önceki son gece, tarihteki eski Rus İmparatorluğu'nun hayallerine dalmış olarak yaptığı konuşmayı hatırlıyor muyuz?

Sanılıyordu ki bir haftada Kiev'e girecekti...

Şimdi, Ukrayna'nın Rusya içindeki bazı hedefleri vurması karşısında; kendilerine, 'zorbaca yöntemlerle saldırdığı' ve milyonlarca Ukraynalı sivili evlerinden-yurtlarından perişan edenin kendisi olduğunu Putin'e kim, nasıl anlatacak?

Sadece, 45-50 milyonluk Ukrayna'dan ülke dışına kaçanların 7-8 milyon olduğunu hatırlamak bile yeter...

*

Doğrudur ki Ukrayna lideri Zelenski, evet ülkesini savunuyor ama NATO dünyasının kendisini kullandığı da bir vakıadır... Ama o azgın saldırılar karşısında, Ukrayna, 'Yeteri kadar silahımız yok!' diye teslim mi olsundu...

*

Kaldı ki Sovyetler Birliği 1991'de dağılırken, ortaya çıkan 15 ayrı devletin her birisi, birbirlerinin o andaki sınırlarına saygılı olacaklarına söz vermişler ve Ukrayna'nın elinde bulunan -ve bin kadar olduğu söylenen- nükleer silahların, bazı radikal unsurların eline geçmesi ihtimaline engel olmak için, Amerikan emperyalizmi, Ukrayna'ya baskı yaparak, o silahların, kontrol etmekte daha güvenilir ve güçlü bir ülke durumunda olan Rusya'ya devredilmesini sağlamış, Rusya da bunun karşılığında 'Ukrayna'nın sınırlarına ve bağımsızlığına saygı göstereceği'ni taahhüt etmişti.

Ama Ukrayna da geçmişteki duruma düşmemek için, NATO'ya üye olmak isteğini dillendirmeye başlamıştı...

Bu da Rusya'yı, 'Benim müsaade ettiğim kadar bağımsızsın...' mantığına sevk etmiş ve artık Ukrayna'nın olan Kırım Yarımadası'nı, 'Kırım halkının, Rusya'yla bütünleşmek istediği' gibi tuhaf ve göstermelik bir referandumla kendisine katıvermişti.

Hatırlayalım, Kırım'ı ilhak ettiklerini açıkladığı günlerde, Putin, 'Kırım elimizden çıkmıştı ve o günlerde güçsüz olduğumuz için, bu elden çıkışı, yutkunarak izlemiştik...' diye anlatmıştı.

Esasen, her devlet kendisini güçlü hissettikçe, kendisine ileride tehlike teşkil edecek konuları törpülemek ister; her zayıf devletin de kendisini savunmak için, bir takım ittifaklardan medet ummasında olduğu gibi...

*

Ama Rusya, hele de Putin zamanında yeniden güçlenince... 'Bağımsızlık'larına saygı göstereceğini taahhüt ettiği eski Sovyet Cumhuriyetleri'nin her birisine, uluslararası siyaset sahnesinde, kendisinden izin almadan hareket edemeyeceklerini, bir tuhaf bağımsızlık anlayışını dayatmaya başladı... Ve Ukrayna'ya saldırdı... Hesabı da bir hafta içinde Kiev'e girmek idi. NATO (yani, tabiatıyla Amerika) da bu durumda, kendisini tehlikeye atmadan, Rusya'yı bir 'yıldırım savaşı'ndan, bir 'yıpratma savaşı'na sürüklemeyi denedi... Şu andaki durum itibariyle savaş bu noktada...

*

Hani, saf bir adam sigarasını yakmak için ateş ararken, şımarık çocuklar, 'Amca, sigaranı yakalım...' derler; ceplerindeki pilli feneri yakarak... Çocuklar, 'Çek amca, kuvvetli çek...' deseler de sigara elbette yanmaz... Sonra oradan geçen birisi, 'Amca, bu pilli fenerle sigara yanmaz, Bunlar senin gırgır geçiyorlar...' der...

Saf görünümlü adam, 'Evlâdım, ben de biliyorum yanmayacağını ama ben onların pilini tüketiyorum...' cevabını verir.

Rusya şimdi bu durumda, pili tüketiliyor.

Elindeki nükleer silahları kullanacağını sık-sık söylüyor ama aynı silahlar, NATO'nun elinde de fazlasıyla var. Çılgınlık o noktaya varırsa, sonunun nasıl olacağını kim kestirebilir?

Türkiye, 'Rusya- Ukrayna Savaşı'nda ilk andan itibaren, NATO'nun aldığı kararlara, 'Kusura bakma, ben burada yangının kenarındayım...' dedi, aktif bir tarafsızlık sergileyerek... Ama bu, ne zamana kadar sürdürülebilir?

NATO Genel Sekreteri'nin Özel Dairesi Direktörü Stian Jenssen, Ukrayna'nın NATO üyeliği için, geçen hafta yol haritasını açıkladı ve 'Ukrayna'nın, ancak, topraklarının bir kısmını Rusya'ya bırakması halinde NATO üyesi olabileceğini ve savaşın da bu şekilde sona erdirilebileceğini' belirtti. Amerika eski Başkanı Trump da benzer bir çözüm önermişti, geçenlerde...

Ukrayna bu öneriyi 'Kesinlikle kabul edilemez' olarak reddetti; 'Bu çözüm önerisiyle Rusya daha fazlasını isteyecektir' diye...

Putin'in Güvenlik Konseyi Başkan Yardımcısı Dmitri Medvedev ise evvelki gün, 'NATO'ya üye olabilmek adına Ukrayna'nın başkent Kiev'den bile vazgeçmek zorunda kalacağını, ülkenin yeni başkentinin ise Lviv olabileceğini' bile öne sürdü. Yani, Rusya'nın gözü hâlâ, Kiev'de...

Evet, 'Rusya- Ukrayna Savaşı', dünya siyasetinin kanserli bir odağı olmak yolunda... Her an, başka bölgelere de 'metastaz' yapabilir...

Emperyalist-şeytanî güçlerin bir hesabı varsa, 'Allah'ın da bir hesabı vardır...'

*

Ve birkaç konuya da değinelim...

2-3 NOT: 1- Trabzon'da özellikle Fener Ortodoks Patriği Bartolomeus'un katılımıyla Sümela Manastırı'nda yapılan âyine, bazılarının hattâ İslamî hassasiyet adına karşı çıkmasını Müslüman mantığı açısından izah etmekte zorlandım, doğrusu...

Efendim, güyâ Trabzon'un fetih gününe denk getiriliyormuş bu âyin..

Öyle olduğunu sanmıyorum ya; farz-ı muhâl öyle bile olsa, bir şeyi korkular ve vehimlerle koruyamazsanız...

Kaldı ki 15 Ağustos'ta yapılan bu âyin, Trabzon'un fethine karşı bir manevî itiraz olmayıp, Hristiyanlar'ın inancına göre Hz. Meryem'in göklere çıktığı gün olarak 'Maria Himmelfahrt' diye kutlanan bir bayram günüdür. Trabzon'un Fatih Sultan Mehmed tarafından fethinin tam da o güne rastladığı konusu, tarihen gerçekten de sâbit midir; yoksa 1460 yıl öncelerde gerçekleştiğine inanılan o inanç konusunun yıl dönümüne rastladığı mı kabul edilmiştir; bilmiyorum.

Ama Müslümanlar, başkalarının dinine, mâbedine, ibadetine, hattâ diline de karışmazlar. Bu, onların şahsî meziyetlerinden dolayı değil, İslâm'ın hükümlerinin gereğindendir. Sadece, kendisine saldırılar olursa, onlara karşı savunma hakkını kullanır elbette... Bu açıdan başka dinden insanların Sümela Manastırı'nda veya başka bir yerde ibadet etmesinden rahatsızlık duymak, hele de İslâm adına nasıl mümkün olabilir?

2- Pakistan'da meclis, Pakistan'ın Hindistan'dan ayrı ve bağımsız bir devlet olarak varlığını dünyaya ilân ettiği 14 Ağustos 1947 tarihinin 76. Yıl dönümünde feshedildi ve senatör 'Enver'ul Haqq', Geçici Başbakanlığa getirildi. Bu geçici hükûmetin, 90 gün içinde seçimleri yapması gerekiyor.

Ama 2 sene öncesine kadar 3 yıl boyunca başbakanlık yapan İmran Han, devlet sırlarını koruyamadığı gibi gerekçelerle ve en çok da ordu şeflerinin baskılarıyla hapiste...

Eski, etkili başbakanlardan Newaz Şerif'in kardeşi Şahbâz Şerif'in ülkenin en etkili eyaleti olan Pencâp'taki gücüne dayanarak yeniden seçilebileceği söyleniyor ama İmran Han'ın hapisteyken seçilmesi ihtimali de söz konusu...

3- 14 Ağustos akşamı, bir TV kanalında bir tartışma programı vardı... Fulya Öztürk'ün sunuculuğunda; karşılıklı konuşmalar da oluyordu. Ama başlangıçta, kendi önerdiği ekonomik çözümleri çok iddialı şekilde uzuuun uzuuun anlatırken, Hazine ve Maliye Bakanı için, ismini açıkça telaffuz ederek, '...ülkeden kaçacaktır...' gibi sorumsuzca kehanetlerde bulunan bir eski CHP milletvekili A.R.Ö.), programda kendisine devamlı, 'Sn. vekilim...' denildikçe, daha bir frensiz konuşuyordu... Ülkenin 11-12 ilinde bu zamana kadar görülmemiş şiddette ve sadece o bölgedeki 15 milyon insanı değil, bütün ülkeyi derinden sarsan depremden dolayı, milyonlarca insana kıştan önce girecekleri evleri yetiştirmek için, 500 bine yakın konut yapmak derdiyle çırpınan hükümetin yaptıklarıyla alay edercesine, kağıttan kale yapan çocukların saflığıyla, 'devlet ve belediyelerin mesken üretmesi' gerektiğini kolaycacık keşfedivermişti.

(Bu vesileyle belirteyim ki, eski milletvekillerinin, bakanların, başbakanların, cumhurbaşkanlarının, sanki o makam ve unvanlar onlara ölünceye kadar verilmiş gibi, kendilerine, 'Sn. vekilim, Sn. bakanım, Sn. başbakanım... Sn. cumhurbaşkanım...' vs.. diye hitap edilmesinden rahatsız olmamaları, toplumdaki bu hitap şeklinin tabiî olduğu gibi bir komikliği de yansıtıyor.)

*

Programın 2. bölümünde ise söz, Ukrayna- Rusya Savaşı'na gelince... Bu eski milletvekili, yorum yaparken, güvenlik uzmanı A. A.'nın bir sözü üzerine, 'ex-parlamenter'imiz, bir anda, 'Benim sözümü kesme!' diye öyle bir parladı ve patladı ki canlı yayında, onca yalvarıp yakarmalara, ricalara; 'Sn. Vekilim, bu sözde bir şey yok ki...' demelere rağmen, dakikalarca yatıştırılamadı ve 'Senden öğrenecek hiç bir şeyim yok... Seni dinlemiyorum...' diye tuhaflığını sürdürdü ve sergilediği bu kaba davranış için, sonunda özür bile dilemedi... Böylesi kötü örnek sergilenmeleri karşısında, program sunucuları, hemen o anda, o gibileri programdan çıkarsalar; keşke..

.Okuyucularla Hasbihal: ‘Resmî tarih', bize Lozan'da dayatılanı ‘gerçek' diye öğretmiyor mu?
20 Ağustos 2023 Pazar

*Bir mühendis olmasına rağmen, özellikle son 200-250 yılın anlaşılması yönündeki tarihî konuları anlamak için çok meraklı olduğunu söyleyen Süleyman Eroğlu Turhal'dan yazıyor: 'Lozan Andlaşması'nda gizli belgeler var ve ayrıca bu andlaşma 100 yıl için imzalanmıştı, ondan sonra artık yürürlükte kalmayacak..' deniliyordu, bizim buralardaki kanaat önderlerimizce.. Ne o gizli belge iddiaları açığa çıktı, ne de o andlaşmanın hükmü ortadan kalktı.. Kafalarımızı gelişi-güzel bilgilerle dolduranlar oldukça, daha böyle çoook yanıltıcı iddialarla besleneceğiz demektir.

Gerçi, 'Lozan Andlaşması'nın 100. yıldönümü münasebetiyle sizin makalelerinizi de okumuştum ve böyle iddialar yoktu, sizin yazılarınızda.. Ama benim dikkatimi çeken husus o yazılarda aslında o andlaşmayı Ankara'daki ilk Meclis'e zorla kabul ettirmekte başarılı olamayanların, o ilk Meclis'i feshettiklerini ve oluşturdukları İkinci Meclis'te de,ancak, 'Bu iş behemehâl kabul edilecektir; amma ihtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır..' tehdidiyle netice aldıklarını, böylelikle ne kadar özgürlük tarafdarı olduklarını ortaya koyduklarını gördük. Hayret, son 100 yılımızı hâlâ resmî ideolojinin yazdırdığı ve gerçekleri gizleyen ve çarpıtan tarih kitapların bildirdiği kadarıyla okuyabiliyoruz.. Ve Lozan Andlaşması'nı imzalatan iradenin, gerçekte çok önceden, 1905'lerde bile, 'Anadolu'ya yakın bir-kaç ada hariç, hepsini bırakalım,' dediğini, en Kemalist kalemlerden Falih Rıfkı'nın yazılarını delil göstererek yazdığınız yazılardan öğrendik.. Keza Kıbrıs'ı da Batum'u da Batı Trakya'yı da, kimlerin o andlaşma ile düşman tarafa peşkeş çektiğini de, sizin yazılarınızdan öğrendik.. Ama anlaşılıyor ki son 100 yılın doğru şekilde anlaşılabilmesi için, bir takım kimselerin ve resmî ideoloji iddialarının tartışılabilir olması gerekiyor.'

--Evet, bu okuyucu özetle böyle söylüyor.

Bu konunun daha net olarak anlaşılabilmesi için, Lozan'ın 100. yıldönümü günlerinde HT ekranında, M. Bardakçı, Prof. Erhan Afyoncu ve bir tarih araştırmacısı hanım akademisyen arasında geçen bir yayının bir kısmını bazı okuyucuların gönderdikleri videodan aktarmak, konunun daha iyi anlaşılması için gerekli..

Söz konusu tarih araştırmacısı hanım, Lozan belgelerinde gizli kısımlar olduğunu söylüyordu.. Ama andlaşma metnini oluşturan belgelerde değil iki yıla yakın devam eden tartışmalı müzakerelerde, 'Ankara heyetinden bazı isimlerin İngiliz tarafına bilgiler aktardığının belirtildiğini' ve amma bu kişilerin kimler olduğunu öğrenmenin mümkün olmadığını, çünkü o bilgileri veren isimlerin üzerinin siyah mürekkeplerle kapatıldığını; belki ileride açıklanabileceğini, ama şimdi ailesinden hayatta olanların rahatsız olacaklarını düşünerek açıklanmadığını söylediklerini' belirtiyordu.

O tartışmanın videosunu gönderen diğer bazı okuyucular da, ismi gizlenen kişilerden birisinin, Ankara'dan Lozan'a gönderilen resmî heyette bulunan Hahambaşı Hayim Naum olduğu tahmininde bulunuyorlar ve o Yahudi liderinin, 'başhaham'ının o heyette ne aradığını soruyorlar.

Belirtelim ki, bu ismi kimse telâffuz etmezken, merhum Erbakan 50 yıl öncelerden beri devamlı söylerdi de, Kemalist-laik matbuat bu iddiaları sulandırmak için ellerinden yaparlardı.

Ama şimdi bakınız tarihçi İlber Ortaylı bile, 'Lozan Andlaşmaları'nda etkili roller oynadığını ifade ettiği Hayim Nahum konusunu 24 Temmuz tarihli Hürriyet'teki, 'Türkiye Cumhuriyeti'nin ebediyete uzanan tapusu, Lozan' başlıklı yazısında şöyle anlatıyordu:

'Bugün Lozan Antlaşması'nın 100'üncü yıldönümü. Antlaşma, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu belgesidir.

Lozan heyetinde İttihat Terakki devrinin, II. Meşrutiyet'in ünlü hahambaşısı Hayim Nahum da vardı. Kongrede bilhassa o yeni Türkiye'nin yapacağı hukuk devriminden söz etti. (...) Şurası açıktır 1926 Medeni Kanunu ile vatandaşların dinlerine göre adli statüde bulunmalarına lüzum kalmadı. Yani patrikhanelerin medeni davalarda ayrı bir yargı hakkına sahip olmaları, yine aynı şekilde bunun Musevi cemaati için söz konusu olması malumdur. Tevhid-i Tedrisat Kanunu ile de laik eğitim başlatıldığı için cemaatlerin eğitim alanındaki farklı uygulamalarına da lüzum kalmadı. Bununla birlikte gayrimüslim cemaatlerin okulları Lozan'ın hükmü altında korunmaya alınmıştır ve bugüne kadar devam etmiştir.'

(...) Lozan, Türkiye'yi müstakil bir devlet ve Cumhuriyet olarak ilan etti. Vakıa Cumhuriyet bundan sonra ilan edilecektir. Ama TBMM Hükûmeti'nin 1922 yılı kasımından beri saltanat sistemini lağvettiği biliniyor. (...)Lozan Antlaşması, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu belgesidir. (...) '

Evet, Ortaylı ismini zikredip geçse de, Hayim Nahum'un çabasıyla, 'Lozan Andlaşması'nda, İslam hukukunun devre dışı bırakıldığını, gayrimüslimlerle Müslümanların farklı kanunlara tâbi olmaktan kurtulduğunu', hattâ 'Cumhuriyet'in de Lozan'da dayatıldığını, üstü kapalı ifadelerle anlatıyor.

Bu vesileyle tekrar hatırlayalım, Lozan'ın 80. yıldönümünde dönemin C. Başkanı A.N. Sezer, 'Laik Cumhuriyeti kendisine borçlu olduğumuz Lozan Andlaşması..' gibi ifadeler kullanıyordu.

*Samsun'dan Tevfik Pehlivanoğlu ve Denizli'den Hakkı Söyler isimli okuyucular aşağı -yukarı benzer tesbitlerle şöyle diyorlar: 'Geçenlerde vefat eden gazeteci Süleyman Özışık hakkında hiç bir şey yazmadınız.. Ben şahsen bazı yorumlarını beğeniyordum.. Ama güçlü bir Müslüman hassasiyetinin olduğunu bilmiyordum.. Kanser tedavisi için hastânede yatarken, yenidünyaya gelmiş torununu kucağına vermişlerdi. O ağır rahatsızlığının içinde, nasıl da bir Müslüman teslimiyeti ve ruh huzûru içinde oluşunu izlemek bile güzeldi.. Hele de torununa, kulağına ezân okuyarak isim verdiği sahneler ve ezân okuyuşu çok güzeldi..'

--Evet, bu okuyucu da böyle yazmış.. Merhûm Özışık'ı şahsen tanımıyordum. Rahmetler niyaz ediyor, geride kalanlarına da sabırlar diliyorum. Ama okuyucuların hayırla ve hele de hayranlıkla anlattıkları ezân sahneleri gerçekten de çok güzeldi. Onu dinlerken, 'Bâaqi kalan bu kubbede, bir hoş sadâ imiş..' demekten kendimi alamadım.

Bu vesileyle Diyanet'in de dikkatine arzedeyim ki, İstanbul'da bazı câmilerde öyle ezân okumaları oluyor ki, insan bir an önce bitse demek ihtiyacını hissediyor.. Bu gibi noksanlar giderilmeli..

Evet, Ezân-ı Muhammedî, bir teganni konusu değildir; ama güzel okunmasının dinleyici üzerindeki manevî etkisi asla gözardı edilmemelidir.

Hani meşhurdur, bir gayrimüslim turist İstanbul'da, bir câmiden okunan ezândan o kadar etkilenir ki, kendisine rehberlik eden kişi aracılığıyla câmiin teberru sandığına 50 dolar bıraktırır. Ama iki saat sonra bir mahalle mescidinden, çok gelişigüzel okunan bir ezân'ı dinleyince, o camiin teberru kutusuna ise daha fazla mikdarda bir dolar bıraktırır. Turist rehberi sebebini sorduğunda, 'Birincisine hayran oldum, onun içindi.. İkincisi ise beni dinimde kalmaya sevketti, onun için..' diye izah eder..

Yakıştırma bile olsa, 'ezân'ın etkisini izah etmek açısından ilginç bir örnektir.

*Ahmet Kırgın isimli okuyucu ise, 'Çekya'nın başkenti Prag'da, TC. B. Elçisi olan E. Bağış isimli kişinin, orada bir meydana mâlum bir heykeli diktirmek için teşebbüse geçmesine karşı, 'Müslüman halkın duygularını ilgili yerlere iletseniz..' diyor..

--Bu kardeşimize de belirtelim ki, bu hususta Müslüman halkın duyguları gereken yerlere iletilmiştir. Ayrıca gelen haberlere göre, Prag Belediyesi de, öyle bir yer tahsis edilemeyeceği gibi bir karşılık vererek, o kişinin depreşen heykel aşkını kursağında bırakmış..

*Bursa'dan Tarık Ekmekçi isimli okuyucu ise, geçenlerde yazdığım bir makalede, 'laikliği' de bir din olarak niteleyişime önce tepki verecek olmuş; ama arkadaşlarıyla konuyu tartışırken, benim yazımda geçen ifadelerin doğruluğu üzerinde görüş birliğine vardıklarını ve teşekkürlerini bildiriyor.

--Evet, konuyu anlamakta zorlananlara veya anlamamakta ısrar edenlere belirteyim ki, 'din', bir kişi veya toplumun, hayata bakışının temel kuralları olarak kabul ettikleri her ne ise o, o kişi veya toplumun 'din'idir. Bunu, TDK'nın da hazırladığı eski bir Türkçe lügatte, 'din'i bu şekilde izah ederken verdiği, 'Kemalizm, Türk'ün dinidir..' şeklinde meşhur bir cümleyi kurduğunu hatırlatmıştım.

'Laiklik' de, kısaca, sosyal hayatın düzenlenmesinde böyledir.. Laiklik, başkalarının inancına karışmamak değil, bir tarz devlet düzeninin, kişilerin inancını sosyal hayatta asla itibar edilemeyeceğini dayatma çabasıdır. 'Vahy-i ilâhîye dayalı' veya -birilerinin meşhuuur cümlesiyle-, 'gökten indirildiğine inanılan' hükümlerin devlet idaresinde esas alınamayacağını, yani başkalarının inancına dayatmada bulunmayı; yani, bir halk'ın, kendi inandığı kesin doğruların, gereğine göre yaşamak istemesine karşı çıkan; 'naklî delil' sayılan 'vahy'i değil, sadece 'aklî delil'in kabulünü esas alır.

Başkalarının inancına karışılamayacağı, başkalarına bir inanç dayatmasının yapılamayacağı ise; bunu İslam, bugün değil ve başka dinlerden olanların ateşe atılarak yakıldığı Avrupa Ortaçağı'nda da değil, hattâ 14 asır öncelerde, 'lâ ikrahe fi'd-dîn' /Dinde zorlama yoktur..' hükmüyle kesin olarak belirtmiştir.

.Siyaseti ‘entrika çevirmek' sanıp, yıkıcılıkta birleşenlerin utandırıcı halleri..
21 Ağustos 2023 Pazartesi

21 sene öncelerde halk kitlelerinin büyük rağbeti ile iktidara gelen AK Parti'nin en genç 'bakan'larından ve de, 'çocuk simâlı' olduğu için, ilk zamanlar kendisinden, sempatiyle 'bebecan' diye bahsedilen ve Erdoğan Hükûmetleri'nde 14 yıl Bakanlıklarda bulunan ve sonra da Erdoğan ve AK Parti'den kopup, ayrı bir siyasî parti kuran Ali Bey'den evvelki akşam gelen itiraf ilginçti. Ali Bey, HT kanalında katıldığı canlı yayında, "Biz 6 partinin uyum içinde ülkeyi yönetebileceği güvenini halkın çoğunluğuna veremedik. Maalesef o güveni oluşturamadık. Yazılı taahhüdlerimizin ortak dilini oluşturamadık." diyordu, 'At, süvarisine göre kişner..' sözünü hatırlatırcasına.. Çünkü o ayrı bir yola düştükten sonra KK. Bey'den etkilenmiş gibiydi. Çünkü KK. Bey de, milletten oy alabilmek ümidiyle, 100 yıllık partisinin nice yanlışlarını da meydanlarda sıklıkla anlatmaya başlamış, halk kitlelerine, 'Sizi dinlemedik, sofralarınıza oturup dertlerinizle hemdert olmadık, sizin yaşayış tarzlarınıza bile karıştık.. N. Hikmet'i, kim mahkûm etti? CHP!.. Sabahattin Ali'yi kim öldürttü? CHP!.' diye 'günah çıkarma' ameliyelerine ağırlık vermişti.. Şimdi, aynı şekilde Ali Bey de kendilerini hesaba çekerken, insana bunun için, 'Herhalde KK Bey'den öğrenmiş galiba..' dedirttiriyor insana..

Gerçi, bizim kültürümüzde 'nefs muhasebesi' yapmak, bir de övülmüştür. Ama etrafından gelen ikazlara kulak kapayıp, 14 yıl yol arkadaşlığı yaptığı bir yeri terkeden birisinin halde göz göre göre yapılan açık hatalardan sonra, 'nefs muhasebesi' yapmak yerine, suçu veya yanlışı, katıldığı '6'lı Masa İttifakı'nın lideri olan partiye atması, bir 'nefs muhasebesi' yerine geçer mi? Hâlbuki Ali Bey bunun yerine, 'AK Parti'nin başarılarını, 'Tabiî başarılıydı, çünkü o zaman biz işbaşındaydık..' şeklinde, sadece kendimize mal edişimiz yanlıştı.. Biz bir kadro olarak uyumlu çalışıp başarılı olmuştuk..' deseydi, tutarlı ve başkalarına da örnek teşkil edecek bir 'nefs muhasebesi' yapmış olurdu. Kezâ, -yıllarca aynı partinin ve Hükûmetinin içinde birlikte çalıştıkları- Ahmet Bey'le, yeni bir parti kurmakta anlaşamayıp sonra da halkımızın CHP'ye asırlık bakışı ortadayken, gidip KK Bey'in açtığı şemsiye altında Ahmet Bey'le de uzlaşmamızı halka anlatamadık..' deseydi, düşündürücü ve ibretlik bir tavır sergilemiş olurdu..

Ali Bey bunun yerine, Mayıs ayında yapılan genel seçimlere, KK Bey'in şemsiye altında m.vekili kazanmış olduğu için, Kemalist-laik cenah tarafından yapılan suçlamaların ezikliği içinde, aslında halkımız tarafından hiçbir zaman tek başına getirilmemiş olan CHP'yi kazandırmak için ona destek verdiklerini, bunda bir yanlış olmadığını, vazifelerini yerine getirmeye çalışmış bir kimse olarak huzur içinde olduklarını, CHP listesinden seçime girip 13 m.vekili kazanmalarında eleştirilecek bir şey olmadığını anlatmaya çalışırken; daha açık bir beyanla, 'Siz hangi memlekette yaşıyorsunuz? CHP bu ülkede tek başına seçim kazanabilecek bir parti midir?' demesi doğru bir tesbit gibi görülse bile, kendi üzerine de, 'Ben böyleyimdir işte; kendimi haklı göstermek için, herkesi harcayabilirim..' gibi bir yaftayı da kendi eliyle yapıştırıyordu.

Dahası Ali Bey'in, CHP ile işbirliğinin gerekçelerini ifade ederken, 'Dünyada otoriterleşen rejimlerin değişmesi için güç birliği gerekiyor. Bu güç birliği bazen başarılı, bazen başarısız oluyor. Bazen de seçimi kazanıyor ama ülkeyi yönetmeyi beceremiyor. Biz tarihin doğru zamanında ve doğru yerde durduğumuza kesinlikle inanıyoruz.(...) Biz demokrasinin yanındaki partiler olarak bir ittifak oluşturduk. Ortak bir zemin üzerinden ülkenin yeniden inşa projesiydi. Ama biz kendi seçmenimizin tamamını CHP'ye oy vermeye ikna edemedik. (...)' gibi sözleri evet, ibretliktir. Oluşturduğu '6'lı Masa' ittifakıyla seçim kazanabilmek için girmedik renk ve eğilim bırakmayan KK Bey'in kendi partisi içinde bile nasıl bir tuhaf otoriterlik sergilediğini; Ali Bey'in seçim sonrasında Kemal Bey'in takındığı despotça tavrın ve hangi ideolojik ve mezhebçi bir tasallut halinde olduğunu; hattâ Kemal Anadol gibi ömrü, CHP içinde en hızlı ve frensiz kemalist-laik bir siyasetçi olarak geçmiş birisinin bile, ekranlarda kendisini 'laik-Sünni olarak nitelemek ihtiyacını hissetmesinden olsun, bir takım ipuçları elde etmesi beklenirdi. Ama o, hâlâ 14 yıl en üst sorumluluk mevkilerinde bulunduğu siyasî yapıyı ve onun liderini otoriter olmakla suçluyordu; tıpkı seçimler öncesinde Amerika, İngiltere, Almanya, Fransa, Hollanda ve diğerlerine varıncaya kadar bütün emperial güç odaklarının medyalarının söz birliğiyle başlattıkları uluslararası kampanyanın ağzıyla ve hâlâ da, Tayyip Bey'i otoriter olmakla suçluyor. Eğer unuttuysa, Ali Bey'e İngiltere'nin ve kapitalist emperyalizm dünyasının etkili haftalık dergilerinden 'The Economist'in '6- 12 Mayıs 2023' tarihli sayısının kapağında, bir köşede Türkiye Bayrağı, diğer köşede, 'ERDOGAN MUST GO!'(Erdoğan gitmeli!) başlıklı temenni ve tavsiye cümlesi ve 'demokrasinin kurtarılması ve seçimler'i konu edinen diğer iki küçük başlığı, sonra da ortada kocaman harflerle 'THE MOST IMPORTANT ELECTION OF 2023 (2023'ÜN EN ÖNEMLİ SEÇİMİ' başlığı yer aldığını ve 'ERDOĞAN GİTMELİ!' şeklindeki emperyalist telkinleri hatırlatalım.. Derginin içinde de, 'Biz, Kılıçdaroğlu'nun C. Başkanı olmasını istiyoruz..' deniliyordu..

Ali Bey'in o zaman çıkıp da, 'Türkiye'yi kimin yöneteceğini siz değil, halkımız belirleyecek!' tarzında şahsiyetli tavır sergileyememiş olmasını da bu arada hatırlamak gerek.. Ve bu konuda, Davutoğlu ve Karamollaoğlu da, Ali Bey'den daha tutarlı bir seviye sergileyebilmiş değillerdir. Bu bakımdan burada Ali Bey için söylediklerimiz, onlar için de geçerlidir. O Davutoğlu ki, 'Benim ömrüm CHP zihniyetiyle mücadele içinde geçmiştir..' demişken; KK Bey'in, Ü. Özdağ tarafından açıklanan ve 'MİT Başkanlığı ve Üç Bakanlık' sözünün verildiğine dair gizli protokol konusunda Kemal Bey'e telefon edip sorması ve onun da 'Hayır, böyle bir şey yok..' demesi ve 'Ben Kemal Bey'e inanırım' deyişinden 1 gün sonra ise, KK Bey'in 'yok' dediği gizli protokolün varlığını kabul etmesi karşısında kandırıldığına dair bir ifade kullanamamış olması da, bu zatların bizim camiamızdan nerelere savrulduklarını göstermesi açısından ibretliktik bir durumdur.

Bütün bu durumlar Kemal Bey'in, '6'lı Masa'daki müttefiklerinin nasıl da kullanılmaya ve güdülmeye müsaid olduklarını fark ettiğini göstermektedir. Ve bu kişiler partilerini, meğer sırf Erdoğan'ı yıpratmak hedefine göre kurgulamışlar..

.Yakın tarihin unutulmaması gereken önemli bir ismi.. ‘Celâl Bayar' deyip geçmemeli.
23 Ağustos 2023 Çarşamba

Dün, 3. C.Başkanı Celâl Bayar'ın 1986'da ölümünün 37. Yıldönümüymüş..

Celâl Bayar'ın gelişigüzel bir anma ile geçiştirilmemesi gereken bir isimdir..

1908'deki 2. Meşrutiyet' sonrasında 'İttihad ve Terakki Cemiyeti'nin İzmir Başkanı ve Talât Paşa'nın da has adamlarındandı. 1884'de doğmuştu, Gemlik- Umurbey'de..

Şevket Süreyya (Aydemir) 1973'lerde, İstanbul-Osman Bey'de bir mekânda 15 günde bir yaptığı ve İstanbul Hukuk'tan yeni mezun olmuş bir genç olarak takib ettiğim sohbetlerde, '1910'daki Çırağan Yangını'nın sıradan bir yangın değil, İttihadçı'lardan bir grubun gerçekleştirdiği bir 'yakma' olduğunu ve son derece zengin olan o sarayın önce soyulup, sonra yakıldığını ve onu yakanlar arasında Mahmûd Celâl (Bayar) Bey'in de bulunduğu belgelerini ortaya koyduğunu ve bunu kendisine de gösterdiğini, ama o konuda sustuğunu ve 'Ben de Yazdım..' isimli hatırâtında da bu konuya hiç değinmediğini' belirtmişti.

Bunun üzerine, 'Üstad, benim ortaokul günlerinde cep kitapları vardı, 5816 sayılı mâlum Koruma Kanunu çıkarıldıktan sonra o kitaplar piyasadan kayboldu. O kitablardan birisinde Çırağan Yangını'nda Mustafa İsmet ve M. Kemal Beylerin de olduğunu okumuştum, ne dersiniz?' diye sorduğumda, Aydemir, çok dürüst bir cevap vermiş ve 'Genç kardeşim, ben tarihçi değilim, bir dünya görüşünün mensubuyum. Ben Celâl Bayar'ın belgelerini gösterdim; onlara karşı olanlar da onları yazsın, ben yazmam..' demişti, özetle..

Şevket Süreyya, iddiaları için hemen dosyasından Osmanlıca belgeleri de gösterirdi. 'Bu kadar belgeyi nereden buluyorsunuz?' dediğimizde ise, 'T.Tarih Kurumu'ndaki arkadaşlar, belgeleri ayıklarken, 'Bu belge bizim Şevket'in işine yarar..' diye ayırırlar' derdi.

Birinci Dünya Savaşı sonundaki ağır yenilgimiz ve arkasından gelen işgal hareketlerine karşı Anadolu'da girişilen çetin direniş sırasında, Hilafet merkezinin ve son kalenin korunması için, Hind Müslümanları da büyük malî yardımlar toplayıp gönderirler. Bu yardım kampanyalarında, merhûm Muhammed İkbâl'in de mitinglerde heyecanlı konuşmalar yaptığı bilinmektedir.

Ancak, bu paralar elbette ki, Halife-Sultan'ın Paşası olarak o mücadelenin başında olan M. Kemal Paşa'ya verilir, o da bunları daha sonra 1924'de İş Bankası'nın kurulması için vazifelendirdiği Mahmûd Celâl Bey'e veriri ve bu bankanın kuruluş sermayesinin yüzde 38'i M. Kemal'in öz sermayesi olarak gösterilir. Öldüğünde de, Banka'daki bu yüzde 38'in CHP'ye ve yüzde 10'unun gelirlerinin T. Tarih Kurumu'na ve yüzde 10'un da T. Dil Kurumu'na verilmesini vasiyet ettiği görülür. Yani Hind Müslümanlarının gönderdiği paralar, İş Bankası'na sermaye olmakla kalmaz, Kemalist-laik ideoloji ve rejimin kendine özgü politik ve kültürel çalışmaları için CHP, TTK ve TDK gibi kurumlara kaynak oluşturur. O durum hâlâ da devam ediyor.

1937'de İsmet Paşa ile M. Kemal'in arası açılır ve M. Kemal, Celâl Bayar'ı Başvekil yapar. Öyle Meclis kararı filân yoktur ve esasen o zamanki Meclis de, CHP tarafından seçimsiz olarak belirlenen kişilerden oluşur.

O sırada Dersim'de Seyyid Rıza liderliğindeki ayaklanma patlak verir. C. Bayar'ın yazdığına göre haberi verince, M. Kemal, 'Tenkil!..' (derhal yok edilsinler!..) emrini verir ve o ayaklanma çok kanlı bir şekilde ve 1,5 senede ancak bastırılır.. (12 sene öncelerde Erdoğan Başbakanlık günlerinde, Dersim Hadisesi'nin bastırılmasında, 1,5 sene zarfında öldürülen sivillerin sayısını -resmî belgelere göre- 14 bin küsur olduğunu açıklamıştı..) M. Kemal'in manevî kızı diye ve 'ilk kadın savaş pilotu' diye anılan Sabiha Gökçen de o zaman kullandığı uçakla, sivil halkın üzerine nasıl bombalar yağdırdığını zevkle anlatmıştır hatıralarında...

Seyyid Rıza ve oğlu yakalanırlar; yaşı idâmına kanunen engel olan Seyyid Rıza bir gece yarısı mahkemesinde küçültülür; oğlunun küçük yaşı da büyültülür ve önce oğul, Seyyid Rıza'nın gözleri önünde idâm edilir ve sonra da Seyyid Rıza.. Ve cesedleri yok edilir, bazı iddialara göre yakılır.

Evet, ölü'ye karşı sergilenen bu 'son derece medenî!' cezalandırmalar, asırlarca öncelerde değil, 1937-38'de olur.

Ve M. Kemal ileri derecede hastadır..

Celâl Bayar başvekildir ve 15 senenin intikam duygularını taşıyanların, onun ölümü halinde devreye girebileceği haberlerini alır ve bazılarını çağırıp, 'Ben insanı önce idâm ederim, sonra muhakeme!.' diye nasıl bir inkilabçı olduğunu sergiler..

O sırada, İsmet Paşa'nın adı ise, azl ve tard edilen kişi olduğu için, hiç anılmaz.

Ama M. Kemal ölünce.. Mareşal Çakmak, Meclis'i kuşattırır ve 'Ordu'nun İsmet Paşa'yı istediğini' belirtir ve 11 Kasım 1938 sabahı İsmet Paşa, 2.C. Başkanı ve de Millî Şef olarak oy birliğiyle seçilir..

O günlere dair not hatırâtında İsmet Paşa, 'Celâl Bey'in, o sırada çok namuslu davrandığını ve oyunlara itibar etmediğini' söyler. Yani, Bayar isteseydi onun yerine kendisi geçebilirdi, belki.. Kezâ Mareşal Fevzi Paşa kendisini de, Bayar'ı da seçtirebilirdi.

1945'de 2. Dünya Savaşı, Amerikan cebhesinin zaferiyle noktalanınca..

Amerika, kendisini 'Hür Dünyanın lideri' olarak sunar dünyaya ve halkları tarafından seçilmeyen yönetimleri muhatab kabul etmeyeceğini açıklar..

Ve Celâl Bayar, Adnan Menderes, Fuad Köprülü ve Refik Koraltan'ın meşhur '4'lü takrir'iyle, Demokrat Parti kurulur. 1950 Seçimleri'nde ezici bir ekseriyetle CHP ve İsmet Paşa saf dışı olur. Bayar 'Reisicumhur, Adnan Menderes Başvekil, Koraltan Meclis Başkanı ve Fuad Köprülü de Hariciye Vekili olur.

Celâl Bayar'ın 10 yıllık başkanlığı yıllarında, devlet dairelerine, Birinci Şef için, '....., Seni sevmek bir ibadettir' ve '......, Seni sevmek millî bir ibadettir..' gibi yazılı sözlerinin çerçevelettirilip asıldığını biz yaşayarak gördük..

27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonra Yassıada'da yapılan uyduruk bir mahkemede ve mahkeme reisinin itirazlar karşısında, 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor..' dediği yargılamalar sonunda Celâl Bayar, sırf M. Kemal'in son başbakanı olduğu için, idâm cezası müebbede çevrildi; Başvekil Adnan Menderes, Hariciye Vekili Fatin Rüşdi ve Maliye Vekili Hasan Polatkan ise idam olundular.

Celâl Bayar ve hapisdeki DP kadrolarından 100'lerce arkadaşları ise, 1964 yılında ise, Başbakan İsmet İnönü tarafından çıkarılan bir özel 'af kanunu'yla serbest kaldı..

1925 -Hareketi'nin lideri olan Şeyh Said'in torunu ve DP'de m.vekilliği de yapan rahmetli Abdulmelik Fırat ağabeyle, 1985'de yurt dışında yaptığımız bir sohbette, Celâl Bayar'ı ziyaret ettiğini ve devamlı olarak, M. Kemal'den'den söz ettiğini; bunun üzerine, kendisine, 'Efendim, siz (fenâ fî'-l-atatürk) olmuşsunuz..' dediğini; bunun üzerine, Bayar'ın da o görüşme sırasında orada olan muharrire N. Ilıcak'a dönüp, 'Kızım, iltifat mı ediyor, intikad mı (eleştiriyor mu)?' dediğini aktarmıştı.

(Fenâ-fî'llah' teriminin, tasavvufta, 'Allah inancı içinde yok olmak, erimek' mânâsında kullanıldığını hatırlayalım..)

Bayar'ın, Adnan Menderes'e meşhur '5816 sayılı Koruma Kanunu'nu çıkartması için baskı yaptığını da bu vesileyle bir daha hatırlayalım. Kezâ, 1959 yılında Pakistan Devlet Başkanı Mareşal Eyyûb Khan, İstanbul'da bir Cuma Namazı için Sultanahmed Câmiine gitmek istediğinde, Eyyûb Khan içeri girince Bayar'ın 'Biz laikiz..' diye içeri girmeyip namaz sonrasına kadar, kapıda bir sandalyede beklediğini de hatırlayalım..

Evet, o 'celâl'ini böyle kullanmış bir Bayar'dı..

'Seyretti hava üzre denir, taht-ı Süleyman.. / Ol saltanatın yeller eser şimdi yerinde..'

Yakın tarihin unutulmaması gereken önemli bir ismi.. ‘Celâl Bayar' deyip geçmemeli.
23 Ağustos 2023 Çarşamba

Dün, 3. C.Başkanı Celâl Bayar'ın 1986'da ölümünün 37. Yıldönümüymüş..

Celâl Bayar'ın gelişigüzel bir anma ile geçiştirilmemesi gereken bir isimdir..

1908'deki 2. Meşrutiyet' sonrasında 'İttihad ve Terakki Cemiyeti'nin İzmir Başkanı ve Talât Paşa'nın da has adamlarındandı. 1884'de doğmuştu, Gemlik- Umurbey'de..

Şevket Süreyya (Aydemir) 1973'lerde, İstanbul-Osman Bey'de bir mekânda 15 günde bir yaptığı ve İstanbul Hukuk'tan yeni mezun olmuş bir genç olarak takib ettiğim sohbetlerde, '1910'daki Çırağan Yangını'nın sıradan bir yangın değil, İttihadçı'lardan bir grubun gerçekleştirdiği bir 'yakma' olduğunu ve son derece zengin olan o sarayın önce soyulup, sonra yakıldığını ve onu yakanlar arasında Mahmûd Celâl (Bayar) Bey'in de bulunduğu belgelerini ortaya koyduğunu ve bunu kendisine de gösterdiğini, ama o konuda sustuğunu ve 'Ben de Yazdım..' isimli hatırâtında da bu konuya hiç değinmediğini' belirtmişti.

Bunun üzerine, 'Üstad, benim ortaokul günlerinde cep kitapları vardı, 5816 sayılı mâlum Koruma Kanunu çıkarıldıktan sonra o kitaplar piyasadan kayboldu. O kitablardan birisinde Çırağan Yangını'nda Mustafa İsmet ve M. Kemal Beylerin de olduğunu okumuştum, ne dersiniz?' diye sorduğumda, Aydemir, çok dürüst bir cevap vermiş ve 'Genç kardeşim, ben tarihçi değilim, bir dünya görüşünün mensubuyum. Ben Celâl Bayar'ın belgelerini gösterdim; onlara karşı olanlar da onları yazsın, ben yazmam..' demişti, özetle..

Şevket Süreyya, iddiaları için hemen dosyasından Osmanlıca belgeleri de gösterirdi. 'Bu kadar belgeyi nereden buluyorsunuz?' dediğimizde ise, 'T.Tarih Kurumu'ndaki arkadaşlar, belgeleri ayıklarken, 'Bu belge bizim Şevket'in işine yarar..' diye ayırırlar' derdi.

Birinci Dünya Savaşı sonundaki ağır yenilgimiz ve arkasından gelen işgal hareketlerine karşı Anadolu'da girişilen çetin direniş sırasında, Hilafet merkezinin ve son kalenin korunması için, Hind Müslümanları da büyük malî yardımlar toplayıp gönderirler. Bu yardım kampanyalarında, merhûm Muhammed İkbâl'in de mitinglerde heyecanlı konuşmalar yaptığı bilinmektedir.

Ancak, bu paralar elbette ki, Halife-Sultan'ın Paşası olarak o mücadelenin başında olan M. Kemal Paşa'ya verilir, o da bunları daha sonra 1924'de İş Bankası'nın kurulması için vazifelendirdiği Mahmûd Celâl Bey'e veriri ve bu bankanın kuruluş sermayesinin yüzde 38'i M. Kemal'in öz sermayesi olarak gösterilir. Öldüğünde de, Banka'daki bu yüzde 38'in CHP'ye ve yüzde 10'unun gelirlerinin T. Tarih Kurumu'na ve yüzde 10'un da T. Dil Kurumu'na verilmesini vasiyet ettiği görülür. Yani Hind Müslümanlarının gönderdiği paralar, İş Bankası'na sermaye olmakla kalmaz, Kemalist-laik ideoloji ve rejimin kendine özgü politik ve kültürel çalışmaları için CHP, TTK ve TDK gibi kurumlara kaynak oluşturur. O durum hâlâ da devam ediyor.

1937'de İsmet Paşa ile M. Kemal'in arası açılır ve M. Kemal, Celâl Bayar'ı Başvekil yapar. Öyle Meclis kararı filân yoktur ve esasen o zamanki Meclis de, CHP tarafından seçimsiz olarak belirlenen kişilerden oluşur.

O sırada Dersim'de Seyyid Rıza liderliğindeki ayaklanma patlak verir. C. Bayar'ın yazdığına göre haberi verince, M. Kemal, 'Tenkil!..' (derhal yok edilsinler!..) emrini verir ve o ayaklanma çok kanlı bir şekilde ve 1,5 senede ancak bastırılır.. (12 sene öncelerde Erdoğan Başbakanlık günlerinde, Dersim Hadisesi'nin bastırılmasında, 1,5 sene zarfında öldürülen sivillerin sayısını -resmî belgelere göre- 14 bin küsur olduğunu açıklamıştı..) M. Kemal'in manevî kızı diye ve 'ilk kadın savaş pilotu' diye anılan Sabiha Gökçen de o zaman kullandığı uçakla, sivil halkın üzerine nasıl bombalar yağdırdığını zevkle anlatmıştır hatıralarında...

Seyyid Rıza ve oğlu yakalanırlar; yaşı idâmına kanunen engel olan Seyyid Rıza bir gece yarısı mahkemesinde küçültülür; oğlunun küçük yaşı da büyültülür ve önce oğul, Seyyid Rıza'nın gözleri önünde idâm edilir ve sonra da Seyyid Rıza.. Ve cesedleri yok edilir, bazı iddialara göre yakılır.

Evet, ölü'ye karşı sergilenen bu 'son derece medenî!' cezalandırmalar, asırlarca öncelerde değil, 1937-38'de olur.

Ve M. Kemal ileri derecede hastadır..

Celâl Bayar başvekildir ve 15 senenin intikam duygularını taşıyanların, onun ölümü halinde devreye girebileceği haberlerini alır ve bazılarını çağırıp, 'Ben insanı önce idâm ederim, sonra muhakeme!.' diye nasıl bir inkilabçı olduğunu sergiler..

O sırada, İsmet Paşa'nın adı ise, azl ve tard edilen kişi olduğu için, hiç anılmaz.

Ama M. Kemal ölünce.. Mareşal Çakmak, Meclis'i kuşattırır ve 'Ordu'nun İsmet Paşa'yı istediğini' belirtir ve 11 Kasım 1938 sabahı İsmet Paşa, 2.C. Başkanı ve de Millî Şef olarak oy birliğiyle seçilir..

O günlere dair not hatırâtında İsmet Paşa, 'Celâl Bey'in, o sırada çok namuslu davrandığını ve oyunlara itibar etmediğini' söyler. Yani, Bayar isteseydi onun yerine kendisi geçebilirdi, belki.. Kezâ Mareşal Fevzi Paşa kendisini de, Bayar'ı da seçtirebilirdi.

1945'de 2. Dünya Savaşı, Amerikan cebhesinin zaferiyle noktalanınca..

Amerika, kendisini 'Hür Dünyanın lideri' olarak sunar dünyaya ve halkları tarafından seçilmeyen yönetimleri muhatab kabul etmeyeceğini açıklar..

Ve Celâl Bayar, Adnan Menderes, Fuad Köprülü ve Refik Koraltan'ın meşhur '4'lü takrir'iyle, Demokrat Parti kurulur. 1950 Seçimleri'nde ezici bir ekseriyetle CHP ve İsmet Paşa saf dışı olur. Bayar 'Reisicumhur, Adnan Menderes Başvekil, Koraltan Meclis Başkanı ve Fuad Köprülü de Hariciye Vekili olur.

Celâl Bayar'ın 10 yıllık başkanlığı yıllarında, devlet dairelerine, Birinci Şef için, '....., Seni sevmek bir ibadettir' ve '......, Seni sevmek millî bir ibadettir..' gibi yazılı sözlerinin çerçevelettirilip asıldığını biz yaşayarak gördük..

27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonra Yassıada'da yapılan uyduruk bir mahkemede ve mahkeme reisinin itirazlar karşısında, 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor..' dediği yargılamalar sonunda Celâl Bayar, sırf M. Kemal'in son başbakanı olduğu için, idâm cezası müebbede çevrildi; Başvekil Adnan Menderes, Hariciye Vekili Fatin Rüşdi ve Maliye Vekili Hasan Polatkan ise idam olundular.

Celâl Bayar ve hapisdeki DP kadrolarından 100'lerce arkadaşları ise, 1964 yılında ise, Başbakan İsmet İnönü tarafından çıkarılan bir özel 'af kanunu'yla serbest kaldı..

1925 -Hareketi'nin lideri olan Şeyh Said'in torunu ve DP'de m.vekilliği de yapan rahmetli Abdulmelik Fırat ağabeyle, 1985'de yurt dışında yaptığımız bir sohbette, Celâl Bayar'ı ziyaret ettiğini ve devamlı olarak, M. Kemal'den'den söz ettiğini; bunun üzerine, kendisine, 'Efendim, siz (fenâ fî'-l-atatürk) olmuşsunuz..' dediğini; bunun üzerine, Bayar'ın da o görüşme sırasında orada olan muharrire N. Ilıcak'a dönüp, 'Kızım, iltifat mı ediyor, intikad mı (eleştiriyor mu)?' dediğini aktarmıştı.

(Fenâ-fî'llah' teriminin, tasavvufta, 'Allah inancı içinde yok olmak, erimek' mânâsında kullanıldığını hatırlayalım..)

Bayar'ın, Adnan Menderes'e meşhur '5816 sayılı Koruma Kanunu'nu çıkartması için baskı yaptığını da bu vesileyle bir daha hatırlayalım. Kezâ, 1959 yılında Pakistan Devlet Başkanı Mareşal Eyyûb Khan, İstanbul'da bir Cuma Namazı için Sultanahmed Câmiine gitmek istediğinde, Eyyûb Khan içeri girince Bayar'ın 'Biz laikiz..' diye içeri girmeyip namaz sonrasına kadar, kapıda bir sandalyede beklediğini de hatırlayalım..

Evet, o 'celâl'ini böyle kullanmış bir Bayar'dı..

'Seyretti hava üzre denir, taht-ı Süleyman.. / Ol saltanatın yeller eser şimdi yerinde..'

.‘Prigojin öldü mü? / Dünya ıssız kaldı mı?'
25 Ağustos 2023 Cuma

Firdevsî'nin bin yıl öncelerde yazdığı ünlü 'Şehnâme'sinde bir Zaloğlu Rüstem vardır, bir de Alp Er Tunga... İran ve Turan kavimlerinin daha çok da, su kaynaklarını veya hayvanları için otlakları paylaşamadıklarında uzun savaşlar olur ve Alp Er Tunga pusuya düşürülüp öldürülür..

Yûsuf Has Hacib'in 'Kutadgu Bilig'inde, Selçukluların birkaç göbek öncesindeki atalarından ve kahraman olarak anılan Alp Er Tunga'nın, bazı kaynaklarda, Şehnâme'nin kahramanlarından 'Afrasyab' olduğu yazılmıştır. Kaşgarlı Mahmûd'un Divânu Lugâti't-Türk'ünde onun öldürülmesi üzerine yakılan ağıtlara yer verilir... 'Alp Er Tunga öldü mü? / Acun ıssız kaldı mı? (dünya sahipsiz kaldı mı?) / Ödlek öcün aldı mı, / İmdi yürek yırtılır...' ...

Bin yıl öncelerden bir savaştan geride kalan bir kahramanlık ve sonunda gelen ölüm üzerine gelen bir ağıt...

Her halkın sosyal hâfızâsında geçmiş tarih dönemlerine ait ve örnek olarak gösterilen bu gibi kahramanlık hikayeleri vardır.. İngilizlerin Robin Hood'u, Fransızlarının Jeanne 'Arc'ı (Jan d'Ark), Rusların Pokaçov'u, ve bizdeki Köroğlu gibi... Bu gibi isimler yönetici güçler ve sistemlerce 'haydut', halk kitlelerinde ise, 'yoksul halkın koruyucusu kahramanlar' olarak değerlendirilirler.

*

**

Rusya'nın himayesinde ve de emrinde, dünyanın çeşitli yerlerinde 'özel (elbette 'çok özel' !!!) güvenlik şirketi' olarak (paralı asker) faaliyeti gösteren ve verilen emirlere uygun operasyonlar yapan; diplomatik açıdan ise, Rusya'yı güya hiç ilgilendirmeyen; ismi de son yıllarda açığa çıkan (Wagner) isimli örgütün lideri olan ve iki ay önce de, 22-23 Haziran günlerinde Moskova'yı ele geçirmeye yönelik 'askerî' hareketiyle dünyayı telaşlandıran Yevgeniy Prigojin'in, 23 Ağustos akşamı, St. Petersburg'a gitmek üzere Moskova'dan havalanan bir özel yolcu uçağının düşmesi sonucu, uçaktaki 10 kişiyle birlikte öldüğü açıklandı; başyardımcısı Neo-Nazilerin mücadele tarzlarına hayran olduğu ileri sürülen Dimitriy Utkin'in de ölenler arasında olduğu bildiriliyor...

Kocamaaan bir sual işareti...

Prigojin'in öldüğüne dair Rus resmî makamlarından (dün, saat 20.00'ye kadar) herhangi bir açıklama yapılmadığı gibi, Prigojin'in cesedini yansıtan herhangi bir fotoğraf da yayınlanmadı, henüz...

Ömrü karanlık işler içinde geçmiş ve St. Peterburgs'da, -komünist rejim zamanında- 'soygun' suçlamasıyla 10 yıl hapis yatmış, sonra da 'gastronomi' (yiyecek-içecek) alanında hayatını devam ettirmeye çalışırken, o sırada Putin'le tanışması ve sonunda da, çok etkili bir güç oluşturulması için bir 'iş'in; 'Wagner' isimli ve binlerce 'fedaî'si olan bir örgütün başına geçmesi-geçirilmesi...

Ancak, bu örgüt, Putin yönetiminin emrinde olmasına rağmen, Rus halkının, bunları, 'kendiliğinden hareket eden ve Rusya'nın ve Rusya halkının gönüllü fedaîleri' sanması, onların dünyanın her bir yanında çok etkili olduklarına dair hattâ efsanelere konu olacak şekilde renklendirilmesi Prigojin'i emsali az bulunur bir halk kahramanı seviyesine yükseltmişti...

Denilebilir ki, Amerikalılarca 3 Ocak 2020'de Bağdât Havaalanı'nda, o zamanki Amerikan Başkanı Trump'ın özel talimâtıyla ve uçağı nokta atışıyla vurularak katledilen Kasım Süleymanî, İran sistemi içinde ne idiyse, Prigojin de Rusya sistemi içinde öyleydi... Haziran ortasındaki isyanına kadar... Süleymanî, nasıl ki, her türlü rütbe ve makamın ötesinde, İran lideri Seyyid Ali Khameneî'nin en güvendiği isim idiyse; Prigojin de, Putin'in en yakın sırdaşı idi. Ve kendisi de, emirlerini, 'Bu, Baba'nın emridir...'diye Putin'e dayandırıyordu, sözlerinin gücünü... Rus yetkililerinin önemli bir kısmı ise, o zamana kadar, sadece "ordunun iaşe ihalelerini alan kişi" diye tanıdıkları Prigojin'i 2014'de Kırım'ın işgal ve ilhakından sonra gerçek çehresiyle tanımaya başlamıştı... O zaman ortaya çıkan 'halk gönüllüleri' görünümlü 'Wagner' güçlerinin, Rusya ordusuyla ilgisi olamayan, ama Rusya için, her türlü mücadele şekilleri ve savaşları içinde rol oynayacak bir 'milis gücü' olacağı düşünülmeye başlanmıştı.

Amma...

İşbu Prigojin, her ne kadar, Rus Ordusu'nun bazı en üst komutanlarını saf dışı ettirmek adına dese bile, -bizde, 1909'da, Selanik'deki ordunun Mahmud Şevket Paşa komutasında ve Başkomutan'dan, yani Sultan 2. Abdulhamîd'den izinsiz olarak İstanbul'a yürümesini hatırlatacak bir güç gösterisiyle- 22-23 Haziran'da güçlerini, Moskova üzerine yürütmesi, dünyayı dehşete düşürmekle kalmamış, Putin'in karizmasını da, hem Rusya iç kamuoyunda, hem de dünyada ilk olarak ciddî şekilde çizmişti. Putin'in bu durumu, önce bir süre yutkunsa da, asla kabullenmeyeceği ilk andan itibaren söyleniyordu.

Gerçi devreye Beyaz Rusya lideri Lukaşenko'nun girmesiyle o ilerleme durdurulmuştu ama Putin'in 'Ben, hainleri ve bana meydan okuyanları asla affetmem...' şeklindeki sözlerini hatırlayanlar şimdi, Prigojin'in, bizdeki 'başıbozuk yeniçeri isyanlarını hatırlatan hareketlerinden 2 ay sonra cezalandırılmış olabileceğini ve uçak kazâsında öyle bir ölüm gerçekleşmiş ise bunun kazâ süsü verilmiş bir 'öldürülme' şekli olduğunu düşünmeden edemiyorlar.

Putin'e belirli çizgileri aşarak muhalefet edenlerden nicelerinin -CIA yöntemlerini hatırlatacak şekilde- bertaraf edildiği, öldürtüldüğü, zehirletildiği dünyaca da mâlum... Zehirlenmesi operasyonun atlatan ünlü muhalif Alesey Navalni'nin şimdi de 19 seneye mahkûm edilmesi gibi durumlar Rusya içinde de biliniyor ve hattâ azımsanmayacak bir halk desteğiyle, Putin'in tedbiri olarak anlayışla karşılanıyor. Çünkü Putin, Amerika ve bütün Batı emperyalizmine karşı savaş veren bir lider konumunda...

2 ay öncesine kadar Putin'in en yakın sırdaşı olarak itibar gören Prigojin'in bir uçak kazâsında öldüğünün açıklanmasından sonra, Rus resmî makamları sessizliklerini korudukları gibi, Putin de İkinci Dünya Savaşı'ndaki Kursk Zaferi'nin yıldönümü için yapılan anma törenine gitmesi ve son derece neşeli gözükmesi ilgi çekici bulundu...

Wagner'e yakınlığıyla bilinen Telegram kanalının ise, 'Prigojin'in Rusya'nın düşmanları tarafından öldürüldüğü'nü açıklaması da bir ayrı ilginçlik...

Daha da ilginç bir durum ise Prigojin'in bir müddet gözden uzak kalması için, böyle bir haberin yayılmış olması ihtimali...

Nitekim, Prigojin'in bir takım ithamlardan kurtulmak için, 4 sene önce de 2019'da, Afrika'da öldüğü Rusya kamuoyunda söz konusu edilmiş imiş...

Prigojin'in, 2 ay önceki isyandan sonra, 'Her şey Rusya için...' diyerek kamuoyu önüne çıkması ve Nijer'deki son askerî darbe sonrasında, hem o darbeyi desteklemesi , hem de Afrika'daki diğer mücadelelerde Wagner'in o yerli halkların bağımsızlıklarını koruyabilmeleri için, onların yanında yer almaya devam edeceğini açıklaması ardından; şimdi Wagner'i ve liderini, bir takım diplomatik sürtüşmeleri yatıştırmak üzere gözden uzak tutmak için, bu ölüm haberinin, 'üretilmiş' olabileceği ihtimali de, Batı'daki bazı mahfillerde söz konusu ediliyor. Kezâ, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Biden'ın bu konuda yaptığı açıklamada, "Ne olduğunu tam olarak bilmiyorum, ama şaşırmadım" demesi, sadece Rusya gizli servislerinin değil, kendi gizli servislerinin, CIA'in de böyle işlerini bildiğinden dolayı öyle söylediği şeklinde değerlendiriliyor.

*

Prigojin, 'öldü, öldürüldü' ya da 'öldürülmüş gibi' gösterilse de, bu alanda diğer emperyalist güçler gibi, Rusya'nın da yeni Prigojin'ler üretmeye devam edeceği, dünyanın o ve benzerlerinin varlığından mahrum bırakılmayacağı da açık...

*

.Okuyucularla Hasbihal: ‘Bütün renkler kirlenmeye başlamıştı; birinciliği beyaz renk aldı'
27 Ağustos 2023 Pazar

*Şehlâ Fidancı isimli okuyucumuz, diyor ki: 'Ben Üniversitede 'Psikoloji' okumak için Ödemiş'den geldim. Ve bugün, İstanbul'da bir genç kız olarak dışarda gezmekten utanıyorum. Çünkü, psikoloji diliyle, korkunç bir 'exhibitionism' / teşhircilik' şeklindeki ruhî tereddî şehirlerin meydanlarına hâkim.. İğrenç bir görüntü.. Meğer, örtüler ne çirkinlikler gizliyormuş.. Allah aşkına, bu insanlık mıdır?

Mâlûm camianın alkışlarla, teşviklerle, 'filancanın cesur pozu' gibi manşetlerle pohpohladığı tiplerden birileri, çok izlenen tv. ekranlarından birinde geçenlerde, 'beğenilmek istiyorum' diyordu. Böylelerine söyleyecek söz bulmakta utanıyor insan.. İtiraz edilecek olsa, pek hassaslaşıyorlar, hemencecik, 'Bize .... şey gözüyle mi bakıyorsunuz?' diyorlar. Ama, bilmiyorlar ki, 'Biz öylelerinden değiliz..' dedikleri, onlardan farklı değiller.

Hepimiz insanız.. Ama, insan olmak, şeklen, sûreten insan olmakla değil; sîreten, derunî ve ruhî açıdan, insan olmakla gerçek mânasına kavuşur.. Evet, erkek veya kadın olarak iki insan cinsiyeti halinde yaratılıyoruz.. Üçüncü bir cins yok.. Var diyenler, bir kısım insanların düşünce ve duygularını saptırarak ve o sapıklığın yüce bir davranış şekli olduğunu ileri sürerek, sapıklığa zoraki bir revaç kazandırmış oluyorlar.

Erkek olsun, kadın olsun, kendilerini, toplum huzurunda 'insanlık'larıyla değil, cinsiyetleriyle ve bedenlerini başkalarının beğeneceğini umdukları şekilde teşhir ederek ortaya çıkaranların zavallılıklarına acımaktan başka bir tepki gösterememek çaresizliğimiz de bir ayrı dert.. Konuşmak istiyorum, öyleleriyle.. Ama, konuşacak fazla bir şeyleri yok.. Hep, pespâye zevkler, vs..

Kendi cinsiyetini topluma, çıplaklıkta bütün sınırları zorlayarak sergilerken, o kesimin, kendilerine karşı çıkılmasını anlamaları zor.. Hele de bu yıl, caddelerde, kamuya aid nakil araçlarında gerçekten utanıyoruz.. 'Umûrumuzda değil, ne halt ederlerse etsinler..' diyebiliriz, ama, toplumun huzurunda, sergilenemiyecek müstehcen söz, tavır ve çağrışımlara toplum olarak 'Dur!' diyemiyeceksek, antik çağların 'Sodom ve Gomore..' hikayeleri tekrarlanmış olmayacak mıdır? Ve itiraz edildiğinde de, hemen, 'bu ülke özgürdür, size ne..' demelere, hattâ kavgalara kadar varacak bir gidiş bu durum.. Eğer özgürlük bu demekse, birilerinin de onlara 'Çüşşşş' demesi özgürlüğü sayılmalı mantığını geliştirecektir.

Bazıları, annelerinin saçının bir telinin bile görülmediğini gururla söylüyorlar; ama, onlara kendi hallerini nasıl anlatmalı, bilmiyorum.. Çünkü, 'etrafın bana bakmalarından hoşlanıyorum..' diyecek kadar, haz maymunu haline gelmiş kimselere; Metrolarda, en utanmaz sahneleri bile, başkalarının kendilerine bakması için yaptıklarını ve bundan çok hoşlandıklarını söyleyenlere ne anlatabiliriz?

Bu konuda, bazı tartışmalara şahid oluyoruz.. Bu duruma nasıl çareler bulabiliriz? Bunu hemen ilave edeyim, bunu kanun yoluyla yapmak mümkün olmayacaktır.. Ama, öylelerine hiç ilgi göstermemek, onları yok saymak, onların yemini kesmek, sanırım daha etkili olacaktır gibi geliyor bana..'

--Evet, bu hanım kardeşimizin yazdıklarını bu kadar özetleyebildim.. Ve yazdıkları sadece onun ruhî elemi değil, insan olmak haysiyet ve şerefinin ayaklar altına bu kadar atılmasından acı çeken her birimizin elemi.. Onlar ki, bu toplumun yarınlarda anneleri olacak kimseler.. Annelerimiz, zevcelerimiz, kızkardeşlerimiz, kızlarımız olacaklar.. Kendilerini böyle 'ortamalı' gibi gibi teşhir edişin zebunu olanlarla nasıl bir aile kurulabilir, cevabını verebilmek gerçekten zor.. Bu konuyu, erkek cinsiyetinden olanların her birisi de kendilerine sormalı; anneleri, zevceleri- eşleri, kızkardeşleri, kızları, toplum hayatı içinde, böyle davranırlarsa, bunu gönül huzuru içinde kabullenebilecekler midir?

Gerçekten de, hele bu sene, geçmiş senelere göre daha bir sınır tanımaz davranış bozukluğu sosyal hayatı zehirliyor. İnanınız ki, Avustralya ve Japonya'dan taa Amerika'ya kadar, bütün toplumlarda da bir hayvanî titreşim halinde, libidonal davranışları sergilemek eğilimi daha bir artıyor, ama, hükûmetlere, kanunlara, ve polisiye tedbirlere umut bağlamadan; özel firmalar, özel iş yerleri, 'aile dostu' olmayan davranışlara uzağız, diyorlar, restoranlarına, uçaklarına, arabalarına, ticarethanelerine böyle tipleri almamak eğilimi gösteriyorlar ve bu tarz tepki göstermek şekli de giderek yayılıyor.. Bu tepki şekli, giderek esnaf kuruluşlarına kadar da yayılıyor, bazı meslek kuruluşları, aile anlayışlarına aykırı davranışta gördükleri kimselere hizmet sunulmamasını kendi teşekküllerinin üyelerine bir meslek disiplin olarak yüklüyorlar.

Evet, bütün sosyal davranışlarda bir laçkalaşma sözkonusu.. Bütün renklerde kirlenme daha bir arttı ve birincilik beyaz renkte.. Çünkü, leke, en çok da beyaz renkte hissediliyor.. Ve kadınlar, gerçekte, derilerinin rengi nasıl olursa olsun, insan toplumunun 'beyaz renkleri'dirler; ama, insanî hasletleriyle, insanlık şeref ve haysiyetleriyle..

*Zonguldak'tan Fuad Kırımlı diyor ki: Bir hafta kadar İstanbul'da idim, çocuklarımla, istediğim gibi gezemedim. Zonguldak'a dönüş gününü hasretle bekledik. Ailemle, annem- babam, hanımım ve çocuklarımla, İstanbul'un görülmeye değer yerlerini gezmek mümkün olmadı.. Utandım ve utandık.. Anadolu'daki küçük yerleşim birimlerinde yaşayanlar ile büyükşehirlerde sergilenenler, halk kitleleri arasındaki manevî bağları, sadece zayıflatmakla bırakmaz, sonunda bir yerde kopar..

Bu arada bir de şunu ekleyeyim.. Oturduğumuz mahallede, gece yarısından sonra bile motosiklet gürültüleri , susmak bilmedi.. Ne o, bazı restoranlardan gece yarılarında evlere yemek servisi yapılıyormuş, ve motosikletler bu yüzden herkesi rahatsız edecek bir gürültüyle hareket ederlermiş..

Bir şehrin emniyetini temin etmekle vazifeli olanlar, bu gürültülerin de emniyeti yok ettiğini görmüyorlar mı?

--Evet, bu okuyucunun yazdıkları da böyle.. Okuyucu kardeşimizin, 'halk kitleleri arasındaki manevî bağların kopması' ihtimaline değinen tesbiti, herhalde çok ciddî bir ikaz olarak algılanmalıdır..

Bu vesileyle hatırlayalım.. İttihad-Terakkî döneminde, 110 yıl öncelerde, , Alman emperyalizmi , dünya liderliği için, ingiliz emperyalizmiyle bir savaşa hazırlanırken, Alman İmparatoru 2. Wilhelm de Osmanlı ülkesini ziyaret eder.. O sırada, bir alman okulundaki İstanbullu Müslüman ailelerin kızlarının üniformaları, epeyce Almanlara yakınlaştırılmaya çalışılmıştır.. Alman İmparatoru yanındaki Osmanlı yetkiliye, 'Tamam, kızların bu kadar serbest olması, ehh, kabul edilebilir, ama, sakın daha ileri gidilmesin.. Aksi halde, askerlerinizin savaş güçleri ve fedakârlıkları zayıflar..' der..

Yanlış bir değerlendirme değildir, bu... Çünkü, Müslüman asker, savaşırken, sadece coğrafya mânâsında, toprak için ölümü göze almaz; şehid olacağı inancıyla, İlâ'y-ı Kelimetullah, /Allah'ın dinini yüceltmek niyetiyle, gözünü kırpmadan gider, düşman üstüne.. Ama, geride kalan toplum, askerin uğrunda ölümü göze aldığı değerleri yok sayan bir çizgide ilerlerse, o asker, hangi inanç için savaşacaktır?

Bayrak ve vatan, insanın inandığı aslî değerlerin hâkimiyet sembolü olmazsa, savaş, nasıl bir anlayışla sürdürülebilir?

Okuyucunun şehirlerdeki, hele de gece gürültüleri konusunda yazdıklarına da kısaca değineyim.. Geçen gün yazar dostum Resul Tosun'la Üsküdar'da bir câmiden çıkarken, Resul Bey'i tanıyan namaz ehli bir kişi, 'Ağabey, siz kalem adamısınız; sizin söz ve yazılarınız daha etkili olur; biz sesimizi her yere duyuramıyoruz..' diye bir rahatsızlığını şöyle anlattı: 'Motosiklet kazalarının giderek artması üzerine, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, motosiklet kullanımı konusunda yeni kurallar getireceklerini söyledi. Ancak, bizim derdimiz, biraz daha başka ve derin.. Geceleri, hele de saat 23.00'ten sonra hattâ, gecenin 02.00'sinde bile, yemek servisleri yapan restoranların motosikletleri sokak aralarında bile cirit atıyorlar.. Milleti rahatsız ediyorlar.. Ya, o saatlerdeki motosikletleri elektrikli motosiklet yapsınlar; ya da, gecenin hele de 24.00'den sonrasında yemek servislerine bir çeki düzen verilsin.. '

Evet, bu da, İstanbul'un ve diğer büyük şehirlerin bir çok semtlerinde dillendirilen rahatsızlıklardan.. Emniyet Müdürlükleri'nin dikkatine..

*Tarık Ensar Maden isimli okuyucu diyor ki: 'En başta bizzat Başkan Erdoğan olmak üzere, 20 yıllık iktidar döneminde en az başarılı olunan konunun eğitim ve kültür alanında olduğunu, birçok yetkililer de kabul ediyorlar ve bu durumu biz de görüyor, yaşıyoruz. Görünen köy kılavuz istemez..

--Evet, bu okuyucumuzun yazdıklarından hareketle, önce kültür nedir, ne değildir, bunun üzerinde durmak gerekiyor.. Devlet adına yapılan kültür faaliyetlerinin daha çok nerelerde ve nasıl şekillendiğini anlamak istersek, Cumhurbaşkanlığı Senfoni orkestrası, konservatuarlar vs. benzer alanlara bir bakalım.. .

Ortaya koydukları eserleri görünüz, Allah aşkına.. İçlerinde, Müslüman halkın değerleriyle barışık ve onları sanat eseri olarak dile getiren ne vardır, bilmiyorum.. Bir Yûnus Emre'den geçtik, bir Âşık Veysel'in irfanî söylemlerini yansıtan eserler bile yoktur..

Bizdeki Orkestra, Opera veya benzeri alanlardan halkımızın beğenisine sunulan kaç eser vardır? Yûnus Emre Oratoryosu diye bize sunulan sözümona sanat eseri, bizim toplumumuza ne vermiştir; emperial kültürlerin bağımlısı ve kendi halkları içinde yabancı koloniler gibi yaşayanların bizim toplumumuza beğendirmeye çalıştıkları yabancı zevkler, duygular ve düşünceler dünyasından semboller ve seslerden gayri..

Hani, Evliya Çelebi'nin bir Viyana seyahati vardır ya.. Orada Çelebi'mizi götürmüşler, bir orkestraya..

Viyana ki, Avrupa'da mûsıkînin başkenti sayılır daima.. En seçkin orkestralar oralarda kabul görmelerine göre itibar kazanır.

Ama, Çelebi'miz, 2-3 saat kadar dinlemiş onları.. Haliyle bir şey anlamamış.. Ve zannetmiş ki, bunlar çalgılarını ayarlamaya çalışıyorlar, ama başaramıyorlar!.. Ve '60 kadar insan, ellerinde acaip çalgı aletleri, iki saat kadar çaba harcadılar, bir türlü ahenk tutturamadılar, sonra da dağıldılar..' diyor.. Halbuki, o dünyanın en seçkin eserleri çalınmıştır o sırada.. Ama, Evliya Çelebi'mize ve dolayısiyle bize , bizim ruhumuza, bizim kulak zevkımize hitab etmemektedir, onlar..

Şimdi, bizdeki çoğu kültür çalışmaları da bu çizgide, değil mi?

.

Siyasetin ‘Mayın tarlaları' ve ‘mayın eşekleri / katırları'
28 Ağustos 2023 Pazartesi

Önce yazının başlığında geçen - ve hele de askerlik yapmayanların pek bilmedikleri- 'mayın tarlası' ve 'mayın eşekliği'ne değinelim.. Mâlûm, düşmanın veya başkalarının girmesi yasak yerlere 'mayın' döşenilir.. Ve bu yerlere izinsiz girenler, mayınların toprağa nerede gizlendiklerini bilmediklerinden, 'mayın' üzerine basarlarsa havaya uçarlar-parçalanırlar.

Ama gerek düşmanlar gerekse diğer yasaklılar, meselâ sınırlardan gizlice giriş- çıkış yapmak isteyen kaçakçılar, suçlular ya da terör unsurları, mayın'a basmamak için, artık işe yaramaz hasta, ihtiyar, deri kemik kalmış eşekleri, atları, geçmek istedikleri yerlere sürerler ve onlar mayınlara basıp, parçalanırlar ve de böylece o geçiş yolu mayından temizlenmiş olur.

Evet, bu iş için kullanılan ölüm eşiğindeki 'eşekler veya insanlara da, kısaca 'mayın eşşeği' denilir..

Bu izahtan sonra..

*

Sırılsıklam Kemalist-laiklerden bir yazar (Ö.İ), KK Bey için bir yazısında 'mayın katırı' deyimini kullanmıştı, geçenlerde. Aslında, 'mayın eşeği' lafı kullanılır; ama yazar efendi, 'eşek' kelimesini münasip görmemiş de mi, daha 'kibar' olacağını düşünerek mi 'mayın katırı' demeyi tercih etmiş; bilmiyorum. Ama 'mayın katırı' dediği KK Bey'i, sonunda zoraki de olsa savunmaya çalışmış..

Ve dahası bazı yerlerde, aldanmış veya aldatılmış olduğuna' da işaretle yazar, kendisini de suçlamış, kendisinin salak yerine konulduğunu belirtmiş ve kendinden de özür dilemiş..

*

Şimdi söz konusu yazar, KK Bey'i savunmak isterken bile, 'mayın katırı' derken ne demek istediğinin farkında olduğuna göre KK'ya, 'iltifat' mı etmiş oluyor, yoksa 'intikad' mı, / eleştiri mi; bu husus kendilerini ilgilendirir.

Ama yazar bey, 'kimilerinin enayi sıfatıyla taltif edeceği Cumhuriyet ve demokrasi âşığı CHP'nin önünde saygıyla eğiliyorum ve "mayın katırı" Kemal Kılıçdaroğlu'nu saygıyla selamlıyorum' dedikten sonra asıl hıncını, CHP'yle ittifak yapıp o kadar m.vekili kaptıktan sonra kendi partililerinden CHP'ye oy verilmediğini itiraf etmelerine gösteriyor, 'CHP düşmanlığının, İslamcı yobazlarda, muhafazakârlarda geleneksel olarak var olduğu'ndan söz ediyor. Sanki vatandaşlar, CHP'nin veya bir başka partinin gösterdiği adayları -CHP'liler gibi, 100 yıldır olduğu üzere kayıtsız-şartsız oy vererek- seçmeye mecbur imişler gibi.. Hani, bir de demokrasiden söz etmezler mi?

Yazar efendi, 'CHP sizi yanına davet ettiyse ona bu (...) ortaklığın mümkün olamayacağını neden söylemediniz?' (...) neden ittifakta kaldınız? Buna ahlâksızlık denmez mi, buna CHP'yi kazıklamak denmez mi?' gibi 'nezih' ifadelerle, parti liderlerinin emrinde kul olduğunu zannettiği vatandaşların oy vermemesi üzerine, 'Ben siz yöneticilerin bu saplantıdan kurtulabileceğinizi düşünerek ahmakça mutlu olmuştum. Yanılmışım, kendimden özür dilerim!' diyor.

*

Yazar bu arada kendi taifesinin yanlışlarına da değiniyor, kaçan tarihî fırsatların acısı içinde ve diyor ki: 'Beş parti başkanının, bu yetmiyormuş gibi Ankara ve İstanbul belediye başkanlarının cumhurbaşkanı yardımcısı adayı olmalarının inandırıcı bir anlamı var mı? Eğer genel başkanlar, seçimden önce böyle bir görev ve sıfatı ısrarla istedilerse buna "Mal bulmuş Mağribîlik!" denir. Eğer bu görevleri Kılıçdaroğlu ikram ettiyse, bu ikramı geri çevirecek kadar neden yüce gönüllü olamadınız?'

(...) Çok yazık, çok yazık! Size değil, sizin yüzünüzden kaçan tarihsel fırsat için.

(14 Mayıs ve 28 Mayıs 2023'te) Yitirilen iki seçimde de CHP ve "mayın katırı" yaptığınız Kemal Kılıçdaroğlu'nun hiçbir suçu yoktur. Kusurları, sizlerin cumhuriyetçi, laik ve demokrat olacağınızı sanmalarıdır. Tıpkı ben salak gibi!'

Evet, işbu yazar da fenâ kapılmış imiş, zafer türkülerinin havasına..

*

Bu yazıyı okuyup geçmiştim.. Şimdi, bunu nereden mi hatırladım?

İP lideri Meral Akşener'in 1 ay öncelerden yapacağının açıkladığı ve 'tarihî' diye nitelenen 26 Ağustos konuşması üzerine hatırladım..

Meral Hanım, evet, bir şeyler konuştu, ama kendisi inanmış mıdır, söylediklerine, bilemem.. Sadece, havanda su döğdü.. Üstelik de, 'kumar masasına dönmeyi veya noter vazifesi yapmayı kabullenmeyeceğini' söyleyip '6'lı Masa'yı tekmeledikten 72 saat sonra o masaya tıpış-tıpış döndürülüşüyle bütün inandırıcılığını yitirdiğini izah etmeden söylediklerine partilileri nasıl inansınlar?

Hele, 'Ankara ve İstanbul BŞ. Belediye Başkanları C. Başkanlığını kazanacak adaylardı' deyişine, bizzat o kişiler bile inanmamışlardır, herhalde..

Akşener'in, "Nefislerimizi kör odalara hapsettik, ama ne yazık ki, 'nefsinin esiri' olanlara uğraştık, 'önce şahsım' diyenlerle, koltuğundan başka bir şey düşünmeyenlerle uğraştık" şeklindeki sözleri ve isim vermeden İstanbul ve Ankara BŞ Belediye Başkanlarının cumhurbaşkanı adayı olmalarının en doğru karar olduğu halde, paçalarından aşağı çekildiklerini ve onların da 'Ateşten gömleği giymeye yaklaşmayışları'nı söyleyip, 'yürekli olmayışlar yüzünden sizlerden özür diliyorum..' demesi, Meral Hanım'la KK Bey arasında ilginç bir satranç oynandığını gösteriyor. Ve sonunda ikisi de 'mat' oldular..

Ve açıktır ki, nefsinin esiri olmakta iki taraf da birbirinden geride kalır durumda değillerdi. Kaldı ki, siyasî mücadele ve yarışlarda, kim nefsini fedâ eder?

Hele de, Meral Hanım'ın aday olarak teklif ettiği isimler '6'lı Masa'da kabul görseydi, onların adaylıkları KK Bey'in CHP liderliği tam bir fiyaskoya dönerdi. Meral Hanım'ın bunu görmemesi ve aynaya bakmadan, sadece KK Bey'i 'nefsinin esiri' diye suçlaması, siyaseti entrika olarak algılayanlar arası bir meşgale olarak anlaşılmasına yol açar ki, bu da bütün bir ülke ve halk için bir talihsizliktir.

*

Akşener'in, yarım ağızla da olsa kendisini suçlayarak özür dilediğini görünce, KK Bey'i 'mayın katırı' diye niteleyen ve 'kaçırılan büyük tarihî fırsat için' hayıflanan Kemalist -laik yazarı hatırladım.. Akşener ve ötekilerin her biri de, Kemalist-laik yazar efendi gibi, sahiden de KK Bey'i 'mayın katırı' gibi sürmüşlerdi öne? Yoksa KK Bey, 'Erdoğan düşmanı' bütün 'topal ördekler'i peşine takıp, 'mayın tarlası'nı onların olmayan ağırlıklarıyla temizlemeye mi kalkışmıştı?

*

Meral Hanım'ın '26 Ağustos Konuşması' diye 1 ay öncelerden beri cilâlanan sözleri kendisi için ne ifade eder, bilmem; ama siyasî hayatımız için, 'dağ fare doğurdu..' ya da, 'büyük lokma yutma' denemeleri kabilinden daha ileri bir mânâ ifade etmemiştir.

*

NOT: Son 100 yılımızın röntgenini çekercesine, çok net şekilde kaleme aldığı dünkü yazısından dolayı Nuh Albayrak Bey'e teşekkürler.. Özellikle yurt dışındaki birçok iletişim grupları da o yazıyı paylaşmışlar.

Okumamış olanlar varsa, derinlemesine düşünülerek okunması tavsiyesiyle..

.‘Ne olacak bu memleketin, ya da dünyanın hali?'
30 Ağustos 2023 Çarşamba

-Çok özel olanları hariç-, aşağı-yukarı her ülkede ve her toplantıda, gerek ülke içi ve gerekse dünya meseleleri üzerine konuşmalar yapılır ve hattâ lâfazanlık edilir. Ve bu konuşmaların çoğunda da bir karamsarlık, bir umutsuzluk havası yayılır etrafa.. Bu gibi sohbetlerde konuya genelde, 'N'olacak bu memleketin hali?' ya da 'dünyanın hali.' gibi soru cümleleriyle girilir. Bu, hemen her yerde böyledir.

Almanya'da bile, bir trafik tıkanıklığı veya kazâ, kar fırtınası, su baskını, buzlanma olduğunda 'N'olacak bu memleketin hali?' denildiğini işitir ve gülüşürdük.

*

Biz de çok önemli olmasa bile, yine de memleket kaygusu ile söylenmiş bazı sözleri, ya da sahnelenen bazı davranışları, karamsarlık havası oluşturmak için değil, ama, 'N'olacak bu ülkenin ve dünyanın hali?' diye sorarak hatırlayalım. Çünkü ülke ve dünya siyasetinde öyle şeyler cereyan ediyor ki, 'Boş ver, her şey olacağına varır.' havası içinde değil, anlayarak değerlendirilmesi gereken durumlar söz konusudur.

Meselâ ülke içinde. Muhalefet Lideri KK Bey'in, Mart-2024 sonunda yapılacak mahallî seçimler için, 'kafasında, kuyrukları birbirine değdirilmeden, 9 -10 tilkiyi dolaştırmak' şeklindeki ve eskiden İsmet İnönü'ye atfedilen davranış şeklini taklid ettiği anlaşılıyor.

İsmet İnönü'ye gazeteciler bazı önemli konularda görüşlerini sorduklarında, o, öyle bir cümle kurardı ki, 'oy alıyorum' mu dediği, yoksa 'oyalıyorum' mu dediği anlaşılamazdı...

Mâlûm, İP Gn. Başkanı M. Akşener, 26 Ağustos'da, -yani, işgalci Yunan Ordusu'na karşı kazanılmış olan askerî zaferin 101. Yıldönümünde- Afyon'dan yaptığı konuşmada hemen bütün salvolarını üstü kapalı olarak KK Bey'e yöneltince, KK Bey'in ne diyeceği merak ediliyordu. O da, 'Meral Hanım'a saygısızlık ve nezaketsizlik olur..' diye cevap vermekten kaçınıyordu. Halbuki, o sözün içinde, 'nezaketsizlikten başka bir cevabının olamıyacağı'nı da açıklamış oluyordu. Oncağızı da, Akşener anlayıversin..

*

KK Bey'in, bu kadar -güyâ- ölçülü konuşurken, iktidar kesimine yönelik olarak, 'seçilmiş olmanın meşruiyet için yetmiyeceği'ne dair bir sözü söyleyebilmesi, gerçekte, herkesten önce, arkasından sürüklediği bütün müttefiklerinin de, 'seçim sonuçlarına göre iktidara gelmek kanunîlik ölçüsü olmuyorsa, başka ne ve nasıl olur?' diye sormaları gereken bir konudur, ama, 'Her ne pahasına olursa, iktidar..' diye tutturanların, ülkede yeni huzursuzluk zeminleri oluşturmak ve iktidara millet ekseriyetinin rey ve iradesiyle gelmiş olanları askerî darbeler ve iç karışıklıklarla korkutmak istediklerinin, o eski entrikacı zihniyetlerinin ipuçlarını veriyor..

'Bu son fasıldır, ey ömrüm; nasıl geçersen, geç..' havasında..

Ya da, iki bin yıl öncelerde de, Hz. İsâ aleyhisselâm'ın mü'minlerinin, -yani, o zamanki Müslümanların- Roma'ya akın akın girmesi karşısında; çaresiz kalan İmparator Neron'un, Roma'yı ateşe vermesi ve yükselen alevler karşısında, bir kale burcuna çıkıp, elinde 'lyr'i, çalgı âleti, 'Benim elimde olmadıktan sonra, Roma'yı isterse alevler yutsun..' havasında son şarkılarını söylemesi gibi bir durum..

KK Bey'in bu iddiası, bütün askerî darbelerde ve hele de, 28 Nisan 2007'da gece yarısı, Büyükanıt isimli kişinin, Gen. Kur. Başkanı sıfatıyla TRT'den yayınladığı muhtırada da vardı. Hatırlayalım, o 'muhtıra'ya göre de, sadece seçilmiş olmak yetmiyordu; seçilmiş sayılmak için, 'sözde değil, özde Atatürkçü olmak gerekiyor'du. Ancak, geçmişte hükûmetler deviren 'askerî muhtıra', o sefer, kendisine tevdi olunan milletin emanetini canı pahasına korumak kararlığında olan 'Tayyib Erdoğan'ın iradesine çarpıp un-ufak olmuş ve 'muhtıra'yı bizzat yazdığı'nı gururla söyleyen darbe heveslisi kişinin de, sonra kendi paçasını kurtarmak için ne hallere düştüğü görülmüştü.

Aynı yöntemlerden, şimdi de Kılıçdaroğlu'nun meded umması, yakın tarihten, hattâ 28 Mayıs 2023 Seçimi akşamında karşılaştığı millet ekseriyetinin sillesinden de hiç ders almadığını göstermektedir.

Bu bakımdan, ülke içi durum açısından, endişeli olmaya ve 'N'olacak bu memleketin hali?' demeye gerek yok.. Allah'ın izniyle ve millet ekseriyetin de uyanıklığıyla, bütün bu sıkıntılar atlatılır..

*

Ve amma.. Bizdeki KK Bey'den söz açılmışken; dünyadaki bir takım benzerlerine de işaret etmekte ve 'N'olacak bu dünyanın hali? diye sormakta da fayda var..

Özellikle Rusya ve Amerika'dan birkaç örnek..

Ama, sözün burasında, 2000'li yılların başına kadar Vatikan Devleti'nin başı olarak 'Papalık' yapmış olan 2. Juhannes Paulus'un, en büyük Hristiyan Mezhebi olan Katoliklerin 2 milyarı aşkın bağlılarına, 'Amerika'yı zayıflatmak, Hristiyanlığı zayıflatmak olur..' diye nasıl bir inanç hükmü 'sâdır' eylediğini hatırlamak gerekiyor..

Çünkü, Papa 2. Juhannes Paulus'dan çeyrek yüzyıl sonra, şimdiki Papa Francis de hafta sonu bir grup genç Rus Katolik'e yaptığı konuşmada, "Büyük Rusya"nın yeniden yükselmekte olduğu'ndan bahsetti.

Gruba, video bağlantısıyla iletilen konuşmasında Papa, Ruslara, 'tarihî miraslarından "asla vazgeçmemelerini" söyledi. "Büyük Ana Rusya'nın torunları" oldukları için gurur duymaları' yönünde çağrıda bulunan Papa'nın, 'Sizler büyük Ana Rusya'nın torunlarısınız, onunla birlikte öne çıkın. Ve teşekkür ederim, Rus olma şekliniz için teşekkür ederim" şeklindeki sözleri, Ukrayna'da, 'Vladimir Putin'in 'Büyük Rusya Ana'yı kurtarmak için' Ukraynalıların katledilmesini meşrulaştıran tüyler ürpertici bir konuşma olarak algılandı ve öfkeye yol açtı.

(Rusya büyük çapta Ortodoks olmasına rağmen) Kremlin sözcüsü Dmitry Peskov ise, "Papa'nın Rus tarihini bilmesi takdire şâyan ve bizi memnun ediyor.." dedi.

*

Bu hatırlatmalardan sonra gelelim, Rusya ve Amerika'da son siyasî gelişmelere..

Bilindiği üzere, Rusya lideri Putin, Rusya'da iktidarını 2036'ya kadar sürdürebilmek için gerekli kanun değişikliklerini yaptırmış bulunuyor.. Ama, Wagner lideri Prigojin'in ölümünden veya bazı yorumculara göre öldürülmesinden sonra, Rusya içindeki konumu ve gücünden çok şeyler kaybettiği söylenen Putin'in Ukrayna Savaşı'nı sürdürmekle daha da sıkıntılı duruma geleceği genel bir kanaat halinde..

*

Eski Amerikan Başkanı Trump'ın ise, hakkındaki yargı sürecini ve engellerini aşıp Cumhuriyetçi Parti'den yeniden aday olması halinde, seçileceği kuvvetle muhtemel görülüyor. Ama, Amerikan kamuoyunun oluşturulmasındaki etkili kanallardan birisi olan MSNBC'de, yorumcularından Rachel Maddow'un bu konuda, 27 Ağustos Pazartesi akşamı yaptığı yorum birçok siyasî çevreleri düşündürmüşe benziyor. Maddow, Trump'ta gözlenen ve bizdeki KK Bey'in koltuğunu bunca seçim yenilgilerine rağmen terk etmemek inadını hatırlatan cümleler kullanıyor ve (Google'un Türkçe tercümesiyle) şöyle diyordu, özetle:

"Eğer Trump, seçime bu şekilde yaklaşacaksa, seçim iki şeyden biri anlamına geliyor: Ya seçimi kaybeder ve hapse girer. Veya seçimi kazanır. Hapse girmez..

"Peki, ömür boyu başkan olma hakkı bu mu? Daha fazla seçim yapmaya devam edecek miyiz, yoksa, Hayır mı? (...)

"Eğer mesele buysa, eğer seçimi kazanmak onun hapishaneden uzak kalma planıysa, kazanamazsa o seçimde ne olacak? (...)

"Trump ve destekçileri meseleyi 'kaybetmek ve hapse girmek' veya 'kazanmak ve başkan olmak' ve muhtemelen ömür boyu başkan olmak olarak görüyorlarsa kendisinin ve Cumhuriyetçi Parti'nin ve hareketli eyaletlerdeki Cumhuriyetçi yetkililerin bu duruma karar vermesini nasıl bekleyebiliriz? " (...)

"Ve unutmaya eğilimli olduğumuz için, bu soruyu sanki siyasetimiz hayatımızın geri kalanının dışında bir yerde bir boşlukta (...) varmış gibi sorarak ihmalkâr davranacağımızı, kasıtlı olarak saf olacağımızı yüksek sesle söylemek zorundayız. (...)Unutmaya eğilimliyiz, ama unutmak zorunda değiliz."

*

Evet, 'Amerika ve Rusya'nın zayıflamasını Hristiyan dünyasının zayıflaması' olarak algılayan Papalık makamının bu yaklaşımı üzerinde bizler neleri ve nasıl düşünmeliyiz?

*

.Bir ‘zafer' üstüne kurulan ‘ırkçı vs. gayri insanî dışlayıcı yaklaşımlar'dan kurtulmak zarûreti…
1 Eylül 2023 Cuma

Evvelki gün, (30 Ağustos Çarşamba günü), bir zafer günü kutlaması daha yaşadık...

Ama nasıl bir 'zafer' günü? Emsalsiz, benzersiz ve ilk mi? Ki öyle olmadığını, tarihimizin 1400 yılı bulan son dönemindeki nice zaferler ilân ediyor...

Biz, geçmiş savaşlarda, askerî bir hıyanetleri söz konusu olmayan ve sonra da o hizmetlerini milletin başına kakmayan ve de bizim haklılığımıza, dünya görüşümüze, inancımıza, hizmet etmiş olan herkese şükran borcumuzu beyan ederiz... Ama bu, hele de bir tek veya birkaç kişi veya gruba indirgendi mi, işte orada durmak gerekir. Çünkü aksi halde, 'kişiye tapmak' hastalığı ve hattâ sapkınlığı başlar...

Nitekim, Şevket Süreyya Aydemir, 1975-76'da, ölümünden birkaç hafta önce, Milliyet'te yazdığı ve 'Kahraman putlaştırıldığı zaman ölür...' başlıklı makalesinde, söz konusu ettiği 'kahraman'ı için, 'Biz onu öldürdük, çünkü putlaştırdık...' ifadesini en net şekilde kullanmış ve hattâ o yazısında, NUTUK'un tarihî bir belge olarak alınamayacağını, sadece bir siyasî belge ve hatırât nev'inden bir eser olarak alınabileceğini, çünkü içinde bir çok yanlışları ve hattâ yalanlarının olduğunu bile dile getirmişti... (Bu satırların sahibi, o yazıyı hem o zamanlar yazmakta olduğu Millî Gazete'de; hem de daha sonra, yeri geldikçe, başka yayın organlarındaki yazılarında da defalarca tekrarlamıştır.)

*

Bunun içindir ki dünyanın hemen birçok ülkesinde, putlaştırmalardan uzak kalabilmek için, yerli-yersiz, her vesileyle bir kişinin heykeline gidip selâm durulması vs. gibi örnekler yerine, 'Mechûl Asker Âbide'lerine çiçek konulması ve ne kadar ünlü veya ünsüz olursa olsun, geçmiş savaşların bütününde, kendilerinin bugün ve gelecekleri için hayatını ortaya koymuş olanların hepsine birden, o 'Mechûl Asker Âbideleri'ne bırakılan çiçeklerle şükran duygularını ifade etmek geleneği vardır.

Bizde ise kimileri canıgönülden benimseyerek, putlaştırarak; kimileri de inanmadıkları halde sırf, 'yeni gerilim odakları oluşmasın...' maslahatını esas alarak, resmî dayatmaları devam ettirmektedirler. Kaldı ki laik kesimler, son 100 yıldır, Müslüman halkın, değer verdikleri geçmiş zamanlardaki bir takım şahsiyetlerin türbelere gidip ziyaret etmelerini, ölülerden medet ummak zavallılığı şeklinde eleştiriyor, tahkir ediyorlardı. Böyleyken, o kesimlerin, bu gün sadece şahsî olarak yaptıkları değil, bir de resmî dayatmalarla yaptırdıkları, nedir, Allah aşkına? Ki, bu ziyareti, bir siyasî parti lideri hanım, 'iman tazelemek' olarak nitelemişti...

*

Bunların yazılması gereği şunun için duyulmaktadır:

Günler öncesinden beri, M. Kemal'in sesinden, 'Yurttaşlarım, yurdumuzu dünyanın en mâmur, en medenî ülke ve milletlerinin seviyesine yükselteceğiz...' temennisini ve 'Ne mutlu Türküm diyene!' şeklindeki gurur cümlesini yoğunluklu olarak dinleyip durduk... Türk olduğuma göre, çok gururlanmış olmalıyım herhalde, değil mi?

Ama benim irademde, tercihimde olmayan ve ancak ezelî bir 'takdir-i ilahî' ile izah edebileceğim, çeşitli zaman, mekân/coğrafya, ırk/kavim, cins, soy-sop, anne-baba ve yakınlıklar, benzerlikler veya müşterekliklerle yaratılmış oluşum üzerine gurur, kahır, öğünme veya utanç duyguları kondurmanın nasıl bir mantığı vardır? Yani, filanca kavimden olmak mutluluk ve gurur kaynağı sayılırsa, başkaları ne yapsın?

'-Efendim, başkaları da kendi kavimleriyle öğünsünler...' denilirse, o zaman da, ne boş bir yarıştırma ve hattâ düşmanlık vesilesi bile olmaz mı bu gibi durumlar... Kaldı ki aynı ülkede, aynı ildeki filân ilçelerden olmak veya olmamaktan doğan sosyal rahatsızlıklar ve hattâ husûmetlerin olduğundan haberimiz yok mudur?

Halbuki, öğünülecek bir şey varsa, tesadüfen de değil, bilerek, iradeli olarak ve yapılanların sorumluluğunu üstlenerek yapılan işler, hayırlar ve güzelliklerdir ancak...

Ama, "Ben ilkokula gittiğim ilk gün, 'Ne mutlu Türküm diyene...' sözünü duyduğumda, Gürcü olduğumdan, akşam eve dönünce babama, 'Baba, biz niye Türk değiliz, mutlu olmak niye bizim de hakkımız olmasın?' diye ağladığımı hatırlıyorum...' diyen bir arkadaşımı hatırlıyorum. Benzer hayıflanmalar, Kürt , Çerkez, Arap, Arnavut, vs...' olan diğer arkadaşlarım için de geçerliydi, elbette..

Yahu kardeşler, arkadaşlar, sorumlu-sorumsuz herkes ve de devletliler..

Bu ülkede, 90 milyona yaklaşan kocamaaan bir cemiyet var... Bunların içinde Türk kavminden olanlar dışında, milyonlarca, on milyonlarca Kürt, Arap, Fars, Çerkez, Çeçen, Abaza, Arnavut, Boşnak (Sırp), (Bulgar kavminden Müslümanlar olan) Pomak, şimdilerde 'Roman' denilen Çigan vs. olarak adlandırılan kavimler ve kitleler de var ki bu insanları toplumun diğer kesimleriyle asırlarca kaynaştıran, ırk, kan soyu veya dil birliği değil, inanç birliğidir.

Aynı şekilde, bu ülkede 2 milyona yakın Rûm, Ermeni, Yahudi ve diğer etnik kökenlerden, gayrimüslim kitleler de vardır. (Kaldı ki onların içinden de Müslüman olanlar bulunduğu gibi ayrıca, bu ülkeye yılda 40 milyona yakın turist de gelmektedir...)

'Ne mutlu Türküm diyene...' sözü böyle, bir mermi gibi, devamlı beyinlere sıkılacaksa, Türk kavminden olmayanlar, mutlu olamayacaklarına göre, diğerleri, ne yapsın; kahırlarından çatlasın mı?

O günün kendine özel ve ayrıca tartışılması gereken ve asırlarca birlikte olunan Müslüman halklardan ve hatta Müslüman olmayan halklardan da ayrılıp, bir 'ulus-devlet' kurulması projesinin Temmuz-1923'te imzalanan Lozan Antlaşması'yla da Ankara'ya dayatıldığı ortada iken, o sözü, bugün tekrarlamak, ülke selâmeti açısından da sağlıklı değildir. (Kaldı ki 30 Ağustos Zaferi öncesinin saldırgan devletine ve hâmilerine bugün siyaset gereği, açıkça düşman denilmemekte, aynı NATO ittifakı içinde bulunulmakta ve hattâ Venizelos, 'Büyük' diye bile anılmaktadır, bizdeki muadilleriyle birlikte...)

*

Ama hatırlayalım, merhûm Necmeddin Erbakan'ın, 1992'de Bingöl'de yaptığı bir konuşmada, 'Sen ne mutlu Türküm dersen, benim Kürt kardeşim de ne mutlu Kürdüm...' demek hakkını haiz olur... Halbuki, elhamdülilllah Müslümanız denildiğinde bütün bu ayrılıklar buharlaşır...' gibi bir sözü, söylediği, yıllar sonra, 28 Şubat 1997 Askerî Darbe Zorbalığı günlerinde hatırlanıp; 'millî birliği parçalamaya yönelik' bir suç isnat olunarak yargılanıp, mahkûm edilmişti. Halbuki o söz, gerçekte, millî birliğin harcını oluşturuyordu, İslâm Milleti'nin birliğinin harcını...

Türkçülük ideolojisinin öncü isimlerinden Alparslan Türkeş ise vefatından -sanırım- 8/9 ay kadar önceydi, bir TV programında, 'Biz de biliyoruz, bir imparatorluk devleti çöktüğü zaman, geride her kavimden kitleler kaldığını... Biz bunların her birisinin kendilerine 'Türk' demelerini söyledik; 'Biz Türküz...'deseler, kıyamet mi kopar?' demişti...

Ama aynı sloganı başkaları da kendi kavimleri için söylediklerinde itiraz edilmeyecek miydi?

*

1982 tarihli TC Anayasası'na göre ise 'Türk' kim midir?

'Madde 66. –Türk Devleti'ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk'tür.'

Hepsi bu!.

*

(Bugün bu ülkenin en üst sorumlu Başkanı olan Tayyip Erdoğan, yıllarca önce, dedesine, ilkokulda iken, 'Dede biz, neyiz, hangi kavimdeniz?' sorduğunu; dedesinin de kendisine, 'Evlâdım, bunlar ölçü değildir, toprağa girdiğinde, 'Rabbin kim, kitabın ne, peygamberin kim diye sorulacak?' diye cevap verdiğini söylemişti de bu konuşmasının birçok dillere tercüme edilmiş videosu, hele de Müslüman kitlelerce ve büyük bir insanlık dersi olarak paylaşım konusu olmuştu...)

Ki, Kur'an-ı Kerîm'de, Hucûrât Sûresi'nde, (Sizin en üstününüz, Allah'ın emrine en çok riayet edeninizdir' meâlindeki 'inne ekremekum indallahi etqaakum' / âyeti de aynı ölçüyü vermiyor mu?

Ve ilk 'İnsan Hakları Beyannâmesi' diye değerlendirilebilecek olan 'Vedâ Haccı Hutbesi'nde de Hz. Peygamber (S), 'Ey insanlar, hepiniz Benî Âdem'siniz, (-oğluyla/kızıyla- hepiniz, Âdem neslisiniz), Âdem ise topraktandır...' dememiş miydi?

*

Hele de son zamanlarda, bütün dünyada, filan ırkın veya kavmin üstünlüğünü ve hattâ beyaz ırkın, yaratılış olarak siyah ırktan kesinlikle üstün olduğu, genetik ilmi adına bile iddia edilecek kadar zâlim, gayriinsanî görüşlerin revâç bulmaya başladığı bir zaman diliminde, ırkçı, faşist eğilimlerin arz ettiği sosyal tehlikeler ve -daha çok da Müslüman kavimlerden olan ve resmî tâbiyet olarak yabancı sayılanlara yönelik olarak yükselen- ırkçı dışlayıcı tavırlar hemen her yerde hissedilir derecede artarken; bu sapkınlık bizim toplum yapımızı da tehdit edecek noktalara doğru sürüklemek istidadı taşımaktadır.

O halde, hem ferdî, hem de resmî söylemlerimizde, yaratılışı itibarıyla hiç bir insanın suçlanamayacağı veya yüksek karakterde gösterilemeyeceği; fert veya toplumların, iradeli olarak yaptıklarından dolayı övülebileceği veya suçlanabileceği ölçüsünü esas almanın gerekliliği her geçen gün daha bir âciliyet arz etmektedir.

.Okuyucularla hasbihal: ‘Geri kalmış ülkeler...' yani ‘kendi ordu ve zorbalarınca işgal edilmiş ülkeler...'
3 Eylül 2023 Pazar

* Ankara'dan Muhammed Sepetçi diyor ki: 'Ben Afrika ülkelerinde 30 yılı aşkın bir süredir çalıştım, çalışıyorum. Kısmen başarılı sayılabilecek ticarî meşguliyetlerim de oldu ve devam ediyor... Ama bu ticarî faaliyetlerimden de öteye, en çok da bu ülkelerin Müslüman veya gayrimüslim olsun, her birisi büyük çapta mazlûm olan halklarını anlamaya, onlarla hemhal olmaya çalıştım/ çalışıyorum... Somali, Sudan, Mali, Moritanya, Nijer, Çad, Libya, Gabon, Burkina Faso... Bu ülkelerle irtibat kurmanın ana giriş kapısı da Mısır...

Bu ülkelerin çoğu Fransızca konuşurlar... Frankofon ülkeler denilir bunlara... Ekonomik bakımdan de hemen tamamı Fransa'ya daha sonra da İngiltere ve Amerika'ya bağlıdır. Çünkü bu ülkelerde stratejik açıdan en hassas hammaddeler vardır ama o hammaddeleri işletecek durumda olmadıklarından, dışarıdaki devletler ve diğer güç odakları onlara, 'Yoksullukta kurtulmanız için o yataklarınızı biz işletelim ve bizden kazanacağınız dövizlerle halkınızı rahatlatabilirsiniz...' diyorlar. Onlar da iktidarlarını sürdürmek maslahatıyla kabul ederler bu gibi önerileri...

Üstelik bu ülkelerin halklarının ekseriyeti Müslüman... Başka çareleri de yoktur... Aksi halde, o emperyalist güçler içerideki kuklaları olanlar eliyle iktidarları değiştirirler... Bu durum, geri kalmış ülkelerin kaderi... Üzülmemek elde değil... Nitekim, Mısır'daki durum üzerinde konuşmaya gerek bile yok... Sanırım, halkımız tarafından en yakından takip olunan bir ülke... Son olarak, Sudan'da ikisi de yerli olan iki ayrı askerî güçler arasındaki iç savaş 4 aydır en kanlı şekliyle devam ediyor... Nijer'de ve geçtiğimiz günlerde de Gabon'da olanlar da bu cümleden... Bir Orta Afrika ülkesi olan, 40 milyona yakın nüfuslu Nijer'de askerî darbeyle devrilen Cumhurbaşkanı Muhammed Bazum da, yerine gelen darbeci Abdurrahman Tchinaî de Müslüman.. Halkın yüzde 65-70'inin Müslüman olduğu söyleniyor.

Bir Orta-Batı Afrika ülkesi olan Gabon'da da halkın büyük ekseriyeti Müslüman olan ve halk tarafından seçilen (baba-oğul) Ömer ve Ali Bongo tarafından 55 yıldır yönetilen bir ülkeydi. Şimdi, üstelik de, Ali Bongo'nun üçüncü bir dönem için daha seçildiğinin anlaşılmasından hemen sonra, -bir Fransız gazetesi Le Monde'ye yaptığı açıklamada belirttiği üzere- 'Halk artık usandı bu aileden...' gerekçesiyle iktidarı ele geçiren General Nguema'nın, bu 'baba-oğul yönetimleri'ne uzun yıllar sadakatle hizmet ettiği söyleniyor.

Bu Afrika ülkelerindeki Müslüman halkların, bütün bu olumsuzluklar karşısında, 15-20 yıl öncelerde pek söz konusu etmedikleri bir ülke ve onun lideri, beşer planında bir ümit halinde giderek daha bir yükselen ise, ülke Türkiye ve lider ise, Tayyib Erdoğan... Bunu bazıları basit bir partizanlık propagandası sayabilirler ama 20 yıl öncelerde ismimiz anılmazken, halk kitlelerinin kendilerine insanca yaklaşabilen ve sömürme niyeti taşımayan bir ülke ve lider olarak evet, Türkiye ve Erdoğan hep dillerde... Ben Türkiye'ye gittiğimde insanların sadece iç siyaset alanıyla ilgilendiklerini görüyorum... Biraz ufkumuzu genişletip, dünyada neler olduğuna bir baksak, o zaman insanlığa karşı nasıl bir sorumluluğumuz olduğunu daha iyi anlarlar... Elbette bu beklentinin, 1923'deki Lozan Antlaşması'ndan sonra Türkiye'ye yüklenen role bakınca fazla bir beklenti olduğu söylenebilir ama bu umudu uyandıran Erdoğan ve onun ideallerini paylaşan yol arkadaşlarının uyandırdığı bu umudu yine de söndürmemek gerek...

*

--Evet, bu okuyucunun uzuun ve ilginç tahliller taşıyan mesajı böyle... Teşekkürler... Bu vesileyle belirtelim ki üzerinde asıl düşünülmesi gereken bir nokta, bu darbelere sessiz kalan halk kitlelerinin mi, yoksa o darbeleri halkın lehine gibi gösterip alkışlatan, gerçekte ise o halkların içindeki emperyal güç odaklarının kuklası olan askerî güçlerle, onların destekçisi maddî güç bakımından etkili ve de medya kurumlarına hâkim olan zorba odaklar mı suçlu?

Bunun cevabını vermekte bizim halkımız da zorlanmamalıdır. Çünkü 1840-50'li Tanzimat yıllarından beri ve daha sonra da son 100-120 yıl boyunca Meşrutiyet ve Cumhuriyet adına yaşanan bütün askerî ve diğer zorba güç odaklarının ülkemizi ve halkımızı ne hale getirdiklerinin her birisi yeteri kadar acı verdiği kadar, öğretici ve uyandırıcıdır da.. Bu yüzdendir ki nihayet 15 Temmuz 2016'daki darbe hıyaneti karşısında halk, eğilmeyen bir lider gördü de darbeci güçlere karşı ayağa kalkabildi...

Ama tek başına bir ülke ve liderin altından kalkabileceği bir durum söz konusu olamayabilir. Halkı Müslüman ülkelerin, en azından ilk planda, mevcut uluslararası kimliklerini koruyarak, ama bir 'Müslüman Ülkeler Konfederasyonu' halinde bir blok oluşturmaları, 'dış siyasette, savunmada, ekonomide ve kendi aralarında tek para sistemi' gibi birlikteliklerle bir güç odağı halinde meydana çıkmaları gerekmektedir.

Bu birliği sağlayamadıkça, emperyal güçlerin Müslüman dünyasındaki ellerinin kesilmesi kolay olmayacaktır. Çünkü Müslüman halkların ülkelerinin pek çoğunda hâlâ da, yerli ordular ve onların işbirlikçisi kesimler, kendi ülkelerinin işgalcisi durumundadırlar.

* Almanya-Frankfurt'tan Rahmi Demircioğlu da mektubunda diyor ki: 'Bir hoca kılıklı, zaman zaman soytarılıklar da sergileyen bir kişinin bir videosunu gönderiyorum size...

Efendim, filânca tasavvuf şeyhi, Hz. Peygamber (S)'in kabrine vardığında, güyâ Hz. Peygamber'in eli topraktan uzanmış da, o şeyh efendiye elini öptürmüş ve bunu niceleri de görmüş ve teyit etmişler..

İslâm açısından da, mantıken de kabul edilmesi mümkün olmayan bu gibi saçmalıkları bir inanç gerçeği gibi sunanlar Allah'tan da mı korkmazlar? Yoksa bunlar cezaî ehliyetleri bile olmayan şizofren tipler midir? İslâm gibi, aslî kaynakları apaçık olan bir dine bu gibi yakıştırmalarda bulunanlar, Allah'tan da mı korkmazlar?

--Okuyucumuzun yazdıklarına ekleyecek bir söz bulmakta zorlanıyor ve yaptığı eleştirilere aynen katılıyorum. Biz de yıllardır devamlı, 'dinsizlik cereyanlarının bu kadar güçlü olduğu bir çağda, ciddî hiç bir İslâmî temeli olmayan rivayetleri irfan adına söz konusu edebilmek' , insan aklıyla-mantığıyla oynamak ve halk arasında 'avanak avcılığı'na çıkmak taktiklerindendir. Bu gibi efsanelerle birilerinin inancını güçlendirmek ümidi taşınıyorsa, onlar ancak, ateistlerin, deistlerin ve diğer İslam düşmanlarının ekmeğine yağ sürüyorlar demektir...

*Çorum'dan Rıza Alacalı isimli okuyucu diyor ki: 'Avrupa ülkelerinin hele de şu 30 Ağustos törenleri sırasında sık sık, 'medenî ülkeleri gibi durumuna yükseltileceğimiz' şeklindeki ve 90-95 yıl öncelerdeki 'Ulusal Şef'e ait sözlere bakıp gülüyorum... Onlar üstelik de o, 'medenî devletler ve halklar' dedikleri dünyanın nasıl barbarca bir zaman tünelinden kendi dönemlerinde de geçtiklerini görmüşlerken; onların hâlâ 'medenî ülkeler ve halklar olarak gösterilmesi'nin mantığı nedir?

O ülkelerin ve halkların sadece, 'Kur'an-ı Kerîm' nüshası yakmak ilkelliği karşısında aylardır, nasıl da 'medenî' (!?) tepkiler verdiklerini, sus-pus olduklarını görmedik mi? Bırakalım onları, onların içimizdeki uzantıları olan bizdeki laiklerin o ilkellikler karşısında bir itirazlarını gördünüz mü?

--...

*Almanya- Hamburg'dan Harun Kirazoğlu isimli okuyucu yazıyor: '40 yılı aşkın zamandır Almanya'da çalışıyorum... Almanya duvarlarındaki 'Türken Raus!..' (Türkler defolun!.) yazılarını okuyarak geçti yıllarımız... Biz anne-babalar ve çocuklarımız, ne büyük hınçlar içindeydik... Bunun insanlık dışı bir tavır, bir ırkçılık olduğunu söylüyorduk ve hâlâ da söylüyoruz... Bugün burada 4 milyon insandan fazla Türkiyeli insanımız var.. Bu zamana kadar Almanya'ya gidip çalışan, emekli olan veya dünyaya vedâ edenlerin sayıları belki 10 milyonu aşıyordur...

Bu sene yaz tatilinde ülkeme gittim... Orada da hele de Müslüman ülkelerden gelen ve T.C. vatandaşlarının yarısı ücretlerle çalışan insanlara karşı çıkmak, ırkçılığın daniskası olmuyor mu? Utandım doğrusu...

--Evet, bu okuyucunun sözlerini son birkaç yıldır, siyasî emelleri için, Türkçü duyguları tahrik etmek isteyen ve üstelik kendisi de Türkiye'de değil Tokyo'da doğmuş olan bir mâlum siyasetçiye ithaf ediyorum. İnsanca utanmaktan ve düşünmekten nasibi varsa, uyandırdığı gayriinsanî ve şeytanca duygularla iftihar edebilir.

Bu vesileyle belirteyim ki 1 Eylûl Cumâ günü İstanbul-Fatih Camii'nde okunan ve sanıyorum, ülke çapındaki diğer câmilere de Diyanet tarafından gönderilmiş olabileceğini düşündüğüm ve insanlara, ırklarına, renklerine, cinslerine, doğdukları coğrafyalara, soy-soplarına, sosyal konumlarına, ayrımcı ve dışlayıcı şekilde değerlendirmelerin, nazargâh-i ilâhî olan insan kalbini; gönlünü rencide eden yaklaşımların İslam açısından asla kabul edilemeyeceğini anlatan hutbe metni dolayısıyla, onu hazırlayanlara teşekkür ediyor ve 'Allah razı olsun' diyorum.

*

ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Yenilmez sanılan nicelerinin ‘mağlûbiyet resm-i geçitleri'nin ayak seslerini duymak!
4 Eylül 2023 Pazartesi

Bugün Başkan Erdoğan, Karadeniz'in kuzey sahillerindeki Rusya tatil şehirlerinden Soçi'de Rusya Başkanı Putin'le görüşecek..

Bütün dünyanın sonuçlarını merakla beklediği bir görüşme bu..

Çünkü, Ukrayna ve Rusya'dan dünyaya yapılacak 'tahıl' ihracatında savaş yüzünden meydana gelen tıkanmanın giderilmesi umudu, açlık tehlikesi açısından bütün dünyayı ilgilendiriyor..

Bu vesileyle, sözün hemen başında bir noktaya da değinmek gerekiyor..

Evvelki akşam, CNN Türk ekranlarında bu görüşme etrafında, konuyu müzakere edenler arasında görüşler açıklanırken, 20 küsur yıl öncelerde, Ecevit zamanında bir ara Bakanlık yaptığı için, program boyunca herkesin devamlı, 'Sn. Bakanım..' diye hitap ettiği bir kişi, her şeyi en iyi bilen ve sık sık kullandığı 'Ben demiştim' gibi iddialı cümleleri bir yana, Erdoğan'ın, Putin karşısında hangi konuları ve nasıl konuşması veya konuşmaması gerektiği' etrafında, Cumhurbaşkanı'na aklınca ayar vermeye kalkışıyordu, saygısızca.. Kendisine itiraz edenlere aldırmadan 10 dakikaya yakın bir süre, canlı yayında, bazen hezeyana varan sözlerle konuştuuu-durdu..

Bu 'kafa'daki kişiler, sadece kendilerini devletin sahibi ve koruyucusu sayıyorlar ve kendileri dışındakileri de kendi görüşlerine hizmet etmekle mükellef kimseler gibi hayal ediyorlar..

Hem de, milletin kesin ekseriyeti tarafından seçilmiş bir Cumhurbaşkanı'nın, hele de dünya çapında ilgi odağı olan bir görüşmesi üzerine, bu kadar gelişi-güzel konuşulabilmesi.. En azından, hayret edilecek bir patavatsızlık değil midir?

Bu konuya bu kadarca değindikten sonra.. Asıl konumuza geçebiliriz..

*

Önce biraz tarihe dönelim, 84 yıl önce bugünleri düşünelim..

23 Ağustos 1939 günü, Stalin Sovyet Rusya'sının Dışbakanı Vyaçeslav Molotof ile Hitler Almanya'sının Dışbakanı Joachim von Ribbentrop arasında, ve de Stalin'in de bizzat hazır bulunduğu bir törenle imzalanan bir antlaşma yapılmıştı.

Bu antlaşmaya göre, başta Polonya olmak üzere, geleceğin Doğu Avrupası taksim olunuyordu.

Çünkü, Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya da ağır şekilde yenilmişti, bizimle birlikte.. Bizim düşürüldüğümüz büyük facia ayrı bir konu.. Ama, Almanya'daki büyük infial, ortaya Adolf Hitler'i çıkarmıştı..

Nitekim, 1918'den 1933'e kadar 15 yıl yerlerde sürünen Almanya, 1914'te o savaşa bir 'onbaşı' olarak katılmış olan Hitler'i ve ideolojisini onun şekillendirdiği Nasyonal Sosyalizm (NAZİ) hareketini 1933'de iktidara getiriyordu.

Birinci Dünya Savaşı sonunda, Paris'te Versailles (Versay) Sarayı'nda yapıldığı için bu isimle anılan Barış Konferansı'ndaki galip devletlerce 'yenilen devletler'in payına biçilen cezalardan Almanya da, ağır şekilde nasibini almıştı; her ne kadar, müttefiki Osmanlı Devleti gibi tamamen buharlaştırılmamış idiyse de... Bu antlaşma, daha sonraları, neticeleri itibariyle, 'Savaşı değil, barışı yok eden bir barış antlaşması' olarak isimlendirilecekti.

Alman halkının savaşlarda onca kahramanlık ve de fedakârlıklar yaptığı halde, bu kadar ağır şeklide yenilmesini kimse izah edemeyince, Adolf Hitler o fikrî ve ideolojik boşluktan istifade etmiş ve yenilginin suçunu büyük çapta, 'cephe gerisinde, ekonomiyi çökerten' Yahudilerin üzerine atmıştı. Esasen, Hristiyan toplumlarda büyük sosyal felaket zamanlarında ilk suçlananlar başında Yahudilerin olması, geleneği olan durumdu ve bu husus, Almanya'da da geçerliydi.

O halde, 'Yahudilerin yok edilmesi' gerekiyordu. O kadar ki, Yahudi mabetleri sinagogların nerede olduğunu soranlara, 'Bütün bankalar Yahudi mâbedleridir..' gibi cevaplar verilmeye başlanmıştı.

Hitler bu arada, Avusturya'da Linz şehrinde doğmuş birisi olarak, Avusturya'nın Almanya'ya iltihakını birleşmesini sağlamıştı.. Keza, 'Birinci Dünya Savaşı'nın gayrimeşru çocuğu' olarak nitelediği Çekoslovakya'nın yeniden Almanya'ya eklenmesini de gerçekleştirmişti..

Ve sıra, Polonya'nın da Rusya ile bölüşülmesi merhalesine gelmişti. Finlandiya ve Estonya Rusya'nın, Litvanya Almanya'nın olacak; Letonya ise ikisi arasında bölünecekti..

23 Ağustos 1939 günü imzalanan 'Almanya-Rusya Antlaşması' üzerinden sadece 1 hafta geçmekteyken, Almanya kendisine aid bir sınır karakoluna Polonya tarafından açılan top ateşi yüzünden, 10 kadar Alman askerinin öldüğü gerekçesiyle, harekete geçecekti. Polonya ise, öyle bir saldırı olmadığını iddia etse bile, güçlü Almanya'nın iddiasını etkisiz hale getirecek kimse yoktu.. Ve saldırgan Polonya'yı cezalandırmak için, harekete geçirilen Alman orduları 1 hafta sonra başkent Varşova'ya varmış, şehri muhasaraya almıştı.

Artık kim tutabilirdi, Almanya'yı..

O savaş öyle başlamıştı, 84 yıl önceki bugünlerde..

Hitler'in yıldırım savaşlarıyla intikamını almanın coşkusu içindeki Alman halkı daha bir tutulmaz hale gelirken, Avrupa'yı diken üstündeydi..

Fransa, muhtemel bir Alman saldırısına karşı, bütün doğu sınırları boyunca ünlü 'Maginot' (Majino) Hattı'nı oluşturmuştu.. Almanya'nın, bu hattı geçebilmesi neredeyse imkânsız olarak niteleniyordu. Ama, Hitler, Hollanda ve Belçika Krallarına bir ültimatom vererek, onlara tek kurşun sıkmadan, topraklarında askerî manevra yapacağını bildirmiş ve onlar da çaresiz izin vermişler ve doğu sınırını koruyacak olan Majino Hattı'na güvenen Fransızlar, Alman ordularının, kuzeyden Paris'e akıverdiklerini görmüşlerdi. Temmuz 1940'da Fransa, Hollanda, Belçika ve Lüksemburg işgal altındaydı artık ve Hitler bizzat Paris'e gitmiş ve Almanya'nın 1918'de Fransa tarafından teslim alındığı ve Paris Garı'nda müze olarak tutulan tarihî vagonda, 22 sene sonra, Fransa'nın teslim olduğu anlaşmayı imzalatmıştı..

*

Bu arada Hitler Yugoslavya ve Bulgaristan'ı da Şubat-1941'de işgal etmiş, Türkiye sınırına dayanmıştı. Uzunköprü'nün yıkılması düşünülürken, Alman Ordusu, üzerinden tankların geçebileceği bir portatif çelik köprüyü kurmuşlardı, bile.. Ancak, Osmanlı ile, Birinci Dünya Savaşı'nda silah arkadaşlığı yaptıklarını hatırlayan Hitler, 4 Şubat 1941 tarihli bir mektup göndermişti, İsmet İnönü'ye.. O günlerde Ankara'nın en ünlü büyükelçisi sayılan Alman sefiri Franz von Papen eliyle sunulan mektubunda Hitler, 'Savaşın başlatılmasında Almanya'nın sorumlu olmadığını ve Türkiye'ye saldırmak niyetinde olmadığını' da bildiriyordu.

Ve, Türkiye ile Almanya, 18 Haziran 1941'de 'karşılıklı saldırmazlık andlaşması' imzaladılar; Von Papen' le Türkiye Hariciye Vekili Şükrü Saraçoğlu tarafından..

Sonra ..

Hitler Almanya için bir 'Lebensraum', bir 'hayat alanı' açmak idealini taa 1926'larda dile getirmiş ve amma, bu 'Lebensraum' için Yahudiler ve komünistleri en büyük engel olarak göstermişti.. 18 Aralık 1940 tarihinde Hitler, 'Barbarossa Harekâtı' planını gündemine aldı ve Alman orduları bu kez de zâhiren müttefiki olan Stalin Sovyet Rusya'sı üzerine saldırıya geçiverdi, 22 Haziran 1941'de.. Türkiye'yle yapılan antlaşmadan 4 gün sonra..

Savaşın başında Hitler'le aynı saldırganlığı paylaşan Stalin'in komünist Sovyet Rusya'sı, kapitalizme sığınmıştı.

Roosevelt Amerika'sı ise pusudaydı ve savaşa karışmama eğilimini sürdürüyordu. Amma, yüzlerce avcı uçağıyla, Japon 'kamikaze' /intihar pilotları 7 aralık 1941'de Pasifik'te en büyük Amerikan Donanma Üssü olan Pearl Harbour'a saldırınca.. Pearl Harbour saldırısında, 12 adet Amerikan savaş batırılmış, 188 savaş uçağını imha edilmiş ve 1000'den fazla asker kaybı yaşanmıştı. . Amerika artık savaşa girmekten başka çare kalmadığını görüyordu.

Amerika, Fransa'nın kuzeyindeki Normandia sahillerine Haziran- Temmuz 1944 aylarında 1,5 milyon askerini çıkarınca.. Rusya içlerinde olan Alman orduları ikiye bölünmek zorunda kaldı.. Ve Alman Ordusunda artık sona doğru bir gerileme başlamıştı..

Nitekim, 8-9 Mayıs gecesi Almanya teslim oluyor, Hitler, hanımı Eva ve ünlü Propaganda Bakanı Goebels ve hanımıyla çocukları, düşmanları eline canlı geçmemek için o gece intihar ediyorlardı.

3 ay daha direnen Japonya ise, 6 ve 8 Ağustos 1945 günlerinde Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan iki atom bombasıyla ve 300 bine yakın sivil insanın ölmesi ve şehirlerin kül edilmesi sonunda teslim oluyor ve savaşın sonunda da, Stalin, başlangıçta müttefiki olan Hitler Almanya'sını yenen Amerika ve İngiltere ile birlikte üç büyük devletten birisi ve muzaffer bir lider olarak yeni dünya sahnesindeki yerini alıyordu!!!.

*

Şimdi bunları niye mi tekrarlıyorum,

O zaman da savaşın başında karşı konulmaz bir Hitler vardı..

Şimdi nerede onlar?

'Bir varmış, bir yokmuş..' oldular, sanki hiç olmamışlar gibi..

*

Putin' de bugün, tıpkı, Hitler Almanya'sının başlangıçta kendisini haklı görmesi gibi, kendi 'Lebensraum'larının, hayat alanlarının NATO tarafından daraltıldığını düşünmekte haklı olabilir, ama, başlangıçta 1-2 hafta kadar süreceği sanılan Ukrayna Savaşı, 1,5 yıl sonra hâlâ, berdevam.. Ve Ukrayna, kendisini savunmak adına her nereden bulursa silah almakta haklı durumunda.. Ama, Ukrayna'yı silah ve parayla doyuran Amerika da, Rusya'nın başkalarına silah vermesindeki gibi kendisini haklı görüyor.

Ve, Ukrayna Başkanı Zelensky, son derece gelişmiş ve 700 km. menzilli, -yani Moskova'yı vurabilecek-müthiş bir füze yaptıklarını ve başarıyla denediklerini söylüyor. Bu doğru da olabilir, Amerika tarafından da verilmiş olabilir.. Putin ise, mütekabilen, Fransa ve İngiltere'ye 200 saniyede, Amerika'ya ise 14 dakikada ulaşacak, 220 tonluk, nükleer başlıklı SARMAT füzeleri kullanabileceğini söylüyor..

İyi de, Amerika, İngiltere ve Fransa'nın elinde de, aynı silâhlar hem de fazlasıyla yok mu?

Yani, dünya, bir 'dehşet dengesi' hali yaşıyor. Bir anlık bir çılgınlık, bütün dünyayı korkunç bir yeni boğuşmaya daha sürükleyebilir. Ve yenilmez sanılan nice güç ve devletlerden eser kalmayabilir.

Bugün, Soçi'de, Erdoğan ile Putin arasında gerçekleşecek olan görüşme, dileriz ki, sadece 'tahıl' konusunda değil, dünyanın geleceği açısından da, hayırlı sonuçlar versin..

Bugün dünyada, Başkan Tayyib Erdoğan'ın, hem Ukrayna ve hem de Rusya Başkanları ile görüşebilen tek lider olması, Erdoğan'a bütün insanlığın geleceği için hayırlı bir yük yükleyebilecektir; İnşaallah..

.Partimizin halka güveni kalmamıştır; yeni bir halk bulmalıyız!”
8 Eylül 2023 Cuma

KK Bey'in son konuşmasını duyunca, yazının başlığını da o hediye etmiş oldu...

Maksadım, siyasî polemik yazısı yazmak değil... Ama, 'Bu halk, ısrarla Erdoğan'a oy veriyorsa, sorun bu halktadır, halkta bir sorun var demektir...' diyen bir parti liderinin sözlerine değinilecek bir yazı için başka nasıl bir başlık kullanabilirdim ki?

Hele devleti veya toplumu idare etmeye 'halkın iradesi esastır...' şeklindeki 'demokrat'lık iddiasıyla talip olanların bu gibi sözleri karşısında, onların halktan ümit kestiklerini ve yeni bir halk arayışı peşinde olduklarından başka ne denilebilir?

Seçimlerde bazen beklediğinin altında sonuçlar alan Tayyip Bey'in, öyle bir durumda, KK Bey'in şu son sözleri gibi bir söz sarfettiğini duydunuz mu hiç?

Erdoğan, o gibi durumlarda, 'Arkadaşlar, millete küsülmez, kendi noksanlarımızı gidermekle meşgul olalım...' gibi sözler söylemiştir daima...

Dahası, Antakya- Defne'de depremde yıkılan Devlet Hastanesi'nin yerine, depremden henüz 2 ay geçmeden, çelik konstrüksiyon üzerinde yine 300 yataklı mükemmel bir hastâne yaptıran Erdoğan için o bölgede, son seçimde verilen oy sadece yüzde 6 iken, KK Bey'e (ve sırf mezhebî tarafgirlikle izah edilen şekilde) yüzde 92 olduğu görülmüş ve bu durum Tayyip Bey'e sorulduğunda o, vatandaştan hiçbir şikayette bulunmadan, ekranlarda, "Biz, 'İyilik yap, denize at; balık bilmezse, Halik bilir...' anlayışıyla hareket eden insanlarız" demiştir.

Halbuki öyle bir tabloyla KK Bey karşılaşsaydı, bu yazının başlığına aldığımız sözün mantığına uygun bir tepki sergilemez miydi?

*

KK Bey'in bu sözü sarf ettiği atmosfer de önemli...

O sosyo-politik atmosferi anlamak için bazı bilgilerimizi tekrarlayalım:

Hindistan- Bombay'lı Müslüman bir ailenin çocuğu olan Selman Rüşdî tarafından yazılan ve hemen bütün Müslüman coğrafyalarında şiddetli protestolarla tel'în olunan 'Şeytan Âyetleri' isimli ve, İslâm ve Müslümanlara bir hakaretnâme olmanın ötesinde hiç bir özelliği olmayan -sözde- bir romanı, protestolara aldırmayarak Türkçeye tercüme ettirip yayınlatan Aziz Nesin isimli bir mizah yazarının 3 Temmuz 1993 günü Sivas'a gitmesi üzerine, Sivas'ta büyük halk kitlelerinin onu saatlerce protesto etmesi ve sonrasında, söz konusu kişi ve etrafındakilerin aynı akşam kaldıkları Sivas- Madımak Oteli'nde meydana gelen yangın sırasında 33 kişinin ölmesiyle noktalanan facianın 'failleri oldukları gerekçesiyle' -mahkemelerin kesinleşmiş kararlarına göre- TCK'nın 146. maddesinin 1. fıkrası gereği suçlu sayılıp cezalandırılanlardan Hayreddin Gül'ün, hakkında verilen 'ileri derecede ve sürekli hastalık' ve bakımı için başkasına muhtaç durumda olması gibi 'Adlî Tıp raporları' üzerine, Başkan Erdoğan tarafından, -kendisine kanunla verilen yetkiye dayanarak- bu kişinin mahkûmiyetini kaldırması üzerine... KK Bey ve kendi ideolojik cenahının saldırı okları yeniden 30 sene önce meydana gelen o facia üzerine yöneltildi. Ki o yangın faciasının öncesindeki protesto gösterilerinde bulunmaktan öteye, o yangınla hiç bir objektif hukukî delil bulunamadığı halde, kamuoyu baskısına göre karar verilen yargılamalar sonunda, nice protestocu, ağır hapis cezasına çarptırıldı. 30 yıldır hapiste yatmakta olan Hayreddin Gül de onlardan biriydi. Şimdi bu 'hükümlü'nün cezasının Cumhurbaşkanı'nın kanunî yetki dahilinde kaldırılması o cenahı yeniden küplere bindirdi.

Bu hassasiyet, sırf adâlet isteği üzerine oturtulsa, sessizlikle ve hattâ saygıyla da karşılanabilirdi. Ama o cenah, Sivas Faciası'ndan iki gün sonra, o facianın rövanşı mahiyetinde, Erzincan- Kemaliye'nin Başbağlar köyündeki ve dindarlığıyla meşhur köyden 35 kişinin katledilmesi için hiçbir hassasiyet göstermezken; ileri derecede ve sürekli hastalığı gerekçesiyle bir hükümlünün cezasının kaldırılmasına, mâlûm taifenin tam cephe saldırıya geçmeleri ve KK Bey'in kızgınlığından konuşma insicamını bile yitirerek dile getirdiği şu sözlerine bakar mısınız:

"Ahlâkî meşruiyeti olmayan Erdoğan, bu ülkeye ömrünü vakfetmiş, 80 yaşının üstüne gelmiş emekli generallerimizi hapiste tutarken; suçu sabit bir katilin serbest bırakılmasını emretmiş. Şimdi söyler misiniz, ahlâk bunun neresinde?"

Biz de KK Bey'e soralım; milletin silâhlarını ve ordusunu, kendi halkına çevirmek ve kendi ülkesini işgal etmek için darbelere kalkışmış generallerin savunulmasının neresinde ahlâk?

*

Kılıçdaroğlu, "Bütün yaşananlara rağmen AKP'ye oy veren kitlenin sorgulanması" gerektiğine yönelik sözlerinin çarpıtıldığını belirtmek gereğini duymuş...

Halbuki, 'Kitleler Sayın Erdoğan'a oy veriyorsa, o kitlenin sorgulanması gerek. Toplumsal sorunumuz vardır' sözünün neresinde bir çarpıtma söz konusu? Kaldı ki Tayyip Bey, rakibi KK Bey'den 2,5 milyon fazla oy alarak net bir seçim kazanmıştır... Burada sorgulanacak olan, KK Bey'in kendi mantığı değil midir? Bir aynaya baksa, bunu belki fark edebilir...

Nitekim, Tayyip Bey de bunu söylüyor: "Bu sorunun muhatabı aslında Kılıçdaroğlu'nun kendisidir. Bu açıklamaları anlamak mümkün değil. Burada gerçekten aklî bir sıkıntı var. Sen kalkıyorsun 11- 12 yenilgi alıyorsun ve yenilgiden sonra hâlâ faturayı millete kesiyorsun. Girdiği her seçim hezimetine farklı bahaneler bulan, kendinden başka herkesi suçlu ilan eden Kılıçdaroğlu, bu açıklamalarıyla siyaseti bilmediğini bir kez daha kanıtladı.

Ancak, millet iradesine saygı duymayan, varlığını vesâyet odaklarına endekslemiş bir muhalefeti ülkemiz de, vatandaşlarımız da hak etmiyor.'

Evet, Tayyip Bey'in bu sözleri; yanlış ve haksız mı?

*

'COMANECHİ' DİYE BİRİSİNİ HATIRLAYAN VAR MI?

Günlerdir, bir haber filminden önce, 90 yıl öncelerden mâlum bir ses, 'Yurttaşlarım, dünyanın medenî milletleri seviyesine ulaşmak için çalışacağız!' gibi lâflar, devamlı tekrarlanıp duruyor... Ve arkasından da, 'Kız Voleybol Takımı'nın, Avrupa şampiyonu olduğu'na dair, ekranlardan günlerdir tekrar ve tekrar gösterilen bir haber filmi... O sesin sahibinin 'medenî milletler' dediği dünya, voleybol veya başka bir sportif başarıyla mı ölçülüyordu, sahi?

Bir toplumun 'medenî milletler' denilen dünyadan 'geride görmek' şeklindeki bir aşağılık duygusunun, o topluma haksız şekilde şırınga edilmesi değil midir?

*

Böyleyken... Üstelik de Müslüman kimliğini bildiğimiz bir kalem erbabının da, 'Türkiye olarak "Bu başarıya çok ihtiyacımız vardı" demesi, bu görüntülerden gurur payı çıkarıp bunu toplumla paylaşmak ihtiyacını duyması, esef vericidir... 'Sevinç ekrandan taşıp evlere doldu. Nasıl sevinmezsiniz!' diyor bu isim ve sonra da, 'o voleybolcuların kıyafetlerinden ya da yaşayış tarzlarından bazı çevrelerin rahatsız olmasından son derece rahatsız olmuş birisi olarak', rahatsızlık duyduklarını ileri sürdüğü hayalî kesimlere 'ortak değer' dersi veriyor.

Halbuki toplumda rahatsız olan kesimler varsa; metrolarda, meydanlarda sergilenen, neredeyse deniz kıyılarını meydanlara caddelere taşıyanlarla o voleybolcuların kıyafeti arasında ne fark var?

Kaldı ki o konuda, medyada onun dediği gibi açıkça söz konusu eden pek kimse de olmamışken...

Bu arkadaş, sonra da, 'ülkeyi yönetenler'e de; 'Ülkenin ortak başarılarını birlikte kutlayabilecek, ortak değerlerine birlikte sahip çıkılacak bir iklim inşa edin!' diye ferman sâdır eyliyor. Hangi 'ortak değer'leri inşa etmek için, daha ne gibi taşlar getiriyorsa...

Bu arkadaş, Çin'de geçen hafta yapılan Dünya Kungfu Şampiyonası'nda 2 altın madalya alan Elif Akyüz ile 1 altın, 1 gümüş ve 1 de bronz madalya kazanan Zeyneb Makbule Akyüz isimli kızlarımızın başarılarından da topluma sunulacak bir 'ortak değer' bulmuş mudur ve onlar hakkında da bir şey yazmış mıdır?

Ve laik medya, günlerdir 'Voleybolun Sultanları' vs. yakıştırmalarıyla meşgulken, Kungfu Şampiyonası'nda altın madalya getiren bu kızlarımızın, tesettürlü olmasından dolayı görmezlikten gelindiklerini söyleyenler haksız mıdırlar?

*

Bu vesileyle belirtelim ki sportif faaliyetlerde şampiyonluk elde etmek, o sporcuların ve o sporları sevenlerin elde edilen başarılarını bütün ülkenin kalkınmasına delil olarak göstermeleri, yeni değildir. Eskiden Sovyet Rusya ve Doğu Bloku ülkelerinde, komünist rejimlerin ideolojik üstünlüklerinde bu taktik çok kullanılırdı...

Hatırlayanımız var mı, Nadia Comanechi adında 14-15 yaşında bir kız jimnastikçi, âdetâ çelikten yapılmış bir lastik gibi diye övülürdü, 1976 Olimpiyatları'nda 8-10 kadar altın madalya almıştı ve Çavuşesku diktatörlüğündeki Romanya komünist rejimi döneminde yaşanan o jimnastik zaferi, bizdeki marksist çevrelerce de, 'Komünizm işte böyledir, her alanda müthiş ilerlemeler gerçekleştirir' diye yaldızlanarak anlatılıyordu.

Sonrası mı?

Çavuşesku, Comanechi ve de o komünist rejimler ve de taraftarları nerede şimdi?

Yeller eser şimdi her birisinin yerinde...

.Okuyucularla hasbihal: Medeniyet seviyesine yükselmek böyle oluyor, zâhiren…
10 Eylül 2023 Pazar

*Antalya'dan Rahmi Kınacı isimli okuyucu diyor ki: 'Sizin evvelki gün değindiğiniz, bir voleybol şampiyonası etrafında günlerdir tekrarlanıp durulan,'medenî milletler seviyesine erişmek' lafı galiba duracak gibi gözükmüyor... Şimdi de, Antalya'da Aspendos'ta opera sanatının bilmem hangi eserleri sergileniyormuş da, ona güzellemeler yapılıyor...

Ve sanki 'kazı bağırtmadan yolmak' usûlü gibi dolaylı bir saldırı projesi devrede...

Hani, 1932'lerde dünya güzellik kraliçesi yarışmasına -ismi, galiba Kerimân Hâlis olan- bir kız gönderilmişti de, o da 'Dünya Güzeli' seçilmişti!!.

Onun 'dünya güzeli' olmasına karar veren komitenin başkanının o zaman yaptığı çok düşündürücü konuşmanın metni hâlâ mevcuttur. Evet, söz konusu seçimi yapan komitenin başkanı, 'Bu seçime katılan ülke için, böyle bir katılımın düşünülmesi 8-10 yıl öncelerde hayal bile edilemezdi...' diyordu... Ama o konuya o zaman kimse yaklaşamıyordu.. Çünkü, bizdeki, 'Şef'ler, 'yapılan inkilapların meyve vermeye başladığından ve Türk ırkının ne sihirleyici güzelliklere sahip olduğunun dünyaca kabul edildiği'nden söz ediyorlardı..

Diyorum ki, bir voleybol şampiyonasının ve günlerce ekranlarda bu kadar gündemde tutulması özel bir proje değil mi? Şimdi de filânca opera, filânca 'şef'in rüyasının gerçekleşmesi imiş.

Ne dersiniz?

--Evet, bu konunun hassasiyetini bildiği anlaşılan bu okuyucu, mayın tarlalarında dolaşmayı seviyor galiba... Onun da belirttiği gibi öyle bir 'Dünya Güzellik Kraliçesi' seçiminde hangi ideolojik hesaplarla hareket edilmişti, bunu anlamayanlara söyleyecek söz bulmakta zorluk çeker insan... Hem de, o dönemde... Hem de, millet, aç-perişan iken...

Biz yine de o vesileyle, bir noktayı ve nükteyi tekrarlayalım..

Şair Ahmed Hâşim, mâlûm bizdeki sembolik şiir sanatının pîridir..

Ancak, Hâşim, kendisini çok çirkin bulurmuş... Hattâ, 'Baş'ım' isimli şiirinde, 'Bi-haber gövdeme gelmiş, konmuş, /Müteheyyiç, mütekallis bir baş; /Ayırır sanki bu baştan etimi, / Ömr-ü ehrâma (piramidlerle yaşıt) muâdil bir yaş! Ürkerim kendi hayâlâtımdan,/ Sanki kandır şakağımdan akıyor.../ Bir kızıl çehrede âteş gözler, /Bana gûyâ ki içimden bakıyor!' der ve gövdesi üzerindeki o çirkin başından şikayet ediyordu ya da kendisiyle barışık bir havada öyle yazmıştı...

Ahmed Hâşim'e, 'Şair, seni bu 'güzellik kraliçesi' ile evlendirelim...' diye ısrar ederler. 'Çünkü bir çocuğunuz olur; onun gibi dünya güzeli ve senin gibi de, şair...'

Ahmed Hâşim cevabı yapıştırır:

-Ya tersi olursa... Benim gibi hantal, onun gibi aptal olursa!

Evet, bu konuya bu kadar değinip geçelim. Ama şunu da ekleyelim ki, CIA'in eski başkanlarından birisi, 25-30 sene öncelerde dünya çapındaki çalışmalarını anlatırken, 'Dünyadaki müstehcen (pornografik) yayınların, filmlerin ve diğer çalışmaların sürdürülmesi için, her yıl, şu kadar milyarlarca dolar harcıyoruz...' demişti.

Bu konuya bu kadar değindikten sonra şu opera konusuna da değinelim... Yıllarca önce, Balkan kökenli ünlü bir iş adamı, hatıralarını yayınlamış ve Sofya'da 'Osmanlı askerî ataşesi' olarak vazife yapan ve sonraları çok ünlenen bir subayla Sofya'da bir operaya gittiğinden söz etmiş ve o ünlü 'ataşe-militer'in o operayı seyrettikten sonra 'Bu Avrupalıların niçin bu kadar ilerlediklerini şimdi daha iyi anlıyorum.' dediğini aktarmıştı.

Hatırlayalım, aynı anlayışla daha sonra, 'Çok sesli olmayan müzik devam ettikçe biz ilerleyemeyiz..' gibi noktaya bile varılmış ve tek sesli türkü ve şarkıların radyolardan çalınması yıllarca yasaklanmıştı... (Bu konuya inanmak istemeyenler, internetten, Sinan Çetin'in insanı sarsıcı derecede düşündürmesi gereken 'Emrediyorum, mutlu ol!.' isimli 10-15 dakikalık kısa filmini, kahkahalarla değil, 'medenîleşmek adına ne maskaralıklardan geçirilmişiz...' diye kahırla izlemelerini tavsiye ederim. O 'trajikomik' uygulamanın toplumun her kesimine daha neleri zorla dayattığını burada tekrara gerek bile yok...)

Ancak bu vesileyle bir noktaya da değinmekte fayda var: Son günlerde, Sultan Abdülazîz'in Viyana'daki bir opera binasının yapımına para yardımı yaptığına veya 2. Abdulhamîd'in sarayda opera için özel bölümler yaptırdığına ve Batı müziğini sevdiğine dair, hayranlık dolu yazıları okuyanlar şaşırmasınlar...

Bu yazılanlar eğer doğru ise -ki, yalanlayacak belgeler yok-, evet, o anlayış, üstün kabul edilen düşmanların karşısında düşülen aşağılık duygusunun ve onların yaşayış tarzlarından -hangi saikle olursa olsun-, 'medenîlik vehmedilmesi', ya da zımnen, 'Biz de sizin gibiyiz' denilmesi zavallılığının yansımasıdır. Nitekim dün, TRT ekranlarından, 10-12 yaşında bir çocuğun, Antalya- Aspendos'ta oynanan 'opera'yı överken söylediği sözler, onun yaşıtlarına, 'Siz de böyle eserleri seyredin ve sevin...' mesajı veriyordu, âdetâ...

Hani, 30 yıl öncelerde, zamanın Cumhurbaşkanı Demirel, Mozart'tan senfoniler dinleyip çıkışta, ekranlar karşısında, büyük bir coşku ile, 'İşte çağdaş Türkiye bu!.' demişti de, yakını olan bir ünlü hanım gazeteci-yazar, (N. I) bile bir yazısında, 'Aslında, Sn. Demirel bu müzikten bir şey anlamaz; o, 'Burası Muş'tur...' türküsünü anlar' kabilinden bir cümle kurmak gereğini duymuştu..

*İnkılab Yayım- Basımevi'nin yöneticisi Hasan Güneş kardeşimiz de hassas bir konuya değinerek diyor ki, özetle: 'Mâlum, herkes pahalılık ve enflasyondan söz ediyor. Ancak orta ve dar gelirli kesimlerin canını yakan bu durumun müsebbiplerinden birisinin de ülke çapında özellikle gıda maddelerinin fiyatlarını belirleyen ve ülke çapına yayılmış olan ve de sayıları 5-6'yı geçmeyen süpermarketler olduğu konusuna pek dikkat çekilmiyor...

Bu marketlerin malları üzerinde, son kullanma tarihleri yazılıyor ve onlar da, vakti dolan malları topluca ve tonlar halinde imha ediyorlar veya birilerince yem sanayiinde kullanılıyor...

Ama bu marketler o malların bedelini, sigorta şirketlerinden alıyorlar. Çünkü önceden sigorta ettirmişler o malları ve gerekli ödemeyi yapmışlar... O mallar imha edildiğinde de sigorta şirketleri onların zararını karşılıyor ve bunun bedeli, elbette dolaylı olarak halkın cebinden çıkmış oluyor... Ayrıca büyük bir israf da söz konusu...

Halbuki bir çok ülkede, bu gibi marketlerin mallarını halka sunuşta, arz edişte ilginç bir yöntem takip ediliyormuş. Şöyle ki: Son kullanma tarihleri yaklaşan gıda maddelerini

mesela 5-6 ay kalanlar için veya 3 ay kalmış olanlar için, ayrı bölümlerde ve yüzde 50 veya daha fazla fiyat indirimiyle satılıyor; dar gelirliler de onları alıp, zamanı dolmadan tüketiyorlar... Bunu ülke çapında düşünün, ne büyük tasarruf olur ve israfın önlenmesi için ne büyük imkânlar sağlanır.

--Evet, iktisatçılarımızın, üretici ve tüketicilerimizin ve süpermarket yöneticilerinin bu konuda söyleyeceği bir şeyler olmalı değil mi?

* Turgay Mızrak isimli okuyucu da diyor ki: 'Erdoğan ile Putin görüşmesinde ev sahibi Türkiye olacaktı diye biliyorum.

Görüşme Türkiye de olmadığına göre, Sayın Cumhurbaşkanı'nı, Putin ayağına çağırmış olmuyor mu acaba? Öylesine düşündüm de...

Bu konuda sizin bir bilginiz var mı?'

-Bu okuyucuma da arz edeyim ki, Ukrayna Savaşı'nda Rusya'nın, 'Savaş Suçu' işlediği gerekçesiyle Putin hakkında 'Uluslararası Ceza Mahkemesi' tarafından 'tutuklama' kararı verildi, 2 ay kadar öncelerde...

Kabul edersiniz ki, 'Rusya, Amerika, Çin' gibi güçleri bilinen ülkelerin liderlerine karşı

böyle tutuklama kararlarının uygulamaya konulması kolay değildir. Uluslararası hukuk,

uluslararası güce ve gücünüze göre yorumlanır.

Nitekim, Putin o karara rağmen Afrika'ya gitti ama tutuklanamayacağı da açıktı.

Türkiye ise... Ukrayna konusunda gerilimleri gidermeye çalışan konumdayken, her şeyi göze alarak Putin'i Türkiye'ye getirmesinin, Türkiye için de, Rusya için de faydalı olmayacağı düşünülerek, Erdoğan Soçi'ye gitmiştir, herhalde... Ve sanıyorum, doğru yöntem takip edilmiştir. Çünkü, 'Uluslararası Ceza Mahkemesi' kararlarına riayet edeceğine, Türkiye de imza atmıştır.

*Fahri Çelik isimli okuyucu, 6 Eylül 2023 tarihli ve 'Üç ismin ardından...' başlığıyla yazdığım makale için gönderdiği mesajda, o yazıda söz konusu olanlara, hâlen hayatta olan daha başkalarını da ekleyerek Müslümanlara en büyük zararı o saydığı isimlerin verdiğini yazabilmiş...

--Hemen ekleyeyim... Bu okuyucu, daha başka ve günümüzde çok tartışılan isimleri de eklemiş... Ben kendi adıma, Seyyid Kutub'dan çok şeyler öğrendim. Kezâ, o vesileyle yazımın içinde ismini geçirdiğim Hamidullah Hoca'dan da... Ve diğerlerinden de... Hiç birisi, haşâ, mâsûm, günahsız kimseler değildiler... Yanlışları da olabilir... Doğrularını alır, yanlışlarını bırakırız...

Böyleyken, birilerinin hemen, ağır ithamları sıralamasını anlamakta zorlanıyor, insan... Aslî inanç ve ölçülerimizde kasten bir tahrifat değil de, sadece yorum farkı varsa, hemen, tekfir mekanizmasını harekete geçirmek, dışlamak, birilerini zındıklıkla suçlamak vs. yöntemler konusunda asırlarca bir faydadan çok zarar gördüğümüzü hatırlarsak iyi olur.

Ama, Seyyid Kutub'u öyle gelişi-güzel suçlayanlara şahsen sözüm, hep, 'Siz hiç doğru olduğuna kesin olarak inandığınız yolda idâm edildiniz mi?' şeklinde olmuştur...

Bu vesileyle ekliyeyim... Beşîr Eryarsoy Hoca, telefon etti, kendisinin, yazımda belirttiğim gibi Prof. filân olmadığını belirtti. Beşir kardeşimin tevazusu karşısında da söyleyecek söz bulamadım. Beşîr Hoca'yı, ilmî mertebesinden dolayı o şekilde anmışlar ve ben de 50 yıldır tanıdığım Beşir Hoca'yı -ilmî derecesini takdir edecek konumda olmadığımdan o konuda bir şey söyleyemesem de- öyle zannetmişim.

Evet, o, Prof. değil, bizim 'aziz Beşîr Hocamız'dır.

*Aynı yazıyla ilgili olarak, Levent Akıncı isimli okuyucu da, o yazıda ismini zikrettiğim merhûm Prof. Mustafa Küçükaşçı hakkında 'Marmara Üniversitesi Tarih Bölümü'nde yüksek lisans derslerime giderken, Fen-Edebiyat'ın alt katındaki öğrenci mescidinde Küçükaşcı Hoca da, -bildiğim kadarıyla diğerleri gibi odasında vs. kılmaz- orada herkesle öğrencilerle namaz kılardı.' diye hüsn-i şehadette bulunmuştur.'

.‘India, Hindistan, Bharat' tartışmaları arasında dünya ve ‘G2O' Zirvesi..
11 Eylül 2023 Pazartesi

Hindistan'ın başkenti Yeni Delhi'de 'Gelişmiş 20 Ülke' liderlerinin toplantısı yapılırken, dünyada son derece önemli gelişmeler de oldu, ama, 'G20 toplantısı', bu hadiseleri gölgede bıraktı. Meselâ, Fas'ın 'El- Huz' bölgesinde meydana gelen ve 3 bine yakın insanın vefatıyla sonuçlanan deprem faciası..

Ki, bizim gençlik yıllarımızda, 1960'ın ilk aylarında, Fas'ın güneybatısında, Atlantik Okyanusu kıyısındaki Agadir şehri yerle bir olmuş ve on binler can vermişti.. Agadir için hissettiğimiz yürek yangısı, içimizde bir unutulmaz hatıra olarak hep kalmıştır..

*

Önemli bir gelişme de, sadece kağıt üzerinde var olan Filistin Devleti'nin Başkanı konumunda olan gözüken Mahmûd Abbas, geçen ay, 'El'Fetih' liderlerine hitaben yaptığı konuşmada, Adolf Hitler'in, Avrupalı Yahudileri 'anti-semitist' (Yahudi düşmanlığı) duygularıyla değil, toplumda para ilişkilerindeki zararlı "sosyal işlevleri" sebebiyle öldürdüğünü' söylemişti. Bu sözler, Yahudi merkezleri tarafından 'pogrom' veya 'holocaust' terimleriyle anılan 'Yahudi soykırımı'nın hafife alındığı' şeklinde değerlendirildiğinden, Paris Belediye Başkanı Anne Hidalgo, Abbas'a bir mektup göndererek, "sözlerinizin evrensel değerlere ve Holokost'un tarihî gerçeğine aykırı olduğunu" belirtip, ona 2015 yılında, 'Orta Doğu'da barışa yönelik çabaları dolayısıyla..' diye verilen, 'Paris Belediyesi'nin 'en büyük şeref madalyası'nın iptal edildiğini açıkladı.

Hidalgo, "Bu yorumlarınızı şiddetle kınıyoruz. Hiçbir dâva, 'holocaust' inkârcılığını haklı çıkaramaz." diyordu, mektubunda.

*

İlginçtir, Hz. İsâ aleyhisselâm'ın Yahudilerin baskısıyla Roma İmparatorluğu'nun Filistin'deki valisi Platos aracılığıyla 'çarmıh'a gerilerek öldürüldüğüne inanan Hristiyan toplumları tarih boyunca, en sistematik şekilde Yahudi düşmanlığı yaparken, Katolik Kilisesinin ve Katolik dünyasının ruhanî lideri ve Roma'daki 45 dönümlük toprak üzerindeki hâkimiyet alanına sahib Vatikan Devleti'nin Başkanı unvanına sahip olan Papa Francis, dün yayınladığı bir hükümle, 2. Dünya Savaşı sırasında bir Yahudi aileyi gizledikleri için öldürülen bir Katolik aileyi 'aziz' ilân etti. Bununla, Papa'nın Hristiyanlara, Yahudiler konusundaki duygularını gizlemeleri, 'taqıyye' yapmaları mesajını verdiği de belirtilmekte..

*

Bir diğer önemli gelişme de, Brezilya Başkanı Lula da Silva'nın, 'Uluslararası Ceza Mahkemesi'nce 'Ukrayna'da savaş suçu işlediği' gerekçesiyle hakkında tutuklanma kararı verilen Rusya Başkanı Putin'in , G20'lerin 2024 yılında Rio de Janeiro'da yapılacak toplantıya katılması halinde, 'Ben Brezilya Başkanı olarak Putin'i tutuklamayacağım' diye şimdiden açıklama yapması..

Bu arada, Ermenistan'ın Amerika'yla daha sıcak ilişkiler kurması ve Kafkaslarda Amerika ile müşterek askerî manevralar yapması dolayısıyla, Rusya'nın Ermenistan'a sert bir ültimatom vermesi de bir diğer önemli gelişme..

*

Bir diğer düşündürücü gelişme de, Vietnam'da milyonları öldüren Amerikan emperyalizmi, o savaşa 50 yıl öncelerde son verdikten sonra, Amerikan Başkanı Biden'ın, Vietnam'da, iktidardaki Komünist Parti Hükümeti tarafından başkent Hanoi'ya gelmesi.. Amerikan bayrakları sallayan okul çocuklarının ve 'silahlı şeref muhafızları'nın katıldığı tören elbette ilginç olacaktı.

Biden, yaptığı konuşmada, "Uluslarımız arasında çatışmadan normalleşmeye ve bu yeni yükseltilmiş statüye kadar 50 yıllık bir ilerleme akışının izini sürebiliriz" diyordu. ilişkilerin iyileştirilmesi yönünde atılan adımlara dikkat çekti.

Biden, gazetecilere Vietnam ile ortaklığın, dünyaya, 'ABD'nin bir Pasifik ülkesi ve hiçbir yere gitmediğini göstermek çabasının bir parçası olduğunu gösterdiğini' de söylüyordu. Ama, bu açıklama ve Vietnam'ın Amerika'yla böylesine yakınlaşması, Çin tarafından hiç de hoş karşılanmadı..

*

Elbette İngiltere başbakanı ve Hind asıllı Rishi Sunak'ın, Hind Başbakanı Modi'yle görüşmesi de son derece düşündürücü idi. Çünkü, Avrupa halkları 'geriatrik' (yaşlı ve genç nesilleri giderek azalan) bir tablo sergilediklerinden, Avrupa'nın gelecek yüzyılında, göçmen halkların çocuklarının da bir Rishi Sunak olabileceği korkusu ve '100 yıl sonraki vatandaşlarımız, 'Bizim halkımız, geçmişte sarı saçlı, mavi gözlü imişler..' diyecekler..' gibi sözlerle, örtülü ırkçı hassasiyetleri kaşıdıkları, o ülkelerin sosyal araştırmacılarının eserlerinde ve hattâ medyalarında açıkça gözleniyor.

*

Ve amma, gelelim, 'G20'ler toplantısına..

Yeni Delhi'deki toplantının, denilebilir ki, en dikkat çekici simâsı Türkiye Başkanı Tayyib Erdoğan idi. Ama, bu durum, onun dünyada, sadece Ukrayna- Rusya Savaşı'nda, 'güvenilir bir muhatap' olarak kabul edilip, iki tarafla da görüşebilen 'tek lider' olması ve Rusya ve Ukrayna'dan dünyaya ihraç edilecek olan 'tahıl sevkıyâtı' için bir ümit olarak görülmesi ve kendisine açıkça teşekkür edilmesinden değil; bütün beşeriyetin bugün karşılaştığı problemleri, adâletsizlikleri ve yoksul halkların yaşadığı acı tabloyu da, dünyanın en gelişmiş ve kalkınmış ülkelerinin liderlerine en çarpıcı sözlerle anlatmasından da geliyordu.

*

İtalya Başbakanı Giorgia Meloni ise, 'G20'lerin, 'Rusya- Ukrayna Savaşı' konusunda yetersiz kaldığını' söylüyordu. Çünkü, Ukrayna Savaşı dolayısıyla, Rusya'nın açıkça suçlanması gerçekleşememişti. Ama, 'G20' ülkeleri, Rusya'yı, Ukrayna'daki savaştan dolayı suçlamaktan kaçınsa da; bütün devletlere, 'toprak ele geçirmek için güç kullanmama' çağrısında bulunulmasını ortak beyannâmede dile getirmeleri, durumu yine de kurtarıyordu. Tabiatiyle bu ortak bildiri Ukrayna'yı kızdırsa da, Rusya'yı memnun etti.

*

Bu toplantıya sadece Putin değil, Çin lideri Şi de bizzat katılmadılar. Çin, öteden beri münasebetleri hep soğuk olan Hindistan'ı, 'G20'yi kendi iç siyasî gündemi için sabote etmek'le suçladı.

Çin, bu iddiasında pek haksız da sayılamazdı.

Çünkü, Hind Başbakanı Narendra Modi'nin oturduğu koltuğun hemen arkasında kocaman bir sanskirtçe, 'Vishwaguru (Dünya Lideri)' yazısı dikkat çekiyordu. 2024'de yapılacak seçimlere hazırlanan Modi, ülkenin asıl adının India (Hind, Hindistan) değil, 'Bharat' olduğunu ve Hind isminin, Hindistan'a, 1947'ye kadar 200 yıla yakın bir süre hükmetmiş olan İngiltere yönetimi tarafından verildiğini söylüyor ve İngiliz sömürgeci döneminin izlerini silmek niyetini gizlemiyor. Elbette bugün bile 20'den fazla resmî dili olan 1,5 milyarlık dev bir nüfusa sahip Hindistan'da, 400 yıl kadar 'hükmeden' (Müslüman) Bâbürlüler döneminin izleri de silinmeye çalışılıyor. Ancak, Tâc Mahal'i ve de 275 milyonu bulan Müslüman halkı ne yapacaklar?

Kaldı ki, Modi, seçimleri kazandığı takdirde, Hinduların 'tanrı' olarak kabul ettikleri 'inek'lerin 'Müslümanlar tarafından kesilmesi ve yenilmesine' çok daha şiddetli cezalar getireceğini va'dediyor, kitlelere.. Ki, Müslümanların en büyük sıkıntılarından birisi, inek kesememeleri ve gizlice kesmeleri..

Bütün bunlara rağmen, Modi'nin alkışlanacak bir davranışı da var. O, halkının giyim-kuşamından asla tâviz vermiyor ve dünyanın her bir yanına gidince de kendi halkının yaşayış tarzını ve ölçülerini bizzat yansıtıyor, binlerce yıllık geçmiş kültürlerini yansıtan Hind alfabesini değiştirmek gibi bir aşağılık duygusuna kapılmışlık tutumu sergilemiyor.. G20'nin sloganlarından olan ve insanlığın 'tek aile' olduğunu anlatan 'Vasudhaiva Kutumbakam' terimi de sanskirtçe, kutsal kitab olarak kabul edilen 'Upanişad'dan alınma.. Yani, binlerce yıllık Hind kimliğini korumaya her vesileyle, özen gösterilmiş..

*

Modi'nin Cumartesi gecesi, Yeni Delhi'nin kalbinde, Bharat Mandapam binasında Dünya liderlerine verdiği yemekteki yemek listesi de ilginçti.. Yoğurt ve baharatlı Hint turşusu ile kaplanmış darı yaprağı , darı gevrekleri ve Kerala kırmızı pirinci, incir ve şeftali kompostosu yer almış.. İçecek olarak da 'Keşmir kahwa'sı, Darjeeling çayı da ikram edilmiş..

Yani, yüz milyonlarca Hindli'nin temel gıdası olan mütevâzı bir tahıl yemeği.. (Darı, Hindistan'ın süper gıda olarak desteklediği bir tahıl cinsidir.)

Proteinler, potasyum ve B vitamini açısından zengin ve glütensiz olan darı, genelde, yassı ekmekler halinde sunulur.

Darı, Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü'nün 2023 yılını Uluslararası Darı Yılı ilân etmesinden sonra buğday veya pirince sağlıklı bir alternatif olarak tanınmaya başlamış..

Yaklaşık 9 tür darı olup, Hindistan hepsini de yetiştiriyor. Darı bitkisi, verimsiz topraklara, kuraklığa ve zorlu büyüme şartlarına dayanıklı, gübre ve böcek ilacı olmadan farklı ortamlara kolayca uyum sağlayabilen bir tahıl ve binlerce yıldır yetiştiriliyor. Ayrıca diğer tahıllar kadar suya ihtiyaç duymamaları, onları özellikle kuru ve kurak bölgelerde de tercih haline getiriyor.

*

NOT: '12 Eylûl 1980 Askerî Darbe Zorbalığı'nın 43. Yıldönümü dolayısıyla, bu akşam, AKİT Tv.de yayınlanacak olan bir programda olacağım, İnşaallah..

‘Ankara'da anayasso... Ellerinden öpiy Haso... Yap bize de iltimaso...'
13 Eylül 2023 Çarşamba

150 yıl öncelerde, 'Kanûn-i Esâsî' denilirdi... Yani, asıl-temel kanun... 1920'lerde Ankara'daki Meclis de kendisini bağlı hissedeceği, esas nizamnâme mahiyetinde bir program belirlemişti. Çünkü İstanbul işgal altındaydı ve İstanbul'daki Meclis-i Meb'ûsân kapatılmış, bazı üyeleri işgalci güçlerce tevkif olunup, Malta Adası'na sürülmüşlerdi.

O sırada, Filistin'deki Osmanlı ordusunun İngiliz güçlerine yenilmesi sonrasında, o ordunun kumandanı, vazifesini bir yardımcısına devretmiş ve İstanbul'a gelmişti. (Ancak bu kumandan hakkında, son Sadrâzamlardan Ahmed İzzet Paşa, 'Feryâdım' isimli hâtırâtının 2.cildinin 210-211. sahifelerinde, 'Filistin'den ayrılırken, 5 atını Cemâl Paşa aracılığıyla devlet tarafından, 5 bin altın liraya satın aldırtmış olduğundan, cebi de dolu olarak Beyoğlu âlemlerine atılmış ve işgal kuvvetleri subaylarıyla da görüşmeye başlamıştı' demektedir; tabiatıyla, resmî bir yetkisi olmaksızın...)

Sonra, özellikle Orta ve Doğu Karadeniz'de, Sultan Fatih tarafından, varlığına, milâdî-1461'de son verilen Rum- Pontus Devleti'ni hortlatmak kurmak hayaliyle, Rûm unsurlar İngiliz ve Yunan hükûmetlerince teşvik ve tahrik ediliyor; bu entrikalara Müslüman halkın direnmesini gerekçe gösteren İngiliz Hükûmeti ise, o bölgeyi de işgal edebileceğini söylüyordu. İşte o zaman, Sultan Vahiduddin, böyle bir işgalin Karadeniz'i de kuşatmaması için, bir kumandanını Samsun'a, bütün askerî ve mülkî makamlar üzerinde en geniş yetkili bir ordu müfettişi sıfatıyla göndermişti.

(Ki, Karadeniz'deki o Rûm-Pontus entrikasına karşı, Müslüman halkın savunulması için kendiliğinden silâha sarılanların en etkin ve yaygın olanı, Topal Osman ve etrafındaki 'fedaî'leriydi.. Daha sonra, Ankara Meclisi'ndeki en güçlü muhaliflerden olan Ali Şükrü Bey'in katledilmesinin faili olduğu suçlamasıyla üzerine emniyet güçleri gönderilmesi üzerine, yıllarca gönüllü muhafızı ve fedaîsi olduğu isme karşı, Çankaya Köşkü'nü basmak üzere harekete geçince, onu çarşafa bürünerek kaçmaya zorlayan ama pusuya düşürülerek öldürülen ve başı kesilip, cesedi Ankara'da Ulus Meydanı'nda 3 gün boyunca teşhir edilen Topal Osman konusu bir ayrı konudur..)

*

Sultan Vahidüddin'e ve Saltanat-ı Seniyye'ye ve 'Maqaâm-ı muazzamâ'y-ı Hilâfet'e bağlılık yeminleriyle çıkılan yolculuk, 11 ay sonra Ankara'da bir Meclis toplanmasıyla noktalanıyordu.

23 Nisan 1920 Cuma günü Hacı Bayram Câmii'nde kılınan cumâ namazından sonra Meclis üyeleri, yolun iki tarafında, kitlelerin ellerinde kaldırdıkları Kur'an'ların altından gözyaşları ve 'Tekbîr' sadâları altında geçiyorlardı...

Açıktır ki, bu Meclis'in üyelerinin (M. Kemal de dâhil), hepsi de İstanbul'da düşman güçlerince muhasara altında tutulan 'Maqaâm-ı Hilâfet ve Saltanat-ı Seniyye'ye bağlılık ve işgalci güçlerle mücadele etmek yemini etmiş kimselerdi.

Temsilcileri noksan olan veya olmayan vilayetlerden ise, temsilcilerini göndermeleri istenirken, bu temsilcilerin 'dinî salâbet sahibi' olmalarına dikkat gösterilmesi bilhassa hatırlatılıyordu.

Evet, işgalcilerin pençesine düşmekten kurtulanlar da çalışmalarına Ankara'daki Meclis'te devam ederken, bütün harcamalar, makamlar, rütbeler, unvanlar, yetkiler 'Saltanat-ı Seniyye' tarafından veriliyordu.

Ama Lozan Barış Müzakeresi devam ederken, o müzakerelerin asıl beyni durumunda olan İngiltere, hem İstanbul Hükûmeti'ni, hem de Ankara'daki fiilen Hükûmet'i dâvet ediyorlardı. Ankara'dakiler ise, müzakerelerde 'çift başlı bir görünüm verilmemesi gerektiğini' hatırlatıyorlar ve bunun için, İstanbul Hükûmeti'nin, Ankara Meclisi'nin temsilcilerini de kendi temsilcileri olarak da bildirmelerini istiyorlardı. Zâhiren, mâsûm gibi görünen bu istek, 'uluslararası hukuk ve diplomasi'ye göre, Osmanlı'nın tek temsilcisi olan 'İstanbul Hükûmeti'nin oyuna getirilmesi oluyordu.

*

İngilizler bir taraftan da -Kâzım Karabekir'in hâtırâtında belirttiği üzere-, İstanbul'daki temsilcisi aracılığıyla, 'Saltanat, pahalı bir yönetim tarzıdır, saltanatı kaldırın... Hilâfet makamı için ise, İstanbul'da belirli bir bölgede faaliyet gösteren bir merkez oluşturabilirsiniz...' diyorlar; kendi saltanat sistemlerinin bin yıla yakın zamandır devam ettiğini hatırlamak istemezcesine...

Ve Lozan Barış Müzakereleri'ndeki teklifleri reddeden Birinci Meclis, İstanbul'daki Halife-Sultan'ın temsilcisi eliyle feshediliyor; bütün muhalifler 'temizleniyor' ve kendi adamlarından oluşturulan İkinci Meclis tarafından 1 Kasım 1922 günü, yani İngilizlerin isteğine uygun olarak, Saltanat ve Hilâfet birbirinden ayrılarak, saltanat kaldırılıyor. Yani, Osmanlı saltanat rejimi sona erdiriliyor ve Ankara'daki 'Meclis Hükûmeti' onun yerini alıyor...

Bu, son 100 yıldaki hükûmet darbelerinin ilk örneğidir.

Arkasından da Lozan'da dayatılan 'barış' planı 24 Temmuz 1923'de imzalandı ve İkinci Meclis tarafından da, -karşı çıkanların kellelerinin kopartılacağı' tehditleriyle birlikte kabul edilir. Henüz yeni rejimin adı, 'Meclis Hükûmeti'dir. Ve 3 ay kadar sonra da, yeni rejimin adının 'Cumhuriyet' olduğu ilân edilir, 29 Ekim 1923'te...

5 ay sonra, 3 Mart 1924 günü de İslâm Hilâfeti'nin, 'Meclis'in manevî şahsiyetinde mündemiç olduğu' iddia edilerek, Hilâfet makamı'nın belirli bir şahıs tarafından temsil edilmesine son veriliyordu...

1924 tarihli bir 'Teşkilât-ı Esâsiye Kanunu', yani bugün anayasa denilen bir metin hazırlanıyordu. Ama yine de, 2'nci maddesinde, 'Devlet'in dini, Din-i İslâm'dır...' ibaresi vardı.

1928'de, Anayasa'dan bu ibare de çıkarıldı... 'Hangi cumhûrun iradesi'yle olduğu sorulamıyordu bile... Ankara'daki fiilî yönetim, geçmişteki saltanat sistemlerinde görülmeyen derecede, dârağaçlarının insan meyve vermesini seyrettiriyordu Müslüman halka... Ve 'laiklik' kelimesi de 1937'de o anayasaya açıkça eklendi...

Ama hayret, Lozan Antlaşması'nın yıl dönümlerinde, geçmişteki nice cumhurbaşkanları bile, Lozan Antlaşması'nı, nesiller boyu halkımıza, 'Laik Cumhuriyet'i kendisine borçlu olduğumuz Lozan Antlaşması' diye 'laik kutsama'larla tanıtmaya kalkıştılar. Halbuki Lozan'da, 'Ne Cumhuriyet denilen ve cumhurun haberinin bile olmadığı bir sistem vardı, ne laiklik...' Ve amma, zımnen itiraf olunuyordu ki bu terimler, bu sistemler, Lozan'ın egemen güçlerince dayatılmıştı...

Bu yapılanların her birisi, Müslüman halkımıza karşı birer 'fiilî darbe' mahiyetindeydi..

Ve 1937 yılında azledilmiş olan ve en yakınlarının bile selâm vermekten kaçındıkları İsmet İnönü, Mareşal Fevzi Çakmak'ın 11 Kasım 1938 sabahı, Meclis'i askerle kuşatması sonunda ve 'oy birliği'yle 2. Şef olarak seçtirilmişti...

Yani, o da bir darbeydi...

Sonrası mı?..

27 Mayıs 1960 günü, mâlûm 'ilke ve devrimleri korumak ve topluma zorla dayatmak' için bir askerî darbe... Hazırlanan yeni anayasaya da, o 'ilke ve devrimlerin insan hak ve hürriyetlerine aykırı olarak değerlendirilemeyeceği' bir kesin hüküm olarak dercedilmişti... Üstelik, 'Hâkimiyet, kayıtsız-şartsız milletindir...' denilerek..

Sonra... 12 Mart 1971 günü, yine aynı 'ilke ve devrimleri korumak için...' diyerek bir daha darbe yapılmıştı.

Ve dün, 12 Eylûl 1980 günü, (yani 43 yıl önce dün) yapılan bir darbe de yine aynı ilke ve devrimleri korumak adına yapılmıştı... Bunu 28 Şubat 1997 Askerî Darbe Zorbalığı'nda da en zâlimce ve komik uygulamalarıyla gördük... Sonra, 28 Nisan 2007 Askerî Darbesi denemesi yapıldı bir muhtıra yayınlanarak... Ama o muhtıra, geçmiştekiler gibi hükûmetleri devirmeye yetmedi; çünkü, 'Erdoğan'ın iradesi'ne tosladı... O zaman, darbeci zihniyetlerin zebûnu asker üniformalı hainler, 15 Temmuz 2016 gecesi bu kez, daha bir alçakça yollarla, bombardımanlarla netice almaya kalkıştılar ama Allah'a şükür başarılı olamadılar. Çünkü, Müslüman halkımız liderini ve lider de, emanetini taşıdığı o halkı terk etmedi...

Milletimizin son yüz yıldır, yaşamadığı darbe kalmadı...

Şimdi, yeniden ve yeni bir anayasa yapılması gündeme getiriliyor...

'Ülkenin ve halkın birlik ve bütünlüğünün korunması' ve devlete karşı silahlı mücadele ve ayaklanma çağrılarının asla himaye göremeyeceği gibi sınırlandırmalar dışında, hiç bir ilke veya devrimin veya hiç bir kişinin görüşlerinin millete zorla dayatılmasına izin vermeyecek bir dikkatle hazırlanacak bir anayasaya kavuşmak ümidiyle...

.Devletlerin siyasetinde maslahat ve menfaatin asıl ölçü oluşu ve ‘Karabağ' konusu…
15 Eylül 2023 Cuma

Bugünlerde, Nahçıvan'dan Azerbaycan Cumhuriyeti'ne geçmek için, eskiden olduğu gibi yine kullanılabileceği düşünülen Zengezur Koridoru'nun açılmaması için, Ermenistan'ın göstermeye çalıştığı engeller yüzünden, Ermenistan ile Azerbaycan Cumhuriyeti arasında yeni bir askerî karşılaşma ihtimali yarım ağızla da olsa dillendirilmeye başlandı...

Hatırlanacağı üzere, Nahçıvan, yaklaşık 450 bin kadar nüfusuyla, Azerbaycan Cumhuriyeti'nin bir parçası olmakla birlikte, batısında Türkiye, güneyinde İran, kuzeyinde Ermenistan bulunan ve amma bir parçası olduğu Azerbaycan Cumhuriyeti ile coğrafî hiç bir bağı olmayan bir 'özerk cumhuriyet' statüsünde bir bölge... Azerbaycan Cumhuriyeti'yle kendisi arasında 45 km kadar bir Ermenistan şeridi, kuzeyden güneye, İran sınırına dayanmaktadır.

32 sene önce tarihe karışan Sovyetler Birliği döneminde, Nahçıvan'dan Azerbaycan'a geçmek mesele değildi... Ama Ermenistan ve Azerbaycan halkları arasında öteden beri bir soğukluk vardı ve birbirlerini engellemeye çalışıyorlardı.

Sovyet Rusya'nın son lideri olan Gorbaçov, 1990 yılının Ocak ayında iki halk arasındaki gerilimi yatıştırmak ve önlemek iddiasıyla, Rusya tanklarını Bakü'ye sürüp, yüzlerce insanı ezince, Azerbaycan halkının 'Qanlı Yanvar' (Kanlı Janvier/Ocak) dediği facia, Ermenistan ve Azerbaycan halkları arasındaki düşmanlığı daha bir zirveye taşımıştı. Çünkü Ermenistan'ın elinde hem en güçlü Sovyet Rusya silahları vardı; hem de Rus ordusundaki Ermeni asıllı komutanlar da kendilerine düşen rolü yerine getirmekte ihmâlkar davranmıyorlardı, tabiatıyla... Ermeni halkı da Rusya'nın kendilerine 'ağabeyce, cömert davrandığını' görüyor, minnet duyuyorlardı.

Ama 1991 yılının Ağustos'unda, marksist-/komünist generallerin, komünist ideoloji üzerine kurulu rejimi kurtarmak niyetiyle, Gorbaçov'u devirmeye teşebbüs etmeleri ve amma başarılı olamamaları ve Rus liderlerinden Boris Yeltsin'in tank üzerine çıkıp halkına liderlik yapmasıyla, o iç-komünist darbe yenilgiye uğruyor ve lâkin Sovyetler Birliği de tarihe karışıyor, Sovyet Cumhuriyetleri arasındaki iç-idarî sınırları Stalin döneminde belirleyen 1952 tarihli düzenlemeye göre, ortaya yığınla, 15 kadar 'bağımsız devlet'ler çıkıyordu...

İşte o hengamede, yeni bağımsız devletlerin en hazırlıklı olanı, denilebilir ki, 2,5-3 milyon kadar nüfusuyla Ermenistan idi. Ve Nagorno (Dağlık) Karabağ denilen bölge, hele de son 100 senedir, Ermeni zenginlerinin sayfiye bölgesi olarak biliniyordu ve o bölgeyi otomatik olarak kendilerine bağlanmış kabul ediyorlardı. Halbuki Karabağ bölgesi, hem tarihî açıdan, hem de Sovyet Cumhuriyetleri arasındaki 1952'deki kanunî düzenlemeye göre Azerbaycan'a ait idi.

Ama Azerbaycan'ın o geçiş dönemindeki tecrübesizliklerinden istifade eden Ermenistan, hem Karabağ'ı ve hem de etrafındaki diğer şehirleri ve Azerbaycan Cumhuriyeti'nin topraklarının yüzde 20'den, yani beşte birinden fazlasını 1993-95'ler arasında işgal edivermiş ve 1 milyondan fazla insan, o perişanlık içinde Bakü'ye ve 150 bin kadar insan da aradaki sınır olan Aras Nehri'nin güneyindeki İran'a sığınmıştı... Ve Nahçıvan ile Azerbaycan Cumhuriyeti arasındaki irtibat da Aras'ın güneyinden, İran içinden 45 km'lik bir yolla sağlanıyordu... Yani, Ermenistan, Azerbaycan'ı kıskaç içine almıştı...

(Ki, bu nokta göz ardı edilir ve İran'ın, Azerbaycan'a sahip çıkmadığı söylenir, bazı çevrelerde... Bu iddia gerçeği yansıtmamaktadır. Ama o zamanlar, Azerbaycan Cumhuriyeti'nin başkanı durumunda olan Ebulfez Elçibey, Amerika, Fransa ve diğer güçlerin de teşvikiyle, İran Azerbaycanı'nın da, Aras'ın güneyinin de Azerbaycan Cumhuriyeti'ne ait olduğu ve Büyük Azerbaycan'ın kurulacağı gibi sözleri hiç bir diplomatik inceliğe dikkat etmeden telâffuz ediyordu... Hattâ o sırada, İran Dışişleri Bakanı olan Ali Ekber Velâyetî, 'İran Azerbaycanı'nın nüfusu 24-25 milyon; Azerbaycan Cumhuriyeti'nin nüfusu ise, 7 milyon kadardır. Bir birleşme söz konusu olursa, kim kime katılır, büyük mü küçük parçaya; yoksa küçük parça mı büyüğe?' diye konuşunca, durumun öyle sadece nutuk çekmekle olamayacağı anlaşılmıştı. İşte o dönemler, Ermenistan'ın Karabağ'a iyice yerleştiği dönemlerdir...)

*

Daha sonra ise, Sûret Huseynof isimli bir 'halk kahramanı'nın, Gence'den kamyonlara binip, taraftarlarıyla Bakü'ye, Elçibey'i devirmeye gittiği sırada, Elçibey de makamını, Sovyetler Birliği döneminde yıllarca Azerbaycan Komünist Partisi Sekreterliği/ liderliği yapan Haydar Aliyev'e bırakarak, doğum yeri olan Nahçıvan'ın Ordubad şehrine kaçmıştı... Aliyev ise hiç beklemediği anda Devlet Başkanlığı konumuna gelişinin şaşkınlığı içindeyken, Bakü'ye sığınan ve 'qaçgın'lar dediği 1 milyon kadar insana, 'Bir kurşun sesi eşittiiiz, hammınız (hepiniz) hemen qaçtıııız...' demekten ileri bir şey yapacak durumda değildi.

Ermenistan bu durumlardan çok istifade etti ve 28-29 yıl Karabağ'ı ve etrafını elinde tuttu.

*

Ama Türkiye'nin bu duruma seyirci kalmaması dengeleri alt-üst etti ve nihayet, Eylül-2020'de Azerbaycan güçlerinin, Ermenistan tahriklerine verdiği çok güçlü bir tepkiyle ve 44 gün süren savaş sonrasında Ermenistan kesin-kes yenilgiye uğradı, beklenmeyen şekilde...

*

Bu noktada, Ermenistan yönetiminin, Karabağ Meselesi'nde Rusya'nın kendilerine bekledikleri desteği vermeyişinden dolayı rahatsız olduğu, resmî beyanlarının içinde gizli bir serzeniş halinde olsa bile, yine de seziliyordu.

Rusya ise, Kafkasya'da asıl ve son sözü kendisinin söylemesi gerektiği şeklindeki -eski- 'büyük devlet kompleksi'ni bir kenara koymamakla birlikte, Türkiye'yle de karşı karşıya gelmemek dikkatindeydi... Çünkü Türkiye, eski Türkiye değildi ve NATO her ne derse, o denilenlere hemen, 'Baş üstüne...' demeyeceğini Erdoğan döneminde bütün dünyaya göstermişti...

Bu bakımdan, Ermenistan'ın ağır yenilgisiyle sonuçlanan 44 günlük Karabağ Savaşı sırasında Rusya, hem hâlâ büyük güç konumunda olduğunu hissettirmeye ve hem de Türkiye'yle karşı karşıya gelmemeye azâmî dikkati göstermişti...

*

Ama Karabağ'da yaşayan Ermeni halkının, Ermenistan ile bağı yoktu... Tıpkı, Nahçıvan gibi, onlar da asıl büyük parçadan uzak düştüklerini düşünüyorlar... Ermenistan'a geçiş için, yaklaşık 25 km'lik 'Laçın Koridoru' vardı ama '44 günlük savaş' sırasında Azerbaycan o yolu kesmişti.

Geçen hafta, Azerbaycan, Karabağ'daki Ermenilerin, Ermenistan'la irtibat kurabilmesi için, Laçın Koridoru'ndan geçiş izni veren bir anlaşmayı imzaladı, Paşinyan hükûmetiyle... Ve doğru da yaptı... Çünkü sivil halkın yolunun kesilmesi, iktisadî bakımdan o halkı daha bir sıkıntıya sokuyor. Ama aynı durum Nahçıvan halkı için de söz konusu...

İşte o noktada, özellikle Amerika ve Fransa'daki Ermeni nasyonalist teorisyenleri, Ermenistan'ın, Zengezur Koridoru'nu açmamasını ısrarla istiyorlar... Çünkü o durumda, 'bu koridordan sadece Nahcivan değil Türkiye de faydalanacak.' diyorlar...

Bu da yanlış değil elbette... Çünkü Türkiye, o zaman Nahçıvan ile arasında olan sınır kapısından taa Bakü'ye kadar ulaşabilecek...

Ama bunu sadece Ermeni nasyonalistleri değil, geçen sene ölen ünlü Rus Türkolog Jirinovsky de söylüyor ve 'Türkiye, bizi güneyimizden taa Kırgızistan'a ve dolayısıyla da Çin'e kadar kuşatacak...' diye Putin'in dikkatini bu noktaya çekiyordu...

İlginçtir, benzer bir yorumu bazı İran'lı bazı stratejistler de yapıyorlar ve 'Bizi Türkiye kuzeyden kuşatacak ve taa Orta Asya'ya kadar uzanacak...' diye, bu koridorun açılmasına sıcak bakmıyorlar ve 'Nahçıvan'dan Azerbaycan Cumhuriyeti'ne İran üzerinden geçişte bir mesele yokken, böyle bir pürüz çıkarılmasın...' diyorlar.

Ermenistan'dan bazı stratejistler ise, 'Ermenistan'ın varlığının, aslında Türkiye'nin Orta Asya ile birleşmesine, bir coğrafî set oluşturduğunu ve kıymetlerinin bilinmesini' istiyorlar...

Yani görülüyor ki Zengezur Koridoru, sadece basit bir geçit ve yol olarak değerlendirilmiyor ve konuyu kaşımak isteyenlerin bir takım vehimler uyandırmaya çalışacakları ihtimal dışı ve de Azerbaycan Cumhuriyeti ile Ermenistan arasında bir askerî karşılaşmanın neler getireceğini kestirmek kolay değil...

Nitekim, geçtiğimiz haftalarda Amerikan emperyalizminin Ermenistan'la ortak askerî tatbikat ve manevralar yapması, sadece Rusya'ya değil, bölgeyle ilgili herkese bir 'gözdağı' vermek mahiyetindedir de...

Herhalde, bu durumda en mâkûl çözüm, Erdoğan Türkiyesi'nin son 3 yıldır devamlı vurguladığı gibi; 'Türkiye, İran, Rusya, Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan' arasında '6'lı bir 'Kafkas Bölgesi Ekonomik ve hatta siyasî dayanışma ve işbirliği' kurulmasıdır.

.Okuyucularla hasbihal: Mescitler-câmiler bizim kışlalarımızdır; hayat mücadelesini oralardan öğreniriz-öğrenmeliyiz…
17 Eylül 2023 Pazar

*Bekir Gümüşoğlu isimli okuyucu, '15 Eylûl Cuma günü câmilerde okunan hutbelerde hayat pahalılığı, fiyat oynamaları, satıcı ve alıcı, kiraya veren ve kiracı arasındaki ilişkilere değinilmesi son derece güzeldi, bence... Halkın sosyal hayattaki davranışlarının, bu şekilde İslamî gereklerle güçlendirilmesi gerekir... Diyanet'in teşekkür edilmeyi hak eden bu yöndeki çalışmaları, toplumun her kesimini ilgilendiren konularda İslâm'ın hüküm ve yaklaşımlarının anlatılması, dinin sosyal hayatın aslî değerlerimize göre şekillendirmekteki rolünü de anlatmaya vesile oluyor...' diyor...

--Evet, bu gibi hutbeler, gerçekten de halkımızın uyanması, kendisine gelmesi açısından çok etkili oluyor... Düşünelim ki, mahalle pazarlarındaki satıcılar bile birbirlerini, 'Bu pahalılıkta, taze fasulyeye 30 lira denilir mi, de gitsin, 50 lira...' diyerek ve hem de herkesin duyacağı şekilde ikaz ediyorlar, hattâ ayıplıyorlar... Öylelerine o anda bir söz söylemeye kimse cesaret edemiyor... Çünkü basit ve kabaca ve de hattâ ahlâksızca sözlerle karşılık vereceklerinden, kavga çıkabileceğinden endişe ediliyor.

Bu bakımdan bu gibileri, belki, çoluk-çocuklarının helâl olmayan kazançlar elde etmekten sakındırmak için, Allah huzurunda sorumlu olacakları, mezara paralarıyla, mallarıyla değil, sevap ve günahlarıyla gideceklerini hatırlatmak belki kendilerine getirebilir...

Hutbeler masal anlatır gibi değil, hayatın içinden çarpıcı örneklerle sunulmalıdır. Nitekim, geçen hafta, Fatih Câmii'nde okunan Cuma Hutbesi'nin konusunun da başka ülkelerden ülkemize sığınan, özellikle Müslüman ülkelerden gelenlere karşı dışlayıcı bir tavır takınılmasına karşı İslamî hassasiyetle uyarıcı mahiyette olduğuna değinmiştik.

Evet, Müslüman isek, her insana karşı bir Müslümanın dikkat ve rikkatiyle davranmak zorundayız. Ama toplumumuzda ırkçı- faşist eğilimlilerce estirilen yabancı düşmanlığı, hele de Müslüman oldukları anlaşılanlara karşı daha bir hoyratça... Kaldı ki kim olursa olsun, insanların pasaportlarına göre, kimliklerine veya renklerine ve ırklarına göre farklı muamelelere tâbi tutulması, onların aşağılanmasından çok, o gibi ölçülerle başkalarını aşağılayanları alçaltmaktadır; bu gibiler ırkçı, aşağılık kimseler bunu bile anlayamıyorlar. Bilmiyorlar ki, bu gibi ırkçı- faşist yaklaşımları Avrupa'nın büyük şehirlerindeki yerliler, bizim ülkemizden veya başka ülkelerden o ülkelere gidenlere de aynı şekilde davranıldığını hatırlarına getirseler belki düşünür ve utanırlar.

*Nahit Gökalp isimli okuyucu da 2 Eylûl tarihli ve 'Bir 'zafer' üstüne kurulan 'ırkçı vs. gayri insanî dışlayıcı yaklaşımlar'dan kurtulmak zarûreti' başlıklı yazımızla ilgili görüşlerini ifade etmiş, etraflıca... Özetle öyle diyor: 'Bu günkü yazınızı okudum. Ülkemizde inanç birliğinin esas alınması gerektiğini söylüyorsunuz.

Türk vatandaşlığı ırk değil, vatandaşlık bağı esas alınarak düzenlenmiştir.

Müslüman olmayan Türkleri yok sayarak inanç temelli yönetimin adı nedir acaba?

Eğer ümmetçilik istiyorsanız ülkemize gelen milyonlarca kontrolsüz, kayıtsız sığınmacının bir bölümünün Arap ülkelerine gönderilmesine öncülük edebilirsiniz. (...) Bu ülke kurtuluş savaşıyla kazanıldı, yanlış yönetimlerle kaybedilmesin.

Herkesin inancı kendine; ama devlet yönetimi liyakat, eğitim, ilim, tarafsızlık benzeri ilkeler temelinde olmalı. Bu ilkelerden uzaklaşan (...) birçok ülkenin neden geri kaldığını, neden hep savaş bölgesi olduğunu, çoğu ülkenin sömürge devleti olduğunu hiçbir şey olmazsa da birbirleriyle savaştığını görürsünüz.'

--Bu okuyucu arkadaşa belirtelim ki, İslâm insanlar arasında ırk, dil, renk veya kan soyu gibi birliktelikleri esas almaz. Hz. Peygamber (S), Habeş'ten Bilâl, Fars diyarından Selmân, Yemen diyarından Ebû Zer, Diyâr-ı Rûm'dan Suheyb gibi müminlerle bir millet, İslâm milleti olmanın, İbrahîm milleti olmanın aslî çekirdeğini oluşturuyordu. Evet, biz bir 'ümmet'iz, İslâm ümmeti... İdealimiz, 14 asır önce gerçekleşmiş olan, yani örneksiz olmayan, ütopya olmayan ve dünyanın her yanında birbirimizi, Allah-u Ekber' ve Selâm'la tanıyan yüz milyonların ve onlarla birlikte olmak isteyen diğer mazlûm ve mustaz'af/hakları gasp edildiği için zayıf duruma düşmüş diğer halkların da yüksek insanî değerlere ulaşması için çalışmayı ideal ediniriz, Müslümanlar olarak...

Bunun içindir ki, Hz. Peygamber ve önceki ilâhî peygamberler de, gerektiğinde en yakınlarındakilerle, kendi akrabalarıyla bile savaşıyordu. Nitekim, Hz. Peygamber'in bir amcasını, Ebû Leheb'i Kur'an diliyle lânetle anıyoruz. 14 asır öncesinde Müslüman olmayan ama Müslümanlarla birlikte hareket etmek isteyenlerin de hukukunu tanzim eden 'Medine Vesikası'nı okursak, bugün o noktadan hâlâ da çok uzak düştüğümüz görülür. Ama o yüce hedefe yine ulaşacağız, inşallah...

'...(filânları) Arap ülkelerine gönderebilirsiniz' diyorsunuz. Sadece İstanbul'da Edirnekapı Şehitliği'ne baksak, henüz 110 yıl öncelerde, İslam topraklarını ve Müslümanların hukukunu korumak için candan geçen on binlerce 'şehit' mezarlarını; asırlarca birlikte yaşadığımız aynı inancın insanları olarak Halep, Bağdat, İdlib, Musul, Medine, Asyut, Derne, Bingazi, Trablus, Kosova, Manastır, Bosna, Filibe ve diğer yerlerden gelmiş ve İstanbul'u rüyalarında bile görmemiş olan binlerce kardeşlerimizin mezarlarını görürüz. Onlar, 'Herkesin inancı kendine...' gibi sözlerle değil, 'Allah-u Ekber!' diyerek ve insan olmanın asıl şeref ve faziletinin, İslam'a bağlı olmaktan geçtiği inancıyla savaştılar ve can verdiler. Onlar, Türk, Arap, Kürd, Çerkez, Arnavut, Boşnak vs. filanca kavimden olmanın değil, Müslüman olmanın iman ve şuûrundaydılar.

Sadece Müslüman topraklarını değil, diğer halkların topraklarını da parça parça edip, yeryüzünü kana boğan emperyalist-şeytanî güçlerin çıkardıkları savaşları mazlum halkların üzerine yıkmak haksızlık olmaz mı? Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarını ve hattâ aynı inanç ve kültürden gelen yüz milyonları bile boğazlayanlar gelişmiş sayılan ülkeler değil miydi?

Bu konuda uzuuun uzuuun yazmak veya konuşmak gerek... Ama şimdilik bu kadar...

* Almanya'dan Davud Karaca isimli okuyucu, bir video göndermiş... Okuyucumuz diyor ki: 'Biz burada, fabrikalarda saatlerce çalışıyor ve sonra rûhen dinlenebilmek için dinî bazı nasihatleri dinleyelim...' diyoruz, birileri bize o ruh huzurunu bile çok görüyorlar... O videoda bir genç, aklınca, milleti kendi yaklaşımınca uyarmak adına, Müslümanların farkında olmaksızın şirke düştükleri gibi dehşetli laflar söylüyor. Namazda selâm vermeden önce okunan Tahiyyât duasındaki Âl-i Muhammed ve Âl-i İbrahîm ibarelerinin ne mânâya geldiğini bile anlamayanlar, o Yüce Peygamberlerin yolundan gidenlere bağlılık ifadelerimizi, Kur'an'a aykırı buluyorlarmış... Videoları da akıllarınca bizi aydınlatmak adına hazırlıyorlarmış... Onların bir dua olduğunu bile anlamıyorlar...'

--Bu okuyucum söylenecek olanı söylemiş zâten... Geçenlerde, artık iyice tozutmuş olan bir kişinin de, Fatihâ Sûresi'nin ilk âyetinde, bizim rabbimize yönelişimizi ve ona sığınışımızı, ondan başka kimseye ibadet etmeyeceğimizi ve kul olmayacağımızı, ondan gayri kimseden yardım istemeyeceğimize dair yakarışımızı bile, yanlış anladığına dair videosunu dinledim... Ki, bu kişi bir zamanlar çok bilgili olduğuyla övünürmüş...

Ârif kişiler, 'Yâ Rab, beni bir an bile nefsimin eline koyma ve en hayırlı ânımı, en son ânım eyle...' diye dua ederlermiş. Biz de bu duayı tekrarlayalım ve kendimize de, nefsinin ve şeytanın iğvâlarına kapılan herkese de akıl sağlığı dileyelim.

*Amerika'dan okuyucumuz, Prof. Necati Engeç de özetle, İslâm meşalesinin asırlar içinde nice çetin engellemelere rağmen bizlere ulaştırılmasında emeği geçen, geçmiş dönemlerin bütün büyük İslam önderlerini hayırla yâd ediyor...

--Elbette biz de... Ancak o büyük İslam önderlerinin takipçileri adına ortaya çıkan ve birbirleriyle cedelleşmeyi İslamî mücadele sanan öyle kişi ve gruplar var ki, o öncü liderler bu tabloyu görselerdi, şaşar-kalırlardı.

**

Ve bir düzeltme: 13 Eylûl tarihli ve 'Ankara'da anayasso...' başlıklı yazımda Lozan Barış müzakereleri çerçevesinde o müzakerelerin asıl yönlendiricisi olan İngiltere'nin telkin ve teşvikleriyle Osmanlı hükûmet sisteminin sona erdirilmesi için, Ankara Meclisi'nde yapılan manevralara değinirken; Osmanlı Hanedanı'nın iktidarına son verilebilmesi için Birinci Meclis'in feshedildiği anlatılmıştı. Halbuki o karar, nice tehditlerle Birinci Meclis'e aldırtılmıştı. Ama daha sonraki merhalede, Hilafet'in kaldırılması gibi daha ağır bir kararın İlk Meclis'ten geçmeyeceği anlaşıldığından İkinci Meclis'in teşkili yoluna başvurulmuştu.

*Ve bir de acı hatırlatma:

Bugün, 17 Eylûl 1961'in 62'inci yıl dönümü...

'Hiçbir şey yapmamış olsaydı bile, Ezân'ı yeniden Arapça olarak okutturduğu için, o bile, onun idâmı için yeterli sebepti' denilerek, idâm olunan Başvekil Adnan Menderes ile Hariciye Vekili Fatin Rüşdü Zorlu ve Mâliye Vekili Hasan Polatkan'ı, hayırla anmak isteyenlere, o kapkaranlık zulüm gününü hatırlatıyorum...

.Ezân' yasağını kaldırması bile, idâmı için gerekçe sayılan Adnan Menderes'i anarken..
18 Eylül 2023 Pazartesi

Dünkü yazımın sonuna,

'Bugün 17 Eylûl 1961'in 62'inci yıldönümü..

'Hiçbir şey yapmamış olsaydı bile , Ezân'ı yeniden Arapça olarak okutturduğu için, o bile, onun idâmı için yeterli sebepti' denilerek, idâm olunan Başvekil Adnan Menderes ile Hariciye Vekili Fatin Rüşdü Zorlu ve Mâliye Vekili Hasan Polatkan'ı, hayırla anmak isteyenlere, o kapkaranlık zulüm gününü hatırlatıyorum..' notunu düşmüştü.

Edirnekapı'da, oturduğum evin 1,5 km. kadar uzağında ve pencereden her bakışta Adnan Menderes, Fatin Rüşdü Zorlu ve Hasan Polatkan merhûmların türbemsi mekânı ile, 200 metre kadar ilerisinde bulunan merhûm Turgut Özal'ın mezarı üstünde yükselen sütunları devamlı görürüm

Dünkü notumdan sonra, dün sabah Adnan Bey ve arkadaşlarının kabri başına gidip bir 'Fâtiha' okumak düşüncesiyle oraya gittim. Bir tören yapılıp yapılmayacağını da bilmiyordum. 15 dakikalık bir yaya yürüyüşle saat 10.00'da vardığımda, bir takım resmî vazifelilerden başka pek kimse yoktu ortalıkta..

Zeytinburnu Belediye Başkanı Ömer Arısoy Bey'in hazırladığı anlaşılan anma programında, daha sonra İstanbul Valisi Davut Gül, İstanbul AK Parti İl Başkanı Osman Nurî Kabaktepe ve daha sonra İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya ve İstanbul Müftüsü Sâfî Arpaguş Hoca ve bazı AK Parti m.vekilleri ve de 500'ü aşan bir vatandaş kitlesi de yerlerini aldılar. (Bu arada belirteyim, söz konusu idâmların 62. yıl dönümünde, bir mezar başında yapılacak bir anma toplantısındaki kalabalığın içinde, kısacık şortlarla arz-ı endâm eden kendini bilmez 2-3 müennes yaratık, öyle bir mekâna nasıl gelinmesi gerektiği konusunda, ya tamamen zır-câhil idiler; ya da, 'Her yerde inadına bulunalım..' diyen malûm kesimin talimâtıyla hareket eden kuklalar idiler..)

Adnan Bey ve iki Bakan'ının mezarlarının bulunduğu mekânın etrafında yüzlerce bayrak dalgalanıyordu. Onların, benim ilk gençlik yıllarımda, 62 yıl önce, 'vatan ve bayrak' nutukları atılarak idâm edildiklerini acı bir şekilde tekrar hatırladım.

Merasim, saygı duruşu ve sonra Kur'an okunması ve İstanbul Müftüsü'nün okuduğu dua ile devam etti. Sonra da, o saatlerde Amerika yolunda olan Başkan Erdoğan'ın gönderdiği mesajı okundu..

Mesajında, '16-17 Eylûl 1961'de yaşanan idâmların milletin hâfızasında derin yaralar açtığı'nı belirten Erdoğan, "Milli iradeyi ve milletin tercihlerini yok sayan 27 Mayıs Darbesi'nin ardından Adnan Menderes ve arkadaşlarının haksız ve hukuksuz bir şekilde idâm edilmeleri tarihe kara bir leke olarak geçmiştir. Tek parti faşizmine karşı, 'Yeter, söz milletin!" diyerek cesur bir yürüyüş başlattıkları' değerlendirmesinde bulunuyor ve '...ülkesi ve milleti için gecesini gündüzüne katarak 10 yıl boyunca hizmet eden Menderes'in dürüstlüğü, çalışkanlığı, tevazusu ve beyefendi kişiliğiyle insanların gönlünde taht kurduğunu, (...) Menderes ve arkadaşlarının aziz hatıralarının, şehadetlerinin üzerinden geçen 62 yıla rağmen milletin kalbinde yaşamayı sürdürdüğünü' kaydederek şöyle devam ediyordu: "Merhûm Menderes'i, Zorlu'yu ve Polatkan'ı iftiralarla darağacı'na gönderenler ise alınlarındaki lekeden hiçbir zaman kurtulamadılar. 27 Mayıs 1960'ta başlatılan, 1971, 1980, 1997 yıllarında tekrarlanan kötü geleneği hortlatma girişimini, 15 Temmuz 2016'da bir kez daha yaşadık. Asker üniforması giymiş FETÖ'cü hainlerin darbe teşebbüsünü, Allah'a hamdolsun, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte boşa çıkardık. Kahraman milletimiz, 15 Temmuz'da çıplak elleriyle tankları durdurarak, darbe defterini bir daha açılmamak üzere ülkemizde kapatmıştır, artık darbelerin de hukuku katleden Yassıada sahnelerinin de İmralı'da kurulan idâm sehpalarının da tekrarına izin vermeyeceğini göstermiştir."

Başkanı Erdoğan, mesajını şu cümlelerle noktalıyordu: "Rabbim yâr ve yardımcımız olsun diyorum. Bu düşüncelerle şehadetlerinin 62'nci sene-y'i devriyesinde merhûm Adnan Menderes, Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan'ı bir kez daha rahmetle yâd ediyorum."

Evet, Tayyib Bey'in mesajı ana hatlarıyla böyleydi. (Ancak bu vesileyle işaret etmeliyim ki, o mesajın okunması sırasında, bazı kişiler, yanı başlarındakilerle, etrafı rahatsız edecek şekilde, devamlı, vıdı- vıdı, saygısızca konuşuyorlar ve kendilerine yönelen ve rahatsızlık belirtisi yansıtan bakışlara bile aldırmıyorlar ve amma, sonunda, hiç dinlemedikleri mesajı herkesten çok alkışlıyorlardı!.)

*

İstanbul'un yeni Valisi Davut Gül Bey'in kısa konuşmasından sonra; selefi, /ondan önceki İstanbul Valisi ve şimdiki İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya'nın irticalen, -yeni nesiller için, belirtmek gerekebilir, yani, herhangi bir yazılı metne bakmaksızın- yaptığı konuşmanın da son derece dolu ve muhtevalı olduğunu belirtmeliyim.

İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, -özet olarak- şöyle diyordu,: "Eylüller hazân ve hüzün aylarıdır. 17 Eylül tarihi ise sararıp toprağa düşen yaprakların aksine, hayattan zorla koparılan üç şehidimizi anımsatır bizlere.. (...) Bugün düzenlediğimiz bu tören sadece bir 'yas'tan ibaret değil. Bugün bizler merhûm Adnan Menderes'in manevî huzûrunda 27 Mayıs'ın, 12 Eylül'ün, 15 Temmuz'un tüm darbe ve ihanet kalkışmalarının karşısında dimdik durduğumuzu, tüm dünyaya ilan ediyoruz.

Bu hain saldırılar, sadece iktidar hırsıyla hareket eden cuntacıların basit bir kalkışması değildi. Milletimizin istiklâl ve istikbaline devletimizin bekasına kurulmuş pusulardı. Ülkemiz ne zaman ilerleme istikametine girse kirli ve karanlık odaklar harekete geçti ve piyonlarını sahneye sürdü hep. (...) Yassıada Mahkemelerinde insanlık onuru ayaklar altına alındı. Aralarında bakanların, milletvekillerinin, komutanların ve bürokratların bulunduğu 592 kişi, 11 ay boyunca yargılandı. Her biri hücrelerde zindanlarda tutuldu. Yaşananlar sadece demokrasi adına değil, Adalet adına, insanlık adına da utanç vericiydi. 15 ay Yassıada'da tutuklu kalan şair Faruk Nâfiz Çamlıbel, o günleri şöyle anlatıyordu.

'Bilmiyor gülmeyi sakinlerinin binde biri..

Bir vatan derdi birikmiş bir avuçluk karada..

Kuşu hicran getirir, dalgası hüsran götürür.

Mavi bir gözde elem katresidir Yassıada.'

Evet, bir elem katresiydi, Yassıada..

Bir seher vakti İmralı Adası'na götürdüler, Merhum Menderes'i.. İdâm sehpasına dimdik, büyük bir vakarla, Kelime-i şehadet getirerek gitti..

Son sözleri, 'Dilimizden korkmamalıydınız. Ama, şimdi milletle el ele vererek Adnan Menderes'in ölümü, ölünceye kadar sizleri takip edecek ve bir gün sizi silip götürecektir. Buna rağmen merhametim sizinledir. Millet sağ olsun!' dedi.

Evet, millet sağ olsun. Son sözlerinde dahi zarafetini, merhametini korumuştu. (...)

Aslında, o sabah darağacına çekilen sadece Adnan Menderes değil, milletin iradesiydi.

Aradan 62 yıl geçti. Evet, koskoca bir 62 yıl.

Ama, başvekilimiz merhûm Adnan Menderes'i bu aziz milletin kalbinden de, aklından da kimse söküp atamadı.."

*

Programın devamında, ziyaretçiler tarafından, mezarların üzerine, dualarla birlikte güller serpildi..

Ancak bu noktada bir noktayı da işaretlemeliyim.. İmralı'da kemikleri bile 29 sene mahpus kalan Adnan Menderes ve iki Bakan'ın, ancak Turgut Özal zamanında taşınan mezarları üzerinde, sadece isimleri yazılı olup, bizim İslâmî geleneğimizde, mezar taşlarına yazılan (Sonsuza kadar baaqî olan, ancak Allah'dır ' meâlindeki 'Hû'v-el-Baaqî ..' ve 'Rûhu için Fâtiha..' gibi hiçbir ibareye yer verilmemesini anlamak zor.. Hattâ, bir 'hilâl' sembolü bile yok.. Hayret, aynı durum, Turgut Özal'ın kabri için de geçerli.. Yüzlerce yıl sonra birileri ve bu mezarlardakilerin Müslüman olup olmadıklarını, bu ibare ve işaretler olmadığı için, anlamakta zorlanacaklardır, herhalde..

Konya'da geçen ilk gençlik yıllarımda iken yaşadığım o idâmların topluma ne korkunç ve ağır bir travma yaşattığını ve 'Adnan Menderes'e yazık oldu..' diyenler için bile '38 sayılı Tedbirler Kanunu' diye anılan, barbarca hazırlanmış bir -sözde- kanunun hemen devreye girdiğini ifade etmek, çok şeyi anlatır herhalde..

O zaman, Konya'nın bazı mahallelerinde, -o idâmları davul zurna- çalarak 'kutlayanlar'ı -ki, hangi partililer olduğu tahmin edilebilir-, bizzat gördüğümü de belirtmeliyim.

Ve ilginçtir, 10 yıllık başvekilliğinde büyük kesimler tarafından sevilen ve darbe olmasaydı, 1 sene kalmış olan yeni seçimlerde de kazanacağından korkularak darbe yaptıran ve Adnan Menderes'i idâm ettiren cenahın bugünkü siyasî temsilcilerinden kimsecikler dün yoktu, orada..

Çünkü, hınçları devam ediyor; fırsat bulsalar, yine darağaçlarından meded umacaklar..

*

Ve.. Dünkü merasim yerinden ayrılırken, dualardan sonra, dudaklarım, merhûm Necîb Fâzıl'ın mısralarını mırıldanıyordu:

'Birgün akşam olur, biz de gideriz.. / Kalır dudaklarda şarkımız bizim..'

*

.Diplomasi Savaşı'nın daha bir yükselen yıldızı..
20 Eylül 2023 Çarşamba

Milâdî-19. yüzyılın büyük savaş teorisyenlerinden Prusyalı kumandan Carl von Clausewitz, ünlü 'Savaş Üzerine...' isimli eserinde, 'Savaş siyasetin, siyaset de savaşın değişik araçlarla yapılmasından başka bir şey değildir' demişti.

*

Başkan Erdoğan, BM Genel Kurulu çalışmalarına katılmak üzere gittiği New York'ta, dün akşamüzeri, (New York saatiyle saat 10.00 civarında) yaptığı konuşma baştan sona, müthiş bir diplomasi satrancı sahneliyordu. Ki Başkan Erdoğan'ın yaklaşık 40 dakika süren konuşması, BM Genel Kurulu'nda bu zamana kadar yaptığı 13'üncü konuşmaydı ve 1948'den beri ülkesini, hattâ 10 kez temsil ederek konuşma yapan bir başka ülke liderini ben hatırlamıyorum.

*

Başkan Erdoğan'ın 18 Eylûl akşamı, New York'taki dünyanın çeşitli ülkelerinden medya mensuplarıyla yaptığı sohbette, 'Putin'e güveniyor musunuz?' şeklindeki bir suale, 'Batı ne kadar güvenilirse, Rusya da aynı derecede güvenilirdir. Şu anda Batı'ya güvendiğim kadar Rusya'ya da güveniyorum.' şeklinde verdiği cevap, ayrıca, son derece ilginç bir diplomasi mahâretiydi.

Bu beyan, aslında Batı Dünyası'na dolaylı olarak 'Size güvenmiyorum'un da bir ifadesi olarak algılanabilir elbette... Çünkü Batı/NATO dünyası ile 'Erdoğan Türkiyesi'nin ilişkisinin, epeyce limonî olduğu gizli bir durum değil... Bu durumda, o sözün, 'NATO ve Batı Dünyası'na karşı açık bir 'Size güvenmiyorum' sözü yerine, 'Size ne kadar güveniyorsam, Putin'e de o kadar...' ya da 'Putin'e, bizimle münasebetini, bağımsız iki devletin eşitliği çerçevesinde sürdürdüğü müddetçe güvenirim ve size de aynı şekilde...' demiş oluyor. (Hatırlayalım ki, muhalefet lideri KK Bey, Cumhurbaşkanı seçilseydi, 'Ukrayna-Rusya Savaşı'nda Amerika'nın siyasetine uygun olarak, 'Türkiye'nin, Ukrayna safında yer alacağı'nı açıkça dile getirmişti.)

Bu arada, Amerikan Kongresi'ndeki ekseriyetin, 'Türkiye'nin savaş filosunu güncelleyecek F-16'ların sağlanması'nın, 'Ankara'nın İsveç'in NATO üyeliğini kabul etmesi'ne bağlı olduğunu belirten Amerikan Yönetimi ve kamuoyuna; Erdoğan'ın, 'Sizin Kongre'niz varsa, bizim de Meclisimiz var, kararı o merci verecektir...' demesi de son derece ustaca bir satranç oyunculuğu gösterisidir.

*

Kezâ Erdoğan'ın, New York yolculuğuna çıkarken dile getirdiği, 'Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik için, 1959'dan beri yaptığı başvurunun sonuçsuz kalması halinde, o başvurunun geri çekileceği'ne dair sözleri de son derece geniş manevra alanı olan bir açıklamaydı.

Başkan Erdoğan'ın, yıllardır uluslararası zeminlerde ısrarla söylediği, 'Dünya 5'ten büyüktür. Ve daha âdil bir dünya mümkündür...' sözü, 'İkinci Dünya Savaşı' sonunda dünya siyaseti üzerine abanan 5 ülkenin tahakkümünün bugünkü dünyada artık sürdürülemezliğini BM Genel Sekreteri, (Portekiz eski başbakanlarından) António Guterres'in de açıkça ifade etmesi ve hattâ Amerikan Başkanı Biden'ın bile dünkü konuşmasında, 'BM Güvenlik Konseyi'nin mevcut yapısının yetersizliği'ni söylemesi, Erdoğan'ı, bu tartışmayı ilk başlatan bir dünya lideri olarak daha etkin hale getirmektedir.

Erdoğan'ın BM Güvenlik Konseyi'nin, 'problemleri çözmek için değil, 5 ülkenin siyasî stratejilerinin çarpışma alanı olarak kullanıldığı' sözlerinin uzuuun alkışlarla karşılanması, bu Genel Kurul toplantısında, Amerikan Başkanı dışında, diğer 4 ülkenin hiç birisinin liderinin bulunmamasıyla da doğrulanıyordu.

Başkan Erdoğan dünkü konuşmasında sadece Türkiye'nin Kıbrıs gibi meselelerini veya sadece Filistin, Mısır, Suriye, Irak, Libya, Fas, Afganistan, Pakistan, Kudüs, Arakan, Türkistan, Kafkaslar, Kosova, Ermenistan-Azerbaycan ve Karabağ konusu ve İslamofobi değil, Afrika meseleleri başta olmak üzere, ırkçılık, sığınma gibi meselelerini dünyanın her bir yanındaki mazlûm ve mağdur halkların sığınma konuları, açlık ve ırkçılık meselelerini de ele alması ve BM Genel Kurulu'ndan uzuuun alkışlarla karşılanması, çok önemli bir uluslararası ihtiyacı da göstermektedir.

Kısaca, uluslararası planda da giderek daha bir büyüyen bir Müslüman lider...

Allah-u Teâlâ, hayırlı işlerde muvaffak eyleye...

*

*NOT: Afganistan'da, 28 Nisan 1978'de gerçekleştirilen kanlı komünist darbe ve Sovyet Rusya işgaline karşı on yıllarca süren İslâmî direnişin sembol isimlerinden ve 1990'lardan sonra 'Cihad grupları'nca Afganistan Cumhurbaşkanı seçilen; ardından da, Tâlibân'ın ilk kez fiilî iktidarı ele geçirdiği yıllarda, Amerika'da meydana gelen ve bütün dünyayı dehşete düşüren '11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın, Amerikan emperyalizmi tarafından, 'Afganistan'ın üzerine yıkılarak, bu ülkeyi işgali ve kendi kuklaları olan Hâmid Karzaî'yi cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturtması'ndan sonra, Üstad Burhaneddin Rabbânî, 20 Eylûl 2011 günü bombalı suikast sonucunda dünya hayatına vedâ etmişti.

Üstad Rabbânî, dünyamızdan ayrılışının, -inşaallah şehadetinin- 12'nci yıldönümünde, bugün, İstanbul- Ümraniye'de tertip olunan bir toplantıda anılacak, mücadelesi ve görüşleri; Afganistan ve diğer Müslümanlar açısından önem taşıyan yaklaşımları anlaşılmaya çalışılacak...

Rahmet-i ilâhî'nin, ebediyet yolculuğundaki Üstad Rabbânî'ye refakat etmesi duasıyla...

*

‘Medeniyet dediğin, tek dişi kalmış canavar…'
22 Eylül 2023 Cuma

Amerika Birleşik Devletleri (USA), İngiltere'ye karşı bir bağımsızlık isyanı sonunda 1776'da kurulurken, ilân edilen 'İstiklâl Bildirisi'nde şu cümleler yer alıyordu: '(...) 'Bütün insanlar tanrı tarafından eşit yaratılmışlardır; Yaradanları tarafından bağışlanmış, bazı vazgeçilemez belli haklara sahiptirler; yaşama, özgürlük ve mutluluğa erişme hakları da bunlar arasındadır. Bu hakları güvence altına almak amacıyla, insanlar kendi aralarında yönetimler kurarlar (...); ancak sürekli aynı amaca yönelik, uzun bir yolsuzluklar ve zorbalıklar silsilesi, ulusu, mutlak bir despotizme sürüklemek niyetini açığa vurursa, o zaman böyle bir yönetimi yıkmak ve gelecekteki güvenlikleri için yeni koruyucular seçmek, o halkın hakkı ve vazifesidir.'

Ve bu görüşler gerekçelendirildikten sonra şu görüşlere yer verilir:

'Sonuç: Bu yüzden, Genel Kongre halinde toplanan biz temsilciler, görüşlerimizin doğruluğuna, dünyanın en yüce yargıcını tanık tutarak, bu kolonilerin halkından aldığımız yetkiyle, onların adına, birleşik kolonilerin özgür ve bağımsız devletler olduklarını ve bunun hukuken böyle korunacağını; Büyük Britanya Krallığı'na karşı her türlü yükümlülükten kurtulmuş olduklarını; bu kolonilerle Büyük Britanya Devleti arasındaki her türlü siyasal ilişkilerin sona erdirildiğini (...) ilân ederiz. Ve bu bildirinin korunması için, tanrının inayetine tam bir güvenle, hayatlarımız, servetlerimiz ve en kutsal varlığımız olan onurumuz üzerine ant içeriz.'

*

Evet, o zamana ve o toplumun kültürel atmosferine göre epeyce ileri sayılan bu ilkelerden çok daha ilerisi, 14 asır önce, Hz. Peygamber (S) tarafından 'Vedâ Haccı Hutbesi'nde beyan olunmuştu.

Ama o güzel iyiniyet manzumesi halindeki Bağımsızlık Bildirisi ilkeleri uygulamaya gelince...

O 'İstiklâl Beyannamesi'nden 75 sene sonra, 1855'de Amerikan Kongresi'nde 'Evet, insanlar tanrı tarafından eşit olarak yaratılmışlardır amma... Kadınlar ve Zenciler insan sayılacak mıdır?' tartışması yapılıyordu...

Uzuuuun tartışmalardan sonra, kadınların insan sayılması lûtfen kabul edilebilmişti ama 'Siyah derililer/ Zencilerin de insan haklarından faydalanmaları ve kanun önünde beyazlarla eşit sayılmaları konusu, asırlarca süren nice zulüm uygulamaları ve bu uğurda verilen nice çetin mücadeleler sonunda, ancak 1965'lerde kabul edilebiliyordu...

Ne var ki kanun düzenlemelerinin uygulamada nasıl sonuç verdiğinin en acı örnekleri hâlâ da sergileniyor.

Ve Hollanda Dışişleri Bakanı da geçen sene, 'Evet, beyaz insan, diğerlerinden üstündür...' diyebilmişti, genetik bir takım faraziyelerle...

*

Kendilerini üstün insan ve dünyalarını da medenî sayan ve Batı Dünyası denilen o âlemde, 'kök hücresi araştırmaları, insan klonlama çalışmaları veya transgenez ürünü canlıların ortaya çıkarılabileceği' konularında, 'insan haysiyeti' her zamankinden daha da muğlaklaşmış bulunuyor.

Öyle ki, 'kim'in ya da 'ne'yin insan olduğunun biyolojik verilerle tartışıldığı bir materyalist (maddeye ve sadece kendi varlığına tapıcı) ve 'Cehennem, yani diğerleri!..' diyen bir sefil anlayışın hâkim olduğu dünyada; nedense, meselâ Libya'da, on binlerce insanın bir sel ve su baskını sonunda yok olmasına o dünyanın sessiz ve ilgisiz kalmasına şaşılıyor...

Halbuki asıl şaşılacak olan bu şaşkınlıktır.

Evet, kendi kendini tüketen bir yaşayış tarzına 'medeniyet' denilecekse... Mehmed Âkif onu 100 yıl öncelerde tarif etmişti... Olumlu yönde değişen bir durum yok, o dünyada...

*

NOT: 17 yaşında lise öğrencisi bir gencin, resmî ideolojinin dokunulmazına ait bir resmi edep bölgesinde gösteren bir fotoğrafını, sosyal medyaya da yansıtması, evet çirkinin de çirkini ahlâksız bir davranış...

Bu ahlâksızlık ve çirkinlik karşısında, 'Biz filâna tapmıyoruz...' iddiasında olan, her kesimden çeşitli çevreler, 'kutsallarına saldırılması'nın öfkesiyle, bir ortak tepki geliştirdiler; günlerdir...

'Putçuluk', bir kişiye veya bir nesneye tapmak başka nasıl oluyorsa...

*

İçişleri Bakanı bile, beklemediğim şekilde, 'o sanık hakkında kanunî takibâtın başlatıldığı'nı kamuoyuyla paylaştı.

Halbuki daha geçen hafta, sosyal medya denilen o mecrada, Müslüman ismi taşıyan bir kadın, Hz. Peygamber (S)'e ve İslâm'ın bütün kutsallarına -burada tekrar edemeyeceğim şekilde - en alçakça saldırı cümlelerini yazmışken... Hiçbir itiraz sesi yükselmedi...

'Vicdan bile duymaz, sesi çıkmazsa bir 'âh'ı... /Sessiz kölelerdir çıkaran, bin-bir ilâh'ı...'

Bu vesileyle hatırlayalım... 25-30 yıl öncelerde, İzmir'deki bir heykelin kaidesine 'bevl' eden bir köpek fotoğrafı medyaya yansıyınca, eski ve ünlü bir Maarif Vekili'nin oğlu olan bir şair, o köpeğin 'özgürce davranışı'na imrenen bir şiir yazı, onu alkışlamıştı... Bunun üzerine, kanûnen korunmak gibi bir ilkellik uygulamasının öznesi olan bir ismin hâtırasına saygısızlık suçlaması'yla o şair için dâva açılmıştı. Söz konusu (müteveffâ) şair ise savunmasında, mahkeme heyetine, 'Bu kanun, bizim için değil, gericiler için çıkarılmıştı... Bana nasıl dâva açarsınız?' diye hışımla çıkışmış ve beraat etmişti. (Şimdi bu ahlâksızlık ve çirkinliği irtikap eden çocuk, hem rüşd yaşında ve hem de 'irticacı' denilen kesimden olmadığına göre, nasıl cezalandırılacak?)

.Okuyucularla hashibal: Anmalar ancak anlamak için olursa mânâ kazanır…
24 Eylül 2023 Pazar

Şu son 1 ay içinde, arka arkaya, bazı önemli günlerin yıl dönümleri dolayısıyla birçok anma toplantıları yapıldı. Bu bakımdan, bu Pazar Hasbihali'ni bu konulara ayıralım...

*

Hatırlayalım...

*Ağustos-1966'da idam edilen Seyyid Kutub'un vefatının 57. yıl dönümü idi...

*17 Eylûl 1961'de idam edilen, Adnan Menderes ve iki 'Bakan'ı, Fatin Rüşdî Zorlu ve Hasan Polatkan'ın vefatlarının 62. yıl dönümü...

*İran petrollerini millîleştirip, İngiliz emperyalizmini ülkeden kovan Başbakan Muhammed Musaddıq'ın, bu sebeple, (Amerikan makamlarınca birkaç sene önce resmen de itiraf edildiği üzere, Gizli İstihbarat Servisi/CIA tarafından)- General Zâhidî'ye yaptırılan bir askerî darbe ile Ağustos-1953'de iktidardan düşürülmesinin 70'inci yılı...

*Saddam Hüseyin liderliğindeki Irak Baas rejimi ordularının, kara, hava ve denizden ânîden saldırmasıyla başlayıp 8 yıl devam eden ve iki taraftan sadece can kaybı olarak 1 milyona yakın insanın hayatına mal olan İran-İran Savaşı'nın 22 Eylûl 1980'de başlayışının 43. yıl dönümü...

*Ve... Türkiye'de, Amerikan emriyle, General Kenan Evren'e yaptırılan '12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nin 43. Yıldönümü... Ki, (NATO Orduları Başkomutanı) General Alexander Haig'in, bu darbenin haberini dönemin Amerikan Başkanı Jimmy Carter'a, 'Bizim çocuklar başardılar...' diye sevinçle duyurduğunu yazmıştır, hâtıratında...

Bütün bunlar ve daha niceleri, halen hayatta olan nicelerimizin yaşadığı, şâhidi olduğu, gözlemlediği, herkesin kendi dünya görüşüne göre sonuçlar çıkarmaya çalıştığı ve dünya siyasetini de derinden etkileyen büyük sosyal hadiselerdi. Bu yüzden, bu sütunda da ülkelerinde, hükûmet darbesi yapıp iktidara el koyan orduların 'kendi halklarını esir alıp kendi ülkelerini işgal eden ordular' olduklarına vurgu yapılıyor.

*

Bu arada, 20 Eylûl günü, bir diğer anma toplantısı daha vardı. İstanbul – Ümraniye'de, Prof. Burhaneddin Rabbânî'nin 20 Eylûl 2011'de, bir bombalı suikast sonucunda katledilişinin, -inşaallah, şehadetinin- 12. yıl dönümü dolayısıyla tertiplenmişti; (Uluslararası Kalkınma ve İşbirliği Derneği) 'UKİD' salonlarında... Afganistan ve Türkiye'den oldukça kalabalık bir topluluk katılmıştı toplantıya. Üstad Rabbânî'nin oğlu olan ve (Cem'iyet-i İslâmî'y-i Afganistan'ın) başkanlığını da uhdesinde bulunduran Selahaddin Rabbanî de katılmıştı. (Bu toplantıda yapılan ve 3 saati bulan konuşmaları burada özetlemenin imkânsızlığı kabul edilir, herhalde... Ama yine de merhûm Rabbânî'yi kısaca hatırlayalım.)

*

Prof. Rabbânî kim miydi?

Biraz geri dönüp yakın tarihe bakalım.

1990 öncesinde, -dünyanın iki süper-gücünden birisi sayılan- Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun, Afganistan'da 27 Nisan 1978 gecesi, yerli komünist kuklalarına yaptırdığı darbe ve sonrasındaki işgal hareketine karşı Müslümanlarca verilen mücadelelerin en sembol isimlerinden bir hadis bilgini idi, Üstad Rabbânî ve 1992'de onlarca cihad grubunun büyük kısmınca cumhurbaşkanı seçilmişti. Ama en büyük 2 cihad teşkilatı arasındaki iç-kavga yüzünden, Afganistan cihad grupları arasında meydana gelen kanlı boğuşma, sonunda, 1996-2001 yılları arasında Tâlibân (Talebeler) Hareketi'nin fiilî iktidarına yol açmıştı.

Üstad Rabbanî'nin en seçkin komutanlarından Ahmed Şah Mes'ud, Rusya'nın ünlü Kızılordu'sunu Pencşîr Vâdisi'nde kilitlemişken, 9 Eylûl 2001 günü kendisiyle röportaj yapmak isteyen bir TV muhabiri görüntüsündeki intihar komandosu tarafından, kamera içine yerleştirilmiş bir saatli bombanın patlatılmasıyla -inşaallah- şehîd edilmişti.

İki gün sonra ise... Amerikan emperyalizminin, 11 Eylûl 2001'de kendi ülkesi içinde mâruz kaldığı korkunç saldırıların sorumluluğu, o sırada Afganistan'da bulunan Usâme bin Ladin'in üzerine yıkılmış ve Afganistan bu kez de Amerikan emperyalizminin saldırı ve işgaline uğramış; 'Tâlibân Hareketi' yeraltına inmiş ve işgalci Amerika, Hâmid Karzaî isimli bir kuklasını Cumhurbaşkanlığı makamına oturtmuştu.

Ama Üstad Rabbânî'nin sadece kenara konulması yetmezdi. Nitekim, kendisiyle görüşmeye gelen 'ulemâ'dan birisi kılıklı kişinin, sarığının içine yerleştirdiği bombanın patlamasıyla, Rabbânî de dünya hayatına vedâ etmişti; 20 Eylûl 2011 tarihinde...

*

Bu anmalardan maksat, tarihi bir masal yumağı haline getirmek değil, hatırlanıp anlatılmaya çalışılan şahsiyetlerin mücadele, tefekkür ve inanç dünyalarından örnekler sunmak ve çıkarılması gereken derslere dikkati çekmeye çalışmaktır.

*Bu cümleden olmak üzere, Adnan Menderes'in idâmından tam 30 yıl önce, 16 Eylûl 1931 günü idâm olunan büyük cihad eri, Ömer Muhtar'ın Libya'da, İtalyan işgaline karşı verdiği mücadelelerine de -inşaallah- yarınki yazının bir bölümünde değinelim... Ama şimdilik, onun, İtalyan mahkemesinin yargıcına söylediği şu sözleri kısaca hatırlayalım:

'-İtalya Devleti'ne karşı savaştınız mı?

*Evet!

-Kaç yıl savaştınız?

*Yaklaşık 20 yıl...

-Yaptıklarından dolayı pişman mısın?

*Hayır!

-İdâm edileceğini biliyor musun?

*Evet!

-Silahlı güçlerine silah bırakmalarına dair bir emirname yazman halinde seni ülke dışına sürgüne göndermek istiyoruz.

*(...)Allah'tan başka ilâh olmadığına inanan birisi olarak, benim parmaklarım,

böyle yanlış bir şeyi asla yazamaz!

Bizler asla teslim olamayız. Ya kazanırız ya da şehid oluruz...'

Ve Ömer Muhtar îdâm edilir.

*

Hak ve hakikat uğrunda, yani İslâm yolunda cehdeden, kan ve can veren bütün cihad erlerini minnet duyguları ve rahmet niyazlarımızla anıyoruz...

.Azerbaycan konusunda, duyguları tahrik etmeden ve diplomasi dilini unutmadan…
25 Eylül 2023 Pazartesi

Azerbaycan-Ermenistan arasındaki Karadağ hesaplaşması, Ermenistan'ın diplomatik kılıflar içinde bir devlet görüntüsü vermeye çalıştığı 'Karabağ -sözde- Devleti'ni Azerbaycan'a karşı bir takım oldu-bittilerle tahrik etmesi ve Azerbaycan'ın da bu oyunu daha hazırlık dönemindeyken bozup, 'silâhlı isyancı Karabağ Ermeni güçlerini târûmar etmesi'yle yeni bir safhaya gelindi.

Ancak, çoğumuzun bu konudaki bilgisi, haritaya bakmaksızın şekillenmiş.

*

Benzer bir durum, Almanya'da da yaşanmıştı.

Almanya, 1945'de ağır yenilgisiyle noktalanan 2. Dünya Savaşı sonunda Doğu ve Batı olmak üzere ikiye bölünmüştü, savaşın galibi güçlerce. Batı'dakinin resmî adı, Federal Almanya idi, Doğu'dakinin adı ise, -yerli komünistler eliyle kurulan, 'Demokratik Alman Cumhuriyeti' olmuştu.

Ancak, tarihî başkent Berlin; Batı Berlin ve Doğu Berlin diye ikiye bölünmüşü.

Ancaaak, bizler gençlik yıllarımızda, Berlin'i, iki Almanya'yı ayıran sınır üzerinde ikiye bölünmüş bir şehir sanıyorduk. Halbuki Batı Berlin'le Batı'daki Federal Almanya'nın hiç bir coğrafî bağ yoktu, ortak sınırdan 300 km. kadar uzakta, Doğu Almanya'nın ortasındaydı; iki tarafın arasına da, bir duvar çekilmişti. Bu yüzden, Batı Berlin'deki yüzbinler Amerika'nın kurduğu hava köprüsüyle hayatta tutulmuştu. (Çok sonraları, etrafı çevrili bir özel otoban ile Batı Almanya'ya bağlanmıştı, Batı Berlin.)

Ve o dönemin Amerikan Başkanı Kennedy, Batı Berlin'e de gitmiş ve orada Almanca olarak, 'İch bin ein Berliner!' / (Ben bir Berlinliyim!' diyerek, Batı Berlin'i komünistlere yedirmeyeceklerinin mesajını çok net olarak vermişti.

Nihayet, 1989 yılında, 29 yıllık Berlin Duvarı, halk kitleleri tarafından, bir-kaç saat içinde yıkılmış ve ardından da Doğu Almanya rejimi buharlaşmış; Almanya tek ülke haline gelmişti.

*

Azerbaycan'da, Karabağ konusu da, benzer bir tablo sergiliyor. Genel olarak bilinmiyor bu durum.

Yani Karabağ, iki ülkenin ortak sınırı üzerinde değil, Azerbaycan'ın tam içinde ve başka hiç bir ülkeyle sınırdaş olmayan bir coğrafya.

Buna rağmen, Avrupa ve Amerika'da yaşayan Ermeni Diasporası, işte böyle bir Karabağ'ı, 'Sen bağımsız bir devletsin!.' diye tahrik edip, istiklâlini ilân etmeye tahrik ediyordu devamlı..

Karabağ'da sayıları 110 bini aşan bir Ermeni kitlesinin başına öyle bir durumda neler geleceğini düşünen Ermenistan da, onları el atından her türlü silâh ve diğer imkânlarıyla destekliyordu, ama, resmen değil.. Çünkü Ermenistan ve Azerbaycan, birbirlerinin resmî sınırlarını, 1990'da tanıdıklarını uluslararası zeminlerde teyid etmişlerdi.

*

Ve Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan, son zamanlarda Rusya'yı, 'kendilerine dostça davranmamak'la suçlayıp, Amerika ve Avrupa tarafına daha fazla yatmaya ve Amerika'yla ortak askerî tatbikat yapmaya başlamıştı. Rusya ise, Amerika'nın Kafkasya'ya daha bir yerleşmek niyetini hissettiğinden, hattâ, etnik açıdan bir ermeni olan Rusya Dışbakanı Sergei Lavrov da, evvelki gün BM Genel Kurulu'nda 'Karabağ'ın Azerbaycan toprağı olduğunu' net bir şekilde ifade ediverdi.

Şimdi yaşananlar ise, Paşinyan açısından tam bir kâbus. O, yurt dışı (diaspora) Ermenileri arasında etkili olan ve 'Karabağ Ermeniliği'ni esas alan bir ideolojik çete'nin oyununa geldi.

Yaşanan son ağır ve fiyasko yenilgi yüzünden, Erivan'daki fanatik Ermeniler de, Karabağ'daki ermeni ayrılıkçılara destek vermediği için, Paşinyan'ı 'hainlik'le suçluyorlar.

*

Bu durumda, bazı çevreler -hele de Azerbaycan'dakiler- diplomatik açıdan ölçülü konuşmaya, hele de kitleleri coşturacak sözler etmek konusunda daha bir dikkat etmeliler.

Hatırlayalım. Sovyetler Birliği'nin son lideri Gorbaçov, Bakû'ya yüzlerce tankla saldırınca, Türkiye'de de dev protesto gösterileri yapılması üzerine, Cumhurbaşkanı Turgut Özal, çok tuhaf bir yaklaşımla, 'Bize ne Azerbaycan'dan? Zâten tarihte hiç bir zaman bizimle olmadılar.' gibi laflar edivermiş ve bu yaralayıcı sözlerin tamiri yıllar almıştı.

Kafkasya'daki bir yangın, sadece Ermenistan ve Azerbaycan'la sınırlı kalmaz ve nerede duracağı da kestirilemez.

En yüksek seviyede müteyakkız olma zamanı.

*

Ve Ömer Muhtar vesilesiyle, birkaç söz...

Dünkü yazıda, Libya'nın büyük mücahidi (şehid) Ömer Muhtar'ın 16 Eylûl 1931'de işgalci İtalya tarafından idâmı öncesindeki son sözlerinden bir demet sunmuş ve birkaç sözü de bugüne bıraktığımı belirtmiştim.

Ömer Muhtar bir Naqşbendî şeyhi idi; tıpkı, Kafkas Kartalı İmam Şâmil gibi.

Tasavvuf'un Müslümanları uyuşturduğu söylenir. İran kültüründe de tasavvuf kelimesi hoş karşılanmaz. Ama Farsça'da irfan ve hikmet olarak anlatılanlar da, 'tasavvuf' konusunda anlatılanlardan farksızdır. Müslümana ruhî derinlik veren hikmet ve irfan, kötüye kullanılan herşey gibi, harama da âlet olabilir.

İmam Şâmil ve Ömer Muhtar gibileri yetiştiren İslâm inancı, Müslümanlara meskenet ve zillet değil; izzet, şahsiyet kazandırmaktadır.

**

*NOT: Pınar Yayınları'nca aylık olarak yayınlanan 'Umran' dergisinin Eylûl-2023 sayısı, yarım asır öncelerdeki genç nesillerin İslâmî açıdan şuûrlanmasında önemli etkileri olan çağımızın büyük beyinlerinden, (merhûm) Mâlik bin Nebi'nin vefatının 50. Yıldönümü dolayısıyla özel bir sayı ile çıkmış okuyucu huzuruna. İlgilenenlere.

.İnsanlar arasında ırk, renk vs. üzerine yapılan bütün ayrımlara ‘hayır!'
27 Eylül 2023 Çarşamba

Geçen gün, Müslümanların Afganistan'daki mücahedesinin en önde gelen isimlerinden Üstad Burhaneddin Rabbânî'nin şehadetinin 12. yılı münasebetiyle İstanbul-Ümraniye'de tertip olunan toplantıda söze başlarken, Muhammed İkbâl'in bir beytini okumuştum: 'Qalb-i mâ, ez Hind'u, Rûm'u Şâm nist.../ Merz'u bûm'u mâ, be'cüz' İslâm nist...' (Bizim kalbimizde, Hint, Rûm ve Şâm diyarlarının sevgisi yoktur... Bizim için İslâm'dan başka sınır da yoktur, vatan da...) Ve merhûm İkbâl, bir diğer beytinde de, 'Bizim millet anlayışımızın iki temel unsuru vardır, Vahdâniyet-i ilâhî ve Nübûvvet...

Biz Tevhîd Gülistanı'nda değişik renklerde açan güller ve değişik seslerde şakıyan bülbüller durumundayız. Bizim aramızda renk ve koku ayrımı yapmak haramdır. (...) Böyleyken ey Müslüman, Allah seni ancak Millet-i İslam veya Millet-i İbrahîm olarak isimlendirmişken, sen kendi içinden, 'Arap, Kürd, Türk, Fars, Peştun vs.' yüz tane 'millet' çıkardın!' diyordu.

Evet, Müslümanlar, Tevhîd potası içinde erimiş, kaynaşmış, kan ve ırk, soy-sop gibi zahîrî farklılıklardan arınıp, bir 'millet' olmuştur...

Hz. Peygamber (S), kendi kavminden, kendi oymağından, hattâ, -halen de Kur'an diliyle, lânetle anılan Ebû Leheb gibi- amcası ve diğer akrabalarıyla bile savaşırken, yanı başında, Habeşistan'dan -kalbi pırlanta gibi olan- siyah tenli Bilâl, Rûm diyarlarından Suheyb, Yemen diyarından Ebû Zer ve Fars (İran) diyarından Selman gibilerin önderliğindeki toplum kesimlerinden bir cihanşumûl Ümmet toplumunun ilk modelini oluşturuyordu. Ve Vedâ Haccı Hutbesi'nde de, 'Ey Araplar, ey Mekkeliler, ey Kureyşliler! ' değil; 'Ey insanlar... Hepiniz, Benî Âdem'siniz, Âdem'in çocuklarısınız... Âdem ise topraktandır...' sözleriyle, yolumuzu aydınlatıyor; maddî varlığımızı eşitliyordu.

Dahası, Hz. Peygamber, Habeşli o pırlanta kalpli Bilâl'e, 'zenci kadının çocuğu' diye hitap eden bir sahabesinin olduğunu duyunca onu, 'Ey (...filân) sende hâlâ câhiliye döneminden kalıntılar görüyorum, beynini bunlardan temizle...' diye ikaz etmiştir..

*

Evet, hepimiz, aynı çamurdanız... Sûreten insanız ama sîreten (rûhen- manevî olarak) insan olmak... Evet, asıl mesele bu...

Siyah derili bir Müslüman, Türkçeyi de iyi öğrenmiş, bir videoda, gönül kırgınlığını, 'Şikayetiniz, nedendir veya kimdendir; boyadan mı rahatsızsınız, boyacıdan mı?' diye ifade ediyordu... Evet, derisinin rengi siyah olan bu gönlü kırılmış güzel insanı dinlerken, kahroldum...

Anadolu'nun iç aydınlığı olan Yûnus Emre'miz 850-900 yıl öncelerden ne diyordu:

'Gönül Allah'ın tahtı...

Allah gönüle baktı...

İki cihan bedbahttı,

Kim gönül yıkar ise...

Evet, Allah'u Teâlâ, her insanın kalbini taht edinmiştir.

Bir insanın gönlünü, kalbini haksız yere kıran, gerçekte Allah-u Teâlâ'nın o insanın içindeki 'ilâhî taht'ı yıkmıştır...

*

Böyleyken, sadece bugünün değil, ilk Müslümanlardan bile nicelerinin içinde bile, bu konuda, daha Hz. Peygamber'in rıhletinden, dünya hayatından ayrılışından 10 sene geçmemişken, insanlarda kabileci, kavmiyetçi duygular yeniden yeşermeye başlamıştır. Hattâ o kadar ki, Arap olmayan bazı topluluklar, Hz. Ömer döneminde, gruplar halinde Müslüman olmak istediklerinde, bazıları, Hz. Ömer'i, 'Onlar, (Müslüman toplumunda), gayrimüslim olarak ve 'zimmî' statüsünde yaşarken vermek zorunda oldukları ek vergiden kurtulmak için Müslüman oluyorlar, onları reddedin!..' diye etkilemeye çalışmışlar ve amma o büyük Müslüman önderin, onlara, 'Ben Beytülmâl'i âdilâne şekilde yönetmekle mükellefim, ama, hedefim, her nasıl olursa olsun Beytülmal'i zenginleştirmek değil!.' diye karşılık verdiği rivayeti meşhurdur...

Evet, İslam Milleti, tarih boyunca nice firavunları ve onların düzenlerini, nice Haçlı Seferleri'ni, nice Moğol İstilaları'nı atlatmış, nice kapitalist-komünist, laik-şahısperest sistemleri, tamamen olmasa bile, yine de etkisiz hale getirip hayatta kalmayı başarmış ve amma 'kavmiyetçilik', belâsını ilk asırlardan beri bertaraf etmekte aynı başarıyı gösterememiştir.

*

Bizler Müslüman olarak, bütün insanlar için ancak, Kur'an'ın hükümlerine göre bir ayrım yapabiliriz... İyi-kötü, hayır-şer, doğru-eğri gibi... Ve bunun ölçülerini de ancak İslam belirler... 'İnne ekremekum indellahi etqaakum.../ Üstünlük, ancak Allah'ın emir ve yasaklarına göre hareket etmekle belirlenir.

Bunun dışında, başka inançtan olsalar dahi, insanları insanlık haysiyeti dışına itmek hak ve yetkimiz yoktur...

*

Ve...

Cumhurbaşkanı Tayyip Bey'e, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya'ya ve Diyanet Başkanı Ali Erbaş'a âcil mâruzâtımdır:

'Düzensiz göçmenleri kontrol edelim' derken, güvenlik güçlerinin, hattâ İstanbul'da üniversitede okuyan yabancı öğrencileri bile kontrolden geçirirken, onlara sadece kaba değil, ahlâksız kelimelerle; 'Gidin kendi memleketinize, niye geldiniz buraya?' diye Afrika, Hint Alt Kıtası, Orta Asya ve Arap ülkelerinden pek çok genç insanın tâciz edildikleri gibi ahlâksızca davranışlara muhatab olduklarından dolayı ağlayan kimselerle bile karşılaşıyorum.

Bu, ırkçılık ifritini bilirim... Almanya'da duvarlarda, 'Türken Raus!.. (Türkler Defolun!') şeklindeki yazıları okuyan çocukların daha okula giderken, dünyaları daha bir kararıp ağladıklarına çok şahit olmuştum.

Bu çağrım, son derece âcildir. Güvenlik güçlerinin açıkça ikaz olunması ve böyle davrananların derhal işlerine son verileceğinin ve haklarında işlem yapılacağının medya aracılığıyla kamuoyuna duyurulması gerekmektedir. Dikkatli ve rikkatli her Müslümanı derinden rencide eden bu tablo, hele de 'Erdoğan Türkiyesi'ne asla yakışmamaktadır...

*

.Kafkasya, sadece ‘Türkiye, Rusya ve İran arası'nda bir mesele değildir
29 Eylül 2023 Cuma

'Balkanlar, Kafkasya ve Orta Doğu üçgeni', 'dünya tarihinin en hassas bir jeo- stratejik bölgesi' olarak biliniyor. Yani, konu sadece 'Azerbaycan-Ermenistan' konusu olmayıp, hattâ komşu ülkelerin ötesinde, dünya çapında girift bir meseledir.

Konunun anlaşılabilmesi için yakın tarihe bakmak gerekiyor... Ama TV'deki tartışma programlarının, pek çoğunun sathî bilgilerden öteye geçemediği görülüyor.

Meselâ, Kafkasya'nın tamamının, tabiatıyla bugünkü -Azerbaycan Cumhuriyeti'yle, Ermenistan, Gürcistan ve hattâ Dağıstan coğrafyasının da- 200 yıl öncesine kadar, yüzlerce yıl, İran'ın, - zaman zaman da Osmanlı'nın- elinde olduğundan haberi olmayanlar, bu coğrafyanın, tarih boyunca hep Rusya'nın hâkimiyetinde olduğundan söz edebiliyorlar.

Onlar, kezâ 1828'de İran'a, Rusya tarafından dayatılan 'Gülistan ve Türkmençay Antlaşmaları'ndan habersizler... Aynı şekilde, 1840'lardaki 'Osmanlı- İran Savaşı'nın da İran ordusunda çıkan 'Veba/kolera' salgını yüzünden, '1639'daki Kasr-ı Şirin' Antlaşması sınırlarına geri dönüldüğü 1846 tarihli Kerten Antlaşması'ndan da habersizler... Yani, Osmanlı ve İran arası savaşlar olmadı değil ama sonunda, '1639-Kasr-ı Şirin Antlaşması'nın, üzerinde devamlı birleşilen bir metin olması ilginç...

Dahası, 'İran'ın bin yıllık bir devlet sistemi olduğunu' söyleyenler, İran'da bin yıl öncelerden itibaren, 300 yıla yakın hükmeden Büyük Selçuklu Devleti'nden de habersiz gözüküyorlardı.

*

Böyleyken... Bir de son yüzyılı hatırlayalım...

Çarlık Rusyası'na karşı, Bolşevik-Komünist ihtilâlinin ayak sesleri gelirken, Kafkasya da derin sosyal çalkantılar içinden geçiyor ve o dönemde Enver Paşa'nın plânlarına göre kurulan 'Kafkas İslâm Ordusu' devreye giriyordu.

Çünkü silâhlı Ermeni grupları, taa Bakü'ye kadar ilerleyip bu şehri ele geçirmişlerdi. İşte o hengâmede Enver Paşa'nın kardeşi Nurî Paşa, Kafkas İslâm Orduları'nın komutanı olarak bütün Azerbaycan'ı kurtarmıştı.

Azerbaycan'da bugün bile Nurî Paşa bir İslâm kahramanı olarak hayırla anılır.

Kezâ, Osmanlı'nın 'Şark Orduları Kumandanı Kâzım Karabekir ve askerlerinin kahramanlıkları da anılmadan, o bölgeyle ilgisi de olmayan mâlûm bir kişiye devamlı vurgu yapılmasıyla, Kafkasya nasıl anlatılabilir ve anlaşılabilir?

*

Sovyet komünist imparatorluğunun çöküşünden sonra ise...

1991-2020 arasında Karabağ ve etrafındaki kasabaların Ermenistan işgali altına düşmesi ve 29 yıl süren o esaret yıllarında Azerbaycan'ın başı hep eğikti, tabiatıyla...

Ama üç yıl önce, Türkiye'nin de yardımıyla başlayan ve 44 gün süren Azerbaycan-Ermenistan savaşı sonunda, 3 milyon kadar nüfuslu Ermenistan, 8800 asker kaybıyla geri oturtulmuştu; -8 milyon kadar nüfuslu Azerbaycan'ın asker kaybı ise, 3600 kadardı.

Ancak, Rusya bölgedeki 'büyük patron' iddiasını yitirmemek için, Azerbaycan ile Ermenistan arasında, güyâ hayırhah bir komşu rolündeymiş gibi duruma müdahale etmiş ve Ermeniler o ağır yenilgilerine rağmen, işgal ettikleri bölgelerden tamamen atılamamıştı.

*

İşte bu sırada, Karabağ bölgesinde yaşayan 110 bin kadar Ermeni toplumu adına hareket ettiğini söyleyen bir Ermeni örgütü, 'Repuclic of Artsakh' adı verdikleri ama bütünüyle 'Azerbaycan' sınırları içinde ikinci bir 'Ermenistan Devleti'ni kurmuşlardı.

Bu -sözde- devlet, Amerika ve Fransa'daki güçlü Ermeni diasporası tarafından destekleniyor ve Ermenistan Cumhuriyeti'nin Başbakanı Nikol Paşinyan ise, 3 yıl önce yaşadıkları büyük felâketi tekrar yaşamamak dikkatinde olmasına rağmen, 'Artsakh'ı desteklemediği suçlamasından da kurtulmak için, el altından silâh, teçhizât ve diğer maddî yardımlar yapıyordu.

Silâhlı Ermeni örgütlerinin, bazı askerî saldırı hazırlıkları hissedilmeye başlanınca, Azerbaycan bir yıldırım hareketiyle, 18 Eylûl günü 'Artsakh isimli -sözde- devletin güçlerini 'Pes!' ettirdi ve silâhlarını bırakıp ateşkes talebinde bulundular.

Ama bunun o kadar kolay bir baskın olduğu sanılmamalı...

Çünkü o bir günlük baskın sırasında Azerbaycan'ın asker kaybı da, 190'ı geçmişti. Ermeni kayıplarının ise, çok daha büyük olduğu, teslim olmalarından da anlaşılabilir.

Ermenistan tarafından dün yapılan resmî açıklamaya göre, son yenilgiden sonra, -Azerbaycan'ın, sivil Ermenilerin, Azerbaycan vatandaşı olarak can güvenliklerini sağlandığına dair beyanlarına rağmen- Karabağ'dan Ermenistan'a geçen sivil Ermenilerin 70 bine yaklaştığı bildirilmiş bulunuyor...

*

Ve son aylarda, 'Rusya'yı suçlayarak, Amerika ve Fransa tarafına yatan Paşinyan Ermenistanı' karşısında hışımlanan Rusya ise, bu konuda Amerika'dan sonra Fransa ile de karşı karşıya gelmiş bulunuyor. Nitekim, Fransa Cumhurbaşkanı Macron, 'Ermenistan'ın toprak bütünlüğünün tehlikeye düştüğü'nden söz ederken, Rusya ise, 'Azerbaycan toprağını işgal etmenin Ermenistan'ın toprak bütünlüğüyle ilgisinin olmadığını' ifadesiyle Macron'u suçladı. Rusya, bilindiği üzere Amerika'yı da, 'Kafkasya'yı da NATO şemsiyesi altına almaya çalışmak'la suçluyor.

Bu arada, 'Zengezur Koridoru'nun açılması halinde, 'Ermenistan'la olan sınır kapısının tamamen kapanacağı'nı ve herhalde, 'Ermenistan'ın dünyaya açılan tek kapısı' olmanın diplomatik açıdan kendisine sağladığı faydaları yitireceğini düşünen İran'dan, 'Nahçıvan'dan Azerbaycan Cumhuriyeti'ne karayoluyla bağlanmasının İran üzerinden geçirilmesi' yönünde işaretler geldiğinin Dışişleri Bakanı Hakan Fidan tarafından dile getirilmesi ilginç bir durum...

*

Evet, Kafkasya sadece bölge ülkelerinin değil, dünya siyasetinin kilit noktalarından birisi...

*

.Okuyucularla Hasbihal: Azerbaycan- Ermenistan Meselesi'nden söz ederken; tabloda bir de İran var
1 Ekim 2023 Pazar

*İstanbul'dan Ertuğrul Efendioğlu isimli okuyucu da yine Cuma günkü yazımdaki bir noktaya takılmış, yine İran'la ilgili.. Diyor ki bu okuyucumuz: '... 'Zengezur Koridoru'nun açılması halinde, 'Ermenistan'la olan sınırının tamamen kapanacağını ve herhalde, 'Ermenistan'ın dünyaya açılan tek kapısı' olmanın diplomatik açıdan kendisine sağladığı faydaları yitireceğini düşünen İran... ' şeklindeki yorumunuz ilgimi çekti.. Yani, 'Ermenistan'ın bugün dünyaya, İran'dan başka bir açılma kapısı yok mu? Haritalara biraz kabataslak bakıyoruz, ve de Kafkasya'da küçük küçük devletçikler kurulunca, sınırlar da haritalarda pek dikkatimi çekmemiş.. Günlük heyecanlar dışında, Azerbaycan ve İran konusunda çok az şey biliyoruz.. Aydınlatıcı bilgiler verebilir misiniz?

--Evet, bu okuyucunun dikkatini çeken nokta, daha bir çok okuyucunun da dikkatini çekmiş..

Belirtmeye çalışalım ki, Ermenistan'ın batısındaki Türkiye'nin sınır kapıları, mâlûm; Azerbaycan'daki ermeni işgallerinden dolayı ve şimdi de, Azerbaycan'ın toprak bütünlüğünü tanıdığını kabul eden bir barış andlaşması imzalamadıkça, üzerine kapalı.. Doğusu da, Azerbaycan.. Kuzeyi ise, Gürcistan.. Onunla da komşuluk ilişkileri problemli.. Bu durumda, güneyinde yer alan ve dünyaya açılabileceği tek ülke, 45 km. uzunluğunda bir ortak sınırının olduğu İran.. Yani, İran sınırı, onlar için nefes borusu.. Ve, Ermenistan hükûmeti ve halkı da, 'diaspora'daki, özellikle Amerika ve Fransa'daki ermeni şovenistlerinin destek ve tahriklerinin elinde oyuncak..

Avrupa ve Amerika ile diplomatik ilişkileri, İslam İnkılabı Hareketi'yle Şah'ın devrildiği 1979 başından beri diplomatik ve ekonomik kuşatma altında tutulan İran da, Ermenistan'la olan bu tek kapının açık kalmasını kendisi için bir 'koz'a çevirdi denilebilir. Çünkü, dünyadaki güçlü 'ermeni diasporası' ve onları himaye eden devletler, İran'a baskı siyasetlerinin daha da şiddetlenmesi halinde, Ermenistan'ın tamamen 'nefes alamaz' hale geleceğinden endişe ediyor.. Hele de, 'Doğu Hristiyanlığının Kafkaslar'daki kahraman temsilcisi ve bekçisi' olarak selâmlanan Ermenistan'ı korumak için, İran'a yapılan baskılar nispeten frenletiliyor..

Açıktır ki, her devlet de, önce kendi varlığını korumak için öngördüğü maslahat ve menfaatlerini ön planda tutar. Bu durum, canlı varlıkların hepsinin canında ilâhî bir kodlamayla var olan 'nefsin korunması' içgüdüsünün tabiî neticesi.. Her devlet veya halk topluluğu ya da kişiler, ideolojilerini veya halklarının aslî değerlerini de bu aslî etkene göre yorumlamaya çalışır.

Bu arada, Türkiye özellikle de, işgal ve saldırılarına son vermedikleri müddetçe, kendi sınırlarındaki engelleri sürdüreceğini söylese bile, Ermenistan'a, yine de insanî yardım ediyor ve Türkiye'de izinsiz çalışan Ermenilerin sayısının 200 bine yakın olduğu belirtiliyor. Onlar Türkiye'de kazandıklarıyla Ermenistan'daki ailelerine yardımcı olmaya çalışıyorlar. Çünkü, Ermenistan, çok fakir bir ülke.. Batı dünyasındaki Ermeniler ise, genel olarak çok zengin ve bulundukları ülkelerin kamuoyunu etkileyecek propaganda güçlerine de sahipler ve Ermenistan devletini ve halkını onlar ve efendileri ayakta tutuyor.

Türkiye, Ermenistan'ın Karabağ'ı işgal ettiği yıllardan beri, 'o işgale son vermedikçe sana kara sınırımı da, hava sahasını da açmam' diyordu. Ve dediğini de yaptı, on yıllar boyu.. Eğer Türkiye sınır açılacak olsa, Ermenistan dünyaya, hele de Trabzon limanı aracılığıyla dünya denizlerine ulaşacak..

Bu durumda, Amerikan ve Batı kamuoylarını İran konusunda frenleyecek güç odakları ortadan kalktığında, İran da kendi üzerinin baskının artabileceğini de düşünüyor..

Elbette, İran'ın, Azerbaycan'a soğuk ve hattâ düşmanca davranmasının sebebi bu değil.. Bugünkü Azerbaycan Cumhuriyeti toprakları üzerinde asırlarca hükmetmiş olan İran, halkın belki yüzde 80-85'inin Şii Müslüman olduğunu düşünüyor. Böyle olunca, İran, Azerbaycan'dan, Şii halkının, İran'daki en üst dinî otoriteye, yani bugünkü durumda, Âyetullah Seyyid Ali Khameneî'ye bey'at etmesini bekliyor. Ama, Azerbaycan Cumhuriyeti, o konuda oralı olmuyor.. Bunda, elbette 75 yıl komünist bir hükûmet sistemi altında yaşamalarının da rolü var.. Nitekim, Türkiye'nin 9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, 'Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra, serbest kalacak Müslüman halklarının iradesinden İslamî esaslara dayalı devlet modellerini isteyenler çıkmayacak mıdır?' şeklindeki bir suale, gayet net olarak, 'Merak etmeyin, oralarda laiklik tehlikeye düşmez, çünkü komünizm, onların o taleplerini yok etti..' demişti.

Kaldı ki, Azerbaycan Cumhuriyeti bağımsız devlet olarak ortaya çıkınca, İran'dan 'Şii- Müslüman tebliğci'ler, Azerbaycan'a gidip, komünizmden yeni kurtulan halkı, geçmişteki inançlarıyla tanıştırmaya ağırlık vermeye başlayınca, Haydar Aliyev'den önceki Azerbaycan Devlet Başkanı olan Ebulfazl Elçibey, gayet net olarak, 'Kafamızı kızdırmasınlar, şaman oluruz..' gibi laflar bile edebilmişti. Keza, Turgut Özal da, Azerbaycan konusuna, 'Onlar Şii, biz sünnîyiz ..' sözleriyle bakmıştı, henüz 32 sene öncelerde..

*

Ayrıca, İran Azerbaycan'ı ile, Azerbaycan Cumhuriyeti'ni birleştirip, İran'dan ayırmaya çalışan ve bu konuda başta Amerika olmak üzere bazı dış kaynaklardan destek alan kavmiyetçi eğilimli unsurların çabaları da, İran'ı fars ve, Türk etnik unsurları belki birbirlerine yakın büyüklükte kitlelerdir, Azerbaycan ve Fars eyaletleri vardı.. Ama, bunu dışında, Kürdistan eyaleti, kezâ, (Arab) Khuzistan eyaleti ve de, güneydoğu İran'da (belûc etnisitesinin yaşadığı) Belûcistan eyaleti de vardır. Türkmenistan sınırının İran tarafında da Türkmen Sahrası denilen bir bölge vardır ve daha küçük etnik kitleleri olan bölgeler de vardır.. Ve, emperyal güçler bu etnik farklılıkları ayrışma ve kopmalarla sonuçlandırmak istiyor. Nitekim, Türkiye'nin yardımıyla 3 sene önce, Karabağ zaferi kazanılınca, İran'ın 'Türk etnisitesi'nin yoğun olduğu şehirlerinde, büyük kitlelerin gece karanlığında pençelerini açıp, 'Azerbaycaaan bir olsun, istemeyen kör olsunnnn..' diye türkçe sevinç çığlıkları atışlarından, İran devleti herhalde hoşnud olmamıştı. Ancak orada bir ikilem de, şu ki, İran Devletinin başındaki en üst otorite olan Âyetullah Seyyid Ali Khameneî de bir Tebriz'in güneyindeki Khameneh kasabasındandır..

Yani, denilebilir ki, İran devletini bugün ayakta tutan, resmî siyaset ise, 'şiî İslam' anlayışı üzerine kuruludur ve halkın birliğini temelde İslam çerçevesinde şekillendirmeye çalışıyor.. (Ehl-i Sünnet mezheplerinin hukukunun, İran İslâm Cumhuriyeti Anayasası'nda teminat altına alındığı'nı da belirtelim.) Bu kadar izah sanırım, yeterlidir.

*

Asıl suçlular, ‘Kendisini savunma hakkını, sadece İsrail için' kabul eden herkestir...
9 Ekim 2023 Pazartesi

Aslında, Türkiye'nin Suriye'de ve Amerikan himayesindeki terör odaklarına karşı, 6 Ekim günü bir askerî müdahale başlatması ve Amerika'nın da, Türkiye'ye aid bir SİHA'yı (silahlı, insansız hava aracını) bir savaş uçağı aracılığıyla düşürmesi ve hemen ardından da defalarca özür dilemesi ve amma üstü kapalı tehditlerde bulunmasına aldırmayan Türkiye'nin de, terör odaklarının bütün stratejik mekânlarını vurmaya devam etmesi üzerinde duracaktık ki.

*

Birileri için beklenmeyen ve de korkunç bir 7 Ekim günü yaşandı. Amerika'nın 11 Eylûl 2001'de karşılaştığı saldırıyı hatırlatan bir saldırı, siyonist İsrail rejiminin aşılamaz sanılan bütün hassas elektronik sistemlerini devre dışı bırakarak.

Sınırlar geçilemezdi, geçildi.

Siyonist İsrail rejiminin hava sahası üzerinde 'demirkubbe' adını verdiği ve her saldırıyı ânında önleyen, etkisiz hale getirdiği söylenen elektronik savunma sistemi de çöktü. (Ki, İsrail rejiminin 5 Ekim 1973'deki 'Yom Kippur Yenilgisi'nin 50. Yıldönümü'ndeki benzer durumlara, 4 Ekim tarihli yazıda değinmiştik.)

*

Burada bir noktayı, her şeyden önce bir noktayı belirtelim: Müslümanlar için 'İslâm'da savaş ahlâkı'nın temel ölçüleri Kur'an ve Sünnet-i Nebevî'de gösterilmiştir.

Bu kurallara göre, çocuklar, silahsız kadınlar ve hatta sivil erkekler ve yaşlılar ve de -hangi dinden olursa olsunlar- silâh kullanmayan din hizmetlileri de saldırının hedefi olmazlar. Yani, İslâm, savaşta her nasıl olursa olsun, düşman tarafa zarar vermek adına, her şeye asla cevaz vermez. Düşmanlara,aynıyla mukabelede bulunmaya da, hayır!!

Biz, Müslüman isek, kendi savaş ahlâkımıza göre hareket etmek zorundayız ve buna uymayan halleri inancımız adına verilen bir mücadelenin kaçınılmazları diye kabullenemeyiz, hoş göremeyiz.

*

Askerler konusunda ise.

Asker, -bir davâ, bir inanç veya ideoloji adına- bir mücadeleye atılan ve o mücadele esnasında öldürmeyi ve öldürülmeyi de baştan kabul eden kişidir.

*

Bunun dışında, sadece İsrail rejimi kurulduğu Mayıs- 1948'den değil, İngiltere ordusunun Osmanlı Ordusu'nu yenip Filistin'i işgal etmesi sonrasında, 2 Kasım 1917'de, Dışbakanı A. Balfour'un Yahudileri Filistin'e göç etmeye çağırması ve Müslüman topraklarına yüzbinleri bulan Yahudi göçünün gerçekleşmesinden beri, siyonist kaatiller çetesi, savunmasız kalan Filistin Müslümanlarını katliâm ve bombardımanlarla kitleler halinde öldürdü, öldürmekte...

Böyleyken...

Bu çaresiz insanların, 'Allah'dan gayrisi karşısında eğilmeyeceğiz ve teslim olmayacağız.' kararlılığıyla, yeni bazı sistemleri geliştirip böyle bir hamle geliştirmeleri karşısında, 'Yaşamaksa, hür ve izzetli olarak; ölmekse, yine izzetli olarak.' anlayışı içinde mücadele etmelerini, 'Yahu, yine ezilecekler.' diye uzaktan hayıflanarak eleştirmenin sağlıklı olup olmadığını düşünmek gerekir.

Şimdi, 2 gündür medya organlarında yığınla komplo teorileri, Amerika'daki 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın CIA tarafından; HAMAS'ın bu son 7 Ekim Eylemi'nin ve hattâ kendisinin de MOSSAD tarafından plânlanmış olabileceğini dair iddialar; hem de, alanlarında uzman sayılanlarca dile getiriliyor. Dahası, HAMAS, İran'dan ve diğer bazı ülkelerden yardım aldığını açıklarken, 'İran'la İsrail'in işbirliği yaptığını bile ekranlarda bile söyleyebilen, böylece Müslümanların cebhesinde yeni fitne tohumları ekmeye yönelik iddialar yürek yaralayıcı değil mi? Müslümanlar olarak, bir bütün olamıyorsak, susmayı da mı bilmiyoruz?

*

Tekrarlayalım, 'Hayatta kalmak için savunma hakkını sadece İsrail için' kabul eden herkes asıl suçludur ve onlar 'Batı değerlerine teslim olmayan Müslüman halkları, yok edilmesi, ezilmesi gereken zararlı yaratıklar' gibi görüyorlar. Onların muhatabı, sadece Filistin halkı değil, bütün bir 'İslam Milleti'dir.

*

(Bu konuya, Çarşamba günü de devam edeceğiz, inşaallah...)

.‘İslâm Milleti'ne açılan bu savaşta da, ‘savaş hedef ve ahlâkı'mızdan tâviz vermeden…
11 Ekim 2023 Çarşamba

Bosna'da, henüz 30 yıl öncelerde ve sırf Müslüman oldukları için sivil insanlar, kadınlar, çocuklar, savunmasız, genç-yaşlı erkekler, her türlü zulüm ve ahlâksızlıkla, 200 bini aşkın bir katliâm dalgasıyla öldürülürken; kendilerinin, şer'î engeller yüzünden çaresiz kaldıklarını düşünen bazı Müslüman kumandanlar, büyük Müslüman mütefekkir ve devlet adamı olan Aliya İzzet Begoviç'e gidip, 'Sırp milislerinin işledikleri cinayetlere aynıyla mukabelede bulunmak üzere izin vermesi'ni isterler. Ama (merhûm) Aliya, bu isteğe, 'Onlar bizim öğretmenimiz değil, düşmanımız! Nasıl savaşacağımızı onlardan öğrenecek değiliz...' Ve, 'Zulmederek zafer kazanmaktansa, yenilmeyi tercih ederim.' diye karşılık verir.

*

Bu vesileyle ekleyelim; Müslüman direnişçilerin de, 'Siyonist rehineleri öldüreceğiz, infaz sahnelerini dünyaya yayınlayacağız...' gibi açıklamalarında, umarız, özellikle fiîlî olarak askerî rol ifâ etmemiş rehineler konusunda gereken hassasiyet gösterilir. (Mâide-32'nci âyette yer alan, meâlen-) 'Bir insanı haksız yere öldüren, bütün insanlığı öldürmüş gibi olur' hükmü unutulmamalıdır.

*

Ama Siyonist rejim dün, '1500'den fazla Hamas savaşçısının ölü bedenleri'ne ulaştıklarını söylüyor ve İsrail rejimi Cumhurbaşkanı Herzog, özellikle 'sınırlarının geçilmesi'ni en affedilemez suç' olarak niteliyordu... Halbuki bizzat Siyonist Yahudiler, 2500 yıl öncelerde Babil Hükümdarı Nebukudnazzar tarafından kovuldukları toprakların kendilerine ait olduğu iddiasıyla, Osmanlı Devleti'nin çökertilişini fırsat bilerek, türlü şeytanî yöntemler ve zulümlerle, Müslüman topraklarının sınırlarından girerek kurmadılar mıydı, Siyonist rejimlerini... İrgun ve Ştern gibi Siyonist terör örgütlerinin kanlı eylemleriyle... Deyr Yâsin, Sabra ve Şatilla gibi onlarca kanlı terör eylemleriyle binlerce sivil ve savunmasız Filistinli Müslümanı öldürenler kimdi?

*

Bu arada Bülent Arınç'ın, pazartesi günü, Kocaeli Kitap Fuarı'nda yaptığı konuşmada, Hamas'ın dünyayı titreten direnişlerine yönelik olarak, 'Senin ne gücün var? Senin gıdanı bile dışarıdan gönderiyoruz, senin teknik âletlerini, ihtiyaçlarını dışarıdan karşılıyoruz. Biz Gazze'ye çok yardım götürdük, Filistin'e de öyle. Teknik anlamda çok yardım yapıyoruz. İlaç gönderiyoruz, yiyecek gönderiyoruz. Sen ise, 2 tane uydurma füze atıyorsun, İsrail'e sinek vızıltısı gibi geliyor.' şeklindeki ve o büyük eylemi hafife almanın sözlerini hayretle dinledim. Hele de, Gazze'deki o mazlum kitleye yapılan yardımları 'başa kakmak' konusu yapmasına söyleyecek söz bulamadım, ayıpladım... Evet, o Müslümanlar, evlerini, yurtlarını işgal eden Siyonist haydutlar çetesi karşısında haklarını savunuyorlar, 'İnandığımız değerlere göre insan gibi yaşamayacaksak, insan gibi ölmeyi biliriz...' diyorlar.

*

Amerika Başkanı Biden, "ABD İsrail'le birliktedir ve geri çekilmeyeceğiz. Binlerce roket saatler içerisinde İsraillilerin üzerine yağdı. Sivilleri de öldürdü. Masum insanlar öldürüldü. İsrail bu saldırılara karşı kendini savunma hakkında sahiptir. Biz de caydırıcılık gücümüzü göstermek üzere, uçak gemimizi gönderdik..." diyordu, dün... Âdetâ, pazartesi günkü yazımızın, 'Asıl suçlular, 'Kendisini savunma hakkını, sadece İsrail için...' kabul eden herkestir.' başlığını doğrulamak istercesine...

*

Eski Amerikan başkanlarından Barack Obama da, "İsrail'e yönelik küstah terörist saldırılar ve mâsum sivillerin katledilmesi karşısında Amerikalılar dehşete düşmeli ve öfkelenmeli..." derken, eski başkanlardan Clinton da, ilginç bir 'demokrasi' anlayışı sergiliyor ve 'Şimdi, terörizme karşı, İsrail demokrasisini destekleme zamanıdır.' diyordu.

*

Önceki başkan Trump ise, 'İsrail'e saldıran teröristlerin Meksika üzerinden ABD'ye girdiğini' iddia ederek, 'Müslümanlara yönelik seyahat yasağının yeniden uygulanması' çağrısında bulunuyor.

Evet, onlar, 'tek millet...' Firavunî özellikleri belli...

Biz Müslümanlar da, hedefi, 'Îlâ'y-ı Kelimetullah' (Allah'ın dinini yüceltmek) olan 'tek millet' idrakine yeniden tutunmak zorundayız...

*

.Evet, Firavunlar nazarında, bütün enbiyaullah da ‘bozguncu'ydu...
13 Ekim 2023 Cuma

'Putkıranların pîri' Hz. İbrahîm, putları elindeki baltayla kırar ve baltayı da, 'en büyük putun boynu'na asar. Bu 'bozguncu hareketi kimin yaptığı', ona sorulunca; 'Balta, büyük putun boynunda asılı olduğuna göre, o yapmıştır...' der.

Hz. Mûsa da, Firavun nazarında 'bozguncu'ydu...

Hz. Îsâ' da, 'Yahudi dinini bozmak için çalışan bir bozguncu' olarak nitelendi ve Roma İmparatorluğu'nun Filistin Valisi Platos, onu, 'Yahudi ruhbanlarının ısrarı üzerine cezalandırdığını' söylemişti.

*

Mekke müşriklerinin, 'Evlerimizde bile görülmemiş karışıklıklara yol açtı... Anne- baba, çocuklar, kardeşler birbirlerine düştüler. Yapmasın bunu, ne istiyorsa verelim.' diye haber gönderdikleri Hz. Peygamber de, müşriklerin gözünde, huzur bozan birisi durumundaydı.

Bu, hepimizin günlük hayatında da böyle değil midir? Bizim aslî değerlerimize hizmet yolunda cehd edenlere, 'mücahid' ve bu yolda dünya hayatını terk edenlere de, 'inancımızın en seçkin şâhidi' mânâsında 'şehîd' demiyor muyuz?

Başkaları da, kendilerine çetin problemler çıkaranlara 'terörist'; kendi maslahat ve değerlerinin hâkimiyeti için mücadele verenlere de 'özgürlük savaşçısı' demiyor mu?

*

Savaşta, 'uluslararası hukuk' kurallarına riayet mi dediniz?

Beşerî hukuk, güç sahiplerinin yorumuna göre değişir... Amerika Dışişleri Blinken, 'Biz Amerika ve İsrail olarak, Uluslararası Hukuk'un belirlediği savaş kurallarına riayet etmekte görüş birliği içindeyiz...' derken, ironi/mizah yapmıyordu, herhalde...

1995'te, dönemin Amerikan Başkanı Clinton'a, 'Sen, ilk atom bombası kullanıldığında doğmamıştın bile... O halde, o bombanın 50. yıl dönümünde, insanlıktan özür dilemeye en müsait kişisin...' denilmişti. Clinton ise, 'Atom kullanılmasaydı, 10 milyonlarca insan daha ölebilirdi.' demişti. Mantık, şimdi değişti mi sanki?

BM'deki İsrail Temsilcisi de, Gazze'deki korkunç bombardımanlarını savunurken, 'Bizi mâzur görmeniz için, ne kadar Yahudinin ölmesi gerekiyor?' diyordu. İsrail Savunma Bakanı Yoav Gallant ise, 'Hamas' savaşçılarını, 'insan görünümünde hayvan' olarak niteliyordu, aynaya bakmadan...

*

Ve 'medya imparatorluğu'nun çengeline takılmak...

Başta Amerika olmak üzere, dünya kamuoyu, fısk'u fücûr güçlerinin elindeki 'medya imparatorluğu'nun güdümünde...

'Hamas savaşçılarının, Yahudi ailelerine mensup 40 bebeğin başlarını kestikleri'ne dair olan iddia, bunların en dehşet uyandıranı... Evet medya, şeytanın elinde olunca, böyle olur.

Amerikan Başkanı Biden da, 'Bebek başlarının kesildiğini göreceğimi tasavvur edemezdim' dedi, o iddia gerçekmiş gibi... Ama o dehşetengiz iddia, Amerikan makamlarınca da, 'Elde hiçbir delil yok!' diye yalanlanınca, Biden'ın 'sözcüsü', 'Başkan, o açıklamayı haberlere atfen yapmıştı.' diye tevile çalıştı. Ama o yalan, medya imparatorluğu eliyle şeytanî hedefine bütün dünyada ulaştı...

*

Hucûrat Sûresi, 6. ayette, müminler bu konuda, (meâlen), 'Size bir fâsık, bir haber getirirse, onu tahkîk etmeden kabul etmeyin... Aksi halde, birilerine haksızlık yapıp pişman olursunuz...' diye ikaz olunur.

Unutulmaması gereken bir nokta...

Evet, savaşta sivil kesimlerin, çocukların, kadınların hedef alınmaması gerekir. Ancak, İsrail'de, kadınlar belli yaşta askerî eğitimden geçirilirler ve evlerine silâhlarıyla birlikte gönderilirler, yani fiilen devamlı askerdirler.

*

Arınçvarî düşünenlere bir hatırlatma...

Herkes kendisine sorsun...

Bir haydut evinizi zorla işgal eder ve sizi evinizden atarsa, teslim mi olursunuz; yoksa o haydudu oradan çıkarıncaya kadar, taş atarak bile devamlı rahatsız mı edersiniz? Filistin meselesi için, bu insanî refleks bile yeterli sebeptir.

*

Ve, Tayyip Bey'in dünkü konuşmasından çok haklı bir sual: "ABD uçak gemisi gönderiyor. Amerika nere, İsrail-Filistin nere? Ne işin var, senin orada? Amerika gibi ülkeye barışı tesis mi yakışır; yoksa, o yangına benzin taşımak mı?"

*

Okuyucularla hashibal: ‘İsrail' diye bir devlet yoktur; ‘Amerika'nın Doğu Akdeniz Şubesi' vardır!
15 Ekim 2023 Pazar

Son 2 günün bir özetlemesi...

Cuma günü, Bayezid Câmii'nde kılınan cuma namazındaki hutbenin metni, Filistin Müslümanlarına yapılan ve insan olan herkesin vicdanını yaralayan korkunç çağdaş barbarlığın acılarını yansıtan, dikkatlice hazırlanmış bir metin idi.

Namazdan sonra Bayezid Meydanı'nda toplanan binlere hitaben yapılan 'Gazze'ye destek ve İsrail'e lânet' mitinginde, İsrail rejiminin barbarlığına karşı itirazlar ve 'İsrail diye bir devletin olmadığı, 'Amerika'nın Akdeniz'deki şubesi'nin olduğu' dile getirildi.

*

Düne gelince...

Bir STK olan Vuslat Platformu'nun Ataşehir'de (yabancı sermayeye ait) büyük bir otelde, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya tarafından verilecek bir konferansına davet gelmişti; 'Darülaceze Başkanı Hamza Cebeci' kardeşimizden... Ataşehir'e ulaştığımda, büyük bir salonda, binden fazla bir davetli kitlesiyle karşılaştım.

Ancak, İçişleri Bakanı Yerlikaya'nın Ankara'ya gitmek zorunda kalması yüzünden programın bazı konuşmalarla doldurulduğu tablosuyla karşılaştım.

Bu konuşmalardan ikisi daha bir dikkat çekiciydi... Birisi emekli korgeneral idi, televizyon programlarında sık sık görülen İ. H. Pekin; diğeri, son birkaç yıldır, 'Mavi Vatan' konusunun gündeme gelmesinde emeği geçen emekli amiral C. Yaycı...

İ.H. Pekin, TV ekranlarından biraz farklı olarak, o toplantının havasına uygun bir konuşma yaptı ve -özetle- 'Batı dünyasının, Müslüman halkların ayağa kalkmasını istemediğini' belirtti ve 'Filistin halkının mâruz kaldığı ağır baskı ve zulümler karşısında birilerinin bir şekilde tepki vermesi gerekiyordu. Ve bu gibi tepkilerin devamı da gelecektir...' dedi.

C. Yaycı ise, tartışılabilecek sözler söyledi... İsrail'in, '1967 Savaşı' öncesine dönmesi yolundaki söylemlerin gerçekçi olmadığını; 40 yıl önce 3,5 milyon kadar nüfusu olan İsrail'in bugün 10 milyona ulaştığını, bunun için de toprak vermeyi değil, daha fazla toprak almayı planladığını' belirtti. C. Yaycı, daha sonra da, Arap rejimlerinin petrol ve gaz ambargosu uygulayarak İsrail'i çökertebileceğini anlattı; Arap rejimleriyle Arap halklarının bir tutulmaması gerektiğini de hatırlatarak... Bu arada C. Yaycı, Türkiye'nin de sıkıştırılması ihtimalinden de söz ederek, Amerika'nın Doğu Akdeniz'e gönderdiği iki uçak gemisinde hiç kimsenin elinde olmayan en gelişmiş silâhların bulunduğunu, İngiltere savaş gemilerinin de bölgeye girdiğini; bu arada bu gemilerin, Türkiye'nin Akdeniz'deki doğal gaz sondaj gemisi olan Abdulhamîd Han Sondaj Gemisi'nin sadece 5 mil (yaklaşık 7,5 km) uzağında demir attığını; böylece, onların bu bölgeye Türkiye'yi tehdit için de gelmiş olabileceklerini anlattı.

Dahası, C. Yaycı, 'Türkiye'nin NATO'dan çıkarılması ihtimalinden söz ederken, bunun büyük bir felâket olabileceğini ve o zaman, İsrail ve Güney Kıbrıs'ın da NATO'ya alınacağını, Türkiye'nin de Suriye'ye dönüşebileceğini dile getirerek, bir dehşet senaryosu yazdı. Ama bununla da kalmayan C. Yaycı, 'Türkiye kalmazsa, İslâmiyet de kalmaz!' noktasına bile vardırdı iddiasını... Yani, bir tuhaf denklem; 'NATO olmazsa, Türkiye tehlikeye girer, Türkiye kalmazsa, İslâm yok olur!'

Bu frensiz iddia karşısında, 'İslâm'ın, 14 asırdır, nice Moğol İstilâları ve Haçlı Seferleri atlattığını, İslâm'ı koruyacak olanın bizzat Allah-u Teâlâ olduğunu' oradaki yakın çevremle paylaşmakla yetindim.

*

Ataşehir'den ayrılıp, öğleden sonra Eyyûb Sultan'da, 'Dil ve Edebiyat Derneği'ndeki programıma; oradan da Nuh Albayrak Bey'in Fatih'teki 'İnkılab Basım-Yayım' kuruluşunda verdiği konferansının son bölümüne ve sonra da, 'Bayezid'den Ayasofya'ya kadar yapılan ve -abartmasız-, yüzbinlerin katıldığı ve İslâmî hassasiyeti olan büyük kitlelerin 'tekbîr' sadâlarının, bastıran gece karanlığını mânen aydınlattığı sahnelerle, halkımızın orta ve dar gelirli ve de dudakları dualı kesimlerinin mesrûr edici, yüce gönüllü eylemlerine yetiştim.

*''Korkak oldukları için öldürüyorlar ve öldürdükleri için daha çok korkuyorlar!''
16 Ekim 2023 Pazartesi

Cesaret ve korkaklığın -istisnaları olsa da- genel olarak ırsî /genetik olduğu ve nesiller boyu devam ettiği söylenir.

Yahudiler, Hristiyanlığın da henüz sözkonusu olmadığı çağda, yani Hz. Îsâ'dan 500 yıl kadar öncelerde, Babil Kralı (bizim kültürümüzde, daha çok, Buhtunnasır diye anılan) Nebakudnezzar tarafından, Babilonya ve Kenan diyarlarından sürüldükleri ve dünyanın çeşitli ülkelerine dağıldıkları zamandan beri, 2 bin küsur yıl boyunca devletleri, orduları, kahramanları, savaşçı- direnişçileri olmaksızın yaşadılar. Bu yüzden de kendilerini koruyacak bir beşerî güç ve mekanizmaya sahib olamadıklarından, asırlarca korkaklıklarıyla meşhur oldular. Kendilerini 'altın gücü' kadar, mazlûmiyet gözyaşlarıyla da korudular. Çünkü, Yahudiler'in, Hz. Îsâ'ya yaptıkları zulümleri gerekçe gösteren Hristiyanlar asırlar boyu, Yahudiler'i lânetli olarak andılar, karşılaşılan tabiî âfetleri de, sosyal rahatsızlıkları ve salgın hastalıkları da Yahudilerden bildiler, onları aşağıladılar, suçladılar. Onlar da bulundukları Hristiyan coğrafyalarının şehirlerinde, 'getto' denilen ve 'iç-kale' durumundaki mekânlarda yaşadılar, asırlarca.. Buna rağmen, Holocaust (kitleler halinde öldürme) felaketlerine uğramaktan kurtulamadılar.

1897'de, İsviçre'nin Basel şehrinde, Theodor Herzl isimli bir Yahudi gazetecinin ortaya attığı bir 'Yahudi devleti' kurulması fikri, başlangıçta 'ütopya' gibi görülse de, 20 sene sonra, Osmanlı Devleti'nin Birinci Dünya Savaşı'nda yenilmesiyle o 'ütopya'nın gerçek olabileceği fikri , sürecin süratlenmesine yol açtı ve ilk ortaya atılışın üzerinden 50 yıl geçmekteyken, 14 Mayıs 1948'de ilk olarak İsrail devleti'nin varlığı ilan edildi ve bu ilan edilişin 11 dakika sonrasında da Amerika bu devleti resmen tanıdı. Arkasından, 1 saat geçmeden de, Sovyet Rusya.. Ve bir Yahudi devleti kurulması fikrini temsil eden siyonist Yahudiler, silahlandırılarak Filistin'in -Osmanlı'dan sonra- devletsiz kalan yerli Müslüman halkını evlerinden, yurtlarından sürdüler..

Asırlarca devletsiz kalmış olan Yahudilerin içinden 'siyonizm' idealine bağlı olanlar, geçmişteki bütün ezilmişliklerine ve korkaklıklarına rağmen, en acımasız ve barbarca cinayetler işleyen bir halk kemsine dönüştüler.

Ve, korktukça öldürdüler ve öldürdükçe daha çok korktular.

Bu denklem, onların âdetâ kromozomlarında, 'gen'lerine kadar işledi ve nesiller boyu süreceğe de benziyor.

İlginçtir, ikisi de Yahudi olan ünlü nükleer fizikçi Albert Einstein ile modern psikolojinin ünlü isimlerinden olan Sigmund Freud, aralarında 'bir Yahudi devleti kurulması' fikri etrafında da mektuplaşırken, Freud, İsrail devletinin kurulmasına tarafdardır ve Einstein ise, karşıdır..

Einstein bir mektubunda özetle şöyle der:

'Biz yahudilerin tarih boyunca hayatımızı sürdürmemize en büyük yardımcı mazlumiyetimizdir. Devlet kurarsak korkarım ki, hükmetmenin kaçınılmaz gereği olarak biz de başkalarına zulmederiz..'

Evet, öyle de oldu.. Freud, İsrail'in kurulduğunu göremeden öldü.. Einstein ise, daha önce dile getirdiği kaygılarının daha ilk andan itibaren sahnelenmeye başlandığını gördü..

İsrail Devleti'nin, -gerçekte ise bir 'siyonist haydutlar çetesi'nin cinayet mekanizmasının- kuruluşu üzerinden geçen 75 yıl boyunca Filistin'de Müslüman halkın topraklarını silahla, zorla, katlîamlarca gasbeden siyonist Yahudiler, şimdi, arkalarına bütün emperial güçleri alarak pervasızca cinayet işliyorlar.. Amerikan emperyalizmi ve müttefikleri, deniz ve hava güçlerini müdahaleye hazır vaziyete getirdiler..

Rusya Başkanı Putin de dün, Kırgızistan'ın başkenti Bişkek'te, 'İsrail'in kendisin savunma hakkı vardır..' diyordu. Ülkeler, evleri zorla gasbedilen , bütünüyle esir alınmış olan ve 75 yıldır kan içirilen 'Filistin halkının, işgalciye karşı kendilerini ve haklarını savunma hakları vardır ..' deseydi, esasen çok şaşırırdım..

*

Evet, 'korktukça öldürüyorlar ve öldürdükçe daha çok korkuyorlar..' Ama, zaman değirmeni nice zâlim kişi ve toplumları öğütmüştür.

.Onlar savaşırken, ‘belhum edall' olsa da; biz onlar gibi olmayacağız!
18 Ekim 2023 Çarşamba

Kur'an-ı Mubîn'de Â'raf -179'da, 'cehennemlik'ler şöyle anlatılır, (meâlen): 'Onların kalpleri vardır; anlamazlar; gözleri vardır, görmezler; kulakları vardır, işitmezler. İşte bunlar, hayvanlar gibidir, hattâ 'belhum edall'dirler, daha da aşağılıktırlar.' beyânı yer almaktadır.

*

İki haftadır, Gazze'de, 'savaş' denilerek, korkunç bir barbarlık ve canavarlık yaşanıyor ve herkes elbette ki kendi değer yargılarına göre yaklaşıyor, bu duruma... 50 yıl öncelerde Amerika'nın Vietnam Savaşı'nda, sivillere karşı sergilediği barbarlığı bile geride bırakan; 28 sene öncelerde Bosna'nın Müslüman halkına sergilenen bir canavarlık...

Bütün sivil yerleşim birimleri, hattâ okullar, mescitler, hastâneler... Her taraf füzelerle yakılıp yıkılıyor... O daracık mekânda 15-20 katlı apartmanlarda yaşamak zorunda kalan bu 2,5 milyonun tamamını hedef alan, evleri başlarına çökertilen bir 'jenosid/ soykırım...'

360 kilometrekarelik bir Gazze şeridine sıkıştırılan, suyu, elektriği kesilen, gıda ulaşım yolları kapatılan bir alçaklık ve ahlâksızlık...

Dün akşam bu satırlar yazılırken, ulaşan son bir hastâne bombardımanı sonunda, o mekâna sığınan on binlerce insandan, ilk anda belirlenenlere göre, en az 500 insan, hayatını kaybetmiş bulunuyor ve binlercesi de yaralı...

İsrail rejimi, halkın, Gazze'nin güneyine doğru gitmesini ve onlara saldırılmayacağını açıklamıştı... Ama yüzbinler halinde güneye doğru gidenlerin üzerine de bombalar yağdırıldı ve 100 civarında insan katledildi.

İsrail Savunma Bakanı Yoav Galant, 'Uluslararası hukuk diye bir şey tanımıyorum...' dedi açıkça...

Aslında yanlış da değildi; çünkü, 'uluslararası hukuk', yani güç sahiplerinin, zorbaların, 1945'de 2.Dünya Savaşı'nın galipleri olan 5 devlet tarafından bütün dünyaya 'hukuk' diye dayatılan bir zorbalık manzûmesi... Onlar da İsrail rejimini Müslüman coğrafyasının kalbine saplayanlar...

Yani, 'uluslararası hukuk', gerçekte, çağdaş firavunların iradesinden ibaret...

İlginçtir, o 5 ülkeden Rusya'nın lideri Putin, 2 gün önce Bişkek'te, 'İsrail'in kendisini savunma hakkı vardır...' demişken; dün BM Güvenlik Konseyi'nin 'ateş-kes' kararı almasını istedi ama bu istek, 5 daimî üyeden Amerika, İngiltere ve Fransa'nın 'veto'suyla, reddedildi.

*

Müslümanların arasından bazı safdiller hâlâ, 'Yahu saldırmasalardı, bunlar olmazdı...' gibi lâflar ediyorlar... Onlar, böylece, 'İşgalciye isyan etmeyip, esir olarak yaşamayı kabullenselerdi, onlar da yaşarlardı...' demek istiyorlar...

'Savaş' diyorsak da, öyle karşı ordular arasında bir boğuşma söz konusu değil, Gazze'de... Bir grup direnişçi, 'İsrail'in zorla işgal ettiği topraklar etrafında oluşturduğu fiilî sınırlardan içeri girmeyi başarınca', şaşkına döndüler ve 'en küçük bir insanî hasletlerinin bile kalmadığını' gösteriyorlar.

Bütün bir Gazze yerle bir ediliyor... Amerika, İngiltere, Fransa başta olmak üzere, Avrupa Birliği ve NATO... Hepsi de Müslüman coğrafyasının kalbine 75 yıl öncelerde sapladıkları bu hançerin daha bir derine işlemesini hedefliyorlar. Hattâ Avrupa'da, İsrail'in canavarlığına itiraz edilen gösterilere bile izin vermiyorlar.

*

Ama biz bir gün, bu canavarlıklara mukabelede bulunmak imkânına kavuştuğumuzda, İslâm'ın savaş kuralları ve ahlâkı dışına yine çıkmayacağız; inşaallah... İslâm'ın ilk yıllarındaki bazı tahriklerinden sonra, 100 yıl öncesine kadar 13 asır boyunca, hiç savaşmadığımız ve zulmetmediğimiz Yahudiler, yine bugünkü 'dayı'larınca ezilecekler ve o zaman da o zulme de yine biz itiraz edeceğiz..

*

Bir örnek... Hz. Ebûbekir zamanında Yemen taraflarında, birkaç Müslüman tebliğcinin katledilmesi üzerine, o civardaki Müslüman ordularının, bazı yerleşim birimlerini yakıp yıktıkları, kaçamayan sivilleri ve hattâ hayvanları öldürdüğü ve tarlaları yaktığı haberi gelince... O hazretin, 'Bu cinayeti o siviller, evler, tarlalar ve o sürüler mi işlemişti ?' diye ağladığı rivayet olunur.

*

Bazı Müslümanlar, nasıl da neticeye göre hükmeder oldular!
20 Ekim 2023 Cuma

Hz. Ali'ye atfedilen hikmetli bir sözde deniliyor ki -özet olarak-: 'Sen hadiselere ve insanlara bakarak 'hakikat'i anlayamazsın... Önce 'Hakk' mefhumunun ölçüsünü belirle ve ondan sonra hadiseleri ve insanları o 'Hakk' ölçüsüne göre değerlendir.'

Sahi, günlük hayatta da Hakk, haklılık ve haksızlık kelimelerini devamlı ve belki de çok sıkça kullanırız... Ama 'Hakk' nedir ve 'ne zaman Hakk olan veya olmayan bir konumda olabiliriz'in ölçüsü nedir? Şahsî düşünce ve duygularımız, menfaatlerimiz ya da sosyal hayatta rastlanan iddia ve 'dedi-kodu'lar mı; yoksa, -kesin doğru olduğuna kalben ve fikren inanıp, bağlandığımız- inançlarımız mı?

Bunu kavrayabilmek için, önce, 'Hakikat' ve 'gerçek' arasındaki farkı fark etmek gerekiyor.

'Hakikat', 'Hakk olan'ı ifade etmektedir, karşıtı ise, 'bâtıl'dır. Ve hayatta bazı 'gerçek'ler vardır ki, bir realitedir, ama 'Hakikat' değildir, Hakk'a nispet edilebilirliği yoktur.

Zulüm bir gerçektir/ realitedir, ahlâksızlık da bir realitedir; ama bunlar 'Hakikat'i ifade etmez, Hakk'a nispet edilemez... Fransızcadaki 'verité' ile 'realité' arasındaki fark gibi...

*

Şimdilerde, Filistin'de ortaya çıkan son durumla ilgili olarak, hattâ İslâmî hassasiyetlerini bildiğimiz çevrelerden bile, 'Yahu kardeşim, bu mücadelenin zafer getirmeyeceği baştan belliydi, o halde bütün Müslüman halkları, İslâm Milleti'ni garkeden bu eylemlere neden kalkışıldı? Ekranlara bakamaz olduk.' gibi laflara rastlıyoruz...

İlk plânda, sathî mantıkla bakıldığında bazıları da, bu izahlara kanabiliyor ve 'Sahi, yavv...' diyebiliyorlar...

*

Arkadaşlar-kardeşler; Müslüman Filistin halkı sanki huzur içindeydi de mi, birileri macera düşkünlüğüyle, öyle bir saldırı gerçekleştirdi?

1917'lerden beri, 100 yıldır esir edilmeye çalışılan ve 1947-48'den beri de, 75 yıldır Siyonist Yahudilerin esareti altında inlettikleri bir Müslüman halkı koruyacak bir 'Müslüman gücü' yok diye; o Müslüman halkın 'isyan etmek hakkı' da mı yoktur?

Zâten, hemen her gün, çocuk, kadın, savunmasız sivil ayırt etmeden devamlı öldürülmekte olan insanları, sırf direnişlerinin acı sonuçları dolayısıyla suçlamak, revâ mıdır?

Askerî bir zafer kazanılsa, yine aynı şekilde itiraz edecek miydik?

Karşımızdaki emperyalist-şeytanî güçler ittifakını bir daha görmedik mi?

Hiçbir şey yapamıyorsak; haksızlığa, zulme karşı, 'Şerefimizle, hür olarak yaşamak hakkımız yok!' ise, 'şereflice, ölümü karşılamak da mı yoktur? Tok esirler olarak yaşamaktansa, 'hür ruhlar olarak ticaretimiz Allah'la yaparız...' diyen kardeşlerimizde kusur aramayalım...

Bir direniş veya savaş, başarılı olup olmamasına göre değil, 'Hakk ölçüler'e uyup uymadığı açısından değerlendirilmelidir.

Unutmayalım ki, Hz. Peygamber (S) de Uhud'da haksız olduğu için mi yenilmişti?

*

NOT: 17-19 Ekim günlerinde Fatih Belediyesi'nin Neslişah Kültür Merkezi'nde, dünya edebiyatının büyük isimlerinden Firdevsî'nin, İran diyarından gelmiş-geçmiş nice hükümdarların mücadeleleri, kahramanlıkları, zafer ve yenilgileri vs. üzerine bin yıl öncelerde yazdığı 'Şâhnâme' isimli meşhur eseri üzerine akademik bir sempozyum düzenlenmişti.

O sempozyumu anlatacak değilim. Ancak, yukarıda anlattığımız konuyla da ilgisi olan düşündürücü bir noktayı bu vesileyle aktarayım:

Firdevsî'nin, 'İran topraklarının hiçbir zaman yabancıların ayağı altında ezilmeyeceği'ne dair iddialı bir beyti vardır.

Timurleng (Topal Timur) Yıldırım Bâyezid'le 1402'de Ankara önlerinde karşılaşacağı savaş için Semerkand'dan yola çıkıp, İran'dan da geçerken, Firdevsî'nin mezarına da uğrar ve, 'Başını topraktan kaldır da, İran'ın ayaklarımız altında nasıl ezildiğini gör!' der.

Sonra da, Firdevsî'nin türbesindeki Şehnâme'den, tefe'ul usûlüyle bir sahife açar... Karşısına çıkan beyit, bir sille gibidir: 'Aslanlar bu çemenzârı terkeyledikte, buralarda 'topal tilki'lerin avlandığını görürsün!.'

Bazılarına göre yakıştırma bile olsa, düşündürücüdü

.Okuyucularla hasbihal: Çağdaş firavunluk, hem de ‘Hz. Mûsa şeriatı' adına…
22 Ekim 2023 Pazar

*Amerika'dan Elyesa Helvacı, 14 Ekim tarihli mesajında diyor ki: 'Burada, Harvard Üniversitesi'nde okuyan ve sadece Müslüman değil, başka din veya ideolojilerden çeşitli ülkelerin ve halkların öğrencileri, Siyonist İsrail rejiminin Gazze'deki barbarlığına karşı çıkan bir ortak bildiri yayınlayınca, bu öğrencilerin isim ve fotoğraflarının büyütülerek yazıldığı bezler, kamyonların iki yanına asılarak şehirde saatlerce dolaştırıldı ve halkın, bizlere 'potansiyel düşman' gözüyle bakmasının sağlanmasına çalışıldı... Elbette umurumuzda değil...

Dünya çapında 'emperyal-şeytanî güçler'in nasıl çalıştıklarını bize düşündürtmesi açısından size de yazıyorum... Hayırlı günler...'

--

*Cemâl Seyyah isimli okuyucu Antalya'dan yazıyor: Siyonist rejimin Başbakanı Netanyahu'nun, 2001'de yaptığı bir video kaydı yayınlandı... Bu kişi, nasıl uzun vâdeli, planlı düşündüğünü açıkça söylemiş, taa o zamandan...

Diyor ki:

'*Asıl yapılması gereken, onları sürekli vurmak... Üç-beş kere değil... Sürekli vurmak, acı çektirmek...

Öyle bir bedel ödemeliler ki, yaralarını asla saramamalılar... (...) Filistin Yönetimi'ne topyekûn bir saldırı... Her şeylerini yerle bir edecek...

-Böyle yaptığımızda dünya bizi suçlamaz mı?

*Dünya, kendimizi savunduğumuzdan başka hiçbir şey söyleyemez...

-Dünyanın tepkisinden korkmuyor musun?

Hayır, korkmuyorum... Özellikle Amerika'yı çok iyi tanırım. Amerika'yı kolayca istediğin tarafa çekebilirsin... Amerikalılar bize hiçbir zorluk çıkarmayacaklar... Amerikan toplumunun yüzde 80'i bizi destekliyor zâten...'

*

Evet, sadist ruhlu birisi var karşımızda... Hz. Mûsa şeriatı adına çağdaş firavunluk sergiliyor...

*Bu videonun Türkçe tercümeli asıl metninin linkini buraya yazıyorum: https://x.com/yenisafak/status/1715462505256927559?t=LH3XZTYg1zrHanRmDUp8YA&s=08

*

Bu arada ekleyelim... Netanyahu gibilerin beslendiği ve bizim tahrif edildiğine inandığımız ve bu yüzden sadece aslî şeklini kabul ettiğimiz 'kutsal kitab'ının 'Yeşaya'-34'den bir bölüme bakalım: 'Rab, (...) Onların ordularına karşı gazaba geldi. Onları tümüyle mahvolmaya, boğazlanmaya teslim edecek... Ölüleri dışarı atılacak... Pis kokacak cesetleri... Dağlar kanlarıyla sulanacak... (...) Baykuşların mülkü olacak orası... (...) Saraylarında dikenler bitecek...)

*Necmeddin Şahinoğlu, Kahire'den Arapça bir duvar yazısı göndermiş... Çok kısa ve kor parçası gibi bir cümle... 'Gazzeli kardeşlerimiz, üzgünüz... Size yardım edemiyoruz; çünkü biz de işgal altındayız...' yazısı Müslüman halklarını pek çoğunun başındaki rejimlerin mahiyetinden de haber vermiyor mu?

*Amasya'dan Şerif Palabıyık yazıyor: Cuma günü İstanbul'da Şehzade Câmii'nde kıldım cuma namazını... Hutbede, 'Müslümanlar olarak aramızdaki meşrep, mezhep vesair görüş farklılıklarını bir kenara koyup, birliğimizi korumamız gerektiği'nden söz edilerek, Amerika, İsrail, Fransa, İngiltere, Rusya gibi devletlerin kahr'u perişan olması duaları yapıldı. Ama bunlarla da yetinilmedi ve bir takım ağır nitelemeler yapılarak, İran da eklendi o devletlere... Yani, Amerika ve müttefikleri, İran'a saldırsa, sevinçten oynayacak neredeyse...

Allah aşkına, Müslümanların kendi içlerindeki bir ihtilafı o bedduaya eklemenin şer'an ve aklen bir gereği var mıydı?'

--Evet, bu okuyucunun yazdıklarına ben de şâhit oldum ve o hutbeyi dinledim. Hristiyanlar ve Yahudiler aralarındaki 2000 yıllık ihtilafları bir kenara koyup, Müslüman halkları ezmek için güçlerini birleştirmişken ve de Amerikan emperyalizminin, 'İran'ı da vurmak gerektiği'ne dair planları tartıştığı bir sırada!!! Bu durum, sadece safdillik midir?

Namazdan sonra karşılaştığım bir profesör kardeşimiz de, o 'beddua'dan rahatsız olduğunu söyledi...

Gerçekten de 'İslâm Milleti' içindeki bir tarihî nifakı ve fitne konusunun hutbede ve hem de öyle bir zaman dilimde zikredilmesini anlamak zor...

*

*Necati Engeç, Manisa'dan yazıyor: 'HAMAS, neresinden bakarsak bakalım; zayıf görünen müminin, güçlü görünen zâlimi yere serdiği Câlut qıssası'nı tekrarlamış ve MOSSAD'ın mukavvadan bir kaplan olduğunu göstermiştir.'

*

‘Yahudi-Hristiyan İttifakı' tam gaz, devrede..
23 Ekim 2023 Pazartesi

Bilindiği üzere, Suriye'nin Fırat doğusunda kalan kısmı fiilen, 10-15 bin km. uzaktaki Amerikan güçlerinin işgali altında bulunuyor; 10 yılı aşkın zamandır.. Suriye'nin Fırat batısında kalan bölümü ise, 3 bin km. uzaktaki Rusya'nın kontrol ve işgali altında.. Yani iki güç de sınırlarının binlerce km. uzağındalar. Beşşâr Esed rejiminin ayakta durmasını kendilerinin sağladıklarını sık sık beyan eden İran'ın da Suriye'yle ortak sınırı yok..

Suriye'yle sınırdaş olan İsrail rejimi de, Suriye'nin istediği bölgelerini ve havaalanlarını dilediği zaman bombardıman ediyor. Daha iki gün önce Şam ve Haleb Havaalanlarını da kullanılamaz hale getirdi..

Suriye'nin kuzeydeki Türkiye'yle olan 910 km'lik ortak sınırları boyunca, sınır şeridi boyunca El'Bâb, Afrin, İdlib gibi bazı bölgeleri de Türkiye'nin askerî kontrolü altında.. Çünkü, o bölgelerin hemen ötesinde, PKK güçleri, Amerika ve bölgede etkili olmak isteyen diğer güçlerin himaye ve desteğiyle, Türkiye'yi rahatsız etmeye çalışıyorlar..

Türkiye de o 'terör odakları'nı gerekli gördükçe vuruyor..

Bölgede uzak-yakın nice güçlerin hattâ mevcut sınırları değiştirme planları açıkça dile getirilirken; geçenlerde, Kuzey Suriye'de saldırma hazırlığında olduğu tespit edilen bir PKK mevziini vurmak için TSK tarafından gönderilen bir 'Silahlı, İnsansız Hava Aracı) 'SİHA'nın Amerikan güçlerince vurulduğu biliniyor.

Ama, hemen ardından da Amerika'dan 5-6 ayrı makam tarafından özür dilendi; 'Bir değerlendirme hatası yapıldı..' denildi..

Sonrası mı?

Hepsi bu kadar..

Gerçekten mi bir değerlendirme hatası olmuş ve özür dilenmişti; yoksa, bir 'nabız yoklaması' mı yapılmıştı?

Sonrasını bilmiyoruz.. Ama, benzer bir 'değerlendirme hatasının yapıldığı' gerekçesiyle ve diplomasinin vazgeçilmez yöntemi olan 'mukabele-i bil'misl' (aynıyla mukabele) usulüne başvurulabilirdi.

*

Dün akşama doğru, İsrail rejimi, yaptığı açıklamada, Mısır'ın, Sina Yarımadası'ndan Gazze'ye açılan Refah Sınır Kapısı'nın hemen karşısındaki bir Mısır Sınır Karakolu'na yanlışlıkla bir tank ateşi yaptıklarını bildirdi.

Bu satırlar yazılırken, bu konuda, o karakolda ne kadar can kaybı ve zayiat olduğu konusunda da taraflarca hiç bir açıklama yapılmamıştı.

Öyle görünüyor ki, bu, Siyonist İsrail rejimi ve daha doğrusu oraya iki uçak gemisiyle gelmiş olan Amerikan emperyalizminin bir nabız yoklaması idi..

Mısır tarafından da, ânında bir cevap verilseydi, en azından psikolojik denge sağlanmış olurdu..

Bölgeden üstünlük kurmaya çalışanlar bu nabız yoklamalarını 'elde olmayan ve istenmeyen yanlışlık' laflarıyla veya ısrarla, insanî hata olarak geçiştiriyorlar.. Zaaf gösterilirse, daha büyük saldırgan emeller devreye sokulacaktır.. Amerikan Başkanı Biden, 'Türkiye bizim işimizi zorlaştırıyor, Suriye'de..' demiyor mu?

Amerikan Dışbakanı Blinken, HAMAS'ın İsrail'i derinden sarsan eyleminden hemen sonra, Tel-Aviv'e koşup gelince, 'Buraya bir Yahudi olarak geliyorum..' cümlesini söylerken, çok basit bir söz mü etmiş oluyordu?

Kezâ, bir Katolik Hristiyan olmakla birlikte Joe Biden da, 'Ben bir Siyonistim.. İsrail'in Yahudiler için 'güvenli' olması gerekir..' demedi mi ve Gazze'de vurulan bir hastânede, 470 insanın ölümüne ve yüzlercesinin yaralanmasına yol açan füzenin Amerikan yapımı olduğu ap-açıkken, "diğer ekip tarafından yapıldığını" iddia etmedi mi?

*

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'ın, Biden'ın bu açıklamalarını, 'ABD'nin Gazze'deki yıkımı onaylaması anlamına geldiğini' ve 'bunun "tarih tarafından not edildiğini" ve "Birçokları için bu sürpriz değil ama, Amerika için çok farklı sonuçlara yol açabilecek bir algı yaratıyor' diye değerlendirmesi, Amerikan gazetelerinde özellikle belirtildi..

Hassas günlerden geçiliyor.. Tam bir 'Yahudi-Hristiyan İttifakı', devrededir. Her zamankinden daha bir müteyakkız olmanın zamanı..

*

Anti-semitizm'in liderliğini üstlenen ‘Siyonist İsrail rejimi', Hitler'in yüzünü ağartıyor!
25 Ekim 2023 Çarşamba

Benim dinim İslâm'ın, 'Bir insanın haksız yere öldürülmesi'ni, 'bütün insanlığın öldürülmesi'yle bir tuttuğunu ve 'Haksız yere öldürülen, bütün insanların acısını yüreğimizde hissettiğimizi tekrarlayayım. Ve bu durum, şahsî meziyetimizden değil, inancımızdan gelen bir özelliğimizdir. İnsanlığa da mesajımız, 'Tarihin haklı ve doğru tarafında durmaları' şeklindedir.

Karşımızda ise, emperyal-şeytanî güçler, maddî güçlerine güvenerek, 'Benim Hristiyan oluşum, Siyonist olmama engel değildir ve ben Siyonistim; ve İsrail'in kendisini savunma hakkı vardır ve bu hakkını kullanırken, gerekli gördüğü her yönteme başvurur' diyen Amerikan Başkanı Biden tarafından temsil ediliyor. Ve onun dışişleri bakanı olarak, 'Ben buraya bir Yahudi olarak geliyorum...' diyen Blinken ve Netanyahu'nun yanında, 'Seninle sonuna kadar beraberiz...' demek için, Yunan Başbakanı Miçotakis'e kadar, hemen hemen bütün Avrupa liderleri, işbu 'Siyonist haydutlar çetesi'nin bütün cinayetlerini, barbarlıklarını alkışlamak için sıraya girmiş durumdalar...

Çünkü emperyalist güçlerin ve müttefiklerinin 'Hak' kavramı da bu davranış şekillerinde ortaya çıkıyor...

Bu durumda, sadece Gazze'ye değil, Filistin'in bütün Müslüman halkına uygulanan 'jenosid / soykırım' karşısında Müslümanlar devamlı sessiz kalacak, öyle mi? Yahudiler, başkalarından gördükleri zulmü; Müslümanlara uygulamakla; savunmasız bir halk karşısında 'zafer' kazanmak' niyetindeler; ama bu şeytanî çark, sonunda kendilerini de çarpacaktır, inşaallah...

*

Bu soykırım, yeni değil, 2 Kasım 1917'de İngiltere Dışişleri Balfour'un, 'başkalarının topraklarını, başkalarına peşkeş çekmesi'yle başladı... Buna seyirci kalan, göz yuman, itiraz etmeyen herkesin sorumluluğu var...

Bugün Gazze'de, savunmasız sivil kitlelerin evlerini füzelerle yıkmaktan da öteye, hastâneler, hattâ câmi ve kiliseler bile bombalanıp, binlerce insan katlediliyor.

2,5 milyon insanı, haftalarca susuz, ekmeksiz, ilaçsız, elektriksiz bırakan bu 'Siyonist çete'nin zulmü, 'toplama kampları'nda bile bu kadar yapılmamıştı herhalde ve bugün bu çete, 'anti-semitizm (Yahudi düşmanlığı) bayrağını Hitler'in elinden alıp onun yüzünü ağartıyor.

*

Ve Çağdaş Barbarlığın Medya yansımaları...

1-Batı medyasında, '1400 İsrail vatandaşı ÖLDÜRÜLDÜ' denildikten sonra, '5700 kadar da Gazzelinin ÖLDÜĞÜ'nden söz ediliyor... Sadece, 'Öldürüldü' ve 'Öldü' nitelemeleri bile, sadece kendilerini 'insan' sayan nasıl bir aşağılık zihniyet karşısında olduğumuzu gösteriyor.

Kezâ, o medya kuruluşlarında, sadece öldürülen İsraillilerin acıklı hayat hikâyeleri devamlı anlatılıyor. Filistinli Müslümanlar mı? Onların böcek kadar bile bir değerleri yoktur...

TRT Haber'in muhabiri Enes Boyraz'ın, 23 Ekim akşamı, bir 'Yahudi kadın'ın, 'Rehineler bir an önce kurtarılmalı... Gazze halkı ise, umûrumda değil... Bu olanlar, onların tercihinin sonucu...' dediğini ve 'bu yaklaşımın çoğu kimse tarafından da dillendirildiğini' aktarması ilginç bir tespitti...

2- Çok izleyicisi olduğu söylenen bir kanalın habercisi bir hanım ise, 23 Ekim akşamı 19.10'da, '1967'den beri İsrail'in olan yerlerden bahsediyoruz...' diyordu... 'İşgal edilmiş yerler'i 'işgalcinin toprağı' zanneden kimseler muhabir olursa, daha ne beklenir...

3- 23 Ekim akşamı, 3-4 kişinin katıldığı bir değerlendirme programında bir gazeteci de, 'Amerikan uçak gemilerinin İsrail'e destek için değil, İsrail'i frenlemek için geldiğini' ileri sürüyordu. Amerikalılar bile bu kadar 'hümanist ve barışçı' bir yorum yapmamışlardı...

4- Dün sabah 09.20 civarında, bir kanalda da, bir akademisyen, 'İsrail'in, bu zamana kadar girdiği bütün savaşlarda, Mısır, Ürdün ve Suriye'yi yenilgiye uğrattığını' anlatırken; 1973'deki Ramazan (ya da onların deyimiyle Yom Kippur) Savaşı'nda, nasıl ağır bir yenilgiye uğradığını Siyonist İsrail rejimi gizlemişti; bu gibi akademisyenler de, onların çizgisine düştüklerini fark edemiyorlardı.

*

Devlet Bahçeli'nin dünkü çok önemli konuşmasına da inşallah, Cuma günkü yazımızda değinelim.

*

‘Cumhursuz Cumhuriyet'ten, gerçek Cumhuriyet'e; 100 yıllık uzun bir yolculuk…
27 Ekim 2023 Cuma

Bir banka reklâmı...

Önce, 1923 sonrasına dair, bildik yaldızlı sözler...

Ve sonra... 7-8 yaşlarında bir kız çocuğu, bir büste doğru koşup, onu öpüyor, sarılarak...

Ne mi var, bunda...

'Puta tapmak'tan ne anlıyorsak işte o! 'Putperestler/putatapıcılar', farklı bir şey mi yapıyorlar sanki?

Ş. S. Aydemir, 1975'lerde, vefatından az önce, Milliyet'te, 'Kahraman putlaştırıldığı zaman ölür...' başlıklı bir yazı yazmış ve '(... kahramanı için) Biz onu öldürdük. Çünkü putlaştırdık... Kahramanlar, putlaştırıldıkları zaman ölür' demişti, özetle...

Milâdî-1071'de Anadolu'ya girip Bizans İmparatorluğu'nu yenen Sultan Alparslan için veya İstanbul'un Fâtihi Sultan Mehmed için benzer bir ilkellik sergilense, yine karşı çıkardık...

100'üncü yıl adına, çılgın ve iptidaî tavırlardan uzak kalamayacak mıyız?

*

Ve gelelim, Devlet Bahçeli Bey'in, 25 Ekim'de yaptığı konuşmasına... Özetle şöyle diyordu:

"Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı İmparatorluğu'nun ötesi, ötekisi, reddiyesi, karşı cephesi, anti- tezi değil, tamı tamamına aynı kaynaktan beslenip birbirini tamamlayan iki Türk devletidir. (...) Türkiye Cumhuriyeti ile Osmanlı İmparatorluğu arasına çomak sokmak, duvar örmek, bariyer dikmek için fırsat kollayanlar, unutmayınız ki içimize yuvalanmış gâvur tortularıdır.'

*

Devlet Bey'in bu sözlerine aynen katılırım da, 600 yıllık Osmanlı geçmişimizin aslî değerlerine karşı, 100 yıldır bir 'redd-i mîras, inkâr ve aşağılama kampanyası yürütenlerin öncüsünün kim olduğunu Devlet Bey'e hatırlatmaya gerek yoktur elbette...

Devlet Bey, 'Türkiye Cumhuriyeti'nin yüzüncü yıl dönümü (...) milletçe beraber kutlayacağız. Cumhuriyet demek, cumhurun, kaderine ve geleceğine egemen vasfıyla bizatihi sahip çıkması demektir.' dedikten sonra, '(...) kurucu kahramanlar her zaman, her şart altında milletin hakimiyet ve iradesine bağlı kalmışlardır' da diyor... Ancak Devlet Bey, 'Cumhursuz Cumhuriyet'ten de bizzat söz etti. Ama o dönem, ilk 27 yıl ve sonraki bütün askerî darbelerle, son 100 yılımızın büyük kısmını da almadı mı?

*

Devlet Bey'in, 'Dün olmasaydı bugün hiç olmazdı.' dedikten sonra, 'Samsun'a çıkılmasaydı Ankara'da tutunamazdık. (...) Ezân sesi yerine çan sesleri duyulurdu...' gibi sözleri üzerinde de durmak gerekir... Devlet Bey, İslâm'ın, 'müminlerini harekete geçirici bir inanç olduğunu, kendisini savunmak için kimseyi kullanmadığını' elbette bilir.

Devlet Bey'in, 'Bilinmelidir ki, Misâk-ı Millî ihlâl edilemez bir egemenlik beyanıdır ve zaman aşımına tâbi değildir. Vatanımızı, devletimizi, milli varlığımızı savunmak, Anadolu topraklarına saplanıp kalarak yapılamaz. Eğer (...) Kudüs güvende değilse, Gazze, Halep, Kerkük güvende değilse, soydaşlarımız ve din kardeşlerimiz güvende değilse, (...), Ankara'nın güvenliğinden hiçbir akıl ve vicdan sahibi bahsedemeyecektir.' sözleri, Müslümanların hasretini çektikleri birliğin gerekliliği kadar, stratejik açıdan da çok önemlidir.

Devlet Bey'in, "(...) ABD- İsrail iş birliğiyle hazırlanmış planlarla (...) Bugün Filistin, yarın tüm bölge ve nihayet Türkiye'nin kuşatılması amaçlanıyor (...)

'Gazze'yi ecdâd mirası olarak göremezmişiz. (...) İsrail-Filistin çatışması bizim meselemiz de değilmiş.' Böyle diyenler bir avuç çapulcudur. (...) Gazze'deki toplu katliâmı ve soykırımı (...) idrak etmek için Filistinli veya birilerinin iddia ettiği gibi Arap olmaya gerek yoktur, hattâ Müslüman olmaya da gerek yoktur, (...) insanî değerleri savunmak kâfîdir.(...)

Hastâneler bombalanıyor. Okullar, câmiler, kiliseler vuruluyor. (...) çocuklar Kelime-i Şehadet getirerek can veriyor. (...) Biz tarafız, haklının, mâsumun, insan onurunun, tarih ve inanç bağlarımız olan kardeşlerimizin tarafıyız.(...)'

*

Evet, Devlet Bey'in konuşmasının özeti, böyle... Bu görüşleri, genel hatlarıyla paylaşmamak mümkün mü? 'Asgarî müşterekler'den, 'azâmî müşterekler'e doğru; inşaallah...

.Okuyucularla Hasbihal: Onlar, kendi ‘din'lerine göre bir dünya peşindeyken; biz neredeyiz?
29 Ekim 2023 Pazar

*İstanbul'dan Erol Kılıç, 29.10.1339 (Milâdî-1923) tarihli Meclis zabıtlarından bir metni göndermiş..

O metinden ilk 2 madde şöyleydi:

'Madde-1: 'Hâkimiyet bilâkaydüşart (kayıtsız-şartsız) Milletindir. (...) Türkiye Devletinin şekl-i Hükûmeti, Cumhuriyet'tir.

Madde-2: Türkiye Devleti'nin dini, 'Dîn-i İslâm'dır. (...)'

Sonrası, n'oldu? Nasıl olmuştu da, 1928'de, 'Devlet'in dininin 'Dîn-i İslâm' olduğu hükmü, sahi, Müslüman milletin iradesiyle mi atılmıştı?

Hür olarak tartışılabilecek mi, bu konu?

*

*Manisa'dan Necati Engeç, 2015'de vefat eden Prof. Oktay Sinanoğlu'nun bir videosunu göndermiş.. Linkini yazıyorum. (https://www.instagram.com/reel/CyoPgKIN2Ky/?igshid=MTc4MmMYml2Ng=)

Diyor ki, Sinanoğlu: 'Batı'da insanlık anlayışı yok.. Başkalarını insandan saymak yok.. (...) İnsanın sabrı tükeniyor. Bu kadar ahmaklıkla uğraşılamaz..

Amerika'nın sadece 100 yıllık tarihini bilen var mı? (...) Her tarafı alavere-dalavere, milletleri kandırmak, katliâm yapmak.. Yaptığı anlaşmalara hiç bir zaman uymamak.. (...) Yani, bin senedir senin kanına susamış.. Sen onlardan medet umuyorsun.. (...) Sömürgecinin (...) dilini öğreneceğim diye çocuklara senelerce, (...) hazırlık sınıfları, kurslar bilmem ne diye; milleti boş kafalı bırakmak için bunları yapıyorsunuz da.. Haftada birkaç defa eski yazımızı öğrenseler de atalarının yazdıklarını okusalar, olmaz mı? Bunları artık konuşmayacak mıyız?'

-Evet, soru hepimize..

*New York'tan Mustafa Kadızâde, 'Hz. Îsâ'nın Çilesi- The Passion of The Christ' isimli filmiyle ünlü yönetmen Mel Gibson'ın adına, 'X'te, 'İsrail rejiminin sonunun geldiği, onun için her şeyi yok ettikleri'ne dair bir mesajı yayınlanmış.. 'X'te onun öyle bir hesabının olmadığı ileri sürülüyor.. Ama, Mel Gibson'dan bir açıklama yok; susuyor..

Onu bilmem, ama, Mel Gibson'ın filminin, Hristiyan kitleler arasında Yahudi düşmanlığını nasıl daha bir tahrik ettiğini biliyoruz.

Mel Gibson'ın duygu ve düşünce dünyasını, onun geçmiş yıllarda bir tv. programında söyledikleri ilginç şekilde yansıtmıştı.. Hatırımda kaldığı kadarıyla, Mel Gibson'ın, "Dünyadaki tüm savaşların sorumlusu Yahudilerdir" şeklindeki bir sözü tartışılmıştı.

Bilindiği üzere, 'İncil'de, 'Armageddon' denilen ve 'iyilerle kötüler arası ve iyilerin galip geleceği'ne inanılan bir 'büyük savaş'tan söz edilir ve Gibson da bu bekleyiş içindedir.. '1960'lardan, 90'lara ve şimdi de yeni milenyumda, Orta Doğu'da giderek artan bir yangının olduğunu görülebilir..' diyordu. Programın sunucusunun, 'Bu durumlara bakarak, bütün savaşların sorumlusunun Yahudiler olduğu söylenebilir mi?' sorusuna ise, Gibson, 'Şey.. Açıkçası, suçsuz değiller.' demişti..

Evet, modern denilen dünya böylesine 'özgürlükçü'dür! 'Sionist Yahudi'lerce idare olunan medya imparatorluğu tarafından 'anti-semitizm'le suçlanma ihtimali yüzünden, en yüreklileri bile görüşlerini açıkça söyleyemezler; zihinleri kelepçelidir.

*Mardin'den Azize Caner ortak bir acımızdan bahisle, diyor ki: 'Ağır bombardıman altında ezilen 2,5 milyonluk Gazze yerle bir olduğu halde 'Amerikan Başkanı Biden'ın, 'öldürülen Gazzelilerin 7 bin'i geçtiği' söylenince, 'Ben Filistinlilere inanmıyorum' demesi, çok ilgi çekici.. Biz de ona inanmıyoruz. '40 bebeğin başlarının koparıldığı' iddiasını sonra kendi devleti bile yalanlamak zorunda kaldı.

Ama, Müslüman toplumlar bugün, 'fâsıq birisinin haberini tahkik etmeden, araştırmadan kabullenmememiz gerektiği'ne dair 'Kur'an' hükmüne ne kadar riayet ediyor?

*Erzurum'dan Lâle Okumuş diyor ki: 'Serbest bırakılan rehine hanımların, HAMAS'ın kendilerine Kur'an'a göre davranılacağına dair söz verdiklerini ve 'Kendileri ne yedilerse, bize de onlardan verdiler, ilaçlarımızla bile ilgilendiler' derken öyle samimî idiler ki, gurur duydum.'

*Berlin'den Oğuzhan, 'İsrail Gazze'yi bombardıman etmeye başlayınca, Almanya'daki okullarda ders programları bir kenara bırakıldı, İsrail'i destekleyen dersler yapıldı.' diyor.

--İlginç değil mi? Bizde ise, birileri hâlâ, 'Gazze'den bize ne?' diyebiliyor, maalesef..

.Erdoğan, ‘siyonist İsrail'e nasıl, ‘işgalci' diyebilirmiş?
30 Ekim 2023 Pazartesi

İçerdeki ve dışardaki bir kısım mankurtlar,/ içinden çıktıkları halkın aslî inanç değerlerine düşman olmuş kişi veya çevreler, İstanbul'da Cumartesi günü 1,5 milyona yakın katılımla yapılan büyük mitingin, 1923 sonrası rejiminin kuruluşunun 100. yıldönümünü gölgelendirmek için 28 Ekim gününe rastlatıldığını yazarken... Emperyalist dünyanın borazanı durumunda olan medya kuruluşları da, İstanbul mitingini geniş şekilde gündemlerinin ilk sıralarına aldılar; elbette kendi değer yargılarına göre ve eleştirerek..

Meselâ, Reuters Ajansı'nın yayınladığı yorumun başlığında, 'Türkiye'nin yüzüncü yılını gölgede bırakan Erdoğan, Filistin yanlısı mitingde 'İsrail işgalcidir' dedi..' diyor ve şöyle devam ediyordu: 'Cumhurbaşkanı Tayyib Erdoğan, Türkiye'nin laik cumhuriyetinin yüzüncü yılına bir gün kala İslâmcı siyasî tabanına kur yaptı. Erdoğan, "İsrail, 22 gündür açıkça savaş suçları işliyor, ancak Batılı liderler, bırakın tepki vermek şöyle dursun, İsrail'e ateşkes çağrısı bile yapamıyor. İsrail'in savaş suçlusu olduğunu tüm dünyaya anlatacağız. Bunun hazırlıklarını yapıyoruz." dedi.

Bir saat süren konuşmasında Erdoğan, İsrail'i işgalci olarak nitelerken, Hamas'ın 'terör örgütü olmadığı' yönündeki iddiasını da tekrarladı. (...) Türkiye'nin en uzun süre hizmet veren lideri Erdoğan ve AK Parti, (...) Atatürk'ün Batı'ya dönük ideallerine verilen desteği aşındırdı. Son yıllarda hükümet binaları ve okullarda Atatürk portrelerinin yanında Erdoğan'ın da portreleri yer alıyor.' (Evet, ne büyük had bilmezlik ve şirk, değil mi?.. )

*

Evet, bu yorumlar, emperyalist dünyanın çoğu medya organlarında da bu yönde idi.

Bu arada, bu konuyla dolaylı ilgisi olan birkaç konu daha var, emperyalist dünyanın medya organlarında..

Bunlardan da bir demet sunalım:

1-Eski Amerikan Başkanı Trump, 29 Ekim günü Cumhuriyetçi Yahudilerin Liderlik Zirvesi'nde yaptığı konuşmada, Yahudilere olan bağlılık ve desteğini de yeniden doğrularken; Gazze'de 'ateşkes' kararı alınmasını isteyen Demokrat Temsilciler, Michigan'dan Rashida (Râşide) Tlaib ve Minnesota'dan İlhan Omar'i isimli hanımları suçlayıp, 'Başkan olduğumda, Yahudi vatandaşlarımızı bu manyaklardan, çılgınlardan kurtaracağım..' diyerek; 'Yahudi karşıtı yabancı öğrenciler'in vizelerinin iptal edilmesini istedi.

Güney Carolina Senatörü Tim Scott da, "terörist kaatillere destek sağlayan Kongre üyelerinin sınır dışı da edilmesi" çağrısında bulundu.

*

2- Etkili Cumhuriyetçi senatör Lindsey Graham da, dün 'X'deki bir paylaşımında, "Görünüşe göre Türkiye, özellikle de üst derece liderlik, NATO için, çok hayal kırıklığı oluşturuyor ve istikrarı bozuyor." diyordu.

*

3- Amerikan Başkanı Biden'ın, Beyaz Saray'da Amerika'daki Müslüman toplumların bazı liderlerine ev sahipliği yaptığı sonradan anlaşıldı.

26 Ekim akşamı, bir grup Müslümana sessizce ev sahipliği yapan Biden'ın, 'İsrail ve Yahudi inancına sahip insanlar'la olan "sarsılmaz" bağını yeniden açıklayışından birkaç gün sonra, "Gazze'de mâsumların öldürüldüğüne eminim.. Ama, bu, savaşın bedeli.." şeklindeki görüşleri, Müslüman liderlerce, 'incitici bir dil' olarak karşılanmış..

'Amerikan-İslam İlişkileri Konseyi'nin (CAIR) yöneticisi Nihad Awad'ın, "Bu toplantının gerçekleşmesi, Biden'ın, âdil olmayan politikası yüzünden, ona karşı büyüyen öfkenin bir sonucu. Ona oy veren biri olarak benim oyumu kaybetti" şeklindeki görüşleri, yeteri kadar açıklayıcı..

4-Bir de içerden bir konu... Eski bir amiral, HAMAS'ın, rehineler konusunda Qatar ve Mısır'ı arabulucu olarak kabul edebileceklerini açıklamasına çok bozulmuş ve Türkiye'yi muhatab kabul etmemesine hışımlanmış, 'veryansın..' ediyor, bir videodan... Bir ırkçı parti başkanı da bu em. amiralin yakınmasına katılmış..

HAMAS'ın açıklamasında, Türkiye'yi anılacak olsa, bu uluslararası atmosferde bunun bir de baş ağrıtıcı olacağını bile düşünemeyen ve bir mücadele örgütünü kadirşinaslıktan habersizlikle suçlamasının değerlendirilmesi dikkatlere sunulur.

*

NOT: Dünyadaki son gelişmelerin ele alınacağı bir programda, 30 Ekim pazartesi saat 20.00'den itibaren, Üsküdar- Bağlarbaşı Kültür Merkezi'nde olacağım, inşaallah..

.Bizi uyandırması gereken utanç verici bir ‘firavun zaferi'…
1 Kasım 2023 Çarşamba

1957-58'lerde Cezayir'de Müslüman halk, 130 yıllık Fransız emperyalizmine karşı 'qıyâm' ettiklerinde, hemen her gün, binlerce kurban veriyorlardı. İlk gençlik yıllarımızda o büyük 'qıyâm'ı bize duyuracak radyo, gazete ve dergi de yoktu.

O büyük mücadeleyle ilgili haberleri, yaz tatilinde sırasında, (rahmetli) babamın yanında Samsun'daki tuğla ocağında çalışırken, 'Hilâl' isimli aylık bir dergide görmüştüm, ilk olarak... Ama on binlerce sivil Müslümanın, sömürgeci Fransa'nın askerî güçlerince nasıl katledildiğinin feryadını dünya duymuyordu. Türkiye bile, o zaman Fransa'nın lehine oy kullanıyordu, Birleşmiş Milletler'deki oylamalarda... Müslüman halkın o destansı 'qıyâm'ı sırasında 1 günde 4500 sivilin bile katledildiğini ve 7 yıl içinde ise 1 milyondan fazla kurban verildiğini çok sonraları öğrenecektik.

*

Haziran 1967'de İsrail rejimi, Mısır, Suriye ve Ürdün kuvvetlerine, bir yıldırım savaşıyla korkunç bir darbe vurup, bu üç ülkenin ordularını saf dışı ve topraklarını işgal ettiğinde de, bizdeki matbuatta Müslüman halkların maruz kaldığı büyük felaket için yürek yangısıyla yazan kalem erbabı, bir elin parmakları kadardı.

O günlerde Amerikan emperyalizmi, kuzey ve güney diye ikiye bölünen Vietnam'da sadece askerî hedefleri değil, Komünist Kuzey Vietnam'ın şehirlerini ve sivil halk kitlelerini de bombardımanlar altında eziyordu.

*

Ve Ekim 1973'de Ramazan ayında (Yom Kippur Savaşı'nda), bu kez de Enver Sedat Mısır'ı, İsrail'i beklenmedik bir anda ağır bir yenilgiye uğrattığında, emperyalist dünya şaşkın, bizdeki medya organları ise, büyük çapta yine suskunluğu tercih ediyordu. Amerikan Başkanı Nixon ise, Enver Sedat'a, 'İsrail'in atom bombası kullanacağını' bildirerek; geçmiş yenilgilerin hıncını da almak isteyen Mısır Ordusu'nu 'ateş-kes'e mecbur ederek durdurabilmişti.

*

Evet, bütün bu büyük savaşları uzaktan da olsa takip etmek imkânı buldu, bizim neslimiz... Hitler Almanyası'nın sivil Yahudi kitlelerini, Fransa'nın Cezayir'de, Amerika'nın Vietnam'da, Sırbistan'ın Bosna'da sivil halk kitlelerini yüzbinler halinde katletmesindeki ve geride sadece utanç bırakan barbarlıklar...

Ama şimdi İsrail denilen haydutlar/ barbarlar çetesi de, üstelik tarih boyunca kendilerine hep zulmedenlerden öğrendikleri zulümleri, kendilerine hep kol-kanat germiş Müslümanlara tatbik etmek ve ucuz zafer ve kahramanlıklar elde etmek peşinde. Kaldı ki, karşısında savaşacağı bir düzenli ordu yokken, 75 yıldır işgal ve esareti altında tuttuğu Filistin halkının en mücadeleci unsurlarından olan HAMAS direnişçilerinden 7 Ekim günü yediği ağır darbeyi bahane ederek, 2,5 milyonluk Gazze'yi yok etmeye çalışıyor. Geride Müslüman halktan yarısı çocuk ve kadınlar olmak üzere, 9 bine yakın insanı katlederek... Gazze'yi 25 gündür yerle bir ederek ağır bombardımanlar altında can verenlerin hesabı ise daha bir ayrı... Gözü kör, kulağı mazlum feryatlarına sağır, kalbi mühürlü Amerikan Başkanı Biden ise, hâlâ, "Ben Filistinlilerin verdiği rakamların doğruluğuna inanmıyorum" diyebilliyor.

İsrail rejimi, karşısında bir düşman ordusu olmadığı halde, ordusuyla ve 'savaş yaptığı' iddiasıyla sergilediği modern barbarlık sonunda, aklınca 'büyük zafer' elde edeceğini sanıyor. Ama, utanç verici bir zafer!..

Üstelik de sivil yerleşim birimlerini, hastaneleri, camileri, kiliseleri ve sonunda da dün akşamüzeri Cibaliye Kampı'nı bombardıman edişinde 100'den fazla sivil insanı katletmesi örneğinde oldu üzere, insanlıktan nasibi olan herkesi utandıracak olan verici zafer...

'Zulüm yoluyla bir zafer kazanmaktansa; mazlum olarak yenilmeyi tercih ederim' diyen bir (merhum) Aliya İzzet Begoviç idrak ve irfanını, bütün bu zulümleri alkışlayan ve mazlum kanlarından beslenen modern dünyanın çağdaş firavunlarından mı bekleyeceğiz?

Müslüman halkları uyandırması gereken bir felaketli durum...

.Blinken'ın ‘niçin?' değil, ‘ne' olarak geleceği önemli…
3 Kasım 2023 Cuma

Hiç beklenmeyen bir sırada '7 Ekim Tuzağı'na düşen İsrail, rejiminin yardımına koşmak için hemen Tel-Aviv'e gelen Amerikan Dışişleri Bakanı Antony Blinken, 'Buraya bir Yahudi olarak geliyorum...' derken, aslında bir 'din savaşı' korkusu yüzünden, nicelerinin görmek istemediği bir mesajı görmezden geliyordu. Evet, o Yahudi ise, biz de Müslümanız! Bu, ona açıkça söylenmelidir.

Daha önce, 50 yıl öncelerde, 1973-77'l arasında Amerikan Dışişleri Bakanlığı yapan Henry Kissinger de Yahudi'ydi; ama o Yahudiliğini ayrıca vurgulamıyordu.

Blinken ise, Tel-Aviv'e resmî sıfatından da önce, 'bir Yahudi olarak geldiğini' söylemek ihtiyacını hissediyordu.

Blinken, Tel-Aviv'den sonra Kahire'ye gidince, Mısır lideri Abdulfettah Sisi ile görüşürken, Sisi rahatsızlığını dolaylı olarak dile getirip, Blinken'a, "Yahudi olduğunuzu söylediniz. Mısır'da ve bölgemizde Yahudiler herhangi bir baskıya, asla maruz kalmadılar" demişti. Blinken'da, General Sisi'nin o iğneli hatırlatmasına karşılık olarak sözünü değiştirmiş, bölgeye "bir insan olarak" geldiğini belirtmiş. Keşke, bu sözü doğru olsaydı. Çünkü, 'ordusuz/savunmasız bir halka, hem de böylesine barbarca bir yok etme saldırısı', aklıselim sahibi hiçbir insan tarafından kabullenilemez.

Evet, Sisi'nin sözleri bütün Müslümanlar açısından da doğru bir tespittir. Yani, Hristiyan toplumlarda çok görülen, 'bütün Yahudileri potansiyel olarak, her kötülüğün kaynağı ve lanetli' görmek şeklindeki 'anti-semitizm/Yahudi düşmanlığı' Müslümanlıkta yoktur. Çünkü Müslümanlar, gayrimüslim toplumların inançlarına değil, sadece kendilerine saldıranlara düşman olurlar; onların dinlerine karışmazlar. 'Siyonist Yahudiler'e düşmanlık da, Müslüman topraklarını işgal etmelerinden dolayıdır.

Şimdi, Blinken, 5 Kasım günü Ankara'ya gelecek. Herhalde, 'Yahudi olarak geldiğini' tekrarlamayacak ve 'insanlık'tan söz edecektir.

Ama, her ne derse desin, onun Ankara'ya 'niçin geldiği' önemli değil. Çünkü Doğu Akdeniz'e getirdikleri uçak gemileriyle verdikleri tehdit mesajını gizlemiyorlar. Biden'ın cümleleriyle, 'İsrail'le biriz ve buradan gitmeyeceğiz!..' diyorlar.

Bu yüzden, onun, 'ne' olarak geldiği açık. Üstelik o, sıradan bir Yahudi olarak değil; 'Siyonizm'e, yani 'Yahudilere Filistin'de -Yeruşalim dedikleri Kudüs merkezli olarak, bir Yahudi devleti oluşturmak' davasına tıpkı Biden gibi gönül vermiş, inanmış birisi olarak gelecektir. Dahası, bir 'Siyonist Yahudi' olarak... Çünkü Biden da, 'Ben bir Katolik Hristiyanım, ama bu Siyonist olmama engel değildir.' diyor. Biden'in bu sözü, 'Her Siyonist, Yahudi değildir ve her Yahudi de Siyonist değildir' formülüne de uygun.

2000 yıldır Yahudileri 'her kötülüğün kaynağı' olan 'lanetli kavim' olarak niteleyen Hristiyanların içinden bir kesim, son 100 küsur yıldır İsa Mesih aleyhisselamın dünyaya yeniden gelmesi için, 'Yeruşalim/Beyt-ul'Maqdis' diye de anılan Kudüs'de Yahudilerin bir krallık kurmalarının gerekli olduğuna inandırılmışlardır; bunlara 'Evanjelik Hristiyanlar' denilmektedir.

Ve İsrail denilen 'Siyonist Yahudiler çetesinin günümüzdeki en barbar isimlerinden olan Netanyahu geçen hafta, Müslümanlar olarak 'muharref/tahrif edilmiş' olduğuna inandığımız Tevrat'ın İşaya bölümünden 'bebekleri, çocukları, kadınları, herkesi, hatta hayvanlarına kadar her neleri varsa, öldürün; evlerini yıkın!..' gibi cümleleri, yani inançlarına göre hareket ettiklerini okurken; 'Evanjelikler' de hayallerinin gerçekleşmekte olduğu zannına kapılmışlardı. Dün de, onların -'Kudüs ve Vadedilmiş Topraklar Bakanı' Amihai Eliyahu'nun- artık 'X' olarak bilinen sosyal medya platformunda yazdıklarında, bir adım daha ileri gidiliyor ve, 'Kuzey Gazze her zamankinden güzel şimdi. Her şeyi havaya uçurun ve dümdüz edin. Harika. İşimiz bittikten sonra, Gazze topraklarını savaşan askerlerimize ve Gush Katif'te yaşayan yerleşimcilere tahsis edeceğiz.' deniliyordu.

Evet, 'İslam Milleti'nin karşısında, bir 'Yahudi-Hristiyan İttifakı' en azgın şekliyle kurulmuştur. Bizdeki 'taife-i laicus', derin uykularını sürdürebilirler; gölge etmesinler, başka ihsan istemeyiz.

.Yalana ve barbarlığa doymayan bir emperyalist-şeytani dünya…
5 Kasım 2023 Pazar

*Londra'dan Selma Eryılmaz isimli okuyucu diyor ki: 'Londra'da, gazeteler, Hamas direnişçilerinin 7 Ekim'deki hamleleri sırasında 40 bebeğin başını kopardıklarına dair korkunç bir iddiayı birinci sahifeden kocaman harflerle duyurmuşlar ve Amerikan Başkanı da, o haberi hemen gerçekmiş gibi derin üzüntü ve dehşetle konuşmasında söz etmişti...

Ben bir Müslüman kız olarak, bu iddianın bir medya yalanı olabileceğini ve Kur'an'ın 'Fasık birisi size bir haber getirirse, onu, tahkik etmeden kabullenmeyiniz' mealindeki emrine göre hemen kabullenmedim. Ama tesettürümden dolayı, İngilizlerin bana nasıl bir potansiyel katil gibi baktıklarını tahmin edebilirsiniz. Aldırmadım, ama sonunda bizzat o medya organları da, o iddiayı yalanlamak zorunda kaldılar.

--Evet, bu hanım kızımızın, o ilk haberlerin furyası arasında, nasıl bir psikolojik kuşatma altına alınmak istediğini tasavvur edebiliriz...

*Hamza Türkmen Bey, 3 Kasım tarihli ve 'Blinken'ın 'niçin' değil, 'ne' olarak geleceği önemli...' başlıklı yazımıza değinerek şöyle diyor: 'Telaviv'e Yahudi olarak geldiğini söyleyen Blinken, aslında Batı modernitesinin muharref veya muhkem din unsurunu çıkarları için nasıl da kullanacağının gösterisini yaptı. Aynı Batı, 19. yüzyılın sonunda Basel Siyonist Kongresi'nde kullanabilmek için Yahudi dininin ırkçılığa dönüştürülmesinin önünü açtı. Blinken'ın Türkiye'den isteyeceği de Basel'de hedeflenenlerden farklı olmayacaktır.'

*Amerika'dan Kâmil Işıldar, Amerikan Kongresi'nin etkili isimlerinden ve Amerika'nın Türkiye'yle ilgili kararlarında, görüşlerine çok itibar edilen Senatör Lindsey Graham'in, İsrail rejiminin Gazze'de uyguladığı katliam ve diğer cinayetlerine 'Yeşil Işık' yaktığını yazıyor...

Binlerce masum ve sivil Filistinli, ağır bombardımanlar altında can verirken, 31 Ekim Salı akşamı CNN'in News Night (Gece Haberleri) programına konuk olan ve kendisine, ABD'nin Filistin'de 'ateşkes' istemesi için ne yapılması gerektiği sorulan Graham, 'İsrail ile Hamas arasında ateşkes çağrısı yapılması yönünde Amerika'nın herhangi bir çağrı yapmaması gerektiğini düşünüyorum' diyerek şöyle devam etti: "İkinci Dünya Savaşı'nda birisi bize, 'Japonya ve Almanya'nın dünyayı fethetmesini engellemek için yapabileceklerinizin bir sınırı var mı?' diye sormuştu.

Ben de bugün diyorum ki, 'Yahudileri katletmeye çalışan insanlara İsrail'in yapabileceklerinin bir sınırı, hayır, sınır yok!.." diyorum...

Graham'a, İsrail rejiminin, hastane, okul, kilise ve mescitler ve ekmek fırınlarının da bombardıman edildiği ve su, gıda maddeleri, elektrik ve ilaçların bile verilmediği hatırlatılınca, o, "Bu kayıplara İsrail değil, Hamas sebep oluyor...' cevabını verdi.

--Evet, Amerika ve Avrupa dünyası, kapitalist emperyalizmin üssü olarak, gerçekte Adolf Hitler'de lanetledikleri ırkçı anlayışın pençesine düşmüşlerdir. Onlar kendilerini 'Judo-Chretienn (Yahudi-Hristiyan)' bir kültür ve değerler dünyasının insanları olarak diğer insanlardan üstün görüyorlar ve kendi değerlerinin zarar görmemesi için, bütün dünyayı hiçbir insani-ahlaki sınır tanımadan yok etmeye kalkışacak bir barbarlık sergiliyorlar.

*Kastamonu'dan Ali Yıldız ile Samsun'dan Seyyid Palabıyık ve Balıkesir'den Kerim Korkmaz isimli okuyucular aynı konuya değinmişler, 'A. Davudoğlu'nun Gazze konusunda verdiği bir röportajdaki olumlu sözleri bize 10 yıl öncelerdeki kendisini hatırlattı. Bu konuda bir şey yazmayacak mısınız?' diye soruyorlar.

--Evet, ona 10 yıl öncelerde, muhabbet besleyen niceleri sonra onu tanımakta zorlandılar ve 'kendisine yazık etti' dediler. Bunu, onun eski lideriyle zıtlaşmasından dolayı değil, herhalde sırf siyasi ihtirasla, kendisine en zıt bir kesimin arasına girmesinden dolayı niceleri hayal kırıklığı yaşamıştır. Bu yüzden bugün bir konuşmayla değişeceği sanılmamalı ve bu yolda samimiyet süzgecinden geçmeye çalışmalıdır. Bu da, her babayiğidin yapabileceği iş değildir.

ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Esirler öldürülebilir belki ama onların ‘isyan hakkı' ellerinden alınamaz!
6 Kasım 2023 Pazartesi

Türkiye'de halkımızın, -inşaallah- ebedîyyen muhalefete mahkûm ettiği malûm partinin yeni Gen. Başkanı, seçildiği kurultayda yaptığı konuşmada, 75 yıldır toprakları işgal edilmiş ve prangalara vurulmuş Filistin halkının asîl direnişçilerine 'terörist' demiş; Amerikan emperyalizminin ve onun Avrupa'daki müttefikleri olan rejimler ve içerdeki yardakçılarıyla ağız birliği ederek. Üstelik de, Batı dünyasındaki sivil halklar ve hattâ Amerikan Yahudileri arasında bile, Gazze'de sergilenen barbarlığa karşı protesto gösterileri yapar ve birçok Yahudi cemaatleri, İsrail tarafından sergilenen barbarlığın 'Hz. Mûsa'nın şeriatinde yerinin asla olmadığını' söylerken ve de insanın hür yaşaması gerektiğine inananlarca, 'Esaret altında yaşayan insanların, kurtulmak ümidiyle zincirlerini kırmak için isyan hakkının tabiî olduğu' kabul edilirken.

*

Evet, 75 yıldır, ağır baskılar altında yaşayan Filistin halkının, kendi topraklarında esaret hayatı altında yaşatılmalarına karşı her fırsat ve yöntemle isyan etmek hakkı, saygıyı en çok hak eden bir davranış şeklidir ve esir insan, bu durumdan kurtulmak yolundaki çırpınışından dolayı suçlanamaz.

Bu konuya bu kadarca değindikten sonra. Bir başka konuya değinelim:

*

Cumartesi sabahı, bazı dostların, ülke veya dünya gündemindeki konular etrafında sohbet etmek için, ayda bir tertib ettikleri kahvaltılı bir toplantıya katıldım. Söz konusu toplantıda akademisyen arkadaş da 1 saati aşkın bir süre Filistin ve siyonist İsrail rejiminin kurulması süreci etrafında bilgi verdi.

Ancak, o gün saat 11.00'den itibaren, 'İstanbul 2. No.lu Baro'nun 'Filistin'de Soykırım' konulu ve bu satırların sahibinin konuşması olduğundan, bu kahvaltılı toplantının sonunu bekleyip, söz konusu akademisyen arkadaştan bazı konulara açıklık getirilmesini rica etmek imkânı olmadı.

Halbuki o akademisyen arkadaşın yaptığı bilgilendirmeye teşekkürden öteye, birkaç konuya değinmek gerekiyordu.

Meselâ, bu arkadaş, Müslümanların bugün karşılaştıkları meseleleri aşabilmeleri için, 'Ümmet' şuûruyla hareket etmesi gerektiğine değinirken, 'ama ümmetçi olmamak gerektiği'ne de vurgu yapıyordu. Halbuki ümmetçi olmadan, yani, 'İslâm Milleti'nin birliğini sağlamayı ideal edinme'den, nasıl ümmet olunacağı?' sualinin cevabı verilebilmeliydi.

Ayrıca, mezkûr arkadaş, siyonist İsrail rejiminin, 1948'de kuruluşunun hemen ardından, halkı Müslüman olan ülkelerden sadece Türkiye'nin bu yeni devleti resmen tanımasına değinerek, 'o günkü dünya şartlarında bu tanımamazlığın, kaçınılmaz olduğunu' iddia etmesinin mantıkî bir izahı yoktu.

Ayrıca, Osmanlı'nın 1. Dünya Savaşı'ndaki ağır yenilgisi ve kurtlar sofrasında parçalanışından sonra, İngiliz emperyalizmince Filistin'e davet edilen Yahudilerin kısa zamanda çok büyük rakamlara ulaşmasının Filistin'de meydana getirdiği derin sosyal rahatsızlıklar üzerine, 1925'de Kudüs ve 1930'daki Mekke Konferanslarına değinilirken; 1925'deki Kudüs Toplantısı'ndan bir netice alınmadığı için, 'Türkiye'nin 1930'daki Mekke Toplantısına katılmayı reddettiğinin ifade olunması' ne kadar gerçekçiydi?

Çünkü, Türkiye'nin 1930 Mekke Toplantısı'na katılmaması, Kemalist rejimin, , 'Devlet'in dini, Din-i İslâm'dır.' şeklindeki Anayasa hükmünü, 1928'de anayasadan atmasının ve fiilen laik bir uygulamanın gereğiydi.

*

Bu konulara bu kadarca değinip geçelim, 2. No.lu Baro'da tertiplenen 'Filistin'de Soykırım' sempozyumuna.

Adalet Bakanı Yılmaz Tunç ve 2. No.lu Baro Başkanı Yâsin Şamlı'nın muhtevalı ve ilginç konuşmalarından sonra, akademik ünvanlı olanlar genelde, uluslararası hukukun çiğnendiğinden ve Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne yapılacak başvurulardan uzun uzun söz ettiler.

Halbuki uluslararası hukuk denilen kurallar, Birleşmiş Milletler'de, 2. Dünya Savaşı'nın galipleri olan '5'li mütegallibe'ce dayatılmış bir 'zorbalık hukuku'ydu. Hâlen de BM. Güvenlik Konseyi'nin 5 Daimî üyesinin sadece birisinin 'vetosuyla bile, BM'nin işletilemez hale getirildiği ve 'subaşlarının 'dev'ler tarafından tutulduğu bir barbarlığın' yine de hukuk adına bir ümit kaynağı olarak sunulması ilginçti.

*

İslam Milleti bugün başsız bir büyük kalabalık, çözüm bu zaafı gidermekte…
8 Kasım 2023 Çarşamba

Önce belirteyim ki, Blinken Tel Aviv'e gidişindeki gibi, Ankara'ya da gelişinde de, 'Ben buraya Amerika Dışişleri Bakanı olarak değil, bir Yahudi olarak geldim' deseydi, o zaman herhalde, Ankara'da da öyle soğuk karşılanmazdı.

Blinken'le Hakan Fidan'ın görüşmeleri genel hatlarıyla dışarıya yansımış bulunuyor. Amerika ve Avrupa medyasındaki yorumlar da Başkan Erdoğan'ı, 'Batı ittifakının başını ağrıtan bir siyaset takip etmek'le suçluyorlar. (Bu arada, Blinken'in Dışişleri Bakanlığı'na gelişi sırasında, onu tek başına protesto eden Av. Gülden Sönmez hanım kardeşimizin, kendisini engellemek isteyen polislere karşı, 'Beni değil, orada çocuk katili olan birisi var, onu yakalayın!' demesi, en etkili tek kişilik eylemlerden birisiydi.)

*

Müslüman dünyasında ise... Bütün Müslüman halklar; 'Yahu, bu kadar Müslüman devlet var, niye seyirci kalınıyor, bu korkunç barbarlığa?' diye yakınıyorlar.

Zahiren haklı sayılabilirler. Ama biraz düşünülse, hastalığın kaynağına ulaşılır ve ilaç da ona göre hazırlanır.

Hatırlayalım, 'Dede Korkut Masalları'ndan birinde, Dede Korkut 7 çocuğunu çağırır ve yanındaki 7 çubuğu birer birer kırar.

Sonra, 7 çubuğun bağlı olduğu bir desteyi alıp kırmaya çalışır, ama kıramaz. Sonra da der ki: 'Ayrı ayrı olursanız, düşmanlarınız tarafından işte böyle kırılırsınız. Ama birlikte olursanız, kırılmazsınız...'

*

4 Kasım günü, İstanbul - 2 No.lu Baro'nun 'Filistin'de Soykırım Sempozyumu'nda söz sırası bu satırların sahibine de gelince, oradaki bir sahneyi burada da tekrarlamalıyım:

'Bilindiği üzere, Kur'an üzerindeki çalışmalarıyla bilinen (merhum) Muhammed Esed, aslında ilk ismi Leopold Weiss olan bir Yahudi idi ve Birinci Dünya Savaşı sırasında Osmanlı diyarlarında gazetecilik yapıyordu.

Bir gün, Kuzey Afrika'daki Senusîlik Tarikatı'nın şeyhi Büyük Senusî ile karşılaşır ve ona; 'İtalyanlar 1912'lerde, en modern silahlarla Bingazi sahillerine çıktıklarında, siz hemen binlerce müridinizle atlarınıza binip, kılıç ve kargılarla saldırıya geçtiniz. Hâlbuki sizin silahlarınızın yetersizliği ortadaydı. Gerçi düşmanın sahillerden ileri geçmesini engellediniz, ama çok kurban da verdiniz. Bunu düşünemediniz mi?' diye sorar.

O sözler üzerine Şeyh Senusî; 'İstanbul'da Halife, cihat ilan ettikten sonra, bizim burada cihada katılmak için güçlerimizin hesabını yapmamız alçaklık olurdu' der.

Evet, bugün Müslüman halkların hemen her kesiminde aynı yakıcı sual, 'Yahu, küçücük İsrail' in bu barbarlığına karşı, 2 milyara yakın Müslüman dünyası niçin seyirci? ' şeklinde soruluyor.

Niçin mi?

Bir 'cihat çağrısı' yapıldığında, her Müslümanın şer'i sorumluluğuna göre hareket etmesini sağlayacak bir mekanizmamız bugün yok da onun için...

Evet, biz Müslümanlar bugün 2 milyarlık dev bir kalabalığız... 'Kalabalığız' diyorum, çünkü başsızız!.. Çünkü elimizdeki ve şer'an hepimizi bağlayan o 'büyük' güç merkezimiz de, 'Lozan Antlaşması' ve devamında havaya uçuruldu.

Çare, bugün de kalp, beyin ve el birliği içinde olabilmekte...

Unutmayalım ki, bizim parça parça olduğumuzu bilen Amerikan emperyalizmi, hemen uçak gemilerini getirdi Doğu Akdeniz'e... Kendisinin 75 yıldır, 52. eyaleti durumundaki İsrail isimli haydutlar çetesini, 2,5 milyonluk savunmasız Müslüman Gazze üzerine saldırtarak, korkaklara mahsus 'büyük ve sahte bir kahramanlık' sergiletmek istiyor; bütün müttefikleriyle birlikte... Yani, Yahudileri 2 bin yıl boyunca lanetli bilen Hristiyan dünyası, onlarla birleşti, ama Müslümanlar içimizdeki emperyalist kuklalarının, laiklerin 100 yıllık bayatlamış yalanlarıyla uyutuluyorlar hâlâ...

*

Sözü Hz. Ali'den nakledilen bir savaş taktiğini özetleyerek bağlayalım: 'Düşmanınızın kılıcı uzun ve kuvvetli; sizinki, kısa ve zayıf ise, boş yere kılıç savaşı yapmayınız. Hasmınızın boğazına sarıldığınızda, o kılıcını size sallayamayacaktır?'

*‘Aman, -mazlumdan yana olalım- derken, Batı değerlerini yıpratmayalım!' imiş!!
10 Kasım 2023 Cuma

Ağzı bol laf yapan ve Tayyib Bey, '1 kadeh içse, rahatlar...' kabilinden laflar bile edebilen aşırı 'rakıcı bir laik' kişi, son videolarından birinde, 'Onlar Arablara yalakalık yapmak için, 'Gazze- Filistin!..' diye söylenip dursunlar, biz kendi şarkımızı söyleyelim..' kabilinden laflar ediyordu..

Evet, onlar için, Gazze- Filistin ve diğer Müslüman coğrafyalarındaki Müslümanlar ve hangi dinden olursa olsun mazlumlar/ zulüm görenler hakkında konuşmak, hemen 'Arablara yalakalık' oluverir de; kendileri kime veya kimlere 'perestij' edercesine, / taparcasına nasıl bağlandıklarını göstermek için, sionist İsrail rejimi ve onun da arkasındaki- -başta Amerika ve Avrupa'daki emperyalist şeytanî güçlerin Gazze'de sergiledikleri ve dünyanın çeşitli şehirlerinde, Müslüman olmayan yüzbinleri, milyonların bile, tahammül edemeyip dev protesto gösterileri tertiplemeye sevk eden barbarlık karşısında tek kelime etmezler..

*

Siz o taifeden hiç, Avrupa'daki keferelerin akılsızlıklarının ve Müslümanlara olan kinlerinin sınır tanımazlığını yansıtan 'Kur'an yakmak' şeklindeki zındıklıklar konusunda bir kelime olsun, duydunuz mu? Çünkü bu gibileri, fikir babaları olanlardan Tevfik Fikret'in, 120 sene öncelerde, Kur'an için, 'Yırtılır bir gün, maktel-i fikr olan sahifelerin..' gibi mısralarındaki önsezili yorumların gerçekleştiğinden memnun ve mesrûr vaziyetteler..

Yarım asır öncelerde, T. Fikret'in Rumeli Hisarı'ndaki 'Âşiyân'ına gittiğimde, orayı, Fikret'in ölümünden 1 sene sonralarda, 1919'da ziyaret edenlerden, sonraların ünlü bir isminin ziyaret ettiğini anlamıştım. O kişi, isminin – imzasının önüne, 'Perestişkârân-ı Fikret adına.. (Fikret'e tapanlar adına)' notunu koymak ihtiyacını hissetmişti. Ve aynen öyle olduğunu da sonraları ispatlamıştı.

*

Bugünlerde, dünyanın çeşitli yerlerinde sionist İsrail rejiminin sergilediği son barbarlığı protestolar arttıkça, dünyada, 'insan hak ve özgürlüklerinden yana olduklarını' söyleyen mâlum çevreler de, 'İsrail aleyhindeki propagandalara derhal yasak konulmalıdır, onlar anti-semitik çevrelerin sözcüleridir, anti-semitizm ise, uluslararası hukukta insanlık suçudur..' diyorlar.

Bu cümleden olmak üzere, Amerikan Kongresi'nde Michigan temsilcisi olarak bulunan Râşide Tlaib'ın şimdi, hattâ parlamenterlik sıfatının sonlandırılıp Kongre'den atılması yolunda talepler giderek yükseliyor.. Temsilcilerden Derrick Van Orden, 'Rashida Tlaib' için, 'O artık bu bedene (Amerikan sosyal bünyesine) aid değil..' diye feryad ediyor.. Michigan Başsavcısı Dana Nessel ise, Rashida Tlaib'den, 'İsrail -Hamas çatışmasıyla ilgili açıklamalarını geri alması' çağrısında bulundu..

Tlaib ise, 'kendisinin, insanlıktan çıkarılmayacağını, Gazze'de sivil ölümler 10.000'i aşarken, benim susturulmaya çalışmam utanç verici.." diye haykırıyordu.

Amerika, ne kadar bir 'Hür Dünya lideri' değil mi? O kadar ki, 'haham' da olan olan bir Yahudi hanım bile, dün, Amerikan Başkanı Biden karşısında, 'Gazze'de Ateş-Kes'i sağlayın!.' diye feryad edince, Biden'ın etrafını çevirmiş yüzlerce kişi tarafından neredeyse linç ediliyordu ve Biden da anlaşılmaz birkaç kelime mırıldanmak ve tebessümle yetindi.

*

Ama, hele de Hitler sonrasında, Almanya'da bir tabu olan 'anti-semitizm' korkulukları yıkıldığından ve Hitler'in yüzünün ak edildiğini haykıranlar yükseliyormuş..

İlginçtir, Fransa da, 'anti-semitik duyguları tahrik ediyor..' gerekçesiyle, Gazze'deki o korkunç bombardımanları protesto gösterilerine yasaklar getiriliyor.

Sadece Fransa'da değil, hattâ Hindistan'da bile Başbakan Mudi, 300 milyona yakın Hind Müslümanlarının protestolarına engeller koyuyor; Hamas'ı, 'terörist bir grup' olarak niteleyen bizdeki bir siyasî liderin ağzıyla suçlayarak..

Ama, 'Biz Yahudiler'e acınacak bir toplum olarak bakmaya şartlandırılmışız..' diye uyananlar da var.

*

Böyle bu tartışmalar devam ederken, bizim tv ekranlarında ise, ortada sanılan bazı akademisyenlerin bile, kendilerinden beklenmeyen bir şekilde, 'Amerika, Avrupa ve İsrail bahane edilerek, aman, Batı değerlerini yıpratmayalım..' diye kaygılarını dile getirmeleri yok mu; işte bu sözler tadından yenilmiyor..

.Dostu-düşmanı ve tetiği çekecek eli, hangi irade belirleyecek?
12 Kasım 2023 Pazar

*Londra'dan Süheyl Ahmed isimli ve yıllarca Türkiye'de okumuş ve aslen Pakistanlı olan bir okuyucu, Londra Belediye Başkanı yine Pakistan asıllı olan Sâdıq Khan'ın Gazze'de 'ateşkes' yapılması yönündeki çağrılarını İngiltere Hahambaşı olan Yahudi ruhbanı, 'sorumsuzluk' diye eleştirdiğini belirterek, 'Bunlar kana susamış kimseler.. Onların bağlı oldukları ve tahrif edildiğine inandığımız -ellerindeki- Tevrat'tan bölümler okuyan ve gerçekte bazı Yahudi grupları tarafından 'ateist bir siyonist Yahudi' olarak nitelenen Netanyahu gibi kişilerin İşayâ bölümünden 'düşmanlarınızın bebeklerini, kadınlarını, hayvanlarını, sürülerini, canlı namına her neleri varsa hepsini öldürün, evlerini-bahçelerini yakıp-yıkın dümdüz edin..' şeklindeki lafları niye okumasın?' diyor..

--Evet, aynen öyle.. Esasen, 7 Ekim'de Hamas'ın hiç beklemedikleri tuzağına düştükleri anda, bir deliye dönen Netanyahu'nun ilk intikam sözlerinde de 'Gazze'nin dümdüz edileceğini' söylüyordu ve demek ki o sözleri de o zaman oradan almış..

*

*Bursa'dan İbrahim Karacabeyli isimli okuyucu diyor ki: 'İsrail'in 7 Ekim'de târûmar olduğu Hamas saldırısı sonrasında, emperyalist dünyanın birçok devletleri İsrail rejiminin yanında olduklarını sadece sözle değil, silâhlarıyla- donanmalarıyla ortaya koyduklarında, Azerbaycan'ın da, İsrail'i desteklemesi yüreğimize oturdu. Gerçi, daha sonra 'Türk Devletleri Topluluğu' toplantısında benzer bir iddiada bulunmadılar, ama, hoş olmadı..

--Bu muhterem okuyucumuzun duygularını anlamak zor değil.. Biz de bu konuyu Azerbaycanlı bazı dostlarla konuştuk, her ne kadar resmî bir görüş sayılmasa da.. Onlar durumu şöyle izah ediyorlardı: Biliyorsunuz, Karabağ başta olmak üzere çevresini 29 yıl boyunca kurtaramamıştık..

Nihayet üç sene önce Türkiye'nin de desteğiyle koğduk.. Ama, bundan, Hristiyan dünyası çok rahatsız oldu.. 'Kafkaslar'da Doğu Hristiyanlığı'nın kahraman bekçileri' olarak nitelenen Ermenilerin Karabağ'da yenilgiden kurtarılması için, Amerika'daki en etkili üç lobi olan Yahudi, Rûm ve Ermeni' lobilerinden 'Rûm ve Ermeni' olanlar Ermenistan'a var gücüyle destek verdiler.. Biz de Yahudi lobisinin desteğini kazanmayı denedik. Yani bir diplomasi satrancı.. Ama, kabul edersiniz ki, devletler, kendilerini korumayı ön planda tutarlar ve bir takım tâvizler verirler.. Türkiye de NATO'ya güle-oynaya mı girmişti?' diyorlar..

Evet, Azerbaycanlı bazı yorumcular da resmî görüş adına olmasa bile böyle de düşünüyorlar. *Bursa'dan Yavuz Yeğenzâde ve İstanbul'dan Necmeddin Şirvanî diyor ki: 'Amerikan eski başkanı Trump'ın, Süleymanî'yi öldürmelerinden sonra, İran'ın, sırf karşılık vermiş görünmek için, Amerika'ya hedefini bulmayan bazı atışlar yaptıklarını iddia etti, geçen hafta.. Böyle bir oyun olabilir mi? İran tarafı bu konuda ne diyor?

-- Trump'ın iddialarının gerçek olmamasını temenni ederim. İran makamları bu iddiayı, resmen ciddîye almış gözükmüyor.. Ciddî bir devlet, böyle , 'zevahiri kurtarmak için ben sana füze atmış gözükeyim, itibarı kurtarayım..' diyemez. Öyle zaaflar sergilerse, kendi ayağına kurşun sıkmış olur ve hattâ halk ayaklanmaları bile patlak verebilir..

*İzmir'den Aydın Kirazcı ve Sivas'tan Şahin Ekici isimli okuyucular Gazze konusunda 'İslam İşbirliği Teşkilatı'ndan bir şey bekleyebilir miyiz?' diyor..

--Gönül ister ki, bu hususta kalbden gelen bir 'elbette..' demek istenir. Ama, halkı Müslüman olan devletlerin pek çoğunun başındakiler, emperial güçlerin kondurması rejimler.. Her devlet, kendisini, en önemli siper olarak görüyor.. Halbuki, İslamî mânâda, şer'î mânada, hepimizi bağlayıcı bir karar mekanizması olmadıkça, birlikte hareket etmek, kolay değil.. Emperyalist şeytanî güçler de esasen bu zaafımızı bildikleri için böyle yükleniyorlar üzerimize.. Ve 100 sene öncelerde de, ıslah edilmesi mümkün bir kurum, tamamen safdışı edilerek, emperyalistlere isteklerini altın tepsi içinde sunduk.. Ve onlar Hristiyanı- Yahudisi, hep bir araya geldi,; ama, biz Müslüman ülkeler olarak kendi içimizdeki iç ihtilafları, bu ağır şartlarda bile kenara koyamıyoruz..

*

‘Mahallemize musallat olan bir hayduda haddini bildirmek' yöntemi
13 Kasım 2023 Pazartesi

Yüzyıl öncelerde bir medrese düşünelim..

Öğrenciler ders okuyor ve her gün o bölgeye ârız olan, dadanan bir sokak serserisi geliyor, medresenin önündeki meydanda, içerde ders okuyanlara küfürler yağdırıyor ve herkes susuyor; 'Bunu buraya gönderen birileri var..' deyip, karşılık vermemeyi tercih ediyorlar..

Bu durum devam ediyor ve nihayet bir gün, aynı hayta gelip ağzından salyalar saçarak bağırıp çağırırken, bir talebe çıkıp gaayet sâkin bir şekilde o kişinin yanından geçip giderken, o serseri ona da sayıp sövüyor. Ve amma, o talebe, hiçbir şey demeden, o kişinin suratına 1-2 yumruk indiriyor ve o serseri, yere yıkılıyor. Arkasındaki destekçileri de, yeni duruma göre yeni oyunlar düşünmeye başlıyorlar.

*

Bu hikâye, 100 yıl öncelerde aynen yaşanmıştır.. Ben o haydudu deviren kişinin kim olduğunu, konu dağılmasın diye yazmıyorum.

*

Bizim mahallemize, bugün de öyle bir hayta veya bir haydut dadanmıştır?

Arkasında, gizli de değil; bütün 'kefere dünyası' arkasında; ordu ve donanmalarıyla..

Sırtını o güçlere dayayan haydut da, doymak bilmez bir iştiha ile kitlevî öldürmeler, katliâmlar yapıyor..

O haydudun efelenmesi, mahalledekileri içten içe tedbirlere yönlendiriyor. Bunu, 'Lâhavle..' deyip, 'Yâ Sabûr..' çekiyor ve sabrediyorlar..

Ama şimdilerde, sabrın, zulmün devamına tahammül değil; belâsını isteyene, haddini bildirmek için karar vermek kararlılığında sebat etmek olduğu anlayışı daha bir gelişiyor.

Mahallemize musallat olan / edilen ve tarih boyunca Hristiyan toplumlar tarafından hep ezilen Yahudiler adına diyerek, yine emperyalist güçlerce Müslüman coğrafyasına bir hançer gibi saplanan İsrail rejimi, başkalarının Yahudilere yaptığı zulümlerin intikamını, Müslümanlardan almak gibi bir alçaklık ve azgınlık içindeler. Ama, bu gidişle, hiç beklemedikleri bir anda, darbeyi yiyecekleri noktaya doğru yaklaşmaktadırlar. O gün, uzaklarda değil, İnşaallah..

*

*İki NOT:

-1- 'Ata'mın vefatının yıldönümü ardından..

Bu satırların sahibinin 'ata'sı, (Samsun'un Kavak ilçesinin Muradbeyli köyünden) Çakırgil'in Mehmed'dir.

'Ata'mın bu oğlu, o zamanın en ceberrût ceza maddelerinden olan TCK- 163 gereğince, 30 kadar dâvasından yargılanırken, 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi' yapılmış ve o zamana kadar verilmiş, ama henüz kesinleşmemiş mahkûmiyetleri 13,5 seneye yükseldiği günlerde, zâlimlere kuzu-kuzu teslim olmamak için yurt dışına çıkmıştı. 'Ata'sının o günlerde 12 Kasım 1980 günü vefat ettiğini ise, yurt dışında, aylarca sonra öğrenebilmişti.

*

Ben 'Ata'mı sadece vefat günlerinde anmam. Çünkü, Müslümanlar her namazdan sonra, dualarında, 'Rabbimiz, bizim ebeveynimizi ve Âhiret'e intikal eden bütün müminlerin günahlarını bağışla..' diye dua ederler.. Bundan dolayı da, hiç kimse, 'benim atamın bağışlanması için niye ayrıca dua edilmedi..' diye feryad'u figan etmez..

Çünkü, biz bu duayı, aynı inançta olduklarımız için okuruz ve aynı inançta olanların da bu duayı devamlı tekrar okuduklarını biliriz. Bizimle aynı inancı taşımayanlardan, 'Atamıza saygı göstermedi..' diye kimseyi, 'jandarma- polis zoru'yla kodeslere attırmak gibi, 'taife-i laicus'un düştüğü saçmalık ve komikliklere de düşmeyiz.

*

Evet, dün, kardeşim, 'Biliyor musun âbi, bugün Ata'mızın 43. vefat yıldönümü..' deyince, ayrıca rahmetle anmış olduk.. Biz Müslümanlar 'kader-i ilâhî'nin ezelden ebed'e akıp gidişi içinde, üzerimize düşen vazifeleri her hâl-u kârda yerine getirmek şuûr ve dikkatini yitirmemeye çalışırız.

-2- Yarın akşam (14 Kasım Salı), Tokat'ta, 'Özel İdare Salonu'nda 19.30'dan itibaren, 'Günümüz dünyasında, Müslüman halkların temel meseleleri -ve elbette Filistin ve Gazze üzerine de- bir sohbet toplantısında bulunacağım, İnşaallah..

.Acilen, ‘Müslüman Ülkeler Konfederasyonu' değil mi?
15 Kasım 2023 Çarşamba

Emperyalist dünyanın 'tek cephe' halinde tezgâhladığı 'Gazze Trajedisi'ni bütün Müslüman toplumlar, başlarındaki devletlerin çaresizliklerinin derin üzüntüsüyle temaşa ediyorlar.

Malum bazı devletçiklere, Netanyahu'nun, 'İktidarınızı yitirmek istemiyorsanız, sessiz durun!' ihtarı çekişinden sonra, durum daha bir acıklı hale geldi.

Bu hikâye yeni değil. 100 yıllık bir geçmişten beri hep böyle.

Özellikle de, Osmanlı'nın parçalanmasından 30 yıl sonra 1948'de İsrail denilen 'hançer'in Müslüman coğrafyalarının sinesine saplanmasından beri, hep böyle.

*

1967 Haziranı'ndaki '6 Gün Savaşı'nda, İsrail rejimi, ani bir baskınla sadece Mısır, Ürdün ve Suriye ordularını bertaraf ettiğinde de bütün Müslüman dünyası seyirci kalmıştı.

1969 yılında bir Yahudi'nin Mescidi Aksa'yı yakması üzerine, -o zamanki- Fas Kralı 2. Hasan'ın ev sahipliğinde Dârülbeyzâ / Kazablanka'da bir İslam Konferansı düzenlemişti.

Bu durum, '40 İslam ülkesi, tarihte ilk kez bir araya geliyor.' manşetleriyle duyurulmuştu, dünyaya heyecan vericiydi. Ama Türkiye'den de Dışişleri Bak. İhsan Sabri Çağlayangil gönderilirken, bizdeki laik matbuat ve diğer mahfiller, 'Bu konferansa katılmamız, laikliğe aykırıdır!' feryatları yükseltiyorlardı.

O teşkilattan verimli bir sonuç çıkmadı. Çünkü Müslüman halkların kalbi aynı vahdet hasreti duygusuyla çarpıyordu, ama başlarındaki rejimleri birbirine bağlayacak müeyyideler / yaptırımlar yoktu.

*

1967 Baskını'nın 6 yıl sonrasında, 5 Ekim 1973'de ise, Mısır, Yahudilerin 'Yom Kippur' dedikleri 25 saatlik 'büyük oruç' gününde, mukabil bir ani baskınla, İsrail ordusunu tarumar etmiş ve İsrail rejimi, 'Mısır'a karşı Atom Bombası kullanmaktan başka çarelerinin kalmadığı'nı Amerika'ya bildirince; 'Enver Sedat Mısırı', 'ateşkes'e razı edilebilmiş ve arkasından da Sedat, emperyal iradeye baş eğmesinin karşılığı olarak 'Nobel Barış Ödülü'yle taltif edilmişti.

*

Ve 50 yıl sonra, baskın yapmak sırası, İsrail işgal ve esaretindeki Gazze halkının kahraman çocuklarına, HAMAS mücahitlerine gelmiş ve İsrail rejiminin pek çok alandaki üstünlük iddialarının üstünü çizen müthiş bir 'kıyam' ve 'huruç' hareketiyle, 7 Ekim 2023'de dünyanın gidişatına kendi damgalarını vurmuşlardı.

Geçen hafta Suud başkenti Riyad'da, İslam İşbirliği Teşkilatı, Gazze üzerinde bir toplantı yaptı. Alınan kararlar üzerine olumlu-olumsuz görüş belirtmek gereksiz. Çünkü bu kuruluşun kararlarının bir yaptırım gücü yok.

Bu durumda, acilen, üye devletlerin, 'dış siyaset, savunma, ortak para ve pasaport' gibi konularda tıpkı Avrupa Birliği gibi, birlikte hareket edecek bir, 'Müslüman Ülkeler Konfederasyonu' oluşturulmalı, kararlara uymayan üyelere de yaptırım uygulanmalıdır. Aksi halde, her ülke önce kendi varlığın için tedbirler alacak ve emperyalistlerin 'Judo- Chirétien' (Yahudi-Hristiyan) ortak hücumu göğüslenemeyecektir.

Evet, 'Müslüman Ülkeler Konfederasyonu', bir çaredir ve bu çetin konu üzerinde hepimiz kafa yormalıyız. Buna var mıyız?

*

NOT: 11 Kasım akşamı, Haliç Kongre Merkezi'nde şiddetli yağmur ve tufan altında, binlerce davetlinin katıldığı, İstanbul milletvekili ve TBMM İdare Amiri Hasan Turan Bey'in 'kerime'sinin izdivaç programı vardı. Hemen herkes birbiriyle 'Gazze Trajedisi'nin kalp sancılarını paylaşıyordu.

Kur'an okunarak başlayan programda, Hasan Turan konuşmasında, 'Gazze Buhranı'na değiniyor; Gazze'de işlenen katliamların acısı sözlerine yansıyordu.

Davetlilere dağıtılan bir karışlık 'küçük zeytin fidanları'nın takdim yazısını ise, Hasan Bey'in 'kerime'si yazmıştı. O yazıda, 'Kur'an'da üzerine yemin edilen, ölse bile kökünden sürgün vererek tekrar büyüyebilen nadir ağaçlardan biri olan zeytin ağacı hatıramız olsun istedik.

Zeytin diyarı Filistin'de büyüyemeden şehit edilen her bir çocuk için bu fidanları büyütmeniz temennisi ve duasıyla' cümleleri yer alıyordu.

Evet, Filistin acılarının sarmalında bir düğün. Kederde ve sevinçte ortak bir İslam milleti ideali de böyle yeşerir, inşallah.

.Gazze ve Filistin acısıyla dolu 3 günden birkaç kesit
17 Kasım 2023 Cuma

14-15 Kasım günleri, bir konferans için gittiğim Tokat'ta, Turhal ve Niksar'a da uğradım.

Uçak'tan indikten sonra dostlar beni, hafif yavaşlı, ılık bir havada, 35 km. uzaklıktaki Turhal'a götürdüler. 65 yıl öncelerde, 1955-58 arasında, orta mektepteyken, yaz aylarında, Samsun'dan Turhal'daki kiremit fabrikasına -ancak çocuklar tarafından yapılabilecek- hafif, ama ince işlerde çalıştırılmak üzere götürülürdüm.

Turhal'a 65 sene sonralarda tekrar gittiğimde, eski yerleşim birimlerini unutmadığımı fark ettim. Elbette, Turhal yine de, küçümsenmeyecek şekilde gelişmişti. Merkez Camii'nde öğle namazında, cemaatin yaş ortalaması da, diyebilirim ki, yüzde 70 kadarı, 40-45 yaşın altındaydı. Yapılan dualarda, Hoca efendi, özellikle de Filistin ve Gazze'deki korkunç barbarlıkları lanetleyip, mazlumlara her türlü desteklerimizi göstermemiz gerektiğini dile getirirken, 'İnşallah' niyazları yükseliyordu.

*

Turhal'dan sonra, Tokat üzerinden, 60 km. kadar uzakta ve nüfusu 50 bin civarındaki Niksar'a yöneldik. Etrafı ormanlarla, dağ başları sisle kaplı, ortasından Çanakçı deresinin geçtiği Niksar, güzel bir Anadolu şehri... Esasen Ahlat, Bayburt, Boyabat gibi, Niksar da Anadolu'nun İslamlaşmasında, en önemli merkezlerdendi.

Önce, Niksar Belediyesi'nin Kültür Müdürlüğü'nden Ahmet Bey'in rehberliğinde, 'Roma Arsenali' denilen ve düşmana karşı savunma siperleri olarak, yeraltı tünellerini gezdik.

Daha sonra, Selçuklu döneminin büyük İslam kumandanı Melik Danişmend Gazi'nin türbesini ziyaret ettik. Orada, bize Doç. Dr. Hüseyin Şahin kardeşimiz teferruatlı ve derin tahkike dayalı bilgiler sundu. Keza, biyoloji öğretmeni Sezai Ocaktan, Hanife Öztürk, Bülent Beyler ve diğer kardeşler de bize, Romalılardan kalma, hamam, köprü ve diğer 'asarıatika'dan mekânları ve Selçuklulardan kalma cami, şifahane ve taş medreseleri gezdirdiler.

*

Akşam, Tokat'ta, Filistin ve Gazze başta olmak üzere, Müslüman dünyasının meseleleri üzerinde 3 saati aşkın bir sohbet toplantısı ve sonra da, daha dar çerçevede 2 saat kadar süren bir diğer sohbet...

15 Kasım sabahı, Tokat'ın zengin tarihî mekânlarını gezdik. Hele de Selçuklu dönemi camileri, taş medreseler, şifahanelerin her biri bugün de halkın hizmetine sunulmuş.

Bir 'açık hava müzesi'ni andırıyor Tokat...

Yeşilırmak üzerine, halkın rahat nefes alması için, üzerinde kayık gezintileri yapılabilen bir gölcük oluşturulmuş Tokat Belediyesi tarafından. Hemen herkes bu hizmeti alkışlıyor.

Bu vesileyle, Belediye Başkan Yardımcıları Mustafa Bandır ve Ahmet Yaraş beylerle, başta Halis Tel, Ekrem Özer ve Ahmet Ar ve diğer kardeşlere teşekkürler.

*

Ve dün sabah, 10'00'da, (merhum) Sezai Karakoç'un vefatının 2. yıldönümünde, Şehzade Camii haziresindeki kabri başında anıldı. Sonra da, Bayezid Meydanı-Laleli arasında bulunan Simkeşhane'deki İstanbul İl Kültür Müdürlüğü salonunda Sezai Karakoç için bir anma programı vardı. Önce, 10 yaşlarında Adem isimli 'pırlanta gibi siyahi bir yavru'muzun güzel Türkçesinden, Sezai Ağabey'in 'Kudüs' şiirini dinledik. Ahmet Emre Bilgili'nin sunuculuğunda, İl Kültür Md. Coşkun Yılmaz'la Prof. Cengiz Tomar'ın konuşmaları ilgiyle dinlenildi. Ayrıca, Cengiz Tomar Bey'in 'Nizar Kabbani'den ve Mahmut Derviş'ten tercüme ettiği şiirlere ayrı bir yazıda değinmek gerekiyor.

Şimdilik, şu kor parçası mısraları tekrarlayalım:

'(...) Ey Kudüs, parmakları yanan kız çocuğu gibi, / Hüznün var gözlerinde... / Ey, gözkapaklarında dev damlalar dolaşan hüzünler şehri Kudüs! / Kim durduracak üzerine çullanan düşmanı... / Ey, dinlerin incisi / Kim silecek kanları duvarlarından... / Ama yarın, çatılarına geri dönecek göçmen güvercinler.'

'Ve sen ey Yahudi, ancak kendi ruhunu ateşe attın, kendini cehennemleştirdin. / Bir gün azgınlığının sonu gelecektir.' ve 'Bize yapılanları yapan sen değildin, bizim kendi günahımızdır...' gibi ibareler, bugün yerini daha bir buluyordu.

Berlin'deki ‘One Minute-2' ve Holokost…
19 Kasım 2023 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucularla Hasbihal'de, aynı konuda, (Holokost'un ne demek olduğu konusunda) yazan birçok okuyucuların isimlerini zikretmeden genel bir konuya değinelim:

'Holokost' veya 'holocaust' kısaca, belli bir inanç, ideoloji veya soy'a mensup insanların topluca öldürülmeleri manasına gelse de, 'Siyonist Yahudiler' bu terimin sadece Yahudiler için kullanılması konusunda ısrar ediyorlar; çünkü diğer bütün insanları ikinci sınıf, sadece kendilerini ise, üstün ırk ve üstün insan olarak görüyorlar ve 'holocaust' teriminin başka toplumlar hakkında kullanılmasını istemiyorlar. Bu yüzden de 25-30 yıl önce bugünlerde, Bosna'da, sırf Müslüman oldukları için, 200 bini aşkın insan, dünyanın gözü önünde katledilirken; ne 'Holocaust'tan söz eden oldu, ne 'genocide (jenosid)' veya katliamdan...

Hatta o kadar ki, o büyük trajedi 3 yılı aşkın bir süre devam ederken; seyirci kalan Amerikan emperyalizminin o zamanki Sav. Bakanı Warren Christopher, 'Bosna'da olanlarda henüz Amerika'nın ulusal menfaatlerini ilgilendiren bir durum yok!..' diyordu.

Keza, Rusya, Ukrayna'ya saldırıp, sivil yerleşim bölgelerini bombardıman ederken, 'jenosidden/soykırımdam söz edenler, 'Siyonist İsrail rejimi bir 'terör devleti' olarak 75 yıldır yüzbinleri bulan sivil insanları katlederken', 'emperyalist' güçler o 'holokost' veya 'jenosid' sözlerini hatırlamadılar.

*

Ama onlara bütün bu tutarsızlıklarını hatırlatan bir Tayyip Erdoğan var. Nitekim Erdoğan'ın 17 Kasım günü Almanya'ya yaptığı resmî ziyaret sırasında, özellikle Almanya şansölyesi Olaf Scholz'a hitaben yaptığı konuşma, sadece Alman kamuoyuna değil, emperyal dünyanın bütün merkezlerine bomba gibi düştü. Nitekim Alman medyasında 'Ein beschämender Besuch (Zoraki /şaşırtıcı bir ziyare)' gibi başlıklar atıldı.

Erdoğan'ın hele de, "Filistin'de binlerce çocuk vurulurken, elimiz kolumuz bağlı mı duracağız? Bizim 'Holokost' cenderemiz yok. Bizim İsrail'e borcumuz yok. Borçlu olanlar rahat konuşamıyorlar." ifadeleri, Alman kamuoyunu daha bir şaşırttı.

Bir alman muhabirin, "Almanya, Türkiye'ye Eurofighter savaş uçaklarını verecek mi?" sorusuna da karşılık verirken ise, Erdoğan âdeta patladı: "Savaş uçaklarını Almanya verir ya da vermez. Dünyada savaş uçaklarını üreten sadece Almanya mı?" şeklinde konuştu.

Scholz ise, '(...) Hamas'ın terör eylemini kınamaktayız. (...) Ama bizim İsrail ile olan anlaşmamız tartışmaya açık değildir. İsrail bizim, olmazsa olmazımızdır. (...) İsrail'in kendisini savunma hakkı vardır. Elbette sivil halkın acıları bizi de üzüyor. Sivil mağdurların sayısını azaltmamız gerekiyor. (...) Hamas'ın aldığı rehineleri şartsız serbest bırakmasını istiyoruz. (...) Sayın Cumhurbaşkanı'yla birçok konuda farklı görüş açımız olduğu sır değildir.' diyordu.

Bu sözlere karşılık Erdoğan'ın yaptığı konuşma ise, 29 Ocak 2009 tarihinde İsviçre'nin Davos şehrinde düzenlenen Dünya Ekonomik Forumu'nda İsrail rejimi Cumhurbaşkanı Şimon Peres'e 'One minute!/Bir dakika!..' diyerek verdiği sert konuşmayı hatırlatıyordu..

Başkan Erdoğan'ın oradaki konuşmalarından birkaç cümleyi, tarihe bir not düşmek için özetleyerek verelim. Şöyle diyordu Erdoğan: '(...) Burada da açık ve net konuşacağım. 7 Ekim tarihi bir başlangıç olarak anlatılıyor. Sonraki süreç konuşulmuyor. 13 bin Filistinli öldürülmüştür. Artık, Gazze diye bir yer kalmadı. Şu anda yatıp kalkıyorlar Hamas-Hamas!.. Hamas'ın gücü ile İsrail'in gücü mukayese edilebilir mi?'

(...) Şu anda, İbadethaneler, camiler, kiliseler vuruluyor. Ben bir Müslüman olarak Kiliselerin vurulmasından rahatsız olurken, siz kiliselerin vurulmasından bir Hristiyan olarak rahatsız olmuyor musunuz?

(...) Rehine takası deniyor. Rehine sayısı itibariyle İsrail'deki rehine sayısı nedir, öbür taraftaki rehine sayısı nedir? Kat kat fazlasıyla İsrail'in elinde Filistinli rehine var. Yılların tutsakları, İsrail'in elinde. (...)'

Evet, Erdoğan'ın sözleri, (Berlin'deki) 'Davos-2' ayarı gibiydi.

.Bizim mâbedlerimiz, ‘ateist'lerin ‘yolgeçen hanı' değildir
20 Kasım 2023 Pazartesi

'Tiyatrocu, spiker vs.' diye anılan ve 'İslam ve özü itibariyle 'vahy-i ilâhî' kaynaklı diğer dinler konusunda nasıl alaycı sözler sarfettiği de bilinen bir kişi ölmüş.. Bu kişi, 'Öldüğümde beni yaksınlar, küllerimi de Boğaz'a serpsinler..' demişmiş..

Bu kişinin cenazesini dün Ankara'da bir câmie getirmişler. Tabutunun üstüne de, bir futbol takımının flâması serilmiş.. O kişinin geçmiş sözlerini bilenler, 'Bu kişi yakılmasını istemişti, niye buraya getirildi?' deyince, gerilim olmuş..

*

Câmiler meğer, 'Yolgeçen Hanı' mıdır?

Câmileri, 'Âhiret'e gidiş vizesinin verildiği yer' ve cemaati de, 'önlerine gelen herkes cenaze için namaz kılmaya mecbur bir yığın kalabalık' sanmak, nasıl kabul edebilir?

*

Geçmişte, mizah yazarı A. Nesin veya koruma altındaki bir başkası.. Bunlar 'ateist'liklerini gizlemiyorlardı ve ölümlerinden sonrası için, herhangi bir dinî merasim istememişlerdi.

*

Bir de, 'ateist'liğini açıkça ifade eden İmran Öktem isimli bir Yargıtay Başkanı vardı. Mayıs-1969 başında öldüğünde, cenazesini Ankara-Maltepe Câmiine getirdiler. Kitleler kararlıydı.

İsmet İnönü de oradaydı ve müdahaleye kararlıydı..

Cemaatin, öğle namazından sonra cenaze namazı kılmayacağı görülünce, İnönü'nün etrafını aran bazı azgın generaller tabancaları çekip, cemaati cenaze namazını kılmaya zorlamışlar, ama, halk oralı olmamıştı. Sonunda, 15-20 kişiyle, alel-acele, -güyâ- cenaze namazı kılınmıştı.

'Ateist'liğini veya 'Müslüman olmadığı'nı açıkça ilân ederek ölenler konusunda, Müslüman halk, kendisini bir figüran olarak hiç bir zaman kullandırmamalıdır.

Aynı şekilde, cenaze namazı sonundaki 'tezkiye ve helâllik' , en azından, ölenin tanıyanlarından istenmelidir. Herkesin, 'İyi biliriz, hakkımız helâl olsun!.' demeleri de sıradanlaşma örneği..

*

Bu vesileyle iki sahneyi de aktaralım.

Önceleri Fransa'nın en ünlü komünist düşünürlerinden iken, Müslüman olan 'Roger Garaudy (Roje Garodi)' 2012'de vefat ettiğinde, cenazesi pek izah edilemeyen şekilde, yakılmıştı.

Avrupa'da, 'cenaze yakma' işi giderek yaygınlık kazanıyor ve cesetler, 1200 derecelik özel fırınlarda, 'krematoryum'larda yakılıp, külleri küçük bir şişeye doldurularak, yakınlarına veriliyor.

Antik Roma'da da ölenler, pişirilip, yakınları tarafından yeniliyormuş..

500 yıl öncelerdeki fransız düşünürlerinden Montaigne, 'Ne kadar korkunç diyebiliriz'; ama, ölülerini yiyerek damarlarında hissettiklerini düşünenler de bizim, sevdiklerimizi bir çukura gömdüğümüzü görselerdi, 'Ne kadar korkunç derlerdi..' diyordu.

*

Büyük Fransız filozofu, kardinal Jean Guitton, Fransa'nın eski Devlet Başkanlarından Mitterand'la ilgili olarak şöyle diyordu:

Bir gün Başkan Mitterand tlf. etti ve 'Üstad, sana geleceğim' dedi.

Ben onun kanser olduğunu bildiğim için, 'Zahmet etmeyin mösyö, ben geleyim..' dediysem de, geldi ve dedi ki: 'Üstad, biliyor musun, benim şimdi kemo-terapi seansı için doktorda olmam gerekiyor. Ama, bedenimin acılarına tahammül edebiliyorum da, ruhumun acılarına, hayır! Ruhum ancak, senin yanında huzura kavuşuyor..'

Ve.. Tanrı , hayat, ölüm ve ölümden sonrası gibi konularda soruyordu.

Hayretimi gizlemedim.. 'Mösyö Başkan, sizi hep 'ateist' olarak biliyorduk, beni şaşırttınız.' deyince.. 'Evet, beni öyle bilirler.. Ancaak, ben 7 yaşımdan beri Tanrı'yı ne zaman terketmek istediysem de, Tanrı beni hiç bırakmadı..' dedi.

*

Bir de kendi dünyamızdan:

Mısır'ın ünlü laik düşünür, yazar ve siyasetçilerinden müteveffâ Hasaneyn Heykel hâtırâtında anlatıyor:

Bir gün, Başkan Abdunnâsır'la, bir lüks otelin terasından aşağıdaki Kahire'yi seyrediyoruz; dakikalarca konuşmaksızın..

Sonra Nâsır dedi ki: 'Heykel!.. Allah'a inanıyor musun?

Hiç beklemediğim bu suale, '-Bu konuda aynen sizin gibi düşünüyorum, Reisim..' dedim..

Birkaç dakikalık sessizlik..

Nâsır tekrar sordu: '-İyi, ama.. Ölümden sonrası n'olacak?'

-Bu konuda da aynen sizin gibi düşünüyorum, efendim!'

*

Yani, Nâsır ve Heykel, ne demek istemişler?

.‘Kim, bir cana haksız yere kıyarsa, bütün insanlığı öldürmüş gibi olur!'
22 Kasım 2023 Çarşamba

(Kur'an-ı Kerim, Mâide Sûresi, 5/32. ayet meali).

Evet, yazının başlığında, Kur'an-ı Kerim'den aktardığımız ayet meali, insanlığın en temel ölçülerinden birini veriyor.

Hiç bir haklı ve makul sebep yokken; bir çocuğu, bir kadını, silahsız-savunmasız bir insanı, vehim derecesine varan korkuları yüzünden, 'çok korktukça daha fazla öldüren ve daha fazla öldürdükçe de daha fazla korkanlar', evet, bütün insanlığı öldürmüş, bütün insanlığın katili durumuna düşmüş oluyorlar. Bu ilahî ölçü, sadece Müslümanları değil, hangi din veya ideoloji mensubu olurlarsa olsunlar, herkesi içine almaktadır.

Ve bugün, denilebilir ki, Vietnam Savaşı sırasında Amerikan emperyalizminin sivil halk kitlelerine karşı işlediği korkunç cinayetlere, barbarlığa, dünyada gösterilen yoğun protesto gösterilerinden sonra, şimdi Gazze ve bütünüyle Filistin'de estirilen 'devlet terörü' rüzgârına karşı, ilk kez, bu çapta büyük protesto gösterileri ve dünya çapında sergilenen bir protesto dalgası, bütün dünyaya yayıldı.

Hatta, Sırp milislerince, Bosna'da, 1992-97 arasında 5 yıl boyunca, Avrupa'nın ortasında ve bütün dünyanın gözü önünde ve 200 binden fazla insanın sırf Müslüman oldukları için katledilişinden ayrı olarak; çocuk, kadın ve savunmasız yüzbinler de en alçakça zulüm ve ahlâksızlıkların işlendiği korkunç barbarlık sırasında bile, özellikle Avrupa ve Amerika'da hiçbir ciddi tepki sergilenmemişti. Herhalde, dünyaya bir 'değerler sistemi' olarak sundukları (West Civilisation)/Batı Medeniyetinin savunulması hakkı olarak gördüklerinden, sessiz kalmayı tercih etmişlerdi. Fransa Başkanı Mitterand, o zaman, 'Avrupa'da bir İslam Devleti'nin kurulmasına seyirci kalamayız.' diyordu açıkça.

Şimdi, Amerikan emperyalizmi öncülüğündeki bütün Avrupa Devletleri -İspanya istisnasıyla- Siyonist rejimin sergilediği barbarlığı, kendisini savunmasının en tabii hakkı olarak destekliyorlar.

Ama Amerika ve Avrupa rejimlerinin, devletlerinin resmî tavırları, o ülkelerdeki yüzbinler için inandırıcı gelmemeye başladı.

*

Son olarak, ortaya çıkan sahneler için ise, dehşet ve vahşeti anlatan hiç bir kelime bile yetmemektedir.

Çünkü 'ana karnındaki çocukların da öldürülmesi'ni bile teşvik eden bir anlayış sergileniyor, Siyonist Yahudilerce.

*

Birçok gerçek savaş sahnelerini bizzat görmüş veya filmini seyretmiş olabilirsiniz. Ama hamile hanımların karnındaki bebeklerin bile öldürülmesi kampanyasını görmüş-işitmiş olamazsınız.

Siyonist İsrail rejimi bunu da yaptı.

Korkunç ve canavarca bir sahne. Piyasaya ve askerlere sunulmuş ve üzerine 'örtülü bir hamile hanım' resmi çizilip, İbranice ve İngilizce olarak '1 vuruş, 2 ölüm.' (1 SHOT, 2 KILLS) yazıları bulunan tişörtlerde, öyle bir kadının öldürülmesinin ne kadar kazançlı olacağı zımnen anlatılmış. Çünkü 'Sadece anne değil, karnındaki yavru da öldürülecek.'

Kendilerini, 'Tanrı'ları tarafından 'en üstün insan' ve diğer bütün insanlara hükmetmek için yaratılmış sanmalarının neticesi olsa gerek, bu.

Evet, emsali az bulunacak, bir barbarlık.

*

Biz ise, Kitabullah'ın verdiği ölçüyü taa ebediyete kadar tekrarlayacağız: 'Kim bir cana, haksız yere kıyarsa, bütün insanlığı öldürmüş gibi olur.'

*

NOT: Bugün 22 Kasım. 1963 yılında, yani 60 yıl önce bugün, Amerikan Başkanı John F. Kennedy, hareket halindeki bir arabada giderken, Texas'ta, 150 metre kadar uzaktaki bir kitaplıkta gizlenen Lee Harley Oswald isimli bir keskin nişancının sıktığı ve enseden yediği bir mermiyle öldürülüyor ve Başkan Yard. Linden Johnson hemen, İncil'e el basarak ettiği yeminle, USA Başkanlığı'nı devralıyordu.

Yakalanan Oswald, sıkı emniyet tedbirleri arasındayken, kısa boylu 'Jack Ruby' isimli bir kişi, bir anda polislerin arasından sızıp Oswald'ı bir kurşunla öldürüyor ve bu cinayeti, Kennedy'nin öldürülmesinin derin acısıyla işlediğini söylüyordu. Dahası, Ruby, hapishanede 'zatürre' oluyor ve iki ay kadar sonra da 'öldüğü' (!) açıklanıyordu. 'Soğuk Savaş Amerikası'nın dondurucu derinliklerindeki esrarengiz bir suikast. 1863'de Amerika'da Kuzeylilerin zaferiyle sona eren 3 yıllık Kuzey- Güney İç Savaşı'nın hemen ardından, o dönemin Amerikan Başkanı Abraham Lincoln'ün öldürülmesinden tam 100 sene sonra.

'J.F.K' isimli bir filmde 'Kennedy Suikasti'ndeki 16 hassas nokta açıklanmadıkça gerçeğin anlaşılamayacağı ortaya konulmuş ve o 16 hassas nokta, -Başkan'lar tarafından açıklanmadığı takdirde- 'Devlet sırlarının 66 yıllık yayınlanma yasağı' yüzünden -artık sosyal bünyede büyük karışıklıklar olmayacağı düşüncesiyle- ancak 2029'da açıklanacak -Açıklayacaklarına söz veren hiçbir Başkan da açıklayamadı-.

‘Güce tapar materyalist dünyanın efsunkâr gücü kırılmaya mahkûm…
24 Kasım 2023 Cuma

Düşman karşısında askerî yenilgiden de beter olan, bir sosyal bünyenin aşağılık duygusuna kapılması ve düşmanına benzemeyi ideal edinmesi ve onun hayat tarz ve değerlerini ideal olarak benimsemesidir; yani kısaca, uşak ruhluluk...

Bu aşağılık duygusu, Müslüman dünyada ilk olarak özellikle de okumuş, tahsili denilen kişi çevrelerimizde görülmüştür.

Doğrudur ki, Avrupa teknolojik açıdan, özellikle buhar gücünü keşfiyle, ilk trenin İngiltere'de, 275 sene öncelerde, hareket ettirilmesi karşısında çoğu Avrupa ülkeleri gibi bizim bünyemizde de, hayranlık duygusu uyandırmıştır.

Ama onunla yetinilmemiş ve bir de, 'Biz adam olmayız. Adamlar neler yapmışlar yahu...' duygusuna kapılıp, bir atalet girdabına yuvarlanmışızdır.

Evet, Sanayi Devrimi'nin kazanımlarıyla daha bir güçlendikleri için 'Düvel-i Muazzama/ Büyük Devletler' diye anılan Avrupa devletleri karşısında yarıştan geri kalmamak için, gençlerimizi tıpkı Japonlar gibi Avrupa'ya göndermek düşüncesi bizde de gelişmiş, amma, o gençlerin iç dünyaları tam-takır bırakıldığı, kısa zamanda görülmüştü. Bizden, varlıklı kesimlerin çocuklarının beyinleri şartlandırılmış, uyuşmuş ve Avrupai hayat tarzı özentileriyle dönerken; Japonlar ise o dönemin teknolojik maharetleriyle dönmüşlerdi, ülkelerine... Biz ise, son 100 yılımızı 'gardırop devrimleri'yle heder edecektik.

Ziya Paşa, o zamanki trajikomik durumu 150 yıl öncelerde mısralarında şöyle yansıtıyordu:

' İslâm imiş devlete pâ-bend-i terakkî (ilerlemekte ayak bağı),

Evvel yoğ idi, işbu rivayet yeni çıktı'

*

Evet, Avrupa görenler onların yaşayış tarzlarına da hayran olarak dönüyorlar ve onları özgür sanıyorlardı. Avrupa'nın teknolojik buluşlarıyla birlikte, o hayatın göz alıcı gelişmeleri de örnek alınmaya başlanmıştı.

O zamanlar, halk kesimleri arasında ise, bu 'aşağılık duyguları'na kapılmış olanlar, 'Garb'a meftun olmuşlar, Garb çarpılmışları' manasında 'Garbzede', ya da 'müstağrib' olarak anılıyorlardı.

Ve o nesillerin hele de zabit sınıfında olanlardan nice seçkin isimler, 'Balkanlarda ve Arap diyarlarında ne işimiz var?' diyerek cephelere gidiyorlar ve zor karşısında da, İslam vatanını canları pahasına savunmak yerine, kumandanlık ettikleri orduları bırakıp İstanbuıl'a dönüyorlar, orada yeni ikbâl kapıları arıyorlardı.

Birinci Dünya Savaşı'ndan bu hastalıklı ruh haline müptela olanların ruhen yenilgiyi taa baştan kabullenmiş olanların psikolojik dirençsizliklerinin etkisiyle de yenik çıkmıştık.

Savaşlarda yenmek kadar yenilmek de kaçınılmazdır. Ama, hatta esir alınıp zincire vurulmak bile, eğer, ruhlarda bir aşağılık duygusu oluşturmamış ve de tam tersine, 'izzet ve şerefle yaşanmayacaksa; şerefli bir ölümü tercih ederiz.' diyen o esaret altındaki HAMAS (İslami Mukavemet Hareketi) erleri bile; maddi güce tapan, materyalist değerlere dayalı güçlerin hesaplarını nasıl bozduklarını şu son 1,5 ay içinde göstermişlerdir.

*

Böyleyken, o dünyada özgürlüklerin nasıl kullanıldığını bile düşünmekten nasipsiz nice çevreler, TV programlarında, hâlâ da, 'Aman, bu savaşın acımasızlıklarına bakıp da, bundan yola çıkarak, 'Batı değerlerini sorgulamaya kalkışanlar'ın tuzağına düşülmemeli... Bizim Batı dünyasıyla bağımız günü birlik siyasİ bir tercih değil, Batı'nın değerler sistemine bağlılıktır ve 200 yılı aşan bir geçmişi vardır.' gibi görüşleri dile getirebilmekteler.

Onlar varsınlar öyle kof sözleri tekrarlayıp dursunlar; Müslüman dünyasında, yeni nesil Müslümanlar, dünlerdeki hatalardan ders çıkararak, içinde yaşadıkları çağın bütün ilmî ve teknolojik donanımlarına sahip olmanın şuuruyla kendi inançlarındaki dünyayı kurmanın idraki yolunda daha bir azimli ilerlemektedirler. Ve yolun daha başındayız...

*

'Kur'an yakmak' şeklindeki ilkel alçaklıklarını 'ifade özgürlüğü' olarak gören dünyanın; uydu teknolojisindeki en etkili isim olan Elon Musk'ın, 'Yahudi karşıtı bir 'X' (twitter) gönderisini kabul etmesi' üzerine, 'ifade özgürlüğü'nü unutup, Musk'ı hedef tahtasına oturtması ve geri adım attırmasındaki 'diktatörlük özgürlüğü' düşündürücüdür.

.‘İsrail diye bir devlet yok, Amerika liderliğinde bir ortak emperyalist cephe var!'
26 Kasım 2023 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucularla Hasbihal'de değinilecek mesajların her birisi, birbirinden ilginç. Birkaçına değinelim...

*Trabzon'dan, uluslararası siyaset konularında tahsil gördüğünü söyleyen Ali Şahingöz diyor ki: "Önceki yazılarınızda vermeye çalıştığınız mesaj, 'İsrail diye bir devlet yok, Yahudilere asırlar boyu lanetli, melun kavim diye bakan Hristiyan toplumlarla Siyonist Yahudilerin ittifakı ve onların birlikte, Müslüman coğrafyalarının kalbi mesabesinde olan Filistin'e sapladıkları ve adına İsrail adını verdikleri bir zehirli hançer var.' şeklindeydi de, biraz abartmışsınız gibi gelmişti bana.

Ama savaş demeye dilim varmıyor, 'barbarlığın en azgın şekli' olarak sergilenen Gazze'deki canavarlığın bana öğrettiklerinden anlıyorum ki, siz az bile söylemişsiniz.

Çünkü her şeyini Amerikan emperyalizmi planlamış ve bugün gelinen süreçte de saldırganlığın iplerini Amerikan Başkanı Biden'ın tuttuğu apaçık. Onun Avrupa Birliği'ndeki ve Haçlı Seferleri'nden kalma duygularla hareket eden müttefiklerinin her birisi de, aynı lafları tekrarlıyorlar. Ve Netanyahu gibi finoları ise, verilen emirleri yerine getirmekte o kadar iştahlılar ki, efendisi bile zor zapt ediyor bunları.

Bir kaç günlük ateşkes kararlarını bile Biden veriyor. Siyonist rejimin gasp ve işgali altında yıllar boyu esaret hayatı yaşayan Filistin halkının kahraman çocukları olan HAMAS direnişçilerinin o muhteşem '7 Ekim qıyâmı'ndan sonra felekleri şaşan o emperyalist güçler, hemen uçak gemilerini ve diğer bütün silahlarını ve de milyarlarca dolarlarını finolarına getirmekle yetinmediler; o dünyanın bütün liderleri Netanyahu'nun dert ortağı olduklarını sergilemek için Filistin'e koştular.

Ve sanıyorlardı ki, 1 hafta içinde Gazze'yi dümdüz edeceklerdi. Maddi olarak evet yaptılar; ama ruhi direniş açısından, beklemedikleri bir mukavemetle karşılaştılar, hastaneleri bile yerle bittikleri halde, direniş ruhu hatta dünya halklarını bile uyandırmaya başladı.

Şimdi, saldırganlara biraz rahat nefes aldırmak için 'ateşkes' uygulamasına başvurdular.

Evet, ben de sizin gibi diyorum ki, gerçekten de 'İsrail diye bir devlet yok, Amerikan emperyalizminin Ortadoğu'daki 52 eyaleti var'

Ve o HAMAS'ın direniş erlerine, yiğit Müslümanlarına selam olsun. Yıkıntıların altından henüz çıkarılamayanlarıyla sayıları 25-30 bini bulacağı tahmin edilen kurbanlarımızın 'âhh'ı, biz Müslüman halkları da daha bir uyandırıyor."

-Evet, bu Trabzon'dan yazan bu okuyucunun mesajını bu kadar özetleyebildim.

*Almanya'dan Mustafa Çırak diyor ki: "Bir karikatür gördüm, gazetelerde. Bir Siyonist İsrail subayı tepeden tırnağa silahlı Yahudi askerine, uzakta elinde taşla bekleyen çocukların üzerine saldırması için tanka binmesini emrediyor.

Asker, 'Hayır binmeyeceğim, ben ölmekten korkuyorum.' diyor.

Komutanı da ,'Senin tankın var, onların ise, ellerinde taştan başka bir şey yok.' diyor.

Yahudi askerin, 'Ama, onlar ölmekten korkmuyorlar!..' şeklindeki cevabı, Gazze'de asıl kimlerin ve niçin kaybettiklerini çok iyi açıklıyor."

*Yine Almanya'dan yazan Davud Tırmıkçı diyor ki mesajında: "Cumhurbaşkanımız Erdoğan geçen hafta buraya gelip, Almanya Başbakanı Olaf Scholz'la görüşmesi sonunda, 'İsrail rejiminin işlediği bu barbarlıklar karşısında, onlara borçlu olanlar konuşamazlar.' sözü çalıştığım ve yüzlerce işçisi olan fabrikada, ekseriyeti alman olanlar da, 'Erdoğan doğru söylüyor.' diyorlar. Ama İsrail aleyhine konuşurlarsa, işlerinden atılacakları korkusuyla susuyorlar. Habernas gibi ünlü filozofların bile, Siyonist İsrail yanında saf tutunca, n'apsınlar... Onların, Amerika için savaşanlar özgürlük savaşçısıdır; karşı olanlar ise; teröristtir!' lafını ironiyle söylemeleri bile yetiyor."

*İzmir'de, Tıbbiye okuyan Şirin Pekmezci ise, "Dünya Müslümanları niye bir şey yapamıyor?' sorusu halk arasında her yerde duyuluyor. 'Müslüman ülkelerin ve halkların başındaki kukla ve İslam düşmanı rejim ve kadrolar def olunca, bu modern Moğol İstilası da bertaraf olur inşallah" diyor.

.Batı Mitolojileri'ndeki ‘Catoblepas' ve ‘Amok Koşucusu'nun âkıbetleri de unutulmamalı
27 Kasım 2023 Pazartesi

Amerika'da 1935'lere kadar, toplumu derinden sarsan, öfkelendiren cinayet iddialarının faili olduğu iddia olunan zanlıların, yargılanmaksızın, toplum tarafından 'linç edilmesi hakkı' vardı. Buna göre, -genellikle de siyahî sanıklar-, altında alevler yükselen bir ağacın dallarına asılıp, canlı canlı yakılır ve o sahneler, kitlelerce çılgınca alkışlanır, sevinç çığlıkları atılırdı. Ama o kişilere, o sahnelerin filmi seyrettirilince, büyük çoğunluğu, 'Öyle bir barbarlığa biz nasıl destek verdik?' diye hayretler içinde kaldıkları belirlenmiş. Amerika ve Avrupa toplumlarının büyük kesimlerine Gazze'deki barbarlığın haber filmleri gösterilmedi, engellendi. Görebilenlerden yüzbinler ise meydanlara taştılar, insanî ve vicdanî olan tepkiyi gösterdiler.

40-50 yıl öncelerde, Amerikalı bir sosyolog, 'Bir toplumun medya vasıtalarının yönetimini bana verseler, o toplumu, istediğim şekle getiremem; ama onları kısa sürede kendilerini tanıyamayacakları duruma getiririm.' demişti. Alman tarih felsefecisi Oswald Spengler, 100 yıl öncelerdeki 'tarihi, kör bir tabiat oyunu'na benzetip, 'dünya tarihinin biyolojik esaslara göre şekillendiğini' ileri sürmüştü.

'Avrupa' veya 'West Civilisation / Batı Medeniyeti' denilen dünyanın genel durumunu bu tesbitler aslında çok net olarak ortaya koymaktadır. Oradaki savaşlar veya o dünyanın, başka coğrafyalarda tahrik ettiği veya tezgâhladığı siyaset entrikalarıyla, nasıl korkunç barbarlıklar sergilediğinin tarihi yeni değil. '9 Haçlı Seferi'nden ayrı olarak, kendi içinde 100 Yıl savaşları, 30 Yıl Savaşları, özellikle Katolik Mezhebi- Kilisesi ile Protestanlık Hareketleri ve Mezhebi arasında süren korkunç boğuşma ve boğazlaşmalar.

Bunlar çok geride kalmış denilebilir; (1914-1918) arasındaki Birinci ve (1939-1945) arasındaki İkinci Dünya Savaşı'nın asıl cephelerinin on milyonlarca insanının, büyük çapta Avrupa coğrafyasında cereyan ettiği ve etnik veya diğer sosyal sınıflar arası boğuşmaların bütün Avrupa'yı, herkesin sadece kendisini düşündüğü noktaya nasıl getirdiği bilinmiyor değil..

Böyleyken dünyadaki birçok ülkelere ve en hazini, bizim toplumumuza da kendilerini 'aydın' diye sunan mâlûm 'laik-despotik' kesimlerin 'Avrupaî değerler sistemi' diye yaldızlayarak sundukları sistemin, fikrî ve ahlâkî temelleri, o dayatmacı kesimlerin tahakkümü yüzünden, toplumların idrakine sunulamamıştır.

*

Halbuki ünlü Fransız sosyolog Alain Touraine, daha 2022'de, 'Batı'da toplum öldü, tam bir boşluk içindeyiz ve bu krizden nasıl çıkacağımızı bilmiyoruz' diyordu.

Bunu şu son 'Gazze Buhranı' sırasında, Amerika liderliğinde, ortak bir emperyalist cephenin nasıl bir çağdaş barbarlığı temsil edişinde de görmedik mi?

*

Ama bu barbarlık hep sürer mi?

Batı mitolojisinde 'Catoblepas' denilen et-obur bir heyûla yaratık vardır.

Bu mitolojik hayalî yaratık, o kadar şişer ki, sonunda hareket edemez hâle gelip devrilir ve kalkamadığı için kendi ağırlığının altında kalıp ölür. Emperyalist güçlerin her birisinin âkıbetinin 'Catoblepas' gibi olacağı da, bir tarihî gerçektir.

Firavunlardan geriye kalan nedir, taş heykellerinden veya leş mumyalarından gayri?

*

Gazze'de ve Filistin'in her köşesinde 75 yıldır kanla beslenen Siyonist İsrail rejime gelince.

Yahudi Alman yazarlarından Stefan Zweig'in 'Der Amokläufer / Amok Koşucusu' isimli hikâyesindeki âkıbete uğraması temennisiyle bağlayalım sözümüzü: 'Bir gücetaparlık sarhoşluğu içinde olan bir kişi, kör bir öfke ile sadece düşmanına değil, önüne çıkan herkese saldırır. Kan kokusu onu daha da çıldırtır; ağzından köpükler saçar; tiz çığlıklar atarak çıldırmış gibi ulur, devamlı ve gelişigüzel koşar. Onu bilen çaresiz kitleler birbirlerini 'Amok geliyor, Amok!.' diye ikaz ederler.. Amok ise, hiç bir şey görmeden, duymadan, önüne çıkanı devirerek koşar ve sonunda, ya, birisi onu vurup öldürür; ya da, ağzından köpükler saça-saça düşüp ölünceye kadar sürdürür koşusunu.'

Masallarda da misâller vardır. Darısı, Netanyahu ve benzerlerinin başına...

*

.Yaşasın, emperyalist sistemlerin sansürleme özgürlüğü'!
29 Kasım 2023 Çarşamba

15 Kasım 2023 Çarşamba günü gönderilen bir 'twetter' ya da -yeni adıyla- 'X' platformundaki mesajında bir kişi, "Yahudi topluluklarının, 'insanların kendilerine karşı kullanılmasından rahatsız olduklarını söyledikleri nefreti başkalarına uyguladıkları"na değiniyordu.

160 milyondan fazla takipçisi olduğu söylenen ve son aylarda 'twetter'i satın alıp onu, yeni şekliyle 'X' diye isimlendiren ve multi-milyarder Elon Musk, söz konusu o mesaja, "Asıl gerçek olan gerçeği söylediniz!" gibi bir yorum yapmasaydı, muhtemelen fark edilmeyecekti.

'Batı toplumlarında 'antisemitizm' dalgasının giderek yaygınlaştığını da düşünen çevreler, o mesaja Musk'ın o yorumu üzerine dehşete kapılıp, dünya çapında ünlü ticari firmalar ve markalar, sinema, tiyatro, müzik veya spor alanının ünlü isimleri, dehşete düştüklerini ve hemen reklamlarını 'X'ten geri çektiklerini açıklayınca... Ve Amerikan yönetimi de 'Elon Musk'ı, 'antisemitizmi azaltmak için yeterince çaba göstermediği için' eleştirince. ve evvelki gün de, Paris Belediye Başkanı Madam Anne Hidalgo bu kervana katılıp, 'X'i, 'yanlış bilgi yayarak demokrasilerimizi yok eden ve 'manipülasyon, dezenformasyon, antisemitizm saldırılarına yataklık yapan bu platform ve sahibinin (yani Elon Musk'ın) devasa bir küresel kanalizasyon haline geldiğini' söyleyerek 'X' ile işbirliğini sonlandırdıklarını açıkladı.

Bu tepkilerin mali bedelinin milyarlarca doları bulacağı tahmin ediliyor, daha şimdiden.

Musk da 'özgürlükçü bir yayın çizgisi sürdürmek idealine bağlı kalmak için' (!), 'bundan sonra 'X'te, 'anti-semitik' mesajlar yayınlayanların 'X' platformuyla irtibatlarının kesileceğini ' duyurdu.

*

Ve özellikle uydu teknolojisi alanındaki müthiş buluşlarıyla birkaç yılda dünyanın en zengin milyarderlerinin en başında yer almış olan Elon Musk tehlikeyi görüp, hemen Siyonist İsrail rejiminin liderlerinin kucağına attı kendisini, 'günah çıkarmak' için.

Evet, 'antisemitizm' (Yahudi karşıtlığı) suçlamasına maruz kalmanın müthiş yaptırım gücü, bu.

Hele de Batı dünyasında -kamu yönetimlerinde ve medya organlarında ve de ticari teşebbüslerde görünür durumda olanların 'antisemit' suçlamasına direnebilmesi neredeyse imkânsız- herkes bir Adolf Hitler değil. Gerçi, 'antisemitizm' 'sem' veya 'Sami' ırkına düşmanlık' manasına geldiğinden ve Araplar da Yahudilerle aynı ırktan olduğuna göre, bu korkutucu terimin, sadece 'Yahudi değil, Arap karşıtlığı' şeklinde de anlaşılması gerekir mantıken; ama Yahudiler, bu 'terim'in yalnızca kendileri için kullanılmasını sağlamışlardır; ellerindeki büyük 'sermaye' gücü ve toplumları derinden etkilemekte müthiş bir silah olan medya ve diğer propaganda yöntemleriyle.

Sadece Amerika başta olmak üzere Batı dünyasının medya organlarının sermayesinin yüzde 60'ının ve medya organlarında çalışanların yüzde 25 kadarının da Yahudi cemaatlerinin kontrolünde olduğu düşünülürse mesele daha kolay anlaşılır. Nitekim Siyonist İsrail rejimiyle ilgili hemen bütün haberlerin, o dünyada, 'antisemitizm'i güçlendirmeye yarayacak şekilde verilmemesi dikkatiyle filtre edilerek, süzgeçten geçirilerek verilmesine dikkat edilir.

Bu yüzden de, Hamas'ın serbest bıraktığı rehinelerin, kendilerine son derece insani ve ahlaki davranıldığına dair açıklamaları Batı dünyasının medya organlarında yansıtılmamaya çalışılıyor ve Siyonist rejimin Gazze'yi 1,5 ay boyunca yakıp yıkarken öldürdüğü 25 bini aşkın sivil insanların yüzde 65'inin çocuk ve kadınlardan oluştuğu gizlenip; sadece '7 Ekim Baskını' sırasında öldürülen 1200 kadar İsrail rejiminin silahlı asker ve vatandaşları için gözyaşı döktürülmeye çalışılıyor.

Amerikan eski Dışişleri Bakanı -ve şimdiki Blinken gibi Yahudi olan- Henry Kissinger da, 1987-93 arasındaki İntifada (intifâze) Hareketi'nin bastırılması için en geçerli yolun, bu konudaki haberlerin medyada yer bulamaması olduğunu' ifade etmişti. Yani, aynı taktik.

Ama az-biraz vicdanı ve şuuru olan milyonlar bütün medyatik gizlemelere rağmen, Siyonist İsrail ve onun hamisi olanların canavarlıklarını dünyaya teşhir ve rezil ettiler, etmekteler. Mazlumane bir şekilde katledilen Gazzeli binlerce masumun feryadını yükseltenleri derin bir saygıyla selamlıyorum.

Kur'an-ı Kerim' de, Bakara suresi-62'de (mealen), 'Yahudiler, Hristiyanlar ve Sabilerden; Allah'a ve Ahiret gününe iman edenler, salih/hayırlı bir amel işlerlerse, onların amellerinin karşılıksız bırakılmayacağını, mahzun olmayacaklarını' müjdelemiştir.

.Dolar' da ‘boşalır' ve ‘av'a gidenler de av olurmuş' meğer...
1 Aralık 2023 Cuma

Ülke birkaç haftadır 'saadet zincirleri' etrafında gelişen skandal hikayelerle meşgulken; şimdi de, özellikle spor alanında, hele de genç nesillere, 'kral, idol, (yani, put edinilen) vs..' gibi yaldızlı sıfatlarla sunulan kişilerin milyonlarca 'dolar'larının dolandırılması haberleriyle çalkalanıyor.. 'Lağım patlaması' gibi bir durum.. Cîfelerinin daha nerelere sıçrayacağı da bilinmiyor henüz..

Bu 'lağım' patlamasaydı, birileri kurnazlıklarının tadını çıkaracaklardı; şimdiyse, tamahkârlıklarının dayanılmaz ağırlığı altında eziliyorlar.

'Ekonomik' bir 'virüs'le toplumun birçok kesimlerine bulaşan bu 'sosyal hastalık', geçmişten ders alınsaydı, bu kadar rahat sahnelenemezdi herhalde..

*

Çocukluğumda 'gâvur parası' lafını duyardık, ama, özel adlarını bilmezdik.. 'Dolar' sözünü, ilk kez, ortamektep sıralarında duymuştum, 'dolmak ve boşalmak' fiilleriyle ilişkilendirmeye çalışarak.. 'Ne doluyor ve boşalıyor?' diye.. Sonra.. Anlamıştım ki, 'dolar', Amerikan parasıymış.. Ama, bunun diğer paralardan farkını yine anlayamazdık..

Bizim bildiğimiz 'para'lar başkaydı o zamanlar.. Hattâ, bir 'emek', 'mal' veya 'eşya'nın 'değer'inin alım-satım veya değişim birimi olduğunu sonraları öğrenecektik..

Bizdeki para sisteminde 'para, metelik, kuruş ve lira' lafları vardı. En küçük para birimine de 'para' denilirmiş.. Değersiz şeyler için, '5 para etmez..' denildiğini duyardık. Âşık Veysel de, bir mısraında, 'Güzelliğin 10 par'etmez, bu bendeki aşk olmasa..' diyordu; güzelliğin, görülende değil, 'görüş'te olduğunu anlatırken..

'40 para', 1 kuruş oluyormuş.. 'Para ve metelik'lere yetişmemiştik. Ama, 1 kuruşlara ve 100 para denilen '2,5 kuruşluk madenî paralara yetişmiştik.

100 kuruş ise, 1 lira oluyordu.. 1 lira epeyce büyük bir paraydı..

Köyümden her gün, ilçedeki ortamektebe giderken; öğleyin fırından 15 kuruş'a yarım ekmek alır, bir kenarda yerdim. Ama, evden 10 kuruş harçlık verilirse, onunla, Ekim- Kasım aylarında kilosu 40 kuruş olan taze üzümden 250 gram alır ve kendime ziyafet çekmiş olurdum.

Şimdi, bunları niye mi anlatıyorum? O geçmişten gelen birisi, bugünlerde çok konuşulan şu, 'dolar dolandırıcılığı'nı veya öteki 'saadet zinciri' denilen özel kurnazlıkları ve bankacılık oyunlarını ve o oyunlara insanların nasıl kapıldıklarını, o 'yüksek sosyete'ye dâhil olmadan nasıl anlayabilir ve anlatabilir?

Bu son 'dolar dolandırıcılığı'nın baş mimarı, bir banka müdiresi..

Söz konusu müdire hanım, arkeoloji okumuş, bankacı olmuş.. Üstelik de, 'kral..' denilenle yakınlığı, 'baba-kız' gibiymiş.. O kadar itimâd oluşmuş, yani.. Ve müdürlüğünü yaptığı bankada 'çok özel kişiler' için açılan ve 'mevduatın üçte biri' kadar kâr veren bir 'özel fon' bulunduğundan söz etmiş. Ancak, yatırılacak meblağın '3 milyon dolar'dan az olmaması gerekiyormuş..

Bu müdire hanım, başka ünlülere, 'kral diye anılan kişinin' de 'özel fon'a, '20 milyon dolar yatırdığı'nı söylüyormuş.. Yani, o isim de, 'balıklar için, oltadaki yem'!.

Müdire hanım, çantalarla getirilen o büyük meblağları banka dışında alıyormuş.. Herhangi ciddî bir kayıt yok.. Bu insanların gözünü, para hırsı kör etmiş âdeta.. Uluslararası şöhreti olan nice futbolcular da kaptırmışlar milyonlarca 'dolar'larını..

Dahası, bu dolandırıcılık 2 senedir devam ediyormuş.. Ama, 7 Nisan 2023 günü, söz konusu bankaya müracaat eden bir 'mudî'ye, 'Bankamızda herhangi bir mevduatınız gözükmüyor..' denilmesiyle 'lâğım' patlamış.. Ama, konu, yine çok özel yöntemlerle halledilmeye çalışılmış, ama, milyonlarca 'dolar'ın buharlaştığı 7 ay sonra anlaşılınca, 'Bütün varımız-yoğumuz uçtu- gitti..' feryadları yükselmeye başlamış.. Şu âna kadar ortaya çıkıp feryad edenlerin ellerinden uçup giden meblağ, 45 milyon dolar'ı buluyormuş.. Yani, bugün, 1 milyar liradan fazla..

Açgözlülükle 'av'a gidenler, kendileri av olmuşlar..

Müdire hanım, şimdi kodeste.. On milyonlarca 'dolar'lar boşalmış; yurt dışına kaçırıldığı sanılıyormuş..

'Tüyü bitmedik yetimlerin hakkı vardı, o servetlerde....' desem, yüzleri kızaracak olanlar var mıdır, bilmem..

.Haklı olunan bir konuda, haklı kalınarak verilen bir mücadele çizgisi…
3 Aralık 2023 Pazar

*Avusturya'dan Şahin Yılmazoğlu diyor ki mesajında: 'Bazıları, Filistin'de on yıllardır ve son olarak da Gazze'de, çekilen bunca acılar, uğranılan bunca kayıplar ve yüzde 65-70'inden fazlası çocuk ve kadınlardan oluşan, hayatları söndürülen on binlerce sivil Müslümanın katledilmesinin direniş eylemlerinin sadece can veya mal açısından kazanç ve kayıp değerlendirmesi yapanlarla karşılaşıyoruz. Aramızda gereksiz tartışmalara yol açar diye susmayı tercih ediyoruz... Bu gibi durumlar için ne yapabiliriz?'

--Karşı taraf kötü niyetli değilse, çareyi sormak ve düşüncesini açmasına yardımcı olmak yolu denenebilir. Bakkal hesabı yapar gibi kazanç ve kayıplar üzerinde konuşmak, sadece zamanı öldürmeye yarar... Çünkü bir tarafın elinde en gelişmiş ileri teknoloji ürünü bombardıman uçakları ve de materyalist dünyada etkili olan medya organlarıyla tezgâhlanan propaganda savaşı... Karşı tarafta ise, nesiller boyu esaret altında yaşayan Filistin halkının yiğit evlatlarının direniş ruhuyla sergiledikleri hamleleri.

Önce şu hususu belirlemekte fayda var. Gazze'deki direniş, 'denk olmayan silahlarla yapılan, yani, asimetrik bir savaş' şeklidir.

Ama 'Hamas direnişçileri'nin rehine aldıklarına nasıl davrandığına dair açıklamaların İsrail rejimi tarafından yasaklanması bile, Hamas direnişçilerinin savaş ahlakında ne kadar yüksek bir örneklik oluşturduğunu anlatmaya yeter. Nitekim bir hanım, serbest bırakıldıktan sonra Hamas direnişçilerinin kendisini, 'Biz size Kur'an'ın hükümlerine göre davranacağız, korkmayın.' diye rehine aldıklarını ve aynen de dedikleri gibi davrandılar.' diye konuşurken 'Danielle' isimli bir Yahudi anne de, 5 yaşlarındaki kızıyla birlikte rehine tutulduğu 45 gün sonrasında, duygularını, serbest bırakılırken, yazdığı mesajda diyordu ki, o Hamaslı muhafızlarına:

'Kızım Emilia'ya gösterdiğiniz olağanüstü insanlığınız için size bütün kalbimle teşekkür ediyorum. Onun için ebeveyn gibiydiniz, teşekkür ederim. (...) Kızım sizin sayenizde kendisini kraliçe gibi görüyordu. Kızım buradan psikolojik travma ile ayrılmadığı için, size sonsuza kadar minnettarlığımın esiri olacağım.'

Sadece şu iki örnek bile, son derecede bir çarpıcı güzellikte değil midir?

İsrail rejimininse, Filistin halkını 75 yıldır ne korkunç zulüm cenderelerinden geçirdiğini tekrara hacet yok... Bütün acılarına rağmen, Hamas direnişçileri, bize utanılacak bir tablo bırakmadılar. Ve Siyonist İsrail rejimi ve başta Amerika olmak üzere bütün taraftarları ise, insanlığa ve tarihe utanç tablolarından başka bir şey bırakmadılar, bırakamayacaklar da...

*Manisa'dan Rıdvan Dökmeci, '100 yıldır, bize insan hak ve hürriyetlerinden bahsedenler meğer ne yalanlar ve mavallar okuyorlarmış...' diyor.

--Onları suçlamayalım, muhterem kardeşim. Onlar, sadece kendi inanç ve ideolojilerine göre bir insan hak ve hürriyeti anlıyorlar. Bundan dolayı onları suçlamak yerine, onların sözlerine aldanıyorsak, kendimizi suçlayalım.

*İstanbul'dan Eyüp Miroğlu, mesajında, 'Filistin'de 'ikili devlet ' deniliyor, ama var olan bunca devletler ne yapabiliyor ki, yeni bir devlet ne yapacaktır? Siyonist İsrail rejimi, bütünüyle işgal ve gasp rejimi olduğuna göre, çare onu Müslüman coğrafyalarından bütünüyle atmak değil midir?' diyor.

--Ciddi bir sual... Ama asıl gerçeğin anlaşılması için bu merhalelerin de denenmesi gerekiyor belki... Asıl çözümün, Müslüman halkların ekseriyette yaşadığı ülkelerin 'tek bir ittifak ve ittihat' içinde birleşmesinden başka bir çarenin olmadığı gerçeği noktasına gelinir, inşallah...

*Artvin'den Mediha Aksaraylı, 'Gazze için hepimiz hasta olacağız, kederden. Çoğumuz, filan ülke niye müdahale etmiyor?' diye konuşuyoruz, kendi aramızda... Ne diyeceğimizi de bilmiyoruz?' diyor.

--Muhterem kardeşim, her devlet, bir şeyler yapmasını başkasından bekliyor. Ama Yahudi ve Hristiyan halkları, birbirlerine asırlarca düşman oldukları halde, devletleri birlik oluverdiler. Biz ise, Müslüman halklar kalben birlik sağlıyoruz, ama devletler olarak, nihai sözü söyleyecek bir üst karar merciinden mahrumuz, hele de son 100 yıldır. Zafiyetimizin asıl merkezinin bu noktada olduğunu şu son çaresizliklerimizle olsun öğreniriz, inşallah...

.‘Kanonik bir kaatil' diye saygıyla anılan Kissinger'in ardından…
4 Aralık 2023 Pazartesi

Bir fotoğraf...

Siyonist İsrail rejimi Başkanı Herzog, aynı rejimin hükûmet başkanı Netanyahu ve Amerikan Dışbakanı Blinken. 3'ü de aynı inanç dünyasının hem de en fanatik tipleri. Bir araya gelmişler; Amerika'nın en ünlü eski Dışbakanlarından olan Yahudi Henry Kissinger'in 30 Kasım Perşembe günü 100 yaşında vefat ettiğinin açıklanması üzerine birlikte dua ediyorlar.

Son derece üzgünler.

Çünkü Yahudilerin Amerika ve dünya siyasetindeki en güçlü figürlerinden birisiydi Kissinger.

Bu dua sırasında o üç kişi, ellerindeki (Müslümanlarca 'muharref', yani, tahrif edildiğine inanılan) Tevrat'ın 'İşaya kehanetleri' dedikleri ve Yahudilere, 'düşmanlarının çocuklarını, kadınlarını, hayvanlarını bile öldürmelerini, bütün zenginliklerini, evlerini ve şehirlerini yok etmelerini' emreden bölümlerini bir kez daha okumuş olabilirler.

1968-76 arasında Richard Nixon ve Gerald Ford'un başkanlıkları sırasında ABD Dışişleri Bakanı olan Henry Kissinger'ın, Amerikan medyasında bile, 'kötü şöhretli savaş suçlusu' olarak anıldığını; dahası, 'kanonik (inanç kaynaklı) katillik' nitelemesini hatırlayalım.

Çünkü onun, Vietnam'dan ayrı olarak 1969'dan 1973'e kadar Kamboçyan ve Laos'da yapılan bombardımanların, 1973'de Şili'de Salvador Allende'nin devrildiği darbenin ve Latin ve Orta Amerika'da, Afrika'da ve Ortadoğu'daki kanlı savaşların, hükûmet darbelerinin arkasında olduğu da biliniyor. Kissinger'ın ölümü üzerine, hattâ Amerika'da bile bir çok gösteriler yapılırken, 'KISSINGER WAR CRIMINAL' (Kissinger, savaş suçlusu..) pankartlarıyla gösteriler yapılması da son derece dikkat çekici.. Ama, kendisine yönelik savaş suçları iddialarına rağmen Kissinger'ın, Washington'daki güçlüler arasında hâlâ da hayranlıkla anılması da ayrı bir ilginçlik. Rolling Stone' isimli müzik grubunun yayınladığı ölüm ilânındaki, "Henry Kissinger, Amerika'nın Yönetici Sınıfının Sevdiği Savaş Suçlusu, Sonunda Öldü" şeklindeki ifade de son derece çarpıcıdır.

'Yahudi olan veya olmayan bütün kaniçici' Siyonistlerin bu durumdan ibret almaları tavsiye edilir, ama firavunluk bütün zamanlarda kendisini ölümsüz sanıyor.

*

Nitekim, 'ateş-kes'i sonlandırıp, yeniden başlattılar barbarlıklarını..

Halbuki, Amerikan Başkan Yard. Mss. Kamala Harris, Cumartesi günü Dubai'de hem Hamas'ı, hem de İsrail'i sert şekilde eleştiren açıklamalarda bulunarak , 'Biden yönetiminin çatışmanın sona ermesini ve Gazze'deki Filistinlilere daha fazla koruma sağlanmasını istediğini' söyledi. 'Hamas'ın 7 Ekim'deki acımasız sınır ötesi saldırılarına karşı, İsrail'in kendisini savunma hakkına sahip olduğunu ve İsrail'in askerî müdahalesinde 'sivillerin hayatını korumak için daha fazlasını yapması gerektiğini' belirtip, 'Açıkçası sivillerin çektiği acıların boyutu ve Gazze'den gelen görüntü ve videolar yıkıcı.' diye de ekleyerek.

Gerçekte ise, 'Vurun-öldürün, yakıp -yıkın, bu sizin yaşama hakkınız; ama biz size karşıymış gibi beyanat versek bile, taa baştan, kendinizi savunmak için 'HER ŞEY' yapabilirsiniz.' şeklindeki ilk beyanlarımızı unutmayın.' demiş oluyorlar, zımnen.

Ve, savaş değil, en vahşi barbarlık, 7-8 günlük 'ateş-kes'ten sonra yeniden devrede. Bütün dünyaya, 'Bize saldıracak bir güç olmamalıdır yeryüzünde. Biz İsrail filan değil, biz Siyonist tahakküm mekanizmasıyız, yeryüzünde. En büyük dünya gücü olan Amerika elimizde. Bize kimse karşı çıkamamalıdır' diyorlar, çağdaş firavunlar olarak. Bütün dünyaya gözdağı veriyorlar. Nitekim USA Savunma Bakanı Lloyd Austin Cumartesi günü "Amerika'nın sorumluluktan çekilmesini" savunanları suçlayarak ve dünyanın olabildiğince güvenli, özgür ve müreffeh kalmasına yardımcı olmak için ABD'nin sürekli liderliğine ihtiyaç olduğunu' iddia etti.

Esasen, 'Hamas' direnişçilerinin 7 Ekim hamlelerinden sonra, 'Ben buraya Amerikan Dışbakanı olarak değil, her şeyden önce bir Yahudi olarak geldim.' diyen ve şimdiyse, İsrail rejimine 'temkinli olun.' tavsiyesinde bulunan Blinken'ın ve onun patronu Biden'ın, 'sivilleri, daha az öldürün.' şeklindeki sözleri, tezgâhlanan şeytanî oyunun kamuflajının gereği.

.Yazık ki, ‘bütün Müslüman coğrafyaları' da, fiilen ‘işgal' altında, hareketsiz!
6 Aralık 2023 Çarşamba

Özellikle 100 yıldır bir çıbanbaşı olan 'Filistin Meselesi', hele de Gazze'nin yok edilişi bize göstermiştir ki; 2 milyara yakın Müslümanlar, nihai sözü söyleyebilecek bir riyasetin, Hilafetin fiilen kaldırılmasından beri, kendilerini temsil edecek bir tek 'irade' merkezine sahip olmadıkları halde, yaldızlı bağımsızlık iddialarına rağmen, topyekûn bir 'işgal' altında ve kocamaaan bir 'başsız gövde' halindedirler.

Bunu sadece şu son çeyrek yüzyıl öncelerde, Bosna, Irak, Çeçenistan ve Afganistan'da yaşananlar çok acı şekilde göstermişti bize. Bugünse, bu acı gerçeği, Amerikan emperyalizmi ve Avrupa Birliği, 2000 yıldır 'lanetli' bildikleri Yahudilerle ittifak kurup, küçücük Siyonist İsrail rejimini 'karşı konulamaz bir heyula güç' gibi göstererek anlatmaktadırlar.

Müslüman dünyasından bazılarının 'Petro-dolar'dan başka bir gücünün olmadığı zaten biliniyor. Diğerleriyse, ilk adımı diğerlerinden bekliyorlar. Hâlbuki kurtarılacak olan 'bütün Müslüman coğrafyaları'dır. Çünkü emperyalist-şeytanî güçler, bütün Müslüman coğrafyalarındaki yönetimleri, fiilen 'karar alamaz' bir noktaya hapsetmiş bulunuyorlar. Böyleyken sözde bazı savunma uzmanları ekranlardan, hâlâ, Müslüman birbirinden uzak düşürecek ve terk edilmesi gereken ve geçmişin mezhebî ayrılıklarını devamlı tekrarlayarak, kalplere fitne tohumları ekmeye çalışıyorlar. Ortada, sadece Tayyip Bey devamlı çırpınıp duruyor.

Bu açıdan, denilebilir ki, şu anda Müslüman coğrafyalarındaki en hür Müslümanlar, 'Hamas direnişçileri'dir. Çünkü onlar mücadelelerini, kendilerine tahakküm eden düşmanlarının planına değil, kendi inançlarına göre ve 'şehadet'i en büyük saadet' bilen bir manevi güçle vermektedirler.

Bugün, en çok da Filistin'den -Gazze'den- söz ediyorsak, aldığımız yara, kalbimize en yakın noktalardan birisi olduğu içindir. Ama her bir yaranın da, 'kan zehirlenmesi'ne yol açabileceği unutulmamalıdır.

*

NOT: 4 Aralık tarihli yazıda değindiğimiz Kissinger konusunda ek olarak hatırlanması gereken bir not:

Türkiye'nin 1974'deki Kıbrıs Harekâtı sırasında, Başbakan Ecevit'e verilen askerî bir bilgiye göre, Türkiye'nin çıkarma yaptığı Kıbrıs sahillerine doğru, üzerinde Türkçe yazılar bulunan ve Türkiye bayrağı da taşıyan bir savaş gemisi yaklaşmaktadır. Ama bu gemiye parola sorulmakta, bir gün öncesine ait parola şifresiyle, yani yanlış cevap verilmektedir.

İlgili askerî makamlar, bu gemiden, telsiz konuşmalarına gayet düzgün bir Türkçeyle cevap verenlerin de, İstanbul'dan Yunanistan'a gitmiş Rumlar olabileceği ve bir Yunan savaş gemisinin yanıltmacası ile karşı karşıya bulunulduğu düşüncesine kapılmışlardır.

Ecevit, durumu derhal, -aralarında şahsî dostluk ilişkisi de bulunan- Amerikan Dışişleri Bakanı Kissinger'a bildirir ve o savaş gemisinin bölgeden uzaklaşmaması halinde bunun bir 'Türkiye- Yunanistan savaşı'na dönüşebileceğini söyler.

Kissinger, 'Şu anda orada öyle bir yunan savaş gemisi bulunmadığı'nı bildirse de; Ecevit, ısrarla 'Var.' der ve 'geri çekilmezse, vuracaklarını' söyler. Kissinger, 'Öyle bir gemi yok.' dediyse de, Ecevit'in ısrarla 'vurmak'tan bahsetmesine, 'Öyle ise, vurun!..' karşılığını verir ve o savaş gemisi vurulur.

*

Vurulan savaş gemisi, kendimize ait 'Kocatepe Zırhlısı olup, 54 denizci askerle birlikte Akdeniz'in derinliklerine gömülür.

Konu, bir parola şifresinin yanlış söylenmesi hatasından kaynaklanmıştır ve elbette basit değildir.

'Kocatepe Zırhlısı'nın kendi güçlerimizce vurularak batırıldığı yıllarca fısıltı halinde söyleniyordu, ama yazılamıyordu. Ama Amerika'nın, üzerinden 25 sene geçince açıkladığı gizli askerî bilgileriyle bu durum, 1999 yılında ortaya çıkıvermiş ve konu, yanlışlıkla, 'dost ateşi'yle vurulduğu şeklinde geçiştirilmişti.

Dahası, Kocatepe Zırhlısı'nın komutanı hesaba çekilmediği gibi, bir de, Erbakan'ın Başbakanlıktan uzaklaştırılmasıyla noktalanan 28 Şubat Askerî Darbe Zorbalığı günlerinde çok etkili olan bir komutanı bile olduğu, o ve diğer denizcilerin, İsrail rejiminin kurtarma ekiplerince denizden toplandığı, daha sonra anlaşılmıştı.

'Kocatepe Zırhlısı'nın o komutanının '28 Şubat 1997 Askerî Darbe Zorbalığı' günlerindeki davranışları bilindiği gibi, kendisini kurtaran İsrail rejimine şükran borcunu asla unutmadığı da yazılıp çizilmişti.

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Bu çağın ve geleceğin planlaması, bize de gerekli değil mi?
8 Aralık 2023 Cuma

Lübnanlı Hristiyan Arap yazarlarından Emin Meluf (Amin Maaluf), Lübnan'ın dağlık yörelerindeki (Cebel-i Lübnan'daki) köylerinin 1800'lü yılların ilk çeyreğindeki durumunu anlatırken ilginç tespitler yapar. O köylerin halkı, evet Hristiyandır, ama Osmanlı'nın asırlarca süren hâkimiyetinde, diğer gayrimüslim halklar gibi Hristiyanlar da o sosyal bünyenin en tabiî bir uzvudur, organıdır. O köylerine İngiltere'nin, Fransa'nın Beyrut'taki konsolosları gelir, ihtiyaçlarını sorar, deprem vs. tabii afetlerde de yardımlarına koşarlar. Ama İstanbul'dan hiç bir yetkilinin oralara gelmediği esefle kaydedilir.

Bu durum, sadece onlara hiç müdahale olmadığının mı işaretidir; yoksa ilgisizliğin mi?

Elbette hükmedilen topraklardaki gayrimüslim halkların dinlerine müdahale etmemek, inancımızın gereğidir, ama bunu ilgisizliğe bahane yapmak?

Ama Osmanlı'nın özellikle son 300 yılında, Sultan 2. Abdülhamid dönemi hariç, yaşadığı çağı okuyabilen bir yönetim, yazık ki, pek görülmüyor. O entrika planlarını 'Sultan 2. Abdülhamid' gördüğü içindir, ona içerde ve dışarda 100 yıldır sürdürülen düşmanlıklar.

Bu arada belirtelim ki, bir de, bir Müslümanın, 'Dar'ul-Harb'de (kâfir diyarlarında) 'daimî' olarak yaşayamayacağı' anlayışının, Osmanlı'nın elini-kolunu asırlarca bağlaması yüzünden 'daimî ikamet' sefarethaneleri/elçilikleri olmadığından, o diyarlarda neler olup bittiğinden sağlıklı haberler alınamıyordu. (Düşünelim ki, 500 yıl önce bugünlerde başta Almanya ve Fransa olmak üzere Batı Avrupa'da, Katolik Kilisesi ve Almanya'da Martin Luther'in fitillediği Protestanlık Hareketleri arasında -şehirlerde cesetleri defnetmek için bile kimsenin kalmadığı, korkunç mezhep savaşları ve boğuşmaları olurken, 'Muhteşem Süleyman'ın o görkemli döneminde Osmanlı, o dünyada neler olup bittiğini ancak ülkeler arasında gidip gelen tacirler ve seyyahlardan (turistlerden) veya geçici elçilik heyetlerinin aktardıklarından öğreniyordu. İlk 'daimî ikamet' sefiri'nin, 1725'lerde Paris'e gönderilen Çelebi Mehmed Efendi olduğunu hatırlayalım.

Avrupa devletlerinin elçileri ise, İstanbul'da bilgiler toplamakta ve elbette uzun vadeli plan ve hesaplar yapmaktaydılar.

İstanbul'dan bir devlete bir mesaj gönderilmek istendiğinde ise. Atlar, arabalar, gidiş-gelişe yetecek kadar erzak, yol emniyeti için muhafızlar ve mütercimler ve yetkili temsilci olarak sefir/elçi ve yardımcıları yola çıkarlar, mesajlarını verip, mukabil mesajları alır ve dönerlerdi. (Osmanlı Hariciyesinin özellikle gayrimüslim diyarlara gönderilen heyetlerdeki tercümanları da genel olarak, 'Fenerli Rum Beylerinden ve diğer Hristiyan ve Yahudi vatandaşlarımızdan temin edilirdi.)

Evet, geçmişimizdeki bu zaafı da görmek gerekiyor. Ve hele de 100 yıldır, Batı dünyasının peşinden giden bir devlet olmanın utancından, Erdoğan zamanında yeni yeni kurtulmaya çalışıyoruz.

*

Genelde bilinen bu hususlar şunun için tekrarlanıyor:

Hep söz edilir: Yahudiler binlerce yıllık geçmişlerine göre planlar yapıyorlar.

15 yıl öncelerde, Amerikan Dışişleri bakanı Condoliza Rice da, 'Ortadoğu'da 21 ülkenin sınırlarında değişiklikler olacağını' söylüyordu. Geçen hafta ölen Kissinger da 2014'de, 'gelecek 10-15 yıl içinde, Ortadoğu'nun yeni sınırlara ihtiyaç vardır.' diyordu. Çünkü ona göre, Birinci Dünya Savaşı esnasında,1916'da İngiltere ve Fransa arasında Ortadoğu coğrafyasının bölüşülmesi için yapılan 'Sykes-Picot Antlaşması', bugüne cevap vermiyordu. Şimdi, Netanyahu bile, 'Gazze sonrasında Ortadoğu'nun yeniden düzenleneceği' gibi iddialı laflar ediyor. Ve o dünya, aralarındaki 2 bin yıllık düşmanlıkları unuttular, tek cephe halindeler.

*

Gerçek bu iken, hatta bazı 'Müslüman' kalemlerin bile, hâlâ, 'Müslüman ülkeler arasında soğukluk oluşturacak şekilde' yazılar yazması esef vericidir. Hâlbuki içimizdeki farklılıkları daha bir abartıp ve kabartmak yerine, karşımızdakinin Siyonist İsrail değil, Amerikan emperyalizminin ve Avrupalı müttefiklerinin Ortadoğu'daki uzantısı olduğunu asla unutmayıp, hesabımızı ve kararlılığımızı ona göre yapmalıyız.

Amerikan emperyalizmi, nice yerlerden kaçmaya nasıl mecbur edildiyse, Müslüman coğrafyalarından da kaçırılabileceği unutulmamalıdır. Yeter ki, Müslümanlar olarak, kalbî beraberliklerimizi güçlendirmeyi asıl mesele olarak idrak edebilelim.Lübnanlı Hristiyan Arap yazarlarından Emin Meluf (Amin Maaluf), Lübnan'ın dağlık yörelerindeki (Cebel-i Lübnan'daki) köylerinin 1800'lü yılların ilk çeyreğindeki durumunu anlatırken ilginç tespitler yapar. O köylerin halkı, evet Hristiyandır, ama Osmanlı'nın asırlarca süren hâkimiyetinde, diğer gayrimüslim halklar gibi Hristiyanlar da o sosyal bünyenin en tabiî bir uzvudur, organıdır. O köylerine İngiltere'nin, Fransa'nın Beyrut'taki konsolosları gelir, ihtiyaçlarını sorar, deprem vs. tabii afetlerde de yardımlarına koşarlar. Ama İstanbul'dan hiç bir yetkilinin oralara gelmediği esefle kaydedilir.

Bu durum, sadece onlara hiç müdahale olmadığının mı işaretidir; yoksa ilgisizliğin mi?

Elbette hükmedilen topraklardaki gayrimüslim halkların dinlerine müdahale etmemek, inancımızın gereğidir, ama bunu ilgisizliğe bahane yapmak?

Ama Osmanlı'nın özellikle son 300 yılında, Sultan 2. Abdülhamid dönemi hariç, yaşadığı çağı okuyabilen bir yönetim, yazık ki, pek görülmüyor. O entrika planlarını 'Sultan 2. Abdülhamid' gördüğü içindir, ona içerde ve dışarda 100 yıldır sürdürülen düşmanlıklar.

Bu arada belirtelim ki, bir de, bir Müslümanın, 'Dar'ul-Harb'de (kâfir diyarlarında) 'daimî' olarak yaşayamayacağı' anlayışının, Osmanlı'nın elini-kolunu asırlarca bağlaması yüzünden 'daimî ikamet' sefarethaneleri/elçilikleri olmadığından, o diyarlarda neler olup bittiğinden sağlıklı haberler alınamıyordu. (Düşünelim ki, 500 yıl önce bugünlerde başta Almanya ve Fransa olmak üzere Batı Avrupa'da, Katolik Kilisesi ve Almanya'da Martin Luther'in fitillediği Protestanlık Hareketleri arasında -şehirlerde cesetleri defnetmek için bile kimsenin kalmadığı, korkunç mezhep savaşları ve boğuşmaları olurken, 'Muhteşem Süleyman'ın o görkemli döneminde Osmanlı, o dünyada neler olup bittiğini ancak ülkeler arasında gidip gelen tacirler ve seyyahlardan (turistlerden) veya geçici elçilik heyetlerinin aktardıklarından öğreniyordu. İlk 'daimî ikamet' sefiri'nin, 1725'lerde Paris'e gönderilen Çelebi Mehmed Efendi olduğunu hatırlayalım.

Avrupa devletlerinin elçileri ise, İstanbul'da bilgiler toplamakta ve elbette uzun vadeli plan ve hesaplar yapmaktaydılar.

İstanbul'dan bir devlete bir mesaj gönderilmek istendiğinde ise. Atlar, arabalar, gidiş-gelişe yetecek kadar erzak, yol emniyeti için muhafızlar ve mütercimler ve yetkili temsilci olarak sefir/elçi ve yardımcıları yola çıkarlar, mesajlarını verip, mukabil mesajları alır ve dönerlerdi. (Osmanlı Hariciyesinin özellikle gayrimüslim diyarlara gönderilen heyetlerdeki tercümanları da genel olarak, 'Fenerli Rum Beylerinden ve diğer Hristiyan ve Yahudi vatandaşlarımızdan temin edilirdi.)

Evet, geçmişimizdeki bu zaafı da görmek gerekiyor. Ve hele de 100 yıldır, Batı dünyasının peşinden giden bir devlet olmanın utancından, Erdoğan zamanında yeni yeni kurtulmaya çalışıyoruz.

*

Genelde bilinen bu hususlar şunun için tekrarlanıyor:

Hep söz edilir: Yahudiler binlerce yıllık geçmişlerine göre planlar yapıyorlar.

15 yıl öncelerde, Amerikan Dışişleri bakanı Condoliza Rice da, 'Ortadoğu'da 21 ülkenin sınırlarında değişiklikler olacağını' söylüyordu. Geçen hafta ölen Kissinger da 2014'de, 'gelecek 10-15 yıl içinde, Ortadoğu'nun yeni sınırlara ihtiyaç vardır.' diyordu. Çünkü ona göre, Birinci Dünya Savaşı esnasında,1916'da İngiltere ve Fransa arasında Ortadoğu coğrafyasının bölüşülmesi için yapılan 'Sykes-Picot Antlaşması', bugüne cevap vermiyordu. Şimdi, Netanyahu bile, 'Gazze sonrasında Ortadoğu'nun yeniden düzenleneceği' gibi iddialı laflar ediyor. Ve o dünya, aralarındaki 2 bin yıllık düşmanlıkları unuttular, tek cephe halindeler.

*

Gerçek bu iken, hatta bazı 'Müslüman' kalemlerin bile, hâlâ, 'Müslüman ülkeler arasında soğukluk oluşturacak şekilde' yazılar yazması esef vericidir. Hâlbuki içimizdeki farklılıkları daha bir abartıp ve kabartmak yerine, karşımızdakinin Siyonist İsrail değil, Amerikan emperyalizminin ve Avrupalı müttefiklerinin Ortadoğu'daki uzantısı olduğunu asla unutmayıp, hesabımızı ve kararlılığımızı ona göre yapmalıyız.

Amerikan emperyalizmi, nice yerlerden kaçmaya nasıl mecbur edildiyse, Müslüman coğrafyalarından da kaçırılabileceği unutulmamalıdır. Yeter ki, Müslümanlar olarak, kalbî beraberliklerimizi güçlendirmeyi asıl mesele olarak idrak edebilelim.

*Siyonist İsrail ve destekçileri canavarlaşsa da, biz ideal insani değerlere bağlı kalacağız!
10 Aralık 2023 Pazar

*Eski bir pilot ve 'Kıbrıs Gazisi' olan Mehmet Yıldırım isimli okuyucu, geçen hafta ölen Kissinger ile Ecevit arasında, Kocatepe Zırhlısı'nın Türkiye savaş uçaklarınca vurularak batırılması öncesindeki konuşmalarına değinilen 6 Aralık tarihli yazım üzerine, tafsilatlı mesajında özet olarak şunları söylüyor:

"Yazınızda sözü edilen 'Kocatepe Muhribi'nin batırılışını özet olarak anlatayım: O dönemde Kıbrıs Harekâtı'na 'pilot üsteğmen.' olarak katıldım.

Harekâtın ilk günü akşamüzeri, Kıbrıs'ın kuzey batısından, koordinatları da belirtilen bir bölgede, 'şüpheli bir gemi' ihbarı alındığı ve bölgeye asla girilmemesi ikaz ve emri veriliyor.

O gemiye, parola yanlışlığı yüzünden ateş açıldığı doğrudur, ama asıl problem, o muhribin komutanı olan deniz albayının, o 'şüpheli gemi'sini o bölgeden uzaklaştırması ihtar edildiği halde, orada dolaşmaya devam etmesiydi.

Hesap sorulması gereken bu kişi daha sonra, maalesef bir de terfiler alıp Batı Çalışma Grubu'nu da kurmuştu."

--Evet, yazık ki, o gibi kişiler, bu memlekete ne büyük acılar ve zararlar yaşattılar. Ders alınması gereken ibretlik bir tarih kesiti...

*Batman'dan Usame Ergin diyor ki mesajında: "8 Aralık Cuma günü buradaki camilerde okunan Cuma hutbesini dinlerken, yanımdaki birisi, toplumun belli bir kesiminin yanıltılmak istendiğini iddia ederek, 'Bu sözleri burada değil, her yerdeki insanlara söyleyin de göreyim." deyince rahatsız oldum. Rize memur olan bir kardeşime, hemen bir not yazdım; 'Hutbe konusu neydi?' diye. Baktım, aynen burada dinlediğimiz hutbe... Bu güzel hizmetin sunulmasında emeği geçenlere teşekkürler.

Bir takım görüş ve inançlarını keferelerin sözlerine göre ayarlayan ve 'Bize ne Filistinlilerden, Gazze'den, bize ne Araplardan?' diyen malum taifenin sözlerine karşı, derinden derine, büyük ve sessiz çoğunluk olarak hepimiz aynı değerler potasında bir bütün olarak kaynaşıyoruz.

Sahabenin büyüklerinden olan ve İran coğrafyasından olduğu için Selmân-ı Farsî diye andığımız Hz. Selman'a nereli olduğu sorulunca, 'Ben İslam'ın çocuğu olan Selman'ım.' diye cevap verdiğini duyan Hz. Ömer'in de 'Ben de İslam'ın çocuğu olan Ömer'im ve Selman'ın kardeşiyim.' şeklindeki sözlerin aktarılmasından, insanca ve adilane düşünmek nasibinden beslenen her insanın alacağı çok büyük dersler ve buna çok ihtiyacımız var. İdeal olan insani ölçü. Evet, elhamdülillah ki, biz böyle bir dine mensubuz.

*Metin Mergen kardeşimiz de şöyle yazıyor: 'Fransız Müslümanlarından (merhum) Roger Garaudy'nin kitaplarını çevirmekle düşünce hayatımıza özel bir hizmeti olan Cemal Aydın bey'e, 'Ben Türküm, bana ne Filistin'den, Gazze'den?' diyenler hakkındaki görüşleri sorulduğunda -özetle- şöyle dedi: 'Siyonist Yahudilerin ve destekçilerinin bunca zulümlerine maruz kalan o yüzbinlerce mazlum insanlar hakkında böyle düşünebilenler, bırakınız Müslüman olmayı, insan bile sayılamayacak, aşağılık yaratıklardır. Öyle söyleyenler, Siyonizm ideolojisini sistematik hale getiren Theodor Herzl'in 1897'delerde, gelecekte kurulmasını 'hayal ettiği Yahudi devletinin sınırları içine hangi Müslüman coğrafyalarını dahil ettiğini ve Anadolu'unun Güney ve Güneydoğusu'ndan, bugünkü Suriye, Irak ve İran topraklarına da uzandığını düşünemeyenlere ne söylense boş.'

*Amerika'dan İsmail Türk isimli okuyucunun uzuuun mesajından da bir özet aktaralım: "1923 dönemi sonrası' eleştiriler üzerine 'haklı eleştirilerinize katılmamak elde değil. Evet,nice olumsuzluklar hâlen de konuşulamıyor.

Sadece 'Ezan-ı Muhammedî'nin yasaklanıp, onun yerine minarelerden Türkçe sözler okutulması ve 'ezan'ı asli şekliyle okuyanların başına gelen içler acısı uygulamaları hatırlatmak bile yetişir. Keza bin yıllık kültürümüzün eserlerini, hatta mezar taşlarımızı bile okuyamaz hale getirildiğimiz alfabe değişikliği, toplum mühendisliğine soyunulması ve geçmişi inkâr ve İslami değerlerin üzerinden buldozerle geçilmesi de öyle."

--Evet, bu dinleyici kardeşimiz de böyle söylüyor. O cinayet çapındaki büyük travmalar, ve kalbimize ve beynimize saplanan o zehirli hançerler hükmünü hâlâ da icra ediyor.

.BM. Güvenlik Konseyi, ‘İsrail'i koruma- kollama konseyi'dir! Çünkü..
11 Aralık 2023 Pazartesi

Başkan Erdoğan'ın Birleşmiş Milletler (BM) Güvenlik Konseyi'ni, 'İsrail'in cinayetlerini koruma konseyi haline geldiğini' söylemesi, BM. kuruluşuna karşı en net açıklama ve tavırdır. Çünkü, Güvenlik Konseyi'ndeki 'ateş-kes' kararı tasarısı ABD 'veto'suyla reddedildi.

*

Evet, 'İkinci Dünya Savaşı' sonunda, 'Bir daha savaş olmaması ve dünyada savaşsız bir düzen kurulması' hayaliyle oluşturulan Birleşmiş Milletler'in asıl söz sahiplerinin, 'savaşın galibi durumunda olan ülkeler olacağı-olduğu' gizli-kapaklı bir durum değildi. Amerika, Rusya, İngiltere, Fransa ve Çin devletleri, BM'i oluşturan bütün dünya devletlerinin zımnen temsilcisi olduklarını bütün dünyaya dayatmışlardı. Onlar, bu dünya kuruluşunun 'Mafia Babaları' görünümlü patronları konumundaydılar. Çünkü, kurulması düşünülen BM'ye üye olmak isteyen devletler, bu 5 ülkenin kendilerine verdikleri olağandışı yetkileri baştan imzalayarak kabulleniyorlardı. Dahası, üye olmak isteyen bütün devletlerin, 2. Dünya Savaşı'nın mağlubu olan 'Almanya ve Japonya'ya savaş açması' şartı da getirilmişti. (Ve Türkiye de, artık teslim olmanın eşiğine gelmiş olan Almanya ve Japonya'ya, o dayatmanın gereği olarak, 23 Şubat 1945 günü, kağıt üzerinde kalmaktan başka bir rolü olmayacağı belli olan şekilde, bu iki ülkeye, -bu çorbada, bir fiske tuz da bizden olsun kabilinden- Meclis'in oy birliğiyle aldığı kararla savaş ilan etmiş ve bu savaş ilânı Resmî Gazete'de de yayınlanmıştı.. Sadece Franko İspanyası bu şartı kabul etmemiş ve BM üyesi olamamış; ama, 1957'de BM'nin açık davet ve ricalarıyla BM üyesi olmuştu..)

*

Şimdi, hattâ resmî söylemlerde bile uluslararası hukuk lafları devamlı tekrarlanıyor. Ve siyonist İsrail rejimi liderlerinin, insanlığa karşı savaş suçu işledikleri gerekçesiyle Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde, yargılanmaları gerektiği ifade ediliyor. Ancak, bu konuda, şunu kabul etmek gerekir ki, bugünkü dünya düzeninde, 'su başlarını devler tutmuştur' ve o 5 ülkeden bir tanesi bile kabul demedikçe, 'uluslararası hukuk' metinlerinin bir kağıt tomarı olmaktan öte bir mânâsı olmayacağından, uygulanması mümkün değildir.

(Mısırlı Hristiyan bir diplomat olduğu için, 30 yıl öncelerde, 1992-96 arasında BM. Genel Sekreterliği'ne seçilen Butros Ghali, 'BM'den adâlet isteniyor; ne boş bir beklenti.. BM'de adâlet denilen kavram, güç sahiplerinin dayatmalarından başka bir şey değildir..' demişti, çok net bir şekilde ve doğru bir sözdü o açıklama..)

Bu açıdan, 'uluslararası hukuk' söylemine, inanılıyormuş gibi atıfta bulunulmasına gerek yoktur ve uluslararası ceza mahkemesinin de o 5 ülkenden herhangi birisinin reddi halinde öyle bir yargılamaya gitmesi de mümkün değildir. Çünkü, BM. Genel Kurulu kararları ve Güvenlik Konseyi kararları da uluslararası hukukun kaynakları arasında sayılmaktadır.

Uluslararası hukuk'un kaynağı, devletler arasındaki andlaşmalardır; ve bu andlaşmaların bağlayıcılık gücü de, bir 'örf hukuku' kuralı olan -ve 'imzalanan andlaşmalara bağlı kalmaktaki iyi niyetlerini ve ahde vefa/ verilen söze sâdık kalmak diye yorumlanan- 'pacta sunt servanda' ilkesinden almaktadır.

*Hatırlayalım ki, son 100-150 yıldır varlığından sözü edilen 'uluslararası hukuk' kavramının emperyalist dünyadaki ilk büyük isimlerinden kabul edilen Theodore Woolsey, 1910'larda, toplumları, uluslararası hukuk kavramı içinde alacakları konum olarak 3 gruba ayırıyordu:

Medenî toplumlar,

Yarı medenî toplumlar ve,

İlkel toplumlar..

'Medenî toplumlar' olarak, 'Judo- Chrétien (Yahudi ve Hristiyan) toplumlar, Yarı-medenî toplumlar için, Japonlar ve diğer bütün dünya toplumları ise, 'ilkel toplumlar' olarak gösteriliyordu.

*

'Bu gibi tarif ve tavsiflerin zamanı çoktaan geçti, artık dünya medenîleşti' denilebilir, ama, 'Uluslararası Hukuk'un, hele de 2. Dünya Savaşı'ndan sonra nasıl, 'mafyatik', zorbaca yöntemlerle şekillendiği ortadadır ve bu durum, hiç değilse, şu son Gazze trajedisinde olsun, Amerikan emperyalizminin 'uluslararası hukuk' adına diyerek, bütün ahlâkî-insanî ölçüleri alt-üst eden -bir savaş değil-, barbarlığı; Siyonist İsrail rejimine, kendi gücünün ufak bir 'ısırıcı unsuru' olarak neleri ve nasıl yaptırttığı, anlaşılmış olmalı.. Ki, bizdeki iç-hukuk sistemi de, tamamen, o emperyalist dünyanın 'hukuk' adına dayatmalarından başka bir şey değildir.

*

ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
İsrail rejimi, zincire vurduğu kendi ‘esirleri'ne yenilmiştir!
13 Aralık 2023 Çarşamba

İsrail'in asker kayıpları olarak gösterdiği rakamlar hiç inandırıcı değil, Bazı kaynaklar, hatta Yahudi olup da Siyonist olmayan gruplar, çok ağır kayıplar verildiğini iddia ediyorlar. Hatta bazıları, İsrail'in Amerikan emperyalizminden külliyetli miktarda tank ve gelişmiş diğer silahlar istemesini bu iddialarına delil olarak gösteriyorlar.

Bu iddia kolayca yanlışlanamaz. Çünkü İsrail rejiminin elinde, en gelmiş -yüzlerce değil- binlerce tankın olduğu biliniyordu. Bu tanklar demek ki büyük çapta vurulmuş ve iş göremez hale getirilmiş olmalı ki, İsrail rejimine yeni tanklar ve diğer gelişmiş silahlar gönderilmesi için Amerikan Kongresi'nden yeni izin istenecekti, ama geçen hafta İsrail'e 14 milyar dolarlık ek mali yardım verilmesi teklifi, hem de Polonya asıllı bir Yahudi olan etkili senatörlerden Bernie Sanders'in 'hayır' oyuyla reddedildiğinden; diğer bir Yahudi olan Amerikan Dışişleri Bakanı Blinken, İsrail'e gönderilecek modern tanklar ve diğer silahların, Kongre'den izin istediğince yeniden reddedilmesi durumuyla karşılaşmamak için bu zamana kadar pek denenmemiş bir yöntem geliştirdi ve Amerikan Dışişleri Bakanlığı'nın çok zaruri durumlarda, 'Acil kodu'yla Kongre'yi 'by pass' ederek kendisinin anlaşmalar imzalayabileceğini söyledi ve İsrail'e söz konusu tank ve diğer gelişmiş silahların gönderilmesini gerçekleştirdi.

Tahmin edilebilir ki, konu İsrail olmasaydı, büyük tartışmalar çıkardı kongrede.

Bu arada hatırlanmalı ki, İspanya ve İrlanda gibi 1-2 ülke hariç, hemen hemen bütün Batı dünyasının halklarının, medya organlarından duyurulan ve 'Siyonist Yahudiler'in veya 'Yahudi olmayan Siyonistler'in yalan ve şartlandırmalarının manyetik alanından kurtulamamaktadırlar.

Gerçi genç nesiller arasında, 'Acaba?' diye sorgulama yapanlar da yok değil, ama o meydanlardan ekranlara yansıyan kalabalıklar büyük kitlelerin yanında 'devede kulak' mesabesinde...

Almanya, İngiltere, Fransa ve Amerika'dan dostlar, 'Düne kadar insana saygı duyduğunu düşünebileceğimiz/düşündüğümüz ve yıllarca iyi komşuluk ilişkileri içinde olduğumuz nice hoşgörülü, efendi görünümlü kimselerin bile, nasıl bir inatçı oluverdiklerini, kendilerine itiraz edenleri hemen, 'Yahudi düşmanı/antisemit' diye suçlamalarını şaşkınlıkla izliyoruz Onlar, 'Filistin halkının binlerce yıl yaşadıkları toprakları işgal eden silahlı Siyonist haydutlar çetesi konumunda olan ve 75 yıldır her türlü cinayeti, kutsayarak işleyen İsrail'in ve koruyucusu olan emperyalist güç odaklarının kendilerine ekranlardan, gazetelerden duyurduklarını tartışmasız kabul eden bir güruh olarak çıkıverdiler karşımıza' diyorlar.

*

Artık ne dediğini kontrol edemez durumda olan ve söylediklerinin pek çoğu hatta dudaklarından mırıldanmak şeklinde dökülen Biden, geçen hafta ortaya çirkin bir iddia attı ve 'İsrailli rehinelerden kadın olanlara ahlaksızca fiiller gerçekleştirildiğini' söyledi. Ve bu iddianın durumun kamuoylarında unutturulmamasını istedi. O Biden ki, iki ay önce 'başları koparılmış 40 kadar Yahudi bebeği' iddiasını ortaya atmış ve birkaç gün sonra ise, bu iddia ispatlanamamış ve hatta Amerikan resmî makamları bile bu durumu resmî bir açıklamayla ortaya koymuş iken, Biden geçenlerde o yalan iddiayı tekrar gündeme getirdi. Şimdi de, rehine alınan Yahudi kadınlarına ahlaksız fiiller yapıldığını ve bunun unutulmamasını söylüyor. Bunun üzerine Blinken da, patronunun emrine riayetle, 'korkunç sahneler gördüm' demekle o kampanyaya katıldı.

Hâlbuki rehine alınan Yahudi hanımları ilk başta ve serbest bırakıldıktan sonra, kendilerine son derece saygılı davranıldığını ekranlarda anlattılar, ama bu anlatılanların, terörizme ve antisemitizme sempati ile bakmaya yol açacağı" gerekçesiyle yayınlanması yasaklandı. (Elbette, 'Müslümanım' diyen ve sonra da öyle alçaklıklar yapan kimseler olduysa, o gibilere kesinlikle karşı çıkarız.) Ama Biden ve taifesi, 150 Yahudi din adamının, 'haham'ların, Yahudi askerlerine, 'işgal ettikleri bölgelerde her türlü ahlaksızlığı yapabilecekleri'ne dair 'fetva'lar verdiklerine hiç değinmiyorlar.

*

7 Ekim öncesinde ve sonrasında, 'Esir olarak yaşamaktansa, şerefli ve hür insanlar olarak ölmeyi tercih ederiz' diyen ve haksızlığa, zulme direnen Müslümanlara selam olsun...

.İki ‘şeb' (gece); ‘Şeb-i Arûs' ve ‘Şeb-i Yeldâ'…
15 Aralık 2023 Cuma

Bugünlerde iki gece var kültürümüzde...

'Şeb-i Arûs' ve 'Şeb-i Yeldâ'...

'Şeb', bilindiği üzere Farsçada 'gece' demektir.

'Şeb-i Arûs' 17 Aralık'a denk geliyormuş. 'Düğün gecesi.' demek olup, Mesnevi müellifinin deyimiyle, öldüğü geceyi, 'Allah'a kavuşmak' şeklinde değerlendiriyor.

'Şeb-i Yeldâ' ise, 'en uzun gece' demek olup, güneş takvimine göre, yılın en uzun gecesi olan 21 Aralık için kullanılır. Bir şair ise, "Şeb-i Yeldâ'yı müneccimle muvakkit (vakit ölçen) ne bilir; Mübtelâ-yı gama sor ki, geceler kaç saat?" demiş.

Öldüğüm gün tabutum götürülürken

Bende bu dünya derdi var sanma!

Benim için ağlama,

"Yazık", "ahh- vah!" deme!

Şeytanın tuzağına düşersen, (...)

Beni toprağa verdikleri zaman,

"Elveda, elveda" demeye kalkışma!

Mezar, Cennet diyarının perdesidir.(...)

*

1961'de, Konya'da tam da bu günlerde, 'duyuru kuleleri' denilen mekânlara yapıştırılmış ve kâğıtlarda, kocaman harflerle yazılmış 'Dünya dünya olalı, toprak, koynuna Mevlana gibi birini almamıştır.' şeklindeki ve hiç bir sınır tanımayan bir tuhaf cümle ürperticiydi.

Tabi genç idik, bazı sorumlulara itirazımızı bildirdiğimizde, karşımdaki sorumlu kişi, 'Peygamberlerin yeri ayrıdır, biz bunu bilmiyor muyuz?' diye dikleşmişti.

*

Mevlevihaneler bizim kültürümüzün bir parçasıdır; doğru. Ama bizim inancımızın en temel ölçülerini zorlayacak sözlerden kaçınmak bugün de gereklidir.

Afganistan'ın Mezar-i Şerif veya Belh diye anılan şehrinden olduğu için Celâleddin Belhî veya Movlevî diye anılan, bizde ise genelde Celâleddin Rûmî diye bilinen/anılan bu büyük bir kabiliyetin Rûmî sıfatına bakarak, onu Rûm sanan çok kimse vardır. Hâlbuki bu 'Rûmî' sıfatı, Roma İmparatorluğu topraklarında oturanlara verilen eski bir niteleme olup, Anadolu'ya da Diyâr-ı Rûm denilmesi, eskiden kalma, 'galat-ı meşhûr' denilen ifade tarzıdır.

*

Celâleddin Rûmî, evet müthiş bir kabiliyet. Öyle, vezin hesaplarıyla şiir söyleyen birisi değil. Devamlı arkasından gitmekte olan yazıcıları, onun her söylediğini yazıyorlar. On binlerce beyit böyle çıkıyor meydana...

Ancak, o, kendi hayatını üç devreye ayırır ve 'Ham bûdem, puhte şodem, suhte şodem (Ham idim, piştim, yandım) der.

Ayrıca, Hz. Peygamber (sav)'in 'İnsanlara akıllarına göre hitap ediniz.' buyurmasını örnek göstererek, Celâleddin Belhî/Rûmî, 'Ömrüm boyunca, sıradan halk kitlelerine, avama, ariflere ve sultanlara hitap ettim. Bu üç sınıfın her birine akıllarına göre hitap ettim. Sultanlar huzurundaki sözlerini ariflere veya arifler huzurundaki özlerini de avama söylemek olmaz' der.

Celâleddin'in sözlerini değerlendirirken, her iki ölçüyü de unutmamak gerekir. Keşke, kendi eserlerini gözden geçirmek imkânı bulsaydı.

Yani, hamlık/gençlik yıllarında söylediklerini, pişmişlik ve yanmışlık dönemleri için de söylenmiş gibi kabul etmek doğru olmayabilir. Esasen o da, 'Ben Muhammed Muhtar'ın yolunun tozuyum. Benim sözümden, bundan başkasını kim naklederse, ben ondan da bizarım, o sözlerden de bizarım. ' demişti. Bu bakımdan, kendisinin sözleri hakkındaki bu ölçüyü bir vasiyet gibi kabul etmek mümkündür.

*

Ve bir öneri:

'ŞEB-İ ARÛS' PROGRAMLARI BU YIL YAPILMAMALI.

Evet, bütün bunlardan sonra. Bir noktaya dikkat çekmek istiyorum.

Siyonist İsrail rejimi, bu zamana kadar 75 yıl boyunca yaptıkları onca zulüm örneklerinin üstüne 'tüy dikmek' mesabesinde olacak şekilde Gazze ve Batı Şeria'da iki aydan fazla zamandır on binlerce çocuk, kadın ve savunmasız diğer insanların katledilmesine karşı, Amerikan emperyalizmi ve 1-2 istisnasıyla Avrupa ülkelerinin bütününün gözcülüğü altında işlenen korkunç barbarlık ve canavarlık devam ederken; -velev ki, çok güzel ilahiler de icra edilse bile- 'Şeb-i Arûs' programlarını hiç bir şey olmamış gibi sürdürmekte bir yanlışlık yok mudur?

Hani, 'İslam Milleti bir bütündü, o bedenin her bir yerindeki acılar bütün bedenimizin her hücresince hissedilmeli' değil miydi? Ve biz İslam Milleti olarak, bu beynelmilel bir şer ittifakına karşı, en azından, onlardan geride kalmamalı değil miyiz?

.Okuyucularla Hasbihal... Ahmed Hâşim'in 90 sene önce, bir çobandan aktardığı ders, bugün Filistin'deki birisine de uygun değil mi?
17 Aralık 2023 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucu Hasbihali'nde de değinilmeyi gerektiren önemli konular var, ama, sütunumuzun hacmi sınırlı olduğundan, ancak bir kısmına değineceğiz; inşaallah...

*Konya'dan Ali Osman Kalaycıoğlu, 'Sizin 14 Aralık yazınızda 'Gazze Faciası'nın devam ettiği bir zaman diliminde, Şeb-i Arûs' programlarının bu sene yapılmaması'nı yazmıştınız. Bu görüşü doğru bulanlar da var; ama 'Oteller 10 gün öncelerden beri dolu.' diyor.

--Muhterem kardeşim, benim de söylemek istediğim buydu. 100 binlerce insan çocuklar ve anneleri, Gazze'de, kuzeyden güneye sürülüp orada da yine ahlâksızca bombalanır ve evsiz-barksız ve yemeksiz, hattâ battaniye bile bulamaz şekilde titrerken, on binlerce insanın bu gibi programlarda bulunmak için normal vatandaşların ceplerini zorlayacak masraflarla lüks otellerde bulunmalarını başkalarından istemeyip, 'Ben Müslümanım.' diyenlerin vicdanlarına hitaben yazmıştım.

*Bursa'dan Edebiyat öğretmeni olduğunu yazan M. Mostarlı diyor ki mesajında: 'Mahallemize bir haydut veya bir kuduz köpek musallat olsa, herkes kapısını sımsıkı kapayıp, 'Beni sokmayan yılan isterse bin yıl yaşasın!' demek mi gerekir; yoksa o hayduda haddi bildirilir veya o kuduz köpek itlâf mı edilir? diye sorduktan sonra. Edebiyatımızın en ünlü sembolik şair ve yazarlarından olan Ahmed Hâşim'in bir yazısını hatırlatarak, diyor ki: 'Ahmed Hâşim, 1928'lerde Kırklareli taraflarına gitmiş ve orada köpeklerine dostça bakan bir çobanla sohbet etmiş.

Ahmed Hâşim, 'köpeklerinizi ne ile beslersiniz?' diye sorunca, çoban demiş ki: 'Köpeklerimiz sütten kesildikten sonra, ölünceye kadar kuru ekmekten başka bir gıdanın tadını bilmezler. Ama bazan, kuzuların yumuşak kıkırdaklı kulakları köpekleri dişleri arasında kalıverir ve böylece artık etin ve kanın tadını almış olur ve bir canavara dönüşüverirler. Ve amma bundan başlangıçta haberimiz olmaz. Ancak, arada bir kuzunun kaybolduğunu ve onu bazı köpeklerin yediğini anlarız. Artık o köpek, et ve kandan başka şeyle beslenmeyen bir kurda, bir canavara dönüşmüştür; artık kuru ekmeğe dönemez.. Onun öldürmekten başka çaresi yoktur'.

--Evet, okuyucumuzun sembolizmin ustasından aktardığı bu notlarda da, sembolik bir ifade ile 'Müslüman toplumların içinde 'gariban insanlar.' diye nitelenen bazılarının, ellerine fırsat geçince, sırtlarını dünyanın hangi şeytanî güçlerine dayayarak, mazlum ve savunmasız halkların başına nasıl bir canavara dönüştüklerini de anlatmış oluyor.

*Van'dan Mehpâre Karafakihoğlu diyor ki: 'Ben ve arkadaşlarım, Siyonist İsrail'e karşı yapılan boykot çağrılarına gönülden katılıyorum da, boykot yapılan ticarî malların çoğunun İsrail'le direkt bir ilgisi yok gibi gözüküyor. Çünkü ne dersiniz?' diyor

--Bu hanım kardeşimizin ve diğer bazı hanım kardeşlerimizin bu yöndeki mesajları, zâhiren doğru gibi. O boykot uygulanması istenen firmaların çoğunun sermayesi, yine de Yahudilere aiddir veya olabilir. Ama biz, başka inançlarda olanları, bize saldırmadıkları müddetçe düşman ilan etmeyiz. Ama bu Yahudi firmaları Siyonist İsrail'e destek veriyor mu- vermiyor mu? Bu tesbit edilmelidir. Ve ayrıca bilmeliyiz ki, Siyonist İsrail devleti, -çocuklar dışında- dünyadaki bütün erkek ve kadın Yahudi'yi 'İsrail askeri' olarak görür. Ve hepsi de, silahlıdırlar ve silahlarını her kullanışları, sadece Yahudilerin korunması adına kullanılmışsa sorgulama konusu bile olmazlar.

Bu cümleden. Sadece Arjantin'den; İsrail rejimi emrinde askerlik yapmak için koşup gelenlerin sayısının 4 binden fazla olduğu söyleniyor. TC vatandaşı bir Yahudi de orada, Türkiyeli gazetecilere karşı diğer askerleri tahrik etmiyor mu?

*Edirne'den K. A. isimli öğretmen: 'M. Eğitim Bakanı Yusuf Tekin Bey'i, dün sabah boynunda Filistin direnişinin sembolü olan atkıyla gördüm, heyecan duydum, teşekkürler.' diyor.

--Evet, gerçekten de tebrike değer bir davranış.

.Haksız saldırılara alet edilmek istenen bir kalp ve…
18 Aralık 2023 Pazartesi

Bugün üç ilginç toplantıdan söz edecektim.

Dr. Bilgehan Güntekin'in hayırlı çalışmalarıyla Fındıkzade'de faaliyetlerini sürdüren 'TADD (Tüm Afrika'nın Dostları Derneği)'ın ve Emir Edip Hoca'nın, Üsküdar merkezinde -Uncular caddesinde- faaliyetlerine devam eden 'Fütüvvet Vakfı'nın iştigal alanını oluşturan, ekseriyeti siyahi kardeşlerden olan genç insanlar hakkında konuşmak ve 16 Aralık günü Üsküdar - Altunizade Kültür Merkezi'nde yapılan, Cengiz Aytmatov'u anma programından da bahsedecektim. Ama karşılaştığımız bir ölümün bize yaşattığı acı, ölümün kendisinden de acıydı.

Önce, dış haber ajanslarından bir fotoğraf.

Yerde, sırtüstü uzanmış bir adam yatıyor. Masa üzerinde ise, bir karton üzerinde uzaktan okunabilen büyük harflerle 'KATİL İSRAİL', altta ise, 'KAHROLSUN İŞBİRLİKÇİ AKP' yazısı.

O yazıları yazan, yerde yatan kişi.

Fotoğraf, geçen hafta, Türkiye Meclisi'nde yaşanan bir ilginç an'ı yansıtıyor.

Çünkü, ağır şekilde suçladığı sadece İsrail rejimi değil, Erdoğan ve AK Parti.

Bu foto-haber'in altında ise şöyle deniliyor: 'İsrail'i şiddetle eleştiren Türk parlamenter, 'Allah'ın gazabından kurtulamayacaksınız.' dedikten hemen sonra düştü ve öldü.'

Haberi okuyanlar, , 'Allah'ın gazabından kurtulamayacaksınız.' sözünün muhatabın, 'İsrail rejimi ve Siyonist Yahudiler' olduğunu sanabilirler.

Ama, hayır!..

Vefat eden kişinin hışımlı şekilde suçladığı, Erdoğan ve AK Parti.

'Sizin İsrail düşmanı değil, İsrail dostu olduğunuzu ortaya koyacağım, maskelerinizi indireceğim.' vs. diyordu hışımla. 'Allah'ın gazabından kurtulamayacaksınız.' diyordu, hiddetle. Ve tam o sırada, kalbi durmuş ve düşmüştü.

Evet, bu sözü muhalefet partilerinden birileri söylese, insan gam yemez; ama, aynı inanç pınarından su içmiş birilerinin hem de seçimlerde gidip, ömür boyu düşmanlık ettiği bir malum partinin listesinden Meclis'e girmesi ve 'Gazze Trajedisi'ni söndürmek için son iki aydır kimsenin yapamayacağı diplomatik trafikte, onca emek sarf eden tek kişiye, böylesine saldırılarda bulunması!..

*

Kalp sektesiyle vefat eden kişiyi 20 yıl öncelerden tanırdım, Almanya'ya geldikçe uğrar, görüşürdük. Son seçimlere, CHP listesinden girmeye karar verdiklerine itiraz eden 'Millî Görüşçü arkadaşlara, 'Biz kazanan tarafta yer almak zorundayız.' demiş.

Çünkü CHP'nin iktidara yüzde 60-65'lerle geleceğine o kadar inanmış ve kazanan tarafta olmaları gereğini de şöyle tevil etmiş imiş: 'Bunlar iktidara gelirse, eskiden alışkanlıklarını yine sürdürmek isteyebilirler. Biz ise, 'Müslümanlara zulmetmeye kalkışmasınlar' diye aralarında olacağız...' vs.

Haa, Erdoğan'ı iktidardan uzaklaştırmaya ahdedip, birileriyle işbirliğine koşmalarının böylesine izahına da pes doğrusu.

Temel Bey'e maşallah, ne gibi masal ve mavallarla adamlarını kimlerin emrine vermiş.

Bütün bunları etraflıca niye mi anlatıyorum. Bu feci ölüm, bazılarınca yüceltildi ve o kişiyi, 'şehit' ilan ettiler. Dahası, Fatih Camii'nde Cuma Hutbesi okuyan hoca da, o kişiye minberden, 'şehit' diye niteleyerek rahmet dilemez mi? Demek ki, Erdoğan ve AK Parti'ye ağır sözlerle hücum ederken kalp krizi geçirip ölünce 'şehit' olunuyormuş. Hatta, o kişinin cenazesine, AK Parti'yi temsilen gelen arkadaşlara yönelik olarak, 'Katil İsrail!.. Kahrolsun işbirlikçi AKP' şeklinde yükselen bu sözlere onlar karşılık vermediler.

*

Ve ünlü bir lider beye bir hatırlatma;

1965 seçimlerinin propaganda mitingleri yapılıyor.

İsmet İnönü de Diyarbakır'da. Malum heykelin de bulunduğu, Dağkapı denilen ve Orduevi'ne 50 metre mesafedeki parkın kenarında 10 bine yakın vatandaş, Paşa'yı dinleyecekler.

Paşa, kürsüye çıktı. Yakıcı Eylül güneşi altında, kalabalığı süzdü ve ilk söze, 'Said-i Kürdîiii' oldu. O sözü duyar duymaz yüzlerce -belki binlerce- kişi meydanı terk etmeye başladılar. 'Seviyordunuz, niye terk ediyorsunuz mitingi?' diye sorduğumda, 'Yav bu Paşa adam olmaz. Gelmiş buraya, 40 sene önce idam ettirdikleri Şeyh Said'e hakaretle başladı söze. Arkadaş, bu halk, Şeyh Said'e söz söyletmez.' cevabını veriyorlardı.

Şimdi, şu kadarını belirteyim ki, tartışılması serbest olmayan bir konuda, resmî tarihin iddialarıyla hele de Şeyh Said'e, 'Hain, emperyalist uşağı' gibi yakıştırmalar, ancak muhalefetin ekmeğine yağ sürmektir. (O gibilere, Nuh Albayrak Bey'in dünkü yazısını okumaları tavsiye olunur.)

Putin Ukrayna'da rahatlarken; Biden ve NATO dünyası Filistin'de ‘çıkmaz'da...
20 Aralık 2023 Çarşamba

22 Şubat 2022 gecesi, yani tam 22 ay önce bugünlerde, Rusya'nın ani saldırısıyla başlayan ve 1-2 hafta içinde başkent Kiev'in düşeceği kanaatiyle devam eden ve yüzbinlerce hayata mal olan ve 7-8 milyon insanın da Avrupa ülkelerine sığınmasına yol açan Ukrayna-Rusya Savaşı hâlâ devam ederken Rusya'nın tökezletileceği bekleniyordu.

Ama Siyonist İsrail rejiminin Gazze'ye saldırması ve Amerikan emperyalizmi ve (1-2 istisnasıyla bütün) Avrupa Birliği ülkelerinin de var güçleriyle, milyarlarca dolarlık yardımları ve milyarlarca dolarlık silah desteğiyle İsrail'in, -daha doğrusu kendilerinin, Filistin'deki vazgeçilemez bir uzantıları olarak öz parçalarından bildikleri 'kanser uru'nun- korunmasına öncelik verince...

Bu durum, Putin Rusya'sı için bir fırsata döndü. Çünkü Ukrayna, ihtiyacı olan bütün silahları artık eskisi gibi Amerika ve Avrupa'dan temin edemez ve milyarlarca dolarlık yardımlar da gönderilemez oluverdi. Hatta Amerika'nın en gelişmiş silahları, Rusya'ya karşı bir 'gözdağı' vermek için gönderiliyordu.

Şimdi Putin, Ukrayna ile ilgili en rahat günlerini yaşıyor ve hatta Rusya'nın Ukrayna'yla olan meselelerini görüşmeye hazır olduğunu bile söylüyor. Bu durum, onun için 'kötünün iyisi bir zafer'. Hâlbuki 2-3 hafta içinde büyük bir zafer elde edecekti Ukrayna karşısında.

Şimdi ise NATO üyelerinden Estonya'nın ordu şefi Martin Herem geçen hafta bir televizyon kanalına verdiği röportajda, 'Rusya, NATO'dan korkmuyor' diyordu ve Rus ordusunun Ukrayna'daki çatışmanın ardından bir yıl içinde NATO'ya saldırmaya hazır hale gelebileceğini öne sürüyordu.

Volodimir Zelensky ise, Yahudi olmanın duygu ve inanç birliğiyle Siyonist İsrail rejiminin bütün o korkunç barbarlıklarını desteklediğini açıklamasıyla, dünya kamuoyunda önceden topladığı itibar ve psikolojik desteğin 'kül'ünü havaya savurdu.

*

Bu gelişmeler olurken.

Siyonist İsrail rejiminin, üstelik de bir ordu karşısında değil, 'Gazze açık hava zindanı'nda esarette tuttuğu 2,5 milyon insanın içinden bir grup 'esir'in zindanlarının içinden bir isyan hareketi tezgâhlamış olmasını bile kamuoyuna çarpıtarak sunanlar var. Bu cümleden olmak üzere, daha dün gece, saat 22.00 civarında TRT Haber'deki bir tartışma programında, 'TOBB. EÜN. Öğr. Üyesi' diye tanıtılan H. Demir isimli bir prof, 'Hamas'ın artık Filistin meselesinde yerinin olmadığını, olmaması gerektiğini' söyleyebiliyordu. Bunu söylerken de, Başkan Erdoğan'ın Macaristan'dan dönerken uçakta yaptığı, 'El-Feth' ve 'Hamas'ın 'et-tırnak gibi ayrılamaz olduklarını söylemesi'ne bile, dilediği gibi yorumlar getirmeye kalkışıyordu; 'ideallerden gerçekliklere yönelmek gerektiğini' söyleyerek.

Hâlbuki 2006 yılında Filistin'de yapılan güdümlü demokratik seçimler sırasında, Hamas'ın yüzde 65, El-Feth'in ise, yüzde 30 aldığının anlaşılmasından hemen sonra, Amerikan emperyalizminin Hamas'ı 'terör örgütü' ilan etmesi üzerine; Erdoğan'ın o zaman, 'Seçimin neticesi istediğiniz gibi olmayınca mı hemen 'terör örgütü oldu?' diye karşı çıkışı hatırlanmak istenmedi. Ki Erdoğan hâlâ Hamas'ı bir 'cihat hareketi' olarak niteliyor; haklı olarak...

Yine hatırlayalım ki, o zamandan bu yana ve sadece kâğıt üzerinde var olan 'Filistin Devlet Başkanlığı' makamında 17 yıldır tutulan ve BM. Genel Kurulunca, Filistin halkının tek temsilcisi olduğu defalarca açıklanan 'El-Feth' lideri Mahmud Abbas'ın, Erdoğan tarafından Hamas (Hareket-ul Mukavemet-ul İslâmiyye / İslami Direniş Hareketi) lideri İsmail Heniye ile bir araya getirilmesi ve ihtilaflarının giderilmesine çalışılması ayrı bir şey; 'Filistin konusunda artık Hamas'ın yerinin olmadığını' ileri sürmek, çok daha farklı bir şey.

Hamas'ın, Gazze'deki esaret hayatı yaşayan 2,5 milyon insanın gözünde büyük çapta desteklenmesine, bütün Gazzelileri, İsrail'in düşman ve Hamas olarak görmesine zemin hazırladığını söyleyen Amerikalı Senatör Graham'ın mantığından çok farklı olmayan bir yaklaşım bu.

Keza, daha geçen hafta, bir TV programında F. A. isimli kişinin Hamas'ı -İsrail ve Amerikan emperyalizminin ağzıyla- 'terörist' olarak nitelemesine karşı; M. Bardakçı'nın itiraz edip, 'Hamas'ı terörist saymak, Milli Mücadele'yi de terör faaliyeti saymak gibidir.' deyişini hatırlayalım.

.'Uluslararası hukuk' bizim neyimiz olur?
22 Aralık 2023 Cuma

İstanbul 2. No.lu Baro Başkanı Av. Yâsin Şamlı'nın davetiyle dün sabah, Sarıyer Hâkimevi'nde, siyonist İsrail rejiminin Gazze'de 2,5 aydır işlediği korkunç barbarlık karşısında, 'hukukçular olarak neler yapılabileceği' konusunda görüş-alışverişinde ve istişarelerde bulunmak için tertiplenen bir toplantıya, genç avukatlardan Çağrı Cangir'in aracıyla gidip ben de katıldım.

Necati Ceylan, Hüsnü Tuna, Selçuk Kar gibi avukat arkadaşlardan ayrı olarak; medyadan Halime Kökce, Kemal Öztürk, Nedim Şener ve 25-30 kadar diğer hukukçu arkadaşlar da oradaydı.

Başlangıçta, siyonist İsrail rejiminin barbarlıklarının, Lahey'deki 'Uluslararası Ceza Mahkemesi' ve emsali uluslararası zeminlerde, tartışılması ve suçluların cezalandırılması yolunda yapılan çalışmalar konusunda bilgi veren Yâsin Bey'den sonra diğer arkadaşlar da, takib edilmesi gereken uluslararası hukuk yolları üzerine görüşler belirttiler.

Ancaak.. Bu gibi uluslararası kuruluşların gücü nereden geliyor ve bunları kim geçerli veya geçersiz hale getiriyor? 25-30 yıl öncelerde (bir Hristiyan Arab olduğu için) BM. Genel Sekreterliği'ne seçilen Mısır'lı Putros Ghalî, 'BM'den bir adalet bekleyenler ne kadar boş hayaller içindedir. BM, her şeyin güçlülerin yorumuna göre şekillendiği bir uluslararası güç merkezidir' demişti. Nitekim, şimdiki BM Gen. Sekreteri Guterres de, geçenlerde, Mısır'ın Refah kapısında Gazze'ye girmek istediğinde, silahlar üzerine doğrultuldu ve giremedi.. Ve o da, katledilen on binlerce mâsum çocuklar, anneleri ve babaları kadar, ölümü göze alsaydı, belki dünya siyaseti alt-üst olurdu.

Evet, 'su başlarını 'dev'ler, dünya zorbaları tutmuş.. Amerikan emperyalizmi, bütün gücünü bölgeye yığıp, 'Biz buradayız ve gidici değiliz ve müdahale eden olursa, derhal karşılık veririz.. Ve İsrail, kendisini savunmak için, her şey'i yapabilir..' diyordu; evet, 'her şeyi..'

Zâten 150 yıl öncelerde varlığından söz edilemeyecek olan Uluslararası Hukuk, bu.. 1945'de savaş sonrası kurulan Tokyo ve Nürnberg Mahkemeleri'nde Japon ve Alman liderlerin gruplar halinde idâmla sonuçlanacak olan yargılanmalarında, kendi kültürlerinin 'Hukuk kuralları'ndan bahsettiklerinde, mahkeme başkanları, onlara, 'N'apalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor!' diyorlardı. (Aynı sözü, Adnan Menderes ve arkadaşlarının idâmıyla noktalanan Yassıada Muhakemeleri'nde de, Yüksek Adalet Divanı başındaki kişi de söylemişti..)

*

Başkan Erdoğan, uluslararası zeminlerde, her vesileyle, 'Dünya 5'ten büyüktür..' diyor, ama, bunun böyle olmadığını kendisi de elbette biliyor ve gerçekte, 2. Dünya Savaşı'nın galibi durumunda gözüken 5 ülkenin, dayatmasıyla 'dünyanın iradesine zincir vurulamaması gerektiğini', söylemiş oluyor. Çünkü, Birleşmiş Milletler'de 193 devlet var olup, 192 ülke başka yönde bir karar alsa, bile, o 5 ülkeden sadece 1 tanesi, 'Hayır..' dese, o 192 ülkenin tamamının iradesi geçersiz oluyor. İşte bu zorbalığın adıdır, 'uluslararası hukuk'!

O halde, 'Uluslararası Hukuk' bizim neyimiz olur..

*

Acı gerçek şu ki, evet dünya, bir '5'li haydutlar çetesi'nin elinde oyuncak..

Hatırlayalım ki, Amerika ve İngiltere savaşın bir tarafındaydılar. Sovyet Rusya da, savaşın başında Hitler Almanyası'nın yanındayken; sonra, Stalin, kapitalist emperyalizmin kucağına sığınıvermişti, komunizmin patronu olarak..

Fransa ve Çin ise..

Sürgünde, kağıt üzerinde kurulan 'Hür Fransa' hükûmetinin lideri general 'Charles de Gaulle (Şarl dö Goll) hatırına Fransa ve Japon işgaline direnmeye çalışan Mareşal Chiang Kai Shek hatırına da Çin, '5'li çete'ye, haybeden dahil edilmişlerdi..

Bugünkü dünyanın, 'uluslararası hukuk anlayışı' işte böyle şekillenmişti.. Ve bu hukuk düzeninin işleyişinde insanlığın en az 4'te birini teşkil eden Müslümanların ve inançlarının bir etkisi olmadı..

*

'Bir mevsim-i bahârına geldik ki âlemin,

Bülbül hâmûş, havz tehî, gülistan harâb..'

*

Evet, bunca barbarlıklar karşısında insanlığın uyuyan vicdanını uyandırmaya ve dünya kamuoyunda itirazlarımızı yükselterek, şeytanî güçlere korku salmaya çalışabiliriz ve ama, 'Uluslararası Ceza Mahkemesi'nden ve BM'nin '5'li çete'sinden âdilâne yargılar ummak hayaline kapılmadan..

Çünkü, ABD emperyalizmi, siyonist İsrail'in kendisini savunmak için 'her şey'i yapabileceğine cevaz vermiş bulunuyor. Karşı çıkılması gereken, kuklalar değil, kuklacıbaşıdır!

*

Evet, emperyalist-şeytani güçler, ‘tek millet!'; Ya, ‘İslam milleti?'
24 Aralık 2023 Pazar

Bu Pazar gününün 'Okuyucularla Hasbihal' faslına, sadece Müslümanların değil, vicdan sahibi her insanın yürek yangısı olan 'Gazze Trajedisi' üzerine okuyuculardan gelen mesajlara öncelik vererek başlayalım. Çoğu mesajlarda dile getirildiği üzere, 'asıl trajedi, Gazze'de yaşanan değil; insanlığın dörtte birini, yani yaklaşık 2 milyarlık bir büyük kesimi oluşturan Müslümanların çaresizlik ve hatta vurdumduymazlığıdır.

Bu netice hepimizin yüreğini dağlamaktadır, ama sadece yakınmak, dövünmek çare değil.. Asıl gerekli olan konu, son 100 yıldır, özellikle de Lozan'da tuzağına düşürüldüğümüz 'ulus-devlet' yapılanmalarının sonucu olarak, Müslümanların tamamını bağlayacak bir riyaset kurumunun emperyalistlerin dayatmasına uygun olarak yok edilmesine karşı, İslam milletinin birliğini temin edecek bir yapıya yeniden kavuşmak düşüncesi olmalıdır. Bunun için de, bütün Müslüman toplumlar başlarındaki yöneticileri kendi inanç doğrularına teslim olmaya zorlayacak bir şuurla hareket etmelidirler. Yoka, her toplum ve devlet, sadece kendi menfaat ve varlığını korumayı önceleyecektir.

Emperyalist şeytani güçler, hatta asırlardır, 'melun, lanetli' olarak niteledikleriyle birlik oluvermişlerdir.

Bizim çaremiz de, Müslüman halklarının yönetim sistemlerini, dünya çapında kendi inançlarına göre tesis etmekten geçer.

*Almanya'dan Sadık Ekmekçi ve Amerika'dan Necati Manisalı, aynı noktaya değiniyorlar ve 'dünyanın çeşitli ülkelerinde hükûmetlere rağmen, Siyonist İsrail rejiminin Gazze'deki o korkunç barbarlıklarını, on binler, yüzbinler halinde protesto eden halk kitlelerinin dev gösteriler yaptığı Batı dünyasındakine benzer bir tablonun, Müslüman halkların yaşadığı toprakların büyük bir kısmından yaşanmaması ne kadar acıdır. Üzerlerine ölü toprağı serpilmiş gibi, hiç sesleri-solukları çıkmıyor. Bunu durumu nasıl değerlendirmeli ve okumalıyız?' diyorlar.

--Kardeşler, o toplumlardaki Müslüman halkların vurdumduymazlığı değil, onlara tahakküm eden zulüm mekanizmalarının o halkları sindirmiş olmasından kaynaklanıyor. Hatırlayalım, Mısır'da 'Muhammed Mursi, devrilirken, darbeciler bütün o Batı dünyasınca alkışlanıyorlar ve darbeciler, bir sabah namazı vaktinde 2400 kadar katlettikleri zaman da 'demokrasinin kurulması için böyle acılar kaçınılmaz...' diyorlardı. Bu bakımdan, Müslüman halkların bu sessizliklerini, bir vurdumduymazlık olarak değil, bütün kin ve hışmını içlerine atmanın ve bir gün patlama noktasına gelinebileceğinin, fırtına öncesindeki sessizlik olarak değerlendirmek de olabilir.

*İstanbul'dan Cemal Aydın Bey, 22 Ekim tarihli ve 'Uluslararası hukuk, bizim neyimiz olur?' başlıklı yazıma değinerek, 'Sizin yazınızda belirttiğiniz hususlar, Amerikan Dışişleri Bakanı Blinken'in, 2-3 gün önce, 'İsrail mağdurdur' diye açıklamasından sonra, daha bir yerli yerine oturduğunu belirtiyor.

*Wahington'dan K. Mustakimoğlu isimli okuyucu, dünkü 'New York Times'da yer alan bir haber-yorumdan elem duyduğunu belirterek diyor ki: 'O haber-yorumda, 'İsrail'in bölgede 10 haftadır devam eden savaşı sırasında öldürüldüğü bildirilen Gazze Şeridi sakinlerinin sayısı, İsrail'in 1948'de devlet olarak varlığını dünyaya açıklayışından bu yana yaşanan çatışmalarda hayatlarını kaybeden Filistinlilerin sayısından daha fazla olduğu' yazılıyor.'

*Ö. Acar isimli okuyucu ise, 'Şeb-i Arus törenleri'yle ilgili yazdıklarıma takılmış, 'Celâleddin Rûmî'den habersiz olamazsınız. Tartışılacak nice sözleri varken, nasıl oluyor da, onu övücü mahiyette yazı yazabiliyorsunuz?' diyor.

--Bu okuyucuya belirteyim ki, Mesnevi müellifiyle ilgili yaklaşımımı, yazılarımda hep sürdürmüşümdür. Ne hakaret, ne övgü...

Ayrıca, Celâleddin Rûmî, bir 'mezhep imamı' da değildir. 'Hikmet, müminin kaybolmuş malıdır, nerede bulursa alır...' şeklinde aktarılan 'nebevi ölçü'yü unutmayalım.

*İstanbul'dan Metin Mergen ise diyor ki: 'Geçenlerde C. Şengör ve İ. Ortaylı bir TV ekranında, gelişigüzel bir magazin programı havasında, Hz. Musa'yı konuşuyorlardı. Şengör, 'Bence, öyle biri yok diyor; Ortaylı da, ondan geri kalmıyordu.

Bu konularda derin bilgi sahibi olduğunu bildiğim Cemal Aydın beye sordum;

'Birisi, tedavisi olmayan bir ateisttir; onu geçelim... İ. Ortaylı'nın ise, en azından daha ölçülü konuşması beklenirdi. Hz. Musa'nın kim olduğu, Kur'an-ı Kerim'de defalarca anlatılmıştır. Sadece Kasas suresinin ilk 15 ayetine baksaydı, yeterli bilgilere erişebilirdi.' dedi.

Enbiyaullahın bu kadar gelişigüzel ve magazinel bilgilerle söz konusu edilmesi, aydınlığa değil, başka bir seviyeye işaret eden ibretlik bir durumdur.

.‘Christmas', ‘Weihnachten' ve de, ‘insan'ın ‘çıkmazları'...
25 Aralık 2023 Pazartesi

Bugünler 24 Aralık ile 1 Ocak arasındaki 1 haftalık zaman dilimi, Katolik Hristiyan dünyasının ve Protestanlığın takvim hesaplarına göre, Hz. İsa aleyhisselamın Hz. Meryem'den dünyaya geliş yıldönümü olması dolayısıyla en büyük bayramlarından birisi olarak kutlanır. İngilizce ve Fransızcada Christmas, Almanca olarak 'Weinnachten' olarak anılan bu bayram günlerinde ticaret canlanır, her toplumdaki inanç merkezli kutlamalar ve bayramlarda olduğu üzere, insanlar hediyeleşirler.

Ama,

Ortodoks Hristiyan dünyasında ise, bu tarih genel olarak, Ocak ayının 7 ile 14'üncü günlerine rastlar (Bilindiği üzere, 'Hristiyan' terimi, Christ'in, yani Hz. İsa Mesih'in, Hz. Jesus'un yolundan giden, ona inanan manasındadır. Avrupa dillerinde, bu anlayışa paralel olarak, Müslümanlar için 'Muhammed'in yolundan giden' manasında, yanlış olarak, 'Muhammedan' denildiğini de görürüz. Ama Müslümanlar, bu terim yerine, 'Allah'a teslim olanlar, onun emir ve nehylerini gözetenler' manasında, kendilerini Kur'an'ın isimlendirmesine uygun olarak İslam, Muslim / Müslüman diye isimlendirirler).

Hz. İsa hakkında zaman içinde çok farklı yorumlar yapıldığını tekrarlamaya gerek yok.

En önemlisi, Allahu Teâlâ'yı, her şeyin yaratıcısı olarak en üstün ve tek irade sahibi olarak kabul eden biz Müslümanların 'tevhîd' inancımıza taban tabana zıt olan, 'Baba, Oğul ve Rûh'ül-Quds' diye anılan 'teslis / trinité / üçleme' inancına büyük çapta bağlı olduklarından, aramızdaki en temel ayrılık noktası burasıdır.

Buna rağmen, çok sistematik şekilde olmasa bile, Hristiyan insanlardan niceleri de 'teslis' inancını kabullenemediklerini ve bunun yerine 'tevhîd' inancının son derece tatmin edici olduğunu söylerler. Kaldı ki Hz. İsa dininin ilk asrında, İskenderiye Kilisesi etrafında şekillenmiş olan 'Arius Mektebi' de 'tevhîd' inancına yakın bir inanç sistemi geliştirdiği için, diğer Hristiyan mezhepleri tarafından 'inançsızlık veya sapıklık' olarak suçlanmıştır.

İnsanların farklı bakış açılarının veya idrak ve müşahede kabiliyetlerinin olması yüzünden, inanç konularında da farklılıkların ortaya çıkması tabiidir.

Bu izah çabalarından sonra belirtelim ki, Hz. İsa Mesih aleyhisselamın hangi tarihte doğduğuna dair kesin bir tarih gösterilemese de, bu yıl, 2024'ncü miladi yıla girmek üzereyiz. Her hâlükârda, dünyaya bir beşer olarak gelmiş bir yüce peygamber olması açısından; onun muhtemel 'veladet' günlerini kutlayan Hristiyanların bu kutlamalarına kendi inanç değerlerimiz açısından zıtlaşmayan bir çerçeve içinde kaldıkları takdirde, onlara biz de tebriklerimizi dile getirebiliriz elbette.

Tabiatıyla biz Müslümanlar, 'Amentü' diye başlayan inanç formülümüz içinde 'Allah'a, meleklerine, kitaplarına, resullerine, ahiret gününe ve öldükten sonra hesaba çekileceğimiz' gibi temel inançlara bağlılığımızı söylerken; bütün bu kabullerimizin, İslam açısından teyit ve tasdik olunmuş şekliyle sınırlı olduğunu da bilhassa bilmek zorundayız.

Evet, bu sınırlar içinde o yüce Peygamber'in muhtemel velâdet yıldönümü günlerinde ona bağlılık gösterenlerin sevincine, bütün ilahi peygamberler gibi, sırf o yüce peygamberin yüzü suyu hürmetine de tebriklerimizi sunarız. Yeter ki, kutlamalarını, o yüce Peygamber'in şanına yakışan bir tarz ve olgunlukta gerçekleştirsinler. (Bu konuda, Hristiyan Arap yazarlarından Khalîl Cibran'ın 100 sene öncelerde yazdığı nefis bir Hz. İsa yazısı vardır; ona önümüzdeki günlerde bir vesileyle değiniriz, inşallah.

Aynı durum, Hz. Âdem, Hz.Nuh, Hz. İbrahim, Hz. Musa ve Hz. Davud ve diğer bütün enbiyaullah için de geçerlidir. Çünkü enbiyaullah, karanlık bir gecede, gökyüzünden bize ışık veren yıldızlar hükmündedirler. Hele de materyalistleşmiş, taşlaşmış, güce tapar modern çağların ateistleşme azgınlığına saplanmış ve sureten insan olmakla birlikte; sireten, ruhen insanlıktan nasibi olanlara, acımaktan başka söyleyecek sözümüz yoktur.

İnsanlığın o yüce kurtuluş önderlerini hakkıyla anlamak, idrak etmek ve onların gösterdiği istikamette bir hayat çizgisi tutturmak dikkat ve çabasında olanlara, tekrar tebriklerimizle.

*

Giderek daha bir materyalistleşen, insanın ruhunu anlamaya kapalı bir çağın, insanlara bakışının 'Homo hominu lupus.' (İnsan insanın kurdudur.) şeklindeki sapkınlıkları, bugün, dünya çapında, 'ateizm'in dondurucu iklimlerinde daha bir şuursuzca yol almaktadır. 'İnsan'ın muhtaç olduğu kurtarıcı bütün ilahi mesajları, hepsini kendi potasında kaynaştıran İslam inancı ve Müslüman idraki ise, bütün ilahi peygamberlerin aziz hatıralarıyla bütün insanlığın yolunu aydınlatmaktadır.

Netanyahu, ‘Hitler'den değil; ‘Hitler', ‘Netanyahu'lardan ilham almıştır!
29 Aralık 2023 Cuma

Adolf Hitler, Almanya'nın Birinci Dünya Savaşı'nda yenilmesinin ağır kayıplarını telâfi etmek için, milyonları arkasından sürükleyen büyük güç gösterileriyle başlattığı ve 1939-1945 arasında, 6 yıl süren 2. Dünya Savaşı'nın özellikle ilk üç yılında on milyonlarca Alman'ı peşinden çılgınca sürükledikten sonra... Almanya, 8-9 Mayıs 1945 gecesi teslim oldu. Hitler'le hanımı Eva ve Goebels gibi yakın çalışma arkadaşlarını gizlendikleri sığınaktan ele geçirmeye giden Rus askerleri ise, onların intihar ettikten sonra yakılmış cesetleriyle karşılaştılar.

O zamandan beri ve hâlen de Adolf Hitler lehinde bir söz söylemek veya onun, meşhur 'Heil! (hayl!)/Yaşasın!' diye ve sağ eli çok sert bir hareketle havaya kaldırarak verilen selâmlama şeklini tekrarlamak bile, suçtur, Almanya'da...

Sanılır ki, Hitler yenildiği içindir durum, bu suçlama... Hayır! Bu suçlama, sırf Yahudilerin mazlumluğunu anlatmak için bir kurgulama yöntemi olarak kullanıldı.

Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya'nın, nasıl olup da yenildiğini kimse izah edemeyince, Hitler, asıl suçlu ve hainlerin Yahudiler olduğunu anlatırken; Yahudilerin, cephe gerilerinde karaborsa oyunlarıyla ekonomiyi çökerttiklerini; cephelere ise hastalıklı kadınları ve de cephelere, barış terâneleri okuyan müzik gruplarını göndererek, savaş kırıcılığı yaptıklarını; ısrarla anlatınca... Almanya'da halk kitleleri Hitler'e sempati ile bakmaya başlamıştı...

Hitler, biyografik manifestosu olan ünlü 'Mein Kampf' (Kavgam) isimli -ve Almanya'da yayınlanması hâlen de yasak olan- kitabında Yahudileri asıl suçlu gösterirken, gerçekte basit bir yöntem takip edip, Yahudilerin iddialarını ters yüz ediyordu. Çünkü Yahudiler, kendilerinin, 'Tanrı tarafından üstün ırk' olarak halk edildikleri ve bütün insanlara hükmetmek için en üstün bir kavim ve inanç grubu, millet olarak gönderildikleri' inancını taşıyorlardı.

Hitler ise, 'Hayır, üstün ırk, Yahudiler değil, saf aryen ırkına mensup, mavi gözlü, sarı saçlı, beyaz tenli, nordik (kuzeyli) Almanlardır; Yahudilerin ise, saf olmayan Yahudi kanıyla, saf Aryen Alman kanını 'zehirlediğini, geçmişin bütün büyük kültürlerinin, yalnızca başlangıçtaki yaratıcı ırkın kan zehirlenmesinden ölmesi yüzünden yok olduğunu' Yahudilerin muzır, zararlı ırk oldukları için, yok edilmeleri gerektiğini söylüyordu.

Hitler'e göre, diğer halklar ise, üstün Germen ırkının koyduğu kurallarına riayet ettikleri takdirde, insan hak ve hürriyetlerinden istifade edebilirlerdi. (Bu vesileyle belirtelim ki, eski ABD Başkanı Donald Trump, 16 Aralık 2023 günü düzenlenen bir mitingde konuşurken, 'ABD'ye yasadışı yollardan giren göçmenleri, 'Amerikan kanını zehirlemek'le suçlayıp, 'Ülkemizi zehirliyorlar. Ülkemizin kanını zehirliyorlar. Dünyanın her yerinden geliyorlar. Hapishanelerden, akıl hastanelerinden geliyorlar. Bu, ülkemizin kanını zehirliyor.' dediğinden, bugünlerde, 'Hitlerci görüşler' taşımakla suçlanıyor.)

Bütün bunların hatırlatılması, şunun için gerekli:

Netanyahu bugünlerde, Hitler'e benzetilince, Siyonist İsrail çevreleri müthiş tepkiler verdiler. Halbuki Hitler'in Siyonist Yahudilere ve her dönemdeki Netanyahu'lara benzetilmesi gerekirdi... Bu konu yukarıda anlatılmaya çalışıldı...

Hitler'in, 'Yahudilere karşı bir sindirme siyaseti' uyguladığı açık... Ama, Şaron, Begin, Ben Gurion ve diğerlerinin, Hitler'in yüzünü bir de ak ettikleri ve hele Netanyahu'nun bütün o yapılanların üzerine tüy diktiğini söylemek, 'Yahudi düşmanlığı' değil, tarih boyunca Hristiyan toplumlarından bu kadar acılar çekmiş bir halkın, kendilerine tarih boyunca hep kol-kanat germiş olan Müslümanlara; başkalarından gördükleri zulmün benzerini yaşatmaya kalkışmalarının, kendi fıtratlarındaki irsî, genetik bir davranış bozukluğu olduğunu anlamak gerekiyor herhalde...

Doğrudur, Hitler, onları, ihanetlerinin karşılığı diyerek, evet, temerküz (toplama) kamplarına götürdü... Bazı iddialara göre, bir çok Yahudiler gaz odalarında zehirlendi veya krematoryumlarda (ceset yakma fırınlarında) yakıldılar... Ama, İsrail rejiminin 1985-90'lardaki başbakanlarından İzak Şamir, 'Alman Yahudi Gençlik Kuruluşu'nun başkanı olarak, 1935'lerde Adolf Hitler'le görüştüğünü ve Hitler'in, kendisine, 'Sizleri Filistin'e gönderelim, biz yardımcı oluruz..' dediğini de anlatmaktadır, hâtıratında..

Ayrıca, Hitler rejimi tarafından yok edilen Yahudilerin sayısı da kesinleştirilemeyince, sonunda 6 milyonda karar kılındı... Ama o zamanki kayıtlara göre, yalnız Almanya'da değil, bütün Avrupa'daki Yahudilerin sayısının 3 milyondan fazla olmadığı biliniyordu. Ama, Yahudilerin iddialarına şüphe ile bakanlara bile hemen 'anti-semit' (Yahudi düşmanı) yaftası vuruldu.

Tekrar edelim; Netanyahu, Hitler'den değil; Hitler, Netanyahu'lardan ilham almıştır. Ve son Gazze barbarlığı, bütün dünyada 'anti-semitizm'i zirvelere taşımıştır; biz Müslümanlar, insanları doğuştan suçlu saymasak bile...

.Okuyucularla Hasbihal: Şeytanî güçler Müslüman halklar arasında yeni entrikalar hazırlarken...
31 Aralık 2023 Pazar

Bu haftaki, 'Hasbihal'de, bir-iki hassas konuya ağırlık vermek gerekti...

Önce, Suudi rejimi le Türkiye arasında, bir futbol karşılaşması efradında icat edilmek istenilen komik bir diplomatik sürtüşmeye değineyim...

Türkiye'nin önde gelen futbol takımlarından ikisi, aralarındaki bir maçı, Suudi ülkesinde yapmak istemişler. Müslüman coğrafyalarının bir bölümünü teşkil eden 'Petro-dolar' zengini bazı rejimler, -başka dertleri yokmuşçasına-, Avrupa ülkelerinin ünlü futbol takımlarının karşılaşmalarını ülkelerinde yaptırıyorlar ve genç nesillerinin, isimlerini öğrendikleri ünlü futbolcuları bizzat seyretmelerine yardımcı oluyorlarmış...

Elbette o takımlar, bu gösterinin karşılığında on milyonlarca dolar alıyorlarmış... O milyonlarca dolara biz de sahip olalım arzusuyla, Türkiye'den iki takım da bu hevese kapılmışlar...

Bu gibi maçlar, önceden FİFA'ya (Uluslararası Futbol Federasyonu) bildiriliyor, kuralları onlar belirliyor ve maçlar da o kuruluşun kontrolünde yapılıyormuş...

Anlaşılıyor ki, Türkiye takımları, seremonilerde, resmî bayraklı tişörtler giymek ve İstiklâl Marşı okumak gibi taleplerini bildirmişler ve kabul edilmiş... Ve amma, Türkiye takımları, bir de bir siyasî liderin portresinin basılı olduğu tişörtleri de giymek istemişler...

FİFA, bunlara izin vermemiş. Bunun üzerine, Türkiye takımlarının başında bulunanlar da, bunu Türkiye'deki yandaşlarına, Suudi rejiminin o liderin resmine karşı çıkmak şeklinde duyurmuşlar... O gerilimi iç kamuoyuna duyurmakta koçbaşı rolü oynadığı anlaşılan birisi de, 'filân liderin resmi yoksa Türkiye de yoktur ve biz de yokuz!' diye hemen özel uçaklarıyla dönmüşler ve taraftarları da, o hassasiyeti alkışlamışlar.

Alın size, yeni bir fitne-engiz tartışma konusu, hem iki ülke arasında ve hem de içeride...

Hâlbuki o takımların yöneticileri, kamuoyunda bir soğukluk ve gerilim değil de bir gönül yakınlaşması isteyecek olsalardı, FİFA'dan, Filistin'de, Gazze'de işlenen barbarlıklara son verilmesi yönünde bir flama açılması izni isteyebilirlerdi. O izin verilmese bile, taraflar ve halklar arasında bir yakınlık ve sıcaklık oluşabilirdi... Ama bunu kalplerinde ve kafalarında putlar taşıyan kimselerin anlamaları düşünülemez.

Müslüman coğrafyalarında şeytanî odakların, böylesine basit konulardan bile yeni entrikalar icat etmek istemelerine şaşılmaz... Kurdun kuzuyu yemek istemesi tabiîdir; şaşılacak olan, bu kuzunun kurda gönül vermesidir.

*

Dün, Birlik Vakfı'nın Çemberlitaş'taki merkezinde, Mehmet Akif'in 87. vefat yıldönümü dolayısıyla yapılan bir konuşmayı dinlerken, yanı başımda oturan bir arkadaş selâmladı ve hemen ardından da, 'İran'dan n'aber?' dedi.

'25 yıldır İran'a gitmediğim için, medyadan takip ettiklerimle sınırlı.' dedim... O ise, 'İnşallah çökerler, emperyalist işbirlikçileri.' dedi, çok iştahlı şekilde...

'Kardeşim, bir toplumun veya bir sistemin yanlışlarına karşı çıkmak ayrıdır, yıkılıp gitmesini istemek ayrı.' diyerek, Mâide Sûresi- 8. Âyet'te yer alan, 'Ey iman edenler, Allah için hakkı titizlikle ayakta tutan, adâlet ile şahitlik eden kimseler olun; bir topluma olan kininiz, sizi sakın, adaletsizliğe sevk etmesin..' mealindeki ilâhî hükmü hatırlatmaya çalıştım.. 'Osmanlı'nın parçalanmasından sonra, 1930'larda emperyalistlerin ve kuklalarının hangi Müslüman halklara neler yaşattıklarının başka yerlerde de tekrarlanmasını mı isteyelim yani.' dediysem de, o kişi, iddia ve suçlamalarında devam ediyordu. Herhalde hızını alamamıştı ki, 'Vehhabîler'i de ekledi, yıkılıp gitmesini istedikleri listesine...

Bizim inanç sistemimizde, 'Ehl-i Kıble olanın tekfir edilemeyeceği' ölçüsünden habersiz gözüküyordu. Kendi içimizdeki farklılıkların zail olması temenni olunsa bile, birbirimize karşı şeytanî güçleri sevindirecek tavırlardan kaçınmamak, ne demek oluyordu?

*

Bunun sadece bu tarafta olduğunu sanmayalım... İran medyasında da, hem de halkımızın gönül dünyasında ayrı bir yeri olan bir yüksek bir makam sahibine karşı, yakışıksız saldırı cümlelerinin altına, okuyucu yorumu adı altında çirkin yazılar yazılıyor olması bilinmiyor değil... Onlar da bu tarafa, 'emperyalistlerle işbirlikçisi' gibi temelsiz iddiaları yöneltiyorlardı...

Emperyalist şeytanî güçler, hele de Hristiyanlarla Yahudiler arasında iki bin yıldır süren düşmanlıklarını unutup Müslüman dünya karşısında birleşmişken; Müslümanların da geçmişte yaşanmış acı hadiseleri tekrar tekrar ısıtıp sofraya sürmeleri, hatta birbirlerini ağır şekilde suçlamaları akıl kârı mıdır?..

.

Bugün 432 ziyaretçi (726 klik) kişi burdaydı!

xxxxxxxxx

Beni kaybettin!' diyen bir nesli anlamak ve enkaz altında kalan değerlerin acısını hissetmek..
1 Ocak 2024 Pazartesi

Bugün, Hz. İsâ Mesih Aleyhisselam'ın -gregoryen takvimine göre- muhtemel milâd (doğum) günlerinden birisi olarak kabul edilen yeni bir yılın,2024'ncü yılın ilk günü..

İnanç ve kültür konularındaki çalışmalarıyla tanınan David Kinnaman isimli ve Kaliforniyalı bir araştırmacının Türkçeye, 'Beni kaybettin..' adıyla çevrilen 'You Lost Me:...' isimli eserinde 'Genç Hristiyanlar Neden Kiliseyi Terk edip İnancı Sorguluyor?' konuları, daha çok da 16-29 yaş aralığında olanların zihin dünyalarını irdeleyerek ele alınmış..

Bu konu, sadece Hristiyanlar için değil.. Başka inanç konularına veya ideolojik yönelimlere bağlı olanların zihinlerinde de yer aldığı kolayca reddedilemeyecektir.

Yazar, 'medyaya bir de 'Hristiyan gözüyle bakın..' demekte..

Bunu söylerken, şöyle bir akıl yürütüyor, yazar: 'Tek başarabildiğimiz, çocuklarımızı, medya şiddetinden cinsiyet konuları ve küfürlerden uzak tutacak birkaç 'cıss..' belirlemekse, başarısız olmaya devam ediyoruz demektir. (...) Çocuklarımızı medya kullanımları hakkında Hristiyan'ca ve İncil'e uygun bir şekilde düşünmeye yönlendirmeliyiz.. ' dedikten sonra, eleştirdiği eğitim şeklinin kendi üzerindeki etkilerinden de örnekler veriyor ve '15-16 yaşındayken beni de kaybettiniz.. Fakat 20'lerin başında gerçeği aramaya başladım. Arayışım, beni tekrar Mesih'e götürdü..' diyor..

Aynı konularda biz Müslümanların da zihinlerimizi meşgul eden sıkıntılarımız yok mudur ve çözümü de, kendi inanç kaynaklarımızdan sorup, öğrenmeye çalışmalı değil miyiz?

*

Bu vesileyle, son günlerde 'Munther İsaac' isimli genç bir kardinalin kilisede yaptığı bir Noel vaazının videosunda verdiği mesaj dikkat çekiciydi. 'Mesih enkaz altında.. ' diyordu, Siyonist İsrail rejiminin Gazze'de ve bütünüyle Filistin'de işlediği cinayetlere değinirken..

23 Aralık günü Filistin'de, Beytlehem'de bir kilisede yaptığı vaazın videosunu dikkatle izlerken, aslında bütün Enbiyaullah'ın insanlığa vermek istedikleri mesajın bu şekilde olduğunun anlaşılması lâzım..

Hakikati ifade etmek, herkese yakışıyor.. Merak edenler, '@munther_isaac' linkinden takip edebilirler. Evet, insan olmanın, vicdan sahibi olmanın en güzel örneklerinden birini, en azından bu vaazında sergiliyordu bu hakperest kişi... Benzer konuşmaları yapan bazı 'haham'lara da rastlamak mümkün..

Hattâ kendilerini, ateist veya agnostik olarak bildiren nice yüzbinlerin de, İsrail rejiminin Gazze'deki korkunç barbarlığı karşısında sergiledikleri protesto gösterilerine de ancak saygı duyulabilir..

*

Ama, Hristiyan dünyası adına en yetkili olarak konuşma durumunda olan Papa'dan da böyle asil bir çıkış beklenirdi; o ise, bu konuda cılız kaldı.. Diğer Hristiyan sorumluların davranışlarına gelince.. Amerikan Başkanı ve başında bulunduğu yönetim sistemi, Siyonist İsrail rejimine ilave olarak göndereceği silahları, Amerikan Kongresi'ni bile, ikinci kez 'by-pass' ederek daha fazla cinayet işletmek, daha korkunç bir barbarlık sergilemek, daha nice binlerce bebek, annelerini ve savunmasız sivil Filistinlileri öldürtmek yolunu tercih ettiler, 30 Aralık günü..

*

Bu vesileyle Dostoyevski'nin eserlerinden birisinde anlattığı ve sadece Hz. İsâ ve bağlıları için değil, bütün ilahî peygamberlerin bağlılarının şu veya bu derecede sergiledikleri perişanlığı da anlattığı için, ibretlik bir hikayeyi özetleyelim:

Diyor ki, Dostoyevski:

'Ortaçağ'da, İspanya'da bir Pazar yerindeki halkın arasına, gökten İsâ Mesîh iniverdi..

Halk şaşkın olarak etrafında toplandılar ve ağlaşmaya başladılar.. İsâ onlara , 'Sizler kimlersiniz?' deyince, 'Biz senin ümmetiniziz efendimiz.. ' dediler.

İsâ onlara, 'Öyleyse bu haliniz nedir böyle?' dedi..

Onlar da, 'Ey Kutsal Peder, bağışla bizi.. Biz câhiliz, fakiriz, çaresiziz, güçsüzüz..' dediler.

O sırada, şehrin kardinali geldi ve şöyle bir baktı o yabancıya ve, polise, 'Şu meczûbu zincirleyip atın zindana!..' dedi..

Polis emredileni yaptı..

*

Akşam olup, el-ayak ortalıktan çekilince.. Evlerde, insanlar, 'Gökten indi, gördük.. İsâ Mesîh idi..' diye konuşmalarını evlerin derinliklerinde sürdürüyorlardı.

Kardinal, gece yarısına doğru, polisi alarak zindana geldi ve zincirleri çözdürdü ve, 'Ey İsâ Mesih, inanıyorum ki, sen İsâ Meih'in.. Ama, niye geldin? Biz burada senin adına bir düzen kurduk.. Şimdi sen bütün her şeyi alt-üst edeceksin..

Ya, hangi yoldan geldiysen, çek git; ya da, bir kez de ben gererim, seni çarmıha!' dedi..

*

İsâ Mesih, baktı ki, ümmeti câhil, fakir, çaresiz, güçsüz; kendi adına hükmedenler ise, güçlü, örgütlü, zâlim..

Gecenin karanlığında zindanın demir parmaklıkları arasından süzülüp gitti , göklere..

Ve Dostoyevski, sözünü şöyle bağlar: 'Biz Hristiyanlar asırlardır, 'Ey İsâ Mesih, gel!..' diyoruz ya; niye gelsin, değişen ne ki?'

Acıların potasında yoğrulan Müslümanları anlamak...
3 Ocak 2024 Çarşamba

Aslen, Ukraynalı bir Yahudi olan ve Birinci Dünya Savaşı'nda, Viyana'da yayınlanan bir gazetenin muhabiri olarak, Osmanlı'nın İstanbul, Filistin, Bingazi gibi muhtelif yörelerinde gazetecilik yapan Leopold Weiss'ın, son derece dikkatli bir sosyal gözlemci olduğu o zamanki notlarından da anlaşılıyor. Sonraları 'ihtida' edip -Müslüman olup-, Muhammed Esed ismini alan bu Müslüman'ın, 'Mekke'ye Giden Yol ' isimli biyografik eserinde, bu yönde ilginç tablolar vardır. Onu şaşırtan, Avrupa'da materyalist, ruhsuz halkların, savaş içinde ne derin fikrî ve itiqadî kaoslar içinde yaşadıklarını gözlemlemiş birisi olarak; Müslüman halkların, o savaşın en büyük felâketleri karşısında bile, sâkin ve mütevekkil oluşlarını hayret ve hayranlıkla gözlemlemesi olmuştu.

Gazze'de, o yürek parçalayıcı görüntüler karşısında; sadece yetişkinlerin değil, 8-10 yaşındaki çocukların bile, nasıl kesin iradeli bir direniş ruhu sergilediklerini yansıtan video filmleri, materyalist dünyanın ölçülerine de, bir kırmızı ibtal çizgisi çekiyordu. Nitekim, o uzak dünyalardan niceleri şimdi bu durumu, incelenmesi gereken büyük bir sosyolojik vakıa olarak değerlendirmekteler...

(Elbette, bizim inancımızda; tevekkül, her konuda, şer'an ve aklen alınması gereken bütün tedbirleri aldıktan sonra, sonucu, -hayırlı olması niyazıyla-, Allah'a havale etmektir.)

*

İstanbul halkı, 1 Ocak Pazartesi sabahı, saat 08.30'da, güneşin yeni doğduğu saatlerde 'Şehidlere rahmet, Filistin'e destek ve İsrail'e lânet' için, Galata Köprüsü üzerinde noktalanacak olan yürüyüşe dâvet olunduğu zaman, içimde uyanan ilk hiss, 'fevkalâde özel ve güzel bir saat...' şeklinde olmuştu.

Çünkü mâlûm laik kesimlerin yılbaşı diye çılgınca eğlenip sarhoş olarak uykuya daldıkları gecenin sabahında; genel olarak orta ve alt gelir gruplarından oluşan Müslüman halk kitleleri 'tekbir' sadâlarıyla yollara düşecekti ve bu durum dehşet verici bir davranış olarak görülecekti. Nitekim o erken saatlerde saatte yükselen tekbir sadâlarına bazılarının kudurmuşçasına tepkiler verdikleri görüldü.

Sahne çok güzeldi. Yaşlı-genç, yüzbinler, çocuklu anneler, Ayasofya ve Sultanahmed'e doğru bir sel gibi akıyorlardı, ellerinde bayraklar ve dillerinde ''Bismillah, ya Allah, Allahuekber!..' şiarlarıyla. Denilebilir ki, hepsi de sabah namazından yeni çıkmış, dudakları dualı kitleler ve de mâsum çocuklardı.

*

Evet, bu büyük yürüyüş, hele de son 3 aya yakın zamandır, -üstelik de karşılarında düzenli bir ordu olmadığı halde- Siyonist İsrail rejimi güçlerince, kuşatma altına alınıp, ağır bombardımanlar altında yerle bir edilen Gazze'de, 'savaş' diye canavarca sahnelenen ve 10 bine yakını çocuklardan oluşan, resmî rakamlara göre, 23 bini aşkın savunmasız insanların bir 'insanî kıyım'a tâbi tutulmasına bir sille mesâbesindeydi. 'Vicdan bile duymaz, sesi çıkmazsa bir 'Âhh'ı.' demişti, bir şair.

*

Bu arada şunu da ekleyelim, Gazze Kasabı Netanyahu ve onunla aynı inanç birliği içinde olan -başta Amerikan Başkanı Biden olmak üzere- bütün cinayet ortakları, dünyadan yükselen protesto gösterileri karşısında, üzerlerine ağır bir utanç yükü vurulacağının kaygısına düşmüş gözüküyorlar. Çünkü onlar da sivil kayıplarının azaltılmasını istemeye başladılar. Nitekim İspanya Meclisi'nde, Siyonist İsrail rejiminin, Gazze'de işlediği korkunç cinayetlerden dolayı 'oy birliği'yle suçlanması ve Polonya ve İrlanda meclislerine de benzer suçlamaların yapılması bunun ilk işaretleridir.

Başkan Erdoğan'ın, Siyonist rejimin ve liderlerinin, Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde hesab vereceği'ne dair temennisi gerçekleşir, inşaallah.

*

Kezâ Gazze'de soykırım yaptığı gerekçesiyle, Güney Afrika'nın, İsrail'e karşı, Lahey'deki 'Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde dâva açmasına karşı Netanyahu, 'Soykırım yapmaya gelen, Hamas'tı' diyor ve böylece öldürdükleri onbinlerce çocuk, kadın ve savunmasız sivillerin hepsini de, 'Hamas' olarak gördüklerini ifade etmiş bulunuyor. Netanyahu, 'Güney Afrika'yı, 'saçmalık, yalancılık ve kötü ruhlulukla da suçluyor.

*

Gerçek ise, şu ki, devlet görünümlü Siyonist haydutlar çetesi, 'çok korktukları için çok öldürüyor ve öldürdükçe de daha çok korkuyorlar.'

*

Bu arada, İsrail'in istihbarat teşkilatı Shin Bet'in başkanı Ronen Bar'ın, geçen ay, 'Hamas' üyelerini avlayacaklarını, bunu her yerde, Gazze'de, Batı Şeria'da, Lübnan'da, Türkiye'de, Katar'da yapacağız' dediği bildirilmişti; Reuters tarafından.

Ardından da, Jerusalem, bir Türk istihbarat yetkilisi, 'Herhangi bir eylemin ciddî sonuçları olur' demişti. Dün, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya tarafından yapılan ve 'Siyonist İsrail rejimi lehine casusluk faaliyetlerinde bulunan 33 kişinin yakalandığına dair haber, bu açıdan, son derece önemlidir.

.‘Terör', yani, toplumlara ‘boyun eğdirmek' hayaliyle cinayetkârlık…
5 Ocak 2024 Cuma

'Silâh kullanmak ve silâh kullanma izni verme'nin sadece 'devlet' denilen üst-yapı kurumlarına ait olduğu kabul edilir bütün kanun sistemlerinde... Devletten izinsiz olarak silah kullananlar, neticesine katlanırlar; ya, bertaraf olur ya da karşı çıktıkları devlet düzenini bertaraf ederler.

Fransızca 'terreur' kelimesinden, 'ürkütmek ve dehşete düşürmek' manasında, dünya dillerine yerleşen 'terör' kelimesi, belirli bir devlet sistemine veya yerleşik bir sosyal düzene karşı çıkıp onu yıkmayı veya değiştirmeyi düşünenlerin; sivil halk kitlelerini hedef alarak, dehşet duygusunu yaygınlaştırmak suretiyle, 'devletin duruma hâkim olamadığı, can güvenliğini sağlayamadığı' kanaatini derinleştirmeye ağırlık verdikleri, bilinen bir durumdur. Çünkü terör saldırılarının üstesinden gelinemeyeceği duygusu bir uyandırılırsa, gerisi, 'Mademki, devletin gücü yetmiyor, o halde, istekler yerine getirilsin' noktasıdır.

Evet, bütün dünyada terör eylemleri, muhatap devlet ve toplumları teslim almak hayali üzerine kurulur. Emperyalist devletler, hele de nükleer silâhları kullanarak başka toplumları sindirmeye çalıştıklarından, gerçekte birer 'terör devleti' konumundadırlar.

Siyonist İsrail rejimi de, emperyalist güçlerin maşası ve kuklası olarak, 'terör devleti' olmayı gururla benimsiyor ve 'kendi kutsalları'ndan aktardıkları ölçüler de buna müsait...

Amerikan Başkanı Joe Biden'ın, 18 Ekim 2023 günü, 'İsrail devleti olmasaydı, biz bu bölgede başka bir devleti yine icat ederdik.' şeklinde dile getirdiği söz, Siyonist İsrail rejiminin nasıl bir ortak emperyal fitne merkezi olduğunun itirafıdır. BM Güvenlik Konseyi'nde geçen hafta, 'ateş-kes' kararı alınması için yapılan oylamada, Amerika ve Rusya'nın, ikisinin de çekimser oy kullanmaları da, keza...

*

İşbu, 'devlet iddiası' taşıyan Siyonist haydutlar çetesi, Filistin'de on binlerce sivil insanı öldüren ağır bombardımanlarından ayrı olarak, 2 Ocak akşamı, Hamas'ın önde gelen sorumlularından 56 yaşındaki Sâlih Arurî ve 5 çalışma arkadaşını Beyrut'ta, SİHA aracılığıyla katletmiş bulunuyor.

*

Ve İran'ın Kerman şehrinde tezgâhlanan son büyük terör saldırışı...

(NOT: Ancak burada bir hatırlatma gerekiyor. Uluslararası haritalarda Kerman olarak yazılan bu şehrin ismi, Türkçede farklı yazılıyor ama o telaffuz şekli, Farsçada çok çirkin bir mânâya geldiğinden, Kerman telaffuzunu esas alıyoruz.)

Evet, 3 Ocak 2024 Çarşamba günü, güneydoğu İran'daki Kerman şehrinde, büyük bir terör saldırısı sahnelenmiş bulunuyor.

İran'da Dinî Lider Ali Khameneî'ye 'en yakın bir asker' olması yüzünden; Irak, Suriye, Lübnan, Afganistan, Yemen ve diğer sınır ötesi bölgelerde, bu ülkenin resmî ideolojisi durumundaki mezhebi İslâm yorumunun pratiğe dönüştürülmesinde 'en etkili komutan' olarak bilinen 'Kaasım Süleymanî'nin öldürülüşünün 3 Ocak 2020 gecesi Bağdat'a gelişi sırasında, Amerikan güçlerince katledilişi ve bunu, dönemin Amerikan Başkanı Trump'ın dünyaya bir zafer havası içinde açıklayışının 4. yıldönümüne on binlerden oluşan büyük kalabalıklar, Süleymanî'nin Kerman'daki mezarını ziyarete gidiyorlardı. O sırada meydana gelen iki ayrı patlamada 85 kadar insan hayatını kaybetmiş olup, yüzlercesi de yaralı...

Bu büyük terör saldırısının gerçekleşmesinden birkaç saat sonra, Lübnan Hizbullahı teşkilatının Güney Lübnan'daki bir merkezinin İsrail tarafından ve ayrıca, Irak'taki, 'Haşd-i Şâ'bî ' isimli (halk gönüllüleri) merkezinin de 3-4 Ocak gecesi Amerikan makamlarınca SİHA'larla vurulması, tabloyu daha bir karmaşık hale getirmekte... Halbuki, Amerikan Dışişleri Bakanı Blinken, daha geçen hafta, Siyonist İsrail rejimine, 'üç cephede birden savaşmak olmaz' diye, -savaşın asıl yöneticisinin kendileri olduğunu hatırlatarak- temkinli hareket etmeleri çağrısında bulunuyordu, güya...

*

Bu arada belirtelim ki, Başkan Erdoğan, terör saldırısının üzerinden 1 saat geçmeden, İran halkına, bir başsağlığı mesajı yayınladığı halde; bu mesajın, Erdoğan'ın Gazze konusundaki beyanlarının altına, aylardır, 'okuyucu yorumu' olarak yazılan yüzlerce seviyesiz suçlama ve hakaret ifadelerini yayınlayan ve hangi güç odaklarının yarı-resmî sitesi olduğu bilinen bir internet sitesinde, ancak 1 gün sonra irili-ufaklı onlarca devletlerin başkanlarından sonra duyurulması ilginçti.

Emperyalist-şeytanî güçlerin, aralarındaki binlerce yıllık düşmanlıklarını unutup, Müslüman dünyasına tek cephe halinde saldırmaları karşısında ve Devletlerin farklı siyasetlerine rağmen; Müslüman halkların birbirine, inanç ölçülerimize göre kardeşçe yaklaşmasının önemi ortadayken; iki taraftan bazı odakların hakaret ifadelerinden el çekmelerini ayrıca hatırlatmak bile gönüle girân gelmektedir. 'Müminler, ancak kardeştirler.' hükmünü, sadece dilimizde mi söyleyeceğiz?

.Laikler, bu kadar 'diplomalı câhiller' yetiştirdikleri için öğünebilirler
7 Ocak 2024 Pazar

*Sivas'tan Ali Sabancı, Urfa'dan Şeyhmuz Taşçıoğlu, Erzurum'dan Ârif Işık, Taha Ergül, İstanbul'dan Tahsin Mertol, Kemal Yiğit, Ayşe Yıldızoğlu, Remzi Akar, Manisa'dan Turgut Erol, Konya'dan Muammer Haksöyler ve Malatya'dan İsmet Sabırlı isimli okuyucular aynı konuya değiniyorlar ve diyorlar ki özetle: 'Miladî-2024 yılbaşı, yani 1 Ocak Pazartesi sabahında İstanbul'un büyük câmilerinde sabah namazını kılıp Bâyezid, Ayasofya, Sultanahmed üzerinden Eminönü'ne doğru bir sel gibi akan, -sizin deyiminizle, dudakları dualı- yüzbinler karşısında, yılbaşı gecesinin sarhoşluğu içinde oldukları anlaşılan kesimlerin, ekranlarda gördükleri 'Lâilâheillallah, Muhammed'un Resulullah' yazılı bayrakları bile, 'Hılâfet Bayrağı açtılar!' diye vaveylâ koparmaya kalkışmaları ve kırmızı görmüş boğalar misali, hemen saldırıya geçmeleri karşısında milletin hıncını tam olarak yansıtmanızı bekliyoruz.

--Evet, bu kardeşlerimiz gibi, hınç ve hışımlarını ifade etmeye çalışanlar bilsinler ki, 'taife-i laikus' öyle bir câhiller ordusu ki, halkımızın çöplüğü mesâbesinde olan ve halkının inanç ve gönül dünyasında dünyasından uzak güruhturlar. Ve laik eğitim taraftarlarının bir asırlık kokuşmuş semeresidirler. Onların câhillik veya hamakâtlerinden dolayı Hılafet Bayrağı dedikleri nesnenin, asırlarca, bugün de kullanılan ay yıldızlı bayrak olduğundan haberleri bile yok. Bu gibi câhillere ve birilerini tahrik etmeye kalkışanlara söyleyecek söz bulamıyoruz. Biz yine de, o gibilere karşı hıncımızı frenlemeyi unutmayacağız. Çünkü bir takım ısırgan yaratıklar bizim paçalarımıza saldırdıkça, hemen tepki vermeyip, 'h...şt!' demekle yetineceğiz.

*Zâkir Postacı isimli okuyucu; 'Sultan 2. Abdulhamîd'den bir 'İslam kahramanı' çıkarıyorsunuz. '2. Abdulhamîd öyle birisi değildi, nitekim o dönemin önde gelen Müslüman M. Âkif, Elmalılı Hamdi, Said Nursî, Babanzâde Ahmed Naim, Muhammed Şemseddin (sonraların Günaltay'ı) vs. mütefekkirler ve kanaat önderleri de Abdulhamîd'e karşıydılar, onlar göremedi de, şimdi uzaktan siz mi daha iyi görüyorsunuz?' diyor.

--Şahsen bu arkadaşın o tesbitlerine katılmıyorum. Abdulhamîd'i, en azından, kendisinden 15-20 sene sonra gelenler gibi bir 'İslam düşmanı' olarak görmüyorum. İsimlerini zikrettiklerinizden sadece Said Nursî o dönemi 'Eski Said' diye anarak, zımnen hatasını biraz kabul etmiştir. Diğerleri ise o şiddetli muhalefetlerinden ve daha sonra yaşanan ne büyük emperyalist saldırıları da gördükleri halde, tek cümlelik bir yanlışlık yaptıklarını bile dile getirmemişlerdir. Halbuki onlar gibi derinlikli bir İslamî kimlik sahibi olmadığı düşünülen İstanbul Dâr'ul-Fünûnu Reisi (üniversite rektörü olan) Feylesof Rıza Tevfik bile, 'Abdulhamîd'in Ruhâniyetinden istimdâd.' isimli meşhûr şiirinde, kendisinin ve kendisi gibi Abdulhamîd düşmanlığında birleşmiş olanların ne kadar akılsız olduklarını beyân etmiştir; hem de, Abdulhamîd azledildikten ve bu dünyadan gittikten sonra.

Ayrıca, Abdulhamîd'in devletin başına geçişinin hemen sonrasında kucağına bir ateş topu gibi bırakılan ve çok ağır bir yenilgimizle sonuçlanan '1877-78 Osmanlı-Rus (Hicrî-1293) Harbi'nin getirdiği ağır sosyal yıkımı, o korkunç felâketi 10 sene gibi bir süre içinde atlatabilmesi bile çok büyük bir iş idi; Abdulhamîd bunu başarmıştır. Ama o dönemin okumuş kesimlerinin, bütün o yaşanan faciaları görmeyip, Osmanlı'yı çökertmek için entrikalar çeviren emperyalist çevrelere, hem de 'hürriyetçilik' adı altında destek vermeleri, evet, o konuda, asıl görülmesi gereken facia budur.

100 yıl geriden bakıldığında Abdulhamîd'de birçok yanlışları ben de bulabilirim, başta 'Hareket Ordusu'nun karşısına halk gücüyle çıkamayışı ve Şeyhulislamlık makamı adına hakkında verilen 'Hal' (Azl) fetvâsı'na kuzu-kuzu teslim olması' olmak üzere. Ama bu, onun, Osmanlının son 300 yıl içinde, yaşadığı zamanı ve dünyayı anlamakta en derin ve geniş düşünen bir sultan olarak ortaya çıktığı şeklindeki kanaatime bir nâkıse teşkil etmez.

*Konya'dan Fatimâ Zehrâ Akalın isimli okuyucu diyor ki: '... Biz buraya geldiğimizde, Almanya'daki alışkanlığımızı sürdürüyor ve 'kermes' denilen bir sosyal etkinlik düzenliyorduk. 5 yıl kadar öncelerde ülkeye izinli geldiğimde, bir kardeşimiz bu 'kermes' lafının 'kilise yardımlaşması' mânasında olduğuna dair bir yazınızı göstermişti. Almanya'ya gittiğimde baktım, hakikaten de öyleydi. Ve sonraki gelişlerimde görüyorum ki, bu isimlendirme terk edilmiş, aynı etkinlikler 'Hayır Çarşısı' adı altında düzenleniyor. Hele de deprem bölgelerine ve Gazze'ye yardım için düzenlenen bu gibi etkinlikleri kendi dünyamızdan haber veren 'Hayır Çarşıları' gibi isimlendirmelerle anmalıyız...'

Bütün bir geçmişi 'at hırsızları' diye suçlayan 'şeref ve haysiyet hırsızları'na ne demeli?
8 Ocak 2024 Pazartesi

Geçen hafta, tarihçi ve de akademisyen geçinen birisi, bizim geçmiş asırlarımızı zann altında bırakmak için, 'Selçuklu ve Osmanlı Devleti'ni kuranlar'ın 'at hırsızları' oldukları gibi laflar etmiş.

Meşhur olmak için, 'zemzem kuyusunu kirletmek'ten kaçınmayan tiplerden bahsedilir ya. Bu da onlardan birisi herhalde.

Doğrudur, savaşlarda hasmıyla savaşırken veya savaşta karşı tarafı yenilgiye uğrattığında, hasmının bir takımdan zenginliklerine 'ganimet' olarak el koyar. Ve bilir ki, hasmına yenilseydi, o taraf da kendisinin maddî zenginliklerine 'ganimet' olarak el koyacaktı. Bu açıdan, taraflar hele makineleşme çağı öncesindeki savaşların en gerekli savaş araçlarından birisi olan hasım tarafın 'at'larını ele geçirmeye çalışmaları gayet tabiîdir.

'At hırsızı' demek için, savaş dışındaki insanların mallarına el uzatmak, onlardan mallarını zorla almak gibi bir durumun olmasının gerçekleşmesi lâzımdır.

Osmanlı ordularının Viyana'ya doğru giderken, içinden geçmek zorunda kaldıkları üzüm bağlarından veya meyva ağaçlarından meyvalar koparıp yemek zorunda kalmaları halinde, o üzüm bağlarına veya meyva ağaçlarının dallarına, aldıkları o meyvaların muhtemel bedellerini bir çıkına sarıp astıklarını, sadece Müslüman tarihçiler değil, 'karşı taraf'ın tarihçileri de nakletmişlerdir.

Haydi onları fazla destansı buluyorsanız; 'Hamas' mücahidlerinin 7 Ekim 2023 sabahı Siyonist İsrail rejiminin en aşılmaz-geçilmez zannedilen savunma hatlarını öngörülemez üstün zekâ yöntemleri ve kahramanlıkla aşıp, kendi elemanlarından hattâ 13-14 yaşlarından çocuklardan yüzlercesinin ve kadın-erkek, 8-10 bin kadar sivil insanların zindanlarda tutulmasına karşı, bir pazarlık konusu yapmak ümidiyle, Siyonist rejimin tebâı olan kimselerden birkaç yüz kişiyi rehine aldıkları günü hatırlayalım.

O günü hem de dünya televizyonlarına anlatan bir Yahudi kadın, 'Hamas' elemanlarının eve girdiklerinde çok korktuklarını; hareketsiz beklediklerini, onların da o kendilerine, 'Biz Müslümanız, Kur'an'a aykırı bir şey yapamayız, bizden korkmayınız.' diye söz verdiklerini ve kendilerini teskin ettiklerini ve sonra da bir Hamas eylemcisinin, evdeki buzdolabını açınca orada gördüğü 'muz'u alıp, 'Yiyebilir miyim?' diye kendilerinden izin istediğini' anlatmıştı.

Dahası, 30 yıl öncelerde, Bosna'da, 'medenî' (?) Avrupa'nın ortasında, sırf Müslüman oldukları için 250 bine yakın insan, yıllar boyu her türlü zulüm ve ahlâksızlıkla katledilirken, Bosnalı mücahidler de o şanlı İslamî direnişin büyük lideri Aliya İzzet Begoviç'e gelip, 'Efendim, Sırb milisleri her zulüm ve ahlâksızlığı yapıyor. Siz ise bize, asla Kur'an'a aykırı bir tavır içinde olmamamızı emrediyorsunuz. Müsaade ediniz de, biz de onları onların yöntemiyle, onların yaptığı usâllerle korkutup sindirelim, başka çaremiz yok!' dediklerinde; o büyük insan, savaşın en buhranlı anlarında bile, emrindeki mücahidlere, 'Onlar bizim öğretmenimiz değil, düşmanımız. Nasıl savaşılacağının kurallarını biz onlardan değil, İslâm'dan öğreneceğiz.' şeklinde karşılık verdiğini hatırlayalım.

Evet, İslam, bizim hayatımızı böyle şekillendirir, şekillendirmelidir. Eğer, istisnaî bir takım örneklerden söz edilecekse, istisnalar genel kural halinde ifade edilemez. İslam'ın hükümlerini bilerek veya bilmeyerek kaale almayan ve amma kendilerini yine de Müslüman olarak niteleyenler ise, en azından, büyük günahkârlardırlar ve o gibi istisnaî örnekler görüldüğünde ise, öylelerinin Müslüman yöneticilerce cezalandırıldığına pek çok örnekler vardır.

Böyleyken, bir takım sözde tarihçi veya akademisyen sıfatlı kişilerin, gündemde yer almak istercesine, asırlarca söylenmemiş bir töhmeti, Selçukoğulları veya Osmanoğulları'nın kuruluş yıllarına yönelik olarak, 'At hırsızlarıydılar!..' şeklinde nitelemesi, veya geçmiş asırların daha nice Müslüman topluluklarına da vurabilecekleri töhmetler, onlara bir leke getirmez, ama bu gibi hezeyanları pervasızca, frensizce söyleyenlerin, şerefli insanlara kara çalan, haysiyet düşkünü kimseler olduklarını ifade etmek de bizim savunma hakkımız olur.

Ama o gibi gelişi-güzel töhmetlerden sakınmayan tipler, insanlık tarihinde ve bugün de galip gelenlerin yenilgiye uğrattıkları tarafın, ülkenin ve halkın bütün zenginliklerini yağmaladıklarını bilmiyor olamaz. Sadece daha 20 yıl öncelerde Amerikan güçlerince işgal edilen Bağdat'ın hemen bütün maddî ve tarihî zenginliklerinin nasıl yağmalandığını hatırlamalılar.

Esasen, çağımızın emperyalist güçlerinin her birinin, başka toplumların, sömürgecilik yöntemiyle yağmaladıkları zenginlikleriyle daha bir emperyalist olduklarını bilinmiyor mu?

Dahası, bugün de, Siyonist haydutlar çetesi konumunda olan İsrail rejimi güçlerinin; aylardır ağır bombardımanlar altında yıktıkları ve halkın kaçırıldığı Gazze'de, yıkılan o binlerce evlerde, ölenlerin veya başka yerlere kaçmaya zorlananların, yükte hafif, pahada ağır zenginliklerini, altınlarını alıp kendi aile ve yakınlarına hediye olarak gönderdiklerine dair, kendi çektikleri sevinçli video kayıtları da bizlere bir şeyler düşündürtmüyor mu?

*

Bu arada, dün sabah Sarıkamış Faciası'nın 110'ncu yıldönümü dolayısiyle o facianın 'şehidlerini anmak adına, bazı kanallarda, tarihçi geçinen bazılarınca, Enver Paşa'ya yönelik saldırgan ifadelerin asıl hedefinin ne olduğuna da, gelecek yazıda değinelim inşallah.

Amerikan İç Savaşı'ndan, Sarıkamış Faciası'na… Tarihi tartışmak…
10 Ocak 2024 Çarşamba

22 Kasım 1963'de öldürülen Amerikan Başkanı Kennedy'nin, 1861-1865 arasında, Güney ve Kuzey'deki eyaletler arasında, özellikle 'köleliğin kaldırılması'yla ilgili derin sosyal tartışmadan dolayı ateşlenen ve 4 yıl kadar süren Amerika İç Savaşı'nı anlattığı 'Fazilet Mücadelesi' isimli eserini, o iç savaşın 100. yılında, 1961'de okumuştum.

İki sene sonra da Kennedy öldürülmüş ve o suikastin bütün gizli belge ve delillerinin açıklanması, 66 yıl sonraya, yani 2029'a bırakılmıştı; açıklandığında, Amerikan toplumunda bir sarsıntı meydana getirmemesi düşünülerek...

600.000'den fazla kişinin ölümüne yol açtığı iddia olunan 'Amerikan İç Savaşı'nın üzerinden 160 yıl geçtikten sonra, o savaş bugünlerde yeniden ve yüksek gerilimli olarak tartışılıyor. Öyle ki, eski Başkan Trump, 6 Ocak 2024'de yaptığı konuşmada 'Amerika İç Savaşı'nın "müzakere edilmesini, tartışılmasını" söyleyip, 'Çok fazla hata yapıldı. Tartışılırsa, muhtemelen, Abraham Lincoln'ün kim olduğu bile bilinemez hale gelir' deyince; birçok cenahtan tepki aldı, o dönemin dosyalarının açılmasının, Amerikan toplum düzenine zarar verebileceği belirtilerek...

*

Evet, bu konuya bu kadarca değinip, kendi dünyamızdan, bugünlerde yıldönümü dolayısıyla ekranlarda ve sosyal medya yazışmalarında, tekrar tartışılan Sarıkamış Faciası'ndan söz edelim. Çünkü 'Sarıkamış Faciası'nın komutanı Enver Paşa olduğundan, onun yine de istihza ve hakaret ifadeleri veya hayalci olduğu gibi nitelemeler yapanlar umanlar bile görüldü.

Önce belirtelim. 60 yıl öncelerde, Sarıkamış'ta 120 bin askerin donarak can verdiğinden söz ediliyordu. Daha sonra bu rakamın, daha sonra 90 ve 60 bine ve son senelerdeki ise resmî rakamlara göre de, 32 bin olduğu bildirildi.

Çanakkale'de de 100 yıla yakın zaman, '250 bin şehid verildiği'nden söz edilirken, birkaç yıl önce resmî makamlar, Çanakkale'de 'silahaltındaki bütün efradın 80 bin civarı'nda olduğunu bildirmişti.

*

Mesele, Enver Paşa veya bir başkasını suçlamak veya temize çıkarmak çabası değil.

Ama Sarıkamış Faciası'nı anmak için tertiplenen törenler için Sarıkamış'a götürülenlerin çoğu, Sarıkamış'ta neyin, nasıl olduğu üzerinde, resmî tarihte belirlenen çizgilerin ötesinde fazla bir şey bilmiyorlar.

Bu bakımdan, Birinci Dünya Savaşı'nın hemen başında yaşadığımız Sarıkamış Faciası ve onu takip eden diğer facialar zencirine sahi, nasıl gelmiştik?

Hâfızâmızı tazeleyelim.

Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Veliahdi Ferdinand ve hanımının Saraybosna ziyareti sırasında, 28 Haziran 1914 günü bir Sırp eylemcisi tarafından öldürülmesi üzerine, Viyana, hemen Sırbistan'a savaş açmış ve Sırbistan da Çarlık Rusyası'ya sığınmıştı. Rusya devreye girince, Almanya da Avusturya'nın yanında, İngiltere ve Fransa da Rusya'nın yanında savaşa girmişlerdi.

Osmanlı savaşa girmeyebilir miydi ve girmese ne olurdu? Bu soruya verilecek cevaplar farazîdir, tabiatiyle.

'İttihad-Terakkî Hükûmeti', savaşın dışında kalamayacağını düşünüyordu. Özellikle, Balkan savaşlarında ağır yenilgilerle kaybedilen 500 yıllık vatan topraklarının belki kurtarılabileceği ümidi kolayca kenara itilecek bir durum değildi. Harbiye Nâzırı Enver Paşa, 27 yaşında 'Hürriyet Kahramanı' diye ve Bulgar Ordusu'nun eline geçen Edirne'nin kurtarılışından sonra, 'Edirne Fâtihi' diye anılması yüzünden de değil, Saray'ın damadı (ve bu yüzden) 32 yaşında Osmanlı Orduları Başkomutanı da olduğu için de savaşa girmek konusunda en etkili isim olarak Londra'ya gitmiş, 20 gün kadar nabız yoklamış ve amma, İngiltere Osmanlı'ya yakınlık göstermeyince, Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun yanında savaşa girilmesi kararı alınmıştı.

Osmanlı, 1914 yılının son demlerinde (11 Kasım 1914 günü) İngiltere, Rusya, Fransa vs.'den oluşan 'İtilâf devletleri'ne savaş ilân ederek, tarafını ortaya koymuştu.

*

Rusya savaşın hemen başında, Kafkasya'dan saldırıya geçmiş ve Sarıkamış'ı ele geçirmişti.

Enver Paşa, başka bir yol ve çare görmediğinden, 'Allahuekber Dağları'ndan Sarıkamış'ın arkasına inerek, Sarıkamış'a giren Rus ordusunun geriden gelecek takviye Rus birlikleriyle bağını kesmeyi düşünüyordu. Ama Aralık-1914 ile Ocak-1915'in o en soğuk günlerinde hesaplanan o plan tutmadı ve 3 bin metreyi aşan o dağlarda, evet, o on binler o dağlarda dondular.

Hatırlayalım ki, Sarıkamış Faciası, halktan 7 yıl gizli tutulmuştur. Tabiîdir de bu. Ama ilânihaye gizlenmeli mi?

1921'de, 'Kütahya- Eskişehir' hattında yaşanan ve 70 binlik ordudan geride, ancak 30 bininin geride kaldığı bilinen büyük bozgun da gizlenmemiş miydi?

O büyük bozgun üzerine, Enver Paşa'nın Batum üzerinden Anadolu'ya geçmek istemesine karşı olanlar, Anadolu'daki hangi paşaların, 'Enver'in manevî şahsiyetini ve halk nezdindeki itibarını bitirmek için.' cümlelerinin açıkça ifade edildiğini yazışmalarında açıkça kimler yazmıştı.

Şimdi Enver'i 'kıt akıllı' olmakla suçlayanlar, başka bir kumandanın, Çanakkale'de, askerlerine, 'Sizden müdafaa (savunma) yapmanızı değil; ölmenizi istiyorum.' deyişini alkışlamıyorlar mı?

Bu çifte standartlı tutumu görmeyenlerce Enver Paşa'ya beslenen husûmet, o dönemdeki komutanlar içinde, İslâm Birliği idealine en fazla onun bağlı olması yüzündendir.

Dahası, Enver Paşa'yı, Doğu Türkistan yaylalarında 4 Ağustos 1922'de katleden Rus-Bolşevik güçleri komutanı Mareşal Firunze ise, İstanbul-Taksim'deki heykelden nanik yapmaktadır.

Şimdilik bu kadar...

.Bu ‘üçlü heyecan verici işbirliği'nin hayırlara vesile olması duasıyla…
12 Ocak 2024 Cuma

9 Ocak günü, Pakistan'ın Revalpindi şehrinde, Pakistan, Suûdî ve Türkiye arasında, üç tarafın yüksek dereceli yetkilileri arasında sessiz-sadâsız bir 'Savunma İşbirliği Andlaşması' imzalandı. Müşterek savunma ve savunma teknolojisi konularındaki iradelerini ve bu arada Pakistan ve Suudî rejimleri, Türkiye'nin yeni savaş uçağı 'Kaan'ın yapımına ortak olmak istediklerini de açıklamışlar.

Haberi okuyunca, hâfızam beni, önce 27 yıl öncelere, Türkiye ile İsrail arasında 'Savunma İşbirliği Andlaşması'nın üstelik merhûm Erbakan'a da imzalatıldığı günlere götürdü. Sonra anlaşıldı ki, iki tarafı askerî makamları arasında hazırlanmış olan o andlaşmayı, TSK'nın çevik bir generali getirip -Başbakan tarafından da imzalanması gerektiği için- Erbakan'a da 'imzalatmış' idi. Darbeci generallerin, 'Devleti, cumhur adına, filân ilkeler göre biz yönetiriz' dedikleri o meş'ûm dönemleri nasıl unutabiliriz?

Ve hâfızam beni biraz daha gerilere, 1963'lere de götürdü. Pakistan Devlet Başkanı Mareşal Muhammed Eyyûb Khan, (henüz Bangladeş diye bir devletin olmadığı Bengal Körfezi'ndeki Doğu ve Pencab Vadisindeki Batı Pakistan'dan müteşekkil) Pakistan, İran ve Türkiye'nin bir konfederasyon halinde birlik olması fikrini ortaya atıp, 'Bu gerçekleşirse, Bengal Körfezi'nden, Balkanlara kadar uzanan bir coğrafyada -o zamanki nüfus itibariyle-, 200 milyonu aşan dev bir birliğin oluşacağını' söylediği zaman, dönemin Türkiye Başbakanı İsmet İnönü'nün, 'Bu, bizim 200 yıllık Batılılaşma siyasetimize aykırıdır.' diye o teklifi hemen geri çevirdiği günleri hatırladım.

Burada şu kadarını belirtelim ki, filan Müslüman ülkesindeki filan rejim veya kadroları sevmeyebiliriz ama bizim hesabımız, rejimlerden önce Müslüman halklar arasındaki gönül birliğini korumak ve güçlendirmektir. İnşallah, bütün Müslüman ülkeler de bu işbirliğinden etkilenirler.

Ve kırılan bir 'hıyanet tezgâh' üzerine...

Fatih Câmii imamlarından Galib Hoca'nın, hem Kur'an-ı Kerîm tilâvetini, hem de yürekten gelen hutbe okuyuşlarını severek dinleyen birisiyim. 3 hafta kadar önce okuduğu hutbeyi dinledikten sonra, gittiğim bir mekânda, 'İslâm Milleti'nin birliğini temin yönünde ve ırkçı düşünceleri tel'in etmek için söylenmesi gerekenlerin bir Cuma Hutbesi içinde derli-toplu anlatılması ancak bu kadar olurdu.' demiştim.

*

Geçen akşam, Fatih'ten geçerken, ana caddenin özel araçlara kapatıldığını görünce ne olduğunu anlamadım, ama Galib Hoca'ya, 'öldürme niyetiyle, yani derinden vurulmuş bıçak darbeleriyle saldırıldığını 1 saat sonralarda öğrenince... Aklıma, hemen o hutbe metni geldi.

Saldırganın, Bursa'dan geldiği ve 'ailevî buhranlarının sevkıyle hareket ettiği ve mahkemedeki ifadesinde, "Öfkemi imama boşalttım" dediği medyaya yansıdı.

Konu, psikolojik buhranla geçiştirilemeyecek ciddiyettedir. Saldırganlara bu ve benzeri mazeretlere sığınılacağının önceden öğretildiği, yığınla örneklerden de bilinmektedir.

Bu oyunun kırılmış olmasından kimlerin rahatsız olduklarını, hüzünlü suskunların nerede ve kimlerden oluştuğundan anlamak mümkündür. Eğer kendi cenahlarından birisine bir zarar gelmiş olsaydı; ortaya çıkacak tablonun nasıl olacağını; haftalarca ve aylarca 'Kahrolsun!..' diye, ne feryadlar çekilip, ne nutuklar atılacağını geçmiş örneklerden de tasavvur edebiliriz.

*

Ancaak, bu saldırının hemen sonrasında sosyal medya mecraında birilerinin, rahmetli Metin Yüksel'in âkıbetini hatırlatmaları ve dahası, en iğrenç ırkçılardan birisi olan bir parti lideriyle o saldırgan kişinin de el-ele çekilmiş fotoğrafının oluşu -eğer gerçekse-, konuya ışık tutar.

*

10 Ocak günü, Hürriyet'ten Abdulkadir Selvi, söz konusu parti liderine bu konuyu sorması üzerine, onun, 'kendileriyle bir ilişkisinin olmadığını' söylediğini; bunun üzerine, 'Öyleyse, bunu niye kamuoyuna açıklamadınız?" dediğinde ise, o süper ırkçı parti liderinin, "Devlet biliyor" diye karşılık verdiğini belirtti yazısında.

O parti lideri ayrıca, 'sosyal medyada uçuk fikirleri yayan delifişek gençler bize sempati duyabilirler, ama bunların benle ilgisi yok. (...) Ben bir partinin genel başkanıyım, bunların peşinde koşamam ki." demeyi de ihmal etmemiş.

Bu kişi, hangi gariban sığınmacılara karşı bir takım 'delifişek'leri kendisinin yıllardır tahrik ettiğini itiraf edecek değildi elbette...

Evet, güçlenen ülkelerin, hasımlarınca huzursuz hale getirilmek ve sahib olduğu iç enerjisinin 'avare kasnak yuvarlanması' misali, kendi iç sürtünmesinde tüketmesini ağlamayı hedef alacakları unutulmamalıdır.

Geçen gün, bir İngiliz gazetesinde, 'Amerika, Türkiye ile müttefik; ama Erdoğan'a itimadı yok.' başlıklı bir yazı yayınlanmıştı; bunu da ekleyelim...

.Okuyucularla Hasbihal... Bir emperial-şeytanî yola girmenin hepimizi kıvrandıran sancısı...
14 Ocak 2024 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucularla Hasbihal'de bugünlerde hepimizi derinden sarsan konularda dertlerini bizimle paylaşan okuyuculardan -sütunun hacmi sınırlı olduğundan- sadece birisinin yazdıkları etrafında sohbet edelim:

*Samsun'dan Ahmed Muhtar Kerimoğlu diyor ki: 'Aylardır Gazze'de yaşananları görmekten, izlemekten bir hal olmuştuk ki, 2-3 hafta önce 12 kadar asker evlâdımız da Kuzey Irak'ta Amerikan ve İsrail başta olmak üzere, bir takım fitne odaklarının 'kiralık kaatil'i rolündeki PKK'lı teröristlerce katledildiler. Ve evvelki akşam da, ağır kış şartları altında, yine Kuzey Irak'ta 9 kurban daha verdik. Yüreğimiz dağlandı elbette.

Benim atalarım 120 yıl öncelerde Diyarbekir'den Bafra'ya gelmişler, benim çocukluğum Bafra köylerinde geçti. Yaşlı hanımlar Türkçe bilmezler ve Kürdçe konuşurlardı. Ben de çocukluğumdan beri, günlük konuşma çerçevesi içinde Kürdçe biliyorum. Ama ben o çocukluk yıllarımda da, sonrasında da, Kürd olarak ne dışlandığımı hissettim, ne de yabancılık çektim. Bazan, büyük dedemin ailesinden geride kalanların bulunduğu Ergani'ye giderim. Ben, Samsun'da, hiç bir zaman dışlanmadığımı anlattığım zaman, bazı gençler inanmak istemiyorlardı. Ben onlara; 'Kardeşler, siz kendinizi ayrı bir kalenin içine hapsetmişsiniz, kendinizi dışlayan bizzat sizsiniz. Geliniz, sizi Samsun'a götüreyim' diyorum. Evet, geçmiş 100 yıllık uygulamada, çok yanlış uygulamalar olmuş, ama biz ve benim büyüklerim o zaman da burada hiç yabancı görülmemişler.' diyorum. Bizim, Bafra köylerinde sadece Kürdler değil, Arnavutlar, Çerkezler, Gürcüler, Türkler vardı. Ama 'Kimseye, kavmine göre farklı bakışımız olmazdı. Hepimiz, câmide birleşiyor, kaynaşıyorduk. Ben 30 yıldan fazla zamandır, Samsun'un içinde yaşıyorum, bazan yine gidiyorum köyüme. Ve burada, Bayburt ve Gümüşhane taraflarından ve dahası, Afganistan ve Suriye'den gelen kardeşlerimiz var. Onlar birkaç kelime dışında Türkçe bilmiyorlar. Yine de câmilerde, pazarda, mahallede bir yabancı saymak durumu yok. Dahası, inanır mısınız, genç nesiller, tarlalarda çalışmayı pek sevmiyorlar. Bütün bu işleri de sığınmacı denilen bu kardeşler yapıyorlar. Son ziyaretlerimden birinde, büyüklerime, 'Bu Afganistanlı veya Suriyeli kardeşlerden bir rahatsızlığınız var mı?' diye sordum. O köylerde yaşayan ve Kürd kökenli yakınlarımız, 'Bu gardaşlar olmasa, yükümüz ağır olur. Bunların her birisi, 3-4 kişinin yaptığı işleri yapıyorlar. Allah için temiz ve ahlâklı insanlar.' diyorlardı. Bütün bu insanları bir arada kaynaştıran büyük sır, sadece İslâm. Böyleyken, bazı kimse veya çevrelerin, insanları ısrarla, ahlâk ve karakterlerine değil de kan soylarına, kavim veya dillerine göre gruplara ayırmaya çalışmalarını anlamıyorum. Anadolu'da halkın içinde, insanları 'Türk, Kürd, Çerkez, Gürcü, Arab, Fars' diye ayırmadan, sadece karakterlerine, ahlâkî yapılarına göre yakın veya uzak durduklarını görmek daima mümkün. Ve şunu da belirteyim ki, Filistin'de Siyonist Yahudilerin, İsrail rejiminin sergilediği canavarlık da, oradaki halkın Arab olmasından dolayı değil, sadece ve sadece 'Müslüman' oluşlarından dolayı. Bu bakımdan, o ağır bombardımanlar, o canavarlıklar ve 30 bine yakın çocuk ve annelerinin öldürülmesi gerçekte bütün Müslümanlara beslenen düşmanlık duygularını yansıtmaktadır. Bu noktayı unutursak, sadece Filistinliler değil, hepimiz kaybederiz.'

--Evet, Samsun'dan yazan ve aslen Kürd olan bu okuyucu, aslında, bir Müslüman toplumunda olması gereken olumlu tabloları yansıtıyor. Evet, biz bu idik. İnsanlar birbirlerini, sadece dinlerine göre belirliyorlardı.

Dahası, 100 yıl öncelerde, Osmanlı Devleti savaşta yenildiğinde Müslüman halklar, yeni bir Moğol İstilâsı ve yeni bir Haçlı Seferi ile karşı karşıya gelmiştik. O zaman da, 'Anadolu ve Rumeli Müdafâ'y-ı Hukuk Cemiyetleri –teşkilatları' kurulurken, ilk maddesinde hedef, şu veya bu kavim değil, gaayet net olarak, 'Ahali'y-i İslâm'a yapılan mezalime son vermek.' şeklinde yazılmıştı.

Dahası, Ankara'da yeni rejim kurulurken, o zamanki ismiyle 'Teşkilat-ı Esâsiye Kanûnu'nun, yani Anayasa'nın ikinci maddesinde, 'Devlet'in dini, Dîn-i İslâmdır.' hükmü yazılıydı; bu hüküm, 1928'de sessiz-sadâsız ve 'Devletin dini olmaz.' mügalatasıyla, demagojisiyle kaldırılana kadar. Hattâ o Anayasa'da, Ankara'daki Meclis'in vazifeleri sayılırken, 26. maddede, 'Ahkâm-ı Şer'iyyeyi tenfiz.' yani, 'Şeriat hükümlerinin uygulanması' yazılıydı.

Hani zaman zaman, Cumhuriyet'in fabrika ayarlarına dönmekten bahsediliyordu ya. İşte buyurun, o ayarlar.

Ama o zamana kadar hattâ, en yukardaki liderler bile Meclis'te Türk ve Kürd halklarının büyük fedakârlıklarıyla elde edilen zaferlerden söz ederken, 1922'lerde, birden bire 'ulus-devlet' dayatması öne çıkarılıverdi.

Açıktı ki, emperyalizmin telkinlerinin, 'ulus-devlet' anlayışının yüksek tefekkür ve ideolojik gerçek sanılıp kabul edilmesiyle, milletin ruhuna, beynine kezzap döküldü. Bugün yaşananlar da o döneminden miras kalan bir sapmanın sonucudur.

.7 günde bitecek!' denilen korkunç barbarlığın 100 gün sonrası…
15 Ocak 2024 Pazartesi

Amerikan TIME dergisinin 11 Ocak 2024 tarihli sayısında yer alan, 'İsrail'in, Üç Aydaki Hamas Savaşı'ndan Acı Dersler' başlıklı yorumda, bazı ilginç tesbitler vardı. Bu tesbitlere kısaca göz atmakta fayda var. -Özetle- şöyle deniliyordu:

'Gazze'yi harap etmeye devam eden üç aylık ve şimdiye kadar eşi-benzeri olmayan bir Orta Doğu savaşından öğrenilecek dersler nelerdir?'

Bu, İsrail'in 1948'deki kuruluşundan bu yana Yahudi devletinin, altı cephede savaştığı ilk savaş. (...) Blinken, bütün bölgenin istikrarsızlığa yenik düşebileceği yönündeki endişelerini dile getirdi. ABD ve İsrail, İran'ın bu çatışmaları çok da gizli bir şekilde kışkırtmadığı -açıkça kışkırttığı- konusunda hemfikir. (...)

İlk ders, İsrail'in savaşı bütün bu cephelerde aynı anda yürütme becerisinin zor olduğudur.

Bu, İsrail liderlerinin bütün askerî meydan okumaları püskürtebildiğine dair övünmeleriyle keskin bir tezad oluşturuyor. (...) İsrail, 75 yıllık tarihindeki herhangi bir dönemden daha zayıf.

(...) İsrail 90 günü aşkın süredir Gazze'de zafere ulaşamadı; Hamas'ın tamamen ortadan kaldırılması, görünüşte imkânsız bir hedef. (...)

İkinci ders ise, 'dünyanın en iyisi olduğu' düşünülen İsrail komando birimlerinin (Seal Team 6'nın) rehineleri kurtaramadığıdır. (...)

Üçüncü ders ise, İsrailliler Amerika'nın desteğine güvenirken, Biden'ın ifade ettiği sıcak desteğin de sınırları olduğudur. (...)

Dördüncü ders Netanyahu'nun kendisine odaklanıyor. (...) Savaş kahramanı bir başbakan kimliğini giymeye çalışıyor. (...) Netanyahu'nun "böl ve yönet" taktiği ters tepti. (...) Bir Filistin devletinin kurulmasını engellemiş olmaktan gurur duyduğunu söyleyerek övündü.

(...) Netanyahu'nun dar görüşlü yolunun sonuçları hem İsrailliler hem de Filistinliler için felakete (...) yol açtı.

Bölgenin başka yerlerinde, İran destekli Husî isyancıların Kızıldeniz'de uluslararası gemilere saldırması (...); Biden'ın korktuğu türden bir bölgesel istikrarsızlık.

Orta Doğulu yorumcuların (...) ifade ettiği gibi, hem ABD hem de İsrail zayıf ve savunmasız görünüyor. Hâlâ öğrenilecek daha çok ders var ve bunların acı dersler olması muhtemel.(...)'

*

Evet, USA emperyalizminin stratejik borazanı olan TIME dergisi bir şeylerden haber veriyor...

*

Faruk Beşer Hoca'yı ebediyete uğurlayışın ardından...

Star gazetesinde sütun komşumuz olan Mustafa Sabri Beşer'in babası Faruk Beşer Hoca'nın rahatsız olduğunu 3-4 gün önce haber aldığımda, Sabri kardeşimden telefonda bilgi aldığımda, babasının 'entübe edildiğini, durumunun kritik olduğunu' söylemişti. Ve dün sabah vefat ettiği haberini, İzmit'te, Kartepe-Mâşukiye-Değirmenbaşı'nda yaşamakta olduğu evin karşısındaki câmiden ve ikindiden sonra defnedileceğini öğrenince, Resul Tosun Bey'in arabasıyla gittik. Büyük bir cemaat tarafından ebediyyet yolculuğuna, 'tekbîr' sadaları arasında uğurlandı.

Faruk Hoca, İslâm hukuku konusunda önde gelen ve İlahiyât fakültelerinde öğretim üyesi olarak binlerce öğrenci yetiştirmiş bir bilgin ve ayrıca, en hassas fıkhî konuları gazete sütunundan okuyuculara akademik bir metin havası vermeksizin aktarmasıyla da dikkat çekiyordu.

Kendisini gıyaben tanıyordum, ama ilk kez yüz yüze, görüşmem Almanya'da, 2010'larda olmuş ve onu dostumuz A. Rahman Dizman'la birlikte, Bonn yakınlarındaki Königsberg'e götürmüştük. Orası, uluslararası konferansların da yapılan yapıldığı bir yerdi. Yukarıdan bakıldığında, 1500 metre kadar aşağılardaki Bonn şehri ve Rhein Nehri'nin manzarası daha bir güzel alıcı oluyordu.

Faruk Hoca'yla orada birkaç saat sohbet ettik. Faruk Hoca'nın o günlerde bir kitabı yayınlanmıştı, F.G. ile ilgili, 'Hoca Efendi Fıkhı' adıyla. Bunu doğrusu, Faruk Hoca'ya yakıştıramadığımı kendisine kardeşçe söylediğimde, 'Çeşitli makalelerin toplandığı kitaba, o ismin, yayıncılarca' konulduğunu söylemiş, rahatsızlığını da hissettirmişti. 'İyi de hocam, nasıl irtibat kurdunuz?' dediğimde, 'Hanım vefat etmişti. -Benim hiç bir âşinalığım olmadığı halde- F. G.'nin tam yarım sahifelik bir başsağlığı ilânı yayınladığını haber verdiler; kontrolündeki gazetede. 'Öyle bir hassas zamanda bir duygu yakınlığı oldu demek ki...' dediğinde, 'Bir taktiğe çok kolay kurban gittiğini' ifade etmiştim. (Bunları, hassas zamanlarda, bir başsağlığı ilânıyla bile 'çengel atma' taktiklerinin nerelere varabildiğine dikkati çekmek için belirtiyorum.)

Faruk Hoca'nın sözlerinden tedirginliği yansıyordu. Ama kendisinin de F.G. konusunda yanıldığını, ancak 24 Temmuz 2016'da (yani 15 Temmuz 2016'daki hain Darbe Teşebbüsü'nden 9 gün sonra) yayınladığı, "Hangimiz Aldanmadık?" yazısı ile durumunu açıkça ortaya koymuştu. Yanlışını görüp itiraf etmek de bir irfandır. Niceleri onu da yapmadılar.

Faruk Hoca'ya, çıktığı ebediyet yolculuğunda, 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum...

.‘Savaş' kaçınılmaz ise, zaman, mekân ve şeklini siz belirlemelisiniz...
17 Ocak 2024 Çarşamba

Evet, yazının başlığındaki cümleyi tamamlayalım. 'Aksi halde, bütün inisiyatifi düşmana kaptırmış olursunuz.' 'İnisiyatif' (initiative) Fransızca bir kelime. Fransızcada 'öncecilik-girişkenlik' gibi mânalarda çevrilmişse de; Türkçeye, daha çok, 'irade, karar ve eylem üstünlüğü' mânasında çevrilebilir herhalde. Esasen, Osmanlı kültüründe, 'ibtikaar-ı amel' denilirdi; amel / eylem üstünlüğünü elinde bulundurmak mânasında...

Müslüman dünyanın perişanlığı ortada... İnsanlığın dörtte birini oluşturan dünya Müslümanları, bütün dünyadaki sayıları 25 milyonu geçmeyen Yahudiler adına, elbette 75 senedir Filistin'in tamamında ve son yıllarda, hele de son 3,5 aydır Gazze'de sergilenen zorbalıkları durduracak bir güç odağı oluşturamadık. Savaşa girmek durumunda ola ülkelerin her biri, diğerini, 'Haydi, ne duruyorsun, girsene.' diye tahrik ve hattâ tahkir etmeye çalışıyor, direkt veya medya organları aracılığıyla. Hâlbuki bir durumu kaçınılmaz hale gelirse, hesab edilmesi gereken ilk konu, inisiyatifin kimin, hangi tarafın elinde olduğudur. Yoksa hasmınız sizi, savaşmak için en müsaid zaman, mekân ve imkânlara sahib olarak kendileri için en müsaid zaman ve mekânda oldukları düşüncesiyle savaşa sürüklerlerse, onlar karşısında, maça 5-0 yenik başlamış duruma düşersiniz.

*

Ve açıktır ki, karşımızda sadece Yahudilik dinine göre oluşturulmuş İsrail rejimi yok, onu oraya diken emperyalist güçler var.

Unutulmasın ki, daha iki hafta önce, BM Güvenlik Konseyi'nde 'ateş-kes' kararı alınması için bir oylama yapıldığında, 15 üyeden 13'ü 'Evet' dediği halde, kendilerini 1945'lerde Nükleer güç dayatmasıyla 'Daimî Üye' olarak dünyaya kabul ettiren 5 ülkeden ikisi olan Amerika ve Rusya, birlikte 'çekimser' oy kullanarak öyle bir ateş-kes karar çıkmasını birlikte engellemiş oldular.

Hatırlayalım, 14 Mayıs 1948 günü, 'İsrail'in mevcudiyeti dünyaya ilân edildiği zaman, Amerika ve Sovyet Rusya onun varlığını resmen kabul etmekte birbirleriyle yarışmışlar ve ilk 11'nci dakikada ilk tanıyan devlet olarak Amerika, Rusya'dan öne geçmişti.

Ama, Rusya'nın gerek Sovyetler Birliği döneminde, sonrasında da, bu dönemin son 25 yılında hep Putin söz sahibidir; İsrail rejiminin cinayetleri konusunda daima, 'tavşana kaç, tazıya tut!..' siyaseti izlemiş ve hattâ geçen sene Moskova'ya giden Netanyahu'ya, 'İsrail'in kendisini savunmak hakkı tartışılamaz.' gibi sözler etmişti. Bugün de, bunca zulümlere karşı sessiz kalıyorsa, elbette kendi siyasetine bu yöntemi daha faydalı bulduğu içindir.

Ve geçmişte, Yahudi toplumlarını kendi toplumları içinde bir fitne ve fesad unsuru ve bir 'ur, bir kanserli uzuv' gibi görmek açısından, bütün Hristiyan toplumlar, bünyeleri içindeki Yahudilerin çoğunun İsrail'e göç etmiş olmasından dolayı rahatlamışlar ve bu Siyonist işgalci gücün Müslüman coğrafyalarının kalbi mesâbesinde olan Filistin'de bulunmalarından ise, ayrıca memnun idiler... Rusya da, herhalde, 'Eğer burada İsrail diye bir devlet kurulmasaydı, biz burada böyle bir devleti yine oluşturur, kurardık.' diyen Amerikan Başkanı Biden'dan farklı düşünmüyordu. Çünkü kendi dünyalarından farklı bir dünya olan Müslüman halkların ve coğrafyalarının sancıları daha artacaktı.

Bu durum, dünyadaki güç dengelerini ince hesaplarını yapanlar için bulunmaz bir fırsattır.

Nitekim Rusya, şimdi Ukrayna ile meşgul olurken; Amerikan emperyalizminin daha bir egemen duruma gelmemesi için, Çin devreye girmekte, 'Bu coğrafyalarda biz de varız.' havasında savaş gemilerini Hind Okyanusu'na, Kızıl Deniz ve Doğu Akdeniz'e göndermiş bulunuyor.

*Ve kendisi küçük, ama etkisi büyük bir eylem...

Evet, karşımıza, 'sinek küçüktür, ama yine de mide bulandırır.' sözünü hatırlatan şekilde çıkan küçücük bir konu bile dünyada ilginç yankılar meydana getirdi.

*

Antalya futbol takımında oynayan, sporcu görünümlü ve 28 yaşındaki Sagiv Jehezkel isimli bir İsrail ajanı, Trabzon takımının 1-0 galib durumda olduğu sırada, oyuncusu olduğu kendi takımı adına beraberlik golünü atar atmaz sevinç gösterisi sergiledi. Bu gibi başarıların, sportif karşılaşmalarda tabiî olduğu biliniyor. Ama bu 'ajan-sporcu'asıl rolünü oynamak gerektiğini unutmadı ve bileğindeki band'a daha önce yazdığı, 'çift üçgen yıldızı'nın yanında "100 gün. 07/10" yazısını, 'İsrail'in savaş gücünü gücü'ne işaret mânasında sevinçle kameralara gösterdi ve arkasından, gördüğü tepki üzerine, İsrail rejimi derhal bir özel uçak göndererek, işbu sporcu kılıklı ajanını Türkiye'den çıkarmıştır.

Ama konu orada bitmedi. Nitekim İsrail rejiminin Dışişleri Bakanı olan İsrael Katz, dün, (AFP)'de da, "Türkiye, insanî değerlere ve spor değerlerine aykırı çalışan karanlık bir diktatörlüğe dönüştü" dedi. İsrail Savunma Bakanı Yoav Gallant daTürkiye'yi "Hamas'ın yürütme organı gibi davranmakla" suçladı.

*

Evet, savaş çok yönlü ve sadece askerî değil. Hayatın her alanında, her türlü mücadele ve savaşa, düşmandan daha önce ve kararlılık içinde ve kendi istediğimiz zaman ve mekânlarda, yani inisiyatifi yitirmeden, her anda hazır olmak zamanı.

.Müslüman coğrafyalarından can sıkıcı birkaç tablo…
19 Ocak 2024 Cuma

Bugünlerde Hindistan, Pakistan ve İran, daha bir dünya gündeminde.

Hindistan'da Baharita Janata Partisi'nin lideri ve çok radikal bir Hindu olan Başbakan Narendra Modi, üç ay kadar sonra seçime gidecek. Kuzey Hindistan'da Leknow- Ayodya'da, 400 sene öncelerde Müslüman hükümdarlardan Bâbür Şah'ın yaptırdığı büyük câmii, 1992'de, on binlerce Hindu tarafından, 'Burası bizim tanrılarımızdan birisinin doğum yeridir.' diyerek, bir anda yerle bir edilmişti. Modi şimdi, o câmiin yerinde yükselen dev Hindu mabedini açmaya hazırlanıyor ve ayrıca, seçilirse, Hinduların, tanrı kabul ettikleri 'inek'leri kesip yiyen Müslümanlara ağır hapis cezaları verileceği vaadinde bulunuyor. Modi'den cesaret alan Hindu kesimleri, 300 milyona yaklaşan bir dev nüfusa sahib olan Hind Müslümanlarına, 'inek eti yiyenlerin, lanetli ve pis insanlar oldukları' gibi suçlamalar yapıyorlar.

*

Gelelim Pakistan'a. Pakistan'la 'Tâlibân Afganistanı' arasında, giderek daha bir yükselen bir gerilim sürerken. Pakistan'da Şubat sonunda yapılacak olan seçimler sosyal bünyeyi daha bir sıkıntılı duruma getiriyor. Çünkü 5 sene öncelerde Başbakan Muhammed Newaz Şerif'i, 'yolsuzluk yaptığı' gerekçesiyle iktidardan düşürüp siyasetten men eden Yüksek Mahkeme, birkaç yıldır Londra'da yaşayan Şerif'in seçimlere girmesine izin verdi.

Newaz Şerif'den sonra 'Pakistan İnsaf Hareketi (Pakistan Teehrik-i İnsaf)'ın lideri olarak başbakan olan, ama iki yıl öncelerde Mahkeme tarafından, 'devlet sırlarını ifşa ettiği' suçlamasıyla azledilen İmrân Khan, son 1 yıldır da, zindandaydı. Son zamanlarda bir ara serbest bırakıldı ve seçimlere katılabileceği açıklandı, ama -bir zamanlar bizdeki gibi, siyaseti vesayeti altına almış olan Pakistan Ordusu'nun, İmran Khan ve partisinin seçimlere girmesine karşı olan eğilimine uygun olarak-, Yüksek Mahkeme'den yeni bir yasak daha geldi. İmran Khan'ın azlinden sonra, başbakan olan Şahbaz Şerif ise, şimdi, başbakanlığı, ağabeyi Newaz'a vermeye hazırlanıyor.

*

Ve İran. İran da önümüzdeki Nisan'da yeni bir seçime hazırlanıyor. Ancaak. Dinî lider konumundaki Seyyid Ali Khameneî bu seçimin dışında, tabiatiyle.

Ama İran, Şahlık rejimini deviren İslâm İnkılabı Hareketi'nin bugünlerde, 45. yıldönümüne hazırlanırken. İlk 10 senesi, 1980-88 arasındaki İran-Irak Savaşı'nın yıkıcı darbelerinden sonra kendisine bir türlü gelemedi denilebilir. Çünkü Amerikan emperyalizmi, İran'ı, ekonomik yönden de 'çıkmaz'da tutmaya çalışıyordu. Hele de, İnkılab'ın ilk 30 yılında en etkili isimlerden olan Hâşimî Refsencânî'nin siyasetten ve de hayattan çekilmesinden sonra, İran, siyasî istikrar konusundaki sıkıntıları atlatamadı. Sosyal çalkantılar bir yana, bir de ekonomik durum, geniş kitleleri derinden yormuş bulunuyor. Özellikle, 'ulemâ taifesi'nıin başarılı bir yönetim oluşturamadığı gibi gerekçelerle yeni nesiller arasında, hattâ İslam'a karşı çıkmak eğiliminin de ortaya çıkması bu konularda hassas Müslümanları derinden kaygılandırıyor. Ayrıca, İnkılab hareketinin dünya Müslümanlarına İslam adına, sadece bir mezhebî yorumu sunması da, ayrı bir konu.

Ama bir ülke düşünelim ki, son 10 yıldır yıllık kalkınma hızı, en düşük seviyelerde; sattığı petrolün parasının bile, Amerikan ambargolarınca bloke edilişi yüzünden alamayışın getirdiği derin sosyo-ekonomik meseleler.

*

Bu arada, Güneydoğu İran'da, Belûcistan eyaletinde sünnî Belûc halkı adına, yıllardır verilmekte olan silahlı mücadeleler, yapılan idâmlara rağmen söndürülemedi. O silahlı mücadelenin bazı unsurlarının, Pakistan sınırının öte tarafında barındığı gerekçesiyle evvelki gün, İran güçleri bazı yerleri vurdu. Esasen, o bölge, kaçakçıların gelip geçtiği ve iki tarafın güvenlik güçlerinin de büyük kayıplar verdiği yerdi.

Ama ilginçtir, Pakistan rejimine karşı silahlı mücadele verenlerin de İran tarafına sığındıkları iddiası vardı. Nitekim Pakistan da, dün de, misillemede bulundu ve İran sınırları içindeki muhaliflerinin barındığı yerleri vurdu. İran, ölen 9 kişinin içinde hiç bir İran vatandaşının olmadığını açıkladı. Tarafların sınırlı hareketleri ve tehdit sözleri kullanılmayan açıklamaları konunun devam etmeyeceği ümidini veriyor.

*

İran, 4 gün önce de, İsrail'le işbirliği yaptığını iddia ettiği Barzanî Grubu'nun Erbil'de, İsrail istihbarat merkezi MOSSAD'a aid olduğunu bildirdiği bir merkezi füzelerle vurdu. Ama ilginçtir, bu harekâttan en çok feryad eden, Amerikan emperyalizmi oldu.

Ayrıca, Amerika, İran'la karşı karşıya gelmek veya gelmemek konusunda tereddütler içinde. Biden, başkanlığının son yılında, Amerika'yı, bir savaşa sokan bir Başkan durumuna düşmek istemiyor. İran da temkinli, dolaylı olarak, Yemen'de Husîleri silahlandırıyor. Dün de Khameneî Husî'leri övdü. Lübnan'daki İran gücü Hizbullah da bir saldırıya temkinli.

Öyle bir durumda iken, bazı çevrelerin yazı ve ekranlarında, İran'ın Amerika tarafından cezalandırılmasını temenni etmeleri ilginç. Müslüman dünyasına yekvücud olarak saldırmak için, Hristiyanlar ve Yahudiler, 2 bin yıllık düşmanlıklarını unutmuşken; bazı Müslümanların, hâlâ, Müslümanların iç meselelerini alevlendirmeye teşne gözükmeleri, düşündürücü değil mi?

.Süleymaniye'de bir ‘İcâzet Merasimi'nin ardından…
20 Ocak 2024 Cumartesi

Yahyâ Kemâl'in bir bayram sabahındaki duygularıyla tasvir ettiği şiir âbidesi 'Süleymaniye'si gerçekten de muhteşemdir. Ama hem onun kendi neslinin içinde olduğu yalpalamaları anlatması ve hem de kendi fikrî ve hissî uyanışındaki kendine gelmeyi yansıtması bakımından o şiirde, beni her okuyuşumda derinden sarsan, 'Ulu mâbed! ...Bir zaman, hendeseden âbide zannetimdi.' şeklindeki mısraı daha bir düşündürücüdür.

'(...)Taşımış harcını gâzîleri, serdârıyle,

Taşı yenmiş nice bin işçisi, mîmâriyle.

(...) Taa ki geçsin ezelî rahmete ruh orduları.

Bir neferdir, bu zafer mâbedinin mîmârı.

Ulu mâbed! Seni ancak bu sabah anlıyorum;

Ben de bir vârisin olmakla bugün mağrûrum;

Bir zaman, hendeseden âbide zannettimdi;

Kubben altında bu cumhûra bakarken şimdi,

(...) Büyük Allah'ı anarken bir ağızdan, herkes

Nice bin dalgalı Tekbîr oluyor, tek bir ses; (...)'

*

Yahyâ Kemâl'in mısraındaki 'hendese' kelimesini, yeni nesillerden niceleri anlamakta bile zorlanacaktır. 'Mühendislik' kelimesinin de kökü olan 'Hendese', yani, bugünkü kullandığımız ve Batılılaşmak aşkı ve aşağılık duygusuyla Latinceden aldığımız halde, Türkçe zannettiğimiz 'geometri'dir.

Evet, Yahyâ Kemâl'in gençliğinde Süleymaniye'ye bakarken, 'hendeseden (geometrik şekilden ibaret bir) âbide zannettiği' şeklindeki itirafı, o dönem nesillerinden bir kısmının nasıl bir manevî yıkım içinden geçildiğini de yansıtır. Ki Yahyâ Kemâl, benzer bir acıyı, 'Ezânsız Semtler' başlıklı nesir yazısında da çok düşündürücü şekilde yansıtır.

*

Dün sabah, İstanbul Millet Vekili Hasan Turan Bey telefon etti ve genelde Fatih Câmii'ne giderken, 'Cuma Namazı'nda Süleymaniye'ye gidelim.' dedi; 'İcazet Merasimi' olduğundan bahisle. 'İbn Haldûn Üniversitesi'nin 'Uluslararası Hadis Çalışmaları ve Araştırma Merkezi'nde yıllarca süren çalışmalar sonundaki uzmanlık-ihtisas dereceleriyle taltif edilmeyi hak edenlere 'icazet' belgeleri verilecekti.

Süleymaniye'ye gittiğimizde, câmie ulaşan bütün yolların güvenlik tedbirleriyle kuşatılmış olduğunu gördük. Anlaşılıyordu ki, Tayyib Bey de gelecekti.

*

(Bu arada bir eleştirimi de belirteyim. Hasan Turan Bey, resmî sıfatı olduğu için, güvenlik kontrollerinden doğrudan geçiyordu; onunla birlikte olduğum için, ben de aynı şekilde. Ama yine de, elimdeki çantanın ve üzerimin en azından dedektörlerle kontrol edilmesi lâzım gelirdi. Bir takım olumsuzluklar olduktan sonra, mazeretler bulunur, ama bunlar o olumsuzluğu bertaraf etmez.)

*

Müslümanlar câmie doğru akıyordu. Camiin içi de tıklık tıklımdı. Asya, Afrika ve dünyanın başka köşelerinden, yüzlerce Müslüman göze çarpıyordu, mahallî kıyafetleriyle.

İçeri girdiğimde, söz konusu Hadis çalışmalarını yönetmiş olan, -hadis ulemâsının büyüklerinden- Muhammed Avvame, mihrabın önünde konuşmasını yapıyordu. Ama tercüme de edilmiyordu. Büyük noksan.

*

Sonra bir dalgalanma oldu câmiin içinde. Dudaklarda, hafifçe mırıldanılan 'Tekbîr' sadâları. Gelenin, Tayyib Bey olduğu anlaşılıyordu. Sessizce gelip, ön safta, cemaatin arasında bir yere oturdu.

Sonra, 'İcazet Merasimi'ne geçildi; Hadis alanında biri 7 yıl, diğeri 4 yıl süren iki projeyi başarıyla tamamladıkları belirlenen zevâta 'icazetnâme'leri takdim olundu.

Daha sonra, Tayyib Bey de 'Selâm ve Bismillah'la başladığı bir konuşma yaparak, özetle şöyle dedi:

"Filistin ve Gazze halkı başta olmak üzere, dünyanın dört bir yanında zor günler geçiren, zulme uğrayan bütün kardeşlerimizin Allah yardımcısı olsun. Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz (as) hali, tavrı, sözleri, yaşayışı, iman ve ibadetleriyle insanlığa en güzel örnektir. İki cihan serveri, Kur'an ahlâkının en yüksek timsali oldu. Biz ümmetine de yolumuzu aydınlatan, ufkumuzu genişleten, hayatımızı anlamlı kılan sünnet-i seniyyesini miras bıraktı. Efendimiz Vedâ Haccı Hutbesi'nde, 'Size iki şey bırakıyorum. Onlara sımsıkı sarıldığınız sürece yolunuzu şaşırmayacaksınız. Allah'ın Kitabı ve Peygamberinin sünneti' buyurmuştur. Müslümanlar olarak dünya imtihanını alnımızın akıyla vermemiz, Allah'ın ipine, yani Kur'an-ı Kerim'i ve Peygamber Efendimizin sünnetini hayatımıza tatbik etmemize bağlıdır.

(...) Ecdadımız, Efendimize duyduğu sevgiyi, bağlılığı, hürmeti ve muhabbeti naatlarla, mevlid ve miraciyyelerle, hilyelerle dile getirmiştir. Biz bu sûretle Efendimizi kalbimizin tahtına, zihnimizin daima başköşesine yerleştirdik. Ruhlarımızı 14 asırdır teshir ve teskin eden bu eserler, o 'Sevgililer Sevgilisi'nin gönlümüzdeki yerinin ifadesidir. (...) Rabbim bizleri Resul-ü Ekrem Efendimizin yolundan, sünnet-i seniyyenin rehberliğinden ayırmasın diyorum. (...) Sahih-i Buharî'nin birçok baskısı olup, bunların içinde en mükemmelinin İkinci Abdulhamîd Han'ın emriyle yapılan Bulak neşridir. Toplam 48 ay süren bu titiz çalışmalar neticesinde ortaya 12 ciltlik yeni bir külliyât çıktı. Sünen-i Tirmizî'nin bu yeni nüshasının özellikle hadis ilmiyle iştigal edenler için başucu kaynaklarından biri olacağına inanıyorum."

Tayyib Bey'in konuşmasından sonra Kur'an'lar okundu ve cuma namazını Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş Hoca kıldırdı. Namazdan sonra, Yalova'daki programına yetişmek üzere Tayyib Bey, câmiden sessizce ayrıldı.

Bu arada, Mehmed Görmez Hoca'nın da orada olduğunu görünce, selâmlaştık.

(Evet, bu konuyu, bu gün -yazı günüm olmamasına rağmen-, tazeliğini yitirmeden okuyucuyla paylaşmak istedim.)

.Müslüman dünyasındaki bayraklar da keşke tarihî bir sembol olarak ortak işaretleri taşısalar...
21 Ocak 2024 Pazar

- Bursa'dan Süleyman Dinçer isimli okuyucu diyor ki: "Şimdi, Filistin için 2 devletli çözüm deniliyor. Siyonist İsrail rejimi, buna yaklaşmayacağını defalarca gösterdi. Netanyahu da, '1993'lerde imzalanan Oslo Andlaşması'nın uygulamaya konulmaması için yaptığım çalışmaların başarılı olmasından memnunum." diyor.

Bir de şu var.

Eskiden etnik semboller diye ulusal bayraklara karşı çıkardık. Şimdi ise, hepimiz Filistin bayrağı diye 4 renkli bir bayrak taşır olduk. Neyi sembolize ediyor, bilmiyorum. Hristiyan ülkelerin pek çoğunun bayraklarında 'HAÇ' işaretleri var. İsrail rejimi de kendisine 75 sene öncelerde, Mühr-i Süleyman veya Davud Yıldızı denilen bir işareti sembol olarak seçmişler.

Müslüman ülkeler de kendi halklarının aslî inançlarını yansıtan bir ortak işarete yer verseler bayraklarında diyorum. Yanlış mı düşünüyorum?

*Bu kardeşimize cevaben, belirtelim ki, Bosna Faciası sonrasında, 25 sene öncelerde, Amerikan dayatmasıyla imzalanan Dyton Andlaşması sonrasında, Bosna parçalanıp bir küçük devlet oluşturulduğunda, bayraklarında bir 'Hilâl'e de yer vermişlerdi. Ama Dyton Andlaşması'na göre tesis olunan devletleri gözetlemekle yetkili BM Yüksek Komiseri, 'Hilâl'e müsaade etmemiş ve onun yerine paralel çizgi çekilmiş bir bayrağı kabul ettirmişti.

Ancak bu vesile ile Müslüman dünyasındaki bayraklara da bakalım. Bugünkü bayrak asırlarca, Osmanlı'nın bayrağı idi. Ve Osmanlı halklarının tamamı onu öyle biliyorlardı. Nitekim o anlayış, bazı ülkelerin bayraklarına da yansıtılmıştır. Mesela, Cezayir, Tunus, Libya, Pakistan gibi ülkelerin halkları farklı etnisitelere dayansa bile, renkleri farklı olsa da, Türkiye'deki bayrağın 'hilâl' ve yıldızı bile aynen alınmıştır. Ama ne yazık ki Ortadoğu'daki yığınla Arab rejimlerinin bayraklarında bir 'hilâl' sembolüne İngiliz emperyalizmi yer verdirmemiştir. Hâlbuki okuyucunun da belirttiği gibi, halkı Hristiyan olan devletlerden HAÇ işaretine yer vermeyen ülkeler pek azdır.

- İstanbul'dan Safiye Yolaçan isimli okuyucu diyor ki: "Husîler denilen Yemenli bir grup gündemde. Medyada yazıldığına göre, bu taife, bir liderin soyadı Husî imiş, o kişinin tarafdarları da, Husîler diye isimlendiriliyorlarmış. Doğru mu?"

*Yok kardeşim. Yanlış bir bilgilendirme. Hus, Yemen'de sarp, yalçın ve aşılması kolay olmayan bir bölgenin adıdır. Yüzbinlerce mensubu olan büyük bir kabilenin yaşadığı bir bölge. Husî, 'Hus'lu' demek olur, Husîler de işte o kabileden. Çok savaşçı, itaat etmeyen, itaat altına girmek istemeyen bir kabile geleneği vardır ve Osmanlı zamanında da Yemen İsyanları başlı başına büyük bir fasıldır. Tarihçi Prof. İhsan Süreyya Sırma Hoca'nın 40 yıl öncelerde 'Osmanlı'da Yemen İsyanları' üzerine bir araştırması kitab halinde yayınlanmıştı.

Bizde, 'Burası Muş'tur, yolu yokuştur, giden gelmiyor aceb ne iştir' diye bir asker türküsü vardır ya, oradaki Muş değil, Hus'tur. Kaldı ki, Muş şehri de bir ova şehridir. Yani, o türkünün aslı, 'Burası Hus'tur, yolu yokuştur, giden gelmiyor, aceb ne iştir.' şeklindedir.

Kızıldeniz'le Hind Okyanusu arasındaki boğaz olan ve dünya deniz ticaretinin yüzde 15'inin yapıldığı Bâb-ül'Mendeb Boğazı etrafında etkili olan Husîler, evet, belki füzelerle vurulabilirler, ama onların etkinliklerinin tamamen kırılması kolay değildir.

Husîler genel olarak Zeydî mezhebindendiler. Zeydîlik, İslam'ın Şiî yorumunda, 5 İmam mezhebindendiler.

Zeydîlerin Ehl-i Sünnet mezheblerinden ayrıldıkları fazla bir nokta yoktu. Ancak, son zamanlarda Zeydîlerin liderinin, İran'da hâkim olan '12 İmam Mezhebi'ne geçtiğini söylediği ve böylece büyük destek elde ettiği söylenmektedir. İran'ın da onları desteklediği gizlenmiyor.

- Adapazarı'ndan İsmail Tuğrul ise özetle şöyle yazıyor: "İran ve Pakistan'ın karşılıklı olarak ve başlattığı saldırıya misillemede bulunmasını, iki tarafın da karşı tarafa geçen muhaliflerinin vurulması diye izah ettiniz."

*Muhterem kardeşim, illâ da o sürtüşmeyi büyütmem mi gerekirdi? Emperyalistler istiyorlar ki, bütün Müslüman halklar birbirleriyle boğuşsun. Biz de tam tersine, ihtilafları veya yanlış anlamaları gidermek için çaba harcamalı değil miyiz?

- Çorum'dan Sâlim Yiğit isimli okuyucu da şöyle diyor: "Bu memlekette sanki 50-60 bin insanı bir anda hayattan çekip alan ve ülkenin 7'de birini, 15 milyonunu bir anda normal sosyal hayatın dışına atan ve ekonomiyi de devre dışı bırakan bir deprem, henüz 1 yıl öncelerde olmamış gibi... Hele de büyük şehirlerde. Sık sık Ankara, İstanbul'a ve Antakya, Malatya, Maraş, Adıyaman gibi deprem bölgelerine gidiyorum, işim gereği... Deprem bölgelerinde, evet, devlet hemen her tarafa yetişmiş, yaraları dindirmeye çalışıyor ve çadırda yaşayanlar kalmamış. Evler tamamlanmak üzere. Konteynersiz kimse yok. Ama ekonomik hâlâ eski haline dönmekten çok uzak. Emin olunuz ki, Ankara ve İstanbul'un zengin kesimleri kendilerini ve iştahlarını sınırlandırmayı bilmiyorlar. İnsanlar bizim Çorum'daki ve benzer Anadolu şehirlerindeki orta halli insanlar gibi yaşasalar, sosyal hayat rahatlar. Büyük şehirlere bakıyorum, bütün hayat, yeme-içme üzerine kurulu. İnsanlar âdeta açlıktan ölecekmiş gibi, öyle bir iştahla yiyip içiyorlar ki. Bir savaş çıksa, o zaman, Gazze'de yaşananlarla bizi toplumumuz da karşılaşacak olsa, o korkunç sahnelere hazır mıyız?"

.USA emperyalizminin sonu da, Rusya komünist İmparatorluğu'na mı benziyecek?
22 Ocak 2024 Pazartesi

Büyük liderlerin hayatlarında bedenen de genç ve dinç olmalarının da rolü elbette ki küçümsenemez.. Yani, her genç yöneticinin tecrübesizlikle; kezâ, her yaşlı yöneticinin de hareketsizlikle malûl olduğunu söylemek her zaman doğru olmaz.. Ama, 'Papa 2. Yuhanna Paulus'un 22 sene öncelerde, konuşamaz ve hareket edemez hâle geldiği halde, 'Ben İsâ Mesih'in makamında nöbetteyim, hayatta olduğum halde, o makamı nasıl bırakırım?' diyerek vefatına kadar ayrılmayışındaki tavrı, siyasette kendilerini vazgeçilmez zannedenlerde sık sık görülür

Ama, ileri yaşlarda, iktidardan gitmemekte ısrar edenlerin hem kendilerine, hem de başında bulundukları sisteme zarar verdiklerine dünya siyaset tarihinden pek çok örnekler vardır.

Sovyet Rusya'nın sergilediği tablo bu açıdan ibret vericiydi..

Stalin 1953 yılında öldüğünde yerine geçen Nikita Kruşçev, 10 yıl kadar iktidarda kaldıktan sonra, Komünist Partisi Yüksek Presidyumu'nca azledilmiş ve Komünist Parti Birinci Sekreteri Leonid Brejnev, asıl yönetici olmuştu. Ama, Brejnev, 1982'de ölünce.. Komünist Parti, istihbarat birimi KGB'nin eski başkanlarından yaşlı bir zat olan Yuri Andropov'u liderliğe getirmiş; Andropov da 2 sene dolmadan ölünce.. Yerine getirilecek kişiyi bulmakta zorlanan Komünist Parti, yine yaşlı birisi olan Victor Çernenco'yu liderliğe getirmişti.

Ama, 1 yıl geçmekteyken Çernenco da vefat ediverdi.. 3 sene içinde 3 lider değişimi ortaya ciddî bir buhran çıkarmış ve nihayet, genç bir lider olarak Mihail Gorbaçev sistemin başına getirilmiş ve onun yönetimi de, 5 sene sonunda, Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun bütünüyle çökmesini önleyememişti..

*

Bunları niye mi anlatıyorum?

Birleşik Amerika'da yeni Başkanlık seçiminin yapılmasına 9 ay kadar bir zaman kaldı.

Ama, kimin aday olacağı henüz de belli değil.. Önceki Başkan Trump'ın, yenilgiye uğradığı 2020 Seçimleri'ndeki sonuçları protesto etmek üzere, tarafdarlarına, Kongre binası Capitol'ü basmaları yolunda yaptığı dolaylı çağrıyı takiben 6-7 kişinin ölümüyle noktalanan büyük karışıklıklar hakkında açılan pek çok yargılama dosyasından temize çıkıp, aday olabileceği hususunda bir kesinlik yok.. Ki, yargılama dosyaları arasında yolsuzluk ve tecavüz iddiaları da var..

Yine de Cumhuriyetçi'lerin içinde henüz kendisini geride bırakacak bir aday bulunmayan Trump şimdi 78 yaşında..

Ve Demokratlar'ın adayı olarak tekrar aday olacağı sanılan Joe Biden ise 81 yaşında olup, konuşma ve davranışları giderek kontrolsüz hale geliyor ve o da, yine aday olmaya hazırlanıyor gibi.. Bu yüzden, Trump tarafından, onu gülünç hale düşüren taklidleri yapılmakta.. Ama, kendisi başkan seçilecek olsa, o da Başkanlık döneminde Biden'ın yaşına gelecek..

Ama, Amerikan toplumu yeni lider figürlerini ortaya çıkaramıyor.. Adaylığa soyunanlar da, kamuoyunun ilgi ve itimadını celbedemiyor.

Ama, Biden gün geçtikçe daha bir tuhaflaşıyor.. Nitekim, 20 Ocak günü medya elemanlarının kendisine sordukları, 'füze ve bombardımanlar Husî'leri durdurmaya yetecek mi?' sorusuna 'Hayır..' diyor; 'Devam edilecek mi?' sorusuna da 'Evet..' karşılığını veriyor.

Bir Amerikalı gazeteci, dün, bu cevaplar karşısında, 'Abraham Lincoln internetten bahsediyor, Albert Einstein bileşik faizin erdemlerini övüyor..' benzetmesi yapıyordu.. Yazar, ayrıca, 'Husîlere karşı bir hafta süren ve anayasaya aykırı ve kesin olarak etkisiz bombalamalar'dan da söz ediyor, bu kararlarını Kongre'den izinsiz yaptığı için ve şöyle devem ediyor:

'Hamas'ın 7 Ekim'deki ölümcül saldırısından bu yana Biden'ın İsrail politikası açıkça felaket oldu. Gazze'de 23.000 Filistinli sivilin ölümüyle sonuçlanan askerî harekât boyunca, (...) Netanyahu'yu kucaklamaya devam ediyor ; okulların, hükümet binalarının ve hastanelerin kasıtlı olarak yok edilmesi; ve bölgede hatırlatıp, 'sanki bütün bunlar kötü değilmiş gibi, Netanyahu artık ABD Başkanının 'bir Filistin devletinin olmayacağı'na dair açıkça söz veriyor.

Yine de Biden'ın gündeminin büyük kısmı siyasî engellerle sekteye uğrasa da, bu savaşa desteği sürdürmek için, İsrail'e daha fazla silah nakletmek için Kongre'yi by- pass etti.

Biden'ın ilk döneminin başlarında ABD'yi Afganistan'dan çektiğini unutmak kolay. O zamandan beri, ileriyi göremeyen bir Soğuk Savaş güç gösterisine geri döndü.

Ancak Biden'ın kendi sözleri durumu bundan daha iyi özetliyor:

Çalışıyor mu? Hayır.

Devam edecek mi? Evet.'

*

Evet, Amerikan emperyalizminin sonu da, Sovyet Rusya Komunist İmparatorluğu'nun âkıbetine doğru mu koşuyor?

.Evet, hutbelere karışılmamalı da… Fitnelere âlet olmamaktan, hepimiz sorumlu değil miyiz?
24 Ocak 2024 Çarşamba

Bu günlerde bir 'hutbe' tartışmasıdır, gidiyor. Diyarbekir'in Kulp ilçesindeki Kuba Camii'nde bir hoca, geçen Cuma günü okuduğu hutbeden dolayı, cemaat içinde bulunan ilçe kaymakamı tarafından azarlanmış ve hattâ iddiaya göre, fiziken de darb edilmiş.

'Bazı câmilerde ve namaz kılmak için değil de, kendilerini cemaate, toplumu birilerinin prensipleri-ilkeleri adına adam etmek için vazifeli bir 'güç unsuru ve odağı' olarak göstermek için câmilere müdahale etmek için gelmişçesine, bir takım küstah laikler tarafından ihtar ve tehditler sergilenir' ya, zâhirde onu hatırlatan bir tablo görüntüsü.

Ancak, konunun gerçeği ne?

Dün partisinin grup konuşmasında Devlet Bahçeli, konuşmasının son bölümünde, söz konusu hadiseye değinerek, bu hadiseyi, tabiî mecrasından saptırıp topluma başka türlü yansıtanlardan söz etti ve 'Bu üzücü hadiseyi fırsat bilip kaymakamımıza saldıran, suçlayan, hakaret eden, bu kapsamda kalem oynatıp sosyal medyadan kinlerini kusanları biliyoruz, sefil amaçlarını tanıyoruz, ancak hiçbirisine pabuç bırakmayacağımızı rehin altındaki kafalarına ve kalblerine sokmalarını da tavsiye ediyoruz. Cumhur İttifakı'na husumet duyanlar bu vesileyle saklandıkları deliklerinden dışarı fırlamışlardır.' gibi keskin ifadeler kullandı. 'Hattâ FETÖ'cülerin de ortalığa döküldüklerini' ve diğer bazı grupları da itham ettikten sonra, 'Mesele sadece bir kaymakam ile bir imam arasında geçen tatsız bir olay değildir. Pusuda bekleyip el ovuşturanların, millî birlik ve kardeşliğimizi bozmayı hedefleyenlerin provokasyonları'ndan bahsetti. Sonra da, eski bir başbakana hitaben, 'Serok Ahmet sana gelince, imamın darp edildiği yalanını servis edip peşine takılman, kaymakamımızı önyargılarının esiri olarak suçlaman şahsın ve zihniyetin adına münafıklık alametidir ve tövbe etmen temennimizdir.' diye seslendi.

Devlet Bey bu suçlamaları sert bir dille yaptıktan sonra, asıl konuya gelerek söyledikleri daha bir dikkat çekici. Şöyle diyor: 'Minbere çıkan imam, Diyanet İşleri Başkanlığı Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü tarafından hazırlanan hutbeyi okurken şehidlerimize rahmet içeren bölümü ne hikmetse atlamış ve es geçmiştir.

Daha önceden hutbeyi internetten okuyan şuur sahibi kulp kaymakamımız, şehidlerimize rahmet dilenen kısmın okunmadığını fark edince imamı isabetle uyarmış ve hutbenin doğru okunmasını sağlamıştır.

Daha ilginç bölüm ise, Devlet Bey'in konuşmasının bundan sonrasında. Diyor ki; 'Namazın hemen sonrasında, Kaymakamımız, bu imama 'neden mezkur bölümü okumadığını' sorunca, "Bana baskı yapılıyor, o yüzden okumadım" cevabını almış, bunun üzerine de "sen devletin imamısın, kim baskı yapabilir" diye çıkışmıştır.

Devlet Bey, daha sonra şöyle söylüyor: 'Baskı ve dayatmayla şehidlere rahmet dilememek, sonrasında, 'kaymakam şiddet uyguladı' bahanesiyle küçücük bir çizikten darp raporu almaya tevessül etmek, Müslümanca bir tavır değildir. (...) Konuyla ilgili hassasiyet gösteren İçişleri Bakanımız Sayın Ali Yerlikaya'ya da teşekkür ediyorum. (...)

*

Devlet Bey, daha sonra, '19 Ocak 2024 Cuma günü camilere gönderilen hutbenin, okunmasından imtina edilen bölümünü paylaşıyor ve o hutbede okunmayan bölümü aktarıyor ki, meselenin can alıcı noktası olan o bölüm şöyle imiş:

"Hepimize düşen, birlik, beraberlik ve kardeşliğimizden asla ödün vermemek; Din, Kur'an, Ezan ve vatan ve gibi mukaddesatımız etrafında birbirimize kenetlenmektir.

Şehidlerimizin uğruna canlarını fedâ ettikleri ulvî değerleri yaşamak ve yaşatmaktır.

Geçen hafta hain bir terör saldırısı nedeniyle vatan evlatlarımız şehadet makamına ulaştı.

İnanıyoruz ki, Rabbimizin rahmeti şehidlerimizin üzerinedir.

Onlar, kendilerine müjdelenen cennet nimetleriyle sevinmektedirler.

Şehidlerimizi ve gazilerimizi yetiştiren anne babalar başımızın tacıdır.

Onların eş ve çocukları en değerli emanetimizdir. Biliyoruz ki, Allah'ın yardımı müminlerle beraberdir ve zafer inananlarındır.

Vatanımıza göz diken, milletimize ve Ümmet-i Muhammed'e düşmanlık besleyen, Filistin'de bebek, kadın, yaşlı demeden mâsumları katleden işgalci zâlimlere gelince, onlar, mutlaka kaybedeceklerdir."

Evet, Devlet Bahçeli'nin sözleri özetle böyle. O hutbede okunmayan kısımlarım yanlışlıkla atlanmış olacağı uzak ihtimal; birbirimizi aldatmaya çalışmayalım. Ya, o imama mâlum odaklarca bir baskı yapıldığını; ya da imamın baskı yapılacağı korkusuyla böyle bir tasarrufta bulunduğunu; ya da...' sanıyorum.

*

Evet, hutbelere karışılmamalı ama ülkenin terör konusunda bu kadar hassas olduğu bir sırada, en azından camilerdeki cemaatlerin lideri durumunda olan imamlar en başta olmak üzere, bu gibi hassas konularda fitnecilerin entrikalarına âlet olmamakta hepimiz sorumlu değil miyiz?

.Bir dokun, bin âhh dinle...'
26 Ocak 2024 Cuma

Bugün birkaç konuya bir arada değinelim, kısa-kısa...

*

'Diyarbekir şâd akar' mı?

Önceki yazımda Diyarbekir'in Kulp ilçesinde geçen Cuma günü ilçe kaymakamı ile bir câmi imamı arasında cereyan ettiği ileri sürülen bir gerilime değinmiştim.

O yazıda haklılık veya haksızlık üzerinde değil, tartışılan bir konudaki iddialar ve ileri sürülen görüşler üzerinde durdum. O konudaki iddialara değindikten sonra, o iddiaların bende çağrışımlarını ve aklıma ilk gelen konuların neler olduğunu da, yazımın ikinci paragrafında anlatmaya çalıştım ve sonra da konunun aslının ne ve nasıl olduğuna dair, Devlet Bahçeli'nin -ekranlardan milyonlara yansıttığı- sözlerini de (doğrulamak veya yalanlamak durumunda olmadığımdan) aktarmakla yetindim. Bunlar elbette kanunî açıdan bir iddiadır, sonunda gerçek olup olmadığı hakkında, soruşturmalardan söz edildiğine göre, henüz, ortada net bir bilgi yok.

Hutbede, atlandığı söylenen kısımlarla ilgili iddiaların yalan olduğunu söyleyen kimse çıkmadı. Fakir de, 'hele de Müslüman coğrafyalarında nice emperyalist-şeytanî oyunların tezgâhlandığının daha bir net olduğu bir böyle hassas bir zaman diliminde, bu gibi tasarruflardan veya dikkatsizliklerden kaçınılması gerektiğini' söyledim, söylüyorum.

Başka iddiacılar varsa ve iddialarını belgeli olarak ortaya koymak durumunda iseler, onlara da değinirim.

*

Emperyalizmin oyunlarına hele de 100 yıldır âşinayız

Amerikan emperyalizmi, Orta Doğu'daki uzantısı ve Amerikan bayrağındaki 51 yıldıza ek olarak -görünmese de- 52'nci yıldız ve eyalet statüsünde olan Siyonist İsrail rejiminin 'Gazze'yi fiilen olduğu gibi, uluslararası hukuk açısından da uzun vâdede' ilhak etmek niyetine dair açıklamalarına, güya karşı çıkıyor.

Bunun tamamen bir şeytanî oyun olduğu unutulmamalıdır. Bay Biden ile Blinken ve şürekâsı, 'N'apalım, gördüğünüz gibi, o kadar ikaz ve hattâ tehdit ettik, ama İsrail'e söz dinletemedik.' diyeceklerdir.

Haziran-1967'de, Mısır, Suriye ve Ürdün'ün uğradıkları korkunç '6 Gün Savaşı' yenilgisi sırasında, Suriye'nin su ve buğday ambarı olarak bilinen 'Cûlan' (Golan) Yükseklikleri'nin Siyonist İsrail'in işgaline uğrayışı üzerinden 50 yıl geçtikten sonra, eski USA Başkanı Trump'ın, 'Üzerinden 50 yıl geçti, artık Golan Yükseklikleri İsrail'indir.' dediğini, 'oraları İsrail olarak tanıdığını' unutalım mı?

Ve HAMAS'ın çelik iradesiyle tezgâhlanan 7 Ekim 2023'deki 'Aqsâ Tufanı'nın şaşkınlığı içinde bölgeye hemen 2 uçak gemisi ve dünya kadar savaş uçakları, silahları ve milyarlarca dolarlarıyla gelip, 'Biz İsrail'le biriz, beraberiz ve buradan da gidecek değiliz. Bu konuya bizim istemediğimiz şekilde müdahale eden olursa, karşılığını en şiddetli şekilde alacaktır.' diyen ve kezâ yine o günlerde, 18 Ekim 2023 günü, 'Burada İsrail diye bir devlet olmasaydı bile, biz burada yine böyle bir devlet kurardık!' diyen ve böylece, Müslüman coğrafyalarına yeni bir Haçlı Seferi mantığıyla geldiklerini söyleyen de, Joe Biden değil miydi?

*

'Nükleer Hukuk Çağı'ndan 'adalet' beklemek mi?

Bütün uluslararası kuruluşlar gibi, Uluslararası Ceza Mahkemesi veya Adalet Divanı gibi kuruluşlar da; 1945'de Hiroşima'ya atılan Atom Bombası sonrasında, dünyanın yeni şartlarına ve yeni zorbalarının dayatmaları üzerinde zorbalıkla yükseltilen 'Nükleer Çağ Hukuku' veya 'Nükleer Hukuk Çağı' diye isimlendirilebilecek bir zehirli anlayışa göre şekillenmiştir. Ve o yapılanmada, insanlığın dörtte birini temsil eden dünya Müslümanlarının, İslam milletinin maalesef, hiçbir etkisi ve dahli olamamıştır. Ve bugün de, dünya Müslümanları 55-56 devlet halinde gözüküyorlar ama Müslüman halkların kalblerindeki dünyaya göre bir şekillenme bile, uluslararası tahakküm düzeninin kılıcını sallayan BM'nin iznine bağlıdır. Bu yüzdendir ki Müslümanlar, evet, kocaman bir gövde oluşturuyorlar ama -her ne kadar yetersiz idiyse bile- Müslüman halkları tek bir irade altında toplayabilme geleneği ve ihtimali yine de var olan -ve haydi birileri ürkmesin diye, böyle ifade edelim- bir 'Başkanlık' kurumunun, 1924'de, yani 100 yıl önce toptan etkisiz yok edilişinin perişanlığını yaşıyoruz.

*

'Ben varım.' diyen yoksa kim, nasıl suçlanacak?

Birazcık insanî vicdanı olan herkesi bile dilhûn eyleyen son Gazze'deki -soykırım da değil-, 'insanlık kıyımı' karşısında Müslüman dünyasının başsızlığının ortaya çıkardığı perişanlık ortada. Müslüman halklar, zâhiren 55-56 devlet olarak dünya sahnesindeler. Ama her birisi, büyük fedakârlıkları kendileri dışındakilerden bekliyorlar. 'Niye bir şey yapmıyorlar?' şeklindeki yakınmalarda akla ilk gelenler de, Türkiye, İran, Pakistan, Mısır devletleri oluyor.

Özellikle de Türkiye ve İran'dan. Bu ikisinin suçu, bu beklentiyi vermiş olmalarından olsa gerek.

İran Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî'nin Ankara'ya 4 Ocak'ta yapacağı ziyaret, Kerman'da meydana gelen ve 85 kişiyi yutan ve yüzlercesini de sakat bırakan büyük terör saldırısı sebebiyle ertelenmişti; nihayet evvelki gün gerçekleşti.

Bu konuya da, bazı okuyucu suallerine cevap bâbında da önümüzdeki yazıda değinelim, inşaallah.

.Okuyucularla Hasbihal… ‘Gazze'ye niye müdahale edilmiyor?' tartışması mâkul bir zeminde olmalı
28 Ocak 2024 Pazar

Son günlerde, Gazze Trajedisi tartışılırken, en çok da Türkiye ve İran'dan beklentiler ve hattâ tarafların medyalarında suçlamalar yapılıyor. Ve Türkiye medyasında da, hem de İslamî kimlikleri bilinen kimselerce, hem de İran Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî'nin Türkiye'ye yaptığı resmî ziyaret günlerinde sütunlar ve ekranlarda yazılanlardan biraz uzak durmak için, bu konuyu başka bir yazıya bırakıyorum.

*Abdullah Kuloğlu diyor ki: 'Müslümanların farklılıklarının yanında hiç mi ortak paydaları yok da, şeytanî güçlerin oyunlarına gelerek birbirlerine karşı cephe alıyorlar!

Pek çok ortak değerlere sahip olan Müslümanlar, sen şiîsin, sen sünnîsin, sen şu veya bu kavimdensin.' diye bir sürü farklılığı gündeme getirince, şeytanî güçler de, durumu kendi çıkarları doğrultusunda yönetiyorlar. 'Böl, parçala ve yönet' eski taktikleri.

Allah hepimize gerçek bir ÜMMET olmak şuûru versin.

*Osmaniye'den Sadi Müslim diyor ki: 'Hani, İsveç NATO'ya kabul edilmeyecekti. Bu geri adım atmak değil midir?' Ankara'dan E. Kahveci de aynı konuya değinmiş, 'İsveç özür diledi de ben mi işitmedim.' diyor.

--Muhterem kardeşlerim, diplomasi için denilir ki: 'Bir diplomatik bir müzakerede, bir diplomat daha baştan 'Hayır' derse, 'Belki' demektir; 'Belki.' derse 'Evet' demektir. Baştan 'Evet.' derse, o zaman diplomasiye gerek kalmaz.'

Türkiye'yi, NATO'da hep mesele çıkaran bir ülke olarak gören ve hattâ 'NATO'dan çıkarılmalı.' gibi beyanların resmî ağızlarda bile dile getirildiği bir zaman diliminde, İsveç'le yapılan müzakereler 20 ay boyunca sürdü. Ama Türkiye verilen sözlü taahhütlerle yetinmedi ve İsveç'in kanunlarında değişiklikler yapılmasını istedi ve bunlar yapıldı. Başkan Erdoğan da konuyu, Meclis'e havale etti ve Meclis, geçen hafta iradesini 'Evet' şeklinde ortaya koydu. Yani, bu konuda bir 'kesin red' değil, tersine, 'şartlı red' vardı. Sonunda İsveç de, Türkiye'nin mantıkî itiraz ve şartına boyun eğdi.

*Rıdvan Kaya, 24 Ocak tarihli ve 'Evet hutbelere karışılmamalı da. Fitnelere âlet olmamaktan hepimiz sorumlu değil miyiz?' başlıklı yazımla ilgili olarak, 25 Ocak günü, 'Bahçeli haklıysa, 28 Şubatçılar da haklıdır!' notunu geçiyordu. Bu konudaki yazışmaların özetini buraya alayım:

Yanıtla

-- Rıdvan kardeşime: Benim yazımdan hareketle, 'Bahçeli haklıysa, 28 Şubatçılar da haklıdır!' şeklinde bir mantıkî bir denge oluşturmaya çalışmanızı doğrusu yadırgadım. Ben haklılık veya haksızlık üzerinde değil, tartışılan bir konudaki iddialar üzerine ve ileri sürülen görüşler üzerinde durdum. Hutbede bazı yerleri atladığı anlaşılan bir hocanın ilçe Kaymakamı tarafından azarlandığı ve hattâ fiziken darb edildiği iddiasını da yazdıktan sonra, (...) konunun aslının ne ve nasıl olduğuna dair, bir tarafın -ekranlardan milyonlara yansıyan- iddiasını yansıtması açısından Bahçeli'nin sözlerini -ve doğrulamak veya yalanlamak durumuna düşmeden- aktardım. Hutbede atlandığı söylenen kısım olmadığı gibi bir iddiada bulunan kimsenin çıkmadığını hatırlatayım. Böyle hassas bir zaman diliminde bu gibi tasarrufların veya dikkatsizliklerden kaçınılması gerektiğini söyledim ve söylüyorum.

(Ayrıca belirteyim, bir kamu vazifelisi, sıfat ve yetkisi ne olursa olsun, bir kanunsuzluk görüyorsa, fizikî darb gibi ihkak-ı hak yöntemine başvuramaz; kanunsuz aykırılık varsa soruşturma açtırır. Kezâ, bir fizikî darb iddia ediliyorsa, o da yargıya götürülür. 'Mahkeme belli değil mi?' diyenlere, 'Doktor raporu üzerine de aynı şekilde şüphe düşürülebileceğini' hatırlatırım.)

*Rıdvan Bey cevaben, 26 Ocak günü, 'Geçmişte (...) bizi sıkıştırmak için en çok ileri sürülen argümanlardan biri, 'siz şehidlerimize neden şehid demiyorsunuz?" idi. Her fırsatta "söyleyin bakalım, vatan uğruna can veren askerimiz şehid midir, değil midir?" diye kendilerince bizleri vatanseverlik testine tâbi tutuyorlardı.

Bu tutumu dün reddediyorduk, bugün neden kabul edelim? (...) İmamın fitnecilerin entrikalarına alet olmakla suçlanmasını doğru bulmadım.

Ne değişti? PKK mı değişti, devletin resmî ideolojisi mi değişti, şehidlik tanımı mı değişti?'

--Rıdvan Bey kardeşim; Yanlış bir değerlendirmem olduysa, bunun hatırlatılmasından rahatsız olmam. Bir de, 'Hamdolsun, yanlış yaparsam, ikaz edecek kimseler var' derim. Ben şu kadarını belirteyim: Ben doğru olduğuna inandıklarımı yazarım; ama bu, başkalarına yanlış gelebilir.

Şehidlik, sadece İslam'da olan ve İslam'ın ölçülerince ulaşılan bir manevî makamdır. Bunun kimde gerçekleştiğini ancak Allah bilir. Bu yüzden, şahsen, İslam yolundaki mücadelesi için dünya hayatını fedâ edenler için bile, 'İnşaallah şehiddir.' diye temennilerimi dile getiririm. Beşerî kanunların 'şehitlik' tarifleri, bu konunun dışındadır.

'Fitneye âlet olunmaması' temennim, genel bir hatırlatmadır.

Ve unutmayalım ki, bir hafta içinde 12 askerin kurban oluşu, başka bir ülkenin içindeki terör örgütlerince gerçekleştirilmiştir; ülke içinde de değil. İşin bu tarafı daha bir düşündürücüdür.

.Yolumuz üzerindeki önemli ‘km taşları'nı ‘es' geçmemek…
29 Ocak 2024 Pazartesi

Birlik Vakfı'nın İstanbul-Çemberlitaş'taki merkezinde, her cumartesi günü 14.00'dan sonra verilmekte olan konferansların 27 Ocak gününde, İstanbul Medeniyet Üni. İlâhiyat Fak. öğretim üyesi kadrosundan Prof. Mustafa Uzun Hoca, Mâhir İz merhûm üzerine konuştu.

Hâfızam beni bir anda 1970'lerin sonuna götürdü. İstanbul-Aksaray'da, bir gazino içinde ve dışında Erbakan Hoca'nın ilk partisi olan Millî Nizâm Partisi, 4-5 bine yakın insanın katılımıyla kongresini yapıyordu. Hançerelerden yükselen 'tekbîr' sadâları, ilâhîler ve özellikle de merhûm Abdurrahîm Karakoç'un, 'Kör dünyanın göbeğine Hak Yol İslam yazacağız!' gibi mısralarının da bulunduğu ve heyecandan boğazlarımız düğümlenerek, gözlerimizden yaşlar boşanarak okunduğumuz marşlarla yapılan o kongrede, her ikisi de merhûm Mehmed Âkif'in yakın işbirliği ve dâva arkadaşlarından olan Mâhir İz (1895-1974) ve Eşref Edib (1882-1971) gibi, İslamî camianın büyük yol önderleri de Erbakan Hoca'nın yanında yer alıyordu ve Mâhir İz Hoca'yı ilk o zaman yakından görmüş ve dinlemiştim. O zamanlar Mâhir İz Hoca 75 yaşlarındaydı ve 50 yılı aşkın bir muallimlik hayatı vardı.

Mâhir İz Hoca, dâva adamı olan büyük bir muallim idi ve İmam-Hatib mekteplerinde ve Yüksek İslam enstitülerinde binlerce öğrenci yetiştirmişti. 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonra, dönemin Diyanet İşl. Başkanlığı, abes bir işe, Kur'an-ı Kerîm'in 'latin harfleri'yle yazılması işine girişmiş ve en sert karşı çıkışı Mâhir Hoca'dan görünce, o teşebbüsten vazgeçilmişti.

Büyük bir tefekkür ve dâva adamı olan Mâhir Hoca'yı anlatan Mustafa Uzun Hoca'nın 2 saati aşan sunumundan çok istifade ettim. Onun da, Mâhir Hoca'nın 'rahle-i tedrisinden geçtiğini ve kültürümüzün derinliklerine vukûfiyetini yansıttığını fark ettim ve içimden teşekkür ettim.

*

Bu tefekkür ziyafetinden sonra, Fatih'de, Fatih PTT'sinin yakınında bulunan İnkılab Basım-Yayınevi'ne de yetişmem gerekiyordu. Çünkü orada da, cumartesileri 16.00'dan sonraları sunulmakta olan tefekkür ziyafetlerinin bir yenisine daha da yetişmem gerekiyordu. Orada da Sakarya Üni. Tarih Bölümü öğretim üyelerinden Prof. Necmeddin Alkan'ın, Sultan 2. Abdulhamîd'i 'Â'râf'ta Bir Hünkâr' başlığı altında ele aldığı bir sunumu olacaktı. Necmeddin Hoca, Osmanlı'nın özellikle de son 300 yılından bu yana olan yakın tarih dönemleri üzerinde, daha bir mudakkik/derin tedkik ehli bir tarihçi.

Konusunu 'Â'râf'ta bir Hünkâr' değerlendirme cümlesiyle sunması bu konuya nasıl baktığının ön işaretlerini veriyordu. Yeni nesillerin, kültürümüzün bize çok derin ufuklar açan bazı kelimelerini anlamaları kolay değil. Gerçi, 'Â'râf' kelimesini zaman zaman, başka vesilelerle de kullanıyorlar, ama onun ne demek olduğunu sorduğunuz zaman, genelde cevap alamıyorsunuz.

'A'râf', 'dağların en yüksek tepeleri' mânasına gelmekte olup, bazı tefsirlerde cennetle cehennem arasındaki yükseklikler olarak, iyi ve kötü amelleri eşit olan müminler durumunda olanlara, her iki tarafındakilerin gösterileceği ve 'Cennetlikleri selâmlamaları, gözleri cehennem ehline çevrilince', "Rabbimiz, bizi bu zâlimler zümresiyle beraber bulundurma!" diye dua etmelerinden hareketle, müfessirlerce, "tartılar"ı ağır gelenlerle, hafif gelenlerin durumlarının (el-Â'râf, 7/8; el-Mu'minûn, 23/102; el-Qāria, 101/6)'da belirtildiğine işaretle, bu mânada yorumlanmıştır.

*

Necmeddin Hoca da 2. Abdulhamîd'i değerlendirirken, bu konuda yapılan 'Ulu Hakan' veya 'Kızıl Sultan' gibi nitelemelerin her ikisinin de abartılı övgü ve yergiler olacağını belirterek, '2. Abdulhamîd'e, tarih dağının 'â'râf'ından, tepelerinden bakmaya dikkat ve insafla bakmaya gayretle, o dönemin Avrupa ve dünya şartlarını gözler önüne sermeye çalıştı ve buna rağmen, -fakir'in de zaman zaman ifade ettiği üzere- yanlışlarıyla/doğrularıyla son 300 yıl içinde yaşadığı dünyayı, zamanın şartlarını ve gelişmelerini en geniş ufuklu bir bakış açısıyla değerlendirmeye çalışmış nâdir devlet adamlarımızdan birisi olduğunu ifade etti.

*

Bir toplantı da geçen hafta Eyyub Sultan Belediyesi'nin Kültür Merkezi'ndeydi. Gazze Savunması konulu o toplantıda, bir emekli general, kendi tarih yorumunun hayalî tablosunu uzuuun uzun anlatıp, sonra da, "Roma şehrini kuran etrüsklerin isminde de, Trakya kelimesinde de 'Türk' denilmek istendiği (!)" gibi noktalara bile geldi; 'Gazze' konusu ve toplantısıyla ilgisi ne ve nasıl kurulmuş ise.

*

Gazze'den bahsetmişken... Güney Afrika'nın bir Yahudi olduğunu söyleyen Cumhurbaşkanı ve Amerikan Kongresi'ndeki Yahudi senatör Sanders'in, Siyonist İsrail rejimine karşı çıkışları, bütün Yahudilerin Siyonist İsrail rejiminin yönetici kadroları gibi olmadığını anlatmaya yeter.

Ancak, Gazze'de 40 bine yakın savunmasız insanları katleden Siyonist barbarlığını protesto için dünyada yapılan gösterilerin, 'Türkiye dışındaki Müslüman halklar tarafından yapılmadığı' iddiaları kasden yaygınlaştırılıyor gibi.

Bazı haberler bizim toplumumuza sunulmuyor.

Evet, mâlum sebeplerle, Arab memleketlerinde ve Orta Asya cumhuriyetlerinde bu konuda bir sessizlik hâkim ama Endonezya'dan Cezayir'e kadar dev gösteriler de yapılıyor.

Endonezya başkenti Jakarta'da, Pakistan'da Karaçi'de ve İran şehirlerinde de, her Cuma namazından sonra dev protestolar yapıldığını ve bunun gizlenmesiyle, 'Müslüman halkların kalbindeki İslam kardeşliğini zayıflatmak tuzağının bulunabileceğini' unutmayalım.

.Sinagoglar, manastırlar, kiliseler ve mescidler; mâsuniyeti / dokunulmazlığı olan mekânlardır
31 Ocak 2024 Çarşamba

28 Ocak'ta öğleye doğru, Sarıyer'deki 'Santa Maria (yani Azize Meryem) Kilisesi'ne Pazar Âyini sırasında bir saldırı olduğu ve 1 kişinin öldüğü haberini alır almaz ilk temennim, 'İnşaallah saldırganlar Müslüman değildir' olmuştu.

Bu temennimi her 'terör saldırısı'nda da bir ilk refleks halinde ifade ederim.

Amerika ve Avrupa'da sıkça gerçekleşen ve okullara, eğlence yerlerine veya diğer toplu mekânlara yapılan ve ortalama 15-20 insanın öldürülmesiyle noktalanan saldırıların ardından aynı temenniyi yaparım ve bereket ki, o saldırıların failleri arasından hiç Müslüman çıkmaz.

Aynı temenniyi, , Papa 2. Jean Paul'ün 1981'de Roma'da bir Pazar Âyini'ni yönetirken vurulduğu haberini yurt dışında aldığımda da tekrarlamış ve hemen ardından bir arkadaşım, 'Papa'yı vuran bir TC vatandaş imiş' dediğinde şaka zannetmiştim. Ama yarım saat kadar sonra, o haberin şaka olmadığı anlaşılmıştı.

İstanbul Boğazı'nın Karadeniz'e çıkışına yakın ve Rumeli yakasındaki şirin bir ilçe olan Sarıyer'de, bir Kilise'de böyle bir saldırının olması, Müslümanları derinden sarsmıştır.

Hadisenin daha yürek yakan tarafı, hayatını kaybeden kişinin tıbbî raporla, yüzde 80 zekâ engelli, 'gurebâ' / gariban taifesinden Tuncer Cihan isimli bir kişi olmasıdır. Esasen, kız kardeşinin verdiği bilgilerden anlaşılıyor ki, bu 'mâsum' kişi Müslüman bir aileye mensub. Son birkaç aydır kiliseye gitmeye başlamış. Kilisedeki vazifeliler de onu bir 'Tanrı misafiri' olarak alırlar ve kendisine yemek de verirlermiş.

Öyle durumdaki bir kimse, çocuk hükmünde, 'mâsum'dur, fiillerinden sorumlu değildir.

Bu 'mâsum' kişi, pazar günü kapıları kapalı olan kiliseye girmek için zili çalınca, kilisenin vazifelileri onu tanıdıklarından kapıyı açmışlar, maskeli silâhlı saldırganlar da o anda içeriye dalıp duvarlara ateş etmeye başlamışlar.

Görgü şahidlerinin beyanlarına göre, herkes yere yatarken bu 'garib'imiz ayakta durmuş ve saldırganlara bir şeyler söylemek isterken vurulup öldürülmüş.

Saldırının faili ve yabancı uyruklu 2 sanık, 1 gün içinde yakalandılar. 'DEAŞ'la irtibatlı oldukları ihtimalini belirtti İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya.

*

Gelelim 'Mâbed'lerin İslâm şeriatindeki yerine...

'Râviyân-ı ahbâr'a göre, müşriklerin ağır baskılarına mâruz kalan Müslümanlar, karşılık vermek istediklerinde, Resûl-i Ekrem (sav), savaş izninin gelmediğini söyleyip sabır tavsiye etmiş ve nihayet 'Hacc sûresinin 39-40'ıncı âyetleri nâzil olmuş.

39. âyette, 'saldırıya uğrayanlara, savaş için izin' verilirken, 40. âyette de, 'Allah'ın, insanların bir kısmıyla, diğer bir kısmını (saldırganları) engellemesi olmasaydı, -Allah'ın adının bolca anıldığı- manastırlar, kiliseler, sinagoglar ve mescidler yıkılır-giderdi.' hatırlatması yapılmaktadır. Kezâ, 'Baqara sûresinin 256'ncı âyetinde, 'Lâ ikrâhe fi'd-dîn. / Dinde zorlama yoktur.' ve 'Kâfirûn sûresinde de, 'Lekum dinukum veliyedîn. / Sizin dininiz size, benim dinim bana.' hatırlatmaları, 'inanç hürriyeti'ne İslâm'ın 14 asır önce verdiği garanti mahiyetindedir.

Böyleyken, birilerinin velev ki Müslüman olduklarını söyleseler bile ve muhtemelen Müslümanlara yapılan zulümlere mukabil, onların başka yerlerdeki dindaşlarından intikam almak istercesine saldırı yapmalarını anlamak, mâzur görmek nasıl olabilir?

Unutmayalım, bu gibi ölçüsüz hareketleri geçmişte de yaşadık.

Kıbrıs buhranının zirveye tırmandığı 1955'te, MİT eliyle çıkarıldığı itiraf olunan 6-7 Eylûl Hadiseleri İstanbul'u 2-3 gün esir almıştı âdeta.

Trabzon'da bir rahibin 2006'da ve Hrant Dink'in 2007'de, yine 2007'de Malatya'da Hristiyanlık tebligatı yapmak için kurulmuş Zirve Yayınevi'nde 3 kişinin ve 15 Kasım 2003'de İstanbul'daki bir sinagogda ibadet ânında 20 kadar insanın öldürülmesi.

Bunlar utanç verici ve Müslümanlara yüz karası teşkil eden hesapsız, çılgınca ve şeriatimizde asla izin verilmemiş saldırılardı. İstanbul'daki bazı camilerde de, son çeyrek yüzyılda bazı hocaların öldürüldüğü hatırlanmalı. Geçen ay da, İstanbul'da Fatih Camii imamı bıçaklandı.

*

Hatırlayalım, Mısır'da Muhammed Mursî'nin Başkanlığını yıpratmak için, Kahire'de Qıbtî Hristiyanlar'ın kiliselerine saldırılar yapılmış, onlarca insan öldürülmüş ve (merhûm) Mursî bunlardan da sorumlu tutulmuştu.

Pakistan ve Afganistan'da da, 'Sünnî' ve 'Şiî' camii diye ayrılan ibadethanelere karşılıklı olarak, yıllardır motosikletli saldırganlarca bombalı saldırılar yapılıyor ve her birisinde 50'den aşağı pek düşmeyen insanlar cuma namazlarında katlediliyor.

Hâlbuki tam tersine, dinimiz açısından, hele de tehlike zamanlarında, bütün ilâhî dinlerin ibadethaneleri de sığınılacak mekânlar olarak biliniyordu. Bu hassasiyetin yitirilmemesi bütün insanlığın hayrınadır.

.Bir garib-ârif ölmüş diyeler…'
2 Şubat 2024 Cuma

Yûnus Emremiz ne demişti, 850 yıl öncelerde:

'Bir garib ölmüş diyeler,

Üç günden sonra duyalar,

Soğuk su ile yuyalar,

Şöyle garib, bencileyin.'

Sağlık Okulu'ndaki öğrencilik yıllarımda, Ankara'da 3 sene ve sonra 2 sene Konya'da yaşadıysam da, en uzun süre yaşadığım ilk şehir, -baba ocağım- Samsun'dan sonra Diyarbekir idi, 1964-69 arasında...

Ama ilk gençlik yıllarımda üzerimde en derin etkileri bırakan şehirdi Diyarbekir. Bu yüzden de her gidişimde, adım adım bildiğim bu şehrin 55-60 yıl önceleriyle ve Sağlık teşkilatındaki vazifem gereği bütün ilçelerindeki ve bütün çevre illerindeki geniş halk kesimlerinin sosyal yapılarını çok yakından bildiğimden, bir mukayese yapabilmek için, o bölgeleri, o dönemin hatıraları ışığında gezip, gözlemler yapmaya çalışırım.

1980-2015 arasındaki bir zaman diliminden sonra ülkeye döndüğümde Diyarbekr'e de gitmiştim.

O sırada Ulu Câmi avlusunda genç bir insanın, etrafındakilere son derece düzgün ve de mantıklı cümlelerle ve de İslamî muhtevası ağır basan şekilde hitab ettiğini görüp biraz dinlemiş ve yanımdaki bir arkadaşa, 'Kim bu? Bir hoca gibi değil, bir halk filozofu gibi konuşuyor. Keşke, câmilerdeki hocalar, vaizler de sosyal meseleleri bu netlikte ve halkın can kulağıyla dinlediği şekilde anlatabilseler.' demiştim.

Sözleri, güldürmüyor, düşündürüyordu ve herkes de ciddiyetle dinliyor ve hatibin, dile getirdiği ızdırablı, sosyal dertler, yüzüne de yansıyor ve cümleleri dudaklarına âdeta, yüreğinden yoğrulmuş olarak sâdır oluyordu.

Bu arkadaşın konuşması esnâsında, sadece kendisinde değil, dinleyenlerin yüzlerinde de bir tebessüm meydana gelmiyordu.

*

Evvelki akşam, -birkaç ay önce geldiği- İstanbul-Cerrahpaşa'da bıçak darbeleri altında katledildiği haberini aldığım ve Diyarbekir kültürünü halk tipi söylemlere en olgun şekilde yansıtan 'Diyarbekirli Ramazan Hoca' dan, merhûm Ramazan Pişkin'den bahsediyorum.

Bu 'derviş' tavırlı ve etrafındaki insanları aydınlatmaya çalışan 'halk filozofu' diye de anılan kardeşimiz, Cerrahpaşa'da işlettiği çay ocağında namaz kılarken bıçaklı saldırıya uğramış ve hastahaneye götürülürken vefat etmiş.

*

Bu 'derviş' görünümlü aziz Müslümanın İstanbul'da olduğunu katledilişinden sonra öğrendim ve önceden haberimin olmayışından teessüf etmiştim. Haberim olsaydı, onu zaman zaman için mutlaka giderdim. Cerrrahpaşa'daki o mütevâzî 'çay ocağı'nda Müslüman halkın mes'elelerine, yaralarına diliyle muhakkak, 'neşter' vuruyormuştur.

*

Sosyal medyada 'Diyarbakırlı Ramazan Hoca' olarak paylaşımlar yapan bu 'garib derviş'in bazı paylaşımları dün medyaya yansıdı. Ramazan Hoca, o paylaşımlarında, tarikatlarla ilgili sözlerinden dolayı rahatsız edildiğini belirterek diyor ki: "Benim üzerimde yoğun bir kampanya var maalesef. İsmi önemli değil. Kendini bilmez, edepten, terbiyeden, ahlâktan yoksun insanlarla benim hiçbir ilişkim olamaz (...) Ben, bütün tarikatlar sapıktır dememişim. Bidat ve hurafeler var. Maalesef rant kapılarına dönmüş dedim. Mutlak mânâda hepsi değil (...) Bunu sürekli söylüyoruz. Topyekûn hepsi sapıktır demiyorum (...) Ama genel olarak tarikatlarda bid'at ve hurafeler doludur. Tasavvuf ve tarikat bir yorumdur (...) Mezheb gibi bir yorumdur, sizi bağlar (...) Kimseye bir küfür ve hakaretimiz de olmamıştır. Kimseden bir korkumuz da yoktur. Güzel bir dille söylüyoruz (...) Maalesef benim dükkânıma kendini bilmez bazı insanlar geliyor. Cahiller. Geliyorlar burada ortalığı karıştırıyorlar. Biz de diyoruz; arkadaşlar bu konuyu kapatalım, ya sükûnetle oturalım veya lütfen dağılalım. Ortalığı karıştırıcı, provokatif eylemler yapmayalım. Geliyorlar maalesef burada bizi rahatsız ediyorlar (...)"

Dün gönderilen bir videoda da, halka hitab ediyordu. Bu merhûm 'derviş'ten veya 'halk filozofu'ndan kalan sözler ilginçti. Diyordu ki: '(...) Kürdçeyi yasakladılar, Kürdler gitti onların peşinden gitti. Siz kendi cellâdınıza âşık oldunuz.

Erbakan Hoca Kürdleri öldürmedi.

Tayyibci değilim, hiç bir partici de değilim. Tayyib Kürdleri katletmedi. Siz gittiniz, Kürdleri katledenlerle kol kola girdiniz.

Bakın, Tayyib Kürdlere bir sürü haklar getirdi. Kusura bakmayın, siz gittiniz, Kürdleri öldürenlerle kardeş oldunuz. Allah kimseye zulmetmez. Siz kendinize zulmettiniz. Ne işiniz vardı; Kemalistlerle kol kola olmaya (...) Biz bu dünyaya Türkçülük, Kürdçülük, Arabçılık yapmak için gelmedik. Biz Kur'an'a yapışırsak, kurtuluruz (...)'

*

Evet, Diyarbekr'in bu 'derviş' filozofundan kalan bunlar. Cinayet sanığı yakalanmış. Önceden de birçok 'âdî vak'alara karışmış birisiymiş. Sanki 'kiralık kaatil' gibi bir durum söz konusu.

'Derviş' Ramazan Hoca'ya rahmetler niyaz ediyorum.

.Okuyucu duygu ve düşüncelerinden bir buket...
4 Şubat 2024 Pazar

Bu Pazar günkü 'Okuyucularla Hasbihal'de, okuyuculardan gelen değerlendirmelere kısa kısa değinelim.

* Amerika-S. Carolina'dan Necati Hoca, 'Sinagoglar, manastırlar, kilise ve mescidlerin dokunulmazlığı'yla ilgili olarak 31 Ocak tarihli yazımla aktardığım âyet meâllerine farklı yorumlar yapıldığını da hatırlatıyor.

-- Olabilir, Necati Hoca. 'Tenzil varsa, tefsir de olur ve tefsir varsa, tekfir de yoktur...' sözü de boşa söylenmemiştir.

* Fransa'dan Ayhan Erden dostumuz da, Gazze-Filistin konusunun bütün dünya kamuoyunu derinden meşgul ettiği bir sırada, Yahudilerin Hristiyan ülkelerinden tarih boyunca maruz kaldıkları tehcirleri, zorla sürgün edilmelerini konu alan uzuuun bir liste göndermiş.

-- Evet, Yahudilerin, Hz. İsâ'yı, Roma İmparatorluğu makamlarına öldürttükleri gerekçesiyle, Hristiyanlardan iki bin yıldır çok çektiler, bu doğru. Karşılaşılan, sel, tufan/ tayfun, bulaşıcı hastalık, zelzele vs. her tabiî felakette, hemen, 'mel'ûn'/ lanetli' dedikleri Yahudileri sorumlu bilen Hristiyan toplumlar, Pogrom veya Holocaust denilen toplu cinayetleri asırlarca işlediler.

Buraya kadar doğru da.

Ancak, tarih boyunca gördükleri o zulümler karşısında Yahudilerin kendi üzerlerine hep himaye kanatlarını çeken Müslümanlardan intikam almaya kalkışmalarını anlamanın bir mantığı yok. Ve dahası, Amerikan emperyalizminin bugünkü şefi Joe Biden 18 Ekim 2023 günü yaptığı konuşmada, 'Burada İsrail diye bir devlet olmasaydı, biz burada böyle bir devleti yine kurardık' itirafında bulunmuştu. Yani Hristiyanlar, asırlarca düşman bildikleri Yahudileri, Müslümanların üzerine saldırtmakla birçok hedeflerini gerçekleştirmekte, bir taşla vurmakta kullanmışlardır, kullanıyorlar. Yahudiler de silahsız-ordusuz çocuk, kadın ve savunmasız sivil kitleleri öldürerek, zafer ve sahte kahramanlıklar devşirmeye çalışıyorlar.

Ama Müslümanlar da kendi topraklarını son nefes ve son neferlerine kadar savunacaklardır, inşaallah.

* Rıdvan Kaya kardeşimiz, 31 Ocak tarihli yazımdaki, 'Gerçekleri çarpıtıcı yalan haberlerin bizim toplumumuzda, bazı Müslüman çevrelerde bile alıcı bulduğunu ve Müslüman coğrafyalarında, sessizliğin her yerde olduğunu yaymaya çalışıyor. Halbuki Orta Asya'daki Türkî cumhuriyetler ve Arab memleketleri dışında Jakarta'tan, Karaçi'ye İran'dan Afrika ülkelerine kadar protesto gösterilerinin olduğu' şeklindeki tesbitlerin önemli olduğuna değinerek, 'Maalesef pek çok Müslüman, Batı toplumlarındaki en küçük desteği önemserken, Müslüman halkların fedakârlığını, gayretini görmezden gelebiliyor. Bu konuda hükümetleri elbette eleştirmeliyiz ama Müslüman halkların samimiyetini, çabasını, fedakârlığını görmezden gelemeyiz. Bu yakınma söylemi bir müddet sonra bizi daha büyük çaresizlik duygusuna bile götürebilir, Allah korusun!' diyor özetle.

* İstanbul'dan Cemâl Aydın kardeşimiz de, aynı konuda, kitablarını Türkçeye kazandırdığı merhûm Roger Garaudy'nin kızının, telefonda, 'kendi yaşadığı Güney Fransa şehirlerinde Filistin ve Gazze Faciası üzerine İsrail rejimini protesto eden gösteriler yapıldığını ve amma bu gösterilerin Fransa medyasında hiç yer almadığını' söylediğini yazıyor.

***
Bu arada, geçen hafta içinde İstanbul Cerrahpaşa'da katledilen 'Diyarbekirli Ramazan Hoca' diye maruf, zamâne dervişi merhûm Ramazan Pişkin'in mazlûmâne bir şekilde katledilmesi üzerine yazdığım yazı dolayısıyla pek çok okuyucudan duygularını yansıtan mesajlar geldi. Bu mesajlara sütunun hacmi çerçevesinde, kısa kısa değineyim:

* Ali Kuzgun isimli okuyucu, "Ramazan Hoca'nın sözleri, bir dervişin sözlerine benziyordu. Bir konuşmasında, 'Dünya sizin olsun, bana iman yeter...' diyordu. İnanın yazınızı okurken, gözyaşlarımı tutamadım..." diyor.

* Cemâl Aydın bey de, aynı konuda, 'bir arkadaşım beni Ramazan Hoca'yla tanıştırmak için Diyarbekir'e götürecekti. Meğer İstanbul'daymış..' diyor.

* İstanbul'dan Ömer Bitlis de, "Ramazan Hoca, bu tüketim çılgınlığının, mufsidliğin yaşandığı çağa inat, ortaya koyduğu sade, mâneviyata değer veren birisiydi. 'Emr-i bi'l-maruf, nehy-i an-i'l-münker' kuralının değerinin unutulduğu çağda, tebliği öne çıkaran duruşundan dolayı Allah ondan razı olsun" diyor.

* Mevlûd Kahraman isimli okuyucu da "Ramazan kardeş, tesirli sözleriyle hizmet ediyordu. Yazınızdaki 'kiralık kaatil' ihtimaline katılıyorum. Sabıkası bozuk birini bulup kullanırlar. Geçen ay, Fatih Camii İmamı'nın bıçaklı saldırıda yaralanmasında da öyle bir sabıkalıyı buldulardı." diyor.

* Ömer Kaplan isimli okuyucu da 'Merhûm Ramazan Hoca'nın dediği gibi, mâlum zihniyet Kürtleri katledenlerle birlik oldu; Kemalist ve Apoistler. Onlar tek millettirler, zihniyetleri aynı... Allah korusun, bu zihniyet bir gün muvaffak olsa, CHP'nin yaptığının aynısını yapacaklardır. Bütün bunlar zaten emperyalistlerin bu topraklarda uyguladıkları siyasetin sonuçlarıdır...' diyor.)

* T. Karaduman isimli okuyucu da, 'Hiç tanımadım Ramazan Hoca'yı. Fakat vefatını duyunca sanki aile fertlerimden birini kaybetmiş kadar sarsıldım. Evet, bir kez daha anladım ki, iman kardeşliği, kan kardeşliği gibi değil, bambaşka...' diyor.(

* Süleyman Tekirdağlı da, 'Emperyalist dünya Orta Doğu'da güç gösterisi yaparken, Pakistan'la İran arasındaki gerilimin sebeplerini' sorup, 'İran ne yapmak istiyor?' diyor.

-- İki tarafın kendi ülkelerindeki rejimle silahlı mücadeleleri olan unsurları, karşı tarafa kaçıyor. İki taraf da, anlaşmalı ve haberli olarak, karşılıklı olarak o suçlu dediklerini vuruyorlar. Daha dün, Pakistan güçleri, İran sınırları içindeki 12 Pakistanlıyı daha öldürdüler. O sırada Pakistan ve İran dışişleri bakanları İslamâbad'da ise görüşüyorlardı.

Konuyu başka güç odakları büyütmeye çalışıyor.

.Büyük ‘6 Şubat depreminden, sosyo-psikolojik depremlere..
5 Şubat 2024 Pazartesi

Birkaç noktaya, kısa kısa..

1)Yarın, 6 Şubat 2023 sabahı, ağır kış şartlarında, Türkiye'nin Güneydoğu ve Akdeniz bölgelerinde meydana gelen ve ülke coğrafyasının 7'de 1'inde, özellikle Maraş, Adıyaman, Malatya, Antep, Antakya, Osmaniye , Adana, El'Aziz, Urfa ve Diyarbekir illerinde, 60 bine yakın insanın hayatına mal olan ve 15 milyona yakın, yani ülke nüfusunun 6'da biri kadar insanın da sosyo-ekonomik açıdan devre dışında kaldığı ve bütün ülkeyi sarsan büyük deprem'in 1.Yıldönümü..

Hele de, Maraş, Antakya, Malatya ve Adıyaman il merkezlerini, kezâ, Elbistan, İskenderun ve Islahiye gibi büyük yerleşim bölgelerini ağır bir yıkıma uğratan bu deprem konusunda bugünlerde çok konuşulacaktır.

Halk kitleleri arasında azımsanmayacak bir kesim, 'O faciayı ve kurbanlarını unutmadık' derken; yine azımsanmayacak bir kesim de , o büyük yıkımı hatırlamaksızın, 'hayat pahalılığı'ndan şikayet etmekteler.. Evet, hayat pahalılığı var ama, o korkunç yıkımların öldürücü yaraları, 1 yıl içinde nasıl büyük çapta sarılır hale geldi? Bu durum, nice çevrelerce düşünülmüyor bile..

Biz o büyük faciada hayatını kaybedenleri dualarla anıp, geride kalanların acılarını yüreğimizin derinliklerinde her daim hissettiğimizi ifade ederken; iyi ki diyorum, ülkenin yönetiminin başında, yüksek yöneticilik kabiliyetini 1994'de, İstanbul BŞ Belediye Başkanlığı'ndan beri devamlı sergileyen bir Başkan var..

Çünkü, bu ülke, 18 Ağustos-1999'daki Büyük Marmara Depremi'ni de gördü ve Ankara'dan Adapazarı ve Gölcük'e bile, en üst yöneticilerin de, devletin kurtarma ve yardım güçlerinin de günlerce ulaşamadığını da görenler ve hatırlayanlar, benim, 'İyi ki, ülke Erdoğan tarzı yönetimin elinde..' deyişimi daha iyi anlarlar.

Çünkü, 6 Şubat sabahı, bu büyük facianın daha ilk saatlerinden itibaren devlet mekanizması ve ülkenin bütün güçleri seferber edilmişti.

2)Merkez Bankası Başkanı Hâfize Gaye Erkan hanımın başarılı olmasını dilerdim.. Ve topluma da o havayı vermişti, aslında.. Bankacılık, bütçe ve para konularında sadece iyi yetişmiş değil, üstün zekâlı birisi olduğu söyleniyordu.

Ancak, anlaşılıyor ki, o üstün özellikleri, medyaya yansıyan iddiaların doğruluk derecesi ne kadardır, bilmem, ama, bu hanımefendi, TC. Merkez Bankası'nın başındayken, Banka'da hiç bir kanunî sıfatı olmadığı halde babasının, Merkez Bankası'nda idarî konularda fiilen etkili olmaya çalışmasının ortaya çıkardığı tatsızlıklar yaşanmış.. O kadar ki, o 'baba'nın düzenleme emrine uymayanlara, 'Biz Amerika'dan her şeyimizi bırakıp memlekete hizmet diye geldik, siz de fedakârlıklarda bulunacaksınız..' gibi sözler söylediği iddiası, CİMER'e yazılan şikayetlerde bile yer almış..

Hâfize Hanım'ın, devlet bürokrasisindeki resmî yönetim anlayışı ile , 'devletliğe soyunan bir baba' arasında sıkışmış duruma düştüğü anlaşılıyor.

Hâfize Hanım'ın kendisinden ümit edilen hizmetlerini yerine getiremeden istifa etmek veya vazifeden alınmak durumuna gelmesi, hem kendisi için, hem de ülke için hayıflanılacak bir durumdur.

3)Büyük sosyal depremlerden birisi de, İzmir'de bir taksicinin, gece geç vakit, evine dönmek üzere yola çıktığı sırada, -kamera kayıtlarındaki kendi ifadesiyle-, sırf, 'Gece soğukta beklemesin..' diye aldığı müşteriyle dertleşerek giderken; o kişinin varacağı noktaya gelince, şoföre ücret yerine, 2-3 kurşun sıkıp öldürmesi ve kaçarken de, kamerada kaydedilen, 'Her insana güvenmeyeceksin..' şeklindeki lafları söyleyen alçaklığı karşısında, insan, söyleyecek söz bulamıyor.. Ve, Baqara Sûresi'nin 179'uncu âyetinde bulunan, 'Kısas'ta sizin için hayat vardır..' meâlindeki ilâhî hükmü hatırlıyorum.

4) YRP Gn. Başkanı Fatih Erbakan'ın, 'mahallî seçimlerde, AK Parti adaylarının desteklenmesi konusunda uzlaşamadıkları ve seçimlere kendi adaylarıyla girecekleri'ne dair açıklaması ilginç..

2019'daki mahallî seçimlerde 'SP'nin kendi adayını çıkarmasının kimin lehine bir netice verdiği' görülmüştür. O zaman, -şimdi fâni dünyada olmayan ve Millî Görüş'ün tanınmış isimlerinden- H.D isimli şahsın, 'Biz Türkiye'nin en güçlü partisiyiz.. Çünkü, biz olmasaydık, İstanbul'u Tayyib'in elinden kimse alamazdı..' şeklindeki gururlu sözleri, o konulara ilgi duyanların kulaklarında hâlâ da yankılanır. Ama, o kişinin ömrünün sonuna doğru o sözlerinden utanç duyduğuna dair pişmanlık sözlerini hatırladım.

Doğrusu, YRP liderinin değil de, Erbakan Hoca'nın oğlunun da, öyle bir basiret bağlanmasına düşmesini istemem..

.Ahlâklı bir siyaset hayalinden ibretlik sahneler ve de Pakistan örneği...
7 Şubat 2024 Çarşamba

Tarihçi Prof. Necmeddin Alkan, bir konferansında Sultan 2. Abdulhamîd'i anlatırken, 1930'lu yıllarda, 'Abdulhamîd'i halk indinde küçük düşürmek için son derece çirkin ve mübtezel yayınlar yapıldığı'nı ifade etmişti.

Kezâ yarım asır kadar öncelerde vefat eden ünlü bir hanımın, hâlâ da yayınlanamayan hâtıraları etrafında, kamuoyunda yazılı olmayan şekilde anlatılanlar da bilinmiyor değil.

1950-60 arasındaki 10 yıllık iktidarı sırasında, icraatiyle halkın sevdiği bir lider olan Başvekil Adnan Menderes, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'yle iktidardan uzaklaştırılıp, ağır cezalara çarptırılmak üzere Yassıada'da kurulan Yüksek Adalet Divanı isimli düzmece mahkemede yargılanırken, en çok da, onu halkın gözünde itibarsız hale getirmek için, aylarca süren 'Bebek Dâvası' gibi yargılamalar ve hattâ daha başka ahlâk dışı iddialara dair saçma-sapan iddialar yetmemişti. Yabancı devlet adamları tarafından Reisicumhur Celâl Bayar ve Başvekil Adnan Menderes'e verilen hediyeleri sattıkları şeklindeki iddialarla ilgili olarak, 'Köpek Dâvası' ve benzeri yargılamalar... Evet, gençliğimizde devlet radyosundan ve gazetelerden halk kitlelerine bu hikâyeler anlatıldı durdu.

Siyasette birileri vurulmak istendiği zaman, en çok da ahlâkî konular etkili oluyor herhalde.

*

Nitekim 25 yıl öncelerde Malezya'da da, Mehatir Muhammed gibi seçkin özelliklere sahib bir lider bile; kendi hükümetlerinde yıllarca Eğitim ve Maliye bakanlıklarında bulunan ünlü bir Bakan'ıyla derin bir ihtilâfa düşünce, kendisine yakışmayan bir yöntemle, rakibini 'sapıklık'la suçlayıp zindana attırmıştı yıllarca... İtibarsızlaştırılmaya çalışılan o kişi, Enver İbrahîm adını taşıyordu. O şimdi, Malezya'da Başbakan!..

*

Amerikan Eski Başkanı Trump da, iki hafta kadar önce, J. Carol isimli kadın yazara, '28 yıl önce, ahlâkdışı bir fiilî saldırıda bulunduğu' iddiasıyla açılan dâvada, jüri tarafından suçlu görülerek, 83 milyon dolar tazminat ödemeye mahkûm oldu.

Hani, meşhur rivayettir: Zina suçu işlediği için recm cezası verilen kişiye, 'ilk taş'ı kimin atacağı tartışılırken; Hz. İsâ aleyhisselâmın, 'Böyle bir suçu kim işlemediyse, ilk taşı o atsın.' demesi üzerine kimsenin öne çıkamaz.

*

Bütün bunları niye mi aktardım?

Yarın, 8 Şubat günü, Pakistan'da genel seçimler var.

General Perviz Müşerref'in bir askerî darbe ile devirdiği ve 10 yıl süreyle Suûdî Arabitan'a sürgüne gönderdiği Başbakan Newaz Şerif, General Müşerref'in dönemi sona erdikten sonra yeniden Başbakan seçilmişti. Ama yıllar sonra, Pakistan siyasetinde güçlü etkisi olan ordu ile arasına yine karakediler giren Newaz Şerif, Pakistan Yüksek Mahkemesi tarafından 'yolsuzluk' suçlamalarıyla azledilmiş ve Parlamento, İmrân Khan'ı başbakanlığa getirmişti.

Ama İmrân Khan, 2,5 sene kadarlık başbakan iken, Pakistan Meclisi'nde Newaz'ın kardeşi Şahbâz Şerif'in öncülüğünde verilen bir güvensizlik oyuyla Başbakanlık'tan düşürüldü ve Şahbâz, Başbakanlığa getirildi. Ve İmrân Khan, önce, devlet sırlarını fâş etmek suçlamasıyla 4 yıl; Başbakanlığı döneminde yabancılarca kendisine verilen hediyeleri sattığına dair iddialarla 14 yıla daha mahkûm oldu. Ama bu da yetmedi, İmrân Khan geçen hafta da, Büşrâ Begüm hanımla 6 yıl önce 'kanunlara aykırı olarak evlendiği' iddiasıyla, her ikisine de 7'şer sene hapis cezası verildi (Ki İmrân Khan Büşrâ Begüm'ü manevî lideri olarak adlandırmakta. İmrân Khan'ın, onunla tanıştıktan sonra, irfanî-İslamî konulara daha bir yöneldiği söylenmekte)...

Toptan 25 seneye mahkûm edilen ve (PTİ) 'Pakistan Tahrik-i İnsaf/ Pakistan İnsaf Hareketi'nin lideri olan İmrân Khan, yarınki seçimlere katılmaktan da men' edildi.

Bu dâvaların yürütülme şekli yarınki seçimler üzerinde bir soru işareti oluşturuyor. Pakistan Yüksek Yargısı, bu zamana kadar, siyasete sık sık yön vermesiyle, cumhurbaşkanı ve başbakanları azletmesiyle de ünlü.

Ama daha ilginç olan şu ki, 5-6 sene öncelerde Yüksek Mahkeme'ce başbakanlıktan azl ve siyasî faaliyetlerden ve kamu hizmetlerinden men' edilen Newaz Şerif hayatını Londra'da sürdürürken, Pakistan Yüksek Mahkemesi, geçen ay aldığı bir kararla Newaz Şerif üzerindeki ceza ve yasakları kaldırıp seçimlere katılabileceğine hükmedince, o da Pakistan'a döndü ve seçim propagandalarına katıldı. Yarınki seçimden sonra, kardeşi Şahbâz Şerif'ten başbakanlığı tekrar üstleneceği ihtimali oldukça güçlü.

*

Resmî adı, 'Pakistan İslâm Cumhuriyeti' olan Pakistan'a ve Pakistan'ın 225 milyonu aşan Müslüman halkına hayırlar dileğiyle.

.6 Şubat' hikâyeleri bile, vicdan ve rikkat sahiblerini bir daha ağlatırken…
9 Şubat 2024 Cuma

6 Şubat 2023'de ülkemizin yaşadığı gerçekten de çok büyük ve dehşet verici zelzelenin acı sonuçlarını, üzerinden bir yıl sonra anarken bile, anlatılan acı hâtıralardan dolayı gözyaşı dökmemek kaabil değildi. Antakya'da, Maraş'ta, Adıyaman'da, Malatya'da ve ilçelerinde on binlerin yattığı kocamaan yeni mezarlıklarda ve mezar taşlarında da, vefat tarihleri olarak hep aynı rakamlar.

Geride kalanlar, mezarların üstüne kapanıp ağlayan anneler ve çocuklar. Dedeler, babalar ve oğulları ise daha çok vakûr şekilde durmaya çalışıyorlar, elleri duada...

Küçücük yavrulardan kolunu, tek veya iki bacağını da ve hele de anne-babalarını, kaybetmiş olanların şaşkın ve hüzünlü bakışları karşısında gözyaşlarınızı nasıl frenleyebilirsiniz? Ekranlarda o büyük felâketten, buz kesen havada, gece kıyafetiyle ve hatta yalınayak, yağmur altında kalabilenlerin, yıkıntıların altından günlerce sonra kurtulabilmiş, ama sadece nice yakınlarının kayıplarıyla değil, kendi bedenlerinden de ağır bedenî kayıplarla hayatta kalmış olanların anlattıklarının her birisi, temelinde İslâm inancı bulunan bir kültür ve hayat tarzının tevekkül ve teslimiyet havasını da yansıtıyordu.

Bir fizikî yara almadan kurtulmuş, 50'nin üstünde bir kişi, sabahın alacakaranlığında yıkıntıların içinden kendi hanımının ve çocuklarının cesedlerini çıkardığını ve onları kardeşine bırakıp, diğer yerlerdeki kurtarma çalışmalarına gittiğini, gözyaşları boğazında düğümlenerek anlatırken söyledikleri ve 'Evet, ailem tamamiyle gitmişti, ama o anda, o yıkıntıların altındaki büyün herkes de benim ailemdi, onların yardımına koşmalıydım...' derken nasıl bir ulvî insanlık idrak ve hassasiyetine sahib olduğunu yansıtıyordu.

Ekranlarda anlatılanları saatlerce dinlerken, gözlerim de arada bir ekrana kayıyor. Maraş'taydı galiba, bir mezarlık ziyaretinden sahneler... Kur'an okunuyordu, görüntü yoktu, ama ses âşina idi. Evet, herhangi bir hatırlatmaya gerek yoktu, bu nefis tilâvet, bu ülkenin Hakk ve halk nazarında sorumluluğunu üstlenmiş en üst makamdakinin hançeresinden yükseliyordu.

Hele de son 100 yıldır yaşamakta olduğumuz nice jeolojik ve sosyal depremler geçirmiş bir ülkenin bir ferdi olarak, karşılaştığım bu tablo karşısında, sadece jeolojik depremlerin tahribatına değil, sosyal depremlerin de ağır yıkımlarına karşı da, hassas ve mâhir bir ustanın çabalarını bir daha hissettim ve 'Elhamdulillah bu günleri de gördük...' dedim içimden.

*

Bu sahneleri niye mi hatırlatıyorum?

Kendi tercihleriyle inanç potamızın dış çeperinde kalmış olan bazı kesimlerin bulundukları mekânlara uğruyorum. Bu deprem felaketini anlatan ekran görüntüleri sanki onların dünyasına hiç bir şey söylemiyor. Ekranlarda, deprem bölgelerinde yapılan muazzam ihya / hayata döndürme çabalarını yansıtan sahneleri görünce, 'Bunlar mahallî seçimler için yatırım.' diyenler. Hele yukarıda anlattığım -okuyanın görüntüsünün ve isminin verilmediği- Kur'an okuma sahnesini bile seçim yatırımı olarak niteleyen ve kendilerini halktan yukarıda gören kişiler.

Kenardan, 'İstanbul'daki bir siyasetçi aday da geçen sabah Eyyûb Sultan Câmii'ne gitti, sabah namazı için. Onun için de aynı seçim yatırımı lafını edebilecek misiniz?.. Kaldı ki, bu kişi, her zaman Kur'an okuyan birisi. Öteki ise (...) Biraz insaflı ve mantıken tutarlı olun...' diyorum. Birisi, insaf perdesinden devreye giriyor havasında, 'Ekranlardan yansıtılan bu yeniden imar çalışmaları umarım, gerçektir!' diyebiliyor.

Bu arada, hayat pahalılığı üzerindeki şikâyetler asıl mesele oluveriyor.

Yine kenardan, 'Yahu kardeşler diyorum. Bir ülke düşününüz ki, Yunanistan büyüklüğünde, ülkenin 7'de birini içine alan ve ülkemiz nüfusunun 6'da birini, yani 15 milyona yakın muazzam kitleyi de, sosyo-ekonomik yapının dışına çıkaran, 60'bine yakın insanın can verdiği, 100 binden fazla insanın da ağır yaralı olarak çıktığı ve 700 bine yakın konutun yerle bir olduğu, sanayi kuruluşlarının, ziraî ve diğer üretim alanlarının ve yetişkin elemanların devre dışı kaldığı; demir ve karayolların, havaalanlarının kullanılamaz hale geldiği ve sadece, -bir röportajdaki yetkili bir kişinin (sanırım) Antakya'dan naklettiği üzere- bir tek belediye otobüsü şoförünün bile kalmadığı, hepsinin de depremde can verdiği bir tablo düşünün... O zengin bölgenin bir anda devre dışı kaldığı ülkede, fakirleşme ve de pahalılık olmayacak mı, biraz düşünelim. Bizim evimiz veya işyerimiz yansa, fakirleşmez miyiz? Önce Corona Virüs Pandemisi, ve sonra da, böyle bir dehşetengiz büyük zelzele... Hiç bir şey olmamış gibi mi olacaktı, ekonomi? Unutmayın ki, bu ülke 20 sene öncelerde, sadece 30-35 milyar dolarlık ihracât yapabiliyordu; bugün, bunca gailelerle rağmen 260 milyar dolar ihracât yapan bir ülke. Evet pahalılık var, ama kıtlık yok. Ve bunları bir siyasî hareketi doğrulamak gibi saiklerle değil, vicdanî muhasebemin sesi olarak söylüyorum...' diyorum. Neyse ki, sükûttan başka bir tepki gelmedi.

.Amerikan emperyalizmi sahiden de, 2 ''demans'' kişinin elinde mi?
11 Şubat 2024 Pazar

"Okuyucularla Hasbihal"in bu pazar ki bölümünde birkaç okuyucunun yazdıklarına bakalım.

*Kıbrıs'dan Râmiz Turhallı diyor ki.. 'Geçenlerde, (22 Ocak 2024 tarihli) bir yazınızda 'Amerika'yı da Sovyet Rusya'nın âkıbeti bekliyor olabilir' gibi, temennilerinizi yansıtan bir yazı yazmıştınız.. Ki, ben de temenni ederim.. O yazınızda, arka arkaya 'Brejnev, Andropov, Çernenko' gibi Sovyet Rusya liderlerin, 1982-85 arasında, 3-4 sene içinde arka arkaya ölmelerinin sistemi paramparça ettiğini, 1991'de de çöktüğünü yazmış ve 'Amerika'nın genç liderler ortaya çıkaramayışının Sovyet Rusya'dakine benzer sonuçlar ortaya çıkarabileceğini' belirtmiştiniz..

Uzun yıllardır, Amerika- Kıbrıs arasında gidip geliyorum. 9 Şubat günü Los Angeles Times'de çıkan bir makale, sizin yorumlarınızı doğrular mahiyetteydi.. 'Biden'ın hâfızası zayıflıyor. Trump'ınki de öyle..' deniliyor ve özetle şu hususlara dikkat çekiliyordu:

Başkan Biden'ın "demans" (bunama) hastası olduğu, kamuoyunda daha yoğunluklu olarak sözkonusu ediliyor ve şimdiye kadarki en yaşlı başkan oluşu, kamuoyunun zihnini meşgul ediyor.

Biden ise, habercilere, "Ne yaptığımı biliyorum" dedikten hemen sonra, Mısır Başkanı Sisî'yi, Meksika Başkanı olarak niteledi.

Ama, 78 yaşındaki Trump da, farklı durumda değil.. Onun da, sıklıkla hâfıza kaybı yaşadığı görülüyor. Nitekim, Cumhuriyetçi Parti'den rakibi Nikki Haley'yi Temsilciler Meclisi'nin eski sözcüsü Nancy Pelosi ile karıştırdı.

Macaristan Cumhurbaşkanı V. Orban'dan da, Türkiye'nin Cumhurbaşkanı olarak bahsetti.

Geçen yıl da, 2016 seçimlerindeki rakibi Hillary Clinton iken, Başkan Obama'yı yendiğini söyleyerek övündü.

Amerika şimdi bu iki kişi arasında sıkışmış bulunuyor.'

--Evet, bu okuyucunun yazdıkları konuyu yeteri kadar izah ediyor.

*Nereden olduğunu belirtmese de, yurt dışından yazdığını hatırlatan 'İsmail Türk' isimli okuyucu, 7 Şubat tarihli yazımda, Yassıada'da, 'Adnan Menderes ve iki bakan'ına idâm cezası veren mahkemenin adını 'Yüksek Adalet Divanı' olarak yazmama itiraz ediyor. Onlara 'Yüksek Alçaklar Divanı' demem gerektiğini yazıyor.

-- Yani, bu okuyucu, bizim, 'Yüksek Adalet Divanı denilen düzmece mahkeme' şeklindeki ifademizi yeterli bulmamış..

*Kütahya'dan Emine Irgatçı kardeşimiz diyor ki: 'Gazzeli bir kızın ağzından Erdoğan'a hitaben yazıldığı söylenen bir mektubun Türkçeleştirilmiş şeklini bir tv. kanalından dinlerken sarsıldım. Ama, bazı kardeşler, bu mektubun, sırf, siyasî sebeplerle düzenlenmiş olabileceğini söylüyorlar.. Ne dersiniz?'

--Biz, bize ulaştırılan haberlerin kim tarafından, niçin ve nasıl iletildiğini, tahkik etmek araştırmakla mükellefiz.. O mektup metnini şahsen de dinledim. Samimî de olabilir, düzmece de.. O mektupta kırgınlık ifade olunan Erdoğan'ın, bu konuda gönlünün ne kadar kederli olduğunun da hatırda tutulması, herhalde insaf gereğidir.

*Almanya'dan İsâ ve Manisa'dan Necatî bey'ler, Van'dan Aslan Berfî isimli okuyucular genellikle aynı konulara değinmişler: 'Siyonist İsrail rejiminin Filistin'de hele de Gazze'de son 4 ay'ı geride bırakan barbarlığına karşı Müslümanlar niye bir şey yapamıyor..' diye yakınıyor ve özellikle de, 'Türkiye ve İran'ın bu konuda niçin sessizler?' diye yakınıyorlar.

-- Hiç bir şey yapılmadığını sanmayınız kardeşler.. 'Türkiye, NATO üyesi iken, İsrail rejimi de NATO'nun bütün sırlarının resmen paylaşıldığı ve fiîlen de, Amerika'nın 52. üyesi durumunda iken.. Başkan Tayyib Erdoğan'ın itirazlarını diplomatik yöntemle ifade ettiği reddedilemez..

Yeter mi?

Yetmez elbette.. Ama, bazı çevreleri rahatlatmak adına askerî müdahalelerin, Siyonist İsrail'le değil; Amerika ve bütün Batı dünyasıyla savaşı ve hattâ bir '3. Dünya Savaşı'yla noktalanabileceğini göze alarak yapılması gerektiği hesab edilmelidir.

Ve unutmayalım, bu arada, Gazze ve Filistin konusunda Türkiye'de İran'ı suçlayanlar olduğu gibi, İran'da da, Türkiye'yi eleştirenler bulunuyor. Karşımızdakiler ise, Hristiyan ve Yahudi olarak iki bin yıllık düşmanlıklarını bir kenara koyup, Müslüman dünyasına tek cebhe olarak saldırıyorlar..

Ayrıca, bugün, İslam'a ve Müslümanlara karşı sergilenen düşmanlıklar karşısında, Müslüman halklar arasındaki kalbî birlik, maalesef Müslüman coğrafyalarındaki rejimler arasında yoktur ve Müslümanlar tek bir irade etrafında bunun için bir araya gelemiyorlar. Asıl meselemiz, bu..

*

Bugün geliniz; Hind'u Pakistan ve İran üzerine sohbet edelim...
12 Şubat 2024 Pazartesi

Dün bütün İran şehirlerinde milyonların katıldığı büyük merasimler vardı. Çünkü 1977 ortasında başlayıp, 1,5 yıl boyunca ve 100 binden fazla kurban vererek ve en önde milyonlarca 'çadurlu' (çarşaflı) hanımlar olmak üzere, on milyonların, 'Allah'u Ekber!' nidâlarıyla ve sadece İran âsumânını değil, dünyayı da titrettiği ve Müslüman dünyasında son çağlarda yaşanan en büyük 'sosyal ayaklanma' hareketlerinden birisi olan ve Şah M. Rıza Pehlevî'yi ülkeden kaçmaya mecbur eden 'İslâm İnkılabı Hareketi'nin, kesin hâkimiyetini 11 Şubat 1979'da dünyaya ilân edişinin 45. yıl dönümüydü.

-İslâm'ın, 'İmâmiye-i İsnâ-Aşeriyye / 12 İmam, Şia veya Caferî' diyen anılan mezhebî yorumuna göre müctehid mevkıinde olan- Rûhullah Khomeynî isimli bir âlimin, -bir 'molla'nın liderliğinde- yüzbinlerin/milyonların ağzından dün de tekrarlanan ve 'tekbîr' sadâlarından sonra, en fazla duyulan 'Merg ber İsrail - Merg ber Amerika!..' (İsrail'e ölüm. Amerika'ya ölüm!) feryadları arasında büyük merasimler sergilendi.

Şimdi, o günleri bu ülkede yaşayanlardan niceleri, hattâ bu giriş cümlelerimden bile rahatsız olacaktır. Dahası, aynı rahatsızlık ifadelerini İran'da yaşayan ve bir zamanlar sorumluluk mevkıilerinde bulunmuş nicelerinden de, şimdi, 'İnkılab yenilgiye uğradı ve bitti' gibi sözleri duymaktayız.

Bu satırların sahibi ve (bir kısmı Âhiret'e intikal etmiş olan) arkadaşları, 45 sene öncelerdeki o büyük hareketi, âdeta o hareketin içindeymiş gibi, heyecanla, desteklemiştik. Bu yüzden şimdi, niceleri 'O günlerden bu günlere gelinmesinden memnun musunuz?' diyenler oluyor. Aynı rahatsızlığı İran halkının azımsanmayacak bir kesiminden de duyabilirsiniz.

Ama, 14 Ağustos 1947'de dünyaya varlığını, resmî adıyla 'Pakistan İslâm Cumhuriyeti' olarak ilân eden Pakistan'dan 32 sene sonra, 'İran İslâm Cumhuriyeti' adıyla, İslâmî esaslara göre yönetmek ümidiyle ikinci bir devletin zuhûru, elbette heyecan vericiydi.

Bu bakımdan, 1978-79'lardaki şartlar bugün olsaydı, 'fakîr', ileride ne olur veya olmaz demeden, 45 sene önceki tavrını yine takınırdı herhalde.

Bugün bu iki devletin dünya siyaset sahnesinde geldikleri nokta itibariyle, yapmadıklarına, yapamadıklarına, hatalarına ve hattâ dünya Müslümanlarını derin hayal kırıklığına ve kırgınlıklara yönelten siyasetlerine rağmen, hâlâ da varlıklarını sürdürmeleri önemlidir. Çünkü İslâm veya Müslümanlar adına oluşturulan bu devletlerin, ıslah edilmeleri yine de mümkündür; ama onlar çökertilecek olsalar; 1930'larda, emperyalist kültürün uygulanması, 'İhtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır.' denilerek oralarda da tekrarlanacaktır.

*

Böyleyken, bazı Müslümanlar, İran'ın sırf mezheb farklılığını ve yaptığı yanlışları gerekçe göstererek ve kendilerinin, 'mezhebî bir taassublarının olmadığını' iddia ederek, ama Amerika tarafından ezilmesini bile temenni edecek kadar husûmetlere giriftâr olmuşlardır.

*

PAKİSTAN'DA KANUN ADINA YAPILAN BASKILAR GERİ TEPTİ...

7 Şubat Çarşamba günkü yazımda, Pakistan seçimlerinde, Newaz Şerif'in başbakanlığa 4. kez geleceği tahminlerine değinilmişti. O seçimlerin sonuçları nihayet 3 gün sonra açıklanabildi. Ve kendisi zindana atılan ve partisinin seçimlere katılması engellenen (PTI) 'Pakistan Tahrik-i İnsaf' (Pakistan İnsaf Hareketi) lideri İmrân Khan'a, 2-3 hafta içinde verilen 3 ayrı yargılamadan dolayı 25 yıllık hapis cezalarının âdilliğini halkın inandırıcı bulmadığı, seçimlerdeki tepkiden anlaşılmaktadır. Çünkü Pakistan Meclisi'nde seçimle belirlenen 266 sandalyeden 102'sini İmran Khan'ın desteklediği bağımsızların kazandığı anlaşılıyor.

Kazanacağından emin ve 'koalisyon isteniyorum' diyen 'PML' (Pakistan Müslüman Birliği) lideri eski başbakan Newaz Şerif, ancak 73 sandalye kazanabilmiş olup, şimdi, -Aralık 2007'de bombalı bir saldırıda öldürülen- annesi Binezîr Butto'nun oğlu Bilawal Butto- Zerdarî'nin 54 sandalye kazanan PPP (Pakistan Halk Partisi) ve diğer küçük partilerle koalisyon kurmaya çalışmaktadır.

Görelim Mevlâ neyler.

*

VE 'HİNDİSTAN NETENYAHU'SU' İŞBAŞINDA...

Gazze'deki insanî kıyımı alkışlayarak 'Hindistan'ın Hitler'i veya Netenyahu'su' olmaya özenen, Bharatiya Janatha (Hindistan Halk) Partisi lideri Başbakan Narendra Modi, hele de Nisan 2024 sonunda yapılacak olan seçimleri kazanabilmek için İslâm ve Müslümanlar aleyhine Hindu fanatizmini olabildiğince tahrik ediyor. Luknow / Ayodya'da (1992'de, 400 yıllık tarihî Baburî Camii'ni yıkan) Hindu kitleleri bu kez de, yine Ayodya'da evvelki gün, bir camii güvenlik güçleri ve Hindu halk yığınlarının yıkılmış bulunuyor. Hem Müslüman halktan, hem de güvenlik gücü olarak gösterilen saldırganlardan birçok kişinin öldüğü anlaşılmaktadır.

Sezonu böylece açan Modi'nin, Hindistan'ın 1,5 milyarlık nüfusu içinde yüzde 20 kadarını teşkil eden Müslümanlar aleyhine tahriklerine, seçimlere kadar, daha bir hız vereceği beklenmekte.

Modi, seçimleri kazanırsa, Hinduizm dininde 'tanrı' kabul edilen ineklerin kesilmesine çok şiddetli cezalar getireceğini aylarca önceden beri işleyip durmakta...

.Bu emperyalist-şeytanî oyun, inşallah bozulacaktır...
14 Şubat 2024 Çarşamba

'İsrail' isimli ve devlet olmak iddiasında bulunan 'Siyonist Yahudi haydutlar çetesi' , Gazze'yi, küçücük bir coğrafyada sıkıştırılmış olan Gazze'nin 2,5 milyonluk ve 75 yıldır 'açık hava zindanı'nda tutulan Müslüman halkını; 4 aydan fazla zamandır uyguladığı ve dünyada emsali az görülen bir barbarlıkla, savunmasız sivil halktan 40 bine varan insanı ağır bombardımanlar altında ezerken, bu barbarlığın, bu canavarlığın baş hâmisinin, koruyucusunun Amerikan emperyalizm olduğunu tekrara gerek bile yok. Bu sıralarda, Amerikan Başkanı Biden ve yardımcıları, çağımızın en büyük barbarlarından olan Netanyanhu konusunda , 'Artık sözümüzü dinlemiyor, çok kızgınım.' gibi laflar ediyorlar; ama daha işin başında, 'Ben de Siyonistim, İsrail'in kendisini savunmak için HER ŞEY'i yapmak hakkı vardır.' dediğini hatırlamak istemiyor. Böylece de, dolaylı olarak, 'Ben size karşı çıkıyor gibi davransam bile, siz istediğinizi gibi yapmaya devam edin. Çünkü kamuoyu baskısı giderek artıyor ve seçimlere hazırlanırken, böyle davranmamı anlayışla karşılayın.' demek istiyor.

Teessüfle karşılanması gereken bir konu ise, bizim toplumumuzda da, hâlâ, Gazze konusuna devamlı dikkat çekilmesinden bile rahatsız olan niceleri var. Sarıldıkları iddia da, bir yalanın ekranlardan ve en ciddî tarihî konuları bile çokbilmişlik edâsı içinde ve magazinel bir şekilde ve kahkahalarla anlatmasıyla meşhur bir 'tarihçi prof.' tarafından bile tekrarlanabilmiş olmasına dayanıyor. 'Jeoloji' üzerindeki yorumları dışındaki hemen hemen bütün sözleri ciddîye alınmayacak kadar hezeyanlarla dolu bir başka prof. da yanında.

Ki, onların, 'Müslüman Arab halkının topraklarını 'Siyonist Yahudiler'e sattıkları' şeklindeki iddialara inanılırsa, Siyonist Yahudiler ve İsrail adıyla devlet diye ortaya çıkan şer ve şerirler organizasyonu, işgal ve gasb değil, kendi toprakları üzerinde hükûmet etmiş oluyorlardı.

Ama yapılan dakik tarihî araştırmalar göstermiştir ki, Lübnan, Suriye ve Filistin'de yaşayan Müslüman halktan tarafından Yahudilere satılmış topraklar sadece yüzde 1 civarındandır. Ayrıca, o bölgelerdeki Hristiyanlarca Yahudilere satılmış topraklar da, Filistin topraklarının sadece yüzde 6'sı civarındadır.

Ne var ki, o 'tarihçi' ve 'jeolog' prof.lardan, 'görüşlerinde ısrarlı oldukları'na veya 'Biz yanılmışız, yanılttıklarımızdan da özür dileriz.' gibi bir açıklama yapmak olgunluğu görülmedi.

*

Ve amma bir TV ekranında uzuuun yıllardır haftalık olarak yayınlanan 'Kim Milyoner Olmak İster?' isimli bilgi yarışması programında konu, gündeme çok çarpıcı bir şekilde geliverdi, 10/11 Şubat akşamı. Söz konusu programdaki sorulardan birisi de, 'İsrail'in kurulduğu 1948'e kadar Filistinli Müslümanların Yahudilere sattıkları toplam arazi, tüm Filistin topraklarının yaklaşık yüzde kaçı kadardı?' şeklindeydi ve soruya muhatab olan yarışmacı, 300 bin liralık olan sualin, 'yüzde 1, yüzde 11, yüzde 21 ve yüzde 31' şıklarına, o an'a kadar kazandığı meblağı kaybetmek istemeyip, yarışmadan çekiliyordu.

Ama geçmişte de bu programı sunan ve bazı temel inanç konularında 'Namazdaki rekât nedir, secde nedir?' gibi suallere bile cevap veremeyen yarışmacıları görünce devreye girip, düşündürücü açıklamalar yapan (Allah şifalar versin) Kenan Işık vardı. Şimdi o programı devam ettiren bir başka Kenan, (K. İmirzalioğlu isimli sunucu) ilginç bir tarih dersi verdi ve yanılıp, 'Bize ne Gazze'den, satmışlar topraklarını.' diyenlere, yalanlara dayandıklarını gösterdi; yalan balonunu söndürdü.

Kenan İmirzalioğlu'nun, cevabı verilmemiş o sorudan hareketle, yaptığı açıklamayı nice aldananları uyandırmaya vesile olacağı ümidiyle burada -özetle- tekrar edelim.

Şöyle diyordu İmirzalioğlu:

'Bu konu maalesef çok tartışılıyor.

'Filistinliler topraklarını sattılar' diye.

İşte gerçek burada.

Filistinli Müslümanların 48'e kadar sattığı topraklar Filistin'in toplam yüzölçümünün yüzde 1'i... (...) Orada Hristiyan tebaa da vardı. Onların sattıkları topraklarla beraber toplamı yüzde 6'sı satılmış, gayrimüslimleri de katarsak.

Filistinli Müslümanların sattıkları sadece yüzde 1.

Bazıları yargıda bulunuyor ya, 'Toprakları satan insanlara destek mi olunur?' diye. Öyle bir şey yok!..

O da başka bir algının ürünü, maalesef.

Hani çok bildiğimiz Bella Hadid ile Gigi Hadid kardeşler.

Babaları Filistinli.

Onların babası kucak açıyor.

Yahudi aileleri birçok ülke kabul etmiyor... Onlar bir gemiyle Filistin limanına geliyor. Onların babası, evlerine iki aileyi alıyor. Hadidlerin babasını annesi doğurmak için kendi ailesinin yanına gidiyor.

Tekrar döndüklerinde evlerine giremiyorlar.

Yani, evine aldığı, beslediği o aileler artık İsrail devleti adına, silahlı bir şekilde, misafir oldukları evi de İsrail etmişler!

İnsanın vicdanını, duygularını çok zorlayan bir süreçten geçiriyoruz. (...) Önceden açık hava hapishanesiydi Gazze, şimdi sürekli bombalanan bir hapishaneye döndü. (...) Buna karşı çıkanlar işinden ediliyor. Düşünce, ifade ve basın özgürlüğü derken en büyük sansürü görüyoruz. (...)

.Hayatta olan, ‘zorba ve ısırgan' 2 Amerikan başkanı...
16 Şubat 2024 Cuma

Yazının başlığına bakıp, 'Sadece 2 Amerikan Başkanı mı zorba ve ısırgan?' denilebilir, haklı olarak. Bu yüzden, başka emperial güçlerin benzer zâlimâne ve barbarca hesabını bu yazıda söz konusu etmeyip, bu yazıda, hâlen hayatta olanlardan özellikle sadece iki Amerikan Başkanı'na değinmek istiyoruz. Yoksa hele de 8/9 Mayıs 1945'de Almanya'nın, 'düşmanlarına teslim oluşu' gibi, Japonya'nın da, teslim olma şartlarını araştırdığı ve bunu Amerika'nın öğrendiği bir sırada; savaşın dünyaya, 'Amerika'nın karşı konulamaz bir güç sahibi olduğunu göstermek fırsatının kaybedilmemesi için', 6 Ağustos 1945 günü, Japonya'nın -üstelik de hiç bir askerî birliğin olmadığı bilinen- Hiroşima şehrine ilk Atom Bombası'nı ve 2 gün sonra da Nagazaki'de ikincisini attıran ve topluca, 300 bin insanı öldürten o zamanki Amerikan Başkanı Truman daha az mı ısırgandı?' denilebilir. Kezâ Vietnam Savaşı sırasında yüzbinlerce sivil Vietnamlıyı öldüren ve yapılan büyük gösterilere cevaben, 1966-67'lerde 'Amerikan ekonomisi , bu savaş sâyesinde en az yüzde 70'lik bir ataletten kurtulmuştu.' müjde(!)sini veren Amerikan Başkanı Johnson mı daha az ısırgandı? Keza, Irak ve Afganistan başta olmak üzere, nice Müslüman coğrafyalarını yerle bir etmeyi ve yüzbinler değil, milyonlarca Müslümanı, üstelik de 'modern Haçlı Seferleri yapıyoruz' diyerek mâzur gösteren Ronald Reagan, Baba-Oğul Bush'lar mı daha az 'ısırgan' idiler?

Ama biz bu yazıda, Trump ve Biden üzerinde durmak istiyoruz. Çünkü Truman, geçen dönemde; Biden da, son 4 yıldır Amerikan Başkanlığı yaptılar ve 'ısırgan'lıkta geçmiştekilerden geride kalmadıklarını-kalmıyacaklarını hep gösterdiler- Bunlardan Biden, Filistin Müslüman topraklarını 75 yıldır gasb ve işgali altında tutan ve amma 7 Ekim 2023'deki 'Aqsâ Tufanı' karşısında, 'Eyvah gidiyoruz.' feryadı yükselten Siyonist İsrail rejimini kurtarmak için değil; Amerikan emperyalizminin Doğu Akdeniz'deki şubesi durumunda olan İsrail isimli uzantısını kurtarmak için, hemen, iki adet uçak gemisi ve yüzlerce uçak ve en gelişmiş silahlarla bölgeye koşup 'Biz buradayız, biriz ve gidici de değiliz.' nutku çekişini bile yeterli bulmadı ki, 18 Ekim 2023 günü 'Eğer burada İsrail adında bir devlet kurulmamış olsaydı bile, biz burada (aynı fonksiyonları yerine getirecek) başka bir devleti yine kurardık!' diyecekti. Evet, yazık ki maskesini çıkarıp, kanlı dişlerini gösterdiği halde, Biden'ın bu sözleri üzerinde pek durulmadı. Hâlbuki Amerikan sisteminin bütün o 'insan hak ve özgürlük' nutuklarına ve dünyadaki birçok ülkeleri eleştirmesine rağmen, hele de Müslüman dünyası söz konusu olunca, onların, hangi firavunluk entrikalarıyla dopdolu olduklarını bu sözünden bile anlamak zor değil. Yani, diyor ve diyorlar ki, 'Biz Müslüman coğrafyalarının kalbine bir zehirli hançeri sapladık ve bu, İsrail olmasaydı bile; bir başka zehirli hançeri yine saplardık.'

Evet, bu konuda eski başkan Trump'ın, Biden'dan farklı düşündüğü- düşüneceği sanılmamalı.

Ama Trump'ın geçen hafta söyledikleri, Biden'dan hiç de geri kalır tarafı olmayan bir şeytanlığı yansıtıyor. Çünkü açıkça diyor ki; 'Eğer NATO üyesi ülkeler, bu pakta üyelik borçlarını yatırmaktan kaçınır veya gecikirse, onların üzerine saldırması için, Rusya'yı teşvik ederiz!'

Evet, milâdî 19. yüzyılı yansıtan kovboy filmlerindeki vahşi liberalizm ve kapitalizmi yansıtan bir mantık.

Hattâ sadece üyelik borçlarını ödemekte geciken ülkelere saldırması için, Rusya'ya 'yeşil ışık' yakacağını, teşvik edeceğini dile getirebilen bir 'zorba ve ısırgan', bununla, kendilerine kafa tutmaya kalkışacak olanlara daha ne gibi şeytanî tuzakları devreye sokabileceğini gizlememiş oluyor. Evet, bunu söyleyen sıradan birisi değil; önündeki yargı engellerini aşabilir ve yeniden aday olabilirse, Biden'a galib gelmesi ihtimali bile söz konusu birisi.

*

Rusya Başkanı Putin'in, Rus devlet televizyonuna verdiği mülâkatta, 'Hangi Amerikalı adayın "bizim için daha iyi olacağı' sorusuna "Biden, daha tecrübeli, öngörülebilir bir insan, eski tarz bir politikacı... Ama Amerikan halkının güvendiği herhangi bir ABD başkanıyla çalışırız." dedi, evvelki gün.

Putin'in, 'Biden'ı ABD Başkanı olarak görmek istediğini söylemesinden sonra, Trump, bunun kendisi için bir 'iltifat' olduğunu belirtti ve "Onunla iyi anlaşıyorum ama o beni istemiyor" dedi.

Evet, böyle bir zorbalar dünyasında, insan olarak kalmak zorundayız.

.Okuyucularla Hasbihal... Bazıları anlamazlıktan geliyor; ama mes'ele İsrail değil, bütün emperial güçler meselesidir...
18 Şubat 2024 Pazar

Bu Pazar gününün 'Okuyucularla Hasbihal'inde, haliyle, yine Gazze Faciası'nın sancıları öne çıkıyor:

*Ankara'da M. Ali Ekici diyor ki: Geçen hafta Gazzeli bir kız çocuğun ağzından Erdoğan'a yazıldığı iddia olunan bir mesajın bazı TV ekranlarından yayınlanmasına değinmiştiniz. 'Bu gibi mektuplar doğru bir sözü, yanlış şekilde dile getiriyorlar.' diye düşünüyorum. Çünkü geçenlerde, bir yazınızda, 'Sizi bir savaşa sürüklemek isteyenlere, onların istedikleri yerde ve zamanda değil, kendi belirlediğiniz zaman ve mekânda devreye girmezseniz, baştan, o mücadeleye yenik girmişsinizdir.' mânâsında bir yazınız vardı; beni çok düşündürdü, o. Bugün Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın da o dikkat içinde olduğunu düşünüyorum.'

*Fransa- Mulhouse'dan Ayhan Bey de Filistinli bir oğlan çocuğunun ağzından yazılmış benzer bir acı serzenişi göndermiş.

--Bu iki okuyucuya ve benzeri mesajları gönderen diğer bazı okuyuculara da kısaca belirteyim ki, meselenin Siyonist haydutlar çetesi İsrail rejimi olmadığını baştan kabul etmez ve 'meselenin aslının bütün emperyalist-şeytanî güçler olduğunu' görmezsek, heyecan ve duygu yüklü yaklaşımlarla bu gibi mektupları daha çoook çoğaltıp hassasiyetlerimizi paylaşırız.

Ama muhatabımızın, bütün emperyalist-şeytanî güçler olduğunu, BM Güvenlik Konseyi kararları ve diğer uluslararası kuruluşların verdikleri timsah gözyaşı dökercesine aldıkları kararlardan olsun, anlamalı değil miyiz?

NATO'nun başı olan Amerika ise, 7 Ekim 2023 günü, bir 'mâlûmu ilâm' ederek, Siyonist haydutlar çetesinin imdadına iki uçak gemisi, çok sayıda savaş uçakları ve diğer gelişmiş silahlarla yetişip, başkanları Biden'ın ağzından, 'Biz biriz ve buradayız ve gidici de değiliz, konuya müdahale eden başka bir güç olursa, bertaraf ederiz.' diye gözdağı vermedi mi? Ve yine Biden, 'Eğer İsrail diye bir devlet kurulmuş olmasaydı bile, biz burada, böyle devleti yine kurardık.' demedi mi?

Bütün bunlar gösteriyordu ki, emperyalist dünya, Müslüman coğrafyalarına, yeni bir 'Haçlı Seferi' emel ve hedefiyle saldırıyor. Burada, savaştan kaçmadan, ama tehevvüre kapılarak değil, aklı başında tedbirler almak zorundayız.

Yoksa. Hatırlayalım ki, 110 sene önce 1914'de, Birinci Dünya Savaşı bütün dünyayı kuşatacak şekilde patlak verdiğinde, o savaşın dışında kalmanın mümkün olup olmadığını düşünmeden, merhûm Enver Paşa bugün bile, tedbirsizlik ve hayalcilikle suçlanmıyor mu? Asıl sebep ise başka. Çünkü o, o dönemin paşaları içinde İslamî hedefleri düşünmek noktasında emsaline az rastlanır tiplerden birisiydi.

1964 yılından da bir örnek. Kıbrıs'ta artan cinayetler üzerine bombardıman için gönderilen bir uçak filosundan uçağı vurulup, yaralı olarak ele geçirilen Pilot Bnb. Cengiz Topel'in işkencelerle öldürüldüğü sırada, dönemin Amerikan Başkanı Johnson, Başbakan İsmet İnönü'ye gönderdiği mesajında, 'Eğer, müdahaleye devam ederseniz, limanlarınızı, demir ve kara yollarınızı, havaalanlarınızı, sanayi tesislerinizi yerler bir ederiz.' diye tehditler yağdırınca. Korkaklık mı, yoksa müsaid zamanı kollamak dikkati mi devreye girmişti? Ki, 10 yıl gecikmeli de olsa, sonunda Kıbrıs Çıkarması' 1974'de yapılmadı mı?

*Üsküdar'dan Sâhir Temizoğlu, Trump'ın, bir daha Başkan olursa, 'NATO'ya borçlarını ödemeyen NATO üyesi ülkeler üzerine Rusya'nın saldırması için teşvik ederiz' dediği ülkeler arasında Türkiye de var mı?' diyor.

--2023 borçları açıklandı. 31 üye ülkeden en borçlu olan, 4 milyar dolarla Polonya. Sonra 3,5 milyarla B. Amerika, 3 milyarla Yunan ve İngiltere, 2 milyarla Fransa. 1,6 milyar dolarla, Almanya. İtalya (1,5) milyar dolar.

Türkiye ise, 1,3 milyar dolarla, en az borçlu olan son ülkeden birisi.

*

*Bolu'dan Nilgün Fatsalı diyor ki: İdol kelimesi sıkça kullanılıyor, yeni nesiller arasında.

-- İdol, kısaca, 'put ve putlaştırılan, kutsallaştırılan.' demektir. Fransızcada aynı idol kökünden gelen 'idolâtre' Puta tapmak, taparcasına sevmek. mânâsındandır.

*Trabzon'dan Ahmed Tuğruloğlu, 'Yarım asırdır, eller yaya, biz yaya.' diyenler, şimdi de, bir astronotun fezaya gönderilmesi programına 'Milyonlarca dolar boşa gitti, gereksiz masraf' diye karşı çıkıyorlar.

--Öylelerine her ne hizmet yaparsanız, yapınız, bir kusur bulmakla kendilerini vazifeli bilirler. Önemli olan, kervanımızın hayırlı ve güzel işlerde bu gibi eleştirilerle yolundan dönmemesidir.

*Bazı okuyuculara da, genel bir hatırlatma olarak, Mâide Sûresi'nin, 'Bir kavme beslediğiniz kin, sizi adaletsizliğe sevk etmesin, âdil olun.' meâlindeki 8. âyetini okumaları ve üzerinde düşünmeleri tavsiye olunur.

.2 Milyarlık Müslüman dünyasının başı yoksa, harekete nasıl geçsin?
19 Şubat 2024 Pazartesi

'Uluslararası Adalet Divanı' denilen ve kararlarının güçlü ülkeler üzerinde yaptırım gücü bulunmayan, sadece zayıf veya küçük ülkeleri sıkboğaz etmeye yarayan bir kuruluş var, bilindiği üzere. 7 Ekim 2023'den sonra Gazze'de on binlerce savunmasız insanı katleden Siyonist İsrail rejimi, şimdi o korkunç barbarlığını, Gazze şeridinin en güney noktasında bulunan ve 1,5 milyonu aşkın insanın sıkıştırıldığı Refah şehrini, -füze ve hava bombardımanlarından sonra- kara ordusuyla da işgale hazırlanıyor. Amerika başta olmak üzere, NATO üyesi bazı ülkelerin liderleri bile 'modern zamanlar Hitler'i'ne, yani Netanyahu'ya, 'Yapma' diye ricada bulunuyorlar, ama 'Biz öyle desek de, siz bildiğiniz gibi devam edin.' havasında. İşte böyle bir sırada, 'Siyonist İsrail rejiminin bu saldırıyı durdurması için, UAD'nın bir engelleme kararı alması' yolunda yapılan başvuruyu, o UAD kurumu, 'Böyle bir ek karara gerek yoktur' diye reddetmesine şaşırmak gerekmez. Subaşlarını devler tutmuş çünkü.

Bu olup bitenler karşısında, dünyanın hemen her bir yanındaki Müslümanların feryadı aynı. '2 milyara yakın dev bir kalabalık olan Müslümanlar, üstelik de, 56 tane Müslüman ülkeden söz edilirken; bütün dünyadaki nüfusları en fazla, 25 milyonu bile geçmeyen İsrail isimli Siyonist haydutlar çetesi karşısında niye hiçbir şey yapamıyor?'

Müslüman halklar bu yakınma ve feryadlarıyla, evet, Müslüman halkların kalb beraberliğini göstermiş oluyorlar. Ama Müslüman halklar, kendilerini yöneten rejimlerin beyinlerinin aynı noktada birleşmesinin mümkün olmadığını kabullenemiyorlar. O zaman da bu yakınmalar, feryadlar devam edecek demektir. Ama bu yakınma ve feryadların, bir sosyal patlamanın fitilini ateşlemesi ihtimali yine de vardır.

*

Ama bugün, asıl anlaşılması gereken, emperyalist güçlerin baskısıyla 100 yıl öncelerde tamamen kaldırılan Hılâfet kurumunun havaya uçurulduğu gerçeğidir.

Emperial odakların kuklası olan bizdeki laikler, sık- sık, 'Birinci Dünya Savaşı başında Halife tarafından cihad ilân edildi de, kim yardımımıza geldi?' diyorlar.

Bazı saftrik kişiler de bu sözleri gerçek sanıyor. Hâlbuki o zaman, büyük Müslüman kitlelerin yaşadığı coğrafyalarda şimdiki gibi yığınla devlet yoktu.

Kuzey ve Orta Batı Afrika ülkeleri, Fransa'nın işgaline girmişti.

Libya, İtalya'nın. Sudan, Mısır ve (bugünkü Pakistan ile Bangladeş de dâhil) Hindistan ve Afganistan da İngiltere'nin.

Endonezya Hollanda'nın. Malezya, İngiltere'nin.

Bir müstakil devlet yoktu ki. İran da Rusya ve İngiltere güçlerinin pençesindeydi.

Yine de, İstanbul'daki Halife'nin (Sultan Reşad'ın) cihad ilân ettiğini duyunca, Halife'nin devletinin gücünden mahrum kalan Müslüman halklardan niceleri, kabileler halinde direniş örnekleri sergiliyorlardı. Nitekim İtalyanlar en modern silahlarla Libya sahillerine saldırdıklarında, Şeyh Senusî ve Ömer Muhtar gibi isimler 60 bine yakın müridleriyle birlikte kılıçları kuşanıp, atlarına atlayarak işgalci İtalyanlara karşı saldırmışlar ve onları sahillerde çivilemişlerdi.

(Sonraları 'Müslüman olup Muhammed Esed' adıyla ünlenen) ve bir Viyana gazetesinin muhabiri olarak, saldırıya uğrayan Osmanlı topraklarında gazetecilik yapan Leopold Weiss isimli bir Yahudi, Şeyh Senusî'ye, 'En modern silahlarla mücehhez İtalyanlara karşı siz kılıç ve atlarla saldırıya geçerken, büyük kurbanlar vereceğinizi tahmin etmemiş miydiniz?' diye sorar.

Şeyh Senusî de, 'İstanbul'da Halife, CİHAD emri verdiği zaman, bizim burada güçlerimizin hesabını yapmamız alçaklık olurdu.' cevabını verir.

Bu idraki, Hind Müslümanları da gösteriyorlardı. Mahatma Gandhi, o savaşta, İngilizlerin yanında yer alırken, en başta büyük mütefekkir Muhammed İqbâl ve diğer Müslüman liderler de Müslüman kitleleri, İstanbul'daki Halife'nin yanında yer almaya davet ediyordu.

Arab ülkelerinde -bir avuç kandırılmış hain hariç-, İngiliz ordusunun, binlerce asker kaybederek ve başta komutanları olmak üzere 13 bin esir vererek yenildiği, Irak'da, Bağdad yakınlarında cereyan eden 'Kut-ül'Amâre Savaşı'nda, yerli arab halkından on binlerce gönüllü asker de Osmanlı resmî ordusunun yanında İngilizlere karşı savaşmıyor muydu?

*

Evet, çok uzaaak bir tarihten değil, henüz 100 sene öncesine kadar var olan bir kurumun Müslümanları nasıl harekete geçirebildiğinden söz ediyoruz. Dahası, Osmanlı Paşası Mustafa Kemal de, henüz 1921-22'de, Hılâfet kurumuna o kadar derin bir bakış açısı sergiliyor ve 'Bütün dünya Müslümanlarını topluca bir noktaya sevkeden tarihî ve imanî bir güç odağı' olarak söz ediyordu ki; aynı ismin, 2-3 sene sonra nasıl başka bir noktaya gelebildiğini rahatça konuşmak imkânına sahib değiliz bugün...

Bugün, Müslümanların çaresizliğinden hep dert yanıyor ve yakınıyoruz, ama bu kocamaaan gövdenin başının olmadığını, bu yüzden çaresiz duruma düşüldüğünü konuşmaktan bile çekiniyoruz.

Sonra da, 'Niye birlik halinde olamıyoruz?' yakınması...

.Herkesin ve kesimin ‘iyi' ve ‘kötü'sü, kendi aslî ölçülerine göredir...
21 Şubat 2024 Çarşamba

Yeni bir seçim dönemi...

Her kesim, elbette kendi tarafdarı olduğu kesimin adaylarının kazanmasını istiyor. Biz de

karşıtlarımızın 'iyi' dediklerini biz 'kötü' olarak nitelendirebiliriz / nitelendirebiliyoruz. Onlar da bizim 'iyi' ve 'kötü' ölçülerimize göre yaptığımız değerlendirmelere, tam tersinden yaklaşabiliyorlar.

Bu, onların yaklaşımlarının, sırf inad veya düşmanlık olsun diye kötü niyetlerinden veya kasden ve düşüncesizce ve düşünmeden; sırf, sosyal bünye büyük problemlere giriftar olsun, fitne-fesad çıksın diye yaptıklarına dair elimizde kesin bir bilgi ve belge, genel olarak yoktur. Sırf bir ülkenin iç düzeninin karışması için övgüler veya suçlamalar yapanlar da vardır elbette amma, o gibi kişi veya gruplar, büyük kitlelerin yanında devede kulak mesabesindedirler.

Asıl ihtilaflar, hayata bakışımızda temel aldığımız ölçülerimizdeki tezadlardan, aykırılık ve karşıtlıklardan oluşur.

Hani, meşhur örnektir.

Hz. Peygamber (S) zamanında, 'müşrik'lerin en hızlı liderlerinden olan Ebû Cehl, o yüce Peygamber için, 'O, insanların en çirkinidir' der. Bunu Hz. Ebubekr'e söylediklerinde, o ise, Hz. Peygamber için, 'O, insanların en güzelidir.' karşılığını verir.

Bu iki zıd değerlendirme karşısında kararsız kalanlar, durumu Hz. Peygamber'e söylediklerinde, 'Her ikisi de doğru söylemiş! Ebû Cehl, beni nasıl güzel ve Ebûbekr de beni nasıl çirkin görebilir.' buyurur.

*

Hele de seçim dönemlerinde, karşı tarafa galebe çalmak arzusu her birimizi az-çok etkileyebilir. Ama, 'dünyaya, hadiselere ve de insanlara bakışımızda, ortaya çıkan zıd değerlendirmelerdeki karşıtlığı nasıl izah edelim, nasıl giderelim?' dediğimizde, hemen, 'Ölçümüz nedir?' diye kendimizi sorguya çekmezsek, elbette bocalar dururuz.

Nitekim Hz. Ali'den gelen bir rivayette, bu konuda da güzel bir ölçü vardır. Buyuruyor ki, 'Sen hayatta olup biten hadiselere ve insanlara bakarak, neyin hak ve neyin bâatıl olduğunu anlayamazsın; önce 'Hakk' olarak neyi kabul ettiğini ortaya koy, ölçünü belirt ve ondan sonra hayatta olup bitenler ve insanlar ve de onların davranışların, o, Hakk bildiğin ölçüsüne göre nerede olduklarını belirler.' meâlinde cevap verir.

*

Bu konuda karşımızı zorla ikna etmeye, 'Gel ey filan, seni Hak ölçülerle tanıştırayım.' demeye de gerek yoktur. Çünkü benzer yaklaşımı karşımızdaki de aynı yaklaşımı bize kendi kabullerine göre sergileyebilir ve bizi kendi ölçülerinin çerçevesi içinde düşünmeye çağırabilir çalışmak da gerekmez.

Bizimle ısrarla tartışmak isteyenlere ise, Kur'an diliyle, 'Lekum dinukum, veliyedîn.' /'Sizin dininiz size, benim dinim banadır.' deyip geçmeliyiz. Din, gerilimli tartışmalarla değil, kalbî itminanla elde edilir.

Biz Müslüman isek, bizim sadece söz ve hattâ bazı davranışlarımız bile, bizi karşı taraftakilere dosdoğru tanıtmaya yetmeyebilir. Bizim adalet ve insaf anlayışımız, davranışlarımızdaki nezaketimiz, itidal ve saygılı halimiz veya kinlerimiz, intikam duygularımız bizim aslî ölçülere göre şekillenmiyorsa. Boşa kürek çekmiş oluruz.

Onun için, eski bir davranış formülümüz vardı, kültürümüzde. Geçmişte büyüklerimiz, söz veya davranışları üzerinde beğeni veya eleştiri ile karşılaşmak ihtimalleri için, 'Benim söz veya davranışlarımın doğruları, inancımdan gelir; yanlışlar ise benim nefsinden.' demeyi güzel bir şiar haline getirmişlerdi.

*

Günümüz dünyasında artık geçmişte olmayan iletişim imkânları 25 sene öncelerde bile tasavvur ve tahayyül edilmeyen boyutlara ulaştı. Sosyal medya denilen alanda, ister istemez benim de gözüme çarpıyor bazı yazılar. Geçenlerde birisi, 'Hepimiz hasta olduk yahu. Gazze'de yapılan alçaklıkları seyrede-seyrede, bazan öylesine doluyorum ki. O mazlum ve mâsum insanları, hele birer melek olan bebekleri bile bombardıman altında ezenleri elime geçirsem; inanın ki, gözümü kırpmadan, binlercesini öldürürüm.' diye yazmıştı, elbette takma olduklarını haykıran acaip isimlerle. Bir başkası da, öyle birisine 'Senin o zaman, onlardan ne farkın olur ki?' diye yazıyordu.

Bunun için diyoruz ki, geliniz, Müslüman olarak söz ve davranışlarımızı, aslî hayat ölçümüzü aldığımızı söylediğimiz Kitabullah'a göre ayarlamaya çalışmak idrak ve dikkatiyle hareket edelim. Yoksa materyalistlerden, yani hiç bir manevî ölçü kabul etmeyen laiklerden, şahıs-perestlerden farkımız kalmaz.

Evet, muhabbetimiz de, tarafdarlığımız da, karşıtlığımız da, kinimiz de dinimize göre şekillensin.

Çünkü kişinin dinini belirleyen iddiaları değil; hayata bakışındaki temel ölçüleridir.

.‘Rusya-Ukrayna Savaşı' 3. Yılına girerken… Putin'in hesabı, tamamen yanlış mıydı?
23 Şubat 2024 Cuma

Yarın (24 Şubat), Rusya'nın saldırısıyla başlayan Rusya-Ukrayna Savaşı'nın 2. yılının tamamlanıp, 3. yılına girmesinin yıldönümü. Savaşın nereye varacağı henüz de kestirilemiyor. Tıpkı, Siyonist İsrail ve arkasındaki Amerika'nın, 7 Ekim 2023'den sonra, '1-2 haftada sona ereceğini' hesap ettikleri ve karşılarında bir devlet değil, hattâ düzenli ve görünür bir ordu bile olmadığı halde, en vahşice usûllerle yürüttükleri barbarca saldırılarının üzerinden 140 gün geçtiği halde, hâlâ da sonuç alamayışları gibi...

Hatırlayalım...

Dev bir askerî güce sahib olan Rusya, hem askerî, hem siyasî ve hem de etnik açıdan Rusya'ya mı, Ukrayna'ya mı aid oldukları hususunda bir karar verememiş büyük kitlelerin olduğu bir coğrafyada, Ukrayna'nın dayanamayacağına kesin nazarıyla bakılıyor ve askerî uzmanlar ve yorumcular, Rus Ordusu'nun hattâ bir hafta sonra başkent Kiev'e varacağını söylüyorlardı.

Esasen, o saldırıdan bir gece önce, Putin de bu muhtemel zaferi müjdeler gibi konuşmuş, geçmiş asırların büyük Rus Çar'larının dünyasına ve büyük, Rusya Çarlığı ülkesinin, Ukrayna'yı da bulunduran zenginliğine hatırlatmada bulunmuştu. Ama evdeki hesap çarşıya ne kadar uyacaktı, ya da uyacak mıydı?

Putin'in, Ukrayna'ya saldırmasını haklı göstermesinin kenarından da teğet geçilemez. Çünkü Rusya da, Amerika da, kapitalist ve komünist bloklar arasında, 2. Dünya Savaşı sonrasında, dünyaya hâkim olmak şeklindeki emperyalist duyguların sevkiyle meydana delen Doğu ve Batı şeklindeki iki kutuplu dünya anlayışından kurtulamamış ve 75 yıllık komünist uygulamanın bir dış askerî müdahaleyle değil, iç etkenlerle çökmesinden ve Sovyet Rusya'nın bünyesinden 16 yeni devletin ortaya çıkmasından sonra, özellikle Putin zamanında Rusya yeniden ayağa kalkmış ve eski 'Soğuk Savaş' anlayışı o netlikte olmasa bile, daha örtülü şekilde devam etmişti.

Bunda iki taraf da kendisine göre gerekçeler oluşturuyorlardı.

Putin, o çöküş yıllarında, Kırım'ın da Ukrayna'nın elinde kalmasına ses çıkaramadıklarını ve -kendi deyimiyle- 'yutkundukları'nı ve Kırım'ı Rusya'ya bağlamak için münasib bir fırsatı yakalayınca, -Ukrayna iç hukuku açısından geçersiz olsa da- yaptırdıkları bir referandumla hedefe vardıklarını söylüyordu.

Böyle davranan, Putin, 'gençlik yıllarında Saint- Peterburg'da öğrendiği ve 'Kaçınılmaz bir kavga durumu olduğunda ilk yumruğu sen atacaksın.' kuralını da belirtiyordu.

Eski bir KGB istihbaratçısı olan Putin'in bu gibi açıklamaları, NATO dünyasına da benzer 'ilk yumruk' taktiğine karşı tedbirleri aldıracaktı.

Nitekim eski Sovyetler Birliği'nin Baltık cumhuriyetleri (Letonya, Estonya, Litvanya) NATO üyesi oluverdiler. Ukrayna ve Gürcistan da NATO üye olmak için hâlâ da çırpınıyorlar. Ayrıca, eski Sovyet Rusya'nın manyetik alanı içinde olan bütün Doğu Avrupa ülkeleri, şimdi NATO üyesi. Ayrıca, Bosna, Sırbistan, Kosova da NATO'nun 'Barış İçin Ortaklık Programı'na; İsrail ise, NATO'nun Doğu Akdeniz Dialogu'na üye.

Ayrıca Baltık'ın iki yakasında, İsveç 31. Üye oldu. Finlandiya da 32. üye olmaya hazırlanıyor.

Rusya bu durumda kendisinin kuşatılmakta olduğunu düşünüyor, tabiatiyle...

Ancak, bu işin içinden, güç gösterisi yaparak, hangi taraf, nasıl çıkacak, bilinmiyor. Çin de küçümsenmeyecek bir güç olarak Rusya'yla beraber olduğunu gizlemiyor. Bugün, Ukrayna Savaşı'nın içinden nasıl çıkacağını Putin de bilmiyor.

Putin, Amerikalı gazeteci Tucker Carlson'a 2 hafta önce verdiği ve dünyada büyük yankılar uyandıran mülâkatta, 'Ukrayna Savaşı'nı biz başlatmadık, biz sadece bize karşı başlatılan savaşı durdurmak için harekete geçtik.' demek noktasına gelmiş bulunuyor.

Bugün de, aslında Rusya'yla savaşan, Ukrayna değil. Çünkü Ukrayna'yı savaştıran, Amerika ve AB. Yani, 'hibrit' dedikleri 'savaş' tarzı...

Dahası, o mülâkatta, 1998'de, o zamanki Amerikan Başkanı Clinton'a, 'Biz de burjuvalaştık artık, üye olalım NATO'ya.' dediğini; Clinton'un da 'Neden olmasın?' diye karşılık verdiğini, ama birkaç saat sonra, akşam yemeğinde, 'Ekibimle görüştüm. Mümkün olmazmış.' dediğini de aktarıyordu.

*

Putin, o mülâkatta, 'Yeni bir İstanbul buluşması'nın olabilirliğine bile değindi.

Bu noktada, bu savaşın başından beri taraf tutmaksızın, iki tarafla da dostça konuşabilen tek ülke, sadece Erdoğan Türkiye'si; Amerika'yı rahatsız etse bile.

*

**

NOT: Cemâl Aydın Bey dostum dün sabah, bir ızdırabını iletti: 'Türkiye'nin kendi yapımı 'KAAN' isimli ilk 'Millî Muharebe' uçağımız, dün ilk deneme uçuşunu başarıyla yaptı. Bu da ülkemizin uçak sanayiinde yeni bir çığır açtı önümüze. Bu fevkalâde gelişme dış dünyanın yayın organlarında bile geniş bir şekilde yer aldı. Ama 'Szc' ve 'C.' gazetelerinde tek kelime yok. Böylesine bir 'Tayyib düşmanlığı' doğrusu anlaşılır değil. Yazık.'

Bu düşmanlık açıktır ki, Tayyib Bey'in şahsına değil, onun bağlısı olduğu değerleredir. Biz de onların değer olarak gördükleri ve emperyalizmin dayattığı değersizliklerine düşmanız.

Bizim ‘Merhamet Medeniyeti'mizin aslî terimlerinin çarpıtılmasına seyirci kalınmamalı..
25 Şubat 2024 Pazar

*Bu Pazar gününün 'Okuyucularla Hasbihal'ine İstanbul'dan 'doktora öğrencisi' olan Mustafa Arıcıoğlu isimli kardeşimizin mesajıyla başlayalım: Diyor ki: Üsküdar'da, 'Hâkimiyet-i Milliye' (Millî Hâkimiyet) ismi taşıyan bir ana meydan ve o meydanın hemen yanıbaşında da 3 asırlık 'Yeni Valide (Valide-i Cedid) Câmii var.. O Câmiin sahile bakan giriş kapısının karşısında da, yıllardır, metrûk, /terk edilmiş, harâbe halinde bir eski tarihî yapı.... Önündeki mermer kitabelerde bir takım yazılar da vardı, ama, biz üniversiteliler, ülkemizin -sözümona- aydınlarıyız ya; o yazıları okuyamayız..

Bu vesileyle size bir yürek yangımı yazıyorum.

'Yeni Valide Câmii'nin karşısındaki o , metrûk ve harâbe tarihî mekânda, son aylarda bir restorasyon çalışması göze çarpıyordu..

'Ne güzel, tarihî bir mekân ihyâ ediliyor, sevinmemek olur mu?'

Ama, restore edilen bu mekân, bir Cafe veya Pastane tipi ticaret merkezine , bir gelir kapısına dönüştürülüverdi..

Halbuki, orası bir 'imâret' idi. Ve dahası, ihyâ olunan, hayata döndürülen bu mekânın giriş kapıları üzerine, kocaman harflerle 'Valide-i Cedid İmârethânesi' ve büyük harflerle 'İMÂRET' tabelâları da yazıldı..

İtirazım buna.. Çünkü, burası 300 sene önce bir 'İmâret' olarak yapılmış, sonra da, herhalde Yüksek Anıtlar Kurulu veya Vakıflar İdaresi'nden izin, nasıl alınmışsa, burası restore edilip, bir ticarethaneye dönüştürülmüş..

Ama, gelecek nesillere bir Vakfiye ya da İmâret olarak hediye bırakılmış bir mekânın, asıl mânâsını katletmek istercesine, bir ticarethaneye dönüştürülmesi nasıl olur? Bu mantıkla orası, içki içilen bir yere de dönüştürülebilirdi-dönüştürülebilir. Yürek sızlatan bir durum.

--Evet, bu okuyucunun uzuuun mektubunu bu kadarca özetleyebildim. Onun hassasiyetine katılmamak elde değil.. Çünkü, 'İmâret', İslâm medeniyet ve kültürümüzün 'vakıf' gibi, çok önemli bir hayır kurumudur, o hizmetlerin verildiği yerin özel adıdır.. 'İmâret' denilen bu yerlerde, hali-vakti yerinde olanlarca, yoksullar doyurulurdu; kimsenin hangi dinde veya inançta ve hattâ inançsızlık üzere olup olmadığına bakmadan..

Öyle bir mekân, hem de 'İmâret' adı verilerek ve -muhakkak ki onu tesis eden- 3 asır öncelerdeki hayır sahiblerinin vasiyetine aykırı olarak, nasıl, bir maddî kâr ve kazanç kapısına dönüştürülür? 'Yoksulları doyurmak için' niyetiyle tesis olunan ve asırlarca sürdürülen bir hayır kurumunun adı böyle nasıl çarpıtılır?

Bu okuyucunun hassasiyetine ve yürek sızısına aynen katılıyorum.

O mekânın, bizim 'merhamet medeniyeti'mizin ruhuna uygun olarak, yeniden ve sadece tabelâ olarak değil, gerçek bir 'İMARET'e dönüştürülmesi temennisiyle..

* İstanbul'da Üniversitede okuyan Kuzey Afrikalı bir kardeş yazıyor: 'Ağabey, dün sabah, İstanbul Ticaret Üniversitesi'nde 'African Diaspora Forum' ismiyle bir toplantı yapıldı, Afrika'lı öğrencilerin derneği tarafından... Siz de oradaydınız.. Orada ekrana yansıtılan ve bütün Afrika ülkelerinin bayraklarını bir yerde toplayan bir görüntüye yer verildi ekranda, 'Afrika Birliği' idealinin marşı okunurken.. Ama, Cezayir Bayrağı'na yer verilmedi.. Bu bizi üzdü.. Bunun sebebi ne olabilir?'

--Evet, bu genç kardeşin yazdığı konu, şaşırtıcıydı. O marş okunurken, ekrana topluca yansıtılan 47 Afrika ülkesinin bayraklarına baktım.. Tunus, Libya gibi ülkelerin bayraklarını, ay-yıldızlarından tanıdım. 5-6 ülkenin daha bayraklarında ise, sadece hilâl vardı.. Ama, yarısı yeşil ve yarısı beyaz, ortasında ise kırmızı hilâl ve yıldızlı Cezayir bayrağı yoktu.. Toplantıyı tertib edenlerin özel bir kasdının olduğunu sanmıyorum, bir dikkatsizlik.. Neyse ki, Cezayir'in İstanbul Başkonsolosu Mohamed Mariami, o öğrencileri kırmadan, hemen ve nazikçe uyardı. Bu gibi toplantılarda tecrübesizlik bazen beklenmeyen tepkilere de yol açabilir.. Evet, daha dikkatli olmak gerekiyor.. Kaldı ki, Cezayir, Afrika ülkelerinin en çok bilinenlerinden biridir..

*Süheyl Ergin isimli okuyucu diyor ki: Merhûm Erbakan'ın oğlu, İstanbul BŞ Belediye Başkanlığı' seçiminde milletin değerleri karşısındaki yeri belli olan filân adayın kazanacağını tahmin ettiğini belirttiği halde, kendi partisinden, eniştesini aday gösteriyor..

Bu tutumu rahmetli Erbakan Hoca görseydi, ne derdi?

-- 55 yıl öncelerden beri yakînen bildiğim merhûm Erbakan Hoca, her halde, doğrudan, -bir siyonist haydutlar çetesi'ni kasd ederek-, 'Bu, filancalara hizmettir..' derdi.. Umarım, o parti başkanı, o azîm yanlışından dönmek feraset ve basiretini gösterir.

*Almanya'dan Ali Taşkaya ve İzmir'den Kerime Kirazcı isimli okuyucular da, Filistin Meselesi'ne bir an önce müdahale edilmesi temennilerini dile getiriyorlar, mesajlarında..

--Kardeşler, konu hassas.. Temenniler ayrıdır, taktik ve stratejiler daha bir ayrıdır. Ve hasım sadece bir 'siyonist haydutlar çetesi' değil, bütün bir 'emperial-şeytanî güçler dünyası'dır. Bir mücadeleye, düşmanın istediği zaman ve mekân da değil, kendi istediğiniz zaman ve mekânda girmelisiniz.. Yoksa, sadece Müslüman olanlar değil, zerre kadar insanlık vicdanı olanlar bile, bu barbarlığa karşı çıkıyorlar.

Ama, asıl hesabı yapmak mevkıinde olanların hayırlı kararlar almaları için dua edelim..

Babalar, oğullar ve hanedan siyaseti…
26 Şubat 2024 Pazartesi

Bir konunun daha iyi anlaşılması için, yakın geçmişten 1-2 sahneyi tekrar hatırlayalım istiyorum...

Erdal İnönü'nün, öğrencilerle yaptığı bir toplantının haber filmini izlemiştim, Almanya'da olduğum yıllarda. İlginç bir konuşmaydı.

Hatırımda kaldığına kadarıyla özetle aktarayım. Bir genç, Erdal Bey'e hitaben, 'Entelektüel bir nükleer fizik profesörünü dinleyeceğim derken, burada ahlâk, vicdan ve maneviyat gibi konulara ağırlık veren birisini dinlemenin hayal kırıklığını yaşadım.' tarzında bir takım laflar etmişti. Erdal Bey ise, 'Ben de senin yaşında olsaydım, herhalde senin gibi düşünürdüm.' gibi bir cümleden sonra, 'nükleer fizik ve benzeri tecrübî ilimler eğer insanlığa zarar verecek şekilde kullanılıyorsa, orada düşünmek gerektiği' gibi kabilinden bir karşılık vermişti.

O zaman Erdal İnönü'nün, insanın manevî boyutunu da düşünen bir tarafının olduğunu görmüştüm.

Yine o zamanlardaydı galiba, Erdal Bey, bir başka konuşmasından, 'Yahu, Anadolu'da her nereye gitsem, bana, sırf İsmet Paşa'nın oğlu olduğum için itibar ediyorlar. Tamam, ben İsmet Paşa'nın oğluyum, ama bana itibarınız, benim şahsi özelliklerime göre olsun isterim.' tarzındaki cümlelerini dinlediğimde, onun bu yaklaşımını da ilginç ve sempatik bulmuştum.

*

Suçların şahsîliği kadar, bir takım karakterlerin de ve fazilet ve liyakat ya da kusurların aileden tevarüsü kesin değildir.

Eski ve ünlü bir siyasetçinin oğlu olan bir yeni siyasetçi de geçen gün, mübtezelliği üzerinde insanın konuşmakta bile utanç duyduğu bir kişiyi temize çıkarıyor ve 'onun kitapları çok iyiydi.' diyordu. Ve ayrıca, en müptezel TV yayınlarıyla yıllarca ekranlarda muzahrafat saçan bir kişi ve kediciklerini de, 'ortada bir tâciz olduğuna dair bir görüntü var mı? Yok!' diyecek kadar, aklayıp paklamaya çalışıyordu.

Siyaset, sırf, 'Babası filandı.' gibi yaklaşımlarla tuhaf ellere düşerse... Onlardan ne hayır beklenir?

*

Ve birkaç kısa NOT:

1- Pakistan'da iki hafta önce, ordu ve yargı kurumunun ilginç işbirliği yöntemleriyle bir seçim yapıldı.

'Pakistan İnsaf Hareketi (Pakistan Tehrik-i İnsaf / (PTI)' lideri İmran Khan'ın, her birisi de tartışmalı üç ayrı dâva sonunda, 8, 10 ve 7'şer yıl olmak üzere 25 seneye mahkûm edilip, partisinin de seçimlere katılmasına engel getirilmesinden sonra. Yapılan seçimlerde, Meclis'in seçimle gelen 266 sandalyesinin 105 kadarı, İmran Khan tarafdarı olan bağımsız adaylarca kazanılmasına rağmen; yeni Hükûmet, 3 dönem başbakanlık yapmış olan ve 6-7 yıl öncelerde, yolsuzluk yaptığı suçlamasıyla Yargı kurumunca azledilen ve siyasî faaliyetlerden de yasaklanan ve amma birkaç ay önce yargı kurumunun davetiyle tekrar siyaset meydanına çağrılan Newaz Şerif'in partisinin 75, Zulfiqaar Ali ve kızı Bînezir Butto'nun Hanedanını sürdüren oğlu Bilawal Butto-Zerdarî'nin PPP'nin (Pakistan Halk Partisi) de 55 kadar sandalyeye sahip olmasına rağmen; diğer küçük partilerin de desteğiyle, bir koalisyon hükümeti kuruldu. Böylece, iktidar, Newaz Şerif Hanedanı ile Butto Hanedanı arasında paylaşılmış oldu. Başbakan, yine, Newaz'ın kardeşi Şehbâz Şerif.

Müslüman Pakistan halkı için hayırlı yarınlar niyaz etmekle yetinelim.

2- Rusya'da Putin Yönetiminin çeyrek yüzyılı geride bırakan iktidarı boyunca, Putin'e muhalif birçok isimlerin, yurt içinde ve dışında ortadan kaybolması, ilginç kimyevî müdahalelerle öldürme teşebbüslerinin tezgâhlandığı iddiaları veya bazılarının da öldürülmesi ve bu Wagner lideri Prigojin'in ölümü ve benzeri ölümlerin aydınlanamaması devam ediyor ve Putin suçlanıyor. O ise, suskun.

Son olarak da ünlü muhalif olup, 19 sene hapse mahkûm edilen Alexei Nawalny'nin 10 gün öncelerde cezaevinde ölmesi ve 'Rusya-Ukrayna' savaş cephelerindeki durumun iç-açısı olmadığına dair bir yorum yapan bir ünlü askerî yorumcunun da evvelki gün âniden öldüğünün açıklanması dünyada tartışılıyor. Putin bu konulardaki ketum tutumuyla güçleniyor ve korku mu uyandırıyor; yoksa zayıflıyor mu? Meçhul...

3- Amerika'da Başkanlık seçimlerine 8 ay kadar bir zaman kalmışken, seçim süreci, birisi (Biden) 82, diğeri (Trump) 79 yaşında ve 'mâtûhiyet' işaretleri vermekte olan iki yaşlı kişinin, tuhaf açıklamalarıyla ilerliyor. Birisi, çeyrek yüzyıl öncelerde ölmüş olan eski Fransa başkanlarından Mitterand'la yakın zamanda görüştüğünden söz ediyor; diğeri, Macaristan lideri Viktor Orban'ı Türkiye Cumhurbaşkanı ve Mısır lideri Sisî'yi de Meksika Başkanı olarak anıyor.

Amerikan CNN kanalı, geçtiğimiz gün, Trump'ın yığınla 'yalan'larını yayınladı. Bunlardan birisi de, Trump'ın geçmişte , Bush'a, 'Irak'ı işgal etme!..' dediği iddiasını hatırlatıyor ve onun asıl sözünün, 'Irak'a girmeyin ama , girecekseniz, petrol sizde kalsın!' şeklinde olduğunu ortaya koyuyordu.

Diğer yalanları sıralamaya gerek yok. Emperyalist sistemlerin yüzünü bundan daha net ortaya koyan bir tavır olur mu?

Mevcud dünya dengelerini zorlayacak bir hamleye ihtiyaç yok mu?
28 Şubat 2024 Çarşamba

Başında Binyamin Netanyahu'nun bulunduğu 'Siyonist haydutlar çetesi'nin, Hz. Musa aleyhisselâm'ın bağlıları adına yürüttüğü ve karşısında düzenli bir ordu olmadığı halde, bütün bir halkı, çocuk-kadın savunmasız halk kitlelerini düşman bilerek sergilediği ve milyonlarca insanı, su ve gıda maddeleri gibi en hayatî ihtiyaçlarına ulaşmaktan bile mahrum bırakarak, evlerini, hastahanelerini, mâbedlerini, bütün şehirlerini 5 aya yakın zamandır ağır bombardıman saldırılarıyla yerle bir ederek sergilediği barbarlığın adına 'savaş' diyenler çıkabilirse, onlara söyleyecek sözümüz olamaz.

Çünkü bu durum, sıradan barbarlığın ve vahşiliğin de ötesinde bir akıl ve vicdan tutulması ve tam bir çılgınlıktır ve Amerikan emperyalizmi de, insanlıktan hiç nasibi olmayan bütün bu vahşiliklerin baş destekçisidir ve bunu tabiî de saymaktadır. Çünkü Ağustos -1945'de Hiroşima ve Nagazaki'ye attıkları iki Atom Bombası'nda bir anda öldürdükleri 300 bine yakın sivil insanı, 'insanlığın barışa kavuşması için ödenmiş bedeller' olarak gören bir Amerikan aklının vicdanî bir sorumluluk taşıması muhaldir.

Dahası, dünya kamuoyu, genelde sadece Hiroşima ve Nagazaki'yi hatırlar, ama Almanya'nın -mensubu olduğu medeniyet anlayışının yıpranmaması ve düşmanlık duygularının unutulması ve- hâfızalarda yerleşmesini istemediği bir büyük facia, Dresden Faciası daha var ki, 12-13 Şubat 1945 günleri, Amerikan ve İngiliz bombardıman uçaklarıyla 48 saat devamlı bombardıman edilen ve atmosferin sıcaklığının 1000 dereceyi aşması sonunda, binaların demir iskeletlerinin bile yumuşaması sonunda binaların çökmesi ve yıkıntıların arasından on binlerce (bazı rakamlara göre 38 bin) kafatasının bulunduğu açıklanmıştı. Dresden Faciaı'nı, şimdi Amerikan Kongresi'nde bulunan ve Amerika'nın İsrail'e 14 milyar dolarlık ek bir malî yardım yapmasını engellemeye çalışan, 85 yaşındaki bir Yahudi Senatör Bernie Sanders hatırlattı. Ama 2. Dünya Savaşı'nda Amerika'nın Dresden'de yaptığı korkunç bombardımanın şimdi Gazze'de İsrail tarafından tekrar sahneye konulduğundan söz eden Sanders'in bu feryadı, Amerikan medyasında hatırlanmak bile istenmedi; Alman medyası da Batı medeniyetine çatlak oluşturmamak için duymazlıktan geldi.

*

Netanyahu, kendisini nisbet ettiği Yahudilerin eline 2 bin yıl sonra geçen bir fırsatla ortaya çıkan 'Siyonist yapılanma'nın güçlendirilmesinde her fırsatı değerlendirmek imkânının her zaman olmayabileceğini biliyor ve Müslüman dünyasında bir 'kanser uru' gibi duran ve bütün emperyalist-şeytanî güçlerce korunan İsrail rejiminin, Müslüman dünyasındaki bu dağınıklık sürdükçe her zaman ele geçmeyeceğini düşünüyor. 'Kedinin fareyle oynaması' gibi, milyonları önce, Gazze'den güneye; sonra tekrar, güneyden kuzeye, oralar bombalanmayacak ilânlarıyla sürüklüyor, kaçırtmaya çalışıyor ve her yerde de o milyonları, yerle bir edilmiş şehirler karşılıyor ve insanların yiyecekleri de yok.

*

26 Şubat öğleden sonra, AK Parti İstanbul m. vekili ve Meclis İdare Âmiri Hasan Turan, İstanbul'daki bürosunda, HAMAS yetkilileriyle görüşeceğini söyleyerek, 'Vaktin varsa sen de bulunsan...' dedi ve gittim.

HAMAS'ın Gazze Siyasî Büro Başkanı Besîm Naim, HAMAS'ın Türkiye'deki temsilcisi Musa Akkavî ve yardımcısı Sâdıq Abdullah geldiler, çok dikkatli ve güzel tercüme yapan Mücahid isimli bir kardeşin aracılığıyla, 3-4 saat kadar dinledik. HAMAS'ın bir dönem Sağlık Bakanlığı'nı yapmış olan ve aile ferdleri Gazze'de kalan Naim Bey, Gazze'de artık, ölüm sebebi olarak 'Açlık.' diye yazılan vak'aların sayısında giderek artan bir yükseliş olduğunu belirtti. Normal zamanda günde 2 bin kadar TIR'ın girdiği Gazze'ye, UAD (Uluslararası Adalet Divanı) günde en az 260 kadar TIR'ın girmesine müsaade edilmesi şeklindeki tavsiye kararına rağmen, ancak 65-70 kadar TIR girmesine izin verildiğini söyledi. Açlık tehlikesi artık dayanılmaz boyutlara vardığından, hayvan yemlerinden bir yiyecek temin edilmeye çalışıldığını ve bu açıdan, en da Türkiye'den, çok şeyler beklediklerini anlattı.

Anlattıkları konular, toplumumuzda bilinmeyen hususlar değildi. Çünkü başta TRT ekranları olmak üzere birçok özel TV kanalları da bu alçakça, barbarca saldırıyı halkımıza devamlı duyuruyorlar.

Görüşmemiz esnâsında Amerikalı bir askerin, Washington'daki İsrail Elçiliği önünde 'Ülkemin, İsrail'in cinayetlerine destek vermesi utancının sorumluluğunu üstlenemeyeceğim.' diyerek kendisini yaktığının haberi düştü ekranlara.

Nitekim 1986-70'larda Vietnam Savaşı'nı Vietnam'da protesto etmek için Budist rahibler kendilerini yakıyorlardı; hemen her hafta, birisi. Sonunda Amerikalı Morrison isimli bir kişi de kendisini Amerika'da yakmış; Vietnam Savaşı'nı protesto eden dev gösteriler daha bir ivme kazanmıştı. O büyük sosyal baskıların, 1971'de Amerika'yı, Vietnam'dan çekilmeye zorladığını hatırlayabiliriz. Yani, o protestolar boşa gitmeyebiliyor.

*

Bir-iki NOT:

1-SP lideri Temel Karamollaoğlu, Erdoğan'ın (merhûm) Erbakan'ı hapse attırmak için çabalar gösterdiğini ileri sürmüş. Bu, ayıbın ötesinde bir laf...

Erbakan'a doktor raporu almak için, Dr. Eyyub Kahveci Bey'in hangi çalışmaları, nasıl ve kim adına yaptığını bilse; Temel Bey, bilmem mâkul bir tavır takınabilir mi?

2- Orta mektep yıllarımdan beri, gerek çeşitli tahsil kademelerinde ve de hayatın daha sonraki dönemlerinde 68 yıllık, aziz bir dâva arkadaşım ve dostum olan Selâhaddin İnal, evvelki gün İstanbul'da fâni hayatı noktalayıp, ebediyet yolculuğuna çıktı. Ve dün Samsun'un Kavak ilçesinde, Beyköyü'nde, Samsun ve civarının en büyük ulemâsından olan merhûm babası Sabri Hâfız Hoca'nın yanı başına defnedilmiş bulunuyor.

Selâhaddin'i, sağlam karakterli, dikkatli ve iyi bir Müslüman olarak biliyorum. Rahmet-i ilâhî'nin kendisine yoldaş olması ve geride bıraktığı yakınlarına da sabr-ı cemîl niyazlarımla...

‘28 Şubat Zorbalığı nasıl unutulur?' Mâzi, kalbimizde bir yaradır…
1 Mart 2024 Cuma

Bazı okuyucular '28 Şubat 1997 zorbalığının 27. yıldönümünde teğet geçtiğimi düşünmüşler. Evet, '28 Şubat' günü yazımın konusu farklıydı. Ama temelde aynı zorbalığın, aynı barbarlığının sergilendiği Gazze Faciası etrafında, HAMAS yetkilileriyle yapılan bir görüşmeden edindiğim intibaların bayatlamaması için, o gün önceliği o konuya vermiştim.

Ayrıca, 'Fakîr', 27 Şubat Salı akşamı, büyük ekseriyetini genç ve de idealist hukukçuların oluşturduğu anlaşılan 'Genç Hareket'in İstanbul-Şehzadebaşı'ndaki merkezinde 28 Şubat'ın yıldönümünde, Av. Hüsnü Tuna ve Av. Yurdal Kılıçer'le birlikte 28 Şubat değerlendirmesi yapıyordu.

Yoksa 28 Şubat Zorbalığı nasıl unutulur? Kaldı ki, tarihimizde 28 Şubat'lar o kadar çoktur ki. Onların her birisi, mâzi, Müslüman milletimizin kalbinde bir yaradır.

Önceki '28 Şubat'lar da ne mi?

Tarihimizde, milletin silahını millete çevirenler taifesinin hıyanetleri o kadar çoktur ki, 28 Şubatçılar da bunu, '28 Şubat 1997 Zorbalığı'nın gerçek tarihi gerçekte 1923'de başlamıştır' diye anlatıyorlar ve laiklerinin (1000) yıl devam edeceğini iddia edecek kadar 'uzak görüşlülük' sergiliyorlardı. Kaldı ki, 1923'den önce de 28 Şubat'ın tarihteki nice izdüşümleri, nice zorbalıklar defalarca olmuştur. Nitekim Osmanlı'nın zayıflama emâreleri arttıkça, ateşi yükselen 'Yeniçeri Hastalığı.' bile diyebiliriz, bu zorbalıklara.

Ama 15 Temmuz 2016'da da aynı hastalığın hecmeleri sergilenmek istenmiştir ama önceki zorbalıkların her birisi karşısında , 'Aman kan dökülmesin! Aman, buhranı zamana yayalım.' gibi 'idare-i maslahatçı' gerekçelerle geçiştirme çabaları veya baş eğiş sahneleri, -bir hakkı teslim etmek gerekir- ilk kez, Tayyib Erdoğan'ın iradesine ve milletin emanetine sahip çıkma kararlılığına toslamış ve tarûmar olmuştur, elhamdulillah.

*

Evet, '28 Şubat' denilen zorbalık gösterisi sırasında tekrarlayan 'darbeci general'ler ve onların medyada ve sosyal hayatın muhtelif kesimlerindeki 'sivil general'leri, eli silahlı paşa-atalarının tumturaklı laflarını tekrarlıyorlar ve '28 Şubat, 1997'de ortaya çıkmadı, 1923'den beri hep vardı ve 1000 yıl devam edecek.' diyorlardı.

Kemalist-laik medyanın Genel Yayın Müdürleri ise, Genelkurmay'a telefon edip, 'Paşam, yarınki manşete ne yazalım? ' diye emir bekliyorlardı. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ise, medyada koparılan 'Şeriat geliyor!..' şeklindeki yaygaraları yatıştırmak için, 'taife'y-i laikus'a, 'Ben Çankaya'da olduğum müddetçe şeriat gelemez, ancak cesedimi çiğneyip geçerler. Hem, korkmayın, ateş parçası öyle bir başsavcı tayin ettim ki.' diye garanti veriyordu. 'V.S' isimli o başsavcı ise, 'militan-laik' olduğunu açıkça haykırıyordu. 'Yargıtay, Danıştay ve Anayasa Mahkemesi' gibi yüksek yargı organları da aynı havada, 'Okullarda, üniversitelerde başörtülü / İslâmî tesettürlü olarak okumak istenilmesinin, Cumhuriyet'e karşı bir kalkışma olduğu'na dair, totatilter laikliğin en çarpıcı örneklerini üretmekle meşgul oluyorlardı.

Hele, o dönemin çevik bir generali vardı, 'İslâm'ın aşırısı, ılımlısı olmaz; hepsi aynıdır, aynı yere gider.' diyerek, İslam adına ne varsa hepsine savaş açtıklarını, hem de Amerikalarda bile dile getiriyordu.

Nitekim bir Amerika gezisinde Devlet Bakanı ve Hükûmet Sözcüsü olarak, Erbakan Hükûmeti'nin önde gelen isimlerinden olan Abdullah Gül, Washington'da Amerikan Dışbakanı Mss. Madeleine Albright'la görüşürken, heyette bulunan söz konusu çevik bir general devreye giriyor ve 'Ben ve arkadaşlarım bu Hükûmet'le mücadele etmekte kararlıyız' diyor; Albright ise, 'Ama ne yapacaksanız, Meclis aritmetiği yoluyla yapınız.' diye yol gösteriyordu.

O 'Meclis aritmetiği' tavsiyesine uyuldu ve Çiller'in partisinden 50 kadar m.vekili Genelkurmay'a çağrılıp istifa ettirildi. Ama Hükûmet'in Meclis'te azlığa düşürülmesi (merhûm) Muhsin Yazıcıoğlu ve 6 milletvekili arkadaşının, Hükûmet'e destek verdiklerini açıklamasıyla, mümkün olamıyordu.

O şartlar altında, Erbakan istifa etti(rildi), ortağı Tansu Çiller'in Başbakan yapılacağı düşünülerek. Ama geçmişte, 'Bulursunuz, 226'yı, düşürürsünüz' diye meydan okuyan Demirel, 'Demokrasi sayısal değil, siyasal ağırlık rejimidir.' diye bir 'vecize' üreterek, Meclis'te hiçbir desteği olmayan M. Erez ve sonra da Mesud Yılmaz'ı Başbakan olarak tayin etmiş ve öteki partiler de bütün bu manipülasyonlara destek vermişlerdi. Mesut Yılmaz, 'Siyasî hayatıma bile mal olsa, (başörtülüler için kullandığı aşağılayıcı ifadeyle) o yarasalara fırsat vermeyeceğim.' diyordu.

Evet, 28 Şubat zorbalığı, Osmanlı'nın son yüzyıllarında 'Yeniçeri Hastalığı'ydı; 1923'den sonra ise, -tadından yenilmeyen Cumhuriyet ambalajlı- bir 'totaliter laiklik' hecmesiydi.

Okuyucularla Hasbihal: Bugün hangi büyük tarihî hadisenin 100. yıldönümü?
3 Mart 2024 Pazar

-İstanbul'dan Ali Osman Okumuş isimli okuyucu 'Gazze Faciası'nın çözümü konusunda hiç mi ümid yok?' diyor.

-Ümidsizlik bize haramdır. Ancak, tedbir ve çareleri düşünmek de hepimize vazifedir. Hemen her yerde 'Yahu, 56-57 İslam ülkesinden söz ediliyor, ve dünya müslümanlarının da 2 milyar olduğundan..

Yahudilerin bütün dünyadaki nüfusları ise, 25 milyonu bile bulmuyor.. İnsan kahroluyor..' gibi yakınmaları hemen her yerde işitmek mümkün..

Evet, demek oluyor ki, kuru kalabalık olmak yetmiyor.. Her şeyden önce, 56-57 İslam ülkesi lafını kullanmak yanlış.. Evet , bu ülkelerin nüfuslarının büyük ekseriyeti müslümanlardan oluştuğu için, bunlar 'müslüman ülkeleri'dir ama, bu ülkelerin yönetimlerinde, İslam hükümlerinin uygulanıp uygulanmdığı açısından baktığımızda, hangisine 'İslam hükûmeti' denilebilir? Üzerinde düşünülmesi gereken konu budur.. Bir daha hatırlayalım ki, her ne kadar zayıf ellerde güçlü bir kurum olarak çalıştırılamamış olsa bile, müslümanların büyük bir kısmını itiqadî açıdan bile sorumluluk altında tutan ve yaptırım gücü olan Hılâfet kurumu, tam 100 yıl önce, bu gün (3 Mart 1924 tarihinde) 'Hılâfet'in, TBMM'nin şahs-ı mânevîsinde mündemiç olduğu' gibi kelime oyunlarıyla bazı safdilleri uyutarak; biraz dikleşenleri ise, 'İhtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır..' tehditleriyle, fiilen buharlaştırılmıştı.

*Turgut Poyrayköylü isimli okuyucu Beykoz'dan şöyle yazıyor: 'Geçenlerde, 'kadın' demeye utandığım, ancak sokaklardaki veya batakhanelerdeki en pespaye müennes yaratıkların ağzıyla konuşan bir avukat kadın, İslam şeriatine , en şerefsizce ve ayak takımının ağzıyla küfretti.. Gözaltına aldı, 2 gün sonra da serbest bırakıldı..

Benim sorum şu.. Onu serbest bırakan hâkim efendiye sorum şu: Aynı sözleri ben senin için veya senin uyguladığın kanun düzeni için tekrarlayacak olsam, beni de serbest bırakacak mısın? Size bir vatandaş olarak benim vergilerimden ödenen maaşları kendi adıma hatırlatmakla yetiniyorum..'

--...

*Bir hanım okuyucumuz Sevgi Ergin İstanbul'dan da yazıyor: Evvelki gün, -sisin deyiminizle, 'taife-i laikus'un en frensiz savunucusu olan bir gazetede 'Z. O' isimli bir kadın bir şeyler yazmış..

Bir mezar ziyareti yapmış..

Yapsın..

Ama, biz bir mezara, bir türbeye gidip orada yatanlara bir dua okuyunca , bize, 'mezarlardan bir şeyler beklediğimiz' iddiasıyla ağız dolusu hakaretler yağdıranlar taifesi, kendi sevdikleri birinin mezarına gidip, orada gözyaşı dökünce, aydın oluyorlarmış..

Haydi oradan, (....)

O yazıyı okurken, kızmadım.. Güldüm, acı acı..

'HAYIIIR! Günümüzde hâkimiyet kayıtsız şartsız millette değil, birinin iki dudağı arasında! ... Laikliği savunanlar cezalandırılırken, anayasa ve yasalar yok sayılırken, karşıdevrim adım adım uygulanırken, hâkimiyet, tarikatlara, cemaatlere terk edilirken... gözyaşlarımı artık tutamıyorum!' diyor ve 'bugün ülkenin yönetiminin bir kişinin iki dudağı arasından çıkan sözle idare edildiğinden yakınıyor..

Kime?

100 yıl öncelerde dudaklarından çıkan sözler hâlâ da temel ilke kabul edilenlerin mezarına şikayette bulunarak..

--Evet, bu hanım okuyucunun yazdıklarnı da ancak bu kadar özetlemek mümkün oldu..

*

*İstanbul'dan 'Farouk Mintoiba' kardeşimiz de, tertipledikleri 'BİZİM AFRİKA' isimli programda, Cezayir bayrağı üzerinden, bir nazikçe tartışma çıktığına geçen haftaki 'Okuyucularla Hasbihal'de değindiğime işaretle, orada Cezayir bayrağının bulunduğunu ve ama, itirazın, Cezayir'in tanıdığı Polisario'ya aid bayrağa o panoda yer verilmemesi'ne olduğunu yazmış; o programın sorumlusu olarak..

--Evet, bu bilgi notundan anlaşılıyor ki, nazikçe yapılan o ikazın altındaki mesele, tercümedeki bir yanlış anlamadan kaynaklanmış..

Ancaak, bu konu basit bir konu değil.. Polisario denilen bir örgütün, 40 küsur yılı aşkın zamandır, Fas'ın güneyinde bulunan 250-300 bin km. kare kadar büyüklükteki ve Batı Sahrası denilen -ve çöl de olsa- bir büyük toprak parçasının kime aid olacağı tartışmasından da kaynaklanmıyor.

Şöyle ki, Batı Sahrası, İspanya'nın işgali altındaydı, uzuuun yıllar.. Sonra 50 yıl öncelerdeki Fas Kralı 2. Hasan İspanya'nın o bölgeden ayrılmak istememesi üzerine,300 bini aşan büyük bir sivil kitleyi Batı Sahrası'na yürütünce, İspanya oradan çekilmek zorunda kaldı. Amma, hemen ardından orada Polisario isimli bir silahlı örgüt zuhûr etti.. 'Batı Sahrası'nın istiklalini ilan etmeye kalkıştı. Ama, o bölgenin İspanya'nın elinden Fas'ın eline geçmesinde hiç bir rolü ve dahli olmayan Cezayir, Batı Sahrası'nın bağımsızlığını kabul ettiğini açıkladı..

Durum henüz de muğlak.. Ve Fas, o örgütün 'oldu-bitti'sini kabul etmiyor ve çok büyük çaplı olmasa da silahlı mücadeleler devam ediyor. Cezayir'in böyle bir desteği yüzünden de, Fas, Cezayir'e çiçek sunmuyor.

Yazık..

Aslında müslüman halkların ve onların başındaki rejimlerin güç yarıştırmalarına karşı Müslümanca bir hassasiyetle uzanması gereken bir el orada da lâzım..

.Dünyada mevcud dengeleri zorlayacak yeni bir dünya dengesi oluşturulamaz mı?
4 Mart 2024 Pazartesi

Dünyanın bugünkü dengesi, açıktır ki, Amerika'nın Agustos-1945'de Japonya'ya karşı, beşer tarihinde ilk kez kullanılan atom bombasının dünyayı esir alan barbarlığı üzerine kuruludur.

Ama 1905'e kadar fizikçilerin 'maddenin parçalanamaz en küçük parçası' olarak tarif ettikleri 'atom'un; o tarihte ilk kez Albert Einstein ve arkadaşları fizikçilerle birlikte yeni bir tarif geliştirerek, 'maddenin parçalanabilir en küçük parçası' diye tanımladıkları 'atom'un parçalanması halinde ortaya korkunç bir tahrip gücünün çıkacağını teorik olarak açıklamalarından 40 sene sonra, atom bombasının pratik olarak patlatılmış olması, evet, Amerika'ya 'karşı konulamaz bir güç' görüntüsü vermiş ve dünya da sinmişti.

Gerçi, dünyada bugün, 9 devletin atom bombasının olduğu biliniyor. Bilinmeyenler de vardır elbette. Birçok devlet, nükleer silah sahibi olurken, başkalarının olmaması için ve hem de o devletlerce bir 'yasaklama getirilmesi' çağrısı yapılmasının bir mantığı yok. Elinde nükleer silahları bulunan devletlerin her birisi de o silahlarını imha ederlerse, ancak o zaman, böyle bir çağrı yapılabilir.

Haziran-1967'de '6 Gün Savaşı' denilen ve İsrail rejimi karşısında Mısır, Suriye ve Ürdün ordularının korkunç şekilde yenildiği savaştan sonra... 1973 Ekimi'nde bu kez de Enver Sedat Mısır'ının Siyonist İsrail rejimine, Ramazan ayında ânî bir saldırı gerçekleştirmesiyle bu kez, İsrail rejimi korkunç şekilde yenilgiye uğramış ve yaşlı bir kadın olan İsrail Başbakanı Golda Meir, Amerikan Başkanı Nixon'a, 'Atom bombası kullanmaktan başka çaremiz yok.' demesi üzerine, Nixon, Enver Sedat'ı 'atom bombası' tehlikesine karşı uyarmış ve 'ateş-kes'i derhal kabul etmesini istemiş ve Enver Sedat da, halka TV ekranlarından yaptığı açıklamada , 'Ben bugüne kadar İsrail'le savaştım ve onları yendik. Ama savaşa devam edecek olursam, bundan sonra Amerika'yla savaşa girmiş olacağız ve ben Amerika'ya karşı savaşmıyor ve 'ateş-kes'i kabul ediyorum' demişti. Ve Amerikan makamları eğer doğru söylüyorlarsa, İsrail'in atom bombası ürettiğinden ilk o zaman haberdar olduklarını ifade etmişlerdi. Ama Fransız emperyalizmine karşı verilen mücadele yıllarında eski bir gerilla savaşçısı olan o zamanki Cezayir Başkanı Huari Bûmedyen, Enver Sedat'ı, 'Mısır'a atılacak bir Atom Bombası'nın İsrail'i de vuracağını, bunun için onu kullanamayacaklarını nasıl düşünmediniz' diye çok sert şekilde eleştirmişti.

Bunları niçin mi hatırlatıyorum?

Çoğu kimse, dünyanın geldiği noktayı düşünmeden, İsrail'e karşı savaş açılmasını istiyorlar. Tamam, insanlığın klasik savaş metotlarını bir kenara bıraktıran nükleer silahın 1945'de kullanılmasından sonra; şimdi, Siyonist İsrail rejimi Gazze'de yaptığı bombardımanlarda, atom silahı kullanmadıysa da, ondan geri kalmayan korkunç silahlarla ve hiç bir insanî ve ahlâkî ölçü ve sınır da tanımayan bir barbarlık sergiliyor.

Ve daha önce bu sütunda birkaç kez işaret ettiğimiz üzere, İsrail'e karşı bir müdahalede bulunacak bir devlet veya bir başka güç odağı ortaya çıkacak olursa, o zaman karşısında İsrail rejimini değil, Amerika'yı bulacaktır. Ve bunu USA Başkanı Biden, 7 Ekim'deki 'Aqsâ Tufanı'ndan sonra Doğu Akdeniz'e getirdiği iki uçak gemisi ve yüzlerce bombardıman uçaklarıyla Tel-Aviv'e gelip, 'Biz buradayız, biriz ve bir yere de gitmeyeceğiz, müdahale eden olursa, bertaraf ederiz.' sözleriyle net olarak ifade etti. Ve o sözlerinden 1 gün geçmeden Biden, 'Eğer burada, İsrail diye bir devlet kurulmamış olsaydı bile, biz Batı medeniyeti olarak, burada böyle bir devleti yine kurardık.' demişti.

Hz. Peygamber (sav) 'Savaş istemeyiniz, ama gelip çattığında, savaştan kaçmayınız da.' buyurmuştur. Bugün gelinen nokta bu noktadır ve İsrail denilen küçük bir güçle, bütün Müslüman dünyasını psikolojik bir savaşta ezmek isteyen Amerikan emperyalizmi, bütün dünya Müslümanlarına meydan okumaktadır.

Bu durumda, evet, dün 100 yıl önce 3 Mart 1924'de, dünya Müslümanlarının gücünü bir noktada birleştirmek imkânına sadece nazarî olarak değil, amelî olarak sahib İslâm Hılafeti'nin tamamen buharlaştırılmasından bu yana perişanlığımız devam ediyor ve Müslüman coğrafyalarındaki irili-ufaklı devletlerin her birisi de, en azından yönettikleri kitleler karşısında devlet oldukları havasını yıpratmamak için, sadece kendilerini nasıl koruyabileceklerini düşünüyorlar.

Bu durumda, 'fakîr'in hayali ve ümidi odur ki, bugün, mâdem ki, Amerika, burada dünya Müslümanlarına meydan okuyor; o halde, Mısır, Türkiye ve İran da, aralarındaki tâlî meseleleri bir kenara bırakıp, 'Amerika, senin burada meydan okumanı biz kendimize savaş açılmış sayıyoruz' deyip bir devreye girmedikçe, gerisi, daha bir çetin olacaktır.

Ama bu üç ülke, birbirlerine oyun oynamadan, samimî şekilde birlikte hareket ederse, işte o zaman, yeni bir dünya dengesinin oluşması muhtemel ve hattâ mümkündür. Ve Amerika o zaman, Vietnam ve Afganistan'dan kaçmak zorunda kaldığı gibi, bu bölgede de en azından bugünkü gibi meydan okuyan tavırlarını yeniden gözden geçirmek zorunda kalabilir.

Bakınız, dün Rusya lideri Putin yeni bir dünya dengesi arayışında olduğunu, 'İslâm dünyası ile daha yakın işbirliği içinde olmak istedikleri' şeklindeki sözleriyle açığa vurdu.

Hılâfet'in olmayışı mazeret değildir; Müslümanlar birlik olmak zorundadırlar…
6 Mart 2024 Çarşamba

4 Mart Pazartesi tarihli yazımda, Amerikan emperyalizminin Müslüman dünyasına meydan okumasına karşı, Müslüman coğrafyalarından özellikle 3 ülkenin, Mısır, Türkiye ve İran'ın, aralarındaki tâlî / ikinci derecede olan meselelerini bir kenara bırakıp; her bedeli ödemeye hazır olmak kararlılığı içinde bir araya gelmelerinin mutlaka şart olduğunu; o zaman bu 'Büyük Şeytan'ın Vietnam ve Afganistan'dan kaçmak zorunda kaldığı gibi, başta Filistin olmak üzere, bütün Müslüman coğrafyalarından da kaçmak zorunda kalabileceği ihtimal ve imkânından söz etmiştim. Öyle bir durumda, ABD'nin Doğu Akdeniz'deki 52'nci şubesi durumunda olan 'Siyonist İsrail rejiminin âkıbeti n'olur?' demeye gerek bile yok. '

*

Bazı okuyucular, bunun bir hayal olduğunu söylüyorlar. Elbette zor, ama olmaz değil.

O yazımda asıl maksad, dünya çapında tamamı 25 milyonu geçmeyen küçük bir toplum olan Yahudiler adına, Siyonist haydutlar çetesi İsrail'in, karşı konulamaz ve mağlûb edilemez bir heyûla güç gibi algılanmaması için, Filistin Müslüman coğrafyasında 100 yılı bulan bir zaman dilimi boyunca kan dökmesinin arkasında, Amerikan emperyalizmi başta olmak üzere bütün şeytanî güçlerin bulunduğuna dikkati çekmek idi.

Unutmayalım ki, 'Haydi, Siyonist haydutlar çetesi üzerine yürüsene.' diyenler, bu korkunç barbarlığın arkasındaki, o beynelmilel şeytanî işbirliğini görmeksizin hamâsî söylemler dillendirdiklerini düşünmeliler.

25 sene önce, Bosna'da, sırf Müslüman oldukları için, çocuk, kadın ve savunmasız erkeklerden 250 bine yakın insanın katledilişini hatırlayalım.

O zaman da Türkiye ve İran'dan gönderilmek istenen yardımları taşıyan gemilere, Adriyatik Denizi'nde, hattâ NATO tarafından nasıl el konulduğunu hatırlayanımız var mı?

ABD'nin o zamanki Savunma Bakanı Warren Christopher, o korkunç barbarlık sorulduğunda 'Bosna'da, henüz bizim ulusal menfaatlerimiz açısından ilgilenmemizi gerektiren bir durum söz konusu yoktur.' diyordu.

Müdahale ettiklerinde de, ortaya bir 'deli gömleği' giydirircesine, Bosna Müslümanlarına dayatılan Dyton Andlaşması'nın nasıl şeytanca hazırlandığı düşünülmelidir. Emperyalistlerin hele de de Müslüman dünyası karşısında mantığı böyle çalışır.

Kezâ, 110 sene öncelerde 28 Haziran 1914'de patlak veren 1. Dünya Savaşı'ndan uzak durmanın mümkün olup olmadığını düşünmeksizin, Osmanlı Harbiye Nâzırı ve Başkomutan Vekili Enver Paşa da, hâlâ da, 'Devleti savaşa sokup Osmanlı rejiminin yok olmasının baş sorumlusu' olarak gösteriliyor.

Bunun için diyoruz ki, 56-57 ayrı devlete bölünmüş olan Müslüman dünyasının uluslararası-emperyalist oyunlarına karşı o kadar çok olmaları bir güç değil, belki en büyük zaafı olup, her devlet kendisini korumaya alarak, başkasını ileri sürmektedir. Müslümanların Birliği'ni sağlayabilecek bir İslamî birlik sembolü olan Hılâfet kurumu, emperyalist dayatmalarla 3 Mart 1924'de buharlaştırılmış olsa bile, karşılaşılan bu yeni Haçlı Saldırısı'na karşı birlik yolları aranmalı ve zorlanmalıdır. Ama bu gün için, Filistin meselesinde etkili olabilecek özellikle 3 ülkenin Mısır, Türkiye ve İran'ın fiilen birlik olup, Müslüman dünyasına meydan okuyan Amerikan emperyalizmine karşı, yekvücud olmanın yolunu bulmalıdır.

*

Bu arada, bir diğer konuya da değinelim.

NURİ PAŞA'YI HATIRLIYOR MUYUZ?

Bugün Azerbaycan Cumhuriyeti'nde hâlâ derin bir muhabbetle anılan Nuri Paşa kimdir biliyor muyuz?

1917'de Ermeniler, Rus güçlerinin de yardımıyla taa Bakû'ya kadar bütün Azerbaycan'ı çiğneyip işgal edince, Osmanlı Harbiye Nâzırı Enver Paşa tarafından kurulan Kafkas İslam Ordusunun kumandanlığına Enver Paşa'nın kardeşi Nuri Paşa getirilmişti. 1890 yılında Manastır'da dünyaya gelen Nuri Paşa'nın ömrü, Osmanlı ordusunda savaş cephelerinde geçti ve Paşa rütbesiyle Trablusgarp Cephesi ve Anadolu'daki savaşlarda yerini aldı. Kafkas İslam Ordusu komutanlığına getirilişinden sonra, Rus ve Ermeni çetelerine karşı savaştı. 15 Eylül 1918'de Bakû'yü düşman işgalinden kurtardı.

Çok sonralarda ülkeye gelmesine müsaade edilen Nuri Paşa, İstanbul'da Zeytinburnu ve sonra da Sütlüce'de iki silah fabrikası kurdu. Bu fabrikalarda, tabanca, tüfek, el bombası, uçak bombası, mermi ve top mühimmatı üreten Nuri Paşa'nın yolunun kesilmesi gerekiyordu. Dünyadaki silah sanayii lobisinin dikkatini çeken bu adım, 2 Mart 1949'da sabotaj olduğu düşünülen bir patlamayla noktalandı.

Patlama, 28 çalışanı ile birlikte Nuri Paşa'yı da havaya uçurdu. Nuri Paşa'nın naaşı bulunamadı. Muhtemel cesed parçalarının defnedildiği mezarı Edirnekapı Şehidliği'ndedir.

*

Bakû'da bulunan Hasan Zer kardeşimiz, Nuri Paşa'nın katledilişinin 75. yıldönümü için Bakû'da bir câmide yapılan anma toplantısını yansıtan bir fotoğraf gönderdi, evvelki gün. Onun adı, Azerbaycan'da hâlen de Bakû Fatihi olarak anılmaktadır.

Kafkas İslam Ordusu'nun bu yiğit kumandanı Nuri Paşa'ya Allah'u Teâlâ'dan rahmetler niyaz ederek...

.Bizim dâvâmız filân partileri değil, ‘Hak olanı hâkim kılmak dâvâsı' ise…
8 Mart 2024 Cuma

Aynı toplum içinde yaşadığımız halde, 'Keşke onlar bizim camiamızda olmasalardı.' dediğimiz kişi veya kitleler vardır. Ve açıktır ki, onlar da bizim için aynı şekilde düşünüyorlardır. Ama onlar bizsiz yapamayacaklarını bildiklerinden, sadece kendilerine hizmet edecek kimseler olarak kalmamızı isterler. Hükmetmek zevklerini tatmin etmek için bir halk da lâzımdır.

Bu kesin kutuplaşma sözü, elbette ufak-tefek ayrılıklar için söylenemez.

Aynı hedefe varmak için yola çıkanlar arasında da ihtilaflar olabilir. Eğer, ihtilaf, hedefte değil de, 'ara yollar' konusunda ise, bu, kabul edilebilir ve hattâ edilmelidir de... Birisinin gitmek istediği yol daha güvenli, ötekininki daha kısa, bir diğerininki çok hoş manzaralı, bir diğerininki çok yıpratıcı engellerle, dikenlerle, yılan ve akreplerle dolu olsa bile, bu gibi farklılıklar her şeye rağmen kabul edilebilir.

Ama ana cadde ve zıd yönler ihtilafı varsa. 'Ey yolcu, sen Güney Kutbu'na gideceğini söylüyorsun.' ama bu yol Kuzey Kutbu'na varır.' gibi. O zaman, öylelerinin davranışları saflık ve bilgisizlikten değil de, iradeli bir karardan kaynaklanıyorsa, o zaman öylelerine, -biolojik kardeşiniz bile olsa-, söylenecek söz, 'Sen yoluna, ben yoluma.' 'Lekum dinukum veliyedin.' (Sizin dininiz size, benim dinim de bana.) demek olur.

Evet, aynı sosyal bünye içindeyiz; ama genel olarak aynı hedefe varmak isteyenlerin sonunda uzlaşmaları tabiîdir. Bunu şu seçim atmosferinde, Kemalist-laiklerin, apoist-laiklerle uzlaşmalarında görüyoruz ve şaşırmıyoruz. Esasen, mâlûm kişi, 20 yıl öncelerde, Almanya'da yayınlanan 'Ö. P'. isimli Türkçe gazetede müstear isimle çıkan yazısında, 'Türkiye'deki laik-Kemalistlerle zıdlaşmada çok sert olunmaması'na işaretle, 'bir gün, onlarla ittifak içinde olunabileceğini düşünmek gerekir' diyordu.

*

Bir de, Müslüman halkın arasında, büyüklerinden veya babalarından aldıkları bazı cümleleri tekrarlayarak, mevcud şartlar açısından daha iyisini yapabilecek bir halk desteğini kazanmak durumunda kimse yokken, Tayyib Erdoğan'ı tökezletmeye çalışıyorlar.

Eğer Tayyib Erdoğan ve arkadaşlarının hedefi de, o tecrübesiz ve sığ düşünceliler gibi olsa, 'Bırakınız, ne yaparlarsa yapsınlar.' der geçeriz, ama 100-150 yıllık bir mücadelenin hangi emel ve temeller üzerine bina edildiğini bilenler, bu durumu hayıflanarak temâşa ediyorlar.

*

Tayyib Erdoğan Mart-1994 sonundaki mahallî seçimlerde İstanbul Belediye Başkanlığı için, Erbakan Hoca tarafından aday gösterildiği zaman, bazıları dudak bükmüştü. Ama onu gençlik yıllarından beri yakından tanıyan, ideallerini, ideallerine bağlılığını ve cevvâliyetini, kararlılığını bilenler açısından Tayyib Erdoğan o vazife için 'biçilmiş kaftan' durumunda idi.

Aynı şekilde, halkın orta ve alt gelir grubundan gelen Müslümanlar da 'Tayyib'in kazanacağı'ndan heyecanla söz ediyorlardı. Ve gerçekten kazandı da. Müslüman halk kitleleri büyük sevinç içindeydiler. Ama bir yerlerde dehşet, daha o zaman bile uyanmıştı. Nitekim, o seçimin sonuçlarını veren Amerika'nın Sesi Radyosu, 05.00 civarındaki Türkçe yayınında, spikerin dehşete kapılmış havasını yansıtan bir sesle ilk haberini şöyle veriyordu: 'Tarihin iki büyük İmparatorluğu'na başkentlik yapan İstanbul, İslâmcıların eline düştü ve Tayyib Erdoğan Başkan seçildi!.. (...)70 yıldır laik rejime başkentlik yapan Ankara ise, İslâmcıların eline düşmekten kıl payı kurtuldu.' (Ki, birkaç saat sonra Ankara'nın da, Refah Partisi adayı olan Melih Gökçek tarafından 6.000 farkıyla kazanıldığı açıklanıyordu.)

*

O mahallî seçimler, ülkenin kaderinde yeni bir yönelişin de başlangıcı oldu.

Tayyib Erdoğan ve diğer dâva arkadaşlarından belediye başkanlıkları kazananların, ülke çapında gösterdikleri müthiş başarılı ve halk kitlelerini gözeten çalışmalar; beklenenin de ötesinde idi ki, Erdoğan'ın cezalandırılması gerekiyordu ve bir konuşması sırasında, 'Minareler Süngü, / Kubbeler miğfer, / Câmiler siperimiz, / Mü'minler asker.' şeklindeki mısraları olan 'bir şiir okuduğu' gerekçesiyle zindan hapsine mahkûm edilip, belediye başkanlığından alınarak hapse atılacaktı.

Bu 'kutlu yürüyüş'ün başarılı öncüsüne, yurt dışında, 28-29 yıl öncelerde, 'fakîr' tarafından, 'Maşaallah, 1,5 sene içinde İstanbul Belediyesi'nde başarılı olduğunuzu, en karşı olan muhalifleriniz bile itiraf etmekteler.' denildiğinde; Tayyib Bey, 'Ben, yaptığım hizmetlerin üzerine kendi değerlerimin imzasını atabilirsem, kendimi o zaman başarılı olmuş sayarım. Aksi halde, başkalarına hizmet etmiş olurum ki, ben inşaallah başkalarına hizmet etmiyeceğim!..' demişti ve hep o çizgide kalmaya dikkat ettiğini, insaf sahipleri de kabul ediyorlardır, her halde.

Bazıları, merhûm babalarının isminin gölgesine sığınarak, Tayyib Erdoğan'ı tökezletmeyi, -cümle laik kesimleri sevindiren şekilde- kendilerine iş edinseler bile, Allah'ın izniyle, bu yolculuk bu tümseği de aşacak ve birilerinin nasibi ise utanç olacaktır; utanıp utanmayacakları ayrı mesele.

Bizim dâvâmız şu veya bu partiyi değil, 'Hakk'ı hâkim kılmak dâvâsı'dır ve öyle de olmalıdır.

Okuyucularla Hasbihal.. ‘Başınıza getirdikleriniz, aranızdayken başınızdaymış gibi; başınızdayken de, aranızdaymış gibi olsun..'
10 Mart 2024 Pazar

Pazar günlerini 'Okuyucularla Hasbihal'e ayırdığımız bu sütununda, yine okuyucu mesajları etrafında durmaya çalışacağız.

*İstanbul'dan sosyolog olduğunu belirten Yücel Erzurumluoğlu diyor ki: 'Başkanımız Erdoğan 8 Mart günü yaptığı açıklamada, 31 Mart günü yapılacak olan mahallî seçimlere işaretle, 'Bu seçim benim son seçimim olacak..' dedi..

Doğrusu, heyecanlandım ve üzüldüm de.. Çünkü, 'liderlik'lerin , toplumların ve devletlerin hayatında özel yer ve etkilerinin olduğu unutulamaz. Bir Adnan Menderes, 1923-1950 arasındaki 27 yıllık dayatmacı ve halktan kopuk ve halkın inanç ve değerlerine savaş açan ceberrutluklardan sonra halk tarafından, halkın içinde, onların arasında olmasından dolayı sevilmişti.. Demirel de halk arasına karıştığı zaman, onlardan birisi oluyordu.. Sonunda yularını masonlara kaptırmasaydı, iyi bir intiba bırakabilirdi. Turgut Özal da tipik bir halk adamıydı.. O da, içinden geldiği halkın değerleriyle barışık olduğundan halkın sevdiği liderlerdendi. Ecevit ise, devamlı 'halk' dediği halde, halkın arasında inemeyen laik-mütegallibe zümresinden geldiği için; tıpkı çoğu solcuların zengin kesimlerden oldukları halde devamlı halktan söz edişlerinde olduğu gibi, halktan kopuk bir noktada olmaktan kurtulamıyordu. Nitekim, İstanbul'un Kadıköy, Beşiktaş, Ankara'nın Çankaya gibi lüks kesimlerinde kapitalist hayatın içinden ve amma solcu söylemlerle konuşanların, hattâ yüzde 80'i bulan bir oyla desteklenmeleri halkımızın büyük kesimlerinin gözünden kaçmıyor.

O geçmişteki liderlerden sonra, Erdoğan kendisini zorlayarak değil, içinde yetiştiği Müslüman halkın değerlerinin gözcüsü olması açısından, gerçek bir halk lideri oldu. Onun içindir ki, 1994'den 2024'e, 30 yıldır, halkının büyük kesimlerinin net desteğine sahip.. Elbette zamanı gelince, nöbeti devredecektir.

--Bu okuyucumuzun bu uzuuun değerlendirmesinden bu kadarca bir özetleme yapabildik. Evet, gerçek liderler öyle kolay çıkmıyor ortaya.. Bazıları tarihte, zorbalıkla lider olurlar- yapılırlar ve halk kitlelerine dayatılırlar. Öylelerinin, darbelerden ve dârağaçlarından medet umarak 'lider' gösterilenlerin hesabı ayrı..

Ayrıca, siyasî liderler de genel olarak, günümüz dünyasının şartlarında 10 yılda inişe geçmektedirler. Erdoğan'ın ise, 30 yıl boyunca Müslüman orta-alt gelir kesimlerinden on milyonların desteğiyle bütün seçimleri açık-ara kazanarak sürdürdüğü ortadadır. Ama, zamanı gelince, o da yerini başkalarına bırakacaktır elbette.. Esasen, 'mezarlıkların, vazgeçilmez oldukları sanılanlarla dolu olduğu' gerçeğini Başkan Erdoğan da en iyi bilen bir inanç kültüründen gelmektedir. Bu bakımdan, 'Bu, benim son seçimim..' derken, şahsen 30 yıl boyunca halkın aslî değerlerinden temelde kopmadan, ama, bizzat kendisinin de zaman zaman ifade ettiği üzere, 'Yapmadıklarımız/ yapamadıklarımız ve yanlışlarımız olmuştur, olacaktır.. Kusursuz, hatasız insan tipi üretmeyelim..' diye açık yürekli beyanlarda bulunan bir Erdoğan'ın mevcut şartlarda yapılması gerekenleri, geceli- gündüzlü , durmaksızın, yapmaya çalışan birisi olarak, insafla değerlendirilmesi gerekir, herhalde..

Bu vesileyle belirtelim, Hz. Ömer'den gelen bir ilginç 'rivayet'te, 'Başınıza getirilecek olanların, aranızdayken başınızda ve başınızdayken de aranızdan birisi gibi olmasına dikkat edin..' sözü vardır. Bu konuda, Tayyib Bey ilginç bir örnek olduğu gibi, Müslüman halk tarafından seçilmek için aday olanların da, aslî değer ölçülerinden ayrı olarak, insan ilişkilerindeki tevazu ve icraat adamı özellikleri açısından bu tavsiyenin göz önüne alınması çok faydalı olacaktır, herhalde..

*İstanbul'dan Fâtima Fedakâr diyor ki: 'Etrafımızda niceleri, Erdoğan'ın İsrail'i, cinayetlerinden vazgeçirmek için niçin harekete geçmediğini' söz konusu ediyorlar..

--Bu hanım kardeşimize belirtelim ki, Tayyib Bey'in dün 'İlim Yayma Cemiyeti'nin kongresinde yaptığı konuşmada bu konudaki suçlama ve iddialara karşı söylediklerini okumasını tavsiye edelim.. Ve ayrıca, meselenin sadece İsrail olarak görülmemesini de.. Çünkü, başta Amerikan emperyalizmi başta olmak üzere bütün şer güçler, bütün bu firavunlukların işlenmesine tam destek veriyorlar ve Siyonist haydutlar çetesi İsrail'in saldırılarına müdahale edenlere müdahale edeceklerini taa baştan söylediler.. Yani, yeni bir Haçlı Seferi.. Böyle bir durumda, savaştan kaçmadan; ama, savaşı, düşmanın istediği zaman , mekân ve şekilde değil de, kendi irademizle belirleyeceğimiz zaman, mekân ve şekilde vermemiz gerekiyor..

*Çorum'dan Rıza Ahmetoğlu isimli okuyucu ise, Amerika Başkanı Biden'ın, evvelki gün yaptığı, konuşmada, 'Gazze'de, çoğunluğu kadın ve çocuk, 30 binden fazla insanın öldürüldüğünü, evlerin yıkıldığını, şehirlerin harabeye döndüğünü" nihayet itiraf etmesini nasıl görmeli?' diyor..

--Nasıl mı görmeli? Timsah gözyaşları!!.

Bilindiği üzere timsahlar, avları ne kadar büyük olursa, gözyaşları o kadar çok akar.. Acı çekmekten değil, yutma zevkiyle.. Siyonist İsrail rejimini korumak için 10 milyarlarca dolar ve en gelişmiş silahlar vermekle yetinmeyip, Doğu Akdeniz'e 2 uçak gemisini gönderen ve , 'İsrail diye bir devlet olmasaydı bile, biz burada böyle bir devleti burada yine kurardık..' diyen de Biden'dır.

*

İslam Milleti' içinde yeni fitneler uyandırmak çabası reddedilmelidir
11 Mart 2024 Pazartesi

Müslüman dünyasının, hele de son 100 yılda birlik halinde olamayışının acı ve ağır bedelini Cezayir, Keşmir, Bosna, Afganistan, Moro, Çeçenistan ve Filistin vs. bütün Müslüman coğrafyalarında olduğu gibi, şimdilerde daha bir özelde, Gazze'de ödüyoruz. Bu konuda, Amerikan emperyalizminin öncülüğünde yeni bir Haçlı Seferi başlatıldığı ortada. Bunu gizlemiyorlar da. ABD Başkanı Biden, 18 Ekim 2023 günü 'Burada İsrail kurulmamış olsaydı, biz burada bir başka devleti yine kurardık!' diyerek açıkça belirtti.

Müslüman dünyasının şer'î bir sorumluluk içinde hareket etmelerini sağlayabilecek bir Hılafet / Başkanlık kurumunun son 100 yıldır emperyalist oyunlarla ortadan kaldırtılmış olmasının ağır ve acı bedeldir bu.

Ama o kurumun havaya uçurulmasını önleyememiş olmanın acziyetine sığınarak, sorumluluktan kaçınmanın mümkün olamayacağını, bunun için de, Türkiye, İran ve Mısır arasında, ortak bir kararlılıkla -Siyonist haydutlar çetesi İsrail'i saymaya gerek bile yok-, doğrudan Amerika ve müttefiklerine karşı ortak bir tavrın sergilenebileceğini belirttik-belirtiyoruz. Ancak o zaman, emperial güçlerin Vietnam'dan ve Afganistan'dan kaçmak zorunda kalışları gibi bir durumun tekrarlanabileceğine işaret ettik. Bunu ham-hayal olarak ifade eden ve bu 3 ülkenin rejimleri arasında derin uçurumlar bulunduğunu belirtenler oldu.

Buna da eyvallah.

Ama daha acı olan şu ki, birileri, bu ülkeler arasında eskiden beri var olan ayrılık ve zıdlıkların üzerine benzin dökmek istercesine, Müslüman ülkeler arası ihtilafları daha bir körüklemek isteyen odakların düşman yontmaya yönelik çabaları, kalem denemeleri bir kampanyaya dönüştürülmek istidadı gösteriyor. Özellikle de bazı Müslüman ülkelerinin Amerika tarafından niçin bombardıman edilmediğine hayıflanan bir erbab-ı kalem korosunun yazıları hayret ve dehşet uyandırıcı nitelikte değil mi? İslam'ın farklı bir yorumuna sahip diye, şu veya bu rejim veya mezheb farklığı gösteren Müslüman halkların üzerine saldırmaları için, şeytanî güçlere davetiyeler yazma eğilimindeki hastalıklı bakış, inşallah şifâ bulur.

Başkan Erdoğan'ın 12 senelik bir aradan sonra, şimdilerde yaşanmakta olan bu bunaltıcı atmosferde Mısır'a gitmesi, Müslüman halkların başında bulunan rejimler arasında bir uzlaşma yolu aramak hedefine de yönelik idi, herhalde.

*

Bu arada, Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın evvelki gün yaptığı bir konuşmada, '31 Mart mahallî seçimleri'nin, 'kendisinin son seçimi olacağını' söylemesi üzerine, bu Müslüman ülkelerin muteber sayılan yayınlarında, 'Erdoğan'ın iktidardan çekilmek istediği' şeklinde ve heyecanla beklenen bir sonuç gibi yorumlanması sıradan bir tercüme yanlışı olmasa gerek.

Hâlbuki Tayyib Bey'in o sözü, yeni Anayasa döneminde, 2 dönemlik C. başkanlığı seçiminden sonra 3. kez seçilme imkânının olmamasına işaretle söylenmiş bir sözdü. Yoksa Tayyib Bey, gelecek 4,5 yıl daha vazifesinin başında olacaktır, inşaallah.

*

NOT:

Ünlü bir kamu kurumunun başındaki bir profesör, 'Netenyahu, ülkesini felâkete sürüklüyor.' diyor. Hani, 'Netenyahu ülkesini değil de, halkını felakete sürüklüyor' deseydi; 'el'hak, doğru söylüyor' derdik. Evet, Yahudilerin tamamı olmasa bile çoğu, Adolf Hitler'in yüzünü ak edercesine büyük bir barbarlık suçlamasına maruz kalıyor bugün.

Ama 'ülkesini.' deyince, iş değişiyor.

Bu Prof. beye, 'Meğer Siyonist haydutlar çetesinin 75 yıldır işgali altında bulunan ve bütünüyle çalınmış, gasbedilmiş toprakları, işbu haydutlar çetesinin ülkesi mi sayıyorsunuz?' dediğimizde ne diyecektir? Büyük ihtimalle diyecektir ki, 'Ben resmen devletin memuruyum ve devlet olarak İsrail'i resmen tanırken, Devlet'in tanıdığı İsrail'i tanımadığımızı nasıl söyleyebiliriz?'

El'cevap: Efendi, sana tanı veya tanıma diyen yok, susmak diye bir şık daha var.

Bu yüksek kamu vazifelisinin yaptığı ve Filistin İslam topraklarını Siyonist haydutlar çetesi olan İsrail rejimine hibe edercesine konuşmasının, Amerikan Başkanı Biden'ın, dün bir toplantıda konuşurken, Gazze'de İsrail tarafından işlenen soykırıma destek olduğundan dolayı suçlanması karşısında, 'Netenyahu İsrail'e zarar veriyor.' şeklinde görüş belirtmesinden sonra gelmesi ayrıca, dikkat çekici.

Bu vesileyle belirteyim ki, bir İngiliz prof.'u tarihçi, yurt dışındaki bir toplantıda, yıllar önce, 'Benim imtihanlarımda Filistin yerine İsrail diyen olursa, ona, (0 /sıfır) veririm. Çünkü Filistin bu bölgenin binlerce yıllık adıdır ve 1948'den önce hiç bir zaman da İsrail adını almamıştır. Orası, bugün Siyonist Yahudiler tarafından, silah gücüyle, zorla el konulmuş topraklardır.' demişti.

*

VE RAMAZAN TEBRİKİ...

İslâm dininin en temel ibadetlerinden birisi olan oruç ayına, bir diğer Ramazan'a erişmemiz dolayısıyla kendisini 'Müslüman' olarak niteleyen okuyucularıma tebriklerimi ve bu 'kutlu ay'ın, hepimize maddî ve manevî nice arınmalar için yeni bir dikkat ve rikkat kazandırması, onun bereketlerine erişmeleri temennilerimi arz ediyorum.

Siyaset ahlâkı'nı karşıtlarımız bizden öğrenmeli; biz onlardan değil…
13 Mart 2024 Çarşamba

Evet 'siyaset'in birçok unsurları vardır ve bunun en başında olması 'ahlâk' konusu gelmelidir ama yazık ki büyük çapta karmaşık denge oyunları kombinasyonu olan siyasette fazla bir mânâ taşımıyor.

Mahallî seçimlerin yapılacağı 31 Mart günü yaklaştıkça, siyasî mücadele daha bir sertleşiyor, hattâ hırçınlaşıyor ve hattâ seviye düşürülerek, argo kelimeler ve hakaret cümleleri kullanılıyor.

Hz. Peygamber (S)'den gelen rivayetlerde, Müslüman olarak bizlerin insanlarla münasebetlerinin ölçüsü verilmektedir; 'Muhabbet veya düşmanlık beslemekte aşırı gitmememiz, ölçülü olmamız' hatırlatılarak. 'Bugün dost olduklarımızla yarınlarda düşman ve bugün düşman olduklarımızla yarın dost olabileceğimiz ve her iki durumda da, 'önceki söz ve tavırlarımızdan dolayı pişman olabileceğimiz'e dair 'nebevî ikaz'lar ne kadar uyarıcıdır.

Hz. Ali'nin de, kendisine, 'Muhaliflerin senden daha çok siyaset biliyorlar' diye söylenenlere, 'Eğer Allah'dan korkmasaydım, siyasette kimse benimle rekabet edemezdi.' mânâsında cevap verdiği 'rivayet' edilir.

*

'Siyaset', 'halkullah'a (Allah'ın bütün yarattıklarına) hizmet etmek niyetiyle değil de; 'makam, menfaat, şöhret kazanmak, hükmetmek ve köşe kapmaca oyununda rakiblerinden geri kalmamak' san'atı olarak görülüyorsa. Orada, biz onların usûl ve uslûbuna ve karşılıklı atışmalarla bizleri çekmek istedikleri çirkinliklerine, çukurlarına düşmemeye dikkat etmeliyiz. Yoksa tahriklerle bizi istemediğimiz yerlere çekebilirler ve mukabelede bulunmak gibi mazeretlere sığındığımızda bile utanmaktan kurtulamayız.

Siyasî rekabeti, sözlü veya fiziki mücadeleye dönüştürmek isteyenlerin tahrik ve hakaretleriyle karşılaşıldığında, İslâmî hassasiyet sahibi olanların, 'Benim aldığım terbiye, size aynı şekilde cevap vermeme müsaade etmiyor.' diyerek o gibi şerli kişileri kendi pespâyelikleriyle baş başa bırakmak gerekiyor.

*

Bu arada belirtelim ki, hâlen de, İstanbul BŞ Belediye Başkanı olan zat, 'Dünya bizim zafer kazanmamızı bekliyor.' demiş. Bu sözde ilginç bir itiraf da vardır. Meseleye bir başka açıdan bakılsa, doğruluk payının olduğu görülür. Çünkü kendilerini 'bütün dünya' yerine koyan emperial dünyanın derdi, filân aday veya partinin kazanması veya kaybetmesi değil, 'Tayyib Erdoğan'ın ve başında bulunduğu hareketin, kamuoyunda, halk kitleleri nezdinde zayıflatılması mânâsına gelecek bir seçim başarısızlığı'dır.

Evet, onları böyle bir netice sevindirecek. Çünkü Tayyib Erdoğan, 'Bir kişi olarak değil, mensubu olduğu inanç sisteminin, kültür ve medeniyet değerlerinin içinde yetiştiği için, Müslümanların gönül coğrafyalarındaki bütün Müslüman halk kitlelerinin de muhabbet beslediği ve hayırlı başarıları için dua ettikleri bir şahsiyet.

Tayyib Erdoğan'ın, 27 Mart 1994'de yapılan mahallî seçimlerde İstanbul BŞ Belediye Başkanlığı'na seçildiğini, 28 Mart 1994 sabahının erken saatlerinde, emperial dünyanın kaptan köşkü durumunda olan Amerikan emperyalizmin resmî duyuru kulesi Amerikan Sesi Radyosu, tam bir dehşete kapılmışlık şaşkınlığı içinde, 'Tarihin iki büyük (Doğu Roma /Bizans ve Osmanlı) imparatorluğuna başkentlik yapmış olan İstanbul, İslamcıların eline düştü. Tayyib Erdoğan başkan seçildi.' şeklinde veriyordu. O seçimin üzerinden 30 yıl geçti. Onlar, o zamanki korkularının yersiz olmadığını gördüler. Nitekim daha geçenlerde o dünyanın etkili gazetelerinden birinde, 'Amerika Türkiye ile NATO'da müttefik, ama Erdoğan'a itimad etmiyor' başlığıyla bir makale yayınlandığını bilenler bunun ne demek olduğunu da, o şerr güçlerinin, 'kimlerin zafer kazanmasını niçin beklediklerini de anlıyorlar elbette.

*

Bu vesileyle ekliyeyim ki, şimdiki İstanbul BŞ Belediye Başkanı kazanınca, İstanbul'un önemli ilçelerinden bir belediyenin başkanı, 'Bu yeni başkanın çalışmasına gerek yok. Çünkü Tayyib Bey'in 4 ve ondan sonra da rahmetli Kadir Topbaş'ın 15 yıla yakın Başkanlığı zamanında yapılan çalışmalar sâyesinde İstanbul'un bütün temel meseleleri, su, çöp, yol, (kokudan yaklaşılmayan) Haliç'in temizlenmesi, metrolar, tüneller, viadükler, alt ve üst geçitler halledildi. Eğer bu yeni seçilen kişi, mevcud yapıyı kötüleştirmeden devam ettirebilirse, 5 yıl ona başarılı görünmek fırsatını verir.' demişti.

Ama İstanbul'a 5 yıldır Belediye başkanlık yapan kişinin, mevcud durumu bile başarıyla yürütemediğini ve pek çok konuda ve İstanbul'un temel ihtiyaçlarına cevap verecek hayırlı bir iş görmediğinin de şahsen şahidiyim.

Sadece, geçmişte nâdiren rastlanan otobüs yangınlarının bu dönemde, teknik kontrol zaafından dolayı 70'i bulduğu söyleniyor. Onun belediye yönetiminin, metroların yürüyen merdivenlerinin ve asansörlerinin tamir edildikten 1-2 gün geçmeden tekrar arızâlı hale gelmesi bile İstanbulluları bezdirdi.

Söz konusu kişi, 5 sene önce bazı safdil topluluklara gidip, Yâsin sûresinden birkaç âyet okuduğu gibi; geçen hafta da bir sabah namazı vaktinde Eyyûb Sultan Câmiî'ne gitmiş. Ümid ederiz ki, bunu, kendisi ve 'Bizim uşakdur, daa...' diye destekleyenleri, 'şirinlik muskası' gibi kullanmaz. Ama 5 ay öncelerde, şeffaf giyimli partneriyle alkışlar arasında '100. yıl' şerefine, birisinin hâtırasına ithaf için yaptığı söylenen dansın videosunu gösterecek değildi ya, elbette...

.Kapkaranlık ‘akçeli iş'ler ve birilerinin sığ ‘pişkinliği'...
15 Mart 2024 Cuma

Kadîm kültürümüzün şairlerinden birisi,

'Gerçi, idare-i emvâl için lâzımdır ricâl;

Amma, idare-i ricâl için de lâzımdır, emvâl...'

(Yani, 'mal-mülkü idare için yönetici kişiler gereklidir. Amma, yöneticileri idare etmek için de mal-mülk gerekir...) demiş.

'Akçeli işler', para işleri her zaman ve mekânda netâmeli işlerdir. İstanbul BŞ Belediye Başkanı İmamoğlu'nun yakın çalışma arkadaşlarının da görüntülendiği ve 10 milyonlarca TL olduğundan söz edilen valizler dolusu paraların sayım sahneleri karşısında insanın nutku tutuluyor. Çünkü tam bir cür'etkârlık ve kanun düzenine de meydan okumak. Çünkü bu gibi büyük paraların bankalar aracılığıyla intikali kanunen de gerekli. Konu yargıya intikal ettiği için, üzerinde fazla bir şey söylemeden, yargı merhalelerinin sonucunu beklemek gerekiyor.

Bu kara ve karanlık para ilişkilerinin Özgür Özel'in parti lideri seçilişinde etkili olduğu, yine CHP'li ünlü isimlerce ileri sürülüp durmadı mı? Geçenlerde Meclis'te, unutulan 250 bin dolar'ın sahibinin, sonra, aynı partiden Malatya milletvekili 'V.A' isimli kişiye aid olduğu ileri sürülmedi mi?

Kezâ 1992'lerde, yüzlerce milyon liralık 'İSKİ Rezaleti'nin, o zamanki İstanbul Belediye Başkanı CHP'li N. Sözen'i nereye yuvarladığı hatırlanacak mı?

*

İBB Başkanı İmamoğlu ise, üzerindeki sorumluluğu 'Yanlış işler.' diyerek atmaya çalışmış, pişkinlikle...

Hele İmamoğlu'nun, bir televizyon programındaki, "Tayyib Erdoğan ilk Belediye Başkanı olduğu dönemde benim lokantamda köfte yedi. Parasını almadım. Hayat boyu o borcu ödeyemeyecek!.." şeklinde bir sözü üzerinde konuşmak bile utandırıcı. 'Bir kimse bu kadar çiğ olamaz. Dedikodudur.' der geçilebilirdi, ama Hürriyet'ten A. Hakan'ın köşesinde 11 Mart günü yazdıklarına bir yalanlama, ya da açıklama gelmedi.

*

Ankara BŞ Belediye Başkanı Mansur Yavaş'ın da İmamoğlu'ndan geri kalır tarafı yok. Çünkü Ankara Belediye Meclisi'nde İP adına destekleyen üye C. Topel Yıldırım'ın M. Yavaş'ı ağır suiistimal iddialarıyla suçlamasına, Yavaş'ın cevap vermek veya yalanlamak yerine; o kişiyi, -bir psikiyatri uzmanı edâsıyla- 'ileri derecede şizofren' diye suçlaması, tabloyu çok güzel ortaya koyuyor.

*

Ve 'Misafir Öğrenciler' üzerine.

Geçen Pazar günü, 3 arkadaş, 'Silivri ve Selimpaşa'ya, orada, ülke dışından gelen 'misafir öğrenciler'in kaldığı yurtları görmeye gidiyoruz, seni de alalım.' deyince, benim ilgi alanlarımdan birisi olduğu için, programımı değiştirip o öğrenci yurtlarını ziyaret ettik. Selimpaşa'daki öğrenci yurdunda 75-80 kadar erkek öğrenci vardı, 'Uluslararası İmam-Hatip Liseleri' programı çerçevesinde.

25-30 km. uzakta, Silivri'deki 'öğrenci yurdu'nda ise, kız öğrenciler.

Kazakistan, Tacikistan, Kırgızistan gibi Orta Asya Cumhuriyetleri'nden; Togo, Etiyopya (Habeşistan), Çad, Gine-Bisseau, Nijerya gibi Afrika ülkelerinden; Bosna, Makedonya, Kosova, Arnavutluk, Bulgaristan gibi Balkan ülkelerinden ve de, Rusya, Azerbaycan, İran'dan, Endonezya ve Bangladeş'e kadar değişik ülkelerden öğrenciler.

Bir arkadaşımızın deyişiyle küçük bir 'Birleşmiş Milletler Genel Kurulu' maketi gibiydi, o öğrencilerle buluşmamız. Çeşitli ırk, renk ve kavimlerden ve onlarca farklı dillere rağmen, aynı imanla çarpan yürekler.

'İslam Birliği' idealinin küçük bir maketi gibiydi karşımızdaki tablo.

*

Aynı şekilde Silivri'deki 'kız yurdu'nda da benzer bir tablo. Bu öğrencilerin hemen hepsi, 1-2 yıl içinde çok güzel Türkçe de öğrenmişler...

Bu öğrencilerin Türkiye'deki bütün sorumlulukları, (sanıyorum, YTB/Yurt Dışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı ve M. Eğitim Bakanlığı'yla da irtibatlı olarak) Diyanet İşleri Başkanlığı üzerinde.

Öğrenim için yurt dışından 380 bin kadar 'misafir öğrenci' varmış Türkiye'de. Elbette büyük rakam. Ama yine de yetmez. 15 sene öncelerde Almanya'da sadece Köln Üniversitesi'ndeki 'yabancı öğrenciler'in 215 binden fazla olduğu söylenmişti.

Bu genç insanların, ülkelerine döndüklerinde, tahsillerini yaptıkları ülkelerle olan gönül bağları, büyük bir yatırımdır da. (Bizim ülkemizden Avrupa ve Amerika'ya gidip oralarda tahsil yapanlar da, genel olarak, o ülkelerin kültürel ve hattâ sosyo-ekonomik ve politik etkilemelerine uğramıyor mu?)

*

Ancak, 1-2 temel müşkülleri var, bizdeki bu 'misafir öğrenciler'in...

1- Bu misafir öğrenciler' rahatız olduklarında parasız olarak tedavi edilmiyorlarmış. Bu öğrencilerin tedavi masrafları bazı hayır kurumları tarafından karşılanıyormuş. Gerek Diyanet, gerek YTB ve gerekse M. Eğitim Bakanlığı bu konuya el atmalıdır, herhalde...

Bu öğrencilerin çoğu fakir ailelerin çocukları ve fakir ülkelerin vatandaşları. Avrupa veya Amerika'ya gidiş-gelişlerde, çok daha düşük olan bilet fiyatları, -bu öğrencilerin ülkelerine giden yolcu sayısının az olması yüzünden olsa gerek-, çok yüksek. İstanbul'dan Kırgızistan, Tacikistan gibi ülkelere THY uçaklarıyla 20 bin liradan kadar ücret ödüyorlarmış. Endonezyalı öğrenciler ise 30 bin liradan fazla.

Afrika ülkeleri de öyle.

Bu yüzden, öğrencilerden çoğu, 3 yıl geçtiği halde ailelerinin yayına gidemiyorlarmış. Başta THY olmak üzere, ilgili kurumların dikkatlerine ve hassasiyetlerine sunulur.

Okuyucularla Hasbihal... Sorumluluğu olmayanlarla, ‘sırtında yumurta küfesi taşıyanlar' bir olur mu?
17 Mart 2024 Pazar

Mübarek Ramazan'ın bu ilk 'Okuyucu Hasbihali'nde birkaç okuyucunun yazdıklarını paylaşalım. *İstanbul'dan Lâtif Yaylalı isimli okuyucu diyor ki: 'Evvelki gün, yani 15 Mart Cuma günü İstanbul- Fatih'te Cuma namazına gittim. Cami tıklım tıklım doluydu ve hutbede de Müslümanların temel meselelerine değinildi. Ama birileri, o kalabalık cemaati fırsatını kaçırmak istemeyen 10 -200 kişi kadar bir topluluk, Camiin ana giriş-çıkış kapısının önünde Gazze Faciası' konusunda seslerini yükseltmeye çağırıyorlardı, sadece siyah-beyazlı 'Tevhîd' bayraklarıyla. Bu yapılana sadece saygı duyulur elbette. Ancak, bu grubun hedefi, Gazze'yi vesile yaparak, Tayyib Erdoğan'a darbe vurmaktı. Yüksek gerilimli konuşmacı arkadaş, 'Gazze'de olup bitenler karşısında kılını kıpırdatmayanlar, bir oy fazla alabilmek için bütün ülkeyi köşe-bucak dolaşıp duruyorlar.' gibi bir cümle kuruyor ve hedefin kim olduğunu anlamayanlar olursa dercesine, bir pankartta da, kocaman harflerle, 'Erdoğan sana sesleniyoruz.' yazısı göze çarpıyordu.

Ve bunların kim olduğunu anlamaya çalışırken, isimleri (Hizb-üt... ' diye başlayan -sözüm ona, radikal- bir cemaat) adına açıklama yaptıklarını işitince, oradan hemen ayrıldım.

Bu kesimi biliyorum. Bu gibileri ikna ve ikaz için nasıl bir usûl tavsiye edersiniz?

-- Evet bu okuyucunun sorusuna cevap vermek kolay değil. Bazı kişi ve gruplar vardır ki, onlara her ne söylesen kolayca değişmezler ve mesajlarını iletebilmek için, 'Siz en iyisini yapmışsınız, tartışmadan, orayı terk etmişsiniz. Tayyib Erdoğan, Gazze ve Filistin konusundan ayrı olarak, Keşmir, Doğu Türkistan veya Arakan Müslümanlarının mâruz kaldıkları zulüm gören Müslümanların ve hattâ başka mazlum halkların da seslerini yükselten nâdir liderlerdendir, dünyada. Sözünü ettiğiniz grup ise, kendilerinin Gazze Müslümanları için mücadele verdiklerini söylerken, Gazze Müslümanları konusunda, Tayyib Bey'i Gazze konusunda hiç bir şey yapmamakla suçluyorlar. Evet, Hz. Peygamber (S) , 'Bir haksızlık ve zulüm karşısında Müslümanları, o haksızlıklara karşı fiilen, olmazsa, lisanen; onu da yapamazlarsa, en azından kalben buğz etsinler' mealinde bir yol gösteriyor.

Tayyib Bey bunların en azından kalbî buğz ve lisanen itiraz şıklarını dünya diplomasi sahnesinde en açık şekilde izhar ediyor. Ama askerî müdahale konusunda, muhatabınız sadece Siyonist haydutlar çetesi İsrail rejimi değil, başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere bütün bir mâlum dünyadır. O Siyonist çete de sırf bu yüzden cür'etlenerek yapıyor o barbarlıklarını. Sırtında yumurta küfesi olmayanlar atıp tutabilirler, ama tedbir ve yöntemleri var mı ve varsa söyleyebiliyorlar mı?

*Sakarya'dan İhsan Tuncer diyor ki: 'Bir merhûm liderin oğlu olmaktan başka hiç bir özelliği olmayan bir arkadaşın arkasından giden bir kısın safdil kimseler var, seçimde, kendi gruplarının adaylarının kazanması ihtimal dahilinde olmadığı halde, sırf, Tayyib Erdoğan'ı seçimde yenilgiye uğratmak için, mâlûm laik muhalefetin hazırladığı tuz çorbasına, bir tuz de bizden olsun.' dercesine tuz serpmeye çalışıyorlar. Ve 'Ahh, bizim liderimiz iktidarda olsaydı, orduyu hemen savaşa sokardı.' diyorlar. Onlardan birisiyle sâkin-sakîn konuşmaya çalıştıysam da, muhatabım hâlâ atıp tutmaya devam edince, 'Kardeşim, o kadar güçlü liderlerden hangisi, darbecilere karşı durabildiler?' demekten kendimi alamadım.

--Siz siz olun, muhterem kardeşim, sabredin, tahrik edici sözlere aynı şekilde karşılık vermekten sakının derim.

*Almanya'dan Kerime Erkiletli isimli hanım okuyucu diyor ki: 'Son zamanlarda Yemen'de 'Husîler.' denilen bir taifenin adını, özellikle Kızıl Deniz'i Hind Okyanusu'na bağlayan Bâb'ul-Mendeb Boğazından geçen gemilere fırlattıkları füzelerle sık sık duyuyoruz. Kim bunlar ve hangi mezhebdendirler ve gerçekten de Müslüman dünyasına düşmanlık yapanlara, çağdaş Haçlı veya Moğol İstilacıları'na karşı başarılı olabilirler mi?'

--Bu hanım kardeşime belirteyim ki, başarılı olmak veya olmamak konusu ince bir konudur. Önemli olan, aklen alınması gereken tedbirleri aldıktan sonra, haklı olunduğuna inanılarak verilen bir mücadeleye atılanların, haklı çizgiden uzağa düşmeden mücadele etmeleridir.

Husîler, Yemen'in en sarp, dağlık yörelerinde yaşayan bir taifedir ve onların hayatında savaşmak, gülük hayatın vazgeçilmezidir. Husî demek, Hus bölgesinden, veya Hus kabilesinden olmak mânasındandır: bir kimseye, Maraşlı, Adanalı, Yozgatlı demek gibi bir isimlendirmedir.

Husî'ler İslam'ın Şia yorumunun '5 İmam mezhebi'ne, Zeydiye mezhebine bağlıdırlar. (Bir de İslam'ın Şiî yorumunun '7 İmam inancı'na sahib olan Şiî Müslümanlar vardır ki, onlar da İsmailiye diye anılırlar. Onlar da daha çok Pakistan ve Hindistan'da ve biraz da Afrika'da yaşarlar.)

500 sene öncelerde Şah İsmail'in çabalarıyla ve hattâ ağır baskılarıyla halkın büyük ekseriyeti şiîleştirilen İran'da, hâkim olan şiî İslam yorumu ise, 12 İmam Mezhebidir ve '5 ve 7 İmam mezheblerini sapkınlık' olarak değerlendirmektedirler.

Değerlerimiz yükselirken ve çiğnenirken… Nokta-nokta...
18 Mart 2024 Pazartesi

*Ramazan'dayız. Bazı kimselerden şöyle sözleri duyuyoruz: 'Yahu, kilo almaya başladım. Mübarek yemekler sofrada duruyor, 'Ye beni.' diyor. Nimete saygısızlık olmasın diye sofraya oturuyoruz. Oturunca da, kilo alıyoruz. Kilo da insanı ağırlaştırıyor, hareketten alıkoyuyor. N'apalım. Ramazan'dan sonra belki eski halimize döneriz.'

Bu sözleri duyan dışarıdan, dışımızdan, bizim inanç dünyamız dışından birileri, 'Ramazan'ın bol-bol, tıka-basa yeme-içme ayı olduğunu' düşünür. Haksız da sayılmaz. Çünkü Ramazan'ın, maddî ve manevî arınma ayı olduğunu söyleyenlerimizden çoğumuz bile bu görüntüyü vermekten kaçınamıyoruz.

Hâlbuki 'Ramazan ne güzeldi. Sadece kalben ve fikren arınmak açısından değil, maddî açıdan bir hayli temizlenmemize, kilo vermemize de vesile oldu. Bakınız, her gün kemerim biraz daha gevşiyor ve açlık duygusu da çekmiyorum, güçten de düşmüyorum. Bütün harcamalarımı üçte bire indirdim ve anladım ki, yaşamak için yemiyor, yemek için yaşıyormuşum.' diyebilmemiz gerekiyor.

Evet, bunları söyleyebiliyor muyuz?

Ama Ramazan'ın bize asıl öğretmesi gereken hususlardan birisi de 'digergâmlık' anlayışı, idraki ve dikkati olmalıdır. Digergâmlık, yani, kişinin başkalarını da, en azından kendisi kadar düşünmesidir. Materyalist insan, yani 'madde'ye, paraya-pula, mala-mülke, makam, şöhret, alkış ve nefsanî arzularına taparcasına bağlı olan, laik olan kişilerin başkalarını düşünmesi imkânsızdır; onlar 'digergâm' olamaz.

Yaşlılarımız, bize, sofraya otururken, 'Bismillah...', yemeğin sonunda da 'Elhamdulillah...' demeyi öğretirler ve kendileri de, ayrıca, 'Allah'ım, düşmanımı bile, açlıkla terbiye etme!..' niyazında bulunurlardı.

*

Bir diğer konu...

Birileri, kendilerini kazandırabilmek için de değil, Tayyib Erdoğan'a kaybettirmek için her şeyi yapıyor. Hattâ merhûm babasının isminin gölgesine sığınarak, liderlik yapmaya çalışırken, 'İstanbul'da filancanın kazanacağı görülüyor ve amma, AK Parti'ye destek olmayacağız.' diyor. Bu kişinin -kendi partisinin sözcünün beyanlarına göre- AK Parti'den, Sakarya ve Kocaeli gibi büyükşehirlerin ve bazı ilçelerin de Belediye Başkanlıklarının istediklerini ve kabul edilmediğini ve kendilerinin de onlara destek vermeyeceklerini tekrarladı, bir 'at pazarlığı'nı hatırlatacak şekilde. Tayyib Erdoğan'ın ve sahib olduğu inancın aslî ölçülerine sahib olanların böyle pazarlıklara asla itibar etmeyeceğini halâ öğrenememişlerdi.

5 sene önce, o taifeden Millî Görüş camiasının sözcülerinden sayılan bir başkası da, 'Türkiye'nin en güçlü partisi bizim partimiz (SP)'dir; çünkü İstanbul'u Tayyib Erdoğan'dan biz aldık.' demişti, gururla... Aradan yıllar sonra, o sözünden utandığını söylediğini duymuştum, yakın çevresinden. Ve aynı şahsın, ölümünden az önce, 10 ay kadar önce, yayınladığı bir video görüntüsünde, biraz utanarak da olsa, ' Tayyib Erdoğan'ın desteklenmesini' istediğini izlemiştim.

Şimdi, o kişinin son demlerindeki o sözlerindeki pişmanlık durumuna düşecek olan başkalarına da bir hatırlatmada bulunmak istiyorum. 79 -80'ine merdiven dayamış 'Fakir'in derdi, şu veya bu kişinin kazanması veya filan makama gelmesi değildir. İlk gençlik yıllarından beri İslam bayrağının yükseltilmesi ve yere düşürülmemesi için çırpınmışken, şimdi, bu kutlu yolculuk sonunda, birçok noksanlara rağmen, alınan mesafelerden sonra, birilerinin basit siyaset cambazlıklarıyla, geriye düşülmesine sebeb olunulmasının ağır vebalini hatırlatmakla yetiniyorum.

*

Bir diğer konu...

Eyyub Sultan Câmii'ne, Sabah Namazına gittiğinin haberi yayılıyor. Gitsin. Rahatsız da olmayız. Bizim değerlerimize düşman olmadığını göstermek istiyordur belki. Ve de, kalbi ısınır belki. İnanmak, kimsenin tekelinde değildir.

O kişi, 16 Mart akşamı, Ayasofya'ya gitmiş. O ziyaretinden bir kısa görüntünün videosuna baktım. Etrafını bazı kişiler çevirmişler, 'Bir selfie çekebilir miyiz?' diyorlardı.

Ama bu kişi hem de, 'Ayasofya'nın câmi olarak açılması' ihtimalinin olduğu günlerde, yabancı medyacılara verdiği bir mülakatta, 'Ayasofya'nın ibadete açılmasının gerekliliğine inanmıyorum.' şeklinde beyanda bulunan kişi değil miydi? Ve Ayasofya açıldıktan sonra, bunca zamandır, Ayasofya'ya gitmemiş olan bu kişinin, şimdi, bu seçim eşiğinde, bir takım kimselerin aynı oltaya tekrar tekrar takılan alık- balıklar misali, avlanması için Ayasofya'yı ziyaret ettiğini söylemek yersiz bir bühtan mı olur?

*

Bir diğer konu olan, Devlet Bahçeli Bey'in, MHP Kongresinde dün yaptığı önemli konuşmaya ise, 2 Mart Çarşamba günü yazımızda değinelim, inşaallah...

Tayyib Bey'e, ‘Milleti yalnız bırakamazsın!' diye seslenen Devlet Bey'i dinlerken…
20 Mart 2024 Çarşamba

Geçen hafta "Bu, benim gireceğim son seçim." diyen Cumhurbaşkanı Erdoğan'a, MHP Kongresi'nde yaptığı uzuun konuşmasında seslenen MHP lideri Bahçeli, "Buradan Cumhurbaşkanımız Tayyib Erdoğan'a diyorum ki: Ayrılamazsın, Türk milletini yalnız bırakamazsın. Cumhur İttifakı olarak yanındayız. Yeni yüzyılın kurtarıcı lideri olarak sizi görmek istiyoruz." dedi.

Devlet Bey'in bu sarih açıklaması, sadece siyasî çevreleri değil, hemen herkesi bu konuda düşünmeye şevketti.

Mevcud Anayasa'da, 'Cumhurbaşkanlığı'na seçilen bir kişinin üst üste iki devreden fazla vazife yapamayacağı' hükmü olsa da; Erdoğan'ın Ağustos-2014'de başlayan ilk dönem Başkanlığı'nın, Anayasa'daki 2 dönem kaydına dâhil olmadığı karara bağlanınca. Erdoğan'ın o ilk cumhurbaşkanlığı, mevcud Anayasa'da 2017'de yapılan değişiklikle, 2 dönem şartı dışında kalmış oldu ve 2 dönem şartı, yeni başlamış oldu.

Böylece 2 dönemlik süre, 2028'de bitmiş olacak ve Tayyib Bey'in 3. bir dönem için daha seçilmek için aday olamayacak. Yani, Tayyib Bey'in, 'son seçimim' dediği konu bu.

Ancak, yine de iki çözüm yolu var.

Birincisi, Anayasa'da bir değişiklik yapılarak 2 dönem şartı kaldırılabilir. (Amerika'da da 2 dönem şartı bulunuyordu ve 1933'de iktidara gelen Franklin Roosevelt'in 2 dönem şartı, '2. Dünya Savaşı' gerekçe gösterilerek kaldırılmış, 4 dönem seçilmiş ve 4. dönemdeyken vefat etmesi üzerine de, Yardımcısı Truman 'Başkan' olmuş ve o da savaşı, Japonya'nın Hiroşima ve Nagazaki şehirlerine attığı 2 Atom Bombası ile 300 bine yakın sivil insanı katlederek sona erdirmişti.)

İkinci çözüm yolu ise... Mevcud Anayasa'nın 116. maddesine göre, Cumhurbaşkanı'nın 2. Dönemi sona ermeden Meclis, genel seçimlerin vaktinden önce yenilenmesi için, '5'te 3' ekseriyetle (yani 360 oyla) karar verip, Meclisi feshedilmesi ve seçimlerin yenilenmesi kararı alırsa; 2. dönemi henüz sona ermemiş olan Cumhurbaşkanı da, yeni bir 5 yıllık dönem için, 3. kez başkan seçilmek üzere tekrar aday olabilir.

*

Anlaşılıyor ki, Devlet Bey, Tayyib Bey'in devam etmesini istiyor ve onu, 'Türkiye'nin yeni yüzyılının kurtarıcısı' olarak niteliyor. Ve muhtemelen bu hukukî imkânların harekete geçirilebilmesine için şimdiden, daha 2028'e 4 yıl kadar bir süre varsa da, 'yeşil ışık' yakıyor.

*

Bu, işin siyasî tarafı. Bahçeli, 'Türkiye'nin bir Kürd sorunu yoktur, terör sorunu vardır. Kürd kökenli kardeşlerimizin sorunlarını konuşmak başka, yapay sorunları konuşmak başkadır. Türk ile Kürd, Alevî ile Sünnî arasında uçurumlar oluşturmaya hizmet edenler hainlerin en hainidir. Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğüne hançer saplayanlar Türk'ün de Kürd'ün de, Alevî'nin de Sünnî'nin de düşmanıdır.' dedikten sonra... Daha önce bu netlikte söylemediği bazı noktalara da açıklık getirdi ve 'ırkçı olmadıkları'na dair görüşleri tekrarlarken, 'Bizde soy ve ırk üstünlüğü yoktur, ırkçılık yoktur, üstünlük taqvâlı olmaktadır. Gerisi, ayaklarımızın altındadır...' diyerek, övülesi güzel bir ifade kullandı ve böylece, Hucûrât Sûresi, 13. âyetinden, "Ey insanlar... Allah katında en değerliniz- üstününüz, O'na karşı gelmekten en çok sakınanızdır." mealindeki mânayı tekrarladı.

Müslümanlar, bütün insanlara, ırklarına, renklerine, cins ve dillerine, bakmadan evet, bu gözle bakarlar. Ve Müslüman olan herkesi aynı potada eritip kaynaştıran bütünleştiren mübarek ölçüyü kim ifade edenler, kim olursa olsun, bu yolda daha da ilerlemeleri ümidiyle, destekler ve hayırla anarız.

*

Ve bir netâmeli konu:

Trabzon'da oynanan bir futbol maçında bu şehrin takımı, bir İstanbul takımına yenilince, ortalık karışmış.

Trabzon'un yenildiği hemen her maçtan sonra bir şeyler olacağını, futbolla hiç ilgisi olmayan bu satırların sahibi bile yıllardır, bilirken, Emniyet'in bu durumu düşünememiş olması şaşırtıcı değil mi? Anlaşılıyor ki, tedbirde alınmasında ihmaller var. O büyük kargaşa, birçok ölümle, büyük bir faciaya da dönüşebilirdi.

İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya Bey'in sessiz ve başarılı uygulamalarına haksız yere bir nâkıse teşkil eden, bu gibi kargaşa konularında daha hassas olunması ve güvenlikte hatası olanlara da idarî tedbirlerin alınması gerekli görülmektedir.

Birkaç söz de -kendim de bir Karadenizli olarak- Trabzonlulara olacak. Kendinize sorun bir, Allah aşkına. Sizin şehir takımınızın maçları kadar, böylesine 'ısırıcı' durumda görülen başka bir örnek var mı?

Bu çılgınlıkları yapan çocuklarınızı veya yaşlılarınızı utandıracak şekilde idraki olmaya daveti akletmez misiniz?

Kezâ Siyonist haydutlar çetesi İsrail rejiminin Gazze ve bütün Filistin'de işlediği korkunç barbarlığına karşı, dünyanın her tarafında, her inanç grubundan yüzbinler, protesto gösterilerini sürdürürken, sizin bir 'meşin yuvarlığın tekmelenişi'nden ibaret bir 'futbol âyini'ne kendilerini çılgınca kaptıranlardan, şehirlerinin böylesine cinnet geçirmişçesine tanıtılmasına yol açanlardan rahatsız olanlarınız yok mudur?

Şu mübarek Ramazan günlerinde olsun, bu çılgınlıklara nasıl engel olabileceğiniz konusunda, biraz sükûnetle çareler düşününüz; Allah rızası için...

‘Bütün toplar ateşlensin!'
22 Mart 2024 Cuma

İki ordu karşılaşır ve düşmanının bozguna uğramakta olduğunu ve düşman tarafın elinde sadece 1 top bulunduğunu gören kumandan, birliklerinin topyekûn hücuma geçmesi emrini verir.

Dağılmakta olan tarafın kumandanı ise, zaafını gizlemek ve düşmanlarını da korkutmak için, emir verir: 'Bütün toplar ateşlensin!'

Bu emri öğrenen karşı tarafın kumandanı, gerçekten de korkuya kapılır ve 'büyük zayiata uğramamak için saldırı'dan vazgeçer.

Hâlbuki 'Bütün toplar ateşlensin!' emrini alan ordunun elinde ise, sadece 2 adet top vardır. Ama 'bütün toplar.' denilmesi, o zaafı gizlemiştir.

*

Mahallî seçimler de olsa, bir genel seçim havasındayız.

Müthiş propaganda odakları, mitralyözlerini, toplarını ateşlediler.

Propagandada hedef, karşı olanları cezbetmek ve çok inatçı karşıtları ise sindirip ümidsizliğe düşürmek; tarafdar olanları ise, daha bir heyecanlandırmak, 'adrenalin'lerin yükseltmektir. Bu mekanizmayı kurnazlar kurar; dikkatli olanlar, bu durumu sükûnetle seyreder; safdiller de inanır.

(Sadece 1 sene önceki bu günlerde genel seçimler için, muhalefetin başkumandanı KK Paşa'nın, 350 milyon lira kadar reklam parası harcadığı şeklindeki iddialara bir yalanlama gelmediğini düşünelim. Ve 0 paralarla nice anket şirketleri, aldıkları 'ulûfe'ye göre, yüksek rakamlı anket sonuçlarıyla Cumhurbaşkanlığı'nı kazanacaklarının kesin olduğunu 3-4 ay öncesinden, 'yüzde 60-65'le geliyoruz.' diyerek ilân etmemişler miydi? Ankara ve İstanbul'da belediye başkanı olan 'zevât-ı nâ-muhtereme'ler, asıl işlerini bırakıp, KK Bey'e, -henüz seçilmeden- 'Sayın Cumhurbaşkanım' demiyorlar mıydı? KK ve çevresi de bu Belediye Başkanlarına, 'Sn. Cumhurbaşkanı Yardımcım.' diye hitab etmiyorlar mıydı? Ve milyonlarca safdil de bunları gerçek zannetmemiş miydi?)

Şimdi de öyle...

*

Konunun başka bir yönü de var.

'Bir kez siyasete girenin vücuduna virüs girmiştir; o virüs, o bedenden, ölümle çıkar.' denilir. S. Demirel de, 'Siyasetin kapısında 'GİRİLİR' tabelâsı vardır, ama 'ÇIKILIR tabelâsı yoktur. Çıkış, ancak tabutladır' derdi. 1950-1960 arasında 10 yıl başvekillik yapan ve büyük halk kitleleri tarafından coşkun şekilde sevilen ve amma, sonunda TSK'nın darbeci unsurlarınca kurulan uyduruk bir mahkeme tarafından idâma mahkûm edilen ve en alçak zorbalık usûlleriyle öldürülen merhûm Adnan Menderes de, 'Siyaset yolunda ilerledikçe gördüm ki, siyaset meğer âteşten bir gömlek imiş.' demişti.

*

Bu vesileyle bir-kaç 'siyaset oyuncusu'na değinmek istiyorum:

Güneydoğu Anadolu'da bir büyükşehrin belediye başkanlığı için, geçmişte 4 dönem milletvekilliği, son birkaç aydır da, Tayyib Bey'in Gn. Başkan Danışmanlığı'nı yapmış olan bir kişiyi, evvelki akşam, bir ekranda uzun uzun dinledim. 4 dönem milletvekilliğinden sonra siyasetten çekilmeyi düşündüğünü ve hiç bir makamda gözünün olmadığını söylerken, o kadar inandırıcı konuşuyordu ki. Neredeyse inanacaktım.

Bu kişi, AK Parti'nin onu, şehrinin Belediye Başkanlığı'na aday göstermemesi üzerine, -halk kitlelerinin yoğun isteğine dayanamayıp- 'siyasetten maksadın, halka hizmet etmek' olduğunu düşünmüş; bir fedakârlık daha yapıp, hemen, AK Parti'deki geçmişinden ve sıfatlarından soyunup, Erbakan Hoca'nın oğlunun partisine koşmuş...

*

-Nefislerini tatmin için değil de millete hizmet aşkı iddiasıyla bağımsız olarak veya başka partiden aday olan bazı isimler Karadeniz kıyılarının büyük şehir statüsünde olan 3 şehirden birisinde de görüldü. AK Parti'den 3 dönem milletvekili olan bir kişi, kendi şehrinde Belediye Başkanı adayı gösterilmeyince, hemen İP'ye tutundu.

Orta Karadeniz'in en büyük ilçelerinden birinde 3 dönem Belediye Başkanlığı yapıp, bu kez tekrar aday gösterilmeyince, bağımsız aday olan bir diğeri de. Kendileri aday gösterilirken Tayyib Bey iyiydi, şimdi ise, çevresince yanıltılan bir kişi!!!

Onlar da, sırf halkın yoğun talebleri üzerine, bir zahmete daha katlanıp büyük fedakârlığa soyunuyorlar.

Ama bu iddialarında samimî iseler, mahallî seçimlerde katlandıkları bu 'büyük fedakârlıkları'nın; milletin ekseriyetinin 22 yıldır desteklediği 'Erdoğan'ı zayıflatmak' hedefine kenetlenmiş olan iç ve dış güç odaklarına hizmet edeceğini akledemiyorlar...

*

Evet, halka hizmet adına, bütün aslî değerlerini bir kenara koyup, bütün hünerlerini sergileyenler de, mâlûm laik odakların, 'Bütün toplar ateşlensin!..' emrine uygun bir kampanyanın bir parçası durumuna düştüklerini düşünemiyorlar.

*

NOT: 300 milyona yaklaşan nüfusuyla en büyük Müslüman ülkesi olarak bilinen Endonezya'da, Şubat sonunda yapılan seçimlerin kesin resmî sonuçlarına göre, Savunma Bakanı Prabowo Subianto, oyların yüzde 58,6'sını alarak, yeni Devlet Başkanı seçilmiş bulunuyor.

Babası Müslüman, annesi ve bir kardeşi ise Hristiyan olan Subianto'nun, Erdoğan'a yakınlık duyan ifadeleriyle de dikkati çeken ve diğer rakiplerine nisbetle, yine de tercihe şayân olduğu düşünülüyor, 'ehl-i nazar' olanlarca...

Hayırlara vesile olur, İnşaallah...

.Okuyucularla Hasbihal: ‘Darbe ve dârağaçlarıyla hükmetmek hastalığı, şifâsızdır
24 Mart 2024 Pazar

Bu haftaki 'Okuyucularla Hasbihal'e, Çanakkale'den Zâkir Keleş'ın mesajıyla başlayalım. Okuyucumuz, mesajında: 'Gecenin üçünde yine telefon çalsın, darbe oluyor desinler ayağa kalkar fırlarım, kim yaptığıyla ilgilenmem. Ama derlerse ki 'gençler yapıyor, bütün partilerdeki gençler, 40 yaşın üzerindeki bütün siyasiler tasfiye olacak.' Ben o darbeye teslim olurum. Ben böyle bir darbeye razıyım.' diyen ve resmen darbe tarafdarı ve anarşizm heveslisi olduğunu en net şekilde ortaya koyan kişinin, ülkemizin en büyük Muhalefet Partisinin lideri 'ÖÖ'olması, bu ülke için büyük talihsizliktir. Bu kadarına da 'Yuhh!..' olsun.' diyor.

-- Evet, bu okuyucunun tesbiti böyle. 'Baştan bozuk olan, zamanla düzelmez.' deyip geçelim.

*Washington'dan Mustafa Remzi Kanlıcalı diyor ki: 'Amerika'da, 5 Kasım 2024 günü, yani, 7,5 ay kadar sonralarda yapılacak olan 'Başkanlık seçimine Cumhuriyetçi Parti'den aday gösterileceği neredeyse kesinleşen (79 yaşındaki) eski Başkan Trump, 'Seçimi kaybedersem, Amerika kan banyosuna girer.' tehdidini savurdu, geçen hafta...

Nasıl bir 'gücetapar' olduğu bilinen Trump'ın o sözünden hemen sonra, Türkiye'deki Muhalefet lideri, 'ÖÖ' de Türkiye'de yeni darbelerin peşin alkışçılığını yapıyor.

--...

*Bingöl'den Barış Kaymakçı ise ilginç bir hatırlatma yapıyor ve diyor ki: 'Bu günlerde, siyasî konuşmalarda 'dem' kelimesi çokça kullanılıyor da, bu 'dem' kelimesinin 'kan' mânasına geldiğini düşünen pek yok. Halbuki, hem 50-100 yıl öncelerdeki edebiyatımızda ve hukuk metinlerinde, hele de ceza hukukunda 'hakk-ı dem' (kan hakkı) deyiminin çok kullanıldığını görürüz de, bir siyasî partinin kendisine, Arabça, Farsça ve Kürdçede ortak mânada , 'dem' / kan kelimesini isim olarak almasına niye dikkat edilmez?

--Evet, bu okuyucumuzun dikkati çektiği nokta, sahiden de önemsiz midir?

*Bir okuyucu ise, Prof. Ö. Ercan'ın İskeçe'ye yaptığı bir geziden bazı noktaları aktarmış. Buna göre; '17 Mart-İskeçe Festivali'ni görmeye gitmişler, bir gezi programı çerçevesinde. Yunan güvenlik güçleri, Türkiye'den gelen araçları İskeçe'ye sokmamış.

17 Mart festivali, 1821'de Başpiskopos Germanos liderliğindeki Hristiyan Rum halkının Osmanlı Müslüman halkına karşı kanlı bir isyanı başlattığı gün için yapılıyor. O isyanda 70 bin kadar Osmanlı vatandaşı Müslüman katledilmiştir.

İsyan güçlükle bastırılır, Germanos, İstanbul'a getirilir ve Fener Patrikhanesi'nin ünlü Orta Kapısı önünde asılır. Ve o kapı hâlâ da kapalıdır, orada bir Müslüman lider asılmadıkça açılmayacakmış.

1828'de Rusya'ya yenildiğimiz bir savaş sonunda, Edirne Andlaşması'nda Rusya'nın dayatmasıyla Mora Yarımadasında Yunan Krallığı kurulur ve kral yapılacak kimse bulamadıklarından, Almanya'dan Bavyera Prensi Otto getirilir, Kral yapılır, o da Atina'ya büyük törenlerle girer.

Ve bizim halktan da niceleri, cedlerimizin öldürülmesi şerefine tertip olunan festivallere katılmak için gider festivali görmeye, bu tarihî arka plânını düşünmeden.

--..

*Ferhat Karasari isimli okuyucumuz da uzuuun mesajını özetle şöyle diyor temennilerini de dile getirerek:

Selahaddin bey kardeşim, Devlet Bahçeli beyin ırkçılık ve soy üstünlüğü gibi iddialara karşı çıkan ve üstünlüğün ancak taqvâ ile olduğuna dair sözlerini aktarmışsın; Devlet Bey'i tebrik ederim. Ama yetmez, fiiliyata da geçirmeli ve sözlerini tekrar tekrar her yerde dile getirmeli. (...)her türlü ırkçılık ve kavmiyetçiliğin hepsine de açıkça, karşı çıkmalıdır...

--...

*Ahmed Altındağ isimli okuyucu da Bahçeli'nin Erdoğan'a yaptığı 'milleti yalnız bırakma.' çağrısı üzerine özetle şöyle diyor: 'Bence Tayyib Bey, Türkiye'nin yönetim mekanizmasının başında ve ülke tam bağımsız olana kadar kalmalı.'

--..

*Nazmi Uçkan isimli okuyucu da, 'CHP zâhiren hiçbir seçimde kazanmadı,

ama, hiç kaybetmiyor!. Çünkü, onların kurduğu düzen devam ediyor.' diyor, özetle.

*Ali Diyarbekrî isimli okuyucu da 'Biraz sokaklara inseniz de asgarî ücretle geçinenlerin hallerine bir baksanız...' diyor, özetle.

--Muhterem kardeşim, bu kardeşiniz sizin zannettiğiniz gibi halkın dışında değil ki, halka içine inen birisi olsun.. Ve bahsettiğiniz noktalara Tayyib Bey'in gözünü kapadığını söylemek de haksızlık olur. Ve 14-15 milyonun yaşadığı bölge korkunç bir depremle sosyo-ekonomik açıdan mahvolunca ve 700 bin mesken yıkılınca, fakirleşme olmayacak mıydı? O faciayı unuttuk, neredeyse hatırlamıyoruz bile.

*S. Carolina'dan Prof. Necati Bey, şöyle yazıyor, özetle: Gazze konusunda buradaki Müslümanlar çok şey bekliyorlardı, Tayyib Bey'den.

*Necati Hoca, bu konuda, 22 Mart akşamı İstanbul'da Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'ın STK temsilcilerinden 40-50 kadar davetliye verdiği iftarda, bu satırların sahibi de bulundu. 2 saati aşkın bir süre boyunca yapılan değerlendirmeleri yarınki yazımda özetlemeye çalışayım, inşaallah...

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'la 3 saat…
25 Mart 2024 Pazartesi

22 Mart akşamı, Fatih Belediyesi'nin Topkapı Kütübhânesi'nde AK Parti İstanbul İl Başkanlığının bazı 'Sivil toplum Kuruluşları (STK)'nın temsilcilerine vereceği iftarda Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'ın da bulunacağı belirtilerek, bu satırların sahibi de davet edilince, günlük programımı değiştirip katıldım.

*

'Quai d'Orsay' denilen Fransa Dışişleri Bakanlığı'nı çok düşündürücü ve de eğlenceli bir şekilde anlatan bir karikatür kitabını yeni okuduğum için Dışişleri'yle ilgili yığınla zihnî kayıtlar hatırıma gelmişti.

Söz konusu kitapta, 'Quai d'Orsay'da memuriyete başlamış olan bir 'Hariciye memuru', kendisini neleri beklediğinden habersizdir. Fakat çok geçmeden entrikalar, büyük egolar ve stres dolu bir dünyaya adım attığını anlar...

Üstelik Bakan da sıradan bir politikacı olmayıp, 'Antik Yunan' filozoflarından alıntılar yapabilen entelektüel bir siyasetçidir.

'Hariciye Günlükleri' isimli çok ciddî mizahî karikatür kitabı, Amerika'daki '11 Eylûl 2001' saldırıları sonrasında, Ortadoğu manzarasını yeniden şekillendirmek isteyen ABD'nin, 'Irak İşgali'ne giden yolda olup bitenlere farklı bir bakış' geliştirmesini mizahî ve amma ciddî mantık oyunlarıyla yansıtıyor; kezâ diplomatik bilek güreşlerini ve ayak oyunlarının perde arkasını da.

Evet, Fransa Dışişleri Bakanı Dominique Villepin'e danışmanlık yaptığı dönemde başından geçenlerden yola çıkan Anthonin Baudry, 'Abel Lanzac' takma adıyla, dışarıdan sıkıcı görünebilen diplomasi dünyasında ve 'Hariciye'nin mutfağı'nda olup bitenleri keyifli bir hikâye olarak anlatmış.

Bu, son derece ciddî ve eğlenceli kitabı okurken, gözlerimin önüne bizdeki 'monşer'lerin kolayca girilemez olarak bilinen 'Hariciye şatosu'nu anlatıyor sandım.

Çünkü hele de 1923 sonrasındaki diplomasimizde belki zayıf devletlere karşı güçlü bir diplomasi sergilenmiştir, ama 'Duvel-i Muazzama' (çok büyük devletler) diye nitelenen bazı Avrupa devletlerinin diplomatik tavsiyelerine bile, 'Yes Sir! / Başüstüne efendim!' teslimiyetçiliğiyle kabul edilişinin hikâyeleri yazılsa, daha mı az ilginç olmazdı, herhalde...

*

Ve AK Parti'nin 22 yıllık iktidar boyunca, o 'monşer' saltanatına, pek fazla dokunulamadığı biliniyor ve üzüntü konusu oluyordu. Bu 'sözüm, yapılan hiçbir iyi şey olmadığı' mânasında değildir elbette... Ama Tayyib Bey, 'Davos'ta, Şimon Perez'e 'One minute!' çektiği zaman, 'Eyvah, bütün dış siyasetimiz alt-üst olacak.' diye yakınan Dışişleri Bakanı bile olmuştu!..

Ama inşaallah, Hakan Fidan bey bu gibi nâkıseleri düzelteceğine dair büyük ümidler vermekte... Kamuoyunda bıraktığı intiba, bu yönde. Nitekim başta Amerikan Dışişleri Bakanı ve diğerleri olmak üzere, yabancı mevkîdaşlarıyla görüşme ve müzakerelerinde sergilediği vakûr tavırlar halkımızın aslî değerlerine bağlı kesimlere daha bir gurur veriyordu.

Şahsen, onunla yakından bir tanışıklığım ve sohbetim olmamıştı.

Ama iftar salonuna geldiğinde, bütün o sıfatlarından bir kenara bırakmış ve içimizden birisi gibiydi ve sohbete başlarken de, geçmişte (İstihbarat kurumunda olduğu dönemde) bu gibi toplantılar yapmasının mümkün olmadığını, ama yeni vazifesinde bu gibi toplantıları düşündüğünü belirtiyordu.

Elbette 2,5-3 saati bulan ve kardeşler arası bir sohbetin hepsi aktarılmak istense bile, bu sütuna sığmaz. Ama gerek Türkiye'de, gerekse Müslüman dünyasında ve dünyanın diğer yerlerindeki problemlerle ilgili sorulara verilen cevapların her birisi etrafında, bir Dışişleri Bakanı olarak değil, kardeşler arası bir sohbet havası yansıtıyordu; elbette her sözünün sorumluluğunu düşünerek...

Özellikle, Gazze ve Filistin'in meselesinin tamamı üzerinde de konuşurken, 7 Ekim 2023'den bu güne kadar bütün mesaîsinin 3'de 2'sini bu konuya ayırdığına dair sözleri aktarmak yeterlidir.

Bu arada, Gazze konusunda, Suûd, BAE ve Mısır'la ilişkilerin iyileştirilmesinin işe yaradığını ifade etti. Ayrıca iç kamuoyunu rahatlatabilecek açıklamalar yapılabileceklerini, ama uluslararası ilişkilerde inisiyatifi kaybetmemek dikkatinde olduklarını belirtirken, 'meselenin sadece Gazze ve Filistin'den ibaret olmadığını, Raqqa ve Haleb'de, Sudan'da, Yemen'de ve Arakan'da ve diğer bölgelerdeki durumun daha az önemde olduğunu söyleyebilir miyiz?' diyor ve onların herbirisiyle ilgili siyasetler oluşturmak istediklerini; 'Filistin'in, dünyadaki bütün fay hatlarını harekete geçirdiğini, Gazze konusunda savaş dışı her imkândan faydalanmaya çalışıldığını' dile getiriyordu.

Hakan Bey, bu arada, 'İsrail rejimine silah ve teçhizat gönderilmediğini; ticaretin ise, büyük çapta gerilediğini, ancak 4 milyon kadar Filistinli Müslümanlarca satın alınan ticarî malların da, İsrail limanlarına gideceğine dair konişmento ile gönderildiğini; ayrıca gemiler gitse bile, İsrail'in Türkiye gemilerini istemediğini, bu yüzden gemilerimizin Mısır limanlarına gittiğini' de etraflıca anlatıyordu.

Bu arada, yabancı ülke pasaportu taşıyan özellikle Müslüman göçmen ve hattâ öğrencilere uygulanan sıkı tedbirlerin rahatsız edici boyutlara ulaştığına da değinildi, bu sohbette. Tam o sırada Hakan Fidan Bey'e bir bilgi notu getirildi; bunun, Moskova'daki konsere yapılan kanlı saldırıyla ilgili olduğu anlaşıldı.

*

Kısaca, bir kısım STK temsilcilerinin davetli olduğu bu iftar sofrasında herkes, kendi İslamî sorumluğunun idraki içinde görüş açıkladı veya soru sordu; Hakan Fidan Bey de aynı hassasiyet ve diplomatik zarafet içinde cevapladı.

.Bir insanı haksız yere öldüren, bütün insanlığı öldürmüş gibidir'
27 Mart 2024 Çarşamba

(Mâide sûresi, 32. âyet meali)

Ne zaman toplu bir cinayet işlenirse, 'İnşaallah, saldırganlar arasından Müslüman ismi taşıyan birileri çıkmaz...' diyenlerden birisi de bu satırların sahibidir. Ki bu gibi çılgınca saldırılar, Avrupa ve Amerika'da özellikle 18 yaş altındaki çocukların okuduğu okullarda sıkça tekrarlanıyor. Savunmasız öğrencileri çılgınca tarayarak, kurbanlarının çığlıklarından mest olmuşçasına onlarcasını katleden bu gibi saldırılardan geriye, 15-20 çocuk cesedi ve sağa-sola kaçışan yüzlerce çocuğun feryadları ve de şahsî silahlanmanın yasaklanmasına dair ve bir türlü sonuca vardırılamayan tartışmalar kalıyor. Bu gibi saldırıları özellikle sosyologlar, psikologlar ve psikiyatri uzmanları izah etmeye çalışıyorlar ve amma, nafile. Çünkü çılgınlığın, barbarlığın mantıken anlaşılması mümkün değildir ve izahı da yoktur; 'zırva te'vil götürmez'...

Ama bunun dışında bir de terör saldırıları var ki, bu saldırıların mantığı, bir kitleyi ve toplumu çaresiz bırakmak ve hedef alınan kitle veya topluma, 'Mâdem ki başa çıkılamıyor, ne istiyorlarsa verelim de belki yatışırlar.' dedirtilmesi...

*

'Silah kullanmak' genelde, 'Devlet' denilen sosyolojik üst-yapı kurum ve mekanizmasının izin verdiği kimselere tanınan bir imtiyazdır. Devlet mekanizmasından izinsiz olarak silah kullanan kişi veya güçler, karşı tarafı öldürmeyi, yok etmeyi hedef aldıkları gibi; karşı tarafça da kendilerinin öldürülmelerini göze almışlar demektir.

Ama böyle bir saldırı veya savaş içinde olmayan ve de, kendi hayat anlayışına göre, kimseye saldırmadan veya açık tehdit oluşturacak davranışlar sergilemeden yaşayıp gidiyorsa, öyle bir kişi veya kimselerin, hangi niyetle olursa olsun, öldürülmesi veya öldürülmesini caiz veya gerekli bilmenin mantıken kabul edilebilir bir dayanağı var mıdır?

Geçen akşam, Moskova'da bir konser salonuna yapılan saldırıyla ilgili haber ulaşınca, içimden, yine aynı temenni geçti, 'inşaallah yapanlar arasından, müslüman ismi olan kimse çıkmaz.' diye... İnsanlardan bir grup, konser dinlemeye gitmişlerse, bundan kime ne? Ve ilk anda 40 kadar denilen ölü sayısının 140'a ulaştığı görülüyor. O saldırının failleri olarak yakalandıkları açıklanan ve ağır şekilde işkenceden geçirildikleri ve de eylemlerini itiraf ettikleri belirtilen sanıkların isimleri maalesef, Müslümana ismi. Ve Orta Asya'da halklarının ekseriyeti Müslüman olan ülkelerden... (Hatırlayalım, 2017 yılbaşında İstanbul'daki bir gece kulübüne saldırıp, 39 kişiyi öldürenler de aynı özelliklere sahip idiler.)

*

Elbette bunun bir evveliyatı da var.

Hatırlayalım, 11 Eylûl 2001'de Amerika'da, New York'daki ünlü İkiz Kuleler ve Dünya Ticaret Merkezi denilen mekânlarla, Washington'daki Pentagon binasına yapılan ve 3 500'den fazla insanın alevler ve yıkıntılar arasında can verdiği korkunç saldırılar da, uçaklardaki 500'den fazla yolcular arasında müslüman ismi taşıyan 19 kişinin pasaportlarına yıkıntılar arasında bulunmasıyla, dünya çapında bir 'İslamofobia (İslam korkusu)' tufanı oluşturmuştu... 'Fobia', düşmanlıktan da öte, tedavisi, psikiyatri kliniklerinde bile zor olan, şifa bulmaz bir korku hastalığıdır. Amerikalı bazı düşünürler bile, kapitalist emperyalizmin kaptan köşkü durumundaki Amerika'nın, -komünizmin yenilgiye uğratılmasından sonra-, yeni bir 'Soğuk Savaş'a ihtiyacı vardı' diyerek, o saldırıyı Müslüman dünyalarını suçlamak için çağdaş ve yeni bir 'Haçlı Seferi' başlatmak için, bizzat Amerika'nın tertiplediği iddiasında bile bulunmuşlardı.

*

Özellikle, o zamandan beri nerede bir bomba patlasa, nerede bir kanlı saldırı gerçekleşe, medya organlarında ilk akla getirilenler, 'farazî Müslüman eylemciler' oluyor. Moskova'daki son saldırı da Moskova Belediyesi'ne aid bir büyük konser salonunda sahnelenmiş bulunuyor. Ve yazık ki, bu saldırının failleri olarak suçlananların hemen tamamı Tacikistan civar ülkelerden genç insanlar.

140 insanı bu kişiler öldürdülerse, konserde gittikleri için mi kendilerine bir tehdit gördüler de onları o kadar çılgınca bir zevkle öldürdüler? Bu gibi İslam'ın ruhundan habersiz kimseler, eylemleriyle, İslam'a ve Müslümanlara ağır ve haksız ithamlar yapılmasına vesile olacaklarını- olduklarını bile düşünemiyorlar.

Saldırganlar Müslüman iseler, o insanları hangi gerekçe ile öldürdüler? Kur'an-ı Mûbîn'de Mâide sûresinin, 'Bir insanı haksız yere öldüren, bütün bir insanlığı öldürmüş gibidir' meâlindeki 32. âyetini bir okusalar, kendilerini haklı görecekler midir ve görürlerse nasıl? Ve bu insanlar İslam hakkında ne kadar bilgi sahibiler? Dahası, onlar yaptıkları saldırı eylemleriyle İslam'a ve Müslümanlara ne ağır bühtanlar yapılabileceğini düşünebiliyorlar mıydı?

*

Bereket ki, bu arada insanın içini ısıtan, sevindiren bir haber de bu korkunç ve barbarca saldırının içinde bulunmuş olan 15 yaşında bir Müslüman gençten geldi. Şöyle ki, o konser salonunda vazifeli İslam Halilov isimli Müslüman bir genç, saldırıyı görünce, şaşkınlık içinde kaçışan yüzlerce insanın salondan çıkması için çıkış kapılarını açmış. Bu fedakârca çaba karşısında Rusya Müslümanları Merkezi ve Rusya Müftüler Şûrâsı Başkanı Ravil Aynuddin ve ayrıca bazı Rus kuruluşları da, İslam Halilov'a 'Liyakat Madalyası' ve maddî ödüller verileceğini açıklamışlar.

Bu genç kardeşimiz, onca övgülere boğulurken, alkışların etkisine kapılıp kendisini kaybetmemiş, 'Kendisini bir kahraman gibi hissetmediğini, yapması gerekenleri yaptığını' söylemiş. O tevâzu ve o yüksek idrake, 'Maşaallah, Barekallah'...

.Seçim, hangi aslî değere göre gerçekleştiğiyle önem kazanır
29 Mart 2024 Cuma

Yarından sonrası mahallî seçimler...

Mahallî seçimlerde, genel seçimlerden farklı etkenler de devreye girer. Hattâ eskilere dayanan 'Aileler arası' düşmanlıklar ve rekabetler, kabileci, hemşehrici ve etnik kökenli tarafdarlıklar da etkili olur.

Ama, en mühimi, hizmetten de öte, bu hizmet mekanizmalarını hareket ettirecek olanların zihniyet dünyasının ne veya nasıl olduğudur. Çünkü seçilen her kişi, en çok da kendisini seçenleri memnun edecek bir uygulama içinde olmak isterler. Bu da, en çok, zihniyet yakınlığıyla ilgilidir.

Her insan, kendisine hükmeden ve de sosyal hizmet mekanizmalarının başında bulunanların kendi değerlerinden birisi olmasını ister. Onun içindir ki bizimle direkt bir sosyo-ekonomik ilgisi olmayan uzak diyar ve ülkelerdeki insanların seçimlerine de aynı sâikle ilgi duyarız.

*

Tayyib Erdoğan'ın Mart- 1994 sonundaki seçimlerde İstanbul BŞ. Belediye Başkanlığı'nı kazanması, bunun için Amerika başta olmak üzere, bütün dış dünyada büyük ilgi uyandırmıştı. Amerika'nın Sesi Radyosu, 'Tarihin 2 büyük İmparatorluğuna (Bizans/ Doğu Roma ve Osmanlı'ya) payitahtlık yapmış olan İstanbul, İslamcıların eline düştü.' diye vermişti haberi; henüz, Türkiye medyası vermeden önce. Şimdi de aynı endişelerle takib ediyorlar.

Evet, sadece seçilmiş olmak değil, hangi aslî değerlere bağlı olarak seçilmiş olmaktır, önemli olan. Şimdi hayatta olmayan ve kendi cenahında bayağı tanınan bir kadın yazar, Erdoğan'ın karşısında çektikleri ezikliği gidermek için, Milliyet'te yayınlanan bit yazısında, 'Tayyib, Tayyib, Tayyib!! Herkessin ağzında o. Niye bu kadar büyüttük ve de korkuya kapıldık, belediye başkanının işi nedir ki. Kanalizasyonlarımızı, çöplerimizi temizliyor, hepsi bundan ibaret değil mi?' cümleleriyle kendi cenahına gaz vermeye çalışıyordu.

İstanbul'un Tayyib Bey'den önceki perişan halini bilenler bilir. Sosyolog Prof. N.G., 1995 Eylûlü'nde idi, bir yurt dışı karşılaşmamızda, '1,5 yılda nasıl oldu da, bu kadar başarılı oldu, hayret ediyorum. İstanbul'a adeta bir sihirli el değmiş gibi.' demişti. Tam da o günlerde (Şimdi AK Parti'den Bakırköy Belediye Başkan adayı olan) Bakırköy Belediye Başkanı Ali Talib Özdemir'in, 'Tayyib Bey elbette başarılı olur. Çünkü onun kadrosu halka hizmeti gece-gündüz bir ibadet anlayışıyla yapıyorlar. Benim personelim ise memur anlayışıyla, mesai saatlerine çalışıyorlar.' şeklinde bir beyanatı yansımıştı, medyaya.

Sosyoloğumuza o beyanatı hatırlattığımda, 'Sihirli el, işte bu olsa gerek.' demişti. Tayyib Erdoğan hâlâ o dönemdeki aslî değerleriyle, bugün de, sadece Türkiye'ye değil; gönül coğrafyamız olan bütün Müslüman coğrafyalarına ve Müslüman olmayan halklardan mazlûm ve mustez'af (hakları gasbedildiği için, zayıf duruma düşmüş) olan halklara da hizmet etmeye çalışıyor. Bu bakımdan, Pazar günü yapılacak seçimlerde de, seçilmeleri için halkın reyine, kabulüne sunulan kimselerin, hangi temel dünya görüş ve zihniyetini ölçü alarak hizmet edeceği açısından değerlendirilmeleri gerekir. Çünkü hangi inanç veya dünya görüşüne bağlı olduğu kamuoyuna yansımış olanların siyasette ve iktidarda savrulmaları, sahib oldukları kabul edilen fikrî disiplinden dolayı daha zor olur. Bu yüzden, 'kusursuz ve hatasız insan tipi oluşturmayın, hatamız, yanlışlarımız olmuştur, olacaktır da; ama, hüsnüniyetimizden şübhe ediyorsanız o ayrı bir konu.' diyen bir Tayyib Bey'in, ülke çapında, gösterdiği adaylarına, onların savrulmasını veya 'Müslüman halka bedel ödetmek istemelerini frenleyecek bir mekanizmasının olduğu güveni içinde oy veririm. Özellikle de, İstanbul BŞ ve İlçe Belediye Başkanlarının hemen hemen tamamının Tayyib Bey tarafından, o aslî değerlere göre süzgeçten geçirildiğine inanarak, tercihimi kullanacağım, inşaallah...

*Ve, Balıkesir ve Bursa yollarında...

26 Mart sabahı, Mustafa Şentop Hoca'nın teklifi üzerine, o gün seçim çalışmalarına katılmak için gideceği Balıkesir ve Bursa gezisine 'fakir' de katıldı. Ama seçim çalışmalarına katılmadım.

'Balıkesir'e gittiğimde, orada şair, yazar ve mütercim Ahmed Kot dostumuzun, Balıkesir Belediyesi'nin kendisine tahsis ettiği bir binada kurduğunu duyduğum kütübhânesini görmeyi planlamıştım. Bu yüzden, Şentop Hoca ve ekibinden ayrıldılar ve ben de Balıkesir merkezine ve doğruca, 'Ahmed Kot Kütübhânesi'ne geçtim.

Doğrusu, ben öyle muhteşem bir binada, öyle muhteşem bir kütübhane kurulmuş olabileceğini tahayyül bile edememiştim. O binayı o güzel hizmete tahsis etmesi dolayısiyle, Balıkesir BŞ Belediye Başkanı ve AK Parti'den tekrar aday gösterilen Yücel Yılmaz bey'e ve o 3-4 katlı dev binada o muhteşem ve son derece zengin olan kütübhâneyi kurmuş ve 110 bini bulan kitabı, Balıkesir'in hizmetine sunmuş olması dolayısiyle Ahmed Kot kardeşime tebrikler...

O kütüphanede, müdür Selim ve Şevket Kaan beylerle ve de ilâhiyatçı Elif kardeşimizin konularına vâkıf izahlarıyla, 4 saat kadar verimli bir vakit geçirdim. İkindiden sonra şehir merkezine döndüğümde, Şentop Hoca'nın Balıkesir programı da tamamlanmıştı. İftar için Bursa'ya yetişmek üzere yola çıktık ve Merinos Kültür Merkezi'nde, 'Cumhûr İttifakı Hukukçuları İftarı'na katıldık. Efgan Âlâ ve Mustafa Şentop beylerden ayrı olarak, eski ve yeni birçok milletvekilleri ve hukukçular da oradaydı. Daha sonra, Uludağ eteğindeki Dobruca semtine geçildi ve orada da 'İslam Milleti'nin temel meseleleri' üzerine görüş teâtisinde bulunuldu, saatlerce...

Uzuun sohbetlerden sonra yola çıktık ve sahur vakti, saat 03.00 sularında İstanbul'a ulaştık.

İki farklı tepki şekli ve de bir ‘bit yeniği' ihtimali..
5 Nisan 2024 Cuma

Bir tarafta, zâhiren baş eğmişlik havası içinde, ama, hıncını içine atarak, müsait gördüğü bir zamanda tepkisini, kendisine, çevresine ve topluma direkt zarar vermeden ortaya koyan ve iradesine aykırı uygulamaları yavaş yavaş törpülemeye çalışan bir kitle..

Karşı tarafta ise, beğenmedikleri uygulama veya düzenlemeler karşısında, hemen kızgın saca basmış kedi sıçramasıyla feryad'u figanla sağa sola fırlayan, etrafı yakıp yıkan, ülke çapında geniş protesto ve hattâ tahrip hadiselerine karışan bir diğer kitle..

Bu iki tablo, aslında bizim ülkemizi yansıtmaktadır..

Asırlardır, saltanat sistemleri tarafından yönetilmiş olan Müslüman halk, o saltanatların, kendilerini halk kitlelerine, 'şer'an, vâcib'ur-riaye/ 'riayet ve itaatlerinin şer'an gerekli olduğuna ve aksi halde günahkâr olacakları'na dair fetvalara göre belirlemişti, tavrını..

*

Cumhûriyet adı verilerek ve amma, ortaya çıkışında ve o isimle uygulanışında cumhûrun, yani halkın ekseriyetinin iradesine göre şekillenmesi gereken bir gerçek Cumhûriyet sistemiyle hiç ilgisi olmayan ve saltanat dönemlerini de aratan totaliter-laik uygulamaların, akıl almaz derecede boğucu uygulamaları altında öylesine sindirilmişti ki; itiraz eğilimi hemen, 'İhtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır' diye karşılanıyordu. Halkımız da, darağaçları, zindanlar, sürgünler, jandarma dipçiğinden geçirilmelerle sindirilmişliği ve bir 'mutlu ve putlu azlık' ve 'mütegallibe zümresi'nin tahakkümünü zâhiren kabullenmiş gibiydi.

Baştan başa zorbalık uygulamaları ve 'diktatörlük uygulamaları'nın 1950'den önceki 27 yıllık trajik şeflik dönemlerinde, 1925'lerde Diyarbekir'de Şeyh Said, sonra 1930'larda ve hele de 1936-37'de Dersim'de Seyyid Rızâ hareketlerin nasıl korkunç şekilde bastırıldığını ve kezâ 1950-1960 arasındaki yumuşamanın ise, resmî ideoloji adına 27 Mayıs Askerî Darbesi'yle ve halkın coşkun şekilde arkasından koştuğu Başvekil Adnan Menderes'in 10 yıllık hizmetinin karşılığı olarak, en alçak usûllerle nasıl idâm edilerek noktalandığını hatırlamakla yetinelim.

Ama, Adnan Menderes'in, en zorbaca ve alçakça usûllerle sözde yargılanıp, idâm edilişine karşı tek bir sosyal protesto bile sergilenilememiş olması, asıl düşünülmesi gereken bir noktadır. Öyle ki, kitleler gözyaşlarını bile gizlemişti.

12 Mart 1971, 12 Eylûl 1980, 28 Şubat 1997 Askerî Darbeleri'nde büyük kitleler kendi içlerinden 'vah-vah..' etseler bile, yine sessizliğe bürünmüşlerdir. Bunda elbette, 'En kötü devlet yönetimi bile, hiç olmamasından daha iyidir..' sözünün de rolü vardı ve bu söz de boşuna söylenmemişti. Ama, geniş Müslüman halk kitlelerinin, devlet adına yapılan ve hoşnut olmadığı uygulamalara karşı fiilî ve eylemli direnişlerden uzak durması, hele de son 100 yıldaki mâlum uygulayıcılarca, alabildiğince kötüye kullanılmıştır.

*

Halkımız, bırakalım, Askerî darbelere karşı direnmeyi; devlet adına uygulamaların haksızlığına kani olunduğunda kitlevî protesto hareketlerinin sergilenebileceği konusundaki ilk örnekleri bile,12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nden sonra kurulan askerî mahkemelerde görmeye başladı, şaşkınlıkla.. Bunu, PKK isimli silahlı terör hareketin taraftarlarının, kendilerine verilen en küçük bir işaretle, gözlerini kırpmadan sergiledikleri tahrip edici protestolar takip etti.

*

Ve amma, laik cenahın yelpazesinde yer alan çeşitli gruplar, protesto eylemi deyince nasıl olması gerektiğini, aylarca süren 'Gezi Hadiseleri' sırasında en açık şekilde ortaya koymuşlardı.

Bunlar, bizim, en azından son 100 yıllık hikâyemizden kesitler..

*

31 Mart 'mahallî seçimleri' seçimleri yapıldı ve halkın ekseriyetinin Kürt etnisitesine bağlı olduğu bölgelerde, beklendiği üzere, PKK güdümlü siyasî partinin adayları, (1-2 istisnasıyla) kazandı, ve o durum Van'da da tekrarladı, hem de yüzde 55'e yüzde 27 gibi çok büyük bir açık arayla..

Böyleyken, Yüksek Seçim Kurulu, o kişinin zamanında göremediği, eski bir 'seçilme engeli'ni gerekçe göstererek mazbatayı 2. sıradaki AK Parti' adayına verdi ve kitleler binler halinde sokaklara dökülüverdi.. Yabancı ajanslardan sergilenen görüntüler üzüntü vericiydi. Bereket ki, Hükûmet, eski alışılmış yöntemler yerine, can kaybına yol açmayan, su sıkma ve göz yaşartıcı bombalarla dağıtmaya çalışıyordu, kitleleri..

Toplumumuzun bir kesiminin, böylesine sert tepkiler verebileceğini YSK da baştan gözetmeli ve kontrollerini taa baştan doğru yapmalı değil miydi? Ve bu sıradan bir ihmal midir, yoksa işin içinde bir 'bit yeniği' mi vardır?

'Laikliğe aykırı bir şiir okudu' diye İstanbul BŞ Belediye Başkanlığından alınıp zindana konulan Tayyib Erdoğan'ın taraftarları da, laik kesimlerden olsaydı, İstanbul'un altı üstüne getirilirdi.

Bir diğer örnek.. 61 sene önce.. Kasım-1963'de yapılan seçimde, Adalet Partisi'nin İstanbul adayı Kadri Eroğan kazanmıştı. Ama, onun, aday olabilmesi için istifası etmesi gereken kamu vazifesinden 1-2 günlük bir gecikmeyle istifa ettiği, sonradan anlaşılmış ve mazbatası iptal edilip, İstanbul Bld. Başkanlığı, seçimi kazanamamış olan CHP'nin adayı Hâşim İşcan'a verilmiş ve kimse sesini çıkarmamıştı.

Devlet Yönetiminin, haksız görülen uygulamalarında 'tepkisizlik'le, 'aşırı tepki' arasında bir orta yol bulmak gerekiyor.

*

Şair, 'Vicdan bile duymaz sesi çıkmazsa bir 'Âh'ı, / Sessiz kölelerdir ortaya çıkaran, bin-bir 'ilâh'ı..) diye boşa dememiş..

.Bir halk kendi halini değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez!'
1 Nisan 2024 Pazartesi

Önce bir 'beyân-ı i'tizâr': Birkaç gündür 'soğuk algınlığı'na mübtelâ oluşuma, Cumartesi akşamı, dizüstü bilgisayarımın -çoktandır verdiği arıza sinyallerinden sonra- teknik hastalığının da eklenip tamamen çökmesi ve yazının başka dosyalarla karışması ve o geç saatte, başka bilgisayar bulmanın ortaya çıkardığı zaman kaybı sebebiyle, yazımı göndermekte geciktim. Bu yüzden çok istisnaî olarak dünkü sütunum boş kaldı.

Pazar günleri 'Okuyucu Hasbihali' şeklinde olsa da, o yazımda da, genel başlık, Kur'an-ı Kerîm'in Ra'd Sûresi'nin 11. âyetindeki, 'Bir halk kendi halini değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez.' meali idi. Ve ister istemez, dün yapılan mahallî seçimlere de değinilmiş ve 'Mahallî Seçimler'in, 'her ülkedeki merkezî iktidarın ayakları altına halı sermek veya ayaklarının altından halıyı çekmek' gibi bir etkili rolüne ve ayrıca, 'Hz. Peygamber (S)'den nakledilen, 'Nasılsanız öyle idare edilirsiniz.' 'Nebevî Hadis' 'rivayet'ine işaret edilmişti.

*

Bu satırlar yazılırken, dün yapılan seçimlerin sonuçları hakkında henüz bir ip-ucu yoktu ortada... Yığınla tahminler, anketlerden belli güç odaklarının ve hattâ büyük para oyunlarıyla algı oluşturmaya yönelik elbette ki hayalî rakamlar havada uçuşuyordu. Bunu son olarak, 10 ay önceki seçimlerde de görmüş ve yüzde 60 -65'le bir çığ gibi, sel gibi gelmekte olduklarına dair uçuk iddialarla coşan kitleler bile olmuş ve amma, o cenahın yüzde 47'lerde kaldığı görülünce diller çözülmeye başlamış ve -daha sonra, parti liderliğini de kaybeden kişi ve kadrosu eliyle-, 300 milyon liradan fazla bir meblağın reklamlara ve de bazı anket şirketlerine ve anketçilere verildiği, medyada açıkça yazılıp çizilmişti.

Dün yapılan 'mahallî seçimler'in sonuçları ne olursa olsun, daha bir müddet tartışılacağı ortadadır. Ancak, her neticeyi olgunlukla karşılamak açısından, Tayyib Bey'in, 'Halka kızmak- kırılmak olmaz. Herkes seçim sonuçlarını kendilerini gözden geçirmek için bir fırsat olarak değerlendirmelidir.' kabilinden konuşmalarını hatırlıyorum; herkesi ferahlatabilir.

*

Bu konuyu burada noktalayıp, Amerika'da 7 ay sonra yapılacak olan Başkanlık seçimlerine dair gelişmelere, ilginç iddia ve tartışmalara değinelim. Çünkü Amerika'daki seçimlerde bizim dahlimiz olamaz, ama, Amerikan toplumunun ortaya çıkaracağı kişiler, ister- istemez bizim dünyamızı da etkileyecektir. Unutmayalım ki, eski Başkan Trump, -kanunsuz faaliyetlerde bulunduğu gerekçesiyle İzmir'de tutuklu olan- 'Rahib Bronson Meselesi ' etrafında Türkiye'yi açıkça, 'Ekonominizi batırırım!' diye ve bir 'Mafia lideri' edâsıyla tehdit etmişti. Herhalde onun bu tehdidinin tutmadığı söylenemez.

Çünkü kapitalist emperyalizmin para sistemi içindeyiz ve oradan verilen işaretlerle, dünyada, kendilerine tehdit teşkil eden hareketleri ve liderleri bertaraf etmek için birçok oyunlar sergilenebilmekteler.

Nitekim, şimdiki Amerikan Başkanı Biden da, henüz iktidara gelmeden, 2029'da bir televizyon kanalında, 'tam bir küstah emperial-küresel lider' olacağı havası vermeye çalışırken, Türkiye'yle ilgili olarak da Tayyib Erdoğan ismini açıkça zikrederek, 'Orada, bizim Doğu Akdeniz ve Ortadoğu siyasetlerimize aykırı siyasetleriyle zarar veren Erdoğan var, onu içerdeki muhalefet güçleriyle işbirliği yaparak iktidardan uzaklaştırmaya çalışacağız.' tarzında güç gösterisi yapmıştı; -geçmişte, İngiliz emperyalizminin 'Müstemleke Valileri'nin edâlarını hatırlatacak şekilde. Ama işte o da geldi ve muhtemelen gidecek gibi...

*

Çünkü şimdi o güç gösterisi yapan Biden'ın ayaklarının altından halının çekilmekte olduğu ve eski Başkan Trump'ın 5 Kasım 2024'de yapılacak olan seçimlerde, muhtemelen yeniden iktidara geleceği söz konusu ediliyor. Bunu, Amerikan medyasında bazıları ümidle, bazıları dehşetle ifade ediyorlar. Dehşetle diyorum, çünkü 6 Ocak 2020'de, Biden'ın seçimi kazanması üzerine, Amerikan Kongre binası 'Capitol' etrafında meydana gelen ve 6-7 kişinin ölümüne ve Kongre binasının tarihinde yaşanmamış olan ağır tahribata müncer olan saldırganlığın arkasında olduğu reddedilemeyen Trump'ın, 4 yıla yakın zamandır yapılan yargılamalara rağmen, kanûnen bir suçlamaya varılamadı henüz.

Dahası, Trump'ın, kendisinin ceza dâvalarına bakan yargıç'ları tehdit edebiliyor ve onların aile efradı hakkında da tuhaf açıklamalar yapabiliyor ve, 'Kasım'da ben seçilmezsem, kan banyosu olur.' diyor. Geçen haftadan beri ise, adedi 60 dolar'dan, İncil satması, Biden'ı da 'Hristiyanlığı ve Katolikliği aşağılamak'la suçlaması, son olarak da, 'Elleri ayakları bağlı bir Biden fotoğrafı'nı bir kamyonun arkasında gösteren bir videoyu yayınlatması, siyasî şiddeti devamlı teşvik ve tahrik etmesi Trump'ın, -seçilirse- gelecekte, daha birçok sıra dışı bir Amerikan lideri olduğu / olacağı şeklinde yorumlanıyor.

.'İslâmcılık öldü!' diye sevinç gösterileri yapanların anlayamadıkları..
7 Nisan 2024 Pazar

Pazar günleri, sütunumu görüş ve eleştirileri etrafında sohbete ayırdığım bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha başlarken, 'Ben Müslümanım..' diyen bütün okuyucularıma, önümüzdeki Ramazan Bayramı dolayısıyla tebriklerimi, Ramazan'ın bize kazandırdığı, verdiği yüksek insanî idrakin bereketine hep birlikte nail olmamızı Allah'u Teâlâ'dan niyaz ediyorum.

Bu vesileyle hemen başka konulara geçmeden, birçok okuyucunun Ramazan ve iftar sofraları konusunda dile getirdikleri ortak görüş ve eleştirilere değinmeliyim:

Evet, Ramazan'ın bize ferdi olarak cismanî ve manevî açıdan arınma, bünyemizdeki ve tefekkür, tasavvur ve tahayyülatımızdaki gereksizliklerden uzaklaşmak, fazlalıkları atmak; ve sosyal açıdan ise, en fazla da 'diğerkâm' / kendimiz dışındakileri de düşünmek hasletlerini bahşetmesi gerektiğini tekrarlayalım. Bu konuda ne kadar başarılı olduğumuz konusunu, herkes kendi vicdanına sormalı, kendi iç muhasebesini yapmalı, nefis tezkiyesinden geçmelidir. Ramazanın şer'an övülen kazanımlarını gelecek Ramazanlara kadar ulaştırmak gerekiyor..

Almanya'dan Adnan Zahireci isimli okuyucu diyor ki: 'Türkiye'de yapılan mahallî seçimler, Batı dünyasında büyük sevinç dalgası oluşturdu ve hattâ daha da ileri gidilerek bazı medya organlarında bu seçimin, 'Türkiye'de İslamcılığın öldüğünün ilâmı'dır şeklinde yorumlar, makaleler bile yazıldı. Bu görüşe katılır mısınız?

Evet bu kardeşime hemen belirtmeliyim ki, Müslümanlar ve İslam dünyası, kendilerini Batı medeniyeti olarak isimlendiren dünyanın ezelî bir kâbusu ve korkulu rüyasıdır, ve İslam dünyasına karşı devamlı bir husûmet duygusu vardır. Halbuki, bizim onları toptan yok etmek diye bir hedefimiz de yok.. Ve kimseye kendi inancımızı, dayatmak diye bir vazifemiz yoktur ve hattâ bundan, 'Dini zorla kabullendirmek' çabasından da kaçınmamız emredilir.. Ama, Haçlı (Salibî) ruhu ve kültürü, iflah olmaz, şifa bulmaz bir hastalıktır.. Düşünelim ki, alman felsefesinin en büyük isimlerinden sayılan Leibnitz, 1675'lerde Paris'e gidiyor ve Avrupa'nın kurtulması için, 'Osmanlı devletinin ortadan kaldırılması gerektiği' görüşünü aktarır, muhatabı Fransa İmparatoru'na..

250 sene sonralarda ise, Osmanlı parça parça ediliyordu.

Evet, emperyalist dünya, Müslüman halkların kendilerine gelememesi için her yolu denediler. Yerinde ve sağlıklı kullanıldığında Müslümanların tek bir irade altında toplanmasına muazzam bir güç odağı olan Hilâfet kurumu ise, 100 sene önce, 3 Mart 1924' günü bertaraf ediliverdi. Ve bugün, ,Müslüman dünyası iki milyarı bulan dev bir kitle, ancak, başı yok.. Ama, bu yokluğun acısı giderek ve Bosna, Keşmir, Türkistan, Çeçenistan, Arakan, Filistin gibi bölgelerdeki çok ağır ve acı felaketlerle de olsa zihinleri zorluyor.

Ama, İslâm, Allah'ın dinidir ve İlk Peygamberden bu yana bütün 'Enbiyaullah'ın /ilâhî peygamberlerin ortak dinidir ve ona ebediyet vaat olunmuştur. Ve Hakk ve baatıl, mükevvenatın halk edilmesindeki iki zıt kutuptur. Nemrud'un zorbalığına karşı bir Hz. İbrahim ve, Firavunların sonu gelmez zulüm ve entrikalarına karşı bir Hz. Musâ.. Altın gücüne dayanan Samirî Yahudilere karşı bir Hz. İsâ.. Ebû Cehl ve Ebû Leheb gibi şirk dininin önderlerine karşı bir, Hz. Muhammed (S)..

Evet, bütün ilâhî peygamberlerin hayatında da en zıt kutuptakiler de hep vardı.. Nemrud ve firavunlar, Ebû Leheb'ler evet, ölüp gitmişlerdir, ama, zihniyetleri devam etmektedir. Ve onların şeytanî dünyalarına karşı da, 'her Firavuna karşı bir Musâ' hep olmuştur ve olacaktır.

Bu bakımdan birilerinin, 'İslam'a göre bir dünya kurmak' hedefi taşıyan Müslümanlar için kullanılan 'İslamcılık' isimlendirmesinden duydukları korkular yüzünden, 'İslamcılık öldü..' diye boş yere sevinmelerine bakıp kaygılanmaya gerek yoktur. Bir Fransız yazarı 'O. R', bir kitabının adını 'İslamcılık öldü..' şeklinde vermişti. Ama, o zamandan sonra, nice İslâmî arayışları gördükçe, söyleyecek söz bulamamıştı..

Emperyalist güçler, eski kolonyalist/ sömürgeci yöntemlerin artık geçerli olmayacağını anladıkları zaman, yerli halkın içinden, onların dilleri, yaşayış tarzları açısından onlardan farksız olmayan, ama, kafalarının için emperyalizmin ölçülerine indekslenmiş yerli kuklalarını 'New colonialism' anlayışı içinde Müslüman halkların başlarına diktiler.

Bizde de 'İslam bitti.. Onu hayattan kovduk..' diyenler çoktan yok olup gittiler.. Moğol İstilası'ndan sonra İslam bitti sananlardan bugün hiç bir haber yok.. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Osmanlı'yı parça parça edince, 'İslam'ın işini bitirdik..' diye sevinenlerin hayalleri de gerçekleşmedi; Müslüman dünyası içten içe kaynıyor.. Bu, onun hayatiyetine işaret etmektedir.

Bugün de Fransa'da en faşist cephenin lideri Marine Le Pen, Fransız okullarındaki büyük tehlikeden söz ediyor, İslam saldırısından dem vuruyordu, geçen hafta.. Ne miydi, 'İslam saldırısı..' dediği?

Müslüman ailelerin kız çocuklarının okullara İslâmî örtü gereklerine riayet etmeleriydi.

Evet, emperyal-şeytanî odakların 'İslamcılık öldü..' şeklindeki sözleri, gerçekte, korkularını yansıtıyor.

Kezâ, Müslüman'a ümitsizlik içinde olmak haramdır. Biz, bir ölür, bin diriliriz.. Ve de, 'aşk yolcusu yorulmaz.. Dağları aşar -gider..'

'Ben'' ve ''Biz''den daha öteye, ''hepimiz insanız'' diyebilmek
8 Nisan 2024 Pazartesi

Evet, 'ben' yerine, 'biz' dememiz için bize büyüklerimizce telkinlerde bulunulurdu.. Hind Müslümanlarının son yüzyılda yetiştirdiği büyük irfan erlerinden merhûm Muhammed İqbâl', 'Esrâr-ı Khoodî..' 'Şahsiyetin Sırları..' isimli küçük hacimli, derin muhtevâlı eserinde ise, Müslüman şahsiyetinin nasıl teşekkül etmesi gerektiği üzerinde hekîmâne görüşler dile getirmiştir.

Esasen, 'Ben/ ene', İslâm irfanında genel. olarak enâniyeti, / 'ego'su Everest gibi yüksek.. Sadece kendisini düşünür..' gibi değerlendirmeler yapılır, kişinin kendisi için kullanılmasından kaçınılması gereken bir ifade tarzı olarak değerlendirilmiştir.. Muhammed İqbâl, 'Biz Müslümanlarız, Tevhîd gülistanında çeşitli renklerde açan güller ve çeşitli dillerde şakıyan bülbüller durumundayız.. Bize renk, ırk, cins, yaşanılan coğrafya veya sosyal konum farklılığı haramdır..' diyordu..

*

O halde, 'ben' ve 'biz'in de ötesinde, aslî insaniyet değerlerimize karşı bir taarruz olmadıkça, dünyaya bakarken, bütün insanlığı kucaklayacak şekilde, 'hepimiz' diyebilmek ve 'hepimiz'i gözetlemek, bize inancımızın öğrettiği bir ulvî anlayıştır. Çünkü, hepimiz, Hz. Âdem ve Havva'nın çocuklarıyız, hepimizin mayası çamurla yoğrulmuştur.

Nitekim, Kur'ân-ı Mubîn'de, 'Tîn' Sûresi' 4. âyette, 'Biz insanı en güzel şekilde yarattık..' diye insanın mertebesi öğretilir bize.. Yani, 'insan'ın, dünyaya gelişi açısından bu 'en güzel yaratılmışlık' durumu, bütün insanlar için geçerlidir. 'En güzel şekilde yaratılmış olan insan', neyin iyi ve kötü, neyin eğri ve doğru, neyin güzel ve çirkin, neyin zararlı va faydalı olduğunun tefrik/ ayırd edebilecek belirli bir rüşd yaşına ulaştıktan sonra ise, kendi iradesiyle yapmayı tercih ettiği hususların karşılığıyla karşılaşacaktır.

Nitekim, Tin Sûresi'nin 5. ve devamı âyetlerde, , insan'ın esfel-i sâfilîn'e, /aşağıların da aşağısına düşürülüşüne de işaret olunur: 'Yalnız, (Allah'a) iman edip hayırlı iş işleyenler bunun dışındadır.'

Görüldüğü üzere, burada, hiç bir insan için, renk, ırk, cins, yaşadığı zaman ve mekân veya sosyal çevre farkı ve farklılığı, üstünlük veya düşüklüğü sözkonusu değildir.

İşte bu yüksek anlayışın yansıması olarak Yûnus Emre merhûm, 850 sene öncelerde, 'Yetmiş iki millete bir göz ile bakmayan, Halk'a müderris olsa, Hakikat'e âsîdur..' ve, 'Yaratılanı hoş gördük, Yaratan'dan ötürü..' diyordu.. Evet, bazı kimseler vardır ki, halk'ın karşısında müderristirler, muallimdirler, ulemâ veya fuzelâ'dan sayılırlar; ama, gerçekte, 'Hakikat'e âsî'dirler..

(Bu vesileyle ekleyelim, Amerikan Kongresi'nde, 'Evet, bütün insanlar Tanrı tarafından eşit olarak yaratılmışlardır, ama, kadınlar ve zenciler de insan sayılacaklar mıdır?' tartışması yapılıyor ve 'kadınlar' tartışma dışı tutularak, insan sayılabilecekleri, -zımnen de olsa- kabul ediliyordu; ama, zenciler insan şeklinde ve amma insan olmayan yaratıklar olarak görülüyor ve insan haklarından faydalanabilmeleri, ancak 1965 yılında bir kanunla kabul ediliyordu.)

*

Ama bugün, 'insan hakları'ndan en çok söz edenler, 'Hizbuşşeytan'/ şeytan hizbinde, ordusunda karargâh kurmuş ve emperial ve maddî güçlere tapınmanın sürüklemesiyle dünyayı ezip geçmekte kendisini hak sahibi görenlerdir. Ve utanmadan, bayağının da bayağısı bir teoriyle, 'beyaz insanın yaratılışının daha üstün olduğunu , bunun genetik bir gerecek olduğunu ileri sürebiliyorlar ve kendi medeniyetlerinin Judo-Chretien /Yahudi ve Hristiyan medeniyeti' olduğu iddiasıyla, sadece kendilerini üstün sayıyorlar ve bu , sıradan bir sokak adamı saplantısı da değil, Amerikan Başkanlığı seçimlerine tekrar hazırlanmaya çalışan Trump ve Biden gibiler, kendi yaşayış tarzlarından olmayanları insan olarak bile kabul etmeyen bir sapkınlık içindedirler. Onun içindir ki, Müslüman dünyasında ve sadece son 75 yıl öncelerden bugüne Filistin'de, Keşmir'de, Cezayir'de, Türkistan'da Bosna'da ve Afganistan'da, Çeçenistan'da, Arakan'da, Moro'da ve şimdi hele de Gazze'de işlenen korkunç barbarlık ve soykırım cinayetlerine, Siyonist Yahudilerin ve de kendilerinin maslahatına uygun olduğu için göz yumuyorlar; katledilen 50 bini bulan çocuk, kadın, savunmasız Müslüman siviller, öldürülürken, onlar insandan biler sayılmıyor!

*

Lübnanlı bir Hristiyan arab olan Khalîl Gibran şöyle diyordu 'İnsan Şarkısı' isimli şiirinde:

'(...)Yehova Musâ'ya yaklaştığında Sina'daydım../ Ürdün'de Nasırâlı İsâ'nın mucizelerini gördüm/ /Muhammed'in ziyareti sırasında Medine'deydim../ Ancak şimdi burada ve şaşkınlığa mahkûmum../ Babil'in kudretine şâhid oldum.. /Mısır'ın ihtişamının haberi aldım../ Ve, Roma'nın büyük kudretini gördüm../ Filistin (Beni İsrail) peygamberlerinden derinlemesine faydalandım../ Lakin, hâlâ hakikatin peşindeyim../ Sessiz Hind'den bilgelik devşirdim, / Arabistan'ın eski uygarlıklarını inceledim./ Duyulması gereken her şeyi duydum../ Yine de kalbim kör ve sağır../ Zihnim dolu , kalbim bomboş../ Bedenim yaşlı , kalbim saf bir çocuk../Ve Tanrı'ya dönüş ânını ulaşmanın duacısıyım, /Ancak o zaman dolacaktır kalbim..'

*

NOT: 1965'lerde Diyarbekir'deki gençlik ilk gençlik yıllarından beri tanıdığım ve değerli bir fikir ve kalem adamı olarak, çizgisini değiştirmeden ilerleyişini takib ettiğim İhsan Işık dostumu dün Gebze'de ebediyet âlemine uğurladık.. Bu ebediyyet yolculuğunda 'Rahmet-i ilâhî'nin ona yoldaş olmasını niyaz ile, yakınlarına-dostlarına da başsağlığı diliyorum..

*

‘'Taşra'nın Kızı'nın yüksek ‘ego'su, kendisini de vurdu
10 Nisan 2024 Çarşamba

ÖNCE BİR TEBRİK: 'Ramazan imtihanı'nı müslümanca bir tavır içinde vermek dikkatleri sonunda, zafere ulasan veya en azından bu mücadeleyi verenlere imrenenlere tebriklerimi sunuyor ve okuyucularıma, Yahyâ Kemal'in, bugünü çok güxel anlatması açısından 'Ezânsız Semtler' isimli nesir yazısını internetten indirip okumalarını tavsiye ediyorum.

Bir partinin 'reise'si hamfendi, aldığı seçim yenilgisinden dolayı, anlaşılıyor ki, çok büyük hayal kırıklığına uğramış ve büyük iddialarla kurduğu partisinin önümüzdeki günlerde yapacağı kongrede kendisinin artık 'reiselik' için, aday olmayacağını açıklamış.. Bunun üzerine, o partinin ayağa kalkması çok uzak ihtimal olsa da, geride kalabilecek muhtemel bir miras/ tereke umuduyla, aday olmak üzere bir yarış başlamış..

Bu 'hamfendi'ye, kendi ifadesiyle, hep, 'Taşra'nın Kızı' demeyi tercih etmişimdir. Çünkü, bu deyimi ilk kez, 20 küsur öncelerde, AK Parti'den ayrılışını takiben bir gazeteye verdiği röportajda kendisi için o kullanmıştı. 'Taşra'nın kızlarında bir eziklik duygunun olduğunu ve onların hep dışlanmak istenişinin acılarını yaşadığını' ve o, bu ters gidişi kırmak azminde olduğunu söylemişti.

Bu iddiasını hep hissettirdi de her halde.. O ihtirasa, hırs ve hınca sahip idi.

'Taşra'nın Kızı' önce, 1995 Seçimleri'nde Çiller'in DYP'sinden m.vekili olmuştu, 40 yaşlarındayken.. Erbakan-Çiller Koalisyonu'nda Çiller'i nasıl iknâ ettiyse, İçişleri Bakanlığı'na oluvermişti.

Erbakan Hükûmeti'ni devirmek için dayatılan karşı 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı günlerinde, Çiller, bütün komuta kademesinin emekliye sevkedilmesi düşüncesini Erbakan'a açıkladığında, Erbakan, C. Başkanı Demirel'in öyle bir kararnameyi imzalamıyacağını söylemişti.

O sırada, 'Taşra'nın Kızı' da, biraz aykırı mı davranmıştı, her nedense.. Alçak bir darbeci-zorba general, hem de ekranlarda, 'Onu, Kızılay'da kazığa oturturum' diyecek kadar terbiyesizleşmişti. 'Taşra'nın Kızı' da, ondan sonra, İçişleri Bakanı olarak, '28 Şubat Kararları'nın doğru kararlar olduğunu ve 'elbette uygulayacağını' söylemişti. Ancak, aradan 15-20 yıl geçince, 'Ben o kararlara arslanlar gibi direnmişimdir..' diyecekti..

AK Parti'nin kuruluş sürecinde 2001'lerde, 'Taşra'nın Kızı', AK Parti sahiline demir atmıştı.. Tayyib Bey'in de kendisine hep 'Meral Abla..' diyerek son derece saygılı davrandığını söylüyordu. Ancak, içinde bir şüphesi vardı: 'Beni yoksa, vitrin malzemesi olarak mı kullanmak istiyorlardı?'

Bu yüzden, bir gün, (yukarıda sözkonusu ettiğim röportajındaki) kendi beyanına göre, Erdoğan'a der ki: 'Tayyib Bey, sizden hiç bir makam ve sıfat istemiyorum.. Sadece AK Parti'nin temel siyasetini belirleyecek 3 kişiden birisi olmak istiyorum!.'

Son derece mâsum ve alçakgönüllü bir talep, değil mi?

Tayyib Bey, hiç bir şey söylemez.. 'Taşra'nın Kızı' bir süre daha parti merkezine gider-gelir, ama, değişen bir şey olmayınca.. AK Parti'den ayrılır ve kapağı MHP'ye atar..

MHP'nin kendi hayal ettiği güce kavuşması orada en etkililerden birisi olmak mücadelesine atılır; hedefine varamıyacağını anlayınca.. Bir takım parti içi rahatsızlıklar ve sonunda MHP'Den ayrılır ve İP'yi kurar. Yanında 5 m.vekili daha vardır.

Ancak, 2018-Erken Genel Seçimleri yaklaşmıştır, İP, seçimlere girebilmek için, ülke çapında kanunen gerekli olan teşkilatlanmayı tamamlayamamıştır. Ama, bir yol daha vardır, Meclis'de 20 Grup kuracak kadar m.vekiline sahib olursa, seçimlere katılabilirdi..

İşte o hassas anda, bu gibi işlerde alışılmamış yöntemler icad etmekte mâhir olan Kılıçdaroğlu, CHP'den 15 m.vekilini istifa ettirip İP'ye katılmalarını ağladı ve böylece İP, seçimlere girdi..

Ama, ortaya -halk deyimiyle- 'hâmile kalınmak' durumu çıktı.

Nitekim, 'Taşra'nın Kızı', bu yardımın bedelini ödemek için CHP'nin manyetik çekim alanına girdi..

Kılıçdaroğlu da, o çengel atmak siyasetini '6'lı Masa' oluşturmaya kadar taşıdı. 'Taşra'nın Kızı' ne de ola kendi kontrolündeydi.. O da vefâ borcunu ödemeyi unutmadı.. Hattâ, İmamoğlu'nun bir dâvada hapis cezası aldığı haberi üzerine, hemen Saraçhane'ye koşup, onu bir 'âbi-kardeş samimiyeti içinde' kucaklayış sahneleri ve daha sonra ise, ona nasıl hırçın ifadeler kullandığı hatırlardan çıkmayacak sahnelerdendir.

Hele, '6'lı Masa' siyaseti günlerinde, masayı devirip gitmesi ve 72 saat sonra o masaya geri gelmesi Ve Cumhurbaşkanlığı seçimlerindeki onca asılmalarına rağmen, Tayyib Bey'i engelleyememeleri üzerine, Kılıçdaroğlu'nun seçilecek bir aday olmadığına dair taa baştan beri açıklamalarını hatırlatarak; kendi siyasetinin tutarlı olduğunu zannetmesi ve hesabını Tayyib Erdoğan'ı engellemek üzre kurması ve ancak ondan sonra hayal ettiği siyaset meydanında güçlü bir oyuncu olabileceğini sanması ve o rüyanın da '28 Mayıs 2023 Başkanlık Seçimi'nde, Tayyib Bey'in yüzde 52 ile seçilmesiyle kâbusa dönmesi..

Evet, nefsaniyeti/ enâniyeti, 'ego'su o kadar güçlü bir kimsenin bir yerlere toslaması kaçınılmazdı.

İktidara erişebilmek için her şeyi mübah gören bazı 'tek adam'ların yolunda giden 'Taşra'nın Kızı', 'taka'sını, sonunda hesab etmediği şekilde karaya vurdu ve çetin mücadelelere girmekte sergilediği enerjisini, boş hayaller uğrunda harcayarak, siyasî hayatına son vermek yolunda önemli bir karar aldı.

Siyonist cinayet mekanizması, ‘öldürdükçe korkuyor, korktukça daha çok öldürüyor!'
12 Nisan 2024 Cuma

'Hareke-t-ul'Muqaveme-t-ul'İslâmiyye' / İslâmî Mukavemet Hareketi (HAMAS)'ın Siyasî Büro Başkanı İsmail Heniye'nin 3 oğlu ve onların da çocuklarından 4'ü, Ramazan Bayramı'nın ilk günü bir otomobille, yakınlarını ziyarete giderken, Siyonist haydutlar çetesi İsrail rejiminin savaş uçaklarının yaptığı nokta atışıyla bu dünyadan koparıldılar. Bize de, 'Bayram gelmiş neyime../ Kan damlar yüreğime..' diye okunan yanık türküyü mırıldattı..

Başka otomobillerin de olduğu bir yolda, sadece o otomobilin vurulmasının tesadüfî olmadığı anlaşılıyor.

Bugün 3 oğlunun ve 4 torununun parçalanmış bedenlerini toplayıp defneden İsmail Heniye, 'siyonist Yahudiler, bu cinayetleriyle bizim direnişimizi kırabileceklerini sanıyorlar..' diyerek, 'şehadet'in kendi aile fertlerine erişmesini söylerken, âdeta Yûnus Emre'nin,

'Câna cefâ kıl, ya vefâ..

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş..

Ya dert gönder, ya devâ..

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş..

Hoştur bana, senden gelen..

Ya hil'at 'u , yahut kefen,

Ya tâze gül, yahut diken

Kahrın da hoş, lûtfun da hoş..'

'nefes'lerini tekrar ediyormuş gibi bir teslimiyet ve sükûn içinde karşılıyor ve şehadetin kendi ailesine böylesine gelmiş olmasını hamd ile karşılıyordu.

Hatırlayalım, HAMAS'n liderlerinden ve yıllarca siyonist zindanlarda kalan Şeyh Ahmed Yâsin de, uzuuun yıllar kaldığı Siyonist zindanından, yarı felçli olarak sedye üzerinde çıkarılmıştı ve gideceği yerlere de yine sedye üzerinde nispeten uzunca olan bir araçla götürülüyordu. Bir gün yine öyle bir hareket halindeyken, Siyonist çete'nin savaş uçakları, nokta atışla o arabayı vurmuşlar ve Şeyh Ahmed Yâsin'i param-parça etmişlerdi, 20 sene öncelerde.. Zannetmişledi ki, Müslümanlar korkacaklardı.. Halbuki, tam tersine, Ahmed Yâsin'in şehadeti, bedenen sağlam olanlar müslümanlarda daha bir dirençli mücadele etmenin şuûrunu uyandırmıştı.

Evet, Ahmed Yâsin, zâten yaşayan bir 'şehîd' durumundaydı ve o haliyle bile 'şehîd'lerin ve şehîdliğin mesajlarını en etkili şekilde fiilen yansıtıyordu. Onun, cismanî olarak hareketten düşmüş o halini bile kendileri için tehlikeli gören ve iki bin yıl vatansız yaşadıklarından, tarih boyunca korkaklıklarıyla meşhur ve de ordusuz ve kahramansız yaşadıklarından siyonist Yahudiler, şimdi, o noksanlıklarını ve ezikliklerini, savunmasız insanların bedenlerini öldürerek 'ucuz kahramanlık'lar elde etmeye çalışıyorlar, korkaklara mahsus bir yöntemi deniyorlar, korktukça daha çok öldürüyorlar ve daha çok öldürdükçe daha çok korkuyorlar.. Siyonist cinayet mekanizması böyle çalışıyor..

Sionist İsrail isimli 'haydutlar çetesi' taa baştan beri böyleydi.. Henüz kendilerini 14 Mayıs 1948'de devlet olarak ilân etmeden, Filistin'de 'Deyr Yâsin' denilen kasabaya bir gece baskını yapıp, kadın, çocuk, savunmasız yaşlı demeden, yüzlerce sivili nasıl öldürdüklerini bir edebî şaheser imişcesine büyük keyifle yazdılar kitaplarında.. Mâsum çocukların körpe bedenlerine sapladıkları süngüleri çıkardıktan sonra o kanlı süngülerin ay ışığında parlayışından bile derin bir zevk aldıklarına dair satırlar, asırların korkaklık ruhuyla büyümüş o 'çıfıt taifesi'nin kendilerini bir anda nasıl kahraman zannettiklerini, 1950'li yıllarda bir ara o 'Haydutlar çetesi'nde Başbakanlık bile yapmış olan Moshée Sharett'in 'İsrail'in Kutsal Terörü' ismiyle yayınladığı kitaptan da okuyabiliriz..

O cinayetkâr çetenin, 1956 yılındaki Süveyş Kanalı Savaşı'nda, Mısır'ın Süveyş şehrinde, ilkokullardaki yüzlerce çocukları bile katlettikleri; sonra, 1974'de Tell- Zaatar Kampı'ndaki sivilleri, kadın-çocuk demeden, binler halinde ve -görenlerde daha bir dehşet uyandıracak şekilde- nasıl parçalayarak öldürdüklerinin hikâyesi, daha bir ayrıdır. Ki, o zaman ülkemizde, bu facialardan haberdar edecek güçlü bir matbuat bile yoktu ve 50 yıl önce, o büyük faciayı, 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesindeki köşemde efkâr-ı umûmiyeye ilk duyuranlardan birisi olarak bu satırların sahibince yazıldığında, genç Müslüman nesiller âdeta şoke olmuştu..

Hele, 1982'de, Lübnan'da, 'Sabra' ve 'Şetila' Kamplarında 'Siyonist çete'nin o zamanki Savunma Bakanı Ariel Sharoon isimli başkaatilin, Lübnan'daki 'Marûnî Hristiyan' çetelere işlettiği cinayette binlerce sivil insanı öldürtüşü ve sonra da, 'Sabra ve Şetila'da bizi ilgilendiren bir durum yoktur, Yahudi olmayanlar Yahudi olmayanlarca öldürülmüştür..' diyecek kadar, işlettiği cinayetlerin, barbarlıkların sorumluluğunda kaçışını hatırlayabiliriz..

Hani, şimdi de, Siyonist bir Katolik Hristiyan olduğunu iftiharla belirten Amerikan Başkanı Biden'ın İsrail haydutlar çetesine, en gelişmiş silahları verip, 'İsrail'in kendisini koruması için, HER ŞEYi yapabilir' ruhsatını verip; sonra da Netenyahu'yu 'çok ileri gittin..' diye zâhiren suçlaması, 'diplomatik üçkağıtçılık..'tan başka ne olabilir? Ama, şurasını da teslim etmek gerekir ki, Moshee Dayan'ların, Ariel Sharon'ların her birisinin öldürttükleri mazlûm Müslüman sivillerin sayısı, Netenyahu' ve çetesinin öldürttüğü ve Gazze'de yıkıntıların altından çıkarılamayanlarla 50 bin'i aşan sivil Müslümanların sayısını bulmaz; o, 'baş firavun'luğa oynamaktadır.

.Okuyucularla Hasbihal: Siyonistler, Yahudi olsun veya olmasınlar inançları gereği, ırkçı ve katil ruhludurlar
14 Nisan 2024 Pazar

*Amerika- Kaliforniya'dan Sâhir Kahramanî yazıyor: 'Selamünaleyküm Selahaddin Ağabey.. Beni hatırlamakta belki zorlanabilirsin.. Ben 28 sene öncelerde Amerika'ya gelirken, 1965'lerde Müslüman olan İngiltere doğumlu ve Berkeley Üni'de öğretim üyesi Prof. Hâmid Algar'la tanışmamı sağlamıştın. İngilizcemin yetersiz olduğu o ilk yıllarda, Hâmid Hoca'nın Farsçayı ve hem Tebriz , hem de İstanbul şivesiyle Türkçeyi konuşması benim yetişmemde çok fayda sağladı. Üniversiteyi bitirdikten sonra da, ben yine Amerika'da kaldım ve ben yine o çizgideyim.. Buradaki Müslüman öğrencilerle irtibatım da devam ediyor..

Geçen hafta, Kaliforniya'da Berkeley Hukuk Fak. Dekanı Yahudi Chemerinsky ve Prof. hanımı Fisk, 50 kadar Müslüman öğrenciye bir iftar verdi. Herhalde Müslümanların sempatisini kazanmaya çalışıyorlardı. O davette, daha başka Yahudi ve Hristiyan öğretim üyeleri de vardı. Ancak, Gazze'de Siyonist İsrail tarafından uygulanan barbarlığı savunan bazı Amerikalı Yahudilerle Müslüman öğrenciler arasında sert tartışmalar oldu ve bir Müslüman kız öğrenci bu tartışmaları filme almak istediğinde, bazıları onun elinden telefonunu almaya ve örtüsünü de çekmeye çalıştılar. Yani, fizikî bir kavgaya vardı mesele..

Dekan, 'bu sosyal fırsatı siyasî gündemleri için kullananları' ve 'Yahudi oluşuna vurgu yapılması'nı kınadığını açıkladı.

'Filistin'de Adalet İçin Hukuk Öğrenciler Birliği'nin sözcülerinden Melek Afenî ise, açıklamasında, 'Bizim protestomuz, Dekan Chemerinsky'nin yahudi kimliğine değil, onun İsrail rejiminin bunca kanlı siyasetlerini desteklemesine ve Siyonistliğini açıkça ifade etmesine ve Gazze'deki barbarlığa karşı yapılan protestolara katılan öğrencileri susturmaya çalışmasınadır..' dedi..

Ayrıca, buradaki, "Yahudi' ama, 'anti-Siyonist' olan hukuk öğrencileri, 'Anti-Siyonizm, antisemitizm değildir. Dekan, İsrail karşıtı konuşmayı gayrimeşru hale getirmek için antisemitizm suçlamalarını kullanarak bu iki kavramı birleştiriyor. Biz, anti-Siyonist yahudiler olarak, Filistin halkını desteklerken, antisemitizmi kınadığımız gibi, bu kavramın, Siyonizmin hizmetinde silâh haline getirilmek istenmesine karşı çıkıyoruz..' diye açıklama yaptılar.

Böyle düşünen insaflı ve Siyonizm'e karşı olan Yahudiler varsa da, Siyonist olan Yahudilerin Amerika'da çok etkili olmalarına şaşırıyorum.'

Evet bu okuyucu bunları yazmış..

-- Aleykümselam, Sâhir kardeşim, 30 sene öncesinde bazı gençleri oralarda kaybolmamaları için, evet Hâmid Hoca'ya ve diğer dostlara gönderiyorduk. Siz de demek ki onlardan birisisiniz.. Verdiğiniz bilgiler için teşekkürler.. Bahsettiğiniz hadise gibi nice örnekler daha var..

Filistinli mazlumların yanında yer alan ve Müslüman olmayan öğrencileri bile atmakta kendilerini özgür bilen Amerika ve Avrupa üniversitelerindeki anlayış, evet, giderek artmaktadır. Daha, geçen hafta, Amerika ve Almanya'da Filistin'i destekleyen yüzlerce öğrencilerin kayıtları silindi. Sadece öğrenciler değil, hattâ, Ocak-2024'ün son haftasında Harvard Üni'nin rektörü Claudine Gay'i bile Siyonistlerin, kontrollerindeki medya baskısıyla istifa ettirdiklerini de hatırlayalım.

Siyonist Yahudilerin Amerika'da ve kapitalist- emperyalizm dünyasında bu kadar etkili olmasına şaşırmayınız.. Kapitalizm, paraya ve diğer maddî güçlere taptırır.. Dünyanın en büyük kapitalist milyarderleri onlardan Ve ayrıca Amerika'daki medya kuruluşlarının yüzde 60'dan fazlasının sermayesi, Siyonist- Yahudilerin kontrolünde.. Ve Amerika'da Yahudiler genel nüfus içinde yüzde 3'ü bulmuyor, yani Amerika'daki bütün Yahudilerin ayısı nüfusu 9 milyon kadar.. Ama medya organlarında çalışanların yüzde 25'i Yahudi.. Onların da servetlerini , kalemlerini , mikrofon veya kameralarını Siyonist Yahudileri suçlamayacak şekilde kullanacaklarını söylemeye gerek bile yok..

*Ferhat K. isimli okuyucu da, 9 Nisan tarihli yazımda, Yûnus Emre'den aktardığım, 'Yetmişiki millete bir gözle bakmayan, halka müderris de olsa, hakikate âsidir.' şeklindeki söze itiraz ederek, 'Biz 72 millete bir göz ile bakamayız..' diyor..

--Bu okuyucu kardeşime hatırlatayım ki, o sözün, 'insanın yaratılışıyla ilgili olduğunu' göz önüne almamışsınız.. Kaldı ki, yazıda, o hususlara da değinilmiş; Tîn Sûresi'nde, 'Biz insanı en güzel şekilde halkettik..' meâlindeki âyete işaret olunmuştu. Kezâ, Hz. Peygamber (S) de, Vedâ Haccı Hutbesi'nde 'Ey insanlar, hepiniz Benî Âdem'siniz, (Âdem neslisiniz), Âdem ise topraktandır..' mealindeki derin mânâyı da düşünmek gerekir. Aslî ölçüyü ise, Kur'an-ı Mubîn, 'inne ekremekum indallahi etqaakum../ 'En üstününüz, taqvâda en ileride olanınızdır.' meâlindeki (Hucûrât-13. âyet) vermektedir. Her çocuk da, rüşd yaşına gelinceye kadar, -hattâ ebeveynleri veya yaşadıkları toplum, onları putperestliğe yönlendirse bile, rüşd yaşı öncesinde günahsızdırlar, sorumlu tutulmazlar.

*

Teknolojik üstünlüklerine rağmen, ‘yürekleri olmayanlar'ın şaşırdığı bir gece...
15 Nisan 2024 Pazartesi

İran rejiminin perde gerisindeki en güçlü kumandanlarından Kasım Süleymanî'nin, 3 Ocak 2020 günü Bağdat Havaalanı'nda, bir Amerikan bombardıman uçağının nokta atışıyla vurularak öldürülmesi ve bu cinayetin, o zamanki Amerikan Başkanı Trump tarafından dünyaya büyük bir güç gösterisi olarak açıklanmasından sonra, İran lideri S. Ali Khameneî, 'Cevabımız çok şiddetli olacaktır..' demişti.

Aradan bunca yıl geçti, o şiddetli cevap verilememişti.

1 Nisan 2024 günü de, Suriye'nin başkenti Şam'da, İran Konsolosluğu'na Siyonist İsrail rejimi tarafından savaş uçağıyla yapılan saldırıda, 2'si general olmak üzere üst dereceli İranlı 7 askerin öldürülmesi üzerine, İran makamları, yine 'Cevabımız şiddetli olacaktır..' diyorlardı. Ama, iki hafta geçtiği halde, o cevaptan, hiçbir haber yoktu.

İranlı liderlerin özellikle son 20-25 yıl içinde büyük ve iddialı intikam sözlerini dillendirip, sonra da yerine getiremeyişlerini eleştirenlerden birisi de, bu satırların sahibi idi; Saff Sûresi'de yer alan, 'Ey iman edenler, yapamayacağınız şeyleri niçin söylersiniz?' meâlindeki 2. âyeti hatırlatarak.. Çünkü, Süleymanî'nin intikamı alınamamıştı.

*

Şimdi ise, Siyonist İsrail rejimi, İran Konsolosluğu'nu üçüncü bir ülkede, Suriye'de vurduğuna göre, İran'ın da cevabını, üçüncü ülkelerdeki İsrail elçilik veya konsolosluk binalarına zarar vermek şeklinde ortaya koyabileceği akla ilk gelenlerdendi. Ancak, Elçilik binaları, (uluslararası hukuk kurallarına göre, elçiliğin sahibi olan ülkenin kendi toprağı sayıldığına göre), İsrail rejimi, İran ülkesine saldırmış oluyordu ve bu yüzden, İran da kendisini 'meşrû müdafaa' durumunda gördüğünden, haklı olarak İsrail'e 'misilleme'de bulunabilirdi ve öyle de oldu ve 13 Nisan gecesi, İran İHA'larıyla uzun menzilli balistik füzeleri fırlatılmaya başlandı.

Ancaak, Amerika ve İngiltere, Irak, Ürdün ve Güney Suriye hava sahası üzerinden geçen İran İHA'ları ve füzelerinden çoğunu havada imha etmişti. Ama, İran'ın bu İHA ve füzelerinden bazıları da İsrail rejimi tarafından düşürülmüştü. Bazıları da, sadece askerî merkezleri hedef aldığından oralara düşmüştü; ama, şehirler ve ticarî merkezlerin hedef alınmadığı açıkça belirtilmiş; Siyonist İsrail rejiminin Gazze'de yaptığı gibi sivil merkezler hedef alınmamıştı.

*

Öyle görünüyor ki, Ekim-1973'de, Enver Sedat Mısır'ın ânî saldırısıyla başlayan 'Ramazan Günleri Savaşı'ndan sonra, İsrail rejimine karşı, kendi dışından, 50 senedir bir saldırı yapılamamış iken ve 'Demir Kubbe' denilen sihirli savunma mekanizmasının her şeyi önleyebileceği iddiaları dünya kamuoyunu etkilemişken; işte şimdi İran, İsrail'i sınırlı da olsa vuruyordu.

*

Ama, sonu bir dünya savaşına bile dönüşebilecek bir harekât için, İran, son derece dikkatli, temkinli ve inisiyatifi yitirmeyerek, karşı tarafın/ tarafların muhtemel tavırlarına karşı yeni taktikler geliştirmek hesabına da dayalı bir strateji geliştirmişti.

Elbette, İran, gerek İsrail'in, gerekse onun arkasındaki Amerika ve bütün NATO dünyasının muhtemel tepkilerini görmek isteyecekti. Onların teknolojik gücünü de biliyordu herhalde..

Bu durumda, İran, teknolojik imkânlarının sınırlı olmasından kaynaklanan elverişsizliklere rağmen, gerektiğinde hasmına saldıracak kadar 'yüreği / cesareti' olduğunu göstermiş oldu. Buna karşılık, hasımlarının onca teknolojik üstünlüklerine rağmen, daha da büyüyebilecek bir savaşı göze alabilecek yüreklerinin/ cesaretlerinin olmadığı da genel olarak sergilenmiş oldu.

*

Özellikle, 'alınlarının sert taşa sürtülmesi' açısından 3 ülkenin durumu da ilginç bir tablo oluşturuyor.

Çağdaş Firavun edâlı tekebbür âbidesi Amerika'nın alnının sert taşa sürtülmesi kısmen gerçekleşmiştir. Çünkü, Amerika bir 3. Dünya Savaşı'nın ortaya çıkmasını göze alamıyor; Rusya ve Çin'in sessizce, pusuda beklediğini görüyor..

'Arkamda Amerikası, Avrupası, Rusyası, Çin ve Hint'iyle bütün maddî güç merkezleri olduğuna göre, 'Var mı bana yan bakan!' edâlı Siyonist İsrail'in alnı da sert taşa sürtülmüştür.

Bazılarınca alnının sert taşa sürtülmesi arzulanan diğer ülke de İran idi.. O da, onca tehditlerine rağmen, daha temkinli olması gerektiğini bu son harekâtıyla kısmen anlamış görülüyor..

Ama, bu fırsattan istifadeyle, İran'ın mezhepçi siyasetlerinden rahatsız olanların, başka bir mezhebî taassubla, emperyal güçlerin İran'ı ezmesini heyecanla bekleyenler de var ki, o konuya da, 17 Nisan Çarşamba günü yazımızda değinelim; inşaallah..

*

NOT: Bir resmî kuruluş, Malatya'daki Kürecik Üssü'nün bir 'NATO üssü' olduğunu, NATO ülkelerine ve güçlerine yönelik tehlikelere karşı bir savunma rolü üstlendiğini ve NATO üyesi olmadığından a İsrail'le ilgisinin olmadığını ve oradan İsrail'e bilgi verildiği iddialarını yalanladı.

Bu söz, zâhirî kalıbıyla doğru.. Ama, NATO'nun bütün bilgilerinin, İsrail'le paylaşıldığı bilinmiyor mu?

Bu gibi yalanlamaları yapanlar sadece kendilerini değil, halkı da yanlış bilgilendirmek ve kandırmak durumuna düşeceklerini unutmamalıdırlar.

*

.Bir ‘Müslüman ülkesi', emperial güçlerce yakılıp-yıkılsa, bazı kesimler bayram mı edecekler?
17 Nisan 2024 Çarşamba

Ekranlarda, son 'İran- İsrail sürtüşmesi' etrafında sohbet edenlerin, kendi hayalhanelerinde ürettikleri, İran'la Amerika ve İsrail arasında üçlü bir 'danışıklı dövüş' senaryolarını topluma 'gerçek' imişçesine takdim etme tuhaflıklarından hedefin ne olduğu üzerinde durulmalı değil mi?

45-46 sene önce bu günlerde, İran'da milyonlar aylarca ayakta, en önde, çadurlu -çarşaflı hanımlar'ın hançerelerinden yükselen 'Allah'u Ekber!' sadâları dünyayı sarsıyor, hakezâ, 'Lâ Şiîyye- Lâ Sunniyye, Vahdet-i İslâmiyye..' (Şiîlik- sünnîlik yok, sadece İslâmî vahdet/ birlikvar!' nidaları da yükseliyordu. Şah ve ordusu ise, 1,5 yıl süren o gösterilerde, binlerce insanı öldürüyorlardı ve toplam kurbanların sayısı 100 bini geçmişti. Şahlık rejiminin devrilmesinden hemen sonra, 'Tahran'daki İsrail Büyükelçiliği de, 'Filistin Kurtuluş Teşkilatı 'El-Feth'eFilistin Elçiliği olarak tahsis ediliyordu.

Ama, İslâm İnkılabı Hareketi, Saddam Irakı'nın âni saldırganlığıyla başlayan ve 1980-88 arasında 8 yıl süren ve iki taraftan 1 milyondan fazla insanı yutan, korkunç 'İran-Irak Savaşı' ve içerde de Amerikancı Marksist grupların bitmeyen bombalı suikasdleri ve diğer silahlı karışıklıklarla boğuşuyor ve o İnkılab Hareketi'nin en etkili isimlerihayattan koparılıyordu. Amerika ve müttefikleri ise, o İnkılab Hareketini, ya 'İran coğrafyasına mahsus', ya da 'Şia mezhebi'yle sınırlı bir çizgi'de tutmaya çalışıyordu.

Ama, ulemâ kesiminden Muhammed Huseynî Beheştî , Huseyn Ali Muntezerî ve hattâ Hâşimî Refsencanî gibi, mezhebî konularda itidal sahibi seçkin isimler, hayattan çekildikten sonra.. Emperial odakların istekleri yönünde gelişmeler daha bir görülmeye başlandı.

Böylece, her mezheb, kendilerini 'gerçek İslâm' olarak görmekte daha bir ısrarlı oldular. Ama, Tayyib Erdoğan'ın bir Tahran ziyaretinde medya mensuplarının bu konudaki sorusuna cevap verirken, 'Benim dinimin adı Şiîlik veya Sünnîlik değildir; benim dinimin adı İslâm'dır..' demesi, İran halkından nicelerinin hâlâ da unutamadığı bir hakikat parıltısı idi.

Ne var ki, İran'ın özellikle Suriye, Yemen ve Afganistan gibi coğrafyalarda mezhebçi bir siyaset izlediği, genelde dünya Müslümanlarının büyük ekseriyeti arasında sancılı bir genel kabul halinde.. Ve 45 yıl öncelerde dünya Müslümanlarına verdiği cihanşumûl bir İslâm mesajı yerine, bugün yazık ki, belli bir coğrafya ve belli bir mezhebî anlayışla sınırladı kendisini..

*

Bu konuyu niye mi hatırlatmaya çalışıyorum?

Sünnî Müslümanların inancında, 'Ehl-i Kıble olanı tekfir yoktur.'

85 milyonluk İran'da, evet yüzde 80-85'lik bir kesim, Şah İsmail zamanından beri, yani 500 yıldır, İslam'ın 12 İmam Şiası denilen bir mezhebî yorumu üzerindedir. İran halkının İslâm hakkındaki bilgisi de, bizim halkımız arasındaki bilgi seviyesinden daha ileride değildir.

*

Ama, şimdi hayatta olmayan bazı isimlerden kalan videolardaki cerbezeli konuşmalara bakılırsa, 'İran, İslam tarihi boyunca Müslümanlara hep müşkülat çıkarmış' imiş.. Kaldı ki, Milâdî-635'lerden, Hz. Ömer zamanından 1520'lere kadar 900 yıl boyunca, İran'da Şiîlik hâkim değildive sadece Selçuklular'ın asıl vatanının İran coğrafyası olduğundan bile, o gibi iddiaların yersizliği anlaşılabilir.

*

Böyleyken, son 'İran-İsrail' geriliminde, İsrail'e kimlerin ve nasıl sahib çıktıkları ve İran'ın yüzlerce İHA ve balistik füzelerinin İsrail'e varmadan, Irak, Suriye ve Ürdün üzerinde, Amerika, İngiltere ve Fransa tarafından vuruldukları ortada iken ve o devletlerin şimdi, İsrail'in İran'a yeni saldırıları için bütün o ülkelerin hava sahalarını açık tutacağı; bize bir şeyler anlatmıyor mu?

Evet, bazılarının hâlâ, İran'la 'İsrail ve Amerika'nın bir oyun ve 'danışıklı dövüş' içinde olduğunu iddia edebilmelerini ve dahası, İran, 'İsrail, Amerika ve Avrupa' tarafından ve topyekûn bir saldırıya mâruz kalsa; birileri sevineceklermiş gibi bir tavır sergileyeceklerini nasıl değerlendirmeli?

*

Hristiyanlık dünyası, 2 bin yıl lânetli olarak gördüğü ve dışladığı Yahudilerle geçmiş asırların düşmanlıklarını unutup, Siyonist İsrail rejimini Müslüman coğrafyasının kalbine, bir zehirli hançer olarak saplamışken, Amerika Başkanı Biden'ın, açıkça, 'Amerika olarak varlığımızı İsrail'in güvenliğine adamışızdır..' deyişini ve 'Burada İsrail adına bir devlet kurulmamış olaydı bile, biz burada böyle bir devleti yine kurardık..' demesini düşünmeli değil miyiz?

Böyleyken ve yeni bir Dünya Savaşı'na yol açması tehlikesi bile taşıyan hassas bir zaman diliminde, Müslümanların, geçmiş asırlardaki mezhebî farklılıklarının acı hâtıralarından sıyrılıp, bugünü, Müslümanca değerlendirmeye yönelmeleri gerekmez mi?

‘Koyun sürüsü' gibi oy verenler kimlermiş; anladınız mı ‘taife-i laicus'?
19 Nisan 2024 Cuma

Ülkemizde, CHP'ye oy veren kitlelerin, '1950 Seçimleri'nden, yani geçmişe nispetle ilk kez yapılan serbest seçimlerden bu yana, yani üççeyrek yüzyıldır, anlaşılması zor bir sosyolojik vakıa olarak 'kemikleştiği' biliniyor ve bu durum şu son mahallî seçimlerde de bir kez daha görüldü. CHP'nin aldığı oy, yüzde 37,5 gibi görülse bile; taraftarlarının yine kemikleştiği görülen DEM Parti tarafından desteklenişiyle aldığı yüzde 10'luk oy artışı çıkarılınca, geride yine eski oylarını aldığı görülüyor.

Diğer partilerde ise, yukarda zikredilen iki parti dışındaki siyasî yelpazede bulunanlarda, böyle bir 'kemikleşme' veya 'koyunlaşma' durumu geçmişte de görülmedi, son seçimlerde de.. Anlaşılıyor ki, resmî ideolojinin 1923'lerden kendisine bağladığı 'yeni sınıf' mensupları konumlarından memnunlar.. Öteki küçük partinin destekçileri ise, etnik bir bağlılık körlüğünden bir türlü kurtulamıyorlar.

22 yıldır merkezî iktidarı elinde tutan Tayyib Erdoğan, Mart-1994 sonunda yapılan mahallî seçimlerde, İstanbul BŞ. Belediye Başkanı olduğu günlerden beri sadece ülkenin değil, Müslüman halkların arasında da ilgiyle takip edilen bir 'lider' olarak yükselmişti. Ama, bu durum, dünyanın stratejik emperyalist merkezlerinde de kaygıyla izlenen bir şahsiyet halinde değerlendiriliyordu. Onun hele de, Davos'taki Dünya Ekonomik Forumu'nda , 29 Ocak 29 gecesi, İsrail rejimi C. Başkanı Şimon Perez'e, 'One Minute!' çekip, 'Siz öldürmeyi çok iyi bilirsiniz..' dediği meşhur çıkışından ve onların katil olduklarını en net ifadelerle dile getirmesinden sonra, 'Boğaz'daki Hasta Adam gitti, yerine 'Kızgın Adam geldi..' gibi nitelemeler yapıldığını hatırlayalım..

Halkımızın bu ikili dışında, 'koyun sürüsü' gibi oy vermediği defalarca gösterildi.. Gerçi, 3 Kasım 2002'deki seçimden bu yana yapılan bütün Genel ve Mahallî seçimlerde, referandumlarda, Erdoğan'ı tam olarak destekledikleri görüldü; ama, Erdoğan'ın 22 yıllık iktidarından genelde memnun olan seçmenler, son mahallî seçimlerde, 'fenerin fitili'ni dikkatlice biraz kısmışlar ve kezâ, asıl 'koyun sürüsü' gibi oy verenlerin kimler olduğunu görmek için bir siyasî cenaha bir ayna da tutulmuştur.

Bu durum, iyi değerlendirilirse, bünyenin daha bir sıhhat ve selâmet kazanması için bir fırsata dönüştürülebilir. Tayyib Bey bunun yapacak dikkate de, liderlik gücüne de sahiptir.

Esasen, seçim gecesi, tablo ortaya çıkar çıkmaz, "Seçimleri objektif olarak değerlendirmemiz gerekiyor. Milletimiz bizden özeleştiri yapmamızı istemiştir. Biz de bu tablonun çok iyi farkındayız. Bu mesajların gereğini de mutlaka yerine getireceğiz" demiş ve seçmen kitlelerin verdiği mesajı değerlendireceğini de göstermişti.

Erdoğan, evvelki gün AK Parti'nin Meclis Grubu'nda yaptığı konuşmada da, 'Bu harekette yeise yer yoktur. Bu hareket, korkakların omuzlayacağı bir hareket değildir. Muhasebemizi yapar, hatalarla aramıza mesafeyi koyar, 'Nerede kalmıştık?' der ve kaldığımız yerden yolumuza daha güçlü bir şekilde revan oluruz" derken, güçlü liderliğini bir daha ortaya koyuyordu.

Şimdi gerekli olan, Tayyib Bey'in önceki vazifelendirmelerde yönetim kadrosunda olanların, onun hareket alanını, bir alınganlığa meydan vermeden, kendiliklerinden açmaları ve yeni vazifelendirmeler yapılmasını beklemeleridir.

*Ve...

'Önemli bir NOT: İran'ın İsrail'e 'insansız hava araçları' (İHA) ve füzelerle saldırması ve 300'den fazla İHA ve füzelerin, Amerika, İngiltere ve Fransa tarafından, daha Irak, Suriye ve Ürdün üzerinde vurulması karşısında İran'a destek çıkmamızı bazı kimseler anlamakta zorlanmışlar; mesajlarından anlaşıldığına göre..

Hadise şudur: 'Siyonist İsrail Çetesi', Gazze'de yıkıntıların altından çıkarılamamış olanlarla birlikte, çocuk, kadın ve diğer savunmasız sivillerden 40 binden fazla insanın katledilmesiyle yetinmeyip, İran'ın, Şam'daki diplomatik merkezine, yani İran toprağına da saldırmış ve İran'ın, 2'si general olmak üzere, 7 askeri personelini katletmiştir.

Bu açık saldırı karşısında İran, uluslararası hukuk açısından, misillemede bulunmakta, tamamıyla haklıdır.

Gerisi, bir satranç oyunu gibidir, psikolojik savaş taktiklerini her oyuncu kendisi belirler. Ateş çemberine girilen bir noktada, 'şöyle yapılmalıydı, böyle yapılmamalıydı..' demek, rahat köşelerine kurulup uzaktan gazel okumak olur.

Bu satırların sahibi, hangi Müslüman ülke olursa olsun, haklı olduğuna inandığım konuda ona destek vermeyi, en azından itiqadî bir sorumluluk olarak görür.

Eğer, Müslüman ülkeler (yani, halkının ekseriyeti Müslüman olan ülkeler) yanlış yaparlarsa, eleştirimizi elbette ki yapar; haklı olduğu konularda da destekleriz.

Okuyucularla Hasbihal: Bütün Müslümanlar bir ordudur; ona katılmayanlar, düşmana hizmet eder
21 Nisan 2024 Pazar

*İzmir'den Bekir K. isimli okuyucu, '17 Nisan tarihli ve 'Bir Müslüman ülkesi emperyalist güçlerce yerle bir edilse, bazıları bayram yapacaklar' konulu yazınızı üzülerek okudum.. İran'ı bir Müslüman ülkesi saymanıza çok şaşırdım..' diyor..

-- Bekir Bey, asıl sizin değerlendirmenize ben şaşırdım.. Müslüman halkların ekseriyet halinde olduğu bütün ülkeler Müslüman ülkeleridir.. Onların her birisinin iç veya dış problemleri var veya bazı ülkeleri rahatsız ediyor diye, o ülkeleri ve halklarını Müslüman saymamak hakkı kimsede yoktur. Bunun ölçülerini, Kur'ân'ın ve Hz. Peygamber (S)'in bildirdiği kurallar belirler. Ayrıca, Müslüman olan kişi veya halkların-ülkelerin de yanlışları olabilir ve günahkâr sayılabilirler, ama, Müslüman değildir denilemez.

İran da, Türkiye gibi, 85 milyon nüfusuyla evet, yüzde 98'i Müslüman olan bir ülkedir.. Doğrudur ki, son 500 yıldır, Şah İsmail zamanından beri ; İslam'ın iç meselesi olan Şia yorumuna bağlanmıştır, ve büyük ekseriyeti namazında-niyazında, olan Müslüman bir halktır.. Ayrıca, 85 milyonun içinde 18-20 milyonu bulan Sünni Müslümanlar da vardır.

Hristiyanlarla Yahudiler 2 bin yıldır birbirlerini sıradan düşman değil, hattâ 'lânetli, mel'ûn' olarak bilirken, Müslüman dünyasına düşmanlık söz konusu olunca, hele de son 100 yıldır o eski düşmanlıklarını unuttular ve Filistin İslam coğrafyasını işgal etmekte bütün emperyal güç odakları tam bir işbirliği yaptılar.

O halde, biz de Amerika'nın, İsrail'in, Avrupa'nın el birliğiyle düşman oldukları Müslüman bir ülkeyi ve halkını savunmalıyız. Aramızda İslam üzerine olan yorum farklılığı , kendi iç meselemizdir ve onu halletmemiz gerekir.

*Ş.Azaklı isimli okuyucu, 'İran, ümmetin bir parçası değildir' demek haksızlık olur. Evet, bir parçasıdır ancaak.. İslam Ümmetinin bünyesi içinde rahatsızlık veren uygulamaları da görülmeli.. Bu aykırılıklardan kurtulmanın yollarını bulmamız gerekiyor..' diyor.

*Mahmud A. isimli okuyucu ise şöyle diyor: 'Evet, söylediklerinizin çoğuna katılıyorum. Ama, müslüman da akıllı olur. Bir Müslüman ülkesindeki rejim, insanları kendi İslam yorumuna bağlamak çabasında olurken, hele bir de kendi yorumundan olmayan Müslümanlara acımasızca zulüm uyguluyorsa, bu konuyu da aklımızdan çıkarmamak şartıyla.. '

Saadet

*R. Cömert isimli okuyucu da diyor ki: 'Ah Selahaddin âbim, ülkemizde de öyle mezhepçi Müslümanlar var ki İran'ı yerle bir etseler zil çalıp oynayacaklar. Sanıyorlar ki İran yok edilirse, emperyalist güçler orayı ve diğer Müslüman coğrafya ve ülkelerini serbest bırakacaklar.. Yazık, bir türlü ümmet olamadık..

--Bu okuyucunun anlattıkları da böyle, özetle.. Dün, Tayyib Bey de 'İran-İsrail gerilimin azaltılması konusunda bütün müslüman ülkelerin birlikte çalışması ve müşterek tedbirler almakta işbirliği yapmasıyla mümkündür' diyordu, Hamas'ın Siyasî Büro Başkanı İsmail Heniye ve Mısır Dışişl. Bakanı Semih Şükrî'yi kabulünde yaptığı konuşmada..

Evet, bütün Müslümanları tehdit eden bir emperyalist güçle karşı karşıyayız, yani mesele sadece Siyonist İsrail çetesi ile, bölge ülkelerinden 1-2'si arasında değil.. Müslüman coğrafyaları ve İslam Milleti, bütünüyle yeni bir Moğol İstilâsı veya Haçlı Seferi anlayışıyla, ezilmek, köleleştirilmek isteniyor ve Siyonist çeteyi de her ne pahasına olursa olsun, Müslüman coğrafyalarının kalbine saplanmış bir zehirli hançer gibi korumaya kararlı bir emperyalist dünya var.. Daha evvelki gün BM Güvenlik Konseyi'nde 15 üyeden 14'ü Filistin'in Birleşmiş Milletler üyesi bir devlet olarak kabullenilmesi, tek başına Amerika tarafından ret ve veto edildi.. Amerikan Başkanı Biden, 'Biz Amerika olarak varlığımızı İsrail'in güvenliğine adadık..' diye boşuna demiyor.. Ve Filistin'de katledilen bütün Müslümanların kanından sorumlu olan, tek başına Siyonist İsrail değil, onun arkasında duran Amerika ve diğer emperyal güçlerdir..

Çare de, bütün Müslüman ülkeler ve halkların yekvücut olmasıdır..

* Saadet Ercan isimli okuyucu ise, 'İran öldürülen generallerine karşılık, attığı füzelerle yedi yaşındaki bir kız çocuğunu yaralamış.. O kadar cesurlar yani..' diye 'ironi' yapıyor..

--Bu hanım kardeşimize belirtelim ki, bütün dünya diken ütünde.. Ve 3. bir Dünya Savaşı'nın sorumlusu olmak istemiyor kimse.. Unutmayınız ki, 1. Dünya Savaşı, 28 Haziran 1914'de Saraybosna'da Avusturya- Macaristan İmparatorluğu Veliahdı Ferdinand ve hanımının bir Sırp milisi tarafından öldürülmesi, evet, sadece 2 kişinin öldürülmesiyle patlamış ve en azından 30 milyon insanı yutmuştu, o savaş.. Şimdi, gerek İran, gerekse Siyonist İsrail, karşılıklı misillemelerinde hiç kayıplarının olmadığını söylüyorlar.. Biz de, 1974 – Kıbrıs Çıkarması sırasında Kocatepe isimli Savaş gemimizi, yanlışlıkla kendimiz vurmuş ve yüzlerce askerimiz Akdeniz'de can vermişti , ama, bu hatayı 25 sene sonra 1999'da itiraf etmiştik..

Bu bir karşılıklı savaş yoklamasıdır ve bu satranç, uzuuun ve sabırlı psikolojik taktiklerin denenmesini gerektirir.

.Büyüyenleri de rüşt yaşına erdirmek istemeyen bir bayram..
22 Nisan 2024 Pazartesi

Bugün aslında başka bir konuyu yazacaktım, ama, her yerde ve de ekranlarda, sadece yüzleri boyanmış değil, dünyanın çeşitli yerlerinden getirilmiş rengarenk çocukların resimlerini görünce, anladım ki, yarın, 23 Nisan 1920'nin yıldönümü.. 1979'dan beri de, dünya çocuklarına 'Sizde de böyle bir bayram var mı?' havası verilerek, yüzlerce çocuk getiriliyor..

Dün, belediye otobüsündeyim..

Yanıma, 5 yaşlarında şirin mi şirin kızıyla bir anne oturdu.. Çocuk, 'Bak bana!' der gibi yüzündeki boyaları gösterdi.

Eve geldim.. bir tv. ekranını açtım.. Yine, ufak bir kız çocuğu.. 'Bayram..' diyordu.. Ona, 'Ne bayramı bu?' diye soran bir büyüğüne, 'Çocuk Bayramı..' dedi, ama, resmî ideoloji'nin 'ikon'laştırdığı bir ismi telaffuz ederek, 'Çok teşekkür ederim..' dedi..

Zâten, sadece çocuklara değil, bunca yıldır, kocaman-kocaman oldukları halde, rüşd yaşına ermedikleri düşünülen büyüklere de anlatılmak istenen asıl konu, bir kişiye 'arz-ı ubûdiyet' değil mi? 1958-59'da yatılı okumak için geldiğim Ankara'da, okulumuzun hemen bütün sınıflarında ve idarî odalarında, bir fotoğraf ve yanı başında da zamanın reisicumhuru Celâl Bayar'ın, 'Seni sevmek ibadettir' yazılı çerçeveli- camlı tabelâlar bizim körpe dimağlarımıza bir şeyleri yerleştirmeyi hedefliyordu.. Yazık ki, o tablo, biraz daha değişerek, tek kişinin 'ikon'laştırılması yönünde hâlâ da nice ilkelliklerle birlikte sergileniyor..

Geçtiğimiz yıllarda bir takım büstlerin önünde secde vaziyetinde yerlere yatırılan ilkokul çocuklarının veya benzeri görüntülerin tekrarlanmaması için, umarım, M. Eğitim Bakanı Yusuf Tekin Bey bu yıl, gerekli ikazı yapmıştır.

Birkaç sene önce, bir dostum anlatmıştı.. Akşam evine döndüğünde, hanımı, ilkokul birinci sınıftaki kızının devamlı ağladığını söyler.. O da, 'Gel bakalım, kızım.. Niye ağlıyorsun?' diye sorunca, konu anlaşılır.. Çünkü, o gün, bir çizgi film gösterilmiştir, sınıflarda.. Çocuk der ki: 'Baba, bugün bir çizgi film seyrettik.. Medresede sarıklı-cüppeli bir kişi, atamızı falakaya yatırdı, ayaklarına vurdular- vurdular, o çığlıklar atıyordu, onun için ağlıyorum..'

Nasıl?..

Bir taşla, kaç kuş birden vuruluyor..

28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı günlerinde, kocaman- kocaman generaller, '7- 8 yaşındaki çocuklara Ortaçağ inançları öğretilir mi?' demiyorlar mıydı? 'Yaz tatilinde Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından açılan Yaz Kur'an Kursları'nı, Ortaçağ zihniyetinin ocakları gibi sözlerle eleştirmemişler miydi? Ama, onlar körpecik çocukların beyinlerine büst dikmeye çalışmıyorlar mı? Onların günümüzdeki bir başkası olan şimdi Muhalefet lideri Ö.Ö de aynı sözleri daha geçen sene söylememiş miydi?

*

15 yıl kadar öncelerde, yüksek başarılı 15-20 kadar lise öğrencisi M.Eğitim Bakanlığı'nca, ödüllendirilmek için Almanya'ya gönderilmişti; 2 haftalık bir gezi için.. Ben de karşılaştım onlarla bir şehirde.. Biraz sohbet edip, 'Çocuklar, bu iki haftalık geziniz esnâsında Almanya'da en çok dikkatinizi çeken, ne oldu?' deyince, o çocukların içindeki en başarılı ve mümessil durumunda olanı, 'Âbi, burada hiç, filancanın fotoğrafını göremedik..' demez mi?

Bu bir 'facia'dır.

*

Haa.. Anılmasın mı bu gibi tarihî günler?

Bu günün anılmasında tarih şuûru ve bir milletin hangi merhalelerde nelerle karşılaştığı ve girdiği 'ölüm-kalım savaşı'nın kimlerce hangi noktalara sürüklenmek istendiğini anlamak dahil, konuşulacak çok şeyler var elbette.. Ama, yazık ki, 100 yılı aşkın zamandır, tek kişilik bir destandan da çok ötede, 'ikon'laştırma taktik ve stratejileriyle döşenmiş mayın tarlalarından geçip serbestçe anlatılan bir tarih şuûrundan uzak tutulan bir halkız biz..

Belirli kişilerin payları varsa, onlar yok sayılsın demiyoruz, ama, bir milletin ölüm-kalım savaşında verdiği on binlerce kurbanlar, şehitler, gaziler ve onları harekete geçiren manevî dinamikler değil de sadece bir kadroyu, devamlı beyinlere yerleştirmeye çalışmak.. Bunun ötesine geçemeyecek miyiz?

*

Onları da bırakıp, 23 Nisan 1920 Cuma günündeki durumu bir daha göz önüne getirebiliriz.

Hacıbayram Camii'nde kılınan Cuma Namazı'ndan sonra, -bugün Ulus'tan Ankara Garı'na inen caddenin sağındaki eski Meclis binasına gelinceye kadar-, yolun iki tarafında on binlerce insanın, ellerindeki Kur'an-ı Kerîm'leri havaya kaldırıp, ülkenin her tarafından gelmiş olan ve 'dinî salâbet sahibi olmalarına dikkat edilerek gönderilmeleri' istenen mebuslar o Kur'an'lar altından, Tekbîr sadâları ve gözyaşları arasında geçerek Meclis'e geliyorlar ve en yaşlı üye Sinop Mebusu Şerif Bey'in Besmele çekerek ev sonra da Kur'an'dan cihad âyetleri okunarak yapılan ilk toplantının havasını bugüne yansıtabilecek miyiz?'

Hattâ o gün Meclis Reisi tarafından Dünya Müslümanlarına yayınlanan beyannâme okunabilecek mi ve hele de o beyannâmede geçen, 'En son olarak niyâzım şudur ki, Cenab-ı Vâcib'ul Âmal hazretleri, Habib-i Ekrem'i hürmetine bu mübarek vatanın sahib ve müdafii ve Diyanet-i celilei Ahmediye'nin ilâyevmilkıyâme, hâris-i asdâqı olan millet-i necibemizi ve Makam-ı Saltanat ve Hılâfet-i Kübrâ'yı masun ve mukaddesatımızı düşünmekle mükellef olan heyetimizi muvaffak buyursun.' cümlelerini izahlı olarak tekrar anlatabilecekler mi?

Yoksa, dünün ve bu günün çocuklarının hiç bir zaman rüşt yaşına erişemeyecekleri düşünüldüğünden, 'ideolojik beyin yıkama' ameliyelerine devam mı denilecek?

.Hayır, ‘Yeni bir devlet' kurulmadı; sadece, ‘rejim'in şekli ve kadrolar değişti!
24 Nisan 2024 Çarşamba

'Son iki gündür yapılan yayınlara bakınca, tarihi, birilerinin niçin 1919'dan başlattığını ve, bir 'tek adam' kutsamasının devamı için tuhaf bir tarih anlayışını daha bir anlamak imkânı buldum' diyordu, bir dost.. Toplum geneli de sahiden, 'yeni bir devlet kurulduğu'nu sanıyor. Bir takım spikerler veya mikrofon uzatılan akademisyenler ve de bir kısım 'devletliler' bile, 100 yıldır söylenen sığ resmî ideoloji iddialarını, düşünmeden tekrarlayıp durdular..

Evet, dün küçücük çocuklardan ayrı olarak, nice devletlilerin sözleri de aynı minval üzereydi.. 'Yeni bir devlet kurulduğu'ndan söz ediyorlardı. Halbuki, 1. Dünya Savaşı'nda uğranılan ağır yenilgiden sonra neler yapılabileceği konusunda alınan kararlar, bir 'Devlet Projesi' idi. Her şey İstanbul'da planlanıyordu. Maaşlar, diğer malî harcamalar, rütbeler, ünvanlar, vazifelendirmeler.. Kezâ, bütün devlet binaları Ankara'nın hizmetine sunulmuştu.. Sultan Vahdeddin, en geniş yetkilerle Anadolu'ya gönderdiği 'Paşa'sını da, sadece askerî değil, hattâ mülkî erkânın bile onun emrinde olacağı şekilde yetkilendirmişti...

Böyleyken, bir ünlü ismin, 'N.K.'un bile dün, Ankara Meclisi'ni (dünyada eşi -benzeri olmayan şekilde, devlet kuran bir Meclis' diye nitelemesi, önceki yıllarda Baykal ve Kılıçdaroğlu'nun, kendi partilerini, 'Devlet kuran tek parti' şeklinde nitelemesinin tekrarıydı.

1. Dünya Savaşı'nda başka devletler de yenildiler ve rejimleri/ yönetim şekilleri değişti , ama, devlet mekanizmasının aslî unsurları aynıydı. Bizde ise.. !!!

*

30 Teşrinisâni 1334'te (30 Ekim 1918'de) imzalanan Mondros Mütarekenâmesiyle silâhını terk eden Osmanlı Devletinin Harbiye Nâzırlığı, 30-31 Ekim 1918 gecesi, en güvenilir komutanlarına gönderdiği şifreli /gizli yazıda, 'mütareke anlaşması gereğince terhis edilmesi gereken askerlerin diğer yerlere kaydırılması' emrini veriyordu.

Yani, 'Yok öyle kuzu-kuzu teslim olmak.' deniliyordu, fiîlen..

*

1918'de de, uğranılan büyük yenilgi üzerine hemen herkes bir şey yapmak istiyordu.. Bunu , (Bugün 23 Nisan, neş'e doluyor insan.. Vatanı atmıştı hain Sultan.. ) gibi ezberletilen şiirleri çocukların düşünmesi mümkün değil de; kocaman bebekler de mi düşünemiyorlar?

Halbuki, vatanı sattığı söylenen Sultan Vahiduddin, 'Sevr Andlaşması'nın iç hukuka göre tekemmül etmemesi için, Meclis-i Meb'usân'ı da, Saltanat Şûrâsı'nı da lağvetmişti. Tâ ki, o Sevr Antlaşması'nı, iç hukuka göre teyit edecek bir makam bırakmıyor ve bu yüzden de imzalanamıyordu. M. Kemal de işte o şartlarda en geniş yetkili kumandan olarak Anadolu'ya gönderiliyordu.

*

Erzurum Kongresi'nde zabıt kâtibi de olan Bitlis Valisi Mazhar Müfid (Kansu)'nun, 'Türk Tarih Kurumu' nca, 'Erzurum'dan Ölümüne Kadar Atatürk'le beraber..' ismiyle yayınlanan 2 ciltlik hâtırâtında ilginç tespitler vardır.

(Özetleyerek verelim):

'M. Kemal Paşa'nın Kongre'de, nutkunun sonundaki duada , Padişahlık ve Hılâfet müessesesi hakkındaki temennileri için Mazhar Mufid,;

--Paşam, nutkunuzun sonunu müftü efendinin duası gibi bitirdiniz' der. Aldığı cevap ilginçtir.

_Maksadını anlıyorum, amma, şimdi vazifemiz, halkı, vatanı ve esir Padişahı kurtarmaya inandırmaktan ibarettir.'

(Mazhar Mufid, burada, 'Paşa haklı idi. Yalnız Erzurum Kongresi'nde değil, onu takib eden uzun ve malûm safhalar içinde dahi, Padişah ve Halife'ye dua etmek, onun esaretten kurtarılmasını dilemek bir zarûret ve hattâ muvaffakıyet şartı bulunuyordu.' der.)

--(...)Muvaffakıyet ve zafere ulaştığımız takdirde hükümet şekli ne olacak? (...)

__ Azizim Mazhar Müfid Bey,(...) Şimdi sadece düşman tazyikı altında bulunan Padişahı ve (...) vatanımızı kurtarmak için çalıştığımızı ifade etmekte fayda vardır. Bugünün ve içinde bulunduğumuz şartların icabı budur.. (...)

Mazhar Bey, bunları not defterine yaz.. Amma bu defterin bu yaprağını kimseye göstermeyeceksin. Sonuna kadar mahrem kalacak. (...) Şartım bu..

--Buna emin olabilirsiniz Paşam..

_'Öyle ise, önce tarih koy!'

-- 7-8 Temmuz 1919. Sabaha karşı..

_Zaferden sonra şekl-i hükümet, Cumhuriyet olacaktır.. (...) Bu, bir..

İki: Padişah hakkında zamanı gelince icap eden yapılacaktır.

Üç: Tesettür kalkacaktır.

Dört: Fes kalkacak, medenî milletler gibi şapka giyilecektir.

Beş : Lâtin hurûfu (harfleri/ alfabesi) kabul edilecek.. (...)

* Evet, bu sözler, TTK tarafından yayınlanan kitaptan.. Ve Sultan, vazifelendirme yaparken, sanki 'Bu hedefleri gerçekleştir!.' demiş gibi..

Yoksa, verilen yetkilerle sahip olunan güç, şahsî emel ve ihtiraslar için, başka kanallarda mı kullanılmıştı?

*

(Burada, Prof. Hıfzı V. Velidedeoğlu'nun, 1973-74'lerde, bir tv. programında, 'Yani, halkı kandırdı mı demek istiyorsunuz?

Evet, kandırdı!.

İyi de yaptı!. Yoksa, Said-i Nursî'ler Reisicumhur olarak başımızda olurdu..' deyişini hatırlamamak olmaz! )

*

Evet, 'yeni bir devlet kurulmamış', sadece rejim değişmiş, Sultan'lar gitmiş; hem de Cumhur'un, halkın ekseriyetinin iradesi adına, 'fiilî bir sultanlık' halinde bir 'generaller yönetimi' gelmişti; çengellerinden bütünüyle kurtulmanın hâlâ da mümkün olamadığı bir şekilde..

Müslümanlar öldürülebilir; ama, gayrimüslimler; asla..'
26 Nisan 2024 Cuma

'Ermeni Meselesi'nde umarız, akl-ı selîm noktasına daha çok yaklaşılır.. Çünkü Ermenistan başbakanı Paşinyan, bu yıl, şlk olarak, 'Artık şu 'SOYKIRIM' lafını etmeyelim..' diyor ve bazı ermeni parlamenterleri de 'Ermenilere soykırım uygulandığını düşünmüyoruz!' demek noktasına bile geldiler..

Her yıl, 24 Nisan yaklaşırken, 'soykırım' iddialarıyla dünyayı velveleye vermeye çalışan özellikle de 'diaspora Ermenileri', etkin oldukları Amerika'da, -artık, ne dediğini bilmeyecek kadar matûhiyet alâmetleri gösteren- Amerikan Başkanı Biden'a, '24 Nisan 1915 tarihinde Osmanlı Dahiliye Nâzırı Tal'at Paşa'nın emriyle başlayan 'tehcir'/ mecburî olarak 'göç ettirme' ameliyesini ,'Ermenilere uygulanmış bir soykırım' olarak nitelettirdiler.

Evet, 'Osmanlı ülkesindeki Ermenilerden İstanbul dışında olanlarının, savaşta olduğumuz ülkelerin sınırlarından uzak yurt köşelerine 'tehcir edilmeleri'nin, -keyfî veya ihtiyarî değil, mecburî olarak- 'göç ettirilmeleri'ne dair verilen bir emir var..

Ancaak, neydi o 'tehcir'in hakikati ve gerekçesi?

Evet, Ermeniler'in, başta Kafkaslar, Doğu Anadolu ve Balkanlar gibi, Rus ordularıyla temas kurulması mümkün yerlerden, yine Osmanlı'nın bir parçası olan Suriye ve Lübnan gibi uzak bölgelere 'tehcir edilmeleri' bir gerçekti..

Ama, bu tehcirde ana hedef neydi?

En başta unutulmayan bir husus şuydu: 1877-78 Rus- Osmanlı Savaşı sırasında, orduları, Kafkaslardan ilerleyip taa Bayburt'a ve Balkanlar'dan da -o zaman, 500 yıldan fazla zamandır Osmanlı toprağı olan bugünkü Romanya ve Bulgaristan üzerinden İstanbul'a doğru ilerleyen Rus orduları, Taa İstanbul varoşlarına kadar gelirken, o zamanki ismiyle Ayastefanos denilen Yeşilköy'e kadar ilerlerken; Osmanlı'nın 'ölüm yatağı'nda olduğunu düşünen bir kısım Ermeniler, özellikle Taşnaksutyun' isimli silâhlı mücadele örgütünün militan unsurları, hem Doğu Anadolu'da , hem de Balkanlar ve Trakya'da, işbirliği yapmışlar, onlara yol göstermişlerdi..

Dahası, Rus ordularının Kafkaslar'daki en önde gelen komutanları arasında ermen generalleri de vardı ve yazık ki, yörenin ermeni halkı içinden, ihanete ayarlanmış 'Taşnak' militan ve gönüllüleri ilerleyen Rus ordularına yol göstermişlerdi ve bu ihaneti Müslüman halkımız görmüştü..

Dahası, Rus ordularının kumandanı - geleceğin son Çar'ı olacak ve komünist devrim sırasında ailesiyle birlikte öldürülecek olan- Grandük Nikola, Yeşilköy'de karargâh çadırını kurduğunda onu ilk tebrike koşanlardan birisi, İstanbul'daki Ermeni Patriği Nersesyan olmuştu..

Osmanlı'nın hükümrân olduğu hemen heryerde irili-ufaklı aileler veya gruplar halinde Ermeniler vardı.. Ve hemen bütün 'zanaat' dallarında en etkili söz sahibi onlardı.. Ve ayrıca, Osmanlı- Müslüman Ordusu'nun mutfağında çalışmalarına izin verilen Hristiyanlar, sadece Ermeniler idi. Yani bu kadar güveniliyordu onlara.. Onun için de, Ermeniler için, 'Millet-i sâdıqa..' (sadakatli millet) ve 'kavm-i necîb' (asaletli kavim) nitelemeleri yapılırdı. Çünkü onlar isyan ve ihanet etmezlerdi. Hattâ, Hristiyan Ermenilerin mahalleleri ile Müslüman halkın mahalleleri yan yana, neredeyse iç içeydiler.. O kadar itimad ediliyordu onlara.. Ermeniler, diğer gayrimuslim halklardan ayrı bir statüde tutulurdu.

*

Ama, Osmanlı'nın artık 'Hasta Adam' olarak nitelenmeye başlandığı hele de Miladî-19. asırda, Hristiyan dünyası, Osmanlı'dan bir parça koparması için bütün gayrimüslim unsurları harekete geçirmeye ağırlık vermiş ve bu tuzağa, Ermenilerden bir kısım ermeni nasyonalistleri ve şovenistleri de düşmüştü.. Ve içeriden de kendilerini 'aydın' zanneden ve İslâm'a, Avrupalılar gibi 'düşman' gözüyle bakan unsurlar..

Hatırlayalım, Joris isimli bir ermeni militanı ve arkadaşları, Yıldız Sarayı yakınındaki Yıldız Camii'nde Cuma Selâmlığı sırasında Sultan 2. Abdulhamîd'e bombalı bir suikast bile düzenleyebilmişlerdi.. Ama, patlama, bir anlık gecikmeyle gerçekleştiği için, Sultan Abdulhamîd öldürülememişti.. Bu durumdan derin üzüntü duyanlardan birisi de 'ateist' şairlerden birisi olan Tevfik Fikret idi ve 'Bir lâhza-i teahhur' (Bir anlık gecikme) isimli şiirinde, 'Ey şanlı avcu, 'dâm'ını (tuzağını) beyhûde kurmadın; /Attın; fakat, yazık ki, yazıklar ki vurmadın!..' diye hayıflanacak kadar alkışlamıştı, o teröristleri..

Daha sonra, Osmanlı 'nın Merkez Bankası olan durumunda olan Osmanlı Bankası da soyulmuş ve yakalanan soyguncuların cezalandırılmaması için, hemen bütün Avrupa devletleri seferber olmuşlardı..

Birinci Dünya Savaşı'nda Rusya ile de yeniden savaşa girilince, bir kısım Ermeni unsurların özellikle levazım ve istihbarat konularında, -40 sene öncelerdeki, 1877-78'deki (93 Harbi) sırasında olduğu gibi düşmanla yeniden işbirliği yapmamalarını temin için ve de, savaş zamanında zayıflayan iç otoritenin daha bir zayıflaması halinde taşra Ermenilerinin korunması için, evet öyle bir 'tehcir' gerekli görülmüştü..

Ama, elbette o günün şartlarında tren, otobüs, kamyon vs. olmadığından ermeni halkından yüzbinlerce insan kağnılarına yükledikleri her neleri varsa, bilmedikleri uzak yerlere gönderildiler. Yollarda soğuktan ve eşkıya baskınlarında telef olan on binler oldu..

Ama, sadece onlar mı?

Milyonlarca Müslüman da asırlardır yaşadıkları Balkanlardan İstanbul'a doğru güle- oynaya mı geliyorlardı?

*

Evet, Ermeniler çok kayıplar verdi, günahsız insanlar da telef oldu.. 50. yılında, 500 bin deniliyordu, sonra bu rakam 1 milyona yükseltildi..

Peki, Osmanlı'nın çökertilişindeki sivil Müslüman halkların kayıpları ne kadardı? En azından 5-6 milyon..

Evet, 'Soykırım' ise, her kime yapılırsa yapılsın, yüreğimiz yanmalı..

Ama, Biden'lara göre, 'Müslümanlar , Gazze'de olduğu gibi en barbarca yöntemlerle 40-50 bin çocuk ve kadın öldürülebilir ve bu soykırım sayılmaz, ama, ve Birinci Dünya Savaşı'nda hayattan koparılan milyonlarca Müslümanın da hesabı tutulamaz; ama, gayrimüslim unsurlar?

Onlar ayrı..

Bu açıdan, Paşinyan'ın geldiği noktayı desteklemek gerekiyor.. Bu yaklaşım, Müslümanlarla dün'ün 'kavm-i necîb'inin yeni nesillerini barıştırabilir; yeter ki mazlumiyet içinde ölen herkese birlikte göz yaşı dökelim.

*

.İnsan, icad ettiği makinenin ve makineleşmenin esiri olmaya doğru ilerliyor..
28 Nisan 2024 Pazar

*Erzurum'dan Sabahaddin Yıldırım diyor ki: 'Son zamanlarda bir yapay zekâ lafı ortalıkta.. Anlamaya çalışıyorum.. Ben bir-iki örnek gördüm.. İlginçti. Meselâ, ünlü bir şarkıcının sesini kodlamışlar, yüz hatlarını da aynı şekilde.. Adama bir şarkı okuttular, Cumhuriyet'in 100. Yılı için.. Halbuki o kişi, 25-30 yıl öncelerde ölmüştü.. Hani, o şarkıcının öldüğünü bilmesem gerçek zannedecektim.. Sonra haberlerde, BM Genel Sekreteri Guterres'in yaptığı açıklama dikkatimi çekti..

Guterres, İsrail'in saldırılarında yapay zekâ kullandığına ilişkin haberleri derin endişeyle karşıladığını belirterek, "Yapay zekâ savaş yürütmek için kullanılmamalı." diye konuştu. Konuyu tam anlamamıştım, ama, yine de, Siyonist İsrail çetesinin, 'yapay zekâ'yı sergilediği barbarlıkta nasıl kullandığını tam olarak anlamamıştım.

Sonra sağ olsun, sosyoloji profesörü olduğunu öğrendiğim Ergün Yıldırım hoca konuya açıklık getiren bir yazı yazdı, Star'da, sağ olsun..

Ergün Yıldırım hoca, şöyle yazıyordu:

'İsrail, yapay zekâyı kullanıyor savaşta. Lavender adlı programla yapıyor bunu. İsrail savaş yöneticisi asker, programın kusursuz işlediğini söylüyor. Hata payı yüzde on civarında. (...) Kontrol ediyor, matematikle çalışıyor, bilimsel katlediyor. Hiçbir duyguya kapılmadan tam objektif çalışıyor. Bilimin objektifliğini en mükemmel bir şekilde Gazze'de katliam yaparak gerçekleştiriyor.

Lavender isimli program.., 2.3 milyon kişinin Gazze'de Hamas'la bağlantılı olduğunu söylüyor. 37 bin insanı da "hedef" olarak tanımlıyor. Bütün Hamas üyelerini hedef kapsamına alıyor. Analiz ederek bu tespitlerde bulunuyor.'

--Evet, okuyucunun yazdıkları böyle.. Ekleyelim.. son günlerde dünya medyasına yansıyan bir haberde, cep telefonlarında WhatsApp kullananların isimlerini, üstü kapalı ,şifreli yazılarını, adreslerini ve konumlarını siyonist İsrail çetesinin istihbarat kurumuna veriyor ve onlar da HAMAS'ın elemanlarını nokta atışlarıyla öldürüyormuş..

*Fransa-Paris'ten Nahid Balıkçı diyor ki: 'Afrika ülkelerinden Ruanda'da 13 Nisan 1994'de Hutu'lar ve Tutsi'ler arasında, 800 bin insanın birbirini boğazladığı korkunç boğuşmanın 30. Yıldönümü dolayısıyla Fransa Devlet Başkanı Macron, 30 yıl sonra da olsa, o katliâmda Fransa'nın rolünü zımnen itiraf etti ve 'Fransa durdurabilirdi, ama, o konuda bir irade yoktu..' dedi.. Geçmişte, o büyük boğuşmanın 25. Yıldönümündeki bir yazınızda, aslında Fransa'nın, özellikle de Katolik Kilisesi'nin tahrikleriyle meydana geldiğine dair yapılan yayınlardan bir derleme yaptığınızı hatırladım. O zaman o iddiaları 'acaba..' diyerek şüpheyle karşıladığımı itiraf edeyim. Ama bugün Macron, çok açık konuşmasa da, Fransa'nın, 'isteseydi, o boğuşmayı durdurabileceğini, ama o konuda bir irade ortaya konulamadığını' belirtmiş o

*A. Kuloğlu isimli okuyucu diyor ki: 'İran belli bir dönemden sonra mezhebçi davrandı ve kendi mezhebinin İslam'ın kendisi olduğunu savunuyor' görüşü var..

Pekiyi, başka mezheplerden olanlar da kendilerinin de daha doğru olduğunu savunmuyorlar mı?

*Ahmet isimli okuyucu diyor ki; 'Filanca devlet kurmadı, rejim kurdu..' diyorsunuz.. 'Ha kurdu, ha yıktı, ne fark eder? Bence yıktı ve yerine bir devlet kuramadı, adalet ve yok gelir dağılımı.. Türkiye milli gelir'de dünya ortalamasını altında kaldı.

--Bu okuyucuya belirtelim ki, 'Ha kurmuş, ha yıkmış..' gibi bir yaklaşımla anlatmak istediklerinizle bu yazıda anlatılanlar arasında bir ilgi yok.. Devlet kurmakla rejim veya yönetim sistemi arasındaki farkı fark etmek gerekir.. Kaldı ki , Osmanlı dahi, Selçukoğullarının devamıdır. Selçukoğulları da, kendilerine riayet olunması için Bağdad'daki Halife'den bir menşur alırlardı.. Yani, kafasına esen bir devlet kuramıyordu.. Hz. Peygamber(S)'in rıhletinden sonraki ilk dört Halife evet, 'Hılafet-i kâmile' örnekleri idi.. Ondan sonra ise, darbeciler çıktı ahneye ve kılıçlar çekildi, kılıcı galip gelenler kendilerine zorla itaat ettirdiler.. Konunun aslı bu iken, konuyu hemen bugünkü mevcut ekonomik konulara getirmek bu konunun daha iyi anlaşılmasına yardım etmez..

*Almanya'da Mustafa Güzel mesajında, 'Geçen haftaki Okuyucu Hasbihalinde Amerika ve Avrupa'daki üniversitelerde çocukların kayıtlarının silindiğinden söz ettiniz.. Bu durum Almanya'da daha bir ağır baskı halinde ve özellikle Müslüman çocuklara İsrail aleyhine gösterilere katılmaları halinde kayıtlarının silineceğine dair mesajlar gönderildiğini' belirtiyor.

*New York'tan Tuğba Sarıcalı isimli okuyucu da, Siyonist İsrail rejiminin bütün cinayetlerine ortak olmayı bağışlatmak ve gönül almak istercesine, Biden'ın Amerika'daki Müslüman liderleri Ramazan'ın son günlerinde İftara davet etmesine, Müslüman liderlerin gitmemesi ve giden bazılarının da bir şey yemeden eleştirilerini yapıp çıkmalarını herkes bilsin istiyorum . Burada medya bu konuya çok eğildi, ama Türkiye'de çok yansıtılmadı..' diyor..

--Bu hanım okuyucumuza da teşekkürler..

‘Uluslararası hukuk', o emperyal güç odaklarının masalından ibarettir
29 Nisan 2024 Pazartesi

İstanbul'da son 3 gündür, 'Parlamenterler Arası Kudüs Platformu' isimli bir kuruluşun tertip ettiği uluslararası bir toplantı vardı, son 3 gündür..

Şehir merkezinin çok uzağında ve yabancı sermayeli lüks bir otelin konferans salonunda yapılan bu toplantının cumartesi günkü oturumunda, Gazze'de sergilenen barbarlık karşısında neler yapılabileceğine dair, ve uluslararası hukuk alanında söz söyleyebilecek durumda oldukları anlaşılan hukukçuların konuşmalarını, cumartesi günkü oturumda izlerken, itiraf edeyim ki, hayıflandım.. Ameliyat masasına yatırılmış oldukça ağır bir hastanın kurtarılmasından ziyade, nasıl bir ameliyatın yapılacağı hakkında, kendi tıbbî uzmanlıklarını sergileyen doktorların farazî açıklamalarını hatırlatacak şekilde yapılan konuşmaların -anında yapılan- tercümelerini dinledim, saatlerce.. Ve masada yatan ağır hasta için 'sadre şifâ' olacak hiçbir çözüm sunmayan müdahale imkânları dile getiriliyordu. Halkı Müslüman olan ülkelerden çok sayıda parlamenter ve ayrıca başka inanç gruplarından hukukçuların yaptığı ve meselenin özüne değinilmeyen, daha çok da 'Uluslararası hukuk kuralları'nı daha bir yüceltmeye yönelik konuşmalardı bunlar.. Ve Siyonist İsrail çetesinin, 'Uluslararası Adâlet Divanı' veya 'Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi' gibi kuruluşlarda hesap verecek bir noktaya nasıl getirilebileceği üzerine; bazılarının 20 dakikayı geçen uzun konuşmalarının içinde, hiçbir yaptırım gücü olmayan hayalî laflardı dile getirilenler..

Esasen, uluslararası hukuk kurumları, Birleşmiş Milletler'in para gücüyle çalışıyordu. BM ve onun baş patronu olan Amerikan emperyalizmi ve müttefikleri, 'Para yardımlarımızı keseriz..' deyince, o anlı-şanlı uluslararası hukuk kurumları sus-pus oluvermiyorlar mıydı? BM'nin adâlet aranacak bir kurum olmadığı, bir 'nükleer hukuk' zorbalığının dayatma kurumu olduğu hatırlanmazsa, varılacak nokta budur.

*

7 Ekim 2023'den sonraki açıklamalarında, 'İsrail, kendi varlığını korumak için, HER ŞEY'i yapabilir!' diyen Amerikan emperyalizmi ve müttefiklerinin o sözleri ortadayken, hangi uluslararası hukuktan ve o uluslararası hukuk kurumlarından, nasıl bir yaptırım gücü beklenebilir?.

Bir Fransız hukukçusu, Gazze konusunu Uluslararası Adâlet Divanı ve diğer kuruluşlarda, çeşitli ülkelerden 650 kadar hukukçunun takip ettiğinden filan söz ediyordu. Biraz insaflı olan bir diğeri ise, 'Ordusu, silâhı olmayan bir halka karşı sergilenen saldırı için, uluslararası hukuk açısından, bir 'savaş'tan söz edilemez' diyordu.

New York'ta avukatlık yaptığından söz eden Filistin doğumlu bir diğeri ise, 'İsrail rejiminin yalnızlaştırılması çabasına ağırlık verilmesi'ni dile getiriyordu; çözüm olarak.. Geldiği ülkenin Başkanı olan Biden'ın, 7 Ekim 2023'deki Aksâ Tufanı'ndan hemen sonra, Tel-Aviv'e koşup, bir 'zamâne Neron ve firavunu' olan Netenyahu'nun acısını paylaşmasından ve 'Biz İsrail'le biriz, beraberiz ve buradan gidecek de değiliz.. İki uçak gemimizle, savaş uçaklarımız ve silahlarımızla geldik; müdahale eden olursa, bertaraf ederiz. Ben Katolik olmakla birlikte, Katolikliğim Siyonist olmama engel teşkil etmez..' dediğinden habersiz gibiydi..

Tabiî, Biden'ın 18 Ekim 2023 günü açıkça söylediği, 'Eğer burada İsrail adında bir devlet kurulmamış olsaydı bile, biz burada böyle bir devleti yine kurardık!.' şeklindeki sözlerinden, bu ünlü 'uluslararası hukukçu'lar ya habersizdiler, ya da, o nükleer hukuk zorbalığını ifşa edecek cesaretleri yoktu..

Evet, 'uluslararası hukuk' uzmanları diye davet edilenlerden tek bir kişi bile, 'uluslararası hukuk' denilen kavramın, gerçekte 2. Dünya Savaşı'nın ilk Atom Bombası'yla sona erdirilmesinden sonra bütün dünyaya ve insanlığa dayatılan hukuk anlayışının, bir 'nükleer çağ ve zorbalık hukuku' olduğunu söyleyemedi.

Böyleyken, bu gerçekleri görmeyip-göstermeyip, söz konusu etmeyip, sadece İsrail rejiminden söz etmenin, asıl saldırganın, Amerikan emperyalizmi ve müttefikleri olduğunu gizlemekten başka bir sonuç vermeyeceği ortadaydı.. Bu toplantıdan, bir devlet olduğu iddiasıyla cinayetler işleyen Siyonist çete İsrail'in, gerçekte Amerikan emperyalizmini Doğu Akdeniz'deki şubesi olduğunu ilân edecek bir karar nasıl beklenebilirdi?

Gazze'de, hastaneleri bile yakıp yıkan bir zorbalığı sahneleyenlerin, orada ölen yüzlerce insanı, hemen oracıkta hastane avlusuna gömdüklerini dünyaya yansıtan ve dehşet verici barbarlık görüntüleri karşısında, Amerikan emperyalizminin şeflerinden ve onların Avrupa'daki en temel müttefiklerinden bir itiraz duyduk mu?

Evet, sırf, insanlık vicdanına sahib olan o dünyaların sivil insanları bile, yüzbinler halinde itiraz ediyorlar, ama, emperyal güç odakları sağır..

Böyle bir toplantıda, 'Müslüman coğrafyalarının kalbi mesâbesinde olan Filistin'de 7 aya yakın bir sürede 50 binden fazla mazlum savunmasız bir Müslüman halkı en barbarca usûllerle katleden Siyonist İsrail çetesine ve ona bu barbarlıkları yaptıran emperyalist dünyaya karşı, belki bir reddiye yükselebilir' beklentisi içinde olanlar var idiyse, onların nasibi de ancak bir diğer hayal kırıklığı olmuştur.

Savaş, sadece Gazze ve Filistin'de değil, bütün dünyada veriliyor
1 Mayıs 2024 Çarşamba

Evet , yukarıda iki fotoğraf..

Birisi, Vermont senatörü 'Yahudi' Bernie Sanders.. (Sanders'in Yahudi olduğunu bilhassa belirtmeliyiz. O, uzun zamandır, siyonist İsrail çetenin cinayetlerine ve Amerikan yönetimlerinin onlarca milyar dolar malî ve de silah yardımlarına şiddetle karşı çıkıyor..)

İkincisi, Virginia Tech. Uni. kampüsünde, 'siyonist İsrail çetesinin son 7 aya yakın zamandır Gazze'de, emsali görülmemiş bir barbarlıkla, 50 bin kadar savunmasız sivilleri bombardımanlar altında katletmek şeklinde işlediği cinayetler'i protesto eden binlerce gösterici arasında yer alan Müslüman öğrencilerden namaz kılan kızlar..

Columbia başta olmak üzere Amerikan üniversitelerinde gösterilerde tutuklananların 1000'i geçtiği bildiriliyor; 'Niye İsrail karşıtı gösteri yapıyorsunuz?' diye.. Evet, Amerikan Polisi, sırf bunun için tutukluyor o göstericileri..

Arizona Uni'deki protestoda yer alan Müslüman kızlar ise, polis tarafından başörtüleri tarafından zorla çıkarılarak kelepçelenmişler..

Dünyada neler cereyan ettiğini bilmeyenler veya görmek istemeyenler 'Hayır' ve 'Şerr' güçleri arasında dünya çapında yapılmakta olan hesaplaşmanın sadece Gazze'de cereyan ettiğini sanabilirler.

Dünkü haberler, Fransa'da da, ünlü Sorbon Üniversitesi'ndeki göstericilerin, polis zoruyla 'temizlendiğini' bildiriyordu. (Kullanılan kelime, evet, aynen böyle...)

Pazar günü Hamburg'da siyonist İsrail'in Filistin'deki barbarlıklarını protesto edenlere haşin şekilde müdahale eden Alman polisinin davranışı karşısında, Almanya İçişleri Bakanı Mm. Nancy Faeser, 'siyasî gösterilerde suç işlenmesi halinde, polisin sert davranmasını' emrettiğini açıklıyor. 'Caddelerimizde, meydanlarımızda bu tür İslamî gösteri görmeye tahammül zor.. Polisin sert tepkisi yerinde ve iyi bir şey..' diyor.. 'Yetkililerin izlemesi devam edecek.. Bu gösterilere yeni katılanları da izliyoruz..' diye 'gözdağı' vermeyi de ihmal etmiyor.. (Bu 'nâzik' hanımefendi, polise verdiği 'sert davranacaksınız..' emrindeki ölçünün mahiyet ve derecesi ve de suçun işlenip işlenmediğinin, o anda polisin nasıl teşhis edip karar vereceği konusuna değinmemiş..) Hamburg'daki gösterilerde taşınan pankartlardan birinde, iki milyarlık dev bir Müslüman dünyasının çaresizliğine bir çare olarak, 'Çözüm, Hılâfet'tedir..' (Kalifat ist die Lösung) pankartının taşınması, Almanya'daki polisleri de çok kızdırmış.. Hılâfet denilince, Almanlar'ın da İngilizler, Fransızlar gibi 'kamalist' olduğunu kim tahmin edebilirdi?

*

ABD Senatosundaki önemli Yahudi isimlerden biri olan bağımsız Vermont Senatörü 85-86 yaşındaki Bernie Sanders, CNN'in "State of the Union" programında, Netanyahu'nun Gazze'de, Filistin'de etnik temizlik yaptığını' feryat edercesine dile getirmiş..

Amerikan üniversitelerinde süren Filistin'e destek gösterilerinde, 'Yahudi karşıtı/ antisemit' söylemlerin de olduğunun söylenmesi üzerine Sanders, 'Yahudi karşıtlığı'na, evet, karşı çıkılmalıdır; ama, her türlü nefret söylemine ve 'İslam düşmanlığı'na (İslamofobi'ya) da karşı çıkılması gerektiğini' vurgulamış..

Netanyahu'nun, Gazze'de yol açtığı insanî facia olduğunu; İsrail'in 6,5 ayda Gazze toplumunun yüzde 5'ini öldürdüğünü, bunun modern savaş tarihinde bir benzerinin görülmediğini, bunun hesabını vermesi gerektiğini" ve Amerikan halkının çoğunun Netanyahu'nun savaş makinesinden iğrendiğini, ABD'nin ona destek verilmesine karşı çıktığını' söyleyen Sanders, 'soykırım' tanımlamasının mahkemelerce yapıldığına değinip, "Ancak Netanyahu'nun Gazze'de etnik temizlik yaptığı tartışma götürmez bir konu. Gazze halkının yüzde 80'ini yerinden etti. Şimdi de 'güvenli bölge' diye ilan ettiği ve insanların sığındığı Refah'a saldırı planlıyor. Bu kabul edilemez. Netanyahu, kendisine karşı çıkanlara, 'anti-semit/ Yahudi karşıtı suçlaması yapıyor; ama, ben bir Yahudi olarak belirteyim ki, asıl 'anti- semitizm'i, o, Siyonist emelleri için yapıyor." ifadelerini kullanıyor.

*

Bu vesileyle belirteyim ki, İstanbul'da geçtiğimiz günlerde tertiplenen 'Kudüs Platformu'na 'uluslararası hukuk uzmanları' yerine, keşke, Amerikan senatörü 'Yahudi' Bernie Sanders dâvet edilseydi.. Adam, evet, 'Yahudi', ama Netanyahu gibi, 'Yahudi gözüküp' gerçekte ise, firavunluğa özenmiyor; vicdanı olan bir yahudi olarak hareket ediyor.

Amerikan Yahudilerinden büyük bir kalabalığa hitab eden Yahudi bir genç kızın, sık sık vurguladığı, İsrail'in, Yahudileri 'siyonizm putu'na taptırmak için çaba harcadığına dair ve bir 'manifesto' havasında yaptığı son derece çarpıcı ve 'Bizi siyonizm putuna taptıramayacaksınız..' sözlerinin de bulunduğu konuşmasını bir sonraki yazıda ele alalım, inşaallah..

*

Bu vesileyle, -Müslüman olmasalar da, bir kısım 'Ehl-i Kitab'a Baqara Sûresi-62. Âyette verilen, 'Şüphesiz, iman edenler; Yahudilerden, Hristiyanlardan ve Sâbiîler'den de Allah'a ve Âhiret gününe inanıp, sâlih amel işleyenler için, rableri katında mükâfatlar vardır. Onlar için herhangi bir korku yoktur; onlar üzüntü de çekmeyecekler..' meâlindeki müjdeyi de hatırlayalım.

*

Bu arada, İstanbul BŞ Belediye Başkanı İmamoğlu ise, bir Amerikan televizyonuna verdiği röportajda, 'HAMAS' için 'terörist bir örgüt' olduğunu söylemiş.. Bu kişiye oy veren herkes, o sözün vebâlini de üstleniyor denilse, yanlış mı olur?

Müslüman yurdu Filistin ülkesini ve Müslüman halkını, taa 1948'den bu yana, 75-76 yıldır, tahakküm ve zulmü altında yok etmeye çalışan bir siyonist çeteye karşı insan onurunu korumak için onca yoksulluklar içinde mücahede eden bir Müslüman örgüt olan HAMAS'a 'terörist' diyen ve amma özellikle seçim çalışmalarında insanların İslâmî hassasiyetlerine de hitab eden kişilerin bu yaklaşımlarına söyleyecek bir söz bulmakta zorlanıyor insan..

*

İstanbul AK Parti m.vekili ve Meclis İdare Âmiri Hasan Turan' kardeşimizin dün gönderdiği bir mesajında bir vesileyle, 'Ne günlere kaldık, ey Gazi Hünkâr..' diye başlayan bir beyt vardı, bilen bilir; ben onun ikinci mısraını okumuyorum.

*

Angelina Jolie'nin, ‘Müslümanlar terörist değildir..' dediğini kimler ve nasıl yalanladı?
3 Mayıs 2024 Cuma

Önce, bir videodan söz edeyim..

Amerika'da ya da Siyonist İsrail'de bir Yahudi okulu..

Yaklaşık 10 yaşın altında oldukları anlaşılan çocuklar.. Sınıfta, uzun boylu, kilolu, siyah-uzun sakallı, müfettiş edâlı birisi ve öğretmen oldukları anlaşılan iki de genç..

Bu gençler, çocuklara sorular soruyor, onlar da cevap veriyorlar..

Ama, o körpecik çocuklara, ne sorular öyle!

'Mescid-i Aksâ nedir? Araplar ve Müslümanlar size göre nedir ve onlarla birlikte yaşamak ister misiniz?' gibi sualler sorulduğunda, ona göre eğitilmiş çocukların, İslam düşmanlığı'nın en frensiz şekliyle cevaplar vereceklerini tahmin etmek zor değil.. O soruları ve cevapları burada tekrarlayacak olsam, bazıları da, 'her Yahudi'yi yok etmek gerektiği gibi bir yanlış düşünceye saplanabilir diye buraya aynen aktarmıyorum. Çünkü, Kur'an-ı Mubîn bize, 'Bir insanı haksız yere öldürenin, bütün insanlığı öldürmüş sayılacağı'nı beyan ediyor; hangi din, ideoloji veya dünya görüşüne bağlı olursa olsunlar..

Evet, canavar ruhlu yaratıklar bizi ısırdı diye biz de onları ısıramayız ve sadece meşru sınırlar içinde savunma hakkımızı kullanırız.

*

Bir başka ilginç konu..

X'te (eski adıyla Twitter'da), dünya sosyetesinin ünlü isimlerinden Angelina Jolie'nin adını kullanılarak, 'Arabs and Muslims are not terrorists. The world should unite againts Israel. -ANGELİNA JOLIE-' (Araplar ve Müslümanlar terörist değildir. Dünya İsrail'e karşı birleşmelidir.) şeklinde bir mesaj yayınlandığı iddiası yer aldı; 30 Nisan günü; Google haberlerinde..

Dünya haberlerinde zaman zaman, kimsesiz 3-4 çocuğu evlatlık aldığı yazılan Angelina Jolie'ye nispet olunan böyle bir mesaj belli çevrelerini telaşlandırmış ki, 'İŞTE GERÇEK!' iddiasıyla, derhal düzeltme haberleri devreye giriverdi. Ama, Angelina Jolie tarafından değil de, dünyada en etkin ve de görünmez 'Medya İmparatorluğu'nun dikkatli elemanları tarafından..

Jolie'nin bu sözleri söylediğine dair hiçbir inandırıcı kanıt bulunamamış.. Ama, bu konuda Angelina Jolie tarafından net bir yalanlama yapılmamış..

Google'a göre, A. Jolie mesajının bir benzerinin, 'Müslüman Kardeşler Teşkilatı'nın sitesi olarak tanıtılan IkhwanWeb.com'da 2006'da yayınlandığı, 'Israellycool.com' tarafından belirlendiği iddia edilmiş..

Ama, Jolie, 28 Ekim 2023 tarihli Instagram gönderisinde, Hamas'ın 7 Ekim saldırısının, "Gazze'deki sivil nüfusu bombalamalar sırasında mâsum hayatların söndürülmesini mazur gösteremeyeceği'ni belirtip, 1 Kasım 2023'deki başka bir paylaşımında da, İsrail tarafından bombalanan Cibaliye mülteci kampı'nın bir fotoğrafını yayınlamış ve "İnsanî bir ateşkes talebini reddeden BM Güvenlik Konseyi ve dünya liderleri bu cinayetlerin suç ortağıdır." demiş..

Bu arada, o 'düzeltme'nin devamında, yayınlanan bir takım mesajlara dengeli gibi bir yaklaşım sergilenerek yer verilmiş..

Buyrunuz, o sözlerden bazıları:

"Araplar yeterince güçlü olursa tüm dünyayı yok ederler, bu yüzden onları yok etmeliyiz." - Keanu Reeves

"Araplar terörün kaynağıdır. Onlara saldırmadan, kimseyi bağışlamazlar. Umarım, İsrail hepsini yok eder." -Tom Cruise

"İsrail, savaş ve yıkım demektir ve bu savaşın arkasında biz Amerikalılar var. Amerikalı olmaktan utanıyorum." -Anthony Hopkins

"Araplar ve Müslümanlar terörist değildir. Dünya İsrail'e karşı birleşmelidir." -Angelina Jolie

"Araplar dünyaya yüktür ve yok edilmelidirler." -Richard Gere

"Siyonistler yıkımın kaynağıdır. Keşke onlara karşı savaşabilseydim." -Mel Gibson'

*

Bu noktaya da bu kadarca değindikten sonra..

Bir önceki yazımda, 'siyonizm putu'na teslim olmayacaklarını ve 'yahudi' olarak kalacaklarını haykıran Kanadalı Yahudi bir hanım yazar olan Naomi Klein'ın geçen hafta sonu, Yahudi'lerin 'Fısıh kutlaması'nda orada toplanan Yahudilere hitaben yaptığı fevkalade ilginç ve bir 'manifesto' havasındaki konuşmasına değineceğimi belirtmiştim.

Birkaç cümleyle de olsa konuşmadan özetleme yapayım:

'Dostlarım! Hz. Mûsa'nın,, dağdan inince, kendisine inananların artık 'altın buzağı'ya taptıklarını görünce nasıl öfkelendiğini düşünelim. Bunda, sahte ilâhlarla, putlarla ilgili bir ders vardır..

Bugün, halkımızın bir kez daha 'altın buzağı'ya taptığını görüyoruz..

Bu, 'Siyonizm putu'dur..

Militarist bir devlet, bizim adımıza etnik temizlik yapıyor.. Bu politik Siyonizm, Filistinlileri evlerinden, yurtlarından atan bir 'put'tur. Filistinli çocuklar bu 'put' için baştan beri bir tehdit idi..

Ama, unutmayalım ki, Mûsa, bir sepete konulup Nil'e terkedilen bir çocuk iken, onu bir kadın kurtardı ve yetiştirildi..

'Öldürmeyeceksin, çalmayacaksın, göz dikmeyeceksin..' emirlerine rağmen, çocukları bile öldüren, sakat bırakan bir 'put'la karşı karşıyayız.

Üniversiteleri, okulları, arşivleri, matbaaları, eğitim yuvalarını , hastaneleri yok eden, eğitim katliâmı yapan bir 'put'..

Hayır, biz sadece Netanyahu'yla değil, hiç bir 'soykırımcı'yla işbirliği yapmayacağız.. 'Siyonizm putu'nun güçlenmesine uzun zaman göz yumuldu..

Bizim Yahudiliğimizi, 'etnik temeller üzerinde kurulan bir devlet koruyamaz.'

Biz, Filistin'e sahip çıkanlarca tehdit edilmiyoruz.. (...)'

*

Evet, bir Yahudi yazar hanımın yaptığı uzun konuşmadan birkaç cümle.. Böylesine insanca düşünenler, başkalarına insanî bir vicdanla yaklaşabilenler, Müslümanların himayesine asırlarca olduğu gibi, her zaman lâyık olacaklardır.

Ne günlere kaldık ey Gazi hünkâr.. Katır mühürdâr olmuş, merkep defterdâr..'
5 Mayıs 2024 Pazar

Pazar günleri, 'Okuyucularla Hasbihal'e ayırdığımız bu bölüme selâmlıyarak başlayalım:

*Kütahya'dan Râziye Ekmekçi, 'Ekranlarda, kahkaha ve bilgiççe konuşmalarıyla sık sık arz-ı endâm eden bir tarihçi kişi, 'Ciddî bir Müslüman, Ayasofya'da namaz kılmaz..' diyor; Müslümanların aslî değerlerine saygısızlığıyla bilinen bir komedyen soytarıya..' Bu kişiye ne demeli?' diyerek..

-'Haydi oradan , soytarının arkadaşı..' demek lâzım..

Tekrar hatırlayalım ki, Ayasofya, Hz. Peygamber (S)' in doğumunda, Milâdi- 535 yılında, yani Hz. İsâ şeriatinin yürürlükte olduğu bir dönemde inşa olunmuştu ve o çağdaki en büyük mâbetlerden birisiydi ve 918 sene Hristiyanlar; Kutlu Fetih'ten sonra da Müslümanlar 482 yıl Ayasofya'da ibadet etti ve 1934'de müzeye çevrildi, çok önceden Papalığın da talepleri doğrultusunda.. Ve, 86 yıl susturulduktan sonra Haziran-2020'de yeniden açıldı, elhamdülillah...

Böyleyken, orada namaz kılan o yüzbinler 'ciddî Müslüman' değil de, o komedyen arkadaşı ve kendisi mi ciddî Müslümanmış; Allah aşkın?

Evet, Ayasofya, Hz. İsâ Şeriati'nin mâbedi olarak, bir Kilise idi. Ki, Kur'an, sinagogları, manastırları, kiliseleri de 'tekrim' ile anar.. Hz. İsâ'nın dini, aslî haliyle İslam diniydi aslı itibariyle.. İstanbul Müslümanlar İstanbul'u fethedince, Hristiyan halk İstanbul'u büyük çapta terk etti ve Kiliseler boş kaldı..

Belgrad'da, Atina'da ve Sofya'da diğer Balkan şehirlerinde 500 yıl kadar kalan Müslümanların yüzlerce mescitlerinden geriye kaç tane kaldı? Müslümanlar ise, bu mâbetlerin harap olmaması için, yapılış gayelerine uygun olarak yine mâbet olarak korudular..

Meselenin aslı bundan ibarettir.. Yoksa, Müslümanlar kendi mâbetlerini yapamıyor değiller.. Sadece İstanbul bile bunu doğrulamaya yeter..

Ayasofya asıl yapılış hedefinden uzaklaştırılıp, 86 yıl müze olarak kullanıldıktan sonra yine , Allah'a ibadet olunan bir mâbede dönüştürülünce bundan rahatsız olan bazı Avrupa odaklarına Yunanistan Yüksek mahkemesinin yargıçlarından Fotopulos isimli bir papaz, 'Ayasofya'yı üryan turistler ziyaret ederken rahatsız olmuyorken, Türkiye Başkanı Erdoğan gidin, ilahî huzurda diz çöküp Kur'an okuyunca mı rahatsız oluyorsunuz?' demişti.. (Bu vesileyle belirteyim, fetihten sonra Câmie çevrilen ve 1940'larda, tıpkı Ayasofya gibi müze yapılan Edirnekapı'daki Kariye Câmii'nin de restorasyonu tamamlanıp, yarın, 6 Mayıs 2024 günü Başkan Erdoğan'ın da hazır bulunacağı bir merasimle ibadete açılacağı bildiriliyor..)

*Avusturya –Linz'den Muammer Yaşaroğlu ise diyor ki: 'Siz 3 Mayıs tarihli yazınızda, bir Yahudi okulunda çocuklara sorulan sualleri aynen tekrarlamaktan kaçındınız.. Bu hassasiyetinize saygı duyarım.. Evet, insanlar başka dinlerden olanlara durup dururken düşman olmasınlar.. Çünkü bizim dinimiz başkalarına zorla inanç dayatılmasını kabul etmez..

Ama, başkaları ilkokul çağındaki çocuklara bile biz Müslümanlara nasıl bir hınç ve düşmanlık ve nefret pompalıyorlar, bundan da haberdar olmalıyız.. Sizin vermekten kaçındığınız, o çocuklara sorulanları ve cevaplar şöyle; -tabiatiyle, Araplar diye isimlendirmeden maksat, Müslümanlar..-

-Çocuklar, Jerusalem /Yeruşalim' (Kudüs) denince aklınıza ne geliyor?

*Kutsal topraklar, kutsal mâbedimiz /tapınağımız...

-Birkaç sene içinde tapınağımızın yeniden inşa olunacağını kimler ümit ediyor?

(Bütün çocuklar el kaldırıyor..)

-Yapılacak olan o tapınağın yerinde şimdi ne var?

*Mescid-i Aqsâ..

-Oraya ne olacak?

*Çökecek, patlayıp kaybolacak..

-Geçen sene aranızda kimler Arap bir çocukla tanıştı?

(Birkaç öğrenci el kaldırıyor..)

-Nerede tanıştınız onunla..

*Tapınağın orada..

-Onunla konuştunuz mu?

*Hayır, beni itti ve gitti..

-Arap çocuklarla karşılaştığınızda neler hissediyorsun?

*Öfke.. Onları öldürmek istiyorum..

-Aranızda seküler /laik bir Yahudi çocukla karşılaştığında neler hissediyorsun?

*Onun için üzülüyorum..

-Neden üzülüyorsun?

*Doğru yolda ilerlemediği için..

-Gelecek 10 yıl içinde Yeruşalim'i (Kudüs'ü) nasıl göreceksiniz?

*Herkes dindar bir Yahudi olacak..

-Araplar ne olacak o zaman?

*O zaman Mesih burada olacak.. O zaman büyük bir savaş sonunda Arapların çoğu ölecek ve geride kalanlar da köle olacaklar..

-Aferin çocuklar! Bütün bilgilere sahipsiniz.. Eğitiminize böyle devam edin!'

Evet, körpe dimağlara, 'siyonizm putu'nun gölgesinde, bu duygu ve düşünceler şırınga ediliyor.

**

*Ankara'dan Mehmed Soğancı; 'Sonunda, Türkiye, siyonist İsrail'le 9 milyar dolarlık ticaret kapısını kapatmış bulunuyor. Bu kararın alınması için mahallî seçimler öncesinde çırpınanlar şimdi bu büyük meblağı karşılayabilecekler mi?' diyor.

-- Bu okuyucumuza hemen belirtelim ki, halk deyimiyle söyleyelim; 'Kavgada yumruk sayılmaz..' , kâr zarar hesaplanmaz. Gazze'de sergilenen o barbarlık karşısında, bu kadarca bir diplomatik karar alınabilmiştir; bunun elbette bir takım sonuçları olur.. Ancak, bu noktada düşünülmesi gereken asıl nokta, Siyonist İsrail çetesinin tahakkümü altında 75 yıldır yaşamakta olan 4 – 5 milyon civarında Filistin Müslümanları da var.. Türkiye'den oraya giden mallar , İsrail üzerinden gidebiliyordu; başka bir kanal yok fiilen.. Siyonist rejimi ve halkı Türkiye mallarına boykot uyguluyordu, bizim burada yapılmaya çalışıldığından daha fazlasıyla.. Ama, Müslüman halk ise, Türkiye mallarını alıyorlardı.. Şimdi o yol kapanınca, Filistin'deki o milyonlarca Müslüman ihtiyaçlarını nasıl karşılayacak?

*Diyarbekir'den Tâhir Karacadağlı ve İskenderun'dan Kemal Hocaoğlu isimli okuyucular başka bir konuya değinmişler; 'Bir takım makamlarda bulunanların lüks ve konfor düşkünlükleri dillere pelesenk oldu bugünlerde..' diyorlar.

--Doğrudur, her zaman ve hele de halk kitleleri ekonomik sıkıntılar yüzünden burnundan solurken.. Bu gibi görüntülerden daha bir sakınılmalı.. Bu, sadece emirler vererek de düzeltilemeyebilir.. Herkes kendi içindeki o nefsanî arzularını, frenlemeyi öğrenmeli, başkalarından faziletli davranış beklemek yerine..

Elbette, bunu bazıları itibarlı olmanın şartı sayabilir.. Halbuki bu gibi anlayışlar en itibarlıların itibarına darbe indirebilir..

*

Mazlum ‘ahh'ları nice insan vicdanlarını harekete geçirirken...
6 Mayıs 2024 Pazartesi

Siyonist haydutlar çetesi İsrail'in, 'savaş' dese de, sırtını dayadığı Amerika ve AB ülkelerinin çoğu dışında dünyada yüz milyonlarca kabul görmeyen ve hiç bir savaş örneğine benzemeyen , teknolojik barbarlık uygulamaları ederken... Başta Amerika olmak üzere Almanya, Fransa, İngiltere gibi ülkelerdeki yüzbinlerce üniversite öğrencisinin sergilediği Siyonizm ve İsrail militarizmine protestoları emperyal odakları şaşkına döndürmüş bulunuyor. Siyonist İsrail'in sergilediği ve Adolf Hitler'in bile yüzünü ak eden bu emsalsiz barbarlık karşısında, Amerikan Başkanı Biden, bu protestoları bile (antisemitizm / Yahudi düşmanlığı ) olarak niteleyip 'Amerika'da antisemitizme yer yoktur.' diyebiliyor. Hani, neredeyse, geçen hafta New York'ta Yahudilere hitap eden ve İsrail rejimini 'siyonizm putu'na tapınmakla suçlayan Kanadalı Yahudi yazar Naomi Klein'ı bile 'antisemit/ Yahudi karşıtı' olarak suçlayacak. Amerikan ve diğer ülkelerin polisleri ise, Siyonist İsrail rejiminin korkunç barbarlıklarını protesto eden öğrencilerin kayıtlarını siliyor, tutukluyor ve hattâ profesörleri bile üniversitelerinden atıyor.

*

Bunlar olurken, Arab dünyasında hiçbir kıpırdama görülmemesine şaşıyor niceleri.. Halbuki, Arap halkları korkunç bir maddî doygunluğun rehaveti içinde 'geviş getirme ' pozisyonundalar.. 'İtiraz /protesto n'olacak ki?' diyorlar.. Bilmiyorlar ki, en azından, başlarındaki diktatörlerin temelleri sarsılacak.. Ama, sadece Arab toplumlarını suçlamayalım.. Orta Asya ve Kafkaslar'da büyük ekseriyeti Müslüman olan Türkçe konuşan halkların başındaki cumhuriyet rejimlerinden de 'çıt' çıkmıyor.. Âdeta, üzerlerine ölü toprağı serpilmişçesine.. Halbuki, 35 yıl öncelerine kadar, en azından 200 yıl, Rusya esaretinde yaşamış olmanın acısını yaşamışlardı.. Hele Hazar Denizi'nin batısında yer alanı ise, bir de 'İsrail'i savunuyor!

*

Geçen gün, bizdeki laik medyadan biraz insaflıca birisi, 'Bizdeki muhafazakâr veya Müslüman kesimlerin de pek fazla kıpırdamadıkları'ndan, hele Amerika ve Avrupa üniversitelerinde büyük protestolar olurken bizdeki üniversitelerin hareketsiz oluşlarından da yakınıyordu, haklı olarak..

Bir tarafıyla haksız değildi.. Ama, Müslüman halkların bu barbarlıkları hele de Cuma namazlarında milyonlar halinde lanetledikleri gibi, özellikle İstanbul'da çeşitli İslamî kuruluşların binlerce katılımla sergiledikleri Protestanlardan, mensup olduğu cenahın medya organlarının, haber kanallarının sağır kesildiğini bilmiyordu, herhalde..

Bu cümleden olmak üzere, dün, 5 Mayıs Pazar günü, öğleden sonra, İstanbul- Yenikapı Miting Alanı'nda, 'Peygamber Sevdalıları Vakfı'nın ve Hüdapar'ın yaptığı çağrıya icabet eden , kadınlı-erkekli on binlerce Müslümanın, Tekbîr ve salavatlarla, çok güzel ilâhiler, ve şiirlerle ,konuşmalarla, 3 saat boyunca Siyonist İsrail barbarlığını lanetleyip, HAMAS ve mücahitlerini selâmlayışlarını ve 'Direnişe devam..' temennilerini belirtmeliyim. .

Keza, dün akşam Fatih Camii'ndeki akşam namazından sonra İHH ve diğer İslamî kuruluşların çağrısı ile, akşam namazından sonra Fatih'ten Edirnekapı'ya kadar Fevzi paşa Caddesi boyunca kadınlı-erkekli, binlerce Müslümanın Siyonist İsrail ve hamilerinin barbarlıklarına karşı, iki saate yakın dev tezahüratı da bu vesileyle zikretmeliyim..

*

Ama, son asırlarda, silahsız itiraz ve protesto geleneği pek fazla örneğe sahip olmadığı da açık..

Şimdi hayatta olmayan ünlü bir hoca, daha 40 sene öncelerde Siyonist İsrail rejiminin cinayetlerine karşı gösteriler düzenlemek isteyen gençlere, 'Sünnet'te var mı böyle bir şey? Birileri zulmedecek, siz o zulme karşı sadece gösteriler yapacaksınız? Bunda bir mantık var mı?' diye karşı çıkabiliyordu..

Aynı şekilde Suûdî rejimi de, Hac mevsimlerinde İsrail, Amerika ve Sovyet Rusya gibi ülkelerin protesto edilmelerini, Kâbe İmamlarının Cuma hutbelerinde bile tenkit ettirtir ve 'İslam'da böyle tezahürat şekli var mı?' dedirttirirdi..

*

Afganistan'da sonraları cumhurbaşkanı da olan ve bir bombalı saldırı sonunda (İnş.) 'şehid' olan rahmetli Burhaneddin Rabbânî de bu gibi kısa görüşlerden rahatsızdı ve, 'Bizim Afganistan'da sivil-silahsız protesto yok.. Bizim halkımız hemen silaha sarılır..' diye yakınırdı..

Halbuki, bütün Enbiyaullah'ın sünnetlerinde de, onlara karşı çıkan toplum kesimleri arasında da , karşılıklı olarak, psikolojik savaş taktiklerine göre geliştirilmiş silahsız protesto yöntemleri de vardı.

Kaldı ki, tek başına 'Lâilâheillallah' ibaresi bile, en temel ve sivil protesto beyanımızdır, Müslümanlar olarak.. Çünkü, bu ibarede, 'Allah'dan gayri bir ilâh'ı, mâbud'u kabul etmediğimiz'in sözlü beyanı vardır ve bu bir özgürlük manifestosudur. Çünkü, Müslüman insan bu ibareyi, şuûruna vararak söylediği zaman bütün sahte ilâhlara, 'put'lara, putlaştırmalara ve putlaştırılanlara ve düzenlerine karşı çıkıyor. Elbette her dönemin Nemrud ve Firavun'larının yolundan gidenler de o zaman Müslümanlara karşı savaş açacaklardır. Ki, Müslümanlar da bu ihtimali, taa başta 'Lâ..' derken göze alıyorlardır.

*

Evet, 'Tezahürat' sadece güç gösterisi değil, uğranılan haksızlıktan ve zulümden herkesi de haberdar etmektir ve bir 'psikolojik savaş' metodudur da...

Nitekim, Müslümanlar Mekke'de putperestlerin engellemeleriyle karşılaştıkları Kâbe ziyaretlerine, sayılarının 40 kişiyi bulmasından sonra, alenen başlamışlar ve, putkıranların pîri olan Hz. İbrahim'den kalma o mâbedi, putlardan temizlemeye ve aslî şekline döndürme mücadelesine silahsız olarak da başlamışlar ve müşrikler, Müslümanların bu güç gösterisinden dehşete kapılmışlardı.

Bugün de Müslümanlarla onların karşıtlarının arasındaki hesaplaşmaların özünde değişen bir şey yoktur.

‘Kültür ve Eğitim' değil de ‘Maarif Modeli' denilecekse...
10 Mayıs 2024 Cuma

Hint Müslümanlarının 100 yıl öncelerdeki büyük mütefekkirlerinden Muhammed İlâhâbâdî, dev piramitlerin dış cephelerinde yüzlerini kocaman taşlara freskler yontturup, mezar olarak yaptırdıkları piramitlerin altında ise, mumyalanmış cesetleri teşhir edilen firavunlara değinirken; 'Firavun'ların aklı olsaydı, namlarını ebediyete sonsuzluğa kavuşturacağını zannettikleri dev piramid mezarlar yaptırmak yerine, mektepler açarlardı.' demişti.

İlginçtir, Muhammed Âkif de, 115 yıl öncelerde o piramitler bölgesinde dolaşmış ve o müstekreh sahneleri mısralarında ifade ederken;

'Evet, bütün beşerin hakkıdır, beqaa emeli,

Lâkin bunu ne taş'tan, ne de leş'ten beklemeli..'

demişti. (Bu vesileyle belirteyim, Ankara- Samanpazarı'nda bir M. Âkif heykeli var, Melih Gökçek zamanında dikilmiş.. Melih Bey, eğer Âkif'in yukardaki mısralarını okumuş olsaydı, bu heykeli diktirmezdi, herhalde..)

*

M. Eğitim Bakanlığı'nın, 'Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli' diye, Eğitim konusunda hazırladığı ve incelenmesi için internete koyduğu uzuuun metni okurken.. Bu konular da geliverdi aklıma..

*

'Eğitim' deyip geçilemez elbette..

1930'lu yıllarda dilimizi yabancı kelimelerde arındırmak adına 'dilde türkçülük' hareketi tezgâhlanmıştı.. Hedef başka idi.. Ama, o hareketin de öncüsü olan kişi, İsveç Kralı'nın Türkiye'ye yaptığı gezide, misafir Kral'a hitaben öyle bir konuşma yapmıştı ki, nutkunu ertesi gün gazetede göremeyince yaverine sormuş, o da cebinden o konuşma metnini çıkarıp göstermişti. O metni görünce ise, -Balkan lehçesiyle-, 'Çucukî.. Dille çok oynamışız!..' demiş.. Çünkü, kendi okuduğu konuşma metninde ne dediğini kendisi de anlamamıştı..

O zamanlar, 'Güneş-Dil Teorisi' denilen ve bütün dünya dillerinin 'türkçe'den kaynaklandığına bir saçmalık, toplumumuza hem de en yetkililerce dayatılıyordu.. Alfabe değiştirilerek, geçmiş 1000 küsur yılın hazinelerinden mahrum kalınmakla yetinilmemiş; Türkçe, Farsça, Arapça ve hattâ diğer komşu halkların dilleriyle de zenginleşmiş kadîm kültürümüzün Türkçe dışı kelimelerden arındırılması adına, kaba-saba ve uydurma kelimeler devreye sokulmuştu. Hattâ, o kadar ki, 1935'lerde, Amazon Nehri'nin adı Türkçe 'Amma uzun'dan, Niagara'nın, 'Ne yaygara..'dan, Ottava'nın da 'ot ve tava' kelimelerinden geldiği yazılabiliyordu, resmî ideoloji çılgınlığına göre.. O sırada, 'ilim-irfan öğrenmek' mânasına gelen 'Maarif' kelimesinin yerine de, komik izahlarla, 'Eğitim' kelimesi de icat olunmuştu.

*

'Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli' takdim olunurken, 'Yalnızca medeniyete uyum sağlayan bir nesil değil, etkin olarak medeniyet kurucusu ve geliştiricisi bilge nesiller yetiştirmeyi hedefleyen eğitim felsefemiz doğrultusunda ahlâklı, millet ve insanlık için iyi, doğru, faydalı ve güzel olanı yapmayı ideal edinmiş öğrenci profili modele temel oluşturmak' olduğu vurgulanıyordu.

40-45 yıl öncelerde, ünlü bir Amerikan Üniversitesinde, bir Prof., 'Çocuklar, yarım yüzyıla yakın zamandır, size hep, iyi, doğru, faydalı ve güzel olan bir dünya kurmanız için dersler vermeye çalıştım. Şimdi, emekli oluyorum, bu son dersim.. Bu tavsiyelerimi unutmayın..' der.

Öğrenciler, 'Mr. Profesör, tamam da, iyi, doğru, faydalı ve güzel' olan kavramların kesin bir ölçüsü var mı? Bu kavramlara, herkes kendi inancına, ideolojisine ve dünya görüşüne göre çok farklı mânâlar veriyor. Bunların herkese göre değişmeyen, mutlak sınırlarını nasıl belirleyeceğiz?' derler.

Profesör, bu soru karşısında verecek cevap bulamaz ve 'Çocuklar, anlaşılıyor ki, bunların kesin ölçülerini öğrenmek için, yeniden aranıza gelip tekrar öğrenci olmam gerekiyor..' der.

Sahi, bu 'iyi, doğru, faydalı ve güzel' denilen kavramların kesin ölçüsü herkesin inanç ve ideolojisine göre şekillenmiyor mu?

*

Şimdi, 'Türkiye Yüzyılının Maarif Profili'ndeki model öğrencilerin nasıl olacağı izah edilirken, bir çok hedefler gösterilmiş..

Meselâ, ideal öğrenci için, 'Belâgat sahibi: Dilin inceliklerini , söz sanatlarını ve iletişim becerilerini başarılı şekilde kullanır..

İlme ulaşan: Dünyayı anlama ve anlamlandırma için, bilgiye ulaşmaya istekli bir şekilde ilerler, ilmi ister ve arar..' (...) Kültürel değerler konusunda bilinçli ve duyarlıdır..' (...) Millî kültürüne ve manevî değerlerine bağlı, ülkesinin kültürel ve manevî değerlerine bağlı, gelenekleri ve tarihine saygı gösterir..' gibi ümitler dile getirilmiş..

*

Ve sonra, dersler sıralanmış ve o derslerde nelerin anlatılacağı...

Bu arada, (5,6,7 ve 8. sınıflarda) 'Din Kültürü ve Kur'an-ı Kerim' dersi; (9,10,11, ve 12.sınıflarda) 'Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi', ve yine aynı sınıflarda, 'Peygamberimizin Hayatı' okutulacakmış..

Ama, meselâ 1928'de hem de dârağaçları kurularak yasaklanan, şimdilerde 'eski yazı' veya 'Osmanlıca' denilen alfabeyle ilgili dersler olmadan 'dilin incelikleri, kültürel ve manevî değerler, gelenek ve tarihî geçmiş' nasıl öğrenilecek? Evet, Osmanlıca da artık, kapatıldığı zindanından tahliye edilmeli ve mecburî ders olarak okutulmalı, öğretilmelidir..

Bu arada, bir ders daha var ki; âlemlere şenlik.. Eski komünist ülkelerdeki 'kurşun asker' yetiştirme örneklerini hatırlatan bir şekilde, 'İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük' dersi de 8. ve 12. sınıfta okutulacakmış.

Evet, tarihte, söz gelimi, Selahaddin Eyyubî'nin, Alpaslan'ın, Gazneli Mahmûd'un, Kılıçarslan'ın, Osman ve Orhan Gazi'nin, Yıldırım ve Timur'un, Murad Hüdavendigar'ın, Sultan Fatih ve Sultan Süleyman ve Sultan 2. Abdulhamîd gibi isimlerin, yanlışlarıyla-doğrularıyla anlatılması yanında , son 100 senemizin dokunulamaz ismi de o dokunulmazlıklar zırhından çıkarılıp, ders olarak anlatılabilir.. Ama, resmî ideoloji buna hazır değilse, bu ders, beyinleri şartlandırma ve beyin yıkama ameliyesi değil midir?

Başta ABD, emperyalist güçlerin entrikaları bitmez..
12 Mayıs 2024 Pazar

Bu Pazar gününün 'Okuyucularla Hasbihal'e, okuyucuları selâmlayarak, sağlık, âfiyet ve hayırlı çalışmalar dileyerek başlıyorum.

*Mardin'den, tarih öğretmeni olduğunu belirten Ahmet Mazıdağlı uzun mesajında diyor ki: 'Ben şahsen, Gazze konusunda yapılabilecek pek çok şeylerin olduğunu sanıyordum, ama, şimdi bu konuyu derinlemesine düşündükçe görüyorum ki, öyle, 'Haydi, toparlanın gidiyoruz..' demekle olmuyor bu işler.. Sizin , USA Başkanı Biden'dan naklettiğiniz ve 'Burada İsrail diye bir devlet kurulmasaydı bile, biz Batı dünyası olarak burada böyle bir devleti yine kurardık..' şeklindeki söz, benim bu konuyu daha derinlemesine düşünüp anlamama yardımcı oldu.. İsrail aslında saldırgan bir yaratık olarak saldırtılıyor.. Karşılık veren birilerinin çıkması beklenerek..

--Evet, bu okuyucumuz böyle söylüyor. Esasen biz de bunu devamlı vurgulamaya çalıştık, muhterem kardeşim.. Siyonist İsrail çetesine sergiletilen bu barbarlık karşısında sadece Müslüman imanı ve hassasiyeti olan değil, insanî bir vicdanı olan her bir insan da bu duruma seyirci kalınmaması gerektiğini düşünüyor; ama, Siyonist İsrail çetesi, burada kullanılan bir canavar, ve ona karşı çıkan olursa, bütün küfür dünyası onu korumak adına, Müslüman dünyasında yeni bir Haçlı Seferi başlatmak ümidinde idiler.

*Denizli'den Zeynel İkram da diyor ki mesajında: Sizin de sıkça değindiğiniz gibi, asıl maksat, Hristiyan toplumları nezdinde asırlarca, kendi inançlarına göre, 'İsâ Efendimizi öldürten,'lanetliler, mel'unlar topluluğu' diye suçlanan Yahudi toplumunu kendi toplumlarından ayrılmaya teşvik etmek için, onlara 1948'de Müslüman coğrafyasından Filistin topraklarını peşkeş çektiler.. Bununla hem onları kendi toplumları içinden biraz da olsa uzaklaştırdılar, hem de Müslümanların birliğini sağlamak imkânına potansiyel olarak sahip olan Hilâfet Kurumu'nu da Lozan'da dayattıktan sonra, Müslüman coğrafyasının kalbi mesâbesinde olan Filistin'e bir zehirli hançer saplamaya kalkıştılar.. Böylece büyük İslam kahramanı Selahaddin Eyyubî'nin Haçlılar'ı 1187'de perişan etmesinin intikamını almak derdine düşen Hristiyan dünyası, bir taşla birkaç taşı vurdu.. Hani, İngiliz Mareşali Allenby, 1917'de Filistin'i ele geçirip, sonra da Şam'da Selahaddin Eyyubî'nin kabrine giderek, 'Kalk ey Saladin.. Biz geri döndük..' dediği rivayet olunuyor ya, işte öyle bir durum..

--Evet, bu okuyucumuz da böyle diyor.. Bugünkü faciayı biz sadece bugün değil, 75 yıldır yaşıyoruz, Müslümanlar olarak.. Herhalde Müslümanım diyen insanlardan bu barbarlık ve vahşilikler karşısında ruhî sancılar geçirmeyen olmaz. Üstelik de, halkları Müslüman olan 55-56 ayrı devletin varlığından söz ediliyor..

100 yıl öncelerde kaç devleti vardı, Müslümanların? Bu onların fıtratının de gereğiydi Çünkü, kurdun kuzuyu yemek istemesine şaşılamaz ve kızılamaz.. Şaşılacak olan, kuzunun kurda gönül vermesidir.. Bütün kefere dünyası, Müslümanların birliğini kırmak, bozmak için elinden geleni yaptı. Bizi küçük küçük parçalara ayırdılar ve daha bir kolay yutuyorlar veya baş eğdiriyorlar.. Yani, 50'den fazla devletimizin olduğu iddiası bizim için bir kuvvet değil, zaaf idi, bu durum, çaresizliğimizi daha bir derinleştirdi. Her birisi, sadece kendi maslahat ve siyasetini takip etmek gibi bir yanlışı esas aldı..

Halbuki, Amerika ve Avrupa ise, iki bin yıldır Yahudilerle Hristiyanlar arasındaki düşmanlığı bile sona erdirip, hattâ Hristiyan toplumlarında, Hz İsâ'nın Yahudilerce öldürtüldüğü gibi iddiaların artık, 'kutsal bildikleri kitaplarından çıkarılması' yolunda kararlar alıp, buna riayet etmeyenleri 'antisemit / Yahudi düşmanı' olarak suçlayıp cezalandıracaklarına dair yeni kanunlar çıkarmaya bile hazırlanırlarken..

Müslüman toplumlar ise, hâlâ kendi aralarındaki mezhebî, etnik, sosyo-kültürel, coğrafî ve sair farklılıkları daha bir körüklemek derdindeler.. İnşaallah biz de o dağınıklıkları atlatırız.. Bu felaketler inşallah uyanmamıza vesile olur..

*Ankara'dan Neriman Cihan isimli okuyucu da, 'siyonist İsrail rejimi aleyhindeki dâvaları niçin Güney Afrika açıyor?' diye soruyor..

--Kısaca belirtelim bu hanım kardeşimize.. Herhangi bir Müslüman ülke bu müracaatı yapsa idi, sırf İslamî hassasiyet gereği dâva açmış sayılıp, kale alınmayabilirdi.. Hristiyan bir ülke açsa, o zaman da hemen 'Yahudi düşmanlığı /antisemitizm' suçlaması yapılırdı.. Güney Afrika'nın devlet başkanı bir Yahudi ve ona , siyonizme ihanet ettiği suçlaması yapılıyor.. O ise 'Ben Yahudiyim ve amma İsrail rejiminin yöneticileri gibi bir siyonist Yahudi değilim ve öyle olmamakla da, iftihar ediyorum..' diyor.. Evet, Yahudilerin içinde de bu zulümlere karşı çıkan var..

*İstanbul'dan Aişe Sarıca isimli okuyucu da, diyor ki: 'Evvelki gün, bir Amerikan üniversitesinde İslamî tesettüre riayet eden bir kız kardeşimizin bir Yahudi öğretim üyesi tarafından nasıl baskı altına alınmak istendiğini görünce yüreğim parçalandı, kendimi onun yerine koydum ve amma, o kardeşimiz, maşallah öylesine vakur hareket etti ki, o alçak , ahlâksız ve saldırgan Siyonist Yahudi öğretim üyesine aldırmadı bile ve onun hareketinden gurur duydum..

*Evet, o sahne gerçekten de bir Müslüman hanım kızın vakarını göstermesi bakımından gurur vericiydi. O alçak ve ahlâksız kişi ise, dünyaya rezil oldu ve üniversitesi de kendisini öğretim kadrosundan çkardığını açıkladı..

*İstanbul'dan Kerem İslamoğlu isimli okuyucu ise şöyle diyor: 'Geçenlerde bir baba İstanbul-Kadıköy'de 7 yaşlarındaki kızıyla ana caddede giderken; 0 küçük kız, çevresinden öğrendiği bir ilâhîyi, 'Lâ ilâhe illallah' nakaratıyla mırıldanırken, 'taife-i laikus'tan, 'kokona' tipli 70 yaşlarında bir kadın, o yavrucağı azarlamaya kalkışıyor, 'Kim zehirliyor bunları..' diye söyleniyor.. Tabiî, kızın babası da haklı olarak müdahale ediyor..

Biz onların dünyasının en müptezellerine bile karışmazken, şu 'kokona'ların cür'etkârlığına bakar mısınız..'

--Kerem kardeşimiz; bizdeki, müennes Netanyahu'lardan birisi olan bu gibilere bizim söylemek istediklerimizi dile getirmiş; teşekkürler..

*

Hillary Clinton'ın sözleri, Gazze trajedisinin gizli niyetini açıklıyor
13 Mayıs 2024 Pazartesi

Amerikan siyasetçilerine hele de trajik 'Gazze Buhranı'ndan sonra bir hal oldu..

Siyonist İsrail çete devletinin 8 aya yakın zamandır, Gazze'de ve Hamas karşısında, üçte birinden fazlası çocuk olmak üzere 'savunmasız 50 bine yakın insanı öldürmekten başka bir sonuç alamaması' üzerine, mantıkî dengelerini iyice yitirdiler, 'zıvana'dan çıktılar ve ne söylediklerini akıl edemiyorlar bile...

Amerikan Kongresi'nin etkili isimlerinden ve Türkiye ile ilgili konularda da hep düşmanca bir tavır takınmasıyla bilinen ve Kongre'de, Siyonist İsrail rejiminin en gözü kapalı isimlerinden olan Senatör Lindsey Graham 12 Mayıs Pazar günü NBC News'e verdiği bir röportajda, 'İsrail'in Hamas'a karşı savaşını ABD'nin, 2. Dünya Savaşı'nda Japonya'ya 'atom bombası' atma kararıyla karşılaştırdı.

Graham, "(Japonya'nın Pasifik'teki Amerikan Üssü'ne yaptığı ânî saldırıyla Amerika'nın 2. Dünya Savaşı'na girdiği tarihî geçmişi hatırlatarak) Pearl Harbor'dan sonra, Almanlar ve Japonlarla savaşırken, ulus olarak yıkımla karşı karşıya kaldığımızda, savaşı Hiroşima ve Nagazaki'yi nükleer silahlarla bombalayarak bitirmeye karar verdik. Bu doğru bir karardı. İsrail'e de, savaşı sona erdirmesi için ihtiyaç duyduğu bombalar verilmelidir. İsrail, kaybetmeyi göze alamaz. Öyleyse İsrail, bir Yahudi Devleti olarak hayatta kalmak için ne gerekiyorsa, yapılmalıdır." dedi ve 'çatışma boyunca sivil kayıpların sorumlusunun Hamas olduğunu' da savundu.

Hatırlayalım ki, Graham'ın, 'İsrail, kaybetmeyi göze alamaz..' sözü, gerçekte İsrail'in ilk lideri David ben Gurion'a aittir. O, '100 savaş kazansak bile, bu bizim varlığımızı garanti edemez. Ama, bir kez kaybedersek, yok oluruz..' demişti. Nitekim, İsrail, '(5 Ekim1973'deki) 'Yom Kippur' savaşında, Mısır karşısında ilk kez ağır bir yenilgi almak üzereyken, İsrail Başbakanı Golda Meir, Amerikan Başkanı R. Nixon'a, 'Eğer, Mısır savaşı durdurmazsa, atom bombası kullanacağız..' demiş; Nixon da Mısır lideri Enver Sedat'a durumu bildirerek, 'ateş-kes'i hemen kabul etmesini istemiş; ve Sedat da mecburen 'ateş-kes'i kabul etmişti.

*

Bu arada, günlerdir Amerika Dışişleri Bakanlığı'nın İsrail'in, Gazze'deki saldırılarında uluslararası hukuku çiğneyip çiğnemediğine dair bir rapor bekleniyordu. Halbuki, ABD Dışişleri Bakanı Blinken, 7 Ekim 2023'den sonra hemen İsrail rejimine koşup, 'Buraya Amerikan Dışişleri Bakanı olarak değil, bir Yahudi olarak geliyorum' demişken, onun başında bulunduğu Bakanlığın, nasıl bir rapor hazırlayacağı belli değil miydi? Nitekim, Amerikan yönetiminin, İsrail'in 7 Ekim'den bu yana Gazze'deki eylemlerinde Amerikan silahlarının uluslararası hukuka aykırı kullanılıp kullanılmadığıyla ilgili olarak Kongre'ye sunduğu rapor dün açıklandı..

Ama, ne denilmek istendiği anlaşılamadı ve 'İsrail'in ihlâller yaptığını değerlendirmenin "mâkul" olduğu kanısına varılmakla birlikte, bu konunun kesin bulgularla ispatlanmasının mümkün olmadığı' belirtildi. ABD Dışişleri Bakanlığı'nın raporunda "(Amerikan) savunma malzemelerinin (yani, silahlarının) İsrail Askerî Birimi tarafından 7 Ekim'den beri uluslararası hukukla veya sivillere verilen zararın azaltılmasına yönelik uygulamalarla tutarsız biçimde kullanıldığını değerlendirmek mâkul olacaktır" da denildi; ama, buna rağmen, 'İsrail'in sivillere zarar verirken, bunu kasıtlı olarak yaptığına dair kanıt bulunmadığı'nın da altı çizildi!!.

Gerekçeleri de ilginç: 'Gazze'de sahada Amerikan resmî personelinin bulunmaması göz önüne alındığında, değerlendirme yapmak veya kesin bulgulara ulaşmak zordur."

*

DEVREYE İNANÇ UNSURLARI DA SOKULUYOR

Evet, Amerikan sistemi, kendi içindeki ihtilafları ve tutarsızlıkları gizlemeye çalışırken, devreye ilginç bir takım inanç unsurları ve projeleri de sokuluyor.

Nitekim, eski başkanlardan Bill Clinton'un hanımı ve Barack Hussein Obama'nın başkanlığı döneminde de Amerikan Dışişleri Bakanlığı yapan Mss. Hillary Clinton, geçen hafta, akıllara durgunluk veren bir iddiada bulundu ve Filistinlileri, 'Yahudilerin topraklarını işgal eden halk' olarak suçlayacak kadar saçmaladı.. Unutmayalım ki, o, sıradan birisi değil ve Amerika Dışişleri Bakanlığını yıllarca yapmış birisi..

Delil olarak da, Yahudilerin binlerce yıl önce, Firavun zamanında o topraklarda yaşadığını söylemiş..

Mss. Hillary bunu söyler de, başkaları onu yalnız mı bırakır?

Nitekim, Amerikan Kongresi'nde Temsilciler Meclisi'nin Cumhuriyetçi üyesi olan Mss. Nancy Mace de, dün, Gazze'de İsrail ile Hamas arasında devam eden çatışmaya ağırlık vererek bunu, "İncil Savaşı" olarak nitelendirdi.

"İsrail bu toprakları işgal etmiyor, oraların sahibi..' diyen Mace, sosyal medya platformu X'te; "Vaad edilen topraklar onlarındır. Bu, açık ve basit bir şekilde İncil'de haber verilen savaştır" diyor.

Daha önce de, Netenyahu, kendi savaşlarının inanç delili olarak önce, (ellerindeki muharref) 'Tevrat'ta yer aldığı belirtilen ve 'İşâyâ Mucizeleri' dedikleri ve 'kutsal bildikleri' metni okuyarak, 'düşmanlarını, çoluk-çocuk, hattâ hayvanlarına kadar öldürmeleri'nin, 'kendi inançlarının gereği olduğu'nu açıkça söylememiş miydi?

*

Biz de o zaman meşhur bir beyti tekrar edelim:

'Eğer istersen, sulh'ü salâh/ Hazır ol, ceng'u cidâle..'

*

Yunanistan sadece Yunanistan'dan ibaret değildir..
15 Mayıs 2024 Çarşamba

Yunanistan başbakanı Miçotakis, yüzünde bir maske varmış gibi duran

tebessümüyle geldi- gitti.. Evet, Miçotakis- Erdoğan Görüşmesi'nde - HAMAS'ın bir terör örgütü olarak görüldüğü' şeklindeki Yunan görüşü dışında- bir çok noktadaki pürüzlü meseleler etrafında, açık yüreklilikle müzakereler yapılabilmesi elbette memnuniyet vericidir.

Önce şu gerçeği kabul etmek gerekir: Her devlet, önce, elbette kendi ülke ve halkının maslahatını düşünür ve hiç bir devletin asıl niyeti, başka bir ülkenin daha güçlü ve huzurlu bir duruma gelmesi değildir. Hiç bir ülke de, diğerinin ezelî ve ebedî dostu ve de düşmanı değildir. Ama, her devlet, özellikle de komşusu olan ülke, devlet ve halkların huzurlu olmasını ister. Çünkü, 'Komşuda pişer, bize de düşer..' deyimi, sadece imkân ve nimetler açısından değil, felâket ve külfetler açısından da bir gerçeği ifade eder.

Grek/ Yunan halkı 450 yıl Osmanlı hâkimiyetinde yaşamıştır. Bir halkın, kendisine yabancı bir dünyanın hâkimiyeti altında yaşaması, 50-100 yılı bile aştığında kendisinin hemen hemen bütün aslî özelliklerini yitirir.

Ama, Hristiyan yunan halkı, 450 yılı bulan bir süre boyunca Müslüman bir gücün hâkimiyeti altında yaşadığı halde, ne dinini yitirmiştir, ne dilini, ne de diğer kendine özgü örf ve âdetlerini.. Bu durum, Osmanlıların veya onun etnik açıdan en etkin unsuru olan bir kavmin üstünlüğünden değil, İslâm'ın, Müslüman olmayan kişi veya halklara, herhangi bir 'din dayatması' yapılamayacağı açısından, ortaya çıkan ilginç bir tablodur. Nitekim, bizim sosyal hayatımızdan İslam uzaklaştırılmaya çalışılınca, bu durum, bırakalım, gayrimüslim halkları; hattâ aynı sosyal bünye içinde inanç potasında kaynaşmış farklı etnik-sosyal Müslüman unsurlar bile, kemalist-laik uygulamaların en dayatmacı özellikleri altında eritilme ve hattâ yok sayılma çabalarının hedefi olmuşlardır. Şimdilerde biraz-biraz, o derin yaraya, 'inanç merhemi' sürülerek acılar giderilmeye çalışılmaktadır.

*

Milâdî-1800'ün başlarında, ünlü Fransız yazar René Chateaubriand, Paris'ten Kudüs'e kadar süren ve o zamana göre uzuun bir yolculuk sırasında, Osmanlı yönetimi altında yaşayan Grek halkına neredeyse ağıt yakacak kadar acınası ve sadece yaşamış olmak için yaşayan, uyuşuk bir halktan ve Osmanlı Paşası'nın da o itaatkâr halkı rahatsız etmeyecek bir yönetim tarzı geliştirdiğinden söz eder. Ama, aradan 15-20 yıl geçmeden nasıl olup da, o uyuşuk halkın Osmanlı'ya karşı çetin bir ayaklanmaya kalkıştığını izah etmek zordur.

Denilebilir ki, 1789/ Fransız İhtilâli'nin Avrupa toplumlarında etnik unsurların nasyonalist, hattâ şovenist duygularla harekete geçmesinde özel bir yeri vardır.

Ondan sonra, özellikle 1800'lerden itibaren, İngiltere, Fransa ve Almanya gibi ülkelerin kültürlerinde sürekli vurgulanan romantik bir Helenizm/ grekçilik/ yunancılık aşkının uyandığını hatırlamak gerekir. Avrupa kültürünün dört temel sütunundan söz edilir:

'Roma rasyonalizmi /akılcılığı,

Grek idealizmi ve romantizmi,

Hristiyan sosyalizmi,

Germen personalizmi/ şahsiyetçiliği..'

Hattâ o kadar ki, İngiliz şairlerinden Lord Byron Yunan isyanlarında Müslüman Osmanlı'ya karşı savaşa katılmak üzere bizzat silahlı mücadele alanında yer almış ve mücadeleler içinde öldürülmüştür.

Yunan İsyanı, 1821'de istiklalle noktalanınca, Müslüman halkın nasıl korkunç şekilde katledildiği de bir ayrı konu..

Yunanistan Devletinin doğuşunu kolaylaştırmak için, sadece Avrupa'nın güçlü devletleri değil, Rusya'nın da Osmanlı aleyhine bir sonuç çıkması için Osmanlı Donanması'nın yok edilmesi gibi nice entrikaların içinde Avrupa ülkeleriyle işbirliği içinde olduğu unutulmamalıdır.

Ki, Yunan siyasetçilerinin, kendi halklarına hemen daima , bir Türkiye ve Osmanlı ve Müslüman korkusu şırıngaladığı bilinmektedir.. 1897'de Osmanlı'ya saldırdıklarında, Gazi Edhem Paşa kumandasındaki Osmanlı Ordusu 1 ay içinde Atina'ya dayanınca, bütün Avrupa, 'Yunanistan'ı yedirmeyiz!' diye ayağa kalkmış ve de yedirmemişlerdi.

Ve unutulmamalıdır ki, Yunan resmî marşında, bugün de yer almakta olan 'düşman'ın kim olduğunu ayrıca söylemeye gerek yok.. Tamam, iyi komşuluk olsun, ama, iyi komşuya böylesine azgınca saldırıları devamlı, her ulusal marş okunuşunda devamlı tekrarlayan bir komşunun iyi niyetine nasıl inanılır?

O 'ulusal marş'ta,

'(...) Köpekler azalıyorlardı,

Ve 'Allah- Allah!' diye bağırıyorlardı..

Fakat, Hıristiyanların dudakları daha doğruydu:

'Ateş!' diye bağırıyorlardı, 'Ateş!'

şeklindeki sözlerin bulunduğunu hatırlatmak bile durumu izaha yeter..

Yunan yazarı Kazancakis de, 'Girit İsyanı'nı romanlaştırdığı eserinde, Venizelos'un liderliğindeki isyancılara, 'Ey benim sivri, keskin kılıcım.. / Sen Osmanlıyı iyi kesersin..' teranesini söyletir..

*

Tamam, eski düşmanlıklar unutulsun, ama.. Sahte tebessümler de terkedilsin..

Miçotakis, 2 sene önce, Amerikan Kongresi'nde yaptığı konuşmada, Kıbrıs konusuna gelince, Türkiye'nin 1974'deki Kıbrıs Çıkarması'nı hatırlatarak, 'Helenizmin 48 yıllık acılarının artık dindirilmesi için' yardım istememiş miydi? Dakikalarca ve ayakta alkışlanarak..

*

Bugün, Lozan Antlaşması'na göre askersiz ve silahsız bulundurulması gereken Ege adalarında ve de Batı Trakya'da, Edirne'de sınırın öte yakasında, Amerika'nın 7 ayrı üssü bulunmaktadır.. Bu Amerikan 'üss'leri , Yunanistan'ı, doğusundaki hangi düşmana karşı korumak içindir; izah edilebilir mi?

Üstelik de, Türkiye ve Yunanistan; ikisi de NATO üyesi iken..

2-3 yıl önce, Osmanlı döneminin anlatan bir tarih dizisi Yunan televizyonunda gösterildiği zaman, yazarı olan tarihçi, Osmanlı'yı saygılı bir dille anlatınca, o dizi, 3'ncü bölümünde durdurulmuştu..

Şunu da hatırlayalım ki, 500 yıl kadar Müslümanların elinde ve bir Müslüman şehri olan Selanik'te irili- ufaklı 150'yi aşkın câmi varken, (Göz doktoru Erhan Sarışın'ın ilginç araştırmasından da anlaşılacağı üzere) bugün bir tane bile câmi yoktur; hepsi yerle bir edilmiştir..

Batı Trakya Müslümanlarına yapılan baskılar ise, daha bir ayrı konu ve mesele..

Miçotakis'in yüzündeki tebessüm, samimî olur ve gerçek bir iyi komşu olmak isterse, karşılığını da bulur..

.Bazen, ‘Hoşt!' dese de; köpeğini devamlı saldırtan bir ‘baş haydut' mantığı..
17 Mayıs 2024 Cuma

J. Biden, Amerikan Başkanı olarak, Siyonist çete İsrail'i devamlı ve kayıtsız-şartsız desteklerken, son günlerde ona 'söz geçiremiyormuş' gibi davranırken, bu şeytanca entrikaya inanan var mıdır, acaba? Aslında o, frenliyormuş gibi söz ve tavırlar ortaya koyarken, yine de, 'Ben öyle desem de, siz bildiğiniz gibi yapınız..' işareti de vermiyor mu? Buna rağmen, eski Başkan Trump ve nice siyasî çevreler, Biden'ın bu 'zâhirî azarı'nı bile bir 'psikolojik geri adım' gibi değerlendiriyorlar.. Ve Siyonist çete, bildiği gibi davranıyor.. Biden'ın, Siyonist çete İsrail'e silah yardımı konusunda bazı sınırlamalar yapılacağına dair açıklamaları, İsrail'de bile inandırıcı bulunmamış..

Evet, mahallemizde bir 'hayta', bir sınır tanımaz bir kabadayı var, köpeğini herkesin üzerine saldırtıyor..

Ama, sonunda birisi çıkıp, o köpeği ve sahibini de itlâf yoluna gidebilir.

*

13 Mayıs tarihli yazımızda, 'Amerikan Kongresi'nin etkili isimlerinden ve Kongre'de, Siyonist İsrail rejiminin en gözü kapalı taraftarlarından olan Senatör Lindsey Graham'ın, 12 Mayıs Pazar günü verdiği bir röportajda,

'Japonya'nın Pasifik'teki Amerikan Deniz Üssü 'Pearl Harbor'a yaptığı saldırı ile, Hamas'ın 7 Ekim 2023- Aqsâ Tufanı'nın ânî saldırısı arasında bir zihnî bağlantı kurup' 'Almanlar ve Japonlarla savaşırken, ulus olarak yıkımla karşı karşıya kaldığımızda, savaşı, Hiroşima ve Nagazaki'yi nükleer silahlarla bombalayarak bitirmeye karar verdik. Bu doğru bir karardı. İsrail'e de, savaşı sona erdirmesi için ihtiyaç duyduğu bombalar verilmelidir. İsrail, kaybetmeyi göze alamaz. Öyleyse İsrail, bir Yahudi Devleti olarak hayatta kalması için ne gerekiyorsa, yapılmalıdır." dediği aktarılmıştı.

*

Senatör Graham, o açıklamasıyla, 'Dervişin fikri ne ise, zikri de odur..' misali, Siyonist İsrail çetesinin bir 'Yahudi Devleti olarak kalabilmesi için', nükleer silahlarla da dahil, her türlü silahlarla daha da güçlendirilmesi gerektiğini dile getirmiş oluyor.

Ama, bunu yaparken, tarihi de çarpıtıyor ve sadece kendi kamuoyuna değil, bütün dünyaya da yanıltıcı bilgi veriyor ve 2. Dünya Savaşı sırasında, savaşın durdurulması için, hiçbir askerî birlik ve hedefin bulunmadığı Hiroşima ve Nagazaki'ye, 2 adet Atom Bombası atıldığını ve 300 binden fazla sivil insanın ölümüyle sonuçlanan o büyük nükleer barbarlığı övüyor ve şimdi de, İsrail'in o noktada bulunduğunu anlatmaya çalışıyor.

Her şeyden önce belirtilmeli ki, Pearl Harbor Baskını, 7 Aralık 1941'de gerçekleşmiştir. Ve Roosevelt Amerikası, o an'a kadar, 2. Dünya Savaşı'na katılmamıştı ve kendini o hengâmenin dışında tutmaya çalışıyordu.

Amerika, Atom Bombaları'nı ise, 6 ve 8 Ağustos 1945 günlerinde kullanmıştı. Ve savaşı durdurmak için değildi. Esasen, 8/9 Mayıs 1945 günü, Almanya kayıtsız-şartsız teslim olmuş ve savaş Avrupa'da bitmişti. Ama, Pasifik Cephesi'nde ve Uzak Doğu'da Japonya, umutsuzca direniyor ve 'kutsal şahsiyet' olduğuna inandıkları Japon İmparator Hiro-Hito'ya dokunulmaması şartıyla teslim olmanın yollarını arıyorlar ve bunun için de, devreye Stalin Sovyet Rusyası'nı sokmaya çalışıyorlardı.

Yani, savaş, fiilen zâten bitmiş durumdaydı.. Amerika ise, savaşı sona erdirmek konusunda, kendi iradesinden başka bir gücün girmesini istemiyordu; velev ki, savaş sırasında müttefiki olan Stalin devrede olsa bile..

Amerika'nın hesabı, karşı konulamaz, rakipsiz bir güç sahibi olduğunun bütün dünyaya göstermeye dayanıyordu.

Ama, savaşı, teslim olmak yoluyla sonlandırmaya hazırlanan Japonya'nın arayış içinde olduğunu hissedince, Truman Amerikası elini çabuk tutup Atom Bombası'nı kullanmaya karar verdi.

İlk bomba Hiroşima'ya atılınca, önce neyin ne olduğunu, sadece Japonya değil, bütün dünya da anlamamıştı.. Hattâ, o bombaları atan pilotlar bile.. Nitekim, Hiroşima'da 80 bini aşkın insanın ilk anda yok olduğunu öğrenen pilot çıldırıp, ömrünü tımarhanede tamamlamıştı. Nagazaki'ye atom bombası atan Amerikan pilotu ise, 'Bugün olsa, ülkem için aynı bombayı yine atarım.' demişti.

*

Ve evvelki gün, Avusturya Dışişleri Bakanı evvelki gün, Ankara'da Hakan Fidan'la görüşürken, Gazze konusunda Hamas'ı suçladı ve hattâ tecavüzler yapıldığından bahsetti, utanmadan.. Tabiî, Hakan Fidan'dan hemen cevabını da aldı..

İddia edildiği öyle bir ahlâksızlık yapıldıysa, elbette karşı çıkar, lânetleriz.. Ama, o kişi, ve mensup olduğu dünyanın önde gelen siyasetçileri, devamlı bu tecavüz iddialarını tekrarlıyorlar, ama, 'haham'ların, Yahudilere, tecavüzler ve çocuk ölümleri de dahil, her şeyi yapabileceklerini söylediklerini duymamışlar mı?

Avusturya Dışbakanı Schallenberg, isterse, Eliyahu Mali isimli bir 'haham'ın beyanlarını sosyal medyada bulup dinleyebilir.

· Bu alçak 'haham' diyor ki:

· 'Sen onları öldürmezsen, onlar seni öldürecek..

· Seni öğle vakti öldürmeye gelecek olanı, sen sabahtan öldür..'

· Bu bir prensip..

· Sadece 16, 18, 20, 30 yaşlarından olanları değil, gelecek nesli de, onları doğuracak kadınları da öldür..

· O teröristleri doğuran ve yetiştirenler de kadınlar..

· Onları da öldüreceksin..

· Kadınlar, bu teröristleri yetiştirenler değil mi?

· Ve bugünkü teröristler, dün sağ bıraktığımız çocuklar değil mi?

· Kutsal kitabımızın şu anda Gazze'deki savaşımız hakkında söyledikleri de böyle..

· Şeriatimiz 'hiçbir canlı bırakma..' diyor.

· Bu gayet anlaşılır bir hükümdür.'

.Tarih, sadece ‘dün' değil; ‘bugün' ve ‘yarın'dır da..
19 Mayıs 2024 Pazar

*Pazar günleri yaptığımız bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, okuyucularımızı, sağlık ve âfiyet dileklerimizle selâmlayarak başlayalım:

*Almanya'dan Metin Turhallı isimli okuyucu diyor ki: Hukuk okumuştum, ama, 'Yeni Anayasa' yapmakla 'Anayasada değişiklik' yapmak arasındaki farkı önce pek düşünmemiştim; sizin yazınız beni ikaz etmiş oldu, teşekkürler.. Sahi, şimdi daha iyi anlıyorum ki, 'Anayasada değişiklik' denilirse, günün şartları içinde bazı maddeler değiştirilir, olur biter ve 1961 Anayasası'ndan beri, darbecilerin dayattığı anayasaların özü korunmuş olunur. Ve Cumhur İttifakı'nın ikinci partisi ise, ufak-tefek değişikliklere evet diyebilir, ama, 'değiştirilmesinin teklif dahi edilemeyeceği' mevcut Anayasa'da belirtilmiş hususlara asla yaklaşmayacağını açıkça söylediğine göre, bu konudaki çabaların daha baştan olmayacağı açık değil mi? Evet, ben de izin dediğiniz gibi, mevcut anayasada değişiklik değil, yeni bir anayasa yapılmasını istiyorum; öyle bir anayasa tasarısının karşısına, 'değiştirilmeyeceği teklif dahi edilemeyeceği' gibi mevcut anayasanın engellemeleri çıkarılamayacaktır.

*Amasya'dan Siyamî Gençoğlu diyor ki: 'Geçen haftaki sohbetinizde , Kokona'dan bahsetmiştiniz; ne olduğunu anlamak için, lügata baktım, eskiden bizim toplumuzda, başka dinden olduğunu hissettiren yaşlı kadınlara deniliyormuş..

O küstah 'kokona' yalnız değil, bugün.. Hele de, ruhen kokona olanlar az değil.. Nitekim, İzmir'de bir nikâh merasiminde, nikâhın hayırlı olması için dua etmek isteyen bir zat'ın elinden mikrofon, İzmir'deki bir Belediye Başkanı'nı temsilen resmî nikâhı kıymakla yetkilendirilen 'memure' tarafından, 'Burası resmî mekân.. Burada dua edemezsin..' diye çekilip alınmış.. Bu 'kokona' ruhlunun bu ülkede, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın hemen bütün resmî mekânlarda dua ettiğinden, Kur'ân okuduğundan haberi yok, anlaşılan..

Muhalefet Lideri Ö.Ö bu sıralarda, geçmişteki lideri KK'nın denediği siyasî taktiklerin devamı mahiyetinde, mülayim beyanlar vermek gerektiğini düşünüyor herhalde... Sözünde samimî olup olmadığının anlaşılması için, bir şans tanımak gerektiğini düşünenler, o zattan, o Belediye Başkanı'nı uyarmasını istemeli değil mi?

_Evet, bu okuyucu ilginç bir noktaya dikkati çekiyor.. 'Pek rengine aldanma , felek eski felektir..' demiş bir şair.. O tebessümlere, o tatlı dillere pek aldanmamak gerek.. Ziya Paşa 150 sene öncelerde, 'Zer-dûz (altın işlemeli) palan vursan.. (Şey, yine şeydir..)' diye şeklindeki mısraını biz yine de açıkça söylemeyelim.

Bakınız, bir başka 'kokona' avukat kadın daha dün , bir mahkemede, başörtülü bir yargıç hanımı üye olarak görünce, kırmızı renk görünce saldırıya geçen boğa misali hemen hışımlanmış ve 'redd-i hâkim' talebinde bulunmuş.. Niyeymiş, dinî bir simgeyi taşıyan bir üyenin laik bir rejime mahkeme heyetinde ve hüküm dağıtımında karar vermesi kabullenilemezmiş..

Geçen aylarda 'Şeriat'e, şerefsizce ve ancak mâlum kadınlarının kullanabildikleri kelimelerle hakaret eden bir avukat 'kokona' da, ceza alınca.. 'Ben şeriate karşıyım, şeriat, kafa koparan rejimdir.. Bu ülke laiktir, laik kalacaktır..' gibi laflar etmiş..

Bu gibi zavallılar bilmiyorlar ki şeriat demek, 'hukuk sistemi' demektir. Yahudiliğin de, Hristiyanlığın da bir şeriatı vardır, İslam'ın da.. Veya başka dinlerin de.. Dinsizlik dininin de kendisine göre hukuk kuralları, kanun sistemi vardır.. Hukuk düzeni olmayan bir dünya görüşü, zâten olmaz.. Laikliği de o kategoride şeriat olarak, hukuk sistemi olarak görmek gerekir.. Laik sistemlerin taraftarları, kendi inançlarını başkalarına nasıl dayattıklarını unutmamalıdırlar.

Ama, cismen çok yaşlı olmasa da, ruhen 'kokona' olan bu kadının, 'şeriat, kafa kopartan rejimdir' derken İslam'ı anlatmak istediği açık.. Halbuki laiklik ideolojisini bir din, bir dünya görüşü olarak kabul edenler için de bir hukuk sistemi vardır ve o da bir 'laik şeriat düzeni'dir ve 'İhtimal ki bazı kelleler koparılacaktır..' diyerek ve de koparılarak kurulmuştur; hele de 1789-Fransız İhtilali'nden beri..

*Iğdır'dan Ramazan Okur isimli okuyucu, İran dinî lideri Seyyid Ali Khameneî'nin Tahran'da tertib olunan 'Kitap Fuarı'nda kendisine gösterilen bir tabloya bakıp, 'Osmanlı Türklerinin Yunanlılara yaptığı zulümleri anlatıyor..' şeklinde bir değerlendirme yaptığı medyada yayınlandı. Onlardaki bu Türk düşmanlığı nedir? bir şey söylemeyecek misiniz?

_Evet, bu okuyucuya hemen belirtelim ki, talihsiz bir beyan.. Biz devamlı olarak, Hristiyanların Yahudilerle arasında olan 2 bin yıllık bir düşmanlığı sona erdirip, İsrail çetesini Müslüman coğrafyasının kalbine bir zehirli hançer gibi sapladıklarını ve onun bugün orada tutmak için yekvücut olduklarını hatırlatarak, Müslüman halkların da aralarındaki mezhebî, siyasî veya diğer her türlü düşünce veya duygu farklılıklarını veya kırılmalarını körüklemeyip, İslamî vahdeti sağlayacak şekilde davranmaları gerektiğini ısrarla vurguluyoruz.

Bu vesileyle şunu da ekleyeyim, Türk düşmanlığı sözünün yanlış olduğunu söyleyelim. Çünkü Ali Khemeneî kendisi de, etnik açıdan Tebriz'in güneyindeki Khameneh kasabasından ve Türk kavmindendir; Pers/ Fars kavminden değil ve Mehmed Âkif'in 'Safahat'ının Osmanlı alfabesiyle yazılmış baskısını, çoğumuzun okuyamadığı şekilde okur ve anlar. İnkılabın ilk lideri Rûhullah Khomeynî de, pers/fars kavminden değildi; dedesi Hicaz'dan 200 yıl önceleri Keşmir'e gitmiş birisiydi ve babası ise Isfahan yakınlarındaki Khomeyn şehrine gelip yerleşmişti. Yani İran'da, hele de son 500 yıldır, pers kavmiyetçiliğinden çok, İslam'ın farklı bir mezhebî yorumunu esas alan bir resmî anlayışın hâkim olduğunu unutmamak gerekir.

*

‘Hilafetin kaldırılmasını İngilizler mi istedi?' sorusuna cevap; ‘Şeyy, yânii, Iııı..'
20 Mayıs 2024 Pazartesi

Evet, çetin bir soru.. Çünkü bu yol üzerinde mayın döşeli olduğu, ap-açık..

'Hilafetin İngilizlerin isteği üzerine mi kaldırıldığı'na dair bir soruya verilen cevabı yansıtmaya çalışan bir videoyu baştan sona izledim, geçen hafta.. Soru, bir gazeteci tarafından, yakın geçmişte, 'Türkiye'nin son 100 yılını özgür olarak tartışmak mümkün değildir..' diyen bir ünlü tarihçiye.. O da, cevap vermekten çok, vermemek istercesine sözler ediyor. Bu yüzden, bu gibi iddialar konusunda daha net bir şeyleri, Feylesof Rıza Tevfik'in hâtırâtından aktaralım.

Siyasette etkin olduğu yıllarda, 'Feylesof' diye anılan Rızâ Tevfik, İstanbul Dâr'ul-Funûnu'nun (yani, Fenler Evi'nin; ya da, Avrupalı gözükmek sevdâsıyla, 1933'den sonraki yeni adıyla, İstanbul Üniversitesi'nin) Reisi idi, (bugünkü isimlendirmeyle Rektörü..) Bu açıdan, onun hâtırâtında anlattığı hususların ayrı bir değeri vardır.

Ki, 'Feylesof'umuz, 2. Meşrutiyet yıllarında da ateşli bir muhalifi olduğu Sultan 2. Abdulhamîd'in 'hal'inden, saltanat makamından uzaklaştırılmasından sonra yaşananları görmüş ve aklı başına en azından o zaman gelmiş ve önde gelen simâlarından olduğu 'İttihad- Terakki'den de uzaklaşmış ve ayrıca, 'Sultan Abdulhamîd'in Rûhaniyetinden İstimdâd' adıyla ve 'Padişahım gelmemişken yâd'a biz, /İşte geldik senden istimdâd'a biz.. ' diye başlayan meşhur şiirini de yazmıştır.

'Nerdesin şevketlum, Sultan Hâmid Han?

Feryâdım varır mı bârigâhına?

(...) Târihler ismini andığı zaman,

Sana hak verecek, ey koca Sultan;

Bizdik utanmadan iftira atan,

Asrın en siyâsî Padişâhına!

'Pâdişah hem zâlim, hem deli..' dedik,

İhtilâle kıyâm etmeli dedik;

(...)

Dîvâne sen değil, meğer bizmişiz!

Bir çürük ipliğe hülyâ dizmişiz!

Sâde deli değil, edepsizmişiz!

Tükürdük atalar kıblegâhına

Bunlar halkı didik-didik ettiler,

Katliâma kadar sürüp gittiler,

Saçak öpmeyenler, secde ettiler,

Bir âsi zâbitin pis külâhına!

(...)

Türk'ün ruhu zorla âsî göründü,

Hem Peygamberine, hem Allah'ına..'

gibi son derece düşündürücü, uzuuun bir özür dileyiş şiiri yazmıştır. O şiiri okumamış olanların, İnternet'ten indirip okumaları tavsiye olunur. Şiirde, altını çizdiğim 'Bir âsî zâbitin..' ibaresi yerine, kim kast olunuyorsa, dâva konusu olmaması için, ilk önce, (... ...) konulmuştu; hece veznine ve kafiyeye uygun şekilde.. Nitekim bu şiir ilk olarak Büyük Doğu dergisinde yayınlanmıştı.. Merhûm Necip Fâzıl, soruşturmada, noktalı yerde 'Enver ve Cemal'in..' diye yazılmış olabileceğini düşündüğünü söylemişti.)

*

Bu 'mukaddeme' mahiyetindeki bu sözlerden sonra, 'Feylesof'umuzun hâtıratını -özetleyerek- aktaralım:

'Feylesof'umuz, siyasî faaliyetlerden kenara çekildikten sonra İngiltere'de tahsilde olan oğlunu da görmek için Londra'ya gider.

Bu arada, 2. Meşrutiyet öncesinden beri İstanbul'da İngiliz sefiri olarak hizmet gördükten sonra emekliye ayrılıp Londra'ya dönen eski dostu Lord Nicolson'u da görmek ister. Ancak, Lord Nicolson, ona soğuk davranır. Rızâ Tevfîk de bunun sebebini sorar.

Nicolson da der ki: 'Rızâ Tevfîk, biz size, o kadar yardımları, 'Kanun-i Esâsî'yi, (anayasayı) mer'iyete koyasınız, Meclis-i Meb'usân'ı açasınız..' diye değil; Hılâfet'i kaldırasınız..' diye verdik..' der.

Rızâ Tevfîk de, 'Lord cenapları, Hilafet makamı, İngiliz devlet-i fahimânesini niçin bu kadar ilgilendiriyor ki?' der.

Lord Nicolson da; 'Rızâ Tevfîk, biz Malaya (Malezya ve civarından), Hindistan ve Afrika içlerine kadar 100'lerce milyon Müslümanı itaat altında tutmak için, her yıl, milyarlarca İngiliz lirası harcıyoruz; ama, yine muvaffak olamıyhaqq oruz.. Sizin Halife-Sultanınız ise, aynı coğrafyalardaki Müslümanlara, bir heyetle, bir 'Selâm-ı Şahâne', bir de 'Hâfız Osman Hattı ile yazılmış bir Kur'an' gönderiyor, o 100 milyonları itaat altına alıyor; biz işte bu gücü kırmak istiyorduk..' der.

*

Şimdi, sözün başına dönelim: Kendisine, 'Hılâfet'in, İngilizler istediği için mi kaldırıldığı?' şeklindeki soruya ünlü ekran tarihçisinin verdiği cevap ilginçti.. Çünkü, yarım saate yakın bir röportaj sırasında, sadece bir kez 'İngilizler de istemiştir' gibi bir ifadesi geçiyor. Gerisi, yığınla bilgiler..

Ne demek istediğini, kendisi biliyordur, herhalde..

*

NOT: İran Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî ile, 'seçkin bir diplomat' olan Dışişleri Bakanı Emir Huseyn Abdullahiyan'ın, Azerbaycan Cumhuriyeti sınırında İlham Aliyev'le görüşme ve ortak bir açılış töreninden dönerken, oldukça yüksek ve yoğun sisle kaplı dağlık mıntıkalarda, dün öğle sonrasında bir helikopter kazâsına uğradıkları ve (bu satırların yazıldığı geç saatlere kadar) henüz kazâ mahalline ulaşılamadığı bildiriliyordu. (Bizde de 15 sene önce, -merhûm- Muhsin Yazıcıoğlu'nun helikopteri kazâya uğrayınca, kazâ mahalli olan karlı dağlara üç gün sonra ulaşılabilmişti ve o hadise etrafında hâlâ da neler yazılıp çiziliyor.)

Şimdi de, bu kazâ haberinden sonra, Türkiye televizyonlarında saatlerce, öyle yorumlar yapılıyordu ki, hayret ki, hayret!. İçerdeki iktidar kavgasından, diğer yetersizliklere kadar..

Bir Devlet Başkanının helikopterinin düşmesi, sanki ilk kez oluyormuş gibi, 'Nasıl olur?' sualleri etrafında en uçuk komplo teori ve ihtimalleri... Öyle ki, 1986'da, Pakistan Devlet Başkanı General Ziya'ul-Haqq'ın uçağının saatli bombayla patlatılması da hatırlanamıyordu. 'Mâlûmâtfurûş' yorumculara, 'Aman, dikkat!.' demekten insan kendisini alamıyor.

Kazâya uğrayanlara, 'Dünyevî ve uhrevî hayırlı âkıbetler' dualarımla..

*

.‘İslâmî' sorumluluğumuzu', -İran'ı konuşurken de- unutmamak..
22 Mayıs 2024 Çarşamba

Hiçbir dayatma altında kalmadan, hür iradeleriyle 'Müslüman' olduklarını söyleyenlerin -Müslüman olmanın bütün gereklerini yerine getiremeseler bile-, asgarî sorumluluğu, İslâm'ın temel hükümlerini bilip öğrenmek ve o hükümleri hayatlarında aslî ölçü almak niyetlerini asla terk etmemeleridir.

Kur'ân-ı Mûbîn'in Hucûrât Sûresi'nde, 6'ncı âyetinde, -meâlen-, 'Ey iman edenler.. Fâsık bir kimse size bir haber getirirse, onu tahkîk etmeden, araştırmadan kabul etmeyin.. Yoksa, bilmeden bir topluluğa haksızlık edersiniz de, sonra pişman olursunuz..' buyrulmaktadır.

Bu aslî ölçüyü, İran'ı konuşurken de unutmamak zorundadır Müslümanlar..

*

İran Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî, Dışişleri Bakanı Huseyn Emîr Abdullahiyan, ve Tebriz Cuma İmâmı ile Tebriz Valisi ve diğer 4 kişinin bir helikopter kazâsında vefat etmeleri, sadece İran ve bizim kamuoyumuzda değil; hemen hemen bütün dünyanın ilgisini çeken bir durum ortaya çıkardı.

Bu haberleri, hele de içinde bulunduğumuz çağın iletişim teknolojisindeki korkunç yoğunluk açısından hemencecik inanmak veya reddetmek imkânsızdı.

Ama, hem bizde, hem de dünya kamuoyunda yazılıp çizilenlere, yapılan değerlendirmelere bakılınca.. Tablo daha bir karmaşık hale geldi.. Kimileri, sıradan teknik bir kazâyı esas alırken, niceleri en akıl almaz iddiaları dile getirdiler.. Hattâ, 'İnkılab Rehberi' diye anılan en üst yetkili olan Ali Khameneî'nin duruma hâkim olmak için, 'bir generali cumhurbaşkanlığına getireceği'ne dair tahminlerini (gerçekte ise, temennilerini) ileri sürenler bile oldu..

Kimi çevreler de, saatlerce bulunamamasını, İran'ın nasıl bir olumsuz durumda olduğunu söylediler.. Dahası, İran'ın Türkiye'den yardım istemesini bile, bir tarafı rahatsız edecek cümlelerle ifade edenler bile oldu. Bunları söyleyenler, 15 sene öncelerde, (merhûm) Muhsin Yazıcıoğlu'nun düşen helikopterine 3 gün boyunca ulaşılamadığını hatırlamadılar..

Kısaca, bu değerlendirmelerin pek çoğunda 'başa kakıcı' basit ve utandırıcı görüşler ulaştırıldı, halkımıza..

Bundan ayrı olarak, İran'da mevcut yönetime şiddetle muhalif olanların, bu kazâyı öğrenilince, 'havaî fişekler atıldığı, kutlamalar yapıldığı' şeklindeki değerlendirmeleri bile yayılmaya çalışıldı.. Dahası, Reisî'nin yargıçlık yaptığı yıllarda, 'bazı sanıklara veya mahkûmlara zulümler yaptığı' iddiaları bile yayılmaya çalışıldı.. Zannedilir ki, 1925'lerden sonra bizdeki 'İstiklâl Mahkemesi' denilen cinayet mekanizmalarının başında yer alan (Kel) Ali Çetinkaya ve diğerlerinin çağdaş bir tekrarı söz konusu.. (Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu' döneminde, 1987'lerde, Azerbaycan başkenti Bakû'dan Tahran'a gelen bir radyo-tv sorumlusu, -bu satırların sahibine- 'Azerbaycan'dan kara yoluyla İran'a geçtiğim andan, taa Tahran'a kadar, yolların iki tarafında, dârağaçlarında sallandırılmış insanları göreceğime o kadar inandırılmıştım ki.. Ama, öyle bir tek örneğe bile rastlamadım.' itirafında bulunmuştu.)

*

Elbette İran'da, idâm yapılmadı denilemez. 1977 ortalarından 1979 başına kadar 1,5 sene içinde, Şah rejimi tarafından 150 bin kadar insanın öldürüldüğü bir ülkede, o rejim yıkılınca, suçlulardan ele geçirilebilenlerden hesap soruldu, elbette.. Ama, İnkılab'ın ilk lideri İmam Rûhullah Khomeynî, Ocak -1979 başında Şah'ın ülkeden kaçmasından sonra, İran'da bazı kişi veya grupların, kendiliklerinden linç vs. cezalandırmalara girdiğini duyunca, İran'a dönüşünü erkene almış ve 15 yıllık bir sürgünden sonra Şubat-1979 başında İran'a geldiğinde de, 'Millet, suç sanıklarını yakalayıp bize getirecek ve biz onları kuracağımız İslâm mahkemelerinde yargılayacağız, ama, mahkeme hükmü olmadan, birilerine bir sille bile vuranlar olursa, onlar da aynen Şah gibi zâlimdirler..' diyerek duruma hâkim olmuştu..

İran'da Mahkemelerin bu gün de, İslâm hükümlerine ve -elbette kendi fıqhî tefsirlerine göre idâm cezası verdiği-, hele de 'kısas' uygulamasının devam ettiği açıktır. Ama, onlar bile şahsî dâvâlarda, 'kısas' hükümleri uygulanmadan, mağdur tarafın kan hakkı sahiplerine, 'Affederlerse, bunun daha hayırlı olacağı'na dair Kur'an hükümleri hatırlatılır ve nice idâm mahkûmlarının, dârağacı altında, boynuna ip geçirildikten sonra affedildiği müjdesiyle kurtulduklarına dair yığınla örnekler vardır.

*

Bu arada, Siyonist İsrail rejiminin 'bu helikopter kazasında dahlinin olmadığı' açıklaması, dahlinin olduğu iddiasını yapsaydı, o kadar inandırıcıdır.. Çünkü, böylece 'Bu gibi eylemleri yapabilme gücünü' hatırlatmış oluyor.

Reisî'yi , "Binlerce siyasî mahkûmun yargısız infazında kilit rol oynamak ve korkunç insan hakları ihlaline karışan acımasız bir katılımcı.. Ellerinde kan var!" diye tanımlayan ABD Savunma Bakanı Austin'in "Bu kazada hiçbir rolümüz yoktu; bu açık ve basit bir gerçek.." şeklindeki açıklaması da bir traji-komikliği sergiliyor..

Ayrıca, ABD Ulusal Güvenlik Konseyi sözcüsü John Kirby'nin, 'İran'ın kendilerinden de yardım istediği, ama, büyük ölçüde lojistik sebeplerden dolayı bu yardımı sağlayamadık." açıklaması ve Türkiye'nin kazâ mahallini belirlemekteki etkili rolünün dünya medya organlarında geniş olarak ele alınması da elbette önemli..

*

Evet, bütün bu değerlendirmeleri, Hucûrat Sûresi, 6'ncı âyeti bir daha hatırlayarak..

*

.İran'daki kazâ etrafında kullanılan dil, bize karşı kullanılsaydı..
24 Mayıs 2024 Cuma

İran, Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî ve Dışişleri Bakanı Emir Huseyn Abdullahiyan ile Tebriz Cuma İmamı ve Tebriz Valisi ve teknik personelle birlikte diğer 8 kişinin, bir helikopter kazâsı sonunda vefat etmeleriyle birlikte günlerdir gündemimizde, günlerdir...

Elbette uçaklar ve helikopterler kazâ yapmaz diye bir kesin garanti yoktur.

Ortada bir kazâ vardır, ama, bu teknik bir kazâ mıdır; yoksa kazâ süsü verilmiş bir suikast mıdır? Sorunun bu ikinci kısmının aydınlanması belki yıllar alır, belki de hep karanlıkta kalır. (Amerikan Başkanı John F. Kennedy'nin 22 Kasım 1963 tarihinde, Texas'ta, hem de hareket halindeki bir arabadayken, bir depoda pusu kurmuş Lee Harvey Oswald adında, 35 yaşlarında bir keskin nişancı tarafından sıkılan bir kurşunla -o hareket halindeki arabada başkaları da olduğu halde, sadece- Kennedy'nin, ensesinden yediği bir kurşunla vurarak öldürdüğünü hatırlayalım.

Amerika gibi dünya liderliği iddiasında rakip tanımak istemeyen ve de teknolojinin son kertesinde olan bir ülkenin Başkanı'nın , nasıl olup da öldürülmüş olduğu yıllarca tartışıldı, amma, bir kesin neticeye varılamadı.. Ve sonra da normal kanunî uygulamalar devreye girdi ve Amerikan toplumunun iç hesaplaşma ve zaaflara uğramaması için, 'Kennedy Cinayeti'nin gizli noktalarının 66 yıl sonra, yani 2029'da açıklanabileceği belirtildi.. Ancak, ünlü senarist Oliver Stone, 1991'de Kennedy'nin isimlerinin baş harflerini taşıyan 'JFK' isimli bir film yaptı ve Kennedy Cinayeti'nin aydınlanabilmesi için, Amerikan Devletinin elindeki en hassas 16-17 noktanın açıklanması gerektiğini kamuoyuna etkili şekilde sundu.

Bill Clinton o 'en yüksek seviyede devlet sırrı' teşkil eden noktaları, Başkan olarak kanunî yetkisiyle açıklayacağı'nı söylediğinde, Federal İstihbarat Bürosu (FBI), 'Hayır.. Açıklayamazsın..' dedi ve aradan yıllar geçtikten sonra, 2017'lerde, D.Trump, aynı iddiada bulundu ve açıklamaya kalkıştığında, karşısında yine FBI'ı buldu..

Yani, artık, 5 sene sonra, 2029'da, hayatta olanlar bazı gerçekleri, büyük dedelerinden dinledikleri hikayelerle renklendirilmiş bir cinayeti, 'Haaa.. Öyle değilmiş de şöyleymiş..' diye güyâ öğrenecekler..

Şimdi, İran'da da her şey açıklanıverecek mi sanılıyor.. Belki de, açıklanacak fazla bir şey yok, sıradan bir kazâ..

İran, 1977 ortasından beri de daha bir gündemimizde, zâten.. Şahlık rejimine karşı 1977 Temmuzunda başlayan milyonluk itirazlar nihayet, Şah'ın ve babasının fotoğraflarının bütün devlet dairelerinden sokaklara atılıp ateşe verilmesi ve heykellerinin, on binlerin 'Allah'u Ekber' feryatlarıyla devrilmesiyle başlayan büyük sosyal çalkantının boyutlarının tasavvur ve tahayyülü, bizim toplumuzda o çapta yaşanmadığı için zordur.

O büyük hadiseler, daha önce de yaşanmış ve 1953'de Başvekil Muhammed Musaddıq'ın İran Petrolü'nü 'millîleştirmesi' ve İngiltere'yi İran'dan kovması üzerine, Şah Pehlevî, hanımı Süreyya'yla birlikte Roma'ya kaçmıştı..

45 gün sonralarda ise, Amerika'nın devreye girip, General Zâhidî'ye, -Amerika'nın resmen açıkladığı belgelerde de görüleceği üzere-, sadece '200 bin dolar' vererek güpe-gündüz bir askerî darbe yaptırması ve Zâhidî'nin Musaddıq'ı makamından alıp bir 'tank'a koyarak götürmesi ve Şah'ın ülkeye geri dönmesi.. Çok büyük hadiseler zincirinin bir diğer parçasıydı.

Musaddıq'ın yargılanması sırasında, 'Geri kalmış ülkeler, kendi ordularının işgali altındadırlar..' şeklinde mahkemede dile getirdiği acı gerçeği Musaddıq'ın devrilmesinden sonra, biz de defalarca yaşamadık mı?..

*

Sonra, 1979 başında Şah'ı bir daha kaçmaya ve rejimini devirmeye muvaffak olan İslâm İnkılabı Hareketi..

Sonra, içerde İslâm'a göre bir sistem kurmak isteyen büyük kitlelerle ve solcu, markit Amerikancı veya çeşitli etnik unsurların bağımsızlık adına isyanları devam ederken, 1980 Eylûlü'nde Saddam Irak'ının ânî bir saldırısıyla başlayan ve 8 yıl süren ve iki tarafın Müslüman halkından en az 1 milyon insanı yutan İran-Irak Savaşı..

Ve, o savaşın cephelerinden ayrı olarak, İran içinde de suikastlar, kanlı silâhlı mücadeleler, suikastlar, o İnkılab Hareketi'nin İmam Khomeynî'den sonraki en büyük ismi olan Muhammed Huseynî-i Beheştî'nin, onlarca Bakan, m. vekili ve yüksek bürokratlarla birlikte bir toplantı esnasında bombalı bir suikasta uğraması ve 72 kişinin katledilmeleri; Ali Khameneî ve Hâşimî Refsencanî'nin bombalı suikasdlerden ağır yaralı olarak kurtulmaları; İnkılab'ın en seçkin beyinlerinden Murtezâ Mutahharî'nin katli; ilk cumhurbaşkanı olarak seçilen Ebu'l-Hasan Benî Sadr'ın yurt dışına kaçmak zorunda kalışı ve yerine Cumhurbaşkanı seçilen Muhammed Ali Recaî ve Başbakan Muhammed Cevad Bahüner'in vazifeye başlayışlarının henüz 3 ay kadar sonrasında ve 10'dan fazla yüksek bürokratla birlikte, Başbakanlık binasındaki bir toplantıya hem de üst dereceli bir bürokrat tarafından konulduğu sonra anlaşılan bir bombanın patlamasıyla dünyadan koparılışları..

Ayrıca 8 yıllık savaş esnâsında da, hemen bütün etnik unsurların ayrılık isyanları.. Yani, İran, 45 senedir, çok kanlı bir mücadelenin içinden geçip bugüne geldi..

*

Böyleyken, bu son helikopter kazasından sonra, İran üzerine yaptıkları ve biraz da temennilerini dile getirdikleri yorumların -genel olarak- hiç de iyi komşuluk gereklerine uygun olmadığını belirtmeliyim..

Bir büyük kazâ geçiren bir komşu halk değerlendirilirken, 'bir bölge gücü olduğu' iddiasında ve balistik füzeler yapan bir ülkenin, düşen bir helikopteri bulamayıp, Türkiye'den yardım istemesi'ni, Ömer Seyfeddin'in 'Diyet' hikâyesindeki durumu hatırlatan şekilde, istihza konusu yapanlar bile oldu. Özel veya resmî tv. kanallarında bu gibi beyanlar beyanların hele de o hassas anda dillendirilmesi, Anadolu irfanı diye öve-geldiğimiz yüksek insanî anlayışa aykırı olduğunu söylersem, yarası olmayanlar gocunmasın..

.

*Bir topluluğa olan kininiz, sizi adâletsizliğe sevk etmesin!' (Mâide Sûresi, 8. âyet meâli)
26 Mayıs 2024 Pazar

*Pazar günleri yaptığımız bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, okuyucularımızı, sağlık ve âfiyet dileklerimizle selâmlayarak başlayalım:

Emin Savaş, Fransa'dan İlhamî Baysal, Hollanda'dan Trabzonlu Selim Tatar, Mersin'den Ayşe Yıldız, Bursa'dan Kemâl Siyavuşoğlu ve bu arada tam isimlerini yazmadan, hattâ geçmişte kalan birtakım meşhur isimlerin adıyla yazdıkları için isimlerini yazmayacağım okuyucuların yazdıklarında genel olarak, İran'daki son gelişmeler üzerine yazdığım iki makale etrafında değerlendirmeler yapılıyordu ve hattâ, bazı suçlamalar..

Önce, şu hususu belirteyim ki, ileri sürülenlerin çoğu ekranlarda söylenen yanlış bilgilerden hareketle kaleme alınmıştı.. Meselâ, efendim, Cumhurbaşkanı İbrahim Reisî, eğer ölmeseymiş / ya da/ öldürülmeseymiş, İnkılab Rehberi diye bilinen Seyyid Ali Khameneî'nin yerine geçecekmiş imiş gelecek sene..

Dışişleri Bakanı Emir Huseyn Abdullahiyan da Cumhurbaşkanı olacakmış imiş..

Ama, bu kazâ yüzünden, bu muhtemel gelişmelerin yolu kesilmiş imiş..

Halbuki, 'İbrahîm Reisî', 'rehber seçilmek için, gerekli olan faqihlik' (yani, İslam fıqhını, derin bir şekilde bilmesi gereken 'faqih ulemâ' seviyesinde değildi, henüz.. Yani, üniversitede bir konuda 'doktora' yapan kişinin, hemen profesör sayılamayacağı gibi..

Ve, 'Velâyet-i Faqih' kavramı, taa İmam Cafer-i Sâdıq zamanında tedvin edilmiş olan ve bir Müslüman toplumunun, bir faqih'in velayeti, yöneticiliği ve sorumluluğu altında idare edileceği ' görüş ve kuralına dayanmaktadır.

Veliyyî Faqih de, her vilâyetin nüfusuna göre belirlenmiş sayıda kontenjandan seçilmek için, adaylık şartlarını taşıyanlar arasından ve halk tarafından seçilen 88 kişilik bir 'Faqihler (veya Ehl-i Hıbre/ Bilirkişi) Meclisi olan, (Meclis-i Hubregân)'ca seçilir. Bu Meclis, hem Veliyy'i faqih'i belirler; hem de, Rehber'in vefatı veya vazifesini, yerine getirmeyeceğine hükmedilen bir durumun olup olmadığını gözetler.

Ayrıca, halihazırdaki 'İnkılab Rehberi'nin, vazifesinin gelecek sene tamamlanacağı diye bir durum da yok..

Bu kadar dakik bilgiler bizim neyimize denilebilir?

Ama, görülüyor ki, bizdeki medya organları bu konuyu gelişi-güzel tartışmaya daha bir süre devam edecek gibi.. Topluma yansıtılan bilgilerin çoğu da, son derece temelsiz..

Hattâ, Rehber Khameneî'nin, kimi gösterirse, sadece onun Cumhurbaşkanı seçileceği iddiası da yanlış.. Onun istemediği kimseler de 2 kez seçilmiştir, geçmişte..

Birçok bilgiler, onu bilmeyen geniş kitlelerin zihnine boca edilince ortaya acayip bir laf salatası çıkıyor.

Hattâ, İmam Khomeynî'nin 'Fransa'da eğitilip İran'a gönderildiği' şeklinde iddialar da böyle..

Halbuki, Rûhullah Khomeynî liderliğindeki bir halk ayaklanması 5 Haziran 1964 tarihinde gerçekleştiğinde, binlerce insan ölmüş ve o zaman Şah, Türkiye'de başbakan olan İsmet İnönü ile anlaşarak, Khomeynî'yi, Bursa'ya sürgün olarak göndermiş; Bursa'da 11 ay kaldıktan sonra da, onun, 1965'te, Irak'ta, Şiî medreseleriyle meşhur Necef'e gitmesi sağlanmış ve ; orada iken, 1977 ortasında yeni bir 'halk qıyâmı' gerçekleşince.. Şah rejimi de, bütün şehirlerde, 'Allah'u Ekber!' nidâlarıyla dev gösteriler yapanları binler- on binler halinde öldürürken, Şah'ın baskısı üzerine Irak lideri Saddam Huseyn, Rûhullah Khomeynî'yi 14 sene kadar kaldığı Irak'tan,1978 Ekimi'nde atıyor ve Kuveyt Havaalanı'na bırakıyordu..

Khomeynî orada birkaç gün bekledi ve halkı Müslüman olan ülkelerin liderlerine yazdığı mektupta kendisine sığınma hakkı verilip verilemeyeceğini sordu ama, kimseden cevap gelmeyince.. Fransa Devlet Başkanı Giscard d'Esteign'in bilgisi dahilinde Paris'e götürüldü.

Şah Pehlevî de Ocak-1979 başında, bütün ailesiyle İran'dan ikinci kez ayrılınca; İmam Khomeynî de dünyayı sarsan dev inkılab çalkantıları arasında Şubat-1979 başında, 79 yaşında İran'a döndü.. Yani, Khomeynî'nin Fransa'daki kalışı 14-15 sene değil, sadece 3,5 - 4 ay kadardır; ama, ekranlarda öyle bir anlatılıyor ki, o, Fransa'da eğitilip, İran'a öyle gönderilmişti âdeta..

Evet, mesele bundan ibarettir.

Bu arada, ekleyelim ki, Bolu'dan Mazhar Tunçbilek isimli okuyucu, son helikopter kazâsında vefat edenler arasında Tebriz Cuma İmamı'ndan söz edildiğini belirterek, 'Bildiğim kadar 4-5 milyonluk Tebriz'de tek bir Cuma İmamı mı var?' diyor.

Kısaca belirtelim, İran'daki sistemde, her şehirde, Cuma namazı, büyük meydanlarda veya üniversite bahçeleri gibi yerlerde kılınıyor..

Ve her şehrin Cuma İmamı, 'ülkenin en üst derece sorumlusu olan İnkılab Rehberi'nin o şehirlerdeki en üst temsilcisidir ve şehirlerin idaresi konusundaki toplantılar Cuma İmamı'nın daveti ve nezaretinde Vali veya kaymakamlar ve diğer üst derece yöneticilerle birlikte yapılır ve alınan kararlar ilgili makamlara Cuma İmamı'nın imzasıyla gönderilir. Yani, o Cuma İmamları, sadece Cuma namazı kıldıran değil, o şehrin her meselesinin en üst derece yetkili ve sorumlularıdır.

*

Tekrarlayayım ki, bu satırların hedefi, okuyuculara doğru bilgileri sunmaya çalışmaktır. Bu arada, bir Müslüman hassasiyetiyle yazanlara teşekkür eder; gelişigüzel yazanlara ise, Maide Sûresi'nin 8. âyetinde yer alan, 'Bir topluluğa olan kininiz, sizi adâletsizliğe sevk etmesin..' meâlindeki 'ilâhî ihtar'ı hatırlatırım.

*

Yeni bir 'Dünya Savaşı'nın sancıları mı?
27 Mayıs 2024 Pazartesi

Başkan Erdoğan'ın son zamanlarda, dünyanın sıkıntılı yarınlara doğru ilerlediği mânâsına gelen açıklamaları çok sıradan değil... Elbette ortalıkta bir gereksiz tedirginliğe yol açmamak dikkati ve amma bir o kadar da, gelecek günlerin her türlü gelişmesine hazır olunması ikazı var, o açıklamalarda..

Ortadoğu, zâten barut fıçısı..

Siyonist İsrail rejiminin asla aşılamaz zannedilen güvenlik sistemlerini, 75 yıldır bir açıkhava zindanı olan Gazze'deki HAMAS güçlerinin, 7 Ekim 2023'de sahneledikleri 'Aqsâ Tufanı'yla dünyayı hayret ve dehşete düşürerek yok etmesi üzerine, Amerikan emperyalizminin hemen Doğu Akdeniz'e iki adet uçak gemisi ve yüzlerce bombardıman uçakları ve en gelişmiş silahlarıyla gelip, bizzat Amerikan Başkanı Biden'ın ağzından, 'İsrail'in misilleme hareketlerine, başka bir ülkenin müdahale etmesi halinde, devreye Amerikan güçlerinin gireceğini' açıkça dile getirmesinden sonra, bütün bölge ülkeleri ister istemez temkinli davranmak gereğini duymuşlardı.

Dahası, Hristiyanlık dünyası ise, 'Hz. İsâ'yı Yahudilerin öldürttüğü' şeklindeki inançlarının sevkıyle, iki bin yıldır devam eden 'Yahudi düşmanlığı'nı bir kenara bırakıp, 'Batı Medeniyeti'nin bir 'Judo- Chrétiénn (Yahudi- Hristiyan) ortak medeniyeti olduğuna dair 100 yıldır ürettikleri yorumlarla, tam bir ittifakla Müslüman dünyasına meydan okumalarını, en üst seviyeye yükseltmişlerdi.

Nitekim, Amerikan emperyalizmi ve bütün Batı yeni bir 'Haçlı Seferi' mantığıyla, 'İsrail'in kendisini savunmak için, 'HER ŞEY'i yapabileceğini resmen duyurdulardı, dünyaya.. Ama, Gazze'yi ağır bombardımanlarıyla yakıp yıkan ve 50 binden fazla savunmasız kadın, çocuk ve diğer insanları bir soykırıma tâbi tutan Siyonist İsrail çetesi, nihaî hedeflerini, 8 aya yakın bir süredir, gerçekleştirmemiş ve bu durum, Amerikan emperyalizmini, bir 'dünya savaşı'yla karşı karşıya gelebilecekleri konusunda, rahatsız etmeye başlamıştır. Çünkü, öyle bir durumda, geride nelerin olacağının hiç bir garantisi yoktur.

Kaldı ki, Siyonist İsrail çetesinin barbarlığı karşısında aylardır, sessiz duran Ortadoğu halklarının, bir Dünya Savaşı patlaması halinde, kontrol edilemez bir tufan olabilecekleri korkusu, Batı dünyasını şimdiden sarmış bulunuyor..

Bunun içindir ki, Siyonist İsrail rejiminin Suriye başkenti Şam'daki 'İran toprağı' olan 'diplomatik temsilciliği'ni bombardıman etmesinden sonra, İran misilleme hakkını kullanacağını açıklarken, bu durumun, bütün bölgeyi bir yangın yerine çevireceği korkusu, emperyalist güç merkezlerini de dehşete düşürmüş ve İran'ın, Siyonist İsrail üzerine 300 kadar İHA ve füzelerin büyük kısmı, Amerika, İngiltere ve Fransa'nın hava güçlerinin, ortak operasyonla, Irak, Suriye ve Ürdün hava saha üzerinde ve o ülkelerin iznine bile gerek duymadan etkisiz hale getirmeleri, yeni bir 'Dünya Savaşı' korkusundan dolayıydı.

Ama, bu esnâda, o barbarca saldırganlık yüzünden Batı dünyası içinde de derin dip dalgaları halinde ortaya çıkan ve yüzbinlerin sosyal sahnede sergilediği protestolar, onları daha bir ürkütmüş bulunuyor.

Hele de, Uluslararası Adalet Divanı'nın 15 üyesinden 13'ünün Siyonist İsrail'i suçlayan bir karar alması karşısında, Amerikan emperyalizminin bundan rahatsız olup, Uluslararası Adalet Divanı ve Uluslararası Ceza Mahkemesi üyelerini tehdit etmesi, ciddî bir yaptırım gücü olmasa bile, o kararların emperyalist odakları ne kadar korkuttuğu olduğunu gösterdi. Dahası, bu 'karar' karşısında, 'suçlanma sırasının kendilerine, Amerika'ya da geleceği'nin, Lindsey Graham ve benzeri etkili Amerikan siyasetçilerince, bir dehşete kapılmışlık duygusu içinde dillendirilmesi ilginçtir.

*

Avrupa ise, iki arada- bir derede.. Amerika'nın kendilerini bir Rusya tehdidi karşısında savunmayacağı konusundaki bir tedirginlik giderek derinleşiyor, Avrupa ülkelerinde..

Geçmişte Rusya'dan ağır darbeler yiyen Macaristan, üyesi olduğu NATO'nun Ukrayna konusunda, Rusya'ya karşı kullanılmasını desteklemeyeceklerini söylerken; Polonya ise, Rusya'nın kontrol edilemez bir saldırganlıkla Polonya'ya yeniden saldıramaması için, şimdiden, Polonya'ya NATO birlikleri yerleştirilmesini istiyor..

*

Öte taraftan, başlangıçta, iki haftada netice alınacağı sanılan Rusya- Ukrayna Savaşı'nın 30 aya yakın zamandır bir 'çıkmaz'a saplanması ve Putin'in, bir taraftan, -geçen sene İstanbul'da yapılan müzakerelerde anlaşılan konular çerçevesinde 'barış görüşmeleri'nin yapılabileceğini açıklarken-; ardından da 'gerekirse, nükleer silahlar kullanılabileceği' tehdidinde bulunması ve Çin'in de Rusya'nın yanında duracağını açıklaması tabloyu daha bir karartıyor.

Dahası, Çin'in, kendi toprağı saydığı Tayvan adasında Amerika zoruyla 75 yıldır ayakta duran 'Nasyonalist Çin'e karşı bir 'askerî müdahale'de bulunabileceği tehditleri, dünya'yı daha bir endişelere sevketmekte..

'Pakistan- Hindistan' arasındaki nükleer silahlanma rekabeti ise, zâten devam ediyor.. Henüz bütün zenginlikleri sömürülememiş olan Afrika'da, emperyalist oyunlarının kolayca bitmeyeceği de mâlum..

Kafkaslar'da son günlerde Ermenistan Başbakanı Paşinyan'ın yükselttiği 'barışçı türküler'in, başka niyetleri gizlemek için olabileceği de unutulmamalıdır.

Amerikan kamuoyunda ise, dünyanın mevcud buhranlı durumu içinde, İkinci Dünya Savaşı'na sürüklenişlerinde olduğu gibi, bir takım 'oldu-bitti'lerle karşılaşmak endişesine dair yazılara rastlanıyor.. (Hatırlanacağı üzere, Roosewelt Amerikası, 1 Eylûl 1939'da başlayan İkinci Dünya Savaşı'na katılmamak için 2 yıl boyunca kenarda beklemişken; Japonya'nın, Pasifik Okyanusu'ndaki Amerikan üssü olan Pearl Harbor'a Aralık-1941'de âniden saldırmasıyla savaşa sürüklenmişti.)

*

Evet, dünya yeni bir 'Dünya Savaşı'nın doğum sancılarını çekiyor gibi..

Bu hassas noktada, Müslüman halkların başındaki yığınla rejimler de, şer'an mükellef oldukları İslamî birliği tesis edemeseler bile; en azından aklen ve mutlaka, bütün Müslüman toplumların da, aralarındaki her türlü ihtilafları bir kenara bırakıp, yarınların muhtemel zorluklarına karşı birlikte hareket etmek idrakine erişmeleri elzemdir.

Her ihtimale hazır olmayanlar, tedbirsizliğin bedelini ağır şekilde ödemekten kurtulamazlar. 'Hazır ol ceng'u cidâle.. Sulh'ü salâh ister isen..'

‘Mavi bir gözdeki bir elem katresi'ni yakından temâşâ etmek
29 Mayıs 2024 Çarşamba

Bu yazımda son 3-4 gün içinde katıldığım 3-4 programdan kesitler sunmaya çalışacağım..

15 yaşlarındayken, Ankara'da yatılı olarak okumakta olduğum Sağlık Okulu'nda, 27 Mayıs 1960 Cuma sabahı, henüz ortalık ışımamışken, duyduğumuz silah sesleriyle uyanıp radyoyu açtığımızda, tok ve boğuk bir sesin, 'ülke kardeş kavgasına sürüklendiğinden ve ülkenin Atatürk ilke ve inkılapları istikametinde yeniden huzura kavuşmasının sağlanması için, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin memleket idaresine el koyduğu, NATO ve CENTO'ya bağlılığın' bilhassa vurgulandığı bir açıklama haberiyle karşılaşmıştık.

*

27 Mayıs 1960 Askerî Zorbalığı'nın 64'üncü yıl dönümünde, 27 Mayıs Pazartesi sabahı, o darbenin devamındaki alçakça cinayetlerin kanun adına işlendiği Yassıada'ya İstanbul -2 no'lu Barosu'nun 1500'ü aşkın üyesinin katıldığı ve 1 saat süren bir vapur yolculuğu ulaştık.

Demokrat Parti iktidarının, Cumhurbaşkanı Celâl Bayar, Başvekil Adnan Menderes ve bütün Bakan'ları, Genelkurmay Başkanı Org. Rüştü Erdelhun ve milletvekilleriyle, üst dereceli diğer askerî ve mülkî erkânın ve DP ileri gelenlerinin tıkıldığı Yassıada'ya giderken 64 yıl önceki sabahı hatırladım..

Daha neler hatırlamadım ki.. 'Yüksek Adalet Divanı' adı taşısa da düzmece bir mahkemede yapılan yargılama, sorgulama ve işkenceleri ve yüzlerce DP'li milletvekili ve diğer üst dereceli yöneticilerin mahkûm edilişlerini, hukuk dışı yargılamalar yapıldığına dair itirazlara ise, 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor' diyen Mahkeme Başkanı'nın korkunç 'tarafsız'lığını (!), idâm hükmü verilen 15 kişiden sadece 3 ismin, Adnan Menderes'le Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve Maliye bakanı Hasan Polatkan'ın kanunî kılıf içinde alçakça öldürülüşlerini ve milletin 'gözyaşlarını bile gizlemek zorunda kaldıkları cinayetleri' ve de orada DP milletvekili olarak yargılananlardan şair Faruk Nâfiz Çamlıbel'in,

'Bilmiyor gülmeyi sâkinlerinin binde biri..

Bir vatan derdi birikmiş, bir avuçluk karada..

Kuşu hicran getirir, dalgası hüsran götürür,

Mavi bir gözde, bir elem katresidir Yassıada..'

dörtlüğünü hatırladım..

*

Yassıada'daki programa Başkan Erdoğan da geldi ve bütün darbecilere karşı milletin büyük ekseriyetinin duygularını, darbeci ve milleti, milletin iradesine rağmen yönetmek hastalığına kapılan vesayetçi zihniyetlere karşı dik duruş kararlılığı'nı da yansıtan nefîs konuşmasıyla birlikte, Tayyib Bey'in gidişinden sonra, yeni anayasa çalışmaları üzerine yapılan bir oturumda dile getirilenlerin de ayrı bir yazı konusu yapmayı şimdilik, belirtmekle yetineyim.

Osmanlıdan günümüze bir siyasî tarih sergisi niteliğinde olan müzenin gezilmesi de gerekiyordu, ama, en azından 2-3 saat ayrılması gereken o müzeye yarım saatlik bir zaman kaldı ve döndük..

*

Ve, Seyyid Huseyn Nasr

25 Mayıs Cumartesi öğleden sonra, İstanbul- Taksim'deki A. Kült. Mrkz.'inde, İran'lı mütefekkirlerden 93 yaşındaki Seyyid Huseyn Nasr'ın 'Remaining Authentically Human' (Hakikî İnsan Kalabilmek) başlığı altında, yaklaşık bin kadar dinleyicinin katıldığı ve İngilizce sunulan, 1 saati aşkın bir konferansı vardı..

Konuşmalar, dinleyiciye ânında tercüme yöntemiyle aktarıldı.. Ancak, ne kadarı aktarılabildi, o ayrı bir konu.. Çünkü, Nasr'ın işlediği konu, genelde İslâm irfanı açısından ele alınmayı gerektiriyordu. Bu da, ister istemez, asırlar boyunca İslam irfanı içinde şekillenmiş 'ıstılah'ların/ 'terim'lerin önce İngilizceye ve sonra da Türkçeye tercüme edilmesini nasıl zarurî kılıyordu. Bunun, ânında yapılan tercümelerdeki zorluğu da açık.. Kaldı ki, Nasr'ın ileri yaşı dolayısıyla, bazı İngilizce kelimeleri telâffuzu da anlaşılamıyordu.

Nitekim, pek çok kimse de, Nasr'ın Türkçeye tercüme edilmiş kitaplarında dile getirdiklerinden farklı ve yeni bir şey söylemediğini belitti.. Ama, bu da, Nasr'ın fikrî çizgisinde bir değişiklik olmadığını göstermiş oldu.

Ancaak, Seyyid Huseyn Nasr'ın özellikle son 70 yılı genelde bilinmiyordu.. Nasr, Beyrut'taki Amerikan Üniversitesi'nde okurken, parlak zekâlı bir öğrenci olarak dikkati çekmiş bir 'entelektüel' olarak nitelenir. Henüz, 33-34 yaşlarındayken Şah tarafından Tahran Üniversitesi Rektörlüğü'ne getirilmiş bir isim olması da ayrıca önem taşır..

Şah'ın ve Şahlık sisteminin devrilmesiyle sonuçlanan ve 100 binden fazla insanın öldürüldüğü o atmosferde, Şah tarafından 'Kültür Başdanışmanı' olarak vazifelendirilmişti ve bunu kabullenmesini kendisi de 2-3 ay sonra hata olarak görmüş olmalı ki, 'uluslararası bir kültürel toplantı'ya katılacağını belirterek Şah'tan izin alıp yurt dışına çıkmasından sonra bir daha İran'a dönmedi..

Nasr'ın, İnkılab rejimiyle fazla bir sürtüşmesi olmasa bile, kendisinin, çevresine, 'İran'a döndüğü takdirde, Ali Şeriatî'nin talebelerinin kendisine rahat vermeyecekleri'ni söylediği ilgililerce söyleniyordu. Bu da endişe de, herhalde, Şeriatî'nin 'inkılabçı' söylemleriyle, Nasr'ın 'gelenekçi ve muhafazakâr' söylemlerinin zıtlaşmasından kaynaklanıyordu.

Nasr'ın son olarak ise, büyük metafizikçi Frithjof Schuon'un (Müslüman olduktan sonraki ismiyle İsâ Nureddin'in) kurduğu ve Şâzelî Tarikatı'nın bir kolu sayılan 'Meryemiyye Tarikatı'nın 'yeni şeyhi' olduğu bildiriliyor.

*

Ve diğer 2 konu..

Bu arada, 73 yıldır, ülkenin eğitim alanındaki hayırlı çalışmalarıyla özel bir yeri olan 'İlim Yayma Cemiyeti'nin, Sabahaddin Zaim Üniversitesi' bahçesinde 26 Mayıs Pazar sabahı tertiplediği 'kahvaltılı' toplantıya da kısaca değinmeliyim. Hem öğrenci ve eğitim konularının ve hem de bir çok memleket meselelerinin konuşulduğu geniş katılımlı toplantının da hayırlara vesile olduğu ümidimi belirtmek isterim..

*

Kezâ, Dolmabahçe Sarayı'nın Beşiktaş Meydanı'na yakın bölümündeki 'Millî Saraylar Sergi Salonu'nda 'İlker Selimler ve Öğrencileri'nin 1 Haziran Cumartesi akşamına kadar açık olacak olan 'Terapi' isimli, 'Hat ve Ebrû Sanatları' sergisini de ilgi duyanlara tavsiye ederim.

*

‘Dendias Avthéndis (Efendi)', bizim hafızâmız sizinkinden zayıf değildir!
31 Mayıs 2024 Cuma

Yunan Dışbakanı Dendias Aftendis, 29 Mayıs günü, yani İstanbul'un fethinin 571. yıldönümünde yayınladığı mesajda, 'Constantinopolis'in düşüşü üzerinden 571 yıl geçmiş olmasına rağmen, hafızâmızdan silinmedi, silinmeyecek..' demiş.. (Türkçedeki 'efendi' kelimesinin kökü, Bizans'ta ve eski Grekçe'de 'bir toplum içinde belli bir yeri olanlar' ya da 'asil' kişiler için kullanılan 'avthéndis' kelimesinden geldiğini de belirtelim.)

Yunan Başbakanı Miçotakis ise, 'Türkiye ve Yunanistan arasında, elbette bazı ihtilâflı konular var.. Ama, barış şart..' diyordu; bunu söyleyenlerin, resmî-ulusal marşlarında Müslümanlara nasıl hakaret ettiklerini bildiğimizi bilmezlikten gelerek..

*

Bizans, tarihin dehlizlerine yuvarlanırken, karşımızda sadece Grek'ler/ Yunanlılar değil, kendine özgü bir 'değerler dünyası' olarak Roma İmparatorluğu'nun bütün güç odakları vardı..

Nitekim, son Bizans İmparatoru'nun kızlarından birisinin Rus Prenslerinden birisiyle evli olduğunu ve Bizans'ın ve de onun merkezi olan İstanbul'un veraset yoluyla Rusya Çarlığı'na aidiyetini iddia eden Çarlık Rusyası, hazırladığı haritalarda İstanbul için, Çargrad (Çar Şehri) bile yazdırmıştı.

*

Evet, biz Müslümanlar İstanbul'u, Bizans'tan aldık, fethettik.. Ve Bizans İmparatorluğunda yığınla kavimler vardı.. Ama, başkalarını zelîl duruma düşürmek için değil, 'inandığımız değerlerin hâkim olduğu bir dünya kurmak ideali için.. Başka 'değer' sistemlerine, başka 'din'lere bağlı olanların, inançlarına, mâbedlerine, din ve dillerine müdahale etmeksizin..

Nitekim, 'İstanbul'un fâtihi' Sultan Muhammed bir mısraında, 'İmtisâl-i câhid'u fillâh olubdur niyetim..' (Niyetim, Allah yolunda cihad etmeye örnek oluşturmaktır..' derken; bu örnekliğini,fethedilen yerlerdeki uygulamaların nasıl olacağına dair fermanlarında da açıkça belirtiyordu..

Çünkü, Müslümanların fetihten muradları, topraklar, memleketler ve şehirler ele geçirmek değil, 'Îlâ'y-ı Kelimetullah'dır; Allah'ın dininin bütün insanlığı kurtarmayı hedef edinme dâvası ve mücadelesidir.) Ve 'Dendias Avthέndis' de bilsin ki, hafızâmız, Müslüman halkımız, Batı Anadolu'daki Yunan işgali yıllarını ve mezalimi de elbette unutmadı.

13-14 sene öncelerde, üç aya yakın bir zaman 'Gezi Hadiseleri / Olayları' boyunca, İstanbul'da vandallığın, 'hayta'lığın her türlüsünü sergileyen 'taife-i laicus'un İstanbul'da kendilerinin hâkim olduklarını zannettikleri semtlerin duvarlarına 'Zulüm 1453'de başlamıştı' diye yazanlar kimlerdi? Hafızâmız bunu da unutmadı..

*

Bugün Eyyûb Sultan'da, türbenin girişinde sol kolda ve üzerinde ay-yıldızlı bir 'alem' bulunan mermer mezar vardır.. Genel olarak bakılıp geçilir.. O mezar Müşir (Mareşal) Gazi Edhem Paşa'ya aiddir. Osmanlı'ya karşı, Girit İsyanları'nı sahneleyen Venizelos'un tahrikleriyle, Yunanistan, 1897 yılında saldırıya geçince, Müşir Edhem Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu harekete geçmiş ve 1 ay içinde Atina'ya dayanmıştı. O zaman, bütün Avrupa'nın, 'Yunanistan'ı yedirmeyiz!' diye karşımıza nasıl dikildiklerini de unutmadık.. Ve 1923 sonrasında, bizdeki yeni rejimin kalemşorlarının o kişiyi, bizdekilerle birlikte, 'Büyük Venizelos' diye anmalarını da unutmadık..

*

Bu konuya bu kadarca değindikten sonra, İstanbul'un fethi çevresinde birkaç konuya daha değinelim.

İstanbul'un fethinde ayrı bir yeri olan 'Yedi Emirler'i, '7 Emir / kumandan'ı, da unutmayalım..

Bu, kahraman 'emîr'ler, Hz. Peygamber (S)'in ashabından olup İstanbul surları dibinde şehid olan Eyyub'el'Ensarî Hz.leri'nden 850 yıl sonralarda, aynı hedeflerle İstanbul'un fethine katılmak için, taa Semerqand ve Buhara taraflarından gelip İstanbul kuşatmasında şehîd olmuşlardı. Bu, 'ni'mel-ceyş'in, 'kutlu askerler'in isimleri, 'Seyyîd Abdurrahmân, Seyyîd Abdulazîz, Seyyîd Abdulgafûr, Seyyîd Abdurrahîm, Seyyîd Uqayl, Seyyîd Câ'fer ve Seyyîd Hamzâ'dır.. Fatih Camii avlusundan Malta Çarşısı'na girdikten sonra, sol koldaki ikinci sokaktan Fevzi Paşa Caddesi'ne doğru, 100 metre kadar inince, sağ kolda 7 mezar vardır, bir-kaç ağacın altında... O mezarlarda yatanlar işte o büyük İslâm kahramanlarıdır ve onlar, 571 seneki dünya şartlarında bu fetih hareketinden nasıl haberdar olup, taa Buhara'dan hangi vasıtalarla ve nasıl gelmişlerdir? Onları hâtırâsı, hâlâ da düşündürücü, heyecan ve şuûr vericidir.

*

'Fetih'le ilgili olarak bir diğer noktaya daha değinelim.

Nuh Albayrak Bey'in Star'da 29 Mayıs günü, İstanbul'un fethi'nin 571. yıldönümü dolayısıyla kaleme aldığı 'İstanbul'u fethetmek suç mu?' başlıklı yazısı, hafızâmda başka şeyleri de çağrıştırdı.

'1974 -Kıbrıs Çıkarması'nın üzerinden 50 sene geçmiş.. Önceleri, 'Gurbete düşünce anlarsın Yunanlı'yla kardeş olduğunu..' diye şiirler yazan Ecevit, devletin kararını icra edince, kendisine bağlı matbuat organlarında kalpaklı posterleriyle 'Kıbrıs Fatihi' diye propaganda edilmeye başlanmıştı.. Ecevit de, 'Biz Kıbrıs'a fetih niyetiyle gitmedik..' diyordu, sık sık..

Ecevit'in etrafındakiler, 'Fırsat bu fırsat.. Bu zafer havasından istifade et, şu Erbakan'ı başından at! Erken seçim'e git; tek başına iktidar olursun...' temposu tutturmuşlardı..

Ecevit de, Erbakan'la ortak hükümet'i bozduğunu bir basın toplantısıyla açıklamıştı. O toplantıda bu satırların sahibi de bulunuyordu ve Ecevit'e, 'Siz, Kıbrıs'a fetih niyetiyle gitmedik demektesiniz ısrarla.. Fetih kötü bir şey midir? Bu soruya, İstanbul'da da bir fethin sonucunda bulunduğunuzu unutmadan, cevap veriniz lûtfen..' dediğinde, Ecevit, 'Bu soru çağdışı olduğu için cevap vermeyeceğim' diyerek kendisini yandaşlarına mensuplarına alkışlatmıştı.

Evet, fetih, bazılarınca umacı gibi görüldüğünden, onların yüreğinde de, beyninde de yer bulamıyor..

Müslüman dünyası, kocaman bir gövde; ama, başsız!
2 Haziran 2024 Pazar

Okuyucularla Hasbihal:

*Pazar günleri yaptığımız bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, okuyucularımızı sağlık ve âfiyet dileklerimizle selâmlayarak başlayalım:

*Çorlu'dan Selâmî Muhtaroğlu yazıyor: 'Evvelki gün, metrobüs'le Beylikdüzü'nden Üsküdar'a giderken, yaklaşık 50 km.yi aşkın yol boyunca, İBB'nin 19 Mayıs için hazırlattığı ve 'Özgürsem... Sen varsın diye....' diye kocaman harflerle yazılmış pankartları görünce, ilâhlaştırma ve insanüstülük 'kült'ünün sıradan halkın ve hele de çocukların ve genç nesillerin zihninde nasıl bir 'kutsama kültü' oluşturduğu daha görülüyordu.

--...

*Giresun'dan Sâkine Yılmazer isimli okuyucumuz diyor ki: 'Biz burada Hacca ve Umreye gidenlere, o yolda kazanmayı umduğunuz sevapları, dünyanın her bir yanındaki Müslümanlara, Gazze ve bütün Filistin'de, Arakan'da, Türkistan'da, Afganistan'da.. ve diğer yerlerde aç-perişan Müslümanlara harcasanız.. ' diyoruz.. Haklı olduğumuza da inanıyoruz.. Yanlış mı düşünüyoruz?

--Bu hanım kardeşimizin dile getirdiği konu elbette yerindedir.. Ama, ömründe bir kere Hac imkânı bulanlara karşı olanların çoğu, kendileri, devamlı, yurt dışı turistik gezilere giden malûm taife.. Bunu da unutmamak gerek..

*Yazar Hamza Türkmen de, 20 Mayıs tarihinde yayınlanan, 'Hılâfet'in kaldırılmasını İngilizler mi istedi?' başlıklı yazımızda değinilen Feylesof Rıza Tevfik'in hâtıratı konusuyla ilgili olarak, 'Haksöz' internet sitesinde -özetle- şöyle diyor:

'(...) Rıza Tevfik'den aktarılan bu hâtırat, bu konuyla ilgili ip uçlarından tabiî ki birisi.

(...)Rıza Nur'un hatıratında verdiği bilgiler ve Mısıroğlu'nun "Lozan Zafer mi, Hezimet mi?" çalışmasında hukuk sistemimizin değişimiyle ilgili verdiği mevsuk bilgiler bu konudaki baskın sansürü aşacak olan tahkik ehline verilen ilk ip uçları oldu.

Bu konu, küresel vesayeti aşmamız için irdelenmesi gereken başat konulardan birisi. Bu yazı da bu konuda tahkik ehline perdeyi aralamayı teşvik edici bir fener tutmuş. Bu iyi ve cesur bir adım. Tabiî ki, siyasî erk'in son dönemlerdeki 'kalpaklı Ata...' güzellemelerinin oluşturduğu sanal rüzgâr, bu feneri söndürmezse...

--Evet Hamza kardeşimizin yazısının sonunda verdiği 'alârm'ın hangi boyutlara ulaştığını toplumumuz 100 yıldır zâten yaşıyor..

Öte yandan, evet, Müslümanların asıl tartışmaları gereken konularından birisi de bu, kocaman gövdeleri üzerinde bir 'baş'ın olmamasının ortaya çıkardığı durumdur. Çünkü, Katolik Hristiyanların bir lideri var, Papa..

Ortodoks Hristiyanların başında bir Patrik var, Protestan Hristiyanların da bir Meclisi vardır. Kendi ihtilafları veya meseleleri konusunda son sözü onlar o üst kurumları verirler.

Yahudilerin 'hahambaşı' vardır. Sayıları 2 milyarı bulan Budistlerin de başında bir Dalay Lama vardır..

Ama, bugün 8 milyarı aşan insanlığın içinde 2 milyara yakın Müslümanların adına nihaî söz söyleyecek yetkili bir baş, bir kurum yoktur.. Bunun içindir ki, Gazze ve bütünüyle Filistin konusunda Müslümanlar, bu 'başsızlık' yüzünden çaresiz ve halkı Müslüman olan her ülke, sadece kendisini korumaya öncelik veriyor. Evet, en çetin meselelerimizden birisi, bu başsızlığı veya çok başlılığı gidermektir. Aksi halde, bütün Müslüman coğrafyaları Gazze'ye dönüştürülür..

*Almanya'dan Furkan Kılıç, '27 Mayıs' tarihli ve 'Yeni bir Dünya Savaşı'nın sancıları mı?' başlıklı yazımızın sonunda yer alan 'Hazır ol ceng'u cidâle.. Sulh'ü salâh ister isen.." beyti ile ilgili olarak şöyle diyor: Almanca'daki "Frieden braucht verteidigung" sözü bana daha doğru geliyor. Yani, 'barış için savunma yapmak, 'Barışın savunmaya ihtiyacı vardır!'

İsrail de, 'barış için savaş' diyerek, on binler halinde çocuk katletmeyi, bu söylemle sürdürüyor.'

-Bu okuyucunun 'savaş' kelimesi yerine 'savunma' kelimesini tercih etmesi, nazarî olarak kabul edilse bile, savunma da savaşmayı mantıken de gerekli kılar.

*İstanbul'dan Galile imzalı okuyucu bazı eleştiriler yazmış..

--Bu okuyucu ciddî bir görüş belirtmiş olsaydı, eleştirilerini de aktarırdım.

Ancak ben her şeyden önce, bir şeyler yazanların, aslî isimlerini ve kimliklerini gizleyip, sahte isimlerle ve hele de tarihte kalmış bir takım ünlü isimlerin arkasına gizlenerek yazmalarını sadece anlamıyorum değil, aynı zamanda ayıplıyorum da.. Bir sözü söylemek kararlılığında olanlar sözlerinin sonuçlarını taa baştan kabullenmelidirler..

Geçenlerde, iletişim alanındaki teknolojik gelişmeler alanında söz söylemeye yetkili bir isim olarak görülen Prof. Ali Murad Kırık'ın açıklamalarını dinledim bir tv. kanalında; bu alanda, gecikmeli de olsa, ciddî bir kanunî düzenleme yapılacağını söylüyordu. Bunu da, eski adı 'twetter' olan, 'X' isimli internet kanalının Türkiye'de şube açması ve ilân alıp, vergi vermeye başlamasıyla, bundan sonra, bütün yayınlarından da hukuken sorumlu olacak ve sahte isimlerle yazılmış haberleri yazanların (IP) denilen, internet çıkış adreslerini vermek zorunda kalacakmış.

Evet, gecikmiş olsa bile, inşaallah hayırlı bir gelişme olur..

Bu vesileyle belirtelim.. Mehmed Âkif, Necîb Fâzıl, Mevlâna, Yunus Emre, Namık Kemal ve benzeri, geçmişin ünlü isimlerince söylenmiş gibi yakıştırma sözler veya sözde şiirlerin o ünlü isimlere isnad olunması da bir başka facia idi. Bu, her şeyden onların şahıslarına ve hatıralarına saygısızlıktır.

.Düşman sadece İslâmcılık değil, İslâm'ın tamamıdır!'
3 Haziran 2024 Pazartesi

Evvelki akşam, Güney Almanya şehirlerinden Mannheim'da, bıçaklı bir kişi, 'Pax Europa' (Avrupa Barışı) isimli kuruluşun merkezine saldırmış.. Bir kişinin ağır yaralandığı bildiriliyor.. Saldırganın kimliği henüz belli değilmiş..

'Pax'ın mânâsının tekrar hatırlanmasında fayda olsa gerek..'Pax', Latincede 'barış' mânâsına gelmektedir. Ama, bu kelime, 'Pax Romana' diye telâffuz edildiğinde, özel bir 'ıstılah/ -terim' olarak ayrı bir mânâya geliyordu: 'Teslim ol, barış olsun!..'

Ne iyi, değil mi? Teslim olun, mesele biter..

Elbette, İslâm da teslim olmak mânâsındadır, ama, şu veya bu, bir takım beşerî güçlere değil, sadece Allah'a teslim olmaktır.

Son yüzyılda, 'Pax Americana' vardı. 30 yıl öncelerde 'Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu' döneminde de, 'Pax Russica..' vardı. Şimdi ise, Avrupalılar da, 'PaxEuropa' deyimini bayraklaştırmaya çalışıyorlar.

Mannheim'daki 'Pax Europa' merkezine yapılan saldırı hemen Müslümanların üzerine atılıp, Alman 'Yeşiller Partisi'nin lideri Frau (mss) Licarda Lang, 'İslamcılığa karşı bütün anayasa imkânlarını kullanarak harekete geçmeliyiz..' demiş.. Onun açıklamasının altına yazılan yorumlarda ise, 'Hayır!. Sadece İslâmcılık değil.. Düşman İslâmdır! İslam'ın tamamıdır!' cümlesi birçoklarınca paylaşılmış..

*

Amerikan Emperyalizminin Birleşmiş Milletler'deki eski baş temsilcilerinden militan tavırlarıyla bilinen, geçen aylarda da Amerikan Başkanlığı için Cumhuriyetçi Parti'den başkan adaylığına soyunan ve Trump karşısında şansının olmadığını görüp yarıştan çekilen Mss. Nikki Haley, evvelki gün, Siyonist İsrail rejimini ziyaret etmiş.. Ziyaret ettiği Siyonist askerlerin bir merkezini de ziyaret etmiş; haber filmlerini gördüm, yine o eski militan tavrıyla, HAMAS mücahidlerinin (yani, çocuklar ve kadınlar da dâhil bütün Gazze ve bütün Filistin halkı) üzerine atılacak olan top mermilerinin üzerine, 'Finishthem!../ İşlerini Bitirin..' diye yazmış ve bunula yetinmeyip, 'America loves İsrael..' (Amerika İsrail'i seviyor..)' cümlesini de yazmış, 'mâlumu ilâm' olarak..

Siyonist haydutlar çetesinin baş haydutu Neenyahu ise, Biden'ın evvelki akşam açıkladığı üç merhaleli bir barış planına karşı çıkıyormuş gibi bir 'muvazaa' / danışıklı döğüş tavrıyla, güya Amerika'ya da kafa tutuyorcasına, 'Hedeflerimize ulaşıncaya kadar, Gazze'de ateşkes olmayacaktır..' diyor.

*

'Acı ile şerefin birlikte yoğruluşu'nun25.Yıldönümünde..

Dün, 'Ülke tv.'de, 'Merve Kavakçı Hanım'ın, 1999 seçimlerinde, Erbakan Hoca'nın perde gerisi liderliğindeki 'Fazilet Partisi'sinden, İstanbul'dan, ilk başörtülü m.vekili olarak seçilip Meclis'e girmesi üzerine cereyan ettiği korkunç sahneleri yansıtan bir program vardı. Evet, çeyrek yüzyılönce, bu memlekette yaşanan o sahneler, acılarını ve hınçlarını yüreğimde hissederek, bir daha hatırladım. Yeni nesiller bu sahneleri uzaaak bir geçmişteki 'faşist diktatörlük' tavırları sanıyorlar. Halbuki sadece 25 yıl önce cereyan etmişti..

'Meclis'e başörtülü olarak girilemezdi.. Meclis'in töresi, kuralları vardı..' gerekçesi söyleniyordu, 'laik diktatörlük zihniyeti'nin ceberrutluğuyla..

Ali Rıza Septioğlu merhûm, 'en yaşlı üye' olarak, Meclis'in yeni seçim sonrasındaki ilk toplantısına başkanlık yaparken, 'Milletin de töre ve kuralları var..' demişti, haklı olarak..

FP'nin 110 m.vekili vardı, yeni Meclis'te.. Mâlum laik diktatörlük kalıntıları, dakikalar boyunca sürekli alkışlarla protesto ediyorlardı, Merve Hanım'ı.. Başbakan Ecevit, önceden hazırladığı bir kağıdı cebinden çıkarıp, 'Burası devlete meydan okuma yeri değildir.. Bu kadına haddini bildirin..' diye tepiniyordu taife-i laikus' güruhunun çılgınca alkışları arasında.. 'Faşist diktatörlük' ancak böyle sergilenebilirdi.

Ve o azgın saldırılar karşısında, seçimle Meclis'e 'mücahid'nâralarıyla desteklenerek gelmiş yeni m.vekilleri de tabloyu sadece seyretmişler, Merve Hanım'ı yalnız bırakmışlardı.. Ve sadece Merve Hanım değil, ilkokulda okuyan çocukları bile 'yuh'lanıyor ve bu sahneler ekranlardan bütün dünyaya bir utanç levhası olarak yansıtılıyordu..

Isparta- İslam köylü Hacı Yahya Efendi ve Ümmühan Teyze'nin oğlu olan C.Başkanı Süleyman Demirel ise, Merve Hanım'ı 'Meclis'i karıştırmak için, Meclis'e özel olaraksokulmuş bir 'provokatör'/kışkırtıcı' nitelemesi yapıyordu. Dönemin Danıştay Başkanı da, uzun yıllar babasıyla birlikte kaldığı Amerika'da (on binlerce TC vatandaşı gibi) 'çifte vatandaşlık' statüsüne de sahib olan Merve Hanım'ı, TC vatandaşlığından çıkarıyor ve 'benzer statüde olan başkalarının tedirgin olmasına gerek yoktur.' açıklamasını da yaparak..

Merve Hanım'la Almanya'da karşılaştığımızda Meclis'te yalnız bırakılmasını sorduğumda, -özetle- şöyle anlatmıştı; o macerayı:

'Erbakan hoca bana .m.vekili adayı olmamı istediğinde elbette memnun oldum, ama, bir çok tanıdığımla da istişare ettim. Bu arada Tayyib Abi'nin görüşünü sorduğumda, Tayyib Abi, bana, 'İyi güzel de Merve abla.. Seni Meclis'te koruyamazlar..' diye endişesini belirttiğini söylemişti..'

Öyle de olmuştu..

Evet, o acı günleri unutmamak ve sadece noksanlara bakarak, alınan mesafeleri de görmek ve o diktatörlük günlerinin tekrarlanamayacağını sanmamak gerekiyor.

.Müslümanları emperyal güçlere karşı koruyacak tek çareyi, bir daha düşünmek..
5 Haziran 2024 Çarşamba

'İslâm Devleti, Hizbullah ve Hamas' teşekkülleri, emperyalist dünyanın medya organlarında ısrarla 'ölüm tarikatları' olduğunu savunan bir ing. siyaset teorisyeninin, 16 Nisan'da kendi canına kıydığına ve bunun iki ay aradan sonra anlaşıldığına dair, 2 Haziran tarihli İngiliz gazetesi The Telegraph'daki haber, kendi içinde ironik bir hava yansıtıyordu.

Evet David Martin Jones isimli kişi, 'militan İslâmî hareketler, jeopolitik ve "kültür savaşları" olarak adlandırılan konular üzerine ders veren bir siyaset teorisyeniydi. Kafayı Müslümanlara takmıştı.. Başka bir şey görmüyordu, gözü..

DAEŞ veya DEAŞ ya da 'ISIS' (Irak- Şam İslâm Devleti) diye anılan silâhlı mücadele örgütünü, 2015'te ilk olarak bir "ölüm tarikatı" olduğu şeklinde niteleyişinin, dönemin etkili ing. siyasetçilerinden Boris Johnson da dahil olmak üzere pek çok kişi ve medya organları tarafından hemen ve yaygın şekilde benimsenmesinden dolayı çok gururluydu..

Ama, beğenilmeye doyamamış veya Müslüman dünya için daha çarpıcı tanımlamalar üretmekte ' çıkmaz'a girmişti, herhalde..

Jones, bu grupları idealleri için ölüme âşık olan 'terörist'ler olarak görüyor ve bu grupların aslında bir 'Müslüman Halifeliği dayatma kararlılığı' içinde olduklarını, 'bu aşırı İslâmî görüşlülere göz yumulmamasını,.

1989/1990'da Avrupa'daki komünist rejimlerin çöküşünden sonra, Batı'nın kayıtsız kaldığını savunuyordu.

*

Hatırlayalım, o dönemde, yani Sovyet Komünist İmparatorluğu'nun çökmesinden sonra, hem o zamanki NATO Genel Sekreteri olan Hollandalı bir siyasetçi ve hem de İngiltere'nin 'demir leydi'si başbakan Margareth Teatcher , açıkça, 'Bundan sonraki mücadele odağının, Ortadoğu'daki fundamentalist dinî akımlar olacağını' söylüyorlardı. Çoğu kimse 'Fundamentalizm' kelimesiyle neyin ve fundamentalist nitelemesiyle kimlerin kastedildiğini anlamakta bile zorlanmışlardı, ilk anda.. Her inanç veya ideolojide temel ilkelerden fedakârlık edilmeden hareket etmek mânâsında kullanılan bu terimin, sonraki hadiseler zincirinin de gösterdiği üzere, özellikle Müslüman halkların coğrafyalarında at koşturulacağı'nın, global oyunlar kurulacağının habercisiydi. Ve bu açıdan bakıldığında taa o zamandan, bu kendi aklınca müthiş 'siyaset teorisyeni' olan Jones yalnız sayılmazdı. Ve hele de son 40 yıl içinde Müslüman coğrafyalarında , onların 'fundamentalist' dediği ve İslamî ilkelerden tâviz vermeden bir dünya düzeni kurup hür olarak yaşamak isteyen Müslüman toplumların içlerindeki emperyal güç odaklarının yerli kuklaları aracılığıyla, ne büyük karışıklıklar çıkardıklarını düşündüğümüzde, Müslümanların sıkıntıları kadar, kurtuluş yollarının da dolaylı olarak işaret edildiğini anlamak mümkündür..

Evet, sadece şu son 40 yıl boyunca, Cezayir'den, Sudan'dan, Mısır'dan, Suriye, Filistin, Türkiye, İran ve Irak'a, Pakistan ve Afganistan'a kadar uzanan çizgi boyunca yaşanan büyük karışıklıkları bir hatırlayalım..

Bütün buların arkasında, işte o şeytanî güçler ve onların, ülkelerimiz ve halklarımız arasına yetiştikleri ve yerleştirdikleri yerli kukla ve uşakları aracılığıyla, İslam Milletine ne acılar yaşattıklarını, unutmamamız gerekiyor.

Dahası, 'ISIS' ya da 'DEAŞ veya DAEŞ', (Irak/ Şam İslâm Devleti) isimli kuruluş, ilk kez varlığını alenî ettiğinin hemen ertesi günü, Jones'dan de önce, - Papa cenabları, Türkiye'den bir siyasetçinin ismini de zikrederek-, 'filancanın kaldırdığı Hilafet'in tekrar kurulması kabul edilemez' derken, o yıllardaki Amerikan başkanı Obama da, '21. Yüzyılda Hilafet'in canlandırılmasına seyirci kalınamaz..' diyordu. Ama, onlar, Müslüman coğrafyalarının ortasına, Filistin'de diktikleri Yahudi din devleti söz konusu olunca, onun mutlaka korunması gerektiği konusunda tâvizsizler..

*

Biz yine dönelim, aklını, İslâm ve Müslümanlarla bozmuş olan ve onların aleyhine terimler üretmekle bir zamanlar parlamış bir 'siyaset teorisyeni' olan David Martin Jones'a..

The Telegraph'daki yorumda, Jones'ın, 'kuru bir mizah anlayışına sahip, şehirli/ kentsoylu bir karakter olduğu ve onun zâhiren dışa vuran cana yakın ve neşeli tavrının altında 'karanlık ve depresif düşüncelerin yattığının yakın arkadaşlarınca bile bilinmediği de yazılmıştı. Bu kişinin, 7 Ekim 2023'den sonra yaşanan ve en azından 50-60 bin insanın, çocuk- kadın, savunmasız siviller demeden katledilmeleri ve şehirlerin 75 bin ton patlayıcıyla yerle bir edilmesi karşısında nasıl bir değerlendirme yaptığına dair hiç bir ipucu yoktu..

Sonunda, canına kıymış; 74 yaşındayken.. Kafasında kurduğu dünyanın kendisine yetmediği ve tükendiğini görmenin dayanılmaz ağırlığı altında kalıp, kendisini ve yaratılış hikmetini kavramadan kendisini öldürmesi, evet, üzücüdür..

Öyleleri çok az da denilemez; modern denilen materyalist- laik dünyada.. Halbuki, hattâ İsâ Mesih aleyhisselâm'dan kalan bir çok güzel rivayetleri düşünüp idrak edebilseydi, yine de içindeki karanlıktan çıkış için bir kurtuluş yolu bulabilirdi.

*

Dâr'ul-Aceze'de bir nöbet değişimi
7 Haziran 2024 Cuma

Dâr'ul-Aceze' ismini, yeni nesiller için biraz açmakta fayda olsa gerek.. Kelime mânâsı itibariyla, 'Güçsüz, âciz duruma düşmüşler evi veya yurdu' demek olur. Böyle bir kurum, bizde pek yoktu.. Çünkü Müslüman toplumlarda anne-baba- çocuklar ve diğer yakınlar başta olmak üzere, bakıma muhtaç durumda olanlara daha bir itinayla hizmet edilmesi, Kur'an'da ve Nebevî Hadis'lerde bir emir ve mükellefiyet olarak, hem de nice irfan erlerinin, âriflerin tavsiyeleriyle bu konu hemen bütün Müslüman toplumlarında o kadar vurgulanmış ve oluşmuş bir yaşayış tarzı ve kültürü halinde tabiî bir sosyal davranış şeklidir.

Bu yüzden de, aile fertleri, âciz duruma düşmüş, bakıma muhtaç hale gelmişler için ayrı bakım yerleri oluşturmamışlar, hattâ bunu kınanacak bir davranış olarak görmüşlerdir. Bugün de Müslüman aileler yakınlarını bir takım bakım ve huzur evlerine ve benzeri yerlere götürmezler ve hattâ bunu, oralarda terk etmek mânâsında görürler.

Ama, özellikle 1877-78'deki ve bizim tarihimizde Hicrî- 1293'e denk geldiği için, kısaca (93 Harbi) diye bilinen ve ağır yenilgiler aldığımız ve Balkanlar'daki 500 yıllık hâkimiyetimizin temelleri çatırdamaya başladığı zaman, yüzbinler-milyonlar, İstanbul'a doğru akmaya başlamışlardı. Bu milyonların barındırılması kolay değildi ve sadece Balkanlar'da değil, İstanbul'da da sosyal hayat alt-üst olmuştu. İşte o zaman Sultan 2. Abdulhamîd, o çaresiz kitlelerin sığınacağı bir yer olarak, 'Dâr'ul-Aceze' ismi verilen barınma evini tesis ettirmişti.

Yalnızca Müslümanlar için değil, barınacak bir yer ve bakıma muhtaç herkes için.. Bu yüzden de, 'Dâr'ul-Aceze'nin bir köşesinde, mimarî açıdan da son derece güzel, küçük bir 'mescid', diğer köşesinde Yahudiler için bir 'sinagog' ve Hristiyanlar için de bir 'küçük kilise' (şapel) yapılmıştı..

Bu mekân yazık ki, uzuuun yıllar bir takım masonik tahakküm odaklarının uzaktan kumandalı mekânı halinde kullanılmıştı.. Şahsen, o mekâna, 1976'larda gidip görmüş ve içim burkulmuştu. Her taraf 'mezbelelik' halinde ve oraya sığınmış kimseler dünyaya küskün ve kaldıkları yerler ise, gerçekte gecekonduların durumunu hatırlatıyordu, koğuşlar, lavabolar, görülecek gibi değildi. O zaman bir yazı yazdığımı hatırlıyorum, Millî Gazete'de..

Bunları niye mi yazıyorum?

50 yıl öncelerde, (henüz 'Millî Görüş Teşkilatı'nın yeni- yeni oluşturulmaya başlandığı zaman diliminde) Almanya'da 'mühendislik öğrencisi' olarak üniversitede okuyan ve ziyaretime gelen 20 -21 yaşlarında, dâvasının heyecanı simâsına yansıyan bir gencin, 'Avrupa Müslüman Gençlik Teşkilatı'nın başkanı olduğunu öğrenmiştim; ismi Hamza Cebeci idi..

O zaman başladı Hamza ile dostluğumuz..

Türkiye'de hem mesleğini icra etti, hem dâvasının istikametindeki siyasî çalışmaların mutfak bölümünde yer aldı..

Ve 10 yıl öncelerde Hamza Cebeci'nin 'Dâr'ul-Aceze Başkanlığı'na getirildiğini öğrendiğim zaman, 'Hamza tam yerini buldu..' demiştim. Çünkü, ömürlerinin son demlerinde 'Dâr'ul-Aceze'ye 'demir atmak' zorunda kalan kimsesiz, çaresiz, içten bir ilgi ve tebessüme hasret kalmış insanların, Hamza gibi bir gönül erinin temas etmesine ihtiyaç vardı.

O da, gecesini-gündüzüne kattı ve rüyalarında bile Dâr'ul'Aceze'yi gördüğünü söylüyordu. Ve o eski mezbeleliği tertemiz hale getirdi, 'Dâr'ul-Aceze'nin koğuşları, lavaboları, banyoları, bütün hizmet alanları pırıl- pırıl hale getirildi; bahçesi de gönüle ferahlık veren bir düzenlemeye kavuşturuldu.

Dâr'ul-Aceze'nin hemen alt tarafında yapılan (1000) kişilik modern Kız Yurdu' da bu dönemde yapıldı. Keza, Arnavutköy'de yaptırılan ve dünyada emsali az bulunan, bir 'Yeni Dâr'ul-Aceze' denilebilecek ve binlerce çaresiz insana sığınak teşkil eden mekân da, Tayyib Bey'in de özel ilgi ve desteğiyle tesis edildi.

'Dâr'ul-Aceze' bugün kendi sahasında dünya çapında örnek gösterilebilecek bir 'hayır kurumu'dur, artık..

Ve, Hamza Cebeci kardeşimiz, 10 yılı bulan bu yorulmak bilmeyen hizmet dönemini 73 yaşında tamamlayıp, 4 Mayıs günü 'Dâr'ul-Aceze'de, bu Vakf'ın Mütevelli Heyet Başkanı olan Bilâl Erdoğan'ın da hazır bulunduğu bir törenle, bu kurumdan hizmet alan yüzlerce insanın duygu yüklü söz ve tavırlarıyla vedâ etti.

Ziya Paşa, 150 yıl öncelerde, Amasya Valisi olduğu zaman, 'Sanmayın, Amasya'da 'paşalık' eyledim; Gördüm fakir halkını, babalık eyledim..' demişti. Hamza Cebeci kardeşimiz de böyle bir hizmet adamıydı. Tayyib Bey de, kendi imzasını taşıyan bir kalem ve bir saat göndermişti..

Necîb Fâzıl merhûm,

'Bir gün akşam olur, biz de gideriz;

Kalır dudaklarda şarkımız bizim..'

demişti.

'Dâr'ul-Aceze'de bundan sonra vazife yüklenenlerin işi daha zor olacaktır. Çünkü, başarılı yönetim örneğinden geride kalanlar başarısız sayılırlar.

Ve unutulmamalıdır ki; bu dünya her insan için de bir 'Dâr'ul-Aceze' durumundadır. Çünkü, insan yavruları, diğer canlılara nazara çok daha geç büyüyen ve çocukluk, ileri yaşlılık veya hastalık durumlarında mutlaka bir bakıcıya muhtaç olmaktan kurtulamazlar.

*

'Yeni nesillerin İslam'dan kopuk yaşamamasını istemek', ‘laik kaygıları körüklüyor'muş!.
9 Haziran 2024 Pazar

Pazar günleri yaptığımız bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, okuyucularımızı sağlık ve âfiyet dileklerimizle selâmlayarak başlayalım:

--Evet, bu okuyucunun tespit ve değerlendirmeleri için teşekkürler.. Bu konuda yeri gelmişken belirtelim, Talim ve Terbiye Kurulu eski üyelerinden eğitimci Kâmil Yeşil'in 3 Mayıs 2024 tarihli Yeni Şafak'ta yayınlanan değerlendirme yazısı dikkat çekiciydi.

Çünkü, onların kurban kestiği coğrafyalarda kurbanlıkların fiyatı yüksek..

Ama, Arakan'da TL ile 4200 - 4500 lira arasında kurban kesilebiliyormuş ki buradaki öğrenciler eliyle bu meblağlar oraya gönderilebiliyormuş.

-- Evet, bu kardeşimizin bahsettiği konuda, geçen senelerde bu usûlle kurbanlar kesildiğini Bangladeşli - Arakanlı kardeşlerden biz de duymuştuk..

*İHH'nın faal elemanlarından da olan Osman Atalay dostumuz da Filistin konusunda, 'Serbestiyet'te yayınlanan uzuuun yazısını bize de göndermiş; -özetle- diyor ki:

Halbuki Dünya Müslümanları arasında, bu konuda yüksek bir beklenti vardı. Üstelik, bu güç odakları, maddî ve askerî güç imkânları bakımından küçümsenemeyecek potansiyel güçlere de sahiplerdi; ama, bu ülkelerin her birisi, kendi iç meseleleriyle o kadar meşgul oluyorlar veya ediliyorlar ki, temel meselelerde birkaç resmî beyan dışında yapabildikleri bir şey yok..

Gazze'de bu gün yaşananlar bir anda olmadı, Gazze Şeridi, 2000'li yıllardan beri İsrail rejimi tarafından, karadan da denizden de abluka altına alınmış vaziyetteydi.

İsrail'in hedefi, yeni değil, taa baştan beri Gazze'yi boşaltmak, halkı oradan kaçırmak idi.

Amerika ve diğer emperyalist güçlerin başarısı, Müslüman halklar mezhebî, etnik ya da coğrafî farklılıklarını birbirlerine karşı kullanabilmelerinde..

Bütün bu krizlerin kontrolü de yine onların elinde..

Ve sonunda Irak ve Afganistan'a yaptıkları askerî müdahaleler, fırtınanın başlangıcı oldu. Bugün İsrail üzerine ateşlenen füzeler ve dronlar Irak, Suriye ve Ürdün üzerinde imha ediliyorsa, bunun üzerinde düşünmek gerekir. İran'ın 40 yıldır kurguladığı 'mezhebî' nitelikli planlar ve 'Şiî Hilâli' oluşturma çabaları da, direniş cephelerinin yalnızlık ve eksikliğini arttırmış olmalıdır ve bu durumu da tartışmak zorundayız.

Müslüman dünyası, Filistin konusundaki ele geçirdiği büyük şanslarından birisini, Mısır'da Muhammed Mursî'yi, Sisî'ye kurban vermesiyle harcadı. Ortadoğu, mezhebî, etnik ve diğer siyasî kavgaların bataklığından kurtulmadıkça; Filistin konusunu 1948'den beri kendi inanç temellerine göre şekillendirmeye dikkat eden Siyonist Yahudiler karşısında tutarlı bir siyaset izlenemeyecektir.

Siyonist Yahudiler son yıllarda Mescid-i Aqsâ'yı bile yıkmaktan ve yerine kendi mâbedlerini inşa etmekten söz ediyorlar. İsrail rejiminin, Kudüs'ü, İsrail'in bölünmez ve ebedî başkenti olarak ilân etmesi ve dünyanın her yanından getirilen Yahudilerin, Müslümanların mülklerine silah zoruyla yerleştirmesi karşısında bir karşı tavır ve tedbir geliştirmek zorundayız.

--Evet, Osman Atalay kardeşimizin uzuuun değerlendirmesinden bu kadarca bir derleme yapmaya çalıştık.

*Londra'dan yazan Tarık Eroğlu diyor ki: 'Gerçi İngiltere'de bir yazılı anayasa yok, ama, köklü bir kanun geleneği var. Türkiye'de yeni bir anayasa yapılması konusundaki çabalara değindiğiniz yazılardan anlıyorum ki, bazı siyasetçiler halâ, 'Yeni anayasa' ile 'Anayasada değişiklik' arasındaki fark etmemiş gözüküyorlar.. 'Anayasada değiştirilmesi teklif dahi edilemeyecek bir takım isim, ilke ve kurumlar'dan söz ediliyor.. Halbuki, bunlar 'askerî darbelerin dayatması' değil mi?' N'olur, bu konudaki ikazlarınıza devam edin..'

--Bu okuyucunun değindiği hassas konuya zaman zaman değiniyoruz ve devam edeceğiz inşallah..

.Gazze'nin görünmeyen yüzünden, ilginç kesitler
10 Haziran 2024 Pazartesi

Siyonist İsrail çete rejiminin, 'savaş' diye göstermeye çalıştığı korkunç cinayetler ve soykırım uygulamaları devam ederken ve bu sahneler tv. ekranlarından dünyaya yayınlanırken, bu büyük buhranın bir de perde gerisinde görünmeyen tarafı var. Bu konu, Gazze'nin ileride, İsrail rejiminin istediği şekilde nasıl yönetileceğine dair planlara dayanıyor. Bu konuda, Amerika ile Siyonist rejim arasında, güya bir görüş ayrılığı yaşandığı ileri sürülse de, bunun stratejik değil taktik açıdan bir takım farklılıklar olduğu söz konusu ediliyor.

Bu cümleden olmak üzere, geçen hafta, İngiltere gazetelerinden The Telegraph'ta, 1 Haziran günü yer alan bir haber-yorum son derece ilginçti, ama, üzerinde pek durulmadı. Bu konuda yapılan yoruma göre, Siyonist İsrail çetesi, Gazze'de 'Hamas'ı devre dışı bırakmak için, Amerika'nın da tavsiyesiyle, Gazze'de güçlü bir yerli aşireti fiilî iktidara getirmek istemiş.

Öyle birisini Batı Şeria'da ve İsrail'le işbirliği yapılmasını düşündüğü bildirilen bunun için de 'ılımlı' diye nitelenen birilerini bulmuş da..

Bu 'ılımlı' grup, Gazze'de 'güçlü bir klan/aşiret' olarak bilinen 'Doghmush (Doğmuş)' klanı imiş.. (İsim, sanki, türk etnisitesinden bir aşiret olduğunu düşündürüyor.) Yazıdaki iddiaya göre, - silah ve uyuşturucu kaçakçılığı operasyonları ağıyla faaliyetlerinden dolayı kötü şöhretli olarak bilinen-'Doghmush ailesi'ni, Gazze'deki çatışmalar sona erdiğinde kontrolü ele almaya teşvik etmek için, istihbarat odakları, stratejik potansiyelinin olduğunu düşündükleri bu aşiretle direkt irtibat kurmuşlar.

Ama, 'Hamas', bu sızma ameliyatını / operasyonunu fark edip, o aşiretin liderini idâm ederek, oyunu bozmuş!

İlgili İstihbarat kaynağı, "Doghmush'lara Gazze'nin kontrolünü teklif ettik" "Felaketle sonuçlandı." demiş. O yöredeki, diğer aşiretler, bu cezanın verilmesinden dolayı, Hamas'a desteklerini, bir bildiri ile açıkça ortaya koymuşlar.

Siyonist rejimin istihbarat birimi, "Refah ve Güney Gazze'de 'Doghmush' aşireti kadar güçlü ve Mahmûd Abbas'ın teslimiyetçi çizgisiyle işbirliği yapabilecek başka bir güç yok" bir rapor hazırlamış imiş..

Siyonist rejimin istihbarat biriminin eski başkanlarından olan Oded Ailam ise, 'Gazze'de 'savaş bittikten sonra, -hazmedilmesi istenmeyen bir tercih olsa bile, yine de- El- Feth'i, Gazze'ye getirmek ve Hamas'ın bu yeni oluşum içinde yer almasına fırsat vermemek için, daha başka değerli ortaklar da bulmalıyız" diyor. Ancak, o gibilerin bulunması halinde onları da, 'Doghmush' liderinin âkıbetinin beklediğini tahmin etmek zor olmasa gerek. Ailam, ayrıca 'hem Batı Şeria, hem de Gazze'nin kontrolünü El-Fetih'e teklif etmenin, aynı zamanda birleşik bir Filistin devletinin temelini oluşturacağı tehlikesini ortaya çıkaracağını' da hatırlatıyor. Ama, 'İsrail askerî yönetimi veya çokuluslu bir barış gücünün devreye sokulması gibi alternatiflerin işe yaramayacağını' da söylemekte.

Filistin Araştırma Araştırma Merkezi'nden Dr. Khalil Shikakî ise, "Mevcud duruma göre, İsrail rejiminin kendileriyle işbirliği yapabilecek Filistinli birilerini bulması çok uzak ihtimal..' diyor ve Filistin'in Müslüman halkından, Hamas ve El-Feth yönetimleri arasında bir tercih yapması istense, çoğunluk tereddüt etmeden Hamas'ı tercih eder." diye de ekliyor.

*

Özellikle de Hristiyan toplumlardan 2000 yılı bulan devirler boyunca, büyük baskılar görmüş olduklarından, mazlumiyetlerine başka toplumları da acındırmış olan Yahudilerin, hele de siyonist olanlarının, ellerine fırsat geçince, nasıl da canavarlaştıklarını anlamak için Filistin'de 75 yıldır sergiledikleri cinayetlerini ve asırlardır takındıkları mazlumiyet maskelerinin ardındaki kerih niyetlerini ve kanlı dişlerini görmek gerekiyormuş..

Ama, Siyonist rejimin sergilediği bu barbarlıklar, anti-semitizmi dünya çapında daha bir palazlandırdı.

Geçen hafta, binlerce Yahudinin ellerine bayraklarını alıp, Mescid-i Aksâ'yı basmaları ve avlusunda sevinç gösterileri yapıp tepinmeleri, Yahudi okullarında çocuklara öğrettikleri marşlar esnasında söylettikleri, 'O mâbed patlatılıp yerle bir edilecek ve yerinde kendi kutsal mâbedimiz inşa olunacak..' gibi sözleri, onları, 'Eceli gelen kelb, cami duvarını kirletirmiş..' şeklindeki sözü doğrulayıcı duruma düşürüyor.

Evet, Siyonist İsrail rejiminin ve arkasındaki emperial-şeytanî güçlerin meselesi sadece Gazze ve Filistin de değildir ve bütün Müslüman dünyasını kendi güçlerinin önlerinde eğilmeye mecbur ve mahkûm etmek plânıdır. Hattâ, sadece 'Nil'den Fırat'a kadar..' diye söylenile-gelen coğrafyalar değil, bütün müslüman halklara ve müslüman coğrafyalarına firavunvarî tahakküm arzuları ancak o zaman tatmin olacaktır.

Amerikan emperyalizminin, Suriye'de bir takım terör odaklarına seçim yaptırmak isteyişindeki oyunların nihaî hedefinde de aynı plan vardır.

Amma.. Bu zulüm düzeni hep böyle devam edip gidemez.

Enfâl Sûresi, 30. âyet meâlini tekrar hatırlayalım: 'Onlar bir tuzak kuruyorlar, Allah da bir tuzak kuruyor.. Ve, Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır..'

İran'daki yeni cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesine bir bakış
12 Haziran 2024 Çarşamba

Geçen ay bir helikopter kazâsında vefat eden İran Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî'nin yerine önümüzdeki hafta içinde yeni bir 'cumhurbaşkanı' seçileceğinden, bu makama seçilmek için müracaat eden 66 aday adayından sadece 6'sının müracaatı kabul ve diğerleri reddedildi. Bu reddedilenler arasında, eski cumhurbaşkanı Mahmûd Ahmedînejad ile 'İran İslâmî Şûrâ Meclisi'nin eski Başkanlarından Ali Lâricanî ve İnkılabın önde gelen ulemâsından ve 1,5 yıl kadar sonra öldürülen Murtezâ Mutahharî'nin oğlu Ali Mutahharî bu hususta dikkati en çok çekenlerden..

Bunlardan Ali Mutahharî ve Ali Laricanî'nin, uygulamadaki bozuklukları açıkça dile getirmeleri yüzünden, diğer adayları zorlayacağı açıktı. Adaylığı veto edilen eski cumhurbaşkanı Ahmedînejad ise, sâdeliği ve populist (âvamı cezbeden) davranışlarıyla halk arasında sempati toplayan birisiydi.

1,5 sene kadar önce, 'Biz bu ülkede adâlet olsun diye bir inkılab yapmıştık; ama, bugün adâleti talep etmek için bir makam yok bu ülkede..' gibi, doğrudan rejimi ve onun başındaki en yetkili ismi hedef alan açıklamalarından sonra, onun aday olmasının kabul edilmeyeceği, neredeyse âşikar idi.

Ayrıca böylesine sert eleştiriler yapan Ahmedînejad da biliyordu ki, İnkılab rejiminin ilk 30 yılına yakın döneminde, en güçlü isimlerden olan ve hattâ İmam Rûhullah Khomeynî'nin vefatından sonra, başka adayların 'Rehber' seçilmesi de muhtemel iken, onları değil de, Seyyid Ali Khameneî'yi seçtirmekte aslî rolü oynayan Hâşimî Refsencanî'nin karşısına çıkarılan Ahmedinejad'ın kim tarafından seçtirildiği de açıktı. Ahmedînejad'ın 2. dönem başkanlığı'nda da karşısına çıkan ve 1980-88 arasındaki 'İran-Irak Savaşı' yıllarında 9 yıl başbakanlık yapan Mîr Huseyn Musevî'nin de nasıl engellendiği ve henüz oy sandıklarının sayımı tamamlanmadan, seçimi Ahmedînejad'ın kazandığının ilan edilmesiyle patlak veren ve haftalarca süren karışıklıkları da unutmamak gerek.. Ki, Mîr Huseyn Mûsevî'nin, 15 seneye yakın zamandır, o karışıklıkların sorumlusu olarak yargılanmaksızın, hâlâ da resmî hapishanede değil, ama, kendi evinde de olmayan bir resmî mekânda, 'ev hapsi'nde tutulduğunu hatırlatalım. (Bu arada, İran'da soyadlarında sık sık görülen 'musevî' sıfatının, Yahudilerle ilgili olarak Türkçede, 'Mûsâ'nın takipçisi' mânâsında kullanılan 'mûsevî' ile bir ilgisinin olmadığını ve onun Türkçede 'eşit' mânâsına gelen 'musâvî' diye telaffuzunun da yanlış olduğunu; bu isim-sıfat'ın, 12 İmam Mezhebi'nde 7'nci İmam olan Musâ Kâzım'ın soyundan geldiğini anlatmak için kullanıldığını bilhassa belirtelim.)

*

Şûrâ'y-ı Nigehbân isimli en yüksek yetkili adlî merci tarafından teyit olunan 6 isimden en fazla rağbet gören kişi olarak geçen dönemde Tahran Belediye Başkanı, şimdi ise İslâmî Şûrâ Meclisi Başkanı olan Muhammed Bâqir Qalibaf'ın (yüzde 30), Said Celilî'nin (yüzde 25) ve Mes'ûd Pizişkiyan'ın ise (yüzde 18)'lerde olduğu ileri sürülmekte..

62 yaşında olan Qalibaf (ki, bu soyadı 'halı örücüsü' mânâsına gelir) 1980-88 arasındaki İran-Irak Savaşı yıllarında, İnkılab Muhafızları Ordusu'nun Hava Kuvvetleri Komutanlığı'nı yapmıştı.

Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu ile İran arasındaki nükleer enerji görüşmelerini yürüten 55 yaşındaki Saîd Celilî de, 'İran- Irak Savaşı'nda bir ayağını kaybetmişti..

*

İran söz konusu olunca, bizdeki medya kuruluşlarında yapılan değerlendirmeler genellikle, Türkiye rejiminin işleyişine göre yapılıyor.. Halbuki, bazı benzerlikler olsa bile, bir çok temel farklılıklar da vardır.

Her şeyden önce belirtelim ki, İran'da Cumhurbaşkanı, evet, ülkenin dış siyasette en üst temsilcisidir, ama, içerde, 'İslâm İnkılabı Rehberliği' veya 'Velâyet-i Faqih' makamında bulunan zât, en üst yetkilidir ve İran Cumhurbaşkanı'nın konumu, gerçekte bizdeki Başkanlık sisteminde, 'Bakan'ların pek farklı değildir. Ve, evet, 'Bakan'ları, genelde, Cumhurbaşkanı seçer ama, özellikle de 'Dışsiyaset'i bizzat belirleyeceğini Rehber açıkça söyler.

Ayrıca, (Ordu, polis, İnkılab muhafızları vs. gibi) bütün Silahlı Kuvvetler, Yargı, (M. Vekilliğine veya Cumhurbaşkanlığı'na aday olanları teyit eden ve kanunlarla hükûmet kararnâmelerinin İslâm Cumhuriyeti' Anayasası'na uygun olup olmadığını gözetleyen, Gözetleme Şûrâsı mânâsına) 'Şûrâ'y-ı Nigehbân' ve Radyo-tv. ve ülke çapında çok geniş ve etkili ekonomik güç odakları olan İslamî Vakıfların başkanlarını ve ülke çapındaki bütün Cuma İmamları'nı da Rehberlik makamı belirler ve onlar da bulundukları yerleşim birimlerinin meselelerini 'ülkenin en üst yetkili ve sorumlusunun temsilcisi' olarak takip ederler.

Şimdi... Bu kadar geniş yetkili olan 'Velâyet-i Faqih'lik veya Rehberlik makamını kim seçiyor denilebilir?

'Veliyy'i Faqih' veya 'İnkılab Rehberi', 88 kişilik bir Meclis-i Hubregân (Bilirkişiler Meclisi) tarafından seçilir. Bizde de hukuk dilimizde eskiden 'ehl-i hibre' çokça kullanılırdı. Bu 'ehl-i hibre', 'her eyaletin nüfusuna göre ayrılmış kontenjanlar için, aday olan 'faqih'ler arasından, halk tarafından seçilirler.. Bu da, fıqhî yorumları, başka güç odaklarına göre değil de, halkın lehine olacak şekilde yapanların seçilmesinde etkili olur. Bu Meclis, 'İnkılab Rehberliği' makamını gözetleme ve o makamda bir boşalma veya temel bir itiqadî sapma ortaya çıkması ya da vazifesini yapamayacak derecede uzun süreli hastalıklar durumunda yeni Rehberi belirler.

*

28 Haziran Cuma Günü yapılacak seçimde, bizdeki bazı çevreler, 'İnkılab Rehberi, her kimi işaret ederse, onun seçileceği'ni iddia etseler bile, bunun gerçeği yansıtmadığı, işaret olunanın dışındaki adayların birçok kez seçildiği görülmüş ve denenmiştir.

*

Filistin'de de ‘asıl katil', ‘kukla İsrail' değil; ‘kuklacı başı'dır!
14 Haziran 2024 Cuma

7 Ekim'de yapılanlar bir 'terör eylemi' değildi.. Çünkü, 75 yıldır bir açık hava zindanı olan ve zindanda ölümünü bekleyen 'esir'lerin oradan kurtulmak için, -ölümü göze alarak ve siyonist İsrail rejiminin, geçilemez-aşılamaz sanılan fevkalâde teknolojik ve hassas savunma duvarlarını yıkarak gerçekleştirdikleri bir kurtuluş hamlesi söz konusuydu.

Siyonist rejim o hışımla, tepki vermiştir.. Bu da anlaşılabilir..

Ancak anlaşılamayan, akla ziyan bir tepki ile, o kurtuluş eylemlerini gerçekleştirenler yerine; Gazze denilen o açık hava zindanındakilerin ve 2,5-3 milyonluk bir Müslüman halkın, savunmasız kadın-çocuk, yaşlı demeden bütün hepsinin başına dünyalarının yıkılması şeklinde karşılık verilmesi..

Türkiye veya halkı Müslüman bir başka ülke, bu barbarlığa askerî olarak karşı çıkacak olsa, karşısında siyonist çeteyi değil, Amerikan emperyalizmi başta olmak üzere bütün küfür dünyasını bulacaktı. Bunu gizlemiyordu da Amerikan Başkanı..

Bu, bazılarınca hâlâ anlaşılamıyor.. Gerçek şudur ki, Siyonist İsrail çetesi, orada bir kukla ve kuklacı olarak bulunmaktadır, ; asıl vurulacak olan o kukla ve kuklacı değil, 'kuklacı başı'dır. Bazıları, Amerikan başkanı Biden'ın, 'Burada İsrail diye bir devlet olmasaydı bile, biz Batı dünyası olarak burada böyle bir devleti yine kurardık..' demesini hâlâ da anlamazlıktan geliyorlar. Evet, asıl vurulacak olan, 'kuklacı başı'dır.

*

Hac mekânlarından bir sahne.. İstanbul Milletvekili ve Meclis İdare Âmiri Hasan Turan bey, dün Mekke'de, ihram'lı olarak yürürken, omzunda bir de Filistin bayrağındaki renkleri yansıtan bir kumaş parçası bulunduğu için, Suûd yetkilileri, 'Burası, ibadet yeri, siyâsî gösteri yeri değil.. Git Filistin'e orada gösteri yap..' diyerek, o Filistin bayrağını hatırlatan parçayı aldılar ve kendisini polis merkezinde 1 saat kadar tuttuktan sonra serbest bıraktılar.

1987 Haccı'nda Mekke'de yapılan, 'Amerika, Sovyet Rusya ve İsrail' aleyhinde, 150 bin kadar hacının katıldığı bir yürüyüşe baskın yapan Suûd güvenlik güçlerinin, çoğu İranlı olan 430 küsur hacıyı katledişlerini, yüzlercesini yaralayışlarını hatırladım.

Filistin Meselesi'nin hallinin niçin zor olduğunu, 'Hırsızın evin içinde olduğunu, dışardan kilit vurmanın çare olmayacağı'nı anlatan trajik bir durum..

*

Dün Madrid'de Tayyib Bey, İspanya Başbakanı Pedro Sanchez'le yaptığı basın toplantısında, bir İspanyol (evet, İspanyol) gazetecinin Türkiye'de Demirtaş ve Kavala isimli kişilerin mahkemelerde ağır cezalara çarptırılması konusunda bir sualine cevap verirken, o gazetecinin başını hışımlı şekilde sallaması üzerine, sözünü hiç saklamadı ve 'Ne başını sallayıp duruyorsun.. Ben burada dimdik duruyorum..' şeklinde karşılık verdi. Bu sahne, Tayyib Bey'in, 15 sene önce, 2009'da İsrail rejimi C.Başkanı Şimon Perez'e Davos'ta yaptığı meşhur 'One minute' çıkışının küçük bir tekrarı gibiydi.. Allah razı olsun.

*

Müslüman Mahallesinde 'salyangoz satmaya kalkışmak'

Bilindiği üzere, İstanbul'da Eyyûb Sultan Belediyesi, son seçimlerle beklenmeyen şekilde el değiştirdi ve materyalist - laik bir ideolojinin adayı olan kişi kazandı.

Ama, Eyyûb Sultan'ın yeni Belediye sorumluları, koltuklarına oturur-oturmaz, ilk iş olarak, Eyyûb Sultan ve çevresinin mütedeyyin insanlarına nanik yaparcasına, Feshane'de, bir marksist şair olarak bilinen mâlum bir isim için özel bir anma töreni yaptı.. O şair ki, gençliğinde, İstanbul'un fethinin Hicrî 857'de gerçekleşmiş olması hasebiyle, 'Sekiz Yüz Elli Yedi' başlığıyla yazdığı nefis şiirinde

(...) O ne mutlu, mübarek bir kuluymuş Allah'ın!

Belde-i Tayyibe'yi fetheden padişahın,

Hak yerine getirdi en büyük niyazını

Kıldı Ayasofya'da ikindi namazını! (...)'

gibi güzel mısraları dillendirmişken, ateist ve marksist iklimlerde hayat bulduğunu düşünerek, yazdığı 'otobiyografi' isimli şiirinde, 'Çoğunluğun gittiği kimi yerlere gitmedim 21'den beri; / Camiye, kiliseye, tapınağa, havraya.. ' diyen kişiyi, hem de, 'Yediden yetmişe ve herkesin gönlünü taht kuran büyük şair ..' diyerek anma törenleri tertiplediler.

Tertiplesinler de; halkın büyük ekseriyetinin çeyrek yüzyıldır gönül bağladığı başkaları da, ellerindeki belediyelerde kendi aziz değerlerini temsil etmiş simâlar hakkında, böyle bir tören yapmaya kalkışsalardı, ne derlerdi?

*

Ankara'dan bir kaç sahne..

Geçen hafta boyunca Ankara'da idim. Son 3 seneye yakın zamandır, dostlarla Ankara akşamlarında sohbet etmek imkânı bulamamıştım. Ankara'da bulunduğum ve boğucu sıcaklarla geçen günlerin akşamları, şiddetli yağmurlar, su baskınları ve sellerle birlikte geçti.

Bu arada belirtmeden geçmemeliyim ki, başkentin hele de merkezi sayılan semtlerde yaz mevsimin de getirdiği sıcaklık da bahane edilerek, kendi dünya görüşlerine uygun bir şekilde, kendilerini bir 'orta malı' olarak sergileyenlerin 'ahlâkî çürüme'si, İstanbul-Beyoğlu'ndan da beterdi. Bu durumu, mahallî seçimlerde Ankara ve İstanbul'da alınan sonuçların da cesaretlendirdiği şeklinde yorumlayanların bu kanaati üzerinde düşünülebilir mi, bilmiyorum.

*

Bu arada, Ankara'da yaşanan, ölüm ve yaralanmalara yol açan su baskınlarında, Belediye'yi eleştirmek için söylemiyorum; ama, tedbirsizliği, metro ve belediye otobüslerinde; 'N'olacak, seçilmek için konuşmamak şeklinde bir propaganda yöntemini sergileyen bir kimseden daha ne beklenir?' gibi kinayeli sözler duydum, sık sık..

Bundan ayrı olarak, Ankara Belediyesi'nin otobüslerinde, ne bir ekran var, ne gelinen noktayı açıklayan bir ses veya ışıklı bildirim düzeneği.. Otobüs duraklarının pek çoğunda da isim yok.. İnsanlar, ya alışkın olduklarından, ya da birbirlerine sorarak ve çevrenin görüntüsüne göre, el ve göz yordamıyla belirliyorlar inecekleri durağı.. Üstelik, şehrin en lüks kesimlerinden sayılan, Kızılay-Çankaya hattında bile, bu böyle..

.Müminin, en sevdiği ve değer verdiklerini, Allah'ın emrine göre fedâ etmesi ibadeti: KURBAN..'
16 Haziran 2024 Pazar

Pazar günleri yaptığımız bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, okuyucularımızı sağlık ve âfiyet dileklerimizle ve de mübarek Kurban Bayramı dolayısıyla, bu mübarek günlerin manevî bereketinden nasiplenmeleri temennilerimizle selâmlayarak başlayalım:

*

Önce bir beyân-i i'tizar: Geçen Pazar günkü 'Okuyucularla Hasbihal'in ilk bölümünde, metin doğru şekilde seslendirilmişti, ama, sahifeye konuluşunda meydana gelen bir ârıza yüzünden, ilk iki okuyucu mesajları kopmuştu. Bu kopukluğu dikkatli okuyuculardan Cemal Aydın kardeşim mesajla bildirmişti, ama, yolculuklarda olduğum için ânında düzeltmek imkânı olmamıştı.

O bölümü, - bir yanlış anlama olmaması için, -günü geçen bir mesajı çıkararak- tekrar verelim:

*Fransa'da eğitim konularında tahsil görmekte olan Kâmil Pınarbaşı isimli okuyucumuz, Reuters Ajansı'nın Türkiye'nin eğitim hayatıyla ilgili ve özellikle yeni müfredat programı konusunda 7 Haziran günü, 'Erdoğan, Türkiye'nin yeni müfredatına yönelik eleştirileri reddetti..' başlığıyla yayınladığı bir yoruma temasla, 'Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın, 'Millî değerlere öncelik verilecek.. Amacımız milletin değerleriyle donatılmış yeni nesiller yetiştirmektir. Bizim programımıza ideolojik kaygılarla karşı çıkanlar kendilerini sorgulamalı..' şeklindeki sözlerine yer vermekteydi.

Yorumda, Erdoğan'ın, 'dindar bir nesil yetiştirmek' hedefini anlatırken, 'Bu ülkenin çocukları ile İslamî değerler arasına kimsenin girmesine izin vermeyeceğini' söylediği aktarıldıktan sonra, okullarda 'mescit'ler açılmasını sağladığına ve bu uygulamaların durumların laik kaygıları körüklediğine de dikkat çekiliyor. Dahası, bu açıklamaların, laik çevrelerde, 'bu müfredatta 'bir takım isim, ilke ve gibi değerlere yer verilmediği'ne dair görüşler de anlatılıyor.

--Evet, bu okuyucunun tespit ve değerlendirmeleri için teşekkürler.. Bu konuda yeri gelmişken belirtelim, Talim ve Terbiye Kurulu eski üyelerinden eğitimci Kâmil Yeşil'in 3 Mayıs 2024 tarihli Yeni Şafak'ta yayınlanan bu konudaki değerlendirme yazısı da dikkat çekiciydi.

*Van'dan Şadiye Alakaş, 'Kurban'ı, (Hakk için kurban, küp için kavurma) mantığından kurtarıp, bu ibadetin asıl mânâsına erilmesi konusunda toplumuzun eğitilmeye çok ihtiyacı var. Herkesin Kurban bayramını bu idrake de ulaşmak temennisiyle tebrik ediyorum..' diyor..

-- Evet, bu hanım kardeşimizin mesajındaki asıl cümleyi bu Hasbihal'in başlığına taşıdık..

*Tacikistan'dan E. Erduş kardeşimiz Afganistan'daki Tâlibân Yönetimi ile 'DEAŞ' diye anılan silâhlı mücadele örgütü arasında, medya organlarında da yer alan zıtlaşmayı yansıtan farsça mesajları göndermiş.

Buna göre, DEAŞ, Tâlibân'ı, 'İran Cumhurbaşkanı İbrahîm Reisî'nin vefatı münasebetiyle düzenlenen başsağlığı merasimine katılmaları' dolayısıyla, 'bir müşrik için başsağlığı teslimiyetinde bulunmanın caiz olmadığı' gerekçesiyle suçluyor. Tâlibân da, cevabında DEAŞ'ın, 'Ehl-i Sünnet'in Ebu Hanife gibi büyük bir imamını dahi tekfir ettikleri ve 'faasık olmak'la suçladıklarını; ayrıca, Afganistan ve Pakistan'da Şiî ve Sünnî Müslümanların yan yana yaşadıklarını'; ama, 'Ehl-i Sünnet'in mescid ve medreselerini bombalarla havaya uçuranların DEAŞ mensupları olduklarını hatırlatmakta..

Bu hassas tartışmanın akl-ı selîm ve kalb-i selîm ile halledilmesi temenni olunur; böyle gelişigüzel tekfir ve müşriklik suçlamalarıyla değil..

· *İstanbul'dan Hasan Baran ve Yozgat'tan Edhem Demir isimli okuyucular

· 'Sinan Ateş İddianâmesi' konusundaki görüşlerimi yazmamı istiyorlar.

· --'El-Cevab': Adı üstünde, bir 'iddianâme'den söz ediliyor. Yani, Savcılık makamınca hazırlanmış.. Doğrusu- yanlışı veya varsayımlarıyla bir iddialar yumağıdır.. Önemli olan, yargılamanın sonunda çıkacak olan hüküm tablosudur ve üzerinde ancak o zaman konuşulabilir..

· Şu kadarını belirtelim ki, bu konu, merhûm Sinan Ateş'in 'Ülkü Ocakları'nın eski Gn. Başkanı oluşu' dolayısıyla, bir siyasî hesaplaşma konusu ve MHP'yle ilişkilendirilmek istenmesi sebebiyle önem kazanıyor.

· Konunun bu tarafının, medyatik değerlendirmeleri aşan bir konu olduğu açıktır. MHP lideri ise, bu dolaylı ilişkileri elbette ki kabullenmiyor.

· Ama, Sinan Ateş'in hanımı ve iki kızının, gayet tabiî bir hareket olarak, Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından kabul edilip dinlenmesinin bile, Ana muhalefet tarafından 'Cumhur İttifakı'nı vurmak için bir fırsata dönüştürülmek istenişindeki entrikacı yaklaşıma, 'Cumhur İttifakı' liderlerinin gelmeyeceği umulur.

*İstanbul'dan Sâhir Düğmeci isimli okuyucu, camilerde giderek artan bir şekilde yaşanan bir rahatsızlığı dile getiriyor ve diyor ki:

'Camilerde namaz öncesinde İmam veya müezzinler 'Lûtfen telefonlarınızı kapatınız' diyorlardı ve bu ihtarlar büyük çapta etkili oldu denebilir.

Ama, bir başka konu var ki, giderek yaygınlaşıyor.. Cuma günleri, Hoca minberde hutbe okurken; cemaatten niceleri, telefonlarının ekranlarında gezinti yapmakla meşgul oluyorlar.

Diyanet İşleri Başkanlığı'nın, özellikle hutbe öncesinde, cemaate hitaben, 'Telefonlarınızı lûtfen kapatınız.. Hutbeyi dinlemek vâcibdir' hatırlatması yapılması için bir genelge yayınlaması gerekiyor..

--Doğrusu, yerinde bir hatırlatma..

*

Bir bayram sabahından ‘Ümmet-i Vâhide' manzarası, ve..
17 Haziran 2024 Pazartesi

Dün, bizim yaşadığımız ve komşu coğrafyalarda Kurban Bayramı idi. Ama, dünya Müslümanlarının yarısından fazlasının yaşadığı, Endonezya, Malezya, Tayland, Myanmar, Bangladeş, Pakistan, Hindistan, Afganistan gibi coğrafyalarda Kurban Bayramı bugün, idrak olunuyor.. Bu durum, dünyanın devamlı kendi etrafında deveran etmesinin de sonucu.. İşte bu yüzden, dünyada vakti gelince, 'Ezân-ı Muhammedî'nin okunmayacağı hiçbir zaman ve mekân yoktur..' denilmiştir.

*

İslâm Milleti'nin duygu ve düşünce olarak aynı potada eriyip şekillenmesi açısından, Bayramların ve hele de Bayram Namazları'nın ayrı bir rolü vardır.

Hele de İstanbul'da, başka coğrafyalardan turist olarak gelmiş veya çalışma izni ya da ikamet hakkı olan -yüz binlerce Müslüman, özellikle Ayasofya, Sultan Ahmed, Fatih câmileri gibi mekânlarda toplanıyorlar. (Dev Süleymaniye Camii, biraz sapada kaldığından, o bölgenin canlandırılmasına kadar, o câmiin cemaat fukaralığı devam edecek demektir.)

Dün sabah, Bayram Namazı vakti İstanbul'da, 06.00'yı 6-7 dakika geçerken giriyordu. Ve o saatte de, metro ve otobüs seferleri saat 06.00'da başladığından insanlar uzak mesafelerden bu büyük câmilere kitleler halinde geliyorlardı, dudaklarında 'Tekbîr'lerle..

Yahyâ Kemâl, musıkîmizin en büyük üstadlarından olan Mustafa Itrî Efendi'yi anlattığı şiirinde, uzun şiirinde, bayram namazlarına gelen bu müminler ordusunun anlatırken, Itrî için, 'şafak vaktinin cihangîri' ifadesini kullanır ki, dün sabah o on binlerin Fatih Câmii'ne gelişinde, o mısraları hatırladım:

'Büyük Itrî'ye eskiler derler,

Bizim öz mûsıkîmizin pîri;

O kadar halkı sevkedip yer yer,

O şafak vaktinin cihangîri,

Nice bayramların sabâh erken,

Göğü, top sesleriyle gürlerken,

Söylemiş saltanatlı Tekbîr'i. (...)'

Gerçekten de, 'Allahu Ekber, Allahu Ekber../ Lâilâhe illallahu (v)Allahu Ekber ../ Allahu Ekber ve Lillahil'hamd' şeklindeki kelimelerle bestelenmiş o 'saltanatlı tekbîr' sadece bizim yakın coğrafyamızın değil, bütün her yerdeki Müslümanları da alıp götüren muhteşem bir şaheser..

Bunu dün sabah Fatih Câmii ve iç avludan dışarıya da taşan, her ırk, renk, cins ve yaş grubundan on binler, o 'saltanatlı tekbîr'i öyle bir vecd ve huşû içinde terennüm ediyorlardı ki, niceleri heyecandan gözyaşlarını tutamıyordu. Çünkü, bütün o farklılıklar içinde, bi, nice çaresiz acılar içindeyken bile, güçlü bir 'Ümmet-i Vâhide' ve bir muazzam 'İslâm Milleti' olduğumuzun gizli feryadını da terennüm etmiş oluyor ve dünyanın her tarafında çektiğimiz acılarımızı da, o anda, daha bir derinden hissediyorduk.. Çünkü, bu 'Kelime-i Tevhîd' /yani, 'Lâ İlâhe İllallah' ibaresi, bizi gönüllerimizde 'tevhid-i kelime' /söz birliği' etrafında birleştiriyordu, ama, 'İslâm Milleti', olarak, yazık ki, tam da emperyalist-şeytanî güçlerin dayatması ve planmasına uygun olarak, o emperyal güçlerin entrika ve dayatmalarının ortaya çıkardığı 50'den fazla devlet örgütlenmesinin her birisinin önce kendi menfaatlerini düşünmeleri yüzünden, güçlerimizi birleştiremiyoruz, hâlâ da..

Ama, acılarımızı bayramlarda daha bir derinden hissedişimiz, bizi daha bir şuûrlandıracak inşaallah..

Çünkü, dün sabahki o yüzbinlerin yüzlerinde görülen, bir bayram sevincinden ziyade; başta Gazze olmak üzere dünyanın pek çok bölgelerindeki Müslümanların karşı kaldığı büyük sıkıntı ve imtihanları yansıtan 'acı tebessüm' bu şuûrlanmanın işareti gibiydi..

*

Ve bir diğer konu..

Rifat Boynukalın'ı ebediyete yolcu edişin ardından..

Dün, İstanbul- Fatih Câmii'nden ebediyet yolculuğuna, ilginç bir yolcuyu daha uğurladık.

Bu, son 40-50 yıl boyunca gözlerden uzak yaşayan Rifat (Boynukalın) ağabeydi.

Rifat ağabeyi 55 yıl öncelerden beri tanıyordum.

Merhûm Erbakan Hoca'nın Millî Nizâm Partisi'nin kuruluşundan itibaren her kademesinde, Hoca'nın en yakın çevresinde bulunan bir mühendis idi. Azimli, heyecanlı bir davâ adamında bulunması gereken özellikleri üzerinde toplamış bir ağabeyimizdi.

1975-80 arasında, yakın dostlar arasında, kendimizi geliştirmek için, 7-8 kişilik bir grup olarak haftalık olarak çalışmalarımızı her Cumartesi sabahı, birimizin evinde kahvaltılı olarak sürdürüyorduk. (Merhûm) Emin Saraç Hoca'nın nezaretinde, merhûm ilâhiyatçı Nedim Orhon, Rifat ağabey, Emrullah Hatiboğlu Hoca, ve 2-3 kişi daha, sessiz-sadâsız ve iddiasız, bu çalışmamıza devam etmiştik. Ama, sonra 12 Eylûl 1980 günü, bir diğer Askerî Darbe ile ve bir takım ilke ve devrimler adına bir kez daha kurtarıldığımızın ilân edilişi ile gönül bağımız kopmadıysa da, bir araya gelmemizin imkânı kalmamıştı..

Sonra.. Rifat ağabey, eczacı olan merhûme refikasının Fatih'teki eczanesini de kapatarak Arabistan'a gitti, ailece..

Hicaz'da Hacc dönemlerinde Hicaz'a -vazifeli olarak- her gidişimde de hem Rifat ağabeyle, hem Emin Saraç Hoca ve Emrullah Hoca'yla görüşürdük.

6-7 yıl kadar önceydi, İstanbul'da buluştuk, Üsküdar'daki evinde birkaç kez sohbet etmiştik.. Siyasî çalışmaları yetersiz buluyordu, çoğu gibi, o da, bir genç arkadaşın Başbakan olmasından ümide kapılmıştı. Ama, o rüya çok sürmedi.. Rifat ağabeyle zaman zaman telefon eder, dertleşirdik,.

Rifat ağabeyin çocukları ciddî bir öğretim gördüler. Ancak büyük oğlu Ömer, trajik bir şekilde vefat etti. Mehmed'e gelince, Üniversitede İlâhiyât alanında öğretim üyesi olan oğlu ise, Ayasofya tekrar câmie döndürüldüğünde Ayasofya İmamlığı'na tâyin olunmuştu, kısa süre için...

Evet, Rifat ağabey, bir ömür boyu, ümidler, çırpınışlar, çabalar sonunda, fâni yolculuğu tamamladı ve ebediyet yolculuğuna çıktı. Bu yolculukta 'rahmet-i ilâhî'nin kendisine yoldaş olmasını Allah'u Teâlâ'dan niyaz ediyorum.

*

TC vatandaşı' olan herkes, kendisini mutlaka ‘Ben Türk'üm..' diye mi nitelemeli?
19 Haziran 2024 Çarşamba

Cem Özdemir isimli kişi, (ki, Almanya'da Yeşiller Partisi'nin, önde gelen isimlerinden ve halihazırda, Federal Hükûmet'te Tarım Bakanı..) Yani, kendisini Alman devlet mekanizmasının hassas süzgeçlerinden tam not almış olmalı ki, onun Hükûmet üyesi olması alman kamuoyu tarafından da normal karşılanmış..

Bunda elbette en büyük rol, Özdemir'in, Türkiye'deki İslamî-siyasî gelişmelerden tıpkı alman kamuoyu ve bütün Batılılar gibi daima dehşete kapılmışçasına açıklamalarla bulunması ve 1915- Ermeni Hadiseleri etrafında, Osmanlı'yı ve TC'yi açıkça suçlayan bir kişi olması..

Bu gibi aykırı davranışları yüzünden, bazı çevreler onu hemen 'sabetaist' olarak bile nitelemişlerdi de, bu satırların sahibi, o gibi suçlamaları yapanlara, bu nitelemenin doğru olmadığını; çünkü, onun ailesinin Tokat'ın Almus ilçesinin bir köyünden Almanya'ya işçi olarak giden bir yoksul ailenin çocuğu olduğunu ve Almanya'da doğduğunu ve 'sabetaist'lerin taşımaları gereken temel özelliklerden birisi olan Yahudiliğini gizleyen zengin Yahudilerden olmak gibi özelliklere sahib olmadığını belirtmişti.

Bu vesileyle ekleyelim: Cem Özdemir'in 15 yıl kadar öncelerde yayınlanan hâtırâtında da ilginç noktalar vardı. Meselâ, ilk ve ortaokul yıllarında alman arkadaşlarının kendisine ayrımcı bir yaklaşım sergilediklerini; onların o yaklaşımının psikolojik etkisinden kurtulmak için okulunu değiştirip, bir Protestan Kilisesi'ne bağlı bir liseye kayıt yaptırması sırasında, lise müdürüyle arasındaki konuşmayı nakleder.

Lise Müdürü ona, 'Hangi dindensin?' diye sorar; o da, Almanların Müslümanlar için kullandıkları tarifle, (Muhammed'in takipçisi) mânâsında 'Mohammedan..' der..

Müdür, ironik bir tebessümle bakar, Özdemir'e.. O da, 'İşte.. O alaycı bakış burada da karşıma çıktı..' diye düşünür.. Ama, Müdür'ün tebessümünün sebebi başkadır: 'Anlıyorum ki, İslâm'la fazla bir ilgin yok.. Çünkü, hiçbir Müslüman, kendisini 'Mohammedan' diye nitelemez, dininin İslâm olduğunu' söyler..

Özdemir bu anekdotu aktardıktan sonra, 'Ben, bir Müslümanın kendisini Mohammedan diye niteleyemiyeceğini bir Protestan Kilisesi'ne bağlı bir lisenin müdüründen öğrendim..' diye yazar..

Evet, o merhalelerden geçmiş olan Cem Özdemir, 'Ben Almanyalıyım..' diye bir kitab yazmış, Türkçe olarak.. 'Almancasının kapağında ise, (Ben bu ülkedenim..) mânasına gelen bir isimle, 'Ich bin Inländer..' adıyla yayınlatmış..

Ekranlardaki tartışmalarda sâkin tavırlarıyla tanınan tarihçi Prof. Erhan Afyoncu, bu isimlendirmeye hışımla itiraz ediyor ve, 'O kitabın Türkçe baskısında kullanılan 'Almanyalıyım..' ibaresini Almanca olarak, aynen tercüme etmiş olsaydı, Almanya'da o insana 'deli' derlerdi.'. diyor ve 'Türkiyeliyim, Türkiye milliyetçisiyim..' gibi lafların söylenemiyeceğine, bu gibi kelimelerin tarihte bir temelinin olmadığına dikkat çekiyor ve 'Türküm, Türk milliyetçisiyim ve Türkçüyüm' gibi denilmesi gerektiğini ileri sürüyor.

Bu görüşüne delil olarak da, 'Ben İspanyalıyım, ben Fransalıyım, denilemez' diyor ve Fransa'da ırk ve hangi etnik kökenden olursa olsun, Fransa devletinin vatandaşlarının kendilerini Fransız olarak nitelediklerini iddia ediyor ve böylece oradaki Türklerin de kendilerini Fransız olarak nitelemeleri gerektiğini -zımnen- söylemiş oluyor. Kezâ, o mantıkla, Yunanistan'ın, oradaki Müslüman Türklere , 'kendinizi Müslüman olarak niteleyebilirsiniz, ama, Türk diyemezsiniz..' şeklindeki siyasetlerine, Türkiye'nin yıllardır resmen de itiraz ettiğini hatırlatmak gerekiyor.

'Ulus-Devlet' iddiaları üzerinde oluşturulan şovenist kültür ve siyasetleri, Müslüman halklar için de doğru gibi kabul etmek yanlıştır. Afyoncu, Türklerin kurduğu bu ülkeye Türkiye denilir diyor ve 'temel kurucu unsurun Türk olduğunu' ısrarla belirtiyor..

Bu ne kadar doğru? Müslüman coğrafyalarını, Müslümanlar şu veya bu kavim adına diyerek fethetmediler, kurmadılar; 'İlâ'y-ı Kelimetullah' (yani, Allah'ın dinin hâkim kılınması) dâvası adına fethettiler ve ırklarına, kavimlerine bakmadan.. Hz. Peygamber (S)'in etrafında, Habeş'ten Bilâl, İran'dan Selman, Yemen'den Ebû Zerr, Anadolu'dan Suheyb-i Rumî gibi isimler aynı İslam Milleti'nin çekirdeğini oluştururken, Hz. Peygamber'in amcası olan Ebu Leheb'i (elbette zihniyetini) ise, 14 asırdır, Kur'an diliyle, lânetle anıyoruz.

Müslüman topraklarını, orada yaşayan etnik unsurların çokluğuna göre isimlendirmek gerekiyorsa, Osmanlı döneminde de, 100 yıl öncelere kadar Arabistan , Kürdistan, Lazistan, Rumeli gibi bölge isimleri kullanılıyordu.. Lozan'dan sonra, sınırlar dışında kalanlar bir yana, Kürdistan ve Lazistan, 1923'den sona bile bir süre kullanıldı ve sonra 'tek tip bir ırk' düşüncesi üzerine bir 'ulus-devlet' anlayışı emperyalist güçlerin ideolojik dayatmalarının gereği olarak doğru ve çıkar yol sanıldı.. Ama o yolun nasıl zehirli olduğu görüldü, görülüyor..

Bu bakımdan, Afyoncu'ya, iddiasının doğru olmadığını söylemek zorundayım. Hattâ, Almanya ve Fransa'da, o ülkelerin vatandaşlığını elde etmiş olan onbinlerin, kendilerini resmî makamlar dışında, daima, 'türk, kürd, arab, afgan, fars, ermeni, grek/ yunan, rus ' vs. diye nitelediklerini belirtmeliyim.

Etnik farklılıklar ve ırklar Sunnetullah gereğidir; reddi veya, bu etnik farklılıkları çarpıtıp, bazı ırk veya kavimlerin üstünlük veya noksanlığı için gerekçe olarak görmek temelden yanlıştır.

Bu hassas konuya, Cuma günkü yazımızda da devam edelim, inşaallah..

*

Her türlü ırkçı yaklaşım, şeytan askerliğine soyunmaktır...
21 Haziran 2024 Cuma

19 Haziran Çarşamba günkü yazımızda, Almanya Tarım Bakanı Cem Özdemir'in kendisini anlattığı ve yeni yayınlanan 'Ben Almanyalıyım..' isimli kitabı etrafında yapılan tartışmalara değinmiş, o konuda, 15 Temmuz 2016'da, en alçakça yöntemle sahnelenmek istenen bir askerî darbe hıyanetinden sonra, o günün atmosferine de uygun bir düşünceyle tesis olunan 'Millî Savunma Üniversitesi'nin en üst sorumluluğuna getirilen Prof. Afyoncu'nun, bu kitabın isminden hareketle, 'Ben Almanya'lıyım', 'Ben Türkiyeliyim..' gibi isimlendirmeler yapılamıyacağına; 'Ben Alman'ım', 'Ben Türk'üm..' gibi nitelemeler yapılması gerektiğine dair görüşleri üzerinde durmuş ve bu yaklaşımın, insanları, yaşadıkları ülkelerdeki resmî ideolojik tercih veya dayatmaları kabullenmek gibi bir mecburiyete sürükleyeceğini anlatmaya çalışmıştık. Kezâ, bu yaklaşımla, bu ülkeden Batı Avrupa ülkelerine gitmiş olan ve şimdi de 'çifte vatandaşlık' hakkı tanınan milyonlarca insanımıza da -farkında olmayarak- yaşadıkları ülkelerin halklarının ekseriyetini teşkil edenler gibi, ,'Ben Alman'ım, ben Fransız'ım deyiniz' denilmek istendiğine ve bunun çok temel bir yanlış olduğuna da değinilmişti. Aynı mantıkla, Çin ve Rusya'daki on milyonlarca Müslümanın da kendilerini o ülkedeki hâkim olan etnik unsurlara mensup olarak göstermelerine de tepki gösterilemeyecek midir?

Halbuki, hele de Avrupa o ülkelerine Afrika, Ortadoğu ve Asya'dan gelen Müslüman kitleler ayrı bir dünyadan gelseler bile, geldikleri bu yeni ülkelerdeki aslî unsurun kültürel ve diğer dayatmalarına karşı, kendi aslı değerlerine bağlı kalmak dikkatlerini sürdürmeye çalışıyorlar. Böyleyken, 'Türkiye'de yaşayan herkes kendisini Türk'üm diye tanımlamalıdır..' diye dayatmacı sözler, tam da emperyalistlerin işine gelecek bir izah görünümüne bürünmektedir. Alpaslan Türkeş, vefatından birkaç ay önce bir tv. programında, 'Biz de biliyoruz ki bir İmparatorluk sistemi çöktüğü zaman, ondan geriye, değişik etnik kitleler kalır.. Biz dedik ki, bunlar ayrı ayrı anılmak yerine, hepsi de kendilerini türk olarak tanımlasınlar; 'Türk'üz' deseler, kıyamet mi kopar?' demişti. Bu yaklaşıma karşı, konunun bu kadar sade olmadığını, şeytanî güç odaklarının oynamasına , manipüle etmesine müsait bir durumun ortaya çıkacağını; Osmanlı'nın en güçlü taraflarından birinin de herhangi bir etnik üstünlüğe yol vermeyişi olduğunu, o zamanlardaki yazılarımızda da ifade etmiştik..

Evet, Cem Özdemir'in pek çok görüş ve yaklaşımlarına karşı olsam da, onun, bu kitabına verdiği isimle, kendi aslî köklerinden kopmamak için ruhî bir direniş içinde olduğunu hissettirmeye çalışmış olabileceği de sezilebilir. Çünkü, o, 'Ben Alman'ım..' demiyor, doğuştan gelen etnik aidiyetini gizlemiyor ve ilk çocukluk yıllarından beri yaşadığı bir ülkeyi de benimsediğini anlatmak için, dikkatli bir isimlendirmeyle, en azından aynı ana dili paylaştığı 'Türk etnisitesi'nden olanlara, 'Ben sizden de sayılırım, ama, Almanyalıyım; ben artık bu coğrafyadaki sosyal bünyenin bir tabiî parçasıyım..' diyor. Kitabının Almanca ismini, 'Ich bin Inländer' şeklinde koymakla, Alman halkına da, 'Ben farklı bir etnik kökenden geliyorsam ve aynen sizin gibi değilsem de, içinizden biriyim, bu ülkeye aidim..' demiş oluyor; âdeta, 'Sen, asla alman olamazsın, sen, ülkemizi gizlice işgal eden yabancılardan birisisin!' diyebilecek olan ve -maalesef, bizde de son yıllarda giderek arttığı üzere- Avrupa'da yükselmekte olan ırkçı yaklaşımlara karşı, gizli bir savunma oluşturmak istiyor gibi..

Hatırlayalım, geçen hafta bütün Avrupa ülkelerinde, Avrupa Parlamentosu'na gönderilecek olan üyelerin belirlenmesi için yapılan seçimlerde ırkçı partilerin kazanması çoğu çevreleri şoke etmiş bulunuyor. Fransa'nın en ırkçı partisinin lideri Marie le Pen, bu seçimleri, 'Ülkemiz yabancılar tarafından istilâ ediliyor..' feryatlarıyla ezici şekilde kazanmadı mı?

Bu ağır baskılar bundan sonra daha da artacağa benziyor.. Esasen, Almanya olmak üzere pek çok Batı Avrupa ülkesinde, o ülkelere dışarıdan gelen insanlardan nicelerinin , 'Burada yabancı sayılmasın..' diyerek, çocuklarına o ülkelerdeki hâkim kültürün içinde şekillenmiş isimleri verdikleri biliniyor. Ama, böyleleri, İki tarafa da yaranamayan bir duruma; iki tarafa da pamuk ipliği ile bağlı duruma düşüyorlar..

Bütün bunlardan sonra..

Kur'an-ı Kerîm'in 14 asır önce yaptığı (Sizin en üstününüz, taqvâ ve fazilette üstün olanınızdır, (Allah'ın koyduğu kurallara en fazla riayet edeninizdir)' meâlindeki 'İnne ekremekum, indallahi etqaakum..' (Hucûrât Sûresi-13.) âyetindeki insan tavsifine bakalım..

Hemen arkasından da, Vedâ Haccı Hutbesi'nde, Hz. Peygamber'(S)'in, 'Ey insanlar, hepiniz Benî Âdem'siniz! (Âdem'in çocuklarısınız, Âdem ise topraktandır..) diyen bir kurtarıcı -yüksek insanî idrak.. Evet, 'Ey arablar, ey siyahîler, ey beyazlar..' ayrımı yapılmadan, bütün insanlığa yapılan bir ikaz ve çağrı.. Ve, Bilâl-i Habeşî'ye, 'Siyah (zenci) kadının oğlu..' diye hitap eden bir seçkin sahabeye, 'Ey (filân)... Sende Cahiliye'den kalma düşünceler görüyorum, kendini bunlardan temizle..' diyen bir kutlu ihtar..

*

Bütün insanların aslî mayası toprak ve hepimiz de aynı çamurdan olduğumuza ve hiç kimse, ana-babasını ırkını, kavmini, cinsiyetini, sosyal çevresini ve doğduğu zaman ve mekânları kendi iradesiyle seçmediğine göre, bu konulardaki farklılıkları üstünlük veya noksanlık olarak görmek, hele de insanların kendi tabiî hallerini reddetmeleri çağrısında bulunmak ne kadar tutarlıdır?

Evet, bunun cevabını, herkes kendi vicdanında düşünmelidir.

*

Çıplaklık kültürü' olamayacağına göre, ‘kültür çıplaklığı' söz konusu
23 Haziran 2024 Pazar

Pazar günlerini 'Okuyucularla Hasbihal'e ayırdığımız bu sütunun bu haftaki faslına başlarken, muhterem okuyucularımızı, sağlık ve âfiyet dileklerimizle, selâmlayarak başlayalım:

*İstanbul'dan bir grup kız arkadaşları adına, Saliha Balkanlı isimli okuyucu diyor ki: 'Selâmunaleykum ağabey.. Soyadımdan da anlaşılacağı üzere, ben Rûmeli'nden, Balkanlar'dan gelme bir ailenin kızıyım ve üniversitede okuyorum. Dedemin büyük dedesi, 1877-78'deki (Hicrî takvimle 1293'teki, ve bizim evlerimizde konuşulan şekliyle- '93 Harbi' diye anılan) 'Osmanlı-Rus Harbi'ndeki ağır yenilgimizden sonra, 'Kalkandelen' taraflarından buraya gelmiş bir ailedeniz. Rahmetli ninem, kendi ninesinin ve annesinin 'muhacir'lik ağıtlarını ağlaya-ağlaya aktarırdı bize..

Üsküb'de doğmuş olan Yahyâ Kemâl'in, kendi annesini anlatırken kullandığı ifadeleri hatırlıyorum, düz yazılarında.. 'Saçının bir teli bile gözükmezdi.. Ondan bir fotoğraf bile kalmadı.. Namazında-niyazındaydı, ama, her gün akşama doğru, evde, babamın akşamki içki sofrasını , beddualar ederek hazırlardı. Ben ona, 'Ana, hem sofrasını hazırlıyorsun, hem de beddua ediyorsun..' dediğimde, 'Ne yapayım evlâdım, dışarda arkadaşlarıyla, yığınla pisliklere bulaşarak içmesin, gelsin evinde içsin..' şeklindeki mazeretini söylerdi..' dediği notlarını hep düşünürüm..

Bir Müslüman hanımın, kocasının onca sarhoşluğuna rağmen, daha fazla pisliklere bulaşmaması için katlandığı o sahneler beni hep düşündürmüştür. Biz öyle bir kültürden geliyoruz, öyle yetiştirdiler bizleri..

Şimdi, toplum kesimlerinin hemen her tarafını kuşatmaya yönelik bir 'çıplaklık' anlayışı karşısında, büyük annelerimizin ahlâk anlayışıyla bugünkü nesiller arasında meydana gelen korkunç uçurumu görünce daha bir hayıflanıyorum.. Düşünebiliyor musunuz, 5 -6 arkadaşımızla birlikte gidip geliyoruz Fakülte'ye.. Bizler inancımızın gereklerine riayet etmeye çalışıyoruz.. Ne var ki, hele de bu yıl sergilenen çıplaklığı 'modernlik' veya 'moda gereği' diyerek mâzur göstermeye çalışanlar, bizleri gördükçe, yanımızdan geçerken, 'onlardan utanıyoruz..' gibi laflar atıyorlar.. Biz ise, arkadaşlar olarak, onlardan utanmak değil, ama, onlar adına da utanıyoruz. Çünkü, metrolarda, otobüslerde, meydanlarda, 'cafe'lerde, restoranlarda, umûmî yerlerde, bu toplumu zehirlemek isteyen öyle bir tavır sergiliyorlar ki, anlatmaya kelimeler bulamıyoruz.. Ve dahası, bu tipler, sergiledikleri çıplaklığı, kültürlü olmanın gereği zannediyorlar. Bir 'çıplaklık kültürü' olamayacağına göre, bütün toplumu kuşatmaya çalışan bir 'kültür çıplaklığı' söz konusu ? Toplumumuzu kuşatan kültür, böylesine üryan, böylesinde değersiz ve iffet anlayışına kurulu bir tuzak.

Pazar'ları yaptığınız, 'Okuyucu Hasbihal'lerinizi de dikkatle takib ediyoruz. Ben ve arkadaşlarım da bu 'Hasbihal'e, bu utanç verici sahnelerden utananların olduğunun da bilinmesi için yazdık bu satırlarımızı.. Selâm ediyoruz..'

--Evet, bu hanım kızlarımızın uzun mektubunu bu kadar özetleyebildim.. Uzun makaleleri içinde kullandıkları 'Çıplaklık kültürü olamayacağına göre, bir 'kültür çıplaklığı'yla karşı karşıyayız.. cümlesini bu 'Hasbihal'in manşeti yaptım.. Aynen öyle.. Bu gibi hanım kızlarımızın sayıları da az değil..

Ele aldıkları konu, gerçekten de artık iğrençlik boyutuna varmakta..

Geçen gün, Marmaray'da bir grup genç, orada rezil sahneler sergileyen tipler üzerine kendi aralarında konuşuyorlardı.. Birisi herhalde, aykırı bir şey söylemişti ki, bir diğeri, 'Sen kendi annenin, kız kardeşin veya evlendiğinde eşinin böyle olmasını ister misin?' diye sorunca.. Öteki, çok hassas davrandı ve 'Lûtfen, konuyu şahsîleştirmeyin..' diye dikleşti; sadece başkalarının bir 'orta malı' haline gelmesini istiyormuşçasına..

*Almanya'dan Mustafa Bezci isimli okuyucu diyor ki: 'Biz burada 40-50 yıldır yaşadığımız halde, çocuklarımız, 'Biz Almanız..' demiyor.. Almanlar da, 'biz onların dinine girmedikçe, bizi kendilerinden sayacak değiller..'

*Almanya'dan Rıza Çermikli de diyor ki: 'Son günlerde 'anız yakmak'tan kaynaklanan yangınlarda 15 kadar insanın yanması, 100 kadar insanın yaralı olarak hastanelere kaldırılması üzerine, ekranlarda, bazı uzmanlar, bu 'anız yakılması' geleneğinin yasaklanmasını ve ' yanan anızların külünün toprağa bir şey kazandıramayacağını' söylüyorlar. Ben Almanya'da, mahsul, tarlalardan kaldırıldıktan 1-2 gün sonra toprağın hemen sürüldüğünü görüyorum ve sorduğumda da, o 'anız'ların toprağın içinde çürüyüp tabiî gübre haline geldiğine dair izahlarıyla karşılaşıyorum. Bizdeki o uzman kişiler uzmanlıkların alanına bu anlayışı da ekleseler..'

--Evet, bu okuyucumun yazdığı konuyu, gerçekten de önemli.. Çünkü, mahsul ekilip biçildikten sonra, hemen toprağın sürülmesini geleneğini, ben de yıllarca görüyordum.. Ziraat uzmanlarının dikkatine sunulur..

*Pakistan'da üniversite tahsili yapan Ahmed T. isimli bir okuyucumuz diyor ki: 'Filistin ve hele de Gazze konusunda Pakistan'daki halk kitlelerinin de acı çektiklerine her yerde şahid oluyorum.. Bazı tanıdıklarım da yazdıkları mesajlarda, 'Pakistan'ın atom bombası varken, niye müdahale etmiyor?' diye soruyorlar..' Bilmiyorlar ki, Pakistan'ın 35 sene öncelerde yaptığı o Atom Bombası'nı, Amerika, Rusya, İngiltere, Fransa ve Uluslararası Nükleer Enerji Kurumu, sadece, Hindistan'ın bir saldırısı karşısında kullanması şartına bağlı olarak elektronik kilitli bir yerde muhafaza ediyorlar; o güç odakları istemedikçe, elektronik kilitler açılamıyor..

-- Bu okuyucunun yazdıklarına ilaveten hatırlatalım ki, Pakistan Devlet Başkanı merhûm Ziya'ul'Haqq zamanında yapılan o bomba için, 'İslam Atom Bombası'na müsaade edilemez!' diyen emperyalist güç odakları; Ziya'ul Haqq'ın uçağına bombaya koyarak, onu parça parça da ettiler. Şeytanî güçlerden korkmayalım, doğru; amma, o oyunları da hafife almadan..

*

Görelim, ‘meşîme-i şeb'den (gecenin karanlığından), gün doğmadan, neler doğar'
24 Haziran 2024 Pazartesi

Son zamanlarda, kahvehane ya da 'cafe' köşelerinde.. Şöyle 1-2 dakika soluklanıp, bir tanıdığınızla bir-kaç kelâm edecek olsanız, hemen herkesin ağzında, 'Bir dünya savaşı çıkar mı?' konusu, sohbetin merkezine oturuveriyor.

Her kafadan bir ayrı görüş.. 'Spor-toto' oynar gibi, 'savaş -toto' oynanıyor; 'Savaş çıkar!/ Hayır, çıkmaz!' Olamaz!. Niye olsun!.

Silâhların böylesine geliştiği çağda savaşmak çılgınlıktır. Hem, bir takım geliştirilmiş silâhlar, hiç tahmin edilmeyen ellerde de bulunabiliyor..

Ama, yenileceğini baştan bilenlerin, güreşe soyunmaları aptallıktır.. Çıkarsa da, şöyle olur, böyle olur..' gibi 'vecîz' ifadelerle, dünya siyaseti şekillendiriliyor..

Uluslararası diplomatik münasebetlerde bu konular elbette bu gibi kahvehane havasında konuşulmaz.

*

Evet, dünya , uzun zamandır olmayan şekilde buhranlı ve sıkıntılı..

Rusya-Ukrayna Savaşı, giderek çatallaşıyor. NATO dünyası ve AB ülkeleri, Amerika'nın da dayatması ve Rusya'dan duyulan korkudan dolayı, kendilerini korumak için Ukrayna'ya daha büyük yardımlar yapıyorlar.. Amerika, Ukrayna'ya bu zamana kadar vermediği en gelişmiş silahları veriyor.

Rusya lideri Putin, son olarak Çin'den ayrı olarak, Kuzey Kore'nin de Rusya'yla birlikte hareket edeceğini açıkladı; Kuzey Kore'ye yaptığı geziden sonra..

Amerika da, Çin'le öteden beri problemli olan Hindistan'ı silahlandırıyor.

Çin, Taivan adasında bulunan Amerikan kontrolündeki 'Milliyetçi Çin' oyununa son vermeye hazırlanıyor gibi..

Filistin konusunda ise, Müslüman halkları kendisine daha fazla düşman etmemek için, son haftalarda, Gazze Trajedisi' konusunda, kendisinin besleyip büyüttüğü ve daima var gücüyle desteklediği Sionist İsrail denilen Haydutlar Çetesine, zâhiren de olsa, soğuk bakıyor gibi davranıyor..

Fransa Ukrayna'ya 20 bin asker göndermeye ve nükleer başlıklı füzeler ve diğer gelişmiş silahları veriyor.. Rusya ise, AB ülkelerinin veya Amerikan askerlerinin Ukrayna'ya yardım için gönderilmeleri halinde, vurulacaklarını açıklıyor..

Almanya da, eski Sovyet Cumhuriyetlerinden Litvanya'ya , Rusya'ya karşı savunma birlikleri göndereceğini açıkladı..

Balkanlar'da Sırbistan Başkanı, Bosna ve Kosova başta olmak üzere, Balkan coğrafyasında büyük bir çatışmanın ortaya çıkabileceğinden dem vuruyor.

Yunanistan ve Güney Kıbrıs ayrı bir hassas konu.. Amerikan üsleri Yunanistan'ı kime karşı koruyacaksa Ege Adalarında ve Meriç'in öte yakasında çok bir 'barışçı niyetler'le hazırlıklar içinde..

Suriye'de ise, Türkiye sınırlarının güneyinde Amerikan düzenlemesiyle bir terör devleti oluşturulma çabaları gizli-açık devam ediyor.

Ortadoğu, her an büyük bir patlama yaşayacak bir barut deposu durumunda.

Kafkaslar'da ise, Ermenistan kamuoyu, evet, Türkiye'ye düşmanca davranmanın yanlışlığını söyleyebilen başbakan Nikol Paşinyan'ın siyasetlerinin nereye varacağını anlamaya çalışıyor. O da, bu arada, sürekli koruyucusu ve tahrikçisi olan Fransa'dan en etkili silahları satın alıyor

*

Evet, bir küçük patlamanın alevleri, bütün dünyayı sarabilir.

Unutulmasın ki, 28 Haziran 1914 günü, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'nun Veliahdi Ferdinand ve hanımı, Saray-Bosna'da öldürüldüğünde bu 2 kişilik cinayetin, kısa zamanda ilk Dünya Savaşı'na dönüşüp, 30 milyondan fazla insanın hayatına mal olacağını kimse tahmin edemezdi..

Bu gün de öyle..

'Görelim, meşîme-i şeb'den, gün doğmadan, neler doğar..'

*

NOT: İran'da, geçen ay, bir helikopter kazâsında vefat eden Cumhurbaşkanı İbrahim Reisî'nin yerine, 28 Haziran Cuma günü yapılacak seçimle yenisi belirlenecek..

Adaylıkları yetkili kurumca teyid olunan 6 adayın tv. tartışmaları normal seyrinde devam ederken, evvelki akşamki canlı yayında yapılan 3. tur tartışmada, Tebriz'in eski m.vekillerinden Mes'ûd Pizişkiyan'ın, 'tesettür konusundaki sınırlama ve yasaklar'a değinirken 'seçilmem halinde, 'rûserî / başörtüsü' mecburîyeti düzenlemesini kaldıracağım..' demesi, dünya kamuoyunda ilgi kaynağı oluverdi. İran içinde etkisi ne olur, oy getirir mi; bu, önümüzdeki Cuma akşamı görülecektir.

Ayrıca, başörtüsü/ tesettür mecburiyeti, son yıllarda fiilen zâten sıkı şekilde uygulanmıyordu. Ve bu konuda en yetkili isim de, İran'daki sistem içinde Cumhurbaşkanı değil, 'Veliyy-i Faqih' veya 'İnkılab Rehberi' olarak anılan Seyyid Ali Khameneî'dir. Ve o, aylar öncesinde, yaptığı bir açıklamada, başörtüsü'ne riayet etmeyenlerin, sadece bu davranışlarından dolayı 'iffetsiz' olarak suçlanmamasını belirtmiştir.

En güçlü iki adaydan birisi olarak gösterilen Meclis Başkanı Muhammed Bâqir Qalibaf, bu konunun "gerginlik ve şiddetle" çözülemeyeceğini ifade ederken; diğer aday olan İran'ın uluslararası nükleer müzakerecisi Said Celilî ise, "Rûserî/ başörtüsü'nün, kadınların sosyal hayatta yer alışlarında mahremiyetlerinin korunmasındaki rolüne değinerek, o çıkışa sıcak bakmadığını ortaya koymuştur.

*

Bir diğer husus.. Bir tv. ekranında, bir kişi, 'Şiîler, 1400 senedir sünnî bir imamın arkasında namaz kılmadılar, bunun tek istisnası, eski İran C.Başkanı Ahmedînejad'dır' diyor ve izleyicilerini yanlışa sürüklüyordu. Bu iddia, 6. İmam Cafer-i Sâdıq'ın asırlarca önce yaptığı düzenlemeye aykırı olduğu gibi, İmam Rûhullah Khomeynî de, 40 yıl öncelerde Hacılara hitaben yayınladığı beyannâmesinde, Hacc mekânlarında diğer Müslüman cemaatlerden ayrı cemaat oluşturmamalarını sarîhen belirtmiştir.

Kezâ, merhûm Esad Coşan Hoca da sanırım, 1982 veya 83'de İran'a geldiğinde, o dönemde İslâmî İrşad Bakanı (sonradan, 2 dönem Cumhurbaşkanı da olan) 'hüccet'ül-İslâm Muhammed Khatemî, bir akşam namazında, ısrarla Esad Coşan Hoca'yı imamete geçirmiştir.

Ekranlardaki bu gibi hassas konularda gelişigüzel ve iddialı yanlışlardan kaçınılması dileğiyle..

İnancımızın kan, gözyaşı, patlamalarla tanıtılmasına seyirci kalabilir miyiz?
26 Haziran 2024 Çarşamba

Rusya bugün, federasyon farklı etnik grupları ve birbirinden kopuk coğrafyalarda yaşayan kitleleri 'federe cumhuriyetler'den oluşan bir federasyon halinde yöneten, nüfus olarak yaklaşık 140 milyonu aşkın ve toprak yüzölçümü olarak da Türkiye'nin yaklaşık 22 misli; 17 milyon km. kare büyüklüğünde, kocamaaan bir ülke.. Halkının büyük ekseriyeti Ortodoks Hristiyan ve en büyük etnik unsur da, çeşitli slav kavimlerinden Ruslar..

Başka din ve etnik unsurlardan oluşan halk kitlelerinin en büyük kısmı, Müslümanlardan oluşuyor. Tatarlar, Başkırlar, Çerkezler, Çeçenler, Kumuklar, Kıpçaklar Çepniler, -ve bir kısmı Müslüman olan Abhazlar ve Gürcüler, vs..

1835-1865 yılları arasında Mâverâ'y-ı Kafkas'da (bugünkü Dağıstan ve Çeçenistan çevresinde) Rusya Çarlığı'nın zulmüne karşı muazzam bir İslamî direniş sergileyen ve sonunda esir düşen Kafkas Kartalı Şeyh Şâmil'in şanlı direnişi, ruhlardaki istiklâl meş'alesini nesilden nesile tutuşturmuştu.. Rusya'dan Osmanlı'ya 1870'lerde sürgün edilen büyük Çerkez Tehciri' o meş'aleyi de söndürmek içindi.. 1944'lerde de, (Hitler Almanyası'nın saldırısına karşı isteksiz kaldıkları iddiasıyla) Stalin tarafından, Kırım'dan sürgün edilen Tatarlar ve Kafkasya'dan Kırgızistan'a sürülen Ahıska Türk ve kürdlerinin mâruz kaldıkları onca zulümlere rağmen; Müslümanlar Rusya'nın genel nüfus içinde ikinci büyük sosyal kitleyi oluşturmaktaydılar, bugün de olduğu gibi..

Elbette, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği diye anılan ve 1917-1991 arasındaki 75 yılı aşkın bir süre Sovyet Rusya, tam bir komünist diktatörlük ve Rus etnisitesi, kültürü ve dilinin hâkim olduğu bir Rusya İmparatorluğu durumundaydı ve komünist imparatorluğunun 35 yıl öncelerde çöküp dağılmasından önce, Müslüman halklar genel nüfus içinde çok daha elbette o zaman daha fazlaydı; ve Kırım, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Tacikistan, Türkmenistan, Azerbaycan gibi coğrafyalardaki Müslüman halklar , Moskova'dan belirlenen yerli malı komünist liderlerce altında yaşıyorlardı..

Komünizm ideolojisinin, Rusya'daki katı diktatörlüğü yıllarında, hele de kendi hâkimiyeti altında yaşayan bütün dinlerin mensuplarına kendisini bir 'dinsizlik dini' olarak dayattığı 75 yıl boyunca, 'bezbojnik' /tanrısızlık' eğitiminin baskısıyla, Müslüman halkların İslâm'la bağları çok zayıflatılmıştı. Ama, bu kitleler, İslâmî 'şeair'den, gerekli inanç ve amellerden neredeyse tamamen habersiz durumuna düşürülmelerine rağmen, kendilerini yine de 'Müslüman' olarak biliyorlardı.. Komünist rejim tarafından 'Rusya Müslümanları Başmüftüsü' vazifelendirilmiş Ziyaeddin Babahanof, 1970'li yıllarda İstanbul'a geldiğinde, daha özelimsi bir toplantıda, bizlere, 'Amerika'nın esaret zincirini ne zaman kırıp kurtulacaksınız?' diye sormuştu; kendilerinin Sovyetler Birliği'nde hür olduklarını anlatmıştı; biz ona, 'komünist esaretinden ne zaman kurtulacaksınız?' diye sormaya fırsat bulamadan.. O günkü 'Soğuk Savaş' taktikleri her vesileyle ortaya konuluyordu.

Ve, Sovyet Rusya çöktüğünde..

'Rusya Müslümanlarının özgür olmaları halinde, bu durumun Türkiye'deki İslamî cereyanları güçlendireceği, laik rejimi zayıflatacağı' ihtimali, 1992 başında Başbakan S. Demirel'e sorulduğunda 'Endişeye gerek yok, komünist dönem, orada onları öylesine ezmiştir ki, bizdeki laikliğe yönelik öyle bir tehdit gücü bırakmamıştır..' demişti; minnet duyarcasına..

*

Bunları evvelki akşam, Rusya Federasyonu'nun 'Dağıstan Federe Cumhuriyeti'nin Mohaçkale ve Derbend şehirlerinde, 'DEAŞ' diye anılan silahlı mücadele örgütünden oldukları iddia olunan 5-6 kişilik bir silahlı grup, sözkonusu iki şehirdeki sinagog ve kiliselere eş zamanlı olarak saldırdılar, 15 kadar polisi ve bazı 'din adamları'nı katlettiler ve sonunda kendileri de öldürüldüler.

Bu eylemcilerin 25 sene öncelerde, Çeçenistan'da yıllarca verilen büyük mücadele döneminden kalma intikam duygusuyla hareket ettiklerini söyleyecek bir delilleri de yok elde.. Daha önce, çok kanlı şekilde, onlarca, hattâ yüzlerce ölümle noktalanmış bazı hastane, ilkokul ve tiyatro baskınları yapılmıştı; ama, bu kez, DEAŞ'ın devrede olduğu anlaşılıyor.

Ama, kiliseleri , sinagogları ateşe vermek.. Onların deyimiyle, 'din adamları'nı öldürmek.. Bu tarz bir mücadelenin bizim inancımızdaki yeri nerede var?

Kur'an-ı Kerîm, Hacc Sûresi, 40. âyette, 'Sinagogları, manastırları, kiliseleri, mescidleri, içinde Allah'ın isim ve hükümlerinin zikredildiği yerler' olarak tekrîm ile anıyor; dokunulmazlıklarını belirtiyor..

Artık bıçak kemiğe dayanıp da yapacak başka çaresi kalmayan durumlarda bile, Müslüman'ların verdiği mücadelelerde temel ölçümüz İslam hükümleridir. Bosna'da, 30 sene öncelerde, 250 bine yakın sivil insan, sır Müslüman oldukları için, dünyanın gözü önünde katledilirken, sırb milislerinin Müslüman halka yaptıkları zulümlere, aynıyla mukabelede bulunmak için kendisinden izin isteyen mücahidlerine (bilge kral değil), 'bilge Müslüman' Aliya İzzet Begoviç (merhûm), 'Onlar bizim öğretmenimiz değil; düşmanımız!.. Savaşın Müslümanlar olarak nasıl yapılacağını onlardan öğrenecek değiliz.. Biz savaş ahlâkımızın kurallarını İslâm'a göre belirleriz..' demiş; yüz akı, asil bir mücadele vermişti..

Hamas'ın perde gerisindeki lideri Ebû Ubeyd de bir takım çirkin iddialara karşı geçenlerde yayınladığı mesajında, 'Kardeşlerim, Müslümanları utandıracak hiçbir mücadele yöntemine asla girmedik, girmeyeceğiz.' diyordu.

Evet, başka toplumların kamuoylarında İslâm deyince, akla, hemen bombalama, kan, gözyaşı, patlamaların gelmesi, her şeyden önce İslâm'a bühtan etmek isteyenlere fırsatlar veriyor.. Başkalarının, zâlim ve kâfirlerin yaptıkları, bize örnek olamaz. 'Sui- misal / (kötü örnek), misal olamaz..'

*

Tarihe takılıp kalamayız elbette; ama tarih bizi hiç terk etmemekte…
28 Haziran 2024 Cuma

Evet, tarihe takılıp kalamayız elbette; ama tarih bizi hiç terk etmez ve terk etmiyor ki. Bu yüzden tarihten tamamen kopuk olarak da yaşayamayız. Çünkü tarih, her insanın ve toplumun çeşitli şekillerde tezahür edebilen sosyal hâfızâsıdır.

Etrafını tanımaya yeni başlayan birkaç aylık bebeğin bile, yanmakta olan bir sobaya elini bir kez dokundurduktan sonra, ona elini tekrar dokundurmaktan kaçınmasını sağlayan bir refleks hareketini yaptıran güç merkezidir, hâfızâ. Hattâ, bu refleks, iradeli davranışlar sergilemek durumunda olmadığı kabul edilen diğer canlılarda da görülür. Bu konuda, ancak, fıtraten veya sonradan ârız olan bir hastalıkla 'zekâ engelli' olanlar ve diğer canlılar mâzur sayılırlar.

*

Bunun içindir ki, karşılaştığımız her yeni durumda, derhal hâfızâmızdaki kayıtlardan, tarihten bir izdüşümü çıkar karşımıza... İçimizdeki bir alârm merkezi, bizi, 'Uzak veya yakın geçmişte, dün, şöyle olmuştu, aman bir daha aynı duruma düşme.' diye ikaz eder.

*

Bugün, 28 Haziran 1914'ün 110'uncu yıldönümü. İnsanlığın daha önce görmediği ve bütün dünyayı ateşe veren bir büyük yangını, Birinci Dünya Savaşı'nı başlatan ilk kıvılcımın çaktığı gün.

O halde, 110 sene önce ne olmuştu diye hatırlamaya ve üzerinde düşünmeye değmez mi?

1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki ağır yenilgimizden sonra, Temmuz-1878'de toplanan Berlin Kongresi'nde, Almanya'nın güçlü lideri Bismarck'ın baskısıyla, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'na bıraktırıldığımız ve Bosna'nın merkezi olan Sarayevo (Saraybosna), 110 yıl önceki 28 Haziran günü Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'nun Veliahdi, 65 yaşlarındaki Ferdinand ve hanımı Sofia tarafından ziyaret edilmekteydi. Ve arabaları tam da Latin Köprüsü üzerinden geçerken. Prencip isimli bir Sırb milisi, Ferdinand ve hanımına kurşun yağdırmış ve ikisini de öldürmüştü.

*

Bu cinayet üzerine Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, hemen, Sırbistan'a savaş açmış; Sırbistan da dayısı konumunda olan Rusya'dan yardım istemiş; devreye Rusya girince, Almanya da Avusturya'nın yanında yer almış; bunu İngiltere ve Fransa da Rusya'nın safında yer alması izlemişti.

Evet, öldürülen, sadece 2 kişiydi ama 30 milyonun ölümüne müncer olacak ve öncesinde böyle bir örneği olmayan korkunç bir Dünya Savaşı, kısa zamanda şekillenivermişti. Savaş eski zamanlardaki gibi iki taraf arasında değil, dünyadaki bütün güç odaklarının tarafını belirlediği bir büyük yangına dönüşmüştü.

Osmanlı da, uzun hesap ve arayışlardan ve Enver Paşa'nın İngiltere'de 20 gün süren temaslarından bir netice alamayınca, savaşın 5'inci ayında, Kasım-1914 başında Almanya'nın yanında savaşa girmişti.

Bugünden geriye bakınca, 'Girilmemeliydi' denilebilir, ama o dünya şartları içinde ve İngiliz emperyalizminin öncülüğündeki bütün Avrupa devletlerinin Osmanlı'yı yemek niyetinde birleştikleri bir sırada, o yangının içinde bir taraf belirleyememek de, bir başka bertaraf olmayı getirecekti, herhalde ve kaçınılması mümkün değildi.

Ve o savaşın sonunda, müttefiklerimiz olan Almanya ve Avusturya ile birlikte, ağır şekilde yenildik.. Ve düşündürücü olanı şu ki, Filistin, 1917'de İngilizlerin işgaline düşünce, müttefikimiz olan Avusturya'nın başkentinde halk kitleleri, 'Jerusalem (Kudüs) Müslümanlardan geri alındı!' diye sokaklarda coşkun şenlikler yapıyordu.

O toplumların sosyal hâfızâları, sadece o savaşla ilgili olarak düşünmüyor, bütün bir geçmişi göz önüne getiriyordu.

*

Çok uzağa gitmeyelim, 20 sene öncelerde de, 2003 yılında, o zamanki Amerikan Başkanı George Bush, Müslüman tarihinin en önemli merkezlerinden olan Bağdâd ve Irak'a saldırırken, kendisini eleştirenlere, 'Tanrı bana, 'Git Irak'ı kurtar, özgürleştir.' dedi, ben de öyle hareket ettim; bir yanlış yapmadım. Bu, bir Haçlı Seferi'dir.' diyecekti.

Ve bütünüyle işgalci ve gaspçı durumunda olan 'Siyonist İsrail' isimli 'haydutlar çetesi'nce 75 yılı aşkın bir zamandır, modern teknolojinin en gelişmiş silahlarıyla Filistin topraklarında ve şimdi de Gazze'de sergilenen modern barbarlık için, 'HER ŞEY'i, evet, her şeyi yapabilirsiniz diye 'yeşil ışık' yakan Amerikan Başkanı Biden da, 'Burada İsrail diye bir devlet kurulmamış olsaydı bile, biz Batı dünyası olarak, böyle bir devleti burada yine kurardık!' diyecekti; 18 Ekim 2023 günü. Çünkü emperyalist-şeytanî güçler, Müslüman coğrafyalarına ve halklarına, her darbeyi vurmaya çalışacaklardı.

Bunun için de, 'Judo-Chrétiénn / Yahudi-Hristiyan kültüründe 'Armageddon' denilen ve 'İyi'lerle 'Kötü'ler'in nihaî hesaplaşma' olarak görülen ve bir gün gerçekleşeceğine inandıkları ve kendi inanç sistemlerinden gelen bir hâfızâ kayıtları vardı. Elbette, 'iyi'ler kendileri; 'kötü'ler ise, köleleştirilmeleri veya yok edilmeleri gereken bütün diğerleri.

Biz ise, o savaş sonunda verilen çetin kurtulma çırpınışlarına rağmen, Necîb Fâzıl merhûmun 'Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.' mısraında işaret ettiği üzere, sosyal hâfızâmızın DNA'sı ile oynandığından, o yakın tarihimizi bile okuyamaz hale getirildik ve kendimizi, 'cellâdına âşık idâmlık' misali, bizi yok etmeyi asırlardır planlayan dünyanın Batı kültür ve medeniyetinin kucağına attık; Müslüman halkın başına lider olarak geçenlerin emperyalist hayranlığı ve uşaklığının sürüklemesiyle.

*

Bugünlerde dünyanın yeni ve korkunç bir savaşa sürüklenebilecek derecede buhranlı bir noktada bulunulduğuna, en çok da Başkan Erdoğan ve Dışişleri Bakanı Hakan Fidan işaret ediyorsa..

Burada, 110 yıl öncesinden bu yana yaşananlara dair sosyal hâfızâmızı da, daha bir düşünmek gerekiyor.

.Her komşumuz gibi, İran'daki her gelişme de hepimizi ilgilendirir
29 Haziran 2024 Cumartesi

(Bugün yazı günüm olmamasına rağmen, özellikle İran'da dün yapılan seçimin sonuçları henüz kesinleşmese de, bu konuya değinelim..)

Ancak, önce, bir noktaya bilhassa dikkati çekmek gerekir: Cumhurbaşkanlığı adaylarından Mes'ûd Pizişkiyan'ın soyadındaki, 'yan' ekine takılıp onun 'ermeni' olduğunu zannetmişler.. Halbuki, Farsçadaki 'yan' eki, Türkçedeki 'ler-lar'gibi çoğul eklerini yerine kullanılır. Ermenice'ye de Farsça'dan geçmiştir.

'Kalaycıyan', Kalaycılar; ya da, 'İsfahaniyan'ın da, 'İsfahanlılar' demek olduğu gibi..

Pizişkiyan'a gelince.. 'Pizişk, Farsçada doktor demek olup, 'pizişkiyan' kelimesi , 'doktorgiller' mânâsındadır.'

*

İkinci konu, 'İran'ın son 500 yılındaki derin farklılaşması'nda duygu kopması , önceki asırlara da teşmil olunarak, 'tarih boyunca hep Müslümanlarla savaştığı ve zorluk çıkardığı' gibi laflar nice ünlü ve kocaman tarihçilerce de dillendirilmiştir; sık sık..

İran'ın Rusya'yla girdiği ve ağır yenilgiler aldığı ve de Gülistan ve Türkmençay gibi çok ağır kayıplar vererek çekildiği andlaşmaları imzalaması bir yana, İkinci Dünya Savaşı yıllarında da kuzey İran'ın Rusya tarafından işgal edilmesi ve Rusya tarafdarı bir takım mahallî hükümetler kurulduğu görmezlikten gelinir.. Keza, güneyde İngilizlerle 5 yıl kadar süren Tengistan savaşları, Portekizliler'le savaşları bilinmeyince öyle genellemelerle, gerçek dışı iddialar dillendirilebilmektedir.

*

Üçüncü konu, İran ile Osmanlı arasında asırlar boyunca tadsız, hattâ çok acı ilişkiler oldu, özellikle Şah İsmail- Yavuz Selim zamanından ve de İran'ın Şah İsmail eliyle şiîleştirilmesinden bu yana, 1500'lerden beri..

Ama, her uyuşmazlık ve hattâ savaşın sonunda, çıkar yol olarak, 1639'daki Kasr-ı Şirin Andlaşması bulundu. Ve, 1639'dan sonra bir daha sürtüşme olmadı sanılır.. Rusya, Kafkasları aşıp, taa, Tahran'a doğru ilerlerken, Osmanlı da, Rusya tarafından, doğudan da kuşatılmamak ve müslüman coğrafyalarının tamamen elden çıkmaması için, İran'a girdi, Hemedan ve Kermanşah gibi şehirleri aldı

Ve İran çaresiz kalınca, Fransa kurtarıcı rolünde devreye girdi ve sonra 1724'de İstanbul'da üçlü bir andlaşma imzalandı. Ve amma o masada İran yoktu, İran'ı masada Fransa temsil (!!!) ediyordu. Bu andlaşmaya göre, Derbent, Bakü ve Dağıstan, Rusya'ya; Gence, Karabağ, Tiflis, Revan ve Tebriz de Osmanlı Devleti'ne verildi.

Daha sonra ise, Rusya, Aras Nehri'nin kuzeyindeki bütün Kafkasya'yı da aldı.

Ama, İran toparlanıp, Osmanlı da, bozulan sınırların yeniden belirlenmesinde ihtilaflar uzayıp gidince, çıkış yolu olarak '1639- Kasr-ı Şirin Andlaşması'ndaki sınırlara dönmeyi kabullendi.

1840'larda meydana gelen Osmanlı- İran geriliminde ise, o sırada İran Ordusunda başgösteren veba (kolera) hastalığı üzerine İran, 'Ordumuzda veba hastalığı başladı, bana saldırmazsan, geri çekileceğim' deyince, Osmanlı kabul etti ve sınırlardan meydana gelen değişiklikleri müzakeresinde anlaşmaya varılamayınca, yine 1639-Kasr-ı Şirin Andlaşması'na dönüldü. Yani, 1639'dan beri iki ülke arasında hiç savaş olmadı değil; ama, 1639'a dönülmesi çare olarak görüldü.

İran ile Türkiye arasındaki pürüzlerin, sonunda yeniden 1639-Kasr-ı Şirin Andlaşması'na dönmek noktasına varacağı şeklindeki tarihî örneklerin yeniden yaşanması her halde akıl kârı olmayacaktır.

Bu gibi komşu devletlerin siyasetlerinde genel kural şudur:

1-Her devlet, komşusunun kendisinden güçlü olmamasını ister..

2-Ama, komşu devletin zayıflamasının iç sancılarının, kendi sosyal bünyesinde de rahatsızlıklar meydana getirebileceğini unutmaz.

3- Ayrıca, taraflar, karşı tarafın güçlenmemesi için, birbirlerinin iç işlerine, özellikle etnik veya mezhebî unsurları kullanarak gizlice karışmak şeklindeki tavırlardan da uzak duramazlar..

*

Hz. Ömer zamanında, Qadisiye Savaşı'ndan sonra Müslümanların hâkimiyetine geçen İran, son 500 yıldaki mezhebî farklılaşma öncesinde, müslüman hükûmetlerin ve kezâ Selçuklu Devleti'nin de hüküm sürmek açısından çok önemli bir yeri olan İran; halklarının günlük hayatlarındaki benzerlikleri açısından onca yakınlıklara rağmen, siyasî ve mezhebî ihtilafları yüzünden, en yakındaki uzak komşu durumunda..

*

Bu cümlelerden sonra..

Seçimin kazananı henüz belli olmasa da, -6 adaydan, ikisinin çekilmesiyle, 4 aday arasında yapılan seçimde.. (Bu satırların yazıldığı , 29 Haziran, Cumartesi sabahı saat 07.00'deki durum itibariyle) Kalb doktoru Mes'ûd Pizişkiyan'ın yüzde 41,5'le önde, nükleer müzakereci Saîd Celilî'nin yüzde 40.5'la ikinci sırada ve Meclis Başkanı Muhammed Bâqir Qalibaf'ın da yüzde 13,5'la 3. sırada olduğu görülüyordu.. Ancak halihazırdaki durum itibariyle, hiç bir adayın yüzde 50'yi bulamıyacağı ve bu sebeple gelecek hafta, 5 Temmuz Cuma günü, en çok oy alan iki aday arasında yapılacak ikinci merhale seçime gidilmesi ihtimalinin gerçekleşeceği düşünülüyor. O zaman da, yeni denge arayışları, sonuçta etkili olacaktır.

*

Dr. Pizişkiyan'ın, 'başörtüsü- tesettür mecburiyetini kaldıracağı'na dair sözünün, yeni nesiller arasında ilgi uyandırdığı sanılıyor.. Ancak, bu konunun İran'daki sistem itibariyle Cumhurbaşkanı'nın yetkilerinin ötesinde olduğu düşünüldüğünde, onun seçilmesi halinde ya 45 yıllık inkılabçı uygulamalardan geri adım atılacağı, ya da, Pizişkiyan'ın o sözünü kenara koyacağı ve her iki durumda da yeni sosyal gerilimlerin meydana geleceği ihtimalleri güç kazanıyor..

*

Amerikan seçimleri öncesinde evvelki gece yapılan ve Amerika'daki medya organlarına kadar taşınan, 'ABD'de yaşamıyorsanız lûtfen bu tartışmaya katılmayın.. Bu bizim özel aile rezilliğimiz ve başkalarının bakmamasını tercih ederiz.' gibi cümlelerin bile yazıldığı internet şakalarına konu olan 82 ve78 yaşlarındaki 'Biden- Trump' arasındaki ilginç tv. tartışmasına da ayrı bir yazıda değinelim, inşaallah..

.Okuyucularla Hasbihal… Emperyalistler kendi iç ihtilaflarını bırakıp Müslümanları hedef alırken, biz ümmetin vahdetini düşünmeyelim mi?
30 Haziran 2024 Pazar

*Fransa'dan İ. İlhami Baysal isimli okuyucu, bir yazımda, Mâide Sûresi'nden, 'Bir topluluğa olan kininiz sizi adaletsizliğe sevk etmesin.' meâlindeki 8. âyeti hatırlattığım için, 'Bu ayeti bize değil, İranlılara da hatırlatın.' diyor, hışımla.

--Hemen belirteyim, Kur'an'ın bu ikazı, sadece şu veya bu kavme- topluluğa değil, bütün Müslümanlaradır.

Bu okuyucu ayrıca, İran'ın birçok siyasetlerine eleştiriler yapmış, Suriye'de, Azerbaycan-Ermeni Meselesi konusunda ve diğer konularda. Sanki ben şunun veya bunun avukatıymışım gibi. Bu satırların sahibi, doğru olduğuna inandıklarını yazmaya çalışır, yanlış olduğunu düşündüğü her konuya da ya değinir, ya da kesin bilgiye sahib oluncaya kadar susar, ama onun doğru dediklerinin başkaları için de mutlaka doğru olarak kabulü gerekmez.

Suriye'de işlenen cinayetleri konusunda Şiî lider Tufeylî bile konuşurken siz sustunuz diyen bu okuyucuya, benim o konuda 12-13 yıldır yazdıklarımın hepsini okumasını tavsiye edecek değilim.

Kaldı ki, emperyalistler Yahudilerle Hristiyanlar arasındaki binlerce yıllık düşmanlıkları bırakıp, Müslümanlar üzerine saldırırken, biz hâlâ, iç zaafları tahrik etmekle mi meşgul olalım?

*İstanbul'dan Şakir Erdemli diyor ki mektubunda: 'Tayyib Erdoğan, Suriye rejimiyle münasebetlerin düzeltilmemesi için bir sebeb yoktur.' diyor; 'orada dökülen onca mazlum kanından sonra nasıl konuşacak?' diye ekliyor.

--O zaman, Rusya'yla, Amerika'yla, Mısır rejimiyle, Yunanistan'la, Bulgaristan'la, Ermenistan'la, Fransa ile, Almanya ile, Sırbistan ile, evet hiç kimseyle konuşmayalım; herkesle ve devamlı savaş hali olsun, öyle mi?

Kaldı ki, Suriye konusunda, hatırlayalım ki, Fırat'ın doğusu Amerika ve kuklalarının elinde. Fırat'ın batısı Rusya'nın elinde. Şam ve civarı İran güçlerinin elinde. Esed rejimi bugün bir etkisiz hükümet olarak olan bitene seyirci kalıyor. Amerika, Rusya ve İran, Suriye'yle ortak sınırları olmadığı, en yakın yerde 300 km, kimisi 6 bin km., kimisi de 10 bin km. uzakta olduğu halde, Suriye'de cirit atarken, Suriye rejiminin daveti ile orada olduklarını gerekçe olarak gösteriyorlar. Türkiye ise, Suriye ile irtibatsız olarak oraya müdahale ediyor diye suçlanıyor. Uluslararası hukuk denilen şey, -böyle çalışıyor. Güçlülerin istediği şekilde.

Bu durumda Suriye rejiminin başındaki Esed, Türkiye'yle ilişkileri düzeltmekten bahsedince, ne yapılsın, yani, hayır mı denilsin? Ortadoğu bir barut deposu. Her ihtimale göre bir proje geliştirmezseniz, bu coğrafyada nasıl tutunacaksınız?

*Adana'dan Tâhir Irgatçı isimli okuyucu yazıyor: 'Dijital çağ, gerçekten de çok farklı ve tehlikeli. Geçen gün, Başkan Erdoğan'ın 'yapay zekâ' denilen sistemle konuşturuluşunu gördüm, TRT'de. Gerçekten de korkunç bir şey. Sesler kodlanmış hareketler, mimikler, ses vurgulamaları, hepsi dijital sistemle devreye sokulmuş. Hani, arada, 'Ben Cumhurbaşkanı Erdoğan değilim, onun konuşuyormuş gibi gösterildiği bir 'yapay zekâ oyunuyum.' demese ve 'Erdoğan konuşuyor' zannedecektim. Bu tehlikeli bir durum değil mi? Yarınlarda, herkes, hiç beklenmeyen konuşmaları yapıyormuş gibi gösterildiğinde, onun bir 'yapay zekâ oyunu' olduğunu benim gibi sıradan vatandaşlar nasıl anlayacak? Birileri, 'Ben o sözü Erdoğan'ın ağzından bizzat dinledim.' diye yemin etse, kim ne diyebilir? O yalanlanıncaya kadar, atı alan Üsküdar'ı geçmez mi?'

--Evet, bu okuyucumuzun değindiği konu gerçekten de kötüye kullanmaya çok müsaid.

Nitekim, bu dijital teknolojinin en büyük patronlarından sayılan ve insan beynine çip yerleştirme hedefli Neuralink projesiyle gündemde olan Tesla ve beyin implant şirketi Neuralink'in sahibi Musk'ın ilk kez 2023'ün Eylül ayında beyin çipini insanlar üzerinde denemek için ABD'de izin aldığını, kablosuz bir çipin ilk kez insan beynine başarıyla yerleştirildiğini duyurmuştu. Elon Musk bununla da yetinmeyip, Neuralink projesinde beynine çip yerleştirilen hastanın, düşünce gücüyle bilgisayar faresini oynatabildiğini duyurmuştu. Bu durum üzerine, bu konunun uzmanları, 'İnsan beynine çip takılmasıyla, 'trans-hümanizm devri' denilen ve insanın robotlaştırılması sonucunu ortaya çıkarabileceği ' endişesini belirtiyorlar.

Elbette bu ilk anlardaki tecrübesizlik için herhalde gelecekte güvenlik tedbirsizler ve sistemlerine de kavuşturulacaktır. Her hâlukârda, sahi, insan zekâsının yaptığı bu müthiş buluşlar, sonunda, siyasî iradelerin yerine de geçip, dünyayı bir nükleer savaşa sürüklemek noktasına da gelmeyecek midir?' sorusunun cevabını 'Hayır, endişe edecek bir şey yoktur.' diye vermek kolay değil.

*ABD'den, Güney Carolina'dan Prof. Necati Engeç hoca da, 'Rusya'daki federe cumhuriyetlerden Dağıstan'da bir kilisenin ve sinagogun yakılması şeklindeki ve bazı 'din adamları'nın ve güvenlik güçlerinden 20 kadar kişinin ölümü ve 6 eylemcinin de öldürülmesiyle noktalanan ve DAEŞ tarafından üstlenildiği ileri sürülen kanlı eylem üzerine, bu yöntemin İslamî mücadele olarak kabul edilecek bir tarafı var mı?' demiş ve 'sinagog ve kiliselerin, manastırların ve mescidlerin dokunulmazlığı'na işaret olarak, 'Hacc' Sûresi, 40. Âyet'inin meâlini hatırlatmış ve bu açıdan bakıldığında bu eylemlerin İslâm adına yapılıp yapılamayacağının düşünülmesine dikkati çekişimize, bir şerh düşmüş ve o mâbedlerin İslam'dan önceki dönemlerine işaret edildiğini dile getirmiş.

Bilmiyorum, o konu o kadar rahat ileri sürülebilir mi? Çünkü Kurân nâzil olduğu dönemde, o ifadelerde, geçmişe aid olduğuna dair bir işaret olmadığı gibi, Yahudi ve Hristiyanlardan da iyi amelleri olanların bulunduğuna ve onların amellerinin Allah tarafından karşılıksız bırakılmayacağına dair âyetler de vardır. Yani, o mâbedlerde de, o dinlerin ve kitablarının bütünüyle tahrif edilmeyip, 'vahy-i ilâhî' tad ve kokusu veren güzel hatırlatmalar da vardır

Bu bakımdan, o konuyu bu şekilde de düşünmek gerekmez mi?

Miadlarını doldurduklarını anlamayan 2 kişinin tartışmasından bize ne mi?
1 Temmuz 2024 Pazartesi

22 Ocak 2024 günü bu sütundaki yazımın başlığı, 'Amerikan emperyalizminin sonu da, Rusya Komunist İmparatorluğu'na mı benziyecek?' şeklinde idi. Yazının giriş kısmında ise, şu cümlelere yer verilmişti: 'Büyük liderlerin hayatlarında bedenen de genç ve dinç olmalarının da rolü elbette ki küçümsenemez.. Yani, her genç yöneticinin tecrübesizlikle; kezâ, her yaşlı yöneticinin de hareketsizlikle malûl olduğunu söylemek her zaman doğru olmaz.. Ama, 'Papa 2. Yuhanna Paulus'un 22 sene öncelerde, konuşamaz ve hareket edemez hâle geldiği halde, 'Ben İsâ Mesih'in makamında nöbetteyim, hayatta olduğum halde, o makamı nasıl bırakırım?' diyerek vefatına kadar ayrılmayışındaki tavrı, siyasette kendilerini vazgeçilmez zannedenlerde de, sık sık görülür

*

Ama, ileri yaşlarda, iktidardan gitmemekte ısrar edenlerin hem kendilerine, hem de başında bulundukları sisteme zarar verdiklerine dünya siyaset tarihinden pek çok örnekler vardır.

Sovyet Rusya'nın sergilediği tablo bu açıdan ibret vericiydi..

Stalin 1953 yılında öldüğünde yerine geçen Nikita Kruşçev, 10 yıl kadar iktidarda kaldıktan sonra azledilmiş ve yerine Leonid Brejnev geçmiş, o da, 1982'de ölünce.. Sovyet Rusya'nın İstihbarat birimi KGB'nin eski başkanlarından Yuri Andropov getirilmiş; o da 2 sene dolmadan ölünce.. Yerine Victor Çernenco geçmişse de o da 1 yıl geçmekteyken vefat edivermişti. 3 sene içinde 3 lider değişimi ortaya ciddî bir buhran çıkarmış ve nihayet, genç bir lider olarak Mihail Gorbaçev sistemin başına geçmiş ve onun yönetimi de, 5 sene sonunda, Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nu bütünüyle çökertmişti.

*

Bunları niye mi anlatıyorum?

Birleşik Amerika'da yeni Başkanlık seçiminin yapılmasına 4 ay kadar bir zaman kaldı.

Ama, kimin aday olacağı henüz de resmen belli değil.. Şimdi 79 yaşında olan önceki Başkan Trump'ın, yenilgiye uğradığı 2020 Seçimleri'ndeki sonuçları protesto etmek üzere, taraftarlarına, Kongre binası Capitol'ü basmaları yolunda yaptığı dolaylı çağrıyı takiben 6-7 kişinin ölümüyle noktalanan büyük karışıklıklar hakkında açılan pek çok yargılama dosyasından yargı önünde tamamen temize de çıkmış değil..

Ve Demokratlar'ın tekrar adayı olacağı düşünülen Joe Biden ise, 82 yaşında olup, konuşma ve davranışları giderek kontrol dışı bir hale geliyor.. Anormal davranışlar sergilemekte Trump da ondan geride değil.. Her ikisi de, 'kullanma süreleri bitmiş ilaçlar' misali, 'miadlarını doldurmuş' durumdalar ve kendi sosyal bünyelerine de zarar verebilirler.

Ama, Amerikan toplumu yeni lider figürlerini ortaya çıkaramıyor.. 1980-88 arasında 2 dönem başkanlık yapan Ronald Reagan vazifesini tamamladığında 78 yaşındaydı ve en yaşlı başkan olarak biliniyordu. Şimdi ise, hangisi seçilirse seçilsin, mevcut her 2 aday da, en yaşlı başkan rekoruna erişecekler.

Ancak, geçen Perşembe akşamı, bir tv. tartışmasında karşılaşan bu adayların her ikisi de, Filistin'de, Gazze'de barbarlıklarını sergileyen Siyonist İsrail rejimine destek vermekte rekabet etmekten gayri, hiçbir noktada anlaşamadılar.

*

Diğer konularda ise, Trump'ın, Amerikan halkına laf kalabalığına getirip pek çok ve açıkça yalanlar söylediği, Amerikan medyasında sarihen dile getirildi.. Biden ise, 'Evet yaşlıyım, yürümekte, konuşmakta hareketlerim yavaşladı, ama, eğriyi-doğruyu ayırt etmekte bir sıkıntım yok..' diyordu. Ne var ki, iki lafı bir araya getiremeyen, konuşmasında mantıkî insicamını koruyamıyor ve zaman zaman boşluklara bakıp, donmuş gibi kalan bir Biden, taraftarlarını derin ümitsizliklere sürüklemiş bulunuyor.

Nitekim, şimdi, Biden'ın rafa kaldırılıp kaldırılmayacağı tartışmasından ziyade, 'Bu adamın işi bitti, artık..' diye, ne zaman rafa kaldırılacağı tartışması yapılıyor, Demokratlar cephesinde..

Ama, biten sadece Biden değil, Amerikan toplumu bütün bu olumsuzluklara rağmen, ortaya genç bir aday çıkaramadı. Bu da, sadece Amerika için değil, dünya için de bir ilgi odağı oluşturmakta.. Çünkü dünyanın en çok nükleer silahlarına sahib olan bir ülkenin böyle başkanlar eliyle kontrolsüz ve çılgınca kullanılmasına da yol açılabilir..

Son münazaraya kadar, Biden'ın yaşının ve sağlık durumunun 'idare edilebilir' olduğunu düşünenler bugün yanıldıklarını düşünüyorlar. 'Biden dört yıl önceki adam değil' diyen New York Times gazetesi, evvelki günkü başyazısında "Ülkesine hizmet etmek için Başkan Biden yarıştan çekilmeli" dedi.. Biden ise, hâlâ, 'başkanlık yapabilirim' havasında..

· Trump ise, Biden'ı yüzde 9'u aşan yüksek enflasyonla vurmaya çalışırken, Biden'ın, ekonomiyle ilgili bir soruyu cevaplarken birkaç saniye donması, gözlerden kaçmadı. "Konut fiyatlarını düşüreceğiz, 2 milyon yeni konut inşa edeceğiz. Kurumsal açgözlülüğün hâkimiyeti ele geçirmemesi için kiralara üst sınır koyacağız.' gibi sözleri de o arada eridi-gitti.

· Ünlü TIME dergisi ise, son sayısında Biden'ın kendisinin de paniklediğini işlediği kapağında "Gerçek ortada: Amerika'da tartışmayı izleyen herkes, Biden'ın nasıl yaşlandığını kendi gözleriyle görebiliyordu." diye yazdı.

Sonunda, 'Filler tepişirken, çimenler ezilir' misali, emperyalist güçlerin birbirleriyle ya da, onların yönetici kadrolarının hesaplaşmalarından ister istemez dünya da etkileniyor.

Ancaak, Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun, yaşlı liderlerin arka arkaya ölmesinden sonra dağılmasından dünya bir zarar görmediği gibi; Amerikan emperyalizminin kaptan köşkünü ele geçirmek için bu yaşlı liderlerin verdikleri kavgaları da, Amerika'yı Sovyet Rusya'nın âkıbetine kavuşturursa, dünya bundan da zararlı çıkmaz, inşaallah..

*

*‘Ticarî zekâsıyla meşhur bir şehir halkı, o zekâvetini keşke zulme karşı çıkmakta da gösterebilseydi...
3 Temmuz 2024 Çarşamba

İnsanların doğuştan, anne-babalarından, bazı 'huy' ve 'mizaç'ları tevarüs ettikleri biliniyor. Kezâ, doğdukları fizikî veya sosyal çevrelerden; aldıkları eğitimlerden, içinde bulundukları sosyal çevrenin eğilimlerinden de etkilenirler ve bu etkilenme sosyal karakterlerinin oluşmasında da müessirdir.

Bu bakımdan, meselâ, 'Trabzonlu' denilince, tepkilerini sür'atle veren, ânında parlayıveren ve sonra da, 'Ha bu işi pen mi yapdum?.' diye pişmanlık gösterileri sergileyen tipler akla geliverir.. Halbuki, oradaki bütün halk öyle değildir..

Aynı şekilde, 'Kayserili olmaktan söz edilince, 'ticarî zekâları' hatırlanıverir. Çünkü, alışveriş ilişkilerinin içinde yetişen insanların öyle olması tabiîdir. Ama, bütün halk da öyle demek değildir.

*

Kezâ, toplumlar bir 'şartlandırılmışlık' çıkmazına da sokulabilir.

Dünyaca ünlü bir sosyolog, 40 yıl öncelerde, 'Bütün kitle iletişim araçlarını 15 gün için benim elime verin; o toplumu, istediğim şekilde yönlendiremem; ama, o toplumu, kendilerini tanımakta zorlanan bir şekle dönüştürürüm.' diyordu..

Hele de bizim gibi, özellikle son 100-150 yıl içinde tasavvur edilemez yıkımlar, şoklar, ağır sosyal travmalar yaşamış bir toplumda bir takım jakobenist/ tepeden inmeci dayatmalar ve tehditlerle, dârağaçlarıyla, toplumumuz kendilerini tanımakta zorlandıkları noktalara bile sürüklenmişlerdir ki, kendimizi tanımaz hale getirilmişizdir..

Bu gibi tahrik ve tehditleri yapanların en büyük destekçisi ise, olup bitenleri sessizce ve tepkisizce seyretmeyi akıllılık zanneden büyük kitlelerdir ve o zaman, küçücük bir grup, kendi eylemini bütün bir topluma mal etmek imkânını elde eder.

Bu cümleden olarak, Kayseri'de 4 gün önce meydana gelen ve 'Suriyeli bir çocuğun, yine Suriyeli, zihnî engelli bir başkası tarafından tâciz edildiği' iddiasıyla ve 'Suriyelilere ölüm!' diye tahrik edilen kitlelerin, o şehrin halkının ticarî zekâsına da gölge düşüren bir oyunla her tarafı yakıp yıkmak, ateşe vermek şeklindeki eylemleri sadece o şehir için değil, hepimiz için utandırıcı olmuştur. Bu ilkelliğin elbette bir karşılığı da olacak, Suriye'de tahrik edilmiş kitlelerin de, Türkiye aleyhine çılgınca sergiledikleri sahnelerin dünyaya servis edilişini de görecektik. Burada ilkellikler olur da o tarafta olmaz mı?

Bir takım şeytanî odakların tezgâhladığı anlaşılan bu hadiselerin, hangi alçak kişiler tarafından tahrik edildiği aşağı-yukarı tahmin ediliyor.. Müslüman bir halkı, ümit ettiği noktalara çekemeyeceğini anlayan aşağılık ırkçılar, bir çirkin hadiseden veya çirkin bir iddiadan medet umarak, kalabalıkları Suriyeli mazlum insanların üzerine çullandırdılar.. Evleri, işyerleri, tahrip edildi, niceleri dövüldü-sövüldü ve bazı mekânlar ateşe verilmek istendi..

Ve maalesef, bu insanlar, farz-ı muhâl, 5-10 bin rakamı geçmezken, 1 milyonluk bütün Kayseri halkının adını da lekelerler.. İşte bunun için diyoruz ki, şeytanî, ahlâksız ve zâlimâne eylemlere kalkışanlar bir avuç 'hayta' iken, büyük kitle bu duruma sessiz kalınca.. Bütün Kayseri halkının da ilzam edildiği bir tabloyla karşılaşmaları kaçınılmazdır. Evet, o ticarî zekâsıyla öğünen hemşehrilerin, ateşe benzinle yaklaşanlar karşısında dikilmeleri, asıl zekâveti o noktada da göstermeleri gerekmez miydi?

Bu zâlimâne tepkiler, aynı zamanda, Afganlılar, Özbekler ve Afrikalılar da gitsin, demenin en ilkelcesiydi.. Ama, 10 milyonlarca turist gelince, ya da Ukrayna'dan, savaş yüzünden, mavi gözlü-sarı saçlı 200 bine yakın insan sığınınca aynı itirazlar yapılmıyor. Çünkü, onlar para getiriyorlar.. Hınç duyulanlar, Müslüman coğrafyalarından gelen, ekseriyeti mazlum insanlar...

Ve bizim ülkemizden de 50 yılı aşkın bir zamandır Almanya'da çalışmaya giden ve şimdi sayıları 4 milyona yaklaşan bu Anadolu insanlarına da Almanlar 'Gidin buradan!.. 'Türken Raus!!. /Türkler defolun!' yazılarını duvarlara yazıyorlar, onların çocuklarının yüzlerine karşı bile hakaret sözleri söyleniyor.. Hele, tesettürlü Müslüman hanımları görünce, daha bir küplere biniyorlar; 'Gidin buradan, Almanya Almanlarındır.' diyorlar. Alman ırkçılarının kabalıklarını bizdeki ırkçı kafalılar da lânetleyebilirler, ama, onlar, kendi sefil anlayışlarını yansıtan ırkçı gösterileri göremeyecek ve kendilerini hesaba çekmeyi akledemeyecek kadar dar görüşlü, aşağılık insanlardır..

*

Bu kaba ırkçı ve toprak tapıcısı durumuna gelmiş insanları muhatap almak bile insana ağır geliyor.. Ve biraz kazısanız, onların kökleri de, bugünkü sınırlarımızın dışındaki coğrafya veya mekânlardan çıkabilir.

Hele Suriye halkı.. 100 yıl öncesine kadar, 400 yıl aynı yönetim sisteminin içinde, birlikte yaşamış bir halkız.. Ve bugün de Anadolu'da yüzbinlerce insanın cedleri, Şam'lıdır, Beyrut'ludur, Mısır'lıdır, Halep'lidir, Bağdat'lıdır, Balkan'lıdır, Kafkasya'lıdır.

Ünlü şair Ahmed Hâşim, Bağdat doğumlu olduğu için 'arab' denilince, o da, 'Anam beni ağılda doğursaydı, demek ki bana keçi diyeceklermiş..' dermiş..

İslam'ın bize öğrettiği gerçeğe göre ise, hepimiz Allah'ın mülkündeyiz ve Allah'ın takdir ettiği mekân ve zamanlarda, takdir edilen anne-babalardan, dünyaya gönderilmişiz.. Böyleyken; nedir bu ırk ayrımcılığı, açgözlülük, rızk korkusu veya 'yaratılanı Yaratan'dan dolayı hoş görmek' irfanından nasipsiz oluş hali?

*

Üstelik de, Başkan Erdoğan ve Esed'in, ikili ilişkilerin düzeltilmesini dile getirmelerinin hemen ardından..

Böyle durumlardan asıl faydalananların ise, iç ve dış istihbarat ve casusluk birimleri ve elemanları olduğunu söylemeye hâcet var mı? Birlerinin, ellerini ouvşturup birbirlerini kutladıklarını tahmin ve tasavvur edebiliriz..

*

İran'daki seçimin ikinci merhalesi neler getirebilir?
5 Temmuz 2024 Cuma

İran'da geçen hafta yapılan Cumhurbaşkanlığı seçiminde 4 adayın hiç birisinin de yüzde 50'yi geçememesi yüzünden; bugün, (Milâdî, 5 Temmuz 2024, -İran'da uygulanan Hicrî -Şemsî takvimle,-15 Tir 1404- Cuma), ikinci merhalesi yapılacak olan Cumhurbaşkanlığı seçiminde, geçen haftaki seçimde en yüksek oy alan Mes'ûd Pizişkiyan ile Saîd Celilî rekabet edecekler.

Birisi Mes'ûd, diğeri, Saîd; ikisi de aynı mânâ kökünden gelen isimlerden..

('Pizişkian' ismine bakarak, bizim toplumumuzda, onun Ermeni olduğu sanıldığından, tekrarlayalım ki, Farsçadaki 'yan' eki, Türkçede çoğul eki olan 'ler-lar..' mânâsına gelir; 'Pizişkian',/ doktorgiller' gibi ve Ermeniceye de Farsçadan geçmedir.)

*

Mes'ûd Pizişkian, kalb cerrahı olan bir doktordur ve geçmiş yıllarda İran (İslâmî Şûrâ) Meclisi'nde, Tebriz m.vekilliği de yapmıştır. Kendisi, Türk kavmindendir ve Meclis'te olduğu dönemde yanlış gördüklerini ateşli nutuklarla dile getirmesiyle biliniyordu; ama, doğru uygulamaların nasıl yapılacağına dair bir programının olmadığını şimdi kendisi de itiraf ediyor.. Kadrolarını yeni oluşturacakmış..

Saîd Celilî ise, İran'ın, Uluslarararası Atom Enerjisi'yle nükleer müzakerelerindeki önemli bir diplomat -'nükleer fizik'çidir. Mütedeyyin çevrelerde sevilmesinin, seçilmesine kafî gelip gelmeyeceği, bu gün belli olacaktır.

*

Cumhurbaşkanlığı için adaylar ilk açıklandığında, ilk anketlerde, 20 milyonluk başkent Tahran'ın eski Belediye Başkanı ve fiilen de İran Meclisi Başkanı Muhammed Bâqir Qalibaf' önde ve sonra Celilî geliyordu. Pizişkian ise 3. sırada gözüküyordu..

Ancak, Mes'ûd Pizişkian'ın, -aslında, İran'daki sistem içinde yetkisinde olmayan konulardan birisi olan şer'î konularda söz sahibi olamıyacağını bildiği halde-, bir tv. tartışmasında, zâten bir hayli gevşetilmiş olan 'örtünme –tesettür mecburiyetini kaldıracağı'na dair bir söz söyleyince, çoğu genç nesillerin ilgi odağı haline gelivermesi, bir alârm mahiyetindedir de..

Qalibaf, bu sözler karşısında 'zorlama olmaksızın..' gibi maslahatçı laflar edip; Celilî de 'örtünmenin bir mahrumiyet değil, bir masûniyet/ dokunulmazlıktır ve kadınların iffet ve şahsiyetlerinin korunmasında, ilâhî hükümle verilen en etkili bir yardımdır' deyince; İran kamuoyunda, bir kutuplaşma meydana geliverdi. Ve geçen hafta, katılımın yüzde 40 olduğu seçimde, Pizişkian, yüzde 42,5; Celilî yüzde 38,5; Qalibaf ise, sadece yüzde 13 rey alabildi. Anlaşılıyor ki, İslamî hassasiyet sahibi kesimler Celilî'ye destek verdiler ve bu destek bugün daha da yükselebilir.

*

Ancak, Pizişkian, usta bir satranç oyuncusu gibi, devreye yeni propaganda silâhını çıkardı.

İran'da azlıktaki kavimlerin hukukuna riayet edilmediğini dillendirdi geçen hafta...

'İnkılab'dan sonra bu sahada bir takım iyileştirmeler yapılmıştır. Ama birbirine yakın mikdarda olan ve her ikisi de caferî- şia mezhebine bağlı fars ve Türk kavimleri İran'da aynı etkinliğe sahib iseler de; İran halkı içinde Kürd'ler, Arab'lar, Belûç'lar, Türkmen'ler, Afganî'ler, Gürcü'ler, Lezgi'ler, 'Lor'lar, 'Tad'lar, 'Gilek'ler vs. gibi etnik veya mezhebî azlıkta olan Müslüman unsurlarla; Hristiyan Ermeniler, Yahudiler, Mecûsîler ve ateistler gibi gayrimuslim halklar ve unsurlar da bulunmaktadır..

*

Dahası, Pizişkian, bununla da yetinemeyip, bir tv. programında, 85 milyonluk İran halkının (4'de 1) kadarını (20 milyon kadarını) teşkil eden Sünnî Müslümanların da dışlandığını dile getirdi ve 'ilim ve liyakat sahibi olanları, sırf 'sünnî' diye kamu yönetiminin karar mekanizmaları dışında tutulmasını' eleştirdi; 'Bu ülkenin çocukları, sırf, 'sünnî ' diyerek, bu memleketin idaresinde niye söz sahibi olmasınlar?' dedi. Hattâ, geçen sene, ilk olarak 'Kürd' kavminden bir amiral'in, İran Deniz Kuvvetleri Komutanlığına getirilmesini hatırlatarak, onun da kürd olmakla birlikte, 'sünnî olmadığı'nı da açıklayıverdi.

Bu vesileyle belirtelim ki, İran Anayasası'nda 'Ehl-i Sünnet mezheblerinin, kendi iç eğitimlerini yapma özgürlükleri tanınmış' olsa bile, genel düzenlemenin 12 İmam (Caferîye) Mezhebi'ne göre yapılacağı, Anayasa hükmü olduğundan, o konuda farklı mezhebden olan 'Ehl-i Sünnet müslümanları'nın, 'yüksek karar mekanizmalarındaki vazifelere getirilmesi' muhaldir.

Bu bakımdan, Pizişkian'ın çoğunluktaki mezhebin bağlısı olanları kızdıracak bu yaklaşımının gündeme getirilmiş olması bile önemli bir merhaledir.

Evet, bu yaklaşımlar, kanûnen 'azlık' durumundaki kitlelerden Pizişkian'a belki rey getirebilir.. Ancaak, İran sisteminde, Cumhurbaşkanlarının bu gibi düzenlemelere el atacak salâhiyetlere sahib olmadığını Pizişkian da biliyordur elbette.. Çünkü, İran yönetiminde genel ve temel siyaseti belirleyen makam, Cumhurbaşkanlığı değil, 'Velâyet-i Faqih' ve 'İnkılâb Rehberliği' kurumu olup, bugün o makamda, Tebriz'in Khameneh kasabasından, çok güzel Türkçe de konuşan Seyyid Ali Khameneî bulunmaktadır. Yani, İran'da da farsçı, türkçü, kürdçü, arabçı ve belûçcu etnik cereyanlar bulunsa bile, hâkim olan; iddia edildiğinin aksine; 'pers kavmiyetçiliği' değil, 'İrancılık' ve 'mezhebî bağlılık' önde gelir.

*

Pizişkian, 'modernist' (İran'daki isimlendirmeyle 'ıslah-taleb') diye, Batı dünyasınca da teşvik ve tercih ediliyor. Onun seçilmesi halinde, ekonomik açıdan dar gelirli olan büyük kitlelerin, İran'a uygulanan ambargoların kalkabileceği umuduna yönelmesi de uzak ihtimal değildir.

İran ve bütün İslâm dünyası için hayırlı olan neticenin ortaya çıkması dileğiyle..

..Okuyucularla Hasbihal: Spor, tabiî çerçevesinden çıkarsa, siyaset konusu olması kaçınılmazdır
7 Temmuz 2024 Pazar

Pazar günlerini okuyucuların görüşlerine tahsis ettiğimiz hasbihal'in bir diğerine daha başlarken, muhterem okuyucularımızı selamlıyoruz:

*İstanbul'dan Neriman Köksal isimli hanım kardeşimiz diyor ki: 'Ben üniversitede tarih bölümünü seçtim, Osmanlı tarihini.. Bazı zaferleri okurken, elbette gurur duymuş ve bazı ağır yenilgiler karşısında da saatlerce gözyaşı dökmüşümdür. Her ne kadar, çevremizde bazan, 'Tarihte olup bitmiş, n'apalım yani..' diye geçiştirmek isteyenler olduysa da, ben yine de tarihi, sadece düne aid bir hadiseler yumağı olarak gören birisi değilim.. Sizin bir yazınızda başlık olarak kullandığınız, 'Tarih yalnızca dünümüz değil, bugün ve yarınımızdır da..' şeklindeki başlık, ben de öyle düşündüğüm için dikkatimi çekti..

Özellikle hele de son 300 yıllık tarihimizde öyle hadiseler var ki, zaferler vardır, sonu acı olmuştur; ya da bazı acı yenilgiler olmuştur, ama, sonra nice yeniden derlenip toplanmalara yol açmıştır.. Bunları yazmama ne mi sebeb oldu? Onu izah edeyim: Geçtiğimiz günlerde Türkiye ve Avusturya millî takımları, Avrupa Futbol Şampiyonası programı içinde karşı karşıya geldi ve Türkiye 2-1 kazandı.. Futboldan anlamasam da, ülkemin insanlarının kazanmasını elbette sevinçle karşıladım..

Ama, bir tarih Prof.'u, 'Viyana'nın 341 sene sonra fethedildiği'nden söz etmiş.. Evet, aynen böyle demiş.. Yani, 1683'deki 'İkinci Viyana Kuşatması' bozgununa gönderme yapmış.. 'Nükte yapmıştır diyecek oldum, ama, baktım, ciddî ciddî söylüyor..'

Koskoca bir tarih profesörüne yakıştı mı bu söz!.. Medya kuruluşlarının spor sahifelerindeki yorumcuların seviyesine düşmek değil mi bu?

--Evet, bu muhterem hanım kardeşimizin dile getirdiği konu, aslında toplumumuzun her kesiminde, sık sık görülen anormalliklerden birine işaret ediyor.. Gerçekten de, tarihi bu derece magazinleştirmek ve seviyesini bu kadar düşürmek, olacak şey değil.. Nihayeti, bir futbol karşılaşması..

60 yıl öncelerde de, 1964- Roma Olimpiyadları'nda ağır sıklet şampiyonu olan Cassius Clay isimli siyahî bir Amerikalı, hemen o şampiyonluğundan sonra, 'Ben artık Cassius Clay değilim.. 'Benim adım Muhammed Ali' deyince dünyanın sadece spor çevrelerinin değil, bütün dünya kamuoyunun da dikkatini çekmişti.. Ve elbette özellikle Müslüman halklar , o zamana kadar pek ilgi duymadıkları boks sporunu bile heyecanla takib etmeye başlamışlardı..

Ve hele de, Muhammed Ali'nin boks maçları gençlik yıllarımızın heyecan kaynaklarından birisiydi.. Buna bir de 1973'den sonra ülkeye televizyon da gelince, onun Amerika'daki maçları, burada gece yarısından sonraya rastladığından, televizyonu olmayanlar , televizyonu olan komşularına giderlerdi, gece boyu ve onun zaferi için dualar edilerek seyrederlerdi, heyecanla.. Buna bir de (merhûm) Muhammed Ali'nin sevimli hareketleri ve boksu barbarca bir kavga değil, bir müzik parçasını dinleyenlerin zarif hareketlerini andıran davranışları içinde yapması eklenince; seyrine doyum olmazdı..

Ama, o zaman da, Muhammed Ali'nin zaferi, İslam'ın zaferi gibi değerlendirilirdi, âvam / halk arasında ve, bu değerlendirmenin yanlışlığını kaleme alıyorduk o zamanlar da.. Çünkü, 'Muhammed Ali yenilebilirdi de.. O zaman, o yenilgi İslam'ın yenilgisi mi sayılacak?' diyorduk. Nitekim bir defasında M. Ali de nakavt olmuştu..

Evet, spor karşılaşmalarında, taraf tutulur ve herkes kendi tuttuğu tarafın kazanmasını ister. Ama, bunu bir savaş havasına taşımanın mânâsı var mıdır?

--Almanya- Frankfurt'tan Ali Osman Tunaboylu isimli okuyucu da, 'Türkiye -Avusturya maçında 2 gol atan bir oyuncunun, maçtan sonra el parmaklarıyla 'kurt başı' işareti yapmasına biz çok fazla bir önem vermedik, sonra gürültüler koparılınca, o zaman da gülüp geçtik, ama, Almanlar bunu çok büyüttüler; doğruu.. Ama, Türkiye medyası da işi abartmadı mı? Yok efendim, hem de İ. Ortaylı isimli tarihçi bile, bu kurt efsanesini türk kavminin sembolü olarak niteledi; kimileri de neredeyse kurt ve kurt başı işaretini kutsarcasına acaip yorumlar yaptılar..' diyor..

--Evet, bu okuyucunun yazdıklarını da bu kadarca özetleyebildik.. Doğrudur, konu, tabiî çığırından çıkarıldı.. Yok, efendim, Orta Asya'dan çıkmak isteyen türk kavmi, masallarda Asena ismi verilen bir dişi kurdun öncülüğünde, 'Ergenekon' denilen dağlardan, vadilerden veya tünellerle filan geçmiş..

Evet, hurafeler, âvam'ın gıdasıdır ve hattâ bazan âvâm'ın inancı haline bile getirilebilir.

*Mardin'den Aziz Muhtaroğlu isimli okuyucu ise şöyle diyor: 'İran'da son 10 gün içinde yapılan iki seçim öncesinde de, sizin yazılarınızdan çok istifade ettim.. Ve dün, ikinci turda, Mes'ud Pizişkian, yüzde 54'e yakın bir oyla Cumhurbaşkanı seçildi.. Ama, sosyal medyada 'İran'da ilk olarak bir türk'ün bu en üst makama geldiği' gibi laflar edildi.. Bu doğru mu?'

-- Bir defa şu noktayı belirtelim aziz kardeşim, Büyük Selçuklu Devleti'nin de merkezi olan İran, bölgenin büyük coğrafyası ve derin bir medeniyet zenginliğiyle çeşitli kavimlerden oluşmuştur; Osmanlı gibi.. Şah'lardan da niceleri türk kavmindendi.. İran'ı, 500 yıl öncelerde zorla şiîleştiren Şah İsmail ve onun sülalesi olan Safevîler de bir Türk hanedanı idi. Sonra diğer şahlardan niceleri.. Afşar ve Qacar Hanedanları..

45 sene öncelerde gerçekleşen İslam İnkılabı Hareketi'nden sonra da, -şimdi 35 senedir, en üst makam olan Rehberlik makamındaki Seyyid Ali Khameneî de 1982-1989 arasında cumhurbaşkanı olan bir Türk idi.. Keza yine o dönemde, 9 yıl başbakan olan Mîr Huseyn Mûsevî de bir Türk idi ve daha niceleri.. İran'da etnik köken değil, İrancılık ve mezhebî birlik en önde gelen ölçüdür.

.Hicret, kuvve'den fiile geçmek ve Tevhid'in kudret vakti...
8 Temmuz 2024 Pazartesi

Dün, Müslümanlar olarak 'Hicrî -Qamerî' takvimin Muharrem ayının ilk gününü idrak ederek 1446'ncı yıla girdik. Bu takvim, 'müslüman takvimi' idi.. Öyle diyoruz ve birbirimize tebrikatta bulunuyoruz da, Hicret'in ne derin ve ne büyük acılarla yoğrularak gerçekleştiği ve sonucu üzerinde uzun uzun durduk mu?

1 Muharrem, 'Ay Yılı' denilen 354 günlük 'yıl/sene' üzerinden hesab edilirse, Hicret-i Nebevî'nin yani, Hz. Peygamber (S)'in -neredeyse silme müşrik olan Mekke'lilerin ağır baskıları karşısında-, daha ileri atlamak için, geri çekilir gibi yaptığı hareketinin, Mekke'den Yesrib'e, -sonra adı, kısaca Medine olarak anılacak olan şehre- Hicret edişinin başlangıç noktası..

Üzerinden 1446 'Ay Yılı' geçmiş oluşunu bilhassa belirtiyoruz. Çünkü, eğer, dünya tarihinin akışını değiştiren o 'Hicret' hadisesi 365 günlük Şemsî/ Güneş Yılı denilen takvimle hesab edilse, Hicrî- Şemsî takvimin 1403 yılında olduğumuz hesab edilirdi.

Çeşitli dinler, medeniyetler ve ideolojilerin her birisi kendisine bir takvim belirler ve kendi tarihini onun üzerine oturtur.

Bu cümleden olmak üzere, Yahudiler 354 günlük 'Ay Yılı'nı kullanırlar. Dün, 7 Temmuz günü , İbranî takviminde 5784'üncü yılının '1 Tammuz'u idi. Yahudiler, kendi inançlarının temelini oluşturan dillerini, İbraniceyi ve kitablarının ibrani alfabesini de binlerce yıl sonra günlük olarak konuşulan bir dilin alfabesi olarak ihya etmişlerdir.

Hristiyanlar ise, Hz. İsâ'nın velâdetini, -muhtemel- doğum gününü, takvimlerinin başlangıcı olarak kabul etmişlerdir. Ama, bizde münevver/ aydın sayılmak için Avrupalılar gibi olmak şeklindeki 150-200 yıllık aşağılık duygusuna kapılanların, Avrupalıların takvimlerini ve alfabelerini almakla modern olacakları şeklindeki sefil anlayışlarını Müslümanlara, bir deli gömleği' gibi zorla giydirmeye ve kendi dayatmalarına karşı çıkanları binler halinde dârağaçlarında sallandırmak şeklindeki uygulamalara bile vardırdılar.

Bu arada ünlü Alman filozofu Friedriche Nietzsche de miladî- 1890'larda, bütün Hristiyan tarihini redd ile , kendi ideolojisinin tarihini 1 tarihinden başlatmıştı.

*

Hicret'in basit bir yer değiştirme olmadığı; kişinin doğup büyüdüğü, çalışmalarının semerelerinin sergilendiği ve yakınlarının, dostlarının, hatıralarının, mezarlarının bulunduğu mekânlardan, nice hicranlar çekerek, ama, büyük bir kararlılık içinde başka fizikî ve sosyal çevrelere gitmekten başka bir çarenin kalmadığı inancı ile gerçekleştirilen bir eylem olduğu gözden ırak tutulmamalıdır. Ve Mekke müşrikleri, Hz. Peygamber'i himaye etmekte olan amcası Ebû Tâlib'e gelerek, 'Söyle bu yeğenine, ne isterse verelim.. Bizim ilâhlarımıza, putlarımıza karşı çıkmasın... Yoksa cevabımız çok sert olur..' diyorlardı.. Hz. Peygamber ise, insanları yığınla 'ilâh'larla, 'put'larla köleleştiren şirk düzenine karşı, mücadelesinden asla vazgeçmek niyetinde değildi ve Allah'ın hür olarak yarattığı insanları köleleştiren her türlü düzenlere ve düzenlemelere, bütün sahte ilâhlara, put düzenlerine karşı, (Allah'dan gayri hiç bir ilâh yoktur' mânâsındaki 'lâilâhe illallah' bayrağını açıyordu.. Şirk düzeninin melikleri, generalleri, patronları, zenginleri ve askerleri ise, yükselen bu sesi boğmak istiyorlardı.

İşte o çetin hesaplaşma ortamında, Hz. Peygamber (S) yanına Ebubekr'i de alıp, bir gece, gizlice yola koyuluyordu.. Onu öldürmek isteyenler ise, evine baskın yaptıklarında, yatağında yatanın, Ali olduğunu ve 'avlarını kaçırdıklarının şaşkınlığı'nı yaşayacaklardı.. Ve arkalarından yetişmeye çalışacaklar ve onlar da bir mağarada saklanacaklardı.. Ve mağara önüne gelenler, mağaranın içinde olmasının imkânsız olduğunu, çünkü mağaranın giriş kısmı veya ağzı olan yerin, örümcek ağı ile örüldüğünü görüyorlardı. Yakalamak istedikleri düşmanları o mağaraya girmiş olsalardı, o örümcek ağı olmazdı.. Ama, o iki kişilik dev yolculuk tarih devirlerini yara- yara ilerlemek azmiyle hedefine doğru ilerliyordu..

1446-Hicrî-Qamerî yılının hayırlar getirmesi niyazıyla, sözün bundan sonrasını yeni nesiller arasında pek fazla bilinmeyen ve 1992'de vefat eden merhûm 'Niyazî Yıldırım Gençosmanoğlu'nun 'Hicret' şiirine bırakalım:

HİCRET

Bir korku, bir telaş, bir zifirî gam,

Kureyş beldesine indiği akşam,

Küfrün en kudurgan, en bed vaktidir..

Delirir korkunun uykusuzluğu,

Kavurur geceyi kan susuzluğu..

Şirk'in, Nübûvvet'e savlet vaktidir..

Mukaddes yataktan Murtezâ kükrer..

Ağızlar bir karış , el-ayak titrer..

Bu an, yomsuzluğun hayret vaktidir..

Mekke sayıklarken bâatıl uykuda,

En yüce dağların eteği suda..

Risalet deryasının med vaktidir.

Kaç gün doğup battı, kaç ay dolundu..

Zaman gelip çattı, emrolundu..

Kuvveden fiile geçme vaktidir..

Güvercin yuvası, örümcek ağı,

Böyle şey gördün mü, ey Sevr dağı

Hayretin yeri yok, ibret vaktidir.

Has güller açarken çağın bağrında,

İlâhî tecelli dağın bağrında,

Yâr'la, Yâr-i Gar'ın sohbet vaktidir..

Bir hadsiz sevincin Medine'sinden,

Yükselen 'Allah'u Ekber' sesinden,

Belli ki Tevhîd'in kudret vaktidir..

Binlerce göz yolda, gün, gece, şafak..

Bayraklar, bayraklar.. Yeşil-kızıl-ak..

Belli ki, İslâm'ın devlet vaktidir..

Buyurdu Sahibi, göklerin-yerin,

'Size gönderdiğim Son Peygamber'in

Bugün âlemlere rahmet vaktidir..'

.Bir ‘meczûb' bile değil; yerin üstündeki ‘yaratık'lardan birisi...
12 Temmuz 2024 Cuma

Yazının başlığını, yerin üstündeki, '....'lerden birisi şeklinde yazmıştım; 'kötü söz bizden ırak olsun..' diye, son anda değiştirdim; tedaîsi / çağrışımı yine de olsa bile..

İstanbul Hukuk'ta hocamız da olan İslam düşmanı olan bir 'ikonperest', 'Devrimler yarıda kaldı, keşke kalmasaydı; 'mürteciler' (dediği Müslümanlar) ile bir mütareke (silah terki anlaşması) yapılmış oldu..' dedikten sonra; henüz de ezilip sindirilemediğinden yakındığı 'Müslüman kitleler'i kasd ederek, 'mütareke artıkları' gibi bir laf kullanmıştı, 1973'de yazdığı bir makalede.. O zaman, günlük yazılar yazmakta olduğum 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde, ismini vermeden o kişiye cevaben, 1940'larda vefat eden Ferid Kâm'ın 100 yıl öncelerde yazdığı bir dörtlükteki bir mısrayı tekrarlayıp, 'Yerin üstündeki 'öküz'lerden birisi..' başlıklı bir makale yazmıştım. O dörtlük şu idi:

'Ne teaccüb ediyorsun, buna dünya derler,

Duyulan 'herze'lere onda nihayet yoktur..

'Yerin altında öküz var mı?' dedi bir meczûb,

'Onu bilmem' dedim, 'üstünde fakat pek çoktur!'

(Bu dörtlüğün daha net olarak anlaşılması için, ekleyelim: Bilindiği üzre, efsanelerde, 'Dünya bir öküzün boynuzları üzerinde durur; bu öküz, kafasını salladığında, yeryüzünde depremler olur' denilir..)

*

Yazımı okuyan o büyük 'hukuk prof.'u, 'Benim ismimi zikretmediyse de, bazı cümlelerimi aynen aktardığından mâtûfiyet gerçekleşmiş olup, yazının şiddetinden ruh dengem sarsıldığından..' diyerek, -ortalama memur maaşının 500 lira civarında olduğu o dönem için-, çok büyük bir meblağ olan '150 bin liralık' bir manevî tazminat dâvası açmıştı..

Neyse ki, şikayet sahibinin, 'tam teşekküllü bir 'Akıl ve Ruh Hastalıkları Hastahanesi'nden, 'ruh dengesinin o yazıdan dolayı sarsıldığına ve bu sarsıntının 150 bin lira ile telâfi edilebileceği'ne dair bir rapor alması gerektiğini isteyip, 'bu yazışmaları da sütunumda, bütünüyle, kamuoyu ile paylaşacağımı' belirtince, talebini sürdürmekten vazgeçmişti..

*

Şimdi bu konuyu niçin mi hatırladım?

Değerli bir kalem adamı ve mütercim olan Cemâl Aydın dostum, dün bir video gönderdi, 'ırkçılık virüsüne yenik düşmüş bir kişinin 'herze'lerine bakar mısınız..' notuyla..

Video, muhtemelen Suriye'de veya bir başka Arap ülkesinde hazırlanmıştı.. Ve Arapça olarak takdim cümlesinde, Türkiye'deki Suriyelilere karşı girişilen saldırılara bir örnek olarak, 'Suriyelilerin ve Arapların insan olmadığı'na dair Türkçe bir konuşma metni ve altında da Arapça tercümesi veriliyordu.

Konuşan, 'alçağın alçağı' -kendi ifadesine uygun olarak demek gerekirse- bir 'yaratık'; yaklaşık 25-30'larında..

Merhûm Ferid Kâm'ın dörtlüğünde tavsif ettiği tiplerden birisi..

Bu 'müstekreh yaratık', kamuya açık bir alanda, yığınla insanların karşısında, 'Türkiye'de bugün, 'Afganlı, Pakistanlı, Arab milyonlarca 'yaratık' bulunduğundan bahsediyor; 'Bunlar insan değil..' diyor, o videoda.. Çevreden, cılız 1-2 itiraz olunca da daha bir dikleşip küstahlaşıyor: 'Ben bu işin genetiğini çalıştım.. Bunlar genetik olarak, genleri gelişmemiş olduğundan insan değil, bunlar hayvan!.' diyor..

Karşınızda, genç bir Hitler veya Netanyahu ve emsali tipler konuşuyor zannedebilirsiniz..

Ve devamı sadece hezeyan / saçmalık değil, zehir kusuntusu.. 'Emperyalist şeytanî güç odakları'nın içimizde -hem de genetik ilmi adına-konuşturduğu bir 'yaratık..'

O 'yaratığın' sözleri Arapça olarak da tercüme edilmiş, 'Görün, Türkiye'de bize nasıl bakılıyor..' dedirtmeyi hedefleyen bir alçaklık ve ihanet tuzağı..

Bu alçakça zihniyeti bu ülke insanına ve kamuoyuna daha bir bulaştıran ve prof. bile olmuş bir siyasî parti başkanı, 'İblis'e tilmizliğimin bu dereceye varacağını tahmin etmemiştim..' diye gururlanabilir.

*

'Tîn Sûresi'nde, 'Biz insanı en güzel şekilde halkettik' diyen 'Hâlîq'ımıza savaş açarcasına, fıtrat itibariyle, 'insan' olarak yaratılanlar arasında ırk, renk, dil, kavim ve sair farklılıklarını, 'genetik ilminin gerçeği' diyerek yüz milyonlarca -Müslüman halkı- aşağılayan bu gibi 'hizb'uş-şeytan'ın, şeytan taifesinin 'toplum'dan tecrit edilmesi için, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, Adâlet Bakanı Yılmaz Tunç ve de savcıları vazifeye çağırıyorum.

Toplumu, 'genetik ilmi' adına, şeytanî hedeflere yönlendiren böylesi 'yaratık'lar zincirlenmezse, bunun sonu gelmez.

*

Bir diğer konuya da kısaca değinelim:

Dün, Srebrenitsa'daki katliâmın 29'uncu yıldönümüydü..

1993'te başlayıp, 'Avrupa'da bir Müslüman devleti istemiyoruz..' diyerek, 250 bine yakın insan modern-çağdaş Avrupa'nın ortasında, sırf Müslüman oldukları için öldürülürken; ve o zamanki Amerikan Sav. Bakanı Warren Christopfer, 'Bosna'da bizim ulusal menfaatlerimizi ilgilendiren bir durum yoktur' derken; Fransa Başkanı Mitterand ise, 'Ben Elisée Sarayı'nda olduğum müddetçe, Belgrad tarafına bir tek Fransız mermisi bile atılamayacaktır..' garantisi veriyor ve oluk oluk Müslüman kanı akıtılmasına 'yeşil ışık' yakılıyordu; şimdi tıpkı Gazze'de olduğu gibi..

Birleşmiş Milletler, çoook sonra devreye girdiğinde, Srebrenitsa, BM'nin açıklamasıyla 'Uluslararası Güvenlikli Bölge' ilân edilmiş ve Müslüman erkeklerin, 'Silahlarını bırakıp bu kasabaya sığınması durumunda kendilerine dokunulamıyacağı' açıklanmıştı.. O çaresiz Müslümanlar da öyle yapmışlardı.. Şehrin güvenliğini de Hollandalı askerlere emanet edilmişti. Sadece o gün, 9000'e yakın 'silahsız Müslüman erkekler', sırb milislerce kendilerine kazdırılan hendeklerin kenarında katledilip, hemen oracıkta defnedilirken, Hollandalı askerler, 'hiçbir şey görmemiş'lerdi.

'Sırp milislerin cinayetlerine aynıyla karşılık verelim..' diyen mücahidlerine ise, (merhûm bilge Müslüman) Aliya İzzet Begoviç, 'Onlar bizim öğretmenimiz değil, düşmanımız.. Savaşın kural ve ahlâkını onlardan öğrenecek değiliz..' diyordu..

Ve, sonunda da, Aliya İzzet Begoviç, Kasım-1995'deki Dyton Andlaşması'nı, Amerikan dayatmasıyla, 'Ben Bosna'nın bu kadarını kurtarabildim; gelecek nesiller de daha fazlasını kurtarsınlar..' diyerek ağlaya-ağlaya imzalamak ve o 'deli gömleği'ni giymek zorunda kalmıştı.

Bu acıları ve tarihî hesaplaşmanın mantığını unutursak, daha çook Endülüs'ler, Keşmir'ler, Balkanlar, Filistin'ler, Gazze'ler, Çeçenistan'lar, Bosna'lar, vs. yaşarız..

Mazlûmiyet içinde katledilen bütün Müslümanları, acılarını unutmadan, rahmet ve dualarla anarak..

**

‘Liderini bulan bir Müslüman halk' ve ‘halkını bulan bir lider' -1-
14 Temmuz 2024 Pazar

Okuyucularla Hasbihal...

Pazar günleri okuyucuların görüş, taleb ve tenkidleri etrafında yapmakta olduğumuz bu Pazar Hasbihali'ni, istisnaî olarak, 15 Temmuz 2016'daki ihanete karşı yükselen ilk şanlı direnişin hikâyesine ayıralım...

Yarın, 15 Temmuz 2016'da yaşadığımız bir büyük ihanetin, tarihimizde ilk kez olarak bir liderin, ölümü göze alarak direnmesi ve kendisine, milletin verdiği temsil yetkisini korumak üzere, ölümü göze alarak direnişiyle kendi ruhlarında da uyanan 'zorbalığa boyun eğmemek' idrakiyle, milyonların, meydanlara çıkıp o ihanet ve zorbalık gösterisini etkisiz hale getirmelerinin, ülkelerinin kendi ordularının işgaline karşı çıkışlarının 8. Yıldönümü.

O ihanet ve fitne ateşinin arkasında hangi emperial-şeytanî güçlerin olduğunu bilmiyor değiliz. Asıl mesele, kuklayı değil, kuklacıbaşını görmek.

*

Önce, biraz kendi dışımızdaki dünyadan bir örneğe bakalım..

General Charles De Gaulle ( Şarl Dö Gol) , Fransa'da İkinci Dünya Savaşı'nın ağır şartlarından kurtulamayışın arka arkaya getirdiği hükûmetlerin ülkeyi bir öncekinden daha beter bir noktaya sürüklemesinin çıkmazları içinde, 1958 yılında zamanın Fransa Cumhurbaşkanı, 'Fransa artık idare edilemeyecek bir büyük sosyal kaos içindedir. Bu durumdan kurtuluşu sağlayacak tek lider olarak, General De Gaulle'ü görüyor ve onu vazifeye davet ediyorum' diyor ve yerini ona devrediyordu.

'Bir toplumun hayatında tek kişinin rolü ne olabilir?' denilebilir. Ama meselâ bir çok büyük başarısızlıklarına ve hele de 1810'larda 670 bin kişilik bir orduyla çıktığı Rusya Seferi'nden ağır bir yenilgiyle ve sadece 30 bin kişiyle döndüğü halde Napolyon, 240 sene öncelerdeki o şaşırtıcı câzibesinden, Avrupa'da bugün de bir şey kaybetmeyip, sadece Fransa'nın değil, bütün Avrupa tarihinin hâlâ unutulamayan 'sihirli lider' tiplerinden biridir.

General De Gaulle de, iktidara gelir gelmez, sanki elinde bir sihirli değnek varmış gibi ülkeyi o kaos halinden kurtarmakta tahmin edilmesi zor bir başarı gösteriyordu.

En başta da, Cezayir'de ki 1,5 milyonluk Fransız Ordusu'yla, Müslüman Cezayir halkına hükmedemeyeceğini anlayıp, o orduyu Cezayir'den çekme kararını açıkladığı zaman, Cezayir'deki o dev ordunun 5 ünlü generali, Paris'teki merkezî hükümet'e isyan ve anavatan Fransa'yı işgale yeltendikleri zaman, De Gaulle, bütün Fransa'yı Cezayir'deki kendi Fransız ordularına karşı adım adım savunmak için, sokaklarda halkla birlikte her yerde barikatlar kurdurmuş ve isyancı generaller bir hafta kadar süren bir isyandan sonra teslim olmuşlar ve Cezayir'in istiklali o şekilde tanınabilmişti.

Ve aradan 3 sene geçmeden De Gaulle, Fransa'nın ilk atom bombasını Büyük Okyanus'ta başarıyla denediğini ve artık Amerika emrinde hareket etmeyeceklerini açıklayıvermişti.

Dahası, De Gaulle, Amerikan doları'nın hâkimiyetine de karşı çıkmış ve 'dünya düzeninin, Amerikan matbaalarında basılan yeşil dolar kâğıtlarıyla değil, geçmiş zamanlarda olduğu gibi yeniden, altın üzerine kurulması gerektiği'ni dile getirmişti.

O zamanlar, derin siyasî konuları düşünen büyüklerimizden birisi, 'Aha.. İşte şimdi, De Gaulle, kendi ayağına kurşun sıktı. Çünkü Amerika, kendisine bu kadar açıktan meydan okuyan bir kimseyi iktidardan düşürmek için her şeyi yapar.' demişti.

Öyle de oldu ve De Gaulle, Fransa'daki dahilî yönetimin eyâlet- vilâyet sistemini değiştirmek konusunda bir referandum'a 'Hayır' denilmesi halinde, bunu, 'halkın kendisine itimadının kalmadığı' mânâsına alacağını açıklamış ve referandumdan 'hayır!' sonucu çıkınca da, hemen istifa edip köyüne çekilmişti. Bizim söz konusu büyüğümüz de 'İşte, bu neticeyi hazırlayan Amerika'dır. Amerika hesabını böyle dolaylı yollarla da yapıp, intikamını alır' demişse de, siyasî tecrübemizin azlığından bunu anlamakta ve hadiseler arasında mantıkî bir ilgi kurmakta yine de zorlanmıştık.

*

Bununla asıl ele almak istediğim konu arasında ne alâka var diyenler çıkabilir.

27 Nisan 2007'de gece yarısı dönemin Gnkur. Başkanı tarafından televizyondan okunan ve 'Biz ordu olarak bu hükûmete itaat etmiyoruz' mesajı verilen 'askerî muhtıra'yı Tayyib Bey elinin tersiyle fırlatıp atınca. O muhtırayı verdiren iradenin arkasında kimin olduğunu elbette biliyordu.

Hele de, Şubat-2009'da, İsviçre/ Davos'daki bir toplantıda, Tayyib Bey, o zamanki İsrail rejimi C. Başkanı Şimon Peres'e, 'One minute!' çekince. Başta bizdeki ana muhalefet lideri D. B. âlenen olmak üzere; Tayyib Bey'in en yakınındaki isimlerden 'stratejik derinlik' uzmanları gibiler ise, kapalı devre bir toplantıda, 'Eyvah, bütün dış siyaset dengelerimiz alt-üst oldu.' demekten kendilerini alamamışlardı.

Hattâ 'Amerika bu kafa tutmayı sineye çekemez.' diyenler de olmuştu.

Böyle diyenler de boş konuşmuyorlardı.

Çünkü onlar da biliyorlardı ki, NATO üyesi olan bütün ülkeler, NATO'nun asıl beyni olan Amerika'ya haber vermeden gerek ülkeleri içinde, gerekse ülkeleri dışında, hiçbir askerî harekât yapamazlardı. Evet, asıl olan, kuklacıbaşını görmek.

Her birisi millete ne büyük acılar ve felaketler yaşatan 27 Mayıs 1960, 12 Mart 1971, 12 Eylûl 1980 ve 28 Şubat 1997 askerî darbe zorbalıkları ve 27 Nisan 2007'deki 'Askerî Muhtıra'lı müdahale teşebbüslerinin hepsinin de arkasında evet, NATO'nun beyin ülkesi vardı.

Ve 15 Temmuz 2016'daki kanlı darbe ihaneti de, aynı şeytanî merkezlerden tezgâhlanıyordu.

Ama artık, ilk olarak eğilmeyen ve milletin verdiği temsil salâhiyetine sâdık kalmak uğrunda, ölüme de 'Hoş geldin!' diyebilecek bir kararlılık sergileniyordu Tayyib Bey tarafından. Ve inşallah, bu tek ve istisnaî bir örnek olarak da kalmaz; kalmamalıdır.

Bu konuya, yarın da devam edelim, inşaallah.

.'15 Temmuz Hıyaneti' de, bütün darbeler gibi, 'sadakât' yeminleriyle sahneleniyordu... -2-
15 Temmuz 2024 Pazartesi

'Darb, darbe, 'vurmak, vuruş' demektir, Arapçada...

'Hükûmet darbesi', bir Hükûmeti, rejimi, kendi içindeki güç odaklarının devirmeye 'eylemler bütünü'dür. Fransızca olarak, 'Coup d'État' (kudeta) denilir.

Bu yöntemde, önceden kabul edilmiş/ ettirilmiş kanun ve kurallara sadakatle bağlı kalacaklarına söz vermiş veya yemin etmiş güç odaklarının gizli faaliyetleri veya dışarıdan herhangi bir güç odağının o sistemdeki iktidar sahiplerini bertaraf etmeleri mânâsındadır. Önceden kabul edilmiş olan bu sistem veya kuralların mutlaka doğru olması gerekmez. Önemli olan, o sistem ve kurallar manzumesinin önceden kabul edildiğinin alenen beyan edilmiş olmasıdır.

*

Konuyu genel hatlarıyla bu şekilde ortaya koyduktan sonra..

Saltanat sistemleri ve kuralları içinde kendilerine sıra gelmeyeceğini düşünerek kendinden öndekileri değişik yöntemlerle bertaraf veya katlederek saltanata -iktidar gücüne erişenler de darbecidirler ve 'saray darbeleri'ne sadece bizim tarihimizde değil, bütün dünyadaki saltanat sistemlerinde de yığınla örnekler vardır.

*

Sadece son 200 küsur yılımıza bakacak olsak.. Kabakçı Mustafa Ayaklanması sırasında Sultan 3. Selim'in öldürülmesi ve iktidarı ele geçirmeye çalışanların, Alemdâr Mustafa Paşa tarafından bastırılmasını ve Şehzâde Mahmûd'un 16 yaşında 2. Mahmûd olarak tahta çıkarılmasını hatırlayalım.

Sultan 2. Abdulhamîd'in, 1908'deki 2. Meşrutiyet'i takiben, 31 Mart 1909 Hadiseleri sonunda, 'Maqaam-ı Uzmâ'y-ı Hılâfet'e ve Saltanat-ı seniyye'ye ve Padişah'a bağlı kalacakları'na yemin ederek, sistemin içinde yer alan, başta 'İttihad-Terakki Cemiyeti' olmak üzere yığınla teşkilatlar..

O noktada, sadece o darbeciler değil, Sultan Abdulhamîd'in, 33 yıllık bir saltanattan sonra, darbecilerin dayatmalarına boyun eğmesi de, 'kanun devleti' anlayışı açısından, en azından darbe yapanlar kadar üzerinde durulmayı gerektiren bir zaaf halidir ve sonraki nice darbe hareketlerinde de o zafiyet ve pasiflik örneği, nicelerini korkmaya ve nicelerini de daha cür'etli davranmaya sevk etmiştir.

*

Kezâ, son Padişah Vahiduddin'den, 'Maqaam-ı Hılâfet'e ve Saltanat'a sadakat yeminleri' ederek rütbeler, salâhiyetler, maaşlar, mansıplar alanların, sonra fırsatını bulup o sistemi bütünüyle havaya uçurmaları da tipik bir 'hükûmet darbesi'dir. Değişen, sadece iktidar makamlarının ismi ve oralarda oturan kişilerdi.

1924 tarihli 'Teşkilat-ı Esâsiye Kanûnu'nun (sonraki isimlendirmeyle Anayasa'nın) 1960 Askerî Darbesi'yle kenara konulması ve iktidar mensuplarının, milletin iradesini temsil ettikleri iddiasıyla seçilip, darbeci güçlere direnememesi, ölümü göze alamayışları da bir diğer kötü örnek.. Ve 1950-60 arasındaki 10 yıllık Demokrat Parti kadroları, başta Başvekil Adnan Menderes olmak üzere idâm ve hapis cezalarıyla saf dışı edilirken, kendilerine yapılan suçlama Anayasayı ihlâl ettikleri suçlaması idi. Halbuki, bu suçlamayı yapanlar, o anayasayı tamamen kaldırarak iktidara el koymuşlar ve İstanbul Üniversitesinin nice kocaman kocaman hukuk prof.ları bu garabete karşı çıkmak ne kelime, bir de 'o darbenin meşruiyeti / kanunlara uygunluğu' konusunda fetvâlar sâdır eylemişlerdi..

Hemen ekleyelim, -o zamanki yaygın deyimle- o ihtilal'i, hükûmet darbesinin yolunu, laik rejimin ikinci şefi ve diktatörü olan İsmet Paşa, 'şartlar oluşursa, ihtilal meşrû olur...' diye aylarca önceden açıyor ve 'Sizi ben de kurtaramam..' diyordu..

İlginçtir, Türkiye'deki İngiliz ve Amerikan Elçiliği'nin o ihtilalden 40 gün öncesine aid belgeleri, bir 'askerî darbe'nin olacağını ve İsmet Paşa'nın da darbecileri desteklediğini gösteriyordu.

*

12 Mart 1971 Askerî Darbesi'yle devrilen Başbakan Demirel ise, 'Ya, bana da tank-top-uçak versinler, ya da onlar, tankları-topları ve uçakları ve de rütbelerini bırakıp, gelsinler de siyaset meydanında rekabet edelim..' diyordu.

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'ni ise, Amerikan NATO Başkomutanı General Alexander Haig, zamanın Amerikan Başkanı Jimmy Carter'a, 'Bizim çocuklar Türkiye'de bir darbe yaptılar..' diye müjde veriyordu. General Kenan Evren ise, 'darbe yapacağımızdan hanımlarımızın bile haberi yoktu..' diyordu..

*

28 Şubat 1997 Askerî Darbesi öncesinde, Erbakan'ın başbakanlığı sırasında, Abdullah Gül başkanlığında Amerika'ya giden TC heyetinde yer alan Çevik Bir isimli general , Amerikan dışbakanı Mss. Madeleine Albright'in başkanlığında yapılan toplantıda, açıkça, 'Ben ve arkadaşlarım, bu hükûmetle mücadele edeceğiz' diyor; Albright ise, 'Aman, parlamento aritmetiği yoluyla düşürün hükümeti..' diye direktif veriyor, yöntem gösteriyor ve öyle de yapılıyordu.

*

Evet, Amerika ve bütün Batı dünyası, hele de son 250-300 senedir, Osmanlı ve dolayısıyla Müslüman dünyasını kendileri için tehdit olmayacak bir çizgiye getirmek için, 'La Question d'Orient' / Şarq Mes'elesi' dedikleri konuda, yığınla projeleri geliştirmekle meşgul idiler ve geçmişteki bütün darbelerde onların akıl hocalığı, yönlendirmesi, teşviki vardı.

Ama, bütün bunlara karşı içerde, sosyo-psikolojik bir tepki de giderek büyüyordu ve işte bunun içindir ki, NATO aracılığıyla, TSK'nin içindeki bir takım hainler, Amerikan emperyalizminin yönlendirmesinde olduğu artık ap-açık ortada olan ve Müslüman halkımızın inancını da kullanmakta bir özel bir yöntemle güçlendirilen bir kişi ve taraftarlarının işbirliğiyle, darbeler geçmişimizin en kanlı hıyanetine başvurmaktan başka çarelerinin kalmadığı kanaatiyle, en alçak yöntemlere başvurmuşlardı..

Ama, kendisine emanet edilen millet iradesini savunmak adına, tahmin edemedikleri derecede bir kararlılıkla karşılarına dikilen bir Tayyib Erdoğan liderliğiyle ve onu takip eden milyonların, 'Ezan' sesleri ve 'Allahuekber' feryatlarıyla karşılaşıp yenilgiye uğratılacaklarını hesap edememişlerdi.

O alçak ve kanlı hıyanete karşı sergilenen ve emperyal güç odaklarının her birinin çok mutsuz olduğu bu ilk şanlı direniş, evet, tek örnek olmamalıdır ve zulme direniş şuûrunun kervanı da dönüşü olmayan şekilde yola çıkmıştır; 'elhamdulillah'...

*

NOT: Yarın, Hicrî -Qamerî takvimin 10 Muharrem günü.. Müslüman tarihinin en acı facialarından olan Kerbelâ'nın, İslâm Milleti'nin kalbine 13 asır öncelerde saplanan ve halâ da bir hançer gibi duran yıldönümü..

Daha çok, 'ne ve nasıl oldu' etrafındaki duygu paylaşımlarıyla anılan bu facianın biz de 'niçin'i üzerinde Çarşamba günü yazımızda durmaya çalışalım, inşaallah..

*

Bugün, tam da ‘Lâ şiîyye, Lâ Sünniyye.. Vahdet-i İslâmiyye..' sözünü yeniden hatırlamanın günü değil mi? -1-
16 Temmuz 2024 Salı

Pazar- Pazartesi günlerindeki yazılarımı, 15 Temmuz Hıyaneti'nin 8. yıldönümü dolayısıyla yazmıştım. Ve sonraki yazı günüm de 17 Temmuz 2024 Çarşamba günü idi. Onun için de, pazartesi günü yazımın sonunda, 16 Temmuz gününün, Hicrî- Qamerî 1446 yılının Muharrem ayının 10. günü olduğunu hatırlatmıştım. 10 Muharrem, yani, Yüce Peygamber'in torunu Hz. Huseyn'in ve sırf Peygamber torunu olması dolayısıyla, Emevî sultanı Yezid b. Muaviye tarafından katlettirildiği gün..

Bu konuya çarşamba günü değinmek ümidimi dile getirmiştim. Ancak, bu 10 Muharrem gününü sessiz geçip, bir gün sonraya bırakmaya gönlüm izin vermedi. Ayrıca, yarına yetişeceğimize dair bir garantimiz de yok..

Bu vesileyle, 10 Muharrem yazısına başlayabilirim..

*

Sanıyorum, 1975-76'lardaydı.. Günlük yazılar yazdığım Millî Gazete'de, 'Muharrem Çığlıkları ' başlığıyla bir makale yazmış ve şimdi değineceğim konu etrafındaki müşahede, tesbit ve temennilerimi dile getirmiştim.. Şimdiki gibi dijital imkânlar olmadığından, o eski yazılarımın çoğu elimde değil, şimdi..

1978-79'larda, İran'da, Şah M. Rıza Pehlevî aleyhinde başlayan ve bütün dünyayı hayretlere düşüren dev protesto gösteriler, bütün büyük şehirlerde, önde çarşaflı hanımlar ve arkada erkekler, milyonları buluyordu.. 'Allah'u Ekber!.' feryatlarıyla yürüyen bu milyonların üzerine Şah düzeninin askerlerince açılan ateşlerle yüzler- binler değil, on binler öldürülüyordu.. Ki, ölümlerin sayısının 100-150 bin arası olduğu ifade edilir..

'Allah'u Ekber!' nidâlarından ayrı olarak, diyebilirim ki ikinci sıradaki şiar/ (slogan)'lardan olan ve de (Hedefimiz İslâmî Vahdet / İslam Birliği..) mânâsında, 'Lâ Şiîyye- Lâ Sunniyye.. Vahdet-i İslâmiyye..', (Şiîlik- Sünnîlik yok.. İslamî vahdet!.) nidaları âsûmana yükseliyordu...

*

Bu sözlere hangi müslüman karşı çıkabilir?

Evet, ama, şiîlik /alevîlik ve sünnîlik neydi?

'Sünnîlik' demek, İslam'ın anlaşılması , yorumlanmasına ve yaşanmasında Hz. Peygamber (S)'in söz ve hareketlerini esas alan cereyan demekti.. Ama, meğer bunları esas almayan bir Şiilik ve Şii Müslümanlık mı vardı?

Kezâ, taraftarlık etmek mânâsına gelen şiîlik ve alevîlik de Hz. Ali'yi sevmek ve ona taraftarlık etmek mânasındaki cereyan demektir. Ama, meğer, Hz. Ali'yi sevmek ve onun yolunu takib etmek mânasında 'Alevi' olmayan Sünni, Müslüman mı vardır? Aynı şekilde, Sünnîlik de, Kur'an'ın, İslam'ın anlaşılmasında Hz. Peygamber'in söz ve hareketlerini aslî ölçü kabul etmeyen Şii Müslümanlar mı vardır? Yani, Şii Müslümanlar da gerçekte Sünnîdirler ve sünnîler de Şiîdirler..

İşte o zaman, 'Ama.. Şey.. Yani..' gibi indi mülâhazalarla, hiçbir şer'î temeli olamayan yorumlar dile getirilmeye başlanır.. Çünkü, tarihin tortuları bu isimlendirmelere, Müslümanlara zarar veren yeni mânâlar yüklemiştir. Sonraki asırlarda, geliştirilen birtakım yaklaşımlar maqabl'e, önceye teşmil edilmeye çalışılır.. Halbuki, Hz. Âli'nin, ve Hz. Huseyn'in Hz. Peygamber'den aldığı ışıktan daha parlak bir özelliği var mıdır? Câhil kimseler dışında, böyle bir iddiada bulunabilecek bir Müslüman tasavvur olabilir mi? Şiî Müslümanlarca da sevilerek okunup dinlenen bir ilâhî'deki, 'Ay Ali'dir, gün (güneş) Muhammed..' ibaresi, her şeyi yerli yerinde ne güzel ifade eder..

Hz. Peygamber'in irtihalinden, dünyamızdan ayrılışından sonra, Hz. Ali'nin, kendisinden önceki ilk üç Halife ile bir ihtilafı olmuş mudur ki, tarihin daha sonraki dönemlerindeki bir takım acı hadiseler cereyan etmiş olsa bile, o acıları maqabl'e teşmil ederek, bütün bir Asr-ı Saadet'i de karartmaya çalışmanın nasıl bir mantığı vardır?

*

Lübnanlı büyük Şii Müslüman âlim, merhûm Allâme Muhammed Fazlullah'ın, vefatından önceki son yıllarında yaptığı bir konuşmada, başta, 'Hz. Fatimâ'nın kaburga kemiğinin kırıldığı' iddiası olmak üzere, şiî kültüründe, 'tarihî gerçek adına..' diye anlatılanların tarihen de, aklen ve mantıken de bir dayanağı yoktur..' şeklindeki sözlerini reddedecek başka bir şiî Müslüman âlimi olmamıştır. Ama, hâlâ da, nice 'mersiye /ağıt' okumalarda, 'Ey pehluyu şikeste Duht-i Peygamber / Ey, kaburgası kırık Peygamber Kızı..' diye bir ağıt okunmaya başlar başlamaz, gözyaşları sel olmuyor mu?

Dahası, 'Kerbelâ Faciası' üzerine, kalbi yanmayan, aklı başında bir Sünni Müslüman tasavvur olunabilir mi?

*

1979'daki İslam İnkılabı Hareketi'nin en önemli âlimlerinden olan ve o inkılabın birinci yılında, İslam düşmanlarınca katledilen Âyetullah Murtezâ Mutahharî, 'Hamâse-i Huseynî' ismiyle yazdığı 3 ciltlik eserinde, Hz. Huseyn'in Kerbelâ'da şehadetiyle sonuçlanan büyük zulüm üzerine, son asırlarda yapılan tuhaf mâtem merasimlerinin ilk asırlarda asla olmadığını ve Şah İsmail ve sonrasında yığınla hurafeler karıştırılarak yapılan merasimlerde Hz. Huseyn'e yapılan zulmün, Yezid ve rejiminin yaptığı zulümden daha hafif olmadığını, Kerbelâ ziyaretlerinde okunan 'ziyaretnâme'lerin Kur'an'ın yerine geçtiğini; 'âdâb-ı din' yerine, 'âdât- ı din'in (din adına bir takım adetlerin) yerleştirildiğini de yazmış ve 'İlk Halifeler, Hz. Peygamber'in Halifeleri değil miydi ki ve de Peygamber Hanımları, Kur'an hükmüyle, Umm'ul-mu'minîn (müminlerin annesi) iken, onlar aleyhinde nasıl konuşulabilir? Şiîlik veya Sünnîlik adına câhil veya kasten saptırıcı olanların rivayetlerini ne zamana kadar tekrar edip duracağız?' demişti.

Ve, İslâm ve Müslümanlara düşmanlıkları yüzünden, bütün emperyal- şeytanî güçler kendi aralarındaki nice düşmanlıklarını kenar koymuşken; Müslümanlar 'tek millet' olduklarının idraki için daha ne bekliyorlar?

Bu konuda, Muhammed İqbâl'in 'Kerbela Faciası'nın Esrarı' üzerine yazdığı ve her Müslümana yüksek idrak bahşeden şiiri hatırlamak bile yetmez mi?

-Bu konuya, yarın da devam edelim, inşaallah..-

*

Emperial-şeytanî güçler tek cebhe haline saldırırken, 'İslam Birliği' çok mu ütopik bir ideal?
17 Temmuz 2024 Çarşamba

Önce bir tavzih..

İslâm Milleti'nin kalbine 13 asır önce saplanan bir hançerin acıları Müslüman dünyasını hâlâ da iki yakasını bir araya getiremez duruma düşürmüş bulunuyor. Bugün, halklarının ekseriyetini Müslümanların teşkil ettiği için Müslüman coğrafyaları ve ülkeleri denilen dünya kesiminde, 55'den fazla devlet ve de, 2 milyara yakın bir dev nüfus.. Ve amma, bütün dünyadaki sayıları 25 milyonu bulmayan siyonist haydutlar çetesi durumundaki İsrail rejiminin, 75 yıldır yaptıklarına tüy dikmek mesâbesinde olan son Gazze barbarlığı karşısında çaresiz durumdayız.

Bunun en önemli sebeplerinden birisi de, Hucûrât Sûresi- 10. âyette, sarihen, 'Müminler ancak kardeştirler.' denildiği halde, yığınla grupların oluşmuş olması ve her taifenin de kendisini 'fırqa'y-i nâciye/ kurtulmuş fırka' olarak bilmeleri ve diğerlerinden uzak kalmalarıdır.

Bu sonuca da şaşmamak gerekir. Çünkü, her inanç grubu, kendisini en doğru bilmek zorundadır. En doğru olanın kendi inandığı tarz o ve şekil olduğunda şüpheye düşen kişi, zâten, o inanca pamuk ipliğiyle bağlı demektir..

Dün , 10 Muharrem idi. Hz. Peygamber (S)'in torunu Hz. Huseyn'in ve sırf Peygamber torunu olmasından dolayı onu kendileri için tehlikeli görenlerce Kerbelâ çölünde 'şehîd' edilmesinin Müslümanlar arasında ilk büyük ve derin ihtilafın ortaya çıkmasının yıldönümüydü..

Bu sebeple bu konunun temelinde neler olduğunu yazmaya çalışırken, 45 yıl öncelerdeki milyonluk gösterilerde yükseltilen, 'Lâ Şiîyye, Lâ Sünniye.. Vahdet-i İslâmiyye..' şeklindeki şiarlardan da söz etmiştik, sonra gelinen noktalarda o söze bağlı kalınıp kalınmadığı konusunu da konuşmak için..

Bundan bazı okuyucular, 'şiîliği ve sünnîliği' reddetmek veya ikisine de karşı çıkmak gibi ütopik bir dünya düşünüldüğünü anlamışlar.. Halbuki, sadece bu ikisi değil, daha yığınla cereyanlar, yorumlar çıktı, 13 asır boyunca.. Oradaki o söz, onları reddetmek mânâsında değil, yorum farklılıklarına ve her birisinin var olmasına rağmen; Tevhid ve Nübuvvet temelinde ve 'İlâ'y-ı Kelimetullah' (Allah'ın dininin yüceltilmesi) hedefinde birleşilmesi noktasına işaret için söyleniyordu..

Birbirimizi, tarihî , coğrafî, etnik ve ırkî farklıklarına bakarak, birbirini anlamaya çalışmak yerine, birbirimizle uğraşıyoruz.

Bu satırların sahibi, kendisini bir Müslüman olarak ve Müslümanlar arasındaki tarihî farklılıklar arasında ise, İslâm'ın Sünnî yorumuna bağlılığını hiç bir yerde gizlemeyen ve bundan asla rahatsız da olmayan birisidir. Ama, 'Müminler ancak kardeştir..' meâlindeki âyetin şümulü içinde kimler girer, bunu Allah bilir..

Çünkü, Tevhîd, yani, 'Lâilâheillallah' inancına, Hz.Muhammed'in nübüvvetine, Kur'an'a, bağlı, 'Ehl-i Kıble' olan insanları, iman kardeşi olarak bilirim. Bu, kendim de dahil, bu ölçüler içindeki herkesi kusursuz, hatasız bilmek mânâsında da değildir. Dünyanın pek çok yerinde irili-ufaklı pek çok Müslüman cemaatlerle karşılaşmış birisi, inanç açısından değil, ama, inancın yorumlanması, tefsir ve tevili açısından çok farklı olduğum kişi ve gruplar gördüm.. Herkesin, tıpatıp, aynı şekilde inanması, düşünmesi de esasen mümkün de değildir. Herkesin, idrak seviyesi, müşahede ve muhakeme gücü aynı farklıdır.. (Dün bir Müslüman avukat, 'vahdet-i İslamiye/ İslâm Birliği' idealinin inananları diktatörlüğe, faşizme sürükleyebileceğini bile ifade etti..)

*

Bu izahtan sonra.. Dünkü yazımda, İslam'ın ilk asrında, hele de Hicret'in 61. yılında Kerbelâ Faciası'na ve hâlâ da devam eden derin ayrılığa ve bu ayrılığın temelleriyle, tarihin getirdiği tortuları arasında sıkışıp kalan Müslüman dünyasının perişanlığına dikkati çekmek istedim..

Evet, Kerbelâ Faciası'yla ilgili olarak, İmam Cafer-i Sâdıq'ın, 'zulüm ve haksızlığın olduğu her gün âşura, her yer Kerbelâ..' diyerek, 'küll-i yevmın âşura, küll-i arzın Kerbubelâ..' dediği rivayet edilir. Çünkü, zulüm oldukça, cihad olacaktır ve cihad oldukça da Müslüman üzerine düşeni yerine getirmekle mükelleftir.

*

Hz. Peygamber (S)'in Hicret'in 10. yılında irtihalinden sonra.. İslam Milleti'nin başına Hz. Peygamber'in halefi, halifesi olarak, Hz. Ebubekr getirilmiştir, istişareler neticesinde..

Onun 4 yıl kadar süren Halifeliğinden sonra, O'nun tavsiyesine de uygun olarak Hz. Ömer Halife seçilmiştir. Ve onun 10 yıllık Halifeliği sonrasında öldürülmesi üzerine, yine istişare yoluyla, Hz. Osman seçilmiş ve 12 yıl süren halifeliği sonunda onun da katledilmesi ve onun yerine Hz. Ali'nin yine istişare yoluyla seçilmesi noktasına gelinmiştir..

Ve amma, o dönem daha bir muhataralı olmuş ve Hz. Aişe'nin idare ettiği Cemel Cengi.. Sonra, Şam'da Hz. Ömer zamanından beri Vali olan Muaviye'nin ordusuyla Sıffîyn'de yapılan savaş sırasında, Ali askerlerinin bir kısmının ayrı baş çekmesiyle, Haricîler (Khevaric) denilen güruh ortaya çıkmış; arkasından, Sıffîyn Savaşı'nın Hakem Hadisesi denilen bir büyük hile tezgâhlanmıştı. Bu sırada, Haricîler, 'aslında bir reis'e,bir halife'ye, gerek yok ' deyip, büyük bir fitneyi uyandırmaya başlayınca; Hz. Ali, Nehrevan Cengi'nde eski askerlerinden binlercesini yenilgiye uğratmıştı. Ama, geride kalan Haricîler, Ali'nin de , Muaviye'nin de dinden çıktığına ve ikisinin de öldürülmesine karar vermişler ve gece namazlarıyla, zühd ve taqvâsıyla (!) şöhretli Abdurrahman ibn Mulcem, Kûfe şehrinde Hz. Ali'yi katletmişti..

Bu acı hadiseler, Kerbelâ'ya güle oynaya gelinmediğini anlamak için hatırlanmalı..

*

Son yüzyıl Hind Müslümanlarının büyük ârif, mütefekkir ve şairlerinden olan ve 1938'de vefat eden Muhammed İqbâl, 'Kerbelâ Faciası'nın Esrârı' adındaki şiirinde, bu acı tarihe işaret ederken, 'Müslüman, mâsivanın kölesi değildir, firavunluk önünde baş eğmez.. 'Mûsa ve Firavun, Huseyn ile Yezid, hayattan doğan iki kuvvettir.. Huseyn'in kılıcı, ancak dinin büyüklüğü uğrunda çekilmişti. Maksadı, Şeriat-i Muhammediye'den gayrı bir şey değildi..' diyordu.

Evet, Hicret'in 61. yılında, yani Hz. Peygamber'in dünyayı terk etmesinden sadece 50 yıl sonralarda, Hz. Huseyn, 72 yarânıyla birlikte, Yezid ordusunca, Kerbelâ'da katlediliyordu.. Hz. Huseyn, teslim olmasını isteyenlere, 'Zillete boyun eğenlere yazıklar olsun.. Kılıçlar ve kargılar, Kur'anımızı delik -deşik edecekse, o kılıçlar ve kargılar benim göğsümü parçalasın..' karşılığını veriyordu..

20 Temmuz 1974 Kıbrıs çıkarmasına 50 yıl gerisinden bakmaya çalışırken...
19 Temmuz 2024 Cuma

Evet, yarın '20 Temmuz 1974 – Kıbrıs çıkarmasının 50. Yıldönümü

Önce bir 'durum muhakemesi' yapalım..

Kıbrıs adası Venedikli denizcilerin elinde iken, Müslümanların İstanbul'a doğru yönelmelerinin ilk merhalesi sayılabilecek bir deniz üssü durumunda görüldüğünden 'Emevîler' zamanında bir deniz gücü Kıbrıs'a gelmişti. Hattâ, o sefere katılanlardan birisi de Hz. Peygamber (S)'in 'hala'larından birisiydi. Bu bakımdan 'Hala Hâtun Türbesi' denilen mekân, hâlen de Rum tarafının elinde olan Larnaka'dadır..

Kıbrıs adasının Osmanlının eline geçmesi ise 1571'de olmuştur.

Ama, aradan 300 sene geçmekteyken, 1877-78 (Hicrî-Qamerî takvimle, 1293)'de, -henüz tahta geçişinin 6'ncı ayına varmadan 2. Abdulhamîd'in kucağına bir ateş topu halinde verilen- Osmanlı-Rus Savaşı patlak verip, Rus Orduları, doğuda Kafkasları aşıp taa Bayburt'a; Batı'da da Osmanlı toprakları olan bugünkü Balkanlar'ın bir bölümü olan Romanya ve Bulgaristan'ı geçip taa Yeşilköy'e dayanarak, İstanbul'u ele geçirmeye ramak kaldıklarında.. İstanbul'un Rusya'nın eline geçmesini kendi stratejilerine aykırı bulan İngiltere, Osmanlı'ya yardım etmek istediğini bildirir, ancak bunun için de, donanmasını Doğu Akdeniz'de konuşlandırabileceği bir yer olarak Kıbrıs adasını gösterir.

Sultan 2. Abdulhamîd, çaresiz, mülkiyeti Osmanlı'da kalmak üzere, Kıbrıs'ın intifa (faydalanma) hakkını İngiltere'ye bırakır. Ve Rusya, savaşta İngiltere'yle karşı karşıya gelmeyi istemediğinden, Ayastefanos (Yeşilköy) Andlaşması'yla ilerlemesini durdurur.

Sonra devreye, kara Avrupası'nın güçlü lider ülkesi ve de İngiltere ile güç rekabetinde olan Bismarck Almanya'sı girer ve 1878'de toplanan Berlin Konferansı'nda, 450 yılı aşkın zamandır Osmanlı vatanı olan Rumeli'nde, Balkanlar'da birçok topraklar elimizden çıkar..

Ama, İngiltere'nin Kıbrıs adası üzerindeki 'intifa hakkı' henüz de devam etmektedir. Ama, 1914'de 1. Dünya Savaşı patlak verip, Osmanlı, İngiltere'nin karşısındaki blokta, yani Almanya'nın safında yer alınca, İngiltere, Kıbrıs adasını 'ilhak' ettiğini, artık kendi malı haline getirdiğini ilân eder; ama, elbette o durumda, Osmanlı bu 'ilhak'ı kabul etmez. 1. Dünya Savaşı'nda Osmanlı ile Almanya ve diğer müttefiklerinin yenilmesinden sonra, Avrupa artık yeni güç dengelerine göre şekillendirilecektir, İngiliz emperyalizminin teşvikiyle..

Savaştan sonra ise.. İsviçre'nin Lausanne (Lozan) şehrinde yapılan -sözde- sulh görüşmeleri'ne hem İstanbul Hükûmeti ve hem de Ankara'daki Meclis'in temsilcileri çağrılır. Ancak, iki başlılık olmaması gerekçesiyle, Ankara'daki Meclis'in temsilcilerinin, İstanbul Hükûmeti'nin de temsilcileri oldukları kabulüyle, Lozan görüşmelerine tek grup halinde gitmeleri sağlanır; Ankara'dakilerin İstanbul'daki merkezî hükûmete yaptıkları teklifin gereğince.. İstanbul'daki Hükûmet de, zaten maaşlar, rütbeleri, yetkileri vazifelendirmeleri belirleyen merkez olduğundan, bu yaklaşımı 'iyiniyetli' olarak kabul eder.

*

Ve Lozan'da, mâlum düzenlemeler yapılırken, Kıbrıs meselesi de kolayca tatlıya bağlanır ve antlaşma metninin 21. Maddesi'nde, 'Cezire-i Kıbrıs'ın (Kıbrıs adasının) bir İngiliz adası telâkki edildiği' açık bir şekilde yazılır ve böylece 1571'den beri Osmanlı'nın olan Kıbrıs adası, 350 yıl sonralarda o dönemin uluslararası hukukunun da bir düzenlemesi olarak İngiltere'ye terkedilir.

Ve, -daha sonraları- yunanca ismiyle Egeus diye anılan Adalar Denizi'ndeki '12 Ada' grubu ise, zâten, Balkan Harbi yenilgimizden sonra, 1913'de İtalya'ya bırakılmıştı. (Ama, daha ilginç olanı şu ki, Kâzım Karabekir, Manastır Askerî İdadîsi'nde okudukları zamandan beri çoğu subay namzedleri arasında Anadolu'ya çekilme konusu yaygın şekilde tartışılmaktadır.. Psikolojik yenilgi havasına teslim olunulmuştur. Aynı konuya, Fâlih Rıfkı'nın -bir M. Kemâl biyografisi olan- 'Çankaya' isimli eserinde de değinilir ve genç M. Kemâl'in de, taa eskiden beri, -Anadolu sahillerine yakın 1-2'si hariç- Adalar Denizi'ndeki bütün adalardan vazgeçilmesi görüşünde olduğu dile getirilir.. Subaylar, daha ilk gençlik yıllarında böyle düşünürse, onun yarını nasıl olacaktı?

Ve yine ilginçtir, işbu '12 Ada'lar grubu, Balkan Savaşı'ndaki ağır yenilgimiz üzerine 1913'te, İtalya'ya bırakılırken; 'İtalya'nın bu adalardan ayrılması halinde, bu adaları yine Osmanlı'ya devretmesi' antlaşma metninde yazılı olduğu halde ve İtalya, 2. Dünya Savaşı'ndan 1944'lerde yenik olarak çıkarken, bu adaları Türkiye'ye bırakmak için nabız yoklar. Ancak, Türkiye 'silâhlı tarafsızlık' ilân ederek o savaşa katılmadığından, şimdi savaşın bu tablosundan fayda sağlaması halinde, o savaş karşısındaki tarafsızlığı terk ediyor duruma düşebilir endişesiyle devreye girmez ve bu adalar, 2. Dünya Savaşı'nda galip devletlerin safında yer almış olan Yunanistan'a bahşiş olarak verilir..

Ama, bu yetmezdi elbette.. İngilizlerin elinde olan Kıbrıs adasında Ortodoks Kilisesinin Başpiskoposu olan Makarios, 1950'lerde Kıbrıs'ın Yunanistan'a katılması dâvasının bayrağının açar ve Grivas gibi eski askerlerin liderliğinde, (Yunanistan'a bağlanmak) ideali için kullanılan 'Enosis' dâvasını gerçekleştirmek üzere, 'EOKA' adında kanlı bir silahlı mücadele teşkilatı da kurar. Bazı İngiliz askerleri yaralanır, vs.. Birkaç tanesi de ölür.. Ve Lozan'dan sonra, o zamana kadar bu konuyla hiç ilgilenmeyen Türkiye ise, işkillenmeye başlar..

Ancak, Adnan Menderes Hükûmeti'nin Dışişleri Bakanı Prof. Fuad Köprülü, 'Bizim Kıbrıs diye bir meselemiz yoktur..' der.. Sonra, bu vazifeden uzaklaştırılır, yerine, -27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonra idâm olunacak olan- eski ve seçkin diplomatlardan Fatin Rüştü Zorlu getirilir. Ve, baştan başa bütün Türkiye Kıbrıs mitingleriyle ayağa kalkar..

Ama, Selanik'te, M. Kemal'in doğduğu eve bomba konulduğu yalan haberinin bir akşam gazetesinde yayınlanmasıyla, harekete geçen kontrolsüz kitlelerin çılgınlığıyla, 6-7 Eylûl 1955 günlerinde, İstanbul'da başta Rumlar olmak üzere gayrimüslim kesimler ve hattâ mâbedlerine ağır saldırılar olur, ölümler meydana gelir ve Menderes Hükûmeti duruma ancak, 'Örfî İdare / Sıkıyönetim' ilân ederek hâkim olabilir. Neticede Türkiye, ağır bedeller öder elbette.. (O büyük hadiselerin, karışıklık ve tahribatın üzerinden 40 küsur yıl geçtikten ve zamanaşımı gerçekleştikten sonra, bir em. General, '6-7 Eylûl'ün, kendisinin de içinde bulunduğu bir istihbarat kurumunun en başarılı operasyonu' olduğu itirafında bulunur. Evet, devletin içinde, dış siyaseti bile düzenlemeye kalkışan bir istihbarat kurumu..

Ve sonra da 1959-60'larda, İngiltere, Yunanistan ve Türkiye arasında imzalanan Londra ve Zurih antlaşmalarıyla, bu üç ülkenin garantörlüğü altında bir Kıbrıs Devleti kurulur; cumhurbaşkanı Rum, yardımcısı Türk; ve bütün devlet karolarında da yüzde 2 rum ve 1 türk olmak üzere bir devlet yapılanması oluşturulur. Makarios bu devletin Başkanı cumhurbaşkanı olmuştu, Fâzıl küçük ise Cumhurbaşkanı yardımcısı..

Adnan Menderes'in uçağı Londra Antlaşması'ndan dönüşte, bir dağa çarpar ve birçok Bakan'lar, kumandanlar ve MİT Müsteşarı hayatını kaybeder, Menderes ise, yaralı olarak kurtulur ve 1 ay kadar tedaviden sonra, Şubat -1959'da ülkeye döner ve İstanbul'da ve Ankara'da yüzbinlerin coşkun sevgi gösterileriyle karşılaşır.. Bu satırların sahibinin de bulunduğu o muazzam kalabalıkların başında, Adnan Menderes'i en önde karşılayan, İsmet İnönü idi.. Ama, aynı Menderes, 15 ay sonra baş destekçisi İsmet Paşa olan 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'yle iktidardan indirilecek, düzmece bir Yüksek Adalet Divanı tarafından, 'Türk Milleti Adına..' diye verilen ve gerçekte bir cinayet hükmü olan idâm kararıyla, asılarak öldürülecekti, Fatin Rüştü ve Maliye Bakanı Hasan Polatkan'la birlikte.. Ve 15 ay önce milyonlar halinde Adnan Menderes'i bağrına basan milletten ise, tek bir itiraz sesi bile yükselemeyecekti. Askerî diktatörlük o kadar zâlimâne idi, işletiliyordu, resmî ideoloji adına..

*

(Aziz okuyucular ve Star'ın Gn. Yy. Md. Nuh Bey mâzur görsünler, bu hamur daha çoook su götüreceğinden, henüz 20 Temmuz 1974'e de gelemedik.. Onu da yarın yazalım, inşaallah..)

Kıbrıs Çıkarması, 'Fetihçi ruh'un dirilişi veya 'Barış Harekâtı' mıydı?
20 Temmuz 2024 Cumartesi

Dünkü yazıda, Kıbrıs konusunun, hele de son 75 yılımızın en temel dış ve iç siyaset konularından birisi olduğunu dünkü yazıda anlatmaya çalışmış ve yazımızın son paragraflarında, 'İngiltere, Yunanistan ve Türkiye arasında 1959-60'larda imzalanan Londra ve Zurich andlaşmalarıyla, bu üç ülkenin garantörlüğü altında bir Kıbrıs Devleti kurulduğunu, bütün devlet kadrolarında da 2 Rum ve 1 Türk olmak üzere bir devlet yapılanması oluşturulduğunu, Makarios'un bu devletin cumhurbaşkanı, Dr. Fâzıl Küçük'ün de Cumhurbaşkanı Yardımcısı.. olduğunu' belirtmiştik.

*

Ve amma bu Hükûmet bir türlü toplanamıyordu. Makarios da bunu istiyordu, esasen.. Dahası, Makarios, Londra -Zurich Andlaşmaları'nı imzalayan Adnan Menderes ve bakanlarının vahşice idâm edildiğini, dünyasının her etkili mahfilinde de anlatıyordu.

Yine aynı günlerde, 22 Kasım 1963'te öldürülen Amerikan Başkanı John F. Kennedy'nin cenaze töreninde İsmet İnönü ile Washington'da bir araya gelen Fransa Başkanı General Charles De Gaulle, 'Paşa, Fransa, Kıbrıs adasını bir Yunan adası bilir.' diyordu; kesin bir tavırla..

Ve Kıbrıs' tan kötü haberler geliyordu, Türk köylerindeki Rûm baskınları ve kanlı neticeleri Türkiye'yi cevap vermeye zorluyordu.. Nitekim, 1964 yazında Türkiye, Kıbrıs üzerine birkaç bombardıman uçağını gönderip bazı noktaları bombardıman ettiriyor ve Cengiz Topel isimli bir pilot binbaşının uçağı vurularak düşürülüyor; yaralı olarak Rumların eline düşen o pilot, işkenceler altında öldürülüyordu.

*

Ama, o bombardımanın devamının gelmesi beklenirken, devamı derin bir sessizlik oluvermişti.. Sebebi de izah edilmiyordu. Kamuoyunda ise, Amerika'nın Türkiye'yi tehdit ettiği yayılıyordu. Nitekim, 6 kadar sonra, matbuat aracığıyla kamuoyuna yansıtılan 'Johnson Mektubu' tabloyu açıkça ortaya koyuyordu.. Kennedy'nin öldürülmesiyle Amerikan Başkanı olan Johnson, Türkiye'nin Kıbrıs'a, bir kez daha benzer müdahalesi olursa, 'bütün limanlarının, hava alanlarının, demiryollarının, iktisadî kuruluşlarının bombardıman edileceği' tehdidini savuruyordu..

Arkasından da, Makarios Yönetimi, Türk tarafının devlet mekanizmasının işletilmesine katılmayışı yüzünden, kamu hizmetlerinin sürüncemede kaldığını; bu yüzen, Rûm tarafının, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin uluslararası hukuk açısından tek temsilcisi olarak kabul edilmesini istiyor ve bu taleb, BM Genel Kurulu'nca kabul ediliyordu.

Ve Kıbrıs Devleti'ni halen de, o BM Genel Kurul yetkilendirmesine dayanarak Rum tarafı temsil ediyor..

Türkiye'nin nüfusu o zamanlar, 25-26 milyon civarındaydı ve nüfusun yüzde 80 kadarı köylerde yaşıyordu, ama, köylü, karnını doyurabilecek mikdarda ziraî üretim yapamıyor ve Amerika'dan gelecek buğday gemileri gecikecek olursa aç kalacağımızın korkusu kamuoyunda dillendiriliyordu.. (Aynı Türkiye'nin bugün 90 milyona ayaklaşan nüfusuyla, ülkenin buğday ihtiyacını karşıladığını hatırlamakta fayda olsa gerek..)

Ve Yunanistan'da, 1967'de Papadopulos ve Patakos gibi darbeci subaylarca, bir askerî darbe yapılarak Krallık yönetimine son verilmiş bir Albaylar Cuntası iktidara gelmişti.. Türkiye ise, sadece Kıbrıs'daki Türk halkını korumak için değil, Türkiye'nin batısından ayrı olarak, güneyinden de sıkıştırılmaması için, teyakkuz halinde bulunuyordu..

Makarios'un Cunta ile yıldızı barışmamıştı . İşte öyle bir sıkıntılı Temmuz-1974 ortasında, Kıbrıs'ta, Nikos Samson isimli bir Yunan İstihbarat elemanı, Makarios yönetimini deviriyor, ortalıktan kaybolan Makarios'un İtalya'ya kaçtığı anlaşılıyordu.

Kıbrıs'da Yunanistan'la birleşme kararı alıp, 'Enosis'i ilân edebilirdi..

Türkiye, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin üç garantöründen biri olarak duruma ortaklaşa müdahale edip, kamu düzenini tesis etmek istediyse de, Yunan Cuntası oralı olmadı.. İngiltere de oyalamaya kalkışınca, Türkiye daha fazla gecikmenin ağır bedelleri olacağını düşündü ve tek başına müdahaleye karar verdi..

Ancak, Amerika ve NATO, Türkiye'ye 'bu müdahalesinde kendi silahlarının kullanamayacağını' açıklayınca, Libya lideri Muammer Gaddafî'nin uçakları ve diğer silahları imdada yetişti.. Ve 20 Temmuz 1974 sabahı müdahale etti..

Ve amma, bu müdahaleden en çok faydalananlardan birisi de Makarios oldu. Çünkü, kaçtığı İtalya'dan geri gelip makamına yeniden oturdu.

Yunan Cuntası çöktü.. Eski Yunan Başbakanlarından ve on yıllardır Paris'te yaşayan Karamanlis Yunanistan'ın başına getirildi.

*

Türkiye içinde ise..

'Türkiye, Lozan'dan beri ilk kez bir askerî yöntemle toprak kazanıyor' diyenler oldu..

Başbakan Yardımcısı Erbakan, daha çok İslamî terimleri kullanıp, 'Bir kandil akşamının öncesinde ikindi vaktinde askerimiz Magosa'ya girdi..' deyip, 'fetih'ten bahsederken; Ecevit de, bir tarafdan, 'Biz Kıbrıs'a fetih niyetiyle gitmedik.. Barış için gittik Kıbrıs'a..' diyor; diğer tarafdan da, tarafdarları olan kemalist-sol-laik kesimler, miğferli Ecevit posterleri ve 'Kıbrıs Fatihi Karaoğlan Ecevit' sloganlarını dağa-taşa yansıtıyorlardı.. Dahası, Ecevit, yapılacak bir 'erken seçim'le tek başına iktidar rüyası görüp, Erbakan'la hükümet ortaklığını bozuyor, amma, Meclis, 'erken seçim' kararını reddedince.. 'Demirel- Erbakan- Türkeş - Feyzioğlu'dan müteşekkil 4'lü, MC hükümetleri döneminde, Türkiye daha sert bir 'sağ-sol kavgası' ve anarşi-terör ortamına ve de 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'yle noktalanacak bir sürece giriyordu..

*

Amerika ise, NATO'nun Güneydoğu'sunda bir kopma olmaması için, göz yummuştu.. buna rağmen, Yunanistan NATO'dan ayrıldı.. Ama, Kenan Evren döneminde Türkiye'nin kabulüyle yeniden döndü..

Kocatepe Zırhlımızı , kendimizin nasıl batırıp, yüzlerce askerin Akdeniz'de boğulması faciasını ise, bugün daha fazla açmayalım.. Ama, o zırhlının komutanı olan G. E'nin, İsrail'li denizciler tarafından kurtarıldığını ve sonra Deniz Kuvvetleri Komutanı bile olduğunu ve Erbakan'ın Başbakanlığı sırasında verilen bir yemekte sofrasına rakı getirtmesiyle şöhret kazandığını ve İsrail'e şükran borcunu ödemekte ihmal göstermediğini de burada kaydetmeden geçmeyelim.

Kıbrıs'ın Müslüman tarafının bugün, Kilise ve Rum tarafının tarihî hesaplaşma planlarına karşı ne gibi bir manevî donanıma sahib olduğunu ise.. Başka zamanlarda , inşaallah..

Evet, ‘Bu izmihlâl-i ahlâkî yürürken, durmaz istiklâl..'
22 Temmuz 2024 Pazartesi

Dünkü yazımda, , Mersin'den yazan bir edebiyat öğretmeni okuyucunun Kuzey Kıbrıs'ı anlatırken M. Âkif'in, 'Bu izmihlâl-i ahlâkî (ahlâkî çöküş) yürürken, durmaz istiklâl..' beytini yazdığını da aktarmıştım..

Sadece Kuzey Kıbrıs değil, bizim bütün büyük şehirlerimiz de maalesef, aynı durumda değil mi?

Zâhiren, namus, iffet ve haysiyet duygusu taşıdıkları kabul edilen insanlar bile, 'Yahu , bu kadarına da pess..' demekten kendilerini alamıyorlar.. Amerikalı bir film yıldızının geçen hafta bir açıklaması vardı.. 'Artık hiçbir utanma duygusu taşımıyorum..' diyordu..

Bizim toplumumuzun geldiği tablo da bugün bu noktaya geldi.. Toplum fertleri arasında insanları birbirine saygılı olarak bir arada tutan bağlar gün geçtikçe daha bir süratle ve kopma noktasına gidiyor.. Millet fertleri arasındaki bağlar kopuyor.. Siyasetçilere değil sözüm, insan olmak şuûruna sahip herkese.. Bu gidişle, bu bulaşıcı sosyal çürümekten kimse masun kalamaz..

Sadece kendi kızları, kendi hanımları, anneleri ve diğer yakınlarının namus ve iffeti üzerinde hassasiyetle duran insanlardan nicelerinin bile, bedenlerinin en mahrem yerlerine varıncaya kadar her şeylerini 'ortamalı' gibi sergilemek iptizaline ve hayvanî titreşimlere duçar olanlara en saygısızca bakış ve laf atışlarında bulundukları görülmüyor mu? Bu sahnelerin kuşattığı bir toplumun fertleri arasında bir millet bağı, bir inanç bağı nasıl kalacaktır?

Nice insanlar, kendi içlerinden mırıldandıklarında bile, birilerinin, 'ahlâk bekçiliğine gerek yok..' gibi çıkışlarla susturulacaklarının endişesi içindeler..

Vatan, sadece üzerinde, bir şekilde yaşanılan toprak değil, insanların kendi inandıkları kesin doğru değerlerini hâkim kıldıkları toprak parçasıdır.

Evet, bu duruma yazılı kanun metinleriyle, polisiye tedbirlerle değil; vicdanlarda, kalplerde, idraklerde mâkes bulan, ulvî inanç kanun ve ölçüleriyle bir çare oluşturabiliriz..

*

Bu konuyu yazarken, Osmanlı'nın son döneminde Mabeyn Başkâtipliği ve Sadâret Müsteşarlığı makamlarında da bulunan Ali Fuad Türkgeldi'nin hâtırâtında çok düşündürücü hususlar geldi hatırıma.. bir fotoğraf çeker gibi yansıtmasından geliyor.

Ali Fuad Türkgeldi'nin yarım asır öncelerde okuduğum kitaplarından 'Görüp İşittiklerim'den hatırımda kaldığı kadarıyla aktarayım.. Özellikle Bismarck döneminde, Avrupa'nın en güçlü ülkelerinden biri ve hattâ birincisi durumunda olan Almanya'nın İmparatoru 2. Wilhelm, Sultan 2. Abdulhamîd'le dostluğuna büyük önem verir.. Çünkü, Almanya, İngiltere ile Avrupa ve hattâ dünya liderliği konusunda bir savaşa hazırlanmaktadır..

Böyle büyük bir proje veya plan içinde olan bir güç, Müslüman coğrafyalarının büyük bir bölümünde birçok zafiyet işaretleri verse bile, o günün dünyasında Osmanlı gibi büyük bir güç merkezine bigâne kalamazdı. Üstelik de Bismarck'ın Avrupa'daki liderlik yarışında kendisiyle dost gözükmeye önem verdiği Sultan Abdulhamîd'in saltanatı devam ediyordu..

Bismarck öldükten sonra, İmparator 2. Wilhelm de bu dostluğa önem verdi. Nitekim, bugün İstanbul'da Sultanahmed Meydanı'nda halkın 'Alman Çeşmesi' deyip geçtiği ve Almanya'nın mimârisinin inceliklerini yansıtan, görkemli bir anıt-çeşme'yi, Sultan Abdulhamîd'in cülûsunun, tahta çıkışının 25. Yılı hatırasına diktirmiştir oraya..

Ve 2. Wilhelm 1899-1900'lerde de, resmî bir ziyaret için İstanbul'a gelir. Resmî törenlerle ve halkın coşkun alkışlarıyla karşılanır.

Bu arada İmparator, büyük sahabe Eyyûb'el-Ensarî'nin türbesini de ziyaret etmek ister. Ama, oradaki türbedâr, 'gayrimuslim kişilerin Türbe'ye girişleri'ne izin vermedikleri'ni belirterek, Alman İmparatoru'nu geri çevirir. Ama, 2. Wilhelm hiçbir kırgınlık işareti vermez.. Çünkü, İngilizlerle hesaplaşma, önceliklidir.. Bu durum, İngiliz emperyalizminin entrikalarından her türlü felaketi tatmış olan Müslümanlar arasında Almanya'ya ve de Alman İmparatoru'na bir muhabbet oluşturur. Hattâ, o kadar ki, İmparator Wilhelm'in gizlice Müslüman olduğu ve gizlice Hacca bile gittiği yayılır, özellikle başta Irak olmak üzere bir çok bölgede.. Ve, 'Wilhelm Haci Muhammed, Mueyyid'ul-İslâm..' / (Wilhelm Hacı Muhammed/ İslam'ı teyit eden..) ibaresi halkın dilindedir artık..

*

Bu arada, Hindistan'ı elinde tutan İngilizlerin Hint'e ulaşmasının yolunu kesmek ümidiyle, '3 B' Planı devreye girer; ve, (Berlin- Bosfor /Boğaziçi- Bağdad..) Demiryolu yapımına başlanır..

İmparator'un kafasında ise, başka hesaplar vardır.. İstanbul'dan Kuds-ü Şerif'e gider.. Ama, ilginç bir mesaj vermeyi de ihmal etmez.. Çünkü, Kudüs'e vardığında, bu şehre, normal giriş kapılarından değil; 1187 yılında büyük İslâm kahramanı Salâhaddin Eyyubî'nin Haçlı Ordularını yenilgiye uğrattıktan sonra girdiği 'sur gediği'nden girer.. Yani, 'Salâhaddin bu şehre, bu kapıdan girmişse, biz de bu kapıdan gireceğiz..' mesajını verir.

*

2. Wilhelm, 1910'larda ikinci kez gelir İstanbul'a... Yapılan karşılama törenlerinde, kız öğrencilerin elbiseleri 10 yıl önceki karşılamalara göre dizlere doğru çekilmiştir.

Ali Fuad Türkgeldi'nin aktardığına göre, Wilhelm, muhatabı olan Osmanlı yetkiliye, 'Bu kadarı kabul edilebilir, ama daha fazla olmasın.. Sonra millet fertleri arasındaki bağ kopar, savaş gücünüzü yitirirsiniz..' der..

Bu söz, sadece gelecekte birlikte aynı safta düşmana karşı savaşmayı hayal eden bir yabancının, müttefiklerini güçlü tutmak için yaptığı bir ikaz olarak da düşünülebilir..

Ama, orada başka bir söz daha var: 'Daha fazla açılmanın millet fertleri arasındaki bağı koparır ve savaşma gücünüzü yitirirsiniz..'

Alman İmparatoru 2.Wilhelm'in sözlerinin siyasî hedefleri ne olursa olsun, söz olarak bir pedagojik ve hattâ ülke savunması açısından stratejik bir mânâ taşımıyor mu?

Ve toplumumuzun ilerlemekte olduğu yolun sonu , millet fertleri arasındaki bütün bağları koparan bir çıkmaza, uçuruma doğrudur.

İnsan, utanma duygusu olan bir yaratıktır.. Peki, o utanma duygusunu yitirenler nedir?

.Biden'dan Kamala ve Bangladeş'e kadar bir gezinti..
24 Temmuz 2024 Çarşamba

Amerikan Başkanı Joseph Biden'ın, ilk 40 yılı senatörlük, 8 yılı Obama'ya Başkan Yardımcılığı ve son 4 yılı da Başkan olmak yarım asrı geçen siyasî, ilk dönemlerdeki parlak başarılarının tam tersi istikamette, hele de son 2 yıldır sergilemeye başladığı mâtûhiyet, ya da 'demans senil /yaşlılık bunaması' vs. emârelerini göstermesiyle, adaylıktan çekilmesi, Amerikan siyasî tarihinde unutulmayacak isimlerden birisi olarak kalacak traji-komik bir siyasî hadise olarak kalacaktır.

Biden, başında bulunduğu emperial sistemin büyük askerî gücü yüzünden ister istemez önemli sayılan bir kişi olarak, hele de son 2 yıldır, dudaklarda tebessümler oluşturmakla başlayan ve sonunda, rakip ve hasımlarını bile acı acı düşündüren; olmayan bir el ile tokalaşma sahnesi, olmayan koltuğa oturmak istemesi, İtalya'da yapılan NATO liderler toplantısında, gruptan ayrılıp gitmesi karşısında , İtalyan Başbakanı Mss. Giorgia Meloni'nin kolundan çekerek grubun arasına getirmesi vs. öyle sahneler sergiledi ki, görenlere, 'Bu adam, dünyanın en büyük nükleer gücüne sahip devletinin başındaki adam mı?' dedirttiriyordu.

Siyonist haydutlar çetesin İsrail adında bir devlete dönüştürülmesi ve güçlendirilmesinde bütün Amerikan Başkanları'nın 75 yıldır birbirleriyle yarıştıkları biliniyor.. Ama, Gazze Zindanı'ndan 7 Ekim 2023 günü müthiş bir hurûç hareketi gerçekleştiren HAMAS (Hareket'ül-Mukaveme-t'ül İslamiyye) mücahidlerine karşı Biden'ın verdiği tepki benzersizdi.. Çünkü, hemen, pek çok bombardıman uçaklarını da taşıyan iki uçak gemisini Doğu Akdeniz'e getirip, 'Biz buradayız, biriz- birlikteyiz ve gidici de değiliz.. Bu meseleye dışarıdan müdahale eden olursa, onları da bertaraf ederiz.. İsrail yaşayacaktır.. Ve onun hayatta kalmak hakkı uğrunda HER ŞEY'i yapması tabiîdir. Ben, siyonistim, evet bir Katolik Hristiyanım; ama, bu sıfatım, Siyonist olmama engel değildir..' diyor ve Siyonist İsrail rejimi haydutları da, on binlercesi çocuk olmak üzere, savunmasız, 60 bine kadın-erkek Müslüman insanları aç- susuz, ilaçsız, hastanesiz bırakarak, bütün bir Gazze'yi, kendilerini savunmak adına, yerle bir ediyordu.

Dahası, Biden, 'Eğer burada İsrail adına bir devlet kurulmuş olmasaydı bile, biz Batı Dünyası olarak burada böyle bir devleti yine kurardık..' diyecek kadar da pervasız ve açık sözlüydü.

Şimdi, Biden'in yerine Demokratlar'ın Başkan adayı olarak önerdiği 4 yıllık Başkan Yardımcısı (Hind asıllı) Kamala Harris, 5 Kasım günü yapılacak seçimi kazanırsa, -Obama'nın ilk 'siyahî Başkan' olmasından sonra,- 250 yıllık Amerikan tarihinde ilk kez bir kadın, Başkan olacaktır.

Trump bu gelişmeden memnun mu, belli değil.. Nitekim, Biden'ın çekilmesinin hemen ardından Trump, 'Truth Social' isimli platformda, 'Yarın, sahtekâr Joe Biden uyanacak ve bugün yarıştan çekildiğini unutacak.. Taa baştan ülkeye hizmet edemeyeceğini 'Crooked (çarpık) Joe da biliyordu' gibi laflar etti.

*

(Bu arada belirtelim, Biden'ın çekilmesinden sonra, Harris'i desteklediklerini açıklayan ve ikisi de 2'şer dönem başkanlık yapan Clinton ve Obama'nın niye yeniden aday olmadıkları merak konusuydu, ama ABD Anayasası'nın 1951'de yapılan 22. madde düzenlemesindeki, "Hiçbir kimse, Cumhurbaşkanlığı vazifesine iki defadan fazla seçilemez' hükmünün gereğiydi bu durum..

*

Evet, şimdi Demokratlar'ın, bölünmeden, Harris'i destekleyecekleri sanılıyor. Ama, ona da sosyal medyada hemen 'BRAT' sıfatı yapıştırılmış.. 'Kamala.. Şımarık, yaramaz bir velet.. Hindistan cevizi hapı" gibi yakıştırmalar.

*

Bangladeş'te Neler Oluyor?

Geçen hafta boyunca, Bangladeş'te başlayan öğrenci ve halk gösterileri, 100'den fazla ölümle, şimdilik bastırılmış gözüküyor.

'Bangladeş'te neler oldu/oluyor?'u anlamak için, önce, yarım asır öncelere bakmak gerekiyor.

*

Hind Müslümanları, Hindistan'da İngiliz emperyalizmine karşı verilen mücadelenin bayrakdarı idiler.

Bengal dilinin büyük Hindu yazar ve şairi Tagore, 'GORA' isimli romanında, 'Bengal'deki Müslüman köylüler olmasaydı biz ingilizlere karşı niçin ve nasıl ayaklanmamız gerektiğini düşünemezdik..' demişti, özetle..

Ayrıca belirtelim, İngiliz emperyalizmi, Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı ve bütün Müslüman coğrafyalarına musallat olmak isterken, Mahatma Gandhi, 'savaşta İngilizlere yardımcı olurlarsa, Hindistan'ın istiklâli konusunda kendilerine daha mülâyim davranılacağı'nı düşünerek, İngilizlere destek vermiş ve Hindularla Müslüman kitlelerin arasına ciddî bir soğukluk girmişti..

Ve Gandhi'nin dediği gibi de oldu denilebilir. Çünkü, İngiltere 1947'de Hindistan'dan çekilirken, o zaman için 250 milyon civarında olan Müslümanları 3-4 parçaya ayırmıştı.. Doğu'da Bengal Körfezi'nde Doğu Pakistan, 2 bin km uzaklıktaki Batı'da Pencab Vadisi'nde Batı Pakistan olmak üzere, iki ayrı parçadan bir Pakistan İslâm Cumhuriyeti oluşturulmuştu, Hindistan içinde de bir o kadar Müslüman kitle vardı.. Bir de

Yapılan bir referandumla Pakistan'a bağlanmak isteyen Keşmir, zorla Hindistan'a bağlanmıştı.

*

Ve 1970 Nisanı'nda Bengal Körfezi'ni silip süpüren ve yaklaşık 750 bin kadar insanı ve onbinlerce meskeni yutan bir büyük sel felaketi meydana gelmişti.

Hiçbir Hükûmet'in böylesine büyük bir felaketin üstesinden kolayca gelmesi mümkün değildi.. Büyük çaresizlikler, aksaklıklar, yokluklar ve salgınlar yaşanması tabiî idi. İşte o hengâmede Bengalce konuşanların yaşadığı Doğu Pakistan'da Şeyh Muciburrahman liderliğindeki 'Âwamî Lieug' (Halk Birliği) isimli siyasî partinin lideri olan, Batı Pakistan'ın Doğu'ya çare olamayacağını, Bangladeş (Bengallilerin ülkesi) diye ayrı bir devlet kuracaklarını söyleyerek, isyana ve ayrılık bayrağının kaldırdı, 'Mukhti-Bahinî' denilen bir silahlı ayrılık örgütü de iç-savaşı başlattı ve bizim o yıllar 'Mucib'uş-Şeytan' diye andığımız o zatın liderliğindeki korkunç kanlı ayaklanma, 1971'de İndira Gandhi Hindistanı'nın ebeliğinde yeni bir devletin doğuşuyla noktalandı.

*

Nüfusu bugün 190 milyonu aşan bu ülkede, geçen hafta boyunca meydana gelen büyük karışıklıklar sırasında, 100'den fazla göstericinin hayatlarını kaybetmesiyle, buhran yeni bir merhaleye taşındı.

Meselenin zâhirdeki aslı ne mi?

'Devlet kadrolarına alınacak yeni memurların yüzde 30'unun, '1971 Ayaklanması' sırasındaki 'üstün hizmet' görenlerin torunlarına verileceği'ne dair düzenleme..

Yani, bizdeki kamalist-laik kadroların hele de 'tek parti diktatörlüğü' uygulamalarının bengalcesi.. Esasen Şeyh Mucib de kendisine 'Bangabandu' (Bengal halkının atası) adını almamış mıydı?

(Bangladeş konusuna Cuma günü biraz daha eğilelim, inşaallah..)

*

Canavarlığı ‘insanlık' olarak göstermeye kalkışanlar topluluğu
26 Temmuz 2024 Cuma

Evet, 'çok modern, asrî, muasır, çağdaş..', her ne deseniz deyiniz; kendi dışındaki dünyaya, çağdaş firavunluğun ve gücetaparlığın zirvesinden bakan bir dünya kesimi..

Evet, Netanyahu isimli soykırımcı Siyonist barbar'ın, Amerikan Kongresi'nde kendisini uzuun- uzuuun alkışlayan 'en seçilmiş-' Amerikalılardan söz ediyorum..

O Amerika olmasa, İsrail diye bir güç odağı kalmayacak.. Bunu kendileri de biliyor ve söylüyorlar..

Nitekim uzuuun konuşmasında -özetle- diyordu ki,..:

'(...)Başkan Biden'a teşekkür etmek istiyorum. (...) Orta Doğu'ya 2 uçak gemisi gönderdi. En karanlık zamanımızda İsrail'e hiçbir zaman unutulmayacak bir ziyaret gerçekleştirdi.

(...)Bizi protesto edenler teröristleri destekliyor ve kendilerinden utanmaları gerekiyor. (...)İsrail karşıtı protestoları İran fonluyor. İran ABD'yi en büyük düşmanı olarak görüyor. (...)Biz sadece kendimizi değil sizi de koruyoruz. Bizim düşmanlarımız sizin düşmanlarınız, bizim galibiyetimiz sizin galibiyetiniz olacak.

Bir diğer terör grubu da Hizbullah. Binlerce drone'u topraklarımıza gönderdiler. (...)Geçtiğimiz cuma Husiler Tel Aviv'e ölümcül bir drone ile saldırdılar.

Ama, İsrail'in arkasında ABD'nin olduğunu biliyoruz ve bu nedenle size teşekkür ediyorum. Orta Doğu'da ortak çıkarlarımızı korumaya devam ediyoruz.

(...) Antisemitizm (Yahudi karşıtlığı) dünyanın en eski suçlarından biri. Uluslararası Ceza Mahkemesi (UCM) 'İsrail Gazzelileri' aç bıraktı' dedi. Bu tamamen yalan. UCM Başkanı, İsrail'in sivilleri hedef aldığı yalanını söyledi.

(...) ABD'ye şu çağrıda bulunuyorum. Araçları aletleri bize hızlıca verin biz de hızlıca bitirelim. Eğer HAMAS teslim olur ve tüm rehineleri bırakırsa. Gazze'deki savaş yarın bitebilir.'

Evet, bu sözleri söyleyen ve sadece Amerikan Kongresi'nin değil, bütün dünyanın gözü önünde yalan söyleyen kişi, alkışlanıyor ve Müslüman ismi taşıyan, ruhunu Siyonist rejime satarak, onlara askerlik yapan, Eşref isimli bir kişiden de bahsediyor: ' (...) Bir diğer kahramanımız Eşref. Eşref bedevî bir asker. Müslüman.

Birçok teröristi öldürdü. Eşref gibi Müslüman askerler, Hristiyan ve Yahudi asker arkadaşlarıyla çok büyük cesaretle savaştılar. (...) Dostlarım bunlar İsrail'in askerleri.. (...Sonra da, İncil'e tutunmaya çalışıyor:) İncil'de de yazdığı gibi 'Aslanlar gibi kalkacaklar, aslanlar gibi dirilecekler'. Ve dirildiler. (...)' diyor..

Bu barbar baş Siyonist, -bozuk saatin günde iki kez doğru göstermesi misali,- şöyle de diyordu: 'Orta Doğu'da olan bir 'medeniyetler çatışması' değil. 'Barbarlıkla medeniyetin çatışması.'

Bu çatışma, hayatı yüceltenlerle, ölümü kutsayanların arasında bir çatışma...' diyor.. Bu sözleri biz de söyleyebiliriz, ama, haklı olarak; ve hakikati onun gibi çarpıtarak değil.. (Şu zamane firavununa bakar mısınız; Gazze'de son 9 ay içinde 60 bini geçen ve yarıdan fazlası çocuk ve savunmasız anne-babalarını öldürmekle, hayatı yüceltiyorlarmış..)

Ve şöyle devam ediyordu:

'Medeniyetin kazanması için İsrail ve ABD yan yana durmak zorunda.'

*

Evet, evvelki gün, Amerikan Kongresi'nde ayakta ve defalarca alkışlanarak konuşan ve insan sûretinde bu canavar ruhlu yaratığı ve çılgınca alkışçılarını izlerken; 'Biz bu insan şeklindeki canavarlarla mı aynı ittifaklar içindeyiz?' demekten kendimi alamadım..

Çürümüşlüğün bu kadarına da, 'Pess..' doğrusu.. İnsan söyleyecek söz bulamıyor.. Ve, ben bu sûreten/ şeklen insan; sîreten, rûhî dünyası ise canavarlığın zirvesinde olanlarla, aynı kategoride, onlar gibi 'insan' sayılmaktan elem duyuyorum..

*

Amerikan Kongresi ve medyasından yükseltilen o alkışlar destekler; gerçekte, hangi inanç grubundan olursa olsun, vicdan sahibi yüzbinleri halinde dünya çapında ayağa kaldıran, ve savaş değil, modern barbarlığın mazlumları, maktulleri ve şehitleri karşısındaki suçluluklarını gizlemeye yönelikti..

Yerle bir edilen Gazze'de 9 aydır devam eden ve 60 binden fazla insanı bombardımanlar, zehirli gazlar ve yıkıntılar altında katleden bu çağdaş barbarlık karşısında, vicdanen bir itiraz sözü yükseltmekten kaçınan ve bu itirazları bile hafife alanlara da bir çift söz..

'Sessiz kölelerdir, ortaya çıkaran; bin-bir 'ilâh'ı..'

*

Ve kısaca bir diğer konu..

Ve, BANGLADEŞ FACİASI

İstanbul-Süleymaniye'deki 'El Yazması Eserler Kütübhânesi Md.lüğü'nden emekli olduktan sonra, kendisini 'Uluslararası öğrencilerin hizmeti'ne adayan Emir Edib Hoca'nın başkanlığını yürüttüğü Üsküdar- Uncular'daki 'Fütüvvet Vakfı'nda, 'Bangladeş'te geçen hafta yüzlerce ölüm sonunda, şimdilik bastırıldığı sanılan kanlı gösteriler vesilesiyle; Bangladeş'in içinde bulunduğu durum üzerinde, 25 Temmuz akşamı, Bangladeşli 20 kadar öğrenci ve akademisyen kardeşlerin katıldığı ve 2 saati aşkın bir toplantıdan çıkan sonuç şu oldu: Bizdeki Kemalist-laiklerin kendi ideolojilerini topluma zorla dayatmaya kalkışmalarını hatırlatacak şekilde, 1923-1950 arası 'tek parti diktatörlüğü'nü ve sonra yapılan onca askerî darbelerdeki uygulamaları ve halka zorla, dipçik baskısıyla kabul ettirilen anayasaya da dercedilen bir takım 'dayatma ilke'lerin gereği diye gösterilen baskı yöntemlerine karşı, bu zamana kadar görülen protestoların en genişi patlak vermiş.. Ve, ilk olarak, askerî birlikler, protestocular üzerine ateş açmış ve helikopterlerle de halk yukarıdan taranmış.. Esasen, o sahnelerin bir kısmını ve dünya televizyonlarına da yansımıştı..

53 yıl önce, 1971'de kanlı bir iç savaş sonunda, daha önce hiç olmamış olan bir Pakistan devletinin 1947'de kuruluşuyla sıfırdan başladığı ve ilk kuruluş yıllarının sıkıntıları arasında yaşanan bir çok olumsuzlukların da sürüklemesiyle, 24 sene sonra Pakistan'dan ayrılıp Bengal Körfezi'nde Bangladeş devletini kuran ve kendisine 'Bengal halkının atası' mânasına gelen 'Bangabandu' unvanını verdiren Şeyh Muciburrahman'ın bugün 76 yaşında olan kızı Şeyh Hasina'nın '20 yıllık iktidarı', elinin en kanlı olduğu bir dönemi yaşıyor.

Müslüman Bengal halkı için 'hayır'lar dileğiyle..

*

Yok olup gitmiş bütün toplumların ortak hikâyesinde ‘ahlâkî çöküntü' ve ‘haz maymunluğu' vardır
28 Temmuz 2024 Pazar

Okuyucularla Hasbihal...

Pazar günleri, okuyucuların görüş ve tenkidlerine yer vermeye çalıştığımız bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, sağlık- âfiyet dilekleri ve selâmlarımızla başlıyoruz:

*

*İstanbul'dan Cemal Aydın dostumuzun birkaç tesbitine yer verelim önce: Cemâl Bey, Siyonist İsrail çetesinin başındaki barbar kişinin Amerikan Kongresi'nde yaptığı konuşmanın özetini verdiğim 26 Temmuzlu yazım dolaysıyla memnuniyetini dile getirmiş.

Cemal Bey, bir diğer mesajında da, Eğitim Bakanı Yusuf Tekin Bey'in Fransız okullarının kural tanımazlıkları üzerine yaptığı konuşmaya değiniyor ve Türkiye de, Fransa'da aynı şekilde davranamıyorsa, bize yapılan sömürge muamelesidir.' diyor haklı olarak.

Bir diğer mesajında da, '2024-Paris Olimpic ve Paralimpic Oyunları' çerçevesinde dünyaya yansıyan görüntüler utanç ve dehşet vericiliğine değinerek, tam da, Lût kavminin sapkınlığa düşüp sergiledikleri ve tarihte, Sodom ve Gomore diye anılan sapkınlık ve azgınlıklar diyor.

--Bu sapkınlıkların sonunun da Sodom ve Gomore sapkınlıklarının âkıbetine varacağını bütün ilâhî kitaplar bildiriyor. Evet, ahlâkî bakımdan bu kadar çürümüş toplumlar için, uyanmaları çağrısı yaparız da, onlar o hayvanî haz dalgalanmaları içinden kurtulmak isterler mi?

*Ankara'dan Rahmi Karlıdağ isimli okuyucu diyor ki: 'Suriyeli, Afganlı, Özbekistanlı veya Afrika ülkelerinden gelenler aleyhine yapılan ırkçı saldırıları ve halkın bir kesiminin bu konuda sergiledikleri bu kadar iğrenç yaklaşımları ayıplıyor ve o insanlara bizim toplumumuzda verilen yapılan hakaretleri utanarak karşılıyorum. Dahası, bu alçaklıklar ülkemizin sosyo-ekonomik hayatına da yansımış. Medyada yer alan açıklamalara göre, Türkiye'den Arab ülkelerine yapılan ihracatta, 10 milyar doları bulan bir azalma olmuş. Keza, geçen senenin Ocak-Temmuz ayları arasında Türkiye'ye Arab ülkelerinden gelen turist sayısı da 1 milyar 850 binden fazla iken, bu rakam bu sene aynı aylar arasında 750 binlere düşmüş.

--Evet, bu durum, her yerde olduğu gibi bizdeki ırkçıların da ileri derecede geri zekâlı olduklarının bir göstergesi. Kaldı ki, sadece Almanya'da 4 milyondan fazla Türkiyeli yaşıyor. Onlara da, giderek güçlenen alman ırkçıları, 'Haydi yallah; ülkenize.' dediklerinde bizdeki ırkçılar, bu 4 milyonu aşkın insanların gelmesi karşısında n'apacaklar?

Bu dalga, yarınlarda, Avusturya, Hollanda, Belçika, Fransa, Danimarka ve İskandinav ülkelerine ve hattâ Avustralya'ya da sıçrayacak olsa, oralarda yaşayan kendi vatandaşlarımızın geri gönderilmeleri durumunda 6-7 milyonu olan bir kitle olurlar. Bu insanların 60 sene öncelerdeki anne-babaları, dedeleri oralara iş bulmak için gitmişlerdi. Rızklarını aramak için.

Bizim inancımızda, rızkı veren Allah'tır. Böyleyken, inancımızı mı yitirdik, ne?

*Hollanda'dan ismini vermeyeceğim bir okuyucu da diyor ki, özellikle Diyanet İşleri temsilcileriyle ilgili olarak: 'Ağabey, bizim buralarda, kısaca 'DİTİB' diye anılan Türkiye'nin Diyanet Kurumu'nun temsilcileri, bize hizmet vermek için değil, âdeta tahakküm etmek için gelmiş gibi davranıyorlar. Haklı itirazlarımız veya taleplerimiz olduğunda, 'Biz böyle karar verdik. Buna itaatle mükellefsiniz.' havasındalar. Hani, 'Arkadaşlar, kanunlar, yönetmelikler gereği, bu böyle.' deseler, yine iyi. Ama biz buralarda işçiyiz ya, onlar da orada Türkiye devletini temsil ediyorlar ya. Çoğunun doğru dürüst yabancı dillerinin olmaması da bir ayrı facia. Yani, buradaki resmî makamlarda bizim haklarımızı savunamıyorlar. Daha acı olan şu ki, buradan tatil için Türkiye'ye gittiğimizde, 'Gidelim sıkıntılarımızı Diyanet yetkililerine anlatalım' dediğimizde, birkaç dakika ayırıp bizi lûtfen dinleyenler bile, baştan savıyorlar.

--Bu okuyucunun yazdıklarının benzeri mesajlar, diğer Avrupa ülkelerinden de geliyor. Diyanet'in her kademesindeki insanların, yurt içinde ve dışında kendilerine yapılan eleştirilere, kulak asmaları ve mülayemetle karşılık vermeleri gerekiyor.

*Ankara'dan Yasemin isimli üniversite öğrencisi okuyucuyla ise, dün öğle namazı vaktinde Ayasofya önünde, 'Âbi, siz filan değil misiniz?' demesiyle karşılaştık. Ayasofya önündeki düzenlemelerin aksaklığından söz etti: 'Gördüğünüz gibi, ağabey. Ayasofya'ya namaz kılmak için gelenlere kolaylık olsun diye, namaz ehli olanlarla turistlerin giriş kapıları ayrılmış. Turistler namaz mahalli olmayan bölümleri geziyorlar. Bu doğru.

Ama öğle namazı kılınmaya başladıktan hemen sonra, 'namaz giriş kapısı' önüne, 'temizlik çalışmaları için, giriş, kısa süreli olarak durdurulmuştur.' diye bir tabelâ asılmıştı. Ama o sırada binden fazla insan dışarıda namaz girişi önünde, bir saati bile aşkın bir süre, kızgın güneş altında uzuuun kuyruklar oluşturmuş vaziyette bekletildi. Bu zulümdür. Diyanet mi ilgileniyor, Müftülük mü, her kim ilgileniyorsa, sesimizi duyurun.'

--Evet, bu kardeşimizin şikayet ettiği durumu dün ben de bizzat müşahede ettim ve ortada hiçbir sorumlu yoktu.

Bu gibi konular için de, yukarılardan emirler verilmesi mi beklenmeli?

İdeolojilerini, ‘vahyi inkâr' üzerine kuranlar, İslâm konusunda elbette saçmalayacaklardır
29 Temmuz 2024 Pazartesi

İllâ da resmî veya gayri resmî vazifeli olmak gerekmez; herhangi bir Müslüman'ın, doğru olduğuna inandığı İslâm hükümlerini, diğer Müslümanlara hatırlatmasından daha tabiî ne olabilir?

100 yıllık bir partinin küstah ve İslâm'ın azgın düşmanı olan bir yetkili sözcüsü, -ismi lâzım değil, çünkü hepsi de aynı inançsızlık ikliminde besleniyorlar- Diyanet İşl. Başkanı'nın, kendisini şeyhülislam zannettiğini ifadeyle, bir hutbe metninde, -meâlen,- 'kadınların el, yüz ve ayakları hariç, örtünmelerini emrettiği'ne dair Nûr Sûresi'nin 31. âyetini hatırlatmasını 'saçma-sapan' diye niteledi, geçen hafta.. Bu sözler üzerine, bir haftaya yakın zamandır, o partinin liderinden ve liderliğinden bir açıklama veya özür beklendi, boş yere..

'Boş yere..' diyoruz, çünkü özür dileyemezler..

Dilerlerse de, sırf zevâhiri, görüntüyü kurtarmak için yapmış olurlar..

Bu, onların kalblerini okumaya çalışmak değildir.. Çünkü, söz konusu siyasî hareketin mensuplarının bütün hayatlarını, düşüncelerini, ideolojilerini, siyasî çalışmalarının temelini oluşturan liderleri, 100 yıldır, 'Kur'an-ı Kerim' için, 'Gökten indiğine inanılan..' dememişler midir?

'Laiklikleri'nin temelini bu sözlere dayandıran bir siyasî hareketin mensuplarının, o sözleri alenen reddetmedikçe ve 'Biz öyle bir anlayışı reddediyoruz, kim söylerse söylesin, bizi bağlamaz; biz Müslümanız ve Müslüman olarak, Kur'an ve bütün ilâhî kitapların, Vahy-i ilâhî yolu ie nâzil olduğuna inanırız' diye açık bir reddiye ortaya koymadıkça, bir takım te'villere yönelseler bile, onlara asla itibar edilemez.

Evet, tekrarlayalım ki, 'vahy-i ilâhî', ilk peygamberden itibaren bütün ilâhî Peygamberlerin getirdikleri dinin -sonraki isimlendirilmeleri her ne olursa olsun- ilk nâzil olduğu, ilk vahyolunduğu zamandaki ortak ismi olan İslâm'ın temelini teşkil eden 'ilâhî nüzul' yöntemidir; ve 'vahy-i ilâhî'yi kaynaklı bütün ilâhî kitapları, 'Gökten olduğuna inanılan...' diye niteleyenler, kim olursa olsunlar, ne olmadıkları ve ne oldukları açıktır.

'Laik resmî ideoloji dayatması'nın bayraktarlığını yapan mâlum bir gazete, Kur'an hükümlerinin Müslümanlara hatırlatılmasını 'inanç dayatması' olarak nitelemiş..

Biz Müslümanlar kimseye inancımızı dayatmıyoruz ve bu bizim şahsî tercihimiz ve meziyetimiz de olmayıp, Müslümanların temel hayat kitabı olan Kur'an-ı Mûbîn'in, 14 asır önce, (Bakara Sûresi, 256. âyet'ten, 'Dinde zorlama, zorla kabul ettirme yoktur..) meâlindeki 'lâ ikrahe fi'd-dîn..' hükmünün gereğidir. Evet, başkalarına zorla bir inanç dayatması, asla..

Ama, bu, aynı zamanda, 'başkalarının dayatmalarını da kabul etmiyoruz' demektir. Nitekim, dârağaçlarıyla, zindanlarla, sürgünlerle, öldürmelerle, zincire vurmalarla, aşağılamalarla bir toplumu, emperyal güçlerin istediği şekilde, yeniden tanzim etmek için en akıl almaz diktatörlükleri sergileyenlere de 'baş eğmedik, eğmiyoruz..'

*

İkinci bir konuya, 'Mavi Vatan, masaldır..' diyenlere de kısaca değinelim..

Yukarıda değindiğimiz siyasî hareketin, dış siyaset danışmanlarından, eski bir diplomat ve Türkiye'yi on yıllarca önemli ülkelerde büyükelçi olarak temsil etmiş bir kişi, hangi ülkelerin haklarını savundu idiyse; şimdi de, 'Mavi vatan' lafı bir masaldır..' demiş.. Halbuki, bu anlayış geliştirilmeden önce, Yunanistan, Güney Kıbrıs, İsrail ve Mısır rejimleri Doğu Akdeniz'le ilgili olarak, aralarında öyle anlaşmalar imzalamışlardı ki, Türkiye Ege ve Akdeniz sahilleri içine hapsedilmiş durumda bırakılmıştı.

Yazık ki, uluslararası hukukta ülkelerin 'kara suları, kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölgeleri' açısından Türkiye'nin elini açabilecek bir imkân Lozan'dan beri görülmemişti.. Son yıllarda ise, Marmaris köşesinden Libya'nın Bingazi kıyılarına kadar yüzlerce km. karelik bir alanın, 200 metre derinliğe varmadığı için, Libya ve Türkiye'yi sınırdaş duruma getirdiği anlaşılmıştı.. Böylece, Türkiye'yi kuşatan anlayışın kırılmış, Türkiye'yi kuşattıklarını sananlar, bu şeritin doğusunda kalanlarla batısında kalanlar arasındaki bağ kesilmişti. Çünkü, uluslararası deniz hukuku açısından da reddedilemeyen tutarlı bir hukukî nazariye ile bir gerçek ortaya çıkmış ve son yıllarda 'mavi vatan' terimi de sözlüğümüze girmişti..

Şimdi, mâlum siyasî partinin bu eski diplomatı, 'mavi vatan' anlayışını reddetmeye çalışmakla başta Yunanistan olmak üzere, Türkiye'yi sahilleri içinde hapsettiklerini düşünenleri yeniden yüreklendirmeye çalışıyor.. Kendisine, -itiraf etmese de- bir dayanak bulduğunu düşünüyor olmalı.. Çünkü, o hareketin 100 yıl önce resmî ideolojik temellerini kuranlardan bazı öncüler, 'Anadolu'ya yakın 1-2 ada hariç, bütün Adalar Denizinden çekilmeliyiz..' diyorlardı. O kişi, bunu çok merak ediyorsa, Fâlih Rıfkı'nın 'Çankaya'sını okusun..

*

NOT: TRT'yi Tebrik: Paris'te yapılan 2024-Yaz Olimpiyadları'nın açılış törenlerinin bir spor gösterisinden çıkarılıp, cinsî sapıkların dünya çapındaki LGBT denilen -ve Lût kavminin sapkınlığa düşmesinden sonra sergiledikleri - dünya çapında bilinen 'Sodom ve Gomore ahlâksızlıkları'nın, hattâ Hz. İsâ aleyhiselâm'ın 'Son Akşam Yemeği' adına 2 bin yıldır tertip olunan âyinleri alay konusu yapan, kadın kılığındaki sakallı sapkınların ve diğer en ahlâksız gösterilerin sergilenmesi karşısında, TRT yönetiminin hemen inisiyatif kullanarak canlı yayını kesmek sûretiyle gösterdiği hassasiyet için tebrik ve teşekkürler..

Bu alçakça sapık sahne gösterilerinin, Hz. İsâ aleyhiselâm'a da yöneltilmesi sadece Hristiyanları değil, biz Müslümanları da ciddî sûrette yaralamıştır. Bunu, sapkınların anlamasını beklemek ise abestir.

*

Dünya, '3. Dünya Savaşı'nı, Godot'yu bekler gibi beklerken...
31 Temmuz 2024 Çarşamba

İrlandalı yazar Samuel Beckett'in 'Godot'yu Beklerken' (Waiting for Godot) isimli tiyatro eserinin özü, aslında bütün zamanlar ve mekânlardaki, içinden çıkılmaz zannedilen problemlerin öznesi olan insandır.

Oyunda, Vladimir ve Estragon adlı karakterlerin yolları kesişir, birbirleriyle iletişim kurmaya çalışırlar. Ama neyi beklediklerini de bilemedikleri için, bekledikleri gerçekleşmedikçe, gerçekliğin kesinliğinden uzaklaşmaya başlarlar.. Eylemsizliklerine yenilmiş insanların sergilediği görüntü ve tepkileri verirler..

'Godot' adında, ne olduğu bilinmeyen bir kimse ya da bir şey olup onu beklemeye başlarlar. (Bu oyun, Ankara'ya yeni geldiğinde, 1960'larda okuduğum lise muadili yatılı okuldan bir grup halinde götürülmüştük.)

Oyunda Estragon devamlı oturur ve hattâ uyuklarken, Vladimir genelde ayakta durur. "Estragon uyuşuk, Vladimir ise, huysuzdur." Vladimir gökyüzüne, felsefî ve inanç konuları açısından bakar, düşünür. Estragon ise, 'yeryüzü'ne bakar ve zihnini hep, ne yiyeceği veya hangi durumlarda nasıl davranacağı konuları meşgul eder. Estragon sürekli unutur, Vladimir ise, sürekli hatırlatır.

Oyunda, aslında, üççeyrek asırla ifade edilen insan ömrünün; Dün, Bugün ve Yarın'ının birbirinden farklı olmadığı anlatılmaya çalışılmaktadır.

*

Özellikle Gazze Trajedisi'nin bu son sahnelenişinden bu yana , 10 aya yakın zamandır, Ortadoğu'da yaşananlar, bu bölgeyi tam bir saatli bombaya, ya da kocamaaan bir barut deposuna dönüştürdü. Bir 'Üçüncü Dünya Savaşı patlar mı?' sorusu dünyanın hemen her köşesinde daha önce olmadığı yoğunlukta konuşuluyor.. Hele de 'Gazze- Filistin'de yaşananlar yüzünden..

Ve 4 gün önce, Başkan Erdoğan'ın Rize'de yaptığı konuşma, -özet olarak- dünyada ayrı bir algılama, içerde daha bir farklı algılama ve tutum oluşturuverdi

Erdoğan, 'Libya'ya nasıl müdahale ettiysek, Dağlık- Karabağ'a nasıl müdahale ettiysek, İsrail'in Gazze ve Filistin konusunda yaptıklarına karşı biz de benzer şeyler yapabiliriz.. Bu günkü duruma böyle seyirci kalmamız düşünülemez, bunun için de çok güçlü olmamız gerek..' deyince.. Elbette bu sözler bir mesaj olarak değerlendirilecekti ve öyle oldu..,

Nitekim, içerde de, dışarda da..

Hele de içerde olanlardan niceleri, Erdoğan'ın 'daha çok güçlü olmalıyız..' sözüyle, 'Yoksa, çok daha güçlü olduk mesajı da mı veriliyor..' demeye bile başladılar.. Siyonist İsrail çetesinin Dışbakanı İsrael Katz ise, aklınca, 'Türkiye'yi ve Erdoğan'ı da Saddam'ın âkıbeti'yle korkutmaya kalkışacak kadar bayağılaştı..

Amerikan ve Avrupa medyaları da, bu sözleri 'İsrail'e dolaylı bir tehdit', ve 'aba altından sopa göstermek' olarak değerlendirdiler, tıpkı İsrail rejimi gibi..

Ama, ilginçtir, bu konuya hele de mahallî seçimler öncesinde 'Türkiye niye seyirci kalıyor?' diyenlerden niceleri şimdi, 'Bu sözlerin zamanı mıydı şimdi?' demeye başladılar.. Halbuki, Erdoğan, giderek bütün dünyayı saran endişeleri de karşılayacak ve bölgemizi bir yangın yerine çevirecek tehlikeli gelişmelere karşı, yakın geçmişe dair örnekleri de hatırlatarak, 'hazırlıklı olduğumuza ve çok daha güçlü olmak gereği'ne değiniyordu; bundan daha tabiî ne olabilir?

Ne yapmalıydı, yani..

'Biz zayıfız, bizi sokmayan yılan isterse bin yıl yaşasın..' mı desindi?

Kaldı ki, meselenin aslı, sadece Siyonist rejimin her tarafa saldırmaya kalkışması değil; onu oraya diken emperial -şeytanî irade.. Amerikan Başkanı Biden'ın, 'Eğer burada İsrail diye bir devlet kurulmamış olsaydı bile; biz Batı Dünyası olarak burada böyle bir devleti yine kurardık..' sözü, çok basit ve sıradan bir söz değildir ve meselenin özüne işaret ediyor.

Emperyalizmin asıl meselesi, Müslüman dünyasını hep başı eğik vaziyette tutmak..

Buna karşı, halklarının ekseriyeti Müslüman olan 55-56 ülkedeki 1,5 milyarlık dev bir kalabalık..

Evet, ama, sadece bir kalabalık..

Cihanşumûl bir karar merkezi, bütün Müslüman toplumları bir yönde hareket ettiren bir karar merkezi olmasa bile; en azından, iç hukuklarında kendi halklarının kararlarına göre; ama, dış siyaset, savunma, ekonomi ortak pazar ve ortak para birimi ve kendi aralarında vizesiz seyahat gibi konularda, AB'de uygulanan şekliyle bile bir 'Müslüman Ülkeler Konfederasyonu'; bir tek 'irade ve karar merkezi' oluşturamadılar, oluşturamadık; hele de son 100 yıldır yaşanılan bunca ağır sosyal ve diplomatik travma ve darbelere rağmen..

55 yıl öncelerde kurulan 'İslâm İşbirliği Teşkilatı,' ismine lâyık olamadı.. Filistin'de, Kıbrıs'ta, Keşmir'de, Afganistan'da, Yemen'de, İran-Irak Savaşı'nda, Bosna, Azerbaycan- Ermenistan savaşlarında , Kosova ve Çeçenistan, Sudan , Arakan, Somali vs. konularda bir ciddî varlık gösteremedi.. Yani, taa baştan, oksijen çadırında doğmuştu..

Bugün, dünyada, savaş kıvılcımının bütün dünyayı yangın yerine çevirme istidadı her zamankinden fazla.. O halde, her zamankinden daha uyanık ve güçlü olmanın zamanı..

*

Unutmayalım, Birinci Dünya Savaşı patlayınca, Müslüman dünyasını bir büyük güç odağı halinden çıkarmak için ele geçen fırsatlar iyi kullanıldı ve savaşın sonunda yenilen devletlerin, - Osmanlı Devleti hariç- her birisi bir çok acılar çektilerse de; varlıklarını yine de korudular. Ama, Müslümanların elindeki büyük güç buharlaştırıldı..

Ve, dahası, savaşan diğer ülkelerin her birisi, geçmişin bir daha yaşanmaması için, başta, yüzyıllardır birbirleriyle devamlı savaşan İngiltere, Fransa ve Almanya olmak üzere, Avrupa Birliği etrafında bir güç merkezi oluşturdular..

Ama, Müslüman dünyası, maalesef... Hattâ, kabile, kavim, ırk ve dil farklılık ve ayrılıklarını esas alarak, 'ulus-devlet' teorilerine, çocukluk hastalıklarına sarıldılar. Halbuki, bu hastalığı, Avrupa kendi içinde geçmiş asırlarda yaşamışken, onu kendi bünyesinden çıkarıp, bizim üzerimize âdeta kusarcasına boşalttı..

Bugün, Müslüman halkların ve başlarındaki rejimlerin her zamankinden daha uyanık olması zamanı.. Yoksa, Godot'yu bekleyen ve ne beklediğini de bilmeyen safdillere döneriz..

Şehîdin dünya hayatında yapamadığını, onun kanı çok daha güçlü şekilde yapar
2 Ağustos 2024 Cuma

Evet, Filistin'de, Hamas'ın (İslâmî Mukavemet Hareketi'nin) en önde gelen isimlerinden İsmail Heniyye'nin şehadetinin, Müslüman toplumlarının uyuşan bedenlerine yeni bir nefha, yeni bir soluk vermesindeki bereketi üzerinde düşünmek gerek.. Çünkü, Heniyye bizzat ya da başkaları, Filistin ve Gazze Meselesi üzerine, bir konferans verecek veya bir miting yapacak denilseydi, herhalde, Çarşamba akşamı, İstanbul'da, akşam namazından sonra, Fatih Câmii ile Bâyezid arasındaki ana caddeyi tıklım tıklım dolduran kadınlı-erkekli on binlerin hançerelerinden, 'tekbîr' sadâları ve 'Yolun yolumuzdur ey şehîd Heniyye.. Gazze ve Filistin Meselesi Ümmetin meselesi..' gibi şiarları yükselmezdi.

Ve o sırada, bir ucu Bayezid Meydanı'na varan yürüyüş kolunun sonunun henüz de Fatih Camii avlusundan, aşağıdaki Fevzi Paşa Caddesi'ne inmesi tamamlanmamıştı.. Bu tablo, şehid kanının bereketinin neticesidir.

O tablo karşısında o kalabalıkta yer alan sıradan bir Müslümanın, etrafındakilere, 'En kalbî duam budur..' diye söylediğini de okuyucuyla paylaşayım. O sıradan Müslüman; 'Yârab, bana, inandığım değerleri hayata hâkim kılmak için verilen mücadeleler dolu bir hayat ve inandığı değerler uğrunda tıpkı İsmail Heniye kardeşimiz gibi, dünya hayatından ebedî hayata geçiş nasip eyle..' diyordu.

*

Bu işin, manevî tarafı.. Elbette öyle bir 'suikasd'in gerçekleştirilebilmiş olması meselenin bir diğer tarafı.. En önemlisi de, konunun İran'da olması ve İran'ın davetlisi olan bir misafirin İran içinde katledilmesi..

Bununla, İran yönetimine çok ağır bir hakaret yapılmış oldu.

Yoksa, İran içinde, sistem içi bir çok 'suikasd'lerden ayrı olarak, son 4-5 yıl içinde, nükleer fizik uzmanlarından 6-7 ünlü isim, hem de başkent Tahran'da ve de hattâ bazıları, evlerinin önünde katledildiler.

Bunlar elbette ki, İsrail ve Amerika ve diğer emperyal odaklardan biliniyordu, bilindi. (Bizde de Aselsan'ın seçkin uzmanlarından 7-8 tanesini, faili meçhul suikasdlerle hayattan koparılmadılar mı?)

Bu cinayetleri işleten güç odaklarının başında, İsrail rejiminin ilk tahmin olarak akla gelmesi de açık.. Nitekim, son 'Heniye Cinayeti' konusunda açık bir kabulde bulunmasa bile Siyonist çetenin başbakanı olan kişi, dün açıkça, 'İsrail'e dokunanın kanı akar..' diyerek, bütün Müslüman dünyasına meydan okumaya kalkıştı, mâlum küstahlığıyla.. Gerçekte ise, Siyonist çete ve o ideolojiye bağlı olanların her birisinin tarihten gelen korkularına ek olarak, bugün, 'korktukça daha çok öldürdükleri ve daha çok öldürdükçe de daha çok korktukları' biliniyor..

Amerika ve AB ülkelerinin 'her türlü desteği'ne dayandırınca, herkese ve hele de bütün Müslümanlara boyun eğdireceğini sanıyor. Aynı günlerde, Siyonist çetenin Dışbakanının ağzından Tayyib Erdoğan'a da, 'Saddam'ın sonun gibi olacağı' hatırlatma veya tehdidinde bulunması ilginç..

Tayyib Erdoğan da, o sözü duyunca, pek korkmuştur, sanıyorlar..

*

'Amerikan yönetiminin bu cinayetin planlanmasından, önceden haberinin olmadığı' iddiasını ise, -bırakalım başkasını-, Amerikan Dışbakanlığı'nın Orta Doğu ve Müslüman ülke ve coğrafyaları üzerindeki önde uzman isimlerinden olan Shirin (Şirin) Hunter bile, 'inandırıcı bulmadığını' açıkladı dün.. (Aslen İranlı olup, Şah rejiminin Dışişleri Bakanlığı'nın önde gelen uzmanlarından Şirin Hunter, İran'da Şah'ın devrildiği 1979'da, 45 sene öncelerde Amerika'ya giden ve halen de Amerikan Dışbakanlığının önde gelen isimlerinden birisidir.)

*

Bu vesileyle, belirtmekte fayda var.. Hayatlarını, tahakkümlerini, zulüm üzerine kuran bütün sistemler gibi, emperyalist güç odaklarının ve onların Müslüman dünyasına yerleştirdiği Siyonist İsrail çetesinin darbelerden, entrika ve 'suikasd'lerden beslenirler.. Ki, hele de, İsrail rejimi , son 100 yıl boyunca 'İrgun' ve 'Stern' gibi terör örgütleriyle işlediği cinayetler Ama, bu, onların, 'suikasdçi'lerini, ajanlarını, özel casuslarını gönderdikleri mânâsında değildir.. Onlar her yerde 'kiralık kaatilleri'ni bulmakta ve yetiştirmekte mâhirdirler.

'Heniye Cinayeti' konusunda da, Mossad ajanları dışarıdan İran içine gönderilmiş de , İran gafil avlanmış sanılıyor bazı çevrelerce.. 'Hırsız evin içindeyse, kapıyı kilitlemekte ne fayda vardır?' Nitekim, iki sene kadar önceki ünlü bir nükleer uzmanını , Tahran'ın içinde, yapmacık bir trafik tıkanıklığı içinde, sıkıştırıp, arabalar arasındaki o nükleer fizik uzmanını arabası içinde öldüren kişinin de bir subay olduğu ve onun ve bağlantılarından 10'dan fazla kişinin idâm edildiğini düşünmezsek, sadece iç zaafları büyütmekten medet uman çevrelere malzeme verildiğini hatırlamakta da fayda olsa gerek..

Sadece İran'da değil, bizde de, emperyal odakların yaptırdığı 'suikastların en geniş tabanlı şekli olan askerî darbelerden 12 Eylûl 1980 Darbesi'ni yapan generaller için de, 'Bizim çocuklar başardı..' diyerek, o müjdeyi dönemi Amerikan Başkanı Carter'a sevinerek haber veren o dönemdeki NATO Başkumandanı General Alexander Haig'in sözleri nasıl unutulur?

.Okuyucularla Hasbihal: İnsanları, etnik kimliklerine göre kim yüceltirse veya aşağılarsa; İslam'dan nasibini alamamış demektir
4 Ağustos 2024 Pazar

(Pazar günleri, 'e okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, muhterem okuyucuları selamlayarak başlıyoruz.)

*İstanbul'dan Sabri Arabacı mesajında, 'Filistin'deki Müslümanların mücadelesinde çok yiğit bir yeri olan İsmail Heniye'nin İran'da bir suikasd'e kurban gitmesi üzerine, Başkan Erdoğan'ın ülke çapında bir gün 'yas' ilân etmesini bile iğrenç bir ırkçılıkla değerlendirip, 'O kişi bir Türk müydü?' diyen karşısında, neredeyse o gibilerle aynı ırktan olmaktan utanır hale geleceğiz..' diyor..

--Hayır, muhterem kardeşim, 'filan ırktan veya kavimden birileri kötü, öyleyse ben onların ırkından değilim.' demek, bazılarının ırkından dolayı yüceltilenler karşısında aşağılık duygusuyla onlara imrenmeye çalışmak kadar yanlıştır.. Hz. Peygamber (S)'in mensub olduğu arab kavminin içinde Ebu Cehl ve Ebu Leheb'ler, Yezid'ler ve onların tarih içinde ve hattâ günümüzde takipçisi olan daha nice çağdaş benzerleri vardır' diye arab kavminden olanları bütünüyle aşağılamanın hiç bir mantığı yoktur. Kaldı ki o kavmin içinden başta Hz. Peygamber olmak nice en üstün inan örnekleri de vardır. O halde, 'filan kötülük timsali olan kişiler arab idi..' diyerek bütün arablara ya da düşmanlık beslemek veya 'Peygamber arab idi, o halde arabları sevmek gerekir' gibi laflar etmenin İslam açısından hiç bir mantığı yoktur..

Bütün insanları, Allah'u Teâlâ, 'birbirleriyle tanışmaları'nda kolaylık olmak ve diğer hikmetlerle farklı farklı yaratmıştır. Ama, inan olarak hepimizin özü aynıdır.. Topraktan geldik, toprağa gideceğiz.. Üstünlük soydan, kan veya renk veya mensup olunan sosyal gruptan veya aynı coğrafyalardan olmakta değil, taqvâ ve fazilet açısında, Yüce Yaratıcı'mızın insan'ı yaratmasındaki hikmete uygun bir hayat yaşamak dikkatinde aranmalıdır.. Bugün hayatta olmayan ve ismi topluma mal olmuş bir Müslüman, 'Peygamber arab olduğu içi, sırf bu yüzden arabları sevmek gerekir..' diye bir cümle yazmıştı da, ona, Hind Müslümanlarının son yüzyıldaki büyük gönül ve irfan erlerinden, Muhammed İqbâl'in, 'Peygamber arab idi, o halde ondan dolayı arabları sevmek gerekir..' diyenler İslam'ı anlamamışlardır..' sözü hatırlatıldığında en azından sukût eymeyi tercih etmiş, yanlışında diretmemişti.

Biz Müslümanlar, bütün insanlara, eşit olarak bakar ve doğan herkesi günahsız kabul eder ve akıl baliğ olduktan , yani iyiyi-kötüyü Allah'ın koyduğu ölçülere göre ayırdedecek yaşa geldikten sonra, Ya İslam tarafında, ya da küfr tarafında kabul ederiz.. Ezeli şiarımız, 'Lailahe illallah' Muhammed'un Resullalah'tır ve buradaki 'nübuvvet'e işaret, elbetteki bütün geçmiş ilahî peygamberlere şâmildir. Evet, bizim için İslam'dan başka bir sınır yoktur..

Bütün insanlara, yaratılışları itibariyle bir gözle bakarız, akıl sahipleri olduktan sonra ise değerlendirmelerimiz, seçtikleri yol ve tercihlere göre farklılaşır.

Yani, 8 sene öncelerde, 'Yaratılanı hoş (güzel) gördük, Yaratan'dan ötürü..'

'72 millete bir göz ile bakmayan, halka müderris (bile) olsa, Hakikat'e âsîdir' diyen Yûnus'un o sözünü, işte bu ölçü ile anlamak gerekir..

Müslüman olmayanlar da firavunlarının beden ve kanlarını değil, temsil ettikleri dünya görüşlerini yüceltiyorlar.

*Ankara'dan ismini D. Demir isimli okuyucu da, 'Ben asla ırkçı değilim.. Ama, mensub olduğum kavimden dolayı gururu duymamalı mıyım?' diyor..

-Size de yukardaki yazdıklarımız yeterli izah yapılmaya çalışılmıştır.. Kavmiyle utanmak veya yücelik duyguları , başkalarına da kendi kak soylarıyla, kavimleriyle, etnik kökenleriyle, utanmak veya gururlanmak duygusu verir ki, bu ırkçılıktır.. İngilizlerin ünlü şairlerinden Rudyard Kipling'in insanlara verdiği öyle güzel öğütler var ki, der alınacak niteliktedir.. Mesela, 'İf..' (Eğer) isimli şiirini okuduğunuzda güzel nasihatler vardır. ama, aynı kişinin 'Hindistan'da, beyaz İngiliz askerleri tarafından kitleler halinde öldürülen esmer insanların öldürülmesine öyle övgüler yazmıştır ki, işte o zaman, anlarsınız onun aslında hangi insan tipine yücelik mertebesi verdiğini.. Keza, 150 sene öncelerde, Hz. Muhammed'i, en azından tarihin büyük bir kahramanı olarak nitelediği için ismini daha bir dikkatli kullandığımız Carlyle'ın Afrika'daki siyah ırkın insanlarının bütünüyle yok edilmesi fikrini yazacak kadar canavarlaştığını pek hatırlamayız.. Ve unutmayalım ki, Amerika kıt'ası 1492'de, 530 öncelerde Avrupalılarca keşfedildiğinde oraya giden beyazlar, onmilyonlarca kızıl deriliyi, 'insan benzeri yaratıklar' olarak yok etmişlerdi ve bugün, onlardan küçük bir topluluk kalabilmiştir..

*Almanya'dan Suad Karabağlı isimli okuyucu da, 'İsmail Heniyye'nin Tahran'da katledilmesine dair vurucu bir yazı yazmadınız.. Sanki, suikasdler her yerde olur gibi..

--Muhterem kardeşim, hele de birilerinin beğenmesi veya tatmin olması için yazı yazılmaz. İran yönetimi davetlileri olan İsmail Heniye'yi korumakta evet büyük bir zaaf göstermiş; ve hattâ ağır bir hakarete uğramıştır. Bunu en üst mesulleri de kabul ediyor. Şimdi 'şiddetli karşlık verilecektir' diyorlar, ama, herhalde aynı şekilde nokta vuruşlarla olabilir, karşılık..

Ama, suikasdlere hiç bir yerde kesin çözüm yoktur.. Amerika, 1963'de Başkan Kennedy'i suikasd'den kurtarabildi mi? Geçenlerde Trump da mermi 1-2 milim sapsaydı, gitmişti.. O şimdi, 'Orada beni Tanrı kurtardı..' diyor.. Pakistan Başkanı Ziya'ul Haqq da , uçağına konulan bombayla öldürülmüştü, 1988'de..

Bizde de Turgut Özal, merminin 1-2 milimlik bir sapmasıyla kafasına 5 santim uzağındaki mikrofona çarpınca kurtulmuş ve 'Canı veren de Allah'tır, alan da..' demişti.. Ve, hem de Rusya büyükelçisi de Karlov da 2016'da, Ankara'da bir toplantıda konuşurken, polis kılıklı bir kişi tarafından vurularak öldürülmemiş miydi?

Ancak bizdeki medya , bazı ülkelerin iç zaaflarını büyütmekten pek neşeleniyorlar.. İran Cumhurbaşkanı İbrahim Reisi ve beraberindeki 9 kişilik heyet bir trafik kazasında can verince günlerce ekranlarda tartışıldı.. Ama, General Eşref Bitlis'in uçağı 1993'de, düş(ürül)ünce, hemen ertesi günü, 'konu bir kazadan ibarettir..' diye kapatılmıştı.

Böyle , daha nice örnekler vardır, içeriden de, dünya tarihinden de..

.Bu mitingler, kuru bir ‘gövde gösterisi' değil; ruhtan kılıçlarımızı bileyliyor...
5 Ağustos 2024 Pazartesi

Merhûm şehîd İsmail Heniye'nin bir suikastla dünyamızdan koparılmasından 2-3 gün önce, Dünya Müslümanlarını, Gazze ve bütün Filistin konusunda, kardeşlerinin yanında olduklarını göstermeleri için, 3 Ağustos Cumartesi günü, mitingler düzenlemeye davet etmesi üzerine, ülke çapında her yerde olduğu gibi, İstanbul- Ayasofya Meydanı'nda da bir miting vardı..

Ayasofya Meydanı'na otobüs veya metro ile gidilemediğinden, sadece Güngören-Cevizlibağ/ Kabataş tramvay hattı ile ulaşmak mümkün..

Ama, bu miting dolayısıyla Kabataş'tan gelen tramvaylar Sirkeci'den; Güngören'den gelenler de Bayezid Meydanı'ndan geri döndürülüyorlardı, çünkü bu iki nokta arasındaki bütün ana caddeler insan seli ile dolu ile kaplı idi. Bu trafik tıkanıklığında, Aksaray'dan Ayasofya Meydanı'na kadar yürüdüm. Ama caddelerde yaya olarak yürümek bile mümkün olamıyordu. Bazıları abartı sayabilir belki, ama, yüzbinler vardı..

*

Bunu bilhassa ve niçin mi hatırlatıyorum?

İsmini vermeyeceğim bir okuyucum var, çok zıt dünyalarda ve ufuklarda olduğumuz, sık sık yazışmalarından da anlaşılıyor. (En azından, niceleri gibi, kendi ismini gizlemek gibi bir yönteme başvurmuyor..) Hakaret olmadıktan sonra, yazılanlardan, eleştirilerden rahatsız olmak ne kelime; bir de muhatabımın dünyasını anlamaya çalışırım.. Yeter ki, herkes, kendisini gizlemeden, kendi doğrusunu, hür olarak yazsın.. Kendi adıma, yanlışım olursa, memnuniyetle düzeltir, bir de teşekkür ederim.. Muhatabım da, kendi inandığı doğrularına göre yazıyorsa, onun nasıl bir dünyası olduğunu kavramaya çalışırım. İltifat mesajlarına ise, -nefsime gurur gelebilir- diye sadece şöyle bir bakar-geçerim..

Bu okuyucum da çok farklı dünyalardan.. Geçenlerde, ana muhalefetin sözcüsü bir m.vekili kişinin, Diyanet Başkanı Ali Erbaş'ı eleştireyim derken, onun, bir Cuma Hutbesinde, tesettürle ilgili olarak Nûr Sûresi-31. âyet meâlini zikretmesini, 'saçma-sapan..' diye nitelediği bir hezeyanı üzerine, kendisini bütün milletin 'vekil'i' sanarak asıl kendisinin saçmaladığını ifade etmiştim; 29 Temmuz tarihli ve ' İdeolojilerini, 'vahyi inkâr' üzerine kuranlar, İslâm konusunda elbette saçmalarlar..' başlıklı yazımda..

O yazım üzerine sözünü ettiğim okuyucu, galeyana gelmiş, kendi görüşlerini yazmak adına, Kur'an'ı yorumlamaya kalkışacak kadar cüretkârlık da sergilemiş.. Özetle şöyle diyordu:

'Yine 'azınlığın azınlığı düşüncenizi' çoğunluğa dikte ediyorsunuz.

Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının, -bence yüzde 75'i geçmez ama,- yüzde 99'u Müslüman dediklerinizden hanım olanların başını örtenler yüzde 30'u zor bulur. (...)

Yani, "Müslümanca hayat" dediğiniz kılık-kıyafet dayatmasını, Müslümanların yüzde 10'u anca kabul edip uyar. Geriye kalan Müslüman hanımların yüzde 90'ı ise, âdet olsun diye giyinir ve başları açıktır. (...)

D.İ.B., 'azınlığın azınlığı düşüncesini çoğunluğa dikte etmek istemiş. (...)'

*

Evet, bu sözleri pervasızca yazan- yazabilen kişi 'laik tefsirci- yorumcu' kişinin, Cumartesi akşamı Ayasofya'daki o mahşerî kalabalığı görmesini ve üstelik İstanbul'da yaşayan bu insanların, kendisinin iddia ettiği gibi toplumun ancak yüzde 10'unu mu temsil ettiğini görüp, hangi dünya, hangi toplum içinde ve yüzde kaç olarak yaşadıklarını düşünmesini isterdim..

Ve bu mitinge gelenlerin insanların hemen hemen tamamı, orta ve dar gelir grubundan idiler. O kalabalığın içine, oralardan tesadüfen geçerken, mâlum müstehcen kıyafetleriyle, plajda imişlercesine dolaşan birkaç örnek de yok değildi.. Onlar bu kalabalığa müstekreh nazarlarla ve -o çok sevdikleri- 'entellektüelleşmiş duruş' dedikleri tavırlarıyla bakıyorlar ve o büyük kitle ise, onları hiç görmüyorcasına, yok ayarcasına teğet geçiyordu.

*

Sirkeci'den, Cağaloğlu ve Bayezid tarafından Ayasofya Meydanı'na akan bu insanların diyebilirim ki yaş ortalaması, yüzde 80'inden fazlası 40-50 yaşın altındaydı.. Ve bu büyük kitlelerin yüzde 60'dan fazlası da hanımlardan ve onların yüzde 75 kadarı da 40-45 yaşın altında ve yüzde 99'u da tesettürlü idiler.

Ellerinde, 'Kaatil İsrail ve Amerika!.. Filistin'den ve bütün İslam toprakları'ndan defol!.' gibi yazıların olduğu pankartlar..

Sosyete kesimleri, mâlum laik/ seküler ve de 'entel' kesimlerin nazarında, bu muazzam kitleler 'toplumun yüzde 10'u' bile sayılmıyoruz. Onlar, kendilerini bu toplumun sahibi sanıyorlar.. O kesimin 'çocuk-genç-yaşlı demeden her grup insanları ise, Metrolarda, dönüş saatlerinde, dünyada olup bitenlerden habersiz; bir futbol maçının '5-0' sonuçlanmasının gurur ve hayıflanmasını yansıtıyorlar ve bazı gruplar, diğerlerine lâf atıyorlardı. Neredeyse, kavga çıkacaktı aralarında.. Ve bu kesimin, Ayasofya Meydanı'nda, dünyanın başka yerlerindeki mazlumlar için dile getirilen hınçlardan da, dualarla akıtılan gözyaşlarından da haberleri yoktu.

*

Geçenlerde, eski ve ünlü bir emekli general ile bir-kaç kişi, bir yerde sohbet ederken, -doğrusu-, kendisinden beklemediğim bir netlikte 'Bu ülkeyi yarın bir tehlike ânında savunmak için cephelere koşacak olanlar, şu kafelerde, ve sair yerlerde, dünyadan habersiz, yaşayış tarzlarıyla milletten kopuk ve bir 'zevk maymunu' halinde yaşayanlar değil; yine bu orta ve dar gelirli ve 'inandıkları değerlerin hâkim olması ve bu anlayış içinde hür yaşamak istedikleri bu topraklar için, ölüme, 'Allah- Allah!..' diye koşacak olan kitleler kurtaracaktır..' demişti..

Şehîd İsmail Heniye'nin şahsında, İslâm dâvasının ve 'İlâ'y-ı Kelimetullah' bayrağının yere düşmemesi için dünya hayatından geçenlere rahmetler ve bu hedefler için, gerektiğinde dünya hayatından geçmek üzere nöbetin kendilerine gelmesini bekleyen bütün İslam erlerine de derin bağlılık ve zafer dualarımızla..

Bangladeş halkına, -‘yeni putlar dikilmesi'ne müsaade etmemeleri dileklerimizle-, tebrikler..
7 Ağustos 2024 Çarşamba

Pakistan'dan 1971'de kanlı bir iç savaşla ayrıldıktan sonra kurulan Bangladeş Devletinin 53 yıllık ömrünün ilk 4 yıllık kısmını yöneten Şeyh Mucib ve son 20 senelik kısmı da kanlı bir diktatörlükle yöneten kızı Şeyh Hasine'nin dönemi, 5 Temmuz günü kanlı şekilde noktalandı ve Başbakan Şeyh Hasine, kendisini protesto edenler üzerine, ateş açtırarak binleri bulan ölümlerin ardından, Başbakanlık binasının da kitlelerce basılmasından sonra, bir helikoptere bindiği gibi Hindistan'a gitti,- açıkçası-, KAÇTI!

Babası Şeyh Mucib'in ve bütün ailesinin 1974'de öldürülüşü sırasında gizlenerek kurtulan ve iktidarı döneminde de nice Müslüman âlimleri idâm ettirmesiyle ünlü Şeyh Hasine, mazlûmlara zulmetmekten daha çetin hesap vermelerle karşılaşacağının korkusuyla kaçmış olmalı herhalde..

*

İran'da, 1953 yılında Muhammed Musaddık'ın başbakanlığı döneminde, İran petrolleri 'millîleştirilip' , İngilizler kovulunca, Şah da hanımı Süreyya ile Roma'ya kaçmış ve amma, 45 gün sonra, Amerika, Obama zamanında resmen de itiraf ettiği üzere, Musaddık'ı, sadece 200 bin dolar vererek General Zâhidi'ye gün ortasında yaptırdıkları bir darbeyle Başbakanlık'tan alıp zindana götürmüşler ve Şah M. Rıza Pehlevî geri dönmüş ve 'General Zâhidî'yi de damad edinen Şah, 26 yıl daha tahakküm etmiş, babasının ve kendisinin heykellerini yeniden diktirmişti..

Ama, 1977 ortasında başlayıp, 1979 başına kadar devam eden silâhsız -ya da, asıl silâhı sadece Allah'u Ekber olan- milyonlarca göstericiler üzerine ateş açtırarak 150 bin kadar insanı öldürdükten sonra, tekrar kaçmış ve kendisini kabul edecek bir ülke bile bulamadan utanç verici şekilde ölmüştü.

Şimdi, Bangladeş'te, Müslüman halk kitleleri, kendisine, 'Bengallilerin Atası' mânâsına gelen 'Bangabandu' soyadını verdiren Şeyh Mucib'in heykellerini yıkmakla meşgul.. İnşaallah, Şeyh Hasine de, Şah gibi yeniden döndürülmez; özellikle de Hindistan eliyle.. Dünyanın en fakir ülkelerinden olan Bangladeş halkı da bundan sonra, inşaallah hayırlı yarınlara ulaşırlar..

Bu konuya iki hafta önce, 24 ve 26 Temmuz tarihli yazılarımda 'Bangladeş'te Neler Oluyor?' sorusuna cevap ararken, -özetle- şunları yazmıştım:

Geçen hafta boyunca, Bangladeş'te başlayan ve 100'den fazla ölümün olduğu öğrenci ve halk gösterilerini (...) anlamak için, önce, yarım asır öncelere bakmak gerekiyor.

Hind Müslümanları, Hindistan'da İngiliz emperyalizmine karşı verilen mücadelenin bayraktarı idiler. (...) İngiltere 1947'de Hindistan'dan çekilirken, (...) Doğu'da Bengal Körfezi'nde Doğu Pakistan, 2 bin km uzaklıktaki Batı'da Pencab Vadisi'nde Batı Pakistan olmak üzere, iki ayrı parçadan oluşan bir Pakistan İslâm Cumhuriyeti kurulmuştu. (...)

Ve 1970 Nisanı'nda Bengal Körfezi'ni silip süpüren ve yaklaşık 750 bin kadar insanı ve on binlerce meskeni yutan bir büyük sel felaketi meydana gelince.. Hiçbir Hükûmet'in böylesine büyük bir felaketin üstesinden kolayca gelememesi; büyük çaresizlikler, aksaklıklar, yokluklar ve salgınlar yaşanması tabiî idi. İşte o hengâmede Bengalce konuşanların yaşadığı Doğu Pakistan'da 'Âwamî Ligue' (Halk Birliği) isimli siyasî partinin lideri Şeyh Muciburrahman, 'Pakistan Devleti'nin çare olamayacağını, Bangladeş (Bengallilerin ülkesi) diye ayrı bir devlet kuracaklarını' söyleyerek, isyan bayrağını açtı ve (...) korkunç kanlı ayaklanma, 1971'de Başbakan İndira Gandhi' Hindistanı'nın ebeliğinde yeni bir devletin doğuşuyla noktalandı.

*

Nüfusu bugün 190 milyonu aşan bu ülkedeki (...) buhran yeni bir merhaleye taşındı.

Meselenin zâhirdeki aslı ne mi?

'Devlet kadrolarına alınacak yeni memurların yüzde 30'unun, '1971 Ayaklanması' sırasında 'üstün hizmet' görenlerin torunlarına verileceği'ne dair düzenleme..

Yani, bizdeki kemalist-laik kadroların hele de 'tek parti diktatörlüğü' uygulamalarının bengalcesi.. (...)

*

Bangladeş'in içinde bulunduğu durum üzerine, Üsküdar- Uncular'daki 'Fütüvvet Vakfı'nda 25 Temmuz akşamı, Bangladeş'li 20 kadar öğrenci ve akademisyen kardeşlerin katıldığı ve 2 saati aşkın bir toplantıdan çıkan sonuç şu oldu: (...) Bizdeki kamalist-laiklerin 1923-1950 arası 'tekparti diktatörlüğü'nü ve sonra yapılan onca askerî darbelerdeki uygulamaları ve halka zorla, dipçik baskısıyla kabul ettirilen anayasaya da dercedilen bir takım 'dayatma ilke'lerini hatırlatacak şekildeki uygulamalar Bangladeş'te nihayet sosyal patlamalara yol açtı ve askerî birliklerin, protestocular üzerine ilk olarak ateş açması noktasına gelindi.

(...) Bugün 76 yaşında olan Şeyh Hasine'nin '20 yıllık iktidarı', elinin en kanlı olduğu bir dönemi yaşıyor. (...)'

*

Evet, İki hafta önce yazdıklarımızın özeti buydu..

Dua ve temennimiz, Bangladeş'in o 190 milyonluk mazlum ve yoksul Müslüman halkının bundan sonra biraz olsun, gün yüzü ve 'halk'a hizmeti Hakk'a ibadet anlayışıyla yapan yöneticiler' görmesinedir.*

*

**

EVET , 'DİJİTAL KÜLTÜR' DEĞİL, 'DİJİTAL FAŞİZM'..

Dilimize 'dijital kültür' diye yerleştirilmek ve kabul ettirilmek istenilen ve büyük çapta uluslararası şerr güçlerinin yalan mekanizması halinde çalıştırılan 'dijital iletişim teknolojisi' için, Tayyib Bey'in 'dijital faşizm' demesi çok yerinde..

Uluslararası iletişim mecrasında son dönemde, Siyonistlerin Yahudilerin Filistin'de- Gazze'de işledikleri korkunç barbarlıkların paylaşılmasına -güyâ insanî gerekçelerle- engel koyan, sansür uygulayan 'İnstagram'ın yayınına da Türkiye engel olunca, içerde ve dışarıdaki -en hafif tabiriyle- 'dijital güdümlü mâlûm taife', dünya çapında feryada başladı; asıl sansürü kimin yaptığını gizlemek için..

Öyle ki, dün, Amerikan medyasında, Trump, Türkiye'nin usta diplomasisiyle , dünya çapında gerçekleşen son büyük 'esir takası andlaşması'ndan dolayı Putin'e övgüler yağdırırken; o büyük takasın, hangi ülkenin ve hele de hangi liderin çabalarıyla gerçekleştiğine dair tek kelime yoktu.. Sansür, gerçeğin gizlenmesi ise, işte bu..

Bu konuya ve ayrıca,- merhûm şehîd İsmail Heniye'nin yerine- Hamas'ın siyasî Büro Başkanlığı'na Yahyâ Sinvar'ın getirildiğinin son anda açıklanması üzerine de Cuma günkü yazıda değinelim, İnşaallah..

Yahyâ Sinwar ve de ‘Şehîdler vere-vere yürümek ve ‘Şehîd' olmak için sıraya girmek
9 Ağustos 2024 Cuma

'Hareket-i Mukavemet-i İslamîye' kelimelerinin baş harflerinin yazılış şekli olan 'HAMAS'ın Siyasî Büro Başkanı İsmail Heniye'nin (evet, Haniye değil, Arap alfabesindeki 'çift gözlü (he)' harfiyle yazıldığından bilhassa vurgulayalım, Heniye'nin) İran'da öldürülmesinin yankıları sürerken; onun yerine gelen Yahyâ Sinwar'ın şahsiyetine de hemen bir kulp takan bazıları, mezhebî veya tarihî çekişmelerin veya duyguların manyetik çekim alanı içinde yorumlar yapmayı sürdürüyorlar.

Şimdi... Hamas'ın zâten perde gerisindeki lideri ve beyinlerinden sayılan Yahyâ Sinwar, İsmail Heniye'nin katledilmesiyle, liderliği alenen de üstlenmiş bulunuyor. Siyonist İsrail zindanlarında 23 yıl hapis yatan ve hapishaneleri bir eğitim merkezi haline getiren Sinwar, İbraniceyi ve Yahudilerin genel düşünce sistematiğini iyi bilen birisi olarak Siyonistler için korkulu bir isim. Esasen ona, Amerikan medyasında 'Yürüyen ölü..' deniliyor.

*

Böyleyken.. Bizden de birileri hemen kollarını sıvadılar..

Kamuoyunda unutturulmaması içinmişçesine, zaman zaman, bazı tv. kanallarına çağrılıp, halkın 'aydınlatılması' hizmetine koşturulan bir kişinin bir tuhaf 'mantık muhakemesi'ne bakar mısınız..

Bu kişi, yetkisiz olduğu halde, bir 'mezheb'in adına konuşmakla yetinmiyor ve 'bağlısı olduğunu söylediği bir tarikatın filanca koluna mensup olduğunu söyleyenler'in, hiç hesaba çekilmeden, 'Doğruuu Cennet'e..' konulacağını bile İslam adına muştulayabiliyor.

Bu kişinin yeni üretimi de Sinwar üzerine..

Neymiş efendim; bu Yahyâ Sinwar, var ya, İran'a yakınmış da, İran makamları, kendilerine daha yakın bildikleri Sinwar'ın Hamas'ın başına getirilmesi için Heniye'yi öldürtmüşler!.. Bir tv. kanalında söylediğine göre, 'Duyum almış da.. Duymuş da.. Eğer öyle idiyse..' imiş de, Vs.

*

İngiltere'de yayınlanan etkili Yahudi gazetesi "The Jewish Chronicle'de yayınlanan yoruma göre, Heniye, MOSSAD tarafından yüklü miktarda para ve yurt dışına kaçırılacakları vaadiyle kiralanan İran güvenlik güçlerinden 2 kişi tarafından yatağının altına patlayıcı yerleştirilerek öldürülmüş..

Söz konusu haber-yoruma göre Heniye'nin, Tahran'a davet edilmesiyle harekete geçen MOSSAD'ın, telefon görüşmelerini dinlediği, bu sâyede suikast planını uygulamaya konulduğu ve belirtildiği yorumda, bombanın da uzaktan kumanda ile patlatıldığı da kaydedildi. Bu haber-yoruma göre, kendilerine verilen vazifeyi yerine getiren İranlı suikastçıların, İran'dan kaçmalarının sağlandığı da bildiriliyor.

*

Bu haber-yorumdakiler akla yakın gözüküyor. Çünkü, İran'da hem Şah zamanında, Şahlık rejiminin birkaç başbakanları dahil, birçok yetkiliye karşı yapıldığı gibi; hem de 1979 inkılabından sonra da pek çok suikastlar benzer yöntem ve tekniklerle gerçekleştirilmişti..

Mesela, 1981 Haziranı'nda, o inkılap hareketinin İmam Khomeynî'den sonraki en üst yetkilisi olan Muhammed Beheştî, 8 Bakan, 15 Bakan Yardımcısı ve 25 kadar m.vekili ve diğer 70 kişi, bir toplantı mahalline, bir 'seslendirme teknisyeni'nin önceden yerleştirdiği bombanın patlatılmasıyla katledilmiş; failin de sonra Amerika'ya kaçtığı anlaşılmıştı. Aynı gün, şimdi İran'daki en üst makamda olan inkılap Rehberi Ali Khameneî de, bir mescitte vaaz ederken, içine bomba yerleştirilmiş bir teybin patlamasıyla çok ağır şekilde yaralanmış, 1 ay kadar komada kalmış ve sağ kolunu hâlen de kullanamaz halde, sağlığına kavuşmuştu. İnkılabın seçkin liderlerinden Hâşimî Refsencanî de bir suikasttan, bir böbreğini yitirerek kurtulmuş; ulemâ kesiminin en seçkin mütefekkirlerinden Murteza Mutahharî ve daha niceleri de benzer suikastlarda katledilmişlerdi..

Beheştî'nin öldürülmesinden 3 ay kadar sonra da 2. Cumhurbaşkanı Muhammed Ali Recaî ve Başbakan Muhammed Cevad Bâhüner de, 'Ülke Güvenlik Şûrâsı' toplantısında patlayan bir bomba ile, üst dereceli 15 kişiyle daha can vermişlerdi. (Parçalanan ceset parçalarından birinin de söz konusu Şûrâ'nın Genel Sekreteri Celâleddin Keşmirî'ye aid olduğu sanılarak, o da 'şehîd' diye defnedilmiş; ama, Keşmirî'nin, o toplantıya saatli bomba koyup çıktığı ve sonra da Amerika'ya kaçtığı, 3 ay kadar sonra anlaşılmıştı!)

*

Bu arada, dünya medya organlarına kısmen de olsa yansıyan ve İsrailli askerlerin tecavüz itirafları üzerine konuşalım.. Esasen, bir 'hahamın, düşmana 'tecavüz'lerin ve de geleceğin teröristleri olacakları kesin olan çocuklarla, hamile kadınların öldürülmelerinin Yahudiler için bir hak olduğunu' açıkça söylemişti.. Bazı askerlerin, bu son itiraf'ları üzerine, 'Siyonist çete'nin bir tv. kanalında, bu konu tartışılmış ve yapılan ankette, izleyicilerin yüzde 43'ü 'tecavüz'leri 'doğru bulmadığını', yüzde 47'si ise, 'doğru bulduğu'nu bildirmiş, yüzde 10 ise 'çekimser ' kalmış..

Daha evvelki akşam da, Siyonist çetenin Maliye Bakanı Bezalel Smotrich, 'İsrail rehineleri serbest bırakılana kadar, dünya izin vermek istemese de, 2 milyon Gazzeliyi aç bırakmanın "âdil ve ahlâkî" olabileceğini' söylemedi mi?

'Bu, 'jewish / çıfıt' taifesinin Hristiyanlarca 2 bin yıldır mel'ûn diye nitelenişi boşuna değil..' diyenler haksız mı?

*

Ama, onlar her ne yaparlarsa yapsınlar, biz Müslümanlar İslâm'ın savaş ahlâkına riayetle ve şehîdler vere-vere ve şehîd olmak için sıraya girerek ve amma, Müslümanları utandıracak davranışlardan kaçınarak, mücadelemize devam edeceğiz; inşaallah..

*Okuyucularla Hasbihal: ‘Diplomasi' adına uşaklık teklif edenlere, ‘Hayır!'
11 Ağustos 2024 Pazar

(Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, muhterem okuyucuları selamlayarak başlıyoruz.)

*Almanya'dan, isminin -mâlum sebeplerle yazılmamasını isteyen- bir okuyucu diyor ki: 'Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'ın geçen gün Mısır'a gidince, oradan Amerika'ya, 'Köpeğine sahip çık, tasmasını elinde tut!.' demesi var ya; gidip Hakan Bey'e sarılasım, elini öpesim geldi.. Bu alçaklar ancak bu dilden anlıyorlar..

Evet, aynen öyle.. Siyonist İsrail rejiminin başındakiler, tasması gevşetilmiş, kuduz köpekler durumundalar.. Amerikan Kongresi'ndeki yüzlerce senatör ve temsilcinin, o, tasması bırakılan kuduz yaratığı bir de dakikalar boyu alkışlaması bile, durumu açıklamaya yetiyordu.. Ama, o senatörler arasında Bernie Sanders gibi vicdan sahibi Yahudi senatörler de vardı.. Onların yeri elbette ayrı..

Elbette, bu sözden her yerde olduğu gibi Almanya'daki mâlûm çevreler de rahatsız oldu..

Ama, onlar, kaniçici Siyonist İsrail çetesinin Dışişleri Bakanı'nın Türkiye Cumhurbaşkanı Tayyib Erdoğan'a, Saddam Huseyn'in âkıbetini hatırlatmasına ise, tek kelime bile etmediler.

Bu barbar ve kaniçici Siyonist çetenin destekçisi olan medya organları, şimdi de Erdoğan'ı Yahyâ Sinwar'la yan yana gösteren foto-şop'lar yayınlıyorlar ve 'terörist' olarak niteledikleri Sinwar'ı Erdoğan'la bir arada göstermekle akıllarınca onları yıpratacaklarını sanıyorlar.. Öyle kaatiller güruhunun yanında olmaktansa, mazlumların yanında olmak, evet , bir şereftir..'

--Evet, bu okuyucumuzun duygularını yansıtan mesajını bu kadar özetleyebildim.. O eski diplomatın, Hakan Fidan'ı eleştirirken 'diplomaside böyle şey olmadığı'nı söylemesi ilginçti.. Şu kadarını belirtelim ki, 2009 yılında, İsviçre-Davos'daki 'Ekonomi Forumu' esnâsında katıldığı bir tv. programında, dönemin Siyonist İsrail'in cumhurbaşkanı İzak Rabin'in, 'Türkiye'yi, Filistinlileri yüreklendirmekle suçlaması üzerine, Tayyib Erdoğan'ın ona, bir 'One minute!..' çekip müthiş bir karşılık verdiğinde de, bugünkü bu eski diplomatın partisinin o zamanki lideri de, hemen, 'Eyvah, Türkiye'nin 80 yıllık diplomasi geleneği mahvoldu.. Diplomaside böyle şey yok..' demişti.

Şimdi de, bu eski büyükelçi, tam bir 'mon cher' edâsıyla Hakan Fidan'ı eleştirirken, 'Cumhuriyet diplomasisinde böyle bir diplomasi bilmezlik görülmüş değil!. ' diyor..

'Diplomasi bilmezlik'miş..

O kişi, partisinin hangi liderinin, 'itimadnâmesi'ni vermeye gelen Mısır'lı elçinin başındaki fes'i kimin çıkarıp attığını; ya da, içkili bir yemekten sonraki dans faslında sergilenen iğrençliği söyleyebilir mi?

Bu diplomasiyi iyi bildiği iddiasıyla konuşan eski büyükelçi, 1967'deki '6 Gün Savaşı'nda, siyonist İsrail rejimi, Suriye- Ürdün ve Mısır ordularına karşı güçlü Amerikan İstihbaratı'yla kazandırıldıktan sonra, dönemin Amerikan Başkanı Johnson, arab rejimlerinin Washington'daki elçilerini topluca kabul ettiği sırada, köpeğinin, ikide bir paçasını dişlemeye çalışması karşısında elindeki asâ ile köpeğinin kulağına vururken, köpeğine, 'İkide bir paçamızı dişlemeye çalışanın nasıl dayak yediğini unuttun mu?' deyişini okumadıysa, okusun..

*İstanbul'dan Nedime Yılmaz ve Londra'dan Sümeyye Baltacı aynı konuya değinerek, geçen hafta , Londra'da 'üç çocuğun yabancı birisi tarafından öldürüldüğü ' ve o yabancının adının da Ali olduğunu iddia edip, 'hayalî suçun hayalî faili'nin de Müslüman olduğu yalan haberini yayan alçakların mescidlere ve diğer 'Müslüman mekânlarına saldırmaları ve Müslüman olduğunu tahmin ettikleri kimselere tükürmeleri' şeklindeki utanç verici sahneleri sergileyenlerin perde gerisinde, bir ing. kadınının bulunması yurdumuzda da, başka ülkelerden gelmiş olanların üzerine iftiralar atan ve bazı aşağılık tipleri saldırtan iğrenç ırkçıların, Londra'daki kadın tahrikçiden farklarının olmadığını' belirtiyorlar..

-Evet, bu hanım kardeşlerimiz söyleyecek sözü söylemişler , ama, ırkçı kafaların bundan bile utanmak yerine, kendilerine bir yöntem bulmaya çalışacak kadar 'ileri derecede geri zekâlı ve utanmaz' olduklarını unutmamak gerek..

*Çankırı'dan İbrahim Keleş de, 'Ağabey, sonunda ağzındaki baklayı çıkarıp, masonları da övmeye başlayan bir tarihçi'ye gereken cevabı vermiyecek misin?' diyor..

-Hatırlatmanız ve hepimizin, bu gibi tiplerin asıl beslendikleri kaynağı bilmemize yarayan bu açıklaması, nabza göre şerbet verici tavırlarıyla temayüz eden bu kişinin onun yüzündeki maskelerinden birinin daha düşürmesi ve nicelerinin uyanmasına vesile olacağı ihtimaliyle bir de memnun olmalıyız..

* Bursa'dan Rafet Düğmeci isimli edebiyat hocası beyefendi de ; 'Sizin yazılarınızda, 'şehîd , cihad, mücahid, mescid' gibi ve benzer nice kelimelerin yzılışına dikkat ettiğinizi görüyorum ama, bazen yine de onların sonundaki (d)'lerin (t) olarak yazıldığını görüyorum ve şaşırıyorum..' diyor, haklı olarak..

-- Rafet Bey'e teşekkürler, maalesef öyle oluyor bazen.. Çünkü, bilgisayar yapım merkezlerine, Türk Dil Kurumu kendi imlâ kurallarını veriyor ve onlara uymayınca hemen o kelimenin altına bilgisayarda bir kırmızı çizgi çiziliyor, yanlış işareti olarak.. Sanki herkes TDK'nun kurallarına uymaya mecbur imiş gibi.. Ünlü şair Abdulhak Hâmid, bu gibi imlâ dayatmalarına isyan ederek, 'ömrümün sonunda 'ham it' de oldum' dermiş.. Kaldı ki, 'hâmid ve Hamîd' kelimelerinin de mânâları tamamen farklı. 'Şapka' denilen (^) işareti de kaldırıldığından, 'kar' ve 'kâr' kelimeleri bile ayırt edilemiyor, komik ve hattâ çirkin mânâlar bile ortaya çıkıyor.

Başka kültür dünyalarının kelimelerini aynen yazmamız gerekli görülürken, kendi kelimelerimize gelince bilgisayarların otomatik hâfızalara bağlanması bir başka dayatmacı mantığı yansıtıyor.

Bu konuda, -TDK'ya rağmen- daha hassas olmaya mecburuz..

.'Dünün Dünyası'ndan kesitler..
12 Ağustos 2024 Pazartesi

Önce, bir rahmet dileği..

Bizim neslimizin, yani üstünde olan neslin seçkin fikir adamlarından olan ve 50 yılı aşkın bir zamandır, büyük çapta bir 'fikir birliği'nden kaynaklanan bir âşinalıkla başlayıp, sonra 'gönül birliği'ne de dönüşen Mehmed Doğan kardeşimiz, birkaç aydır, ağır şekilde devam eden bir rahatsızlık sonunda, dün sabah, fânî hayatı tamamlayıp ebediyet yolculuğuna çıkmış bulunuyor.

Bugün Ankara -Hacı Bayram Camii'nde kılınacak ikindi ve cenaze namazı sonrasında, Tâcedddin Dergâhı'nda ebedî istirahatgâhına tevdi olunacak olan Mehmed kardeşime, çıktığı bu ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin refakat etmesi niyazıyla; kurucusu olduğu 'Türkiye Yazarlar Birliği'ndeki 'gönüldaş'ları başta olmak üzere, bütün yakınları ve dostlarına sabır ve de onun siperini boş bırakmamaları temennilerimi ifade etmek istiyorum.

**

Bu rahmet niyazından sonra günlük konumuza dönelim...

'Dünün Dünyası' denilince, kitab dünyasında akla ilk gelenlerden birisi de herhalde, (1881-1942) yılları arasında yaşamış olan Stefan Zweig'in bu ismi taşıyan ve 1930'lar Viyanası'nı, 'Bir Avrupalının Hâtıraları' takdim cümlesiyle ve kendi mensup olduğu Yahudi cemaati açısından anlatan eseri gelir.

Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun, (ki, o savaşta onlar, Osmanlı Devleti'nin de müttefikleriydiler ve bu yüzden hep birlikte yenilmişlerdi; ama, savaş sonrası gelişmeler çok farklı çizgiler takip etti. Dönem, Almanya, o kadar 'kahramanca savaştığı halde nasıl olup da yenildiği'ni izah edemeyen kitleleri, kendi ideolojik teorisiyle ikna eden Adolf Hitler'in arkasından sürüklemeye başladığı ve müthiş bir savaş gücü olarak yükseldiği yıllardır.) Adolf Hitler'in -kısaca 'Nazizm' diye anılan- 'nasyonal sosyalizm' ideolojik teziyle Almanya yeniden ve Avrupa'yı derinden sarsarken; Osmanlı Müslüman coğrafyaları ise, İngiltere liderliğinde savaş galibi olan İtilaf Devletleri tarafından parça parça edilmiş; Osmanlı'dan geriye kalan en güçlü çekirdek olarak kabul edilen Türkiye'ye Kemalizm denilen bir program çerçevesinde tek bir ırk'ın, etnik unsur'un hâkimiyetini esas alan ve halkının aslî inanç sistemi olan İslamî değerler üzerinde yükseldiği geçmiş kültür ve medeniyet temelinden kopup, üzerine zorla geçirilen bir 'üniter ve ulus-devlet' gömleği ile, aşağılık duygusu içinde Avrupa'ya doğru koşturulmuş.

Halbuki, o zaman, bütün dünya gibi ve hattâ, daha fazlasıyla Avrupa tam bir savrulma içindedir ve Zweig, bunun için, yazdıklarının, sadece kendi şahsî gözlem ve hâtıraları değil, 19. miladî YY.'dan 20. Asr'a geçen hemen bütün Avrupa nesillerinin yaşadıkları olduğunu' ifade eder.

Evet, 'dün ve bugün arasında bütün köprülerin yıkıldığı, bütün değerlerin altüst olduğu yıllarda, peş-peşe iki dünya savaşına tanıklık eden Stefan Zweig, bir Yahudi olarak, bir 'anti-semitizm/ Yahudi düşmanlığı' dalgasının içinde boğulacağı korkusuyla, başka ülkelere ve sonunda Amerika kıtasına göçer ve en sonunda da Brezilya'da karar kılar. Ama, korkularını yenemez ve Brezilya başkenti Rio de Janerio'da 1942'de hanımıyla birlikte, zehir içerek intihar ederler.

*

Bu konuya nereden mi geldim?

Eski zamanlarda, 'dünyada olup bitenleri gösteren bir aynanın olacağı' hayal edildiğinden, ona, 'câm-ı cihânnümâ' (dünyayı gösteren cam) denilmiş.. Şimdi, bizler televizyona, geçmişin ancak hayal ettiği ve bugün ise, teknolojik imkânlarla bakıyoruz.

Dün sabah bütün 'dün'lerdeki dünyaya değil de, sadece 'dün'deki dünyaya bakayım, neler oluyor dedim ve ister istemez, Amerika'da neler olup bittiğine de takılıp kaldım, bir süre... Filistin- Gazze'de Amerikan gözcülüğünde, Siyonist çeteye yaptırılan korkunç barbarlık etrafında olan-bitenlere bakmaya çalışırken, 'Yahu, bu Amerikan emperyalizminin başında, aklı başında, yüreğinde biraz vicdan taşıyan hiç kimse de yok mu?.' diye geçti, içimden.. Hele de, evvelki sabah, sabah namazı kılmakta olan bir okulun çocukları üzerine Siyonist çetenin yaptığı bombardıman sonunda, 100'den fazla yavrumuzun 'şehîd' olduğu haberine iki satırlık bir yer vermişlerdi.

Aman Allah'ım..

Kendilerini 'dünya lideri' diye niteleyen ve 'insan hak ve özgürlükleri'ni sadece kendilerini insan kabul ettiklerinden, sadece kendileri için geçerli olacak kavramlar olarak anlayan o dünyanın lider kadrosuna bir daha baktım..

Size, onların koklamaya tahammül edilmesi zor olan 'zakkum çiçeklerinden bir buket' sunulmuş oldu elime, o dünyanın müstekrehliğinden..

5 Kasım'da yapılacak olan Amerikan Başkanlık seçimlerine 76-77 gün kalmışken.. Onların dünyasında neler olmuyor ki..

Eski Başkan Trump, rakibi olan hanıma, Kamala Harris'e ve onun Başkan Yardımcısı adayı olarak gösterdiği Minnesota Valisi Tim Walz'a öyle hakaret ediyordu ki, insan tekrarından utanıyor.. Harris'e, siyah veya melez ırktan olduğu için, 'beyaz üstünlükçü' olarak söyledikleri zâten, yenilir-yutulur cinsten değil.. Harris'in destekçilerinden "sapık" olarak bahsediyordu..

Onunla da yetinmedi, -Kamala'ya, 'Google'ın Türkçeye tercüme ettiği ve noktalayarak geçtiği kelimeyi, onların seviyesini göstermek için, özür dileyerek aktarmam gerekiyor.. Evet, Trump, Kamala Harris'e, 'k.lt.k..' demiş..

Valz'ı ise, "erkekler tuvaletine tampon konulması'nı emreden bir "ucûbe" olarak nitelemiş.. Bununla da yetinmemiş, "Eğer Yoldaş Walz ve Yoldaş Harris bu Kasım ayında kazanırsa, tezahürat edenler pembe saçlı Marksistler, yağmacılar, sapıklar, bayrak yakanlar, HAMAS destekçileri, uyuşturucu satıcıları, silah kaçakçıları ve insan kaçakçıları olacak." demiş.

Trump, geçen hafta da, 'Kamala'nın kocasının çok kötü bir Yahudi olduğunu ve Kamala'ya oy verecek olan Yahudilerin kafasız olduklarını' söylemişti..

New York Postası'ndan, 'Kamala Harris'in yükselişi, ciddiyetsiz bir çağın belirtisidir..' başlıklı bir yazıda da, 'Kamala'nın Başkan Yard. adayı olarak seçtiği Minnesota Valisi Tim Walz'ın, 'üstelik de antisemitik görüşler taşıyan, internette Hitler'i öven ve Hamas'ı destekleyen Bangladeşli Zaman isimli Müslüman bir din adamıyla irtibatta olduğu, Walz'ın, o gruba da 100 bin dolar üzerine fon aktardığı..' aktarılıyordu.

Şimdilik, Kamala Cebhesi, Trump'a cevap yetiştirmekte başarılı görülmüyor.. Ama yarın bu kişi Amerikan emperyalizminin başına geçecek olsa, kendi iç siyasî rakiplerine böyle hakaret ederken, başkalarına nasıl davranacaktır?

Evet, emperyal dünya tam bir seviyesizlik girdabında ve savruluyor..

*

.Kanlıca'da bir akşam, birkaç saat...
14 Ağustos 2024 Çarşamba

Evvelki akşam Mustafa Şentop Hoca, Boğaz'da, Beykoz tarafında 'Cemile Sultan Korusu' diye anılan bir tarihî mekânda imiş.. Benim de vaktim olunca, bulundukları mekâna, gönderilen bir araba ile beni aldırdılar.

Dar yollardan yokuş yukarı tırmanırken, yolun kenarında, akşam serinliğinde asfalt üzerinde, arada bir geçen arabalar karşısında yerlerinden kıpırdamayan 8-10 kadar kedinin, sere-serpe yatmakta olduklarını görünce, 'Ölmüş mü bunlar?' dediğimde, şoför arkadaş, 'Yok, bunların karınları tok olduğundan, akşam serinliğinin tadını çıkarıyorlar,' dedi de rahatladım.. Anladım ki, karargâhlarını zengin muhitlerinde kuran kediler bile, 'yüksek sosyete'ye mensuplar.. 'Proleterya sınıfı'ndan olanlarsa, çöp kutularından bir şeyler bulmaya çalışıyorlar.

*

Bir otomobilin güçlükle ilerleyebildiği daracık sokaklardan hedefimize varınca, Mustafa Hoca, 'Hattat Hüseyin Kutlu'nun şu ileride, bir sergisi var, oraya gidelim..' dedi.

Hüseyin Kutlu üstadın bazı eserlerini görmüştüm; ama, şahsî âşinâlığım yoktu..

Boğaz'a nâzır tepelerden bir yere kadar gittik arabayla, Beykoz'un üst taraflarıydı herhalde.. Geniş ve güzel bir bahçe içinde güzel restore edilmiş köşk tipi, tek katlı birkaç binanın olduğu bir mekâna vardık..

Oraya gidinceye kadar, yolda, Mustafa Hoca'nın anlattığı ilginç bir konuya muttali' oldum.

Kısaca özetleyeyim..

İsmail Heniye'nin şehîd edilmesinden sonra Ankara'ya davet edilen -kâğıt üzerinde Filistin Devleti'nin Başkanı olarak nitelenen- 'El'Feth lideri Mahmûd Abbas'ı da belki ilgilendirebilecek bir konu, bu...

Şöyle ki; Lozan Antlaşması metinlerinden daha önce fark edilmemiş bir Fransızca belge ele geçmiş.. Bu belgeye göre, 'Lozan Sulh Müzakereleri' sırasında Filistinliler adına da bir heyet de, o müzakereler sırasında Lozan'da hazır bulundurulmuş ve onlar, 'Bir Filistin devleti de kurulsun..' talebinde bulunmuş.. (O zaman ekleyelim, İngilizler, Kürt beylerine de 'Size de bir devlet verelim' demişler, ama, o Kürt beyleri 'Biz ayrılmak istenmiyoruz..' diyerek teklifi reddetmişlerdi. Nitekim İsmet Paşa da, 'Lozan'da kürdler çok namuskârâne davranmışlardır' der, hâtırâtında...)

Evet, Osmanlı enkazı üzerinde, bir devletin de Filistin'de kurulması Filistin Heyeti'nin talebi iken, o konu etrafında Lozan'da bir görüş birliğine varılamayınca, konunun halli, 'alâkadâr/ ilgili taraflar'ın ileride yapacakları görüşmelere havale edilmiş..

(Ahh, bu yakın tarihimiz.. Ne tuhaf ve dehşet verici belge ve bilgiler var ki, üstü açılamıyor.. Nitekim, Musul Meselesi'nde de bir yere varılamayınca, konu, 'ilgili tarafların bu konuyu sonra kendi aralarında görüşmelerine, bir uzlaşmaya varılamazsa -şimdiki BM yerinde olan- 'Cemiyet-i Aqvâm'a (Kavimler/ Milletler Cemiyeti'ne) götürülmesi' karara bağlanmıştı. Ama, İsmet Paşa, 1926'da Ankara'ya gelen İng. Dışbakanı'nın kendilerine bir emr-i vâki' yaptığını ve Musul Meselesi'nin kapandığını anlatmıştı, hâtıralarında..)

...Şimdi, o zaman, Filistin Meselesi'nin taraflarından olan ve İstanbul Hükûmetini de temsil eden Ankara'daki Meclis Hükûmeti ve bugün TC ile, o zamanki Filistin Heyeti'nin bugünkü devamı sayılan -kağıt üzerinde de olsa- mevcut Filistin Devleti, bu belgeye dayanarak, bir hamle yapabilirler mi?

Uzak bir ihtimal gibi gözüküyor.. Çünkü, Lozan'da o, -kendilerine havale edilen taraflardan birisi olan- Türkiye, o konuyu, 14 Mayıs 1948'de dünyaya, 'İsrail diye bir devlet kurulduğu'nun ilânı sonrasında, hem de İsmet Paşa'nın 'Devlet Başkanı' olduğu bir dönemde, bu 'Siyonist çete'yi Devlet diye ilk tanıyan devletlerden birisi olmuş; yani, 1923'de kendisine havale edilmiş olan konuyu kapattığını zımnen açıklamış oluyordu.

Mahmûd Abbas'tan ise, bu gibi konularda bir şey beklenemeyeceği de öteden beri biliniyor..

Çünkü, bilindiği üzere, Mahmûd Abbâs, 1990'larda Yâsir Arafat ve Menahim Begin arasında Amerikan dayatmasıyla yapılan ve de taraflara, 'Nobel Barış Ödülü' verilmesine de gerekçe olan '1992-Oslo Müzakereleri'nden sonra, varlığı kağıt üzerinde kabul edilen ve hiç bir zaman gerçekleşmediği için, 'hayalî' olarak kalacak olan bir 'Filistin Devleti'nin, Yâsir Arafat'ın vefatından sonra, o 'hayalî devletin başkanı' olan kişi..

Yâsir Arafat bile, o kağıt üstündeki 'hayalî devlet'i kabul eden antlaşmayı imzalarken, bir 'yorgun savaşçı' tablosu gösterdiğine göre.. Mahmûd Abbas'tan zâten bir şey beklenemezdi. (Netenyahu ise, o antlaşmayı uygulatmamayı esas alan mücadelelerinde başarılı olmakla övünüyor..)

Dahası, 2006'da, Abbâs'ın liderliğini yaptığı 'EL'Feth' ile HAMAS'ın girdiği seçimlerde, HAMAS yüzde 65'i, Abbâs da yüzde 30'u ve diğerleri de yüzde 5 oyu aldıkları görülür görülmez, o beklenmeyen sonuç karşısında Amerikan emperyalizmi, hemen, HAMAS'ı hemen 'terör örgütü' ilân ederek, o seçim sonuçlarını yok saydı.

Tayyib Bey, henüz Başbakan olduğu o dönemde, Amerika'nın bu yaklaşımını, 'Niçin, seçim sonuçları istemediğiniz gibi çıkınca, HAMAS'ı 'terör örgütü' olarak suçladınız?' diye şiddetle eleştirmişti; çok haklı olarak.. Tersi bir tablo olsaydı, 'demokrasinin zaferi' diyecekleri açıktı..

Seçim'in diğer tarafı ise, yüzde 30 oy aldığı halde, kağıt üzerindeki Filistin Devlet Başkanlığı Abbâs'ın üzerinde kalmış oldu.. Çünkü; İsrail çete rejimi için de, onun tasmasını elinde tutan Amerikan emperyalizmi için de hiç bir zaman mesele oluşturmadığından, çok beğenilen bir tip..

Evet, işbu Abbas, önümüzdeki günlerde Ankara'ya gelecek.. 'Böyle bir gecenin hayr umulur mu sabahından?'

(Hat san'atı üzerinde bilinen kalıpların dışında fevkalâde çalışmaları olan Hattât Hüseyin Kutlu'nun san'atı ve son derece ilginç çalışmalarının sergilendiği mekâna vardığımızda, medya âleminden Turan Kışlakçı ve Kemal Öztürk başta olmak bazılarını yakînen, bazılarını da simâen tanıdığım 8-10 arkadaşın da olduğu bir ortam.. Oradaki 2 saati aşkın zaman sürecinde ele alınan İslâm Milleti'nin ortak meseleleri etrafındaki görüş-alışverişlerine ise, bir başka yazıda değinelim inşaallah..)

Okuyucularla Hasbihal: ‘Nush ile uslanmayanı etmeli tekdîr, tekdîr ile uslanmayanın hakkı, kötektir..'
18 Ağustos 2024 Pazar

(Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, muhterem okuyucuları selamlayarak başlıyoruz.)

(Nasihat ile uslanmayanı azarlamalı; azarlamakla uslanmayanın hakkı ise, kötektir..)

*Ankara'dan Semih Kılıç isimli okuyucu uzuuun mesajında diyor ki: Evvelki gün, Meclis'te, marksizan bir m.vekili, kürsüye çıkar çıkmaz, daha ne konuda konuşacağını belirtmeden; Meclis'te 270 kadar m.vekiliyle temsil olunan ekseriyet grubuna seslenerek, 'Si zhaysiyetsizsiniz,' diye saldırmaya başladı..

Sen geleceksin ve ağzını açar açmaz, 'haysiyetsizler' diye, üstelik de 270 kişilik bir gruba saldıracaksın; onlar da bu ağır hakareti yutacaklar, öyle mi?

'Haysiyetsiz' sözünün karşılığının bir yumruk olmasına şaşılmamalı..

Evvelki akşam, tartışma programlarına baktım, o, 'haysiyet düşmanı' kişiye yumruk atan kişi suçlanmaya çalışılıyordu. Birisi, diliyle, size 'haysiyetsiz' diye şekilde saldıracak ve oradaki, 270 kadar kişi hiç tepki vermiyecek? Mâkul mu bu?

Şahsen, ağzından çıkan sözü tartmaksızın, içindekini kusan kişiye bir yumruk sallayıp haddini bildiren kişiyi tanımasam da, 'Yapılması gerekeni yaptı, eline sağlık..' dedim.

Bu bakımdan, şahsen, Meclis Başkanlık Divanı'nın her iki tarafa da 'kınama cezası' vermesini yadırgadım, doğrusu... Saldırgana karşı, 'Haksız tahrik karşısında, meşru' müdafaa hakkı' yok mudur kişilerin?

Ama, efendim, 'Meclis'in saygınlığı..' lafını geçiniz efendim.. Bundan sonra birileri, başkalarına haysiyetsiz diyecek olursa, bir kere değil, bin kere düşünmelidir..

On milyonlar tarafından seçilmiş olan 270'e yakın bir grubun hepsine birden hakaret eden, ona oy vermiş milyonlara da hakaret etmiş olur.

Üstelik hanımların da olduğu o Meclis'te, en çirkin, en galiz küfürler edilmedi mi geçmişte? Hangi partiden olursa olsun, sokak serserilerinin ağzıyla, küfür edenlerin ağzına bir yumruk indirilse, öyle küfürler bir daha o kadar kolay edilir mi?

Bizim halkımızın güzel bir geleneği vardır.. Bir 'hayvan' ismini bile zikredecek olsalar, 'Sözüm Meclis'ten dışarı.. Affedersiniz..' derler.

--Evet, bu okuyucumun duygularına, kızgınlığına hak vermemek mümkün mü? Unutmayalım ki, o Meclis çatısı altında ne küfürler ve hattâ cinayetler işlendi.. Sırf, bir kişiye muhalif olduğu için, 98 -100 sene öncelerde, Deli Hâlid Paşa diye anılan bir meb'ûs, Meclis'te vurulduğunda, hastahaneye bile götürülmeden, orada bir sedye üzerinde, 2 gün, bağıra-bağıra ölmesine seyirci kalınmadı mı?

Kezâ, sırf, filâncaya karşı daha güçlü muhalefet etmek için, yeni bir matbaa makinesi getirten Ali Şükrü Bey'in o matbaası, o zamanki bir zorba tarafından verilen emirle tahrib ettirilmekle yetinilmeyip, Trabzon'un o yiğit Müslüman evlâdı da, Topal Osman'ın üzerine yıkılan bir cinayetle öldürtülmedi mi? 30-35 sene önce de Meclis'de çıkan bir kavgada, sıkılan bir merminin, bir m.vekilini öldürmesi kazâ mıydı, pek anlaşılamadı..

*

Dahası, 1963-64'lerde, muhalefetteki Adalet Partisi'nin Genel Merkezi, binlerce protestocu tarafından basılıp, bütün daktilolar, koltuklar sokağa atıldığında, koskoca Başbakan İsmet İnönü, 'Onlar da halkı tahrik eden siyasetler yapmayaydı..' diye, o 'hayta'ları savunmamış mıydı?

*

Bir de nükte aktaralım. Siyasî hayatımızın en büyük hitabet ustalarından olan rahmetli Osman Bölükbaşı, bir gün Meclis'teki iktidar ekseriyetini kasdederek, 'Alçak Meclis!' deyince, kavga çıkmış, üzerine çanta ve ayakkabılar fırlatılmıştı.. 'Sözünü geri almazsan, Meclis oturumlarına katılmaktan 1 ay men cezası verilecek..' denilince, Bölükbaşı, kürsüye gelip, 'Bu Meclis alçak değildir, yüksektir.. Alçak olan, sizlersiniz..' deyince, yine üzerine atılan çantalar ve ayakkabılar altında kalmıştı.. Ama, yine de ağzından, 'haysiyetsizler..' gibi çirkin kelimeler çıkmamıştı.

*Londra'dan Samsun'lu Yüksel kardeşimiz, Samsun'da, Doğu Park'ta, 14 Eylûl akşamı verilecek bir 'konser' reklamını göndermiş; ve o gecenin, 'Mevlid Kandili'ne de denk geldiğini bildiriyor..

Yüksel Bey, Samsun BŞ Belediye Başkanı Hâlid Doğan Bey'e hayırlı hizmetler diliyor ve 'konserler yapılacaksa, o günlere niye dikkat edilmez?' diyor ve 'Doğu Park, Canik Belediyesi sınırları içindeyse, serzenişim oradaki Belediye Başkanı'na da..' diye ekliyor.

-- Okuyucumuzun bu hassasiyetine aynen katılıyor ve Hâlid Doğan Bey'den, gerekli düzenlemeyi yapmasını umuyorum. *İstanbul'dan Neriman Esentepeli diyor ki: 'Bangladeş'te Şeyh Hasina'nın devrilmesine sevindim. Ama, onun bir hanım olarak adında Şeyh sıfatının olmasını anlamadım. Bir de Hindistan'a kaçmasını? Bir de önceki yazılarınızdan birinde, 'Bangladeş'in 1971'de Pakistan'dan kanlı bir iç savaş sonunda Hindistan Başbakanı İndira Gandhi hanımın ebeliğinde doğduğu' sözünüzü anlamamıştım..' diyor..

--Bu hanım kardeşime, o çok zâlim Hasina'nın şeyhlikle bir ilgisi olmadığını; 'Şeyh' sıfatının, mensub olduğu aileden geldiğini belirteyim. Babası da Şeyh Mucib diye anılıyordu, orada, bazı sıfatlar ismin başına geliyor, demek ki..

Şeyh Hasina'nın Bangladeş'e kaçmasına gelince.. Hasina'nın Amerika'daki oğlu, 'siyasetten el çekmiyeceklerini ve Bangladeş'te Hinduların ancak kendilerinin iktidara dönmeleri halinde rahat edebileceklerini' açıklaması, nasıl bir oyun oynandığını bize anlatmaktadır.

*ABD'de, S. Carolina'dan, alanında bir akademisyen olan Necati Engeç hoca, 'Türkiye'den, şimdiye kadar adını duymadığı bir kişi için' yapılan 'şeyh' yakıştırmasına ve yapılan abartılı övgülere takılmış..

--Boş ver be dostum.. 'Şeyh'in kerameti, kendinden menkul' kendi iddiasına dayalı..' diye bir söz var ya, durumu anlatır.

*Cemâl Aydın dostumuz da, bir mezar ziyaretinde, bir tarikatı mensuplarının, mezar başında Kur'an okumak yerine, üstadlarının -şeyhlerinin yazdığı risalelerinden Türkçe bölümlerin okunduğu bir videoyu göndermiş, 'Güler misin- ağlar mısın..' notuyla..

--Bazı durumlar oluyor ki, insan ne diyeceğini bilemiyor, azizim..

Ülkenin son 100 yılının dörtte birini, 25 yılını halkın iradesiyle yöneten AK Parti'ye tebrik...
16 Ağustos 2024 Cuma

Tayyib Erdoğan liderliğinde 14 Ağustos 2001'de kurulup, 3 Kasım 2002 Seçimleri'nde tek başına iktidara gelen AK Parti'nin iktidardaki 23 yılını tamamlayıp, 24. Hizmet Yılı'na başlaması münasebetiyle, Tayyib Bey'e ve liderliğindeki harekete destek veren herkese tebriklerimi ve hayırlı hizmetlerinin devam etmesi dileklerimi sunuyorum. Ancak, hemen belirteyim ki, son 100 yılımızın dörtte birine hükmeden bu hareketin en büyük görünmez mimarı, her şeyden önce, Müslüman halkımızın aslî değerlerine düşman olan ilkelere tutunarak siyaset yapacaklarını zanneden bütün siyasî kişi, kadro ve hareketlerdir. Bu gerçeği onların da kavramalarını diliyorum.

'Parti' kelimesi bizim kültürümüze yabancı sözlüklerden geldiği için yadırgandı, soğuk karşılandı..

Daha önce, taife, fırka vs. denilirdi; kendi kültür dünyamızın havsalası içinde belli bir mânâyı taşıyan bu kelimeler yerine, etki ve manyetik çekim alanına girmek istediğimiz yabancı bir dünyanın terimleri ile konuşup yazmayı, düşünmeyi aydınlanmak zannedince, o dünyada 'parti' kelimesi kullanılır oldu; ama, o da, yine 'bir bütünün parçası' mânâsındaydı..

Ancak, etraflıca kavranılmayınca bizde yanlış anlamalar da yüklendi.. Meselâ, 'tek parti dönemi diktatörlüğü'! Ülkemizde de, 3 Kasım 2002'den beri, 23 seneye yakın bir zamandır, tek parti iktidarda olduğundan, hele de yeni nesiller ve onun kavram olarak ne mânâya geldiğinden uzak olanlar, bu yönetimin de 'tek parti yönetimi' olduğunu sanıyorlar. Halbuki, 'tek parti diktatörlüğü' başka partilerin var olmasına izin verilmeyen yönetim şekilleri için kullanılır. Bu mânâ, 1923- 1950 arasındaki CHP iktidarı söz konusu edildiğinde yerli yerinde kullanılıyordu. Çünkü, o dönemde başka partilerin var olmasına müsaade edilmiyor, ortaya çıkanlar hemen kapatılıyordu.

Son 100 yıldaki siyasî hareketlere kısaca da olsa bakmakta fayda olsa gerek..

'İttihad ve Terakki Cemiyeti', I. Dünya Savaşı'nın sonundaki ağır yenilgimiz üzerine, o savaşta Osmanlı ülkesinin yönetiminin aslî yöneticisi ve sorumlusu olduğundan, kendisini 1 Kasım 1918 günü feshetmiş ve bütün mal varlığını, 'Teceddüd Fırkası'na devretmiş ve yönetimin başında olanlar da ülkeyi gizlice terk etmişler -Kemalist dönemdeki suçlayıcı ifadelerle- kaçmışlar idi.

Bu, kaçmak ifadesi, insafsız bir yaklaşım idi..

Çünkü, ülkeyi gizlice terk eden o sorumlu lider taifesi, Enver, Tal'at, Cemâl ve Said Halim Paşa'lar Osmanlı mahkemelerinde hesap vermekten kaçmamışlar; 1 Kasım 1918'de imzalanan Mondros Mütarekesi (silah terki) anlaşması nı takiben, İngiltere liderliğindeki 'İ'tilâf Devletleri'nin güçleri, Osmanlı Devleti'ne 465 senedir payitaht/ başkentlik yapmakta olan İstanbul'a girmeye başlamışlar ve 'Savaşı yöneten lider kadrosu'nun yakalanmasını istemişlerdi. Onları yakalayıp, işgalciler yargılayacaklardı, tıpkı Irak'ta, Saddam örneğinde ya da, 2. Dünya Savaşı'nda yenilen Alman yöneticilerinin (Adolf Hitler , hanımı Eva ile birlikte intihar ettiğinden) ondan bütün üst kademe sorumlularından düzinelerce devlet adamları ve askerî şeflerin, 'savaş suçlusu' sıfatıyla Nürnberg'de ve Japonya tarafından da, başta Başbakan Hideki Tojo olmak üzere yine düzinelerde devlet adamlarının ve kumandanların Tokyo'da, zafer kazanan güçlerce kurulan ünlü askerî mahkemelerde yargılanmış gibi yapılıp, kurşuna dizilişleri gibi..

Ama, 1923 sonrasının yöneticileri, işgalcilerce hasım olarak görülmedi.. Halbuki, o sırada Suriye ve Filistin'deki 7. Ordu Kumandanı olan bir diğer Osmanlı paşası da Mustafa Kemal'di. O da, İngiliz kuvvetleri karşısında tutunamayıp, Gazza, Kudüs, Şam, Halep ve Baalbek üzerinden Islahiye'ye kadar çekilmiş ve sonra da 'Yıldırım Orduları Komutanlığı'na getirilmiş ve 2 hafta sonra da o komutanlığı da vekaleten bir başkasına bırakıp İstanbul'a gelmişti, 13 Kasım 1918 günü..

O sırada, 'Teceddüd Fırkası', bütün hukukî muktesebâtını daha sonra, 'Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'ne devretmiş, o da, 'Halk Fırkası'na dönüşmüştü.. M. Kemal, Balıkesir- Zagnos Paşa Camii'nde 7 Şubat 1923'de yaptığı konuşmadan sonra, kendisine Hılâfet konusu başta olmak üzere, sorulan bazı suallere cevap verirken, 'Halk Fırkası' sorulduğunda, 'Halk Fırkası' dediğimiz zaman, bunun içine bir kısım değil, bütün millet dâhildir.'Halk Fırkası', tamamı halktan ibarettir ve halkımıza siyasî terbiye vermek için bir mektep olacaktır.' cevabını vermişti.

Ama, yapılan işlerden rahatsız olan Karabekir Paşa, Rauf Bey ve diğer bir çok seçkin isimler 'Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nı kurmuşlar ve bunun üzerine, M.Kemal tarafından 'Halk Fırkası'nın başına da Cumhuriyet kelimesi eklenmişti. Amma , Hılafet'in kelime oyunlarıyla kaldırılması gibi daha pek çok uygulamaların da ayak sesleri gelmeye başladıkça, Müslüman halkı, (TCF)/ 'Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'na yöneltmiş, ve o sırada, 'İzmir Suikasdi' senaryosu devreye konulmuş, yargılamalar yapılmış nice seçkin paşalar ve o siyasî mücadelelerin içinde olanlardan nice mücadele adamları idâm olunmuş ve TCF de kapatılmıştı.

Sonra, 1930 yılında M. Kemal, bu kez de Fethi (Okyar) Bey'e, kendi kız kardeşi Makbule Hanım'ın da içinde bulunduğu Serbest Cumhuriyet Fırkası'nı kurdurmuş ve halk da bu fırkayı ismi gibi, 'serbest' sanıp, büyük teveccüh gösterince.. Ve Fethi Bey'in gittiği her yerde, 'Kurtar bizi Fethi Baba!..' feryatları yükselip, şehirlerde M. Kemal ve İsmet Paşa'nın fotoğrafları resmî dairelerden sokaklara atılıp ateşe verilince.. Ve meydana gelen karışlıklarda bir çok can kaybı da meydana gelince...

Bu Serbest Fırka da, kuruluşunun 99. Günü'nde kapatılmıştı.. Ve bu durum 1950 seçimlerine kadar devam etmişti. Ayni, bizdeki 'Tek parti diktatörlüğü', işte o 27 yıllık dönemdir..

Ondan sonrası mı?

27 Mayıs 1960'daki kemalist askerî darbe, Demokrat Parti'yi kapatmış Adnan Menderes ve arkadaşlarını idâm etmiş ve ama, Ragıb Gümüşpala liderliğinde kurulan ve onun vefatı üzerine Süleyman Demirel liderliğindeki Adalet Partisi'nin iktidara gelmesini önleyememişti.. 12 Mart 1971'deki askerî darbeden sonra da, TİP ve Erbakan'ın Millî Nizam Partisi dışında, diğerleri kapatılmamıştı. 12 Eylûl 1980 Askeri Darbesi'nden sonra bütün partiler kapatıldı ve yeni partiler kuruldu, yeni partiler arasında Turgut Özal liderliğindeki Anavatan Partisi öne çıkmıştı.

24 Aralık 1995 Aralık'ta yapılan seçimlerde ise, Necmeddin Erbakan'ın Refah Partisi birinci olmuş, başka türlü bir hükûmet kurulamayınca, Erbakan 'Başbakan' olmuş ve ama, 28 Şubat 1997 tarihli askerî muhtıra ile, Erbakan da on birinci ayında devrilmiş; Türkiye, Ecevit'e teslim edilmiş ve 14 Ağustos 2001'de Tayyib Erdoğan liderliğinde kurulan Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti), 3 Kasım 2002'de yapılan seçimle tek başına iktidara gelmişti. Bu sonuç, bu yasaklamalar ve baskılara, 'tek adam ve tek parti diktatörlüklerine milletin verdiği bir tepki ve vurduğu bir sille idi.

Evet, diğer partiler de var ama, AK Parti hâlâ da bütün genel seçimleri kazana-kazana iktidara geliyor ve iktidarını sürdürüyor. Bu, 'tek parti yönetimi' değil, millet iradesinin destek ve itimadının tek parti etrafında devam etmesidir..

Tayyib Erdoğan'ı ve onun liderliğinde, hayırlı hizmetlerinin devam etmesi için ona destek veren herkesi ve özellikle, bu hareketi teşhis ve tercih eden Müslüman halkımızın siyasî şuûrunu tebrik ediyorum.

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Farkında olmadıklarımızın olsun, farkında olalım...
19 Ağustos 2024 Pazartesi

Hz. Peygamber (S.A)'den gelen 'Savaşı istemeyin, amma, geldiği zaman da ondan kaçmayın..' bir rivayet vardır..

İnsanların bir kısmı delice bir savaş isteklisidirler.. 'Çelik- çomak oyunu' sanırlar savaşı..

Bir kısmı, savaşın her türlüsünden korkarlar ve 'her ne pahasına olursa olsun, savaşılmamalıdır, hayatta kalmak için her yol 'mübah'tır' derler. Yeter ki, hastalık ve açlık gibi problemler yaşamasınlar; tok esirler olarak yaşasınlar..

Bir kısmı da vardır ki savaş'ı bir boks maçı gibi zevkle seyretmek isterler ve amma, uzaktan, seyirci olarak temaşâ etsinler.. Hele bir de, savaş, taraf veya düşman oldukları arasında cereyan eder ve kendi tuttukları veya kendilerine yakın buldukları taraf üstün gelirse, onun seyrine doyum olmaz.. Yeter ki, onlar savaşın içinde olmasınlar.. Hani, 'Ben Azrail'den korkmam, ancak, geldiği zaman, ben orada olmamalıyım..' diyen kişinin mantığı gibi..

Bir de dünyadan bezmiş ve gözlerini öbür dünyadaki huzura dikmiş olan tipler vardır ki, bir savaş olmasını istemenin felsefesini bile yapmışlardır ve bir savaş çıkmasını iştiyakla ister ve şöyle derler:

'Bu dünya bizim için zorluklar, çetinlikler, sıkıntılar âlemidir. Beklentimiz öbür dünyada rahat yüzü görmektir.

Bu dünyaya aşkla bağlı olanların ise, öbür dünyaları 'zâten haraptır; ama, istiyorum ki, bir savaş çıksın ve bu dünyaları da harap olsun..'

Yani, kendi manevî huzur beklentilerini, başkalarının felaketine bağlamak yanlışlığı.. Hem de âriflik adına..

Ama, öylelerine, Hz. Peygamber'in 'savaşı istemeyin..' hadisini hatırlatarak, en azından sukût etmelerini sağlamak imkânı oluyor..

*

Bu konuya nereden mi geldim?

*

Anadolu yollarındayım.. Gittiğim her yerde, o civarın önde gelen ve kanaat önderleriyle sohbetler oluyor.. Şu yukarıda anlatmaya çalıştığım görüş farklılıklarının her birine yakın kimselerle sohbetler oluyor.. Hemen herkesin ortak görüşü, 'Aman, ne olursa olsun, biz (evet, biz) bir dünya savaşına girmemeliyiz..'

Bunu söylerken delilleri de muhkem.: 'Bakınız, Birinci Dünya Savaşı'na girdik, n'oldu.. Girmemeliydik.. 'Kazanırız' zann veya ümidiyle girdik ve yok olduk.. Ahh, o zamanki yöneticilerin tecrübesizliği veya hayalcilik ya da körlüğü..'

Ve, suçlamalar gırla gidiyor.. Ne de olsa, haklarına koruma kanunları olmayan 100 yıl öncelerdeki yöneticiler..

Ama aynı çevrelerden niceleri, başka devletlerin şöyle esaslı bir savaşa girmelerine çok istekli gözüküyorlar.. Hele de bazılarının ezilip gitmesi çok arzulu şekilde dile getiriliyor.. Bu gibi yorumlar üzerine, 'bir dev ve de bir heyulâ gibi olan Sovyet Rusya İmparatorluğu 33 sene öncelerde yerle yeksân oldu, niceleri sevindi.. Ama, yeniden toparlanmadı mı?' yorumu getiriliyor..

İran'ın, savaş konusu etrafında onca yüksek perdeli konuşmalardan sonra harekete geçmemesi de bir ayrı temel mesele olarak konuşuluyor.. Dünyayı anlamaya çalışıyor durumda olanlar, Yemen'deki Husî'lerin ve Lübnan'daki Hizbullah Teşkilatı'nın bir şeyler yapmasını da heyecanla bekliyorlar.. Ama, bütün bu değerlendirmeler karşısında 'Savaşı istemeyin, ama, geldiğinde de kaçmayın..' meâlindeki Hadis-i Nebevî'nin sadece bizim kendi yaşadığınız topraklar için söylenmiş saymamak gerektiği hatırlatılınca.. Derin bir sessizlik..

Ama, HAMAS lideri İsmail Heniye'nin Tahran'da şehîd edilişi üzerinde öyle yorumlar yapılıyor ki, insan böylesine hayalî yorumların hele de Müslüman toplumlar arasında daha derin uçurumlar oluşturmak isteyenlerin ekmeğine yağ sürmek olup olmadığı düşünülmeli değil mi?

Giydiği libasla anılan bir ekran gülünün, 'Efendim, Yahyâ Sinwar'ın Hamas'ın başına getirilmesi için Heniyye'nin kasten öldürülmüş olabileceği'ne dair duyumlarım var benim..' sözleri..

'Arkadaşlar, bunları düşünenler Amerikan ve Avrupa liderlerinin ve toplumlarının, büyük çapta Hristiyan olmalarına ve Yahudileri 2 bin yıldır mel'un olarak bilip lanetlemelerine ve ezmelerine rağmen, bugün o dünyaların, Müslüman dünyasına saldıkları bu kuduz yaratığın tasmasını düşünmüyoruz da, Müslümanların iç ihtilaflarına , yangına benzin dökmeye çalışmak gibi yaklaşıyoruz?' diye olunca da, yine bir sessizlik..

*

Ve, biraz da mayınlı araziye girer gibi konular ve hele de tek kişilik koruma kanununa toslamak korkusu.. Sus-pus olmak akıllılık sayılıyor....

Öylelerine sadece Prof. Şükrü Hanioğlu'nun bir tespitini ya da itirazını hatırlatmakla yetiniyorum. O diyordu ki özetle, 'Tarih, tek taraflı yorumlarla anlaşılamaz.. Amerikan tarihi yazılırken 'ancak, George Washington hakkında şunlar yazılamaz' denilemez.. Aynı şekilde, mesela 'General Charles De Gaulle (Şarl dö Gol) hakkında şunları yazmayacaksın..' denilerek Fransa tarihi yazmaya kalkışılamaz..' Ve tabiî, 'Çankaya'da 1938'de kapatılan sandıklar dolusu belgeler açıklanmadan bizim tarihimiz yazılamaz' sözünü hatırlatmaya gerek bile yok..

Ve susuluyor.. Bu arada, bazıları daha hassas konulara dalıyorlar.. 'Arkadaş, bazı kanunlar, meselâ Anayasa'da insan haklarına aykırı oldukları iddia edilemez ' diye koruma altına alınmış kanunlar, yarın yönetimler başkalarının eline geçecek olsa, yine eskisi gibi nasıl kötüye kullanılacaktır..' denilince..

Yine susuluyor..

Ama, hayat pahalılığı denilince..

Maşaallah çeneler bir açılınca susmak hatırlanmıyor..

*

‘Dijital haber merkezleri' yol boylarında daha bir kol gezerken...
21 Ağustos 2024 Çarşamba

Yollarda olunca, dünyada olup bitenleri takip edebilmek zorlaşıyor.. Âdetâ dünyadan kopuyor ve sizin ilgilendiğiniz dünyadan farklı bir dünyaya girmiş gibi oluyorsunuz..

Ya internet olmuyor, ya da, var ise, zayıf.. Ve uğraşıyorsunuz- uğraşıyorsunuz; ama, sonunda, 'Bağlantı sağlanamadı..' notu ekrana düşünce sinir oluyorsunuz..

Sanki, eskiden böyle sıkıntılar yokmuş gibi geliyor insana.. Halbuki, ne sıkıntılar çekilirdi..

'Hâfıza-i beşer nisyan (unutkanlık) ile mâlûldür' diye boşa dememişler..

50 yıl öncelerde, İstanbul dışına çıktığımıza, ilk işimiz, İstanbul'a gidecek uçakların gün ve saatlerini veya hangi otobüs şirketlerinin anlayış gösterebileceklerini anlamaya çalışmak olurdu. Havaalanına gidip, uçuş personelinden rica ederek, yazılarımızın, Yeşilköy Havaalanı'ndaki irtibat bürosuna bırakılmasını ister, gazeteye de telefon edip oradan almalarını söylerdik. Ya da, şehirlerarası otobüs şirketlerinden rica ile, yazımızı İstanbul'daki yazıhanelerine bırakmalarını sağlamaya çalışırdık..

Şimdi o zorluklarla karşılaştırınca, şimdikiler zorluk bile sayılmaz, belki biraz çırpınış..

*

Ama, yol boylarında karşılaştığınız tablolara gelince.. Geçmişe göre, tam bir felaket.. Evet, geniş kitleler, internetten öğrendiklerinin çoğunu, hattâ onların perde gerisi hayalî gelişmelerine dair dedikodular üzerine de oturtup öyle acayip yorumlar yapıyorlar ki; 'kesin doğru' imiş gibi değil de şüpheyle bakanlara 'siz anlamazsınız' havasıyla bakıyorlar..

Bir zamanların mizah yazarlarından müteveffâ bir zâtın matematikçi oğlu, güya; -bugünlerde katledilmesi, hemen her mahfilde çokça konuşulan- filânca kişi için-, 'kendisine emanet edilen büyük meblağların üzerine oturmuş da, onun için öldürüldü..' diyesiymiş..

Bunu gerçekmiş gibi anlatıp sonra da size sordukları zaman tabiatıyla susuyorsunuz.. Çünkü onların dedikodu 'kaynakları'ndan bir şey almıyorsunuz.

*

40-45 yıl öncelerde de Lübnanlı çok ünlü, 'Mûsa Sadr' diye bilinen bir isim de kaybolmuş ve Libya lideri Gaddafî'den on milyonlarca dolar alıp, sonra da hesabını veremeyince onun tarafından öldürtülmüş olduğundan söz edilmişti, gayri resmî mahfillerde..

Ama, hele de Kaddafi'nin de öldürülmesinden sonra, o dosya da unutuldu, tamamen konuldu bir kenara..

*

Anadolu kahvelerinden, dünya siyaseti hakkında ahkâm kesen öyleleri var ki, yıllarca önce bazı tv. kanallarında sık sık konuşturulan Erzurumlu (bilmem ne ...) Ağa vardı.. Şimdi, hayatta olsaydı, o bile, 'Yok Baboo, biz bunlarla yarışamayız..' deyip kenara çekilirdi, herhalde.. Çünkü onun zamanında böyle bir sosyal medya bataklığı yoktu.

Bu iddialı tarih yorumlarından birisine de, evvelki gün bir kahvede çay içerken, uzaktan kulak misafiri oldum..

Neymiş efendim, Lozan Antlaşması sırasında filanca Paşa'ya milyonlarca dolar verilmiş; o da bu paraları, kimselerin sırrına erişemediği İsviçre bankalarına yatırmış, sonra onun, çoook sonralarda bir parti lideri de olan oğlu, o paraları almaya kalkışınca, özel yöntemlerle 'kanser yapılmış' da, öldürülmüş!

Gerçekten merak ediyor insan, 'Bunlar nasıl bir mizansenle kesin gerçek gibi anlatılıyor?' diye..

*

Böyle birisine, bir tarihte, Hucûrât Sûresi'nde, 'Ey iman edenler, bir fâsıq size bir haber getirdiğinde.. Onu, tahkîk etmeden, araştırmadan kabullenmeyin..' meâlindeki âyeti hatırlatıp; 'Bakınız, toptan reddedin değil, tahkik etmeden kabullenmeyin!' denildiğini hatırlatmıştım da, karşımdaki kişi, 'Ben nereden tahkik edeyim..' demişti..

Öylelerine, 'Tahkik edemezseniz', o zaman da susunuz..' mânâsını hatırlatmak bile netâmeli olabiliyor. Muhatabınızı hiç tanımadığınız için, 'O zaman susunuz!.' demek yerine, siz susuyorsunuz..

*

Bir başka yerde.. Yine bir çay molası.. O bölgedeki bir belediyenin yine muhalefetin, yani kendilerinin elinde olduğunu anlatan ve ona destek verdiklerini hissettiren 3-4 kişi kendi aralarında sohbet ediyorlar, ama, bir taraftan da, 2 metre uzaklarındaki, ve âşina olmadıkları bana da , kendi yörelerinin nabız atışlarını hissettirmek istiyorlar gibi havalarda yüksek sesle konuşuyorlar..

Yaş seviyeleri de üç aşağı- beş yukarı, 60-65'lerinde.. 100 yıllık rejimin resmî kabulleriyle bütünleştiklerini hissettiriyorlar.. Birisi, 'Devlet bir takım ilkeler üzerinde yükselir..' diye bir ahkâm kesiyor Ve Tayyib Bey'in, 14 Ağustos günü, AK Parti'nin 23. kuruluş yıldönümünde yaptığı konuşmanın özellikle bir bölümünü, 'birilerine umut vermeye, başkalarını da sindirmeye çalışmak' şeklinde eleştiriyor..

Hani, şu cümlelere:

'....Son dönemlerde kutsal değerlerimize yönelik saldırılar arttı. Bunu artık bir güvenlik meselesi olarak göremeyiz. Bunun başka bir anlamı var. (...) Ezana, bayrağa, camiye, Kur'an'a, cami cemaatine, kutsal değerlerimize saldırmayı aklının ucundan geçirenin gözünün yaşına bakmayız. Açık söylüyorum; ezanla, bayrakla, camiyle, cami cemaatiyle derdi olan, bu değerlere husûmet besleyen, bu milletin evladı değildir, bu milletin düşmanıdır, ve en küçük müsamaha göstermeyiz" şeklindeki ifadelerden rahatsız olmuş..

*

'Hemşehriler, affedersiniz benim de istifade edeceğim şekilde konuştuğunuza göre, o 'ilkeler' nelerdir ve kim belirler ve de devlet, kim veya nedir? dediğimde , birisi, 'devletin ilkelerinin ne olduğunu Cumhuriyet belirlemiştir' dedi..

'Yönetim şeklinin adı, Cumhuriyet ise, bu ilkeleri devlet adına, halkın ekseriyetinin iradesi belirlemez mi?' dediğimde, 'O kadar da değil..' havasında dikleşecek gibi oldular, ama, birisi diğerinin ayağına bastı, çaktırmadan ve bir diğeri de, 'Hepimiz Müslümanız.. 'deyince; 'Demek ki, cumhurun, yani halkın ekseriyetinin iradesi hepimiz adına belirleniyorsa, Tayyib Bey'in bu sözlerinden rahatsız değilsiniz.. Çünkü o sözleri, hepimize umut veriyor..' deyince, 'Tabiî- Tabiî..' diye konu tatlıya bağlanmış (gibi) oldu..

*

Faruk Nâfiz ne güzel söylemişti:

'Henüz bana "Yolunun sonu budur!" denmedi,

Ben ömrümü harcadım, bu yollar tükenmedi.'

Dünya bir ‘nükleer savaş'a doğru giderken, nedir bu bol kahkahalı yorumlar?
23 Ağustos 2024 Cuma

'Dünya yeni bir nükleer savaşa doğru gidiyor..' diye yorumlar yapan ve uzman diye çağrılanların, bazı tv. ekranlarında, kadınlı-erkekli, iki saat kadar, kahkahalarla yaptıkları yorumlara şaşırmamak ve hattâ utanç duymamak elde değil..

Hele, Amerikan sermayesi kaynaklı bir kanalda, 21 Ağustos gecesi yayınlanan kahkahalı yorumlara bakmak kâfidir..

Rusya'nın Ukrayna'ya 2,5 yıl önce başlayan saldırısının bu noktalara geleceği tahmin edilemeyebilirdi. Çünkü, artık, Ukrayna güçleri, Rusya içinde 20-25 km. kadar ilerlemeye başlamış bulunuyor..

Bu gösteriyor ki, Batı Dünyası, ne pahasına olursa olsun, Ukrayna'yı Rusya'ya bırakmayacak.. Tamam da, bu yorumcular yorum yaparken, niye kahkahalarla gülüyorlar.. Rusya'nın düştüğü duruma mı, yoksa Batı Dünyası'nın elindeki en son silâhlarla; Rusya'yı çaresiz bırakma taktik ve stratejilerindeki üstün konumlarına mı, bu kahkahalar..

Aynı yorumcular, İran'ın, İsrail üzerine merhûm İsmail Heniye'nin şehadeti üzerinden üç hafta geçtiği halde, karşılık vermeyişi karşısında da yine kahkahalara boğulan acayip yorumlarla 'dalgaları'nı geçiyorlar..

Bir yangın çıkarsa, NATO üyesi olmanın kendilerini 'demir kubbe' gibi koruyacağı kanaatindeler herhalde.. Amerika'nın bölgeye, Abraham Lincoln isimli, üçüncü bir uçak gemisini daha göndermesinin kahkahalarla anlatılacak nesi var? Ve, bölgede Türkiye de dahil, her ülke, kendisini bu ateşin içine sürüklenmemek için tedbirli davranmak dikkatindeyken.. Yani, birilerinin istemesine veya istememesine göre bir askerî harekât veya savaşa kalkışılır mı?

Benzer bir sıkıntılı durum, Türkiye için de ortaya çıksa, hele de komşu ülkelerin tv. Kanallarında da bizdekiler gibi kahkahalı yorumlar yapılsa, bu dostluk ve iyi komşuluk işareti mi olur?

Bunu o programların sunucusu ve katılımcı yorumcuları düşünemiyorlar mı?

*

Bir -iki konuya daha kısaca değineyim..

2 NOT:

Müslümanlar, bu ülkenin hiçbir şehrini 'gâvur' diye nitelemezken; bu 'fitne ateşi'ni tutuşturmak isteyenler kimler?

1-N.Ç. isimli bir şair kişiden söz edildi sosyal medyada, evvelki gün.. Denildiğine göre, geçmişte onun bazı şiirlerini Tayyib Bey de okumuş imiş..

Ama, bu kişiyi, 2-3 gün önce, polisler alıp götürmüşler karakola..

Niye mi?

İzmir'de günlerce devam eden orman yangınları ve sonunda yerleşim birimlerine de sıçrayıp 100'den fazla evi de kül eden yangın üzerine, bu kişi, yeni adıyla bir 'tweet' atmış, X'te.. Karakola götürülmesi bunun içinmiş..

Ama, o kişinin yazdığı cümleye bakıyorsunuz ve savcılığın emriyle karakola çağrılıp kasdının ne olduğunun sorulması veya ikaz edildiyse, onun gerekçesi daha iyi anlaşılıyor..

Çünkü, o yangınlar üzerine işbu şair kişi, 'Gâvur İzmir' değil, 'Türkiyem yanıyor!.' diye bir cümle yazmış..

Eğer, ilk kelimeyi yazmamış olsaydı, evet, doğru bir tespit derdik.. Çünkü, o yangınlar, vicdanı olan herkesin içini yaktı..

Ama, sadece o felâket karşısında değil, herhangi bir zaman diliminde de, o 'Gâvur İzmir' lafı, yazılacak söz mü, Allah aşkına?

Ne demek 'Gâvur İzmir?'

*

Bir takım tuhaf kimseler, sadece İzmir'in değil, ülkenin herhangi bir şehrini 'Gâvur..' nitelemesiyle birlikte anmaya kalkışsa, buna hepimiz itiraz etmez miyiz ve etmeli değil miyiz?

Kaldı ki, cinsî sapkınlık sergilemeyi modernlik zanneden bir kısım mâlum güruhlar, geçen sene yaptıkları bir takım gösteride, pankartlarına, 'Gâvur İzmir'iz, size ne?' diye yazdıklarında da, onları, 'bütün bir şehri, kendileri gibi göstermek /şeytanlığı yaptıklarından dolayı eleştirmemiş miydik?

O birileri, ülkenin bir şehrine, 'gâvur' nitelemesinin, sanki Müslümanlar tarafından yapılıyormuş gibi bir hava oluşturmak istiyorlar, şeytanlık burada.. Böylelikle bir 'fitne ateşi' tutuşturulmak isteniyor.

'Gâvur İzmir' lafı, bir takım 'laik-ateist' kesimlerin, İzmir halkına kol-kanat geriyormuş görüntüsü vererek, 'Bu Müslüman halk size böyle bakıyor değilsiniz..' telkininde bulunarak, bir şehri veya bir bölgeyi ve orada yaşayanları, Müslüman halkın sosyal bünyesinden koparmak niyetini taşıyorlar dersek, çok mu yanlış söylemiş oluruz?

*

Bir diğer konu..

Ve, bir 'hat ziyafeti'nden..

2-Geçen haftaki bir yazımda 'Kanlıca'da bir akşam'dan bahsetmiştim. Konuya etraflıca değinmem gerekiyordu, ama, fırsat olmadı.. Halbuki, o yazıdaki asıl hedef, Hattat Hüseyin Kutlu'nun çalışmalarını görmek idi.

Gerçi bu satırların satırı hattat değildir, ama, bu durum, onun hat sanatındaki güzelliklerini idrak etmesine mâni değildir.. Huseyin Kutlu'nun çalışmaları gerçekten görülmeli.. O, çalışmalarını yaptığı mekânı, büyük işler yapılan küçük bir atölyeye dönüştürmüş.. Hat sanatında ve 'aherli' kağıd' denilen türü, getirttiği, çamaşır makinası büyüklüğündeki özel makineler ve cihazlarla, özel usûllerle orada bizzat imâl ediyor...

'Balmumu' ve diğer maddelerden faydalanılarak üretilen ve 500 yıl ömrünün olduğu belirtilen bu 'aherli kağıtlar' üzerine, Mağrib Hattı ile Bâburîler, Timurîler, Selçuklular, Safevî ve Osmanlılar dönemine aid hat uslularıyla, birbirinden güzel ve nefîs ilginç hat örnekleri ile, 50-75 cm ebadındaki kalın kağıtlara yazılmış Kur'an-ı Kerîm'ler..

Kezâ, İslâm'ın ilk asrında, erken dönem hat örnekleri de görmeye değer.. Büyük ciltler halinde ciltlenmiş bu eserlere, el dokundurmadan bakılması gerekiyor.. Ve sadece o dönemlerin hatları değil, tezhipleri de yeniden hayat bulmuş, âdeta..

Tayyib Bey de özel olarak ilgilenmiş tabiî, bu büyük hattatla ve sanatıyla.. O atölyenin bulunduğu mekân da İslam kültür ve medeniyetleri alanında çalışan bir vakf'a tahsis olunmuş..

Dünyada emsâline çok az rastlanan bu fevkalâde güzel eserleri görmek isteyenlere tavsiye olunur..

Okuyucularla Hasbihal: Irkçılık, Allah'ın ‘yaratıştaki takdirine isyan' etmektir!
25 Ağustos 2024 Pazar

Pazar günleri, 'Okuyucuların görüş ve eleştirileri'ne tahsis ettiğimiz bu sütunda, bir diğer hasbihale daha, okuyucularımızı sıhhat ve âfiyet dileklerimizle selâmlayarak başlıyoruz.

*Almanya'dan yazan Metin Kasaboğlu; 'Yazılarınızda ırkçılığı devamlı kötülüyorsunuz.. Ama, biz burada, devamlı olarak ırkımızdan, kavmimizden dolayı dışlanırken, onlara karşı biz de ırkımızla övünmeyelim mi?.. Ve ırkçılık anlayışı İngiltere, Fransa, Hollanda gibi ülkelerde de dalga dalga yayılmakta olduğunun işaretlerini veriyor..' diyor; kısaca..

--Kardeşim, bir insanın ırkından, ten renginden, cinsiyetinden, mensup olduğu coğrafya veya sosyal kesimlerden dolayı yüceltilmesi veya aşağılanması, İnsan'ı anlamamaktır..

Dahası, takdir-i ilâhî'ye isyan etmektir.. Çünkü, hiçbir insan, dünyaya, kendi ırkını, rengini, anne-babasını, doğduğu coğrafyayı, sosyal çevreyi , zaman ve mekânı belirleyerek gelmiyor..

Bu bakımdan, siz de onların gayri-insanî ve gayri mantıkî iddialarına karşı, mukabil ırkçı, coğrafyacı, renk veya diğer hilkat özellikleriyle ve mukabil üstünlük veya düşkünlük iddialarıyla karşılık verirsek, aynı yanlışa saplanmış olmaz mıyız?

Biz Müslümanız.. Dünyaya ve de insanlara bakışımızı inancımızın temel ölçülerine göre belirleriz.. Kur'ân-ı Mubîn'in 'Tîn' Sûresinde, 'Biz insanı en güzel şekilde halkettik/ yarattık..' meâlindeki, 'leqad khalâq'nel-insâne, fî ahsen-i taqvîm..' âyetini hatırlamak bile yeter. Kezâ, Vedâ Haccı Hutbesi'nde de Hz. Peygamber (S) de, bu gerçeği, 14 asır öncelerde, 'Ey filân kavimden olanlar' demiyor; 'Yâ eyyuh'en-Nâs../ Ey insanlar' diye bütün insanlara hitab ile, 'Hepiniz 'Benî Âdem'siniz, /Âdem'in çocuklarısınız, Âdem ise, topraktandır..' diyerek ezelî ve ebedî gerçeği bildirmemiş miydi?

Evet, hakikat bu iken, bu yüksek insanî anlayış varken, 'Sizi derinizin rengine, dilinizle veya yaşayış tarzınız ya da doğduğunuz coğrafyalara göre aşağılamaya çalışanlara, onların silahlarıyla karşılık verirseniz, hem boş bir zıtlaşmanın içine girmiş ve hem de kendi gerçeğinizi anlatmak imkânından mahrum kalmış olmaz mısınız? Ve dahası, bir dört ayaklı yaratık bizi ısırdı diye, biz de onu ısırabilir miyiz?

Bununla, kendi ırkımızı, kavmimizi reddedelim demiyoruz. Sadece, kendilerini üstün görerek öğünenlerin tutarsızlığına düşmemek ve; elimizde olmayan yaratılışımızdaki o tabiî hali, 'iftihar' veya 'istiskal' vesilesi saymamak gerektiğini söylüyoruz. Yani, 'sünneteullah'ı, öğünmek veya utanmak vesilesi yapamayız..

Biz Müslümanlar, bütün zaman ve mekânlardaki bütün insanları, yaratılıştan, üstünlük veya düşkünlük iddialarıyla sahip oldukları şeklindeki anlayışları zulüm sayar, bütün insanların doğuştan ve akıl-baliğ oluncaya, rüşd yaşına erişinceye kadar günahsız ve eşit olarak yaratıldıklarına olduğuna inanırız. Asıl mesele, kendi irademizle , 'Millet-i İbrâhîm'den, 'Millet-i İslâm'dan olmaktır.. Üstünlük soyda değil, fazilet ve taqvâdadır.

Siz okuyucu kardeşimiz ve sizin durumunuzda , Avrupa'da veya başka yerlerde ırkçıların saldırılarına, aşağılamalarına mâruz kalanlar özellikle hatırlamalıdırlar ki, başkalarının bütün o saldırılarına aldırmadan, onlara ve herkese, ezelî ve ebedî İslâm hakikatini, lisanen de, yaşayımızla da, nezaket ve adalet anlayışımızla anlatmakta bir fırsata dönüştürebiliriz..

Hatırlayalım ki, Yahudiler geldiler, Hz. İsâ Mesih aleyhisselâma, en ağır sözlerle hakaret ettiler ve o Yüce Peygamber, onlara mülâyemet içinde karşılık verdi. O zaman etrafındakilerden bazıları ona, 'Onlar sana hakaret ederken, Sen ise onlara sükûnet içinde, mülâyemetle karşılık verdin..' deyince, Hz. İsâ da, 'Herkes kendi içinde taşıdıklarıyla hareket eder..' karşılığını verdi..

*İstanbul'dan bir çok hanım ve bey efendi kardeşlerimiz diyorlar ki; dualar ediyor ve 'Allah'ım, bütün zâlimleri ve hele de şu sionist Yahudileri kahreyle..' diye dua ediyoruz, ama, dualarımız ınd-i ilâhî'de kabul olmuyor gibi..

Ne dersiniz?

--Bu kardeşlere nasıl cevap verelim, bilmiyorum.. Ama, en azından şunu söyleyebilirim: Dua şeklimizi , dileklerimizi , sorumluluk yüklenmekten kaçınarak, Allah'a havale etmek yerine, mes'uliyeti bizzat yüklenmek şuûru içinde, ve, 'Yârab, Sen'in bu zâlimlere, barbarlara vereceğin cezanın yerine getirilmesi gücünü bana ver, onların cezalandırılması vazifesini bana nasib eyle..' şeklinde yapsak, nasıl olur?

Evet, böyle bir sorumluluk yüklenmeye var mıyız?

Yoksa, Hacc'a giden bir kişinin, 'Allah'ım, bana bu mübarek yerlerde ölmek nasib eyle..' diye dua ettikten sonra, duasının hemen kabul edilebileceği korkususyla, hemen ardından da, 'Amma, ha bu sefer değil..' dediği duruma düşmez miyiz?

*Konya'dan İrfan Kireççi isimli okuyucu da diyor ki 'Bugünlerde, Sultan Alpaslan komutasındaki İslâm ordularının Miladî-1071 tarihinde Malazgirt'te Bizans İmparatoru Diogenes'i ve ordularını yenmesinin yıldönümü ya.. Bazı medya kuruluşları bunu sadece bir etnik unsurun zaferi olarak göstermeye daha bir ağırlık veriyorlar. Halbuki, Alpaslan'ın 80 bin kadarlık ordusunun çeşitli Müslüman kavimlerden oluştuğu bilinirken.. Niye tek bir etnik unsur öne çıkarılıyor.. Kaldı ki, sizin 'Selçukoğulları' isimli kitabınızdan da öğreniyorum ki, 200 bin kişilik Bizans Ordusu'nda da Karadeniz'in kuzeyindeki Kıpçaklar başta olmak üzere, Türkçe konuşan diger etnik unsurlardan da on binlerce paralı askerler vardı ve onlar son anda saf değiştirip, İslam ordularına katılmışlardı.. Ve Malazgirt civarında da Türkçe bilmeseler de, oraya gelen İslam Ordusu'na destek veren, başka etnik unsurlardan yüzbinlerce yerli Müslümanlar da vardı. Bu zaferden önce de Anadolu'da , evet, Müslüman halklar yaşıyordu. Ama, onlar, Müslümanların o Malazgirt zaferiyle, Bizans tebaı olmaktan kurtulup, burada hâkim güç olarak varlıklarını sürdürmeye başlamışlardı.

Bu ince noktaya dikkat çekmek istedim, yanılıyor muyum?

--Bu okuyucu kardeşime aynen katılıyorum..

.Bir ‘traji-komik inkılap' mâcerası..
26 Ağustos 2024 Pazartesi

Sibel Eraslan Hanımefendi'nin Star'daki dünkü yazısını okumayanlar varsa, okumalarını tavsiye ederim. Çünkü, son yüzyılda bizim Müslüman toplumumuza, (burada inkılab değil) -inkilap veya devrim adına zorla kabul ettirilen jakobenist / tepeden inmeci ve de en traji-komik sosyal travmalardan birisi olan 'şapka inkilabı'nın yıldönümü dolayısıyla Kastamonu'da tertip olunan görkemli resmî törenlere değiniyordu, tabiatiyle eseflenerek..

'Traji-komik' çünkü, hem trajik/ yürekler parçalayıcı, ve hem de başlara zorla bir şapka girdirmek için binlerce kelleyi uçurmak komikliği ve hattâ mantıksızlığı..

Ve bazı AK Parti m.vekilleri de katılmış o 'kutlama' törenlerine!!.

Dün, Tayyib Bey'i, Bitlis'te konuşurken dinledim de, 'Eski Türkiye'ye aid, zora dayalı her ne varsa, onların artık yok edildiğini' ve (...) 'Vatanımıza yönelik senaryoların yırtıp atılarak yola devam edildiğini' bildiriyordu. O sözleri dinlerken, Sibel Hanım'ın yazısında çizdiği, geçmişe aid tablo gözlerimin önüne geliverdi. Tayyib Bey'in o programdan haberi var mıydı, bilmiyorum..

*

Kastamonu'da, halka, 'Efendiler buna şapka denir.. 'Şapka giymek', adam olmak demektir..' diyerek yapılan 'inkilap' denilen zecrî uygulamaya karşı çıktıkları için 'dâr'a çekilenlerin sayılarının hâlâ bilinmediğini ve hiç değilse, onların en önde gelen sembol ismi olan İskilipli Âtıf Efendi'nin idâm olunmakla kalmayıp, mezarının bile yok edildiğini hatırlıyor muyuz?

*

Şevket Süreyya, Ankara İstiklâl Mahkemesi'nin zindanında iken, aynı koğuşta kaldığı İskilipli Âtıf Efendi'yi ve son duruşmasında yapacağı savunmasını yapmaktan vazgeçişini ve sonra da idâm edildiği haberini aldığını da anlatır, hâtırâtında..

Daha ilginç sahneler de aktarır Şevket Süreyya.. Meselâ, Ankara İstiklâl Mahkemesi'ne giden bir gazetecinin başında fötr şapka vardır. Mahkeme reisi, 'Nedir o başındaki?' diye sorar. O kişi de 'İnkilap oldu..' deyince, Reis, 'Ne inkılabı.. İnkılap bitti.. Baban da mı, giyerdi o şapkayı, çıkar onu başından..' diye, tekmeleyerek merdivenlerden yuvarlar, onu..

Ama, birkaç ay sonra, 'inkılap' yapılıp, 'şapka giyme mecburiyeti' getirildiği halde, 'şapka giymeyen bir kişi'nin aynı İstiklâl Mahkemesi'nde, 'Sen inkılaplara karşı mı geliyorsun? diye tehditâmiz sözlerle azarlandığını anlatır, Ş. Süreyya...

Evet, traji-komik lafı bile yetmiyor, bu tabloyu anlatmaya..

*

Dahası, Çetin Altan da, Erzurum'da hâkim olan dedesinin, 'şapka kanunu'na muhalefet eden bir kişiye idam cezası verdiğini anlatırdı. Bir de, 'şapka kanununa muhalefetten idâm edilen bir kadın hikâyesi' vardır..

*

Karadeniz kıyılarında, bazı şehirlerin ahalisi 'Şapka giyme mecburiyeti'ne itiraz için toplanınca, o şehrin liman açıklarına getirilen Hamidiye Zırhlısı, şehir üzerine 1-2 top mermisi sıkar.. Halk, 'Atma, Hamidiye atma! Şapka da giyeceğuz, ne denirse de yapacağuz..' diye teslim bayrağı açtıklarını, çocukluk yıllarımızda dinlerdik.

*

Ama, daha ilginci ne mi?

Kastamonu'da şapka devrimi denilen o traji-komik devrim hecmesinden sonra, o inkılap hareketinin uygulayıcısı, Ankara'ya dönerken, Diyanet İşl. Başkanı olan Rifat Börekçi'yi de üstü açık arabasına alır ve Meclis'in önüne öyle gelir. Rifat Börekçi de arabadan, başında şapkayla iner. Bu sahneyi, hayret ve hayranlıkla karşılayan eski Bitlis Valisi ve yakın arkadaşı olan Mazhar Mufid'e, 'Gündemin hangi maddesine geldik?' diye sorar, 'paşa'sı...

Diğer maddeler ne mi?

Anadolu'daki işgale karşı, Müslüman halkın mukavemetini, elbette ki 'Halife / Sultan'ın 'Seryâver-i Şehriyarî'si sıfatıyla örgütleyen Osmanlı Paşası, artık yıllarca içinde 'millî bir sır' olarak gizlediğini söylediği planlarını Erzurum Kongresi günlerinde, akşamları, en çok itimat ettiği isimlerden ve o Kongre'nin kâtipliğini de yapan Osmanlı'nın Bitlis Valisi Mazhar Müfid'e, 7-8 Ağustos sabaha 1919'da sabaha karşı 'gizli sır' diye madde-madde yazdırmıştır..

Sonraları 'Kansu' soyadını alan Mazhar Müfid'in, Türk Tarih Kurumu tarafından da teyit edilerek 2 cilt halinde yayınlanan hâtıratında 'paşa'sından aktardığı, ileriye aid planlarına göre, özetle, 'Saltanatın lağvedileceği, Hanedan'ın gerektiği zaman icab eden şekilde halledileceği, kadınlarda tesettürün kaldırılacağı, halka şapka giydirileceği ve Lâtin alfabesine geçileceği' maddeleri vardır. Bunları hayret ve hayranlıkla dinleyen Mazhar Müfid'e, paşası, 'Bir gün, planlarımı başarırsam, gündemin kaçıncı maddesine geldik?' diye soracağını söyler.

Evet, Müslüman halk, küffâr işgaline karşı mücadele için bedel öderken, Halife-Sultan'ın 'seryâver'i neler planlamaktadır!!.

*

Bu netâmeli 'şapka inkilabı'nın bir başka yansımasına, 'Gevherşâd Mescidi Faciası'na da değinelim.

İran'da son Şah Muhammed Rıza Pehlevî'nin babası Rıza Khan, Türkiye'ye gelir, 1934'lerde.. Büyük törenlerle karşılanır.. O karşılama merasimlerinin komutanı olan General Fahreddin Altay'ın, iki ülkenin liderinin huzurunda, Beylerbeyi Sarayı'nın havuzunda kimlerin nasıl yüzdürüldüklerine dair hatıratında anlattıklarını yazmaktan teeddüb ederim..

Rıza Khan, döndükten sonra o da bir 'Şapo devrimi' yapmak ister ve 'şapo beynelmilelî' (uluslararası şapka) giydirilmesi mecburiyeti getirilir..

Meşhed şehrindeki Gevherşad Mescidi'nde bir akşam namazı sonrasında binlerce insan, 'şapo inkılabına 'Hayır!' derler. Ve askerler gelir, halkı tarar.. Mescidin içi kan gölü ve yüzlerce ölü..

Aradan 45 sene kadar geçtikten sonra, İran'da büyük kitlelerin qıyâmıyla bir inkılap gerçekleşir ve Gevherşâd Katliâmı'nın kumandanı olan emekli general 85 yaşındadır ve kendisine o yaşta dokunulmayacağını düşünür.

Ama, İnkılap Mahkemesi'nde hesaba çekilir ve kendisine 'Kaç kişi öldürülmüştü Gevherşâd Mescidi'nde?' diye sorulunca 'Zannedersem 30-40 kadar..' der. Halbuki o katliâmda öldürülen Müslümanların sayısı 750 kadardır.

Kurşuna dizilme cezası verilir o İran paşasına.. 'O kurşuna dizme eylemine, o katliâmda büyüklerini kaybedenlerden isteyenlerin de bizzat katılabilecekleri' bildirilir ve o katil, yüzlerce kişinin sıktıkları mermilerle..

Bu da bir başka 'şapka devrimi' hikâyesidir.

'Darısı...' diye başlayan temenni yapılsa bile, kime, nasıl?

.‘Devlet' mi, dediniz; alınız size Lübnan... Saldırıya uğradı da n'oldu?
28 Ağustos 2024 Çarşamba

Evet, hani, ikide bir diyoruz ya, 'Filistin'de iki devletli bir çözüm..'

Yani, Siyonist İsrail rejiminin 1967 sınırları içindeki varlığı; yani, Müslümanlar için kutsal olan Kudüs'ün batı bölgesi zımnen kabul edilerek iki devletli çözüm.. Hattâ, resmî ve diplomatik beyanlarda, 'başkenti Doğu Kudüs olan bir Filistin Devleti..' denilebiliyor.. Herhalde, 'N'apalım, dünya şartları.. Orayı verelim Siyonist Yahudilere de; bizimkilere de Kudüs'ün doğusunun başkent olduğu Filistin Devleti..' belki verilir sanılıyor..

Çünkü, iki devletli çözüm olunca.. Uluslararası kurallar, güyâ, herkesi ve tabiatiyle İsrail'i de bağlayacak ve o zaman da Siyonist çete, dilediği gibi at koşturumayacaktı..

Halbuki, Siyonist çete, Kudüs'ün, İsrail'in bölünemez başkenti olarak gerekli kanunlarını on yıllarca önce çıkardılar bile.. Bu gibi tavizler, diplomasi gereği filan denilerek de olsa, bütün Müslümanlar adına nasıl dile getirilebilir?

Eğer, mevcut siyasî gerçeklik/ 'reel politik' şartlar gerekçesi diye mazur görülecek olursa, İsrail devletinin varlığını ilân edildiği 14 Mayıs 1948'in şartlarında, o kanserli hücreyi bünyemize kabul edenler de mazur görülebilirler.. Ama, Yahudiler, Kudüs'e bir gün döneceklerinin hayalini, üstelik de bu topraklardan, Hristiyanlar ve Müslümanlar tarafından değil, 2500 sene öncelerdeki Babilonya Kralı Nabukednazar tarafından sürüldüklerinden beri unutmamışlar ve asırlarca, 'Seni unutursam ey Kudüs..' diye başlayan ağıtlarında tekrarlamışlardı..

*

Ama, Siyonist çete, Gazze'yi, 11 aydır ağır bombardımanlarla ve 40 bini belirli, en azından 15 -20 bini de yıkıntılar al altından henüz çıkarılamamış on binlerce çocuk, kadın, savunmasız erkekler, katlederken, sessiz kalan değil, 'İsrail olarak varlığınızı koruyabilmek için 'HER ŞEY'i yapabilirsiniz..' diyen emperyal dünyanın patronları, bu alenî teşvikleriyle, Siyonist çeteyi, kudurmuş köpek gibi, her tarafa saldırtıyor.. Ve bu çete güç, Gazze'deki kan içici barbarlığıyla da yetinmiyor.. Geçmişte 'Pakistan'ın nükleer tesislerini vuracağı tehditlerini savururken; ya da, Saddam Irak'ı, İran'a saldırıp kanlı bir savaş verirken, İsrail rejimi de 1984'lerde, Irak'ın -muhtemel- 'nükleer merkezi' olduğunu düşündüğü mekânları bombardıman ediyor; Tunus'taki Filistin Ulusal Meclisi'ni vuruyordu.. Geçtiğimiz aylarda da İran'a saldırdı..

Bu saldırganlık burada duracak değildir.. Kendisine baş eğmeyen her ülke, halk ve yönetimin tepesine bombalar yağdracak güçte olduğunu , açıkça gösteriyor.. Çünkü, bunun arkasında, tarihten gelen Haçlı hayalleri olduğu gibi, 1948'den beri de 'Judo-Chrétienn (Yahudi-Hristiyan) İttifakı var..

*

Şimdi de uluslararası hukuk dedikleri kavram çerçevesinde herhangi bir devlet olan Lübnan'ın sınırlarını aşıp, Lübnan'ı 100'den fazla uçak göndererek, bombardıman etti.

Çetenin sırtını dayadığı emperyal güç odaklarının, bütün bu saldırılardaki tavsiyesi ise, 'Gerilimi tırmandırmamaları için, tarafları itidale davet' etmek oluyordu; o kadar..

Ancak, bunun tersi olsaydı ve meselâ herhangi bir devlet, Siyonist çetenin yerli halkı öldürerek, kaçırarak ele geçirerek 14 Mayıs 1948'de kurduklarını ve mevcudiyetini ilân ettikleri İsrail sınırları içine girerek bir müdahalede bulunsaydı, ne mi olurdu?

*

7 Ekim 2023'deki 'Aqsâ Tufanı'ndan sonra hemen bölgeye getirilen 2 tane olan Amerikan uçak gemisi, geçen haftadan beri 3'e çıktı.. Ve, üzerinde yüzlerce bombardıman uçağı en gelişmiş silahlar bulunan bu uçak gemileriyle Tel-Aviv'e gelen Amerikan Başkanı Joe Biden, 'Biz Bir'iz, BERABERiz ve buradan GİDİCİ de değiliz. Bizim irademiz dışında müdahale eden olursa bertaraf ederiz..' dememiş miydi?

Biden, o sözlerinin hemen ardından da, 'Eğer, burada İsrail adında bir devlet kurulmasa idi, biz Batı Dünyası olarak böyle bir devleti burada yine kurardık!' demişti.

Meselenin özü, bu sözle saklıdır..

Hattâ, Müslüman dünyasının bir araya gelmesini, 100 sene öncelerdeki şartlarda zayıflatılmış olsa bile, bir arada tutan bir kurumun berhava edilmesini hangi emperyal güçlerin dayattığını ve bu dayatmaların içerde kimler eliyle sahneye konulduğunu , kimlerin kelleler koparılacağı tehditleriyle o emperyalist dayatmaları sahnelediğini hatırlamazsak bu facia daha çoook devam eder, durur..

O halde hatırlayalım ki, 100 sene öncelerde, Lozan Antlaşması'nı, 3 Mart 1924'deki o büyük değişiklik gerçekleştirilmeden, o antlaşmayı kendi iç hukuk sistemlerinde tasdik etmekten, o emperyal güçler kaçınmamışlar mıydı?

Bugün, halkının ekseriyeti Müslümanlardan oluşan 56 ülke olduğu halde, her bir parça, önce sadece kendi nefsini ve kendi sınırlarını, kendi halkını ve kendi hükmettiğini zannettiği toprakları ve siyasî mekanizmaları düşündüğü için, ortak bir tepki ve ortak bir savunma geliştiremiyor..

*

Evet, tekrar edelim: 'İsrail diye bir devlet yok..'

İsrail gerçekte, başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere bütün emperial-şeytanî güçlerin Müslüman coğrafyalarının kalbi mesâbesinde olan Ortadoğu'ya sapladıkları bir zehirli hançer'in adıdır.

.Bir dokun, bin ‘Âhh..' dinle; ‘kâse-i fağfûr'dan..'
30 Ağustos 2024 Cuma

Bugün, bir-kaç konuya, kısa-kısa değinmeye çalışalım..

1-Azerbaycan'da oynanan oyunların bir 'oyuna gelen'i de biz olmayalım..

Azerbaycan Cumhûriyeti'nin Dışişleri Bakanı Ceyhun Bayramof, geçen hafta Hakan Fidan'ın davetlisi olarak Ankara'ya geldi.. Görüşmeler sonunda her iki Bakan da, dillerde pelesenk olduğu üzere, 'İki devlet, bir millet' sözünü tekrarladılar. Bayramof, bu arada, 'başta Karabağ olmak üzere, Azerbaycan topraklarının 30 yıla yakın bir süre Ermenistan işgalinden kurtarılmasında Türkiye'nin yardımını asla unutmayacaklarını' da filân ifade etti.

Ancak, ülkemizde , Filistin konusunda biraz hassasiyeti olan hemen herkes dilhûn eyleyen bir durum vardır.. Bu konu, Fidan ile Bayramof arasında diplomatik çerçevede görüşülmüş müdür, bilmem; ama, en azından mâdem ki, 'tek millet'iz, aynı millete, aynı inanç birliğine sahib olmak ve duyguları taşımak, aynı acıları paylaşmak açısından ele alınması gereken bir konu, HAMAS mücahidlerinin, 'Aqsâ Tûfanı'nın hemen arkasından, Azerbaycan Cumhûriyeti'nin, Siyonist İsrail rejimi yanında yer almasıdır..

Bu yer alışı, bazıları her ne kadar, 'Azerbaycan'ın İsrail'i suçlaması halinde, bunun, Ermenistan'ın işine yarayacağı ve Batı dünyasının Ermenistan'a var gücüyle ve tek cephe halinde destek vereceği' gibi teviller geliştirseler bile, bu gerekçe, kimseyi iknâ ve tatmin etmemektedir.. Bir takım vehimler varsa, o zaman da, en azından 'susmak' yolu seçilebilirdi..

'İsrail'in yanında saf tutmak'la, 'tek millet' sözü kesinlikle bağdaşamaz..

Bu hususun, başta İlham Aliyev olmak üzere, bütün Azerbaycan devleti sorumlularına, ülkemizin en üst sorumlularınca, en azından, kardeşlik hukuku gereğince hatırlatılması gerekir..

Dahası..

Tam da bugünlerde, Azerbaycan başkenti Bakû'da yapılan bir sokak röportajının videosu geldi.. Yaşlı-genç ve kadınlı-erkekli onlarca kişi, İsrail'le ilgili soruya cevap verirken, 15-20 kişiden bir kaçı, 'İran'ın yanında yer almak gerektiği'ni açıklarken; diğerlerinin 'İsrail yanında yer almak gerektiğini, çünkü, Karabağ'ın âzad edilmesinde İsrail'in çok kömeğini (yardımını) gördük' demeleri ve amma, resmî makamların, 44 günlük Karabağ savaşı sırasında kendilerine asıl yardımın kim tarafından yapıldığını söylerken, sokaktaki insanların bunu hiç dile getirmemelerini biz burada görüyoruz da, Azerbaycan yetkilileri görmüyorlar mı? Görüyorlarsa da, görmüyorlarsa da, her iki durum da, üzerinde dikkatle ve esefle durulacak bir haldir.

Bizden hatırlatması..

Bir diğer konu:

2- 'Eski Türkiye', sahiden de, 'Eski Türkiye'de mi kaldı', yoksa pusuda mı?

İktidardaki siyasetçilerimiz bu sözü sık sık vurguluyorlar, 'O eski zulüm uygulamaları, 'Eski Türkiye'de kaldı!.' diye..

O zulümleri iliklerine kadar yaşamış olan 2-3 nesil öncelerdekiler, bu sözlere inanmak isterler, ama, sütten ağzı yananlar, yoğurdu da üfleyerek yerler misali bir komikliğe düşmemeli evet, ama, bir çok örnekler var ki.. 'Pek rengine aldanma, felek eski felektir..' diyenlere de kulak tıkamamak gerekir.. Son mahalli seçimlerde, mütedeyyin halkı kitlelerinin ve günlük maişet endişesiyle nasıl oy kullandığının ilginç öreklerinden birisi de, İstanbul'da Eyyub Sultan ilçesinde, seçimi şaşırtıcı şekilde kazanıveren muhalefetin adayı, daha oturduğu makama ısınmadan, 'Biz geldik..' dercesine, hemen, Eyyub Sultan gibi bir bölgede, Feshane'de bir 'N. Hikmet' programını sahneye koyuverdi. Bir kısım muhafazakârlara da 'Tövbe-tövbe.. Bizim ağzımızı bozduracaklar..' diye söylenmek kaldı..

Bir diğeri.. İstanbul'da düzenlenecek uluslararası bir 'Dünya Diş Hekimliği Kongresi'nde görev almak isteyen diş hekimliği öğrencisi Dilârâ Çiçek'in başvurusunun 'başörtülü olduğu gerekçesi'yle reddediliyor. Halbuki, bu hanım kızın orada yapacağı hizmet, kayıt tutmak gibi hizmetler olacaktı..

Mesele, kamuoyuna yansıyınca, -sağ olsun- Adalet Bakanı Yılmaz Tunç, hemen, 'Herkes vicdan, dinî inanç ve kanaat hürriyetine sahiptir. Kimse dinî inanç ve kanaatlerinden dolayı kınanamaz ve suçlanamaz. Temel hak ve özgürlüklerin önünü açtığımız ülkemizde din ve vicdan özgürlüğüne sığmayan bu ayrımcı yaklaşım asla kabul edilemez..' deyip Savcılığı harekete geçirip, sorumlular hakkında, TCK'nun 'Nefret ve ayrımcılık' suçunu düzenleyen 122. maddesi uyarınca soruşturma başlatılmıştır..' açıklamasında bulundu ve "BU ZİHNİYET, ESKİ TÜRKİYE'DE KALMIŞTIR!" dedi.

Tabiatiyle, o hanım kıza red cevabı verenler, hemen 'konunun yanlış anlaşılmış olabileceğini' dillendirmeye başladılar.. Üniversitede okuyan Dilârâ kızımız ise, 'Bana söylenen sözün yanlış anlaşılacak nesi?' diyor, haklı olarak..

Evet, 'Bu zihniyet, 'Eski Türkiye'de kalmıştır..' sözü, hoşumuza gidebilir, ama, sadece kişilere değil, anayasalarına kadar her yerde bu düzenleme yapılmazsa ve 15 Temmuz 2016'daki şuûrlu halk direnişi devamlı teyakkuz halinde olmazsa, gulyabanîler pusuda beklemektedirler..

*

Bir diğer konu..

3-Bu 'yel değirmeninin suyu' nereden geliyor?

Evet, eskiden değirmenin sadece suyla döndüğünü zanneden kişi, 'yel değirmeni'ni görünce, şaşkın-şaşkın bakmış ve sonra, 'İyi de bu değirmenin suyu nerden geliyor?' demiş..

Bugünlerde bir bankanın 100'üncü kuruluş yıldönümü imiş.. Günlerdir aynı reklâmlar.. Ama, mesele bankanın reklâmı değil, kurucusu değil, 'kurdurucusu'nun olabildiğince yüceltilmesi..

İyi de, o bankanın kurucusu, Mahmûd Celâl Bey'dir ve 1950-60 arasında da C.Başkanı olan Celâl Bayar'dır ve 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonra da, M. Kemal'in son başbakanı ve ona en bağlı kişi olması dolayısıyla, kelleyi kurtarmıştır..

Peki, o paranın asıl kuruluş sermâyesi, suyu nereden gelmişti?

Bu konu bilinir, ama, dillendirilmez. Bu konuyu, 1974 yılında, 50 yıl önce, - matbuat âleminde sanırım ilk kez-, bu satırların sahibi, 'Bâb-i Âli'de SABAH' gazetesindeki günlük yazılarında yazmıştı..

Efendim, Hind Müslümanları , başta büyük ârif ve mütefekkir Muhammed İqbâl öncülüğünde tertiplenen mitinglerde Anadolu'da verilmekte olan mücahedeye yardımcı olmak üzere, topladıkları altınları, paraları 'Halife / Sultan Vahiduddin'in 'seryâver-i şehriyâri'si olan M. Kemal Paşa'ya teslim ederler. O da , bu paralardan bir kısmını, 1924 yılında bir banka kurması için, ve o bankanın asıl kuruluş sermâyesinin yüzde 38'ini, kendi şahsî parası ve hissesi olarak iktisat Vekili Mahmûd Celal Bey'e verir.

Ölümünden sonra, o bankadaki sahiplik de, kurduğu partiye mirâs olarak geçer. O parti, hâlâ, o bankanın yüzde 38 sermayesiyle, en büyük hissedârı olarak, yönetiminde asıl söz sahibidir ve bu yüzde 38'in yarısına yakını da yüzde 10 ve yüzde 10'unun, -resmî ideolojinin gözcülüğünü kendi alanlarında yapmakla vazifelendirilen- 'Türk Dil' ve 'Türk Tarih Kurum'ları'na verileceği vasiyet edilmiştir..

Bundan gerisini, okuyucu kendisi yapsın yorumunu..

*

Okuyucularla Hasbihal: Kâfirlerin kalpleri parça-parçadır, ama; güçlerini, Müslümanların dağınıklığından alıyorlar
1 Eylül 2024 Pazar

Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, sağlık- âfiyet ve hayırlı çalışmalar dilekleri ve de selâmlarımızla başlayalım:

*Almanya'dan Murad Akıncı isimli okuyucu diyor ki: '40 seneyi aşkın bir süredir Almanya'dayım. Babam işçi olarak gelmişti, buraya.. Ben de üniversite tahsilimi babamın yanında yapmak için gelmiştim. Burada mühendislik okudum.. Ama, alman tefekkür hayatına yabancı kalmamak için, bu alanda da ilgilerim oldu, oluyor.. Bir süre önce sizin yazılarınızdan birisinde alman felsefesinin babası sayılan Leibnitz'in 1675'lerde Paris'e giderek, 'Osmanlı Devleti'nin ortadan kaldırılması gerektiği'ne dair Fransa İmparatoru'na telkınde bulunduğunu' yazmıştınız.. Daha önce dikkatimi çekmemişti.. Sizin yazınızdan sonra baktım, aynen öyle.. Ve evet, epeyce erken bir dönemde dile getirilen o görüşler 250 sene sonralarda, Birinci Dünya Savaşı'nda gerçekleştirilmiş..

Bazı çevreler sanıyorlar ki, Osmanlı o savaşa katılmasaymış, vs.. Yahu, arkadaş, eskiden örneği olmayan bir dünya savaşı ilk kez, bir anda ve bütün dünyayı sarmış, alevlerin içinde olan Osmanlı Devleti'nin bu yangından masûn kalması düşünülemezdi..

Avrupa'nın, batı dünyasının başını ise o zaman, denizlere hâkim olmak stratejisiyle, İngiltere çekiyordu ve Sanayi Devrimi'nin getirdiği imkânlarla, Avrupa, teknolojik ve askerî güç yoluyla Müslüman coğrafyalarındaki konumunu daha bir güçlendiriyordu..

Osmanlı Devleti bu hâkimiyete sed oluşturuyordu.. Bunu sadece siz söylemiyorsunuz, buradaki bazı yazarların eserlerinden çıkardığım ders şu oluyor: Osmanlı'nın bertaraf edilmesinden sonra, Avrupa emperyalizmi, Müslüman coğrafyalarından kapabildikleri kadar parçalar kopardılar ve onların başına da, eski sistemde olduğu gibi, uzaktan bir Genel Vali, bir Müstemleke Valisi göndermek yerine yerli halkın içinden, kuklalar buldular.. Osmanlı'da bir 'Batılılaşma' sevdâsı başlamıştı.. Bu sevdâ ile, Müslüman halkın inanç , düşünce ve duygularının temeline modernleşme adına korkunç bir saldırı gerçekleşmişti. '

*İstanbul'dan Kahraman Şenol imzalı bir tarihçi okuyucu da aynı konuya yaklaşırken, şöyle diyor: 'Osmanlı'nın yani, zayıf uygulamalarına rağmen yine Müslüman coğrafyalarında etkili olabilen İslam Hilafeti'nin gücü, Osmanlı'nın dünya sahnesinden atılmasıyla, daha net anlaşıldı.. Anlaşıldı ki, emperyalizm artık, Doğu dünyasına ve Müslüman coğrafyalarına aracısız ve engelsiz geçmek imkânı elde etti. Esasen, 'Batı dünya egemenliği' Osmanlı'nın dağılması planı üzerine kurulmuştu. Evet, Osmanlı, tarihiyle ve kültürüyle sadece kendisinin ve de Müslüman dünyasının değil, bütün doğu dünyasının da koruyucusu durumundaydı. Ama, o güç, yeni otorite tarafından bir kenara itildi.'

--Evet, Almanya'dan ve İstanbul'dan yazan ve birbirini tamamlayan bu okuyuculara teşekkürler.. Bu izahlardan da anlaşılabilir ki, Müslümanların birlik olmaktan başka çareleri yoktur.. Onun yolu da 100 yıl öncesine kadar vardı..

*Bursa'dan Sevim Şahin diyor ki: Filistin'de yapılanları gördükçe çocuklarımızın da, bizim de , nice annelerin de gözlerine uyku girmiyor.. Bu siyonist barbarların, kuduz köpeklerin saldırısını durdurmak bu kadar mı zor?

-- Bu kardeşimize hatırlatalım ki, zorluk, bu alevin bir anda bütün dünyayı sarabileceği korkusundan da kaynaklanıyor..

Bu vesileyle, bugünün 1 Eylûl olduğunu hatırlayalım..

Ve 1 Eylûl 1939'un 85. Yıldönümü..

25 Ağustos 1939 günü Alman dışişleri Von Ribbentrop ile Sovyet Rusya Dışişleri Bakanı Molotof arasında Doğu Avrupa'nın nasıl paylaşılacağı üzerinde bir antlaşma imzalanmış ve 1 hafta sonra da, 1 Eylûl 1939 günü sabah saat 05.45'de, Almanlar 2700 uçak, 70 Piyade tümeni ve iki zırhlı tümeniyle Polonya'ya saldırdığında dünya çaresiz veya seyirci kalmıştı..

Almanya ise, 5 Nisan1940'da Danimarka'yı işgal etti.. 14 Mayıs 1940'da alman orduları Fransız hatlarını yardılar. 20 Mayıs'ta Hollanda ve Belçika teslim oldu. O zamana kadar savaşa girmekte kararsız gözüken İngiltere başbakanı Chamberlain istifa etti ve Churchill başbakan oldu.

17 Haziran 1940'da Fransa, Almanya'ya 'mütareke / silah terki ' antlaşmasını teklif etti, Almanya'ya.. Yani , artık savaşamayacağını bildirmiş oluyordu.. Almanya, 8 Ağustos 1940'da İngiltere'ye saldırı başlattı.. İlk planda İngiltere 15 bin ölü, 20 bin yaralı verdi, ama; Almanya'nın da 3 bin uçağını düşürdü.

7 aralık 1941'de Japonya, Havai adasındaki Pearl Harbor'da demirlemiş olan Amerikan Pasifik Donanması'na saldırıp, o zamana kadar savaşa girmeme kararlılığında olan Amerika'yı savaşın içine çekti..

Bugün, Amerika ve Netanyahu, Adolf Hitler'in yıldırım savaşı taktiklerini uyguluyorlar..

Bakınız, savaş böyledir. 'Kervan yolda düzelir..' misali, baştan yapılmayan projeler, daha sonraki şartlara göre anlık kararlarla düzenlenir..

Bugünkü dünyada, yeni savaş çıkacak olsa, nerede dururu ve kim, nerede ve nasıl bir yerde saf tutar? Tahmin edilebilir mi?

*İstanbul'dan F. Fatih isimli li okuyucu, da, Siyonist İsrail rejiminin Gazze'den sonra Batı Şeria ve Lübnan'da saldırmasının karşısında her ülkenin bir takım hesaplarla bu kuduz köpekten kaçınmalarına değinerek, 'Küfür tek millettir, biz de, Ümmet olmak şuûruna erebilirsek onlara galip geliriz' diyor..

-- İnşaallah.. diyelim..

*Maraş'tan Nedime Zahireci kardeşimiz 29 Ağustos 1966'da idâm olunan merhûm Seyyid Kutb'un idâm yıldönümü üzerine bir yazı yazmadınız.. Halbuki, o konuda geçmişte, üniversitedeki yıllarımız sırasına pek çok ve güzel yazılarınızı okumuştuk..

Ama, 'Traji-komik bir inkilab macerası' yazınız da aynı duyguyu yaşattı bize diyebilirim.. Keza, geçen sohbette, 'Allahım filanları kahreyle.. diye dua etmenin sorumluluktan kaçınmak mânasına da geleceği' açısından, dualarımızı, 'Allah'ım, o zâlim barbarlara verilece cezanın bizim elimizle verilmesini bize nasib eyle..' diye dua etmeliyiz.. şeklindeki hatırlatmanız için de teşekkürler.. Çünkü herkes kolay olanı tercih ve Allah'a havale ediyor..

--Bu hanım kardeşimizin Seyyid Kutub hatırlatması yerine.. Ancaak, o konu unutulduğundan değil, günlük hadiselerin çok zarurî olarak ele alınması gerektiğinden ertelendi.. Seyyid Kutub'un kahramanlığı gibi, inandığı değerlerden tâviz vermemek uğrunda 'dâr'a çekilmeyi göze kadar büyüktür. Allah rahmet eyleye..

*Manisa'dan bir okuyucu diyor ki: 'Bir traji-komik inkilap' mâcerası başlıklı yazınızda, 1934'de, İran Şahı Rıza Khan'ın, İstanbul'da Beylerbeyi Sarayı'nın havuzu başında misafir edilirken, 'o merasimin komutanı olan General Fahredddin Altay'ın hâtırasından naklettikleriniz arasında, 'Orada kimlerin nasıl yüzdürüldükleri'ne dair, burada yazmaktan 'teeddüb ederim' demişsiniz.. 'Teeddüb ' kelimesi ne mânâya geliyor..

--'Teeddüb' kelimesi, kısaca, edeb duygusuyla hareket etmek, utanmak mânâsındandır.

Evet, orada anlatılanları, burada tekrar etmekten teeddüb ederim, efendim.

.Dün'ün, yarınlarda tekrarlanmayacağı ve kimin, nerede yer alacağı, yine mechûl..
2 Eylül 2024 Pazartesi

Dünkü yazımızda, bir okuyucunun Gazze-Filistin konusundaki değerlendirmesine değinirken, 1 Eylûl 1939'un, yani, İkinci Dünya Savaşı'nın 85. yıldönümü kısaca hatırlatırmış, savaşın başında kimlerin hangi niyetlerle savaşa girdiklerinin ve başlangıçta hiç hesapta olmayan başka devletlerin devreye sonra nasıl dahil olduklarının düşünülmesi gerektiği ifade olunmuştu..

Hani, doğru olarak da denilir ki, 30 milyon kadar insanın hayatına mal olan 1. Dünya Savaşı'nın, İngiltere liderliğindeki İ'tilaf Devletleri'nin galibiyetiyle sona ermesinden sonra, 28 Haziran 1919 tarihinde, (yani, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu Veliahdı Ferdinand ve hanımı Sofia'nın Saraybosna'da bir Sırp milisi tarafından 28 Haziran 1914 günü öldürülmesiyle başlayan ve Osmanlı Devleti'nin de, o savaşa, uzun araştırmalar ve tereddütlerle geçen 4 ay sonra, 3 Kasım 1914 günü, Almanya'nın yanında katıldığı) 1. Dünya Savaşı'nın 5 yıl sonrasında.. Paris'te Versailles (Versay) Sarayı'nda imzalandığı için o isimle anılan 'Versailles Barış Andlaşması' ile, mağlûb Almanya'ya çok ağır şartlar imzalatılıyor ve bu antlaşmayla, Almanya'nın bir çok bölgeleri, o savaşta Almanya'nın hücumuna uğramış ülkelere ikram olunuyor ve galip devletlerin dayatmasıyla Almanya'nın tarihî başkenti Berlin'den ayrı bir yerde, Weimar şehrini başkent edinen ve galip devletlere itaat edecek kukla bir Hükûmet ve Meclis'e kabul ettiriliyordu.. (Burada mağlup Osmanlı'ya, nelerin kimler tarafından dayatıldığı gibi konuları düşünmeye gerek yok elbette..)

Tabiatiyle, Osmanlı'ya dayatılmak isteyen Sevr Antlaşması, henüz iç hukuk merhalelerinden geçirilemeden ve Lozan Barış Antlaşması'nın kimlere ve nasıl ve neye mal olacak şekilde dayatıldığı konusu, ayrı bir bahis..

*

Hatırlayalım ki, Amerikan emperyalizmi de dünyayı düzenlemekte artık İngiltere'yle yarışmaktaydı ve Amerikan Başkanı Wodrow Wilson'un adını taşıyan 'Wilson Prensipleri', 'ulus-devlet' modelini dayatmak istiyordu, dünyaya.. Ve, Birinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan Cemiyet-i Akvâm (Milletler Cemiyeti), 'savaşsız bir dünya' hayali adına kuruluyordu.

Almanya'ya dayatılan Versailles Antlaşması, denilebilir ki, Alman toplumunun her kesimi tarafından, Alman halkının onuruna yapılmış bir hakaret ve (diktat) /dayatma olarak değerlendirilmiş ve dahası, o yenilginin asıl sebebini, savaşa 'onbaşı' olarak katılan ve savaştan sonra kurduğu küçük bir partinin lideri olan Adolf Hitler'den başka kimse, halk kitlelerini iknâ edici şekilde ve 'Yahudilerin Alman toplumuna ihanetlerinin sonucu' olarak anlatamamıştı.

Galip devletlerin işaretlerine göre hareket eden Veimar'daki hükûmetin çaresizliğini gören kitleler de Adolf Hitler'in ideolojisinin sihrine kapılmıştı.. 15 yıl kadar süren sosyal perişanlıklar, sonunda Hitler'in 1933'de seçim kazanıp, iktidara gelmesine yol açmış ve on milyonları peşinden sürükleyen Hitler Almanya'sı da 1 Eylül 1939'da, 20 yıl önceki dayatmaların intikamını da almak için harekete geçmiş; 2. Dünya Savaşı başlamıştı.. Yani, Versailles Barış Antlaşması'nın, 'Barışı yok eden barış' olarak isimlendirilmesi haksız değildi.

Ama, orada, bütün Yahudiler 'hain' olarak görülünce, evet, kantarın topu kaçırıldı, ama, toplama kamplarında Yahudilere çektirilenler, bugün Siyonist Yahudilerin devleti olarak nitelenen İsrail isimli cinayet şebekesince Filistinlilere yapılan yapılanlardan farksızdı..

*

İlginç olan şu ki, savaşın başında Stalin Rusya'sı ile işbirliği yapan Hitler Almanya'sı, sebebi tam olarak izah edilemeyen şekilde, savaşın ortasında, 22 Haziran 1941 günü, Rusya'ya da saldırıvermiş ve Alman orduları Hazar Denizi'nin kuzeyine Volgagrad (Stalingrad)'a kadar ilerlemişler ve Komünizm'in amiral gemisi durumunda olan Sovyet Rusya, kapitalist Amerika'ya sığınarak batmaktan kurtulmuş ve dahası, savaşın suçlusu olarak sorgulanabilecekken, savaşın kazananı durumuna gelivermişti.

*

Ve İkinci Dünya Savaşı, 6 ve 8 Ağustos 1945'de Japonya'nın hiçbir askerî gücün olmadığı bilinen Hiroşima ve Nagazaki şehirlerine, Amerikan emperyalizmi tarafından beşer tarihinde ilk kez kullanılan ve 300 bin kadar sivil insanın kül olmasıyla neticelenen 2 Atom Bombası'nın atılması sonrasında, savaşın galibi sayılan Amerika liderliğindeki 5 devletin, bütün dünyaya, güyâ yeni bir adalet ölçüsü, yeni bir hukuk düzeni getirmek üzere, İnsan Hakları Bildirisi ilân edip, Amerika, Sovyet Rusya, İngiltere, Fransa ve Çin'den oluşan 5 galip devletin, bütün insanlığa, kendi iradelerini 'uluslararası hukuk' olarak gösteren bir zulüm düzeni, ve Birleşmiş Milletler Teşkilatı kurulmuştu..

*

Bu hikâyeyi yeniden hatırlatmaktan maksat, dünyanın yarınlarının neler getireceğine dair, beşer iradesince görünür bir işaret yok.. Ortadoğu bir barut fıçısı.. Bir '3. Dünya Savaşı' koptuğunda, bugün pusuda bekleyenlerin bile neler yapacakları, hangi devleti nerede duracağı, mechûl..

Rusya'nın, NATO ve AB üyesi olmak isteyen Ukrayna'ya karşı çıkmak adına 2,5 sene önce başlattığı saldırısının Rusya'nın zaferiyle bitmesi halinde, bunun Batı dünyasının ve NATO'nun , yani Amerikan emperyalizminin yenilgisi demek olacağını bütün dünya biliyor..

Onun için, en güçlü ve en son silâhlarla donatılmış Ukrayna birlikleri, bir anda Rusya topraklarında Kursk civarında 15-20 km. ilerletildi.. Başlangıçta hesap edemediği şekilde köşeye sıkışan Putin, Ukrayna'yı Batı Dünyasının silahlandırdığını yakınarak belirtiyor.. Kendileri de aynı şeyleri hep yapmamış gibi.. Ki, daha 1 ay öncelerde Putin'in en ünlü savaş stratejisti olarak bilinen Alexander Dugin, Rusya'nın Yemen'de Husîleri ve Lübnan'da Hizbullah'ı en güçlü silâhlarla donatması gerektiğini söylememiş miydi?

Rusya, ikide bir nükleer silâhların bile kullanılabileceğinden dem vuruyor da; bu, ötekiler için de geçerli.. Savaş çılgınlığı o merhaleye varmaz, inşallah.. Çünkü, çılgınlık halinde, kimin ve neyin nerede duracağı kestirilemez..

O halde, en ağır ihtimallere karşı, en haklı ve mâkul şekilde davranmaya bugünden hazır olmak..

Evet, 'Dün geçti, Yarın mechûl.. Bugün, en büyük servet..'

*

Askerliği ‘meslek' olarak seçenlere, ‘bir çift söz…'
4 Eylül 2024 Çarşamba

Asker demek, -erkek veya kadın olması değişmez-, belli bir inancın, ideolojinin, belli bir sosyal hedefin ve grubun hayatını ve vatanını ve aslî menfaatlerini korumak uğrunda, silahlı olarak mücadele etmeyi ve gerektiğinde öldürmeyi ve öldürülmeyi en başta kabul eden kimse demektir. Yani, askerî bir üniforma giymek, kılıç veya sair silahları taşımak değil.

Bu anlayış ölçüsü içinde, askerliği bir 'vatan borcu olarak değil, bir 'meslek' olarak seçenler, hitabım sizleredir.

*

Sizler, bu milletin ve bu ülkenin çocuklarısınız ve milletin alın terinden, ödediği vergilerle alınan silahlarla, üniformalarla, askerî bütün teçhizat vs. ile donatılmalarınız, size kanunla verilen vazifeleri yerine getirmeniz içindir. Yani, ülkenin, -hiç bir vatandaşından daha fazla- sahibi değilsiniz ve aslî vazifeniz, kafanıza estiğinde hükümler sâdır eyleyen, kelleler koparan, askerî darbeler yapan 'başıbozuk silahlı güçler olmak' değil, ülkenin hizmetçisi ve savunma gücüsünüz.

Ama hele de son 100 yıldır, sizlere öğretilen yanlışlara göre, 'askerlik' mesleğine intisap ettiğiniz, girdiğiniz andan taa ölünceye kadar, 'emekli olduğunuzda bile hep asker olduğunuz ve asker kalacağınız' söylenmiştir ve niceleriniz de bu sözlere bakarak, kendisinde ve ülkenin korunmasında ayrıcalıklı olduklarına inandırılmışlardır. Halbuki, her ne olursanız olunuz, içinden yetiştiğiniz ve hayatınızda 'tüyü bitmedik yetimler'in bile hakkının bulunduğu bütün bir milletin iradesi sınırları içinde kalarak savunma hizmetinde olmak zorundasınız; onlara tahakküm etmek mevkıinde ise, asla!!

Ve bugünlerde, milletin size, kendisini, vatanı ve aslî değerlerini savunması için verdiği silâhları yeniden millete karşı çevirmek tehdidi ve hıyanetin tekrarlanabileceği imâlarıyla yeni şeytanlıklar tezgâhlanmak isteniyor.

Bu sakîm anlayış, 19. Asır Prusya Ordusu'ndaki subaylara ârız olan ve 'toplumu gütmekle Tanrı tarafından vazifelendirildiklerine inandıkları ve kendilerini, 'yarı tanrı' gibi görmek şeklindeki yanlış tasavvurlardan kaynaklanmıştı. Buna bizim tarihimizde 'Yeniçeri hastalığı' denilmiş ve o hastalığın hecmeleri içinde olanlar da nice kelleleri koparıp, ulûfelerini aldıktan sonra geçici bir süre yatışmışlardır, ama bu darbecilik ve zorbalıkla hükmetme hastalığı, tababet diliyle söylemek gerekirse, 'febris recurence'/ (tekrarlayan ateş)' denilen hastalık gibidir.

Evet, Yeniçeriler de, -gerçekte ülke/vatan ve toplumun için, toplumun aslî değerleri için bir savunma gücü olarak oluşturulmalarına rağmen-, zamanla asliyetlerini kaybetmişler ve 'toplumun kurtarıcısı' şeklinde görmek şeklindeki hastalığa mübtelâ olduklarından, nice Sadrâzam ve Padişahların kellelerini bile, 'İstemezük.' ve hattâ İslâm şeriatine, kanun düzenine göre hiçbir yetkileri ve kanunî izinleri olmadığı halde, 'Şeriat elden gidiyor, şeriat isterük!' narâlarıyla koparmışlardır.

Bu zorla kabul ettirme ve kelle kopartma yöntemleri, saltanat sistemi sona erdirildikten sonra, 'halkın ekseriyetinin iradesi' demek olan 'Cumhuriyet' iddiasıyla tesis olunan yeni rejimde de devam ettirilmiş ve Müslüman halkımıza, tarihleri boyunca düşman ve yabancısı oldukları hayat tarzları, kanunlar ve -sözde- değerler, binlerce mazlum kelleleri kopartılarak, bir 'deli gömleği' gibi zorla giydirilmiştir. 1789'daki Fransız İhtilâli'nden sonraki dönemde, eski ihtilalcilerin, 'Cumhuriyet'imizin diktatörlük günleri ne güzeldi.' diye hasretle andıkları jakobenist/ tepeden inmeci ve kelle kopartma yöntemlerin güncelleştirmek istercesine.

*

Nitekim milletimizin ordusu, sadece şu son 100 yılımızda bile, nice darbeci yöntemlerle ve her 10-15 yılda bir yapılan darbeler ve 'oldu-bitti'lerle, ülkemize ve halkımıza ne büyük acılar yaşatmışlardır. Ve bunların her birisi de, 'filân ilke ve devrimler adına' ve 'filânın askerleri oldukları' iddiası adına sergilenmiştir

Buyurunuz, sadece şu son 60-65 yıl içinde yaşananlara bir bakalım.

*'1957'deki '9 Subay' kıpırdanışı,

*-Başbakan Adnan Menderes ve 2 Bakanı'nı düzmece bir mahkeme kararıyla öldüren- 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi,

*-Harbokulu Kumandanı Kur. Alb. Tal'ât Aydemir liderliğinde- sahnelenmeye çalışılan 22 Şubat 1962 ve 21 Mayıs 1963'deki darbe teşebbüsleri.

*9 Mart 1971'de akîm kalan ve Demirel Hükûmeti'nin devrilmesiyle sonuçlanan 12 Mart 1971 Askerî Darbesi,

*Demirel'in bir kez daha devrilmesi ve bütün siyasî liderlerin siyasetten 7 yıl uzaklaştırılmasıyla sonuçlanan 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi,

*Başbakan Erbakan'ı, -sırf İslâmî kimliğinden dolayı- iktidardan uzaklaştırmak için 28 Şubat 1997'de gerçekleştirilen muhtıralı Askerî Darbe,

*28 Nisan 2007'de, Genelkurmay Başkanı tarafından TV ekranlarından yayınlanan muhtıra ile Tayyib Erdoğan Hükûmeti'ni devirme teşebbüsünün, Erdoğan'ın baş eğmeyen tutumuyla parçalanışı.

*Ve nihayet, 15 Temmuz 2016'da en kanlı şekilde ve bombardımanlarla sahneye konulmaya çalışılan Darbe Hıyaneti'nin, yine Tayyib Erdoğan'ın dik duruşu etrafında kenetlenen milyonların direnişiyle parçalanması.

*

Evet, bütün bunlar, vatan borcu olarak askerlik yapanlar dışında kalan ve askerliği bir meslek olarak seçenlerin üzerinde derin-derin düşünmeleri ve içinden çıktıkları millete ve ülkeye tekrar yaşatılmaması için kararlı olmaları gereken ihanet ve hıyanetlerden, koklamaya tahammül edilemeyen zakkum çiçeklerinden derlenmiş acı bir bûket.

Hepsinde de, 'Biz filân'ın askerleyiz.' diye kılıç gösterileri, dârağaçları, zindanlar, tanklar, uçaklar ve bombardımanlarla, sıkıyönetimlerle sergilenen kişiye veya güce taparlık gösterileri.

*

Son günlerde, kılıçlarınızı çekerek ve '... filânın askerleriyiz.' diyerek yeniden gündeme geldiniz veya kendinizi efkâr-ı umûmiyenin dikkat nazarlarına sundunuz, ya da sizi kullanarak birilerine mesaj vermek, korkutmak, sindirmek isteyenlerin oyunlarına âlet oldunuz. Bu 'filân' kim olursa olsun, önemli değil. Önemli olan, yaptıklarınızın kanunsuzluğudur.

Sizi kullanmak isteyen bir takım ideolojik savaş ve kaos ajanlarının hangi uluslararası fitne merkezlerinde kendilerine verilen programlarla sizleri, diktatörlük özlemi içinde olan hele de emekli askerleri, darbecilikleri içlerinde bir ukde olarak kalmış olanları yeniden heyecanlandırdı. Bazıları, gözyaşı döktüklerini bile söylediler.

Evet, askerliği bir meslek olarak seçenler, millete yeni acılar yaşatmak ve yeniden gözyaşları döktürmek için birilerinin oyuncağı değil; milletin haklarının ve iradesinin savunma gücü olmalıdırlar. Yoksa 'Geri kalmış ülkelerin orduları, kendi ülkelerinin işgalcisi durumundadırlar.' acı gerçeğini dile getiren geçmiş tecrübeleri tekrarlamış olacaklardır.

Son söz olarak belirteyim ki, bir büyük ve ârif Müslüman lider, kendisini, 'Biz senin askerleriniziz. ' diye selamlayanları; 'Hayır, ne siz benim askerlerimsiniz, ne de ben sizin. Hepimiz Allah'ın askerleri olalım.' diye ikaz etmişti..

Ve 100 sene öncelerde de Müslüman halkımızı, kimseye, 'Biz senin askerleriniziz.' demeksizin, 'Allah'ın askeri' olmanın şuûru içinde, bir çetin 'var olmak veya olmamak savaşı'na girmişler ve Allah'ın lûtfu ile muvaffak olmuşlardı.

Evet, askerliği 'meslek' olarak seçenlere benim sözüm, şimdilik bu kadar.

Aslî ilkeler' terkedilince, mantık sefaleti kaçınılmazdır
6 Eylül 2024 Cuma

Kişiler etrafında değil, kişilerin zihniyet dünyası etrafında konuşmayı esas almak tercihe şâyan bir yöntem olsa gerek.. Çünkü kişiler ölür, zihniyetler kalır.

Mükevvenâta, yaratılmışlar âlemine, 'âlem-i ezdâd' (zıdlar âlemi) denilmiştir.. Her şey zıddı ile kaimdir.. Ölüm olmasaydı, hayatın mânâsı anlaşılamazdı; zulüm olmasaydı, o zaman da adâletin.. vs. örnekler gibi.. Hilkatin /yaratılışın ilahî kanunu, böyle..

Beşeriyet tarihinde de, hem 'iyi'ler vardır, hem de 'kötü'ler.. Zıddı olmayan, sadece Allah'u Teâlâ'dır, ezelî ve ebedî olan, sadece O'dur.

Hz. Âdem'in çocukları da Haabil ve Kaabil tarafı olmak üzere ikiye ayrılmışlardı ve Kaabil, kardeşi Haabil'i öldürerek dünyadaki ilk cinayeti işledi ve insan kanı yeryüzüne dökülmüş oldu.

Hz. İbrahîm de vardı, Nemrud da..

Firavun da vardı, Hz. Mûsa da.. Herbirisi de dünyamızdan asırlarca önce gittiler. Ama, zihniyetleri, sahip oldukları veya taşıdıkları düşünceler, dünya tasavvurları, hâlâ da dipdiri..

Bu yüzden dünya için, 'imtihan' yeridir, denilir.. Herkes ya kendi akıl ve iradesiyle; ya da, bir takım nefsanî ve şeytanî iğvâ ve ilcâlarla, tercihlerini yapar.. Zıd taraflar da, birbirini zayıflatmak ve bertaraf etmek için gizli-açık bir mücadele içindedir.

'Âteş-i Nemrud'dan korkar mı, İbrahîm olan..'

*

Bu konuya niçin mi böyle sözü direkt olarak değil de, biraz dolandırarak değiniyorum?

Bu günlerde şahidi olduğum bazı akıl yürütmelerden dolayı..

Geçtiğimiz günlerde bir video konuşmasını dinledim, -ismi lâzım değil- eski bir üniversite profesöründen.. Aman Allah'ım.. Neler üretiyordu, hayal hanesinden..

Ve, 30 Ağustos güzellemesi yapmak adına neler söylüyordu, neler..

Efendim, '1071-Malazgirt Zaferi'ni kutlayanlar 30 Ağustos'a gelince, ilgisiz davranıyorlar'mış.. 'Halbuki, 30 Ağustos olmasaydı, Malazgirt'i anabilir miydi?' diye soruyor, aklınca; pek güçlü bir mantıkî dayanak bulmuşçasına.. Ama, soruyu bir de tersinden sormayı akledemiyordu.. Eğer, illâ da bir tarihî temele oturtacaksa tarih mantığını, o zaman, 'Malazgirt Zaferi olmasaydı, 30 Ağustos olur muydu?' diye karşılık vermek bile insana ağır geliyor.

Ama, bu kişiye göre, her şeyimizi 30 Ağustos Zaferi'ne ve filan kişi'ye borçluymuşuz?

Halbuki, belli çevreler toplumu, düzmece tarihî filmlerle devamlı başka tarafa yönlendiriyorlar ve, 'İnsana qınâ getiren, Kuruluş ve Osman vs. gibi içi boş tarihî fimler'i tekrar tekrar gösteriyorlarmış..

Ama, bu kişi, 100 yıldır, her konuda bir 'tek kişi profili'nin, ilgisi olan ve olmayan her konuda, bir şekilde ilişkilendirilip hemen her alanda, zihinlere nakşedilmek ya da kazılmak istendiğini bile yetersiz görüyor ve , sözü dönüp dolaştırıp, o 'tek kişi'ye getiriyordu.. Ve bunu yaparken de, o 'tek kişi'ye, -başkaları söylediğinde dâvâ konusu olabilecek- bazı isnadları tekrarlıyordu.. 'Yok, efendim, Din ile çok mesafeliymiş.. Sana ne?. Çok içki içiyormuş, bana ne? Özel hayatı şöyleymiş, böyleymiş, bana ne? Yok Rıza Nur veya -'fesli..' diye nitelediği filanın- iddialarındaki özel hayatından, kime ne?' gibi lâflar ediyor ve sözü 30 Ağustos'a sahiplenmek konusuna getiriyordu..

Zannederseniz ki, 30 Ağustos Zaferi'nden rahatsız olan bir halk kitlesi varmış gibi..

30 Ağustos Zaferi'ne sahip çıkmak adına, sergilenen bu mantığın sefaleti karşısında susmaktan başka bir çare bulamıyor insan.. Hattâ o kadarmış ki, '30 Ağustos Zaferi olmasaymış, ...' dedikten sonra , sözü 'cumhuriyet'e de getiriyordu ki, kapattım..

*

İlginç olan şu ki, ele aldığı konuyu Malazgirt ve 30 Ağustos Zaferi üzerine karşıtlığı üzerine oturtmaya çalışırcasına bir çaba sergileyen bu kişi, kendisine aykırı gelen görüşleri sergileyenleri, onlar kimler ise, onları 'şizofrenik bir tutum içinde olmak'la suçluyordu da, kendisinin ne durumda olduğunu düşünemiyordu. 60 yıl kadar öncelerde sağlık kolejinde, 'Hocam, şizofreni dediğiniz rahatsızlığın ne olduğunu anlamadım, nedir bu?' dediğimde, 'Evlâdım, midenize abur-cubur bir şeyleri doldurur ve hazmedemezsiniz, sindirim sisteminiz bozulur..'; 'şizofreni'de ise, 'beyninize abur-cubur her şeyi doldurup hazmedemezseniz, beyin ishali olursunuz..' demişti.

Aynen o durum..

*

Halbuki, müslüman halkımız, o zafere sevinip gözyaşları içinde şükür secdelerine kapanırken, o 30 Ağustos Zaferi üzerine oturulmasaydı, 'halkın ekseriyetinin iradesi adına kurulan yönetim sistemi' demek olan 'Cumhuriyet' adına yapılanlara karşı bir tavır sergiledi.. Cumhuriyet adına 27 yıl süren en katı diktatörlüklerin hâlâ da silinemeyen uzantıları ve izlerine karşı, halkımızın ekseriyetinin, Cumhûr'un iradesinin, 100 yıldır tek bir genel seçim bile kazandırmadığını hatırlamak yeter..

Biz, evet, tarihimizin savaşlarının her birinin zafer ve -eğer bir takım açık veya belgeli hıyanetleri yoksa- yenilgilerini, doğru ve yanlışlarıyla, bütünüyle sahipleniriz.. Ama, o zaferlerin üzerine oturup, bunları 'tek kişi'lere mal ederek ve Müslüman halkımızın yabancısı olduğu korkunç laik dayatmaları, '30 Ağustos zaferinin nimeti' olarak sunmak isteyenlerin, o zafer için kan ve can verenlerle ve yokluklar içinde dualar eden insanlarla hiç bir ilgisinin olmadığını söylemeye de devam ederiz..

*

Merhûm felsefe hocası Prof. Şaban Teoman Duralı'nın bir videosundan dinlemiştim. Malezya'ya öğretim üyesi olarak gittiğinde, dinleyicilerinden bir grup gelip demişler ki: ' Hocam, sizin zaferleriniz karşısında bizim dedelerimiz caddelere çıkıp saatlerce sevinç gösterileri ve bayram yapmışlar, birbirlerini kutlamışlar.. Ama sonra..

Evet, sonra bizi niye terk ettiniz?'

Merhum Duralı Hoca, o haklı ve kurşun ağırlığındaki soruya cevap veremediğini söylüyordu..

*

Evet, Başkomutan soruyor: ‘Kılıçları kime çekiyorsunuz? Kendini bilmezler temizlenecek!'
8 Eylül 2024 Pazar

Pazar günlerini, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bir 'Hasbihal'e daha, hayırlı çalışmalar, sağlık dilekleri ve selamlarımızla başlıyoruz:

*İstanbul'dan, tarihî konulara çok ilgi duyduğunu belirten Kerameddin Uykusuz diyor ki mesajında, özetle: 'Sizin ' Askerliği meslek olarak seçenlere, bir çift söz' başlıklı yazınızda, Harb Okulu'ndan mezun olan, orduya teğmen olarak katılacak olan yüzlerce öğrencilerin yemin töreninde kılıçlarını çekip, 'Biz filânın askerleriyiz!.' diye nâra atmalarına dair değerlendirmenizi bir çok arkadaşla da paylaştım.. Ama, bugün 65 yaşını geçmiş ve nice askerî darbeleri ve ayaklanma teşebbüslerini ve bütün o darbecilerin millete silah göstererek ve 'Biz filanın askerleriyiz..' nâ'ralar attıklarını yaşayarak gören birisi olarak, yazınızı okuduktan sonra, bu konuda son sözün, kanûnen Başkumandan da olan Cumhurbaşkanı'na düştüğünü geçirdim, içimden.. Çünkü, sadece benim değil, bu milletin ekseriyetin karakterini çok iyi bildiği ve onun için daha bir sevdiği Reis, böyle meydan okumaları sîneye çekmez.. Uluslararası toplantılarda, dünya tv. ekranlarından, 'One Minute!' çeken Reis'in içerde bir takım tahrik edilmiş kimselere müsamaha göstermeyeceğine inanıyorum. Çünkü, bu gibilere müsamaha gösterince, sizin yazınızdaki ilginç tesbitle 'yeniçeri hastalığı' her an tekrarlayabilir..

Eskiden, kuvvet komutanları emekliye ayrılmadan önceki son Yüksek Askerî Şûra toplantılarında,, 'İrtica tehlikesi arttı.. Kur'an Kursları'nda çağdışı eğitimler yapılıyor..' gibi laflar ederlerdi. Onlardan birisine, kimin, 'Kes ulan! Sen önce hakkında, şu dosyadaki iddiaların hesabını ver!' dediğini de biliyoruz..

*İstanbul'dan Emir Hoca da, aynı konuda diyor ki: 'Koskoca Harbokulu'nda böyle bir tören yapılacağından devletin istihbaratı nasıl haberdâr olmaz?. Bu bir zaaf durumu değil midir? İlgili istihbarat birimleri ne güne dururlar? Süleyman Demirel Başbakanlığı günlerini anlatırken, İstihbarat biriminin başındaki bir paşanın haftalık veya aylık görüşmeler için geldiğinde, kendisine, 'Gelecek hafta Afrika'da, Burkina Faso'da bir askerî darbe olacağı'na dair istihbarat raporlarını bile bildirirlerdi, ama, Ankara'da, burnumuzun dibindeki askerî birliklerdeki darbe odaklarında neler olduğundan hiç haber vermezlerdi..' demişti..

Haydi o zamanlar, İstihbarat kurumunun başında, askerî hiyerarşi içinde üstlerinden emir alan bir general bulunurdu. Ama, şimdi de, Ankara'nın ortasında, birilerinin, kimlere karşı yapıldığını milletimizin ekseriyetinin çok iyi bildiği şekilde, kılıçlarını çekip, birilerine nasıl güç gösterisi yaptıklarını görüyoruz..

Demek ki, onlar, Tayyib Erdoğan'ın bu gibi güç gösterilerine pabuç bırakmayan karakterinin milletin büyük ekseriyetinde de bir şuûrlanmaya dönüştüğünden habersizler..

--Evet, bu iki okuyucunun mesajları da birbirini tamamlayıcısı mahiyetindeydi..

Ama, biz bu konuları özetlemeye çalışırken, yazarken, Tayyib Bey'in dün İmam-Hatipliler Kurultayı'na yaptığı konuşma haber ajanslarına bültenlerinde yer aldı.. Tayyib Bey'in orada yaptığı konuşma tam da beklendiği gibiydi.

İlginçtir, CHP Başkanı Ö.Ö, partisinin dünkü Olağanüstü Tüzük Kurultayı'nda, konuşmaya "CHP'nin evlatlarına, Atatürk'ün askerlerine merhaba" diyerek o cıvık ve güç gösterisi kokusu veren sözlerle başlarken..

Tayyib Bey ise, 'İmam-hatipleri kuranların sadece 3-5 kişi, bir avuç olduklarını belirten Erdoğan, 'Şimdi görüyorum ki, sel olduk, çağlayan olduk, deniz olduk, hattâ okyanus vs.' derken, sözü son günlerin 'kılıç çekmek ve göstermek' efeliğine de getirerek,

Ârif Nihad Asya'nın, Dua şiirinden, "Biz kısık sesleriz, minareleri sen ezânsız bırakma Allah'ım..' / Müslümanlıkla yoğrulan yurdu, Müslüman'sız bırakma Allah'ım." mısralarını okuyor ve şöyle devam ediyordu:

"Şunu asla unutmayın sevgili gençler. Eğer bu topraklardan Müslümanlığı, eğer bu topraklardan ezânı, minareyi, camiyi, Kur'an'ı çekip alırsanız; inanın, geriye hiç ama hiçbir şey kalmaz. Geride millette kalmaz, memlekette kalmaz. Bu topraklar 2 asırdır saldırı altında, ama şuna dikkat edin, en çok da imanımıza saldırıyorlar. En çok da inanç değerlerimize saldırıyorlar. En çok da ilim, irfan yuvalarımıza saldırıyorlar. Şunu çok iyi biliyorlar; ezân yoksa, cami yoksa, Kur'an yoksa, iman yoksa, vatan yoktur, millet yoktur, Türkiye yoktur. (...) "Başörtüsüyle, kılık-kıyafetle, imam hatiplerle, ilim-irfan yuvalarıyla uğraşan bir ordunun kabiliyetlerini nasıl yitirdiğine, dışarıdan çok içeriyle uğraşarak milletin nazarında nasıl yanlış yere oturduğuna hep birlikte yakın zamanlarda şahitlik ettik." (...)"Milletimizin göz bebeği kahraman ordumuz, maalesef hiç hak etmediği sıfatlarla anılır oldu. Ordumuz yanlış ellerde yıpratıldı, örselendi, güven kaybına uğradı. Sokaklarınızda sarıklı, sakallı insanların kovalandığı, subayların başörtülü annelerinin kışlaya alınmadığı, vesayetçi dönemlerde FETÖ'cü vatan hainlerini ordumuzun kılcallarına kadar yerleştirdiler. 15 Temmuz'da biz bu hainleri temizledik. Ordumuzu ölümcül bir urdan kurtardık ve şimdi ordumuz hamdolsun aslına, özüne dönüyor. Malazgirt'teki ruh, Çanakkale'deki ruh, İstiklal Harbi'mizdeki ruh ordumuza yeniden kök salıyor, yeniden vücut buluyor. (...)

"Bu ordu milletin ordusudur. Bu ordu milletin her bir ferdinden teşekkül eden bir ordudur. Bu ordu milletindir ve milletin göz bebeğidir. (...) Geçenlerde mâlum, mezuniyet töreninde bazı istismarcılar ortaya çıkmak sûretiyle kılıçlar çektiler.

Bu kılıçları kime çekiyorsunuz? Şimdi bunlarla ilgili olarak da gerekli bütün şu anda araştırmalar, hepsi yapılıyor ve oradaki birkaç tane kendini bilmez, bunlar da evelallah temizlenecek. Biz buralara durup dururken gelmedik. Bu 30 kişi olabilir, 50 kişi olabilir. Kim olursa olsun, bunların ordumuzun içinde bulunması mümkün değil. Bunları temizleyeceğiz."(...)

"Ve bakıyorsun 3 tane birinci olan kızımız var. Ve bu kızlarımızdan birisinin ismi İkra. 3 kardeş, adı İkra. Manisalı ve birinci oldu. Diğer ikisi, onlar da yine birer Anadolu yavrusu. Fakat tabiî bu oyuna nasıl geldiler, gelindi. Şimdi çalışmalarımızı yapıyoruz ve (...) bunların süratle temizlenmesi için de adımlarımızı atıyoruz. Ordumuz üzerinden siyasî hesap görülmesine müsaade etmeyiz. Tüm dünyada üstün disipliniyle bilinen ordumuz içinde buna zarar verecek bir durumu görmezden gelmez, demokratik denetim mekanizmaları çerçevesinde gerekli adımları mutlaka atarız ve atacağız. (...)

Tayyib Bey'in şu sözleri de gelecek nesillere bir 'emanet hatırlatması' mesâbesindendir:

"YARIN BİZ OLMAYACAĞIZ, AMA, BU DÂVÂ VAR OLACAK.."

*

Evet, bu sözler bir Müslüman halkın, büyük ekserieytinin, cumhûrunun, Cumhurbaşkanı'nın sözleridir ve inşaallah bu çizgi devam edecek ve ettirilecektir..

Her kişi, grup veya devlete hangi ölçü hâkim olmalıydı; asıl mesele, buydu...
9 Eylül 2024 Pazartesi

Evet, hele de günümüz dünyasında devletlerin birbirleriyle olan münasebetleri, kurt kanunu'na, 'kurtlukta zayıf olanı yerler' anlayışına göre şekilleniyor.. Devlet olmanın asırlar boyunca geliştirdiği bir 'çıkmaz'dır, bu.. Devlet olunmadığı zaman ise, gücü olan herkes, daha zayıfları parçalamak anlayışına teslim olurlar. Her devlet, kendisini 'hakk' kavramına göre şekillendirmez, 'hakk' kavramını kendisine göre şekillendirir. 'Devlet demek, yani BEN..' diyen ve 14 yaşında taç giyip Fransa Kralı olan 14. Louis'in, bir savaş için ek vergiler koymak istediğinde, kendisine, 'Efendimiz, devletin imkânları sınırlıdır, bu vergileri kaldıramaz..' diye direnmek isteyen Parlamentoya gelip, elindeki kamçısını sallayarak, 'Ne demek Devlet? Devlet, BEN'im!' (L'État, c'est moi.. /L'eta, se mua!) deyişi meşhurdur.

2 500 yıl öncelerden, Roma hukukunun tedvin edildiği dönemlerden beri hep tartışılan iki kavram vardır, Latince.. 'De Jure' ve 'De facto' (dö jure ve dö fakto)

'De Jure', yani, hayatın ve insanların 'hakk kavramı'na göre şekillendirilmesi anlayışı..

'De Facto' ise, hayatın ve hak kavramının, fiilî duruma, güce göre şekillenmesini esas alan anlayış.. Bu anlayışa göre, güçlüye teslim olursun, barış olur.. Buna 'Pax Romana' (Roma Usûlü Barış) denilir.. Bugün ise, onun yerini 'Pax Americana..' (Amerikan usûlü barış) aldı, aynı mantıkla..

Kelime mânâsı da barış demek olan İslam ise, 'Pax İslamica' (İslam usulü Barış..) formülünü verir bize; 'Şu veya bu güce değil, yalnız Allah'a teslim ol; o zaman barış olur' daveti..

Bugünkü global dünya düzeninde, 'hakk' kavramının, sahib olunan güçlere göre, emperyal güç odaklarının dayatmalarına göre şekillendiği açık.. Onlar bâtıl güçlerini, kuvvetlerine dayanarak 'Hakk' gibi gösteriyorlar. Bunun en açık, en net delili ise, 'Amerikan emperyalizminin , Batı dünyasının ve onların yanında veya rakibi olarak bilinen diğer emperyal veya kendi çapında başka güç odaklarının hayata bakış ölçülerinin güce göre şekillenmesi.. Bütün dünyada olduğu gibi, Filistin'de işlenen bütün barbarlıkların, bütün cinayetlerin, emsali olmayan bir şekilde 'savaş' diye nitelenerek, 75 senedir, yüz binlerce mâsum, savunmasız, çocuk ve kadın ve diğer savunmasız sivil insanları katledilmesinin 'Hakk' gibi gösterilmesi bu konuda en taze örnek.. Ve 'hakk'lı olanlar ise, bâtıl güçlerin sahibi olduğu güçten mahrum oldukları için, kendi 'hakk'larının da bâtıl gibi algılatılmasına zemin hazırlıyorlar..

*

İslâm'da ise, her şeyin 'Hakk' kavramının, Allah'u Teâlâ'nın bildirdiği ölçülere göre şekillenmesi asıldır.

Evet, bizde de, Hz. Peygamber (S)'in dönemi olan ve Asr-ı Saadet ve (Hulefâ'y-ı Râşidîn) diye anılan 4 Halife dönemi sonrasında, 'sultan'lar dönemi geldi.. Sultan, 'sulta sahibi, tasallut eden, gerekli gördüğünde zor kullanan, kararını zorla da uygulayan-uygulatan' demek, ve o dönem de, kılıcı kuvvetli ve serveti en güçlü olanların, 'zor ve zer sahipleri'nin hüküm sürdüğü zamanlar olsa da bile.. bu Müslüman sultanlar, kendilerine 'hakk' ölçüsünü hatırlatan büyük Müslüman âlimler bulunduruyorlardı yanlarında.. Nitekim, Osman Gazi'nin yanı başında Şeyh Edeb Âli vardı.. (Ki, Osman ve Orhan Gazi'nin merhum büyük cetlerimizin, 'sultan, melik veya padişah , hükümdar vs.' diye isimlendirilmeyip, sadece, 'İslâm yolunda verilen savaşlarda, gazvelerde bulunmak' mânâsında , 'Gazi' diye anılmaları ilginçti.)

Kezâ, Yavuz Selim'e, bazı uygulamaları için, 'Bu icraat, 'Şer-i Şerif'e, 'mukaddes şeriat'e aykırıdır..' diyen bir İbn Kemâl' vardı. Onun, verdiği kararı uygulamakta diretmek isteyen Yavuz'a, 'Ben sizin sadece dünyanızı değil, âhiretinizi de düşünmek zorundayım..' demesi meşhurdur. Aynı şekilde, rivayet olunur ki, Sultan Süleyman vefat ettiğinde, vasiyeti açılır. Vasiyetnâmesinde Sultan Süleyman, 'filanca yerdeki kutunun da mezarına konulmasını' istemiştir. Kutunun içinde ne olduğu belli değildir. Ve ulemâ, 'İslâm'da mezara böyle şeyler konulması caiz midir, değil midir?' diye aralarında müzakere ederlerken, kutu yere düşer ve görürler ki, kutuda, Sultan'ın, ulemâ'ya sorduğu konulara, 'Caizdir..' veya 'Caiz değildir..' şeklindeki verdikleri fetvâ'lar vardır. Bu durumu gören ve o dönemin ulemâsının en ünlülerinden olan 'Ebû's-Suûd Efendi'nin, 'Sen kendini kurtarmışsın, Süleyman.. Biz hesabı nasıl vereceğiz?' dediği rivayet edilir.

Elbette, sultanların her yaptıkları yanlışsızdı değildi.. Ama, en azından, yanlarında bulunan fetvâ verici ulemâ dışında, kendi içlerinde, onları çekip çeviren bir 'polis' vardı, yani, kalplerindeki iman gücü.. Ve hatırlayalım ki, icraat mevkıinde olan nicelerinin çalışma mekânlarında da, Kur'an-ı Mûbîn'den, (Onların işleri, istişare iledir..) meâlindeki, 'Ve şâvirhûm fi'l-Emr..' âyeti bulunan kocaman levhalar- tabelâlar bulunurdu.

Evet o dönemleri gördükten sonra, istibdada, diktatörlüğe karşı halkın ekseriyetin iradesini temsil ettiği iddiasıyla, Cumhuriyet denilerek kurulan yeni yönetim sisteminde kimler, Rifat Börekçi gibi kişilere, 'Şu konuda bir fetvâ yaz!' dediğinde, o zavallı, biraz çekinince, kimler tarafından, 'Yaz, yoksa rahatını bozarım..' diye nasıl baş eğdirildiğini veya kimlerin, beğenmediği meclisleri hemen feshedip, kendi emir kullarını, 'Devlet, yani BEN demek!' mantığıyla işbaşına kimleri getirdiğini de burada hatırlatıverelim.

Evet, böyle bir zorba güçlerin tahakkümü altında yaşıyor, insanlık..

*

Ve 8 yaşındaki Narin Güran'ın öldürüldüğünün anlaşılması üzerine..

Diyarbekir'de, kaybolan ve 19 gündür, sayıları binleri bulan araştırma ekiplerince, geniş bir alanda aranan Narin Güran isimli yavrucağın bedenine dün sabah ulaşılmış bulunuyor.. Öldürülüp çuvala konulduğu, bir dere içinde suya yerleştirildiği, üzerine taş yığıldığı ve ağaç dallarıyla da gizlendiği anlaşılmış bulunuyor..

Bu mâsum yavrunun tatlı bakışı zihnime takılmıştı günlerdir ve dün sabah haberi alınca kendimi tutamadım, ve insanlığımdan utandım.. Çünkü, o mâsum yavru, insan görünümlü dört ayaklılarca katledilmişti..

O mâsum yavru için, 'Allah rahmet eyleye..' demiyorum.. Çocuklar zaten mâsumdur, günahsızdırlar, melek gibidirler, kendileri rahmettir.

*

Dünya Müslümanlarının birlikte hareket etmekten başka çareleri yoktur!'
11 Eylül 2024 Çarşamba

Başkan Erdoğan'ın evvelki gün, İmam-Hatip Kurultayı'nda yaptığı konuşmada, çok net olarak, özellikle komşu ülkelerle ilişkileri daha da güçlendirmek ve sağlıklı zeminlere kavuşturmak yolundaki çabaların gerekliliğine ve 'İslam İşbirliği Teşkilatı' üyesi ülkelerin de birlikte hareket etmek konusunda üzerlerine düşen büyük sorumluluğa ve böylece, emperyalizmin uzun vâdeli planlar peşinde olduğuna da zımnen dikkat çekmiş oluyordu.. Çünkü, emperyalist güçler, hele de Müslüman coğrafyaları ve halklar söz konusu olunca, nasıl bir 'topyekûn savaş' anlayışıyla ve birlikte hareket ettiklerini sergilemekte hiç ihmalkâr davranmıyorlar.

Açıktır ki, bu emperyalist saldırılar karşısına da bütün Müslüman toplumların, 'Nerede zulüm varsa, orada cihad gereklidir ve cihadın olduğu yerde de, biz Müslümanlar tek millet olarak varız..' inanç ve mantığıyla hareket edebilmeleri gerekiyor. Oksa münferiden her toplum, sadece kendi coğrafyalarındaki varlıklarını korunamaya ve kurtarmaya ağırlık verirlerse, bu büyük emperyalist saldırıyı daha baştan kaybetmiş olurlar. Ve bugünkü durumumuz büyük çapta böyledir..

Siyonist İsrail çetesi de, biz dünya Müslümanlarının bu parça-bölüklüğünden faydalanıyor ve sınırlarını her gün yeni coğrafyalara doğru kaydırmak, genişletmek peşinde.. Bunu gizlemiyorlar da..

*

İsrail karşıtı protestolarda, bir bağımsız Filistin Devleti tesis olunması için, 'Nehirden denize...' sloganlarının yükseltildiği günlerde, Netnayahu, 'Bu, tam da bizim istediğimiz şey..' demişti.. Çünkü, o slogan, Siyonist rejimin, aynı yerlerde ve ilk merhalede düşündüğü sınırları da ifade etmiş oluyordu.. ('Nehirden denize...' denilirken, Batı Şeria'dan, -yani Şeria Nehri'nin batısından taa Akdeniz'e kadar..' denilmek isteniyordu..)

Ve elbette daha da ilerisine.. Çünkü, Yahudiler, 'Arz-ı mev'ûd/ vaad edilmiş topraklar' şiarını bir inanç umdesi olarak asırlarca tekrarlamışlardı. Ve, o 'Arz-ı mev'ûd'un sınırları, 'Nil'den Fırat'a kadar..' denilen coğrafyaları içine alıyordu. Ama, bazılarınca, bu coğrafyanın çok da büyük olmadığı , Mısır'da Nil'in doğusundan Suriye'de Fırat'ın batısına kadar hayal edildiği sanılıyordu.

Halbuki, Nil'in ilk kaynak noktasından denize döküldüğü yerle, Fırat'ın doğduğu Anadolu'dan denize döküldüğü Basra Körfezi'ne kadar, Afrika'nın ortasından

Anadolu coğrafyasının ilgili bölümlerine kadar, geniiiş bir coğrafya..

*

Bu olur mu, olmaz mı? Bu yerleri elinde tutabilmesi için, bugün bütün dünyadaki sayıları 25 milyon kadar olan Yahudilerin, 100'lerce milyonluk bir nüfusa sahib olması gerekir.. Ama, Theodor Herzl'in 1897'de Basel'de tertip ettiği ilk 'sionizm' kongresi için, 600 kadar bastırdığı 'Yahudi Devleti' isimli kitabından bile ancak 160 kadarını satabildiği belirtilir.. O zaman bir hayal olarak görülen 'sionist devlet' ideali, 50 yıl sonra gerçekleşiyordu..

Hele de, bugün, bütün emperyalist güçlerin desteğini almış olarak, daha bir frensiz hareket ediyorlar. Her ne yapsalar, emperyal güç odakları, Yahudilerin , kendi varlıklarını koruyabilmek adına, 'HERŞEY'i yapabileceklerine cevaz veriyorlar.. Yeter ki, Hristiyanların da hükmetmesine zemin hazırlayan Müslüman coğrafyalarında kalsınlar.

Nitekim, Amerikan emperyalizmi, 'Siyonist İsrail çete rejimi'nin bütün işgal tasarruflarını, cinayetlerini, zorbalık ve barbarlıklarını, 'varlığını korumak için 'en tabiî bir meşru müdafaa hakkı' olarak görüp alkışlıyor ve uluslararası hukuk kuralları filan demeden, o 'oldu-bitti'leri resmen tanıdığını açıklıyor; işgal altındaki Kudüs'ü, İsrail rejiminin başkenti olarak kabul ettiğini göstermek için büyükelçiliğini Tel-Aviv'den Kudüs'e taşıyor; Amerikan eski başkanı Trump da 'Haziran-1967 Savaşı'ndan sonra Siyonist İsrail'in işgaline uğrayan -Suriye'nin su ve buğday ambarı olarak bilinen- 'Golan Tepeleri'nin, 50 yıllık bir işgalden sonra artık İsrail'e aid olduğu'nu ağzından ilân ediyordu. Yani, zorbalık, Amerikan gücüyle uluslararası hukuk adına 'de facto' bir hak olarak görülüyor.

*

Bunun içindir ki, Erdoğan da Hamas'ın mücadelesinin aynı zamanda Türkiye'nin ve bütün bölge ülkelerinin de savunması demek olduğunu söylerken, bu global emperyalist saldırının tarihî hesaplarına da işaret etmiş oluyordu. Evet, Müslüman coğrafyaları, global bir 'Siyonist Yahudi +Haçlı Hristiyan İttifakı'nın saldırıları karşısında..

*

'

Ama, Müslümanlar arasında niceleri, hâlâ konuyu sadece 'Siyonist İsrail rejimi' olarak görüyorlar. Halbuki, 7 Eylül 2024 günü Reuters Ajanı'nın bültenlerinde 'Türkiye'nin Erdoğan'ı İsrail'e karşı İslâm ittifakı çağrısında bulundu' başlığı altında -özetle- şöyle diyordu:

İSTANBUL (Reuters) - Türkiye Cumhurbaşkanı Tayyib Erdoğan, Cumartesi günü yaptığı açıklamada, İslam ülkelerinin İsrail'den gelen "artan yayılmacılık tehdidine" karşı bir ittifak oluşturmaları gerektiğini söyledi(...) İstanbul yakınlarında bir İslami Okullar Derneği etkinliğinde konuşan Erdoğan, "İsrail'in kibrini, İsrail haydutluğunu, İsrail devlet terörünü durduracak tek adım, İslam ülkelerinin ittifakıdır" dedi. (...)İsrail Dışişleri Bakanı İsrael Katz ise, yaptığı açıklamada, Erdoğan'ın sözlerinin "tehlikeli bir yalan ve tahrik" olduğunu belirterek, 'Türk liderin bölgedeki ılımlı Arap rejimlerini zayıflatmak için, yıllardır İran ile birlikte çalıştığını' söyledi.'

Evet, Reuters'in şu kısa haber-yorumundan bile, Başkan Erdoğan'ın, 'İslam İşbirliği Teşkilatı' üyesi ülkelerin sorumluluklarını hatırlatması ve birlikte hareket etmek çağrısı yapmasından, kimlerin nasıl tedirgin olduğunu ve İslam Milleti olarak 'ne'ye muhtaç olduğumuzu daha iyi anlayabiliriz..

*

Şimdi, Tayyib Bey'in dile getirdiği bu ikaz ve verdiği alârm işaretleri, Arap rejimleri tarafından da anlaşılmaya başlanmış gibi gözüküyor. Geçen yıl, Arab Birliği Zirvesi'ne Tayyib Erdoğan'ın davet olunması ilginç bir gelişmeydi. Şimdi de Arab Birliği ülkeleri Dışişleri Bakanları'nın Kahire'de yapacakları toplantıya Hakan Fidan'ın da dâvet edilmesi, son derece önemli bir gelişmedir.

*

Arab toplumlarında ve kezâ, 200 milyon nüfusu aşkın 'Türk Devletleri Birliği' üyesi ülkelerin Türkiye dışındakilerde de, Filistin konusunda gözlenen, 'üzerlerine ölü toprağı' serpilmişlik halinin bir silkinmeyle son bulması gerçekleşir; inşaallah.. Çünkü emperyalist entrika ve saldırıların gücünü ve dengelerini ancak, bütün dünya Müslümanlarının böyle bir toplu davranışı, bozabilir.

*

Mantık çarpıklığı' giderilebilir; ama, ‘çarpık ilişkiler..'?
13 Eylül 2024 Cuma

Türkiye kamuoyu, 25 gündür haklı olarak, 8 yaşındaki bir kızcağızın 'kaybolması' ve sonra da, gerçekten de en alçakça usûllerle 'öldürüldüğünün anlaşılması' ve cesedinin, çok 'ustaca' yöntemlerle gizlenmeye çalışılması etrafındaki haberlerle dehşet içinde çalkalanıyor. Ki, gelinen son noktada, o kızcağızın, 'Kurân Kursu'ndan dönüşünde, 'görmemesi gereken' bir 'gizli ve haram ilişkiyi gördüğü için öldürüldüğü' hususu, yetkili resmî sorumluların üstü kapalı beyânlarından da anlaşılmaktadır. İçişleri Bakanı Yerlikaya'nın, 'Aileye niçin başsağlığı dilemediniz?' şeklindeki bir soruya, 'Her şey ortadayken, başsağlığı, kime?' şeklindeki sözleri bu konuda en çarpıcı beyanlardandır.

Resmî makamların o kadar ısrarlı açıklamalarına rağmen, dijital iletişim imkânlarının sınır tanımaz şekilde ve toplumun idrakine 'cîfe' dolu bir kovayı boşaltırcasına yaptıkları ve hele de ekranlarda, 'hukuk', ya da 'kriminoloji, sosyoloji ' ve 'adlî tıp' uzmanlığı adına yığınla isimlerin yorumları, halkı aydınlanmasına mı vesile olmuştur; yoksa, 'Bu ne biçim hukuk sistemi?' şeklinde söylenmelere mi; düşünülmelidir.

Düşünülsün ki, bu alçakça cinayetin, aynı köyden, ve aynı geniş ailenin içinden olan 23 sanığı hakkındaki jandarma tarafından yapılan soruşturmalarda bile, herkesin kendisini ya da 'aile şerefi'ni kurtarmak adına, çirkinlikler ve korkunç haram ilişkiler yumağına doğru yol aldığını gören bir avukat hanım'ın, 'Ben bir anne olarak bu dâvâda sanıkların savunmasını yapamayacağım..' diye kenara çekilmesi bile, diğer bazı meslektaşları tarafından sanığın savunmasız ve haksız bir davranış olarak şeklinde yorumlandı, ekranlarda!!..

Ayrıca, Nârin yavrucağızın, Kur'an Kursu'ndan dönüşü saati olarak mobese kameralarıyla belirlenen 15.15 ile, çocuğun öldürülüp bir çuvala konularak dereboyuna götürülüşü arasındaki zamanın sadece 1,5 saat kadar olması ve o cinayetin, 1 saatlik zaman diliminde hemen katledilip, hemen yok edilmesi için, toprağa değil de, su içine yerleştirilmesi son derece 'ustalıklı/ profesyonel' bir câniliği göstermektedir. Çünkü, o kişi, su içine konulan çuvalın dışarı çıkmaması için, çuval içine taş koymakla yetinmemiş; üstüne 15-20 kiloluk ağır taşlar da yerleştirmiş.. Bu tarz 'ceset saklama'yı soğukkanlılık içinde yapan bir kişi veya onun yardımcıları ya da yönlendiricileri, su içine gizlenen bir cesedin kokusunu, -hassas koku alan özel eğitimle yetiştirilmiş köpeklerce bile- alınamayacağını biliyordu. Demek ki, bu yönde 'tecrübe' edilmiş bir cinayet gizleme yöntemi söz konusu.. Ve bu cinayeti, o cânî kişinin, ilk anda da değil, ülkeye ve devlete onca acıları yaşattıktan sonra, 19 gün sonra itiraf etmesi câniliğini gizlemeye veya mâzur görülmesine yetmez. O, samimî bir insan olsaydı, o teklifini tehdit de olsa, ilk anda reddeder ve cinayeti haber verirdi.

*

Nârin' yavrucağın, Kur'ân Kursu'na gitmesinden bile hemen, 'İslam' hakkındaki iflâh olmaz düşmanlıklarını ekranlardan sergileyenler hakkında söylenecek sözü ise, okuyucu kendi değerleriyle ifade etsin..

Bu gibi ahlâksızca, alçakça işlenen cinayetlerin faillerine 'idâm' cezası verilmesi ekranlarda söz konusu edilince, bazı hukuk prof.larınca, 'idâm asla kabul edilemez; idâm, insanlık dışı bir cezâdır..' gibi laflara tutunmaları, -'kısas'da sizin için hayat vardır..' diyen bir inanca bağlı 'Müslüman bir halkın inanç değerlerine meydan okumak küstahlığından başka bir şey değildi.. Kezâ, laik çevrelerin bu cinayetlerden bile, halkımızın büyük ekseriyetinin bağlı olduğu inanç sistemini suçlamaya kalkışmaları ise, daha bir hainliktir. Çünkü, İslam, ahlâksızlık ve cinayetleri asla tervic ve teşvik etmez; laik sistemlerin ise, ne olduğunu ayrıca söylemeye gerek yoktur..

(Bu vesileyle şahsen, -kazaen değil-, kastî öldürmelerde, 'idâm cezâsı'na taraftarı olduğumu ve 'Avrupa Birliği ne der?' gibi kaygılarla düşünmenin de yersizliğini belirtmek isterim.)

Bir küçük köyün ahalisinin 3'te 2'sinin aynı aileden olması ve yetişkin olanların korkunç bir cinayeti ört-bas etmeye kalkışması ve günlerce suskunluğa gömülmeleri de bir ayrı facia ve tuhaf bir koruma/ korunma refleksinin yansıması olsa gerek..

Böyleyken, Nârin isimli o meleğin soyadının da gündeme gelmesi dolayısıyla, o soyadını taşıyanlar, kamuoyuna bir beyannâme ile meramlarını ifade etmeye çalışmışlar..' (...) Bizler Diyarbakır'ımızda asırlarca yaşamını sürdüren kimi zamanda yöneticiliğini yapmış Gevranizade ailesinin fertleriyiz. Ülkemizin değişik coğrafyasında binlerce Güran ailesi ve yeğenleri yaşamaktadırlar, büyük ekseriyetiyle de vatanına ve milletine bağlı fertlerdirler. Aile fertlerimizin kendi kızlarımızı öldürmelerini tahayyül edemiyoruz, ancak böyle bir durum varsa bile, bir kişi yüzünden koca bir ailenin karalanmasını bir takım dış güçler ve onların yerli uzantılarına bağlamaktayız.' şeklindeki açıklamalarını, susma yarışına girmiş olan bir grubun tutumuna açıklık getirmeyip; 'suçların şahsîliği ilkesi' gereğince, herkese yönelik bir suçlama yokken, 25 gündür susmakta direnenler adına, bu konuda hayret ifade edenler için, 'dış güçler ve yerli uzantıları' yorumu yapmalarını, kamuoyunun idrakine havale etmek gerekiyor.

*

Bu arada, bu korkunç cinayet vesilesiyle HÜDA-PAR üzerine de 'cîfe' sıçratmak isteyenler olduğundan, dünkü Hürriyet'te, Ahmet Hakan'ın, HÜDAPAR Genel Başkanı Zekeriya Yapıcıoğlu'nu arayıp, -suçlanan ailenin HÜDAPAR'la bir ilgisinin olup olmadığı konusunu- sorması üzerine; Yapıcıoğlu'nun, "Bu köyde bizim tek bir üyemiz bile yok!" dediğini de ekleyelim.

*

Ve bir diğer konuya da kısaca değinelim:

'Şehide' Ayşenûr Eygi için rahmetler niyaz ederek..

Ailesiyle birlikte Amerika'da yaşayan ve TC. vatandaşlığından ayrı olarak ABD vatandaşlığına da sahip olan üniversite öğrencisi 26 yaşındaki Ayşenûr Eygi kardeşimiz, Amerika'daki Müslüman öğrencilerin faal elemanlarından birisi olarak Filistin'deki Siyonist çete örgütü İsrail güçlerine karşı, Batı Şeria'nın Nablus şehrinde evvelki gün, silâhsız protesto gösterisi yaparken, alnından tek kurşunla vurularak, Siyonist askerlerce katledilmiş bulunuyor.

Daha önce de Myanmar'a gidip, Arakan Müslümanlarına yapılan zulümlere karşı protestolar düzenleyen, - ve İnşaallah- şehit olan Ayşenûr kardeşimiz için Allah'u Teâlâ'dan rahmetler niyaz ederken, onun taşıdığı bir İngilizce pankarttaki yazıdaki güzel ölçüyü buraya aktaralım:

'Benim için, 'Vasat' demek, 'Ümmet' , yani, (birbirini doğru yolda destekleyen topluluk..) demektir. Allah'a teslimiyetle yolculuğumu tamamlamam gerekiyor.'

Putlara tapanların yaptığı, sanki başka bir davranış şekli mi?
15 Eylül 2024 Pazar

Pazar günlerini, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir yeni Hasbihal'e daha sağlık ve hayırlı çalışmalar temennileri ve selamlarımızla başlıyoruz:

*İstanbul'dan Mustafa İnan isimli okuyucu, 'Sizin 6 Eylül tarihli yazınızda değindiğiniz 'Prof. kişinin kim olduğunu pek çıkaramadık.. Herkesi şaibe altına almamak için, biraz ipucu verseydiniz daha iyi olmaz mıydı?' diyor..

--Evet bu okuyucunun sözleri böyle.. Evet , herkesin şaibe altına alınmasına âlet olmak istemeyiz elbette.. Ancak bu gibi durumlarda, 'yarası olmayan gocunmasın..' sözü iyi bir açıklayıcı yöntemdir.. Yine de, herkesin şaibe altına alınmaması için belirtelim ki, bizim bu alanda geçmişten beri, 'ateist, laik' veya 'kişiye tapıcı' kimselerin sözlerine aldırmıyoruz. Öylelerine, 'lekum dinukum veliyedîn..' /'Bizim dinimiz bize, sizinki de size..' der geçeriz.. Bizim burada sözün ettiğimiz husus, yakın geçmişe kadar Müslümanların arasında olduğunu hissettiren, öyle bilinen, ve İlâhiyat Fakülteleri'nde yıllarca hocalık yapan veya Müslüman camia içinde yıllarca faaliyet gösterdikten sonra; artık 'laik hidayet'e erdiklerini ileri sürercesine ve Şevket Süreyya'nın yarım asır öncelerde, 'Biz filanı öldürdük.. Çünkü, onu putlaştırdık.. Putlaştırılan kişi de ölür..' diye anlattığı kişiye, arz-ı ubûdiyet edercesine minnettarlıklarını sunan ve güzellemeler yapanlardan sadece bir örnek zikretmiştik.

*Tekirdağ'dan Saim Muhtaroğlu isimli okuyucu da diyor ki, 'abi, sizin 6 Eylül Cuma günkü yazınızda işaret ettiğiniz kişinin herhalde Almanya'da hazırladığı videosunu ben de izledim. Sizin yazınızı görünce, elinize sağlık dedim, ama, çok nazik söylüyorsunuz.. Bu gibiler öyle nezaketlerden de anlamazlar.. '

--Muhterem kardeşim, maksadımız filancayı dövmek değil, birilerinin topluma, yanlışlarını doğru gibi sunmaktaki zavallılığına karşı kendi çapımızda, bu gibilerin sözlerine, telkinlerine işaretle, uyanmamış olanları uyandırmaya çalışmaktır. Ama, uyanmak istemeyenleri uyandırmak da mümkün değildir.

*İstanbul'dan Ahmed Vanlı diyor ki: Bir zamanlar 'Kur'ân meâli' bile yazan M.K. isimli bir Prof. irtidat ettiğini açıklamış.. Bu gibilere ne yapmak gerekir?.

--Burası kimlere ne yapılması veya yapılmaması konusunda açıklama yapılacak bir yer değildir. İslâm'a gelenler kendilerini şereflendirmiş olurlar, İslam o gibi gelişlerle güç kazanmış sayılamaz. İslam'dan açıkça çıktığı söyleyenler de sadece kendi cehennemlerine bir kütük olarak yuvarlanmaya hazırlanmaktadırlar. Ama, askerlikte düşman safına kaçıp oradan, bizim saflarımıza saldıran veya bizim hakkımızda bir savaş halinde düşmanın bilmemesi gereken sırlarını verenlere ise nasıl karşılık verileceği açıktır.

*Ankara'dan Semih Turgut isimli okuyucu ise, 'Kâ'be arabın olsun, bize Çankaya yeter..' mısraların okunduğun bir şiirden söz etti, arkadaşlar.. Önce inanmak istemedim.. Ama, sonra baktım,1930'ların 'kişi tapıcılığı' limanına demir atan bir şair olan Kemalettin Kamu olduğunu öğrenince, 'Bu kadarına da yuhhh yani!..' demekten kendimi alamadım..

--Trabzon'dan Said Bulut diyor ki: 'Geçen gün bir sahne seyrettim.. Bir kişi, bir ölü siyasetçi kişinin fotoğrafının karşısına geçmiş, ona şikayetlerini , minnettarlıklarını, onun ideallerine bağlılıklarını filân bildiriyordu.. Rahmetli Muhammed Hamidullah'ın 'İslam Peygamberi' isimi eserinde okuduğum bir sahne gözümün önünde canlandı.. İslâm öncesi putperestlik çağında, yani Cahiliye çağında insanlar, putlarının heykelini hurma, yağ, süt, vs.den yaparlar ve açlık-kıtlık zamanında da o putlarını yerlermiş..

Bana o sahneler, bir ölü liderin fotoğrafına gidip şikayetlerini, ümitlerini ve bağlılıklarını bildiren kişinin zavallılık ve ilkelliğini hatırlattı. 'Puta taparlık' bu değilse, başka nasıl oluyor ki, Allah aşkına..

İstanbul'dan Cemâl Aydın ise diyor ki: 'Bir zamanlar, nicelerine, 'O başka tarafa meyletmez zannettiklerimizden nicelerinin sapıtmaları karşısında insan gerçekten de söyleyecek söz bulamıyor.. Bazıları beklentilerinin karşılanamamasından, bazıları yükseldiklerini zannetmelerinden, ya da alkışlardan dolayı nerelere gitmiyorlar ki..' diyor ve 'beyinlerine abur-cubur her şeyi doldurup onları hazmedememelerinden dolayı, şizofreni'ye olunduğuna ve 'şizofreni'nin 'beyin ishali' diye tarifini yapan, bir tıp profesörü hocandan naklettiğin cümle enfesti..' diye ekliyor.

Cemal Bey, bir de, bazı çevrelerin, 'Suudi, İran ve diğer bazı bölge ülkelerini, devamlı 'Türkiye için asıl tehlike' konusu olarak işlemesine de değiniyor.. Müslümanların dünya Müslümanlarını birlikte hareket etmek için, düşünmek yerine bu konuyu devamlı, işlemelerindeki mantıkî zaafa değiniyor..

*Ankara'dan Kemal İncesu diyor ki: 'Harp okulu öğrencilerinin, kılıçlarını havaya kaldırıp, 'biz filanın askerleyiz..' diye millete güç göstermeye kalkışmaları beni düşündürüyor. O 'Biz filanın askerleriyiz' lafını yükselten kişiler, söz konusu ettikleri ismin de, kendi askerî öğrencilik günlerinde 'Biz Abdulhamîd'in askerleriyiz!..' mi diyordu? Çünkü, o gibiler de, Sultan 2. Abdulhamîd'in çok yaygın şekilde geliştirdiği okullar sâyesinde okumuşlardı.

*Diyarbekir'den Kerime Çeliker isimli okuyucu diyor ki: 'Şehrimizde meydana gelen ve 8 yaşındaki bir kızcağızın , bir günahsız yavrunun, henüz niçin ve nasıl hunharca öldürülüşü üzerine 1 aydır bütün ülke bu alçakça cinayetle meşgul.. Daha acısı, bu cinayetin işlenmeden önce, nasıl gizleneceği üzerine bir tuhaf yapılanmanın şekillendirildiğini öğrendikçe hayrete düşüyoruz.. Hatta, 20 gün boyunca, asıl katil oldukları itiraflarla ortaya çıkan kişiler bile, devletin arama gruplarının arasında , aramalara katılmışlar.. Ve dahası, yığınla insanlar da resmî arama gruplarını yanıltmak için, numarası görülmeyen telefonlarla sahte ihbarlarda bulunmuşlar.

Yani, hangi tarafından bakılsa, tam organize bir 'cânîlik' karşısındayız..

Bu konu, toplumun uyanmasına yardım edecek inşaallah.. İstiyoruz ki, çocuklarımızı okullarına ve hattâ sokakta arkadaşlarıyla oynamaya bile göndermekte korkusuz olalım..'

*Manisa'dan Kâmile Suskun isimli kardeşimiz de diyor ki: 'Okuyucuların dış dünyada olup bitenlerden de haberdar ediyorsunuz.. Burada bizim arkadaşlar, Amerika'da 5 Kasım günü yapılacak Başkanlık seçiminde esi başkan Trump ile Başkan Yard. Kamala Harris arasındaki kıyasıya mücadeleye, bazı arkadaşlar benim Kâmile olan adımla Kamala arasında bir fonetik/ ses benzerliği kurarak, 'kimden yanasın?. ' diye takılıyorlar.. Biliyorum, emperyalizmin amiral gemisine gelmesi muhtemel bu iki isimden al birini, vur diğerine.. Ama, Kamala'nın, yine de, 'Evet İsrail'in kendini savunma hakkı vardır, ama, bu kadar çok sivil insanın öldürülmüş olması kabul edilemez' , demesine bakarak, Trump'tan önde denilebilir mi?'

--Evet, bu okuyucu hanım kardeşimiz de böyle diyor..

Bu konuya da inşaallah yarınki yazımızda değinelim..

*

Dünyadaki yeni denge planları içinde, BRICS'e yönelme çabaları neler getirir?
18 Eylül 2024 Çarşamba

Dünyadaki siyasî buhran, giderek, daha bir 'çıkmaz'a doğru ilerliyor.

Bazıları, 'Yok canım.. Bir 3. Dünya Savaşı kolay mı, öyle?. Bir tarafta nükleer silah varsa, diğerlerinde de var.. Dünya, insanlığın sonunu getirebilecek öyle bir felâketi göze alamaz ' diyor. Ama, '1. ve 2.Dünya Savaşları da bir kıvılcımın cephaneliği patlatması ve o ateşin bütün dünyayı sarması' şeklinde olmadı mı?

Artık, reddi mümkün olmayacak şekilde anlaşılmıştır ki, Amerikan emperyalizmi ve onun güdümündeki Batı /NATO dünyası, özellikle Müslüman coğrafyalarında ve bu coğrafyaların kalbi mesâbesinde olan Orta Doğu'da, yani kendi coğrafyalarından uzak bir noktada büyük bir yangın çıkarmak peşindeler..

Esasen, Birinci ve İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki galibiyet ve mağlubiyetlere göre kurulan dünya dengelerinin, dünyanın bugünündeki güç ve zaaf odaklarına cevap veremez olduğu, öteden beri tartışılıp duruyor.. Amerikan eski dışişleri bakanlarından Condolissa Rice, 12-13 yıl öncelerde, 'Orta -Doğu ülkelerinin sınırlarında 20 kadar değişikliğin yapılması gerekiyor' demişti.. O projeler henüz de terkedilmiş değil..

Yalnız Filistin değil, Ürdün, Mısır, Sudan, Suriye, Türkiye, Irak, İran, Afganistan, Yemen, Suudi Arabistan, Kafkasya, Balkanlar, Doğu Avrupa, Ukrayna ve Rusya; hatta Kuzey ve Batı Afrika coğrafyalarında.. Her mıntıkada, halkları birbirlerine düşman edecek olan ihtilaf gerekçeleri ve fitne sebepleri bulunur; bulunamazsa, üretilir.

*

'Savaşı istemeyiniz, ama, geldiğinde kaçmayınız..' meâlindeki 'Hadis-i Nebevî' rivayeti bize ışık tutuyor.

Ve, Hz. Ali'den nakledilen bir savaş tavsiyesindeki derin hikmeti de iyi anlamak gerekir. Çünkü, o diyor ki, 'Düşmanının kılıcı uzun ve kuvvetli, senin kılıcın zayıf ve kısa ise, boş yere kılıç savaşı yapmaya kalkışma.. Senin çaren, kılıç savaşı yapmaksızın, hasmının sana kılıç sallaması için lâzım olan mesafe imkânını ona vermemen ve düşmanına iyice sokulup, boğazını sıkmaktır.'

Evet, Hz. Ali'den gelen bu tavsiye, bugünün Müslümanlarına da, çaresiz olmadıklarını hatırlatmış olmuyor mu?

*

Savaş konusundaki bu genel değerlendirmeden, biraz özele doğru gelelim. Açıktır ki, bugün en büyük gerilim noktası Rusya ile Batı /NATO dünyası arasında.. Kıyasıya devam eden psikolojik ve hatta askerî savaş'ın ayak sesleri giderek yaklaşıyor.. Rusya ile Batı/NATO dünyası arasında bir askerî çatışma meydana gelecek olursa.. 'NATO ülkelerinin coğrafyaları bir bütün sayıldığından, NATO üyesi Türkiye öyle bir savaşta nasıl bir tutum takınacaktır?' sorusunun cevabını verebilmek hiç kolay değil..

Batı/NATO dünyası ise, bu gerilimlerin içinde, kendi coğrafyalarına bir kıvılcım sıçramadan, Siyonist İsrail çete rejiminin en büyük faydayı sağlamasını planlıyor..

*

Bu nokta, elbette Türkiye'yi de ilgilendirmekte.. Amerikan emperyalizmi başta olmak üzere, üyelerin her birisinin, hele de gelişmiş silâhları NATO üyesi olan Türkiye'ye vermemek için, yıllardır ne gibi engeller geliştirdiği biliniyor.

Dahası, Amerikan emperyalizminin Suriye ve Irak'ta, Türkiye'ye yönelik ayrılıkçı mücadeleler vermeye çalışan terör örgütlerine en gelişmiş silâhları bile verdiği, ama o silâhları NATO üyesi Türkiye'ye vermediği; keza o terör örgütlerini askerî eğitimlerden geçirdiği gizli bir şey değil..

Hatta, bu gidişle, NATO'nun askerî açıdan en güçlü iki üyesi olan Amerika ve Türkiye ordularının karşı karşıya gelmesi bile ihtimal dahilinde.. Orta-Doğu yeniden şekillendirilmek istenirken, Türkiye için 'NATO üyeliği' dolayısıyla insaflı davranacaklarını düşünenler varsa, hayal görüyorlardır..

Esasen, Başkan Erdoğan'ın, geçen hafta, 'HAMAS'ın verdiği savaşın, aynı zamanda Türkiye'nin savunması için de verilmekte olduğu'nu söylemesinin, hiç de sıradan olmayan, önemli bir söz olduğu unutulmamalıdır.

*

Açıktır ki, Türkiye'nin denklem dışında tutulmayacak olmasının muhtemel sonuçlarını, 'Putin Rusya'sının da heyecanla bekleyeceğini ayrıca belirmeye gerek yok.. Çünkü, Türkiye ile Amerika, yeni bir Orta-Doğu düzenlenmesi sırasında karşı karşıya gelirse; bu durum, Ukrayna'yı Rusya'ya karşı var gücüyle destekleyen Batı/NATO dünyası için ağır bir kayıp ortaya çıkarır.

Dünyayı yeniden düzenleme gizli niyetleri Amerika ve Batı dünyasında olur da, Rusya'da olmaz mı? Ve bu da, iki büyük gücü ve hatta iki dünyayı, Doğu ile Batı 'dünya'larını karşı karşıya getirebilir. Bunun içindir ki, Başkan Erdoğan, geçen haftaki bir konuşmasında Türkiye'nin, Batı veya Doğu arasında bir denge unsuru olmaya itina gösterdiğini ifade ediyordu.

Tam da bu sırada, Türkiye'nin, BRICS ülkeleri ekonomik birliğine dahil olmak istemesi ve bunun Putin tarafından kabule şayan bir talep olarak değerlendirilmesi ve bu birliğe katılmak isteyen 34 ülkenin daha müracaatının alındığının açıklanması da ilginçtir. Hatırlayalım, (ülke isimlerinin İngilizce yazılışının baş harfleriyle BRICS diye anılan) Brezilya, Rusya, India (Hindistan) Chine (Çin) ve South (Güney) Afrika ülkeleri arasında 2001 yılında kurulmuş olan bu ekonomik birlik, 1 Ocak 2024'te Mısır, Etiyopya, İran, Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudi Arabistan'ın katılımıyla 10 üyeli bir yapıya kavuşmuş olup, dünya nüfusunun yarıya yakın bir kısmını içine almaktadır. Ancak Türkiye'nin de üyeliğe kabul edilmesi halinde, Batı/NATO dünyası , Türkiye'nin 200 yıllık Batı'ya yaklaşmaya ayarlanmış- uyarlanmış siyasetlerinden uzaklaşabileceği endişesini dile getirmeye başladı bile, medya organlarında..

*

Bu arada, Putin'in 3 hafta kadar önce Azerbaycan başkenti Bakü'ye gidip İlham Aliyev'le, İran- Ermenistan arasındaki 45 km'lik Zengezur Koridoru üzerinden Nahcivan'a bir demir yolu ve karayolu geçidi açılması konusunda anlaşmaya varması, İran'la Rusya'yı karşı karşıya getireceğe benziyor.. Çünkü, İran, bu bağlantı imkanının Azerbaycan'a zaten veriyordu, ama, münasebetleri Aliyev rejimiyle iyice soğuyunca açılacak bu koridorun güvenliğinin 'Rusya sınır muhafızları'nca sağlanacağının, yani, Sovyet Rusya dağıldıktan 34 sene sonra 300 km. kadar kuzeye çekilmiş olan Rusya askerlerinin yeniden bölgeye dönmesi ihtimalinin, hem Ermenistan'ı, hem de İran'ı derinden rahatsız ettiği görülmektedir.

*

Çin ise, Rusya'nın Batı/NATO dünyası tarafından bir askerî sıkıntıyla karşılaşması halinde, derhal Rusya yanında yer alacağını açıklaması kenarından geçilecek basit bir tablo değildir..

Herhalde bütün bu ihtimallere karşı da kendi geleceğini ve özellikle komşu ülkelerle münasebetlerini geliştirmeye çalışan Erdoğan siyasetinin teyakkuz halinde olmasının, Türkiye'ye, hesaba katılır bir güç dengesi konumu kazandırması, bütün tarafları düşündürecek bir gelişmedir.

*

Bu 'siber saldırı' da bir ‘kılıç gösterisi'dir
20 Eylül 2024 Cuma

Lübnan'da, 'çağrı cihazları'nın ve diğer 'telsiz cihazları'nın patlatılması dünya gündemine şoke edici bir dehşetli hadise olarak oturdu, tabiatiyle.. 'Çağrı cihazları'nı yeni nesiller bilmez; 35 sene öncelerde, henüz 'cep telefonu' geliştirilemediği dönemde, 'çağrı cihazları' geliştirilmişti ve irtibat kurulacak kişilere verilen 'çağrı cihazı'yla konuşulamasa da; o cihazla, muhataba, 'Beni ara..' mesajı verilebiliyordu.

7 Ekim 2023'deki 'Aqsâ Tufanı', nasıl ki, Siyonist İsrail rejiminin aşılamaz- geçilemez sanılan bütün savunma sistemlerini bertaraf ettiyse, Siyonist düşman da boş durmadı, son 'siber saldırısı'yla rövanşı almaya kalkıştı; cep telefonları yoluyla da yapılabilecek teknik saldırıların daha kolay ve ilkel olanını sahnelemek imkânından faydalanarak..

Aslında, Lübnan Hizbullah Teşkilatı'nın lideri Hasan Nasrullah'ın, bir tedbiri düşünürken , 'temkin hatası' yapmasından kaynaklandı, bu saldırı imkânı.. Şöyle ki, Şubat- 2024'de yaptığı bir konuşmada, cep telefonları aracılığıyla bütün konuşmalarımızın dinlenmesi ve bulunduğumuz yerlerin belirlenmesi imkânı olduğundan, bu telefonları kapatıp, bir yere gömme tavsiyesinde bulunurken, bunun yerine, o gelişmiş imkânlara sahib olmayan 'çağrı cihazları' kullanılmasını emrediyordu, teşkilatına..

Farkında olmadan, orada açık verilmişti. Nitekim, artık pek kullanılmayan ve elinde kalmış o 'çağrı cihazları'nın üreticisi olan Taiwan'dan - Siyonist İsrail rejimiyle güyâ hiç ilgisi olmayan'- bir takım kişiler veya şirketler o cihazlardan bol miktarda Macaristan'da bir şirket satın almışlardı, sessiz-sadâsız.. Ve o kişi veya şirketlerin Siyonist rejimle bir ilgisinin olduğu anlaşılamamıştı..

Yani, aslında çok karmaşık olmayan, sâde bir operasyon kurnazlığı sergilenmiş..

Ve Nasrullah'ın teşkilatındaki etkili isimler artık bu 'çağrı cihazları'yla haberleşiyorlardı.. Kendilerine gelen mesajlardaki numarayla, sâbit veya ankesörlü denilen telefonlarla irtibat kuruyorlardı. Bilinmiyordu ki, bu cihazların batarya sistemine müdahale ederek patlatma imkânı daha kolay.. Her ne kadar aynı tehlike cep telefonları için de söz konusudur, ama, bu devirde, cep telefonu kullanmayıp bu çağrı cihazlarını kullananların da özel kişiler olduğu anlaşılıyordu.. Nitekim, çok basit ve ucuz bir yöntemle, tasavvur edilemez hedefler vurulabildi..

Evet, hırsız evin için içindeyse, dışardan kilit vurmanın tedbir olmadığı konusu..

Ya da, 'Su uyur, düşman uyumaz..' atasözündeki ikaz..

*

Açıktır ki, bu konu üzerinde dünya çapında çok büyük tartışmalar ve de gelişmeler devam edeceğe benziyor. Biz bu konuya bu kadarca değindikten sonra, çok önemli bir iç meseleye de değinelim:

*

Harp okulundan mezun olanların topluca okudukları yeminden sonra, söz konusu yüzlerce teğmenin, dağılma sırasında, kendi aralarında, resmî bir tarafının olmadığı bilhassa belirtilen ve -üstelik de, harp okulundan birinci olarak mezun olan bir genç kızın en önde yer aldığı bir güç gösterisi yapıp, muhayyel karşıtlarına veya düşmanlarına kılıç göstermeleri ve - 'Biz, filânın askerleriyiz..' nâraları atmaları ve bundan 2 yıl öncelerde kaldırılmış olan ikinci bir yemin metnini okumuş olmaları, kenarından teğet geçilecek bir sıradan bir hadise değil iken..

Bu güç gösterisi ve kılıç çekmesi karşısında hangi çevrelerin nasıl ümitlere kapıldıkları, başta sosyal medya olmak üzere, değişik mecralarda yazılıp çizilenlerden de anlaşılıyordu. Ki, halkımız, o çevreleri, her 10-15 yılda bir nükseden darbe hastalıklarının hecmelerinden dolayı biliyordu.

Bu durum karşısında, -tabiatiyle, Başkomutan da olan- Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın geçen hafta yaptığı ve 'O kılıçları kime çekiyorsunuz? Kendini bilmezler temizlenecek..' sözleriyle, geniş kitlelere rahat nefes aldırdı ve hele de son 200 yıldır silâhlı güçlere musallat olan 'darbecilik virüsü'ne ve 'Yeniçeri Hastalığı'na musallat olan mâlum odakların hevesleri kursakları kaldı, denilebilir..

Ancak, sosyal medyada ve bazı gazete yazılarında, 'Başkan Erdoğan'a yapılan ve o genç teğmenlerin affedilmesi çağrıları hâlâ devam ediyor.

Değişik isimlerle paylaşılan çağrıların çoğunun aynı metinlerden ibaret olması da bir ayrı konu.. Benim 'e-mail'ime de gelen birçok ortak metinlerdeki şu cümlelere dikkat etmek gerekiyor:

'SAYIN CUMHURBAŞKANI TAYYİP ERDOĞAN.

Harbiyeli gençleri yargılama. Aşağıdaki çöl bedevisi Arapların dinini yargıla. Çünkü Harbiyeli gençler Atatürk' ü çok seviyorlar.

Bakın Atatürk ne diyor? 'Muhammed' in kurduğu Arap dini ne Türklere yaradı. Ne de Araplara...(...)'

SAYIN CUMHURBAŞKANI: HARBİYELİ, KILIÇLARI SİZE DEĞİL

BU AKIL VE DİNE ÇEKTİ.. (...)'

ESKİ BİR HARBİYELİ (...)'

*

Evet, baştan sona İslam düşmanlığının sıralandığı bu mesajlardan birkaç cümleyi bu kadar aktarabiliyorum..

Böyleyken, bir kısım yazar-çizerler, bu kılıç çekme gösterisi'nin, 'kendilerini resmî ideolojinin ideallerine bağlı hisseden vatandaşlar tarafından memnuniyetiyle karşılandığını' dile getiriyorlar.

Nitekim, darbe dönemlerinin en darbeci yayınları yapan gazetelerden birisinde evvelki gün, bir yazar, bu 'kılıç gösterisi'ni sağlıklı bir işaret olarak gösteriyor ve

,'Özellikle 15 Temmuz darbe girişimi sonrasındaki dönemde Harp Okulları'nı konu alan kimi tartışmalar ve iddiaların ardından Türk Silahlı Kuvvetleri'ne subay yetiştiren en önemli kurumlardan birinden mezun olan öğrenciler arasında Atatürkçü damarın ne kadar kuvvetli olduğu etkileyici bir şekilde görülmüş olunmalıdır.' deniliyor ve hemen arkasından da, 'sûret-i haktan görünmek' istenircesine, 'Bütün alanlar arasında disiplinin en katı ve ödünsüz uygulandığı kurum askerliktir. Duygularımızı ve heyecanlarımızı bir tarafa bırakıp meseleye bu yönüyle yaklaştığımızda diploma töreni için belirlenmiş resmi programın dışına çıkıldığı noktada bir disiplin meselesi de uç vermektedir.' görüşü de dile getiriliyor ve 'yapılan açıklamalardan bir disiplin prosedürünün başlatılması ve disiplin ihlâli bulunsa da, kararlaştırılacak ceza, mesajı itibarıyla son tahlilde, teğmenlerin (...) bağlılıklarını duyurdukları bir hareketlerine verilmiş olacaktır. (...) Bu durum, her yeni dalgada ordu ile ilgili konuları, asker-sivil ilişkileri meselesini gündemde tutacaktır. (...) denildikten sonra, 'Her halükârda, bazı teğmenlere ceza verilse bile, (...) bu sancılı meselenin suhuletle çözümü yönünde bir yaklaşım benimsenmesi ve konunun daha fazla dallanıp budaklanmadan bir şekilde geride bırakılması sağduyunun gereğidir.' temennisi bir tavsiye olarak ifade ediliyor, üstü kapalı 'gözdağı' verme uslûbuyla..

*

Biz şimdilik sadece şu kadarını belirtelim ki, önceden böyle disiplinsizlik suçları işleyen nice subaylar olmuştur ki, affedilmeleri için yakarıp, sonuç almış ve orduda kalmışlarken; nicelerinin askerî darbeler sonrasında, ortaya 'milletin kurtarıcısı ve özgürlük kahramanları' olarak çıktıkları unutulmamalıdır.. Ki, bu konudaki nice örnekler bir başka yazıda ilginç örnekleriyle değiniriz, inşaallah..

*

Mahallemize, bu ‘kuduz köpek' bizi de ısırsın..' diye daha ne kadar bekleyeceğiz?
22 Eylül 2024 Pazar

Pazar günlerini, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir yeni Hasbihal'e daha sağlık , âfiyet ve hayırlı çalışmalar temennileri ve selamlarımızla başlıyoruz:

*Okuyuculardan pek çoğu, 'mahallemize salınan bu kuduz köpeğin, sonunda hepimizi ısıracağı düşünülmüyor mu?' diye soruyorlar; ama korkudan değil, olup bitenler karşısında çaresizmiş gibi kalışımızın ıstırap ve utancıyla..

--30-40 yıl öncelerde dinlediğim bir hikâyeyi aktarayım, önce..

Malum diktatörlüğün en azgın dönemlerinde, İslami tedris ve eğitim kurumlarının, 'Arap alfabesi' deyince kırmızı görmüş boğa misali saldırıya uğradığı yıllarda, sadece devlet gücü tarafından ezilmesi ile yetinilmeyip, sokak kabadayısı ve serseriler bile medreselerin önüne gelip galiz hakaret sözleriyle meydan okuyor ve medresede okuyan çocuklar da bu durumdan rahatsız olmakla birlikte, o ağır sözleri duymazlıktan geliyorlar , çaresizlikle yutkunuyorlarmış..

O sırada köyüne gitmiş olan bir öğrenci, köyünden dönüşte durumdan haber olup, sessizce beklemiş..

O kabadayı, sarhoş edasıyla gelip yine bağırmaya başlayınca, o talebe, o serserinin yanına doğru sakin sakin yaklaşmış ve o haytayı, 1-2 yumrukla yere uzatmış.. Ve tek kelime söylemeden, geri dönmüş medreseye.. O kişi de bir daha da o civarda görülmemiş..'

Eskiler 'qıssadan hisse almak' derlermiş, bu gibi durumlarda..

Şimdi karşı karşıya kaldığımız durum da böyle.. Bir kuduz köpek, uzaktan kumandalı olarak, planlanan şekilde, dilediğine saldırıyor, salyasını akıtıyor ve onu mahallemize salanlar da, tasmasını planlı şekilde ellerinde tutuyorlar ve 'köpeğimize zarar veren, ağır bedel öder' tehdidini savuruyorlar.

Dahası, o 'kuduz köpek' sindirilse veya öldürülse bile, o köpeği mahallemize saldırtanlar, 'bizim elimizde böylelerinden daha çook vardır, onları da devreye sokarız..' diyorlar; Amerikan Başkanı Biden'ın, 'Eğer burada İsrail adında bir devlet kurulmasaydı bile, biz Batı Dünyası olarak, burada böyle bir devleti yine kurardık..' lafını hatırlatacak şekilde..

Ve istiyorlar ki, bu sonu gelmez entrikaları ve 'kuduz köpekleri'ni üzerimize salarak, 'buralardan başka yerlere gitmemizi, bu mahalleyi terk etmemizi' istiyorlar..

Onlar böyle dediler diye, 'aman, bu kuduz köpek bizi ısırmasın' diye veya diğer köpeklerini üzerimize salacak olanların şerrinden uzak kalabilmek için, o kuduz köpeğine, yiyecek atarak yatıştırmayı ya da onun tarafından ısırılmayı mı bekleyeceğiz?

Böyle bir davranış akıl kârı mıdır?

*Konya'dan Salim Küçükkalaycı isimli okuyucumuz diyor ki: Başkan Erdoğan, aylarca önce, 'HAMAS'ın mücadelesi, bizim açımızdan 'Kuva-yi Milliye' gibidir derken, anlamamıştım.. Cumhurbaşkanı Erdoğan, şimdi de, 'HAMAS direnişiyle, gerçekte bütün bölgeyi ve bizim ülkemizi de savunmuş oluyor' derken, durumun ciddiyetini yeni yeni anlıyorum..

--Evet, Salim bey kardeşim.. Siyonist ve de altına tapan Samiri Yahudilerin bir gün bütün dünyaya egemen olacakları ve kendiler dışındaki bütün insanlığın kendilerine hizmetçi durumda geleceği inancını taşıdıkları ve sahip olmayı ideal edindikleri toprakların da 'Nil'den Fırat'a kadar..' olan bölge olduğu unutulmamalıdır. 'Nil'den Fırat'a kadar..' deyince de, Mısır'la Suriye arasındaki yerler sanılmamalı..

Ki, bu hususa, geçen hafta, 11 Eylül tarihli yazımızda değinerek; 'Nil'in ilk kaynak noktasından denize döküldüğü yerle, Fırat'ın doğduğu Anadolu'dan denize döküldüğü Basra Körfezi'ne kadar, geniş bir coğrafya..

Bu olur mu, olmaz mı? (...) Ama, Theodor Herzl'in 1897'de Basel'de tertip ettiği ilk 'Siyonizm' kongresinde söz konusu ettiği ve o zaman bir hayal olarak görülen 'Siyonist devlet' ideali, 50 yıl sonra gerçekleşiyordu..

Hele de, bugün, bütün emperyalist güçlerin desteğini almış olarak, daha bir frensiz hareket ediyorlar. Her ne yapsalar, emperyal güç odakları, Yahudilerin , kendi varlıklarını koruyabilmek adına, 'HERŞEY'i yapabileceklerine cevaz veriyorlar..' demiştik.

*Bir çok okuyucudan gelen mesajlarda da, bir videoda 'aziz İslâm' adına söylenen saçmalıklar konusu vardı.. Yok efendim 'cennete girecek olanlara binlerce odası bulunan saraylar, her odada binlerce çadır, her bir çadırda şu kadar bin adet 'huri'ler var..' gibi lafları kendinden geçercesine söyleyen sakallı- sarıklı, genç bir meczup ve 'sexopath' kişinin, 'salak' yerine koyduğu dinleyicilerinden de, 'Sus be meczup! Nereden çıkarıyorsun bunları?..' diye itiraz etmemesi ve sessiz kalması da ayrı bir utanç verici durumdur . O gibi 'salak'ların o videosuna yazılan yüzlerce-binlerce yorumlarda, 'İslam' için yapılan hakaretler dolu mesajların her birisinin günahı veya 'İslam'ın böyle bir din olduğunu zannedip İslâm'dan nefret ettiklerini söyleyenlerin vebali de bir ayrı konu.. O gibi 'meczup'dan da, dinleyip susanların her birisinden de, ben bir Müslüman olarak Allah huzurunda davacı olacağım..

*Bir şikayet konusu da, DİYANET'E..

Bu gibi saçmalıklar sosyal medyaya düşünce, derhal yayından kaldırılması için niye mahkemelere gitmezsiniz?.. Filan kişiye yapılan hakaretler konusunda, mahkemeler hemen yasaklar koyabiliyor..

Bundan haberiniz yok mu?

*

Bu vesileyle DİYANET'ten bir de rica..

Halkımız camilere girerken, genelde telefonlarını kapatmayı öğrendiler.. Ama, Cuma namazlarına gelen hele de gençlerin neredeyse, üçte biri, hutbe okurken bile, telefonlarının ekranındaki saçmalıklara meşgul oluyorlar. Hutbe okuyan hoca başta olmak üzere, müezzin veya diğer vazifelilerce namaz başlayıncaya kadar, bu konuda sık sık ikazlar yapılmazsa, cemaat arasında kavgalar bile olacaktır; benden söylemesi.. Çünkü kibarca yapılan hatırlatmalara bile, 'Sana ne?' diyebilen tipler de var..

*

‘34 harfli yeni bir ‘Türk alfabesi' denildiğine göre.. Alfabe savaşlarına bir bakalım..
23 Eylül 2024 Pazartesi

Türk Devletleri Birliği, Türkçeyi seslendirmek ve de her bir lehçe ve şivenin seslerini de yansıtabilmek için, ortak bir alfabe üzerine birleşmişler.. Ama, Latin alfabesinin şekillerini esas alarak.. 34 harfli bir ortak alfabe.. Bu tercih de, büyük çapta Türkiye'nin Latin-Batı medeniyeti dünyaya yönelişinin etkisi ve bu teslimiyetin diğer Türk illerine de bulaştığının bir işaretidir.

Harfler dil gibidirler, hakkı da ifade edersin, şerri de.. Ya da, kılıç gibidir. Mücahidin elinde bir cihat vasıtası; eşkıyanın elinde ise; yol kesme silahı..

Harflere atfedilen kutsallık, ifade ettiği mânâ ve muhtevaya göredir. Harflerin dini-imanı olmaz; harfler, farklı dillerdeki farklı sesleri göstermek için belirlenmiştir.

Sözgelimi, Tayland ve Sri Lanka'da kullanılan harf şekilleri 'uğur böcekleri'ni andıran şekillerdedir.. Gürcü alfabesi de biraz öyle..

Hind, Bengal veya Sanskrit dillerinde, önce bir düz çizgi çekilip, sonra, o düz çizgi üzerine bir takım çengeller ve kasap dükkanlarında, çengellere yukardan aşağı asılmış etleri hatırlatan şekiller..

Çin, Kore ve Japon alfabelerinde, alel-acele kurulmak istenen gecekondu iskeletlerini hatırlatan harfler ve şekiller..

Rus alfabesi de Latin harflerini esas alan, ama, Slav dillerini seslendirmek için başka harflerin de eklendiği bir alfabe.. Yunanca (Grekçe) ise, kendisine özgü ve 3 bin yıllık bir geçmişe dayanmaktadır.

Malaya ve Endonezya'daki halklar Müslüman olduktan sonra asırlarca, Avrupa dünyası ise, Latinceyi esas almış ve her bir sesin verilebilmesi için, dil farklılığına göre farklı harf ve şekiller eklenebilmiştir.. Bazan, bir sesi harflerle yansıtabilmek için 4-5 sessiz harf bile yan yana getirilmiştir.. Mesela, bir Şekspir'i yansıtabilmek için, İngilizcede, 'Shakespeare' veya Almancada bir 'Niçe' yazılabilmesi için 'Nietzsche' harflerinin kullanılması gerekiyor. Diğer dillerde de benzer farklılıklar.. Meselâ, Fransızcada, 4 adet farklı 'e' harfi vardır; (e, é, è, ê) gibi..

Ermeni alfabesi ise ve Arap alfabesinin yazım şekillerinden olan kufî uslûbunu hatırlatacak şekilde sert köşeli harflerden oluşur.

Yahudilerin kullandığı İbrani alfabesi sağdan sola yazılır, tıpkı Arap alfabesi gibi..

Türklerin ise, Müslüman olmalarından önceki dönemlerde 'çivi yazısı' denilen bir alfabe oluşturdukları biliniyor. Ancak bu yazı tarzındaki harflerin Türkçedeki sesleri yeterli şekilde yansıttığı iddia edilemiyor. Ve Türkiye, etrafındaki bütün ülkelerin farklı alfabelerinden ayrı ve kendi 900 yıla yakın kültürünün alfabesinden ayrılıp, Latin alfabesini kullanan tek ülke..

*

Ve Arab alfabesi ise, ancak, İslâm'ın kutsal kitabı olan Kur'an'ın Arap dili üzerine nâzil olmasından ve nâzil olan bu ilahî peyâmların/ mesajların yazıya dökülmesinden sonra Arapça çok gelişmiştir. (Üstelik de, Kur'an, nâzil olduğu dönemde, Mekke'deki Arap halkının çok azının konuşabildiği ve Arap dilinin en gelişmiş şekli olarak kabul edilen Himyerî lehçesine göredir.) İlk dönemlerde, noktalama işaretleri ve 'hareke'ler olmadığı için yanlış anlamalara vesile olabiliyordu. Bunun için, 'Kur'ân, Mekke'de nâzil oldu, Mısır'da okundu, İstanbul'da yazıldı..' sözü, büyük çapta doğrudur.

*

Ve İslam'ın yayılmasından sonra, Müslüman halkların temel kitabının, Kur'an'ın Arap diliyle nâzil olması dolayısıyla, Müslüman halklar önceki alfabelerini bıraktılar ve arab dilinde ve alfabesinde olmayan, ama, kendi dillerindeki bazı sesler için yeni harfler buldular.. Türkçe, Farsça, Peştuca, Arnavutça ve diğer dilleri yazabilmek için ek harfler veya 'hareke'ler , noktalamalar geliştirildi.

*

Arab alfabesinin değiştirilmesi gerektiği şeklindeki ilk ciddî görüşler, 1860'lı yıllarda, İran'ın kuzeyin işgal eden Rus ordusunun komutanının yanında yıllarca kalan Azerbaycanlı Feth-Ali Akhundof tarafından dile getirilmiştir.. Bunu Cafer Bağçebân isimli kişi de epeyce yaldızlamaya çalıştıysa da, İran'daki ulemâ sınıfı buna geçit vermedi..

Bizde de, miladî 19. Asırda Avrupa'ya gidiş -gelişler başlayınca, oralarda biraz kalan veya okuyan yeni nesiller Latin alfabesinin kabul edilmesi yönünde görüşler belirtmeye başladıklarında, 1870'li yılların ortasında, Sultan Abdulaziz'in son ve 2. Abdulhamid'in ilk dönemlerinde 'Cemiyet-i Hars-i Osmanî' (Osmanlı Kültür Cemiyeti) isimli bir teşekkül, bu konunun üzerinde çalışmakla vazifelendirilmişti. Ancak, bu konu topluma yansıtılmıyordu.. Esasen, toplumun o zamanki temel meseleleri arasında böyle bir konu yoktu..

'İttihad ve Terakki' döneminde, Enver Paşa', Türkçenin Arap alfabesine göre daha kolay yazılabilmesi için, 'Hatt-ı Enverî' veya 'Hutût-u Munfasıla' / (birbirinden ayrı harfler) ' denilen ve Arapçanın bütün harflerinin ayrı yazılmasını esas alan bir çalışma yaptırdıysa da, bu, tutmadı. Çünkü, Arap alfabesindeki (elif), (re), (de), (ze) gibi bazı harflerin, kendinden önceki ve sonraki harflerle bitişik veya ayrı yazılması mümkün değildi.

M. Kemal ise, 'Müslüman halkımız, kendi inanç dünyasına göre hür yaşamak için bir var olmak veya olmamak savaşına hazırlanırken-,ülkenin temel ihtiyacı bu konu imiş gibi, Erzurum Kongresi günlerinde, 'başarılı olursa, ileride neler yapacağını' yakın arkadaşı, Bitlis Valisi Mazhar Mufid'e, 'tesettür kaldırılacak, şapka giydirilecek, hurûf-i latin (latin harfleri) kabul edilecek' diye yazdırıyordu; bu konu Mazhar Mufid'in Türk Tarih Kurumu'nca yayınlanan 2 ciltlik hâtıratında da görülebilir.

Ve, 1928'de o dayatma da kanlı bir şekilde sahneye konuldu.. Bu latin alfabesi çok sıradan bir konu değildi.. Avrupa halklarına Arab veya Çin alfabesini dayatmak gibi bir şey idi.

Merhûm Prof. Şaban Teoman Duralı'nın deyimiyle, Müslüman halkın, sosyal hâfızasının DNA'sı ile oynanmıştı.

*

Rusya'da, Çin'de komünist devrimler oldu, ama, ne Lenin ve Stalin ve ne de Mao, ve Hindistan'da da Gandhi asırlarca yazdıkları alfabelerini değiştirmediler.

Yahudiler 2 bin yıl vatansız ve sadece dini kitaplarında kalan İbrani harflerini ve dilini dirilttiler, günlük yazı ve konuşma haline getirdiler..

Ama, Stalin, Müslüman halkların Arap alfabesini yasakladı, onlara Rus alfabesini dayattı ve Türkçelerini Rus alfabesindeki harflere göre yazmaya zorladı. Ve aynı harflerin seslerini de, Kırgız, Kazak, Özbek, Tatar, Türkmen, Azerbaycan lehçelerine göre, farklılaştırdı; tâ ki birbirleriyle irtibat kuramasınlar..

*

Sözün burasında şunu da ekleyelim.. Sovyet Komünist İmparatorluğu 1991'de dağılınca.. Müslüman halklar , 75 senedir sandıklarında sakladıkları Arab harflerinin kurşun dökümlerini çıkarıp, zayıf imkânlarla Türkçe dergiler yayınladılar.. Bakû'da 'Seher Vakti', 'Odlar Yurdu', Taşkent'te 'Mavera'un-Nehr Muselmanlarının Sesi' gibi Türkçe dergiler yayınlandı.

Ancak, o sırada F. Gülen'in eli oralara da uzandı ve Zaman gazetesi, çeşitli Türkçe lehçelerinde , Latin harfleriyle yayınlanmaya başladı..

Müslüman heyecanıyla kendi aslî kültürlerinin alfabesine dönmek isteyenler o sırada kâğıt bile bulamıyorlardı.. O zamanki Amerikan Dışişleri Bakanı James Baker'ın, 'Bu Orta Asya coğrafyasında artık kızıl renge yer yok, ama, bundan sonra burada, 'İslam Yeşili' değil, 'Dolar yeşili' olacak..' dediği günlerdi..

Ve F. Gülen, o günlerde Ankara'da Ecevit'le görüşüyor ve o zaman Cumhuriyet'te yayınlanan haberlere göre, Ecevit'e, 'Eğer, biz olmasaydık, o Türk Cumhuriyetleri'nde Arab alfabesi geri dönecek, Suûdiler ve İran'ın etkisi artacaktı. Biz bu yolu kestik..' tarzında müjdeler verecek ve Ecevit de, o sırada kahve hazırlamakla meşgul olan hanımına, 'Rahşaan, bırak onu da gel bak burada Fethullah Bey'in söylediklerini dinle.. Biz burada iç siyaset kavgalarıyla meşgulken Fethullah bey oralarda ne büyük hizmetler yapmış..' diyecekti.

Evet, bu kısa izahlardan, dileyenler, mufassal izahlara varabilirler.

.Darbeci'liğe' özenenler bağışlansın da onlar da yeni ‘sahte kahramanlık'lara mı yönelsinler?
25 Eylül 2024 Çarşamba

Harp Okulu'nu bitirip TSK'ya 'teğmen' olarak katılanlar için tertiplenen resmî mezuniyet töreninden sonra, gayri resmîolarak tertiplenen bir 'kılıç çekme gösterisi' üzerine , bu sütunda , askerliği, bir 'vatan savunması vazifesi' değil, hayatlarını kazanmak için bir 'meslek' olarak seçmiş olanlara hitaben, 4 Eylûl 2024 tarihli yazımızda, 'Asker demek, -erkek veya kadın olması değişmez-, belli bir inancın, ideolojinin, belli bir sosyal hedefin korunması ve gerçekleşmesi için silahlı mücadeleyi ve gerektiğinde öldürmeyi ve öldürülmeyi en başta kabul eden kimse demektir. Yani, sırf bir üniforma giymek, kılıç veya sair silahları taşımak değil..' demiş ve devamında da; 'Sizler, bu milletin ve bu ülkenin çocuklarısınız ve milletin alın terinden, ödediği vergilerle alınan silahlarla, üniformalarla, askerî bütün teçhizat vs. ile donatılmalarınız, size kanunla verilen vazifeleri yerine getirmeniz içindir. Yani, ülkenin, -hiçbir vatandaşından daha fazla- sahibi değilsiniz ve aslî vazifeniz, kafanıza estiğinde hükümler sâdır eyleyen, kelleler koparan, askerî darbeler yapan 'başıbozuk silahlı güçler olmak' değil, ülkenin hizmetçisi ve savunma gücüsünüz. (...) Ve bugünlerde, milletin size, kendisini, vatanı ve aslî değerlerini savunması için verdiği silâhları yeniden millete karşı çevirmek tehdidi ve hıyanetin tekrarlanabileceği imâlarıyla yeni şeytanlıklar tezgâhlanmak isteniyor.' ifadelerini kullanmıştık..

*

Evet, aynı duygu ve düşünceleri tekrarlayarak, o konuya bir kez daha değinmek gerekiyor..

Çünkü, mâlum şer odakları, günlerdir, bu konulara değinip duruyor ve o 'kılıçlarını çekerek' milletin değil; bir takım çevrelerin millete, zorla dayattıkları bir ismin adına sığınarak 'filânın askerleriyiz..' diye yaptıkları gösterilere bir mâsumluk ve mazlumluk kılıfı geçirmeye çalışarak, yarı tehdit ve yarı yalvarma edâlarıyla Cumhurbaşkanı Erdoğan'ı da, etkilemeye çalışıyorlar.

*

Nitekim, muhalefetin öncü mevkûtelerinden birisinde 15 Eylûl günü yayınlanan bir yazıda, 'Bugün, andı "korsan" olarak değerlendirenler, -o yemin metninin- o andın Recep Tayyip Erdoğan'ın Cumhurbaşkanlığı döneminde de bir yıl öncesine kadar okunduğunu unutmamalı.' ikazında bulunuyor ve devamında, 'Ne bundan önceki teğmenlerin, ne bugünkülerin, ne de yarın teğmen çıkacakların kalbinden de, zihninden' sökülüp atılamayacağını belirttikleri bir 'lider sevgisi'ni, -daha doğrusu, kişi veya 'lider tapıcılığı'na işaret ettikten sonra; Cumhurbaşkanı Erdoğan'a da şu çağrı yapılıyor ve, "Dedesi yaşında olduğunuz bu genç teğmenlerin temsilcilerini Cumhurbaşkanlığına davet edip onları dinlemeniz, bu andı önümüzdeki yıldan itibaren tekrar yapılması için ilgilere talimat vermeniz, hem ülkemizin teminatı genç teğmenlerimiz hem de endişe içindeki bu kahraman vatan evlatlarının ailelerinin kalplerini sonsuza dek kazanacaktır." deniliyordu.

Söz konusu yazar, '23 Eylûl 2024' tarihli bir diğer yazısında ise, şöyle diyordu:

'Bu ülkede ilköğretimde okullarda "Öğrenci andı", Milli Eğitim Bakanlığı'nın yönetmeliğiyle kaldırıldı. Yani okullarda artık "Türküm, doğruyum" diye başlayan andımızın okunması AKP iktidarının kararıyla yasaklandı. (...)Bu yargı üzerindeki baskının bir sonucuydu. (...) Harp Okulu'nu bitiren ve 15 günlük izinlerini tamamlayan teğmenler, sınıf okullarına gitti. Kendilerini soruşturmacılar karşıladı. Açıkçası mezuniyetlerine bile sevinemediler. 1995 yılından bu yana Harp Okulları'nda mezuniyet töreninde okunan ant ve ardından teğmenlerin kılıç çatmasının arkasında başka niyetler olup olmadığı araştırılıyor. (Ki, kılıç çekme ile kılıç çatma karıştırılmış..)

(...) Bu ülke için canını vermeye hazır olan teğmenleri, şanlı ordumuza katıldıkları şu mutlu günlerinde, mesleklerinin ilk günlerinde huzursuz etmeyin.

Andımızı ilkokullardan kaldırdınız, Harp Okullarından kaldırdınız nedir bu antlardan duyulan rahatsızlık?'

Evet, bu kişi özet olarak böyle söylüyor.

*

Eski Askerî Hakim (C. D) de, 'teğmenler soruşturması'nın askerî hukuk bakımından muhtemel sonuçlarına dair, '(...) Herhangi bir örgüt iltisaklısı olmayan teğmenler hakkında yalnızca bu hadiseden dolayı TSK Disiplin Kanunu uyarınca ayırma cezası verilmesi beklenmemeli. (...)' şeklinde bir görüş belirtmiş..

*

Mâdem ki, belli çevrelerin direkt veya dolaylı bir şekilde, 'bu çocukların affedilmesi ve hayatlarıyla oynanmaması' çağrıları daha bir süre devam edecek; o halde biz de hâfızâmızı biraz yoklayalım..

'İttihad ve Terakki' döneminin ünlü Cemâl Paşası, Kâzım Karabekir'i, 'Anadolu'ya çekilelim..' ve benzeri görüşler taşıdığından dolayı 'Divân-ı Harb'e verir ve 'Divân-ı Harb' de onu Ordu'dan tard eder, atar. Dosya ,Enver Paşa'ya gelir.. Enver Paşa da o dosyayı yırtıp atar. Bizzat Karabekir, hâtıratında, 'askerlik hayatını Enver Paşa'ya borçlu olduğunu' yazar. Ve dahası, M.Kemal ve Karabekir, aralarındaki yazışmada, açıkça, 'Enver Paşa'nın halk nezdindeki itibarını yok etmek için, aleyhinde propaganda başlatılması'nı kararlaştırırlar ve Karabekir o konuda neler yaptığını itiraf eder. Sonunda da, M. Kemal'in kendisine yaptığı haksız uygulamalardan yakınır.

1923-1950 arasındaki 27 yıllık diktatörlük dönemindeki örneklere değinmeyelim, orası hâlâ bir mayınlı tarladır çünkü..

1957'de, darbe çalışmaları yaptığı ileri sürülen '9 Subay Meselesi' patlak verdi. O subaylar askerî mahkemeye verildi. O askerî mahkemenin başkanı olan General Cemal Tural, o 'subaylar'ı beraat ettirdi.. 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonraki dönemde o Cemal Tural, Genelkurmay Başkanlığı'na bile getirildi. O '9 Subay Dâvası'nın en önde gelen ismi olup beraat eden subay ise, 27 Mayıs Darbesi'nden sonra en ele avuca sığmaz darbeci ve 'kahramanlığı' tartışılmaz generallerden birisi olan F. G.Türk idi.

Bir diğer örnek.. 22 Şubat 1962 akşamı, Harp okulu kumandanı Kur. Alb. Talât Aydemir bir darbeye teşebbüs etti, ama, ordunun tamamının desteğini alamadı.. Başbakan İsmet İnönü, 'silahı bırak, hakkında , bu harekete katılanların askerlikle ilgilerini kesmekten başka hiçbir işlem yapmayacağım.. ' dedi. Ve Aydemir o darbe teşebbüsünden vazgeçti. Ama, aradan 15-16 ay sonra, Aydemir, 21 Mayıs 1963 gecesi bir darbeye daha teşebbüs etti ve yine başarılı olamadı ve yakınındaki bazı subaylarla birlikte yakalanıp idâm edildiler.

12 Mart 1971, 12 Eylûl 1980, 28 Şubat 1997 Askerî Darbeleri'nin ve 28 Nisan 2007'deki Askerî Muhtıra yayınlamalarının her birisinin perde gerisinde nelerin olup bittiğinin; kimlerin kimleri nasıl kullandığının; kimlerin en büyük entrikaları hazırlayıp, sonra da kimlerin kendisini mâsum göstererek kenara çektiğinin hikâyeleri ise, henüz de yazılmamıştır veya rivayet halinde dillerdedir.

Evet, bütün bunların her birisinin içinde, yığınla darbe maceralarının ve maceracılarının bulunduğu;-hele de-, orduda disiplinsizliklere göz yumulması, halinde, darbecilik virüsünün en yaygın olduğu o kurum içinde nice ihanetleri daha filizlendireceği unutulmamalıdır.

.Emperial dünya, kendi iç düşmanlıklarını unutup üzerimize topyekûn saldırırken..
27 Eylül 2024 Cuma

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu çalışmalarına katılmak üzere New York'ta bulunan Başkan Erdoğan'ın oradaki temasları dünya diplomasi çevrelerinde büyük ekseriyetiyle saygınlık ve ilgi ile karşılansa da, emperial güç odaklarınca hoşnutsuzluk ve korkuyla da karşılandı..

Tayyib Bey, BM. Genel Kurul çalışmalarına arka arkaya 14 kez katılan nâdir liderlerden birisidir. Halkı tarafından genel seçimlerde arka arkaya seçilmiş bir lider olması onu ayrı bir ilgi odağı haline getirmektedir ve o da, sadece kendi ülkesinde değil, dünya meseleleri konusunda da, emperyalist güç odaklarının manyetik çekim alanı dışında kalabilmiş veya kalma mücadelesi veren halklar için de derin bir tecrübe ve mücadele sembolü durumundadır. Nitekim o, hem dünya meseleleri konusunda, hem de özellikle Filistin ve Orta Doğu konusunda, emperial dünyaya en sert konuşmaları yapabilen nadir bir isim olduğu, BM'nin son genel kurulunda da bir daha görüldü.

*

Ama, asıl üzerinde durulması gereken konu şudur ki, BM taa baştan, 2. Dünya Savaşı'nın galip güçlerinin, en başta da Amerika'nın nükleer gücüne göre şekillenmiş bir kuruluştu..

Ve BM kuruluşu yeni bir genel kurul çalışmasını yaparken, özellikle de Amerikan emperyalizmi öncülüğündeki Batı dünyası, siyonist İsrail'i, Müslüman coğrafyalarının kalbî mesâbesindeki Orta-Doğu'da daha büyük savaş ateşi tutuşturmaya teşvik etmektedir.

Nitekim, bu satırlar yazılırken, siyonist İsrail rejimi resmen ilân etmeden, uluslar arası hukuk açısından bir devlet olan Lübnan'a karşı da, fiilî bir savaşı başlatırken; İsrail rejiminin bir kazâya uğramaması için; bütün emperyalist güç odakları, donanmalarını Doğu Akdeniz'e daha bir yığmış bulunuyorlar.

Tekrar edelim, Hristiyan dünyası, iki bin yıl lânetli olarak niteleyip kendi sosyal bünyelerinde, 'getto'larda yaşamaya mahkûm ettiği Yahudilerle olan düşmanlığını bir kenara bırakmışken.. Müslüman halklar, bu buhran karşısında hâlâ, aralarındaki etnik, coğrafyacı veya mezhebçi yaklaşımlarla güçlerini birleştirmekten uzak bulunuyorlar..

Ve Müslüman dünyası, birlik halinde olmaktan fersah fersah uzak bir perişanlık sergiliyor..

Her devlet, önce kendi varlığını ve kendi menfaatlerini korumak için, savaş ateşinden olabildiğince uzak durmaya çalışıyor.. Söz gelince, -halklarının çoğunluğu Müslüman olduğundan, İslâm ülkesi diye isimlendirilen- 56 tane devlet seyirci..

Ve bu 56 devletin çaresiz ve seyirci durumda olması, hemen bütün Müslüman halkları derin bir çaresizlik ve ümidsizlik girdabına sürüklüyor..

*

Bu noktada, Başkan Erdoğan'ın çok tecrübeli ve dikkatli bir diplomasi takib etmesinin inşaallah, nice hayırlı gelişmelere vesile olur.

Özellikle, Mısır'da, kanlı bir askerî darbe ile iktidar gelmiş olan General Abdulfettah Sisî'nin yönetimi ile 12 yıllık bir soğukluktan sonra, münasebeti daha yumuşak bir noktaya getirmiş olan Türkiye, şimdi Suriye'deki Beşşar Esed yönetimi ile ilişkilerini yumuşatmaya çalışıyor. Ancak, Suriye rejimi, bu beklentilere henüz de açık bir cevap vermemiş bulunuyor..

Suriye, kendisiyle coğrafî sınırı bulunmayan 10 bin km. kadar uzaktaki Amerika, 5 bin km. kadar uzaktaki Rusya ve yüzlerce km. uzaktaki İran güçlerinin kontrolünde iken; sadece 910 km. ortak sınırı olan Türkiye'den, güçlerini Suriye toprağından çekmesi şartını fiilen koruyor.. Halbuki, Türkiye'nin, sınırlarının ötesindeki terör güçlerinin saldırılarını yok etmek için orada bulunduğunu, Suriye yönetimi herkesten daha net olarak biliyor.

*

Bir diğer konuya da kısaca değinelim:

Bir öğretmen kişi, M. Eğitim Bakanı'nı, eleştirmenin ötesinde, ağır bir hakaret sözüyle vurmaya kalkışmış ve sosyal medyada yayınladığı bir mesajında, terbiyesizlik ve küstahlığının çukurundan ulumuş ve, 'M. Eğitim Bakanı 'Gazze- Gazze diye anırmaya devam edebilir.. Ben, sadece Çanakkale'yi anlatmaya devam edeceğim..' demiş.

Öğretmen demek için binlerce şahit gösterilmesi bile yetmeyecek olan o terbiyesiz kişi, sonra da, bu mesajını silmiş ve Bakan'dan da, medyada yer alan haberlere göre, 'İnsanlık hali, olabilir..' gibi son derece tuhaf bir karşılık görmüş..

Allah aşkına, o kadar terbiyesizce bir saldırının direkt muhatabı olan Bakan tarafından verilecek cevap, sahiden de böyle mi olmalıdır?

Üstelik de, Gazze'de verilen mücadelenin de, Çanakkale'de verilen mücadelenin de ruhundan bu kadar habersiz olan bir kişinin, hem de öğretmen olan kişinin bu küstahlığının muhatabı sadece bir Bakan ve hattâ Hükûmet değil, bütün bir Müslüman halk olduğu ortada iken, o terbiyesiz kişinin, öylesine müsamaha ile karşılanmayıp, derhal açığa alınması ve hakaretini karşılığının yargı tarafından verilmesi gerekmez miydi?

ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Özgürlük savaşçıları, ''bir'' öldürülseler de, ''bin''ler halinde dirilirler
29 Eylül 2024 Pazar

Okuyucularla Hasbihal:

Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine tahsis ettiğimiz bu sütunda bir diger 'Hasbihal'e daha, okuyucuların sağlık ve âfiyet içinde olmaları dileği ve selâmlarımızla başlayalım:

*

Özgürlük savaşçıları, 'bir' öldürülseler de, 'bin'ler halinde dirilirler

Lübnan Hizbullah Teşkilatı'nın 33 yıllık lideri Hasan Nasrullah'ın, Lübnan'ın başkenti Beyrut'ta olduğunun istihbar edilmesi üzerine, 27 Eylûl günü Siyonist İsrail rejiminin yaptığı ağır bombardımanlar sırasında öldürülmüş olabileceği, 2 gündür söyleniyordu. Evvelki gece önce , Nasrullah'ın kızı Zeynep'in öldürüldüğü haberi geldi, o ağır bombardımanlar sırasında hayatını kaybeden 785'i aşkın sivil insanlar arasında.. Dün sabah da, Nasrullah'ın öldürüldüğü doğrulandı.. İster istemez, bir çok okuyucunun mesajlarında bu konuya değinildi. Biz de bu konuya eğilelim, önce..

Bu gelişmeler olurken, Amerikan Başkanı Biden, BM. Genel Kurulu için hâlâ New York'ta bulunan bir kısım yabancı liderlere, 'Netanyahu'yu frenleyemedikleri' gibi bir zâhirî çaresizlik gösterisi ile, 'Netenyahu'nun, Lübnan'daki müdahaleyi durdurmayacağı anlaşılıyor' diyordu. Biden sanıyor ki, dünya, kör ve sağır ve bütün bu cinayetlerin arkasında Amerika ve Batı dünyasının bulunduğu bilinmiyor!.

*

Herhangi bir dâva adamının, doğru olduğuna inandığı yolda öldürülmesi, o dâvaya fert planında bir darbe sayılsa bile; o öldürülmenin etkisi, o dâvaya gönül vermiş olanların her birisini de o dâvanın potası içine daha bir çeker..

Sözgelimi, 1950-60 arasında 10 yıl başbakanlık yapmış olan ve büyük kitlelerce sevilen Adnan Menderes, idâm edilerek öldürülmeyip, sıradan bir ölümle, yatağında can verseydi, çoktaaan unutulur-giderdi. Ama, o, idâm edilişinin üzerinden 63 yıl geçtiği halde, halkın özgürlüğü üzerindeki zincirleri kıran ve sonunda da sırf bu yüzden idâm edilmiş olması hasebiyle, rahmetle anılan ve hâlâ önemli bir siyasî figür... Ama,, Adnan Menderes'i idâm edenlerden geriye, hayırla anılan bir isim bile kalmadı.

Nasrullah da, kendi mücadele çizgisi istikametinde korkusuz ve kararlı mücadele veriyordu; onun öldürülüşün etkisi nesiller boyu devam edip duracak ve Filistin dâvasında önemli bir isim olarak herhalde hayır- dualarla anılacaktır. Onun hele de 2006'da, Siyonist İsrail rejimi güçlerini, 34 gün süren bir savaşta ağır bir yenilgiye uğratışı, onu ve teşkilatını Siyonist rejim için, bir korkulu rüya haline getirmişti.. O özgürlükçü mücadele ruhu, böyle bombardımanlarla durdurulamaz, söndürülemez.. Daha nice İsmail Heniye'ler, Hasan Nasrullah'lar çıkar bu çetin mücadelenin içinden..

*

Lübnan bir devlet ama, İsrail rejimi, yani Amerikan emperyalizmi, devlet filan tanımıyor ve uluslar arası hukuka göre geçerli bir savaş ilânına bile gerek duymadan istediği yere saldırıyor/ saldırtılıyor.

Üzerinde durulması gereken noktalardan birisi de bu..

Ama, Beyrut bombardımanını takiben, bir takım kimseler, hemen, 'Niye tedbir almamışlar, seçkin kumandanlarıyla niye bir arada toplantı yapmışlar..' gibi eleştirileri yazmaya başladılar.. 'Filistin'de çelik-çomak oyunu oynanıyor'muşcasına..

Kimileri de mezhep farklılığını temel aldı, değerlendirmesinde.. Doğrudur ki, farklı mezheplerde olanlar, önce kendi taraflarının maslahatını esas alırlar ve bu açıdan, ihtilaflı düştükleri taraflarca suçlanabilirler.. Bu konuda, Lübnan Hizbullahı'nın da bir takım eleştiriler dışında -yazık ki- kalamadığı ve bunun için zaman-zaman bazı tartışmalar içinde yer aldığı da biliniyor.

Ayrıca, bir takım farklı çözüm yollarından dolayı, bazı parantezler açılsa bile, bu konu, Müslümanların iç meselesidir. Emperial-şeytanî güçler aralarındaki bütün geçmiş ihtilaf ve düşmanlıkları unutup, Müslüman halkları sıkboğaz etmek isterken; Müslüman dünyasının hâlâ, bütün enerjisini iç sürtüşmelerde harcayan 'avare kasnak' durumu sergilemeleri, aralarındaki etnik, mezhebî veya coğrafî ihtilafları esas almaları, en çok da İslam düşmanlarını memnun ediyor.

Haa, bu arada, geçmişteki nice örneklerde görüleceği üzere, başta İran olmak üzere, bazı diğer ülkelerdeki lider kadroların, karşılaşılan bu gibi darbeler karşısında, hemen, 'Gereken karşılık verilecek, ezici darbeler vurulacaktır..' gibi, iddialı sözleri söylemeleri de bir diğer zaaf.. Bu gibi iddialı sözler dünden beri yine tekrarlanıyor.. Böyle yapılmayıp da, 'teslimiyet' ya da çaresizlik sözleri söylensin denilemez elbette.. Ama, Kur'an-ı Kerim bize, Saff Sûresi'nde bize, (2. âyette, meâlen) 'Yapamayacağımız şeyleri söylemememizi' emrediyor.. Bu bakımdan, bu gibi ağır saldırılarda da, evet, teslim olmadan, ama, en azından, susmaktaki kararlılık gücü bile sergilenebilir.

Tekrar tekrar hatırlayalım ve hatta hiç unutmayalım ki, Müslümanların karşısındaki düşman, sadece Siyonist İsrail rejimi değil, başta Amerika olmak üzere, bütün emperial -şeytanî güçlerdir.

Bu vesileyle, hatırlatalım, okuyuculardan Cemâl Bey'in de işaret ettiği gibi, Hizbullah adını kullanarak, farklı coğrafyalarda, İran'da, Irak'ta, Suriye'de ve hattâ Türkiye'de de, Hizbullah adına çeşitli mücadele usûlleri de sergilenmiştir. Bizim burada sözünü ettiğimiz Lübnan Hizbullahı'dır.

*İstanbul'dan Mustafa Turgut isimli okuyucu da özetle şöyle diyor: '27 Eylûl tarihli yazınızın son bölümünde değindiğiniz konuya, bir Bakan'a, Gazze konusundaki sözleri için, 'anırma..' diyen ve öğretmen olduğu söylenen bir memurunun, sonra yazdıklarını silip özür dilemesi üzerine; - medyada görmediyer aldığına göre- Bakan'ın da cevaben 'Olur böyle şeyler , insanlık hali..' diye geçiştirmesine karşı yaptığınız eleştiriye katılıyorum.'

Hattâ, sizin yerinizde ben olsam, 'Zâlimin başını okşamayın, onu tokat sanır; Eşşeğe gem vurmayın, kendisini at sanır.' diye yazardım..

Ayrıca belirteyim ki, o öğretmen müsveddesinin, 'Gazze'den bize ne? Ben çocuklara sadece Çanakkale'yi anlatırım..' mânasında söylediklerine cevaben derim ki; o gibiler İstanbul'da gitsinler Edirnekapı Şehidliği'nde henüz 110 sene önce Gazze'den gelip, belki de daha önce, rüyalarında bile görmedikleri Müslüman topraklarının savunulması için fedâ'y-ı can eyleyen yüzlerce şehidin mezarlarını görseler belki utanırlardı.. O kişi de, gelsin İstanbul'a; sadece Edirnekapı Şehidliği'ni gezdireyim, belki utanır..

* İstanbul'dan Mehmed Ali İbrahimoğlu da, 23 Eylül tarihli yazım üzerine diyor ki:

'Eyvallah Selahaddin bey kardeşim. Evet, TC' yi dizayn edenler görünürde "Türkçülük " kamuflajını kullandılar, Latin harflerini 'Türk alfabesi' diye zorla dayattılar.. Yahudiler ise, kendi dinlerinin asli alfabesini, İbranî alfabesini dirilttiler..'

Yanıtla (0) (0)

* Faik KAYNAK isimli okuyucu da aynı konuda, özetle şöyle diyor: 'Resmî ideolojinin bizlere " Türk alfabesi " diye yutturdukları şeyin aslında " Latin alfabesi" olduğu açık.. 1920'ler de, iktidarı ele geçirenlerin asıl hedefi, halkın İslam'la/ İslamî külliyatla / Kur'an ile aralarında mesafe koymak / duvar örmek / halkı cahil bırakmak ve o taifenin, kendilerini ise, kültürlü, bilgili, donanımlı olduklarını kabul etmek/ ettirmek idi...

.Karadeniz kıyılarından acı-tatlı esintiler...
30 Eylül 2024 Pazartesi

Bir haftayı aşkın bir süredir, Samsun'daydım. 30 yıldır Londra'da mûkim ve oradaki İslamî faaliyetlerin içinde bulunan 'gönül eri' Yüksel dostumuzun plânlaması çerçevesinde, onun yakınlarından Yunus isimli bir kardeşin şoförlüğünde (direksiyonu sağda olan) İngiliz sistemli ve plakalı bir arabayla İstanbul'dan yola çıktık.. Almanya'da imrenip de, 'Bir gün bizim ülkemizde de böyle yollar yapılır mı?' dediğimiz çok güzel yollardan, İstanbul'dan Samsun'a, 7 saatte gittik.. (Otobüsler aynı yolu 11-12 saatte alıyor.)

Yola çıkmadan öne, Star'ın Gn. Yy. Md. Nuh Albayrak Bey'e, yolculuk sırasında kısıtlı olabilecek imkânlar yüzünden yazılarımı göndermekte gecikmeler olabileceğini bildirmiştim.. Gerçi, bu süre içinde yazılarımda bir aksama olmadı, ama, hareket halindeyken bile yazmak zorunda kaldığımdan ve ayrıca bazı yerlerde internet bağlantısı çok gecikmeli olduğundan bir takım aksaklıklar ve cümle kaymaları olduysa, okuyucuların, bu, 'dünün genci'ni mâzur görmeleri ümit olunur.

*

Samsun'a varmadan yaptığımız plâna göre, Doğu Karadeniz sahillerinden Gürcistan sınırına ve hattâ Batum'a kadar da gidecektik. (Hani, Müslüman halkının direnip teslim olmadığı ve teslim alınamadığı halde, 1921'de, Rusya'yla Ankara arasında yapılan bir anlaşmayla 'açık liman' adı altında, sessizce Sovyet Rusya'ya bırakılan ve sonra da Rusya tarafından ilhak edilen Müslüman şehri Batum var ya, işte oraya kadar gitmek hayalindeydik..) Ancak, bizim 10 gün olarak belirlediğimiz o seyahat, Karadeniz bölgesinin çok şiddetli Güz Yağmurları yüzünden Samsun ve civarıyla sınırlı kaldı. Ama, o zaman aralığı, Samsun ve çevresine bile yetmedi.. Çünkü, iki seneyi aşkın bir süredir gitme fırsatı bulamadığım baba yurdunda, günler uçup gitti.. Bu arada -mecbûren- yurt dışında kaldığım uzun yıllar esnasında, dünya yolculuklarını tamamladıklarını çook sonralarda öğrendiğim anne- babam ve kardeşlerimden 3'ünün kabirlerini ziyaret etmek imkânı da buldum; (Anadolu'nun iç aydınlığı) Yûnus Emre'nin 800 yıl öncelerdeki mısralarını da mırıldanarak..

'Şu yalan dünyaya konup göçenler

Ne söylerler, ne bir haber verirler..

Üzerinde türlü otlar bitenler

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Kiminin başında biter ağaçlar,

Kiminin başında sararmış otlar

Kimi mâsum, kimi güzel yiğitler

Ne söylerler, ne bir haber verirler.'

Ben bu mısraları mırıldanırken, Yüksel kardeşim ise, 'Öyle değil ağabey, bu on binlerce mezarlar ne kadar ibret verici, ne kadar düşündürücü haberler veriyorlar..' diye ekledi, yerinde olarak.. Evet, dünyaya, sadece kafa gözüyle değil, gönül ve kalpgözüyle de bakarsak, ne kadar çok şey anlatıyor bu mezarlar..

Çünkü, o toprak altında yatanların -çok küçük çocuklar hariç- her birinin de bir ayrı dünyası vardı.. Ümitleri, sevgileri, nefretleri, arzuları, kinleri, ya da doymak bilmez iştiha ve tamahları, hırsları, - bazılarının belki de- 'küçük dünyaları ben yarattım!' havasını yansıtan firavunî gururları vardı. Yani, iraz düşünene çok derin mesajlar veriyorlardı, bu mezarlar...

O ziyaretten sonra.. Baba ocağımın bulunduğu Kavak ilçesi yakınındaki Muradbeyli köyü ve ilçedeki bazı âşinâ isimlerle biraz sohbet..

Kavak'ta, eski dostumuz Belediye Başkanı Şerif Ün Bey'e kısa bir ziyarette bulunduktan sonra, daha önce hiç görmediğim iki köye, Bey Köyü'ne gittik, dostumuz Av. Mustafa Bayram'ın öncülüğünde.. Bey Köyü'nde, Samsun çevresinin en büyük Kur'an muallimlerinden ve ilkokul dönemlerimizden itibaren üstadımız olan (merhûm) Sabri Hâfız'ın kabrini ziyaret edip, dualarla andık.. Sabri Hâfız merhûmun torunu, İlâhiyat hocalarından İbrahim Hakkı İnal da refakat ediyordu bize..

Bey Köyü'nün 4-5 km. kadar ötesinde, Rusya'da, 1870'lerdeki 'Çerkez Katliâmı'ndan kaçarak kurtulan Müslümanların Osmanlı'ya sığındığı zaman kurdukları 'Sıralı' köyü vardı.. Bu köy, yiğit bir Müslüman'ı, 50 yıl öncelerde Müslüman gençliğin kalesi olan MTTB'nin Gn. Başkanlığını yapan (merhûm) Burhaneddin Kayhan ağabeyimizi de yetiştirmişti.

Sıralı Köyü'nün sırtını dayadığı dağın tepesinden köyün üzerine abanmış olan siyah bir yağmur bulutu bize bu bölgeden hemen uzaklaşmamız gerektiğinin işaretini verir gibiydi; biz de öyle yaptık.

*

Ertesi gün, Samsun Üni. İlâhiyât Fak. Dekanı, önceden âşinâlığımız olan Salih Kesgin hocayı ziyarete gittik; Bafra yolunda; Engiz diye bilinen -şimdi ise, ismi her nedense Ballıca diye değiştirilen bölgede..

Buradaki 70-80 kadar kocaman binalar, uzaktan, bir fabrika binası havası veriyordu.. Sonra anlayacaktık, bu konuyu..

Salih Hoca'dan, çalışmalar hakkında bilgi aldıktan ve zengin kütüphaneyi de gezdikten sonra, aynı mekânda bulunan Mimarlık Fak. Dekanı Doç. Halil İbrahim Düzenli hoca bize, o, uzaktan bakınca fabrika izlenimi veren binaları uzun uzuuun gezdirdi, ilginç bilgiler verdi.. Meğer, bu binalar, Samsun'daki Tekel Tütün Fabrikası'nın faaliyetini durdurmasından sonra, çürümeye terk edilen eski tütün hangarları imiş..

İslam mimarîsi ve İslam şehirleri üzerine çalışmaları ve eserleriyle bilinen merhûm Prof. Mimar Turgut Cansever'in hayallerini hayata geçirmenin ve onun sıkı bir takipçisi olduğunun mesajını da veren Düzenli Hoca, sadece teknik bilgiler vermiyor, yapılan işlerin heyecanını da yansıtıyor ve etrafı çam ağaçlarıyla dop-dolu olan, sayıları 70'i bulan ve çürümeye yüz tutmuşken hayata döndürülen bu eski 'tütün hangarları'nın her birisinde öğrencilerin de katılım paylarını da ekliyordu. Ben ise, eski bina oldukları halde, restore edilmeleri mümkün nice kamu binalarının hoyratça yıkılıp, yerine dev beton yığınlarının dikildiğini düşünüyordum.

*

Bu izahlardan ayrı olarak , akşamları 25-30 kişiyi bulan ve her kesimden, çevrelerinde kanaat önderi olarak kabul edilen katılımcılarla yapılan sohbetlerde ise, İslam Milleti'nin temel meseleleri etrafında sualler soruluyor, görüşler açıklanıyor ve bugün ve yarınlar hakkında ümitler ve kaygılar, tarihî arka-plandan aktarılan örneklemelerle zenginleştirilerek gecenin geç saatlerine kadar sergileniyordu.

(Bu konuya inşaallah Cuma günkü yazıda da değinelim.. Çünkü, sadece Samsun ve civarı ve de bütün ülke değil, bütün Müslüman coğrafyaları önümüzde seriliyordu.)

Amerika ve Orta Doğu şubesi İsrail, çağdaş bir ‘Moğol' ve ‘Haçlı+Siyonizm İstilâsı' peşinde..
2 Ekim 2024 Çarşamba

Ekranlarda, bütün olup bitenlerin ap-aşikâr ortaya koymasına rağmen, anlı-anlı yorumcular, bölgemizdeki mevcut buhranı devamlı ve sadece İsrail'le ilgili imiş gibi anlatıyorlar.. Halbuki burası, hepsi de özü itibariyle 'vahy-i ilâhî'ye dayanan Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam dinlerinin ilk muhataplarının yaşadığı coğrafyalar olup, hele de kutsallığına inanılan yerlere hâkim olmak konusu başta olmak üzere, zaman içindeki gelişim çizgisine göre, birbirleriyle çatışma ortamlarından kaçınamadıkları yerler.. Bugün de bu coğrafyada olup bitenler, o tarihî arka-plandan da etkileniyor ve besleniyor..

*

Bugün, Siyonist İsrail çetesinin hâkimiyetinde yaşayan Yahudi nüfusun en fazla 7-8 milyon civarında olduğu anlaşılıyor.. 4 milyon kadar da, işgal, tahakküm ve her türlü zulüm altında yaşayan Müslüman halk var o coğrafyada..

Bu 7-8 milyonluk Yahudi kitlesi adına, Siyonist hedeflerle İsrail çete rejimine her türlü zulmü yaptıran güç, bu coğrafya dışında ve amma dünyanın neresinde olurlarsa olsunlar, kendilerini Siyonizmin askerleri ve İsrail rejiminin tabiî vatandaşları bilen ve asıl merkez olarak Amerika'da ve dünyanın başka yerlerinde de, 'altın' üzerine taht kurmuş olan 'samiri/ altın tapıcısı' Yahudiler.. Bu yüzden, bu gün 100'lerce milyon Müslüman halkların yaşadığı bu bölgede, o 'altın' gücünün yönlendirmesiyle, dilediği gibi at koşturan, barbarca cinayetler işleyen İsrail çetesini, Amerikan emperyalizminden ayrı düşünmek, psikolojik savaşta, bu yüzlerce milyonluk Müslüman kitlelere yönelik bir acizlik ve çaresizlik aşılamaktan ve bütün bu barbarlıklara teslim olmaktan başka bir hedefe hizmet etmemektedir.

'Pax Americana' çağı, bu.. 'Teslim olun, barış olsun!.'

2 bin yıl öncelerdeki 'Pax Romana'nın /Roma Usulü Barış'ın güncelleşmiş şekli..

Nitekim, Siyonist çetenin, dünya üzerindeki gizli tahakkümünün 'uluslararası guguk' şekline dönüştürdüğü ve emperyal güçlerin dünyaya 100 yıldır bir 'deli gömleği' gibi giydirdikleri 'uluslararası hukuk' ölçülerini bile kaale almadan, başka bir devlete, Lübnan'a, resmen 'savaş' bile açmadan, saldırması, Lübnan Hizbullah Teşkilatı'nın lideri Hasan Nasrallah'ı öldürtmesi ve bununla yetinmeyip, -güya bağımsız devlet olan- Lübnan'da yüzbinlerce sivil kitleleri evlerinden-barklarından çıkarıp, başka yerlere sürmesi ve direnme gördükleri yerleşim birimlerini ise, ağır bombardımanlarla yok etmesi karşısında, Birleşmiş Milletler'in ve Güvenlik Konseyi'nin patronu olan 5'li çete tarafından, 'Yapmayın-etmeyin..' gibi nutuklarla geçiştirilmesi, dünya düzeninin gerçek yüzünü bir daha gösteriyor.

Amerikan emperyalizmi ise, 'İsrail'in, Lübnan'a yönelik harekâtını kendilerine önceden haber verdiğini ve İsrail'in varlığını güven altına almak için, Lübnan'daki altyapıların yok edilmesinin doğru bir hareket olduğunu' açıklamış bulunuyor..

Evet, bütün bu cinayetlerin, barbarlıkların arkasında, Amerikan emperyalizmi var.. Yani, 'savaş'ın sadece Siyonist İsrail tarafından yapılıyor gibi gösterilmesi, meseleyi küçültmenin de ötesinde, 'Amerika, AB ve İsrail'in, Müslüman coğrafyalarında, 800 yıl öncelerdeki 'Moğol İstilası' benzeri bir barbarlıkla sergiledikleri , 'Haçlı Hristiyan + Siyonist Yahudi' saldırısı karşısında Müslüman halklara âciz ve çaresiz olduklarını telkin etmek hedefine de hizmet ediyor. Ama, tarihte, 'Moğol İstilâsı' ve benzeri nice büyük badireleri atlatmış olan Müslüman halklar, hâlâ hayattadırlar; ama, Moğollar nerede?

*

NASRULLAH'IN ÖLDÜRÜLMESİNE; BAZILARI, SİYONİSTLER GİBİ SEVİNMİŞ; HAYRET!.

Nasrallah'ın öldürülmesi üzerine, 29 Eylül tarihli yazımızda, 'Nasrallah, kendi mücadele çizgisi istikametinde korkusuz ve kararlı mücadele veriyordu; onun öldürülüşünün etkisi nesiller boyu devam edip duracak ve Filistin dâvasında önemli bir isim olarak herhalde hayır- dualarla anılacaktır. Onun hele de 2006'da, Siyonist İsrail rejimi güçlerini, 34 gün süren bir savaşta ağır bir yenilgiye uğratışı, onu ve teşkilatını Siyonist rejim için, bir korkulu rüya haline getirmişti' dememizden bile rahatsız olanlar görüldü..

Kimileri de mezhep farklılığından kaynaklanan bir takım silahlı mücadeleler etrafında Nasrallah'ın etkisini hatırladılar.. Biz de o yazıda, o konulara işaretle, 'Bu konuda, 'Lübnan Hizbullahı'nın da bir takım eleştiriler dışında -yazık ki- kalamadığı ve bunun için zaman-zaman bazı tartışmalar içinde yer aldığı da biliniyor.' dediğimiz halde, bazıları bununla yetinmemişler. Hatasız insan arayacak olursak, bırakalım başka dünyaları, Müslüman coğrafyalarındaki yöneticiler arasında bile kaç pak sima bulunur?

'Emperyal-şeytanî güçler aralarındaki bütün geçmiş ihtilâf ve düşmanlıkları unutup, Müslüman halkları sıkboğaz etmek isterken; Müslüman dünyasının hâlâ, bütün enerjisini iç sürtüşmelerde harcayan 'avare kasnak' durumu sergilemeleri, aralarındaki etnik, mezhebi veya coğrafî ihtilafları esas almaları, en çok da İslâm düşmanlarını memnun ediyor.' cümlemiz yanlış mıydı, yoksa?

*

Bir diğer hassasiyet ise, daha farklı.. O yazımızda, '(...), başta İran olmak üzere, bazı diğer ülkelerdeki lider kadroların, karşılaşılan bu gibi darbeler karşısında, hemen, 'Gereken karşılık verilecek, ezici Sûresi'nde darbeler vurulacaktır..' gibi, iddialı sözleri söylemeleri de bir diğer zaaf.. (...) Kur'an-ı Kerim bize, Saff bize, (2. âyette, meâlen) 'Yapamayacağımız şeyleri söylemememizi' emrediyor..' demiştik.. Bu hatırlatmamız üzerine, 'Sen İran liderliğine mi yol gösteriyorsun?' diyenler bile oldu..

Eleştiriler olabilir elbette, esasen eleştiri olmazsa, onu yadırgamak gerekir. Ama, hakkı ve kaleminin haysiyetini korumak isteyenler, birilerinin beğeni veya alkışı veya birilerini yerle bir etmek için kullanmazlar. Bu açıdan, biz de, inşallah, 'Hakk'ın itibarını, halkın iltifatına fedâ etmeyenlerden'izdir.

*

SUUDİ VELİAHDİ YALNIZ DEĞİL!.

Bu arada, bir diğer konuya da değinelim.. HAMAS'ın 7 Ekim 2023- Aksa Tufanı'ndan hemen Tel-Aviv'e koşan ve 'Ben buraya bir Yahudi olarak geliyorum' diyen Amerikan Dışişleri Bakanı Blinken'a, Suudi Veliaht'ı Muhammed Bin Selman'ın, 'Nüfusumuzun çoğu genç ve Filistin Meselesi hakkında pek bilgisi yoktu. Bu çatışmayla ilk kez tanışıyorlar. Filistin meselesi şahsen umurumda mı? Değil ama, halkım umursuyor." dediği dünya medyasına yansıdı. 4-5 gün oldu, MBS ve Suud rejiminden bir yalanlama veya açıklama da gelmedi..

*

Bu da, Müslüman dünyasının bir diğer faciası.. Halklarının ekseriyeti Müslüman olduğu için, 'İslam ülkesi' diye anılan 56 ülkenin liderleri içinde, MSB'nin bu konudaki benzerleri o kadar çok ki..

Müslüman dünyası nasıl birlik olabilir?

Ama, çare yine de bulunabilir.. Bugün 'Haçlı+Siyonizm' saldırganlığının karşısında, bu oldukça buhranlı durumda, dünyada yeni dengelenmelere vesile olabilecek bir 'konfederasyon' yöntemi bile etkili çare olabilir.. 'İslam Birliği ideali' için, yakın bir gelecekte hayalci olmamak gerekse de, ilk planda, özellikle Türkiye, Pakistan, İran, Mısır ve daha sonra da, katılmak isteyen diğer ülkelerin, Avrupa Birliği örneğinde olduğu üzere, iç hukuklarında serbest; uluslararası hukuk açısından ise, devlet niteliklerini devam ettirerek; ama, ortak dış siyaset, ortak savunma, ortak pasaport ve ortak para birimi gibi konularda bir 'konfederasyon' kurarak, 500 milyonu aşan bir nüfusla, dünya dengelerini zorlayacak büyük bir güç oluşturmaları bir ihtiyaç değil, bir zarurettir..

Ateş çukurunun kenarından…
4 Ekim 2024 Cuma

30 Eylûl Pazartesi günkü yazımda, Karadeniz kıyılarından, ve özellikle Samsun'dan esintiler yansıtmaya çalışmış ve yazının ikinci bölümünü de 4 Ekim Cuma gününe bıraktığımı belirtmiştim. Çünkü, dünyada çok büyük gelişmeler oluyordu.

Aslında bugüne bıraktığım yazıda da özellikle Samsun, Bafra ve Vezirköprü'de, o yörelerdeki Müslümanlar arasında kanaat önderi durumunda olan ve katılımcı şahsiyetlerin 25 civarında olduğu gruplarla yapılan ve her birisi 3-4 saati bulan sohbetlerde konuşulan konu, ülkenin içinde bulunduğu günlük sosyo-ekonomik meselelerden öte, dünya Müslümanlarının en temel meseleleri olan bugünkü başsızlık ve çaresizliğin pençesinden nasıl kurtulabileceğimiz etrafındaydı.. Bunu sadece o bölgede değil, Anadolu'nun hemen her yerinde müşahede etmek mümkün..

Bir diğer konu da, alev dalgalarının yüzümüze vurduğu bu ateş çukurunun , bir bölge savaşıyla da sınırlı kalmayacağı ve bir Dünya Savaşı'na dönüşeceği ihtimali idi.. Hani, 'Birinci Dünya Savaşı'na girilmeyebilirdi..' gibi farazî yorumlar yapılır ya, şimdi de, benzer yorumlar yapılıyor ve amma, her neresinden bakılsa, 7-8 milyonluk bir Yahudi nüfusuna sahib Siyonist İsrail rejiminin bir mahalle kabadayısı ve çete örgütü havasında, 2 milyara yaklaşan dev bir nüfusa sahip bütün Müslüman dünyasına meydan okuyor durumda olması karşısında, Müslümanların elinin-kolunun bağlı kaldığının acısı dile getiriliyordu..

Ama, şu noktaya herhalde daha fazla dikkat edilmesi gerekiyor.. Evet, medya organlarında, tv. ekranlarında, en barbar usûllerle, 60-70 bine yakın sivil-savunmasız insanların kanını döken Siyonist İsrail çete rejiminin zulümleri devamlı anlatılıyor, gösteriliyor; ama, bu konunun aslında küçücük İsrail rejiminin işi olmadığı, aslında konunun, Müslüman coğrafyalarına yönelik , yeni bir 'Moğol İstilâsı' ve yeni bir 'Haçlı İstilâsı' durumunda olduğu gerçeği, büyük halk kitlelerinin dikkatine yoğunluklu olarak sunulmuyor ve büyük kitleler hâlâ konuyu küçücük İsrail'in cinayetleri olarak değerlendiriyor. ..

Halbuki, , 2003'de, Amerika, Saddam Irak'ına karşı saldırıya geçerken, o dönemin Amerikan Başkanı George W. Bush, çok net olarak, o saldırılarının gerçekte bir Haçlı Seferi olduğunu söylediği gibi; şimdi bütün Müslümanlara karşı en modern silahlarla harekete geçirilen ve adına savaş bile denilemeyecek tarihte emsali az bulunur barbarlıkların temelinde de o Haçlı Seferleri'ndeki anlayışın olduğu ap-açık ve üstelik de, Siyonist Yahudilerin asırlarca hayalini yaşadıkları 'arz-ı mev'ûd' (vaad edilmiş topraklar) inancıyla kol kola vaziyetteler.. Halbuki bu Haçlı Dünyası, Yahudileri asırlarca, Hz. İsâ Mesih Aleyhisselam'ı, Roma İmparatorluğunun Filistin'deki valisi Pilatos'a, ağır baskılarla çarmıha gerdirerek öldürttükleri inancıyla, 'lanetli kavm/ mel'unlar sürüsü' olarak niteliyor ve Yahudilerin, Hristiyan toplumlar içinde 'getto' denilen , iç-kale durumundaki surlarla çevrili mahallelerde yaşamasına bile razı olmuyorlardı..

Ama, İkinci Dünya Savaşı sonunda, başta savaşın galibi olan Haçlı Dünyası, olmak üzre, bütün galip güçler bünyelerine bir kanser uru gibi yapıştığına inandıkları Yahudileri kendi toplumlarından uzaklaştırıp onları Müslüman dünyasının başına tebelleş etmeyi denediler ve Müslüman coğrafyalarını Mayıs-1948'de, İsrail adı verilen bir Siyonist Yahudi rejimine peşkeş çektiler..

*

Sözün burasında, Amerikan Başkanı Joe Biden'ın daha 1 yıl önce, en gelişmiş bombardıman uçakları ve diğer silahlarla yüklü olan iki uçak gemisi ile geldiği ve 75 yıldır bütünüyle Siyonist Yahudi işgali altındaki İslam toprağı Filistin'de,18 Ekim 2023 günü, 'Eğer burada İsrail adında bir devlet kurulmasaydı, biz Batı dünyası olarak, burada, böyle bir devleti yine kurardık..' ve 'Biz buradayız, biriz, beraberiz ve gidici de değiliz ve buraya müdahale eden olursa, bertaraf ederiz..' şeklindeki sözleri tekrar hatırlanmalıdır.

*

Bu sözler, en azından, şu son günlerde ısrarla, Müslüman halkların hücrelerine, iliklerine daha bir işlenmeliyken, konu sadece İsrail sanılmaya devam ediyor, nice çevrelerde.. Evet, karşımızda İsrail adlı bir kuduz yaratık, ya da, Hristiyan dünyasının kendi bünyesinin içinden söküp Müslüman coğrafyalarına fırlattığı bir kanser uru bulunuyor.. Ve bu muzır varlığın zarar görmesini de asla istemiyorlar, bütün emperyal-şeytanî odaklar.. Sadece Amerika değil, -bir kaç insaflı siyasî lider dışında- bütün Batı Dünyası, işbu Siyonist katiller sürüsünün en barbarca zulmünü sürdürmesinin onun en tabiî hakkı ve bunun için, kendisine tehlike olarak gördüğü her şeyi ve her yeri ezip geçmesinin onların hakkı olduğunu ısrarla vurguluyorlar..

Ve Siyonist Yahudiler de, bu en barbarca usûllerce sergiledikleri cinayetlerinin, inançları adına, Tevrat'a nispet ettikleri ve ellerindeki kutsal kitaplarında, özellikle de İşayâ/ Yeşayâ bölümünde verilen emir ve haberlere uygun olduğunu söylüyorlar.

Müslüman dünyası ise hâlâ, konunun asıl görülmesi gereken bu tarafı yerine, İran'ın ve Lübnan Hizbullahı'nın mezhebî farklılıklarından dolayı yaşanan nice acıları, tam da, Nasrullah ve en seçkin yüzlerce seçkin , kumandanının Siyonist Yahudi çetelerine katledilmesinden sonra, Nasrullah'ı lânetlemekle meşguller.. Sanki bu farklılıklar bu yolla bertaraf edilebilecekmiş gibi..

*

Joe Biden ise, daha dün açıkça, 'İran'ın Salı günü İsrail rejimine fırlattığı 200 füze saldırısının İran'a ağır bedeller ödettireceğini ve bölgede 43.000 kadar ABD kuvveti konuşlandırıldığını, USS Abraham Lincoln uçak gemisinin hazır beklediğini ikinci bir uçak gemisi grubunun da önümüzdeki hafta içinde mıntıkaya geleceğini söyledikten sonra, "Saldırganlar etkisiz kaldı ve beklediğimiz küstah saldırıyı önceden tahmin ederek, ABD ile İsrail arasındaki yoğun planlama da İsrail askeri kabiliyetinin ve ABD ordusunun kanıtıdır..

Yanılmayın: ABD, İsrail'i tam, tam, tam olarak destekliyor." diyordu.

Daha ne desin?.

Fransa Başkanı Macron da, 'İran füzelerinin yolunu kesmek için güçlerini seferber ettiklerini' açıklıyor..

*

Bir kısım Müslümanlar ise, hâlâ ve hâlâ, düşmanı sevindirecek şekilde, iç-meselelerle uğraşmayı önceliyorlar ve dünya, ateş çukurunun kenarındayken bile, şeytanî güçlere gedikler açmaya çalışıyorlar; mümin ferasetinin nasıl olması gerektiğini idrake yaklaşmıyorlar..

*

İslâm'ın savaş ahlâkının gösterilmesi, elbette sadece biz Müslümanların vazifesidir
6 Ekim 2024 Pazar

(Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütundaki bir diğer 'Hasbihal'e daha, muhterem okuyucuları selamlayarak başlıyoruz.)

*Kayseri'den Mustafa Şengüler diyor ki: 'Filistin, Gazze, Batı Şeria..' derken; haber programlarında ekranlarda gördüklerimizden kaynaklanan acılarımız yüzünden, 1 yıldır zihinlerimiz, duygularımız, değerlendirmelerimiz, allak-bullak oldu..

Biz ekranlardan yansıtılan görüntülere bile tahammül edemezken, o barbarlıklar karşısında, mazlum Filistin'in savunmasız çocuklarının, annelerinin, savunmasız ve çaresiz yaşlı insanların çektiklerini zihnimizde tasavvur etmeye çalışırken bile mecalsiz kalırken, o çocuklar, o anneler, o yaşlılar nasıl tahammül ediyorlar?

*

Sonunda Lübnan Hizbullahı'nın lideri Hasan Nasrallah'ın ve hemen hemen bütün üst derece komutanlarının öldürülmesi ve devamında da, Siyonist çete rejiminin Güney Lübnan'ı da işgale kalkışması ve sonra da Beyrut'u Gazze'ye çevirmek yolundaki ağır bombardımanları..

Ayrıca, Nasrallah'ın ardından, onun hem de Siyonist çetelerce katledilmesi ardından, onun günah defterlerinin açılması şeklindeki davranışları, ve gerçekten de olan-bitenleri anlamakta -kavramakta idrakimiz zorlanıyor.. Siyonist çetenin Gazze'den sonra şimdi de Lübnan halkını, bombardımanlar altında kalmamaları adına, evlerini terk edip başka yerlere gitmeleri için, yüzbinler halinde perişan ediyorlar.. O ailelerin korku ve çaresizlik içinde sağa-sola kaçışmalarını gördükçe, bir çok gerçek savaş sahnelerini de seyretmiş birisi olarak, sivil halk kitlelerini böylesine alçakça çaresizlik girdabına atmaları karşısında, her yaş grubundan insanlar olarak gözyaşı döküyoruz. Yüz binlerce evde de aynı gözyaşları döküldüğünden eminim.. Ama, Mehmet Âkif'in, 'Utandım ağlayarak , ağladım utanmayarak..' şeklindeki mısraı geliyor aklıma.. Çünkü, Müslüman dünyası çaresiz..

Ben geçmişte, Yahudilerin asırlar boyu çektikleri çileleri yansıtan Exodus ve benzerlerini ve Hitler Almanya'sının 'temerküz / toplama kampları'ndaki uygulamalarına dair nice filmleri seyretmiş birisi evet onlara acırdım.. Ve iftiharım şu olurdu ki, 'Bu Yahudilere , Allah'ın masum kulları karşısında, biz Müslümanlar başka inanç kitlelerinden farklıyız, onlara insan gibi kucak açmışız..' derdim.. Bu gün ise, anlıyorum ki, Yahudiler, başkalarından asırlarca gördükleri zulümleri, kendilerine kucak açmış Müslümanlara karşı tatbik ediyorlar; üstelik de kendilerini asırlarca ezmiş ve lanetlemiş olan Hristiyan toplumlarla işbirliği yaparak.. İnsaniyetin bu şekilde cezalandırılması şeklindeki bu ihanet karşısında söyleyecek söz bulamıyorum..'

--Evet, bu okuyucumuzun yazdıklarında bir insaniyet tablosu ve o insanlığa karşı en barbarca yöntemlerle sergilenen hıyanet, çok çarpıcı şekilde ifade edilmiş.. Ve ilave edelim; onlar ne kadar zulmederlerse etsinler; biz, onlara galip geldiğimiz zaman, İslam'ın bize emrettiği adalet ve insaf ölçüleri içinde muamele etmekten asla uzaklaşmayacağız. Çünkü, onlar bize değil sadece sivillere, hatta bize karşı savaşanlara bile nasıl davranacağımızın ve savaş ahlâkının da ölçülerini Kur'an-ı Kerîm'den ve Resul-ü Ekrem (S)'in uygulamalarından alırız..

*Urfa'dan Hasan Huseyn Yardımcı diyor ki: 'İsrail rejimi ve İran arasındaki gerilim, hele de Nasrallah ve diğer seçkin kumandanlarından onlarcasının katledilmesinden sonra, İran'ın radara görülmeyen Fettah füzelerinden yüzlercesini fırlattığını ve bunlardan bir kısmının ABD ve Fransa tarafından, daha Suriye ve Ürdün hava sahasındayken vuruldukları açıklanmış olsa bile, İsrail rejiminin 'demir-kubbe' isimli ünlü hava savunma sisteminin bunları yakalayamadığını bizzat İsrail rejimi de kabul ediyor. Ancak, bunca füzelerin vurduğu hedeflerde ne gibi hasarlar oluştuğu hiç bildirilmiyor.. O zaman, bu haberlerin gerçeğini nasıl öğreneceğiz?

--Bu okuyucumuza belirtelim ki, bu gibi durumlarda, taraflar uğradıkları zarar ve gördükleri hasarları, toplumlarının 'hâlet-i rûhiyesi'nin / psikolojisinin bozulmaması için açıklamayabilirler. Bu tabiîdir. İki taraf arasında 1980-88 arasında cereyan eden ve 1 milyona yakın insanın can verdiği İran-Irak Savaşı'nda Saddam Irak'ı, Tahran'a füze atar ve bazen 100'den fazla insan can verdiği halde, 'Bir-kaç kişi hayatını kaybetti, biraz da yaralı..' diye verilirdi haber.. Savaşların psikolojik alana yansıtılması, ekseriya, böyle olur.

*Maraş'tan M. Dilbirliği kardeşimiz de yurt dışında 'yapay zekâ' üzerine bir takım ilginç çalışmalarla ilgilendiğinden ve bu konunun Türkiye'de de ciddî olarak üzerinde durulmasından memnuniyetini belirtiyor, çalışmalara haber veriyor.

--Bu kardeşimizin , yurt dışındaki o çalışmalarından ilave haberlerini de bekleyeceğiz.. Evet, ülkemizde üstelik de İslami dünya görüşünün bağlıları arasından çıkan gençlerin, dünyadaki yenilikleri en ileri seviyede takip etmeleri gurur vericidir. Çünkü, 100 yıla yakın bir süre, okumuş ve diplomalı olarak, toplumun büyük kesimlerine hava attıkları halde hiçbir ciddî teknolojik yeniliği geliştirememiş olan laik kesimlerin, saçma-sapan ve en zalimane ve diktatörce uygulamalarla kendi aslî kültürel temellerinden de uzaklaştırdıkları Müslüman halk kesimlerini , 'ülkenin geri kalmış olmasının sorumlusu' olarak gösterdikleri, bilinmeyen bir konu değil.. Ama, bugün, sadece bir örnek olarak belirtmek gerekirse, Selçuk Bayraktar isimli genç kardeşimiz, Müslüman halk kesimleri için büyük bir gururu.. O kadar ki, İHA, SİHA ve diğer insansız teknik icatlar alanında, bugün, Türkiye'nin, dünya pazarlarındaki payı, laik kesimlerin ağızlarını kapatan bir şekilde, yüzde 65'lere ulaşmış bulunmakta.. Diğer bütün dünya ülkelerinin payı da yüzde 35'lerde..

Bu vesileyle, Müslüman halkın gurur kaynağı olan Selçuk Bayraktar kardeşimizin geçen gün Adana'daki TEKNOFEST Fuarı'nda yaptığı konuşmadan bazı cümleleri buraya aktaralım:

"(...) Eski dünya ölüyor, yenisi doğmakta zorlanıyor. Şimdi canavarların zamanı." Dünya kurulmaya çalışılan yeni bir düzenin sancılarını yaşıyor. Ne yazık ki bu düzen, barış, adalet ve merhamet etrafında değil; güç, şiddet ve zulüm temelinde şekilleniyor.

Gazze'de masum siviller ve bebekler katlediliyor. Dünya ise bu katliamı maalesef ekranlardan izliyor. (...)

Ve dünya, tanrısı para olan ve diğer tarafta tanrısı olmayan bir taraf arasında seçim yapmak noktasına zorlanıyor.. (...)

Nükleer enerji geçmişte atom bombaları ile yüzbinlerce insanı öldürmek için kullanıldı. Benzer bir süreç yapay zekâ için de kullanılıyor. Yapay zekâyı, eğitimi tüm insanlığa ulaştırabilmek, sağlıkta çok daha fazla insana hizmet sunabilmek için kullanmak da mümkün.(...)

İnsanlık bilgiyi, binlerce yıl kulaktan kulağa anlattı. Kalemi keşfettiğinde ise bilimi hurafelerden arındırarak aktardı. Yapay zekâ da insanlık için bir kalem. Yapay zekâ etik ve ahlâkî öğelerle şekillendirilirse insanlık için bir dönüm noktası olabilir. Aksi halde insanlık için karanlık olur. (...)

Kendi içinde birliği sağlayamayanlar düşmanla nasıl savaşır?
7 Ekim 2024 Pazartesi

Çeşitli grup, cemaat, tarikat veya mezhepler halinde bir topluluk düşünelim..

Normal olan budur..

Bir de, bir toplumu teşkil eden insanların dünyaya bakış ve kavrayışlarının, zevklerinin, karakter farklılıklarının ortadan kaldırılıp, bütün insanların tek tip bir eğilim içinde olmalarını, aynı tüfeğin namlusundan atılacak tek tip mermi gibi olmasının sonuçlarını düşünelim..

Her insan toplumunun değil, hattâ her ferdin ve ruhî eğilimleri, huy ve karakter yapıları, duygu dünyaları , heyecanları, tefekkür tarzları, -milyarlarca insanın parmak izi farklılığında olduğu gibi- farklı farklıdır ve tek tip insanlardan oluşan toplum modellerinin nelere mal olduğu tarih boyunca acı tecrübelerle denenmiştir..

Tek tip bir toplumu, herkesin kendi belirledikleri dayattıkları ölçüler içinde yaşaması ancak diktatörler isteyebilir.

Birinci Dünya Savaşı sonundaki yeni dünya dengeleri karşısında, Almanya'da Adolf Hitler'in, Rusya'da Stalin'in, İtalya'da Mussolini'nin, İspanya'da Franco'nun ve bizde de Kemalistlerin, 'kurşun asker' şeklinde tek tip bir toplum modeli oluşturmayı hedefleyen 'toplum mühendisliği' çabalarının; İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra da Mao Çini'nde, Pol Pot Kamboçya'sında, Castro Küba'sında denendiğini hatırlayabiliriz.. Son 50-60 yılda ise, Kaddafi Libya'sında ve Saddam Irak'ında ve (Baba-Oğul) Esed Suriyesi'nde ve bir ara, Güney Yemen'de kurulan Marksist rejim uygulamalarında da 'tek tip toplumlar' oluşturulmasının denendiğini ve hepsinin de tamamen veya kısmen çöktüğünü göz önüne getirebiliriz..

*

Elbette, 1850'lerde Mihail Bakunin gibi anarşist Rus filozoflarının hayaline göre, 'hiçbir kuralın olmadığı, anarşik bir toplum düzeni' de oluşturulmak istenmiş, ama, bu, her türlü düzen ve kuralı reddeden 'nihilist' bir anlayışın kurulabilmesi için de, bir takım kurallar konulmasının kaçınılmazlığı kısa zamanda anlaşılmıştı.

*

Bu konuya değinmek neden mi gerekti?

İslâm da beşer/ insan için, vazolunmuş bir sosyal hayat sistemidir.

Sadece, 'ferden veya cemian ibadetler, dualar yapılan bir âyin sistemi' değil; evet, bütün insanlığa, 'sadece Allah'a ibadet edilmesini, insan hayatına şekil vermeye kalkışan başka her türlü inanç veya düşünce sistemlerine 'Lâ!' /Hayır!' denilmesini, hayata şekil vermeye kalkışan ve ilâhlığa soyunan her türlü güç ve inançlara 'Lâ ilâhe illallah..' (Allah'tan başka hiçbir ilâh yoktur!) ölçüsünü, bir özgürlük manifestosu halinde ortaya koyan ve buna inanmak için kimseyi zorlamayan bir inanç ve hayat sistemidir bizim dinimiz...

*

Ama, Kur'an-ı Kerîm'in emirlerinin Hz. Peygamber (S) tarafından yorumlanışı ve O'ndan aktarılan uygulama/sünnet ve hadislerin, görüşlerin de, daha sonraki büyük âlimler /(ulemâ) tarafından yorumlandığı, farklı tefsirler yapıldığı da bir gerçektir.

Müslümanların büyük ekseriyetince 'Büyük İmam (İmâm-ı Âzam) olarak kabul edilen Ebû Hanife'nin de önceki yorumlara, yeni yorumlar /tefsirler yaparken, itirazlarla karşılaşınca, önceki müfessirleri kastederek, 'Onlar insandı, biz de insanız..' diye yeni yorumlar yaptığı bilinir..

Kezâ, İmam Şâfîî'nin de Medine'den Mısır'a gittiğinde, oradaki sosyal çevrenin farkları karşısında, Medine'deki bazı fetvâ ve yorumlarının Medine'ye göre olduğunu belirtip, Mısır'da yeni fetvâlar verdiği ve yeni tefsirler /yorumlar yaptığı' bilinmektedir..

Kezâ, bugün de mevcut ve küçük gruplarca kabul edilmiş olan Malikîlik ve Hanbelîlik mmezheplerininimamları olan İmam Mâlik'in ve Ahmed bin Hanbel'in yaptığı farklı yorumlar da, temelde farklı olmayan, asıl istikamette gidilecek yol konusunda değil, belki ara sokak farklılıklarının ortaya çıkardığı bir durumdur. Hattâ, bugün bağlısı kalmayan daha başka mezheplerin büyük âlimlerinin olduğu da bilinmektedir..

Ve bu ana cadde etrafındaki ara yollar farklılığına rağmen, bu mezhepler/ (gidilen yollar), kısaca 'Ehl-i Sünnet' olarak isimlendirilir.. Ama, bugün, Fas'tan Endonezya'ya kadar Müslüman coğrafyalarındaki 'Ehl-i Sünnet' toplumlarında bile birbirlerini yadırgayan çok farklı uygulamalar vardır, ama, bu durum, onları yine de aynı ana cadde etrafında tutmaktadır.

Yanî, temel kurallar korunması şartıyla, tek tip düşünmek veya, 'kurşun asker' hedeflenmiyor, insanın aklını, iradesini devre dışı bırakmayan geniş bir alan var.

*

Ama, bu genel tablonun dışında, İslam tarihinin ilk döneminde, Hulefa'y-ı Râşidiyn (4 Büyük Halifeler) döneminden sonra ortaya çıkan ihtilafların neticesi olarak ve özellikle de Hz. Ali taraftarlığı / (şiası) adına ortaya çıkan bir diğer akım daha vardır ki, 'Ehl-i Sünnet'in bu kesime bakışının ölçüsü, 'Allah'a, Kur'an'a ve Peygamber'e inanan, Ehl-i Kıble olan, Şehadet kelimesini getirenler tekfir edilemez' kuralı varken; bugün bu ölçüye riayet edilmeksizin, Müslümanların bütün enerjilerini iç sürtünmelerde harcamaları yolundaki bir dar görüşlülük veya dış tahriklerle daha bir körüklenmektedir.

Ve, 2 milyara yakın dünya Müslümanları içinde, 1,5 milyardan fazlasını teşkil eden büyük kitle bugün, hele de son 100 yıldır tamamen başsızdır.. Kendisini Hz. Peygamber'in ümmetinden olduğunu dünyaya her zaman ve mekânda, hattâ 'Ezân-ı Muhammedî' ile devamlı ilân eden büyük kitle , maalesef , başsız durumdadır ve bugünkü dünya düzeni içindeki perişanlıklarımızın temelinde

bu büyük noksanlığımız vardır.

Bu günkü dünya güçler dengesi arenasında eğer varlığımızı korumak ve bütün güçlerimizi, hakkımızı korumak için ortaya koymak istiyorsak, bu iç ihtilafı, emperyal güçlerin işine gelmeyecek şekilde, adalet ve insaf ölçüleri içinde ele almamız, halletmemiz gerekmektedir..

*

Ve, ayak sesleri giderek yükselen bir Dünya Savaşı ile karşılaşırsak, emperyal-şeytanî güçler, hiç birimizin mezhebine-meşrebine bakmadan, hepimize karşı bir topyekûn imhâ hareketine girişecek ve o zaman, ancak, 'Kelime-i Şehadet'i telaffuz edenlere el uzatmak ve onların uzanan ellerini tutmak gerektiğinin değerini anlayabileceğiz.. Bugün Filistin ve Lübnan'da olanlar, bunun işaret ve ihtarını vermektedir hepimize..

*

Önce, Recai Kutan ağabey için rahmet dileyiş..
9 Ekim 2024 Çarşamba

1959-60'dan beri ülkemizdeki siyasi hayatı ve Müslüman dünyasındaki bir çok siyasi kişi veya hareketleri anlamaya, tanımaya çalışmış birisi olarak, yeri geldiğinde, en dürüst siyasetçilerinden birisi olarak tanıdığımı her zaman kalbi itminan içinde dile getirdiğim Recai Kutan Ağabey'in ebedi hayat yolculuğuna çıkış haberini alınca.. Kur'an'ı Kerim'in emri mucibince, (Bakara Suresi, 156. Ayetinden, 'Biz şüphesiz her şeyimizle Allah'a aitiz ve Allah'a döndürüleceğiz.') mealindeki, , 'İnnâ lillah ve innâ ileyhi râciûn..' ayetini okudum..

*Bu vesileyle, gözümün önünde canlanan bir sahneyi aktarayım.. Recai ağabeyin Enerji Bakanı olduğu zaman dilimiydi; 1976'lardaydı, herhalde.. (O yıllarda, Millî Gazete'de günlük yazılar yazıyordum.) Bir Ankara yolculuğumda, fırsattan istifadeyle kendisini de ziyaret etmiştim, makamında.. Şimdi hayatta olmayan ve çok sevdiği-saydığı ünlü bir zât da gelivermişti o sırada ve, bir armatöre, 'teşvik kredisi' verilmesi için, Recai ağabeye, hatır baskısı yapıyor; 'Recai, ben bu işi hallederim, diye söz verdim' diye, ona ismiyle hitap ediyor ve Recai Ağabey'in de, 'Yapamam efendim, üstadım.. Kanunî şartları haiz değil!..' diye direnişini; muhatabının ise, onu azarlarcasına, 'Sizden zaten bir şey bekleyende hata..' diye kızgınlıkla orayı terk ediş sahnelerini hatırlıyorum.

*

Recai ağabeye, çıktığı bu ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin kendisine yoldaş olması niyazıyla..

*

Ve, çok önemli iki ayrı konu:

1-Dijital teknolojiye esir olmak..

Bir diğer konuya da kısaca değinelim: Anneler-babalar.. Çocuklarınızı 'insel' 'maniac'lığının tehdit edeceğini- ettiğini düşünebiliyor musunuz?

19 yaşında masum görünüşlü bir genç.. Etrafının dediğine göre, sessiz -sedasız birisiymiş.. Bir kasap dükkanında çalışıyormuş.. Yarım saat ara ile iki genç kadını katledip bedenlerini de, kasap dükkanındaki alışkanlığını hatırlatırcasına parçalara ayırmış.. Birincisini, o kadının Eyüpsultan'daki evinde öldürmüş.. Yarım saat kadar sonra da ikincisini, Edirnekapı'da benim ikamet ettiğim mekâna yakın bir yerde, surlara çıkarmış ve orada öldürmüş, onun bedenini de parçalamış..

O sırada kızın telefonu çalmış, telefonda annesi..

Bu 'maniac' ya da 'dejenere psikopat' kişi, telefonda 'kızın şimdi çok rahat diye karşılık vermiş, yerini de bildirerek.. Anne koşmuş oraya.. Denildiğine göre, o annenin feryatlarını duyan 45-50 kişi de orada birikmiş.. Anne, 'Kızım nerede, göster!..' diye yalvarmış, aşağıdan.. Bu genç kişi de, 'Al kızını..' demiş, annesinin önüne 15-20 mt. yükseklikten, kızın kestiği başını fırlatmış aşağı ve arkasından da, kendisini atmış, intihar etmiş..

Neresinden baksanız, dehşetli bir sahne..

Bu, 'İnsel' paranoyası, 'maniac'lığı veya psikopatlığı..

*

Ülkemizde de bir kısım gençlerin ilgi gösterdiği 'İncel şiddeti!" denilen bir sapkınlık cereyanı varmış.. Ve, internet sitelerinde bu cinayetleri alkışlayan ve intihar eden 'maniac'ın intikamının alınacağını yazan mesajlar.. Devlet, filanca kişiye bir saldırı olsa, hemen o siteleri mahkeme kararıyla yasaklıyor da, bu gibi çılgınlıklar niye takip edilmiyor?

*

'İnsel' terimi, 'dışlanmış erkeklerin kadın nefreti' için oluşturulmuş bir sapkınlık terimi..

"Incel", İngilizceden, "mecburi bekarlar" manasına gelen "involuntary celibate" kelimelerinin kısaltılmış şekli imiş..

Çirkinliği veya yoksulluğu dolayısıyla "kadınların kendisine asla yüz vermeyeceğini, onların sadece "yakışıklı", "zengin", "statü sahibi" erkeklerle birlikte olduklarını düşünerek 'kadın nefreti' söylemini geliştirmiş bir grup cereyanı.. Batı dünyasında gelişmiş, son yıllarda..

'Incel'ler için, uzmanlar, "Bu kişilerde, intihar etmek düşüncesinin bir saplantı halinde olduğunu; ancak, intihar ederken, birilerini daha götürmek eğiliminde olduklarını" söylüyorlar..

*

İnsanın hayatını kolaylaştırmak niyet ve gelişen teknolojinin geldiği nokta, dijital teknoloji olup, insanı, esir alıştır.. Küçücük yaştaki çocukların bilmemeleri gereken veya kaldıramayacakları konular, daha 3-4 yaşından itibaren çocukların elindeki cep telefonlarıyla, körpe dimağlara boca ediliyor.. Avrupa'da, 13 yaşın altındakilere, Amerika ise, 16 yaşın altındakilere, cep telefonlarının ancak veya internet sitelerinin sınırlı konularla kontrollü olarak verilmesi ve bunun nasıl olacağı yönünde çalışmalar yapılıyormuş..

*

Ama, bu meselenin sorumluluğu, her şeyden önce, anne-babalara ve aile içi eğitime kalıyor. Ve kontrole dayanıyor. Anneler babalar, çocuklarınızın sadece giyim -kuşamı, yiyecekleri veya diğer bedenî sağlık konularıyla değil; bunların yanında ve daha mühimi, onlara sadece anne-baba olarak değil, bir arkadaş gibi yaklaşıp, onların ruhlarına ve kalplerine verdiklerinizle -vereceklerinizle ilgilenmektir.. Yoksa, 'Benim oğlum-kızım melek gibidir, asla bir hata yapmazlar..' derken, hiç beklenmeyen veya beklenmedikleri noktalara çekiliverdikleri faciasıyla karşılaşmak kaçınılmaz olabilir..

*

Bir diğer konu ise..

2- Dünya Müslümanlarının 'çaresizlik çıkmazı', 'İslami birlik' ile aşılabilir- aşılmalıdır!

Siyonist İsrail rejimini bir 'kuduz' gibi, Müslüman coğrafyalarının kalpgâhı durumunda olan bölgemize salan Amerikan emperyalizminin oyununu bozmak için, çaresiz değiliz; bir daha söyleyelim..

Dünya güç dengelerini Pakistan, İran, Türkiye ve Mısır.. gibi, bölgenin 4 büyük devleti, Avrupa Birliği'nde olduğu gibi, uluslararası ölçülere göre devlet kimliklerini koruyarak, acilen bir konfederasyon ilân edip, dış politikada, savunmada, ekonomide, ortak kimlikli bir yapı etrafında, 500 milyonu aşan dev bir nüfus kitlesi ve coğrafyada, bir araya gelemedikçe, bu tablonun değişmeyeceği anlaşılmalıdır, artık.. Amerikan emperyalizminin Ortadoğu Şubesi veya 'fino'su olmaktan öte bir gücü olmayan Siyonist İsrail'e yaptırdıklarının, bölgemize ve Müslüman halklara karşı açılmış bir savaş ilânı olduğunun açıklanması halinde dünya güç dengeleri değişebilir.. Başka bir çözüm yolu ise hiç gözükmemektedir..

Yoksa, birbirleriyle bir araya gelemeyip, meşhur 'hikaye'deki 'üç öküz' örneğinde olduğu üzere, her birisinin diğerini canavarın önüne atmasındaki traji-komik durum bizim için de kaçınılmaz olur ve 800-900 yıl öncelerdeki Moğol ve Haçlı Seferleri'nde olduğu gibi, bütün Müslüman dünyası perişan duruma düşer..

Bu teklif ettiğimiz konu, aylarca ve uzuuun müzakereler istemeyecek kadar aciliyeti olan ve Allah'ın izniyle, bütün Müslüman halklar ve ülkelerde yeni bir heyecanı ve cihat ruhunu ve diğer umulmadık hayırlı neticeleri ortaya çıkarabilecek bir karar alabilme kabiliyetini gerektiriyor..

Yoksa, mesele, hem de ufacık bir 'Siyonist İsrail' barbarlığı eliyle, bütün şer güçlerinin dünyamıza, üzerimize abanması durumu ortaya çıkabilir ve bugün Gazze, Batı Şeria, Lübnan, Suriye, İran derken, yarın birer birer hepimiz aynı ateşin içine çekilebiliriz.

*

Emperyal-şeytani güçlerce, Müslüman dünyasına salınan bir ‘kuduz fino'..
11 Ekim 2024 Cuma

Emperyal güçlerce dünyaya 'uluslararası hukuk' diye dayatılan kurallar manzumesine bile asla aldırmayan ve hatta kendisi için tehlike olarak gördüğü her şeyi yok etmek hakkının hoş karşılandığı Siyonist İsrail rejimine bütün cinayet yollarının olabildiğince açıldığı bir dünya düzeni..

Sadece Gazze'yi, Batı Şeria'yı değil, bütünüyle Filistin Müslüman topraklarını 1948'den beri 76 yıldır gasp ve işgal eden Siyonist İsrail rejimi, kendisi için, kendi inanç kaynaklarına dayanarak, 'ayak bastıkları her yeri, kendilerine 'Tanrı' tarafından bahşedilmiş topraklar' olarak bilen ve sınırları net olmayan bir devlet anlayışıyla hoş görülüyor, BM Güvenlik Konseyi'nin '5'li Çete'since..

Şimdi, Siyonist rejim, Lübnan devletinin başkenti Beyrut'u tıpkı Gazze gibi, yerle bir etmeye girişmiş bulunuyor.. Yarınlarda sıranın Şam'a da geleceğini açıkça telaffuz ediyorlar. Ki, dilediği zaman, Şam'ı zaten bombardıman ediyordu. (Beşşar Esed ise, Başkan Erdoğan'ın, 'Tehlike sizi de kuşatacak.. Gel, aradaki soğukluk konularını görüşelim..' manasındaki çağrılarına hâlâ cevap vermiyor. Halbuki, Suriye bugün, kendileriyle ortak coğrafi sınırları olmayan Amerika'nın, Fırat'ın doğusunda; Rusya'nın, Fırat'ın batısında, Şam ve civarında ise İran'ın kontrolünde.. Kendisiyle 910 km. ortak sınırı olan Türkiye ise, terör odaklarının faaliyetlerini etkisiz hale getirmek için bulunduğu sınır bölgesindeyken, Esed rejimi, sadece Türkiye'nin çekilmesini istiyor.)

*

Lübnan'ı Fransız emperyalizminin ve kültürünün Ortadoğu'daki 'iskele başı' olarak gören Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, geçen hafta, 'İsrail'e silah sevkinin kontrol altına alınmasını' dile getirir- getirmez, Netanyahu'dan bir azar yiyip, 'Biz burada bir medeniyet savaşı veriyoruz, sen ise neler söylüyorsun; yazıklar olsun..' sözlerini işitince, hemen çark etti ve 'Yanlış anlaşıldım, affederseniz..' deme gereğini duydu..

Ama meselenin özü, tekrarlayalım, Müslüman coğrafyalarının kalpgâhı mesabesinde olan bu coğrafyaya bir zehirli hançer olarak saplanması planında gizlidir. Ki, bunu, 1 yıl önce bugünlerde, 'Aksa Tufanı' karşısında perişan olan Siyonist İsrail rejiminin yanında olduklarını göstermek için, hemen yüzlerce bombardıman uçakları ve en gelişmiş silahlarla dolu iki uçak gemisiyle Doğu Akdeniz'e gelen Amerikan Başkanı Biden, 'Burada, İsrail adında bir devlet kurulmuş olmasaydı bile, biz Batı Dünyası olarak burada böyle bir devleti yine kurardık..' diyerek en net şekilde söylemişti..

Müslüman dünyasının 800-900 sene öncelerde Moğol İstilası'yla baştan başa çiğnenen ve sonra de Haçlı Seferleri'yle perişan edilmek istenen ve kendilerinin düşman kutbu olarak gördükleri İslam Milleti'ni bir daha ayağa kalkamaz hale getirmek umuyla yapılan nice savaşlardan sonra, İkinci Dünya Savaşı'nın galip devletleri, Yahudilerin 2 bin yıldır devletsiz olduklarına daha fazla tahammül edemeyeceklerini' söyleyerek, Siyonist Yahudileri bir devlete kavuşturmak fikrinde birleşmişlerdir.

Bu günlerde, eski Amerikan Başkanı -belki, 25 gün sonra yeniden Başkan seçilecek olan- Trump'ın, Gazze için, 'Doğu Akdeniz'de, Monaco gibi, yeni bir merkez'in (yani uluslararası kumar ve eğlence merkezi oluşturulması'; evet, 'İslami Mukavemet Hareketi' (HAMAS'ın) merkezinin bir 'uluslararası fesat yuvası' haline getirilmesini ifade etmesi; İsrail'in gerçekte Amerikan emperyalizminin Ortadoğu Şubesi ve hatta bir 'kuduz fino'su olduğunu bütün dünyaya bir daha sergiliyor.

*

Ve cevabı aranan soru: 'İsrail, İran'ı ne zaman vuracak?'

Geçtiğimiz aylarda, çoğu kimsenin sorusu şu şekildeydi: 'İran, cevap vereceğim, vuracağım..' diyor, ama, bir türlü vurmuyor.. Böyle ciddiyetsizlik mi olur?' laflarını ediyorlardı. Halbuki, hiçbir devlet , iç veya dış kamuoyunun istek ve beklentileri için askeri harekat yapmaz..

Sonunda İran, (ses hızının çok çok ötesinde) hipersonik denilen ve saniyede hızı 700 metreyi aşan ve bu özelliğiyle radarlara da gözükmeyen 'Fettah' füzelerinden yüzlercesini fırlattı.

İsrail, bunların etkisiz olduğunu iddia etti, Yahudi halkını panikletmemek için..

İran lideri Seyyid Ali Hamaney, geçen haftaki Tahran Cuma Hutbesi'nde, o cevabın, 'İsrail'e verilecek cevabın en hafifi olduğunu' söylemişti.

Şimdi de, günlerdir, İsrail rejiminin ne zaman ve nasıl cevap vereceği konusu dillerde.. İsrail çete rejimi de, elbette, iç veya dış kamuoyu istiyor diye karşılık verecek değildir ve kendi geleceğinin hesabını yapacaktır.

Ama, açıktır, aldığı-alacağı kararları Amerika'nın kararıdır.. Biden, İsrail'e, 'İran petrol bölgelerini vurma..' derken; Trump, 'İran'ın nükleer merkezlerini vur!' diyor.. Öteki aday Kamala Harris de ondan geri kalmamaya çalışıyor.

Ancak, İran da, 'karşılığımız çok daha ağır olacaktır..' diyor.

İran'ın füzelerinin artık önlenemez olduğu ortada olduğuna göre, 'İran, yoksa, nükleer başlıklı füzeler mi kullanacaktır?' korkusu, dünyayı sarmış bulunuyor.. Ki, İngiltere'nin 9 Ekim tarihli The Telegraph gazetesi, bu korkuyu , 'İran, İsrail'in 'Demir Kubbe' denilen ünlü savunma sistemini aştığına göre, çok daha ağır cevaplar verebileceği'ne dikkati çekerek ifade ediyordu, bir makalesinde..

Evet, dünya, bıçak sırtında bulunulan bir büyük buhran karşısında ve yeni bir Dünya Savaşı'nın eşiğinde...

Biz her şeyin hayırlısı için dua ediyoruz.

'Mevlâ, görelim neyler..'

.Bu ırkçı yaklaşım ve anlayışlar, ‘Ben ‘İslâm Milleti'ndenim..' diyenlere asla yakışmaz..
13 Ekim 2024 Pazar

(Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, muhterem okuyucuları selamlayarak başlıyoruz.)

*Almanya'dan Mahmut Ören diyor ki: 'Siyonist İsrail rejimi, Gazze'den sonra şimdi de Lübnan'a saldırıyor.. Sıranın başka coğrafyalara da geleceğini gizlemiyorlar..

Ve, amma ilginç olan şu ki, 35-40 senedir Beyrut'ta yaşamakta olan, TC vatandaşı olan ve Türkçeyi az olsa konuşabilen Türkiyeli ailelerin bir savaş gemisiyle Türkiye'ye getirilmesi üzerine, İslam kardeşliğinden habersiz, nice ensesi kalınlar, 'millet burada aç iken, Arapları getiriyorlar..' diyorlar.. O ateşin içinden, illâ TC vatandaşları olmasına bile bakılmamalı, o ayrı, ama, bu ırkçılar, o kadar gözü dönmüş durumdalar ki, aslen Türkiye'den gitmiş olanlara bile tahammül edemiyorlar..

Biz de, yarın, bir Dünya Savaşı çıkacak olsa, Almanya'da 4 milyondan fazla Türkiyeli olarak ülkemize dönecek olsak, bu kalas tipler, hele de çocuklarımızın Almancayla karışık kırık Türkçelerine bakıp, 'bunlar Türkçeyi bile unutmuşlar..' diye, demek ki bizi de almak istemeyecekler..

--Evet, bu okuyucunun yazdıklarına şahsen de rastlıyorum, toplum içinde ve onların hemen tamamı, kalburüstü kimseler ve rahatlarının bozulacağından korkuyorlar.. Bu kadar ırkçı ve insanlık dışı eğilimli olanlara sessiz kalmamak gerekiyor..

*ABD'de öğretim üyesi olan bir okuyucumuz da; 'Biz Müslümanların da bazı konularda, Netanyahu'ya onun anlayacağı dilden karşılık vermemiz gerekir' diyor; onun, 'Elimizin ulaşmayacağı yer yoktur diye..' tehdidine karşı, bizlerin de, Siyonist çetenin barbarlıklarına karşı hep seyirci kalmayacağımızı ve bizim de ulaşamayacağımız yerin olmadığını söylememiz gerekir.. Bununla sadece Siyonist çetenin işgalindeki toprakları kastetmiyorum. Çünkü, Siyonist Yahudiler sadece orada değiller..' diyor.

-- Evet, bu kardeşimizin yaptığı hatırlatmayı görmezden gelmemek gerek.. Çünkü, Siyonist İsrail rejiminin kanunlarına göre, 'dünyanın her neresinde olursa olsun, her Yahudi, bulunduğu yerde, İsrail'in askeri durumundadır.'

Buna kadınlar da dahil.. Kudüs ve Tel Aviv'de ve Siyonist rejimin tahakkümündeki bütün şehirlerde en sosyetik ve dekolte genç kadınlar bile, sağ veya sol kollarından, yere kadar uzanan ve yarı gizlenmiş vaziyette bir şeyler sarkıtıyorlar, bir güzellik unsuru gibi.. Biraz dikkat ederseniz, onların birer makineli tüfek olduğunu anlarsınız.. Yani, onlar da birer asker durumundadır..

Evet, Siyonist rejimde, -çocuklar hariç- bütün erkek ve kadınlar sadece silah eğitiminden geçirilmekle kalmıyorlar, bizzat silahlılar.. Yani, fiilen devamlı asker durumundalar..

--Evet, bu okuyucumuzun değindiği konu, aynen böyle.. O silahlı Siyonist Yahudi kadınlar, Filistinli ailelere, evlerini terk etmelerini, o yerlerin asırlarca öncesinden beri kendilerine ait olduğunu ve artık döndüklerini ileri sürüyorlar ve karşı çıkanları tarayıp geçiyorlar..

*Necmi Aslanyurtlu isimli ve üniversitede öğretim üyesi olan bir okuyucumuz da diyor ki: 'Lübnan Hizbullah Teşkilatı'nın lideri Nasrallah ve onlarca seçkin kumandanlarının bir-bir katledilmesinden sonra, bizdeki medya kuruluşları, hemen, İran'ın lideri Seyyid Ali Hamaney'in de saklandığını yazdılar. Ama, o, geçen hafta Tahran'da cuma namazında, gelip yüzbinlere Cuma İmamlığı yaptı, hutbe okudu, namaz kıldırdı..

Bu nasıl saklanmak?..

O tuhaf yorumları yapanlardan hiç birisi de bu haksız iddialarından dolayı medya kuruluşlarında özür dilemediler..

Bunlardan hemen her programa çağrılan birisi de, İmam Ruhullah Humeyni'nin yıllarca Paris'te kalıp, Fransız emperyalizmi tarafından eğitildikten sonra İran'a gönderildiği gibi acayip bilgiçlikler taslamaya devam ediyor..

Halbuki, Humeyni, Şah Pehlevi rejimine karşı 1964'deki ilk kıyamından sonra Bursa'ya sürülmüş, 1 yıl kadar kaldıktan sonra Irak'ın, medreseleriyle meşhur Necef şehrine gönderilmiş ve 1978'e kadar Ekim ayına kadar orada kalmıştı.

Ama, İran halkı Şah'ın zulüm düzenine karşı 1977 ortasında başlayan ve milyonların katıldığı dev gösterilerle ve silahsız milyonların 100 binden fazla kurban vererek yeniden başlattığı kıyâm'dan sonra.. Şah'ın Irak lideri Saddam'a baskı yapması üzerine, Irak'tan çıkarıldı ve Kuveyt Havaalanı'na bırakıldı. Humeyni, o havaalanında günlerce kaldı. Çünkü, Humeyni'nin , Müslüman ülkelerin liderlerine yazdığı mektuplara rağmen, Şah'la bozuşmak istemediklerinden, onlardan hiç bir cevap gelmiyordu.. Sonra, Fransa'ya giden bir uçağa bindirilmesi için, Fransa'daki bazı çevreler, o dönemin Fransa Başkanı Giscard d'Estaing'e müracaat ettiler.. O da, -hatıratında da belirttiği üzere- O'nun, Fransız uçağına alınmasına izin verdi.. Ekim-1978'den, Şubat-1979 başına kadar, Humeyni Fransa'da sadece 4 ay kaldı ve sonra İran'a dönebildi.. Hepsi bu..

Ben 'uluslararası ilişkiler' de okutan birisi olarak, halkımızın, hem de anlı-şanlı yorumcular eliyle, komşu ülkeler hakkında bile bu kadar kandırılmasına tahammül edemiyorum.. Bu kadar yalan-yanlış bilgilerin, hem de 'uzman yorumculuk' adına sunulamaması gerekir..'

--Evet, bu okuyucunun yazdıkları da böyle..

*

Bu arada Eylül ayında Samsun'a gidişimden sonra aldığım bazı mesajlardaki önemli hatırlatmalara değinmeliyim.

*Samsun-Kavak'tan Seyyid Ali Üzümcü diyor ki: 'Ağabey, geçenlerde Samsun'a gelmişsiniz.. Sonradan intibalarınızı yazarken, çocukluğunuzda inek otlattığınız yerlerin ne hale getirildiğini yazmamışsınız.. Bizim 30 hanelik köyümüzün hayvanlarına bile yetmeyen meralarının büyük bir bölümünde büyük bir 'yarı-açık cezaevi' yapıldı.. Ama, bizim hayvanların nerede otlayacağı hesaba katılmadı. Sonra da diyorlar ki, 'Hayvancılık öldü, halk tembel.. Halk hayvanlarını nasıl doyuracak meralar olmadıktan sonra?'

--Çok doğru söylüyor bu hemşerim.. Bu, sanayileşmenin en akıl almaz programlarından birine de işaret etmiş oluyor.. Çünkü, fabrikalar evet kurulsun, ama, verimsiz-kıraç mıntıkalarda ve yüksek yerlerde olmalı.. Nihayet bir defa yol açılır, müşkül bertaraf edilir.. Aksi halde, ziraate elverişli topraklar yok oluyor.. Yükseklere yapılan fabrikalar, sanayi tesisleri ise, hem fabrikaların dumanı da rüzgârla kayboluyor. Ama, ovalara yapılan sanayi tesislerinin zehirli havası ovaların, vadilerin üzerine bir gulyabani gibi çöküyor.

*Yine Samsun'dan Muhsin Köroğlu diyor ki: 'Sizin Samsun Üniversitesi- Mimarlık Fakültesi'nin, sayıları 70'i aşkın dev eski tütün hangarlarını yıkmak yerine, üniversite için dershane, laboratuvar, kütüphane vs.'ye dönüştürüldüğünü yazarken, dikkatinizden bir şeyin kaçtığını gördüm.. Bu çalışmalar, Star gazetesinin geçen seneki 'Necip Fâzıl Ödülleri' jürisi tarafından "Mimarlık Ödülü"ne layık görülmüştü.

--Evet, bu okuyucumuz haklı.. Ben o konuyu atlamışım demek ki.. Nitekim, bunları yazdıktan sonra, Star Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Nuh Albayrak Bey de, bu hususu hatırlattı ve Başkan Erdoğan'ı, o çalışmaları yürüten ekibe ödül verirken gösteren fotoğrafını da gönderdi..

.'Basîret'in en gerekli olduğu hassas bir zaman diliminde...
14 Ekim 2024 Pazartesi

'BİR KÜÇÜK BELEDİYE'NİN BAŞKANI' DİYE GEÇİŞTİRİLEBİLİR Mİ?

İktidar partisinden bir belediye başkanı.. Üstelik de Başkan Erdoğan'ı yetiştirmiş olan Rize'nin ilçelerinden birinde..

Bu kişi, Siyonist İsrail rejimini alenen desteklediği için de, Siyonist rejimin Filistin'de hele de son 1 yıl boyunca işlediği en barbarca usûllerle işlediği cinayetlerden dolayı dünya çapında boykot yapılması çağrılarına muhatap olan ünlü bir uluslararası yabancı firmanın kendi ilçesinde açacağı bir ticarethanenin açılış törenine davet edilmiş, o da gitmiş.. Bu duyarsızlığa karşı çıkan bir kişi de, söz konusu Belediye Başkanı'nın adamlarınca pataklanmış.. O kişi de o sahneleri izlemekle ve o açılışta bulunmakla birlikte, orada bir şeyler yemediğini belirterek, davranışının yanlış olmadığını söylemiş.. Mantığı, böyle..

O belediye başkanı, orada, kendi özel kabiliyetleriyle mi seçildi; yoksa, Tayyib Bey'in partisinin adayı olduğu için mi?

Eğer, Tayyib Bey'in partisinin adayı olduğu için seçildiyse, -ki, büyük ihtimalle o yüzdendir- o kişinin bu ölçüsüzlüğünün faturası da Tayyib Bey'e ve partisinin tüzel kişiliğinin hesabına yazılacaktır. Bu konuda, o kişi, 2 haftaya yakın zamandır, henüz en sert şekilde te'dib olunup, hattâ kendi saflarından atılmadıysa, bu durum bütün bünyeye bir duyarsızlık bulaştıracaktır.

Küçük- küçük tuğlalardan örülmekle birlikte, kocaman binalar da bütünüyle zarar görür.

*

BİR YÜKSEK BÜROKRAT'IN VAZİFE VE YETKİ ALANI NEDİR?

Bir resmî kuruluşun başındaki bir yüksek bürokrat yönetici..

Ülkesinin başka bir ülkeyle savaş durumuna sürüklenmekte olduğu gibi bir ihtimalin olduğu sırada ve kendisi de, ülkesinin dış siyasetinin en etkili ve yetkili bir ismi olsaydı, o zaman bile, kolayca söylenemeyecek bir sözü, başında bulunduğu bir yayın kurulunun başındayken, bir komşu ülke için, 'yapmaya başlayacağımız bir yayın' ile, 'o ülkeyi rahatsız etmek durumundayız, rahatsız etmek zorundayız..' diyecek kadar ağzına geleni söylemiş bulunuyor.. Kendisine sorulması üzerine de, 'Bir sürç-ü lisan oldu..' dediği, bildiriliyor..

İnanır mısınız?

Bu gibi, ne konuştuğunu bilemeyecek, sözlerini tartamayacak durumda olanların, o gibi makamlardan hemen uzaklaştırılıp görüşlerini, duygularını resmî sıfatı olmaksızın, medya kuruluşlarında söylemesinin yolu açılabilirse; ona kimse bir şey diyemez..

Bu, tehlikeli bir zihniyet tablosu oluşturuyor.. Hattâ , başkaları da bize öyle bir şey söyleyecek olsa bile, diplomasi, yetkisiz kimselere bırakılamaz..

*

VE, ZOR BİR 'KORİDOR' GEÇİŞİ: 'ZENG-İ ZÛR..'

'Zeng-i Zûr Koridoru', hemen her mahfilde sıkça konuşulan bir konu.. (Kısaca, Zengizûr deniliyor..)

12 -13 Ekim gecesi, Prof. M. Ali Büyükkara, Doç. Serhan Afacan, Dr. Hakkı Uygur'la birlikte, HT'de, Nevzat Çelik'in 4 saat kadar süren 'Doğu-Batı' isimli programındaydık İran üzerine.. Ve ister istemez 'Zengizûr Koridoru' da gündeme geldi..

Ancak, bu meselenin oldukça netâmeli bir mevzu olduğu ve bundan sonra da olmaya devam edeceği anlaşılıyor.

Daha ilginç olanı ise, geniş kitlelerin bu koridorun, geçidin ismini bilmekle birlikte ne olduğu üzerinde etraflı bir bilgisinin olmaması..

Konuyu tekrar özetleyelim:

1952'de Stalin zamanında Sovyet Rusya'nın Baltık ve Karadeniz sahilleriyle, Kafkaslar ve Orta-Asya'daki 16 kadar olan federe cumhuriyetlerinin sınırları yeniden belirlenirken, Ermenistan, Azerbaycan, Gürcistan gibi Kafkas cumhuriyetlerinin sınırları da o zaman belirlenmişti. Ancak, Ermenistan ve Azerbaycan'ın İran'la olan güney sınırlarını Aras Nehri teşkil ediyordu. Ancak, Azerbaycan Cumhuriyeti birbirinden ayrı iki parça halinde idi.. 87 bin km karelik büyük kitle, Hazar Denizi'nin batı sahillerindeydi. -Kıbrıs adasının üçte ikisi kadar- 6 bin km. kare olan büyüklükteki Nahcivan nahiyesi ise, Ermenistan'ın güneyinde, Aras Nehri ve İran'ın kuzeyinde, Azerbaycan'ın büyük kitlesinden 45 km. batıda, ve Türkiye'yle de 12 km. kadar ortak sınırı olan ve bugün 450 binden fazla nüfusu olan küçük kitle..

Sovyet Rusya zamanında bir sıkıntı yok denilebilirdi. Ama, 1991'de Sovyet Rusya dağılıp, ortaya 16 ayrı devlet çıkınca.. Rusya, asırlarca sonra, Güney Kafkasya'dan 700 km. kadar kuzeye, Kuzey Kafkasya'ya çekilmek zorunda kalmıştı..

Ve de Ermenistan ile Azerbaycan arasında, 100 yıl öncelerden gelen soğukluk ve hattâ husûmet yüzünden; Azerbaycan da, Nahcivan'a, ancak İran üzerinden ulaşmaya başlamıştı. Ancak, Azerbaycan'da Ebulfazl Elçibey gibi eski cumhurbaşkanları, İran'ın Azerbaycan eyaletinin de Azerbaycan Cumhuriyeti'ne katılması gibi idealleri dile getirmeye başlayınca.. İran'la arada bir soğukluk oluştu.. Üstelik, İran'ın 25 yıl öncelerdeki Dışişleri Bakanı Ali Ekber Velayetî, 'Eğer iki Azerbaycan'dan birisi diğerine iltihak edecekse, 25 milyonluk İran Azerbaycan'ı mı 7-8 milyon nüfuslu Azerbaycan Cumhuriyeti'ne mi, yoksa tersi bir iltihak mı olmalı?' deyince.. İpler daha bir gerilmişti.. Ve dolayısıyla, Azerbaycan Cumhuriyeti'nin idarî bakımdan kendisine bağlı Nahcivan'a gidiş-gelişi daha bir sınırlı olmaya başlamıştı..

Ermenistan'la Azerbaycan Cumhuriyeti arasındaki 44 günlük Karabağ Savaşı' Azerbaycan Cumhuriyeti'nin zaferiyle sonuçlanınca ve Türkiye, bölgede, eski düşmanlıkların terkedilip, 'İran, Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan ve Türkiye' arasında, 5'li bir 'ortak ekonomik bölge' ve barış bölgesi oluşturulmasını teklif edince.. Azerbaycan Cumhuriyeti ile Nahcivan arasındaki ve Ermenistan- İran ortak sınırının nasıl aşılacağı konusu halledilemedi..

Ve Türkiye, Nahcivan üzerinden, Ermenistan ve İran arasındaki 45 km'lik ortak sınırın, bir demiryolu ile Azerbaycan Cumhuriyeti'ne bağlanmasını teklif edince.. Azerbaycan'da heyecan uyandırdı, ama.. Bu demiryolu (ve de karayolu) 30-40 metre genişliğinde bir şerit halinde, kimin toprağından geçecekti?

Ermenistan kendi toprağından geçmesini istedi, İran da kendi topraklarından geçebileceğini.. Ancak her durumda, her iki ülke de gerekli gördükleri anda, bu geçiş vasıtalarını kontrol etmek hakkının kendilerinde olmasını istedi haliyle.. Ve, asıl ihtilaf buradan başladı..

Konu halledilemeyince, geçen ay Rusya lideri Putin, Bakü'ye geldi ve İlham Aliyev'le Zengizur Koridoru'nun açılması ve amma, güvenliğin, Rusya Barış Gücü tarafından sağlanması konusunda prensip olarak anlaştılar.

Bu, Rusya'nın, 35 yıl öncelerde, 700 km. kuzeye çektiği askerî gücünü, yeniden Ermenistan, Azerbaycan ve İran sınırına getirmesi demek oluyordu.. Bu durumu ise, hem İran kabullenmiyor; hem de Ermenistan ve onun sırtını dayadığı Amerika ve Fransa da istemiyor.. Kaldı ki, herhalde, Rusya'nın Güney Kafkasya'ya yeniden inmesini Türkiye de ihtiyatla karşılayacaktır..

Konunun bu 'jeo-stratejik' tarafını düşünmeyip de, sadece ekonomik menfaatler düşünülünce, özellikle bizdeki medyada konu, basit menfaat suçlamalarıyla geçiştiriliyor.. Kaldı ki, iki sene önce ölen ünlü Rus Türkolog ve siyasetçisi Jirinovsky, Putin'i, 'Türkiye bu koridoru aşarsa, taa Kırgızistan'a kadar uzanır ve Rusya'yı güneyden kuşatır..' diye ikaz etmişti..

*

'Zeng-i Zûr' , Farsçada 'zorlukla çalınan kaval, zil, çan vs..' mânâsına da geliyor. Evet, bu koridor çok çetin bir konu olarak duruyor Kafkasya'da..

.İnanç mücadelelerinde, küller içindeki kıvılcımlar yeni yangınlara dönüşür
16 Ekim 2024 Çarşamba

Lübnan Hizbullah Teşkilatı'nın, başta Hasan Nasrallah olmak üzere, en seçkin kumandanlarının kısa süre içinde arka arkaya katledilmeleri, elbette acı bir durumdu. O zaman, 'Biz bir ölür, binler halinde diriliriz..' şeklindeki sözü yazımın başlığı yapmıştım. Nitekim, dünyadan gidenlerin yerleri boş kalmadı elhamdülillah.. 'Bitirdik, söndürdük..' zannettikleri bir ateşin külleri içinden çıkan kıvılcımların yeni kor paralarına dönüştükleri görüldü.. Emperyalist dünya şaşkın.. Bu çetin mücadele ve mücahede daha da devam edecek, inşallah... Dahası, asıl mesele, 'yenmek-yenilmek'ten öte, her durumda, haklı noktada bulunabilmektir.

Tablonun gerçek mahiyeti, Siyonist rejimin medya organlarında'100'den fazla ölüm..' diye yazınca, derhal yayın yasağı getirildiğinden konu, tam olarak anlaşılamadıysa da, Pazartesi akşamı, Amerikan CNN kanalı, 'Hizbullah'ın ölümcül saldırısı, İsrail'in zayıflıklarını ortaya koydu..', 'Hizbullah'ın İHA'ları İsrail için güçlü bir kaçamak..' başlıklarıyla veriyordu. yorumlarını..

Diğer bir haber de, 'Amerika'nın İsrail'e yardım için, sahaya fiilen savaşacak asker göndereceği' şeklindeydi.. Bir diğer haber ise, Netanyahu'nun, 'Gazze'ye yapılan bütün yardım yollarını kesip, yüzbinleri aç bırakarak, bu yerlerden kaçmalarını sağlayacağı bir plan üzerinde çalıştığı' üzerineydi..

Yani, çağdaş ve modern firavunluk..

İsrail C. Başkanı Herzog ise, (teröristler dediği) 'düşman güçler'in, 'askerlerimize yemek yedikleri esnada saldıracak kadar vahşi olduklarını' söylüyordu..

Zahiren, ne kadar insani değil mi?

Halbuki, biz çocukluğumuzdan beri, 'su içmekte olan yılana bile dokunmayın..' diyen bir derin inanç kültüründen geliyoruz... Ama, kendi askerlerine yemek yerken saldırılmasını barbarlık olarak gören Siyonist İsrail rejimi cumhurbaşkanı, sadece 20 binden fazla çocuğun, ve kadın-erkek, 50 binden fazla savunmasız sivilin evlerini başlarına yıkıp, bombardımanlar altında nasıl katlettiklerini, yüzbinleri aç-susuz- perişan bıraktıklarını hatırlamıyor..

*

Bir diğer konu..

GECİKMELİ DE OLSA, ALKIŞLANACAK BİR KARAR..

14 Ekim Pazartesi tarihli yazımda, Rize'deki bir ilçe belediye başkanının, herkesi aptal yerine koyarcasına açıklamaları üzerine, AK Parti saflarından atılması gerektiğini yazmıştım.

O yazımı Pazar akşamı 23.00 sularında göndermiştim, gazeteye.. Yazımı tamamladıktan sonra haberlere bakarken, 'AK Parti Sözcüsü Ömer Çelik, Rize'de boykot kapsamında olan bir işletmenin açılışına katılan belediye başkanları ve teşkilat yöneticilerinin disipline sevk edildiğini açıkladı' başlıklı bir haberle karşılaştım.

Yani, benim yazımın yayınlanmasından en az, 8-10 saat öncesinde alınmış bir karar..

Gecikmeli de olsa, o disiplin mekanizmasını harekete geçirme kararı verenlerin hassasiyeti dolayısıyla, teşekkürler..

*

VE, BAŞKAN ERDOĞAN'DAN, FEVKALÂDE ÖNEMLİ BİR KONUŞMA..

14 Ekim Pazartesi günü Başkan Erdoğan'ın 'kaymakam adayları'na hitaben yaptığı konuşmayı dinlerken, 65-70 yıl öncelerden beri mahrum ve hasret bırakıldığımız kendi değerler dünyamızın ölçülerini, bir Cumhurbaşkanı'nın ağzından duyduğum için, 'Elhamdülillah..' dedim. Biz ki, 'Sadece devlet değil, şahıslar da laik olacak; bu kemalizmin gereğidir..' diyen C. Başkanı sıfatlı kişiler de gördük..

1958-59'larda İstanbul'a gelen Pakistan Başkanı Mareşal Eyyub Han'ın, 'Cuma Namazı'nı Sultanahmet Cami'nde kılmak istemesi' üzerine, onu oraya kadar götürüp, misafirinin 'Buyurunuz..' işaretine rağmen, 'Biz laikiz..' diye içeri girmeyen ve namaz sonuna kadar cami kapısında bekleyen Bayar gibileri de gördük..

Şimdi ise, her halde en güzeli de Tayyib Bey'in ağzına yakışan bir konuşmayı dinliyordum.

Özet olarak, şu cümlelerini aktarayım:

*"İnsanımızı devletinden soğutacak gelişmelere karşı sıfır toleransla yaklaşacaksınız. Kibirli idareciye tolerans göstermeyiz."

*Hangi kökene, meşrebe, kimliğe, inanca, görüşe mensup olursa olsun milletimizin her bir ferdi, devletimizin eşit vatandaşıdır. Asırlardır kimliğine bakmadan zalimlerin karşısında, mazlumların yanında durmuş hamiyetperver bir milletin mensupları olarak, ülkemize sığınan biçarelere kardeşlik görevimizi ifa etmek de vazifemizdir.

*Devleti, millet için hizmet üreten bir sisteme kavuşturmanın yolu, milletin derdiyle dertlenmekten, bu milletin gönlüne girmekten geçer. Koltuğa oturmak, resmî plakalı araçlara binmek bir yöneticiyi, bir mülkî idare âmirini, saygıdeğer bir devlet adamı yapmaz.. (...)

*Tarihte kurduğumuz devletlerin iki taşıyıcı sütunu oldu. Bunlardan ilki mülkün temeli olan adalet, diğeri de merhamet... Medeniyetimiz de bir merhamet medeniyetidir. Adaleti yücelttiğimiz ölçüde devleti yüceltir, merhametle muamele ettiğimiz ölçüde insanımızla devletimiz arasındaki bağı sağlamlaştırırız. (...) Biz, her iki tecrübeyi de yakın tarihinde yaşamış bir ülkeyiz. Devlet ile millet arasında duvarlar ören, devlet ile milleti farklı konumlara yerleştiren elitist zihniyetin, ülkemize çok büyük zararları oldu. Millî iradenin askıya alındığı dönemlerde devlet vatandaşlarının bir kısmını tehdit kaynağı olarak gördü. Dış görünüşüyle, kılık kıyafetiyle, kadınların başörtüsü, erkeklerin saçı ve sakalıyla çok uğraştılar. 'İrticacı, takunyalı, tarikatçı, cemaatçi, laik/anti-laik, ilerici-gerici' diyerek insanımız birbirine düşürülmeye çalışıldı. Sırf inancını özgürce yaşamak istediği için, sırf anasının dilini konuştuğu için, milyonlarca vatandaşımız ötekileştirildi, ötelendi, maalesef, haksızlığa ve hukuksuzluğa maruz bırakıldı. (...)

*Vatandaşına üstten bakan, vatandaşların bir kısmını tehdit kaynağı gören anlayışın, devlet tasavvurumuzda yeri yoktur. Devlet, milletinin hizmetindedir. (...) Hatırlatmak isterim ki; bulunduğunuz makam devletin sadece otoritesini, sadece gücünü değil, (...) devletin şefkatli, merhametli, adaletli, gülümseyen yüzü, müşfik eli olacaksınız.. İhtiyacı olan vatandaşın gelip sizi bulmasını da beklemeyeceksiniz. Gidip, mağdur vatandaşı siz bulacaksınız."

*"Kibir asla sizin semtinize uğramayacak.. Şu noktaya özellikle dikkat etmenizi sizlerden rica ediyorum; halktan kopuk, sokaktan kopuk, ilçesindeki esnaftan, iş adamından, köylüden, çiftçiden kopuk idareci profiline tahammülümüz yoktur. Kışın soğuğunda yeri gelecek kamyonu, kamyoneti alacaksınız, kömürü, odunu dolduracaksınız, nerede kömürü olmayan var, odunu olmayanlara bunu siz bizzat götüreceksiniz. 'Gelsin de gönderelim.' demek yok.. Hayır, arayacaksın, bulacaksın ve götüreceksin.

Aynı şekilde, sorumluluğu altındaki personeli, makamının gücünü de kullanarak ezen mütekebbir idareci tipine de tolerans göstermeyiz.

* Ailenizin istikbalini nasıl düşünüyorsanız, görev ve sorumluluk sahanızda yaşayanları da aileniz kabul edecek, , vatandaşın geleceğini de aynı hassasiyet ve fedakârlıkla planlayacak, emanete sıkı sıkıya sahip çıkacaksınız. (...) Rabbim yâr ve yardımcınız olsun.."

*

Tayyib Bey, bu arada, Hz. Ömer'in, geceleri sokaklarda dolaşarak, yoksul- mazlum insanların evlerinin içinden gelen feryad'u figanlarına kulak verdiği ve onların derdine çare olduğu örneğini de bilhassa belirtti ve Yavuz Bülent Bâkiler ağabeyimizin şu şiirini okudu:

BEN ANADOLU'YUM..

'Yıllar yılı susuz kaldım, yıllar yılı aç...

Şükrederek, kalktığım soframda

Ya soğan ekmek olur, yahut bulamaç...

Hastalarım vardı ölüm yataklarında

Ne doktor yüzü gördü, ne ilaç.

Zaman zaman nankör çıktı, büyütüp okuttuğum,

Gölge vermedi, çok kere diktiğim ağaç...

Devlet denince hep vergi geldi aklıma

Jandarma denince kırbaç...

En gümrah ırmaklarım boşuna akıp gitti

Üç beş adım ötesinde toprağım vardı, kıraç..

Gittim, yiğitçe döğüştüm gazâ meydanlarında

Ne 'tâk-ı zafer'ler istedim, ne taç...

Savaşta çiğnetmedim 'hilâl'i;

Barışta düştü üstüme, gölge-gölge, Haç...

Yolsuz, okulsuz köylerim, kasabalarım..

Hâlâ alın terine muhtaç...

Ben Anadolu'yum, acılı, mahzun;

Bende bitmez tükenmez dert, kulaç-kulaç...

*

Evet, Tayyip Erdoğan duygu ve düşünceleriyle, budur.

Allah'u Teâlâ, hayırlı işlerde yolunu açık eyleye..

.Yeni bir Anayasa'dan vaz mı geçildi ki; 'Anayasa'da Değişiklik' tartışılıyor?
18 Ekim 2024 Cuma

Tayyib Bey geçen sene, 'Milletimizin, işte benim anayasam!' diyebileceği 'yeni bir Anayasa' hazırlanacağından söz ediyordu.

Yani, temel esaslarının darbeci askerlerce ve süngü ucu dayatmalarıyla kabul ettirilen ve zaman zaman ortaya çıkan hukukî çelişkileri gidermek için yapılan değişiklikler yüzünden 'yamalı bohça'ya dönüşmüş olan -hele de 1961 ve 1982 tarihli 'Darbe Anayasaları'nda artık 'yeni bir değişiklik' yapılmayacak ve 'Yeni bir Anayasa' hazırlanacaktı.

Ve, 1924 Anayasası -o zamanki adıyla, 'Teşkilat-ı Esâsiye Kanunu, güyâ uygulamada idi. Ama, açıktır ki, o da 1950'ye kadar, İlk ve İkinci, ya da 'Ebedî' ve 'Millî' denilen' Şef'lerin buyruklarından sonra geldiğinden- uygulanma alanı ve imkânı bulamamıştı. Ve yine ilginçtir ki, 1924 Anayasası'nın 2. maddesinde, 'Devletin dini, Din-i İslâm'dır..' yazılı olduğu halde, bu madde, İlk Şef'in bir emriyle o Anayasa'dan 1928'de çıkarılmış ve -tarifi, açıkça yapılamamış olan- 'laiklik' terimi ise o 1924 Anayasası'na 1937'de en vazgeçilemez bir Anayasa hükmü olarak dercolunmuş, Jakobenliğe/ tepeden inmeci uygulamalara, hukuk adına bir kılıf uydurulmuştu.

*

27 Mayıs 1960 Askerî Darbecileri de, ilk iş olarak 1924 Anayasası'nı kaldırmışlar; hem de devirdikleri iktidarın aslî sorumlularını, 'Anayasa'yı ihlâl etmek' suçlamasıyla, dârağacında sallandırmışlardı.

*

Şimdi, işte o gibi 100 yılı bulan keyfî ve diktatörce uygulamaların 'hukuk adına' tekrarlanamaması için, 'Yeni bir Anayasa' deniliyordu. Ancak, asıl kaldırılması gereken o diktatorial uygulamaları kendileri için, hayat hakkı olarak gören güç odakları yeni bir tartışma başlattılar.

Bu ihtimalin yolunu kesmek için olsa gerek ki, Meclis'in yeni çalışma yılı başlarken 1 Ekim'de yaptığı konuşmada Meclis Başkanı Numan Bey, 'İlk 4 madde üzerinde kimsenin bir itirazı yok..' gibi bir açıklama yapmak gereğini duymuştu.

Ama, öyle idiyse, 'Yeni Anayasa yapmak' iddiası niyeydi ve ne mânâya gelecekti?

Anlaşılıyordu ki, meselenin özü, 'Yeni bir Anayasa mı?' veya 'Anayasa'da değişiklik mi?' sorusunda düğümleniyordu.

Bu konuda da farklı görüşler olabilirdi, elbette.. Ama 'Yeni bir Anayasa' derseniz, o zaman, artık, 'Ama, mevcud Anayasa'nın filanca maddeleri korunacaktır' diyemezsiniz. Çünkü artık o eski Anayasa'yı bir kenara koyuyorsunuz.. Ama, yine de eski anayasaya dayanacak, onun dayatmalarını tekrar kabul edecekseniz, o durumda siz 'Yeni bir Anayasa' değil, mevcud Anayasa'da, bir takım değişiklikler istiyorsunuz demek olur.

O halde söylemimizi nasıl bir zemine oturtmalıyız?

Ne var ki, bu konudaki tartışmayı bugünlerde yapmak zorlaştı veya zorlaştırıldı; dahası, normal şirâzesinden çıkarılıp, çarpıtıldı..

*

Başkan Erdoğan'ın 'Hukuk konularındaki başdanışmanı' M. Uçum, geçen hafta, bir tv. kanalına verdiği mülâkatta, -taşıdığı sıfatı bilhassa vurgulayarak-, 'Anayasa'nın değiştirilmesinin teklif dahi edilemeyeceği' hükmünü taşıyan ilk 4 maddesinin tartışma konusu olamayacağını ve 'esasen halkın da böyle bir meselesinin olmadığını' iddia ediyordu. Halbuki, 'Halkın öyle bir meselesinin olup olmadığı'nı siyasetçiler iddia edebilirler; ama, bürokratlar-memurlar böyle tartışmalara giremezler; onun da girememesi gerekirdi.

*

Bu tartışmalar esnâsında Numan Kurtulmuş'un, yurt dışındayken yaptığı bir konuşma tartışmaların yön ve şeklini daha bir değiştiriverdi.. Çünkü, Numan Bey, 'özet' olarak', 'devlet'in milleti değil, milletin devleti olur..' diyordu.

Aslında, bu sözün kenarından, 'bir siyasetçinin günlük tartışma ortamında söylenmiş bir söz..' diye teğer geçilebilirdi.. Ancak, birileri, bu sözün tedaîlerinden, çağrışımlarından ciddî bir tedirginlik yaşadılar ve mantıkî bir tartışma yerine korkularını, vehimlerini devreye sokmaya öncelik veren 'yumurta mı tavuktan çıkmıştır, tavuk mu yumurtadan?' tekerlemesindeki gibi bir mantıkî çıkmaza işaretle de yaklaşılabilirdi.

Öyle yapmak yerine, AK Parti dışındaki bütün siyasî odaklar, açıklamalarıyla Numan Bey'e yüklendiler.

Numan Bey ise, Meclis'in açılışında , 'Yeni bir Anayasa'nın yapılması zorunludur..' demişken; bu hücumlar daha sonra, "Birçok televizyon konuşmalarında açıklıkla ifade ettim. İlk 4 maddeyle ilgili bir tartışma söz konusu değildir. Kaldı ki bu konuda da çok titiz olmamız gerektiği bir süreçteyiz. İlk 4 madde hakkında tartışma yapılması, tartışmanın başlatılması aslında sürece zarar veren ve vakit kaybettiren bir gelişme olur. (...)3. Maddeyle ilgili bir tartışma varmış gibi göstermek en hafif tabiriyle haksızlıktır, yanlışlıktır ve bir algı operasyonudur." demek noktasına demir attı.

*

Evet, sahi, 'devlet için mi bir millet, bir insan toplumu' gerekirdi; yoksa, 'bir millet veya insan toplumu için mi bir devlet?'

Evet, konu bu sorunun etrafında tartışılıyor..

Halbuki, bugün 'devlet' dediğimiz kavram ile bu kavramı bir bütün halinde anlamaya yarayacak olan aslî unsurlarını tahlil etmeden bu konuya sağlıklı cevap verilemez..

'Devlet' denilen sosyal üst yapı kurumunun üç aslî unsuru vardır:

1- Ortak değerler etrafında bir arada yaşamayı kabullenmiş 'bir millet, bir halk, bir toplum..'

2- Böyle bir halkın, başkalarına aid olmayan topraklarda yaşadığı bir coğrafî alan..

3- Ve öyle bir halkın ve öyle bir coğrafyada, nasıl yönetileceğini belirleyip oluşturulmuş bir 'yönetim mekanizması', bir 'rejim'..

Evet, bu ana ve aslî unsurdan oluşur 'Devlet' kavramı.. Ve bu Devlet kavramında asıl olan da, halk kitlesi ve üzerinde yaşanacak bir coğrafya'dır. Ve bunlar olunca, tabiatiyle de bir yönetim mekanizması da teşekkül eder.. O olunca da, yöneten mekanizma ile, yönetilen halk kitlesi..

*

Ama, yöneten mekanizma ruhsuzdur ve 'yönetilen kitle'nin kabul veya teslim olduğu ölçülere göre, o mekanizma, ya bir inanç veya ideolojiye, diktatörün arzusuna ya da, yönetilen kitlenin iradesine göre farklı şekiller alır..

Bu açıdan bakıldığında, 'millet/ halk/ toplum', Devlet içindir denilirse, kendi yönetimindeki kişi ve kitleleri devletin varlığı için fedâ etmeyi esas alan 'faşist bir devlet' anlayışı duruma hâkim olması kaçınılmazdır.

*

Ve, bu satırların sahibi, 'Devlet'in, 'bir millet veya halk için olduğuna inanan, ve amma, bir halkın ve toplumun, 'yönetim mekanizması' mânâsında anlaşılan -ve her nasıl olursa olsun-, 'devlet' için var olduğu' anlayışına uzak duran bir kimsedir.

''İnsan kaybı konusunda yılgınlığa düşmemek gerekiyor.. Ebediyyet verilen insanlar değil, İslâm'dır''
20 Ekim 2024 Pazar

(Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer 'Okuyucularla Hasbihal'e daha, hayırlı çalışmalar dileğiyle okuyucuları selamlayarak başlıyoruz.)

*Mersin'den Süheylâ Baklacı isimli okuyucu diyor ki: 'Ağabey, hele de şu son haftalarda siyonist İsrail rejiminin İslamî mukavemet / direniş ve cihad odaklarının lider kadrolarını arka arkaya öldürmesi karşısında etrafımızdakilere söyleyecek bir söz bulamıyoruz.. Sonunda Heniyye, Nasrullah, ve daha niceleri ve sonunda da Yahyâ Sinwar katledildiler.. Hele de öğrencilerim inandırıcı cevaplar bekliyorlar.. Bütün bunlar, düşmanın bu kadar güçlü olmasından mıdır, yoksa tedbirsizlik mi söz konusudur?

--Bu hanım kardeşimize belirtelim ki, mücadelenin ve daha geniş ifadesiyle savaşın nasıl cereyan ettiğini ve kimler arasında, hangi imkânlarla yapıldığını göz önüne getirmeden bu konuları izah etmek kolaycılığa kaçmak ve yanlış neticelere varmak olur.

Bakınız, dün gece de, Müslüman güçler de, 'dron'larla, siyonist çetenin o kadar güçlü denilen ve 'demir kubbe' ismi verilen hava savunma mekanizmasını aşarak, Netenyanu'nun evini bile belirleyip saldırdılar ve amma, Netenyahu'nun o anda evde olmadığı açıklandı, o 'dron' da başka yere çarpıtılmış.. Demek oluyor ki, oradaki kardeşlerimiz boş durmuyorlar.. Bu kadar güçlü teknik imkânlar ve güçlü istihbaratla çalışıyorlar..

Katledilenlere gelince.. Verilen her şehid ve kurbanlar , bizim hıncımızı, öfkemizi, ve mücadele azmimizi daha da güçlendirecektir..

Bu arada tekrar belirtelim ki, siyonist rejim, mahallemize salınan, üzerimize , bütün İslam Milleti'ne saldırtılan bir kuduz durumundadır ve arkasındaki asıl düşman Amerikan emperyalizmidir..

Bu vesileyle belirtelim k, Amerikan emperyalizmi, Yahyâ Sinwar'ın yerinin belirlenmesinde, İsrail makamlarıyla işbirliği yaptıklarını resmen açıkladılar dün... Yani, 'Haberimiz olmadı..' deseler inanacakmışız gibi.. Ama, bunu açıklamaları, 'asıl gücün kendilerinde olduğunu unutmayın..' mânâsında olsa gerek..

Yahyâ Sinwar merhûm konusunda , müstakil bir ayrı yazıyı da yarın yazalım, inşaallah..

*Almanya'dan Nureddin Zahireci diyor ki: 'Hâlâ, 'medenî dünya' diye yüceltilen bir Batı Dünyası var; bizim ülkemizde de.. Bunlar ruhlarını yabancı diyarların emperial anlayışlarla eğitilmiş ve onların dünyasında 'aydın../ entelektüel' diye nitelenen , beyinlerini ve ruhlarını kiralamış veya satmışlar..

Geçen hafta Almanya Dışişleri Bakanı Mss/ Frau Annalena Baerbock Alman Parlamentosu'ndaki konuşmasında, siyonist İsrail rejiminin uluslararası hukukta 'savaş suçu' sayılan sivil katliâmlarını savunurken, "Kendini savunmak, teröristlere saldırmak mânâsına geldiği gibi, onları yok etmek mânâsına da geliyor. Teröristler insanların arkasına ya da okullara saklandığı için çok zor bir meseleyle karşı karşıyayız. Ama bu yüzden geri adım atmayacağız. Birleşmiş Milletler önünde de açıkça söyledim. Teröristlerin, bu durumu kötüye kullanmasından dolayı, sivil yerler de dokunulmaz statülerini kaybeder. Bu, bizim için güvenlik anlamına geliyor. İsrail'in güvenliği bizim de güvenliğimizdir." dedi..

Hani, bazı silahlı kişi kişilerin, yakalanacağını anlayınca, önüne çocuk veya başka savunmasız kişileri alarak kendilerini korumaya çalışmaları bilinen bir usûl.. Ama, 45-50 km.karelik bir Gazze'de sıkışıp kalmış 2,5 milyon insanın bütünüyle hedef haline getirilmesini ve bütün bir Gazze'nin 1 yıldır devamlı bombardıman edilerek, 20 binden fazlası çocuk olmak üzere, 70 binden fazla insanın öldürülmesi ve 150 binden fazlasının da yaralı ve sakat, aç-susuz, ilaçsız, evsiz, elektriksiz, okulsuz, hastânesiz bırakılması, her türlü iletişimden mahrum edilmesi mazûr görülecekse, o zaman Bayan Baerbock'u düşman görenlerin de onun yaşadığı şehri, Gazze ve Beyrut'ta olduğu gibi toptan bombardıman etmeyi kendilerine bir hak olarak görmelerini, bu canavar ruhlu hanım, o zaman da normal ve mantıkî kabul edecek midir?

--Evet, bu okuyucumuzun tesbitleri böyle.. Almanya'da diğerlerinden daha çok, 'barışçı ' sayılan 'Yeşiller' Partisi'nden parlamenter olan bu siyasetçi, aynen Netenyahu gibi düşündüğünü açıkça beyan etmiş oluyor.. Çünkü, onların dünyasında, insan olanlar ve insan hak ve hürriyetlerinden istifade edecek olanlar, kendi dünyalarına ve kendi değerlerine tâbi olanlardı; diğerleri Cehennem'dir..

*M. Hanifî SEVİNÇ isimli okuyucumuz, AK Parti'nin 23. kuruluş yıldönümüyle ilgili yazımızla ilgili olarak, özetle diyor ki: AK Parti, güzel hizmetler yapmış, lideri Cumhurbaşkanımız Müslümanlara cesareti aşılamış büyük badireler atlatarak bugüne gelmiştir. Bunu takdir etmekle birlikte toplumun refah seviyesinin artmasıyla birlikte sosyolojik olarak değerlendirdiğimizde sosyal çöküntülerin her yönüyle çürümüşlüğün ortaya çıktığını da görmeliyiz. ' diyor.

--Evet, bu okuyucunun tesbiti de böyle.. Bir zayıf noktamızı işaretliyor.. Evet, Erdoğan, istisnaî bir örnek; Allah hayırlı ömürler versin.. Bir dâvâyı tek bir kişiyle kaim zannetmek hatasına düşmemek gerek..

*M. A. İbrahimoğlu, isimli okuyucu da şöyle yazıyor, özetle: 'Kanla, göz yaşıyla, dârağaçlarıyla ve "Kelle kopartarak "geldiler.. Gidecekleri nasıl olur? Varsa- yoksa 100 yıldır bir ismin ve resmin etrafında şekillenen bir resmî ideoloji.. Lider tapıcılığının kaçınılmaz sonucu olarak, birini put edindiler ve putperestliğe evrildiler.. Bu makûs talihimiz hep böyle gidemez..

*

*Malezya- Kuala Lumpur'dan İsmail Eryiğit isimli, Siirtli bir öğrenci okuyucumuz da diyor ki: Burada son haftalarda medyaya yansıyan uyduruk bir haber bile, halkı günlerce meşgul etti.. Başbakan Enver İbrahim'i kızı diyerek bir başkası gösterildi..

Halbuki, Kur'an'da bize, 'haberleri tahkik etmeden inanmamamız gerektiği' emrediliyor.. Böyleyken, o konuda açıklama yapılıncaya kadar, yalan rüzgar öylesine esti ki, hayret etmemek elde değildi.. Başka bir kız, Enver İbrahim'in kızıymış gibi gösterilmişti..

--Evet, bu okuyucu kardeşimizin yazdığı konu , haberlerin kaynağının tahkik edilmesi konusundaki ilahî emre, ne kadar riayet ettiğimize de bir işaret vermiş oluyor..

Bu okuyucumuz, ayrıca, son hafta içinde Siirt Üniversitesi'nde Gazze üzerine yapılan ve 5 gün süren toplantıların haberlerini Malezya'dan takib ettiğini de söylüyor.. Ve, 'Siz de oradaydınız, 'Siirt'imiz için intibalarınızı yazmayacak mısınız?' diyor..

O konuya da inşaallah Çarşamba günkü yazımda değinelim

Ölmekten korkuyorum ama; inandığım değerler uğrunda öldürülmekten asla!'
21 Ekim 2024 Pazartesi

Yazının başlığındaki cümleyi -geçen perşembe günü öldürüldüğü sonradan anlaşılan- merhûm Yahyâ Sinwar'ın bir konuşmasından aldım.. Aynı nasibe ulaşmak temennisini samimiyetle isteyenlerden birisi olmak için dua eden başkaları da olabilir.

Evet, merhûm Yahyâ Sinwar, 'Ben ölmekten korkuyorum.. Evet, rahat yatağında veya bir kalb kriziyle, ya da bir trafik kazasında ölmekten korkuyorum.. Ve amma, inandığım değerler ve halkımın ve ülkemin kurtarılması için mücadele ederken öldürülmekten korkmuyor ve öyle bir ölümü, bir de lûtf-u ilâhî sayıyorum.' diyordu.

Siyonist işgalci çetenin en gelişmiş silahlarına karşı direnirken, Yahyâ Sinwar da erdi muradına; önden giden nice cihad erleri gibi.. Onların kan ve canları heder olmadığı gibi, Sinwar'ınki de zâyi olmayacaktır, inşaallah.. Ve arkasından gelecek olanlar da, o makama ulaşmak ümidi içinde sıralarını bekleyeceklerdir.

*

Yahyâ İbrahim Sinwar ismini son zamanlarda duymuştum.

12 Mayıs 2024 tarihli New York Times'da 'Gazze Şeridi'nde Savaşın Başlatılmasına Yardımcı Oldu. Artık Oyunun Sonunun Anahtarı O..' başlığıyla yayınlanan bir yazıda Yahyâ Sinwar hakkında ilginç teferruatlı bilgiler vardı.

O yazıda, 'İsrail ve ABD yetkililerine göre, Sinwar'ın sadece iradeli bir komutan olarak değil, aynı zamanda İsrail elçilerini müzakere masasına oturtarak, İsrail'in savaş alanında zafer kazanmasını önleyen kurnaz bir müzakereci olarak da ortaya çıktığı; sıradan birisi değil, eylemlerin mimarı ve güçlü bir lider olduğu, hem acımasız bir düşman, hem de İsrail toplumunu analiz edebilen ve politikalarını buna göre uyarlayabilen becerikli bir siyasî operatör olduğu' anlatılıyordu.

*

2,5 ay kadar önce, 9 Ağustos tarihli ve 'Şehîd'ler vere-vere yürümek ve 'Şehîd' olmak için sıraya girmek' başlıklı yazımın ilk iki paragrafında şöyle demişim:

'Hareket-i Mukavemet-i İslamîye' (HAMAS)'ın Siyasî Büro Başkanı İsmail Heniye'nin İran'da öldürülmesinin yankıları sürerken; onun yerine gelen Yahyâ Sinwar'ın şahsiyetine de hemen bir kulp takan bazıları, mezhebî veya tarihî çekişmelerin veya duyguların manyetik çekim alanı içinde yorumlar yapmayı sürdürüyorlar.

Şimdi... Hamas'ın perde gerisindeki lider ve beyinlerinden sayılan Yahyâ Sinwar, İsmail Heniye'nin katledilmesiyle, liderliği alenen de üstlenmiş bulunuyor. Siyonist İsrail zindanlarında 23 yıl hapis yatan ve hapishaneleri bir eğitim merkezi haline getiren Sinwar, İbraniceyi ve Yahudilerin genel düşünce sistematiğini iyi bilen birisi olarak Siyonistler için korkulu bir isim. Esasen ona, Amerikan medyasında 'Yürüyen ölü..' deniliyor.'

Böyleyken.. Bizden de birileri hemen kollarını sıvadılar. (...)

Neymiş efendim; bu Yahyâ Sinwar, İran'a daha yakınmış da, Sinwar'ın Hamas'ın başına getirilmesi için Heniyye'yi öldürtmüşler! 'Ünlü' bir kişinin bir tv. kanalında söylediğine göre, 'Duyum almış da.. Duymuş da.. Eğer öyle idiyse..' imiş de, Vs. (...)'

*

Yahyâ Sinwar'ın kaleme aldığı, kendisinin ve Filistin'in hayat hikâyesini de anlattığı ve 'Okyanustan Körfez'e ve Okyanus'un ötesine uzanan İsrâ ve Mîrac topraklarına gönülden bağlı olanlara ithaf ettiği' 'Diken ve Karanfil' (eş'Şewk we'l Qaranful) isimli kitabı ise, 'Ekin Yayınları' tarafından ve Star gazetesi yazarlarından Vahdeddin İnce kardeşimizin tercümesiyle yayınlandı, son aylarda..

*

Evet, bu sütunda Yahyâ Sinwar'dan söz edilen ilk yazımın başlığı 'Şehîdler vere-vere yürümek' ve 'şehîd olmak için sıraya girmek' şeklindeydi ve 'şehîd olmak için sıraya giren' Yahyâ kardeşimiz de, geçen hafta 'şehîd' oldu, inşaallah..

*

Bu gibi iftiralarla donatılmış sözleri 'yorum' yapmak adına ekranlardan söyleyenler şimdi biraz utanıp, vicdan muhasebesi yaparlar mı acaba?

Bir diğer 'yorumcu'nun da, evvelki akşam, 'Sinwar'ın o çatışma bölgesinde ne işi vardı?' gibi saçma-sapan sorular sormasına ne dersiniz? Bu gibiler Filistin Müslümanlarının verdikleri çetin mücadeleleri 'çelik-çomak oyunu' sanıyorlar galiba..

Geçelim..

*

'Şehîd' olmak, 'şahit olmak' kelimesiyle aynı kökten gelir.. Ama, elbette farklı mânâları vardır..

'Şahit olmak', müşahede etmek, görmek, tanık olmak mânâsına gelirken, 'şehîd', 'bir şeyin, bir hususun en üstün ve en mükemmel derecede şâhidi' mânâsındadır.

'Büyük' mânâsına gelen 'kebir' kelimesiyle aynı kökten gelen, 'ekber' kelimesinin 'en büyük..'; ya da, 'âlim (ilim sahibi) olmak' ile, (her şeyi en üstün derecede bilmek)' mânâsındaki 'alîm olmak' arasındaki fark gibi.. (Ama, T. Dil Kurumu imlâ kurallarını uydururken, bazı kelimelerin benzerlerinden ayırt ve doğru telaffuz edilmesine de yardım eden ve 'şapka' denilen (^) işareti bile kaldırdığından ortaya sadece telaffuzu değil, mânâsı da bozulan bir imlâ dayatması söz konusu olmaktadır).

'Şehîd' oluş halinden her Müslüman elbette imrenerek söz eder.. Ancak, beşerî sistemlerin hukuk düzenlerinde kullandığı, kanunî tarifler içindeki 'şehid' kelimesiyle, İslam'ın 'şehîd' kelimesini karıştırmamak gerekir.. Esasen, her dikkatli Müslüman inanır ki, 'şehîd'likle alâkası olmayan ve hattâ Allah'ın diniyle , İslam'la savaşırken öldürülen nicelerine de beşerî sistemler, toplumu kandırmaya yönelik bir tasarrufla hemen, kendi ölülerine de 'şehid' yaftasını yapıştırırlar

Halbuki, İslâm'ın bildirdiği 'şehîdlik' kavramı ile, laik, materyalist (maddeye tapan) ve uhrevî hayata ve Allah'a inanmayan kişi, toplum veya sistemler uğruna ölümler arasında hiçbir bağ yoktur.

Ama, kimin 'şehîd' olduğunu ise, elbette ki ancak Allah bilir.. Bunun için, bu satırların sahibi, -her kim olursa olsun- birilerinin 'şehîd' olduğu haberlerine, 'inşaallah'ı eklemeyi ihmal etmemeye çalışır.

Bu anlayış çerçevesi içinde hem Kur'an-ı Mubîn, hem de Resul-i Ekrem (S) 'şehîd' olanların yaşadıklarını, rızıklandırıldıklarını beyan eder..

*

'Şehîd'lerimizin kanları da, hayattayken olmadığı derecede dâvâlarının bayraktarlığını yapmayı sürdürecektir.

Evet, 'şehîd'ler yolumuzu aydınlatmakta ve bizim mücadele azmimizi ve öfkemizi daha bir güçlendirmekteki rollerini devam ettirmektedirler, ettireceklerdi; inşaallah..

*

Yenidoğan Çetesi' ahlâksızlığı, Bahçeli'nin konuşması, F.G'nin ölümü etrafında...
23 Ekim 2024 Çarşamba

Önce bir mazeret belirterek, birkaç noktaya değinmeliyim, kısa kısa..

Bugünkü yazımda, geçen hafta, Siirt'te yapılan ve asıl konusu Gazze Trajedisi ve Siyonist İsrail rejiminin cinayetleri olan ve 4-5 gün süren bir kültürel etkinlik vesilesiyle Siirt'i yazacaktım.

Ancak, Siirt konusu kadar, bugünlerde meydana gelen diğer önemli gelişmeleri ertelemeye de gönül elvermedi..

Siirt'i, yarım asır oluştu ki, görmemiştim. Sağlık Bakanlığı Teşkilatı'nda çalıştığım yıllarda, 1964-70'lerde, Diyarbekir Hıfzıssıhha Enstitüsü'nün sağlık alanındaki çalışmaları yerinde görmek çerçevesinde, zaman zaman giderdim.

O zamanlar 30-35 bin kadar nüfusuyla küçük ve fakir bir şehir olan Siirt'i tekrar görmekten memnun oldum.. Çünkü, o eski şehir gitmiş, yerine, düzenli, modern ve de malûm terör odaklarının çırpınışlarına rağmen, gece yarılarına kadar, insanların caddelerde son derece canlı olduğu, güvenlik endişesi olmayan huzurlu bir şehir Siirt..

Dahası.. AK Parti iktidarının 'Her ile bir Üniversite' programı, 'o küçücük iller bir üniversiteyi nasıl kaldıracak? ' gibi eleştiriler almıştır; ama, bu gibi iddiaların doğru olmadığını Siirt Üniversitesi de ispatlıyordu. Bu ilgide, Siirt'in hayırlı evlâdı ve hemşerilerine gurur kaynağı olduğu gözlenen Prof. Yâsin Aktay kardeşimiz başta olmak üzere, üniversite rektörü Prof. Nihad Şındak ve Cemaleddin Erdemci, Tekin Şahin, Fâdıl Aygan, Aydın Aktay, Veysel Karataş ve diğerleri gibi nice değerli öğretim üyelerinin bulunduğu ve 25 bine yakın öğrencisi bulunan ve öğrencilerinin yüzde 70'inden fazlasının da Siirt ve civarı illerden olan bu üniversitede, hocaların İslamî hassasiyetlerinin öğrencilerine de yansıdığı ve öğrencilerin sadece derslerine değil, ülke ve dünya meselelerine de kafa yorduğu oldukça diri bir bilgi ve heyecan kendisini hissettiriyor..

Siirt'ten ve Siirt Üniversitesi'nde tertiplenen ve de binlerce öğrencinin ilgiyle takib ettiği Gazze konusundaki programa, daha geniş şekilde gelecek yazıda değinmek ümidiyle; diğer konulara da geçelim.

*

TABABETİN VE TABABET KURUMLARININ SOYGUNA ALET YAPILMASI

'Yenidoğan Çetesi' denilen dehşet verici, korkunç ve insanlık dışı bir uygulamayla, bilhassa özel hastanelerde, ve döner sermayeli resmî hastahanelerde 'yeni doğan bebekler'in, rahatsızlıklarının geçinceye kadar hastahanede bekletilmesi gerekli diyerek, hattâ noksan tedaviyle hastahanelerde daha fazla tutularak, devletten daha fazla para alındığı..' iddiaları, 1,5 sene önce, (vatandaşların şikayetlerini Cumhurbaşkanlığı'na) bildirdikleri) CİMER'e ulaştırmaları üzerine, Sağlık Bakanlığı'nın ve adlî makamların ortak yürüttükleri gizli tahkikatta, çete mensuplarından 47 kişinin tutuklanması ve bazı hastahanelerin kapatıldığı merhaleye gelinmiştir.

Bu konuda Sağlık Bakanı Kemal Memişoğlu'nun dün yaptığı açıklamalar dehşet ve sağlık kuruluşlarının böyle yolsuzluklara âlet olması açısından utanç verici..

*

MİLLETİN ETNİK KÖKEN AYRIMINA BAKMADAN BİRLİĞİNİN DAHA BİR ZARURÎ OLDUĞU GÜNLER..

Başkan Erdoğan, geçen hafta, yaptığı bir konuşmada, '(...) sırf anasının dilini konuştuğu için, milyonlarca vatandaşımız ötekileştirildi, ötelendi, maalesef, haksızlığa ve hukuksuzluğa maruz bırakıldı. (...)' derken, '100 yıllık bir acı sosyal gerçeğimiz'den söz etmişti..

Geçen hafta, Irak Kürt bölgesinin başbakanı Neçirvan Barzanî ile.. görüşmüştü.. Sonra Ankara'da Türkiye, İran, Azerbaycan ve Ermenistan Dışişleri Bakanları bir görüşme yaptılar..

Bunlar çok sırada görüşmeler değildi ve birtakım gelişmelerin işaret fişeği mesâbesindeydi. Nitekim, Başkan Erdoğan dün de, '100 yıl önce kanla çizilen bölge ülkeleri sınırlarının üzerinde yeni oynamalar yapılmak istendiği'nden ve -emperyal güçlerin tahrikiyle -Siyonist İsrail rejimine yeni emperyal vazifeler yüklendiğinden haber veriyordu.. Amerikan medyasında ise, dün, 5 Kasım'da yapılacak olan Amerikan Başkanlık seçimleri yaklaştıkça, Ortadoğu'daki sınır krizlerinin daha bir derinden ilgi ile izlenip tartışıldığına dair değerlendirmeler dikkati çekiyordu.

Ve bu ortamda, MHP lideri Bahçeli'nin dün yaptığı konuşma son derece önemliydi..

Bahçeli Bey, partisinin Meclis Grubu toplantısında, Diyarbekir'de, geçmişte yaptığı konuşmada, 'terör örgütü sizi bizden daha fazla sevemez..' gibi sözlerini hatırlatarak, A. Öcalan'ın (tecridinin kaldırılıp) Meclis'e getirilerek DEM Partisi'nin kürsüsünden, PKK'yı feshettiğini, silah bırakıldığını açıklaması' çağrısında bulunması, bir Devlet siyaseti olduğu havasını yansıtıyor..

Bu çağrı üzerine, bir gazeteci-yorumcu (N. Ş), Devlet Bahçeli Bey'in yaptığı konuşmayı, CNN Türk'te 12.10 civarında yorumlarken, doğrudan, 'absurd' /saçma/ hezeyan..' dedi ve kendisini frenleyemeyip, 'Eğer böyle olacaksa, ben bu vatanı terkedeyim..' gibi, -herhalde kendisi açısından 'absürt' bulmadığı- laflar etti..

Bahçeli'nin bu açıklamasını, emperyal odaklarca, özellikle Irak, İran, Türkiye ve Suriye'de oynanmak istenen oyunlara karşı bir devlet siyaseti olarak görmek gerekiyor, herhalde..

Devlet Bey'in Bu konuşmanın nasıl bir karşılık bulacağı sorusu cevap beklerken, DEM Partisi Eşbaşkanı Tülay Hatimoğulları'nın da 'onurlu bir barış için inisiyatif almaya hazır olduklarını', yani, kendilerinin de bu konudya olumlu katkıda bulunmaya hazır olduklarını belirtmesi, inşaallah hayırlı bir gelişme olur..

*

KİM PSİKOPAT?

19 Ekim günü 10.15 civarında, CNN Türk'te, H. Çelik isimli sunucunun C. Aral isimli eski bir gazeteciyle yaptığı söyleşide, işbu C. A., 'Şehîd-ul'Ummeh..' (Ümmet Şehidi') diye anılan Yahyâ Sinvar merhum için, 'psikopat taraflarının olduğunu da duymuştum..' diyordu.. (Bazı infazları bizzat yaptığını duymuştum..' diyerek).. Bu arada, Heniye'nin HAMAS'ı ve Nasrullah'ın Hizbullah örgütleriyle de konuşulurken, sunucu H. Çelik, 'bu örgütlerin terör örgütü olarak görüldüklerini' belirtiyordu, ama kim tarafından olduğunu söylemiyor, Amerikan ve Batı dünyası ve İsrail'in iddialarını tekrarlamış oluyordu. (O kanalın sorumlusu Ahmet Hakan Bey'in dikkatlerine..)

*

VE, GELELİM, F. GÜLEN'E..

Ağlaya-ağlaya yaptığı vaazlarıyla şöhret sahibi olan F. Gülen ölmüş..

Bu kişi, 30 yıl öncelerde, 'Küçük Dünyamdan Notlar..' adıyla yayınlanan kitapçığında, kendisinin ne kadar büyük bir zât olduğunu rüyaları aracılığıyla anlatıyordu.

Meselâ, dediğine göre, Türkiye'den 3 kişi, rüyasında hacca gidiyorlar ve Hz. Peygamber (S)'in çadırının bulunduğu tarafa doğru giderken, çadırın kapısında Hz. Hadice validemizi görüyor. 'Mübareği göremedim, o içerdeydi..' diyor.. Rüyasında, Hz. Hadice de içeriye sesleniyor: 'Ya Resulullah, bu gelenlerden râzı mısın?' diye soruyor: İçerden -onun deyimiyle- 'Mübareğin sesi'ni geliyormuş: 'Olmaz olur muyum; olmaz olur muyum!. Hele birisinden.. Hele birisinden!..'

O 'hele birisi'nin de kim olduğunu okuyucu anlasın, artık...

*

Bu sadece bir örnek.. Daha, neler- neler.. Arabaları bile sürükleyen bir sele yakalanırlar, bu zat arabanın içindedir, arabanın içine tek damla su girmemiştir.. Anlatılmak istenen, 'özel bir ilahî koruma altında olduğu' sanısıdır.

Ve sonra da tevazuun en zirvesini sergiler.. Zaman zaman konuşmalarında da yaptığı gibi, 'Ben bu dâvanın 'kıtmir'iyim..' der. (Kıtmir, bilindiği üzere, asırlarca uyuyan Ashâb-ı Kehf'e bekçilik yapan köpeğe verilen isimdir..)

*

Bu satırların sahibi bu kişiye hiç bir zaman olumlu bir ilgi duymadı, psikiyatri kliniklerinin incelemesi gerekli bir özel vaka olarak gördü; hattâ 'cezaî ehliyetinin olmadığı' raporu bile verilebilirdi..

Onu yakından bir kere görmüştüm..

Nasıl mı?

Millî Gazete'de günlük yazılarımdan ayrı olarak, (merhûm) Kadir Mısıroğlu'nun haftalık Sebil'inde de yazıyordum. 1975-76'larda, bir gün, Kadir Bey, 'Gel seni bir yere götüreyim..' dedi.

'Nereye âbi?..' dediğimde, 'F. Gülen'i tanıyor musun?' demiş ve 'Adını 7-8 yıldır duyuyorum; ama, bana hitap etmiyor, ilgimi çekmiyor..' cevabını vermiştim.

Kadir Bey'in arabasıyla İstanbul-Esenler'de bir trikotaj fabrikasının alt katındaki yemek salonunda İstanbul'un, önde gelen isimlerinden 200'ü aşkın bir topluluk gelmişlerdi..

F. Gülen kürsüde, 'Risale-i Nûr'un uslûbuyla, Osmanlıca, (Türkçe, Farsça- Arapça) ağdalı ifadelerle konuşuyor, hüngür hüngür ağlama seansları sergiliyor, bağırıyor, haykırıyor, elindeki dergi veya kitapları havaya kaldırıp masaya vuruyor; sonra sâkinleşiyor ve konuşmaya devam ediyordu.. Böyle sahneleri birkaç kez tekrarlamıştı.. (Sağlık kolejinde okurken, bir profesörümüz, bir hastalık için, 'beyin ishali..' nitelemesi yapardı.. 'İshal kesildi sanılır, sonra yine başlar, yine kesilir..' diye tarif ettiği psikolojik bir hastalığı hatırlamıştım.)

Sohbet onunda dışarı çıktığımızda, Kadir Bey, 'Nasıl buldun?' diye sorunca, 'Âbi, dedim ya, bana hitap etmiyor..' demiştim. O ise, onun çok kıymetli birisi olduğunu tekrarlıyordu..

Ama, birkaç yıl geçtikten sonra..

Kadir Bey, ona, 'Papaz..' demeye başladı.. Hattâ, 'Onun imanından şüphe etmeyenlerin imanından şüphe ederim..' gibi sözler ediyordu..

*

Amerikan emperyalizminin tamamen eline düştüğü ve hizmetine koştuğu dönem için, fazla söze ne hâcet!.

‘Terörü ve teröristleri bozguna uğratmak şart'; amma..
25 Ekim 2024 Cuma

Terör, 'bir fert veya kitle'ye/ topluma; korku ve dehşet salarak, gerçekte kabul edemiyeceği konuları, 'Başka çaremiz yok!' diye, kabul ve teslim olmaya zorlayan eylemlere verilen isimdir.

Ankara'nın 40 km. uzağındaki 'Kahraman Kazan' nahiyesinde bulunduğu bildirilen 'Türkiye Havacılık ve Uzay Sanayii Merkezi'ne 23 Ekim günü iki terör eylemcisinin yaptığı saldırının toplumumuza yaşattığı acılar bir tarafa; zaaflarımızı göstermesi açısından verdiği derslerin iyi düşünülmesi, anlaşılması gerekiyor.

Evet, 5 kurban ve 20 kadar yaralı.. 1'i kadın olan ve bayağı eğitimli oldukları anlaşılan 2 eylemci de, sonunda, yakalanacaklarını anlayınca çılgınca bir kararla kendilerini patlatarak öldürmüşler.. Ancak, onların hedefleri sadece zarar vermek idiyse, en büyük zararı kendilerine vermiş olacaklarını idrakten de yoksun olacak kadar kör bir nefret ve düşmanlık duygusunun kölesi olmuşlar, demek ki..

*

TUSAŞ'a yapılan saldırıya geçmeden önce, hemen başta söyleyeyim, bütün dünyada bu gibi hassas merkezlerin uzak çevresi bile 'askerî bölge' olarak işaretlenir ve her yerde, o civarda fotoğraf çekiminin yasak olduğuna dair tabelâlar bulunur. Elbette günümüz teknolojisinde uydulardan çekilen fotoğraflar da bu gizliliği geçersiz hale getiriyor

Kaldı ki, bu gibi hassas yerler, günümüzde, 'drone, İHA ve SİHA' gibi çok sâde, ama, çok etkili basit silahlarla vurulabildiğine göre, tedbirlerimizin ne kadar sığ olduğu da, ayrı bir konu..

Ayrıca, bu gibi hassas merkezlere girişte bir 'dış kuşak savunma sistemi' ve içerde de bir kaç tane 'iç kuşak savunma sistemleri'nin olduğu bilinirken.. Nasıl, bir takım silahlı kişiler taa içeriye dalarlar?

Bir TV. yorumcusu, dün, resmî binaların girişlerindeki 'koruma' ve sair güvenlik personelinin pek çoğunun, devamlı ellerindeki cep telefonlarıyla meşgul olduklarını dile getirdi ki, el'Hakk, doğru bir tespit.. Nitekim, geçenlerde, bir polisin, koruma olarak bulunduğu yerde, elindeki telefonla meşgulken; arkadan gelen bir kişinin bıçaklı saldırısına uğradığı kameralara yansımıştı.. TUSAŞ'ta da mı böyle bir durum oldu yoksa?

*

Bir diğer konu ise..

Bu saldırıdan sonra yapılan TV. programlarında, 'Kahraman Kazan'daki TUSAŞ tesislerinin havadan çekilmiş fotoğrafları saatlerce gösterildi ekranlarda.. O tesislerin yerinin o kadar dakîk şekilde gösterilmesi bile yanlıştı.. (Unutulmasın ki, Siyonist İsrail rejiminin nükleer tesislerinin, bir 'süt fabrikası'nın veya büyük bir 'hurda otomobiller alanı'nın altında olduğu söylenir..

Hitler Almanya'sınınLondra'yı vuran pilotsuz uçaklarının kuzeyde Lübeck civarında, deniz dibinde tesis olunmuş 'Penemünde' sanayi şehrinde yapıldığının ve roketlerin ve füze tekniğinin babası diye anılan 33 yaşındaki mühendis 'Wernher Von Braun'ın orada karargâh kurduğunun, ancak savaş bittikten sonra anlaşıldığı hatırlanmalıdır).

*

Böyleyken, bu mekânların fotoğraflarının saatlerce ve en geniş şekilde pek çok ekranda yayınlanmasına nasıl yasak getirilmez? Hattâ MİT veya diğer istihbarat kurumları ve hakezâ, saatlerce yorum yapanlar da mı akıl edemediler, bu konuyu?

Onlar ki, İran'ın içerde uğradığı, sonra da HAMAS ve Hizbullah'ın Filistin ve Lübnan'daki merkezlerine yönelik Siyonist suikastlarına alaycı bir dille yaklaşıp, 'Bizde böyle gerzeklikler olmaz..' diye yorumlar yaparlarken, çok ağır bir sille yedik ve o muazzam TUSAŞ tesislerinin Nizamiye kapısına kadar gelen iki terörist tesislerin içine doğru ilerleyebildiler..

Bu arada, bir TV. kanalında yorumcu olarak arz-ı endam eden yorumcu kişilerin, ihtimaller ifade edilirken, her şeyin arkasında İsrail'in bulunduğu ihtimalini abartılı görmeleri ve 'İsrail bize saldıramaz, ümüğünü sıkarız..' gibi 'kahramanlık' nutukları çekmeleri ve meselenin İsrail değil, bir Haçlı emperyalizminin olduğunu düşünememeleri ve Abdulkadir Selvi'nin itirazlarını hafife almaya çalışmaları da ilginçti..

*

Bu saldırının, tam da, Rusya Federasyonu'nun Tataristan Cumhuriyeti'nin başkenti Kazan şehrinde yapılan ve dünya nüfusunun yüzde 45'ine yakın bir kesimini ekonomik şemsiyesi altında tutan 'BRICS Toplantısı'na Türkiye'nin de üye olarak kabul edilmesi süreci gereği, Başkan Erdoğan'ın da orada olduğu güne rastlatılması arasında bir illiyet bağı elbette düşünülmelidir.. Çünkü, Türkiye'nin, (Brezilya, Rusya, İndia/Hindistan , Çin ve Güney Afrika ülkelerinin İngilizce yazılışını baş harflerinden oluşan ve şimdi, 11 ülkeye ulaşan) 'BRICS' gibi büyük bir uluslararası kuruluşa yönelmesi, 200 yıllık 'Batı'lı olmak heves ve siyasetleri'ne 'elvedâ' demek mânâsına da gelebilirdi..

Ortadoğu'nun 100 yıl öncelerde kanla çizilen sınırlarının bugün emperial güç odaklarının isteklerine cevap vermeye yetmediğinden, yeniden düzenlenmek istenmesi de konunun bir başta yönü..

*

SİİRT'TEKİ 'GAZZE DUYARLILIĞI'NDAN, SON BİR-KAÇ NOT..'

Siirt'te Gazze konusunda yapılan ve 4 gün süren ve binlerce öğrencinin de dikkatle takip ettikleri etkinlikle ilgi notların bir kısmını 23 Ekim Çarşamba günkü yazımın ilk kısmında aktarmış ve devamını da bu güne bırakmıştım. Ama, görüldüğü üzere, asıl yazıyı, ülke gündemini derinden sarsan 'TUSAŞ Saldırısı' yüzünden, bugün, 'Siirt'teki Gazze duyarlılığı' konusunu kısa notlar halinde bitirmeye çalışayım..

*

Bu toplantıda, medya ve sinema dünyasının Gazze ve bütünüyle Filistin ve hattâ Müslüman Dünyası'ndaki meselelere nasıl meselesine nasıl baktığı konusu çeşitli konuşmacılar tarafından etraflıca anlatıldı..

Bu konuşmaların her birisini uzun uzun anlatmaya imkân yok.. Ama, Filistin ve hele de Gazze'deki korkunç barbarlığın dünyaya medya ve sinema aracılığıyla nasıl yansıtıldığına dair ilginç tespitler yapıldı.. Emperyal güç odaklarının elindeki medya organlarındaki haberlerde, Filistinlilerin, 'öldüğü'nden veya 'bir teröriste ait olduğu' sanılan' bir cesed'den bahsedilirken; Siyonist Yahudiler'in ise 'öldürüldüğü'nü vurgulayan bir dil kullanıldığına dikkat çekilmesi ilginçti. Yani, Filistinliler hep katledilen değil, ölen; Siyonist Yahudiler söz konusu olunca ise, onlar hep 'katledilenler' oluyordu..

Bir hanım konuşmacı, 'Bizden dilimiz almışlar, öfkemizi törpülemişler, vicdanlarımız zayıflatılmış.. Gelişmeleri emperyal odakların istediği gibi değerlendiriyoruz.. Filmlerde Amerikalı hep Rambo idi, güçlü ve haklı, cesur, insanî..

Onları seyrederken Vietnam Savaşı'nda Amerika'nın yendiğini sanıyorduk.. Onlar bize gerçekleri bir film gibi, filmleri ise bir gerçek gibi sundular ve onların önemsediklerini önemsememiz gerektiğini öğrettiler, onlara karşı öfkelenmeye ihtiyacımız var..' diyordu..

Ama, aykırı konuşmalar da olmadı değil.. Nitekim, bir konuşmacı, 'film yapımlarında maddî yardım yapılmadığından zayıf kalındığını' dile getirirken, 'Câmi yapmak yerine sinema filmi yapımlı alım..' gibi abuk-sabuk laflar etti.. Film yapımcısı olduğu söylenen bir kişi ise, ' öğretim üyeleriyle, öğrencilerin birlikte yemek yedikleri salonda, yemek esnasında , 'İslam'ı Arap dini olmaktan çıkarmalıyız..' diye konuşup bu sözü birkaç kez tekrarlayınca, 'Beyefendi, İslam Arap dini değildir, bütün insanlığa gelmiştir ve Kur'an, Hz. Peygamber'in muhatabı olan toplum Arap dili konuştuğu için Arapça nazil olmuştur, Ku'ran'da bu husus sarih olarak belirtildiği üzere, başka dillerde de nazil olabilirdi..' dediğimizde, 'Yanlış anlaşıldım..' gibi laflara sığınmayı tercih etti..

Sami Arabiyat isimli bir konuşmacı ise, 'Emperyalistlerin en büyük başarısının, bize, bir Ümmet olduğumuzu unutturmuş olması', olduğuna dikkat çekiyordu.

Evet, genel olarak, faydalı bir toplantı olduğunu söyleyebilirim.

USA emperyalizmi, tavşana, ‘Kaç!; köpeğe, ‘Tut..' diyen bir siyaset izliyor
27 Ekim 2024 Pazar

Pazar günlerini, okuyucuların görüş ve tenkitleri etrafındaki hasbihale tahsis ettiğimiz sohbetlerden bir diğerine daha muhterem okuyucularımızı selamlayarak başlıyoruz.

Bu sohbette daha çok, Amerika'dan okuyucumuz Necati Hoca'nın verdiği bilgiler üzerinde duralım ve sonraya vakit kalırsa, diğer okuyucu görüşlerine geçelim.. Necati hoca, önce, Pensilvanya'da ölen F. G.'yle ilgili olarak, yakınlarının internet sitesinden yapılan açıklamada, 'Hocamız 20 Ekim 2024'de, ruhunun ufkuna yürümüştür..' deniliyordu. ' Siz hiç, bir Müslüman öldüğü zaman, 'Ruhunun ufkuna yürüdü..' denildiğini duydunuz mu? Bu bir üslup tercihi olarak değerlendirilemez.. Çünkü, Bahailer'in kutsal kitap saydıkları kitapta ve bazı İncil şerhlerinde ölüm için, 'horizon of the soul' (ruhun ufku) veya 'horizon of his soul' (ruhunun ufku) ifadesine rastlarsınız.. Yani, bir Müslümanın, başkalarının kutsal bildikleri metinlerinden böyle bir ibare alması bir şey anlatmıyor mu?

Evet, Necati Hoca'nın belirttiği konu sadece bundan ibaret değil, o konuda.. Müteveffa kişi, 'Haçlıların Müslümanlara ahlâkî bakımdan zarar vermedikleri gibi güzellemeleriyle de maruftu..

Keza, o kişinin tabutunun üzerindeki örtüde, Hristiyan kültürüne ait daha başka deyimler ve semboller de vardı..

Geçelim..

Ancak, Necati Hoca'nın 2 gün önce gönderdiği ve Müslüman dünyasını çok daha derinden ilgilendiren bir açıklama, USA Dışişleri Bakanı Antony Blinken'a ait idi..

Necati Hoca, mesajında Amerikan medyasında yer alan bir açıklamayı göndermişti. Bu açıklama, Amerikan Dışişleri Bakanı Blinken'a ait idi.. Necati Hoca, o açıklamanın İngilizce aslını da göndermişti, tercümesiyle birlikte.. Aksa Tufanı'nın hemen arkasından İsrail'in yardımına koşarken, 'Ben buraya sadece Amerikan Dışişleri Bakanı olarak değil, bir Yahudi olarak da geliyorum..' diyen Blinken, evet, 2 gün önce de şöyle diyordu: ' We failed to convince Netanyahu. At any moment, events could occur in the Middle East that haven't happened in a hundred years..' (Netanyahu'yu ikna edemedik. Pek yakında, Orta Doğu'da, yüzlerce yıldır olmayan olacak..) diyordu.. Yani, tam bir tedhiş ve terör havası estirmekten medet umuyor ve 'Netanyahu'yu ikna edemediklerini' söylüyordu.. Aslında USA emperyalizminin yaptığı, 'tavşana, (Kaç!), köpeğe, (Tut!)' demekten başka bir şey değildi. Çünkü, alınan bütün kararlar Pentagon'da hazırlanıyordu. Kuduz köpek, evet her tarafa saldırtılacak, ama, Orta Doğu'nun Müslüman halklarının, -tıpkı Afganistan'da da yaşadıkları/ denedikleri ve 15 yıl sonra kaçmak zorunda kaldıkları üzere-, 'tavşan' yürekli olmadıklarını bir daha göreceklerdir, inşallah..

Bu açıklamadan 8-10 saat kadar önce de bir hafta sonra yapılacak Amerikan Başkanlık seçimlerinin adaylarından eski başkan Trump'ın Siyonist İsrail rejiminin bir 'kuduz kelp' gibi her tarafa saldıran lideri Netanyahu'yla bir telefon görüşmesi yaptığı ve savaşa devam etmesi isteğinde bulunduğu bildiriliyordu.. Öteki aday Kamala Harris'in de İsrail konusunda Trump'tan farklı düşünmediği açık beyanlarından anlaşılıyor. Esasen, Amerika'da, hangi parti ve Başkan iktidara gelirse gelsin, İsrail konusunda Amerika'nın genel siyasetinden ayrı düşünülemeyeceği gayet net bir gerçektir.

*

Ve... Dün sabah dünya, Amerikan emperyalizminin programı çerçevesinde, Siyonist İsrail rejiminin, İran'ın nükleer merkezler ve petrol tesisleri dışında, başkent Tahran ile (Irak sınırındaki) Huzistan ve İlâm eyaletinin ve kuzeydoğudaki Meşhed şehrinin elektrik santrallerini ve askeri merkez veya noktalarını vurduğu haberiyle sarsıldı.. Bu saldırıya 100 kadar savaş uçağının katıldığı açıklandı. İran, önemli bir hasarın olmadığını ve 2 askerinin 'şehit' olduğunu bildirdi.

Bu saldırıların çok ağır sonuçları bile olsa, ya yayın yasağıyla veya o saldırıların önemsiz olduğu şeklindeki haberlerle geçiştirildiğini, İsrail rejiminin benzer saldırılara uğradıktan sonraki haberlerinde de gördük, görüyoruz.. Resmen ilan edilmemiş olsa bile, fiili savaş durumlarında propaganda savaşının psikolojik etkisinden istifade edilmek istendiği açık..

Aynı saatlerde, Siyonist İsrail rejiminin, Suriye'nin Şam ve Humus civarındaki noktaları vurduğu da açıklandı. Lübnan'daki ağır bombardımanlar zaten devam ediyor ve Beyrut'un 45-50 katlı 'gökdelen'leri, Amerika'nın İsrail'e verdiği 'MK-84' denilen ve her birisi 907 kg. patlayıcı taşıyan bombalarla vurulup, o koskoca binaların 3-5 saniye içinde nasıl yerle bir edildiğinin görüntüleri bütün dünyaya servis ediliyor ve böylece, Siyonist İsrail rejiminin gücünün karşı konulamazlığı konusunda, başkalarına, özellikle bölge ülkelerine 'gözdağı' verilmek isteniyor.. Evvelki gün, İstanbul-Levent'e gitmiştim.. Orada etrafta yükselen 70-80 katlı dev 'gökdelen'lerin akıbetinin de bir savaşta öyle olabileceği aklıma geliverdi, ister-istemez.. (Geçen sene, Yunanistan'ın eski Deniz Kuvvetleri Komutanı, 'Türkiye gücüne o kadar güvenmesin, Boğaz üzerindeki köprülerinin birer füzelik işi vardır.' demişti.)

Evet, günümüz dünyasının savaşları böyle.. (Nitekim, Gazze'de bugün kesin barış sağlansa, Gazze'nin eski haline döndürülebilmesi için bile 100 yıl yetmez..' şeklinde hesaplar yapılıyormuş..)

*

Siyonist İsrail rejiminin, İran'a saldıracağı haftalardır bekleniyordu.. İsrail rejiminin Savunma Bakanı Gallant, 'İran'a, tahmin edemeyecekleri ve ne olduğunu da anlayamayacakları bir ders vereceğiz..' diyordu.. Ayrıca, evvelki gün , dünya medya organlarında yer alan bir habere göre, İran'daki İslam Cumhuriyeti rejimine karşı yıllarca silahlı mücadele veren Amerikancı Marksist bir örgüt olan 'Mücahidin-i Halk' isimli grubun, ülke içinden elde ettiği haberlere göre füzelerini, İran'ın hangi mıntıkasındaki hangi noktalarda sakladığına dair konumları bildirmişlerdi.. Netanyahu da, geçen hafta, 'İran halkına hitaben yaptığı konuşmada, İran halkının düşmanı olmadıkları ve onları kurtaracakları' gibi komik laflar ediyordu..

İran'ın 1 Ekim'de İsrail'e fırlattığı sesten hızlı/ 'süpersonik' de değil, radarlarca bile görülemediği için 'hypersonik' diye anılan ve saniyedeki hızı 700 metreyi aşan ve engellenemeyen 2500 km. menzilli 'Fettâh' füzelerinden 186 adediyle vurulmasına bir tepki olduğu açıklandı, Amerika tarafından.. Hatırlanacağı üzere, o füzelerin İsrail'de hiç bir ciddi hasar yapmadığı iddia olunmuştu. Ama, geçen hafta, Amerikan medyasında verilen küçük bir haberde, İran füzelerinden sonra İsrail vatandaşlarından binlercesinin evlerinin yıkılmasından dolayı İsrail rejiminden hasar yardımı istediği ve buna göre binden fazla evin yıkılmış olabileceği belirtiliyordu..

Şimdi, İran da 'fazla bir hasar olmadı' diyor..

Dahası, İran, İsrail'in uzun menzilli füzeler değil, İran sınırlarına yakın noktalardan, Irak hava sahasındaki, işgali altındaki Irak'taki Amerikan üslerinden kalkan uçaklardan- atılan füzeler attığını; İran hava sahası içine giremediklerini de açıklıyordu. Ama, kuzeydoğudaki, en uzak noktadaki Meşhed şehri bile vurulduğuna göre, oraya atılan füzeler büyük ihtimalle, Hint Okyanusu'ndaki Amerikan üslerinden veya savaş gemilerinden fırlatılmış ola gerek..

Bu karşılıklı saldırıların sonunun nereye varacağını kestirmek zor elbette.. Hele de 5 Kasım'da yapılacak Amerikan Başkanlık Seçimleri öncesinde, bir kapışma olabilir mi, tahmin etmek zor.. Ancak bilinen şu ki, hiçbir Amerikan Başkanı, vazifeden ayrılırken, kendinden sonraki Başkan'a zaferle sonuçlanmamış bir savaş hali bırakmak istemiyor..

Özellikle Orta Doğu Müslüman coğrafyaları üzerine yeni kanlı oyunlar ve kanla çizilecek yeni sınır oynamalarının yapılacağı emperyal odaklarca yıllardır ısrarla söylenirken, Müslüman halkların, içinde bulundukları olumsuzluklara rağmen birlik olmaktan başka bir yol ve çarelerinin olmadığı ortadadır.. Bunu, Türkiye'de hem Tayyip Bey, hem de Devlet Bey ısrarla söylediği gibi; Müslüman coğrafyalarındaki diğer rejimlerin ve halkların da anlamaya başladığı söylenebilir belki.. Nitekim, daha geçen seneye kadar birbirlerini en ağır İslami terimlerle 'tekfir' derecesinde suçlayan Suudi rejimi bile, İran'a yapılan saldırıya itirazlarını resmen bildirdi ortaya koydu, dün.. Esasen, emperyalist saldırıların tehlikesi giderek büyürken, hâlâ iç ihtilafları konuşmak, iç cepheyi zayıflatmaktan başka bir konuya hizmet etmeyecektir..

Amerikan Hükümeti, bu saldırılardan önce, İsrail'in kendilerini bilgilendirdiğini açıkladı, sanki her şeyini planlamakta, milyarlarca dolarını ve en gelişmiş silahlarını ve hangi siyasi manevraların nasıl yapılacağını ve dünya çapındaki propaganda desteğini sağlamakta, kendisinin vazgeçilmez bir parçası ve Müslüman coğrafyalarının kalbi mesabesindeki Ortadoğu'ya sapladıkları bir zehirli hançer durumundaki İsrail rejimini 51'nci devleti olarak görmüyormuş ve Müslüman halklar da bunu anlamayan bir körlükle malûl imiş gibi..

*

Evet, bu haftaki Okuyucu Hasbihali, bir okuyucumuzun değindiği iki konu etrafında tamamlandı.. Viyana'dan Bekir T. kardeşimizin ilginç mesajına ve diğer okuyucu değerlendirmelerine de inşallah, gelecek hafta..

‘Yarın Cumhuriyet ilân edeceğiz' denilerek, gelen sistem ne kadar Cumhuriyet idi?
28 Ekim 2024 Pazartesi

101 yıl önce bugün, 28 Ekim 1923 akşamı, Ankara'da, Meclis Başkanı da olan Paşa, bizzat kendi tayin ettiği mebuslardan oluşan 2. Meclis üyelerinin ekseriyetinin de Ankara'da bulunmadığı bir sırada, 'Yarın Cumhuriyet ilân edeceğiz..' diyor ve Meclis ekseriyetinin bulunmadığı bir sırada, 335 mebustan 156'sının, yani ekseriyet için gerekli 11 oy noksanıyla 'Cumhuriyet' ilân ediliyor..

Ama, o günlerde bu gibi kelime ve terimlerin cazibesi matematik hesaplarını bir kenara bıraktırıyormuş herhalde.. Çünkü, 1917'de Rusya'da meydana gelen komünist devrim de, en küçük komünist grup olan 'Bolşevik'ler eliyle gerçekleştirilmişti..

Asıl büyük komunist grup, 'Menşevik /ekalliyet/ azlık' diye isimlendirilirken; Lenin liderliğindeki en küçük komünist parti, 'Bolşevik / ekseriyet/çoğunluk' diye isimlendiriliyordu.

*

Ekranlarda sıkça görülen bir tarihçi, 2-3 gün önce, bir kanalın ekranında, 'Cumhuriyet kelimesi Arapçadır, ama Araplar bu kelimeyi bilmezler.. Cumhuriyeti biz ürettik' diyordu.. Halbuki, 'cumhur' kelimesi, 'Bir halkın veya belli bir sosyal kesimin ekseriyetinin rey ve iradesi' mânâsında daima vardı.. Bu durumu anlatmak için kadîm eserlerde 'cumhûr-u ulemâ'nın rey ve iradesi bu yöndedir..' gibi açıklamalar asırlarca bilinir..

Yani, 'Cumhuriyet bilinmezdi, biz ürettik' demek için her halde o tarihçi gibi olmak gerekiyor..

Evet, 28 Ekim 1923 akşamı açıklanan Cumhuriyet'i bilmeyenler vardı.. Onlar, 1789- Fransız İhtilali'nden sonra 'republique' kelimesinin Osmanlı efkâr-ı umûmiyesine Cumhuriyet olarak çok öncelerden yerleştiğini görmezlikten gelebilirler.. Ama, Cumhuriyet diyerek yeni bir sistem getirenler, tıpkı Fransa'daki Jakobenler gibi, tepeden inmeci yöntemleri esas almışlardı.

Ama, daha da ilginç olan şu ki, halkın ekseriyetinin haberi olmadan, bir kişinin tek başına Cumhuriyet'ten söz etmesi ve ne kadar 'cumhurî' bir tavırdı? Ki, bu görüşünü açıklayan M. Kemal, daha sonra 1923 ve sonrasındaki yaptıklarını 'Cumhuriyet inkılabı' adına yapmıştır, ama, halkın cumhûru'nun haberinin olmadığı nice yabancı , baskıcı ve kelleler kopartmak tehdidi ve uygulamalarıyla yaptıklarını, çok önceden, 'millî bir sır' olarak uzun zaman içinde sakladığını belirtmiştir.. Ama, saltanata son verilirken, onun yerine gelen sistem, hâlâ 'Cumhur'un iradesi' denilerek, halkın cumhuruna ne ağır baskı ve nice dayatmaların 'Halka rağmen, halk için..' denilerek, sahnelendiğini hatırlamazsak, 'Yaşasın Cumhuriyet!' diyebiliriz..

Bu vesileyle belirteyim ki, bu satırların sahibi, 'gerçek bir Cumhuriyet yönetimi'ni, inancı açısından, saltanattan çok daha fazla tercihe şayan bulmaktadır. Hz. Peygamber (S)'den sonra Ümmet'in başına getirilen ilk 4 Halife'nin, Müslüman halkın ekseriyetinin rey ve iradesini ortaya çıkaran istişare yoluyla belirlenmesi, buna en çarpıcı örnektir.. Ki, bu konuyu, 1973 yılında 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde günlük yazılar yazarken, bir yazıda, 'Şeriat Cumhuriyeti' başlığıyla yayınlamıştım..

*

Ancak bu konuya, değinmeden, yukarda söz konusu olan tarihçi, dünkü yazısında, tarihî konularda kendisi gibi düşünmeyenleri aşağılamaya çalışırken, M. Kemal'in kumandanı olduğu 7. Ordu'yu, Gazze ve Nablus, Kudüs, Şam, Haleb, ve Islahiye üzerinden Adana'ya kadar geri çekişini, büyük başarı diye alkışlıyordu.

Ama, o büyük başarısı için, kendisine yeni rütbe ve unvanlar verilmesini, Alman mareşali Liman von Sanders aracılığıyla Sadrâzam Müşir (mareşal) Ahmed İzzet Paşa'dan isteyen yazısına, Sadrâzam Paşa'nın, 'mağlub olan komutan'a kahramanlık nişan ve rütbeleri de yeni mi çıktı?' şeklindeki cevabî yazısına değinmiyordu.

Evet, orada ciddî bir savaş verilmemiştir..

Üstelik de, söz konusu Paşa, Veliahd Vahiduddin'nin 20 günlük Almanya gezisine 'seryâver /baş danışman' sıfatıyla katılmıştı. Almanya'ya gitmiş ve dönüşten hemen sonra da, böbrek rahatsızlığı gerekçesiyle, tedavi için, o zamana göre büyük bir meblağ olan 1000 Osmanlı lirası da harcirâh (yol masrafı) olarak verilip, savaş şartları ortasında Avusturya'nın Karlsbad şehrine gönderilir ve orada yaklaşık 4 ay kadar kalır.

Ama, sona doğru yaklaşmakta olan 1. Dünya Savaşı aleyhimizde işlemektedir ve M. Kemâl'in de ülke içinde olması elbette düşünülür.. Bunun için de İstanbul'a dönmesi emredilir. O zaman, orduda disiplinin ne kadar bozulduğunu göstermesi açısından nakledilmesi gerekir ki, M. Kemal, yâveri Cevad Abbas'a, 'Ciddî bir sebep olmadıkça.. Geri dönmek istemediğini ' bildirir. Ancak, Sadrâzam Ahmed İzzet Paşa'nın, Cevad Abbas'a, 'Paşana haber ver, hemen dönsün..' şeklindeki kesin emri üzerine dönmek zorunda kalır.

Tam o günlerde, Sultan Muhammed Reşad vefat eder ve Vahiduddin, 4 Temmuz 1918 günü taht'a geçer. 1. Dünya Savaşı'nın Osmanlı, Almanya ve Avusturya' gibi önemli güç merkezlerinde cebheler birer birer çökmektedir ve Savaş'ın son demleridir..

Tam o sırada, Sultan Reşad'ın vefatı ve yeni cülûs haberini alan M. Kemal Paşa, Başmâbeyn başkâtibi Lûtfî (Simavî) Bey'e gönderdiği telgrafta, 'Ûbûdiyet (kulluk) ve tâzimât-ı çakerânemin (kullara mahsus derin saygılarımın) zât-ı şahâneye arzını ricâ ve zât-ı âlilerinize takdîm-i ihtiramât eylerim efendim..' diye yazar.. Ve, Vahiduddin'in taht'a çıkışının 1 ay sonrasında, 4 Ağustos 1918 günü Avusturya'dan İstanbul'a döner.

Bu arada, Sultan Vahiduddin ise, Osmanlı Cebhelerinde de kötü gidişi ve idare edilemediği kanaatine vararak, Enver Paşa'yı 14 Ağustos 1918 günü Başkomutanlık Vekaleti'nden alır, Harbiye Nâzırlığı ise, henüz de uhdesinde bırakılır.

15 Ağustos 1918 günü M. Kemal Paşa, Filistin ve Suriye'deki 7. Ordu Kumandanlığı'na tâyin olunur.

M. Kemal, bu yeni vazifesinde yapacağı bir şey olmadığını düşünür. Ama, gitmek zorundadır..

Elbette, böbrek rahatsızlığı gerekçesiyle, Avrupa'da aylarca süren tedaviden sonra, savaş cephelerinden ve şartlarından uzak kalan bir kumandanın, dönüşte hemen Filistin ve Suriye'deki 7. Ordu Komutanlığı'na tâyin edilmesi ve cebhe durumunu kavramakta da intikal zorluğu yaşanacağı da hesab edilmiştir herhalde, ama, durum son derece kritikti.

Nitekim, cebhelerde arka arkaya alınan yenilgiler de bu durumu doğrulayacaktı.

İngiliz Ordusu, Suriye'de, (Alman mareşali) Liman von Sanders'in kumanda ettiği Yıldırım Orduları Grubu kuvvetlerini bir gece baskını sonunda dağıtmış ve savunma cebhesinin merkezinde Mirlivâ (tuğgn.) Mustafa Kemal'in kumanda ettiği 7. Ordu'nun sağ kanadı da 18 Eylûl 1918'de çökmüş ve 19 Eylûl'de Nablus, 1 Ekim'de Şam, 3 Ekim'de Baalbek, 6 Ekim'de Humus ve 27 Ekim'de de Haleb derken; böylece bütün Filistin ve Suriye İngilizlerin eline düşmüş ve verilen büyük kayıplardan sonra, M. Kemal Paşa, güçlerini Islahiye'ye çekmiştir.

Bu arada, 8 Ekim 1918'de de Tal'at Paşa Hükûmeti istifa etmiştir.

Söz konusu ünlü tarihçi bu konuları hatırlatmaksızın M. Kemal'in 2 haftalık 'Yıldırım Orduları Komutanlığı'ndaki vurgu cezzabiyetine ağırlık verir..

*

Sonrası mı?

Birinci Dünya Savaşı son demlerinde, Rusya'daki yaklaşık 300 yıllık Romanof Hanedanı çöker, Bolşevik /komünist devrimi olur..

Savaşın sonunda ise, mağlub olan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Habsburg Hanedanı, Almanya'daki Hohenzollern Hanedanı ve İtalya'daki imparatorluk da çöker.. Ve Osmanlı da çöküşü sürecine girmiştir.. Savaşın galibi olan İngiliz emperyalizmi, dönemin Amerikan Başkanı Wilson'un desteğini ve 'Wilson Prensipleri' denilen ve mağlûblar üzerindeki etkinliği derinleştirmek için sunulan 'ulus-devlet' modellerine yöneliş teşvik edilir.. Osmanlı'yı parçalamak için de çok etkili bir silahtı o 'prensip'ler..

*

Bu tarihî süreci hatırlatmaksızın, 100 yıl öncelerdeki yakın tarihi, üstelik de bir takım 'kanunî koruma zırhları'yla kuşatılan isimlere dayanarak yazmak, anlamak nasıl olur?

Evet, 'Yaşasın gerçek Cumhuriyet..' Ama, saltanat sistemlerinde bile görülmeyen jakobenist / tepeden inmeci dayatmalarla gelen yönetim şekli ise???..

1789-Fransız İhtilali'nin liderlerinden birisinin, ölüm yatağındayken, eski bir arkadaşına, 'Cumhuriyetin diktatörlük günleri ne güzeldi, dostum..' deyişi, hâlâ, başka sözde cumhuriyetçilerin hasretle andıkları cumhuriyet saltanatı günlerine dair sözlerinde yankılanmakta değil mi, kendi ülkemizde de..

Trump ve Kamala arasındaki seçimi kim kazanırsa kazansın, ne fark eder ki?
30 Ekim 2024 Çarşamba

Birleşik Amerika'da 5 Kasım Salı günü yapılacak olan Başkanlık Seçimi'nin sonuçları, gelecek hafta bugün, 6 Kasım Çarşamba sabahı - fevkalâde bir gelişme olmazsa tabii..- yeni Amerikan Başkanı'nın kim olduğu belli olacak..

Ve Amerikan sisteminin garipliklerinden birisi de şudur ki, 2016'daki Başkanlık Seçimleri'nde Trump, rakibi Hillary Clinton'dan 3 milyon kadar daha az oy aldığı halde, Başkan'ı belirleyecek 'Birleşik Devletler'i oluşturan üye 50 eyalet/devlet temsilcilerinin sayısında daha ileride olduğu için, o seçilmişti..

Şimdi, Trump ve Kamala Harris arasında değerlendirme yapacak veya tercihte bulunacak değiliz.. Kaldı ki, hangisi Başkan olursa olsun, geçmişteki Başkan değişimlerinde de olduğu üzere, temel konularda, kendisini yeni Roma İmparatorluğu olarak gören-gösteren Amerikan emperyalizminin kısa ve uzun vadeli bütün planları çok önceden yapılmıştır ve Başkan olan kişiler de rakiplerinden, sadece üslup olarak ayrılırlar.. Kimisi, 'kazı bağırtmadan'; kimisi de, 'bağırta-bağırta yolmayı' tercih eder, o kadar..

Trump, geçen ay yaptığı bir konuşmada, "Yahudi olan, Yahudi olmayı seven ve İsrail'i seven her kim Demokrat adaya (Kamala'ya) oy veriyorsa aptaldır.. Öyleleri, kafalarını muayene ettirmeli!" demiş ve -Kamala için-, 'Bu kadın var ya, Yahudilerden nefret eden bir Yahudi'yle evlidir..' bile diyebilmişti..

Aynı Trump, evvelki gün de, Amerika'daki Müslümanların en yoğunluklu olduğu eyaletlerden birisi olan Michigan'da, 'Müslüman'ların önde gelenlerini hatta sarıklı-cüppeli hocalarını bile mitingine getirmiş ve onların kendisini destekleyen konuşmalar yapmasını sağlamış ve hatta bazı Müslüman liderler de, 'Kamala bizi muhatap bile kabul etmedi, öyleyse biz Trump'ı destekleyeceğiz..' demişlerdi..

Dahası, Müslümanların oylarını kendi yanına çekebilmekte daha istekli bir hava oluşturmak için, Kamala Harris'i, 'Müslüman düşmanı' olarak bile niteledi.. Halbuki, Trump'ın, siyaset meydanında ilk sivrilişini İslam düşmanı nutuklarına borçlu olduğunu, siyasetle meşgul olan her Amerikalı bilir ve 'Müslümanların, ülkemizi işgal etmemeleri için, onları Amerika'dan kovacağız..' gibi laflar bile ettiği bilinmektedir...

(Amerikan Başkanı George Bush'un, 'Tanrı bana, -Git Irak'ı özgürleştir!'- dedi, ben de bunu yaptım..' diyerek, 2003'de, Müslüman halktan 1 milyona yakın sivil insanı öldüren ve Irak'ı yerle yeksan eyleyip, Saddam Hüseyin'i de idam ettirişinden sonra; Amerika'da uzun yıllar yaşayan meşhur bir Müslüman, Almanya'ya geldiğinde, bize, 'Biz Müslümanlar Bush'u kendi aramızda ne kadar desteklemiştik onun seçiminde.. Ateşimizi kendi elimizle hazırlamışız!.. ' diye itirafta bulunmuştu, hayıflanarak..)

*

Yine Trump, 14 Ekim günü de, Amerikan siyasetindeki en kıdemli Yahudilerden olan Senato Çoğunluk Lideri Chuck Schumer, - 'İsrail'de yeni seçimler yapılması' çağrısında bulununca, onun için, "Filistinli" nitelemesi yapmış ve bu 'Filistinli' kelimesini bir 'hakaret' olarak kullanmıştı.

Trump'ın, hele de, "Eğer NATO üyesi ülkeler NATO harcamalarına katılmakta gevşek davranırlarsa; Rusya'ya, o müttefiklerimizin ülkesini işgal edebileceğine dair bir işaret verince.. Onların o zaman ne yapacaklarını tahmin edebilirsiniz..' şeklindeki korkunç sözünü unutmak nasıl olur?

*

Bu vesileyle biz de hatırlatalım ki, Macaristan'da Başbakan İmre Nagy'nin ülkesini Varşova Paktı'ndan çekmesi ve halk kitlelerinin de teslim olmayacaklarını dünyaya, 'Nem- Nem.. Şuha!..' (Hayır-Hayır.. Asla!.)' şeklinde duyurdukları feryatlarına, başlangıçta yardım vaadinde bulunan ABD Başkanı olan (ve 2. Dünya Savaşı'ndaki Müttefik Ordular Başkomutanı) General Dwight Eisenhower da; binlerce insanı ezip geçen Sovyet tanklarının Budapeşte sokaklarını kana buladığı 1956 Ayaklanması' karşısında başını kuma gömmüşçesine sessiz kalmış ve İmre Nagy de idam edilmişti.. (Şimdi ise, Budapeşte'de Tuna kıyısındaki Macar Parlamentosu'nun girişinde bulunan İmre Nagy heykeli, o trajik hatırayı anlatmaktadır..)

Bizde ise, Eisenhower halkımıza hâlâ, 'Hür Dünya lideri' olarak sunuluyor ve 6 Aralık 1959 günü resmi bir ziyaret için Ankara'ya gelen Eisenhower, Türkiye'ye gelmiş ve Dışkapı'dan Kavaklıdere'ye kadar onu görmek için ana caddenin iki tarafına yığılmış olan halk kitlelerince alkışlanmış, bizim okul da dahil, bütün okulların öğrencileri, ellerine tutuşturulan ve üzerinde 'I love you IKE!/ We love you, İKE! / (Seni seviyorum IKE, /Seni seviyoruz IKE!)' yazılı flamalarla bağırttırılmıştı.. (IKE, -okunuşuyla 'Ayk'-, Eisenhower'in, Amerikan halkı nezdindeki lakabı idi..) O Aralık ayının İkindi sonrası Ankara soğuğunda, IKE da üstü açık arabada caddenin iki tarafını dolduran on binleri ayakta selâmlıyordu. IKE'ın iki tarafında ise, Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve Başvekil Adnan Menderes oturuyorlardı..

O zaman, 6 ay sonra yapılacak olan 27 Mayıs 1960 Darbesi'nin, Amerika'nın bilgisi dahilinde NATO mutfağında kotarılmakta olduğunun Eisenhower tarafından da bilindiğinin belgelerinin yıllar sonra açıklanacağı nereden bilinebilirdi?

*

Evet, Amerikan İmparatorluğu da böyleydi ve böyledir..

Bu gün o emperyal güç, Trump'ı yeniden başkanlığa getirirse, bu çılgın kişinin, onlarca 'Arap rejimleri'ne, 'Biz olmasak, askerlerimizi ve üzerinizdeki himayemizi çeksek, her biriniz devrilir-gidersiniz..' diyerek, onlardan yüz milyarlarca dolar aldığını itiraf ettiği günleri hatırlayabiliriz..

İşte bu yüzden, ikinci bir Trump dönemin gerçeklemesi ihtimalinden hoşnut olmayanlar haksız değiller.. O öyle de, Kamala, farklı mı olacak sanki? Sadece üslup farkı Trump'ta olduğu gibi çok açık ve kaba şekliyle olmayabilir, belki; ama, hepsi o kadar..

Hatırlayalım.. 1932-45 arasında (2. Dünya Savaşı'nın özel şartlarından dolayı) 4 dönem Başkanlık yapan (ve çocuk felci geçirdiği için, ömrü tekerlekli sandalyede geçen) Theodore Roosevelt, yakın çevresindeki yöneticilere, "Yumuşak konuş ve büyük bir sopa taşı.." dermiş.. Ama, o, kendisinin ölümü üzerine Başkan olan Yardımcısı Truman'ın dünyanın diğer ucundaki Japon şehirleri Hiroşima ve Nagazaki'yi iki atom bombasıyla yarım saat içinde yok edebileceğini, elindeki büyük nükleer sopa ile bir anda yüzbinlerce sivil insanı katledebileceğini tahmin etmemişti, herhalde..

Evet, o büyük nükleer sopa'yı müttefiklerini de hizaya getirmekte kullanıyor Amerikan emperyalizmi.. ..'

Evet, Amerikan yönetiminin güvenilmezliği ve gücetaparlığı, şimdi, Trump'un patavatsız konuşmalarıyla birlikte ele alınıp, her zamankinden daha fazla sorgulanmalı..

*

Hz. Adem'le Hz. Havva'nın çocukları arasındaki gülünç üstünlük iddiaları…
1 Kasım 2024 Cuma

'İman/ inanç', akıl yoluyla bütünüyle anlaşılması zor olan bir 'cevher'dir. O cevheri bilmeyen veya anlamayanlar açısından, en kıymetli mücevherle sıradan bir renkli taş arasındaki farkı fark edememek gibi, neredeyse imkânsızdır.

Bütün 'vahy-i ilâhî' kaynaklı dinlerde, ilk insan olarak yaratıldığına inanılan Hz.Âdem ve Hz.Havva'nın, insanlığın başlangıcı olduğuna inanmayanlar, bütün bu mükevvenâtın, kör bir tabiat tarafından, kendiliğinden oluşan bir 'evrim teorisi'yle izah etmeye çalışırlar. Ve elbette yaratılışa ve insana dair yaptıkları izahların hiç bir tutarlılığı da yoktur.

*

*

Evet, Hz. Âdem ve Hz. Havva'nın çocukları arasında da ihtilâf olmuş ve Habil, kardeşi Kabil tarafından katledilmiş ve böylece ilk insan kanı cinayet yoluyla yeryüzüne dökülmüş ve ondan sonra insanlar Habil Nesli ve Kabil Nesli olarak ayrışmışlardır...

Bu arada, insanların derilerinin renkleri siyah, beyaz, kızıl, sarı, veya melez ve, dilleri de farklı farklı yaratılışındaki ilâhî hikmet üzerinde çeşitli görüşler dile getirilmiştir...

*

Ama, asıl mesele, Hâlıq-ı Zülcelâl'in, Yüce Yaratıcı'nın hikmetini kavramaya çalışmaktır...

Şöyle bir düşünelim...

Hz. Nuh Aleyhisselâm'ın inananları bir avuçtu... O kadar ki, kendi oğullarından birisi de ona inanmıyordu. Ona, 'Bir gemi yap, tufan olacak, gemiye inananlarını al, diğerleri gark olacak...' 'emr-i ilâhî'si gelince, Hz. Nuh, kendisine inanmayan oğlunun da gark olacağını düşünerek, babalık duygusuyla, oğlunun boğulmaması için Allah'u Teâlâ'ya niyazda bulundu ve cevaben de, 'Senin evlâdın gark olamayacak' denildi... Ama oğlunun da tufanda boğulmakta olduğunu görünce, Hz. Nuh, bu durumu sual eylediğinde, 'vahy' nâzil oldu ve 'Senin evlâdın seninle birlikte olanlardır.' meâlindeki ölçü bildirildi.

*

Hz. Mûsa aleyhiselâm, kendi zamanının Firavun'una ve firavunluk düzenine karşı çıkarken, etrafında, onunla birlikte olanlar da, müminleri bir avuçtu.

*

Hz. İsâ aleyhisselâm'ın 33 yıllık dünya hayatında etrafında toplanan müminleri, (havarileri) 12 kişiden ibaretti, amma, onlardan birisi olan Yehuda da ona ihanet etti, yakalanmasını sağladı...

*

Hz. Peygamber (S)'in zuhûr ettiği, neredeyse silme müşrik, putperest bir Mekke'de, en yakınındaki amcası Ebû Leheb gibilerle mücadele etmek zorunda kalırken, yanında sayı olarak küçük, ama, büyük bir 'millet' vardı...

Hz. Peygamber'in hemen yanı başındaki bu 'büyük millet'in önde gelenlerinden birileri de Habeş'ten Bilâl, Yemen'den Ebû Zerr, Fars diyarından Selman gibiler idi... İşte o 'büyük millet' ezelden ebede akıp giden insanlığın ve dünyanın gelişim çizgisini değiştirecekti...

*

İşte öyle bir sosyal bünyede Arap olan veya olmayanlardan nice topluluklar o zamandan beri, 14 asırdır, 'Vahy-i ilâhî'nin, İslâm'ın inanç potasında eriyip Hz. Peygamber'in yönlendirdiği istikamette, insanlık tarihine damgalarını vurdular ve vurmayı ve zamanın derinliklerine nüfuz etmeyi sürdürmekteler.

Evet, biz İslâm Milleti'ni diğerlerinden ayıran özellik, bu iki temel unsurda, 'Tevhîd İnancı'nda/ 'Lâilaheillallah' ve Nübûvvet'te birleşmeleridir. Bu temelde birleşen insanlar arasında, üstünlük için tek ölçüyü Kur'an-ı Mûbîn, 'En üstününüz, taqvâ ve fazilette üstün olanınızdır...' meâlindeki (Hucûrât Sûresi-13.) âyetle beyan etmiştir. Bunun dışındaki her türlü 'üstünlük' iddiası İslâm açısından 'merdut'tur, ret olunmuştur.

Biz İslâm Milleti olarak, bu ölçüyü aslî özelliğimiz olarak asırlarca koruduk.

Amma, özellikle son 2 asırdır, şeytanî güçlerin, emperyalistlerin beyinlerimize akıttığı zehirle, kan bağı, soy-sop, dil veya deri rengi, ya da içinde doğulan sosyal veya coğrafî mekân farklılıklarına göre, aramızda haram olan ölçüler icad ettik.. Allah'ın 'Millet-i İslâm' adını verdiği biz, kendi aramızda 'çocukluk hastalıkları', kabilecilik, bölgecilik, coğrafyacılık, ulusçuluk' gibi ayrılıkçı eğilimlerle, diğerlerinden 'üstün' veya 'düşkün' denilen onlarca- yüzlerce, kavimler oluşturduk...

*

Halbuki, 'Hz. Peygamber Arap kavminden olduğu için, Arap kavminde üstünlük vardır' diyenler İslam'ı anlamamışlardır, denilmiştir geçmişte; nice büyük zihinlerce...

*

Osmanlı'nın Müslümanların tarihinde en uzun ömürlü ve büyük bir devlet olmasının en büyük sırlarından birisi bu noktada da gizliydi. Asırlarca, hiçbir gerçekçiliği de bulunmayan bir 'kavmî- ırkî üstünlük iddiası' hele de son yüz yılımızda daha bir mahvetti zihinlerimizi, duygularımızı ve Müslümanlar arasında kimileri kendilerini üstün, kimilerini de daha aşağı seviyede gördüler.. Bu cümleden olmak üzere, 'beyaz ırk'ın üstün olduğu şeklindeki sapkınlığı bugünlerde Amerika'daki Başkanlık Seçimi kampanyalarında da görüyoruz, Trump-Kamala mücadelesinde...

Bu bakımdan, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın, evvelki gün Malazgirt Zaferi'ni, sadece bir kavme mal eden zehirli ideolojinin elinden alıp, 'Malazgirt, müslümanların zaferidir ve Türklerin yanında kürdler ve arablar da vardı o savaşta.' demesi, zehirli ideolojilere karşı bir panzehir hükmündedir... Ve biz dahasını da söyleyelim, taa Maveraunnehir kıyılarından Malazgirt'e gelen Sultan Alpaslan'ın ordusu, sadece türklerden olmayıp, 'Lâilaheillallah, Muhammed'un Resulullah...' diyen bütün kavimlerden oluşuyordu ve Bizans ordusunda ise, Müslümanlara karşı savaşanların arasında, -o zamanlar henüz gayrimüslim olup- Karadeniz'in kuzeyinden 'paralı asker' olarak gelen Kıpçak Türkleri bulunuyordu. (Bunu Selçukoğulları ismiyle yayınlanan kitap çalışmamızda da göstermiştik...)

Şimdi, son 100 yılın o dışlayıcı ve zehirli yaklaşımından gecikmeli de olsa, uzaklaşılması İslam Milleti'nin geleceği için 'hayır'lara vesile gelecek bir gelişmedir. Kezâ, Devlet Bahçeli'nin 2-3 ay kadar önce yaptığı bir konuşmada, 'Üstünlük soyda değil, taqvâdadır...' demesi, hayırlı bir gelişmeydi...

Emperial güçlerin, Müslüman coğrafyalarında yeni düzenlemeler tezgâhlamak istedikleri bir sırada, gerekli olan millî birliğin özüne yönelmek, hayırlı olacaktır inşallah...

Unutulmasın ki, 105 sene öncelerde Osmanlı devleti, emperyal güçlerce tarih sayfasından tasfiye edilirken kurulan 'Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri, Müslümanların 'küffar'a karşı mücadele için yola çıkarken, o cemiyetin nizamnâmesinde hedef olarak, ilk madde, filân kavmin, filân coğrafyanın kurtarılması değil, 'Müslüman ahaliye yapılan mezalime son vermek' şeklinde ifade ediliyordu.

Ama, sonra 'Ne mutlu filân kavimdenim...' saçmalığı baş tacı edildi...

Bu söze karşı (merhûm) Erbakan, 1992'de Bingöl'de yaptığı konuşmada, 'Siz ne mutlu türküm...' derseniz, benim Müslüman kürt kardeşim de 'Ne mutlu kürdüm...' demek hakkını kazanır. Halbuki, 'Elhamdulillah Müslümanız...' desek, bundan hiç kimse rahatsız olmaz...' dedi diye, onu, 'Bölücülük yaptı', diye 1998'de yargıladık, siyasî haklarını elinden aldık...

Çünkü malum emperyal dayatmaları laikliğin amentüsü gibi tekrarlayanlar kendileri için yaklaşan tehlikeyi görmüşlerdi...

Bu açıdan, bugün gelinen nokta, hayırlı bir ilk adımdır, gerisi gelmelidir...

İnancımızın, geçmişin saldırılarına direnen aslî bünyesi, ‘ütopya'lara fedâ edilemez!.
3 Kasım 2024 Pazar

Geçen haftaki 'Okuyucu Hasbihali'den bu haftaya kalan bir mesajdan söz etmiştik.

O mesaj, Viyana'dan, B. Tank arkadaşımızdan geliyordu ve kendisine gönderilen bir mesajda değinilen konuyu soruyordu.

Konu şu idi, özetle:

'Geçenlerde bir AK Parti m. vekili arkadaşla Fatih'te genç arkadaşların bir toplantısına davet edilmiştik.. Gittik.. 20-25 genç arkadaş.. Üç katlı bir binanın 3 katını da kiralamışlardı..

Çeşitli konular konuşuluyordu, gençler arasında.. Oradaki arkadaşların her birisi görüşlerini bildirseler de, asıl sözcü konumunda olduğu anlaşılan bir arkadaş, çalışmalarını anlattı, etraflıca.. Aralarında TC vatandaşı olmayan, ana dilleri Arapça olan başka 'gençler' de vardı.. Burada okuyorlardı veya üniversite tahsilini tamamlamış, mühendis olmuşlardı.

Sözcü durumundaki arkadaş ve diğerleri, 'Bizim kapımız herkese açıktır.. Müslüman, Yahudi, Hristiyan, ateist, komünist, dinli-dinsiz, 'şu'cu, 'bu'cu.. kim olursa olsun.. Kimseye, kim olduğu, inancı, ideolojisi, nereli olduğu sorulmaz..' vs.. diyorlardı..

Duvarda Karl Marx'ın fotoğrafı vardı.. Fotoğrafın üst tarafında da, onun meşhur 'Dünya işçileri birleşiniz..' cümlesi Arapça olarak yazılmıştı.. Oradakilerin çoğunun o Arapça yazıyı ve mânâsını bilmedikleri anlaşılıyordu. Bir başka yerde de, 'Oryantalizm' üzerine yazdığı kitapla dikkati çeken ve 2003'de vefat eden ve anne-babası Filistinli Hristiyan olan Amerikalı yazar Edward Said'in fotoğrafı...

Başka bir şey yok..

Konuşmaları, açıklamalarını 10-15 dakika kadar dinledim.. Sonra da, 'Eğer bizden bir şey öğrenmek istiyorlarsa, her tip insanla elbette konuşabiliriz, bildiklerimizi, inandıklarımızı da anlatırız.. Ancak, böyle her düşünce veya inançtan kim olursa olsun, gelsin, hiç bir sınırlama olmaksızın gelip kaynaşırız ve kendilerini anlatırlar..' gibi bir yaklaşımda dikkatli olmak gerek.. Yani, biz istemediğimiz halde, gelip fikir ve yaklaşımlarını bize anlatamaya kalkışacak olurlarsa, 'Lekum dinukum veliyedîn..' (Sizin dininiz ize, benim dinim de bana..' demeliyiz dediğimde.. Anadili Arapça olan bir mühendis, kendisinin fıqh da okuduğunu söyleyerek, 'Medine Vesikası'nda, 'Müslümanlarla Yahudilerin bir ümmet olduğu yazılıdır..' iddiasında bulundu!!

'Hayır, o cümleyi çarpıtmayın.. O cümle, Müslümanlar ve Müslümanlarla birlikte hareket edenler bir ümmettir' şeklindedir.. Yani, karar vermek mevkinde olanların, Müslümanlar olduklarına işaret edilir' dediğimizde, o arkadaş, ısrar ediyordu, görüşünde..

*

Sonra, 'Bakınız, burada, bir Karl Marx var, malûm.. Bir de Edward Said.. 20 sene öncelerde, 'CIA'in Danışma Toplantıları'na katıldığı Amerikan çevrelerince açıklanmıştı.. Burada Müslümanlardan hiç bir işaret yok.. ' dediğimizde, 'E. Said'in kitabının çok faydalı olduğu'ndan filan söz edildi, 'bazı Müslümanların fotoğraflarını da getiririz.. ' dediler..

'Kardeşler, sadece yaldızlı kitaplar yazmak yetmez.. Unutmayın ki, Lawrence de Osmanlı'nın son döneminde sadece bir arkeolog idi zâhiren ve Arap dünyasında çok yakın dostluklar kurmuştu.. Sonrası mâlûm.. O coğrafyaların paylaşımında neler yaptı..

Unutmayalım, Macar Yahudi'si bir oryantalist /müsteşrik ve Türkolog olarak bilinen Armin Wambery de, Sultan 2. Abdulhamid'in çevresine sızmış ve onun tanıtma mektubuyla Müslüman coğrafyalarında, taa Orta Asya'lara kadar gidip yıllarca bir 'Müslüman derviş' gibi dolaşmıştı..

Montgomery Watt da İslam'a hayran büyük bir İngiliz tarihçi olarak tanınıyordu.. Ama, Amerika'da 11 Eylûl 2001'deki, ünlü 'İkiz Kuleler'e yapılan saldırılardan sonra, İslam aleyhinde en ağır lafları o etmişti..

Keza, Arnold Toynbee de büyük bir tarihçi/ filozof iken, İngiliz İstihbarat örgütüne ajan olarak hizmet ettiği de çoook sonralarda açıklanmıştı..

Bizden sözünü ettiğiniz bir ismin de, ömrünün son 2 yılı öncesine kadar ateist olduğunu, kitaplarında, Kur'an'ın pâklıklarını tekrîm ile belirttiği Hz. Meryem ve Hz. İsâ Aleyhisselam hakkında en çirkin iddialar halen de durmakta olduğunu; ancak ondan son iki yıl boyunca, birlikte namaz kıldıklarını bizzat akademisyen olan kızı ifade etmiştir.' gibi örnekleri sıraladım..

Evet bu konu ve ayrıca, AK Parti m.vekili olan arkadaşa da, Türkiye'nin İsrail ile olan siyaseti üzerine eleştirilerde bulundular, bazıları.. Hele ana dili Arapça olan bir diğeri, Türkiye'nin İsrail'e uşaklık yaptığını ısrarla söylüyor ve 'Böyle gelişi-güzel ve delilsiz konuşmayın..' dediğimizde de, ısrarla, 'ellerinde belgeler olduğunu' bile tekrar tekrar iddia edebiliyordu..

Bütün bu konular, 'sonsuz-sınırsız bir özgürlük' adına konuşulabiliyordu. Oradaki saf tipler de, bu, 'hiç bir sınır tanımamak' şeklindeki 'nihilist' yaklaşımın, hürriyet değil, 'başıboşluk' olduğunu anlamıyorlardı, herhalde..

Evet, 1 saate yakın süren o tartışmayı, ana hatlarıyla bu kadar hulâsa edebildim.. Ama, ilginçtir ki, onlar, bu konuyu, hemen Viyana'daki arkadaşa intikal ettirmişler.. O da bana bildirdi.. Ben burada anlattıklarımı özetledim.

Bunları burada niçin mi yazıyorum?

'Sınırız özgürlük' gibi ütopik ve iddialı ve de yaldızlı lafların, bir takım gençlerin hiç beklemedikleri yerlere savrulmasına vesile olabileceğini hatırlatmak için.. Benzer eğilimlerin başka yerlerde de olduğu işitiliyor.. Hele de bu dijital iletişim çağının geniş imkân ve tuzaklarının frensizliği ile birlikte düşünülürse..

*

*Y. Aslan isimli okuyucu, 28 Ekim günü yazdığım ve 'Cumhuriyet , diyerek getirilen sistemin ne kadar Cumhuriyet olduğunu' sorgulayan yazıma karşı , 'Cumhuriyet'ten niye rahatsız oluyorsunuz?..' demeye getirmiş. Benim o yazımı dikkatle okusaydı, orada, Cumhuriyet sistemini saltanat sistemine tercih ederim dediğimi görürdü.

Evet, itiraz, cumhurun, yani, halkın ekseriyetinin rey ve iradesi ve de haberi olmaksızın, Cumhuriyet denilmekle birlikte saltanattan daha beter bir diktatörlüğün ve tek kişi yönetiminin ya da tek kişinin fikirleri adına bir rejimin, nasıl cumhuriyet olarak isimlendirilebileceğinedir.

*

*Sivas'tan, Edhem Kirazoğlu da, 'Tarihçi Murat Bardakçı geçen hafta, bir tv. programında, F. Altaylı'yla konuşurken, muhatabının itirazlarına rağmen-, '(filanca lideri) ... görünce ağlayanlara Allah akıl versin..' dediğini gösteren videoyu göndermiş..

Evet, bizim karşı çıktığımız bu traji-komik sahnelerin, Cumhuriyet adına tekrarlanmasınadır.. Küçücük yavruların , bir büste sarılmaları, onu öpmeleri bir putçuluk eğilimini göstermezse, putperestlik başka nasıl oluyor?

Amerikan tipi ‘Catoblepas' da, kendi üzerine devrilir mi?
4 Kasım 2024 Pazartesi

Evet, yarın, Amerikan emperyalizmi, son yıllardaki en seviyesiz, en ilkel konuşmaların, en çok da Trump tarafından ve yandaşlarınca dillendirildiği bir diğer seçimin son gününde..

Neticesi her nasıl olursa olsun, bütün dünyayı ilgilendiren ve hatta muhtemel olumsuzluklarının bile, bütün dünyayı korkutan ve düşündüren bir şeytani güç, bir çeşit 'catoblepas..' söz konusu çünkü..

'Catoblepas' (katoblepas), 'esâtir'de, (mithologie'de) varlığından söz edilen ve çok obur oluşundan dolayı devamlı büyüyen ve güçlenen ağır bedeni devrilince, kendi ağırlığının altından kalkamayıp ölen bir masal yaratığı olarak anlatılır; özellikle, 'Greko-Latin' kültüründe..

Emperyal güçlerin, doymak bilmez güç açlıklarının sonunda varılacak nokta da odur..

50 yıl öncelerde, dev bir süper-güç olan Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun yıkılıp parçalanacağından söz edildiğinde, masal ve maval gibi gelirdi nicelerimize.. Ama, 1991'de, kendi içinden çöküverdi.. Hele de, adalete dayanmayan nice büyük güçlerin, nice Nemrud ve Firavun'ların ve düzenlerinin de nasıl yok olup gittiğini ve 'Bir varmış- bir yokmuş'a dönüşlerini hatırlamak bile yeter..

Böyle büyük maddi güçler dağıldığında, hayatiyet iddiası taşıyan her bir inanç veya ideoloji gruplarının da, meydana gelen boşluktan istifadeyle, varlıklarını ispat etmek yolunda mücadeleye girdikleri- girecekleri de bir tarihi vakıadır.

*

Şimdi, aynı muhtemel son, kendisini 'Yeni Roma İmparatorluğu' olarak gören/ gösteren Amerikan tipi 'catoblepas'ın parçalanmasıyla da ortaya çıkacaktır. Kendi içinde siyah ırktan 50 milyona yakın bir kitle, Hispanikler denilen on milyonlarca İspanyol asıllıların ve cetleri soykırıma uğramış olan Kızılderililerin ve diğer etnik veya dini azlıkların her birisi de, bir çöküş halinde meydana çıkmak isteyeceklerdir, elbette..

Amerika'nın sonu hasta yatağında sade bir ölüm olsa, pek oralı olunmaz.. Ama, bu emperyal güç Doğu Akdeniz'deki 'kuduz fino'su ve yapışık kardeşi Siyonist İsrail gibi, her tarafa saldıra -saldıra ölürse.. İşte o zaman dünyanın nasıl tedbirler alacağını tahmin etmek bile mümkün olmayabilir..

11 Eylül 2001'de, New York'taki meşhur 'İkiz Kuleler'in vurulması sırasındaki büyük sosyo-psikolojik travmanın etkisiyle, Amerikan emperyalizminin, o zamana kadar tanımadığı bir tuhaf saldırganlık hecmesine nasıl düştüğünün daha bir kısmı görüldü.. Filistin'de, Siyonist Yahudilere 75 yıldır işlettikleri korkunç cinayetlerden ayrı olarak, Irak ve Afganistan'da da yüzbinlerce sivil Müslümanın katline yol açan askeri müdahale ile işgalleri ve bu yolla diğer ülkelere verdikleri 'gözdağ'ları nasıl unutulabilir?

*

Şimdi, 'Ben kazanamazsam, Amerika'da iç-savaş çıkar..' diyen bir Trump'tan tutunuz, rakibi olan hanım Kamala için, bir hanıma yapılabilecek en ağır ahlâksızlık ifadelerini kullanan ve de diğer taraftan da, taraftarlarına milyonlarca İncil'i imzalayarak dağıtan ve, 'Siyonist İsrail'in Gazze ve Lübnan bombardımanlarına devam etmesini' Netanyahu'dan açıkça isteyen..

Rakibi Kamala'yı destekleyen selefi Amerikan Başkanı Obama'yı 'aptal' diye niteleyen, geçen ay yaptığı bir konuşmada da, "Yahudi olan, Yahudi olmayı seven ve İsrail'i seven herkes Demokrat'a (yani, 'Demokrat Parti'nin adayı olan Kamala'ya) oy veriyorsa aptaldır..' diyen..

26 Ekim günü Michigan'da düzenlenen bir mitingde de, (Bush döneminin Başkan Yard. Dick Cheney'nin kızı) Liz Cheney'in Kamala'yı destekleyeceğini açıklaması üzerine, onu "Kamala, gezegendeki hemen hemen her Müslüman ülkeyi işgal etmek isteyen Müslüman düşmanı savaş kışkırtıcısı Liz Cheney ile birlikte kampanya yürütüyor. Ve size söyleyeyim, ülkemizdeki Müslümanlar bunu görüyor ve biliyor. Liz Cheney'nin babası da Ortadoğu'yu işgal etmekten, milyonlarca Arap'ı öldürmekten sorumluydu. Kızı da bir aptal, tıpkı babasının aptal olması gibi." diyebilen bir tuhaf siyasetçi Trump.. Çünkü, Amerika'da 'Müslüman düşmanlığı' yaparak siyaset meydanında yükselen ve Başkan seçilen de kendisiydi..

*

Geçenlerde Amerikalı bir yazar, 'Trump'ın yalanları başkanlık tarihinde eşsizdir. Franklin Roosevelt, Amerikalıların Nazi saldırganlığına karşı yılda 50.000 uçak inşa edeceğine söz vermişti.. Yardımcıları bu büyük sayıyı nereden bulduğunu sorunca, Roosevelt, faşizmi yenmek için daha geniş düşünmek gerektiği'ni belirtmek için bunu uydurduğunu söylemişti..

En büyükler bile bazen yalan söyler, ulusal kazanç için olsa da.. Trump ise, kendisi için yalan söylüyor. (...) Ne de olsa, elinde 'Amerikan gücünün büyük sopası', 'nükleer silahlar' var...'

Ama, o 'nükleer sopa' da gerçekten de oldukça büyük ve etkili.. 1945'ten beri Moskova, Pekin, Tahran ve Pyongyang'daki düşmanlarımızı en pervasız hırslarından uzak tutuyor, ayrıca müttefikleri de hizaya getiriyor. (...)Dünya, şimdi, onunla geçireceği muhtemel dört yılın daha korkusunu yaşıyor.. (...) Çünkü, Trump'ın müttefiklerimiz arasında, (...) hiçbir güvenilirlik rezervi yoktur. İkinci bir Trump başkanlığı sırasında, en anlamlı müttefiklerimiz, ABD'nin katılımı olmadan ve dolayısıyla ABD'nin yardımı olmadan kendi güvenlik düzenlemelerini ilerletmeye kesinlikle kararlı olacaklar.' diyordu.

*

BÖYLE BİR KURTLAR SOFRASINDA, KAMALA SEÇİLİRSE, N'OLUR?

*

Bu arada, Kamala Harris'in seçim öncesi son günlerde inanç ve dine odaklanma yönündeki dua hayatı ve kampanyasıyla ilgili son açıklamalarına tepkilerini paylaştı.

Hindu bir annenin ve Jamaikalı Anglikan bir babanın kızı olan Kamala Harris, çocukluğu boyunca Hristiyan bir kadından etkilenmiş, geçen hafta, CNN'e verdiği mülâkatta, "her gün" ve "bazen günde iki kez" dua ettiğini söyledi..

Bazı din adamları Kamala Harris'in inancına dair kamuoyuna yaptığı açıklamayı takdir ederken, hepsi de sonuçta önemli olanın sözler değil, eylemler olduğunu belirttiler.

Kamala, etkili bir Katolik rahip ve Fox News'in din yorumcusu olan Jonathan Morris tarafından da desteklendi. Morris, " Tanrı korkusu olan insanlar olduklarını ifade edebilecek adaylara ihtiyacımız var" dedi.

Bu arada, Trump da, K. Harris'in, Wisconsin mitinginde, "İsa Mesih Kraldır" ve "İsa Rab'dir" diyen göstericilerle "alay ettiğini" söylüyor..

Kamala Harris, ayrıca son zamanlarda çok sayıda kilisede kampanya yürütüyor ve sık sık Kutsal Kitap ayetlerinden alıntılar yapıyor. Ancak, Harris'in, "kasıtlı olarak Hristiyanlarla alay ettiğini ve onları aşağılayan" bir grubun üyeleriyle birlikte bir fotoğrafta görülmesi de aleyhine kullanılıyor..

*

Evet, görüldüğü gibi, hiç bir ciddiyeti olmayan, seviyesiz ve samimiyetsiz iddialarla yarın yapılacak olan seçimlerin sonucunu merak etmeye değer mi?

Normal olmayan bir süreç'ten geçerken…
6 Kasım 2024 Çarşamba

Son haftalarda yaşanan iç siyasî gerilimin sebeplerine, mantığına; bir takım şehirlerin halkı tarafından seçilen 'şehir eminleri'nin, belediye başkanları'nın, devletin merkezî irade ve otoritesince azledilmelerine kısaca değinelim...

Böyle bir hassas anda, bazı belediye başkanlarının 'mahallî kral' konumlarına son verilmesi, onların seçimlerini de gerçekleştiren mevcut kanun düzeninin yargı kurumlarına göre ele alınmalı ve bu konuda bir gevşeklik, umursamazlık yaşansaydı, o zaman nelerle karşılaşılabileceği de düşünülmelidir.

Ama bazı ayrılıkçı liderler dün gece, 100 yıl öncelerde yaşanmış olan -Müslümanlara çok pahalıya mal olan-silâhlı ayaklanmaların tekrarlanabileceğini bile ekranlardan dile getiriyordu. Bu zehirli seslere müsaade edilirse, bünyemiz tekrar zehirlenir.

*

Bugünün dünyasında İslâm Milleti'nin kurtuluşu için, beşerî planda 'Cihanşumûl İslam Birliği'nin gerçekleştirilmesi'nden başka çare olmadığını düşünen ve ısrarla savunan bir Müslüman olarak belirtmeyim ki...

Amerikan emperyalizminin 80-100 yıldan beri devam eden ve hele de son yıllarda tahrik, eğitim ve silahlandırmalarıyla daha da tutuşturulmak istenen bir sosyal yangının alev dalgalarının sıcaklığı yüzlerimize, idraklerimize nice zamandır yansıyor.

Şunu 'devlet mekanizmasına sahip olmanın refleksleri'ne işaretle belirtelim ki, 'nefsin korunması içgüdüsü', sadece canlı organizmalar için değil, canlı bir organa, benzetilen devlet mekanizmaları için de geçerlidir.

Bir devlet içinde ayrı bir devlet oluşturmak sevdasına sürüklenen ve silâha sarılmış olanlardan ya, bir taraf yenilgiye uğratılır ve teslim alınır, ya bir uzlaşmaya varılır; ya da, o silâhlarla netice almak isteyenlerin iki tarafı da kırılır... Ondan da kimlerin istifade edeceği, Osmanlı'nın tarih sahnesinden silinmesi sonrasında görülmüştür.

*

Yakın geçmişi bir daha hatırlayalım...

100 yıl öncelerde, 1. Dünya Savaşı'ndan ağır mağlûbiyetle ve Müslüman halklar birbirimizden koparılmış ve her bir parçanın başına da, yerli halkın içinden oldukları halde, kalp ve beyinleriyle galip güçlere bağlı, yerli kuklalardan diktatörlerin oturtulduğu bir facia yaşadık... (Sadece Arap halkları içinde 24 küsur devletçik oluşturulduğunu hatırlayalım...) Ve bugün Müslümanlar olarak başımızda bize hükmeden devletlerin sayısının 55-56'yı bulmasıyla neredeyse övünüyoruz. Bu çokluğun bizi daha bir perişan ve zayıf duruma getirdiğinden nicelerimiz o kadar habersiz ki, emperyalist güçler, Filistin'e gönderdikleri 'Siyonist İsrail' isimli 'kuduz kelp'leriyle hepimizi çaresiz duruma düşürürken; hepimiz 'Niye çaresiziz?' diye hayıflanıyoruz da, 'Müslüman halklar' olarak hayatiyetimizi, şerefimizi, inadına daha bir güçlü 'inanç birliği' ve 'İslam Milleti' anlayışıyla gerçekleştirebileceğimizi göz ardı ediyoruz...

*

Biz Müslümanlar 'İslam Milleti' olarak zaman zaman ağır yenilgilere ve iç zaaflara sürüklenmiş olsak da, sonunda toparlanmasını bilmiştik...

-Geçenlerde, Cumhurbaşkanı Tayyib Erdoğan'ın net beyanatında ifade edildiği üzere-, Bizans İmparatorluğu'na karşı, -Türk, Kürt, Arap ve sair bütün Müslüman unsurların desteğiyle- Miladî /1071'de Malazgirt'te kazanılan büyük zafer birlik şuuruyla elde edilmişti. Ama o zafer sonrasındaki büyük mücadeleler sonrasında, 170 sene sonralarda, 1243'deki Kösedağ Yenilgisi'ni de tatmış ve Moğol İstilası'ndan perişan olarak çıkmış ve o coğrafyadaki bütün Müslüman halkların ortak devleti olan Selçuklu Devleti parça-parça olmuştu... Ve amma, o küllerin içindeki bir kıvılcımın miladî-1300'lerde yeniden tutuşturduğu ocakla, 600 yılı aşkın bir süre daha dünya sahnesinde önemli bir mevcudiyet göstermiştik; İslam Milleti'nin büyük bir kesimi olarak...

*

Amma, son 100-150 yılımızda Müslüman toplumların her bir kesimine kan soyu, dil beraberliği veya farklı coğrafyalardan oluşa ya da farklı deri renkleri gibi özelliklere üzerine kurulu sahte ve haram üstünlük veya düşkünlük iddialarına ağırlık veren anlayışlar Müslüman toplumların beynini ve kalbini de zehirledi...

Son 100 yılımız ise, zaten, 'Ne mutlu filan kavimdenim...' naralarıyla geçti ve bir 'kan zehirlenmesi'ne uğradık... Halbuki Âdemoğullarının kanlarının hiç birisi arasında yaratılıştan gelen bir üstünlük yoktu...

Ama 100 yılı aşkın zamandır bir kavmiyetçilik bayrağını taşıyan bir hareketin lideri bile, 2-3 ay önce, Kur'an-ı Mubîn'in hükmüne sarılarak, 'Üstünlük soyda değil, takvadadır.' dedi; bu bir uyanıştır, inşallah...

*

Ve amma, kendilerini halk kitlelerine 'şehirlerinin emini' olarak seçtirdikten sonra bazıları, malum şeytani güç odaklarının da teşviki ve silâhlı desteğiyle, devlet sistemini içinden felç edebileceklerini düşündüler.. Ve amma, bazıları, bu son azillerle başka bir şeyi daha anladılar ya da anlamış olmalılar...

*

Hatta ayrılıkçı hareketler içinde yer alan bazı etkili mahallî liderler, bırakalım, Amerikan emperyalizmini, 'Siyonist İsrail rejiminin yanında yer aldıklarını' bile gizlemiyorlar...

(Geçen hafta, Almanya'dan gelen Diyarbakırlı bir arkadaş, iki hemşerisini getirdi, görüşmek ve dertlerini anlatmak istedikleri gerekçesiyle...

Gelip konuştuklarında, asıl söz sahibi durumunda olduğu anlaşılan, kendilerini nispet ettikleri 'Kürt halkının Yahudilerin kucağına itildiğini' bile iddia edebildi. Tabiatıyla, bir görüşmenin bu minval üzere devamı imkânsızdı ve gittiler. O kişinin, Müslüman Kürt halkını, günlük dünya dengeleri ve emperial entrikalar içinde Siyonist İsrail rejimiyle birlikte olmaya mecbur edildikleri gibi bir algı oluşturmaya çalıştığı anlaşılıyordu. Esasen çağdaş firavunlardan Netenyahu ve etrafı da bu konuda yoğunluklu propaganda çalışmalarından geri kalmıyor...)

*

Bazı zaaflarına rağmen, yine de Müslümanların elindeki büyük bir güç olan Osmanlı Devleti'nin yıkılmasında ve üzerinde yükseldiği aslî değerlerin havaya uçurulmasında, başta İngiliz emperyalizmi olmak üzere, bütün şeytanî güç odaklarının asırlar süren şeytanî işbirliği görülmelidir...

Müslüman halkların bünyesine o izmihlâl/ çöküş döneminde ârız olan hastalıkların başında bir çocukluk hastalığı olan 'kabilecilik ve kavmiyetçilik ya da ulusçuluk' cereyanlarının tekrarlanmasına müsaade edilmemeli ve geçmişten gelen tortular da temizlenmelidir.

Müslümanları birbirine bağlayan asli etken bugün de 'Biz İslam Milletiyiz' veya 'Millet-i İbrahîmiz' diyen bir bütünleşmekten geçer.

*

Sözümü, Gümüşhanevî Mustafa Çelebi'nin mısralarıyla kapatayım:

'Geçmez mi?' deme, bu şeb-i siyah, bu zulmet-i peydâ,

'Bitmez mi?', deme, Ümmet-i Muhammed'de, bu hâb-ı gaflet...

Vakt-i şâdi de gelir, mevsim-i mihnet de geçer...

Gün dolanır ,şafak söker, bir Musâ gelir-geçer...

'Görmez mi?' deme bu kanlı istilâyı, Rahmet-i Rahman,

Mühlet ile ihmal olmaz, ism-i Muntakîm gelir-geçer...

Allah insanlığa yardım eyleye..' diye dua etmek..
8 Kasım 2024 Cuma

'Amerikan Başkanlık Seçimi' öncesinde, aylardır, -dünyaca da ünlü anket kuruluşlarının tahminlerine dayanarak- iki tarafın da 'kıl payı' bir zafer kazanması ihtimalinden dem vurulurken; eski başkan Trump'ın -hiç beklenmeyen bir şekilde- 'kesin zafer' kazanmasındaki etkenler üzerine, yerli TV. ekranlarında da saatlerce değerlendirme ve yorumlar yayınlandı- yayınlanıyor..

Hatta bu durumu, bizdeki AK Parti'nin son mahallî seçimlerde aldığı beklenmeyen sonuçlardaki etkenlerle karşılaştıranlar da oldu.. Ki, ilginçtir, bizdeki yorumların benzerini, Amerikan Kongresi'nin güçlü isimlerinden ve -Siyonist İsrail rejiminin Filistin'de işlediği korkunç barbarlıklara, bir Yahudi olarak şiddetle karşı çıkması ve İsrail rejiminin para ve silah isteklerine Kongre'de engel olmak yolundaki gayretleriyle dikkatli çeken- 86 yaşındaki senatör Bernie Sanders de yapıyor ve Demokratların yenilgisinde, 'İşçi sınıfı insanlarını terk eden bir Demokrat Parti'nin, işçi sınıfının da onları terk ettiğini görmesi çok şaşırtıcı olmamalı.. Amerikalılar "öfkeliyken ve değişim isterken, 'statüko'yu savunanlar bu neticeyi hak ediyorlardı.. (...) "Demokrat Parti'yi kontrol eden büyük paralı çıkar grupları ve iyi maaşlı danışmanlar bu felaket kampanyadan gerçek dersler çıkaracak mı? Onlar milyonlarca Amerikalının yaşadığı acıyı ve siyasi yabancılaşmayı anlayacaklar mı? Bu kadar çok ekonomik ve siyasi güce sahip olan ve giderek güçlenen oligarşi ile nasıl başa çıkabileceğimize dair herhangi bir fikirleri var mı? Muhtemelen hayır!" diyordu.

Senatör Bernie Sanders'ten ayrı olarak, Harris'in yenilgisini, merkeze doğru yönelmeye bağlayanlar da bir hayli çok..

Bazı çevreler Biden'ın (Demokrat) iktidarının Gazze'deki o barbarlıklara göz yummasına, halk kitlelerinin tepkisi olarak gördülerse de, bunun Amerikan toplumu açısından o kadar etkili olmadığını, üniversite çevrelerindeki İsrail karşıtı gösterilerin, Amerikan toplumunun geniş kitlelerinde o kadar taraftar bulmadığı da güçlü şekilde dile getiriliyor. Çünkü, 'İsrail'in kesinlikle ve her ne pahasına olursa olsun korunması ve kendisine karşı tehdit olarak gördüğü her ihtimali bertaraf etmesinin en tabiî hakkı olduğu' konusunda, sadece bugün Biden ve Trump arasında değil, taa baştan beri Cumhuriyetçilerle ve Demokratlar ve halk kitleleri arasında da, ufak-tefek üslup farklılıkları dışında bir görüş birliğinin sağlandığı ortadadır. Bu kanaatin oluşmasında, Amerikan medya organlarının sermayesinin yüzde 60'ından fazlasının Yahudilerce yönetildiği ve Amerikan toplumunda yüzde 3 kadar olan Yahudilerin de, medya organlarında çalışanların yüzde 25'inden fazlasını oluşturduğu göz önüne alınırsa, geniş halk kitlelerinin bu konuda bir hassasiyetlerinin olmayışı daha iyi anlaşılır..

*

Elbette, ticari yöntemler içinden geçerek gelen ve dünya çapında çok büyük bir kapitalist olduktan sonra, 'Bir de Amerika'yı yönetivereyim' diye siyaset meydanına çıkan ve Amerikan toplumunda, daha önce örneği olmayan şekilde, ilk olarak, 'İslam düşmanlığı' yapan ve 'Ülkemizden Müslümanları kovacağız.. Bu ülkeyi onlara bırakmayacağız!.' gibi ilginç propaganda yöntemlerini icat eden ve 2016 Seçimleri'nde Hillary Clinton'la yarışıp, dünyanın en büyük maddi gücü sayılan Amerikan Başkanlığı'na bile gelen Donald Trump'ın, 2020 seçimlerinde Joe Biden karşısında yenilmeyi bir türlü hazmedemeyişi ve 'seçimlerde sahte oy kullanıldı!' diye, taraftarlarına, 225 yıllık Amerikan tarihinde daha önce emsaline rastlanmamış şekilde Kongre binası 'Capitol'ü bastırması ve 6 kişinin ölümüyle sonuçlanan o büyük karışıklıktaki sorumluluğuna dair açılan yargı yolu neticelenmeden; şimdi de yine bir hanım olan rakibi Kamala'yı önce, 'faşist', sonra da 'komünist' diye suçlaması ve hatta, 'Babası da komünist bir profesördü, kızını da iyi yetiştirmiş..' dedikten sonra, bununla da yetinmeyip, onu, bu kez de, 'İslâm düşmanı' olarak nitelemesi ilginçti.

*

Ortaya çıkan bu tabloyu, 'Amerikan toplumundaki 'ata-erkil ve erkek egemen' bir anlayışa bağlayanlar da oluyor.. Hatta, seçim öncesinde, 'kadınların büyük çapta Kamala'ya oy vereceği' hesap edilirken, bu tahminin gerçekleşmemesi ve 'kadınların, kocalarının oy verdiği aday'a oy vermeleri'nin gerekli olup olmadığı yönünde Amerikan medyasında tartışma konusu olması bile ilginçti.. Üstelik önceki aday hanım (Hillary Clinton), beyaz ırk üstünlüğü iddiasına aykırı değilken, bu kez, Kamala'nın beyaz ırk'tan sayılmaması, 'Coconut' (Hindistan cevizi) diye isimlendirilerek, Hint kökenli olmasına vurgu yapılması ve melez bir ırktan sayılıp, 'üstün ırk' sapkınlığının da bu sonuçta etkili olduğu anlaşılıyor.. Çünkü, Amerikan toplumunda 'WASP' (White (Beyaz) + Anglo-Sakson+Protestan') formülü beyaz ırk çoğunluğu tarafından da benimsenen, halk kitleleri arasında, insana bakışın çarpık temellerinden birini oluşturuyor, hâlâ da..

*

Trump adını on yıllar öncesinden beri biliyordum..

Nereden mi?

Kapitalist sistem içindeki başarılı iş adamlarının sosyolojik açıdan tahlillerini yapıldığı bazı kitaplarda, D. Trump adı örnek gösteriliyordu ve onun görüşleri veya hakkında yapılan değerlendirmeler dipnotları halinde aktarılıyordu.. Halbuki, hiç de öyle zengin birisi değilmiş, babasından kendisine, sadece 9-10 milyon kadarcık bir miras kalmış imiş..'!!!

Ve onun sonralarda, 'dünyanın en büyük gayrimenkul kralı' diye nitelendirildiğini ve dünyanın en büyük şehirlerin hemen her birinde yükselen 40-50 katlı gökdelenler diktiğini ve de onların üzerine soyadını kocaman harflerle yazdırdığını gördüğümde, o dipnotlarını hatırlayıp, 'Bu, işte o'dur..' demiştim. Ki, İstanbul'da da milyonlarca insan, 15 yılı aşkın bir zamandır, her gün, Asya- Avrupa kıtaları arasında gelip geçerken, Mecidiyeköy taraflarında, 'Trump Towers' denilen iki adet gökdeleni ve onların üzerindeki, uzaklardan da okunabilen, kocaman harflerle yazılı 'TRUMP' ismini de görüyorlar- okuyorlar..

Evet, Trump'ın güçlü bir kapitalist-müteşebbis olduğu anlaşılıyor.. Hatta, ünlü boksör Muhammed Ali Clay'in on milyonlarca dolar kazandıran boks karşılaşmalarını da tertip etmiş imiş bir zamanlar..

Ama, ne zaman ne diyeceği belli olmayan, dili fren tutmayan tipik bir pragmatist.. Kendisinin veya Amerikan toplumun faydasına hissettiği bir konu olursa, geçmişteki söz ve düşüncelerini hemen terk edip, tam tersini de söyleyebilen, 'enaniyeti'/ 'ego'su, milyarlarca dolarlık servetine ayarlı olacak şekilde, oldukça yüksek birisi..

Önceki rakibi Hillary ve son rakibi Kamala için söylediği bazı sözleri ise burada tekrarlamak bizim lisanımıza ve kalemimize leke getirir.

Şimdi de, Kamala için, işçisini kovan bir 'patron' edasıyla, 'Kamala.. Çık dışarı, kovuldun!.' diyecek 'zarif' sözler söylemesi karşısında insan sadece Trump'ın değil, Amerikan toplumunun da nasıl bir 'megalomanik ruh yapısı'na doğru yelken açtığını düşünmeden edemiyor..

Bütün 'Beyazlar'ın da 500 sene öncelere Amerika kıtasına Avrupa'dan göç ettiğini ve ünlü Fransız düşünürü Voltaire'in 250 sene öncelerde 12 milyon yerli Amerikalının Avrupa'dan gidenlerce öldürüldüğünü görmezlikten gelen ve göçmenleri 'şeytan'laştıran Trump, 'Amerikalı bir vatandaşı veya kolluk kuvveti görevlisini öldüren herhangi bir göçmen için ölüm cezası verilmesi' çağrısında bulunduğu ve dahası, Amerika'daki Latin (Güney) Amerika'dan gelen 'aç göçmenler'in, 'zengin Amerikalıların kedi ve köpeklerini yedikleri' gibi iddiaları, -hem de o köpek ve kediler için yas tutarcasına- dile getiren bir 'tuhaf dünya lideri..'

'Allah insanlığın yardımcısı olsun..' demekten başka bir söz bulamıyor insan..

*

Farklı dini ve kültürel bünyelerde de, benzer sosyal zaaflar görülebilir
10 Kasım 2024 Pazar

Pazar günleri, okuyucuların tenkid ve görüşlerine ayırdığımız bu sütunda, bir 'Hasbihal'e daha selamlarımızla başlıyoruz:

*İstanbul'dan İlyas Dönmez, Amerika'da Başkanlık Seçimi'ni Trump'ın kazanması üzerine 8 Kasım Cuma günü yazdığım makalede, Amerikan Kongresi'nin önemli isimlerinden ve kendisi Yahudi olduğu halde, İsrail rejiminin cinayetlerine en şiddetli şekilde karşı çıkışıyla bilinen 86 yaşındaki senatör Bernie Sanders'in, Demokratlar'ın yenilgisine değinirken, 'İşçi sınıfı insanlarını terk eden bir Demokrat Parti'nin, işçi sınıfının da onları terk ettiğini görmesi çok şaşırtıcı olmamalı... (...) Demokrat Parti'yi kontrol eden büyük paralı çıkar grupları ve iyi maaşlı danışmanlar bu felaket kampanyadan gerçek dersler çıkaracak mı? Onlar milyonlarca Amerikalının yaşadığı acıyı ve siyasî yabancılaşmayı anlayacaklar mı? Bu kadar çok ekonomik ve siyasî güce sahip olan ve giderek güçlenen oligarşi ile nasıl başa çıkabileceğimize dair herhangi bir fikirleri var mı?" sözlerine yer verişime dikkati çekiyor ve o durumun sadece Amerika'da geçerli olmadığını, bu konunun bizim toplumumuzda da benzer durumlar ortaya çıkardığını belirtiyordu.

--Elbette muhterem kardeşim, biz de esasen, birbirine çok uzak ve farklı kültürlere dayalı toplum düzenlerine sahip olsalar bile sosyal rahatsızlıklar ve zaaflar konusunda, ortaya çıkan sosyo-psikolojik yansımalar arasında benzerlikler olduğunun zihinlerde yer etmesi ve ders alınması için aktarmıştık o tespitleri...

Bu gibi sosyal hastalıklar bütün toplumlarda ve bütün devirlerde de böyledir... Hatırlayalım ki, Emevî saltanatının zulümlerine karşı ayaklanan ulemâdan bazıları, aradan yıllar geçtikten sonra, bir heyet oluşturup, Sultan'a gider ve 'Efendimiz... Ne güzel ümitlerimiz vardı... Ama bunca mücadelelerden sonra, ne düzeldi?' kabilinden dert yandıklarında, zamanın sultanının, 'Aman be efendilerim! Bir dünya saltanatıdır, bize de ulaşmıştır; bırakın, biraz da bir sürelim...' dediği rivayet olunur...

Biz de en üst yönetici ve kadronun dikkatli ve rikkatli davrandıklarına itimat ettiğimiz halde, alt birimlere doğru indikçe, kendilerine yabancılaşmış örneklerin daha bir çoğaldığına şâhit oluyoruz. Bu durumda, asıl sorumluluk, alt kademelere sızan fırsatçıların değil; elbette ki, daha dikkatli olmaları açısından, yine en yukarıda olanların omuzundadır.

*

*İstanbul'dan Cemâl Aydın dostumuz da Cuma günkü yazımda, 250 sene öncelerdeki ünlü Fransız düşünürü Voltaire'den, 'Avrupa'dan Amerika'ya giden göçmenlerin Amerikan kıtasından 12 milyon kadar yerli insanları öldürdüklerini' aktardığım konuya parantez açarak, (sonraları Müslüman olan) Roger Garoudy'nin, 'İsrail, Mit'ler ve terör' kitabında, 'Amerika kıtasının 80 milyonluk nüfusundan 60 milyonunun imha edildiğini, geriye kalan 20 milyonun da ağır işler ve çetin hayat şartları sebebiyle kırıldığını ve sonra Avrupalı köle tüccarları aracılığıyla Amerika'ya Afrika'dan 20 milyon kadar götürüldüğünü, o insanların da yakalanmaları veya yollarda götürülmeleri sırasında ölenlerle birlikte tarihin en büyük soykırımına uğradığını; ama, Yahudiler'in, sadece Hitler Almanyası'nda kendilerine karşı işlenen suçları, dünyaya tek 'soykırım' olarak tanıtan etkili propagandalar yaptıklarını' belirttiğini aktarıyor, özetle...

--Evet, (merhûm) Garoudy'nin bu rakamları, daha sonraki araştırma imkânları açısından daha sağlıklı olabilir... Bu durumda Voltaire'in yazdığı rakamlar da çok küçük kalır... Ama 250 sene önceki iletişim imkânları açısından baktığımızda Voltaire'in o rakamları ifade edebilmesi bile kolay değildi.

350 sene öncelerde dünya nüfusunun 400 milyon kadar olduğundan söz ediliyordu... Hatırlayalım ki, 70 sene öncelerde de dünya nüfusu 1,5 milyar deniliyordu; şimdi ise, 8 milyarı aşmış durumda... Demek ki, Garoudy'nin sözettiği, 'Amerika'da öldürülen 80 milyona yakın yerli insan', o zamanlar, bu rakamlara dahil edilmemiş olmalı...

*

*Hollanda'dan Nureddin Tataroğlu diyor ki: 'Hollanda'da da, İsrail rejiminin bir futbol takımı ile Hollanda'nın bir futbol takımı arsında yapılacak maça, ellerinde İsrail rejimini destekleyen pankart ve flamalarla stada gelen Yahudiler, bu aymazlığa tahammül edemeyen kalabalıklar tarafından bir güzelce dövülmüşler, ellerine sağlık...

Tabiî, bu dayak faslı, Hollanda kamuoyuna hemen, Yahudi sermayelerin elindeki medya kuruluşları aracılığıyla 'Müslümanların işi' olarak gösterilmeye çalışıldı. Ama öyle değil... Buradaki Müslümanlar devamlı polis gözetiminde oldukları için, sosyal tarafı ağır basan hadiselere karışmamaya dikkatlidirler. Hollandalı o şımarık Yahudilere dayak atanlar, Gazze'de işlenen o korkunç barbarlıklara duydukları hınçla hareket eden kimselerdi ve şimdi, onlar, medyadaki o suçlamalara bakarak, 'Yani, Yahudileri patakladık diye hemen Müslüman mı olduk?' diyorlar, kendi aralarında...

*

*Amerika- Chicago'dan Cafer Soğancı da, İsrail rejimini destekleyen pankartlar taşıyan 2 Yahudi öğrenciye bazı öğrencilerin dayak attıklarını; Yahudi öğrencilerin yaralandığına dair fotoğrafların hemen sosyal medyaya sürüldüğünü yazıyor ve diyor ki:

O fotoğraflar o kadar 'korkunç!!!' idi ki... Birisinin elinde hafif sıyrıklar ve hafif bir kan lekesi vardı, diğerinin dizinde kanama bile olmamış hafif bir yaralama izi...

Evet, bu gibi yayınları yapanlar, Gazze'de, Filistin'de, Lübnan'da sadece şu son 1 sene içinde, İsrail bombardımanları altında bütün şehirleri, evleri yerle edilmiş ve çoluk-çocuk- kadın, savunmasız siviller demeden 60-70 binden fazla insanın parçalanışını çok sıradan ve hafif görebilirler... Çünkü sadece kendileri can sahibi...'

*

*Samsun'dan Muhammed Abdullah diyor ki: Samsun'un en kadîm camilerinden olan Büyük Câmi civarından geçen tramvay /metro durağının ismi, gayet tabiî olarak Büyük Cami iken, birileri devreye girdi ve durağın adı, tabelalara 'Büyük Cami / Opera' şeklinde yazıldı... Gerekçesi de o civarda Opera denilen bir binanın da bulunması imiş...

'Yani, orada, o civarda, gece kulübü, meyhane veya benzeri uygunsuz yerler olsa, onların adını da mı yazacaksınız?' diye itiraz edenlere de, hemen, 'O kadar da değil...' diyorlar; ama ne, ne kadar olacak?

Samsun BŞ. Belediye Başkanı Hâlid Doğan Bey, bunlardan haberiniz yok mu; bütün bunlar sizin adınıza yapılıyor ve sizin hesabınıza yazılıyor... Biz bunun takipçisi olacağız ve sesimizi ulaşabildiğimiz her yere duyuracağız..

*

*İstanbul'dan Alâeddin Mardinî, diyor ki: '6 Kasım Çarşamba günkü yazınızda, 'Almanya'daki Diyarbekirli bir arkadaşınızın sizinle görüştürmek istediği kişinin, 'Kürtler İsrail'e itildi...' şeklindeki sözleri ilginçti... O kişinin mantığına göre, demek ki, on yıllarca birlikte yaşadığı kardeşiyle bir ihtilaf olunca, hemen katiller zümresinin arasına gitmeyi mazur gören bir sefil anlayışa saplanmış öyleleri...

Sizin de dediğiniz gibi, biz hangi dil veya kan soyundan gelirsek gelelim; siyahıyla-beyazıyla, bir milletiz; İslam Milleti, İbrahim Milleti... Elhamdulillah... Ama, birileri bu 'Elhamdulillah'ı bile, bize unutturmaya çalıştı; 'Ne mutlu filan soy, ırk, veya filanca boy veya dil grubundanım!' diye yeni gururlanma yolları açtılar; ama onların planları da, kendi başlarına taş olarak geri dönüyor...

Kabirlerden, türbelerden yardım dilenmenin ‘daniska'sı...
11 Kasım 2024 Pazartesi

Çocukluk dönemi geçip, rüşt yaşına erdiğim zamandan beri, küçücük köyüm ve çevresinde ve okuma-yazması olmayan, ama hayata kendi çaplarında iman ferasetiyle bakabilen büyüklerimden öğrendiğim şuydu: 'Mezarlardan, türbelerden bir şey dilenilmesi, Allah'tan gayrısından yardım istenmesi, insanı, şirk'e sürükler...

Evet, böyle büyütülmüştük...

Her vakit namazının her rekâtında okunan 'Fatiha' suresinde okuduğumuz ve '(Rabbimiz) Yalnız Sana kulluk eder ve yalnız Sen'den yardım dileriz..' mealindeki 'iyyâke nâ'budû ve iyyâke nestâ'în' âyetinde bize öğretilen ezelî gerçek, manasını ilk öğrendiğimiz vahy-i ilâhî hükümlerindendi..

*

Böyleyken, köyümüzde ilk mektep olmadığından, komşu köydeki ilk mektebe gittiğimizde, ilkokul öğretmeninin, 'cahillerin, mezarlardan, yatırlardan, türbelerden medet umdukları' şeklindeki iddialarını sık sık duyar ve bu sözleri büyüklerimize söylediğimizde, büyüklerimizin o kişiye, hak ettiği tepkiyi nasıl dile getirdiklerini bugün gibi hatırlarım.

Ankara'daki Sağlık Okulu'nda 21 ve 22'nci ölüm yıldönümleri dolayısıyla tertiplenen anma törenlerinde yüzlerce öğrenci ve velileri karşısında bir 'doktor' olan okul müdürümüzün, yanındaki masada bulunan büst'e dönerek, gözyaşları içinde, "Sana inanıyoruz; sana tapıyoruz atam!" diye kendinden geçercesine, haykıra-haykıra ağlama seansları sergileyişini, sınıflardaki ders saatlerinde öteki doktor hocalarımız da gün boyu, ağlaya-ağlaya tekrarlarlardı.

Evet, böyle yetiştirilmek isteniyorduk...

Ve ders kitaplarında, M. Kemal'in, 'kabirlerden, türbelerden yardım dilenilmesi'ni lanetleyen konuşmaları her vesileyle tekrarlanıyor ve bu sözler okulların duvarlarında en görülecek yerlerde devamlı tekrarlanıyordu. 1960 öncesinde ise, dönemin Reis-i Cumhur'u Celâl Bayar'ın, M. Kemal için, 'Seni sevmek, bir ibadettir...' gibi sözleri, okulların duvarlarında en mutena yerlerde bize hatırlatılırdı.

Evet, biz türbe, yatır veya kabir ziyaretlerinde, oralarda yatanlardan bir şey istemiyorduk... Hz. Peygamber (SAV)'in 'Ravza'y-ı Mutahharesi'nde de, O'nun ümmetinden olmanın şuurundan mahrum olmaktan ve yanlışlara düşmekten bizi koru Allah'ım' diye dua ediyoruz. Büyük Müslüman şahsiyetlerin kabirlerinde de, onlardan bir şey dilenmiyor ve onlara 'rahmet-i ilahî' diliyor ve onların yoluna ilgi duyduğumuzu geçirmiş oluyorduk, içimizden... İslam karşısındaki durumlarını bilmediklerimiz için ise, 'Allah'u Teâlâ'nın, kulları üzerindeki her türlü tasarrufunda rahmet vardır...' deyip geçiyoruz...

*

Bu konuda hele de tarih ve yurttaşlık ve edebiyat derslerinde yapılan devrimlerin her birisi, hele de 'Tekke, zâviye ve türbelerin kapatılması', 'şapka giyilmesi' ve 'Lâtin alfabesinin kabul edilmesi' gibi 'devrim'lerin eşsizliği zihinlerimize tartışmasız olarak kazınmaya çalışılıyordu. Bütün o 'devrim'lerin ne pahasına olursa olsun, uygulandığı da 'devrimci' bir hışımla anlatılır, karşı çıkanlar bir takım suçlamalarla susturulurdu...

(Unutmayalım ki, türbelerin ziyarete açılması 30 sene sonra ancak 1955'lerde mümkün olabildi. Ezân-ı Muhammedî'nin aslî şekliyle okunması yasağı da ancak 18 sene sonra, Adnan Menderes tarafından kaldırılabilmişti. AraP alfabesiyle yazılmış diye, 1000 yıllık Türkçe devlet arşivleri ve kütüphaneler yakılmış, satılmış ve bugün bile ancak bir avuç insan tarafından okunabilen bir duruma getirilmişti...)

Bu yoldaki iddialarla ilk gençlik yıllarımdan beri hep karşılaştım, asıl cahil ve materyalist olan ve de bir 'isim ve resim' çerçevesi resmî söylemin dışında bir söz dinleyemeyecek ve anlayamayacak kadar şartlandırılmış nesillerle bugün de karşılaşıyoruz.

*

Öyle ki, edebiyat derslerinde hanım öğretmenimiz, ısrarla Tevfik Fikret'i , M. Kemal'in de ilham kaynağı olduğunu belirterek savunurken, biz de Fikret'in yaklaşımına, bir avuç arkadaşımızla M. Âkif'le karşı çıkar ve Fikret'in Kur'an'a 'Ey kitab-ı köhne!' diye saldırdığını, oğlu Halûk'un da Amerika'da papaz olduğunu söylediğimizde diyecek söz bulamazdı...

*

Bunları niçin mi söz konusu ediyorum?

Dün, bütün gün ve bütün medya organlarında, ekranlarda, sabahtan akşama kadar yapılan yayınlar, yorumlar, konuşmalar ve hatta körpecik çocuklara varıncaya kadar konuşturulanlar sebebiyle...

Böyle bir 'beyin yıkama' ameliyesi, dünyada Kuzey Kore'den başka yerde kalmadı...

M. Kemal'in de böyle anılmak istendiğini düşünülebilir mi, bilmiyorum. Gerçi, kendisine soyadı olarak aldığı 'isim-sıfat'ın, sadece kendisiyle sınırlı olacak bir verilmesini kabullenmesi düşündürücüdür. Ama bugün, kabrinin, bir resmi ideoloji ibadeti tarzında anılması, en çok da M. Kemal'e zarar vermez mi?

Dün, gün boyunca yapılan programlar, buram-buram ilkellik kokusu vermiyor mu?

'Tekke, zâviye, türbe' ziyaretlerine 100 yıldır istikrah ile bakanlar, M. Kemal'in kabrini bir 'laik türbe' haline getirmiş bulunduklarını düşünemeyecek kadar mı uzaklar, gerçeklerden?

Orayı her ziyaret edişleriyle 'iman tazeledikleri'ni açıkça söyleyen siyasetçiler bile görülmedi mi?

*

M. Kemal'in askerî sahada yaptıkları üzerine değil, sözümüz... Çünkü nasıl ki bir itfaiyeci, yangını söndürmek vazifesini yerine getirdiği için, kahramanlığı övülse, kurtarılan ev üzerinde ayrıca öz sahibi olmazsa; askerler de vazifelerini yaptıkları için, övülebilirler... Ama bir milletin aslî değerleri yok ayılarak, bir kişi veya grubun tercihleri, tepeden inmeci yöntemlerle dayatılamaz.

*

Bu konuda, Şevket Süreyya Aydemir'in 50 sene öncelerde, 1975lerde Milliyet'te, 'Kahraman putlaştırıldığı zaman ölür...' başlığıyla yazdığı makale üzerinde konuşulmalıydı, halbuki... 'Biz M. Kemal'i putlaştırdık ve öldürdük!' diyordu. Ama kendilerini 'aydın' sanan karanlık ruhlar, tahakkümlerini M. Kemal adına sürdürebilmek için, o sesi duymazlıktan gelmişlerdi...

Bu bakımdan, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın dün bu konuda yaptığı konuşmada çok önemli...

O konuya da Çarşamba günkü yazımızda değinelim, inşallah...

*

Tarih, geçmişte olanı değerlendirir, gelecekte olacakları değil!
13 Kasım 2024 Çarşamba

Birinci ve İkinci Dünya Savaşları dönemi, o şartların da zeminini hazırladığı korkunç diktatörlerin arka arkaya zuhur ettiği bir zaman dilimiydi...

Kendisini gördüklerinde, on milyonlar tarafından, sağ eller bir çelik yaydan fırlamış ok gibi, sert bir hareketle omuz hizasında havaya kaldırılıp, adeta 'hipnotize' olmuşçasına, ' Heil Führer!' 'Çok yaşa Yüce Önder' diye çılgınca selamlanan Adolf Hitler, Birinci Dünya Savaşı sonunda, 1918'de Almanya'nın -tıpkı müttefiki Osmanlı ve diğer müttefikleri gibi- uğradığı korkunç yenilgiler içinde 15 yıl debelenen ülkesini kurtarmak ve düşmanlarından intikam almak için- iktidara geldiği 1933'ten itibaren 6 yıllık bir hazırlıktan sonra, Eylul -1939 başında başlattığı ve 6 yıl süren İkinci Dünya Savaşı kesin yenilgisiyle sonuçlanmasaydı, büyük 'dahi' stratejistlerden birisi olarak anılırdı.

*

Asıl adı Josef Çugaşvili olan ve (çelik adam) manasına gelen müstear ismiyle tanınan Stalin de, 2. Dünya Savaşı başında, 25 Ağustos- 1939'da, Hitler'le yapılan antlaşma sonunda Avrupa'yı paylaşmıştı...

Ama Hitler'in 1941 sonunda aniden Sovyet Rusya'ya da saldırması üzerine; Stalin, 'kapitalist emperyalizmin lideri olan Amerika'ya sığınarak, komünist Sovyet Rusya'yı kurtarmış ve bundan dolayı bir 'dâhi' olarak anılmıştı, özellikle komünistler arasında... Saf değiştirmeler sadece askeri savaşlarda olmaz; ideolojik ve fikrî savaşlarda da bazen önemli zikzaklara rastlanır.

Stalin saf değiştirmeseydi ve de Hitler yine yenilseydi, Stalin de, 'savaş suçlusu muamelesi görecekti. Ama, savaşın sonunda, Hitler intihar edeceğini; sadece 'psikopat' değil, bir 'dejenere psikopat' olarak niteleneceğini kim öngörebilirdi?

*

Stalin ise, o hengamede, bütün Doğu Avrupa ülkelerinin hükûmetlerini , içlerindeki yerli komünistler aracılığıyla ele geçirerek, Sovyet Rusya'ya ve 'komünist enternasyonal'e bağlamıştı ve de komünistler için, artık, erişilemez ve aleyhinde konuşulamaz bir 'tabu' ve hatta bir 'tanrı' konumunda gelmişti..

*

Rusya'nın 30 yılı bulan bir süre Dışişleri Bakanlığı'nı yapan Gromiko, Stalin'in ölüm sahnesini anlatırken; 'Sovyet Komünist Partisi'nin Yüksek Prezidyum üyeleri yatağının etrafındaydık... Yüce Şef'in çok acı çektiği anlaşılıyordu. Ve, başı yan tarafa düşüvermişti. O ölümsüz zannettiğimiz Tanrı'mız ölmüştü ve biz hayretler içinde kalmıştık...' der.

Bizde, ideolojik manada bir komünist olan N. Hikmet, Stalin'in 5 Mayıs 1953'de ölmesi üzerine, o kadar duyguluydu ki, 'Önce kim kime başsağlığı dileyecek?/ Kim kime, 'metin ol kardeşim' diyecek? / Hepimizindi o, hepimizindir.' diye mersiye / ağıt yazmıştı..

Ama, Stalin'den sonra Sovyet Rusya lideri olan Nikita Kruşçef, Komunist Partisi'nin 1956 yılındaki 20. Kongresi'nde, 'Tarihimizin gördüğü en zalim olan Korkunç İvan'dan da daha kanlı ve zalim bir diktatör...' diye Stalin'e beklenmedik bir lânetleme başlattığı zaman, delegelerden birisi, 'Sen neredeydin o zaman?' diye itiraz etmeye kalkışmış ve Kruşçef, 'Kimdir o?' dediğinde, kimse meydana çıkamayınca; Kruşçef de, 'Her kim isen, senin bulunduğun yerdeydim!.' diyerek o zulüm dönemine hep birlikte boyun eğildiğini anlatmak istemişti.

Böyle topluca boyun eğmeler nice toplumlarda da vardır.

N. Hikmet, o 'Stalin lanetlemesi' karşısında ne yapacağını belirleyememiş ve Kruşçef'in 1956'da başlattığı 'destalinisation' (Stalin'in izlerini silme) hareketine, ancak, ölümünden 6 ay kadar önce, Kasım-1962'de yazdığı şu şiirle katılmıştı:

"Taştandı, tunçtandı, alçıdandı, kağıttandı...

İki santimden yedi metreye kadar,

Taştan -tunçtan- alçıdan ve kağıttan çizmeleri dibindeydik...

Şehrin bütün meydanlarında...

Parklarda ağaçlarımızın üstündeydi;

Taştan-tunçtan-alçıdan ve kağıttan gölgesi...

Taştan-tunçtan -alçıdan ve kağıttan bıyıkları

Lokantalarda içindeydi çorbamızın...

Odalarımızda taştan-tunçtan-alçıdan,

Kağıttan gözleri önündeydik...

*

Yok oldu bir sabah...

Yok oldu çizmesi, meydanlardan...

Gölgesi, ağaçlarımızın üstünden...

Çorbamızdan bıyığı,

Odalarımızdan gözleri...

Ve kalktı göğsümüzden baskısı,

Binlerce ton taşın -tuncun- alçının ve kağıdın..."

Bu gibi örnekler dünya siyasî tarihinde hiç de az değildir. N. Hikmet'in bu şiirini, 'Darısı, sizin başınıza!' diye temennilerle sunacağımız nice toplumlar bulabiliriz.

*

İkinci Dünya Savaşı'ndan söz etmişken, Tayyib Bey'in geçtiğimiz günlerde bir ölüm yıldönümü dolayısıyla yaptığı konuşmada, '10 yıl daha yaşasaydı, -yani, 2. Dünya Savaşı esnasında ve sonrasındaki yenidünya düzeninin kuruluşunda hayatta olsaydı demek istiyor olmalı- kim bilir neler olurdu...' kabilinden teessüfle sarf ettiği bir cümleyi, doğrusu, hiç beklemiyordum.

Üstelik de, nicelerinin, tuhaf bir takım yeni yönelişler içinde oldukları son yıllardaki bir zaman diliminde...

Tarih, geçmişte olanları değerlendirir, bugüne de o tarihî geçmişe dayanarak bir yorum getirir; ama 'Öyle olmasaydı, şöyle olurdu...' gibi yorumlar bir varsayımdan ibarettir. Çünkü gelecek zaman, -beşer planında- kimsenin elinde değildir.

*

Ancak, bu noktada, İsmet Paşa muhalifi bazı Kemalist çevreler, 'Ege'deki '12 Ada,' İnönü'nün beceriksizliği yüzünden kaybedildi; M. Kemal olsa öyle olmazdı.' derler.

'12 Ada'yı Osmanlı, Balkan Savaşı'ndaki ağır yenilgiden sonra İtalya'ya bırakmıştı; İtalya bir gün oralardan çekilecek olursa, Osmanlı'ya iade edeceği'ni de taahhüd ederek...

İkinci Dünya Savaşı'nda İtalya da yenildi ve 12 Ada'dan de çekilecekti, elbette... Bu adaların, Osmanlı'nın yerine geçen 'Türkiye'ye, 'iade edilmesi' gerektiği hatırlandıysa da, Türkiye o savaş esnasında, 'silâhlı tarafsızlık' ilân ederek, savaş dışında kaldığından; İnönü, o zamana kadar savaşa girmeyip, savaşın sonundan faydalanmaya kalkışmanın doğacak muhtemel sonuçlarını göze alamadı. Yunanistan da, savaşta galip gelen tarafın himayesine mazhar olduğundan, savaşın sonuçlarından, galip devletlerin göz kırpması ile '12 Ada'ya el koydu. Türkiye, Ege'de böyle sıkışmış duruma düştü, hâlen de olduğu üzere...

Tayyib Bey, bu sıkıntılı durumdan dolayı, böyle diyor, belki...

Ancak unutulmamalıdır ki, M. Kemal'in, henüz 'paşa' olmadığı yıllardan beri 'Balkanlar ve Arap diyarlarından ve Anadolu'ya en yakın 1-2 ada hariç, Ege'deki bütün adalardan da vazgeçip, Anadolu'ya çekilmek' fikrinde olduğunu, Falih Rıfkı, 'Çankaya' isimli biyografik eserinde etraflıca anlatır.

Kaldı ki, M. Kemal'in, kendi doğduğu şehri, Selânik'i bile geri almak konusunda hiçbir teşebbüste bulunmadığı da bilinir.

Falih Rıfkı, ayrıca, M. Kemal'in, henüz 18-20 yaşlarındayken, Selanik'teki bir Rum meyhanesinde akşamları, arkadaşlarına açtığı geleceğe ait düşünce ve tasavvurların hiç birinden vazgeçmediğini de belirtir. Bu bakımdan, '10 yıl daha yaşasaydı...' cümlesiyle anlatılmak istenen neydi, bilmiyorum...

Haa, bu arada, Birinci Dünya Savaşı' sonrasından beri, Suriye'yi işgali altında tutan Fransa'nın, Hatay'ı Türkiye'ye vermesini ise, hem Maraş, Urfa, Antep, Adana ve Mersin bölgelerindeki işgale karşı beslenen olumsuz duygulardan kurtulmak ve hem de Kemalist devrimlerin devamı için teşvik ve teşekkür olarak Türkiye'ye bıraktığı da hatırlanması gereken bir diğer konu...

Serbestçe tartışılamayan bir dönem üzerine daha fazla söze gerek var mı?

*

Ziya Gökalp'e, 100 yıl sonra bakarken...
15 Kasım 2024 Cuma

100 yıldır İstanbul- Çemberlitaş yakınlarındaki Sultan 2. Mahmûd ve 2. Abdulhamîd ve diğer bazı padişahlarla, o dönemin çok sayıda ünlü devlet adamlarının mezarlarının da bulunduğu ve kısaca 'Türbe' diye anılan mekânda yatmakta olan bir diğer isim de Ziya Gökalp'tir.

25 Ekim 1924 günü vefat eden Ziya Gökalp, ölümünün 100. Yıldönümü'nde bazı çevrelerde anıldı..

Gökalp'i, 'Benim fikirlerimin babası' diye övdüğü söylenen M. Kemal'in takipçileri ise, o konuya pek yaklaşmadılar. Bunu da tabiî karşılamak gerekir. Çünkü, M. Kemal'in asıl fikrî veya ideolojik üstadının Tevfik Fikret olduğu 'devrim' diye yaptıklarının en çok da T. Fikret'e nisbet edilebilirliği açıktır. Ayrıca, M. Kemal'in asıl ideolojik ve fikrî yönelişlerinin uygulamaya konulmaya başladığı tarihle, yani, 1923-24'lerle, Gökalp'in dünyadan çekiliş tarihi, aynı zaman diliminde olduğundan, her ikisi de, birbirini, 'çok yakından tanıyamamışlardı' denilebilir.

Gökalp'in, 'Türkleşmek, İslamlaşmak ve Muasırlaşmak' şeklindeki düşüncelerini, 'Türk milletindenim, İslam Ümmetindenim/, Garb Medeniyeti'ndenim' şeklinde formülleştirdiği cümlesi, 1914'lerde yazı ve fikir hayatına yansımıştır.. Nicelerinin hoşuna gitse bile, bu formül içinde 1 doğru ve 2 adet de o zamana kadar söylenmemiş olan yeni söylem barındırıyordu. Müslüman halkların 'İslam Ümmeti'ndenim..' demesi 'doğru' idi.

Yeni ve Osmanlı- İslam bünyesi için yanlış olanlar ise, asırlarca dillendirilmemiş olan 'etnik köken'lere mensubiyeti ve üstünlük iddiaları resmen kabul ettirilmek istenen 'Garb Medeniyeti'ne aid olunduğu' şeklindeki bir 'aşağılık duygusu' idi. Ki, 'Garb veya Batı denilen dünya, -bünyesine alırsa, eritemeyeceği düşüncesiyle- bir yabancı maddeyi, Müslüman bir ülke ve halkını sosyal bünyesi içine eşit bir unsur olarak almaktan hâlâ da kaçınıyor.

Bu iki yanlışın arasına sıkıştırılan 'İslam Ümmeti'nden olmak' sözü ise, Müslüman tebâ açısından 'doğru' idiyse de, diğer 2 yeni söylemden ürkülmemesi için, bir 'rüşvet-i kelâm' gibiydi.

(Nitekim, Osmanlı saltanatı yerine, bir başka 'fiilî saltanat' rejimine geçildiği sırada hazırlanan 1924 Anayasası'nda, (Teşkilat-ı Esâsiyye Kanunu'nda) 'Devlet'in dini, 'Din-i İslâm'dır / İslâm dinidir..' şeklindeki hüküm, fiilen sultanlık yapan irade tarafından, 1928'de kaldırılıvermişti!

Yâni, Ziya Gökalp, o zaman hayatta olsaydı; ya, formüle ettiği o cümlenin mantığına aykırı olduğundan, o hükmün anayasadan çıkarılmasına itiraz eder; ya da, niceleri gibi, -yeni saltanatın iradesine teslim olarak- yeni formüller geliştirmeye çalışırdı. Çünkü, artık 'İslam Ümmeti'nden/ Milletinden olmak' söylemi suç sayılmaya bile başlanacaktı..

*

Kezâ, Gökalp'in ölümünden 43-44 sene sonralarda, 'Türkiye ile Avrupa Ekonomik Topluluğu' -sonraların Avrupa Birliği' arasında- üye olmak için Aralık-1963 sonunda imzalanan Ankara Andlaşması'nın töreninde dönemin Başbakanı İsmet İnönü, atılan bu imzanın bir 'ekonomik anlaşma' için değil, '200 yıllık Garblılaşma rüyalarımızın gerçekleşmesi için olduğunun idrakindeyiz..' mânasında konuşuyordu..)

*

25 Ekim günü Devlet Bahçeli yaptığı bir konuşmada, Ziya Gökalp'i, ölümünün 100. Yıldönümü'nde anarken, 'Türklerle Kürtler bin yıllık bir ortak, din, ortak tarih, ortak kültür ve ortak coğrafya sonucunda maddî ve manevî bakımlardan birleşmişlerdir. Bugün ise ortak düşmanlar ve ortak tehlikeler karşısında bulunuyorlar. Bu tehlikelerden ancak ortak bir kararlılıkla kurtulabilirler. O halde büyük bir inançla diyebiliriz ki, Türk ile Kürtlerin birbirini sevmesi her iki taraf için, hem dinî, hem de siyasî bir farzdır. Kürtleri sevmeyen bir Türk varsa, Türk değildir. Türkleri sevmeyen bir Kürt varsa, o da Kürt değildir!' diyor ve bu sözün Ziya Gökalp'e aid olduğunu da belirtiyordu.

Hatırlayalım, Devlet Bahçeli Bey, 3-4 ay kadar önce de, 'Üstünlük soyda değil, takvâdadır..' diyordu. Ki, bu ölçü, Kur'ân-ı Mûbîn'de, Hucûrât Sûresi'nin 13. âyetinde de belirtilmiştir.

*

Bu açıdan, son 100 yılımızda, bazı fikirleriyle resmî ideolojiyi epeyce etkilemiş olan bu isim üzerinde biraz daha yakından bakıp, onun insanları neye ve nereye çağırdığı konusuna dikkatlice bakmakta muhakkak ki, fayda vardır.

*

Ziya Gökalp, 1876'da, Diyarbekir'de doğmuştur. Babası Çermik Kürtlerinden Tevfik Efendi, annesi ise Pirinççizâdeler olarak bilinen bir Kürt aileden gelen Zeliha Hanım'dır.

Sibyan Mektebi'ne (ilkokula), 'Elsine-i kurdiyyeden, (kürd dillerinden) kırmanç lisanına vâkıf Muhammed Tevfik Ziya Efendi' diye kaydedilmiştir.. Yani, işbu Ziyâ Efendi, Osmanlı vatandaşları içinde var olan 10'larca etnik veya dinî farklıklara mensub unsurlardan birisi olan kürd etnisitesinden idi.. Kendisi de, ilk zamanlar, Türk, Kürd, Arab, Arnavut, Boşnak, Lâz Çerkez, Gürcü, Rum, Ermeni, Bulgar, çok farklı etnik unsurlardan oluşan bir Osmanlı camiası içinde etnik farklılığa fazla dikkat edilmediğini ifade eder..

Ancak, Muhammed Ziya'nın idadî (lise) hayatının son demlerinde bütün hayatını etkileyen bir büyük hadise meydana gelmiş ve Ziya intihara teşebbüs etmiş ve kafasına kurşun sıkmıştı!. Ama, mermi, beynin içine girmeden bir noktada sıkışmıştı. Onu, Diyarbekir'den beri dostu olan, dönemin ünlü 'ateist'lerinden Dr. Abdullah Cevdet ameliyat eder. Ancak, kurşunun kafadan çıkarılmasının beyinde hasara yol açabileceği düşünülerek orada bırakılır.

Daha sonra, Ziya ile Cevdet'in arası bozulur ve Cevdet, kafasında kurşun olmadığı zamanki Ziya ile kafasında kurşun olduğu dönemdeki Ziya arasındaki farkı anlatırken, '30 yıla yakın zamandır, o eski Ziya'yı arıyorum..' ifadelerini kullanır.. Dahası, Abdullah Cevdet, 'Keşke, kurşun öldürseydi de, topluma Türkçülük gibi fikirleri yaymasaydı..' der.

İntihar girişiminin sebebi olarak, Hilmi Ziya Ülken tarafından, Ziya'nın idadi'deki hocası Dr. Yorgi Efendi'den aldığı felsefe eğitimi ve ailesinin verdiği dinî eğitim arasında yaşadığı çatışma gösterilmektedir.

Ziya ise, 'Sultan Abdulhamîd'i öldürmek yolunda ölmek imkânı' varken, kurşunu kendi kafasına sıkmasını, eseflenerek' zikreder..

Bu arada, henüz, soyadı kanunun da olmadığı bir zamanda, Ziya, ismine bir de 'Gökalp'i ekler ve Muhammed Ziya yerine, Ziya Gökalp ismiyle anılmaya başlanır.

Bu arada, 2. Meşrutiyet'te, Ergani'den meb'ûs/ m.vekili seçilir ve Meclis-i Mebusân'a girer. Keza, İttihad ve Terakkî siyasetinde de etkili bir isim olarak sivrilir.. Ancak daha sonraları, ünlü Türkçülerden Dr. Rıza Nur'un da, Ziya'yı, Sıhhiye Vekili olduğu sırada, Türkçülük yönündeki çalışmalara yönelttiğini, 'Sıhhiye Vekili iken, Ziya Gökalp'e Kürtleri tetkik ettirdim.' diye açıklar.. Balkanlar'daki gibi, etnik kökene dayalı parçalanmalar ortaya çıkabileceği , korkusuyla..' Ancak, Gökalp'in, "Kürt Aşiretleri Hakkında Sosyolojik Tedkikler" başlıklı bir inceleme yaptığı da kendi yazılarından anlaşılmaktadır.

Gökalp, ölümü sırasında, M.Kemâl'in reyiyle 2. Meclis'te de mebus olarak bulunuyordu.

Ziya Gökalp'in, dönemin modern sosyolojik cereyanlarının ünlü ismi olarak bilinen ve 'tanrı inancı' konusunda katı laik bir Fransız sosyologu olan Emile Durckheim'ın sosyolojik iddialarının Osmanlı'daki temsilcisi ve hattâ onun 'tilmiz'i durumunda olduğunu belirtmekte de fayda var.

*

Z. Gökalp üzerine, bir gazete sütununun hacmi içinde bu kadar yeter, herhalde..

*

Düşman veya rakip tarafın liderlerinin zayıf olması, elbette istenir'
17 Kasım 2024 Pazar

Pazar günleri, okuyucuların görüş ve eleştirilerine tahsis ettiğimiz Hasbihal'e daha muhterem okuyucularımız için sağlık, âfiyet ve hayırlı çalışmalar dilekleri ve selâmlarımızla başlayalım:

*Urfa'dan Nezir Uyanık diyor ki: 'Yazılarınızda, Amerika'daki başkanlık seçimleri öncesinde, daha çok Trump'a yüklendiniz, ama, rakibi Kamala Harris için fazla bir şey söylemediniz.. Bu da, ' Kamala'yı desteklediğiniz ' şeklinde anlaşılamaz mı?

--Evet, öyle de denilebilir. Ama, Kamala ve Trump'ın başta Müslüman dünyası ve hele de Filistin, Gazze konularında farklı düşünemeyecekleri konusuna bakarken, Amerikan iç siyasetine, başka alanlarda şiddetli ihtilaflar olsa bile, Siyonist İsrail rejimi konusunda asla ihtilaf olunamayacağı açısından bakmak gerekir..

Biz, Müslümanlar olarak, hele de bize silah çekmedikçe, hiç bir halka düşman olamayız ve bu açıdan, bize düşman olan devletlerin halklarına değil, ama onların başında bulunan liderlerin tavrına göre bakışımızı ayarlarız ve düşmanlıklarına göre de, onların güçlü değil zayıf liderlerinin olmasını isteriz, elbette..

Bu açıdan, Trump, Kamala'ya göre, daha güçlü ve de deli-dolu bir lider durumundaydı.. Rakibi ise, onun karşısında silik kalmıştı.. Açıktır ki, öyle bir durumda, o kadar büyük maddî güçlerin başında olan bir devletin başına, güç gösterisi yapan, deli-dolu ve ne yapacağı kestirilemeyen birisinin geçmesi yerine, daha silik birisinin geçmesini isterdim.

*

Başkalarının da Erdoğan'a yaklaşımları öyle değil mi? Çünkü, güçlü bir lider.. Ülkesini birçok açıdan, geçmiş 80 yıla nispetle çok güçlendirdi, kalkındırdı. Başkaları onu niye sevsinler? Onlar istiyorlardı ki, karşılarında hep ezilip büzülen, onlardan maaş ödemeleri için bile borç isteyen, 1999-Büyük Marmara Depremi sonrasında Dünya Bankası tarafından gönderilen 550 milyon doların bile, memur maaşları için harcandığını itiraf etmek zorunda kaldıkları feci durumlara düşsündü.. Bugün ise, Merkez Bankası'nda 160 milyar dolar bulunuyor, daha önce hiç olmamış bir şekilde..

Son dönem Osmanlı padişahları arasında özellikle de 2. Abdülhamid'e iç ve dış merkezlerinde ortaklaşa düşman olunmasının sebebi de aynı mantık değil midir?

Ama, yabancıların değerlerini, bize dikte etmeye çalışan öyle diktatörler görüldü ki, onların diktatörlüğü konusunda hemen hiç bir şey söylemezler..

Bizim de, dışarıdaki güçler konusundaki tercihlerimizin şekillenmesinde bu psikolojik etkiler olduğunu görebiliriz..

*

Kaldı ki, Biden'ın, geçen 7 Ekim 2023'deki 'Aksa Tufanı'ndan sonra , Tel Aviv'e gelişinde, 'İsrail diye bir devlet kurulmamış olsaydı bile, Batı dünyası olarak burada böyle bir devleti yine kurardık..' deyişi bu durumu çok iyi anlatır.. Evet, onlar da, Müslüman halkları ve onların başındaki hükümetleri hep zayıf bir çizgide tutabilsinler..

Bunun için de bugün, hele de son 100 yıla yakın zamandır, 'Haçlı Seferleri'nin yeni şeklinin, 'Haçlı+ Siyonizm İttifakı' , bugün ortadadır.. Bu 'meş'ûm ittifak' hep böyle sürer gider mi, geleceği Allah bilir; kesin şey elbette söylenemez. Ancak, bu ittifak, zaferler kazandığı müddetçe sürebilir. Ama büyük bir yenilgi ve felaket halinde, herkes kendi başının çaresine bakacaktır ve o zaman, Hristiyan toplumların, başlarına gelen bütün felaketlerden yine Yahudileri sorumlu tutup, 2 bin yıldır 'lanetli' diye niteledikleri geçmişe dönmeleri kaçınılmaz olur.

*Burada yeri gelmişken, birçok okuyucuların zaman zaman sordukları ve 'Amerika'da giderek daha bir etkili olan Evanjelik akımı'na da değinelim..

Evanjelikler kimlerdir? Bu uzun bir konudur ve sadece Amerika'da değil, Hristiyan toplumlarının genel yaklaşımında da altın'a, dolar'a, paraya, güce tapma eğilimi, materyalist dünya görüşünün de sevkiyle daha bir güçlenirken, dünyada, kapitalist sistemin en büyük patronları, özü itibariyle 'altın' gücüne dayalı Yahudilerdir.

Yahudilerin inanç bakımından en güçlü ekonomik yapıya sahip olanları da, 'Samiri Yahudiler'dir.. Ve bugünkü Yahudilerin büyük bir kısmı, o 'Samiri'lik çizgisinin manyetik çekim alanındadır..

Musa Kelîmullah aleyhisselam'ın, 40 gün kadar, Tur-u Sina'ya gitmesi sırasında ümmetinden bir grubun hemen sapıtıp, ellerindeki altınları eriterek bir 'altın buzağı' yapmaları ve -ona tapınmaları ve o güruhun geleneklerini asırlarca sürdürdükleri biliniyor.

Yahudilerin 2 bin yıldan fazla zamandır, devletsiz, ordusuz, kahramansız olmaları ve birbirleriyle inanç alanındaki dayanışmaları, kendi aralarındaki ilişkileri de 'altın' aracılığıyla sürdürmeleri ve hatta, inançlarının gücünü, bıraktıkları altın mirasına göre değerlendirmeleri yüzünden, bu durum onlara tarih devirleri içinde kolayca kırılamayacak bir irtibat bağı ve gizli bir güç kaynağı kazandırmıştır.

Hele de son 100 yıl boyunca, 'kapitalist emperyalizmin kaptan gemisi' durumunda olan bugün Amerika'da da, 'altına taparlık', özellikle, Hristiyan halklar arasında bir 'Yahudi aşkı'nı depreştirmiş ve asırlardır 'Yahudilerin lanetli bir kavim olduğu' şeklindeki anlayış ve inançlar terk edilmiş ve Katoliklik ve Ortodoksluk gibi inanç temelli mezheplerle kavgaya girmeden onlardan uzak duran yeni bir akım, sadece 'İncil' okuyup, kendilerini, 'Evanjelikler' (İncil'ciler) diye isimlendiren bir inanç cereyanı şekillenmiştir. Hristiyanların en azından bir kısmını kendisine cezbeden 'Evanjelik Hristiyanlar'ın, bugün, Amerikan halkının dörtte bir kadarını, yaklaşık 80 milyonluk bir büyük sosyal kesimini oluşturduğu kabul edilmektedir. Bu grup, bir inanç istemi olarak, 'İsa Mesih aleyhiselam'ın dünyaya gelip, onun göklerdeki krallığını tesis edebilmesi için', milâdî- 1187'de Selâhaddin Eyyubi'nin Haçlılardan kurtardığı Kudüs'ün yeniden Haçlı güçlerinin eline geçmesinin gerekli olduğuna inanmakta ve bu konuda Siyonist Yahudilerle ittifak oluşturmayı da gerekli görmektedirler..

Meselenin özü budur.. İleride bu ittifak bozulur da, birbirlerini yine lanetlerler mi, Allah bilir..

*

*Bu arada.. '15 Kasım tarihli yazımla ilgili olarak, gelen birkaç okuyucu notunu da özetle aktarayım: Çankırı'dan Ali Osman Kandemir isimli okuyucu diyor ki: Ziya Gökalp hakkında bilmediğim ilginç bilgiler vardı. İslam Milleti veya Millet-i İbrahim, bizim asıl ismimizi oluşturduğu halde, Emile Durckheim'in 'tilmiz'i ve benzerlerinin, bizi nasıl etkilemeye ve hem de sosyoloji adına İslam dışında yeni tariflere sürüklemeye çalışması ibret vericidir. Teşekkürler.'

*Sinan Tetwanî isimli okuyucu da, 'Vay be, kürde bak.. Ne zekâ var adamda..

Anne-baba Kürt, sen kalk, Türkçülüğün fikir babası ol..

Çok garip bir durum. Kafasına sıktığı kurşunun etkisiyle mi böyle olmuş acaba?' diyor..

*H. Hüseyin Altın isimli okuyucu da, 'Gökalp, 1876'da, Diyarbekir'de doğmuştur. Babası Çermik Kürtlerinden Tevfik Efendi, annesi ise Pirinççizâdeler olarak bilinen bir Kürt aileden gelen Zeliha Hanım'dır.' diyorsunuz.. '...Pirinççizâdeler' konusunda başka ve de ilginç olsa gerek.. ' diyor..

*Fatima Zehra isimli okuyucumuz da , 'Gökalp'in İslam düşünce tarihine zerrece faydası olmamıştır.. ' Türkçülüğün Esasları' isimli kitabından "TÜRK" kelimesini çıkarınız; yerine " KÜRT" kelimesini koyunuz; olur, 'Kürtçülüğün Esasları..'

Kitabın aslının, 'Sinop'taki müzeden 12 Eylül 80 Darbesi'ni yapan darbeciler tarafından ortadan kaldırıldığını' okumuştum bir yerde..' diyor..

*Faik Üstün isimli okuyucu da, 'Müslüman halklar arasında da yakılmak istenen fitne ateşleri, 'ayrılıkçı gruplar' eliyle halen de körüklenmeye çalışılıyor.. Bu işi, çözse- çözse, yine Tayyip Erdoğan çözer.' diyor.

İTO'' Başkanı Şekib Avdagiç'in ''Trump analizi''ni okurken...
18 Kasım 2024 Pazartesi

İstanbul Ticaret Odası (İTO) Başkanı Şekîb Avdagiç, soyadından da anlaşılacağı üzere, Bosna'lı bir kardeşimiz... 'Şekîb ismi de Farsçada, 'sabırlı, tahammüllü, dayanıklı' manalarına geliyor...

Bosna, Müslümanlara , 5 asrı aşkın bir süre vatan olan Balkanlar'ın, 'Evlâd-ı Fâtihân' yâdigârı' olan en güzel köşelerinden bir yer..

Üsküb doğumlu olan Yahyâ Kemâl de, o vatan topraklarından kopup gelen birisi olarak, Üsküb'ü anlattığı hüzünlü şiirinde, kalb sancısını, derin bir gönül ızdırabıyla dile getirdiği mısralarında şöyle diyordu:

'Üsküb ki Şar-dağ'ında, devâmıydı Bursa'nın...

Bir lâle bahçesiydi, dökülmüş temiz kanın.

Yalnız bizimdi, çehre ve rûhiyle biz'di o.

(...)

Vaktiyle öz vatanda bizimken, bugün niçin,

Üsküb bizim değil? Bunu duydum, için için...

(...)

Kalbimde bir hayâli kalıp, kaybolan şehir!

Ayrılmanın bıraktığı hicran derindedir!

Çok sürse ayrılık, aradan geçse çok sene,

Biz sende olmasak bile, sen bizdesin yine...'

*

Evet, aynen böyledir... 500 seneyi aşkın bir süre vatan olmuş Balkanlar'ı hele bir de şimdi oralarda yabancı gördüğünüzde, içinizin derinliklerinden kopan bir sızı ile siz de sarsılırsınız...

*

Balkanlar'dan bir yıkılış faciasıyla birlikte kopup gelen nesillerin devamı olanlarla karşılaşsam, onların yüzüne bir hicran duygusunun yansıdığını, o yüz hatlarında bir hicran çizgisini görür gibi olurum.

14-15 yıl öncelerde Frankfurt Kitap Fuarı'nda tanıştığım ve o zaman da İstanbul Ticaret Odası bünyesinde bir vazifesi olan ve bir saate yakın sohbetimizde, Türkiye'nin sosyo-ekonomik durumu üzerine yaptığı, ayakları yere basan yorumlarıyla, dikkatimi çeken Şekîb Avdagiç beyefendi, hâfızamda hep, bu asil çizgileri taşıyan bir sima olarak yer etmiş ve dostlarıma, 'Haza, bir Saraybosna Beyefendisi' demiştim...

Şekib Bey, İTO'nun Kasım ayı Meclis toplantısından 15 Kasım'da medyaya yansıyan değerlendirmesinde, dünyadaki ve Türkiye'deki ekonomik gelişmelerle ilgili değerlendirmelerini paylaşmış, ilginç görüşler dile getirmiş, dikkatimi çekti...

Şekib Avdagiç, "Enflasyonla mücadelede elbette sadece iç talebin baskılanması yetmez. Potansiyel enflasyonist etkisi yüksek alanlarda üretimi destekleyecek finansal mekanizmaları da harekete geçirmeliyiz." demiş ve 'ayrıca teknoloji transferine hız kazandıracak politikaları yeniden tasarlamalı ve Teknoloji Transferini Hızlandırma Fonu Türkiye Projesi'ni işlevsel şekilde hayata geçirmeliyiz. Bu gibi tedbirlerle Türkiye'nin, Trump'ın dünya ekonomisinde oluşturacağı korumacılık ve ticaret savaşları ile daha da zorlaşacak olan süreci başarıyla geride bırakacağına inanıyorum" ifadelerini kullanmış... "ABD'de Donald Trump'ın kazandığı seçim sonrasındaki gelişmelerin dünyanın yeni korumacılığın sonucu olarak bir 'sübvansiyon savaşları'na doğru gittiğini gösterdiğini' de vurgulayan Avdagiç, "Bu sübvansiyonlar sadece küresel ekonomiye zarar vermekle kalmayacak, aynı zamanda gelişmiş ve gelişen ya da yoksul ekonomiler arasındaki uçurumu daha da derinleştirecektir(...) Trump'ın verdiği sözlerin bir kısmını hayata geçirmesi halinde bile, maliye politikaları, enflasyon, ekonomik büyüme ve faiz oranları' üzerinde oluşturacağı baskı, dünyanın her ülkesinde hissedilecek... (...) Trump'ın ajandasında 2 önemli başlık bulunuyor... 'İçeride vergi indirimleri ve ithalatta yüksek gümrük vergilerinin yön vereceği daha katı korumacılık... Aynı şekilde, yeni ve daha şiddetli ticaret savaşlarının başlaması, Rusya ile uzun yıllardır savaşı sürdüren Ukrayna'ya desteğin çekilmesi, küresel güvenlik ve jeopolitik gerginliklerin seyrinin değişmesi bekleniyor" değerlendirmesinde bulunmuş...

*

Avdagiç'in, "Yeni küresel konjonktür, üretim deseni düşük teknolojili harc-ı âlem mallardan oluşan ekonomileri çok daha şiddetli sarsabilir. Otomobil pazarındaki hızlı değişim bunun örneği... (...) Elektrikli otomobil pazarında bir numaraya yükselen Çin ile rekabet edemeyen çok sayıda Avrupalı marka, birbiri ardına fabrika kapatma ve üretimi kısma yoluna gitti ve deyim yerindeyse âdeta havlu attı. (...) Türkiye'nin durumunu, bu örnek gelişmeler paralelinde ciddiyetle ele almak zorundayız.' sözleri de ilginç... Şahsen fazla anlamasam da ekonomik konularda, itimat ettiğim kimselerin değerlendirmelerini daha bir dikkatle okurum.

Geçenlerde bir toplantıda, Çin'in elektrikli otomobil pazarındaki rakipsiz kalışının, bize de derin etkisini söyleyen bir etkili kişinin kaygılarını ve çok bilir görünümlü o kişinin fazla tedbirsiz açıklamalarını not etmekle yetinmiştim. Şimdi, Avdagiç'in açıklamalarından anlaşılıyor ki, o konu sadece bizi değil, Avrupa'yı da derinden etkilemiş... Özellikle Trump'ın dünyaya dayatacağı 'kapitalist ekonomik tedbirleri' bizim gibi gelişmekte olan ülkelerle, yoksul ülkeleri daha bir ekonomik darboğaza sürükleyebilecek; sıkıntılı bir döneme ve kapitalist kurallar içinde şekillendirilmek istenecek bir ticaret savaşıyla karşı karşıya getirebilecektir...' (Ki, dünkü yazımda bir okuyucuya cevap verirken, 'Düşman veya rakip bir tarafın liderlerinin zayıf olmasını elbette tercih ederim...' deyişim, işte bu gibi, sadece kendi tahakküm sevdasını düşünen firavuni mantığa da işaret içindi...)

'Bu durumda, ileri teknolojili yabancı sermaye yatırımlarına cömert teşvikler sağlama zamanının geldiği'ni belirten Avdagiç, "Doğrudan yabancı yatırım çekmek için mevcut teşvik sistemini gözden geçirmeli, yatırımın niteliğine, büyüklüğüne ve stratejik önemine göre uzun dönemli vergi teşvikleri sağlamalıyız. Türk sanayinin katma değer odaklı dönüşümü amacıyla emek yoğun sektörler için bir dönüşüm planı hazırlanması ve bu süre içinde de istihdam kaybını önleyecek desteklerin güçlendirilmesinin önem taşıdığını' da bilhassa vurguluyor. *

Avdagiç, "Bir yandan, iç talebin kısılması, diğer yandan dış pazarlarda ekonomik aktivitenin yavaşlaması, hem üretim, hem de ihracat üzerindeki baskıyı artırıyor.

Sanayi üretimimiz Eylül'de aylık bazda sınırlı da olsa bir toparlanma kaydetti, ancak yıllık bazda daralma sürüyor. 10 aylık ihracat yüzde 3,2 oranında artarak 216,4 milyar dolara yükseldi. İthalat ise yüzde 7,2 daraldı ve 282 milyar dolara geriledi. Mevcut trendin sürmesi halinde, 2024 yılı ihracatının 264-265 milyar dolar, ithalatın 343-344 milyar dolar, dış ticaret açığının da yüzde 25 düşüşle 80 milyar doların altında gerçekleşmesini bekliyoruz" diyor ve 'enflasyonla mücadelenin en önemli silahının kararlılık , sabır ve eksiklik görülen alanlarda tahkimatı süratle güçlendirmek olduğunu' da ekliyor...

Şekib Avdagiç Bey'in tahlillerinin çok önemli olduğunu düşünüyorum.

*

Bu konunun bir başka yönü de faiz meselesi olup, ona da daha başka ve ilginç yönleriyle sonraki yazıda değinmeye çalışalım, inşallah...

Bu nasıl bir dünya? Hikâyesi zor..
20 Kasım 2024 Çarşamba

Hem 'ekonomiden anlamam..' deyip, hem de en temel ekonomik konularda söz ediş cüretkârlığımı okuyucuların mazur görmesini istirham ederim..

*

İstanbul Ticaret Üni. Öğretim üyelerinden Prof. Mecid Hoca, geçen akşam, bir haberden söz etti..

Amerikan Başkanı seçilen Trump, sadece Irak rejiminin son 25 yılında üst kademelerde vazife almış devlet adamlarından -çoğu ünlü- 23 kadar ismin Amerikan bankalarındaki şahsi hesaplarında 597 milyar dolar'larının bulunduğundan haber vermiş, (kimilerinin 50-60 milyar dolar, kimilerinin 20-25 milyar dolar..) ve bunlara el konulabileceği korkusu da birilerini sarmış..

Bu rakam sadece Irak için böyle ise.. Diğer Arap rejimlerinin liderlerinin Amerika ve Batı bankalarındaki paralarının miktarını da siz tahayyül ediniz gayri..

'Bu paralara el koymak olabilir- olamaz' etrafında sohbet ederken.. Aklıma, 'Cemal Kaşıkçı Cinayeti'nin asli azmettiricilerinden sayılan Suudi Veliahtı MbS'nin Amerikan Kongresi'nde suçlanması sırasında, -o dönemde de ABD Başkanı olan- Trump'ın, 'Bu Kongre'de herhalde, bin Selman'ın, Amerika'yla 450 milyar dolarlık silah anlaşması imzalamasına kimse karşı çıkamaz..' gibi bir konuşma yapmasıyla, 'Bir cinayeti ört-bas mı edeceğiz?' şeklindeki seslerin kesiliverdiğini hatırladım.

Trump'ın, geçen sene de, yeniden adaylığı ilân ettiği sırada, 'maddi kaynakları nereden bulacaksın?' gibi sorulara cevaben, 'NATO harcamalarına katılmakta isteksiz davranan NATO üyesi ülkelerin işgal edilmesi için, Rusya'ya bir 'yeşil ışık' yaktığımız zaman, onların ABD kucağına nasıl atılacaklarını görürsünüz..' dediğini de hatırladım.. Sovyet Rusya lideri Stalin'in, 2. Dünya Savaşı'nın galiplerinden birisi olarak 1945'de, Türkiye'den, İstanbul ve Çanakkale boğazlarının kontrolünün kendilerince yapılacağı ve Kars - Ardahan gibi yerlerde yeni sınır düzenlemeleri talep etmesi üzerine de İsmet İnönü, hemen Amerikan yardımına koşmamış mıydı ve sonra da Türkiye'ye, Kore'de bedel ödettikten NATO'ya, o da rica-minnet, alınmamış mıydık..

*

Şimdi, Trump , üstelik öncekilerden daha bir fren tutmayan birisi..

1967'deki '6 Gün Savaşı'ndan beri Siyonist İsrail rejimi işgalinde olan -Suriye'nin su ve buğday ambarı olarak bilinen- Golan Tepeleri'ni artık İsrail'e ait olarak bildiklerini söylememiş miydi? Ünlü Fransız Kralı 14. Louis'in (Lui), 'Devlet demek, ben demek!' sözünü, şimdi Trump kendisi için söylüyor, birçok Amerikan başkanları gibi, 'Dünya düzeni demek, yani ben ve biz..'

Uluslararası hukuk da öyle.. Amerika'nın Tel Aviv'deki büyükelçiliğinin, uluslararası hukuka göre de, işgal altında olan, yani İsrail rejiminin olmayan Kudüs'e taşımamış mıydı?

*

Hatırlayalım, Irak'ın Kuveyt'i işgal etmesinden sonra patlak veren '1991'deki Körfez Savaşı' sırasında, Amerika, Arap rejimlerinden ayrı olarak, Japonya'ya da, 'Biz bu savaşı sizler için de veriyoruz..' diyerek, 100 milyarlarca dolar fatura çıkarmıştı..

Trump ise, ilk dönem Başkanlığı'nda da Arap rejimlerinin liderlerine, 'Üzerinizdeki desteğimizi çeksek, hepiniz 1 haftada yıkılırsınız..' dememiş miydi?

*

Kapitalist emperyalizmin kaptan gemisi konumundaki Amerika'nın dünyayı yönetme tarzı böyle.. 19. asırda da bir 'vahşi kapitalizm'den söz edilir, ama, o zamanki tahakküm silahları ve teknoloji bugüne göre çok çok sınırlıydı..

Bu korkunç eşkıya ve soygun düzeninin hâkim olduğu bir dünyada, diğer devletlerin her birisi de, kendi güçlerine göre durumlarını kurtarmaya çalışıyorlar..

*

1958 sonunda, Fransa Devlet Başkanlığı'na -ısrarlı davetlerle- getirilen General Charles de Gaulle (Şarl dö Goll), 1964 yılında kendi ilk 'atom bomba'larını Büyük Okyanus'ta başarıyla denedikten sonra, Fransa'nın NATO'nun askeri kanadından çekildiğini açıklamış ve arkasından da, dünyadaki para sisteminin, 1. Dünya Savaşı öncesinde olduğu gibi, yeniden 'altın' esasına dönülmesi lâzım geldiğini söylemişti. Bu sözün ne manaya geldiğini tam olarak anlayamadığımızdan, o zamanki büyüklerimizden birisine sorduğumuzda, 'De Gaulle, kendi ayağına kurşun sıkıyor, Amerika kendi para hâkimiyeti üzerinde tartışma açtırır mı?' demişti ve öyle de oldu denilebilir..

Çünkü, 'De Gaulle' 1968'de iç idare birimlerinin yeniden tanzimiyle ilgili sıradan bir konuda referanduma gitmiş ve teklifi reddedilirse istifa edeceğini açıklamış ve referandum, yüzde 49.50/ 50,50 reddedilince, Fransa'yı yeniden ayağa kaldıran o devlet adamı, hemen, o gece yarısı çekilip gitmişti, köyüne.. Onun gerçekte, Amerika tarafından cezalandırıldığını söyleyenler Fransa'da da az olmamıştı o zaman..

*

1970-80 arasında, Başkan Nixon'ın, 'Watergate Skandalı' sonrasında istifa etmesi, Amerikan emperyalizminin Vietnam Savaşı'ndan yenik olarak çıkması; 1979 başında, Ortadoğu'daki en sadık adamları olan İran Şahı M. Rıza Pehlevi ve Şahlık rejiminin milyonluk dev gösteriler ve 100 bini geçen göstericilerin öldürülmesi sonunda çökmesi gibi, dünya çapında büyük sosyal buhranlar yüzünden, epeyce güç kaybına uğrayan Amerikan emperyalizmi, 1980'li yıllarda Amerika'da 8 yıl başkanlık yapan R. Reagan zamanında ABD emperyalizmi yeniden güçlenmişti, Ona, 'Bu başarıyı nasıl elde ettiniz?' sorduklarında eski bir sinema aktörü olan Reagan, 'Nasıl mı? Matbaalarda 100 milyarlarca yeşil kağıdı (doları) bastırdık.. Ne de olsa, 'Bunun karşılığı var mı- yok mu?' diye kimse sorgulayamıyordu.. Ve Amerikan gücünün de karşı konulamazlığını anlatmak için dünyaya bol miktarda Rambo filmleri ihraç ettik.. Bu yöntemle!..' demişti.. Ve o müthiş üçkağıtçılık temeli üzerindeki 'ekonomik sistem'in adına, 'Reaganomi' denilmişti..

Evet, Amerikan dolarının karşılığının olup olmadığı sorgulanamıyordu. Bugün de, 50 trilyon doları aşan dış borçlarının olduğu belirtilen Amerika'nın parası 'dolar' bütün dünyada temel değişim birimi..

*

İslami bir ekonomi / iktisat sistemi üzerine, evet, asırlarca, ulema ve müctehidler kitaplar yazmışlardı. Ama, bugün bu konu nasıl işlerlik kazanacak, tutarlı bir çözüm bulunamıyor..

Çünkü, İslam hukukunda geçerli olan 'altın, ve diğer sabit değerli değişim birimleri, hele de son yüzyıldır, yerini 'dolar'a bıraktı..

*

Geçen ay, İlim Yayma Cemiyeti'nin Eyüpsultan'daki merkezinde MÜSİAD'ın kurucularından ve eski başkanlarından Erol Yarar Bey'in konferansını dinlemiştim..

Erbakan Hoca'nın 1989'larda, 'Biz iktidara geldiğimiz gün, vereceğimiz ilk emir faizlerin toptan kaldırıldığı'na dair olacaktır..' dediğini nakletti. Ama, 'iktidara gelince, bu işlerin söylemekle olmayacağı anlaşıldı' demişti..

*

İran'daki uygulamada da, İslam İnkılabı'ndan 4 sene kadar sonra, 1983'lerde de, İslam İnkılabı'nın lideri Ruhullah Humeyni, 'Ribâ'nın / faizin toptan kaldırıldığı ve bir daha faize dönülmeyeceği'ne dair, Kur'an-ı Kerîm'den ilgili ayetleri de hatırlatan bir 'şer'i hüküm' yayınlamıştı.. Sadece, banka harcamalarına katılım payı olarak, mevduat ve kredi işlemlerinde önce yüzde 6 nispetinde bir vergi alınıyordu. Ama bu miktar da, kısa süre sonra, yüzde 10, 20, ve 30 ve yukarısına çıktı.. Evet, 'Riba/ faiz' kaldırılmıştı, ama, halk kitlelerine göre, sadece isim değişmişti..

Bunları şunun için anlatıyorum..

*

Bu durum, bugünün dünyasının temel problemlerinden birisidir. Hele de Müslümanlar için.. Ve gerçek manada bir İslam Birliği kurulamadıkça da, Müslüman toplumların zenginlerinin çoğunun paraları da emperyalist dünyanın kan damarlarındaki deveranını sürdürecektir..

Ama, nice kapitalist ve sosyalist vs. sistemler de hâkim oldukları sosyal bünyelere sağlıklı bir sistem kuramadılar.. Ancak onlar bize örnek de oluşturamazlar, mazeret de..

*

Filler tepişirken ezilen çimenler' durumuna düşmemek ihtimali var mı?
24 Kasım 2024 Pazar

Pazar günleri, 'okuyucuların görüş ve tenkitleri'ne ayırdığımız bu sütunda, bir başka 'Hasbihal'e daha, hayırlı günler dileği ve selâmlarla başlayalım:

Almanya'dan Selim Erkenci isimli okuyucu da diyor ki: 'Dünyada, bir '3. Dünya Savaşı'na kadar varabilecek son gelişmeler üzerine elbette değişik görüşler olabilecektir. Ama, 'Rusya bu gece vuracak, hayır bu gece vurmayacak..' diye 'toto' oynar gibi yorumlar yapmak galiba sadece bizdeki medya kuruluşlarında görülen bir durum.. Ben burada, Almanya'daki medya kuruluşlarını da devamlı takip ediyorum, ama, böyle şaklabanlık kokan yorumlara rastlamıyorum.. Yanlış yorumlar olsa bile, tuhaf ve izleyiciyi, 'söylenen her şeyi kabul eden bir kitle' gibi gören tavırlara rastlamıyorum..'

--Evet, bu okuyucunun değindiği konu, hususta, 'reyting' ve dolayısıyla daha çok reklam getirecek, 'danışıklı dövüş' şeklindeki sert tartışmalara varıncaya kadar tuhaf bir gelenek, maalesef var bizdeki medyada..

*İstanbul'dan Tahir Eminoğlu diyor ki: 'Putin'in Ukrayna Meselesi'nde oyuna getirildiğini' söylüyor bazı yorumcular.. Bunlara katılıyor musunuz?

Ve Türkiye, Rusya ve Amerika ve tabiatıyla NATO arasında bir savaş patlarsa, nerede ve nasıl yer alır?'

--Bu okuyucu kardeşin sorusunun içinde yer alan endişe, tabiatıyla her birimizi de ilgilendiriyor..

Önce şunu tespit edelim: İki emperyal güç, birbirine elbette oyun kuracak..

Bir satranç oyunu gibidir bu.. Satrançta asıl hedef, 'şah'ı korumaktır. Bu hedefi gözetlerken, gerektiğinde vezirler, kaleler, atlar her birisi feda edilebilir.. Ve, bazen, 'piyon' durumunda olan 'taş'lar o feda edilebilecek olanların yerine bile kullanılabilir ve anında ve yerinde kullanılırsa, daha faydalı da olurmuş..

Sonunda hangisi 'mat' veya 'şah-mat' olur, baştan belli olmaz.. Bu konuda sadece Biden'ın fiziki veya psikolojik durumuna veya Putin'in eski bir KGB İstihbarat elemanı oluşundan kaynaklanan dikkat ve oyun kurma ustalığına bakarak neticeye varılamaz.. Her iki tarafta da stratejik ve taktikler hesaplar yapan derin karar mekanizmaları vardır.

Ukrayna, doğrudur ki, Rusya'dan ayrıldıktan sonra, Rusya tarafından yeniden yutulacağının korkusunu elbette yaşıyor ve bunun için de NATO'ya girmek istiyordu. Rusya da, NATO'nun kendi böğrüne yaklaşmasına seyirci kalmak istemiyordu..

Putin, Sovyetler Birliği dağılırken Kırım'ın, o zamanki iç kanun düzenine uygun olarak Ukrayna'nın elinde kalması için, 'O zaman çaresiz olduğumuz için yutkunmuştuk' demiş ve 2014'de bir göstermelik ve kanun dışı bir referandumla Rusya'ya bağlayıvermişti Kırım'ı.. Diğer mücadeleler de böyle.. Bugün de güç hesapları yapılıyordur, bütün taraflarca..

Rusya, 33 ay önce, 23-24 Şubat 2022 gecesi Ukrayna'ya saldırıya geçerken, kısa zamanda netice alabileceğini hayal etmiş ve Amerika ve NATO dünyasının da kendisini sınırsız şekilde ve çok farklı strateji ve taktiklerle sınayacağına ihtimal vermemiş olabilir. Amerika'nın 100 milyar doları aşan maddi yardımlar ve NATO üyelerinden Türkiye gibilerine vermediği en gelişmiş silahları verebileceğini de hesap etmediği söylenebilir..

Ama, bütün bunlar oldu.. Amerika'nın Ukrayna'ya verdiği uzun menzilli füzeleri kullanma izni de çıktı geçen hafta.. Arkasından, İngiltere de kendi en gelişmiş füzelerini Rusya içlerine doğru kullandırttı; Fransa da hazırlık yapıyor gibi..

Rusya, kendisine karşı kullanılan füzeleri veren ülkelere kendisinin de mukabelede bulunma hakkının doğduğunu dile getiriyor.. Ama, bu mukabele hakkını Amerika'ya karşı kullanacağına dair bir açıklamadan kaçınıyor.. İngiltere'ye de fiilen karşılık vermeyebilir.. Ama Kara Avrupası'ndan bir takım NATO ülkeleri de satrançtaki 'piyon'lar gibi ileri sürülüp kullanılır ve Rusya da onlara karşılık verirse, o zaman NATO Antlaşması'nın 5. Maddesi gereğince, NATO ülkeleri devreye girmek durumunda bırakılırlar.

Öyle bir durumda Türkiye ne yapabilir? Gerçekten de zor bir sual.. Birinci Dünya Savaşı'nda, Osmanlı Devleti'nin savaşa girmekten başka bir şıkkının elinde olmayışı gibi bir noktaya sürüklenmek kaçınılmaz olabilir.. NATO'dan ayrılmak veya tarafsız kalmak gibi bir şık da, öyle bir hassas durumda devreye sokulamaz..

Evet, bir savaş patlarsa, bu, kolay olmayacaktır..

*İstanbul-Sarıyer'den Yusuf Vural isimli kardeşimiz, 48 sene önce, 9 Ocak 1976 tarihli Sebil'de yayınlanan bir yazımı göndermiş; herhalde 'Bugün esefle görülmektedir ki; bir takım mefhum ve sloganların aldatıcı câzibesine kapılmış bulunan insanlık, dehşetli bir yalan anaforunda dönüp durmaktadır. (...) Demek oluyor ki, eski tarz müstemlekeciliğin ömrünü doldurduğunu gören beynelmilel şer güçler yeni bir müstemlekecilik modelini geliştirmektedirler..' cümlelerinin altını çizmiş; 'Aynı fikirde misin?' dercesine..

-- Değişen bir şey yok, aziz kardeşim demekle yetineyim...

*Pakistan'da okuyan Ali Temiz isimli kardeşimiz ise diyor ki: Netanyahu'nun Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından tutuklanması kararı , bazı siyasilerimizi bayağı umutlandırdı..

Elbette o kurulun böyle bir karar alması uluslararası kamuoyu açısından önemlidir, ama, en başta Amerikan emperyalizminin bu karara uymayacağını hemen açıklaması bile bu kurumun kararlarının yaptırım gücü olmadığının en açık bir delili..

--Evet, bu kardeşimizin tespitlerine katılmamak mümkün mü?

Kaldı ki, daha önce de, Rusya lideri Putin, Ukrayna'da savaş suçu işlediği konusunda tutuklama kararı verilince, Brezilya'dan Moğolistan'a kadar nice ülkeler bu karara uymayacaklarını açıkladılar.. Daha önce de, Sudan Devlet Başkanı olduğu günlerde Ömer el'Beşir hakkında da, 'Darfur Meselesi'nden dolayı aynı şekilde tutuklama kararı verilmiş, ama, Türkiye de o kararı uygulamamış ve Türkiye'ye geldiğinde tutuklamamıştı..

Bu bakımdan, bazı etkili siyasetçi ve de yorumcuların, 'Netanyahu işte şimdi hapı yuttu..' havasında sevinmeleri çok yersiz olsa gerek..

Unutmayalım ki, Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne, Amerika tarafından, 'unutmayın ki bizim verdiğimiz paralarla çalışıyorsunuz..' denilince, defalarca sus-pus oluvermişlerdi..

*'A. Avr' isimli okuyucu geçen hafta, İTO Başkanı Şekib Avdagiç Bey'in bir konuşmasından aktardığımız ticari rakamlarla ilgili olarak 'o rakamların yalan olduğunu düşünüyorum..' diye kısa bir eleştiri yazmış, aklınca..

Ancak bu, eleştiri değil, saldırıdır. Çünkü bir kimsenin görüşlerinin yanlış olduğunu söyleyebilirsiniz, ama, onun -hiçbir mantıkî delil göstermeksizin - 'yalan söylediğini' söylerseniz, bu çok masum bir yaklaşım değildir. Umarım, bu gibi eleştirileri yazarken, bundan sonra daha dikkatli davranırsınız. Üstelik de yazılarınızda isminizi bile açıkça yazmamak gibi bir yönteme başvurmuşsunuz.. Dudaklarınızdan sadır olacak her sözün sorumluluğunu üstlenemeyecekseniz, böyle yazıları yazmamanız tavsiye olunur..

Bu ‘Çobanlık Hikayesi', niye mi?
25 Kasım 2024 Pazartesi

Bizim özellikle de köy dilimizde 'çobanlık' mesleği, nedense 'fazla beceri istemeyen kimselerin işi' olarak bilinir ve 25-30 hanelik köyümüzün 30-40 kadar ineğinin güdülmesi işi, çobanlığı, köyün en beceriksiz, en çolpalarına verilirdi. (Siyasette de, beceriksiz tiplerin anlatılması için, 'Bunlar 2 kaz'ı bile güdemezler...' denilmez mi?) Gerçekte, çobanlık son derece beceri ve dikkat isteyen, gerektiğinde fedakârlık ve yiğitlik isteyen bir meslekti

'Çoban' hayvanları, akşama kadar derelerde, meralarda, ormanlarda, otlak bulunması muhtemel yerlerde 3-4 km. çapını geçmeyecek bir alanda güderdi.

Çobanların torbalarında, bir lahmacun büyüklüğü ve kalınlığını geçmeyen, (buğday unu bulunmadığından) lezzetsiz ve insanın ağzında büyüyen 'yavan arpa ekmek' yanında, bir baş da soğandan başka bir şey bulunmazdı... Bu ekmeği de keşik sırasıyla/ nöbetle, aileler verirdi. Mısır ekmeği olursa, o ötekilere nispetle yine de daha lezzetle yenilirdi. Çobanlar (ve de bizler) akşama kadar, o hayvanları güder ve bu arada, yaza doğru yeşermeye başlayan ve yol kenarlarında kendiliğinden yetişen yabanî erik , 'acık' (yabanî elma) ve 'çörtük' (yabanî armut)ların dallarından, henüz olgunlaşmamış, ekşiliği kaybolmamış ham meyveleri koparır ve elimizdeki o yavan ekmeğe katık yapardık...

Çobanın, 30-40 hayvanı sokamadığı dar alanlardaki otlaklı yerleri biz bildiğimiz için, kendimize ve emmilerimize ait 2-3 ineği, o dar otlaklara götürürdük.

Ama bizim gözümüzü en çok korkutan iki muzır yaratık vardı...

Birincisi, (mandaları değil) sadece sığır cinsini ısıran ve arıdan küçük sinekler...

Bu sineklerin sokması üzerine, sığırların kuyruklarını kaldırıp, her tarafa, ekili arazilere, tarlalara, zarar verecek şekilde gelişigüzel kaçmaları karşısında ne yapacağımız şaşırır, onların ardından kilometrelerce koşar, bazen ağlayacak hale gelirdik. Bazı sığırlar ise, tecrübe kazanmış olmalılar ki, kaçmak yerine yerlerde yuvarlanarak, o 'sinek'lerden kurtulurlardı...

Hani, Yunus Emre, 800 yıl öncelerde, 'Bir sinek bir mandayı kaldırıp yere urdu, / Yalan değil gerçektir, ben de gördüm tozunu...' diyordu ya, işte öyle bir durum... Biz de sineği göremezdik, ama eseri, bizi de perişan ederdi...

İkinci korkumuz ise, köy korucuları idi... Çünkü bizim inekler/ sığırlar ve onların yavruları olan düveler ve tosunlar, sinek sokması üzerine kaçmaya başladıklarında, ekin tarlalarını çiğnedikleri, zarar verdikleri gerekçesiyle, o korucular bizim hayvanları yakalayıp, rehin olarak götürürler, akşamları babalarımız gider, o rehin alınan hayvanlarımızı bir paket sigara veya 1-2 lira karşılığında serbest bırakırlardı... Bazı acımasız ve cahilin cahili 'korucu'lar da, bizi cezalandırmak adına, o hayvanların kulaklarını veya kuyruklarını keserlerdi.

*

Evet, bugünün nesilleri bu anlatılanları masal zannederler, ama 65 -70 sene önce yaşadıklarımızı anlatıyorum...

Ve o zaman halkın yüzde 80'i köylerde yaşıyordu ve köylü aç-fakir idi... Ülke nüfus 20-22 milyon kadardı...

Bugün aynı ülkenin nüfusu 90 milyona varmış bulunuyor ve köylerde yaşayanlar da sadece yüzde 25 civarında iken, bu ülkenin ziraî üretimi 90 milyonu doyuracak derecede gelişmiş... Halbuki, 60 sene öncelerde, Amerika'dan alınan buğdayı getiren gemilerde bir gecikme olursa, herkes kara kara düşünmeye başlardı...

Ben köy çocuğuyum... Köyümüze okul yoktu; karşı köydeki mektebe giderdim. Karadeniz'in hele de güz, kış ve bahar aylarında hemen daima yağmurlu olan ikliminde, çamurlara bata-çıka karşı köye giderken, çamurda çarığımın ipleri kopar, okula vardığımda ve öğretmen, halimi gördüğü için ayrıca, 'N'oldu?' diye sormaya bile gerek duymazdı.

Anam da, komşu köydeki okula giderken, bana, yarım lahmacun büyüklüğünde bir köy ekmeği ve yanında da ekmek katığı olsun diye 1-2 'kesme şeker' verirdi...

Ve öğretmen, bize sabahları spor yaptırır, sonra da, 'Çocuklar, ana-babalarınız spor yapmayı bilmedikleri için namaz kılıyorlar.' der, biz de bunu büyüklerimize aktardığımızda, onlardan sunturlu bir küfür yükselirdi, o öğretmene karşı...

Bunları niçin mi yazdım... Dün 'Öğretmenler Günü' imiş... Niye, o gün?

Çünkü, bir halkın yüzlerce yıl okuyup yazdığı, içinde yetiştiği bir kültür ve inanç dünyamızdan zorla koparılışına karşı çıkanlardan yüzlerce-binlercesinin daragaçlarında sallandırılarak gerçekleştirilen 'latinleştirme/ Avrupalılaştırma' dayatmalarının devrimcisine, 'başöğretmen unvanı'nın verilmesinin tarihi de, onun için...

Dün, bu münasebetle yayınladığı mesajda, Başkan Erdoğan, 'Bilgiyi hikmetle yoğurup kalbleri terbiye eden birer gönül işçisi, milletimizin değerlerini yarınlara taşıyan birer köprü konumundaki öğretmenlerimiz'in gününü tebrik ediyordu... Elbette, bilgiyi hikmetle yoğuran ve 'milletimizin aslî değerlerini yarınlara taşımak için çırpınan' hocalarımız da oldu; öylelerine ben de minnet duygularımı ifade etmek istiyorum...

Aslında, çobanlıkla öğretmenlik arasında bir bağlantıyı hep kurmuşumdur. 'Hepiniz çobansınız, sürünüzden mesulsünüz...' mealindeki 'nebevî hadis' rivayeti ne kadar düşündürücüdür; değil mi?

Çoban, kendisine emanet edileni 'sürü'yü doyurmak ve korumakla mükelleftir; ve onu başardığı nispette 'aranan çoban' kişi olur... Öğretmen / hoca da, kendisine emanet edilen körpe insan yavrularının kalp ve beyinlerini, sahip olduğu dünya görüşüne, inancına veya ideolojisine göre şekillendirmeye çalışan kişidir...

Biz Müslümanlar, Hz. Peygamber (S) ve bütün 'enbiyaullah'ı başöğretmenler olarak biliriz... Herkesin öğretmeni kendisine...

*

Dün bir arkadaşa, bir öğretmenin gönderdiği mesajı gördüm... '50 -60 yıl öncelerde ancak hayal ettiğimiz her şeye sahibiz, düzenli bir emekli maaşımız var, güzel evlerimiz, arabamız var, mutlu yaşıyoruz... vs...' diyor ve mesajın sonunda da, 1 içki şişesi ve 2 kadeh resmi...

Evet, herkesin öğretmeni kendisine...

Ve bizim Müslümanlar olarak sorumluluğumuz da, geleceğin insanlarını yetiştirmek açısından, her zamankinden daha büyük: -Tayyip Bey'in enfes ifadesiyle-, 'Bilgiyi hikmetle yoğurmak...'

*

Bir savaş çıkarsa; bu, hangi güçler arasında olacaktır?
27 Kasım 2024 Çarşamba

Artık, dünyanın geldiği noktayı konuşan, üst kademedeki bütün devlet adamları ve onların konuşma ve siyaset tarzlarını yorumlayan yorumcular da dünya çapında, 3. Dünya Savaşı'nın eşiğine gelindiğinin korkusunu ifade ediyorlar.

*

Her ülke, dar planda ise, önce elbette kendi hesabını yapıyor.

'Savaş patlarsa, acaba, biz ne yaparız? Bir tarafta yer almak ya da almamak, mümkün olur mu? Bî-taraf (tarafsız) kalmak mümkün mü ve bertaraf olmayı da getirmez mi? ' vs. gibi...

Hatta niceleri de, bir savaşın içinde yer almamak için, NATO'dan çıkılmasından bile söz ediyorlar.

*

Evet, 1914'den 2024'e geldik, ama dünya yine 110 yıl önceki durumda...

Kısaca hatırlayalım... (Hicrî, 1293'e tekabül ettiği için, halkımızın sosyal hâfızasında kısaca '93 Harbi' olarak yer eden) miladî-1877-78 Osmanlı-Rusya Savaşı'ndan ağır bir mağlubiyetle çıkışımızdan sonra, Avrupa'nın o zamanlardaki en güçlü lideri kabul edilen Prens Bismarck, Temmuz-1878'de teşkil olunan Berlin Sulh Konferansı'nda, İngiliz emperyalizmine karşı Osmanlı Devleti'ni kendi yanına çekmek için 'Dostluk (!)' gösterileri sergilerken... 1580'lerden beri, 300 yıldır Osmanlı'nın bir eyaleti olan Bosna-Hersek'i, Osmanlı'dan alıp Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'na 'sunmuş'tu!

Ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Veliahtı Ferdinand ve hanımı Sophia, 35 senedir kendi idarelerinde olan Saraybosna'yı ziyaret ederken, 28 Haziran 1914'de, bir Sırp milisi tarafından öldürülmüşler ve bu cinayet, hiç hesapta olmayan bir şekilde, kısa sürede bütün dünyayı yangın yerine çevirivermişti. Halbuki, Avusturya, hemen Sırbistan'a savaş açsa da sınırlı kalacağı sanılırken, Sırbistan'ın Rusya'dan yardım istemesi ve Çarlık Rusya'sının da, Slav kavimlerinin birliği ideali olan (Pan-Slavizm) siyasetinin lideri olması hasebiyle, Sırbistan'ın yardımına koşması; hemen ardından da Almanya'nın Avusturya yanında; İngiltere ve Fransa'nın ve başlangıçta tarafsız kalan- İtalya'nın da Rusya yanında saf tutması, evet, o zamana kadar görülmemiş bir Dünya Savaşı'na dönüşüvermişti... Almanya ve Avusturya'nın yanına da 3 ay kadar sonra, Osmanlı ve Bulgaristan da katılmıştı.

*

Gerçi daha önce de savaşlar oluyordu ama dünya ülkelerinin her birinin şu veya bu tarafta yer almak zorunda kaldığı, dünya savaşı örnekleri yoktu. Ama 1914'deki o suikast, içerde veya dışarıda, karın ağrısı çeken her devlet, o rahatsızlıklardan kurtulabilecekleri ümidiyle bu savaşın içine sürüklenmişti...

Avrupa'dan başlayan bu yangın, Japonya'nın da, Uzak Doğu'da Çin ve Filipinlere ve Güneydoğu Asya ülkelerine doğru bir harekâtıyla genişliyordu... Endonezya da Hollanda'nın müstemlekesiydi.

Afrika kıtası ise bütünüyle Avrupalı ülkelerin, Kanada, Avustralya, Malaya, Yeni Zelanda ve (Pakistan, Bangladeş filan yok henüz,) Hindistan da İngiltere'nin pençesinde... Ünlü Gandhi, bağımsızlık taleplerine İngiltere'nin mülâyemetle bakacağı ümidiyle, o savaşta, İngiltere'yi destekleyeceklerini açıklıyordu.

İngiltere, bu arada İran'daki etkinliğini daha da arttırmış; buna karşı Rusya da, Hazar Denizi'nin güney kıyılarına ve İran Azerbaycanı'na sarkmıştı.

Osmanlı ise, geniiiş bir coğrafyada Balkanlardan, Kuzey Afrika coğrafyasına, 'Bilâd-ı Arab' (Arap diyarları) denilen geniiiş coğrafyadan, Hint Okyanusu'na kadar uzanıyordu.

Dünyada müstakil devlet sayısı, irili-ufaklı, 40 civarındaydı...

Ve Birinci Dünya Savaşı, 'İttifak Devletleri'nin yenilgisiyle sona erdi.

1. Dünya Savaşı'nın, dünyada 30 milyondan fazla insanın ölümüne mal olduğu tahmin ediliyor...

Galip devletler, Paris'teki Versailles (Versay) Sarayı'nda yeni dünya düzeni kuruyorlardı; 'barışı yok eden bir barış antlaşması'yla...

Ama tamamen buharlaştırılan, parça-parça edilen, sadece Osmanlı Devleti idi ve Müslüman coğrafyalarında oluşturulan parçaların her birisinin başına da, beyinleri ve kalpleriyle İngiliz kuklası olan 'yerli uşaklar, diktatörler, çeşitli yaldızlı unvan ve sıfatlar ve de 'ulus-devlet çağındayız...' mavallarıyla oturtulmuştu. Dünya sahnesine güçlü şekilde çıkmaya çalışan Amerika da, 'Wilson Prensipleri'yle 'ulus-devlet' formülünü, 'parçala -hükmet' siyasetlerine daha bir etkili silâh olarak devreye sokuyordu.

*

Ancak, 'Versailles Barış Antlaşması'nın mağluplara dayattığı zehirli formül, 20 sene sonra, Eylül -1939'da Hitler Almanya'sının ayağa kaldırdığı intikam duygularıyla birleşince, 2. Dünya Savaşı daha bir kanlı şekilde başladı ve 6 sene devam etti ve 60 milyona yakın insanın hayatına mal oldu.

Türkiye, o savaşta, 'kendisine saldırı olmazsa, silahlı tarafsızlık ilkesiyle, tarafsız kalacağını' açıkladı.

*

Hitler Almanya'sı, kapitalist ve komünist emperyalizm güçlerinin el birliğiyle yenildi, ama zafer kazanan taraflar, dünyayı hemen kendi aralarında paylaşmak konusunda bir ideolojik 'Soğuk Savaş' başlattılar. Stalin liderliğindeki Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu, Doğu Avrupa ülkelerini yuttu... Bu duruma karşı, 'Kapitalist- Hristiyan Dünyası da, 'Kuzey Atlantik Savunma Teşkilatı' (NATO) adıyla birleşti...

NATO, durup dururken ortaya çıkmadı elbette... Stalin Rusya'sı, Doğu Avrupa ülkelerini yutup, Türkiye'ye de yönelince, özellikle de İstanbul ve Çanakkale boğazlarının kontrolünü kendilerinin yapacağını bildiren bir gizli ültimatom gönderince, İsmet İnönü, Stalin Rusya'sının taleplerine 'Hayır...' dedi ve 'Tarih, halkımızın vatanına karşı vazifesini yerine getirmediği bir örnek görmemiştir..' diyerek, zımnen, 'gerekirse savaşırız..' demiş oldu, ama, 'bu gizli yazışmanın' büyük dostumuz Amerika'ya bildirildiğini' de ekledi.. Amerika da kendisine sığınan kucağına atılan Türkiye'ye ilgisiz kalmadı ve Türkiye, Kore Savaşı'nda, binlerce askerden oluşan bir Amerikan Ordusunu yok olmaktan, -kendisi yüzlerce kayıp vererek- kurtarınca, 1953'de NATO'ya lütfen kabul edildi...

*

Şimdi, bu noktaları hatırlamayınca, 'Biz, Rusya ile NATO arasındaki bir savaşa girmemeliyiz; hatta NATO'dan çıkalım...' diyenler bile görülüyor... Ama NATO, bir askerî ittifak antlaşmasıdır ve ilk girişte, 25 yıl, bütün askerî faaliyetlerinizi NATO merkezine bildirmek zorundasınız... Herhangi bir NATO üyesine, bir dış saldırı olursa, bütün NATO ülkeleri, o antlaşmanın 5. maddesi gereğince, o saldırıya karşı birlikte mukabelede bulunmayı taahhüt etmişlerdir.

Elbette NATO'nun asıl kumandası Amerikan emperyalizmindedir; yani, Siyonist İsrail rejiminin Atlantik ötesindeki uzantısında...

25 yıllık üyelik sonunda, üyeler isterlerse çekilebilirler... Çekilmezlerse, üyelik, ayrılmak kararı verilecek zamana kadar devam eder. Ancak, ayrılacağınızı bildirdikten sonra, NATO'ya karşı sorumluluğunuz 1 yıl daha devam eder ve ordunuz, NATO' Başkomutanlığı'ndan verilen emirleri yine yerine getirmek zorundadır. Yani, konuyu bir 'şirket ortaklığı'ndaki gibi 'Ayrılıyorum...' demekle, ayrılık gerçekleşmez. O 1 yıl içinde de, kim bilir ne oyunlar oynanır.

Keza, elbette üyelerin bütün askerî hareketlerinin, -içerdeki askerî darbeler de dahil-; NATO'dan, yani Amerika'dan habersiz olması mümkün değildir...

(NATO'nun karşısında, komünist dünya da, Sovyet Rusya liderliğinde Varşova Paktı'nı kurmuştu. Ve 1956'daki Macaristan Ayaklanması, 1968'deki Çekoslovakya Ayaklanması ve 1970'lerden sonra ise, Polonya'da yıllarca devam eden 'Solidarite/ Dayanışma' protestoları, Varşova Paktı güçlerince, Sovyet tanklarınca ezilmişti; 'Varşova Paktı' antlaşmasının verdiği yetkilere dayanılarak... Sovyetler Birliği dağılınca, Varşova Paktı da dağıldı.)

'Darısı (kimin) 'başına!' diyelim?

*

NOT: 28 Kasım akşamı Bafra'da 'Yavuz Selim Vakfı'nda; 29 Kasım akşamı da Samsun'da, BŞ. Belediyesi'nin 'Hazinedarzâde Süleyman Paşa Kültürevi'nde, Dünyanın bugünü ve özellikle Müslüman dünyasının meseleleri etrafında bir programımız olacaktır; inşallah...

‘Kadıköy'e bir câmi yapmanın ne mânası var?'
29 Kasım 2024 Cuma

Evvelki sabah, haberlere bakarken, ismi 'sol' diye başlayan bir internet sitesinde, bir haber sunulurken kullanılan ve bu yazımda başlığa aldığım şekilde bir cümle dikkatimi çekti..

Ben de aynı soruyu kendi içimde, 'Kadıköy'de bir cami yapmanın ne mânası var?' diye tekrarladım ve o mâna gayet açıktı..

Haberin özeti de şu: 'Kadıköy'de Osmanağa Mahallesi'nde, Bayram Yeri ile Mürver Çiçeği sokaklarının kesiştiği köşede yer alan yaklaşık 500 metrekare büyüklüğündeki alanda bulunan -eski- Vergi Denetim Kurulu binası yıkılıp; arsası, 'Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı'nca, cami yapılmak planına alınarak, Diyanet'e devredilmiş..

Sonra konu, 'Kamusal fayda için cami yapılacakmış..' diye alaycı bir dille eleştiri konusu yapılıyor.. Kadıköy'de, yapılmak istenen camiin yakın çevresine başka camiler de varmış.. Vs.

Evet.. Aynen böyle..

Biz bu laik kafalıların bu sözlerine alışkınız..

*

Aslında, bu haber başlığının tedaîsinin, nice zihinlerde meydana getirdiği acı çağrışımının ve çarpık mantığının son 100-150 yıllık geçmişi vardır.

Ziya Paşa, o mantık çarpıklığını, bir şiirinde,

'Mösyö-pardon..' diyerek eylersen feth-i kelâm (söze başlarsan) ,

/Denilir her sözüne, 'aynı keramet gibidir..' şeklinde dile getirir.

*

50 yıl öncelerde, eski Maarif Vekillerinden Prof. Tahsin Bekir Balta da, kendine has özel ve zevkle dinlenen bir sohbetinde, Tanzimat ve Meşrutiyet döneminde 'münevver/ aydın' denilenlerin 'alâmet-i fârika'larını, 'Az namaz, az oruç.. Rakı- şarab âşinalığı.. Hanımlarda yüksek ökçeler ve tesettürsüzlük eğilimi, dans.. Latin harfleriyle yazılı kartvizitler, konuşurken fransızca kelimeler..' şeklinde anlatmıştı..

Müslüman halkın yaşayışından ayrı düşmenin ıstırabını, 'Onlardan ayrı kalmak bana hep üzüntüdür, / Böyle duygularım kaldı ya, Yarâb, çok şükür..' mısralarıyla anlatan Yahyâ Kemal de, 'Ezânsız Semtler' başlıklı düşündürücü makalesinde ne kadar derin bir tefekkürle anlatır. (Yalnız, Üsküp doğumlu olan Yahyâ Kemâl'in bu yazısındaki Türk ve milliyet gibi kelimeleri, Balkan Müslümanlarının, 'Türk olmak= Müslüman olmak' şeklindeki anlayışlarına göre değerlendirmek gerektiğini hatırlatarak..)

Evet, Yahyâ Kemâl 1918'de, -özetle-, şöyle diyordu:

*

'Kendi kendime diyorum ki: Şişli, Kadıköyü, Moda gibi semtlerde doğan, büyüyen, oynayan Türk çocukları milliyetlerinden tam bir derecede nasip alabiliyorlar mı? O semtlerde ki minareler görülmez, ezanlar işitilmez, Ramazan ve kandil günleri hissedilmez. Çocuklar Müslümanlığın çocukluk rüyasını nasıl görürler?

İşte bu rüya, çocukluk dediğimiz bu Müslüman rüyasıdır ki bizi henüz bir millet hâlinde tutuyor. Bugünkü Türk babaları havası ve toprağı Müslümanlık rüyası ile dolu semtlerde doğdular, doğarken kulaklarına ezân okundu, evlerinin odalarında namaza durmuş ihtiyar nineler gördüler. Mübarek günlerin akşamları bir minderin köşesinden okunan Kur'ân'ın sesini işittiler, bir raf üzerinde duran Kitâbullâh'ı indirdiler, küçücük elleriyle açtılar, gül yağı gibi bir ruh olan sarı sahifelerini kokladılar. İlk ders olarak Besmele'yi öğrendiler; kandil günlerinin kandilleri yanarken, Ramazanların, bayramların topları atılırken sevindiler. Bayram namazlarına babalarının yanında gittiler, camiler içinde şafak sökerken Tekbir'leri dinlediler, dinin böyle bir merhalesinden geçtiler, hayata girdiler. Türk oldular.

Bugünün çocukları büyük bir ekseriyetle yine Müslüman semtlerde doğuyorlar, büyüyorlar, eskisi kadar derin bir tahassüs ile değilse bile, Müslümanlığı yine hissediyorlar.

Fakat, fazla medenîleşen üst tabakanın çocukları ezânsız yeni semtlerde alafranga terbiye ile yetişirken Türk çocukluğunun en güzel rüyasını göremiyorlar.. (...)

*

Ah! Büyük cedlerimiz! Onlar da Galata, Beyoğlu gibi Frenk semtlerinde yerleşirlerdi; fakat yerleştikleri mahallede Müslümanlığın nuru belirir, beş vakitte ezân işitilir, asmalı minare, gölgeli mescid peydâ olur, sokak köşesinde bir türbenin kandili uyanır, hâsılı, o toprağın o köşesi imana gelirdi.

(...) Cedlerimiz o kefere Frenk mahallelerinin toprağına böyle nüfuz ederlerdi. Biz bugünün Türkleri bilakis Şişli, Nişantaşı, Kadıköyü, Moda gibi küçücük bir şehri andıran yerlere yerleştik, fakat o yerler Müslüman ruhundan ârî, çorak ve kurudur. Bir Üsküdar'a bakınız, bir de Kadıköyü'ne; Üsküdar'ın yanında Kadıköyü, (eskiden Rum mahallesi olan bugünkü Kurtuluş semtini) Tatavla'yı andırır. (...)

Medenîleştikçe Müslümanlıktan çıktığımızı tabiî ve hoş gören eblehler (ahmaklar) uzağa değil Balkan devletlerinin şehirlerine kadar gitsinler. Görürler ki, (...) o şehirlerin her tarafında çan kuleleri yükselir, pazar ve yortu günleri çan sesleri işitilir. (...)

Artık Türk milletinin ruhu bir rayihâ gibi uçtu mu?

Hayır büyük kitlede yine o ruh var, fakat biz son nesil, bir sürü gibi büyük kâfileden ayrıldık, uzaklaştık, kaybolduk; fakat daha uzağa gitmeyeceğiz, döneceğiz, tekrar büyük kâfileye iltihak edeceğiz. (...) Gayet tabiî bir reviş (gidiş) ile büyük kâfileye, kendimize döneceğiz.

(...) Ama, çocukluktan beri Diyanet yolundan ayrılmamış olan kardeşlerimiz bizim gibi rücû hislerini itiraf edenlere henüz inanmıyorlar. (...) Çünkü onlardan çok ayrı, çok uzak düştük.

Dört sene evvel Büyükada'da oturuyordum. Sabah, Bayram namazına gitmeye niyetlendim. Fakat, Frenk gecesinden Müslüman Sabahına kalkılamaz' korkusu ile, o gece hiç uyumadım. Vakit gelince abdest aldım, Büyükada'nın mahalle içindeki (...) camie doğru gittim. Vaiz kürsüde vaaz ediyordu.

Ben kapıdan girince bütün cemaatin gözleri bana çevrildi. (...) Orada, o saatte toplanan Ümmet-i Muhammed, içlerine bir yabancının geldiğini zannediyordu. Ben içim hüzünle dolu yavaş yavaş gittim. Vaazı diz çöküp dinleyen iki hamalın arasına oturdum. (...) Vaazdan sonra namazda ve hutbede onların içine karışıp Muhammed sesi kulağıma geldiği zaman, gözlerim yaşla doldu. Onlarla kendimi yek-dil, yek-vücûd olarak gördüm. O sabah, o, Müslümanlığa az âşina Büyükada'nın o küçücük camii içinde, şafakta, aynı milletin aynı ruhlu bir büyük cemaati idik. (...)

Biz ki, minareler ve ağaçlar arasında ezân seslerini işiterek büyüdük. O mübarek muhitten çok sonra ayrıldık, ama, biz böyle bir sabah namazında 'anne millet'e tekrar dönebiliriz.

Fakat, minaresiz ve ezânsız semtlerde doğan, Frenk terbiyesiyle yetişen Türk çocukları dönecekleri yeri hatırlayamayacaklar!'

*

Evet, 'anne-millet'ten çok uzağa düşsek de, biz sonunda döneceğimiz yeri biliyoruz' diyen Yahyâ Kemâl, 'Ama, ezânsız semtlerde yaşayanlar dönecekleri yerleri de bilemeyecekler..' derken, haksız mı?

*

Evet, yazının başlığındaki soru cümlesini bir başka açıdan bir daha soralım: 'Kadıköy'de bir cami yaptırmanın ne mânası var?'

Bu izahlardan sonra, bir avuç materyalist, ateist, laik güruhtan , 'Hiç bir mânası yok!' diye gelecek cevap, değişebilir der misiniz?

*

‘İslâm'ın 14 asır önce tanıdığı ‘inanç özgürlüğü'yle, ‘laiklik' arasında hiçbir ilgi yoktur!'
1 Aralık 2024 Pazar

Pazar günlerini okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bir Hasbihal'e daha, hayırlı günler dileği ve selamlarımızla başlıyoruz.

*Batman'dan Tâhir Eğilmez diyor ki mesajında, M. Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, Bakanlığı'nın uygulamalarını resmî ideoloji ikonuna ve laikliğe aykırı olarak niteleyenlere, "Sizin laiklikten anladığınız şey, camileri ahıra çevirmek, Kur'an'ı Kerim öğrenimini yasaklamak. Beni eleştiriyorlar. Bana diyorlar ki, senin söylediğin şey, laik eğitim açısından ters. Ben de diyorum ki size ters olabilir ama vatandaşların değerlerine ters değil. Bir terslik varsa sizin laiklikten anladığınız şeyde vatandaşın anladığı şey arasında terslik var. Sizin anladığınız laik şu; 1940'lı yılları hatırlayın, camilerin kapısına kilit vurmak, camileri ahıra çevirmek, vatandaşı Kur'an'ı Kerim öğrenmesini yasaklamak. Sizin laiklikten anladığınız şey bu.. Benim anladığım laiklik ise, tüm vatandaşların dini inanç ve ibadet özgürlüğünün güvence altına alınmasıdır.. Siz beni ne kadar eleştirirseniz eleştirin yine bunları yapmaya devam edeceğim." dedi, iki hafta önce Batman'da..

İlk planda, iyi bir çıkış gibi, ama, Bakan Bey, 100 yıldır canımıza okuyan laikliğe yeni bir tarif getirmeye çalışmak yerine, 'İslam'ın başkalarına inanç dayatmayı yasaklayan, 'Lâ ikrahe fiddîn' (Dinde zorlama yoktur) ve 'Lekum dinukum veliyedin..' (Senin dini sana, Benim dinim bana..' hükümlerine dayanmalıydı..

--Bu okuyucunun değerlendirmesine aynen katılıyorum..

*Diyarbekir'den Şehmuz Demirci, diyor ki: 'Ben bir Kürt Müslümanıyım.. Beni ilgilendirmiyor ama, şaşırdığım konu şu: Bir kimse, her ne yaparsa yapsın, kendisini, bir 'halkın atası' olarak nitelemesinin manasını bir türlü kabul edemiyorum.. Bu konuyu psikiyatristlere bırakıyorum. Çünkü dünyada başka bir benzer örneği sadece 'Bangabandu' sergilemişti.. O, asıl adı Mucib'ur-Rahman iken, Bangladeş devletinin kuruluşuna öncülük yapmış ve kendisine 'Bangabandu' (Bengal halkının babası) unvanını verdirtmişti.

*Çankırı'dan Eyyub Şanlı diyor ki: Geçenlerde Ziya Gökalp hakkında yazdığınız yazı ilgimi daha çok çekti.. Onun 18 yaşındayken intihara teşebbüs ettiğini ve kurşunun beynine ulaşmadan bir kemiğe takılıp kaldığını ve 30 yıl öyle yaşadığını filan.. Önce şaşırdım ve sonra yaptığım araştırmalarda gördüm ki, sahiden de sizin verdiğiniz bilgiler doğru. Ama, Gökalp'in ölümünün 100. yılı münasebetiyle Afyon-Kocatepe Üniversitesi'nde 4-6 Ekim günlerinde Ziya Gökalp üzerine yapılan bir sempozyumda bir çok akademisyenler sizin bahsettiğiniz o konuya hiç değinmediler ve onu modern sosyolojinin öncüsü, ve kurucusu diye gösterdiler.. Ben de bu konuda okuyan bir öğrenci olarak, onun sizin de belirttiğiniz üzere modern sosyolojinin kurucusu kabul edilen Emile Durckheim'ın 'tilmiz'i olmaktan öteye, onun sosyolojik araştırma ve düşünce kalıplarının tercümesinden başka bir şey olmadığını görüyorum.. Böyleyken kocaman kocaman prof.ların onu resmî ideoloji söylemlerine uygun olarak yere -göğe sığdıramamaları şaşırtıcıydı.. Ve kimse de, 1923 sonrası jakobenist/ tepeden inmeci, dayatmacı yöntemlerinin teşvikçisi olduğunu söylemedi. Halbuki, o ve benzerleri de 2. Meşrutiyet döneminde, daha bir azgınlaşan İslam düşmanı Avrupalı laik mütefekkirlerin Hristiyanlık için biçtikleri elbise kalıplarını alıp, İslam'a ve Müslümanlara zorla giydirilmesi görüşlerini tekrarlayanlar olarak, laik devrimlerin darağaçları kurularak uygulanması yolunu ilk açanlardan idiler. Nitekim, İsmet Paşa da, 2. Meşrutiyet döneminin en azılı laik gazetecilerinden biri olan ve Avrupa'dan Dozy gibilerin, Hz. Peygamber hakkında en alçakça yalan iddialar üzerine kurduğu eserlerini tercüme ettiren Hüseyin Cahit (Yalçın) gibileri malum paşasına takdim ederken, 'Paşam, hatırlıyor musun, biz Meşrutiyet yıllarında bu Hüseyin Cahit'in, Latin alfabesinin ve laikliğin kabul edilmesi yolundaki yazılarından dolayı, ona ne kadar düşmanlık beslerdik, şimdi o dediklerini biz tatbik ediyoruz..' demişti.- Ki, işbu Hüseyin Cahit Yalçın, 'Kemalist-laik' dönemin ve hele de Adnan Menderes'in en azgın 'irtica geliyor..' yaygaralarını yükselten kalem fedaîlerinden olmuştu..- Evet, görülüyor ki, Ziya Gökalp de M. Kemal tarafından öncü kabul edildiği için hâlâ yaldızlanıyor..

*Samsun'dan Yusuf Dinçoğlu diyor ki: Geçen hafta Samsun'da Büyük Cami yanından geçen tramvay ve otobüs durağının ismine, bir de 'Opera' eklenerek, 'Büyük Cami/ Opera' şekline dönüştürüldüğünü ve şehrin işlek merkezinde otobüs – tramvay yolcularının sabahtan gece yarılarına kadar hoparlörlerden yükselen 'Büyük Cami /Opera' anonslarını yüzlerce- binlerce kez dinlemek zorunda kalışlarını dile getiren okuyucunuza teşekkür..

O konuya daha çok ağırlık verilmesi gerekiyor.. BŞ Beld. Başkanı Hâlid Doğan için, 'bu gibi konularda duyarlı bir kişi' deniliyor.. Ama, bu konu bile ona ulaşmadı galiba.. Bu kadar basit bir konuyu bile düzeltemeyeceklerse, o zaman AK Parti adına Başkan olduklarını söylemesinler..

--Doğru söze ne denir kardeşim.. Haklısınız, ama siz de bu yazdıklarınızı ve medyaya yansıyan bölümlerini de ilgili yerlere gönderin, belki uyanırlar.. Ayrıca belirteyim ki, bu konudaki rahatsızlığı ve haklı itirazları evvelki gün Samsun'da bazı sorumlulara biz de ilettik..

*

*Bursa'dan 'Şehlâ ve Leylâ' kardeşlerin, bazı toplumların nasıl aldatıldığını -ve daha doğrusu- salaklaştırıldığını anlatan bir kısa film hikayesi ise şöyle:

'Bir tilki, kümesteki tavukları, civcivleri yemek istiyor, bu, gayet tabiî.. Çünkü fıtratının, yaratılışının gereği..

Horoz da, dışarı çıkmak isteyen tavukları engelliyor ve az bir miktarda mısırla beslemeye çalışıyor ve amma bu miktar mısır onlara yetmiyor, tavuklar ve civcivler zayıf kalıyor.

Sonra kümesin ağzına tilki, mısır koçanı bırakıp gidiyor.. O tavuklar da besleniyorlar. Ama tilki, onlara dokunmuyor.

Sonra yaşlı horozun mücadele azmi de giderek zayıflıyor ve tavuklar bol yem hatırına kendilerine dostça davranan tilkinin iyiliklerine nasıl karşılık vereceklerini düşünürken kümesin kapısını açıyorlar. Tilki, kümesin içine giriyor ve horoz dışarıda kalıyor, tilki de, artık epeyce semizleşmiş tavuk ve civcivlerle bayram ediyor..

Bu kısa film hikâyesi bu kadar..

Herkes kendi anlayışına göre bir mana verebilir elbette.. Ama, emperyalist ülkeler, diğerlerini işte böyle yutuyorlar..

Şen olasın Halep şehri…'
2 Aralık 2024 Pazartesi

Son birkaç gündür, gündemimizde Halep var... 100 yıl öncesine kadar 400 yılı aşkın bir süre aynı vatanın insanları olarak ortak yaşadığımız bir güzel şehirdi Halep; Suriye'nin Şam'dan sonraki 2. büyük şehri...

Ve anlaşıldığına göre, Amerika ve Rusya arasındaki tahtırevalli oyununda iki taraf için de tercih edilebilir durumda olan Beşşar Esad liderliğindeki Suriye rejimi güçleri, Halep'e hakim olan 'HTŞ' (Hey'et-i Tahrir-i Şâm / Şam diyarlarını kurtarma Grubu) güçleri karşısında beklenmedik şekilde yenilgiye uğramış ve çekilmeye başlamıştır.

Ama bunu yaparken, Esad rejiminin, bazı mıntıkaları, silahlarıyla birlikte Amerikan beslemeli PKK'ya bırakmak yöntemine yine başvurduğu görülmektedir. 'Yine...' diyoruz, çünkü 9-10 sene öncelerde Beşşar Esad, bir yabancı gazeteye verdiği röportajında, ilk karışıklıklar çıktığında, kuzeyde, Türkiye sınırındaki kürtçü gruplarını silahlandırarak, Türkiye'yi meşgul etmeleri taktiğine başvurduğunu belirtmişti.

Beşşar o zaman, eskiden Tayyib Erdoğan'la çok yakın dost olduğu hatırlatılınca ise, 'Evet, öyleydi, ama Ortadoğu'daki tek gerçek laik rejimin kendilerininki olduğunu ve Erdoğan'ın ise 'İhvan kafası' taşıdığını unutmuyorduk...' diyordu...

Ve Suriye, Fırat'ın batısında Rusya'nın, Fırat'ın doğusunda ise Amerika'nın, Şam ve çevresinde ise İran'ın etkili olduğu bölgelere ayrılmıştı; ama o bölgeyi de Siyonist İsrail rejiminin dilediğince bombardıman ettiği bölge... 910 km'lik Türkiye-Suriye ortak sınırı boyunca uzanan şerit ise, kürtçü grupların elinde... İsrail rejiminin, kürtçü grupları 'müttefik' olarak tanıtmaları da bir ayrı konu... Daha da ilginç olan, Amerika'nın 10 bin, Rusya'nın 3-4 bin, İran'ın ise, 300 km. kadar uzaktan, yani Suriye'yle hiçbir ortak sınırları olmadığı halde, Suriye'de cirit atarlarken; Suriye'yle 910 km. ortak sınırı olan Türkiye'nin bütün o gelişmeleri uzaktan temaşa etmesinin, aklın gereği olmadığı açıktır. Ki, Rusya, İdlib civarında 2-3 gündür bombardımanlar yapmaktadır.

Ve 4 milyon kadarı Türkiye'ye olmak üzere, 7 milyon kadar insanın evlerini barklarını terk edip, komşu ülkelere sığındığı ve 1 milyona yakın insanın öldürüldüğü bir ülkede, uluslararası hukuk ve diplomasi kurallarına göre kendi nefsinin ve emperyal güçlerin esiri olan Beşşar Esad, hala Devlet Başkanı statüsünde...

*

Halep, Suriye'deki Esad rejimi ve Baas Partisi'nin yarım asırlık diktatörlüğüne karşı verilen halk direnişi günlerinde, önemli bir kısmı Afganistan'da toplumun genelinden kopuk yaşayan bir mezhebî kesimden getirilen ve çıkarılan bir kanunla da, Irak'ın 'resmi silahlı güçleri' olarak gösterilen, sayıları da 300 binin üzerinde olduğu açıklanan 'haşd-i şâ'bî'ye (Halk gönüllüleri'ne) eklenen ve de sıkı bir itikadi / ideolojik eğitimden geçirilerek, kendileri gibi inanmayan diğer Müslümanların imha olunmasını 'cihat' olarak gören 'savaşçı'ların, 10 yıl öncelerde Suriye'de neler yaptıkları aşağı yukarı biliniyor... İhtilaflı tarafların ellerinde silah olunca, karşı tarafça 'öldürülmemek için öldürmek' anlayışı da çok mantıklı bir yaklaşım imiş gibi devreye giriverir.

Ama açık olan şu ki, sonunda 3,5 milyon nüfuslu Halep'in halkı harabeye dönen şehri terk etmek zorunda kaldığında, Beşşar Esad, 'Suriye'deki savaşı kazandığını' söylemişti... Ama öyle bir hengâmede, özel silah eğitimi görmüş ve bir savaş için psikolojik açıdan da, yüksek derecede eğitimli olan Lübnan Hizbullahı'nın devreye girdiğini düşünürsek, Halep halkının, hele de 'şehir / gerilla savaşı'na, taa baştan yenik girdiği anlaşılmaz değildir.

*

Bu vesileyle şu acı noktaya da değinmek gerekiyor:

45 yıl öncelerde büyük bir sosyal inkılabı, İslam adına gerçekleştiren ve Amerikan kuklası Şah'ın düzenini, onun başına çarparak, Müslüman halkları sevindiren bir hareketin, sonunda, siyasî tercihlerini İslam Ümmetinin tamamının maslahatına göre değil, dar bir mezhebi tarafgirliğe saplanması ve bunun kendisini İslam Ümmeti' karşısında düşüreceği durumu düşünemeyişi bir diğer acı sonuç olarak değerlendirilmelidir.

Evet, güç merkezi olan devlet yönetim mekanizmaları arasında görüş farklılıkları olabilir ve bunlar giderilemezse savaşlar da olabilir... Ama bu ihtilafların tarihte kalmış olması gereken ve oradan beslenen bir takım mezhebi noktalara dayandırılması ve dahası, İran'ın bunu yaparken, 8 yıl savaştıkları Saddam Irakı'nın başında bulunduğu ve İslam inancına karşı olmak açısından farksız olan Suriye'deki bir diğer Baas diktatörlüğü'yle, bu kadar dirsek temasında olması ve çeşitli yerlerdeki inanç birliği içinde olduklarını düşündükleri odakları kullanabileceği havasını yansıtması da esef edilecek bir yanılgılarıdır.

Sözün burasında, 2006'da Siyonist İsrail rejimi güçlerine karşı 34 gün boyunca müthiş bir savaş verip, Siyonist düşmanı kaçmak zorunda bırakan, ve bu yüzden 'şiî'siyle- 'sünnî'siyle bütün müslüman halkların dualarına mazhar olan Lübnan Hizbullahı güçlerinin, daha sonra, Suriye'deki karmaşa içinde Baas diktatörlüğünü ayakta tutmak için vazifelendirilmesi üzerine, büyük kitlelerin beddualarına maruz kaldığının; keza, Halep, 10 yıl öncelerde bütünüyle, malum güçlerin eline düştüğü zaman; Türkiye'de, hukuk profesörü olan ünlü bir kişinin, Twitter'ında, Halep'in o yıkılışını bir mezhebi zafer gibi görüp, 'Bugün Halep'in şenlik günüdür...' diye yazmasının da unutulmaması gerekiyor.

Yazının başlığındaki, 'Şen olasın Halep Şehri...' sözü, bir halk türünden alınmadır... Ve Halep'in on yıllardır içinde bulunduğu durumun bundan sonra, öyle bir facialar yumağı halinde devam etmemesi temennisini yansıtmak üzere kullanılmıştır; yoksa bir 'kaos'tan başka kaos'lara gidilecek olursa, onu şenlik olarak görmek manasında değil.

*

Bu vesileyle, Evet, 'şiî' ve 'sünnî' Müslümanların da İslam-dışı bildikleri ve Suriye halkının en fazla yüzde 10 kadarını teşkil eden 'Nusayri'lerin, 1970'lerden beri, General Hâfız Esed ve (oğlu) Beşşâr Esad liderliğindeki Baas Partisi diktatörlüğü altında yarım asırdan beri ülke yönetiminin en kilit noktalarına kadar Suriye'ye tahakküm ettikleri tabloya eklenirse, durum daha iyi anlaşılır. Nüfusunun yüzde 85 kadarını sünnilerin, sadece yarım milyon kadarının da 'şiî'lerin teşkil ettiği Suriye'de, Halkın öyle bir diktatörlük yönetimine boyun eğmesinin, bizde ve diğer toplumlarda da, örgütlü küçük grupların büyük kitleleri bir 'sürü' gibi gütmesinin bir acı gelenek olduğunu hatırlayabiliriz.

*

Dün, İnkılap Muhafızları Ordusu'nun 'Tabnak' isimli internet sitesine baktım... Halep'i, Beşşar ve kuklası güçlerin elinden alan SMO (Suriye Millî Ordusu) 'teröristler' olarak niteleniyor ve 'bu terör örgütünün Türkiye'nin tam desteğiyle güçlendirilip bu baskını gerçekleştirdiği' uzuun uzun anlatılıyordu. Yani, kendilerinin destekledikleri grupları 'özgürlük savaşçısı', ama başkalarının desteklediğini söyledikleri güçler, 'terörist...'!!!

Biz yine de temennimizi tekrarlayalım: 'Şen olasın Halep şehri...'

**

Diplomasi, ‘müzakere kapısı' olduğu kadar, ‘hile kapısı'dır da!
4 Aralık 2024 Çarşamba

'Diplomaside kural şöyledir' derler:

-Bir diplomat 'Evet..' diyorsa, 'Belki..' demektir..

-'Belki..' diyorsa, 'Hayır!.' demektir.

-'Hayır..' diyorsa, o diplomat, iyi bir 'diplomat' değildir; çünkü, müzakere ihtimal ve kapısını kapatmış olur.

*

Evvelki gün Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan ile İran Dışişleri Bakanı Abbas Erakçi'yi dinlerken, tarafların ne dediklerini anlamaya çalıştım. (Ki, 'erakçi', takkeci demektir)

Aslında Erakçi'nin sözleri, kendi mantığı açısından tutarsız değildi.. Çünkü ('İnkılap rejiminin ve değerlerinin en hassas yorumcu ve takipçisi' olarak kabul edilen) İnkılap Muhafızları Ordusu'nun internet sitesi Tabnak'da yayınlanan bir yorumda (Baba-Oğul) Esad Hanedanı'nın 55 yıllık tahakkümüne, birkaç gündür kök söktürmekte olan 'HTŞ savaşçıları', 'teröristler' ve dahası, 'Bu teröristlerin, Türkiye'nin tam desteğine sahip oldukları' ifade olunuyordu. O yorumlardan bir gün sonra ise, Erakçi, 'teröristler'e karşı, 'Suriye'nin 'meşru hükûmetini sonuna kadar destekleyeceklerini' açıklıyordu.

İşin ilginç tarafı, Hakan Fidan'ın da, Suriye'nin toprak bütünlüğünün korunması konusunda son derece hassas olduklarını belirtirken, 'teröristler'e karşı mücadelelerini sürdüreceklerini söylüyordu.

Ama, 'Erakçi'nin teröristleri' ile 'Fidan'ın teröristleri' tamamen farklı idi.. Erakçi, Baas Partisi diktatörlüğüne karşı mücadele eden HTŞ savaşçılarını, üstelik Amerika ve İsrail tarafından oynatılan 'teröristler', olarak nitelerken; Fidan, Amerikan ve Rusya ve de başka güç odaklarına dayanan PKK teröristlerini ve başkalarını da anlatmış oluyordu.

Ama Erakçi'nin, 'HTŞ savaşçıları'nı, dış güçlerce oynatılan gruplar olarak nitelemesi karşısında Fidan hemen frene basıyor ve bir ülke içinden kaynaklanan bir hareketi hemen dış güçlere bağlamanın sağlıksız bir yaklaşım olduğunu ifade ediyordu.

Bu 'ikili'nin görüşmesinden sonra İran Dışişleri Bakanlığı'nca yapılan açıklamada ise, 'İran ve Türkiye'nin, Suriye'nin komşusu olan bu iki ülkenin de konuya yapıcı bir yaklaşım içinde oldukları'na da değiniliyordu..

Tamam, temenni olunur ki, öyle olsun da; daha önce yapılan değerlendirmeler nereye konulacak?

İlginç olan bir diğer nokta şu ki, Suriye'de meydana gelen bu büyük karmaşayla ilgili olarak, yukarıda işaret olunan ve 'Türkiye destekliliği iddialarına dair, genelde başka ülkelerde ciddî bir isnat veya itham yapıldığı görülmüyordu. Ama, o zaman da, 'HTŞ güçleri'nin bu kadar organize ve disiplinli bir harekâtla Halep, Tel Rıfat ve diğer yerlerin Suriye rejimi güçlerinin elinden kısa sürede alınması ve de, Amerikan eğitim ve teçhizatına yıllardır en üst derece erişmiş bulunan PKK güçlerinin de bulundukları yerleri bırakıp kaçmalarının nasıl ve neyle izah edileceği, ayrı bir konu..

*

Konunun bu tarafına bu kadarca değindikten sonra, dün, yine 'Tabnak' isimli sitede, 'HTŞ teröristleri'nin 'içki satılan ve içilen yerlere saldırdıkları', birilerine, onların ne kadar fanatik oldukları belirtilmek istenircesine, duyuruluyordu.

Yine 'Tabnak'ta , -Siyonist İsrail rejimine dayandırılarak verilen bir diğer haberde de-, 'Suriye'deki Kudüs Ordusu Kumandanı olan ve 'DEAŞ Kasabı' olarak nitelenen Cevad Kevserî'nin, tekrar Suriye'ye gönderildiği' duyuruluyordu.. Bu haberin niçin Siyonist rejimin medyasına dayanılarak verildiğini anlamak kolay olmasa gerek..

Bu arada, bazı 'savaşçılar'ın, zafer sevinciyle taşkınlık yapmaları ve Halep ve diğer yerlerdeki İran merkezlerine girip, oralarda, 'mübarek' ibarelerin yazılı olduğu flâmaları bile yerlere atılıp, 'Bunlar mecusîlerin artıkları!..' gibi, eskiden Saddam'ın da yaptırdığı şekilde, çirkin ve ölçüsüz olmanın ötesinde, itikadı açıdan ümmet arasında daha derin yaralar açacak saldırganlıklar sergilenmesinin de gözden kaçmadığı unutulmamalıdır..

*

MERHÛM 'ZEKERİYYA İYİLİK'İN ARDINDAN..

Musullu Seyyid İbrahim Efendi'nin torunu ve S. Zekeriyya İyilik, dün, Üsküdar 'Valide-i Cedîd Camii'nden, ikindiden sonra ebediyet yolculuğuna, yüzlerce dostlarının dualarıyla uğurlandı; aslî vatanına, toprağa iade edildi.

Yaklaşık yarım asra varan bir aşinalık bağımız olan Zekeriyya Bey, İslâmî heyecan ve düşünce sahasında, yayın ve yazı hayatında özel bir yeri olan bir kardeşimizdi. Son yıllardaki yazılarında, geçmişte bilmediğim bir özelliğini de sergiliyor ve duygu ve düşüncelerini manzum şekilde de yazıyordu..

Son 2 yıla yakın zamandır, bana da devamlı gönderdiği yazılarında, bir çoğunu unuttuğumuz, geçmiş 60 yılın hadiselerini ve mücadeleler içinde, fikir ve siyaset alanında söylendiğinde önemliyken, sonra niceleri unutulan bir çok beyanları da tekrar hatırlatıyordu..

Yakınları, o yazılarını tanzim edip yayınlamak yoluna giderlerse, hayırlı bir hizmet de yapmış olurlar. Çünkü, o yazılarda, derinlemesine düşünmeyi teşvik edecek çok fazla malzeme kullanılmıştı..

Evet, bizim nesilden niceleri, inandıkları değerleri hayatlarına ve dünyaya hâlim kılmak ve insanlığın hizmetine sunmak yolunda karınca kararınca da olsa mücadele ederlerken, nicelerince ütopya peşinde olmakla bile suçlanıyorlardı. Ama, 'iğneyle kuyu kazmaya kalkışmak' misali görülen o çabaların, beşer planında bütünüyle heder olmadığı da söylenebilir.. Bu sonuçların, merhum Necip Fâzıl'ın, 'Bir gün akşam olur, biz de gideriz../ Kalır dudaklarda şarkımız bizim..' mısralarında anlattığı şarkımızın, 'İlâ'y'ı kelimetullah' (Allah'ın dininin yüceltilmesi) hedefine yönelik beşer planındaki çabaların eseri olduğunu bir daha tekrarlayalım..

*

'Zekeriyya İyilik' kardeşime, çıktığı ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olması dualarımı ve yakınlarına da başsağlığı ve sabır dileklerimi sunuyorum.

*

Trump, ‘Amerikalı bir MOĞOL İSTİLÂCI' rolüne mi hazırlanıyor?
6 Aralık 2024 Cuma

Bir ay kadar sonra, Amerikan emperyalizminin 'kaptan köşkü'ne tekrar oturacağı beklenen –ve Almanya'nın eski şansölyesi Angela Merkel'in geçen hafta yayınlanan hatıratındaki ifadeyle-, dünyaya bir 'emlak şirketi patronu' gibi bakan Trump, ABD'nin karşı konulamaz, rakip olunamaz sanılan muazzam silah ve dolar zenginliği karşısında eğilmeyecek güç olamayacağını sanıyor ve dünyaya korkular salmaktan medet umuyor.. Korkutmak için bir takım 'ahmak'lar görmek istemiş olmalı ki, onun için 'aynaya bakmak' yerine, Müslüman dünyasına tehditler savuruyor: 'Eğer Lübnan'da sağlanan 'ateş-kes' bozulursa imiş.. Orta Doğu cehenneme döner..' imiş..

*

Sözünü ettiği 'ateş-kes'in tek taraflı olarak çalıştığını ve imzalandığı andan itibaren kendilerinin de 'olur'uyla, Netanyahu denilen zamâne Firavunu'na, 'Arkanızda, Amerika var ve ben iş başı yapmadan, hallet her şeyi..' diyenin kimler olduğu bilinmiyor gibi.. Keza, geçmişteki hizmetlerini sayarken de, 'Hiçbir Amerikan Başkanı, İsrail'e benim yaptığım kadar hizmet etmemiştir..' diyenin kendisi olduğu bilinmiyormuş gibi..

Ve, 'Burada İsrail diye bir devlet kurulmamış olsaydı bile biz Batı dünyası olarak burada böyle bir devleti burada yine kurardık..' diyen Biden'la Trump arasında bu konuda bir fark varmış gibi..

Ve, 2015'lerde, 'dünyanın en zengin emlâk kralları'ndan olmakla yetinmeyip, Amerikan Başkanlığı'na da soyunmaya kalkıştığı zaman, Amerikan halkının dikkatini, 'İslam ve Müslüman tehdit ve tehlikesi'ne çeken nutuklar çekerek, ve 'Müslümanları ülkemizden kovacağız..' diyerek dikkatleri üzerine çekip seçilmek imkânına kavuşanın, yine Trump olduğu bilinmiyormuş gibi..

Ve o dönemde yakın arkadaşlarından olan ve şimdi Savunma Bakanlığı'na getireceğini açıkladığı, kişinin, 'Afganistan ve Guantanamo'da üstün başarılarla vazife yapmış; sert, zeki ve 'Önce Amerika!' anlayışına gerçekten inanan bir savaşçı olan ve onun dümende olduğu zaman, ordumuz tekrar harika olacak..' diye takdim ettiği Pete Hegseth olduğu söylendiğinde, Irak ve Afganistan'daki Amerikan işgali yıllarında, askerlerden ayrı olarak sivil halkın da ne alçakça zulüm ve ahlâksızlıklara maruz bırakıldığı; keza, Afganistan'da 'vatanlarını savunmak gibi bir suç işlemiş olan binlerce Müslümanı Küba'daki Guantanamo Üssü'ne götürüp, onları orada ölüme terk eden bu kişiyi, 'Bütün hayatını askerler ve ülke için bir savaşçı olarak geçirdi!" diye Savunma Bakanlığı'na getirmesindeki mana bilinmiyormuş gibi..

Daha, 2015'lerde Trump'ın Başkan adayı olarak Müslümanlar aleyhinde konuşmalarla sivrilirken, o sözlerle bile yetinmeyip, 'Bütün Müslümanları öldürmeliyiz..' diyen kişinin de işbu Pete Hegseth olduğunu Trump bilmiyormuş gibi.. Bu kişinin, 'İslamcı Türkiye'nin NATO'da ne işi var?' diye yazdığı da bilinmiyormuş gibi..

Evet, her tarafa tehditler yağdırıyor ve sadece bir kısım liderleri değil, ülkeleri ve toplumları aklınca korkutmaya çalışıyor Trump.. Ama, bilmiyor ki, tehdit ettiği Müslümanlar, 'Allah'tan gayri hiç bir güç karşısında' eğilmemeyi imanlarının temeli yapmış bir millettirler..

Mr. Trump, etrafına çevirdiği kaba kuvvet hisarlarından ve emperyalist dünya görüşlerinin güce taparlık mâbedinden çıkıp, beşeriyet tarihine bir ibret nazarıyla baksa, nice Nemrud'ların, nice Firavun'ların, nice Neron'ların, ya da, 'taş üstünde taş, omuz üstünde baş bırakmamak' şiarıyla bütün Müslüman dünyasını ezip geçmiş olan Moğol İstilâsı'nın karşı konulamaz güçlerinin, daha nice Stalin'lerin ve muasırı olan nice çılgın diktatörlerin veya Hiroşima'da 'atom bombası'nı kullanıp, yüzbinlerce sivili bir anda kavurduğu zaman, 'Bizden güçlü yok artık!.' diye gururla havaya zıplayan Truman'ın şimdi nerede olduklarını ve nasıl anıldıklarını, 'Her birisinin yerlerinde yeller esmekte olduğunu' bir düşünebilseydi, belki, insanlıktan biraz nasiplenir ve Ortadoğu'yu Cehenneme çevirecekleri tehdidinin kendisini ancak, 'Amerikalı bir Netanyahu veya bir Moğol İstilâcı durumuna düşüreceği'ni idrak ederdi..

*

Bir diğer ve acı konu:

4 Aralık tarihli yazımın başlığını bir daha hatırlayalım:

'Diplomasi, 'müzakere kapısı' olduğu kadar, 'hile kapısı'dır da!'

O yazıda hangi konulara değinildiğinin daha iyi anlaşılmasına yardım eden gelişmelerle karşılaştık..

Nitekim, yazının son paragrafını; 'Bu arada, bazı 'savaşçılar'ın, zafer sevinciyle taşkınlık yapmaları ve Halep ve diğer yerlerdeki İran merkezlerine girip, oralarda, 'mübarek' ibarelerin yazılı olduğu flâmaları bile yerlere atılıp, 'Bunlar mecusîlerin artıkları!..' gibi, eskiden Saddam'ın da yaptırdığı şekilde, çirkin ve ölçüsüz olmanın ötesinde, itikadı açıdan ümmet arasında daha derin yaralar açacak saldırganlıklar sergilenmesinin de gözden kaçmadığı unutulmamalıdır..' diye bağlamak ihtiyacını hissetmiştim.

Evet, anlatılan o sahnelerin videosunu hüzünle izlemiştim.

*

Ve, evvelki akşam da, bir diğer haber filminin videosu geldi..

İran şehirlerinden bir caddede, Erdoğan aleyhine tezahürat yapılıyordu.. Kalabalığın, içerideki 'kemalist-laik muhalefetten bir güruh' olduğu ve farsça öğrenip Erdoğan aleyhine gösteri yaptıkları bile sanılabilirdi..

'Suriye'de kan gövdeyi götürüyor' gibi feryatlar yükseliyor, canları Suriye halkı için çok yanmış gibi bir hava estiriliyor ve sonra da, Erdoğan, bütün bu cinayetlerin sorumlusu gösteriliyordu.. Halbuki, resmî görüşmelerde, başka ve samimî görünümlü 'dostça' açıklamalar yapılmıştı, evvelki gün..

*

Anlaşılıyordu ki, birileri kurmuştu, bu özel sipariş gösteriyi..

Teröristlerin Suriye'yi kana buladığından yakınılıyordu..

Ama, bu insanlar, 10 yıl öncelerde, Suriye'den, - 4 milyon kadarı Türkiye'ye olmak üzere-, başka ülkelere kaçan 8 milyon insanın, kaçtıklarından habersizdiler, ya da, kaçanların hep terörist olduğu sanılıyordu.. -O gösteride söylenen çirkin isnatların Türkçesini tekrarlamayacağım..-

Şimdi, Erdoğan aleyhine yapılan bu gösterilere bir diplomatik itiraz yapılacak olsa, 'Sıradan sokaktaki vatandaşlar.. Sorumsuz kişiler ve bizim resmî görüşümüzü yansıtmaz..' denilecektir.. Birkaç sene öncelerde, bir yabancı general, Türkiye'yle ilgili olumsuz bir söz söylediği zaman, Tayyip Bey, muhatabına bunu hatırlattığında hemen, 'O kişi, devletin resmî sözcüsü değildir; şahsî görüşünü açıklamıştır' diye tevil edilmişti. Bunun üzerine Erdoğan da, 'Peki, benim bir generalim de sizin hakkınızda konuşsa ve ben, 'O söz, o kişinin şahsî görüşüdür, o devletin resmî sözcüsü değildir..' desem buna inanır mısınız ve bu sözde bir ciddiyet var mıdır?' dediğinde, karşı taraf söyleyecek bir söz bulamamıştı.

Tekrar edelim, bu gösteriler bazı resmî yönlendirmeler olmaksızın kesinlikle, yapılamazdı.. İran Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan, umarım, uyduruk tevillere başvurmaz..

Sadece o 'kurulmuş' ve 'sipariş edilmiş gösteriyi yapanlar'a, şunu hatırlatmak isterim:

1978-79'larda, Şah güçleri ve 57 yıllık (Baba-Oğul) Pehlevi Hanedanı ve saltanatının tahakkümüne karşı çıkanlar, İran'da onbinler halinde öldürülürken, zamanın Sovyet Rusya lideri L. Brejnev de, Amerikan Başkanı J. Carter da, 'İran'ın teröristlere ve çapulculara bırakılamayacağını' söylüyorlardı, biliyor musunuz? Şimdi de, Suriye'de çeşitli gruplar (Baba -Oğul) 54 yıllık 'Esad Hanedanı ve Baas Partisi diktatörlüğüne karşı çıkıyorlar.. Ama, Putin Rusya'sı ve diğer güçler halkı bombardımanlar altında ezmeye çalışıyorlar, Beşşâr'ın davetiyle..

İran medyası, halkı bu gerçeklerden ne kadar haberdar edebilir?

.Zâlimin hesab verme günü, mazluma zulmettiği günden daha katı olur!
8 Aralık 2024 Pazar

Pazar günlerini Okuyucuların görüş ve eleştirilerine ayırdığımız bu sütunda bir Hasbihal'e daha hayırlı çalışmalar dileği ve selamlayarak başlıyoruz:

Suriye'deki son gelişmeler üzerine, bir çok okuyucu mesajına, ayrı ayrı değinmek yerine genel bir değerlendirmek yapmaya çalışalım..

'Suriye Mes'elesi' yeni başlıyor değildi ve bu satırların sahibinin bu konuya ilgisi de, 1960'lı yılların başından beri hep vardı.. O tarihten öncesine dair bilgilerimiz ise, Osmanlı sonrasına siyasî tarih kitaplarından öğrendiklerimizle şekilleniyordu..

400 yıldan fazla bir zaman diliminde, Osmanlı Devleti'nin hâkimiyetinde, elbette müslüman unsurlar başta olmak üzere, başka dinlerden topluluklar da, can-mal, ırz ve namuslarının dokunulmazlığı açısından bir ayrım gözetilmeden yaşıyorlardı. Ama, Osmanlı Devleti'nin çöküşüne müncer olan 1. Dünya Savaşı sonrasında, İngiliz emperyalizmi, Osmanlı hâkimiyetindeki müslüman topraklarında onlarca 'yeni ülkeler' oluşturup, onların herbirisinin tepesine, emperyalizmin iradesine itaati modernleşmek zanneden uşak ruhlu kişi veya kadroları oturtuyordu..

Suriye ve Lübnan ise, İngilizlerle işbirliği yapan Fransa'ya bir 'ödül' olarak bırakılmıştı.

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Suriye'nin siyasî istiklali, en azından kağıt üzerinde tanınmış ve 'Şükrî el'Kuvvetli' ve 'Edib Şişekli (Çiçekli), Nâzım el'Quddûsî gibi kişiler başkanlığa getirilmişlerdi. Bu kişiler, eski Osmanlı vatandaşları ve de, ailelerinin yarısı da Türkiye tarafında kalmış isimlerdi.. Ve erken hareket eden güç odaklarının arka arkaya yaptığı askerî darbelerle ortaya yeni yeni liderler çıkıyordu.. 1958'lerde, Mısır lideri Cemâl Abdunnâsır, 'Arab Birliği' idealinin ilk adımı olarak, Mısır ve Suriye'yi, 'Birleşik Arab Cumhuriyeti' adında birleştirmişti. Ama, bu birlik, 2 parçadan oluşuyor ve iki parça arasında, düşman İsrail rejimi bulunuyordu . Yani, bu coğrafî bütünlük yoktu. Nitekim, 1961-62'lerde Suriye'de bir darbe gerçekleşti ve 'Birleşik Arab Cumhuriyeti' denemesi başarısız olup çöktü; Mısır ve Suriye eski, ayrı devletler statüsüne döndüler. Ama, Suriye, sonu gelmez askerî darbeleri daha çok görmeye başlamıştı.

Öte yandan, 1950'li yılların ortasında, yeni Arap nesilleri arasında İslam düşmanlığı daha bir yükselirken, 'arab kavmiyetçiliği ve sosyalizm' (el'iştirakiyyûn) temelleri üzerine kurulan 'yeniden doğuş /diriliş' mânasındaki Baas /(Rönesans) ideolojisi bir heyecan dalgası oluşturmuştu, Arap ülkelerinin genç nesilleri arasında.. Bu hareketin beyni olarak ise, bir Hristiyan arab ailesine mensup 'Mişel Eflâk' yükseliyordu.

Ve Baasçı' ideolojiler bu ülkelerden ancak Irak ve Suriye'de askerî darbe yoluyla iktidara gelmişlerdi..

Hele de, her 3-4 ayda bir askerî darbenin yapıldığı Suriye, 1970'lere kadar olan dönemde en çok da darbeleriyle meşhur olmaya başlamıştı.. Hattâ, bazı darbeciler, Şam'daki Türkiye Sefareti'nin/ Büyükelçiliği'nin duvarına bitişik evleri kiralayıp orada oturuyorlar ve gece yarılarında darbe teşebbüsünün başladığını hissedince, hemen Türkiye Büyükelçiliği'nin bahçesine atlayıp canlarını kurtarıyorlardı.

Irak'ta ise, önce General Hasan el'Bekr ve yeğeni Saddam Huseyn tarafından, Suriye'de General Hâfız Esed liderliğinde gerçekleştirilen Baasçı iktidarlar kurulmuştu.

Ancak, liderliğin kime aid olacağı üzerine Saddam Hüseyin'le Hâfız Esad arasında ihtilaf vardı. Irak hem nüfus ve hem de petrol zenginliği bakımından Suriye'den çok güçlü idi ve Saddam'ın, başkasının emrine girmesi düşünülemezdi.. 'General dayısının gölgesi'nde, Irak Devrim Komuta Konseyi'nin başkanı ve dış ülkelerde Devlet Başkanı gibi itibar gören sert bir lider olan Saddam, ülke nüfusunun yarısı kadarını oluşturan sünnî cenahtan ve Tikrit şehrindendi.

Hâfız Esed ise, Suriye nüfusunun yüzde 10 kadarını oluşturan ve sünnîliğin de, şiiîliğin de İslam dışı saydığı 'nusayrî'lerden ve Lazkiye şehrinden idi..

'Arap Birliği' idealini de, ideolojinin temeli yapan Baas Hareketi, bütün Arab dünyasındaki liderliğin kimin elinde olması gerektiği düşüncesi halledilemiyordu.

*

İşte o sıralarda, İran'da, Şahlık sistemine ve Şah Pehlevî'ye karşı başlayan ve onbinlerce kurban verilerek yapılan dev gösteriler sonunda 1979 başında, İslam'ın şiî yorumuna dayanılarak, bir inkılab gerçekleşince 'yeni İran' ile, Saddam liderliğindeki Irak Baas rejimi arasında 22 Eylûl 1980 günü başlayıp, 8 yıl sürecek ve iki taraftan en az 1 milyon insanın hayatına mal olan kanlı bir savaş olurken; Saddam gibi Baasçı bir ideolojiye bağlı olan Hâfız Esad liderliğindeki Suriye, nasıl olmuştu da, İran'ın yanında yer almıştı?

*

Saddam, Arab dünyasındaki Baasçı liderliğini tartışmasız bir konuma kavuşturmak için, Şah rejiminin ve güçlü ordusunun dağılmasını fırsata çevirmek istiyordu. Çünkü, Irak'ın 2. adamı olan Saddam ile 1975 yılında İran Şahı arasında Cezayir'de imzalanan bir andlaşma, Saddam'ı çok güç duruma düşürmüştü ve bunun için, o anlaşma belgesini tv ekranları karşısında yırtarak İran'a âniden savaş açan Saddam, İran'ı yenerek bir kesin zafer elde etmek ve Arap Dünyasında, Cemal AbdunNâsır'ın yapamadığını yapmak istiyordu. Ama, Saddam'ın karşısında bir başka Baasçı lider olarak Suriye Baas rejiminin başındaki Hâfız Esed, Saddam'ın o Baas liderliğini kabul etmemek için direnmeye çalışıyordu.

Diğer bütün Arap rejimleri, Saddam'a o savaş için, 100 milyarlarca dolarlık malî ve askerî yardım ve destek sağlarken, Hâfız Esad ise, tek Arap rejimi olarak, İran'a yardımcı oluyor, onun savaşı sürdürmesi için, uluslararası pazarlardan Doğu Akdeniz'de her türlü ihtiyacına iskele başı rolü görüyor, İran da onun petrol ihtiyacını parasız olarak karşılamak için Meclis'ten kanun bile çıkarıyor ve diğer malî yardımları da sağlıyordu.

*

Ama bu durum, İran'ı, Suriye Baas rejiminin , müslüman halka zulmetmesine yardım eden bir odak haline getiriyor ve aralarındaki Savunma İşbirliği Antlaşmasına sırtını dayayan Suriye Baas rejiminin hemen bütün zulümlerine, direkt veya dolaylı destekçi durumuna düşen İran, sünnî dünyanın halkları arasında, hele de son 30 yıl boyunca itibarız bir durumuna düşüyordu.

*

2 Aralık tarihli yazımdaki başlık, 'Şen olasın Haleb şehri..', hele de son 10 gün içinde Suriye'de olup bitenlerin meçhul geleceği üzerine, 'İslâm Milleti'nin hayrına sonuçlanması temennisi idi.

Ama, hadiselerin bu kadar süratli gelişeceğini tahmin etmek kolay değildi.. Çünkü, 55 yıllık bir (Baba-Oğul) Hâfız ve Beşşar Esed Hanedanı'nın bu kadar kolay gideceği beklenemezdi.

Bu konunun anlaşılabilmesi için, yakın tarih dönemine bu kadarca işaret şimdilik yeterli.. Ama, bu hamur daha çook su götürür; gelecek günlerde yine değiniriz, inşaallah..

Azgınlık edenler üzerine, ‘ilahi azap kamçısı' yağdırılması…
9 Aralık 2024 Pazartesi

'Fecre ve on geceye yemin' edilerek başlayan 'el'Fecr' Suresindeki birkaç ayet mealine bir bakalım: 'Görmedin mi Rabbin ne yaptı Âd kavmine, (...) İrem şehrine; Semûd kavmine, (...) Firavun'a... Ki, onların hepsi ülkelerinde azgınlık ettiler. Oralarda kötülüğü çoğalttılar... Bu yüzden, Rabbin onların üstüne azap kamçısı yağdırdı.(...)'

*

Babasının zamanındaki Baas Partisi kadrolarının işledikleri korkunç ve büyük katliam uygulamalarının hesabı ayrı; sadece kendisinin son 24 yılındaki uygulamaları sırasında 1 milyona yakın sivil insan öldürten Beşşar Esed ve Baas Partisi'nin tarih sahnesinden yok olup gitmesi üzerine daha çoook konuşulacak...

Elbette nice acı çekenler, 'adl-i ilâhî'nin ilahi yardımın kendilerine ulaşması için çok dualar ederler de; bazıları, 'dualarına hemen karşılık verilmediğini sanıp, -hâşâ, ihmal edildikleri' kanaatine saplanarak, isyan'a bile sürüklenebilir. Halbuki, Allah 'ihmal' etmez; 'imhal' eder, yani mühlet verir, yanlışta olanların kendilerini düzeltmeleri için...

'Al-i İmran Suresi'nden, 140. ayet mealini tekrarlayalım: 'Biz zafer ve yenilgi günlerini insanlar arasında dolaştırır- dururuz...'

*

Evvelki akşam, bir sohbet sırasında, bir ilin en üst mülki amiriyle uzunca bir sohbete dalınca, muhatabım, ilk gençlik yıllarından beri, 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi'nden beri, 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığını ve nihayet 15 Temmuz 2016'daki kanlı darbe teşebbüsünü takip edip, ülkeye ve millete getirdiği felâketleri anlamaya çalıştığını söyledikten sonra... 'Tabi, siz, yaş açısından daha öncekileri de görüp yaşamışsınızdır...' diye, topu bana atınca...

Hafızamda, 'ihtilal, devrim veya inkılap' gibi kelimelerle anılan ve ülke içinde ve dışında meydana gelen büyük sosyal hadiseler resm-i geçidi' canlanıverdi ve onların bir hulasasını, özet olarak anlatmak durumu gereği ortaya çıktı.

Hafızamda ilk canlanan 'ihtilal', ilkokul son sınıfta tarih derslerinden okuduğum '1789- Fransız İhtilali'ydi... Çok kanlı olmuştu.

İdam mahkumlarının kellelerinin kolayca kesilmesi için, Dr. Guillotin (Giyotin) tarafından icat olduğu için onun ismiyle anılan 'giyotin'ler nasıl da işletilmişti. İhtilalin liderlerinden Nasyonal Konsey Başkanı Maximillien Robespierre (Robespiyer) ile Adalet Bakanı Jacques Danton arasında ihtilaf çıkınca Danton, ihtilal mahkemesine gönderilmiş ve yargıç, ona, 'Mösyö Danton, Hükümet'i devirmek için çalışmalar yapıyormuşsun, yardımcıların kim idi?' diye sorunca, Danton, 'Mösyö yargıç, eğer başarılı olsaydım, yardımcılarım siz olacaktınız!' demiş ve giyotine gönderilmişti. Ancak o giyotine götürülürken, Robespierre'in makamının önünden geçirilmiş ve o da eski arkadaşının giyotin'e gidişini mağrur şekilde seyretmiş; Danton da, ona, 'Robespierre, sen de geleceksin!' diye seslenmiş ve öyle de olmuş, 'Robespierre' de Danton'dan 4 ay kadar sonra giyotin'e gönderilmişti!

Sonra, 1917'de Rusya'da meydana gelen 'Bolşevik/ Komunist İhtilali' ise, çok daha korkunç kanlı şekilde cereyan etmişti. En azından, 20 milyon insan öldürülmüştü. Ünlü Rus yazarı Alexander Soljenitsin ise, 50 yıl öncelerde, bu rakamı 60 milyon olarak ifade etmişti.

*

Sonra...

1958 yılı Temmuz'uydu... 14 yaşındaki Irak Kralı Faysal'ın amcası Veliahd Abdulillah ve Irak'ın 40 yıllık Başvekili (İngiltere'ye hizmetleriyle meşhur Osmanlı paşası da olan) Nuri Said Paşa Ankara'da, 'İran- Irak ve Türkiye' arasında yapılacak bir ortak toplantı için bekleniyorlardı. Ve tam o gece, Irak Sarayı'nın güvenilir generali olan Abdulkerim Qaasım komutasında korkunç bir askeri darbe yapılıyor ve Kraliyet ailesi toptan öldürülüyordu. Nuri Saîd Paşa ise kaybolmuş ve ancak 3 gün sonra kadın çarşafına bürünmüş olarak gizlenirken yakalanmış ve Bağdat sokaklarında canlı bağlandığı bir arabanın arkasında caddelerde diri-diri sürüklenerek öldürülmüştü. Ve ben o zaman, 'Ülkemizde böyle askerî darbeler olmaz' sanıyordum, hele böyle zalimane yöntemlerle... Ama 2 yıl sonra, ülkemizde de çok alçakça yöntemlerle, korkunç bir askerî darbe yapılmış ve başkalarından geride kalınmayacağı gösterilmişti ve ülkemizde de her 10-15 yılda bir tekrarlanan askerî darbeler dönemi başlamıştı.

(İlginç olan şu bilgiyi de ekleyelim ki, General Abdulkerim Qaasım 1963 Şubatında, yapılan bir askerî darbe sonunda Saray'dan çıkarılıp, tv. kameraları önünde sorgulanmış ve hemen oracıkta infaz olunuşu canlı olarak yayınlanmıştı.)

*

Dün, Suriye'de Hafız Esed'in heykellerinin yıkılmasını gösteren haber filmlerini izlerken, İran'da 1977'de, Şah Pehlevi ve babası Rıza Han'ın heykellerinin yıkılmasıyla başlayan büyük sosyal hadise; Irak'ta Saddam'ın heykellerinin yıkılması, 1991'de Sovyet Rusya ve diğer komünist ülkelerdeki Marx, Lenin, Stalin ve diğer ünlü liderlerin heykellerinin nasıl yıkıldığını yansıtan sahnelere götürüyordu insanı...

(Burada hatırlatalım ki, İran'da kadın ve erkek on milyonlar, 45 sene öncelerde bu günlerde, milyonların hançerelerinden yükselen 'Tekbir' sadalarıyla Şah düzenini yıkarken, bazı çevreler, bu hareketi 'Amerika'nın yaptırdığını' ileri sürüyorlardı ve bu ihtimale karşı çıkanlardan birisi de bu satırların sahibiydi... İlginçtir, Suriye'de Beşşar Esad ve Baas Partisi diktatörlüğü devrilince; şimdi, İran'dan, bu sonucu hemen, 'Amerika ve İsrail'in yaptırdığı'nı ileri süren 'inkılapçı' kuruluşların mantıklarına ne demeli?)

*

Bangladeş'te, kendisine, (Bangabandu /yani, Bengal halkının atası' unvanını verdirmek gibi megalomanik eğilimler gösteren Şeyh Mucib'in heykelleri de, kızı Başbakan Hasina Vacid'in 20 yıllık iktidarının, 2-3 haftalık bir halk ayaklanmasıyla ağustos 2024 başında devrilmesinden hemen sonra, yerlere atıldı. Halkın gönlünde heykel yoluyla yer edeceğini zannedenlerin ilkelliğindeki traji-komik durumun akıbeti...

Bir tuhaf 'koruma kanunu' çıkarmayı da düşünememişler; yoksa onu çok komik mi bulduklarından?

*

Bu, çok sade bir sosyal patlama mı, yoksa…
11 Aralık 2024 Çarşamba

14 sene önce, Tunus'ta 'Bû (Ebû) Azizî' isimli bir seyyar satıcının, bir karakolda yapılan baskılar sonunda kendisini yakması veya yakılması, 2-3 günlük halk ayaklanmasıyla, 1956'dan beri iktidarda olan ve kendisini 'Arap kemalisti' olarak niteleyen Habib Burgiba'nın kurucusu olduğu ve 30 yıl başında bulunduğu, ondan sonra da General Zeynel Âbidin bin Âli'nin 24 yıllık tahakkümünün sonunu getirmiş; Bin Ali, canını, Suudi rejimine sığınarak kurtarmıştı.

Ama oradaki bir halk patlaması, kısa zamanda diğer Arap rejimlerine de sıçrayacaktı. Mısır'da 1952'den beri iktidarda olan ve Müslüman halkı sıkboğaz etmeye çalışan Cemal Abdunnasır'ın ölümünden sonra, Enver Sedat ve onun da öldürülmesinden sonra da, Husni Mübarek liderliğindeki kadroların çöküşüyle, 60 yıllık rejim yerle bir olmuştu.

Sonra Yemen'de 34 yıldır iktidarda olan Ali Abdullah Salih ve rejimi de halk ayaklanmalarıyla yıkılmıştı. Libya'da 42 yıl iktidarda olan Muammer el'Gaddafi rejimi de tarihin dehlizlerine gitmişti.

Bu gelişmeler, 'Arap Baharı' diye isimlendiriliyordu. Ve sıra, Suriye'deki Baas Partisi diktatörlüğüne gelmişti.

Ve güneydeki Dera civarında 60-70 bin insan, silahsız bir protesto hareketi yapmaya kalkıştıklarında, bu göstericiler savaş uçaklarınca bombardıman edilmiş, yüzlerce insan katledilmiş ve bunu diğer on binlerin katli takip etmişti.

O zaman, Avrupa Birliği temsilcileri Şam'a gelip, Beşşar'ı ziyaret ettiler. Beşşar, onlara 'Orduya hâkim olamıyorum...' dedi. Arkasından, Türkiye'den Dışişleri Bakanı A. Davutoğlu, birkaç kez gönderildi Şam'a ve Beşşar'a, 'halk'a karşı silah kullanmaması' hatırlatması yapıldı. Sonra, o zamanki Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, 'Beşşar Esed bize doğru söylemiyor, artık itimadımızı kaybetti.' diyordu açıkça ve o zamandan beri, Türkiye- Suriye münasebetleri kesik ve soğuk...

*

Halbuki daha önce, Erdoğan'la aralarında iyi bir dostluk bağı vardı. Bunu kendisi de ifade etmişti, 4-5 sene önce bir yabancı gazeteye verdiği mülakatta; 'Biz, evet; Erdoğan'la dost idik, Esma Hanım da 'Ben İstanbul'a gidiyorum...' deyip hiçbir protokol kuralı olmaksızın, doğru Emine Hanım'ın yanına gidiyordu. Ama ben biliyordum ki, bölgenin tek gerçek laik ülkesi biziz ve Erdoğan'ın kafası ise İhvan kafası idi. Ve Türkiye'yi meşgul etmesi için, kuzeydeki kürtçü grupları silahlandırmıştık!' demişti.

(İlgi çekicidir, Beşşar aynı şeytani silahı bu kez de kullandı ve ordusu bazı yerlerden geri çekilirken, o yerleri PKK'nın yan kuruluşlarına devretti...)

*

Osmanlı'nın 1. Dünya Savaşı sonunda parçalanmasından sonra da, Anadolu'da kurulan 'kemalist-laik' temel üzerindeki 'tek parti diktatörlüğü'nün ve 'İttihad ve Terakki' dönemi siyasi mücadele yöntemlerini esas alması misali; Baas ideolojisinin iki önemli uygulama örneği olan Irak'ta Saddam ve Suriye'de Hafız Esed rejimleri de aynı yöntemlerle hükmetmişlerdi. Aslında bu iki ülkede de özellikle 1960-70'li yıllar arasında Baasçı grupların iktidara gelme çabaları oldu ama arka arkaya gelen ihtilaller, karışıklıklar, askeri darbeler yüzünden bir türlü uygulanamayan Baas ideolojisi ve Baas Partisi diktatörlüklerini, Irak ve Suriye'deki asıl Baasçı ideolojik uygulamaların sergilendiği 1970'lerden başlatmak daha sağlıklı olur.

Saddam'ın sonu malum, 2003'de idamla noktalandı, ve amma Amerika eliyle... Çünkü İran-Irak Savaşı'ında 8 yıl boyunca Irak'a destek vermelerine rağmen, başarılı olamayışı bir yana, başarısızlığını halkından gizlemek için, 1990'da bir kaç saat içinde Kuveyt'i işgal ve ilhak ettiğini açıklayan Saddam, Batı dünyasının Ortadoğu dengelerini bozmuştu ve cezalandırılması ve de diğer bölge ülkelerine de 'gözdağı' verilmesi gerekiyordu. Saddam'ın idamı işte o zorbalığı da anlatmak içindi... Ve o zamandan beri, Irak, itaatkar bir havadan dışarı çıkmamaya çalışıyor.

*

Suriye'deki BAAS Partisi diktatörlüğü ise, varlığını, sırtını en çok da Rusya ve İran'a dayayarak ve de Siyonist İsrail rejiminin kendi ülkesine yaptığı bütün saldırılara sessiz kalarak sürdürmeye çalışıyordu. Ama sonunda Suriye toplumu da patlayacaktı ve patladı da...

*

Evet, 'HTŞ' diye anılan hareket beklenmeyen şekilde ve tahmin edilemeyen bir teşkilat disiplini içinde önce, 10 günlük hamleyle bütün hesapları alt-üst etti. Hele de 2010'dan beri en kanlı şekilde sindirilen olan ve 1 milyona yakın kurban veren, bir o kadarını zindanlara doldurulan ve 8-10 milyon insanın da ülkelerinden kaçmasına yol açan korkunç diktatörlüğüne karşı da olsa, böyle bir düzenlemenin bu kadar kısa zamanda gerçekleştirilebilmiş olması karşısında bazı soruların cevabı verilemiyor.

*

Ama bazı çevreler bu konuyu Türkiye'yle irtibatlandırmaya çalışıyor. Nitekim Rusya lideri Putin'in başdanışmanı Alexander Dugin'in, 'Türkiye Rusya'ya ihanet etti, İran'a ihanet etti. Elbette bunun karşılığını görecek!' şeklinde tehditler savurmasını bir kenara yazalım... (Unutmayalım ki, bu kişi, Türkiye'nin 15 Temmuz 2016'da yaşadığı kanlı darbenin bastırılmasını, halkın direnişiyle değil, 'laik-kemalist güçlerin başarısı' diye göstermeye kalkışmıştı.)

İran'ın etkili-yetkili isimleri ise, Erdoğan'ın İran'a oyun oynadığı gibi laflar etmekteler... İnkılap Rehberi Khamenei'nin önde gelen danışmanlarından Ali Laricani ise, 'Biz Suriye'yi, Amerika ve Türkiye gibi asker gönderip tasarruf etmedik... Sadece askeri danışmanlar gönderdik...' diyor ve amma, kendilerinin yüzlerce kurban verdiklerini belirtmiyor ve Rusya'nın Suriye'de ne yaptığını ise hiç söz konusu etmiyordu. Keza Amerika, Rusya ve İran'ın Suriye'yle ortak sınırı olmadığını' söz konusu etmediği gibi, Türkiye'nin de, 910 km'lik güney sınırlarında PKK'nin terör saldırılarından hiç söz edilmiyordu. Erdoğan'ın, aylar önce hazırlanmakta olan bir takım gizli faaliyetlerin sinyallerini alıyormuş ki, Beşşar Esed'i ısrarla, görüşmeye davet etmesi de bu alanda hatırlatılan yorumlardan...

Evet, özellikle, HTŞ'nin teşkilat yapılanmasının bu kadar gizli gerçekleştirilebilmiş olmasının, daha bir süre anlaşılamayacağı anlaşılamıyor.

Ama cinayet şebekesine karşı başka bir mücadele yolu kalmadığının idraki içinde hareket etmiş olan bir toplumun böyle bir patlama hali de yaşamış olması düşünülemez mi?

*

Ve dahası, (Âl-i İmrân- 54. Âyet meâlinden hareketle...) 'Onlar bir tuzak kuruyorlar... Allah da bir tuzak kuruyor... Allah tuzak kuranların en hayırlısıdır...' hükmünü hatırlayamaz mıyız?

Sanki, bizim başımızda diktatörler hiç olmamış gibi?
13 Aralık 2024 Cuma

Asıl konuya girmeden önce, Suriye'deki büyük sosyal patlama etrafında TV. ekranlarında günlerdir yapılan yorumlarla öyle anlatımlara şahit oluyoruz ki, sanki, o zulümler sadece orada yapılmış gibi.. Evet, anlatılsın ve anlatılmalı da..

Amma, hele de bizim ülkemizde asla öyle şeyler yaşanmamış gibi..

'İhtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır!' diye yapılan nice uygulamalar, sanki başka diyarlarda sahnelenmiş gibi.. Ki, kimlerin nasıl ve hangi zulümlerle ve o muhtevası belli hangi 'sofra'larda verilmiş kararlarla nelerin yapıldığının hesabını-kitabını, yine de yapmıyoruz..

Sırf, Hz. Süleyman'ın huzurunda, bir çocuğun mirasına sahip olmak için iki kadın arasında çıkan 'gerçek analık' iddiası ve nizası başlayınca, o, hikmetleriyle meşhur olan Peygamber, çözüm yolu bulamayınca, çocuğu iki anaya paylaştırmak için ikiye böleceğini söyler ya; 'sahte ana', hem çocuktan kurtulacak, hem de mirasa ortak olacak.. İşte o zaman, 'gerçek ana', 'Hayır, gerçek anne ben değilim, o..' der ve Hz. Süleyman o zaman, kimin 'gerçek anne' ve kimin de 'sahte anne' olduğuna hükmeder.

Biz de, öyle çetin imtihanlar karşısında olduğumuzu da unutmuyoruz..

Yoksa, Müslüman bir halk'a, tek parti diktatörlükleri ve Şeflik sistemleri, askerî yönetimler ve sayılarını ve tarihlerini bile unuttuğumuz askerî darbeler sırasında neler yapıldığını, idrak sahipleri elbette biliyor, ama, sırf, her şey tamamen kopmasın diyerek, görmezlikten, bilmezlikten geliniyor..

*

Gelelim asıl konumuza..

Geçen hafta, Mustafa Şentop Hoca, telefon edip, 'Samsun'a gidiyoruz, seni de alalım..' deyince, her ne kadar Samsun'daki programlarımdan döneli bir hafta bile olmamışken, bu davete de, 'Evet..' dedim.

Şentop Hoca'nın, Samsun'da, kısaca 'OMÜ' diye anılan 19 Mayıs Üniversitesi'nde geçen Cuma günü bir konferansı vardı, 'Türkiye'de Siyaset ve Anayasa Hareketleri' üzerine..

Başta Samsun Valisi Orhan Tavlı ve Samsun BŞ. Belediye Başkanı Halit Doğan, Başsavcı M. Sabri Kılıç, OMÜ Rektörü (orta ve lise öğrenimini İzmir İmam Hatip'te tamamladıktan sonra) Çukurova Tıp Fakültesi'nde tahsilini tamamlamış olan dermatolog Prof. Fatma Aydın ve eşi, (beyin cerrahı) Prof. Keramettin Aydın, ayrıca Samsun Üni. Rektörü Prof. Mahmut Aydın ve diğer akademisyenler, bazı m.vekilleri ve İlkadım Belediyesi Başkanı İhsan Kurnaz ve daha bir çok simalar..

1000'e yakın öğrenci kitlesi ve tabiatıyla yoğun bir akademisyen grubu tarafından ilgiyle izlenen konferans, Rektör Prof. Fatma Aydın hanımın selamlama ve takdim konuşmasıyla başladı..

Şentop Hoca'nın anlattıklarını burada özet olarak bile olsa tekrarlamak imkânsız.. Şentop Hoca'nın güzel ve esprili anlatımının öğrencilerce ilgiyle izlendiği görülüyordu.. Yine de, bazı öğrencilerin de zihninde kalan ilginç bir örneği özetlemekte fayda olabilir..

Şentop Hoca diyordu ki, o örneğinde -özetle-:

'Şoför kurslarındaki otomobilleri göz önüne getiriniz.. Şoförlük ehliyeti alacak olan kişi, arabanın sol tarafındaki şoför koltuğuna oturur; kurs öğretmeni de sağ tarafa..

Şoför adayı bir hata yapacak olsa, öğretmen, kontrolü sağlar.. Ama, o kontrolü sağlamakta kullandığı mekanizmalar, tamamiyle öğretmenin de kontrolünde değildir, ayrı bir sistem odağı vardır..

Anayasalar da böyledir.. Toplumu yönetmeye kalkışanların sağ tarafında bir kurs öğretmeni oturtulur, ama, arac'a o da bütünüyle hâkim değildir; çünkü motor-kontrol sistemi ve diğer asıl mekanizmalar onun da el atamayacağı yerdedir..'

Anayasaların da nasıl şekillendiğini, siz de bu örnekten çıkarabilirsiniz..

Ne güzel değil mi? Ya da, acı gerçek..

Kısaca, 'derin güçler' meselesi..

Onları aşarak ve perdeyi ve sahneyi yırtmadan ve yıkmadan, devlet otomobilini kim ve nasıl sürecek?

Hassas konu..

*

Programdan sonra, Samsun'da Askerî Sıhhiye Okulu olarak bilinen ve Karadeniz'e nâzır tepe bir yerde, 1 sene önce yapımına başlanıp tamamlanan bir camiin açılışı olacağından, Cuma Namazı için o camie gittik.. Hayırseverlikleriyle meşhur 'Yeşilyurt Ailesi' tarafından yaptırılmış son derece güzel bir mimarîye sahip olan bu camiin avlusuna vardığımızda, yüzlerce asker ve kumandanları oradaydı ve Samsun Müftüsü Seyfullah Çakır Hoca tarafından okunan dikkatli dualarla açılan camide, halk ve askerler namazda hazır bulundular.. Güzel bir tabloydu..

Ve sonra Av. Yaşar Baş dostumuzun ilçesi olan Terme'ye gittik.. Dönüşte, Çarşamba'da mezarlık içinde, Selçuklu döneminden kalma ve hiç çivi çakılmaksızın, kalın kalasların birbirine geçmeli şekilde birleştirilmesinden yapılmış olan, yaklaşık 800 yıllık tarihî Göğçeli Camii'ni ziyaret ve Şentop Hoca'nın imametinde, akşam namazı...

150 bini aşkın bir nüfusu olan Çarşamba'nın Belediye Başkanı Hüseyin Dündar kardeşimiz de oradaydı; birlikte akşam namazından sonra, belediye binasında kısa bir tevakkuftan sonra.. Samsun'a dönüş..

Akşam yemeğinden sonra, uzun bir sohbet havası.. Amasya Valisi Önder Bakan da eklendi sohbet halkasına.. Şahsen, halktan kopuk olmayan, mütevazı tavırlı Vali Bey ve BŞ Belediye Başkanı ve diğer üst dereceli yöneticilerin ahenkli bir yönetim mekanizması oluşturduklarını yakından müşahede etmiş olmaktan huzur duydum. Elbette kendimce bir takım yanlışları da görmüşümdür; ama, 'Memnuniyetinizi müşterilere, şikayetinizi yöneticilere söyleyiniz..' tavsiyeleri de pek yersiz bir hatırlatma değil, herhalde..

Halklarına ‘horoz'lananlardan birisinin daha tarihin çöplüğüne atılmasıdır, asıl konu..
15 Aralık 2024 Pazar

Okuyucularla Hasbihal..

Pazar günlerini, okuyucuların sual , eleştiri ve görüşlerine ayırdığımız bu sütunda, bir diğer Hasbihal'e daha, okuyuculara sıhhat ve âfiyetler dileği ve selâmlarımızla başlayalım:

Evet, başlıktaki ibare, belki kaba bir benzetme.. Çünkü, düşmanın bile bu kadar alçalmasından zevk almamak gerekir.. Düşmanın bile asil olanı, insana bir ayrı bir değer verebilir.. Ama, münasip kelimeleri seçmekte zorlandığımızda, imdadımıza bazen bir şair yetişiverir..

'Nizar Qabbanî' 1998'de vefat eden Suriyeli büyük bir şairdi.. Onun 'Horoz' (Arapçası, 'Dik') isimli bir uzuun bir şiiri var..

'Ben (...) çirkinlikler zamanından.

bozgun diyarından,

korkmuş bir kuş gibi,

sürüp giden patlamalar arasında....

(...) kurbanların cesetleriyle,.

ve yoksulların gözleriyle...' yazıyorum..) diyen merhûm Nizar Qabbânî'nin

bu şiirinin bazı mısralarını, değerli şair -yazar Turan Koç'un tercümesinden istifade ederek ve de özetleyerek aktarayım:

*

'HOROZ'

Mahallemizde

sadist, kan döken bir horoz var

(...)gece gündüz hükmeder

(...) tekdir o, ebedi iktidar sahibi, zorbadır.

*

Mahallemizde

(...)bir horoz var

tankla çaldı idareyi

tutukladı hürriyeti ve hür insanları

bir vatanı feshetti

bir halkı feshetti

bir dili feshetti

geçmişi feshetti

(...)

Mahallemizde

(...) General elbisesi giyen

bir nesli yiyen (...)

bir nesli sarhoş eden

cesetlerden oluşan gemiye binen

ve hayalî orduları hezimete uğratan

bir horoz var.

(...)Mahallemizde

asabî, zırdeli bir horoz var

Haccâc gibi konuşur,

ve Me'mun gibi yürür, kibirle

(...) 'Hem devletim ben,

hem de kanun" der.

*

Nasıl

gelecek bize bereketli yağmur?

nasıl yetişecek buğday?

'Hayır' nasıl inecek üzerimize

ve bereket nasıl örtecek bizi?

Allah'ın hükmüyle yönetilmeyen,

horozun hükmettiği bir memlekette?

(...)

Köyün pazarına uğradığı vakit horoz

(...) omuzlarında parıldayan nişanlarıyla..

haykırır köyün bütün tavukları

hayranlıkla:

"Ey efendimiz horoz! "

"(...) "ey milletin generali, ey meydan kudretlisi! "

"sensin milyonların sevgilisi"

"(...) "ister misin bir hizmetçi? "

*

Evet, Nizar Qabbânî'nin anlattığı ve halkına 'horozlanan diktatör' tipler açısından Müslüman coğrafyaları, az zengin değiller..

**

Okuyucuların bir kısmı , Suriye'deki son gelişmeleri nasıl okumak gerektiği konusunda kararsız durumdalar.. Hele de, geçmişte, 45 sene öncelerde, İran'da, Şah'ın kaçması ve asırlarca geleneği olan Şahlık düzeninin çökmesini yaşamış olan nesiller daha sonra yaşananlarla, ilk başta umut veren gelişmelerin hangi noktalara vardığı konusunda bir düşünceye daldıklarında, 'yeni hayal kırıklıkları yaşar mıyız?' endişesindeler..

İstikbali Allah bilir..

Biz hayırlı olanın hâkim olmasını dileyip dua ederken, başka dikkatlerimizi de esirgemeyelim.

Bu vesileyle hatırlamalıyız ki, 45 sene öncelerde bu günlerde, İran'da (Baba-Oğul , Rıza Khan ve Şah M. Rıza Pehlevî Hanedanının 57 senelik saltanatlarının korunabilmesi adına) her gün binler-on binleröldürülüyordu Şah düzeni tarafından.. Ve, bizim toplumumuzda ismi ve hele 'âyetullah' unvanıyla yeni yeni tanınmaya başlanan Rûhullah Khomeynî' isimli 80 yaşında bir zâtın liderliğinde hareket eden milyonlarca çarşaflı kadınların ve de yine büyük kitleler halindeki erkeklerin hançerelerinden yükselen tek aslî sadâ, 'Allahuekber!' idi. Şah'ın ve rejiminin kalması neredeyse imkânsızdı.. Ve Şah'ın kalmasını isteyenler ise, 'Bu işi İngiliz ve Amerikan emperyalizminin tertip ettiğini' söylüyorlardı..

*

İlginçtir.. İran lideri Seyyid Ali Khameneî de evvelki günkü konuşmasında, Suriye'deki gelişmeleri hüzünlü bir şekilde ve büyük bir kayıp olarak değerlendirirken, 'Bu gelişmelerin Amerika ve İsrail tarafından planlandığını, bir komşu ülkenin de yardımıyla gerçekleştiğini' söylüyordu, hangi komşu ülkeyi kast ediyor idiyse..

*

O günlerde İran'ın komşusu olan bir ülkede de, televizyon idaresine, en üst dereceli Askerî makamlarca, 'İran'daki eylemlerin haber filmleri ve görüntüleri verilirken, kadınların hiç gösterilmemesi; erkeklerin de sadece görüntülerinin verilmesi, sloganlarının verilmemesi kesin olarak emrediliyordu. Çünkü, erkek-kadın bütün milyonların tek aslî şiarı, 'Allahuekber!' idi ve kadınların tamamı da çarşaflı -İran'daki ismiyle- çadurlu idi.. Bunlar, o komşu ülkenin malûm resmî sosyal düzenine 'kötü örnek'(!) olabilirdi.

*

Bu arada az güçlü denilemeyecek derece Marksist gruplar ve örgütler de vardı ve onlar ne yapacaklarını şaşırmışlardı.. Şah'ın ve Şehinşahlık düzeninin yanında yer alsalar, bunu kendi içlerinde izah edemiyorlardı. Çünkü, Şah düzeni tarafından yıllardır, binlerce 'yoldaş'larının 'kurşuna dizildikleri'ni unutamıyor ve 'Allahuekber!' diye feryat eden milyonların arasına katılıp, kendilerine ait olan, 'Kar- Mesken- Azadî!' (İş- Ev- Hürriyet!') sloganlarıyla yürüyüşlere katılmaya çalışıyorlardı.. Ama, Müslüman halk kesimleri, onları, 'Ya bizim 'Allahuekber!' şiarımızı söylersiniz, ya da, susarsınız; ama, aramıza katılıp sizin kendi sloganlarınızı söylemenize izin vermeyiz ..' diye onları susturuyorlar veya dışarı atıyorlardı.

*

Şimdi bunları hatırlamanın niye mi tam zamanı?..

Evet, 45 sene önce kimilerince Amerika tarafından oynatıldığı söylenen İran halkının, şimdi en üst makamlarında bulunanlar ve medya, Suriye'deki Şah'ların ya da, Nizar Qabbânî'nin şiirinde anlattığı, 'halkına horozlananların yıkılıp gitmesi'ne, 54 yıllık 'Esed Hanedanı ve Baas Partisi diktatörlüğü'nün, beklenmeyen sür'atle çöküverişi ardından ağıtlar yakıyorlar ve 'bir komşu ülke'yi de ağır şekilde suçluyorlar.. Dışarıdaki bazı unsurlar da, 'filân'ca yüce makam, 'Amerika'yı suçluyorsa, biz onun sözlerini esas alırız..' diye, bazı saf zihinleri, bu çöküşe yardımcı olmakla suçlanan, 'komşu bir ülke' hakkında yanıltmaya çalışıyorlar.

Neymiş, efendim, 'O komşu ülke olmasaymış, Esed rejimi yıkılmazdı' imiş... Ve devam ediyorlar: 'Bakın şimdi, Esed rejimi yıkıldı; İsrail, Suriye'nin bütün alt yapısını bombardımanlarla mahvediyor..'

Sahiden de inanarak mı söylüyorsunuz efendiler? 'Hâfız ve Beşşâr'ın devr-i iktidarında, İsrail rejiminin Suriye içindeki bunca saldırılarına tek karşılık olsun, verilebilinmiş miydi ki, şimdi, 'Esed'siz bir Suriye'nin savunmasız bırakıldığı'ndan söz ediyorsunuz? Ki, bu satırların sahibi, o diktatörlüğün neler yaptığını, 1976'lardan beri takip eden ve yazılarında ve tepkilerini her münasip zeminde dile getiren birisiydi ve hiçbir karşılık verildiğini görmemişti.

*

Ve vesileyle belirteyim ki, bazı okuyucular da, 'Şah aleyhinde verilen o mücadeleleri bugün olsanız, yine destekler miydiniz?' diyorlar..

-Umûmî cevabım şudur ki, o günkü şartlar olsa, Allah'ın izniyle, tavrımız yine aynı olurdu. Çünkü, Müslümanlar, hangi durumda olursa olsunlar, zâlime, zulme, diktatörlüğe, ahlâksızlığa, güçleri derecesinde de olsa, karşı çıkmak zorundadırlar ve inşaallah öyle oluruz, ve hepimiz de..

*

Dünyaya, ‘inanç' temelli değil de, günlük ‘fayda' anlayışına göre bakılırsa...
16 Aralık 2024 Pazartesi

Geçenlerde, felsefeyle fazla meşgul olan ve kendisini, 'Müslüman bir felsefeci' olarak niteleyen bir arkadaş, 'kesin inançlılar sağlıklı bir düşünce yapısı geliştiremezler...' kabilinden bir görüş ileri sürüyordu.

Halbuki, 'inanç', kesin kabulü gerektirir... Yani, şüphe edilen bir konuda bir 'inanç'tan bahsedilemez.

Bir dünya görüşünün, bir inancın, inanç sisteminin bütünüyle anladıktan sonra kabulü ve kişinin ona göre 'İnandım...' demesi, elbette ki daha doğru olandır ve tercih edilir. Ama bu, şart değildir. Yani, Kur'an'ın tamamını okuyup anlamak elbette en iyisidir ama bu, şart değildir.

Düşünelim ki, Ömer bin Hattab, kendisine söylemeden Müslüman olan kız kardeşini dövmek, cezalandırmak için onun evine gittiğinde, Kur'an okunmakta olduğunu görür ve dinlediği bir ayetin tesiriyle ve kız kardeşinin inandığı kitaba ve Peygamber'e kendisinin de iman ettiğini açıklar ve öylece, Hz. Ömer olmuştu.

*

Bizim Müslümanlar olarak çocukluğumuzdan beri ezberlediğimiz ve okuduğumuz, devamlı tekrar ettiğimiz bir inanç formülümüz vardır, buna 'Amentü' (İman ettim!) ' deriz... Bu formülün içinde, Allah'a ve meleklerine, 'kitap'larına, Peygamberlerine, ahiret günü'ne ve Ölümden sonra dirileceğimize; Kader, Hayır ve Şerr'in yaratıcısının Allah olduğu' şeklindeki kesin inançlarımız vardır. Keza, Allah'tan başka bir ilâh olmadığına ve Muhammed'in de O'nun 'kul'u ve Resulü olduğuna kesin olarak inandığımızı da tekrarlarız.

Evet, bunlar kesin inançlarımızın temelidir.

Bu temel ölçü ve sınırların dışına çıkmamak ve o aslî temeller içinde kalmak şartıyla, farklı yorumlar, elbette olur ve olacaktır.

Nitekim bu yorum- tefsir farklılığından dolayı 14 asır boyunca yüzlerce müfessir yetişmiş ve her bir müfessir ilim, idrak, ve müşahede gücüne göre birbirinden farklı yorumlarda bulunmuşlardır.

Denilir ki, bir âlim kişi, bir başka âlim kişinin görüşlerine, tefsirlerine katılmadığını belirtmek isterken, 'Ben, onun her görüşüne, 'Lâ..' (Hayır!) derim...' gibi bir iddialı laf etmiş.

Bu sözü işiten ârif zat, o kişiyle karşılaşınca, daha uzaktan, 'Lâ ilâhe illallah...' deyince, o kişi hadsizlik ettiğini anlamış. Çünkü ona nasıl 'Lâ' diyebilirdi?'

*

Başka dinlerde, inançlarda ve hatta ideolojik yorumlardaki farklılıklardan dolayı, nice düşmanlıklar, savaşlar meydana geldiğine, binlerce yıllık beşer tarihi şahittir. Sadece, çok uzak değil, 500 sene öncelerde, 1520'lerde, Avrupa'da ortaya korkunç mezhep savaşlarını çıktığını okuyacak olsak, midemiz de kaldırmaz, idrakimiz de... -Katolik ve Protestan mezheplerinin bağlılarının, yüzbinler halinde öldürülmesinden dolayı, cesetleri kaldıracak kimse bile kalmadığından, o cesetleri yiyen farelerin kedi büyüklüğüne eriştikleri anlatılır.-

*

Temelde aynı inancı paylaştığını söyleyenler arasındaki düşmanlıklardan maalesef, Müslümanlar da uzak duramamışlar ve 14 asır boyunca pek çok gruplara ayrılmışlardır.

Daha da ilginci, her bir grup, sadece kendisinin 'fırka'y-ı nâciye' / kurtulmuş taife' olduğu ve diğerlerinin dalalet ve butlan içinde olduklarını ileri sürmüşlerdir. Bunun en başında da, Sünnilik ve Şiilik şeklindeki ihtilaf gelir. Hz. Ali'nin kendisinden önceki üç halifeyle herhangi bir karşıtlık, ihtilafı veya düşmanlığı olmamışken; daha sonra meydana gelen ihtilaflar, bir dağdan yuvarlanan bir küçük kartopunun, sonra çığa dönüşmesi ve o çığın, dağlardan, derelerden, sellerden getirdiği çör-çöp veya kaya parçalarıyla, hepimizin yolu tıkanmıştır. Bu acı tablo, Müslüman tarihinde asırlarca devam etmiştir.

*

Bunları niçin yazıyorum. Acı bir konuya değinmekten kaçınabilmek ve yangına benzinle gitmek durumuna da gelmemek için dolaylı anlatımları tercih ediyorum.

*

Suriye'de son iki hafta içinde olanlar üzerine durmayacağız.

Geleceğin, ne ve nasıl olacağını bilmiyoruz, elbette, ama bir Suriye'deki bir zamane 'Şah'ı da devrildi, gitti. Müslüman halkın üzerinden ağır bir firavunluk yükü kalktı. Ama bu sefer de, devreye başka anlayışlar sökün etmeye başladı.

*

İki Müslüman düşününüz. İkisi de, Müslümanların dünya çapında birliğinin tesis olunmasını her zamankinden daha bir kesin zaruretle istiyorlar. Ama, Suriye'de olan bitenler değerlendirilirken, birisi, hemen, konuyu sadece Amerika gücüyle izah etmeye kalkışıyor.

'Üzüntülüyüz.' diyor. 'Çünkü direniş cephesi çöktü...' diyor.

Yahu, orada bir direniş yoktu!' diyorsunuz; sizi, hiçbir şeyden habersiz sanırcasına, yığınla yanlış ve temelsiz tezler... Nasıl da kanmışlar, kandırılmışlar...

Dahası, suçlamalarda, asıl saldırı, Tayyib Erdoğan'a yapılıyor. 'İsrail ve Amerika'yla birlikte hareket edildiği' gibi iftiranın da ötesinde yakıştırmalar. Hatta, 45 yıl öncelerdeki İslam İnkılabı hareketinin büyük âlimlerinden olup, birinci yılda katledilen Murteza Mutahharî'nin, itidalli yazılarıyla bilinen oğlu Ali Mutahharî bile, Tayyib Erdoğan'ın 'Suriye'nin toprak bütünlüğünün korunması gerektiği'ne dair yıllardır söylediklerini hiç duymamış olmalı ki; evvelki gün, 'Halep, Hama, Humusu ve diğer Suriye şehirlerinin 1. Dünya Savaşı'ndan önce Osmanlı'ya ait olduğunu ileri sürerek Türkiye'ye ait olduğunu' söylediğini yazabildi... Ve o yorumun altında yazılan ne çirkin yakıştırmalar.

Bu zehirli, 'psikolojik /propaganda savaşı'na dikkat... Ama elbette aynı çirkinliklere düşmeden...

*

Gerçek bir lider, ‘övgü, yergi ve tehdit'lerle aslî hedefinden sapmaz!
18 Aralık 2024 Çarşamba

Açıktır ki, övgüler ve yergiler karşısında, hiçbir insan, duvar gibi hissiz, duygusuz kalamaz; insanın zihninde ve davranışlarında bir takım izler bırakır..

Ârif bir lider kişi, kendisine yönelik övgüler karşısında, 'Bu övgüleri nasıl yapıyorsunuz, ben de etten-kemikten bir insanım.. Bu gibi övgülerdir, nicelerinin ayaklarını kaydıran!. Unutmayınız, her insanın içinde bir diktatör, bir Şah, bir Firavun vardır ve daima pusudadır' demiş ve kendisine, 'Biz senin askerleriniz!.' dediklerinde de, 'Hayır-hayır! Ne siz benim askerlerim olunuz, ne de ben sizin! Hepimiz, Allah'ın askerleri olmaya çalışalım!.' karşılığını vermişti.

*

Birileri, ellerine tutuşturulan ve millete ait kılıçları havaya kaldırıp, 'Biz filân kişinin askerleriyiz..' diye gösteri yaptıklarından dolayı, haklarında disiplinsizlik yaptıkları gerekçesiyle askerlikten uzaklaştırılmak işlemi başlatılınca, malum taife, 'Yahu, n'olmuş yani?.. Bu gencecik insanların hayatıyla oynamaya değer mi?' gibi propagandalarını hâlâ da sürdürüyorlar; TV ekranlarında, hatta bazıları Erdoğan'a yalvarırcasına merhamet dilenirken, bazıları da Adnan Menderes'in akıbetini hatırlatıyorlar, dolaylı tehditler savuruyor ve akıllarınca korkutmaya çalışıyorlar.

Halbuki, 1957 yılında Başvekil Adnan Menderes'e, bir kısım subayların gizli çalışmalar içinde olduğuna dair bir disiplinsizlik ihbarı yapılıp, o da, '9 Subay Meselesi' diye bilinen o konuyu 'askerî mahkeme'ye havale edince, o askerî mahkemenin reisi olan Cemal Tural isimli bir general, o sanıkları beraat ettirmiş ve –başta Güventürk isimli bir general olmak üzere-, o kişiler, -10 yıllık başvekilliği sırasında milletin genel olarak sevgisini kazanan- Adnan Menderes'in idam eden -27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi sonrasının en ele-avuca sığmaz kahraman Kemalist darbecileri olarak sahneye çıkmışlar ve iktidarı devirmek için, ne gibi kurnazlıklar yaptıklarını yıllarca anlata-anlata bitirememişlerdi. Onları 1957'de beraat ettiren C. Tural da daha sonra hatta Genelkurmay Başkanlığı'na bile getirilmişti.

*

Sonra..

22 Şubat 1962 gecesi, Harp Okulu kumandanı Kur. Alb. Talat Aydemir liderliğindeki Harbiyeliler bir askerî darbeye daha teşebbüs etmişler, duruma hâkim olan Başbakan İsmet İnönü, -kanunen yetkisi olmadığı halde, ordu üzerindeki fiilî otoritesini kullanarak-, 'Darbeye kalkışanların silahlarını bırakmaları halinde; haklarında, Harbiyeli öğrenciler ve kumandanlarının askerlikle ilişkilerini kesmek dışında, hiçbir kanunî takibat yaptırmayacağı'nı açıklamış ve 400 kadar Harbiyelinin, orduyla ilişkisi kesilerek, o varta öyle atlatılmıştı.

Ama, aradan henüz 15 ay geçmekteyken, -artık askeriye'yle hiçbir bağı kalmamış olmasına rağmen-, Talat Aydemir'in yine de 'komutanları' olduğunu açıklayan Harbiye'lilerin 21 Mayıs 1963 gecesi, bir kez daha darbeye teşebbüs edişi ve Polatlı'daki Top Taburu'nun Ankara'ya doğru yola çıkması, Savunma Bakanlığı'nın bombalanması gibi büyük hadiseler esnasında pek çok asker ölmüş ve Talat Aydemir, bu ikici darbe teşebbüsü sırasında yakalanıp, Askerî Mahkeme'de yargılandıktan sonra, yakın çalışma arkadaşlarından 2 subayla birlikte idam olunmuşlar; yüzlercesi de diğer cezalara çarptırılmıştı.

Aydemir'in yargılanışı günlerinde, 'Osmanlı Ordusu'na hele de 2. Meşrutiyet'ten beri ârız olan bir hastalıktır ki, her subay, kendisine ya Napolyon gibi olmayı hedef edinmiştir, ya da, 1789-Fransız İhtilâli'nin en anarşist liderlerinden Babeuf olmayı.. Aydemir bu ikisini de benimsemişti ve başarılı olsaydı, 1923 sonrasının en üst dereceli bütün komutanlarının en üstünde bir yere otururdu..' diye yorumlar yapılıyordu, bu konulara vâkıf kişilerce..

Şimdiki subayların ufku Napolyon veya Babeuf'e kadar uzanmıyor; sadece 90 yıl öncelerde hayattan çekilen bir kişinin 'askeri oldukları'nı haykırıyorlar.

Böyleyken.. Bugün, 'merhamet duygularını harekete geçirmeye çalışanların hangi çevreler olduğu'na şöyle bir bakılsa, onların o geçmişteki 'darbeci Kemalist akımların kalıntıları' olduğu görülecektir.

*

'ÖVGÜ'LER, 'YERGİ'LERDEN DAHA TEHLİKELİDİR!.

Bir ay sonra, 20 Ocak 2025 günü, Amerikan Başkanlığı'na 4 yıl aradan sonra yeniden başlayacak olan Trump'ın, Başkan Erdoğan hakkında evvelki gün kullandığı ifadeler bana ilkmektep yıllarındaki bir hikayeyi hatırlattı..

Bir ağaç dalındaki kuşun gagasında bir peynir nevalesi vardır; yavrularını bekliyor, geldiklerinde o peyniri paylaştıracaktır..

Aşağıdaki tilki ise, o peyniri nasıl alacağını düşünür..

Tilki, kuşa: 'Ne güzel ve parlak tüylerin var.. Belki, sesin daha da güzeldir!'der.

Kuş, bu gönül okşayan sözler üzerine, sesinin güzelliğini göstermek için, ötmek üzere gagasını açar-açmaz, peynir düşer yere; tilki de alır gider onu.. Bir kurnazlığın gafili olan kuş da baka-kalır..

*

Şimdi, Trump'ın Türkiye ve Erdoğan hakkındaki sözleri, insana, o tilki kurnazlığını da hatırlatıyor..

Florida Mar-a Lago'da evvelki gün düzenlediği medya toplantısında konuşan Trump, 54 yıllık (Baba- Oğul) Esed Hanedanı ve Baas Partisi diktatörlüğünün çökmesiyle noktalanan son gelişmelere yönelik açıklamada bulunurken; -özetle- 'Amerika'nın Türkiye ile bölgede birlikte çalışabileceğini' söyledi.. Türkiye'nin "önemli bir güç" olduğunu kaydeden Trump, "Erdoğan, çok akıllı bir lider ve iyi anlaştığım biri.. Büyük bir askerî gücü var. Ve bu gücü savaşlarda yıpranmadı. Çok güçlü ve etkili bir ordu kurdu. (...) Suriye'de bir taraf, neredeyse tamamen yok edildi.. Ama, diğer tarafın kim olduğunu kimse bilmiyor.. Ama, ben biliyorum, o Türkiye. (...) Suriye'nin anahtarı Türkiye'nin elinde olacak. Bunu söyleyen kimseyi duymamışsınızdır, ama bu böyle.." diyordu.

*

Evet, bu sözler, ilk planda bazılarının hoşuna gider, ama, Erdoğan'ın bu gibi sözlere tok olduğunu, onu yakından tanıyanlar bilir ve o, bu gibi övgülerin de, yergilerin de arkasında neler var' diye düşünen birisidir.

Hele de, tek kişi olarak da övgü ve yergilere pek aldırmadığı bilinen ve de, başında bulunduğu ülkede, bir milletin, bir dünya görüşünün, bir inancın fiilen temsilcisi durumunda olduğunun idrakindeki bir Tayyip Erdoğan'a, Trump'ın bu övgü sözleri için, ayrıca, 'Aman dikkat!..' demeye gerek bile yok..

*

Bir zulüm abidesinin yıkılmasını şükürle karşılarken, temkin ve tedbir de elbette gerekli..
20 Aralık 2024 Cuma

Suriye'de beklenmedik süratle meydana geliveren bir büyük sosyal inkılap etrafında, dünyada henüz de, nasıl olduğuna dair kesin bir kanaat oluşmuşa benzemiyor.. Beşşar Esed ki, elde mevcut eski videolarındaki kahramanlık nutuklarından birinde, 'Korkaklar kaçarlar.. Ben korkak değilim ve asla kaçmayacağım..' diyormuş.. Ama, sonra öyle bir kaçtı ki, akıllara ziyan..

Kaçarken, Rusya'ya kaçırdığı milyarlar dünya medyasında tartışılıyor.. Sadece Batı dünyasının bankalarında, milyarlarca dolar hesabının olduğu o dünyanın medyasında yazılıp çiziliyor.. Hatta bazıları, 12 milyar dolardan bile söz ediyorlar. Hanımı Esma'nın ise, ayrıca, Arjantin'de çay üretim alanlarına on milyonlarca dolar yatırım yaptığı iddiası ise, bir başka ve ilginç konu..

*

Şah da İran'dan kaçarken milyarlarca dolarla kaçmıştı.. Hatta, 29 ton altın kaçırdığı bile resmi kişilerce dile getirilmişti.. Şah'ın ailesi, çocukları , torunları Amerikalarda ne ile yaşıyor sanılır..

*

Suriye'de gerçekleşen bu büyük sosyal inkılabın ya da 'devrim'in liderinin henüz ismini ve neler düşündüğünü bile dakik olarak bilen yok.. Ve son olanlar da, yakın çevresindekiler veya geçmişte az-çok irtibatı olanların anlattıkları.. Bu arada Yasin Aktay dostumuzun Suriye'ye gidip -Arapça bildiği için-, Golanî -daha doğrusu, Suriyelilerin telaffuzuyla Culani - ile yaptığı görüşmenin notları ilginçti..

*

'HTŞ' diye bilinen grup, geçmişte başka gruplar içinde bulunmuşlar ve onlardan kopmuşlar.. O gruplardan bazılarının 'İslam adına..' denilerek verdikleri mücadelelerde niyetlerinin hâlis olduğu söylense bile, mücadele metotlarının İslam savaş ahlâkına uygunluğu konusunda Müslümanlar arasında bile tereddütler meydana gelmiş olduğunu unutmamak lâzım.. HTŞ'nin o gruplardan ayrılan bir kesimce oluşturulduğunu da bu vesileyle hatırlatalım.

*

Karşımıza bir anda lider durumunda çıkan sima ise, son derece ilginç.. Ebû Muhammed Golanî (veya Culani) diye anılıyor.. Yani, aslen 1967'den beri İsrail rejiminin işgali altında bulunan ve Suriye'nin buğday ve su ambarı olarak bilinen Golan (Culan) Tepeleri ahalisinden.. (Golan Tepeleri'ni, Trump, ilk dönem ABD Başkanlığı sırasında, '50 yıldır işgal altında olan bu yerler artık İsrail'e aittir..' diyerek, başkalarının topraklarını, kendilerinin Doğu Akdeniz'deki uzantıları olan 'Siyonist kanser uru' İsrail rejimine peşkeş çektiğini de hatırlayalım. )

Ebu Muhammed el'Culani'nin asıl isminin Ahmed eş'Şarâ olduğu anlaşılıyor.. Ve 40 yaşlarında gözüken bu lider, zafer kazanan devrimcilerin çılgın tavırlarını sergilemiyor.. Ağır başlı ve üstlendiği ağır yükün ne olduğunun farkında olduğunu gösteriyor. Ne diyeceğin, ne dememesi gerektiğini çok iyi ölçüp biçerek konuşuyor.. Kendisini iyi yetiştirmiş..

*

Suriye konusunda başta 1 ay sonra Amerikan Başkanlığı'na tekrar geçecek olan Trump, Suriye'deki bu süratli gelişmelerin arkasında Türkiye'nin olduğunu çok bilmişlik edası içinde, üstelik de Başkan Erdoğan'ı överek ifade ediverdi!

(Biz o kişinin, geçmişte Erdoğan'a sokak kabadayılarının ağzıyla nasıl konuştuğunu ve amma, Erdoğan'ın da Washington'daki görüşmesi sırasında, mesajını, Trump'ın önüne bırakıverdiğini , iade ettiğini ve o diplomatik nezaket tavrını da unutmadık..)

*

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan beyin de Trump'ın -Türkiye'yi över gibi yaptığı o açıklamalara balıklamasına dalmak gibi bir yanlış yapmadan-, dikkatli şekilde, 'Trump'ın o yaklaşımını çok hatalıdır..' demesi yeteri kadar açıktır; anlayana.. (Sözün burasında, İsmet İnönü'nün, 'Süper güç denilen devletlerle diplomasi yapmak, canavarla aynı yatağa girmek gibidir..' şeklindeki sözünü hatırlamanın tam yeri..)

Bu konuda, Rusya lideri Putin ne diyor?

Putin'in önde gelen danışmanlarından diye anılan Alexander Dugin, geçen hafta , Suriye konusunda, Rusya tarafından yapılan ilk açıklama denilebilecek bir konuşma yaparken, 'Türkiye , Suriye'de Rusya'ya ihanet etti; İran'a ihanet etti.. Bunun karşılığını da görecektir.' gibi tehdit kokan sözler etmişti. Putin, ise, 2024 yılının son değerlendirmeleri bâbında, evvelki gece, "NATO ülkelerinin hemen hepsi bizimle savaş halinde" dese de, "Türkiye, Suriye'de kendi güvenliğini sağlamak için elinden geleni yapıyor" diyecek kadar ölçülü de konuşuyordu..

Putin, "Halep'e 350 muhalif savaşçı girdi, 30 bin hükümet askeri ve İran yanlısı birlikler ise, savaşmadan geri çekildi, kendi pozisyonlarını patlattı ve gitti. Benzer durum tüm Suriye'de yaşandı." derken, kendilerinin, 'Suriye'ye 10 yıl önce terörist gruplarını yok etmek için girdiklerini' söyleyerek, "Genel olarak hedefimize ulaştık. Esed rejimi birlikleriyle ile çatışan gruplar bile değişti. Avrupa ülkeleri ve ABD, bu gruplarla ilişki kurmak istiyor. Eğer bu gruplar terör örgütleri ise neden bunu yapmak istiyorsunuz?" diyordu.

Putin, İran'ın eskiden, kendi birliklerini Suriye'ye ulaştırma konusunda Rusya'dan yardım istediğini anlatırken, "Şimdi ise onlar (İranlılar) bu birliklerin Suriye'den çıkarılmasını bizden istedi. Hmeymim Hava Üssü'nü kullanarak 4 bin İran yanlısı savaşçıyı Tahran'a götürdük. İran yanlısı grupların bir kısmı savaşmadan Lübnan'a, diğer kısmı da Irak'a gitti." ifadelerini kullandı.

Ve Putin, 'Rusya'nın Suriye'de yenilgiye uğramadığını' da belirtti.

*

Putin, Rusya'ya ailesiyle sığınan Beşşar Esed ile henüz görüşmediğini, ancak Suriye'yi terk etmesinden sonra, bölgedeki durumu Başkan Erdoğan ile sürekli olarak istişare ettiklerini de ifade ediyor ve 'Erdoğan'ın Orta Doğu'daki tutumunu biliyoruz. (...) Türkiye'nin elbette çok uzun süredir devam eden PKK ile ilgili endişesi var. Umarım bu konuyla ilgili gerilim yaşanmaz. Kürt meselesinin ciddî bir şekilde çözülmesi gerekiyor. Esed döneminde çözülemedi, şu anki Suriye yönetimi ile çözülmesi gerekiyor. Biz Suriye'nin toprak bütünlüğünün yanındayız. (...)Türkiye, Suriye'de kendi güvenliğini sağlamak için elinden geleni yapıyor. Mültecilerin kendi topraklarına dönüşü için de çaba sarf ediyor. Özellikle kontrol ettiği Suriye'deki topraklara geri dönüş için faaliyet gösteriyor ve bunlar da gerçekçi" ifadelerini kullanıyor ve Suriye'deki bütün silahlı güçler ile görüştüklerini belirtiyordu.

*

Evet, Suriye'de yarım asırlık bir diktatörlüğün, bir zulüm abidesinin yıkılmasını şükürle karşılarız elbette, ama, geleceği çok dikkatli kurmak zorundayız, Müslümanlar olarak.. Çünkü, emperyalist güçler boş durmuyorlar..

Yakın geçmişte, Cezayir'de, Tunus'ta, Mısır'da, Libya'da yaşanan nice büyük sosyal hareketlerden sonra, yaşanan hayal kırıklıkları tekrar yaşanmaz, inşaallah.. Ve hatırlayalım ki, Mısır'da serbest seçimle Cumhurbaşkanı olan Muhammed Mursi, henüz iktidarının 11. ayında, pahalılığı önleyemediği gibi bir gerekçeyle askeri darbeyle iktidardan indirilmiş ve zindanda can vermişti..

*

Şeb-i Yeldâ' sadece bir gece değildir; hele de Müslümanların tarihinde...
22 Aralık 2024 Pazar

Okuyucularla Hasbihal,

Pazar günleri, okuyucuların görüş, eleştiri ve talepleri etrafındaki bir Hasbihal'e daha, hayırlı günler dileği ve selamlarımızla başlıyoruz..

Evvelki gece, yani 21 Aralık gecesi , 365 günlük Güneş Yılı'na göre, yılın 'en uzun gece'si idi.. 21 Haziran gecesi de Güneş Yılı'nın en kısa gecesi..

'Yeldâ', Süryanice'de 'en uzun' mânasında bir kelimedir.

Amerika'dan Prof. Necatî Engeç kardeşimiz hatırlatmış oldu, 'Şeb-i Yeldâ'yı.. 'Yılda bir olur, 'şeb-i yeldâ', velî (amma), ey subh-ruh, / Âlem-i Hicr'în inen çoktur 'şeb-i yeldâ'ları.. (Evet, şeb-i yeldâ, yılda bir kere olur.. Ama, ey ruh âleminin sabahı; Hicran âleminden 'şeb-i yeldâ'lar, iner-durur.)

*

Edebiyatta 'en uzun gece' için çok şiirler ve ilginç tavsifler geliştirilmiştir.. En başta da,'Şeb-i Yeldâ' deyimi olmak üzere..

'Şeb-i Yeldâ'yı müneccimle muvakkit ne bilir , / Mübtelâ-y'ı gam'a sor ki, geceler kaç saat?' (Şeb-i Yeldâ'yı, yıldızlarla uğraşanlar veya vakit ölçenler ne bilir, / Gecelerin kaç saat olduğunu gam derdine düşenlere sor..)

Evet, en büyük bir derde düşenler, gecenin karanlığının bir an önce bitmesini, isterler .

Bu açıdan bakıldığında, Müslüman tarihinin nice 'şeb-i yeldâ'ları vardır.. En başta, kendi içlerinde henüz Asr-ı Saadet'in hemen devamında meydana gelen ihtilafların, Kerbelâ Faciası ile zirve yapması ve onun meydana getirdiği duygu kırılmalarının 14 asırdır tedavi edilememiş olması da bir 'şeb-i yeldâ'dır.. Keza, bütün Müslüman coğrafyalarını ezip geçen ve İran, Anadolu, Suriye ve Irak'ı mahveden ve sonunda, Hılafet merkezi de olan Bağdat'ı da yerle bir eden ve Selçuklu Devleti'nin yok eden parçalanmasına yol açan Moğol İstilâsı, açıktır ki Müslüman âleminin bir diğer korkunç 'şeb-i yeldâ'sıdır. (Evet, o korkunç Moğol İstilası İslam Milleti'ne büyük yıkımlar getirmiştir ama, Müslümanlar küllerinden yeniden ayağa kalkmayı da başarmıştır, Allah'ın lûtfuyla...)

Selçukluların dağılması üzerinden yarım asır geçmekteyken, 1356'da Çanakkale Boğazı'ndan geçip Avrupa kıtasına adım atan ve 1389'da Niğbolu'ya varan Osmanlı-Müslüman orduları'nın Balkanlar'da Avrupa içlerine doğru ilerlediği bir sırada, Semerkand taraflarından kalkıp taa Ankara'ya gelen ve sırf bir 'güç gösterisinden daha ileri bir hedefi olmadığı' söylenebilecek olan 'Timur'un 'Yıldırım Bayezid'i ve ordusunu ağır bir yenilgiye uğrattığı 1402- Ankara Savaşı'ndan sonra fiilen dağılan Osmanlı Devleti'nin yaşadığı o dönem de bir 'şeb-i yeldâ' idi. Ama, dağılan parçaları yeniden bir araya getiren Çelebi Mehmed'in duruma hâkim olup, Müslüman güçlerinin yeniden ayağa kalkması ve o yenilgiden sadece 50 sene sonra, dünyanın en stratejik noktalarından olan İstanbul'un Müslüman ordularınca fethi ve Doğu Roma İmparatorluğu /Bizans'ın tarihin dehlizlerine gönderilmesi, Müslüman toplumların hayatiyet gücünü de yansıtır..

*

Amma, İstanbul'un fethinden 40 sene geçmekteyken, İber Yarımadası'nda /İspanya'da 800 yıla yakın bir süredir hâkimiyet ve de bir medeniyet kuran Endülüs hikâyemiz de, 1492'de tarihe karışmış, bir başka 'şeb-i yeldâ'mız daha başlamıştır..

*

Ve daha bir başka 'şeb-i yeldâ'mız ise, son 100 yılı aşkın zamandır yaşadığımız facialar yumağıdır.

Ama, emperyalist güçlerin ve içimizdeki yerli kuklalarının İslam'la mücadelelerine rağmen, dünya Müslümanları dünya çapında, her yerde, yeni direnişlerim, yeni kıpırdanışların odak noktası ve ümit menşei olarak, şeytanî güçlerin korku kaynağı olmaya devam etmektedir. (Bu durumu lekelemek için dün Almanya'nın Magdeburg şehrinde, bir Suûdî vatandaşının bir Pazar yerindeki insanların üzerine kamyonunu sürüp, 5 ölü ve 200 kadar yaralıya mal olan cinayeti de Müslümanlar üzerine yıkılmak üzereyken, bu kişinin Siyonist İsrail rejimi ve PKK taraftarı olan ateist bir doktor olduğu, telefonundaki mesajlarından anlaşılmış ve emperyalist- şeytanî güçlerin entrikalarının bitmeyeceğinin son bir örneği olmuştur.)

*Hamdi Öngören isimli okuyucu diyor ki: 'İnşaallah, Suriye'deki son gelişmeler, emperyalistlerin oyunlarına rağmen hayırlı gelişmelerden birisi olacaktır.. Suriye'nin fiilen yeni lideri durumunda olan Ahmed eş-Şerâ, söz ve tavırlarıyla bu hususta ümitler vermektedir..

Geçenlerde, İran'ın da Suriye'de yüzlerce asker kaybettiğini yazmıştınız. Ama, İran'ın bir m.vekili, geçen hafta, 'Suriye'de 13 sene içinde, 6 bin kayıp verdiklerini, milyarlarca dolar harcadıklarını ve bunların hepsinin boşa gittiğini' ifade ediyordu. İran'ın Suriye'de asıl kaybettiği, sadece o askerler de değil, tuhaf bir mezhebçilik siyaseti izlediği intibaı yüzünden dünya Müslümanlarının büyük ekseriyeti nezdinde kaybettiği itibardır. Ne dersiniz?'

-Teşekkür ederim.. Doğru.. O rakamlara gelince, çok net rakam bilmediğim için-, 'Yüzlerce..' diye yazmıştım. Resmî bir kişi 6 bin kayıptan söz ettiğine göre asıl kabul edilmesi gerek, o rakamdır.. Diğer tespitinizde de haklısınız.. Ama, İran medyası,, üstelik de 57 yıllık Şahlık rejimini devirmiş bir halkın sesi olmak iddiasına rağmen; Suriye'deki 54 yıllık Baas Partisi ve Esed Hanedanı diktatörlüğüne karşı Müslüman halkın kıyâmını hâlâ anlamamakta direniyor ve Tayyib Erdoğan'ı taşlamakla meşgul.. Yazık..

*İzmir'den Gülgûn Beyzâde isimli okuyucu da, diyor ki: 'Geçen hafta Suriye'deki son gelişmeler üzerine yazdığınız makalede, Suriyeli merhûm şair Nizar Qabbanî'nin halklarına karşı diktatör kesilen emperyalist kuklalarını anlattığı 'Horoz isimli' şiirinden bir özetleme sunmuştunuz.. Sahiden de ne güzelmiş.. Hele de şu son bölüm:'

'Nasıl gelecek bize bereketli yağmur?

Nasıl yetişecek buğday?

'Hayır' nasıl inecek üzerimize

ve bereket nasıl örtecek bizi?

Allah'ın hükmüyle yönetilmeyen,

'Horoz'ların hükmettiği bir memlekette?'

*

-Ayrı bir konuya da değineyim:

Dün, Birlik Vakfı'nın Çemberlitaş'taki merkezinde eski Genelkurmay Başkanlarından ve hâlen de Meclis'de M.Savunma Komisyon Başkanı olan Hulûsî Akar Bey'in 2,5 saati aşan uzuuun bir konferansı vardı.. Milletin kendi dinine, inancına, özkültürüne, İslam ahlâkına uygun nesiller yetiştirilmesi ve Türkiye'nin dış siyaseti konuları başta olmak üzere, çeşitli konularda genel hatlarıyla güzel bir sunumu vardı, şahsen faydalandım ve beğendim..

Hulûsî Bey'in konuşmalarını dinlerken laik cenahın yazarlarından birinin, 2 ay kadar öncelerdeki bir yazısında onu ağır şekilde eleştirmeye çalışırken, 'Meğer, 50 yıl boyunca 'taqiyye' yapmış, taa ordunun başına kadar gelebilmiş..' gibi bir cümle yazdığını hatırladım ve 'Belki de öyledir, yoksa, nasıl taa o mertebelere gelirdi.' demekten kendimi alamadım.

Ve kezâ, başka 'taqiyye'leri de hatırladım. Meselâ, daha 1919'da, ileride, Müslüman bir milletin bütün inanç değer ve sembollerine karşı savaş açacağını, sonra da bunları 'millî bir sır' olarak uzun zaman gizlediğini yakın arkadaşlarına söyleyenlerin yaptıkları 'taqiyye'lerini hatırladım.

*Belkıs Kılıçaslan tarafından gönderilen bir video ilginçti.. Fransa'nın Büyük Okyanus'taki denizaşırı sömürge topraklarından olan Mayotte'de geçen ay meydana bir tayfunda yerliler hemen her şeylerini yitirmişler, insanlar içme suyu bile bulamaz hale gelmişlerdi.. Geçenlerde, Fransa Başkanı Macron, oraya gidip, şikayetlerini dile getirenlerle görüşürken, yerli halkı sert şekilde azarlamış ve hattâ, 'Mutlu olmalısınız Çünkü burası Fransa toprağı olmasaydı 10 bin kat daha derin bir necaset içinde boğulurdunuz..' diyecek kadar küstahça hakaretler yağdırmış..

Evet, bütün emperyalistlerin ortak özelliği hep böyledir..

.Biz herhangi bir güç değil, İslam'ın emrinde bir güç istiyoruz!
23 Aralık 2024 Pazartesi

'Devlet oldum' demekle devlet olunmuyor. 'Devlet' olmak için en azından 3 temel unsurun olması şarttır.

1- Başka bir gücün hâkim olmadığı bir toprak parçası...

2- O toprak parçası üzerinde, ortak değerlere göre yönetilmek arzusu olan bir halk...

3- Ve o yerde, o niyetle tesis olunan bir yönetim mekanizması / bir rejim...

*

Bunlara ilaveten, başta Birleşmiş Milletler olmak üzere, uluslararası hukuka göre, devlet kabul edilmek için, savunma ve yargı gücüne, malî güce sahip olmak vs. gibi başka unsurlar da gereklidir ve de dünyadaki güç dengeleri içinde kendisine daha güvenlikli bir 'hayat alanı' açmak isterken, tuzağa düşmemek için güçlü bir diplomasiye sahip olmak gibi konular vardır, ama bu 3 asli unsur olmadan, 'Devlet' olunmaz.

*

Devlet olmanın mantığı gereğince, devletler hep büyük oynamak zorundadırlar ve hiçbir devlet, komşusunun kendisinden daha güçlü olmasını da istemez. Aynı şekilde, komşudaki bir 'fitne ateşi'nin kendisine de sirayet edebileceği korkusu, her devleti devamlı tetikte bulunmaya zorlar... Ve 'iyi komşuluk ilişkileri' ve karşılıklı 'hüsn-ü niyet'li olunduğuna itimad da önemli güvenlik etkenlerdendir. Ancak, küçük olmayı ve öylece kalmayı kaçınılmaz bir kader gibi gören devletler de, daha ta baştan, başka güçlerin vesayeti altına girmeyi kabul ederek korunma derdine düşerler. Başka güç odakları veya devletler de onların bu zaafından elbette faydalanmak isterler.

*

Hele de son 100 yıldan, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya, bütün dünyaya açıkça hükmetmeye kalkışan ve sahip oldukları 'zer ve zor'a, (altın ve silah) gücüne sahip ve bu özellikleriyle 'süper-güç' diye nitelenen devletler, kendilerinden daha güçsüz olduklarını düşündükleri diğer devletlere kendi iradelerini, üstelik Birleşmiş Milletler kararları ve uluslararası hukuk kuralları adına dayatmışlardır- dayatmaktadırlar. Bu durum, hele de, Amerikan emperyalizmi tarafından Japonya'ya karşı Ağustos-1945'de ilk 'Atom Bombası'nı kullanılmasından sonra, dünya 'yeni bir diplomasi', bir 'nükleer diplomasi' anlayışıyla daha bir karşı karşıya geldi.

Ve durum, dünyada, hayatta kalmak isteyen devletleri de 'nükleer güç sahibi' olmak yarışına katılmayı kaçınılmaz hale getirdi. Ve bugün, bu nükleer yarışta (Amerika, Rusya, İngiltere, Fransa, Çin, Kuzey Kore, Hindistan, İsrail ve Pakistan olmak üzere) 9 devletin bu nükleer güce sahip olduğu biliniyor. Başkaları da belki vardır, ama henüz bunu ilân etmeyenler de olabilir.

Ancak, mevcut 9 ülkeden sadece Pakistan'ın 'atom bombası', 1986-87'lerde, dünyada, 'İslam Atom Bombası kabul edilemez' diye büyük gürültüler koparmıştı. Çünkü diğer devletlerin her birisinin dinleri - dinsizlikleri, dünya görüşleri, ideolojileri ne olursa olsun, 'nükleer silah' sahibi olmaları kabul edilebilir; ama, Müslüman halkların başında bulunan rejimler her ne olurlarsa olsunlar, onların ellerindeki silahlar, Suriye'de 54 yıllık Esed Hanedanı diktatörlüğünün bir anda çöküşü gibi bir durum ortaya çıkar ve Müslüman yöneticilerin eline geçerse, işte o zaman kendileri için büyük felaket söz konusu olacağından, kabul edilemez. Nitekim Müslüman bir toplumun elinde nükleer silah bulunmasının kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, Pakistan'ın nükleer gücü'nün 'Uluslararası 'Enerjisi Komisyonu'nca ve ona hükmeden devletlerce kullanılamayacak şekilde bağlanarak gösterilmiş bulunuyor.

Bir ara, Gaddafi Libyası'nın da 'nükleer güç' elde etmek istediği ve hatta Pakistanlı nükleer uzmanı (merhum) Abdulqaadir'den gerekli formüllerin alındığı iddia edilmişti, ama bu iddia ispatlanamadı. Bugün ise, emperyalist dünyanın medya organlarında, nükleer güç çalışmalarını büyük çapta frenlenen İran'dan ayrı olarak, Türkiye, Mısır ve hatta Suuda Arabistan'ın da nükleer silah elde etmek peşinde olduklarına veya sahip olmuş olabileceklerine dair rivayetleri söz konusu edebiliyorlar.

*

Bütün bunları şunun için yazıyorum:

Dünya Müslümanlarının, birbirlerinin irili -ufaklı yanlışlarına bakmadan, İslam inancının temel kuralları etrafında birleşen ve kendisini Müslüman bilen bütün halkların dünya çapında birliğini, düşüncesinde bir temel ideal edinen bir Müslüman olarak, Suriye'de meydana gelen büyün sosyal hadiselerin Müslümanların hayrına olabileceğine dair dünya Müslümanlarının büyük kesimlerince ümitle bakılan gelişmelere katılıyorum ve bundan halkı Müslüman olan filân devletlerin daha kazançlı veya zararlı çıkacağı gibi hesaplar yapmanın yanlışlığına ve sadece 'filan devletin güçlenmesi veya zayıflaması' hesaplarına itibar edilmemesi gerektiğine inanıyorum.

Ne var ki, Suriye'nin tamamını Sednaya Cezaevi'nde yapılanlar korkunç zulümler alanına çeviren 54 yıllık (Baba-Oğul) Hâfız ve Beşşar Esed Hanedanı diktatörlüğünü görmeyip, hem de 'İslamî bir lider' unvanıyla, Suriye gençlerini, 'kaybedecek bir şeyiniz yok, üniversiteleriniz, okullarınız, iş yerleriniz, caddeleriniz, hiç bir şeyiniz artık emniyette değil. Ülkenize Amerika, İsrail ve onlarla işbirliği yapanların yardımıyla musallat olanları bertaraf ediniz, direniniz!' diyenler karşısında derin teessüfler yaşamamak elde değil.

Bu yol, yol değil...

35 sene öncelerde Muhammed İqbal'in, 'İslam Milleti'nin birliği ideali'ni yansıtan şiirlerini binlerce üniversiteliye saatlerce okuyan ve 'Beni bir cumhurbaşkanı olarak değil, Muhammed İqbal'in küçük bir müridi olarak kabul edin! ' diyen bir kişinin şimdi, geçmişte Suriye'deki Esed Hanedanı ve diktatörlüğüne ortak olmuş olmanın vebalini hatırlamaksızın, yeni zulümler için Esed gibileri işbaşına getirmenin çağrılarını yapması karşısında söyleyecek söz bulamıyorum.

*

Muhteşem çöküş'ler etrafında birkaç not...
25 Aralık 2024 Çarşamba

Suriye'deki gelişmeler, 54 yıllık (Baba-Oğul) Esed Hanedanı ve Baas Partisi diktatörlüğünün 10-12 gün içinde çöküşü için değil, daha nice çöküşler de beraberinde ortaya çıktığı için, 'muhteşem' deyimini kullanmak yersiz olmasa gerek gerek.. Rusya lideri Putin, kızgınlığını gizlese de, 12 bin kişilik bir muhalif güçlerin karşısında, 30 bin kişilik bir askerî birlik tarafından korunan Şam'ın hiç direnme gösteremeden kaçışı karşısında şaşkınlığını ifade etmişti 3-4 gün önce.. Evet, o çöküş, bunun için 'muhteşem' diye nitelenmeyi hak etmişti..

Hele, 'Ben kandan nefret ederim, onun için tıbbiyedeki tahsilimi kan'ın en az akıtıldığı göz hastalıkları sahasında yaptım..' demesine rağmen, babasının döktüğü mazlum kanlarının yüzlerce mislini dökmek 'maharet'ini gösteren 'Beşşar Esed' isimli ve çağdaş bir Neron tablosu sergileyen ve 'Ancak korkak olanlar kaçar, ben korkak değilim, kaçmayacağım..' diye nutuklar atan diktatörün, birkaç ay sonra, en korkakça bir şekilde Moskova'ya sığınışı da, 'muhteşem' bir kaçış ve çöküş idi..

*

Tıpkı, dünyanın en fakir ülkelerinden birisi olan 25 milyonluk Afganistan'ı işgal eden -o zamanki rakamlarla, 190 milyonu aşkın bir nüfusa sahip olan- Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun, sonunda, 13 yıllık bir işgal zorbalığından sonra, 1990'da Afganistan'dan kaçmak zorunda kalışı da 'muhteşem' bir kaçıştı.. Keza, 11 Eylûl 2001' Amerika'nın kendi içindeki bir takım güvenlik açıklarından istifade eden ilginç güç odaklarının gerçekleştirdiği New York'taki ünlü 'İkiz Kuleler'e ve Washington'daki Pentagon merkezine yönelik saldırılarını gerçekleştirenlerin, Afganistan'da saklanmış olabileceklerini iddia ederek Afganistan'ı işgal eden 335 milyon nüfuslu Amerikan emperyalizminin de, zaten harabe halindeki Afganistan'ı, daha bir harabeye çevirdikten sonra, 2020'li yılların başında kaçmaları da 'muhteşem' bir kaçıştı..

*

İran lideri Ali Khameneî'nin başdanışmanı ve İran Meclisi'nin eski başkanlarından Ali Laricani'nin, -sanki Türkiye Suriye'deki PKK terör örgütünün uzantılarına karşı uluslararası hukuktan doğan haklarına dayanarak ve sadece iki ülke arasındaki ortak sınır boyunca askerî operasyonlar yaptığını bilmiyormuş gibi-, Türkiye'yi hedefe alarak, 'Biz, Suriye'yi Amerika ve Türkiye gibi işgal etmedik, sadece askerî danışmalar gönderdik' demesine rağmen; İran Meclisi'nden bir yetkilinin Suriye'ye, son 13 yıl boyunca bir- kaç yüz askerî danışman değil, binlerce asker gönderdiklerini ve onlardan 6 bin askeri kaybettiklerini açıklaması yetmiyormuş gibi.. Geçen hafta Putin'in sarih olarak yaptığı, 'İran bizden yardım istedi, onların da 4 bin askerini Suriye'den çıkardık' açıklamasını yapmasından sonra, ortaya çıkan tablonun nasıl bir 'kaçış' ve 'çöküş'ün de, 'muhteşem' diye denilmeyi hak ettiği söylenebilir..

*

Kezâ, Suriye'de bir korkunç kanlı bir Baasçı diktatörü yıllarca desteklemiş olmanın utancından olmalı, ne yapacağını kestiremeyen bir 'en üst derece' sorumlunun, aldıkları ağır bir yenilgi karşısında vicdan muhasebesi yapmak yerine, 20 milyonluk filanca ülkenin, -10 yıldan fazla bir zamandır, ülkelerini terk edip başka ülkelere sığınmak zorunda kalan 8 milyon insandan en azından yarısını teşkil eden gençleri harekete geçirebileceğini umarak, 'Ey filan ülke gençleri, kaybedecek bir şeyiniz yok, çünkü her şeyinizi kaybettiniz.. Bugün, üniversitelerinizin, mekteplerinizin, işyerlerinizin, evlerinizin, caddelerinizin hiçbir güvenliği kalmamıştır.. Ayaklanın, direnin, sizin her şeyinizi kaybetmenize vesile ve ülkenize musallat olan Amerika, İsrail ve onlarla birlikte hareket eden diğerlerini uzaklaştırın!..' diye çağrı yapmasının da, gerçekleri görmekten bir 'muhteşem kaçış' olduğu ifade edilebilir. Evet, '54 yıllık bir Esed Hanedan ve Baas diktatörlüğünden beslenmiş olanlar için, kaybedecek bir şey kalmamıştı.. Ama, o zâlimler güruhunun, mazlum ve mutez'aflar imiş gibi, acınaklı bir ayaklanma çağrısıyla, eski zulüm düzenlerini hortlatmaya çağrılması da, mantıktan bir 'muhteşem kaçış' değil miydi?

*

'Kaybedecek bir şeyiniz yok artık, ama, kazanacak bir dünyanız var..' diye yapılan çağrının benzeri, meselâ, 45 sene öncelerde, Şah'ın İran'dan kaçmasından sonra, birilerince, Şah tarafdarlarından geride kalanlara, 'Her şeyinizi kaybettiğiniz için, kaybedecek yeni bir şeyiniz yok artık; ama, kazanabileceğiniz pek çok şeyler olabilir.. O halde, ülkenizin başına yeni geçen güçleri uzaklaştırın oralardan, ülkenizi kurtarın!.' diye bir çağrı yapsalardı, bu gibi çağrıları yapanlar o zaman ne derlerdi?

*

Hz. Peygamber (S)'den gelen bir Hadis rivayetinde, 'Bir söz veya davranışınızın karşınızdaki etkisini anlamak isterseniz, o söz ve tavırların kendiniz için söylendiğini düşününüz..' meâlindeki, şimdilerde 'empati yapmak' şeklinde anlatılan mâna da budur, gerçekte..

*

Bir diğer konu.. Bir komşu ülkenin, önemli bir silahlı gücünün yarı-resmî sözcüsü durumunda bir internet sitesinde evvelki gün, yayınlanan bir yorumda, son gelişmeler değerlendirilmeye çalışılırken 'Amerika, İsrail ve Türkiye'nin Filistin, Lübnan ve Suriye'ye saldırıları'ndan söz ediliyordu.

*

Evet, Amerika ve - onun Doğu Akdeniz'deki yapışık kardeşi durumundaki- İsrail'in Filistin, Lübnan ve Suriye'ye saldırıları pervasızca devam ediyor, bu biliniyor da; Türkiye'nin Filistin ve Lübnan'a saldırısı mı olmuştu ve ne zaman?

Maksad, bir gerçeği çarpıtıp, 'Türkiye'yi de bu saldırıların için de bir düşman taraf 'olarak göstermek kurnazlığı.. Ayıbın ötesinde bir tavır..

Doğrudur ki, Türkiye, Suriye'yle olan 910 km.lik ortak sınırı boyunca, oralarda çöreklenmiş olan ve özellikle Amerika ve Fransa destekli PKK ve değişik isimlerle anılan diğer terör örgütlerinin saldırılarına karşı açıkça ve de Birleşmiş Milletler ve uluslararası hukuk kuralları gereğince, her devletin, kendi sınırlarına yakın bölgelerde müdahale hakkını kabul eden hukukî cevazlar gereğince, askerî müdahaleler yapıyordu ve yapıyor, yapacaktır da... Ve Beşşar Esed, o terör örgütlerini Türkiye'ye karşı silahlandıranlar arasında kendilerinin de olduğunu gizlemiyordu. Ve, aynı Esed, Suriye topraklarından, Fırat'ın doğusunun Amerikan, Fırat'ın batısının Rusya; Şam ve çevresinin de İran ve kontrolündeki güçler elindeyken -ve bu üç güç odağının da Suriye'yle ortak bir sınırları olmadığı halde-, onlara değil de, sadece, Türkiye'ye, 'Suriye topraklarından çekil!.' diyordu..

Evet, mantıktan, insaftan, akl-ı selîm'den 'muhteşem kaçış' örnekleri..

*

‘Fetih' anlayışına 50 yıl sonra yeni bir saldırı vesilesiyle..
27 Aralık 2024 Cuma

Dertlerimize 'deva' olmak niyetiyle bir siyasi parti kurup, onun lideri olan kişi, Suriye'deki son gelişmeleri 'fetih' olarak niteleyenler konusunda, ilkesi nedir bilmediğimiz bir ekranda, 'Fetih Psikolojisi kendisini besleyen yanlışları da beraberinde getirebilir..' buyurmuş; geçen hafta..

Bu kişi, 'Fetih psikolojinin başkalarınca çarpıtılabileceğini' filan söyleseydi, yerinde bir ikaz olarak görülebilirdi. Ama o kişi, öyle demiyor; 'Fetih psikolojisi'nin, kendisini besleyen yanlışları da beraberinde getirebileceği'nden söz ediyor.

'Fetih psikolojisini besleyen yanlışlar' lafı, fetih anlayışı konusunda yapılmış ağır bir bühtandır.

Kaldı ki, Başkan Erdoğan da, Suriye'deki son gelişmeleri değerlendirirken, 'Fetih' Suresi'nden, 'innâ fetehnâ leke fethen mubînâ..' ayetini okuyordu; Suriyeli milyonlarca Müslümanlarla hem-sedâ olarak ..

*

Başka bazı çevrelerse, bu 'fetih' sözünü, askeri işgal ile aynı göstermeye çalışıyorlar..

İslam'da fetih, memleketler, şehirler ele geçirmek için değil, 'İlâ'y-ı kelimetullah' dâvası, yani, Allah'ın dininin, Allah'ın arzının her tarafına hâkim kılınması niyetiyle yapılan bir mücadeledir.

Ama, bizim siyasî hayatımızda 'fetih, fatih' gibi terimler etrafında her zaman tartışmalar olmuştur; hele de son 50 yılda..

Konuyu anlatabilmek için, son 50 yıllık geçmişe de bir bakmakta fayda olsa gerek..

*

14 Ekim 1973'de yapılan seçimde, 450 sandalyeli Meclis'te Ecevit'in CHP'si 185, Demirel'in AP'si ise 149, Erbakan'ın MSP'si 48, Demirel'den ayrılanların kurduğu Demokratik Parti ise 45 milletvekili çıkarmıştı..

Bu tabloya bakan Demirel, CHP ile 'büyük koalisyon' kurmayacağı gibi, MSP ve DP ile 3'lü bir 'ortak hükümet'e de, 'Millet bize muhalefet vazifesi verdi..' diyerek, kesin bir 'Hayır!' çekiyordu.

*

Seçimin asıl sürprizini 48 milletvekili çıkaran Erbakan'ın MSP'si yapmıştı; ve o olmadan bir hükümet kurulamayacağı anlaşılmış; ve önceleri hiç olmayacakmış gibi bakılan 'CHP+MSP ortak hükümeti, niye olmasın?' sorusu, bir an önce 'hükümet' olmak isteyen kesimlerce daha bir mantıklıca görülmeye ve konuşulmaya başlanmış ve Ecevit, 'Halkın bir kısmının ülkenin yönetiminden dışlanmasının 'tarihi bir yanılgı olduğu'nu söylemeye başlamıştı. Keza, 1923 sonrasında ve üstelik zorla dayatılan 'şapka ve diğer kıyafet değişiklikleri'nden başka bir özelliği olmayan 'sosyal üst yapı' dayatmalarının 'devrim' diye takdim edilmesinin yanlışlığından söz ediyor, onların komikliği için 'gardırop devrimi' diyordu.

Bunlar o zamana kadar sıkboğaz edilen kitleleri umutlandırıyordu.

*

Bu satırların sahibi de, 'Bâb-ı Âli'de SABAH' isimli gazetede, 1972 sonlarında başladığı günlük yazılarında ve halkın büyük kesimlerinin, inanç ve kültür değerlerine resmî ideoloji hassasiyetiyle hışımla bakılmasının 'tarihi bir yanılgı' olarak görülmesini desteklemekteydi. Ama, Ecevit'in, bu gibi sözlerinin samimi olup olmadığı konusuna da dikkati çekmekteydi.

*

O sıralarda bir hastanede yatmakta olan Mustafa İsmet İnönü ise, MSP'nin ortak olacağı bir hükümetin kurulmasına kesinlikle karşı idi ve 'laik rejimin saf dışı ettiği bir sosyal kesimin 50 yıl sonra rejimin içine girmesinin son derece zararlı olacağını' söylüyordu.

(Bu arada belirtelim ki, İsmet İnönü, 25 Aralık 1973 günü, 89 yaşında vefat etmişti. Yani, 2 gün önce, 51. Ölüm Yıldönümü idi.

70 yıla yakın bir süre siyaset sahnesinde olan ve sevenleri de, sevmeyenleri de bulunan bir kişi, hakkında bir özel 'koruma kanunu' da olmadığı halde, hakaretlerle anılmadı, onu putlaştıran da olmadı.)

*

Biz yine dönelim, siyasi sahnede İslami kimliğiyle açıkça yer alan Erbakan'ın temsil ettiği hareketin 1923'den sonraki 50 yıllık dönemde ilk kez bir hükümet içinde yer alması etrafındaki tartışmalara..

O sırada bu satırların sahibi de, 'O karma hükümetin bize ne faydasının olacağını' düşünerek o konuya sıcak bakmıyordu. Erbakan Hoca, 'Bu kardeşimiz niye karşı çıkıyor? Getirin, onu şifalandıralım..' demiş..

İstanbul'da olduğu bir sırada, gidip görüşmüştüm..

Erbakan Hoca, yarım saati bulan izahlardan sonra.. 'Muhterem kardeşim, biz, herkesçe bilinen İslami kimliğimizi gizlemeden, 1923-1973 arasında, yarım asırdır dışlandığımız bir sistemin içine giriyoruz, elbette her şey bir anda düzelecek değil; ama, biz bu yola ilk olarak çıkmış olacağız.' diyordu. İkna olmuş, ya da, 'şifalandırılmış'tım.. Ve, hükümet de kurulmuştu..

*

Evet, bir 'tarihi yanılgı' reddedilerek kurulan o ortak hükümet zamanında, 1974-Kıbrıs Çıkarması' başta olmak üzere, bir çok büyük işler yapıldı..

Ama, 50 yıl önce, Eylül -1974 idi.. Yaklaşık 9 aydır hükümette olan 'Ecevit-Erbakan ortaklığı' çatırdamaya başlamıştı.. Çünkü, Ecevit'in destekçileri ve alkışçıları, onun, 'Kıbrıs Fatihi Karaoğlan' yazılı miğferli posterlerini ve flâmalarını her tarafta öylesine sergiliyorlardı ki, toplum, Ecevit propagandasıyla doymuşluğun zirvesine ulaşmıştı.

Erbakan da, Kıbrıs Çıkarması'nı 'fetih hareketi' olarak niteleyip, bunu Allah'ın izniyle başka fetihlerin de takip edeceğini söylüyor ve bu da, 'taife-i laicus'u çok rahatsız ediyordu. Halbuki onlar da Ecevit'i, 'Kıbrıs Fatihi' olarak anıyorlardı

Ve Ecevit'e, 'At başından şu Erbakan'ı, kurtar ülkeyi.. Seçime git, kesinlikle kazanıp, tek başına iktidara gelirsin..' telkininde bulunan taraftarları sonuç almışlar, onu ikna etmişlerdi. Ecevit, 'Biz, Kıbrıs'a fetih niyetiyle gitmedik..' sözünü devamlı tekrar ediyor ve bu konuya son noktayı koymak üzere bir 'basın toplantısı' yapacağını açıklıyordu..

*

Ecevit, o basın toplantısında, 9 ay öncelerde Erbakan'la hükümet kurarken, geçmişteki 50 yıl boyunca takip edilen siyasetteki 'tarihi yanılgı' nitelemesini, şimdi, Erbakan'la kurduğu 'ortak hükümet' için de tekrarlıyor ve 'Bu, bir tarihi yanılgıydı.' diyordu. Erbakan'ın özellikle de Kıbrıs Harekâtı konusunda 'fetih' terimini kullanmasına karşı çıkıyor ve medyadaki geniş taraftarları onu çılgınca alkışlıyorlardı, rahatlamışlardı.

Programın sonunda sorular da vardı ve bu satırların sahibinin de yazılı olarak verdiği 5 -6 soru, okunurken, Ecevit, bu soruları geçiştirmeye çalışıyordu.. Ama, 'Siz, sık sık 'Biz Kıbrıs'a fetih niyetiyle gitmedik..' demektesiniz. Fetih, kötü bir şey midir ki bunu ısrarla vurgulamaktasınız.

Bu soruya cevap verirken, şu anda üzerinde yaşadığınız İstanbul'da da bir fethin neticesinde bulunduğunuz gerçeğine göre cevap vermeniz umulur..' şeklindeki sonuncu soruyu dinleyen Ecevit, 'Bu, çağdışı bir sorudur. Cevap vermeyeceğim..' dedi ve alkışçılarınca uzun uzun alkışlandı.

*

Evet, birilerinin dün ve bugün, 'çağdışı' zannettikleri 'fetih' hareketlerinin özünde 'İlâ'y-ı kelimetullah' dâvası vardır; aksi halde, kullanılan o silahlar ve mücadeleler geri döner, sahibinin sinesine saplanır.

*

Büyük Ortadoğu Projesi' (BOP), ‘Büyük Osmanlı Projesi'ne mi dönüştü?
29 Aralık 2024 Pazar

Bir diğer 'Pazar Hasbihali'ne daha, hayır dileklerimiz ve selamlarımızla başlayalım..

*Ankara'dan 'uluslararası ilişkiler ve strateji' uzmanı olduğunu belirten İbrahim Şengül isimli okuyucu diyor ki: 'Yıllarca, 'Büyük Orta Doğu Projesi' denilen ve kısaca 'BOP' diye anılan bir emperyalizm oyunu etrafında, bilen-bilmeyen niceleri bu 'proje' üzerinde konuştu, hatta bizzat Başkan Tayyip Erdoğan da suçlandı.. Çünkü, o da BOP'un başkanlarından birisi olarak devrede bulunacaktı.

Bence, Başkan Erdoğan'a yapılan suçlamalar yersizdi.. Çünkü, Erdoğan'ın, mahiyeti tam olarak bilinmeyen o projenin içyüzünde neler olduğunu anlamak için bu işin içinde bulunması gerekiyordu.. Yoksa, o masada olmaksızın, orada alınacak kararlara nasıl etkili olunacaktı?

Ve amma, 'BOP' denilen o proje, ilerletilemedi; kenara konuldu..

Suriye'de olup bitenler ise, ortaya öyle bir tablo çıkardı ki, nice çevreler şimdi, o 'BOP' yoksa, baş harfleriyle yine kısaca 'BOP' denilen 'Büyük Osmanlı Projesi' miydi? Başkan Erdoğan yoksa bu ihtimali mi şekillendiriyordu, kendi zihin dünyasında?' diyorlar.

Ama, Osmanlı'nın tarih sahnesinden çekilmesinden sonra bu coğrafyada, 100 yılı aşkın zamandır, hep kan, gözyaşı, katliam ve vahşilikler ve de harabelerden başka bir şey görülmedi-yaşanmadı..

Halbuki, Selçuklular ve sonra da Osmanlılar zamanında, , 'Moğol İstilâsı' hariç, 700 yıla yakın bir süre bu bölgede, genel olarak bir huzur ve barış dönemi yaşanmıştı.

Başkan Erdoğan'ın zihninden neler geçer bilemem, ama, Siyonistler hariç, bu coğrafyanın etnik kökenleri ne olursa olsun, halkların tamamı, Osmanlı yüzyıllarını hayırla ve hayranlıkla anıyor.. Ben bu coğrafyada yıllarca gezdiğim halde, hemen hiç bir ülkede Osmanlı asırlarını hayırla anmayan kimseye rastlamadım, desem, abartı olmaz.. Başkan Erdoğan, bu coğrafyayı iyi okuyor ve açılımı 'Büyük Osmanlı Projesi' olan yeni bir (BOP) sahnelemek istiyor.

--Evet, bu okuyucumuzun değerlendirmesi böyle..

Bu vesileyle 110 yıl öncelerde bir şair, (Mithat Cemal), Osmanlı'nın artık son demlerinin geldiğini söyleyenlere karşı, 'Ölmez bu vatan, farz-ı muhâl, ölse de hatta.. Çekmez kürenin sırtı, bu tâbût-u cesîmi..' (bu büyük tabutu..) diyordu.. Evet, o şair, şairane bir sezişle, 'Bu vatan ölmez ama, farz-ı muhal ölecek olsa, kürenin sırtı, bu büyük tabutu nasıl taşıyacak?.' diyordu.. Şirin tahmin, tasavvur ve tahayyülü doğru çıkmıştı.. Çünkü, Osmanlı'nın büyük tabutu sadece bu coğrafya tarafından değil, bütün dünya tarafından da kaldırılamıyor..

Okuyucumuzun öngördüğü ya da temenni ettiği üzere, bu coğrafya için, yeni bir Osmanlı barış dönemi'nin oluşmasının doğum sancıları mı var?

Ki, bu coğrafyada olsa bile, bazı güç odakları, 'Yeni Osmanlılık' siyasetinden rahatsızlıklarını alenen yazıyorlar.. Hatta, Halifeliğin ihya edilmek istendiği bile, bir tehlike olarak dile getiriliyor. Ve isteniyor ki, Müslüman dünyasındaki perişanlık sürsün.. Hatırlayalım ki, Osmanlı, Balkan Savaşı ile meşgul iken, 1912'lerde İtalya da, Osmanlı'nın Kuzey Afrika sahillerindeki (bugün Libya diye anılan ülkedeki) Trablusgarb sahillerine çıkarma yaptığı zaman, Sunûsîlik Hareketi'nin lideri Şeyh Büyük Sunûsî ve Ömer Muhtar gibi yardımcılarının liderliğindeki 60 bin kadar mürit, develerine binip sadece kılıç, kalkan, ok vs. ile saldırıya geçtiler ve bu kuvvetlerin yarıdan fazlası, son derece modern silahlara ve diğer makineli tüfeklere sahip İtalyanlar tarafından 'şehit' edildiler, ama, İtalyan güçleri de sahillerde çivilendiler. Daha sonra, sonraları Müslüman olan Muhammed Esed (ilk ismi, Lepold Weiss) , Şeyh Sunûsî''ye , 'O kadar modern bir orduya karşı o kadar yetersiz silâhlarla karşı koymaya çalışırken, ağır kayıplar vereceğinizi düşünmemiş miydiniz?' diye sorar.. O da, 'İstanbul'da Halife, cihad ilân edince, bizim burada kuvvetlerimizin hesabını yapmamız alçaklık olurdu..' der..

Evet, Müslümanların birlikte hareket etmesi işte böyle bir şer'î güç odağı olan Hilâfet kurumu bunun için vazgeçilemez bir kurum idi. Yine hatırlayalım ki, Osmanlı ülkeleri, emperyalist-şeytanî güçlerce parçalandığı zaman, Batı dünyasının hegemonyasını tehdit eden bir güç odağı bertaraf edilmiş oluyordu. Batı emperyalizmi, artık, Müslüman dünyalarına, dolaylı olarak egemen olacaktı..

Şimdi, İslam Milleti'nin uyanık evlatları 100 yıl öncelerdeki o büyük saldırının sonuçlarını gidermek ve dünya çapındaki birliklerini sağlamak için, neler yapmaları gereğini daha bir derinden düşünüyorlar. Mesele, 'Büyük Osmanlı Projesi' lafına tarihte asırlarca yaşanmışlığa işaret etmesi açısından söylenmiş kabul etmek ve amma, 'Dünya Müslümanlarının Birliği'ni gerçekleştirmenin hele de mevcut şartlarda son derece acil bir gereklilik olduğu ortadadır. Ve inşaallah bu uyanış o sonucu da getirecektir.

*N. Uçkan isimli okuyucu, 'Suriye'deki kazanımların zarar görmemesine azamî dikkat sarf edilmeli.. Hâlâ seküler / laik sistemlerde ve bu sistemlere itiraz etmeden yaşayanların da, İslami kimlikle hizmet edecekleri iddiasını bir daha düşünmeleri gerekir..' diyor..

· *Ahmet isimli okuyucu da, 'Suriye'deki gelişmelere karşı çok uyanık olunması gerektiğini, emperyalist ülkelerin bir tarafta Nusayrî azınlığını, diğer taraftan PKK/PYD'yi kullanmak isteyeceklerini' belirterek, 'Türkiye hele de bu saatten sonra Suriye'de kalıcı bir huzuru tesis etmek için ciddi gayret sarf etmeli. Suriye'nin geçmişte yaşadıklarını bilmeyenler meseleye çok safça yaklaşabilirler.' diyor..

*Furkan Kılıç isimli okuyucu da aynı konuya değinerek, 'Suriye rejimine destek olmak, İran'a da , Lübnan Hizbullahı'na da yakışmıyordu.. Stratejik hesaplar yaşanan realiteyi örttü.. Ezilen, işkence gören, öldürülen yüzbinlerce kadın, erkek, çocuk önemsenmedi, muhalefet edenler de hemen terörist damgasını yiyorlardı..' diyor..

*Urfa'dan Nezir Kaya isimli okuyucu da, '15 Aralık günkü Hasbihal'de, 'Nizar Kabbani'den aktardığınız 'Horoz' isimli şiiri, sahiden de çok güzelmiş; Müslüman halkların tepesine oturtulan diktatörler, emperyalistlerin emrine göre kendi halklarına horozluk yapıyorlar..' diyor..

Benzer bir görüşü, Hollanda'dan İbrahim Turgut isimli okuyucu da dile getirmiş..

İran'ın ‘asıl kaybettiği' nedir?
30 Aralık 2024 Pazartesi

İran yönetiminin belli üst kesimleri bugünlerde çok hırçın ve kızgınlar... En üst dereceli yetkili ve sorumlu lider, 54 yıllık (Baba-Oğul) Hâfız ve Beşşar Esed Hanedanı diktatörlüğünün bir 'mukavva kale' gibi çöküvermesinden sonra, Suriye'li gençlere, (yeniden kazanacak çok şeyleriniz var...) mânasında, 'Artık kaybedecek bir şeyiniz yok; direnin, başkaldırın, başınıza geçmeye çalışan yeni yöneticileri devirin!..' çağrısında bulunuyor.

Bu çağrının nasıl anlaşılması gerektiği konusunda, İranlı kardeşlerimize tekrar hatırlatalım ki, 45 sene önce, Şah Pehlevi, yüz bini aşan insanları öldürttükçe, milyonların hançeresinden daha bir güçlü yükselen 'Allah'u Akber!' feryatları karşısında, İran'dan 2. ve son kez kaçarken, Şah'ın devrilmesini istemeyen ve 'İran'ın, çapulcuların ve dinci güçlerin eline geçmesini istemeyiz...' diyen Amerika ve Sovyet Rusya olmak üzere emperyal güçler dünyası karşısında, o günlerin inkılapçı güçleri bu çağrıları nasıl değerlendirdiyse; bugün Suriye'nin mazlum halkları da, bugün İran'dan kendilerine karşı yükselen bu çağrıları öyle değerlendireceklerdir.

Bunu nasıl anlamazlar?

('Şah'ın İran'dan 2. kez kaçması'ndan söz ettik biraz önce... Bundan maksat, Musaddık Hareketi karşısında, 1953'de İran'dan hanımı Süreyya ile birlikte kaçmasına ve amma, Amerika'nın resmen açıkladığı üzere, General Zâhidî'ye sadece 200 bin dolar vererek yaptırdıkları darbe ile Musaddık'ı başbakanlıktan indirmeleri ve o kaçıştan 45 gün sonra, Şah'ın İran'a geri dönmesine işarettir.)

Şimdi, Beşşar Esed de, umutlanıp, 'Kaçmadım, geri dönmek için geri çekildim, mücadele edeceğim...' diyormuş...

Böyle bir durum olacak olsa, o zaman, İran bundan şeref mi duyacaktır; bunun hesabını yapsınlar...

Evet, Suriye'de kendileri açısından beklemedikleri bir 'acı son'la karşılaşıverdiler; bu yüzden o hırçın çağrıları... 'En üst yetkili lider'den sonra, Dışişleri Bakanı Abbas Erakçi'nin de, 'Göreceksiniz, Suriye'de çok büyük hadiseler olacak...' demesi, o hayallerinin 'tuzu-biberi' oluyor.

Ve esasen, Suriye'de rejimin çöküşünün hemen ardından, Amerikan Dışbakanlığı'nın Ortadoğu Masası danışmanlarından (İran asıllı) Miss. Şirin Hunter da, 'Bu çöküşün İran aleyhinde olacağı'nın telkinini yapıyor ve alarm sinyali veriyordu; İran medyasında yayınlanan röportajında... Halbuki o medya, ahife veya ekranlarını bu hanıma açmazlardı, on yıllar boyunca...

*

Geçen hafta, Rusya lideri Putin, Suriye'deki gelişmeler karşısında, '12 bin kişilik bir güç, Halep ve diğer şehirleri 1-2 günde alıp Şam'a yöneldiklerinde, 30 bin kişilik bir ordu tarafından önlenemeyip, o güçlerin n kaçması ve Şam'ın da düşmesi'nden şaşkınlığını anlatırken, 'Biz o gelişmeler karşısında güçlerimizi Suriye'den çekmiştik ve İran da Suriye'deki 4 bin kişilik askerî birliğini de çıkarmamızı istediğinden, onları da çıkardık.' diyordu.

Bu vesileyle bir daha hatırlayalım ki, İran Meclisi'nin eski başkanı ve 'en üst lider'in Dışişleri konusundaki başdanışmanı Ali Laricani, henüz iki hafta önce, 'Biz tıpkı Amerika ve Türkiye gibi Suriye'yi işgal etmedik... Sadece 'askerî danışmanlar' gönderdik...' diyordu; Rusya'nın Fırat'ın batısını işgal ettiğinden hiç söz etmeden.. Ama o günlerde, İran Meclisi'nden bir milletvekili, 'Biz Suriye'de 13 sene zarfında 6 bin kurban verdik. Milyarlarca dolar harcadık. Ve hepsi boşa gitti.' mahiyetinde sözler söylüyordu.

'6 bin asker orada can verdiyse, onlar da hep 'askerî danışman /müsteşar-ı nizami' miydi? Ve dahası, Putin'in, 'İran'ın 'Suriye'den, İran'ın isteği üzerine, onların 4 bin askerini de biz çıkardık' dediğine göre, bu 'askeri danışman'lar binlerce miydi?

Üstelik de, 'askerî danışman' denilen o binlerce asker de, Hz. Peygamber(S)'in torunu ve Hz. Hüseyin'in kız kardeşi Hz. Zeyneb'in Şam'daki türbesi için kullanılan 'harem için' diye, 'müdafaan-ı harem' (Harem'in savunucuları) niyetiyle gönderiliyorlardı Suriye'ye... Bilmeyenler zanneder ki, Hz. Zeyneb Türbesi'ne saldırı yapılacaktır.

Halbuki, 'Hz. Zeyneb'in Türbesi' bütün Müslümanların ortak mekânlarındandı ve 1300 yıldır Müslümanlardan kimse ona zarar vermemişti.

Bunlar küçük şeyler, elbette... Ama İslam Milleti'nin birliği zedelemek istendiğinde, hangi küçük noktalardan istifade edildiğini düşünmek bile acıdır.

*

Suriye'yle ortak sınırınız olmadığı halde ve Rusya 4-5 bin kilometre; ve Amerika 10 bin km. uzaktan geliyor, İsrail rejimi de Suriye'nin her tarafında istediği saldırıyı yaparken ses çıkarılamazken; Ali Laricanî'nin, Türkiye'nin Suriye'yi işgal ettiğinden söz edebilmesini nasıl okumalı?

'Türkiye, BM ve uluslararası hukuk kuralları gereğince, kendi sınır boylarında PKK terör örgütünün kendine yönelik saldırılarına askerî operasyonlar yapma hakkı varken, bu hakkını kullanmayıp, temaşacı mı kalmalıydı?'

*

Keza, Beşşar Esed, Suriye'deki, hele de şu on 13 yıllık buhran boyunca, sadece Türkiye'nin sınır şeridindeki askerlerini kast ederek, 'Suriye toprağından çekmesi'ni isterken, bir kez bile Amerika, Rusya ve İran'ın askerlerini Suriye'den çekmesini de istemiş miydi?

*

Evet, İran'dan yükselen bu aykırı sesler, üzüntü vericidir, ama konunun bir başka tarafı daha var. Yani İran'daki yetkililer, Suriye'de karşılaştıkları durumu, kendi yenilgileri gibi görüyorlar ve bu onucu halk'a izah etmeye çalışıyorlar. Çünkü Suriye'de kaybettiler, ama yükselen o aykırı sesler, gerçekte İran halkının büyük kitlelerinin kaybı değil.

O halde, bu sonucu İran halkının tamamına teşmil etmemek gerek. Hatta bazılarının da gerçekleri anlamaya, düşünmeye ve ayakları yere değmeye başladığı düşünülebilir. Nitekim, Tahran'da yayınlanan Keyhan gazetesinde, 27 Aralık günü, 'Biz Esed rejimini 13 yıl ayakta tuttuk, o kadar emek sarfettik, o ise bize 1 haftada arkasını döndü...' başlıklı bir yoruma yer vermişti.

Bu daha başlangıç...

28 Aralık günü de, İnkılap Muhafızları Ordusu'nun yarı-resmi sözcüsü sayılan bir internet sitesinde, Suriye'deki halk kitlelerini etnik, dinî ve mezhebi durum ve farklılıklarına dair yazılan uzuuun bir yorumda Suriye'nin gerçek yüzü gözler önüne sergileniyor ve kitleler o zaman anlıyordu ki, Suriye'deki 12 İmam veya Caferi mezhebine bağlı şiîler, halkın yüzde 1 kadarıydı... Ehl-i Sünnet Müslümanları ise, yüzde 74 olarak gösteriliyor ve geride kalanların ise, yüzde 15 kadarının Esed Hanedanının da mensup olduğu Nusayrîler, dürziler, aleviler oldukları ve bunların Müslüman olmadıkları; yüzde 10 kadarının da Hristiyanlar olduğu yazılıyordu. Çok sayıda okuyucu yorumları,

bu ilginç sosyal yapıdan yeni haberdar oluyorlar ve hayretlerini dile getiriyorlardı.

*

Bu konuda söylenecek daha çok söz var. Evet, diyelim ki, İran, Suriye'de yenilgi aldığının acısıyla tepkiler veriyorsa; tavsiyemiz, sadece Suriye'de tattıkları yenilginin değil, -hele de Suriye konusundaki siyasetlerinden dolayı- dünya Müslümanlarının büyük kesimleri karşısında yitirdikleri itibarlarını düşünmeleri ve bunu telâfi etmenin yollarını aramalarıdır.

.
.

Bugün 545 ziyaretçi (812 klik) kişi burdaydı!

Bu web sitesi ücretsiz olarak Bedava-Sitem.com ile oluşturulmuştur. Siz de kendi web sitenizi kurmak ister misiniz?

Ücretsiz kaydol