ehlisunnnetde - MT-A OSMAN DAĞLI

ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

ehlisunnnetde

Nüfus planlamasının ardındaki nüfuz planı... 27 Eylül 2025, Cumartesi 15:16 A+ A- "Evleniniz, çoğalınız, çünkü ben kıyamet gününde sizin çokluğunuzla iftihar edeceğim." Hadis-i şerif, Kaynak; (Beyhaki VII/81) İslâm âleminin nüfusunun 2 milyara dayanması, Vatikanı ve siyonistleri endişeye düşürmüştür. Sömürgeleştirdikleri memleketlerde yaptıkları zulüm ve katliamlar bir türlü istedikleri sonucu vermeyince işbirlikçileriyle kafa kafaya vererek Müslüman memleketlerde aile planlaması adı altında büyük bir fitne ateşi yaktılar. Kendileri, başta orta doğu olmak üzere dünyanın muhtelif yerlerinde insan çiftlikleri kurarak nüfuslarını çoğaltmaya çalışırken evlilik yaşını yükseltme ve LGBT'yi yayma gibi sosyal politikalarla öteki gördükleri Müslümanların nüfus artışını durdurmaya çalışmışlardır. Ülkemizde de resmi gazetede 10/4/1965 tarih ve 557 sayılı nüfus planlama yasası olarak yürürlüğe giren kanunla uygulama resmen başlamıştır. Fakat 2000'li yıllara kadar nüfus artışında ciddi düşüş sağlanamamıştır. Şehir hayatının 90'lı yıllarda apartman yaşantısına dönüşmesiyle konutlarda ve sosyalleşme alanlarında ciddi bir daralma gözlenmiştir. Büyük aileden çekirdek aileye geçiş bireyselleşmeyi hızlandırmış, bu da Müslüman toplum arasında sekülerleşmeyi yaygınlaştırmıştır. 1995 ve 2001 krizi birçok işletmenin iflasına yol açtığı gibi, sayısı binlerle ifade edilen ailelerin de dağılmasına sebep olmuştur. Bu durum 2003'ten sonra düzelme gösterse de, 2008 küresel krizinin etkileriyle tekrar menfi yönde hareket etmeye başlamıştır. Yaşanan darbe girişimleri ve pandemi ekonomiyi daha da güç bir duruma sokmuş, enflasyonun ve faizin yükselerek konut ve gıda sıkıntısının artmasına yol açmıştır. Yukarıda zikredilen tarihi vetire Müslüman toplumda çocuk sahibi olma arzusunu kısıtlamış ve bütün dini siyasi yönlendirmelere rağmen, çok çocuk edinme nisbeti oldukça düşmüştür. Avrupa Birliği fonlarıyla desteklenen bazı kurum ve kuruluşlar, kadına şiddetle mücadele adı altında Müslüman ailelerin dağılarak aile üyelerinin birbirlerine düşman olmalarına zemin hazırlamaktadırlar. Boşanma oranlarının yükselme temayülünde olması yeni evli çiftlerin çocuk sahibi olmayı geciktirmelerine sebebiyet vermektedir. Yine boşanmak zorunda kalan kişilerin çalışmak zorunda kalması, çocukların bakım problemini gündeme getirdiği için az sayıda evlat edinme eğilimine yol açmaktadır. Fakat çok çocuklu olmak, zannedildiği gibi sosyoekonomik ve kültürel açıdan zor bir durum değildir. Aksine orta ve uzun vadede sosyal dayanışma ve bütünleşmeyi tesis ettiği için son derece faydalı bir tercihtir. Örneğin, tek evlat olan çocuk ebeveynden her talebini yerine getirmesini mutlak olarak bekler. İki ve üç kardeş olan çocuklarda bu beklenti % 25 oranında, dört çocukta da %50 oranında azalır. Beş çocuk ve üzerindeyse makul seviyeye çıkar. Yedi çocuğun beklentilerininse çok düşük seviyede olduğu tespit edilmiş olup, bu durumun miras paylaşımında da tartışmaları oldukça azalttığı görülmüştür. Kişisel tecrübelerimizde ve yaptığımız avam araştırmasında evlatların ebeveyne sevgi-saygı-minnet duygularının çocuk sayısı arttıkça müspet yönde yükseldiği görülmektedir. Fakat ulusal ve sosyal medyadan yapılan kara propaganda, bu gerçeği gizlemeyi hedeflemektedir. Esasen çok çocuk sahibi olmak başta Peygamberimiz "sallallahü aleyhi ve sellem" olmak üzere birçok peygamberin sünnetidir. Onların murad-ı ilahiyye ve fıtratı, muvafık olanı bizden daha iyi anlayacakları mutlak bir hakikattir. Yapılması gereken, dinimizin nitelikli nüfus artışını tavsiye ettiğini her fırsatta dile getirerek buna niyet eden kişileri desteklemek, ayrıca kara propagandaların çürük zeminlerini ortaya koyarak doğru bilgilendirme yapılmasını sağlamaktır. Sonuç olarak, nüfus planlamasının gerçek niyeti izah edilip, İslam'ın bu duruma bakışı net olarak ortaya konulursa, gerekli teşvik ve destekleme de yapılmak kaydıyla başta memleketimiz olmak üzere İslam ülkelerinde nitelikli nüfus artışı sağlanması hiç de zor değildir. Aksi takdirde, siyonistlerin tuzağının sonuç vermesi yakındır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/nufus-planlamasinin-ardindaki-nufuz-plani-51

.Duyarlılık ve Komşu Hakkı 03 Ekim 2025, Cuma 10:19 A+ A- Aziz Müslümanlar, âlemi, rabbimizin varlığının alâmetleri olarak gören bir bakış açısı, hak ve hakikati daima üstün tutacaktır. Yüce Rabbimiz “celle celaluhu” Kur'ân-ı kerim'in birçok ayeti kerimesinde ayetlerinin yeryüzünde de müşahedesinin kemâlât yolunda atılan büyük adım olduğunu işaret buyurmaktadır. Nitekim Ali-İmran süresinde yüce Rabbimiz “celle celaluhu” "O kâmil müminler Allahü teâlâyı oturarak, ayakta ve bir yanlarına yaslanmış şekilde zikrederler. Yerlerin ve göklerin yaratılışı üzerine düşünerek "Ey Rabbimiz Sen her şeyi hikmetle yarattın ve hiçbir şeyi boş yere yaratmazsın” diyerek niyazda bulunmaktadır. Bülbüllerin ötüşünde senin aşkın var Allah’ım, şafakların söküşünde senin aşkın var Allah’ım, tomurcuklu sümbüllerde, yeni açmış şu güllerde, matem dolu gönüllerde senin aşkın var Allah’ım… Kıymetli müminler, çevrenizdeki bitki ve hayvanlara olan duyarlılığımızın daha fazlasını, ilâhi kaderin bir tecellisi olarak komşumuz olan kişilere yöneltmemiz elzemdir. Onların maddi ve manevi rahatlığı dolaylı yönden bizim de huzur ve emniyetimize vesile olmaktadır. Yakınındaki insanların gayrimeşru bir hayat sürmesi ya da türlü sıkıntılar içinde ayakta durmaya çalışması, komşularını hem manen üzüntüye gark edecek, hem de sürekli tedbirler alarak sıkıntılı bir hayat sürmeye mecbur bırakacaktır. Huzur, mutluluk ve refah ferdi olarak elde edilebilecek duygular değildir. Nitekim Yüce Kitabımızda Bakara süresinde “Ey iman edenler hep birlikte selamet üzere olun” buyrulmaktadır. Değerli Kardeşlerim, kalabalıklar içinde yalnızlaştırılan günümüz insanı, çözümü kendine yabancılaşmakta aramaktadır. Halbuki kurtuluş Allahü teâlâya kul olmaktadır. Tam bir samimiyetle Yüce Yaratıcıya yönelen, “Benim hayatım da ölümüm de Senin yoluna feda olsun duygularıyla rızasını kazanmak için takdirine boyun büken ve kulluğunu tam manada fark ederek benliğinden geçen kul, gerçek manada huzura kavuşup mutmain olacaktır. Ancak faziletli bir insan olmanın şu erdemleri kazanmaktan geçtiğini de unutmayalım; 1- Eksikliğinin farkına varıp kemal yolunda ilerlemeye çalışmak. 2- Çevresine son derece cömert davranıp fedâkarlık yapmak. 3- Cesaret ve adaleti kendinde mezcetmek. 4- Şefkat ve merhameti hayata nakşetmek. 5- Daima orta yol üzere ve tutarlı bir hayat sürmek. Değerli kardeşlerim, Anadolu’nun babası Yunus Emre ne güzel söylemiş; “Ben gelmedim kavga için, Benim işim sevgi için, Dostun evi gönüllerdir, Gönüller yapmaya geldim.” Allah “celle celaluhu” sevdiklerimizle beraber, mutlu, huzurlu, sağlıklı ve emniyetli ömür sürmeyi nasip eylesin… Etrafımıza karşı sorumluluklarımızı daima hatırlayarak ömür sürmeyi bizlere lütfetsin

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/duyarlilik-ve-komsu-hakki-62

.Meslek Seçimi 10 Ekim 2025, Cuma 00:16 A+ A- Sosyal değişimin hayatın her alanında kendisini hissettirdiği yüzyılımızda meslek tercihi son derece önem arz etmektedir. Maalesef meslek liselerinin ve çıraklık müessesesinin itibarsızlaştırılması, memleketimizdeki sanayi ve ticareti olumsuz yönde etkilemektedir. Tek bir atölyenin bile bulunmadığı Anadolu şehirlerinde mühendislik, nüfusun yüzde birinin bile çiftçilikte uğraşmadığı büyük şehirlerde ziraat fakülteleri kurulmaktadır. Günümüzde de yazılım ve e-ticaret gibi bazı alanlar gereğinden fazla köpürtülerek yeni işsizler ordusu için adaylar hazırlanmaktadır. Bu konunun daha iyi anlaşılması için şu örneğin verilmesi yerinde olacaktır; Patatesin para ettiği yıllarda hasbelkader patates ekmiş olan kişiler ciddi kazançlar elde ederler. Bazı çiftçiler de onların bu durumuna heves ederek hiç araştırmadan ertesi sene patates ekerler. Ertesi yıl hasat zamanı aşırı ekimden dolayı patates fiyatları oldukça aşağı düşer. Öyle ki birçok çiftçi iflas eder. Aynı şekilde bazı aileler de işletme -hukuk ve mühendislik eğitiminin 2000’li yılların başlarında hem iktisadi hem de sosyal olarak itibarlı olması nedeniyle evlatlarını bu bölümlere yönlendirmişlerdir. Fakat aşırı yöneliş ve mezun çokluğu, bu gençlerin yüksek öğrenim aldıktan sonra hayallerine kavuşmalarını zorlaştırmıştır. Öyle ki günümüzde birçok mühendis- hukukçu ve iktisatçı, asgari ücretin biraz üstünde bir maaşla çalışmaktadır. Halbuki, başta devlet planlama teşkilatı olmak üzere konuyla ilgili kurumlar gerekli yönlendirmeleri yapmış olsalardı, hem birçok alandaki eleman eksikliğimiz zuhur etmez, hem de bu kadar gereksiz mezun verilerek gençlerimiz zor duruma düşürülmezdi. Günümüzde de maalesef aynı hatalı davranış devam ettirile gelmektedir. Bu konudaki en büyük görev 2011 yılında kapatılan Devlet Planlama Teşkilatının vazifelerini uhdesine almış olan Sanayi ve Teknoloji Bakanlığına düşmektedir. Devlet kurum ve kuruluşlarıyla irtibata geçilip ihtiyaç fazlası ve lüzumlu meslek kolları tespit edilip 50 yıllık bir eğitim ve istihdam politikası yapılmalıdır. Gerekirse ihtiyaç duyulan iş kolları erken emeklilik ve dolgun ücretle özendirilmelidir. Sanal gerçeklik ve yapay zekanın gün geçtikçe bütün iş kollarına sirayet etmesi gelecekte nasıl bir meslek tercihi yapılması gerektiği konusunu gündeme getirmektedir. Kanaatimizce teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, sanat ve edebiyat zevkine erişemeyecek, fikir üretemeyecektir. Çünkü bunlar ancak insanlık mayasıyla kazanılabilecek hususiyetlerdir. Bu yüzden tavsiyemiz, tasarım, modifikasyon vb. kabiliyetleri elde edip gerektiğinde çalışacakları alanda kullanabilecekleri bir seviyeye çıkmak için çabalamalardır. Bunun elde edilebilmesi için, teknik bilginin yanı sıra yukarıda zikrettiğimiz edebiyat sanat ve fikir birikimine sahip olmak kaçınılmazdır. Sonuç olarak; meslek seçimi yapılırken helal ve tayyip kazanma esas alındıktan sonra isabetli tercihlerin yapılması elzemdir. Bunun için de feraset ve basiret sahipleriyle istişare yapılması elzemdir. Aksi takdirde yaklaşık 20 yıllık bir eğitim süreci verimsiz bir iş hayatına dönüşecektir. Bu da hem bireysel hem de toplumsal olarak bizlerin yıpranmasına sebebiyet verecektir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/meslek-secimi-78

.İslam Münevveri 17 Ekim 2025, Cuma 00:10 A+ A- 18. yüzyılın sonlarından itibaren başta batıda olmak üzere dünyada ideolojiler tesirlerini göstermeye başlamıştır. Öyle ki birçok sosyal kırılmaya yol açar hale gelmişlerdir. Fransız ihtilali, sanayi devrimi ve imparatorlukların dağılması bunlar arasında zikredilebilir. Hristiyan skolastik düşüncesinin baskısı altındaki Yahudiler bu tazyiki düşürmek için başta Hristiyanlık olmak üzere dinleri itibarsızlaştırıp ideolojileri ön plana çıkarmayı hedeflemişlerdir. İdeolojilerin kurucu babalarının birçoğu Yahudi asıllı olup aynı zamanda dinsizliği benimsemişlerdir. Roma Germen İmparatorluğu, Rus Çarlığı, Osmanlı ve Babürlü Devletlerinin dağılmasından sonra milli devletler kurularak beraberliğin motivasyonu din ve kültürden millet bilincine dönüştürülmüştür. Bu durum devletlerin üzerinde ideolojilerin etkisini daha da tesirli kılmıştır. Öyle ki, din anlayışları bile yerelleştirilerek milli kültürün hegemonyası altına alınmaya çalışılmıştır. Mısır, Pakistan, İran ve Türkiye başta olmak üzere Müslümanların yaşadığı birçok devlette, İslam birliğini hedefleyen kurum, kuruluş, organizasyon ve gruplar ortaya çıkmışsa da onlar bile yerelleşmekten kurtulamamışlardır. Kapitalizm, sosyalizm ve sekülerizme kendilerini bilir bilmez maruz kalan birey ve toplumlar, maalesef İslam ya da Hristiyanlık adına bu ideolojilerin değer yargılarını farkında olarak ya da olmayarak savunur hale gelmişlerdir. Bu durumu fark eden bazı kişiler, inançlarını mezkur ideolojilerin gölgesinde bırakmamak için birçok eser kaleme almışlardır. Maalesef bunların birçoğu bütün iyi niyete rağmen tam olarak İslam mefkuresini yansıtamamış, dolaylı olsa da hakim ideolojilerin kokuları üzerlerine sinmiştir. Necip Fazıl gibi az sayıda fikir adamı İslam’ı arı duru bir şekilde sunabilmiş, birçokları jargon meselesini bile henüz çözememiştir. Kullanılan terimler, dinlenilen marşlar ve atıf yapılan fikir adamları, GDO’lu mefkureleri ayırt etmemiz için önemli birer ipucudur. İddialı sloganlarla büyük hedefler göstererek özellikle gençlerin enerjilerini yönlendirmeye yönelik faaliyetlerde bulunan bu kişi ve gruplar, adeta farkında olmadan dini din ile yıkmanın birer misalini teşkil etmektedirler. İslam’ın va’z ettiği faziletlerin birini ya da birkaçını ön plana çıkarıp, diğerlerini önemsizmiş gibi gösteren, ya da bid’at olmakla yaftalayan bu kişi ve gruplar, on beş asırlık birikimimizi adeta kadük hale getirmektedirler. Öyleyse, “Gerçek İslam münevverinde bulunması gereken vasıflar nelerdir” sorusuna şöyle cevap verilebilir: Ehli sünnet vel cemaat itikadına sahip olup her türlü bid’at ve hurafeden uzak durmalıdır. Küfre ve kafirlere karşı son derece vakur ve tavizsiz, Müslümanlara karşı son derece tevazu ve müsamaha sahibi olmalıdır. İslami ilimleri kifayet miktarı tahsil etmeli, ilmi içselleştirerek irfana çevirmeyi bilmelidir. İslam’ı bildiği gibi karşıt düşüncelerden de haberdar olmalı ve onların zehirli fikirlerine panzehir üretecek tecrübe ve kabiliyet sahibi olmalıdır. Bir ağacın kökü gibi İslam an’analerine sımsıkı bağlı olmalı, bir taraftan da bütün insanlığın ürettiği faydalı her şeyi İslam’ın yitiği kabul edip almalıdır. İslam büyüklerinin görüşlerini altın bilip, kendi fikirlerini onun muhafazası konumunda karton bir kap gibi görmelidir. Başta gençler olmak üzere toplumun kılcal damarlarına kadar konuşma ve yazılarıyla nüfuz etmeli, başka fikir ve ideolojilere asla ihtiyaç ve yer bırakmamalıdır. Yukarıda ki vasıflara sahip olan kişi, Peygamber efendimizin “sallallahü aleyhi ve sellem”, “kardeşim” diyerek bağrına bastığı İslam’ın has evladı ve münevveridir. Çeyrek münevver müsveddelerine İslam’ın tahammülü yoktur ve musilaj gibi dalgalarla sahile atılmaya mahkumdur. Muhammed, Allah'ın Resulüdür. Onunla beraber olanlar, inkarcılara karşı çetin, birbirlerine karşı da merhametlidirler. Onların, rüku ve secde halinde, Allah'tan lütuf ve hoşnutluk istediklerini görürsün. Onların secde eseri olan alametleri yüzlerindedir. İşte bu, onların Tevrat'ta ve İncil'de anlatılan durumlarıdır: Onlar filizini çıkarmış, onu kuvvetlendirmiş, kalınlaşmış, gövdesi üzerine dikilmiş, ziraatçıların hoşuna giden bir ekin gibidirler. Allah, kendileri sebebiyle inkarcıları öfkelendirmek için onları böyle sağlam ve dirençli kılar. Allah, içlerinden iman edip salih amel işleyenlere bir bağışlama ve büyük bir mükafat vaad etmiştir.[1] Ey Peygamber! Kafirlere ve münafıklara karşı cihad et, onlara karşı sert davran. Onların varacağı yer cehennemdir. Ne kötü varılacak yerdir orası! [2] Allah'ın rahmeti sayesinde sen onlara karşı yumuşak davrandın. Eğer kaba, katı yürekli olsaydın, onlar senin etrafından dağılıp giderlerdi. Artık sen onları affet. Onlar için Allah'tan bağışlama dile. İş konusunda onlarla müşavere et. Bir kere de karar verip azmettin mi, artık Allah'a tevekkül et, (ona dayanıp güven). Şüphesiz Allah, tevekkül edenleri sever.[3] --------------------------- [1] Fetih Suresi 29. ayet [2] Tahrim Suresi 9.ayet [3] Ali İmran Suresi 159. ayet

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/islam-munevveri-93

.İdeal Bir Genç Nasıl Yetiştirilir? 24 Ekim 2025, Cuma 00:19 A+ A- “Bunun üzerine Rabbi O’nu (Meryem’i) güzel bir şekilde kabul buyurdu ve onu güzel bir şekilde yetiştirdi. Zekeriya’yı “aleyhisselam” da onun bakımıyla görevlendirdi.” (Âl-i İmrân, 3/37) Hz. Peygamberin “sallallahü aleyhi ve sellem” davetine ilk icabet eden müminlerin çoğu genç yaştaydılar. İslâm davasını günümüze kadar koruyuр kollayanların da kahir ekseriyeti gençtir. Nasıl ki durgun sular, akarsuların taşıdığı taze sularla canlılık kazanıyorsa, toplum da gençlerle dinamizm kazanır. Genç birey üzüm suyu gibidir. Sirke yapılmaya da şarap yapılmaya da müsaittir. Geleceğini düşünen toplumlar gençlerin hayata doğru hazırlanması için en isabetli kararları almak zorundadırlar. Ailenin etkisinin gün geçtikçe azaldığı ve eğitimin yüzeyselleştiği günümüzde maalesef bu iki önemli kurumun yerini kötü çevre ve sosyal medya almaktadır. Birçok aile küçük yaşta çocukları sakinleştirmek için sosyal medyanın kucağına evlatlarını bizzat kendileri atmaktadır. Mahdut sayıda yapılan aile toplantılarında sohbetin yerini sosyal medya paylaşımları almış, eğitim kurumlarınca verilen ödevler yapay zekâya yaptırılıp mütalaa, müzakere gibi mefhumlar adeta unutulmuştur. Gençler alacakları eğitimin tercihini aileleri ve öğretmenleriyle yapacakları istişare ile değil, yapay zekâ destekli tercih uygulamalarıyla yapar hale gelmiştir. Gençler, başta meslek ve eş seçimini sosyal platformlara bırakmaya başlamış, sosyalleşmeleşme becerileri gün geçtikçe azalmaya başlamıştır. Kendine yabancılaşan gençlik, başarıyı kumar ve şans içerikli faaliyetlerde ararken, birçoğu uğradıkları başarısızlığın etkisiyle içki, uyuşturucu ve intihara sürüklenmektedir. Diğer bir kısımsa bozuk ideolojilerin ve terör örgütlerinin ağına düşüp marjinalleşmektedir. Gençlerin terbiyesine henüz eş seçimi yapılırken başlanmalıdır. Yani iyi bir evlat yetiştirmek istiyorsa ilk işi iyi bir eş seçimidir. İbn-i Abdi’l-Berr'in rivayetine göre bir gün Hz. Ömer’e “radıyallahü anh” yaşlı bir adam gelerek oğlundan şikayetçi olur. Hz. Ömer “radıyallahü anh” adamın oğlunu çağırarak, ona baba hakkından bahsederek nasihatte bulunur. Nasihati dinleyen genç, "Ey Müminlerin Emiri, işittim ve itaat ettim. Ancak sana sorum olacak. Evladın da baba üzerinde hakkı yok mudur?" Der. Hz. Ömer “radıyallahü anh” "Tabii ki var. Bunlar iyi evladı için iyi bir anne seçmek, güzel bir isim vermek ve onu güzel bir ahlakla yetiştirmektir.” Buyurur. Bunun üzerine genç, "Babam bana karşı bu vazifelerinin hiçbirini yerine getirmedi. Benim için Mecusi bir cariyeyi anne olarak seçti, bana Ju’al (gübre böceği) ismini verdi ve herhangi bir eğitim vermeyip, koyunların başına çoban yaptı." Der. Hz. Ömer “radıyallahü anh” gencin bu sözleri üzerine adama dönerek: “Oğlum bana zulmediyor diyorsun ama önce sen ona zulmetmişsin.” Der. Bu rivayetten de anlaşılacağı üzere, sadece gençliğin mevcut durumundan şikâyet edip kendi sorumluluklarımızı unutmak adil bir tutum değildir. Henüz bebekken çocuklarımıza Allah’ın “celle celaluhu” ismiyle süslenen ninniler yerine Disney'in çizgi filmlerini izleten, henüz yürümeye yeni başlamışken kreşlere teslim eden, yaz Kur'an kurslarına değil de spor kamplarına gönderen, İslâm dinini öğreten kurumlara değil de Fransız, İtalyan, Amerikan misyoner okullarına çocuklarımızı kaydettirmek için yarışan, İslâm’ın dili Arapçayı değil de, İslâm dünyasını sömüren İngiliz, Fransız kafirlerinin dilini öğretmek için daha bebeklikten itibaren avuç avuç para saçan bizim toplumumuz değil mi? Bunca menfiliği yükledikten sonra onlardan nasıl müspet bir sonuç bekleriz! Gerçekten de hayrete şayandır. Yirmi yılı aşan kişisel tecrübemin ve kıymetli, cefakâr büyüklerimin birikiminin bir sonucu olarak örnek bir Müslüman gencin yetiştirilmesi için yapılması gerekenleri şöylece sıralayabiliriz: 1) İlmî, irfanî, ahlâkî ve meslekî açıdan kendini geliştirmek. 2) Haseben ve neseben iyi bir hanım seçmek. 3) Çocuğunun yetişeceği dindar çevrede ikamet etmek. 4) Daha anne karnındayken onun ruhunu Kur’an ve zikirle beslemek. 5) Çocuğa mutlu bir aile ortamı sunmak. 6) Dini yaşamak konusunda çocuğa örnek olmak. 7) Başta camiler ve din büyükleri olmak üzere dinî sembolleri tanıtıp sevdirmek.

Çocuğa kişilik kazandıracak güzel bir isim koymak. 9) Helal-haram şuuru verip Hz. Peygamber’i “sallallahü aleyhi ve sellem” ve ashabını “radıyallahü anhüm” tanıtıp sevdirmek. 10) Dostunu düşmanını tanıtıp dinî ve millî şuur vermek. 11) Farz ibadetlere ve sosyal duyarlılık projelerine teşvik ederek alıştırmak. 12) İyi arkadaş edinme ve sosyal ilişki kurma becerilerini arttırmak. 13) Helal ve temiz rızık kazanacağı bir meslek öğrenmesini sağlamak. 14) Helal süt emmiş, haseben ve neseben düzgün bir eş bulup evlendirmek. Sonuç olarak gençlerin içinde bulunduğu ortamı iyice gözlemleyip İslâmî bir bakış açısıyla yönlendirme yapmak bütün ana babaların vazifesi olup, bu konuda Allah “celle celaluhu” ve kulları karşısında sorumludurlar. Kur’an-ı Kerim’den Lokmân Hekim’in Oğluna Nasihatleri “Yavrucuğum! Allah’a ortak koşma! Doğrusu şirk, büyük bir zulümdür (karanlıktır).” (Lokmân, 31/13) “Yavrucuğum! Yaptığın iş (iyilik veya kötülük), bir hardal tanesi ağırlığında bile olsa ve bu, bir kayanın içinde veya göklerde yahut yerin derinliklerinde bulunsa, yine de Allâh onu (senin karşına) getirir. Doğrusu Allâh, en ince işleri görüp bilmektedir ve her şeyden haberdardır.” (Lokmân, 31/16) “Yavrucuğum! Namazını dosdoğru kıl! İyiliği emret, kötülükten vazgeçirmeye çalış! Başına gelenlere sabret! Doğrusu bunlar, azmedilmesi icap eden, (büyük bir azim ve kararlılık gerektiren) işlerdir.” (Lokmân, 31/17) “Küçümseyerek insanlardan yüz çevirme ve yeryüzünde böbürlenerek yürüme! Zira Allâh, kendini beğenmiş, övünüp duran kimseleri asla sevmez!” (Lokmân, 31/18) “Yürüyüşünde mutedil ol! (Ne çok hızlı ne de yavaş yürü! Sükûnet ve vakarını muhafaza et!) Sesini alçalt! (Bağırıp çağırarak konuşma!) Unutma ki seslerin en çirkini merkep sesidir.” (Lokmân, 19)

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/ideal-bir-genc-nasil-yetistirilir-107

.ÖNCE MEÂL Mİ YOKSA İLMİHAL Mİ? 31 Ekim 2025, Cuma 00:15 A+ A- “Elif Lâm Mîm. Bu, kendisinde şüphe olmayan kitaptır. Allah’a karşı gelmekten sakınanlar için yol göstericidir.” (Bakara, 2/12) “Biz Kur’an’ı mü’minlere şifa ve rahmet olarak indiriyoruz. O, zâlimlerin ise ancak ziyânını artırır.” (İsrâ, 17/82) Kur’an'ın mana ve mefhum bakımından tercümesine meâl denir. Ne Asr-ı Saâdette ne de daha sonraki dönemlerde İslâm’a ilk giren ya da temel dini bilgiler öğrenen kişiler, eğitime doğrudan Kur’an talimi ve tefsiri ile başlamamışlardır. Daha ziyade inanılması gereken esaslar, kaçınılması gereken fiiller ve yerine getirilmesi gereken ibadetleri öğrenerek başlamışlardır. Hz. Peygamber’in “sallallahü aleyhi ve sellem” huzuruna gelip yeni Müslüman olan kişiler, neye inanmaları gerektiği ve nelerle mükellef oldukları konusunda sual ettiklerinde, genel olarak Cibril hadisinde bildirilen hakikatler kendilerine talim edilmiştir. Hz. Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” özellikle Yahudi ve Hristiyan din adamlarının sorduğu suallere, daha ziyade Kur'an ayetleri üzerinden cevap vermiştir. Yukarıdaki uygulamalardan sünnete mutabık olan tavrın muhatap kitleye göre değiştiği görülmektedir. Maalesef İslamiyet’i yeni tanıyan ya da dinî yaşantıyla yeni buluşan birçok kişi gerekli altyapısı olmadan iyi niyetle meâl okumaya başlamaktadır. Kısmen Kur’an'ın mesajını kavrasa da bilgi eksikliğine dayalı zihin bulanıklığı yaşanabilmektedir. Halbuki İslâm’ın temel prensipleri iyice öğrenilip içselleştirildikten ve ayaklı Kur’an olan Hz. Peygamber’in “sallallahü aleyhi ve sellem” hayatı iyice özümsendikten sonra bir hoca gözetiminde yapılacak tefsir çalışmaları, Kur’an'ın mesajının anlaşılması açısından daha isabetli olacaktır. Kur’an-ı Kerim muhakkak herkes için bir hidayet rehberidir. Ancak öğüt verici olarak herkesi muhatap alsa da bir şeriat kitabı olarak Hz. Peygamber’i “sallallahü aleyhi ve sellem” ve onun varisi olan alimleri muhatap alır. Kur’an’ın nasihini, mensuhunu, mutlakını, mukayyetini, âmm'ını, hâss'ını, muhkemini, müteşabihini (bkz. DİA) bilmeden, ayetlerin indiriliş sebeplerine muttali olmadan kendince yorum yapmak caiz değildir. Esasen bu tutum, kişinin kendi fikirlerini Kur'an’a söyletme çabasından başka bir şey değildir. Düne kadar meâlden başka bir şey okumayın diyen bir akademisyen(!) kendi hevasıyla yazdığı 30 ciltlik tefsirin muhakkak okunulması gerektiğini, yoksa Kur’an’ın gereğince anlaşılamayacağını söylemeye başlamıştır. (:D) Diğer bir zavallı ise 21 ciltlik tefsirinin tamamen özgün(!) olduğunu, alıntılardan kaçındığını(!) söylemesi üzerine, moderatör: "Hocam bunları hep kafadan mı attın?" (:D) Diye karşılık verince ne diyeceğini bilemeyerek afallamıştır. (:D) Kendisini Kur’ancı olarak tanıtan bu kişilerin onlarca kitap yazması aslında kendi davalarının batıl olduğunu göstermesi açısından kâfidir. Bu kişilerin asıl niyeti sünneti ve ehl-i sünnet ulemasının içtihatlarını itibarsız hale getirerek devre dışı bırakmak ve diledikleri şekilde Kur’an'ı yorumlamaktır. Bunların çoğunun daha sonra Kur'an’ın Allah’tan “celle celaluhu” indirildiği ve değişmeden günümüze kadar muhafaza edildiği konusunda da şüpheleri olduğu zaman içerisinde ortaya çıkmaktadır. Bunların İslâm dünyasındaki ilk örneği Haricîlerdir. Hz. Ali Efendimiz “radıyallahü anh”, amcaoğlu Abdullah ibn-i Abbas’a “radıyallahü anh” onlarla münazaraya girdiği zaman sünneti esas almasını emretmiştir. Bunun sebebini de onların Kur'an’ı farklı şekilde yorumlayarak batıl davalarına hizmet etmelerinden kaçınmak olduğunu ifade etmiştir. Bunun yanı sıra, öncelikle ilmihal eğitimi alıp dinin temel prensiplerini içselleştirenlerde herhangi bir kafa karışıklığı gözlemlenmemektedir. Aksine Kur’an’ın ve sünnetin kutsiyetine bağlılıkları gün geçtikçe artmakta, inançlarını salih amelle taçlandırdıkları için güzel ahlak sahibi de olmaktadırlar. Sonuç olarak İslâm dinini güzelce öğrenip yaşamak isteyen kişilerin öncelikle kendilerine farz olan temel dinî bilgileri iyice öğrenmeleri, mutlak örneğimiz olan Hz. Peygamber’in “sallallahü aleyhi ve sellem” hayatını ve sünnetini güzelce kavramaları ve bu doğrultuda hidayet rehberi olan Kur’an’ı, ehl-i sünnet bir müfessirin kitabından yine ehl-i sünnet bir alim gözetiminde okumaları gerekmektedir. Sözde ihyacı, ıslahçı, reformist, modernist ve Kur’ancı diye bilinen tahrip ve tahriççilerin oyununa gelerek, “KUR’AN BANA YETER!” sözünün arkasına sığınarak sünneti inkâr ve ehl-i sünnet ulemasının içtihatlarını ret yoluna gitmemelidir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/once-meal-mi-yoksa-ilmihal-mi-123

.TAVİZ VE MÜSAMAHA 07 Kasım 2025, Cuma 00:12 A+ A- Günümüzde bazı kavramlar bilinçsizce birbirinin yerine kullanılmaktadır. Bu durum, kavram karmaşasına neden olmakta ve İslâmî ıstılahların zaman içinde kaybolmasına yol açmaktadır. Birbiri yerine hatalı olarak kullanılan kavramlarımızdan ikisi “taviz” ve “müsamaha”dır. Taviz, bir iş veya oluşun rükünlerinden, yani olmazsa olmazlarından fedakârlık yapmaktır. Bu da esasen o işin yapılmaması veya özünden uzaklaşması anlamına gelir. Müsamaha ise, bir işin en mükemmel şekilde yapılmasına vesile olan detaylardan fedakârlıktır. Bazen “en güzele” “güzeli” tercih etmek daha hayırlı, hatta gerekli bile olabilir. Birçok kişi “taviz”i yumuşatmak için “müsamaha” kavramının arkasına sığınmaktadır. Kimileri de bu iki kavramın eş anlamlı olduğunu zannetmektedir. Halbuki bu iki kavramın yerli yerinde kullanılması, hayatın birçok alanında isabetli kararlar alınmasına vesile olur. Örneğin tesettürlü bir bayanın bir okulda eğitim görmek veya işe girmek için başını açması tavizdir ve haramdır. Ancak kimlik için fotoğraf gerektiğinde peçeli bir bayanın yüzünü açması müsamahadır ve caizdir. Bazı kötü niyetli kişiler, sözde kolaylaştırıcı olmak adına dini din ile yıkmayı kendilerine meslek edinmişlerdir. Ayet ve hadisleri kendi arzularına göre yorumlayarak, bazı merdud görüşleri gün yüzüne çıkarıp beğeni kazanmaya çalışırlar. Onlara göre Ehl-i Sünnet âlimleri dini zorlaştırmış ve yaşanmaz hâle getirmiştir. Oysa onlar, dini tahrif ederek kolaylaştırdıklarını zannetseler de aslında yıkıma sebep olmaktadırlar. İslâm fıkhında bu tür din bilginlerine “müftî-yi mâcin” denir. Böyle kişilerin fetva vermesi haramdır; onları dinlemek ve sözlerini paylaşmak da aynı hükme tabidir. Bir de “ihtiyatla ameli” bir tercih değil, zorunluluk hâline getirenler vardır. Bunların durumu da yukarıdakilerden farksızdır. Halk arasında “fetva” ile “takva” ayrımı ne ise, müftünün görevi de onu açıklamaktır. Kendisine fetva soran kişilere, onların dindarlık seviyesini gözetmeksizin sürekli ihtiyatla amel etmelerini istemek, insanlara taşıyamayacakları bir yük yüklemektir. Bu da esasen iyilik değil, kötülük olur. Yapılması gereken, fetvayı açıkça ifade etmek; ardından, “İhtiyata riayet ederseniz Allah katında dereceniz artar.” diyerek teşvik etmektir. İslâm fıkhında farz ve vaciplerin terk edilmesi, haram ve tahrîmen mekruhların işlenmesi azabı gerektirir. Sünnet-i müekkedelerin terk edilmesi ve tenzîhen mekruhların işlenmesi ise kınamayı gerektirir. Müstehapların terk edilmesi kınanmaz. Ancak günümüzde birçok kişi, yatsı veya ikindi namazının ilk sünnetini kılmayan kimseleri kınayabilmektedir. Halbuki bu iki sünnet müstehaptır; kılınırsa sevap kazanılır, terk edilirse günahı yoktur. Sonuç olarak; taviz ve müsamaha kavramlarını doğru anlamak, dinî hayatın sağlıklı bir şekilde yaşanması için zaruridir. Taviz, dinin özünden ve farzlarından ödün vermek anlamına gelirken, müsamaha, zaruret veya kolaylık hâlinde gösterilen geçici bir esnekliktir. Bu iki kavramın karıştırılması hem bireysel hem de toplumsal düzeyde iman ve amel dengemizi zedeleyebilir. Müslüman, daima ölçüsünü Kur’an ve Sünnet’ten almalı, kolaylık ile gevşekliği; esneklik ile özden sapmayı birbirine karıştırmamalıdır. Gerçek kolaylık, hakikatten taviz vermeden gösterilen hikmetli müsamahadır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/taviz-ve-musamaha-138

.AİLENİN EFENDİSİ ÇOCUKLAR 14 Kasım 2025, Cuma 00:20 A+ A- İslâm’ın dünya görüşüne göre koca ailenin reisi olarak kabul edilir. Nitekim âyet-i kerîmede: "Erkekler, kadınların koruyucusu ve yöneticisidirler.” (Nisâ, 4/34) buyrulmaktadır. Bu mutlak olarak bir görevlendirme olup, örf, âdet ve kültüre göre değişmesi mümkün değildir. Aksi takdirde ortaya çıkacak yapının İslâm ailesi olduğunu söylenemez. Çünkü zaman içinde fıtrata muhalif olarak, bazı mizaç değişimleri ortaya çıkıp, birçok sosyal ve psikolojik rahatsızlıkların oluşmasına neden olacaktır. Kendine yabancılaşma olarak tabir edilen bu durum, bireyin kişiliğini kaybetmesine yol açan bir hastalıktır. Maalesef 20. yüzyılda feministlerin saçtığı sözde eşitlik zehri Müslüman ailelere büyük bir darbe vurmuş, çok düşük seviyelerde olan boşanma oranlarını neredeyse batı ülkelerinin seviyesine çıkarmıştır. 21. yüzyılda hızla artan iletişim imkânları dünyayı tam anlamıyla büyük bir köy haline getirmiş, dinî ve millî değerlerimizin hayattan birer birer çekilmesine yol açmıştır. Tarih boyunca babasına itaatle sorumlu tutulmuş çocuklar, post modern söylemlerin etkisiyle adeta ailenin efendisi haline gelmişlerdir. Öyle ki oturulacak şehir, ilçe, mahalle, apartman hatta kat, çocukların yaşamını daha kolay ve renkli hâle getirecek şekilde seçilir olmuştur. Anne babalar sırf çocukları için her gün saatlerce trafikte ömürlerini tüketmekte ve sağlıklarından olmaktadırlar. Aile bütçesinde öncelikle çocukların payı en yüksek şekilde belirlenmekte, kalan miktar mütevazice anne babaya dağıtılmaktadır. Halbuki meşhur mağaradaki üç kişinin kıssasında şöyle nakledilmektedir. Mağaradakilerden biri hayvancılıkla meşgul olmaktaydı. O gün sürülerini getirip sağması uzun sürdüğü için anne babası uyuya kalmıştı. O da onlar uyanıncaya kadar çocuklarının bütün ağlaşmalarına rağmen onlara bir yudum bile süt vermedi. Ne zaman ki anne babası uyanıp süt içtiler, ondan sonra kendisi, eşi ve çocuklarına kalan sütü içirdi. Günümüzde dünyanın neredeyse her yerinde uygulanan bir örnek, bu tutumun ne kadar isabetli olduğunu teyit etmek açısından iyi bir örnek teşkil etmektedir. Uçaklarda kişinin herhangi bir tehlike anında oksijen başlığını önce kendisinin takması, sonra sorumluluğu altındakilere taktırması önemle vurgulanmıştır. Bu uygulamanın amacı, kişinin önce kendini güvence altına alarak başkalarına da yardımcı olabilmesini sağlamaktır. Meşhur Cibril hadisinde kıyamet alametleri arasında kişinin kendi efendisini doğurması zikredilmektedir. Halbuki İslâm hukukuna göre, efendisine çocuk doğurup ümmü’l-veled olan kişinin statüsü değişmektedir. Yani ne satılabilmekte ne de miras kalmaktadır. Efendisi ölünce hürriyetini kazanmaktadır. O halde buradaki ifadeden anlaşılması gereken nedir? Birçok hadis şârihi evlatların anne ve babalarına olan hürmetlerini kaybedecekleri ve adeta efendi gibi onları saygısızca yönlendirecekleri şeklinde izah etmişlerdir. Maalesef şuursuz anne babaların yanı sıra, kendisini uzman gören birçok kişi de bu kıyamet alametinin gerçekleşmesi için neredeyse yarışa girmiş durumdadırlar. Azıcık keyfi kaçan çocuklar pedagoglara koşturulmakta, öküz altında buzağı aranmaktadır. Onlar da kendilerine gelen fırsatı kaçırmayıp, haftalarca hatta bazen aylarca sürecek seanslarla hem maddî olarak istismar etmekte hem de yanlış yönlendirme yapmaktadırlar. Bu tip durumların aslında normal durumlar olduğunu ifade eden ahlaklı uzmanlar ise becerisizlikle suçlanarak etkisiz hale getirilmeye çalışılmaktadır. Sonuç olarak, yavrularımızın anne ve babalarının himayesi ve disipliniyle yetişmeleri, güven ihtiyaçlarını karşılayacağı için, onları dinî ve millî kültürümüzün öngördüğü şekilde ailede doğru biçimde yetiştirmeliyiz. Gerçekten ihtiyaç duyulduğu takdirde psikolojik danışmana ve aile uzmanına başvurmalı, bu uzmanların da dinî ve millî hassasiyetlerimizi bilip bunlara göre yönlendiren kişiler olmasına dikkat etmeliyiz. Ayrıca bizlere ebeveyn olarak da örneklik teşkil eden Hz. Peygamber’in “sallallahü aleyhi ve sellem” bu konudaki uygulamalarını bizlere nakleden sözlü ve yazılı kaynaklara başvurmayı ihmal etmemeliyiz.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/ailenin-efendisi-cocuklar-153

.HER YASAL OLAN İSLAMÎ MİDİR? 21 Kasım 2025, Cuma 00:25 A+ A- Günümüzdeki hukuk sisteminin dayanağı ve kaynakları ile Şeriat-ı Ahmediyye’nin temelleri, bilindiği üzere birbirinden farklıdır. İslâm şeriatıyla yönetilen devletlerde günah, aynı zamanda suç olarak kabul edilir. Fakat seküler idarelerin yasakları doğrudan günah sayılmaz; ancak İslâm şeriatı tarafından da yasaklanıyorsa o zaman günah hükmüne girer. Nitekim içki içmek kanunen serbesttir; dolayısıyla suç değildir. Buna karşılık adam öldürmek hem kanunen suç hem de şer’an günahtır. Şer’an caiz olup kanunen suç sayılan fiillere örnek olarak ise çok evliliği gösterebiliriz. Maalesef günümüzde birçok kişi helal ile yasal olanı birbirine karıştırmaktadır. Meselâ içki satışından veya faizden elde edilen gelir kanunen geçerli olsa da haramdır ve mülkiyet hakkı doğurmaz. Bu tür gelirlerin, hak sahipleri ya da varisleri bulunabilirse onlara; bulunamazsa kamu yararına çalışan kurum veya kuruluşlara aktarılması gerekir. Sınırsız nafaka da bu kapsamdadır. İddet müddeti boyunca eşler, boşadıkları hanımların nafakasını karşılamakla yükümlüdür. Çocukların nafakası ise babaya aittir. Kız çocuğu evleninceye, erkek çocuğu ise buluğa erinceye kadar babanın sorumluluğu altındadır. Boşanmış bir kadının, iddeti bittikten sonra kanuni hakkına dayanarak eski eşinden cebren nafaka alması caiz değildir ve gasp hükmündedir. Mâlikî mezhebinin bir görüşüne göre, hâkim; geliri, hamisi ve mesleği olmayan boşanmış kadınlara bir veya iki yıl süreyle nafaka bağlayabilir. Bu süre, hâkimin durumun vahameti konusundaki tespitine göredir. Ancak yürürlükteki modern hukuka göre mehir adı altında bir hak bulunmadığı için, hakkını alamayan boşanmış kadınlar, bu miktarı tamamlayıncaya kadar yasal nafaka haklarını almaya devam edebilirler. Yine, sahte şahitlik ve yalan beyanla elde edilmiş menkul ve gayrimenkullerin iadesi farzdır. Herhangi bir zarara uğranılmışsa, bunun da ehli olanla istişare edilerek geri ödenmesi gerekir. Zorlanarak, tehdit edilerek veya aldatılarak mirastan mahrum edilen kadın, çocuk, engelli ve sefihlerin (maddî ilişkilerde kendi menfaatini gözetemeyen) mallarının iadesi de aynı şekilde farzdır. Devir yapılarak kanunen geri alınamaz hâle getirilen mallar, mülkiyeti bakımından herhangi bir değişiklik yaratmadığından hâlen mağdur kişilere aittir. İslâm şeriatına göre mirasta kadının hakkı bir, erkeğin hakkı ise ikidir; günümüz hukukunda ise paylaşım eşittir. Kadın, kardeşinin rızası olmadan, medeni hukuka dayanarak bu malı zimmetine geçirirse, bu durum yasal olarak geçerli olsa da şer’an gasptır. Bu durumun üzerinden ne kadar zaman ve nesil geçerse geçsin, hâlen bu mal erkek kardeşin ve varislerinindir. Bir kişinin yasal mal varlığı ne kadar büyük olursa olsun, eğer helal yolla kazanılmamışsa şer’an fakir sayılır. Bu nedenle zekât vermesi farz değildir; hatta zekât bile alabilir. Eğer malın içindeki helal miktar belirlenmişse, bu orana göre değerlendirme yapılarak kişinin fakir veya zengin olduğuna hükmedilir. Yine, helal parası nisap miktarına ulaşmayan kişilerin mal varlıkları yasal olarak ne kadar olursa olsun, zekât vermek, kurban kesmek, fitre vermek ve hacca gitmek onlara farz değildir. Eğer bu paralarla söz konusu ibadetleri yerine getirirlerse, ibadetler geçerli olur; ancak borç kalksa da makbul sayılmaz. Kazanılan ilk helal parayla sadaka verilerek bu miktarlar zimmetten düşürülür. Sonuç olarak, İslâmî hukukla yönetilmeyen ülkelerde yaşayan Müslümanlar, yasal olan ile şer’î olanın her zaman aynı olmayacağını iyice kavramak zorundadırlar. Yürürlükteki kanunlar gereği kendilerine bir hak tahakkuk etmişse, bunu ehline iade etmekle yükümlüdürler. Aksi takdirde başkasının hakkını gasbeden kimse hükmüne girer ve Allah “celle celaluhu” katında mesul olacaklarını unutmamalıdırlar. Bu konuda, başta ilim sahipleri olmak üzere tüm bilgi sahiplerinin Müslümanları bilinçlendirmesi gerekmektedir. Aksi hâlde, onlar da mesul olacaklarını unutmamalıdırlar.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/her-yasal-olan-islami-midir-167

.ZOR ZAMANLARIN ADAMLARINI ANLAMAK 28 Kasım 2025, Cuma 00:25 A+ A- Günümüzde birçok mirasyedi ve hazır bulucu sözde âlim ve münevver, tarihî şahsiyetler hakkında fikir beyan ederken zamanı, zemini ve şartları maalesef göz önünde bulundurmamaktadır. Anakronizm denen bu hatalı bakış, birçok kıymetli zatın yanlış tanınıp onlar hakkında sû-i zanda bulunulmasına yol açmaktadır. Özellikle mihne dönemlerinde yaşayan âlim, veli ve siyasetçiler, zalimlik, korkaklık ve basiretsizlikle itham edilmektedirler. Hâlbuki bu zatlar, kendilerini tenkit eden kişilerden belki yüzlerce kat daha ferasetli ve cesurdurlar. Ancak henüz şartlar olgunlaşmadığı için susmuş ya da harekete geçmemişlerdir. Örneğin, İmam-ı Âzam, İmam Zeyd bin Ali’nin kıyamına fiilen iştirak etmemiş, sadece maddî destek vermekle yetinmiştir. Çünkü henüz Emevîlerin iktidardan uzaklaştırılması için gerekli şart ve imkânların oluşmadığı kanaatindeydi. Ancak Abbâsîlerin kıyamını desteklemiş ve bu konuda birçok kişiyi de teşvik etmiştir. Bu durumdan anlaşılan şudur ki; İmam-ı Âzam, bir kişi ya da zümrenin gerekli şartlar oluşmadan hakkını aramak için başkaldırmasını makul karşılamamaktadır; ancak ısrarlı olanlara da engel olmamaktadır. Yine tek parti döneminde irşat yapan Seyyid Abdülhakim Arvasî “kuddise sirruh” ve Ali Haydar Efendi “kuddise sirruh” gibi zatların temkinli yaklaşımı (haşâ) korkaklık olarak değerlendirilmemelidir. Nitekim bu zatların yetiştirdiği âlim, münevver ve siyaset adamları, uygun zemin bulunca fırsatı değerlendirmiş ve çok partili sisteme geçildikten sonra ortaya çıkan serbesti ortamında, milletimizin bilinçlenmesi yolunda büyük hizmetlerde bulunmuşlardır. Her şeyden önce Hz. Peygamber’in “sallallahü aleyhi ve sellem” Mekke ve Medine dönemleri göz önünde bulundurulduğunda, nasıl tavırlar sergilediği feraset ehli tarafından açıkça görülecektir. Yine bazı dar bakışlı ve heyecanlarına yenik düşen kişiler, taktiksel geri çekilmeyi bir zafiyet olarak değerlendirip acımasızca yorumlar yapmaktadırlar. Hâlbuki bizzat Kur’ân-ı Kerim bunun cevazını bizlere beyan etmektedir. Ayeti kerimede “Savaş taktiği olarak düşmanı vurmak için çekilme, ya da diğer bir birliğe katılmak durumu hariç, böyle bir günde her kim onlara arkasını dönerse mutlaka o, Allah'ın gazabına uğramış olur. Onun varacağı yer de cehennemdir. Ne kötü varılacak yerdir orası!” [1] buyurulmaktadır. Hudeybiye Antlaşması da bu durum için güzel bir misaldir. Ashab-ı Kirâm’dan bazıları ilk anda bu durumu fark edemeyerek böyle bir antlaşmanın hikmetini Peygamberimizden “sallallahü aleyhi ve sellem” sormuşlardır. Geçen zaman, Hz. Peygamber’in “sallallahü aleyhi ve sellem” bu konudaki kararının ne kadar isabetli olduğunu göstermiştir. Günümüz âlim, münevver ve siyasetçileri içinde, aşırı tenkitlerde bulunup provokasyona yeltenen bazı kanaat önderleri, hem kendileri sû-i zan ederek vebale girmekte hem de birçok samimi fakat öngörüsüz kişileri felakete sürüklemektedirler. Hâlbuki olayları daha geniş bir perspektiften değerlendiren basiretli kişiler sabretmeyi bilmekte ve şartların olgunlaşmasının ehemmiyetini dile getirmektedirler. Günümüzde yaşanan ve gözlerimizin önünde cereyan eden olayları ve onların aktörlerini bile anlamakta zorlanacağımızı göz önünde bulunduracak olursak, tarihî şahsiyetler hakkında fikir beyan etmenin ne kadar zor olduğunu daha iyi anlarız. Böylece tenkitte bulunacağımız zaman da daha dikkatli oluruz. Sonuç olarak, yaşayan insanların bile hangi istikamette ve nasıl bir niyette olduğunu iyice kavramadan sû-i zanda bulunmak iftira olduğu gibi, vefat etmiş, soyları kesilmiş ve savunucuları olmayan kişilerin arkasından da yalan yanlış konuşmak iftiradır. Yine tarihî şahsiyetlerin özel hayatını ilgilendiren, hasbelkader birileri tarafından ifşa edilmiş hata ve günahlarını dile getirmek gıybettir. Ancak utanmaksızın toplum önünde alenen işlenen ve kendilerinden tövbe edildiği bilinmeyen hata, kusur ve günahların kınanması caizdir. Fakat dili gıybet ve iftiraya düşmekten korumak için bunları anmaktan uzak kalmak daha hayırlıdır. Yüce dinimize hizmet eden ve özellikle de son zamanlarda korkusuzca canı, malı ve itibarıyla fedakârlık yapan kişilere ise daha toleranslı davranılmalı ve hataları mümkün oldukça dile getirilmemelidir. Şayet zarureten söylenmişse, yaptığı hayırlı hizmetler ve fedakârlıklar akabinde zikredilmelidir. Olgun bir Müslüman’a düşen, iyilik gördüğü kişilere karşı vefakâr olup hayır duada bulunmaktır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/zor-zamanlarin-adamlarini-anlamak-181

.GÜNÜMÜZ YARGISI NEDEN OSMANLI’NIN GERİSİNDE KALDI? 05 Aralık 2025, Cuma 00:25 A+ A- Türkiye’de hukuki süreçlerin ortalama süresi, adalet sistemimizin en kritik sorunlarından biri olarak karşımıza çıkıyor. İlk derece mahkemelerinde bile davaların bir ila iki yıl sürebilmesi, istinaf ve temyiz aşamalarının eklenmesiyle toplam sürenin iki buçuk ila beş yıla ulaşması, vatandaşın adalete erişim hakkını ciddi biçimde zedeliyor. Anlaşmalı boşanma gibi basit bir süreç birkaç gün içinde sonuçlanırken; çekişmeli boşanma, miras ve ağır ceza davalarının yıllara yayılması, adalet dağılımındaki dengesizliği açıkça gösteriyor. Mahkemelerin ağır iş yükü, bilirkişi raporlarındaki gecikmeler ve usule ilişkin eksiklikler, ne yazık ki süreci uzatan başlıca etkenler arasında yer alıyor. Oysa hukuki kesinliğin sağlanması ve yargıya güvenin yeniden tesis edilebilmesi için bu kronik yavaşlığın yalnızca mevzuat değişiklikleriyle değil; dijitalleşme, iş akışının sadeleştirilmesi ve mahkeme yönetiminde yapılacak köklü reformlarla ele alınması gerekiyor. Çünkü adalet, ancak zamanında tecelli ettiğinde gerçek bir adalet olabilir. Bugün toplum, yıllara yayılan dava süreçlerinin ağırlığı altında ezilirken, Osmanlı mahkemelerinin hızı bize hâlâ örnek teşkil ediyor. Modern yargı sisteminin aksine, Osmanlı’da davaların büyük bölümü Kadı’nın yetkisiyle tek bir celsede, en fazla birkaç gün içinde karara bağlanabiliyordu. Bunun ardında karmaşık istinaf veya temyiz yollarının bulunmaması, delillerin ağırlıklı olarak tanık beyanlarına dayanması ve bugünkü anlamda bir üst mahkeme sürecinin işlememesi gibi nedenler yatıyordu. Elbette büyük mülkiyet ihtilafları veya vakıf davaları haftalarca sürebiliyordu; ancak genel teamül, adaletin geciktirilmeden, hızlı ve yerinde tecelli etmesi yönündeydi. Bu tablo, hukuki süreçlerin sadeleştirilmesi, yerel yetkinin güçlendirilmesi ve bürokratik engellerin azaltılması konusunda kültürel birikimimizden çıkarabileceğimiz önemli derslere işaret ediyor. Nitekim ilmî araştırmacıların yaptığı mukayeseli hukuk çalışmalarında, Osmanlı adalet sisteminin modern yargı süreçleriyle kıyaslandığında son derece hızlı işlediği ortaya konuyor. Osmanlı mahkemelerinde davalar çoğunlukla tek celsede başlayıp bitiyor, suçlunun yakalanma süreci de dahil edildiğinde bile iki ayı aşan dava sürelerine neredeyse rastlanmıyordu. Bu hızın ardında, günümüzdeki uzun temyiz ve istinaf mekanizmalarının bulunmaması, Kadı’nın aynı zamanda noterlik ve belediye hizmetlerini üstlenmesi ve delillerin çoğunlukla tanık ya da mahalleli referanslarıyla toplanması gibi uygulamalar vardı. Bununla birlikte, Kadı’nın gelirinin harç ve cezalardan sağlanması, sistemi rüşvete açık hâle getiriyordu. Kadı sicillerinde yer alan sayısız sosyal olay ve gündelik yaşam kesiti, tarihin yalnızca savaşlardan değil, toplumun zihniyetini yansıtan bu şer’iye kayıtlarından da okunması gerektiğini gösteriyor. Bugünkü yargı sisteminin kronik yavaşlığı ile tarihî mirasımızdaki hızlı adalet pratiği arasında kurulan bu köprü, hukuk reformu vizyonumuzun yalnızca modernizasyonla sınırlı olamayacağını ortaya koyuyor. Kadı sicilleri üzerinden görülen yargı sürati; basit usulün, yetki devrinin ve bürokrasiden arındırılmış bir yargı düzeninin teorik bir ideal değil, tarihsel bir gerçeklik olduğunu kanıtlıyor. Elbette günümüzün karmaşık ekonomik ve toplumsal yapısı, 17. yüzyılın sadeliğiyle birebir kıyaslanamaz. Ancak yargının asli amacı olan hukuki ihtilafları makul sürede çözüp toplumsal barışı sağlama gereği, hiçbir zaman değişmedi. Bu nedenle çözüm arayışlarımızda yalnızca dijitalleşmeye ve mevzuata odaklanmak değil; Kadı’nın yerel yetkisinde olduğu gibi yargıyı sadeleştiren, merkezin yükünü azaltan ve en önemlisi zamanın kıymetini esas alan bir anlayışı yeniden kazanmak zorundayız. Çünkü adalete olan güvenin yeniden tesisi, ancak yargı çarklarının hızlanması ve vatandaşın bekleyişinin en kısa sürede sonuçlanmasıyla mümkün olacaktır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/gunumuz-yargisi-neden-osmanlinin-gerisinde-kaldi-195

.Lİ KÜLLİ MAKÂMİN MAKÂL 12 Aralık 2025, Cuma 00:20 A+ A- Hz. Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” her konuda olduğu gibi hitabette de bizim için en güzel örnektir. Belagat, münazara ve usûl-i fıkıh kitaplarının bizlere öğrettiği en önemli düstur, zaman, mekân, şartlar ve muhataplara göre bir konuşma usulü belirlemektir. Kur’an-ı Kerim bazı hakikatleri muhataplarına farklı üsluplarla beyan etmiştir. Bunun hikmetleri, “uslûbü’l-Kur’an” ilminde tefsir âlimleri tarafından çeşitli yönlerden açıklanmıştır. Mesela Saff Suresi 8. ayette Allah’ın “celle celaluhu”nuru mücmel şekilde şöyle ifade edilir: “Onlar ağızlarıyla Allah’ın nurunu söndürmek istiyorlar. Hâlbuki kâfirler istemeseler de Allah nurunu tamamlayacaktır.” Buna karşılık “Nûr Âyeti” diye bilinen Nûr Suresi 35. ayette ise bu İsm-i Şerif ediplere hayranlık uyandıracak bir üslupla uzun uzadıya misallendirilmiştir: “Allah, göklerin ve yerin nurudur. O’nun nurunun temsili şudur: Duvarda bir hücre; içinde bir kandil, kandil de bir cam fanus içinde. Fanus sanki inci gibi parlayan bir yıldız…” Kur’an kıssalarının en önde gelenlerinden Hz. Âdem ve Hz. Musa’nın kıssaları da farklı üsluplarla bizlere beyan edilmiştir. Aynı durumu hadis-i şeriflerde de görmek mümkündür. Hz. Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” muhatabının idrak seviyesine göre hitap eder ve bu tutumuyla bizlere numune-i imtisal olurdu. Mesela, “Amellerin en faziletlisi hangisidir?” sorusuna farklı zamanlarda farklı cevaplar vermesinin temel hikmeti, muhatabın kişisel durumuna, ihtiyacına ve o anki şartlarına göre en uygun yönlendirmeyi yapmaktır. Bu yaklaşım, herkes için tek tip bir tavsiye yerine, İslâm terbiyesinin hedefe yönelik ve bireyselleştirilmiş bir metotla verilmesini sağlamayı amaçlar. Daha sonraki dönemlerde de Kur’an ve Sünnet’ten feyiz alan İslâm büyükleri, muhatap kitleye göre aynı mevzuyu farklı eserlerinde farklı tarzlarda ele almışlardır. Mesela İmam Gazzâlî, “Eyyühe’l-Veled” adlı eserinde tasavvufu eski bir talebesine özlü bir şekilde anlatırken; “İhyâ”da vaiz ve sûfîlere geniş bir anlatım sunmuştur. “Kimyâ-yı Saadet”te avam halkın dili olan Farsça ile yazarak “İhyâ”yı özetlemiş; ulemanın bazı tenkitleri üzerine ilmî bir üslupla kaleme aldığı “Minhâcü’l-Âbidîn” ise daha çok âlimlere yönelik olmuştur. Benzeri bir yaklaşım İmam Birgivî’de de görülür: Birgivî, avam için “Vasiyetnâm”e adlı eserini Türkçe ve öz bir şekilde yazarken, ulemaya yönelik “Tarîkat-ı Muhammediyye” adlı eserinde daha ilmî bir Arapça üslup tercih etmiştir. Bu örnekler, “Li küllî makâmin makâl” (Her makam için söylenecek bir söz vardır) düsturunun ilim ve irşat yolunda vazgeçilmez bir metot olduğunu gösterir. Ne var ki günümüzde, başta medya vaizleri olmak üzere birçok meşhur şahıs gerek geleneksel gerekse sosyal medyada muhatap kitlenin ihtiyaçlarını dikkate almadan, yalnızca haklı çıkmak veya nefislerini tatmin etmek için pervasızca konuşabilmektedir. Gerekli altyapıya sahip olmayan birçok izleyicinin ya kafası karışmakta ya da inancı zedelenmektedir. Bu durum günümüzde telafisi zor bir hâl almış; fetva hatları ümmetin dinî bilgi ihtiyacını karşılamak yerine adeta kafa karışıklığını gidermek gibi ikinci bir görev üstlenmek zorunda kalmıştır. Sosyal medya fenomenleri ise duyulmadık ve bilinmedik şeylerin tıklanma oranını artırdığını fark ederek adeta yangına körükle gitmektedir. Bu konuda gerekli duyarlılık önce ilim adamlarında, ardından da halkta oluşturulmadıkça dine bakışın giderek daha da laubali bir hâl alacağını öngörmek zor değildir. Dinî tebliğde muhatabın seviyesine inmek, nefsî tatminden uzak durmak ve hitap edilen kitlenin kapasitesini gözetmek, İslâmî irşat metodunun temel yapı taşlarındandır. Aksi takdirde dinî bilginin yaygınlaşmasından ziyade inanç zafiyetine yol açan bir karmaşa ortamı oluşacak; bu da hem ferdî hem de toplumsal huzuru derinden etkileyecektir. Bu sebeple, ilmî sorumluluğa uygun, ölçülü ve muhatabını gözeten bir dil kullanmak hem hakikatin saygınlığını koruyacak hem de toplumun huzurunun devamına katkı sağlayacaktır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/li-kulli-makamin-makal-209

.SÖZÜ EĞİP BÜKME HASTALIĞI 19 Aralık 2025, Cuma 00:25 A+ A- Saadet Asrı’nda yalancılığın münafıklığa denk görüldüğü hepimizin mâlumudur. Hicrî ikinci asrın yarısına kadar doğruluk toplumu hâkim olmuş, öyle ki hâkimler şahitlerin güvenilirliğini araştırma ihtiyacı bile duymamışlardır. İlerleyen yüzyıllarda yalancılık toplum içerisinde ağır ağır yaygınlaşsa da son iki asrın, özellikle de son elli yılın bozukluğu hiçbir zaman hayal bile edilememiştir. Ulaşım ve iletişim imkânlarının kolaylaşıp yaygınlaşması, yalan haberin neşrini de hızlandırmıştır. Kapitalizm sosuna batırılmış Yahudi ahlakı, önce geleneksel medyada sinema ve diziler vasıtasıyla yayılmaya başlamış ardından internet ağının dünya geneline yayılmasıyla birlikte sosyal medya ifsadın başrol oyuncusu hâline gelmiştir. Henüz geleneksel medyaya karşı bir çözüm ve alternatif oluşturamamış mağdur kültürlerin üzerinden sosyal medya adeta bir silindir gibi geçmiştir. Takibinin zor oluşu, yalanın engellenmesini daha da zorlaştırmış; henüz kapsayıcı bir hukuki düzenleme bile getirilememiştir. Karşısında bırakın konuşmayı, yüzlerine bakmaya bile cesaret edemeyecek kişiler, sosyal medyada hiçbir ahlaki sınır tanımadan en muteber kişilere karşı canlarının istediği şekilde hakaret edip alay dolu ve seviyesiz paylaşımlarda bulunmayı kendilerine hak görmektedirler. Bunu yaparken de hukuki takibata uğramamak için lafı eğip bükerek kanuni boşluklardan istifade etmek adına adeta bukalemun gibi renkten renge girebilmektedirler. Asıl üzücü olan ise mütedeyyin görünümlü birçok kişinin de sosyal medya kullanımında benzeri bir yol izlemesidir. Sanki İslam ahlakı gerçek hayatta geçerlidir de sanal ortamda ilgâ edilmiştir. Günlük hayatta ağzına alamayacağı birçok sözü, hiç çekinmeden milyarlarca kişiye açık olan mecralarda yazılı ya da görüntülü olarak paylaşabilmektedir. Kendini fenomen olarak adlandıran bazı ahlak fukaraları, özel hayatlarını paylaşmaktan çekinmemektedirler. Dini temsil konumunda olan bazı kişilerin ailelerine ait fotoğraf ve videoları paylaşmaları neredeyse normal karşılanır hâle gelmiştir. Sâfi zihinleri bulandırmamak için günahı tasvir etmek istemediğimizden bu ifsat ortamını bu kadar anlatmayı kâfi buluyoruz. Yahudi ahlakının en belirgin tezahürü lafı eğip bükmektir. Özellikle dinî, hukuki ve ticari metinlerde bunu gözlemlemek, feraset sahipleri için hiç de zor değildir. Üzerimde çokça emeği olan H. A. Ç., büyük bir denizcilik firmasının CEO’su idi. Sosyal hayata entegre olmamda ve eğitimimi devam ettirmemde katkısı yadsınamayacak kadar çoktur. Bir gün ders mütalaasının ardından, yükünü taşıdığı gayrimüslimlerle Müslümanlar arasında bir kıyaslama yaparak: “Yahu kardeşim, mümin kardeşlerimiz emanete en layık kişiler olduğu hâlde maalesef musevi olanlar daha dürüst ve çalışkan. Buna çok üzülüyorum.” dedi. Ben de kendisine cevaben: “Böyle olduklarını düşünmüyorum. Fakat böyle görünmeye mecburlar. Hem gavur hem de sahtekâr olan biriyle kim çalışmak ister?” dedim. Aradan birkaç ay geçtikten sonra H. A. Ç. bana: “Kardeşim, sorma başımıza geleni. Bu Yahudi kâfiri anlaşmaya öyle bir kelime koymuş ki bütün vergiyi biz karşılamak zorunda kaldık. Bütün kârımız gittiği gibi yüzde iki de zarar ettik. Bundan sonra kendi yabancı dilime de güvenmeyerek anlaşmaları yeminli tercümana çevirteceğim. Maalesef dediğin aynen zuhur etti.” diyerek serzenişte bulundu. İşte bu ibretli olay, Nisa Suresi’nin kırk altıncı ayetinin bir mucizesi olarak bizlere ibret ve yol gösterici olmalıdır. Bu ahlak, maalesef sosyal medya yoluyla göz bebeği evlatlarımıza adeta zerk edilmektedir. Öyle ki birçok kişi yalancıya değil, yalan söylemeyi beceremeyene; hırsıza değil, bu işe kılıf uyduramayana kızmaktadır. Profesyonel yalancılık ve sahtekârlık, birçok kişi katında iş bitirici olarak görülmektedir. Hele lafı eğip, büküp kıvırmak en yüce söz sanatı hâline gelmiştir. Gün geçtikçe bu algı daha da yaygınlaşmakta; adeta katiline âşık olan kişi misali toplum, bu nevi şahıslara revaç kazandırmaktadır. Netice itibarıyla lafı eğip bükmeyi marifet, yalancılığı maharet sayan bu anlayış; bireyi ahlaktan, toplumu ise hakikatten koparmaktadır. Sosyal medya üzerinden normalleştirilen bu ifsat dili, yalnızca bugünü değil, yarını da zehirlemekte; nesillerin zihin ve vicdan dünyasını tahrip etmektedir. Kurtuluş ise sözü yeniden emanete, doğruluğu yeniden izzete dönüştürmekten ve her mecrada hesabı Allah’a verileceğini unutmamaktan geçmektedir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/sozu-egip-bukme-hastaligi-224

.İMAN KALESİNE SIZAN TRUVA ATLARININ ÜÇ YÖNTEMİ 26 Aralık 2025, Cuma 00:20 A+ A- Kitap ehlinden bir grup, "Mü'minlere indirilene günün başlangıcında inanın, sonunda da inkar edin, belki onlar (size bakarak) dönerler" dedi.(Ali İmran / 72) İslam tarihinin ilk dönemlerinden itibaren, iman hakikatlerinin parlak nuruyla fikren baş edemeyen odaklar, Müslümanları inançlarından döndürmek için sinsi ve çok katmanlı yöntemlere başvurmuşlardır. Bu stratejilerin en tesirlisi, doğrudan cephe savaşı vermek değil; din büyüklerine iftira atmak ve temel kaynaklar üzerinde şüphe uyandırmaktır. Müslüman toplumların içerisine sızdırılan ajan provokatörler aracılığıyla yürütülen bu operasyonlar, genelde üç temel usul üzerinden icra edilmektedir. Birinci yöntemde, deha düzeyindeki çocuklar henüz küçük yaşta tespit edilerek dini eğitim müesseselerinde maddi desteklerle yetiştirilir. Bu kişiler, toplumda söz sahibi olacak konumlara getirildikten sonra, kültürün ana kodlarını eleştirmeye ve şüphe tohumları ekmeye başlarlar. Kolektif bir iş birliği içinde, farklı görünümlerdeki diğer yapılar da bu eleştirileri destekleyerek zihni bulanıklığı derinleştirirler. Uzun yıllar süren bu süreç sonunda, geleneksel din anlayışını "uydurulan din", kendi batıl görüşlerini ise "indirilen din" olarak pazarlayan bir ekip ortaya çıkarak toplumu kendi çizgisine çekmeye çalışır. İkinci yöntem ise ilmi düzeye ulaşmış ancak maddi veya manevi zaafları olan kişilerin devşirilmesi üzerine kuruludur. Bu kişiler lüks hayat ve makam vaatleriyle sisteme dâhil edilir ve geçmişteki mücadeleci kimlikleri birer kalkan olarak kullanılır. Kimsenin şüphe duymadığı bu figürler aracılığıyla, bozuk fikirli eserler tercüme edilerek eğitim kurumlarına sızdırılır. Özellikle yüksek lisans ve doktora düzeyindeki gençler, "beyin fırtınası" adı altında bu görüşlerle zehirlenir. Yaklaşık kırk yıllık bir süreçte, geleneksel anlayış "skolastik ve ham softalık" olarak nitelenerek itibarsızlaştırılırken; reform ve modernizasyon çabalarına "tecdit ve içtihat" kılıfıyla meşruiyet kazandırmaya çalışılır. Üçüncü ve belki de en sofistike yöntem, seküler ailelerin başarılı çocuklarının "ihtida etmiş" süsü verilerek parlatılmasıdır. Kılık kıyafetlerinden sosyal çevrelerine kadar radikal bir değişim sergileyen bu kişiler, Müslümanların güvenini kazandıktan sonra uzun bir kuluçka dönemine girerler. Toplumun buhran yaşadığı dönemlerde aniden sahneye çıkarak, mevcut sıkıntıların kaynağının geleneksel din anlayışı olduğunu ileri sürerler. Sanat, siyaset ve fikir dünyasındaki diğer iş birlikçilerinin de desteğiyle, bu değişim "kabuğunu kırmak" olarak adlandırılır ve toplum kendi mukaddes değerlerini bizzat kendi eliyle tahrip etmeye ikna edilmeye çalışılır. Sonuç olarak, asırlardır farklı maskelerle sahnelenen bu şüphe ve tahrif operasyonlarına karşı uyanık kalmak, sadece ilmi bir gereklilik değil, aynı zamanda bir beka meselesidir. Kökü dışarıda, dalları içeride olan bu sinsi stratejiler; kavramlarımızı dönüştürerek, öncülerimizi değersizleştirerek ve zihinlerimize nifak tohumları ekerek bizi biz yapan ruhu hedef almaktadır. Ancak bilinmelidir ki, ilahi muhafaza altındaki hakikat nuru, hangi maskeyle gelirse gelsin hiçbir batıl karanlığın boğamayacağı kadar güçlüdür; yeter ki bizler ferasetimizi kaybetmeyelim ve bin yıllık sahih mirası, "değişim" adı altında pazarlanan modern hurafelere kurban etmeyelim.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/iman-kalesine-sizan-truva-atlarinin-uc-yontemi-236

.İSLAMİ İŞ HAYATI 02 Ocak 2026, Cuma 00:25 A+ A- Tarih boyunca insanoğlu rızkını temin etmek için ziraat, ticaret ve zanaat gibi pek çok yola başvurmuştur. Ancak Sanayi Devrimi ile birlikte “işçilik” kavramı, insanlık tarihinin en trajik dönüşümlerinden birine sahne olmuştur. Köle beslemenin maliyeti artınca, üretim çarklarını döndürmek için bu kez hür insanlar istihdam edilmeye başlanmıştır. Ne var ki bu hürriyet, çoğu zaman sadece isimde kalmıştır. George Orwell gibi yazarların eserlerinde vücut bulan ilk sanayi dönemleri; çocukların ve yaşlıların karın tokluğuna, ilkel makinelerin gölgesinde can verdiği bir utanç tablosu olarak tarihe geçmiştir. Türkiye özelinde ise bu süreç, köyden kente göçle birlikte farklı bir boyut kazanmıştır. Dünün toprak ağaları bugün “patron”, marabaları ise “işçi” olmuştur. Senenin belli aylarında çalışmaya alışkın olan Anadolu insanı, modern fabrikaların ağır mesai düzeni altında adeta “modern kölelere” dönüşmüştür. Yağmurdan kaçarken doluya tutulan bu kitle, sadece emeğini değil; ailesini, kültürünü ve fikrî derinliğini de bu üretim çarkları arasında kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştır. Ne yazık ki para kazandıkça sekülerleşen ve geçmişiyle bağlarını zayıflatan bir kesim, mütedeyyin işçi sınıfının insanca çalışma ve ibadet hakkı mücadelesini de sekteye uğratmıştır. Uzun gözlemlerimiz ve okumalarımız neticesinde, iş hayatının “İslami ve insani” bir standarda kavuşabilmesi için şu temel ilkelerin hayati önem taşıdığı kanaatindeyiz: Yapılan işin özü meşru, sermayesi helal olmalı; işveren, Müslümanlara ve insanlığa hizmeti gaye edinmelidir. Çalışma ortamı, sağlık ve mahremiyet esaslarına uygun olmalı; mesai düzeni, insanca yaşamayı engelleyecek bir yoğunluğa sahip olmamalıdır. Kılık kıyafet ve ibadet serbestisi tam anlamıyla sağlanmalı; iş yerinde dinî ve ruhani bilinci canlı tutacak rehberlik imkânları sunulmalıdır. Ücret, işçinin üretime katkısıyla orantılı olmalı; çalışanlar mümkünse kâr ortaklığı veya ikramiyelerle ödüllendirilerek verimlilik teşvik edilmelidir. Kariyer basamaklarında yükseliş, akrabalık veya şahsi yakınlığa göre değil; liyakat esasına göre gerçekleştirilmelidir. Zor durumda kalan işçiler için kurum içi yardım sandıkları oluşturulmalı; çocuklara, kadınlara ve engellilere güçleri nispetinde görevler verilmelidir. İşletmeler, çalışanlarını kendilerine ve topluma yabancılaştırmamalı; topluma fayda sağlayan projelerde ve mesleki eğitim faaliyetlerinde aktif rol almalıdır. İşten çıkarmalar keyfî değil; hukuki ve ahlaki gerekçelere dayanmalıdır. İşveren zora düştüğünde işçi fedakârlık gösterebilmeli; işçi de İslami olmayan taleplerle hukuku bir “gasp” aracına dönüştürmemelidir. İşverenin nihai amacı yalnızca servet biriktirmek değil; Allah’ın rızasını gözetmek ve ümmete fayda sağlamaktır. İş hayatını yalnızca bir kazanç kapısı değil, aynı zamanda bir kulluk bilinci olarak değerlendirdiğimizde sömürü düzeninin zincirlerini kırmak mümkün olacaktır. Sermaye sahiplerinin vicdanı ile çalışanların emeği adalet terazisinde buluşmadığı sürece, modern köleliğin isim değiştirmiş hâllerine mahkûm kalmaya devam edeceğiz. İslami ilkelerle taçlanmış bir iş ahlakı ise hem bireyin onurunu koruyacak hem de toplumsal kalkınmayı gerçek bir huzurla taçlandıracaktır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/islami-is-hayati-250

.MÜRŞİDE TESLİMİYETİN ŞER’İ SINIRLARI 09 Ocak 2026, Cuma 00:25 A+ A- Tasavvuf geleneğinde "hak yola rehberlik eden" anlamına gelen mürşitlik makamı, tarih boyunca hem büyük bir hürmete hem de ciddi tartışmalara konu olmuştur. Özellikle mürşidin yetki sınırları ve müridin teslimiyet ölçüsü, tenkitçiler ile istismarcılar arasında adeta bir savaş alanına dönüştürülmüştür. Bu hassas meseleyi, Kur’an ve Sünnet’in çizdiği "orta yol" üzerinden değerlendirmek, günümüzdeki kafa karışıklıklarını gidermek adına elzemdir. İslam hukukunda itaatin hiyerarşisi Nisa Sûresi 59. ayette açıkça belirtilmiştir: "Allah’a itaat edin, Peygamber’e itaat edin ve sizden olan ulu’l-emre (idareci ve âlimlere) de..." Allah’a itaat mutlak ve sınırsızdır; Peygamber’e itaat ise vahyin kontrolünde olduğu için Allah’a itaat hükmündedir. Ancak "ulu’l-emr" kapsamına giren mürşidlerin yetkisi, ilahi emirlerle sınırlıdır. Dört Büyük Halife dönemine baktığımızda, Hz. Ömer’in “radıyallahü anh” halifeliğinin başında halka sorduğu itaat sorusu konuyu aydınlatmaktadır. Sahabenin, "Eğer yoldan saparsan seni kılıçlarımızla düzeltiriz" cevabı karşısında Hz. Ömer’in “radıyallahü anh” memnuniyet izhar etmesi, İslam’da hiçbir beşerin —manevi seviyesi ne olursa olsun— sorgulanamaz olmadığını kanıtlar. Bu örnek, mürşidlerin de ancak "maruf" (şeriata uygun) olan emirlerine itaat edilebileceğinin en somut delilidir. Bazı çevreler, Kehf Sûresi’ndeki Hz. Musa ve Hızır kıssasını mürşide "mutlak ve sorgusuz teslimiyet" için delil göstermektedir. Oysa Hızır’ın “aleyhisselam” konumu vahiyle sabitlenmiş özel bir durumdur. Vahiyle tescillenmiş bir dokunulmazlığı olmayan hiçbir mürşit sorgulanamaz değildir. Nitekim ulü’l-azm bir peygamber olan Hz. Musa’nın bile Hz. Hızır’ı şeriat kurallarıyla sorgulaması bunun en açık kanıtıdır. "Ledünni ilim" bahanesiyle zahiri şeriatın çiğnenmesi, tasavvufun özüne aykırıdır. Müteşeyyihlerin (şeyh taslaklarının) çoğaldığı günümüzde, bir mürşide intisap etmeden önce ciddi bir araştırma süreci şarttır. İlgili tarikatın temel kaynaklarını okumak ve müstakbel rehberin hayatını şeriat terazisinde tartmak gerekir. Unutulmamalıdır ki, "eğri ağacın doğru gölgesi olmaz." Şeriatın zahirine aykırı tutumu olan bir kişiye itiraz etmek sadece bir hak değil, dini bir görevdir. Netice itibarıyla, tasavvufi teslimiyet, müridi mürşidin elinde "gassalın elindeki meyyit" gibi tarif etse de bu teslimiyet sadece manevi terbiye usulleriyle sınırlıdır. İslam’ın genel kaidesi olan "Hâlık’a isyan olan yerde mahlûka itaat edilmez" ilkesi, tasavvufun da sarsılmaz temelidir. Mürşid, Kur’an ve Sünnet’in zahirine uyduğu müddetçe rehberdir. Tasavvufi eserlerdeki edebi ve sembolik ifadeler, bu ilmin literatürü içinde değerlendirilmeli ve asla temel dini kaideleri esnetmek için kullanılmamalıdır. Hakiki tasavvuf, şeriatın iç yüzüdür; dışını bozanın içine itibar edilmez.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/murside-teslimiyetin-seri-sinirlari-264

.EHL-İ SÜNNET VE ŞİA ARASINDAKİ TEMEL FARKLILIKLAR 16 Ocak 2026, Cuma 00:25 A+ A- İslam dünyasının tarihi ve itikadi dokusunu anlamak, yalnızca bir inanç sistemini tanımak değil, aynı zamanda medeniyetlerin yönünü tayin eden fikir ayrılıklarını da kavramayı gerektirir. Bugün İslam dünyasına baktığımızda karşımıza çıkan iki büyük ekol olan Ehl-i Sünnet ve Şia, temel meselelerden uygulamadaki farklılıklara kadar geniş bir yelpazede birbirlerinden ayrılmaktadır. Bu ayrılıkların merkezinde ise ilahi ilmin mahiyeti, otoritenin kaynağı ve tarihin nasıl okunması gerektiği yatmaktadır. Ehl-i Sünnet inancına göre Allah’ın ilmi her şeyi kuşatmıştır; O’nun için yanılmak, sonradan görmek veya fikrini değiştirmek gibi beşeri noksanlıklar söz konusu değildir. Şia’daki bedâ anlayışı ilahi takdirin insan iradesiyle yön değiştirebileceğini savunurken, Sünni doktrin mutlak kaderin Allah’ın ezeli ilmiyle sabit olduğunu ve bu ilmin asla değişmeyeceğine dayanır. Bu durum sıfatlar bahsinde de kendini gösterir. Şia, Allah’ın sıfatlarını zatının aynısı olarak görürken, Ehl-i Sünnet bu sıfatların zatının ne ayrısı ne de gayrısı olduğunu ifade ederek bir orta yol izler. Otorite meselesi, bu iki ekol arasındaki en derin uçurumu oluşturur. Şia, on iki imamı masum ve hatasız kabul ederken, onları Hz. Peygamber dışındaki tüm peygamberlerden üstün tutar. Onların sözlerini vahye yakın bir ilham kaynağı olarak görür ve Hz. Peygamber’in sözleriyle eşdeğer sayar. Oysa Ehl-i Sünnet’te masumiyet sıfatı yalnızca peygamberlere ve meleklere aittir; hiçbir alim veya veli Peygamber’in otoritesiyle denk tutulamaz. Bu anlayış, sahabe algısına da doğrudan yansır. Sünni ekol, ashabın tamamını adil kabul edip saygı duyarken, Şia Hz. Ali taraftarı olan bir grup dışındaki sapıklık hatta kimisini de küfürle itham eder. Bu yaklaşım hadis ilmine de sirayet eder; Ehl-i Sünnet bütün sahabelerden gelen rivayetleri sahih kabul ederken, Şia sadece kendi ideolojik çizgisine yakın bir kısım sahabenin rivayetlerini geçerli sayar. Hilafet meselesinde de Şia, liderliğin nass ile on iki imama ait olduğunu savunurken, Ehl-i Sünnet bu makamın ümmetin icma ve tercihiyle ilk olarak Hz. Ebubekir’e layık görüldüğünü, daha sonra da farklı yöntemlerle diğer halifelerin seçilebileceğini ifade eder. Kur’an-ı Kerim’in korunmuşluğu ve dini hükümlerin kaynakları da bir diğer ayrım noktasıdır. Ehl-i Sünnet, Kur’an’ın mütevatir yolla bugüne değin tek bir harfi bile değişmeden ulaştığını savunurken, Şia’da ise bazı surelerin çıkarıldığına dair iddialar dile getirilmiştir. Hukuki alanda ise icma, Sünni fıkhının temel direklerinden biriyken, Şia’da bağlayıcı bir delil sayılmaz. Gündelik hayata ve fıkha yansıyan farklar ise ibadetlerden sosyal hayata kadar uzanır. Pratik ibadetlerde, abdest alırken çıplak ayak üzerine mesh edilmesi veya beş vakit namazın bilâ kaydu şart cem edilerek üç vakitte kılınması gibi uygulamalar Şia’da yaygınken, Ehl-i Sünnet’te ise mesh ancak mestler üzerine yapılabilir, namazlar da belli şartlarda cem edilerek kılınabilir. Sosyal hayatta ise muta nikahı konusu iki ekolü tamamen ayırır; Şia bu uygulamayı caiz görürken, Ehl-i Sünnet ebediyen haram olduğunu ilan etmiştir. Son olarak, Mehdi inancı ve cihat anlayışı geleceğe bakışı şekillendirir. Şia, Mehdi’nin gelip bir kuyuda gizlendiğine inanırken, Ehl-i Sünnet onun henüz gelmediğini savunur. Şia’da kafirle cihat Mehdi’nin zuhuruna kadar yasaklanırken, diğer Müslümanlarla savaşmak ise şi’î akidesine dönünceye kadar devam etmelidir. Ehl-i Sünnete göre ise ister kafir ister Müslüman olsun şartlar oluştuğunda zalime karşı cihat farzdır. İşte bu köklü farklılıklar, iki tarafın dünyaya ve ahirete nasıl farklı pencerelerden baktığını göstermesi açısından bilinmesi gereken önemli malumatlardır. Aksi takdirde İslam dünyasındaki kırılma ve ihtilafların temel sebeplerini gerçek manada anlamak mümkün değildir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/ehl-i-sunnet-ve-sia-arasindaki-temel-farkliliklar-277

.TASAVVUFUN ANLAŞILMASINDA ŞEKİL–MANA DENGESİ VE GÜNCEL PROBLEMLER 23 Ocak 2026, Cuma 00:25 A+ A- Tasavvuf, İslam dininin özünü en güzel şekilde yaşama ve yaşatma amacıyla tesis edilmiş bir irfan yoludur. Bu yol, dinin yalnızca zahirî yönünü değil; maksatlarını, gayelerini ve ruhunu merkeze alarak insanın ahlâkî ve manevî tekâmülünü hedefler. Ancak tarihsel süreç içerisinde, diğer düşünce ve uygulama ekollerinde olduğu gibi tasavvufun içinde de zaman zaman şekilcilik ön plana çıkmış, bu durum tasavvufun asli hedeflerinden uzaklaşıldığı yönünde eleştirilere yol açmıştır. Şekli esas alıp manayı ihmal etmek, tasavvufun ruhuna aykırıdır. Bu durumu bir benzetmeyle açıklamak mümkündür: Bir ürünün değeri, onu saran ambalajda değil; ambalajın içindeki malın kalitesindedir. Ambalaj, yalnızca ürünü koruyan ve onun niteliğine işaret eden bir vasıtadır. Kabı esas alıp içindekini göz ardı etmek, tasavvufun da yanlış anlaşılmasına ve toplum nezdinde ön yargıların oluşmasına sebep olmaktadır. Tasavvuf uygulamalarında zaman zaman Allah’ın kesin emri olmayan, müstehap veya nafile mahiyetindeki bazı davranışların sanki farzmış gibi sunulması; ruhsat yerine yalnızca ihtiyat ve azimet vurgusunun yapılması, insanları zorlayabilmektedir. Oysa İslam, ruhsat ve azimet dengesini birlikte sunmuştur. İnsanlar iştiyak haline olduklarında ihtiyatla amel edebilir, zorlandıkları zamanlarda ise ruhsatları kullanarak dini hayatlarını sürdürebilirler. Ancak ruhsatla amel etmenin adeta günah gibi sunulması, tasavvufa karşı bir mesafe ve soğukluk oluşturabilmektedir. Tasavvuf çevrelerinde zaman zaman ortaya çıkan ve dini istismar eden bazı şahıslar, bu algının güçlenmesine neden olmaktadır. Özellikle sosyal medya ve geleneksel medya, bu tür örnekleri yoğun biçimde gündeme taşıyarak, sanki sadece tasavvuf ehli hata yapıyormuş gibi bir algı oluşturmaktadır. Bu durum, tasavvufun bütüncül ve ahlâk merkezli yapısının göz ardı edilmesine ve toplumun umumuna yönelik olumsuz bir genelleme yapılmasına yol açmaktadır. Tasavvuf ehlinin temel vasıflarından biri, halkın derdiyle dertlenmek, onların acılarına ortak olmak ve sorunlarına çözüm üretmektir. Ancak güce yakın duran, konforunu önceleyen ve halktan kopuk bir anlayışın yaygınlaşması, toplumda doğal bir tepkiye sebep olmaktadır. Bu tepki de zamanla tasavvufa yönelik bir uzaklaşma ve güvensizlik duygusuna dönüşmektedir. Tasavvuf, tarihsel olarak birleştirici ve kuşatıcı bir rol üstlenmişken; son dönemlerde ayrıştırıcı ve ötekileştirici bir görüntü vermeye başlamıştır. Bunun yanında, tasavvufun aşırı derecede kurumsallaştırılması ve fabrikasyon bir yapıya büründürülmesi de eleştirilen bir başka husustur. Her müride aynı uygulamaların, aynı zikirlerin ve aynı yöntemlerin sunulması; yaş, cinsiyet, psikolojik yapı ve sosyo-ekonomik farklılıkların dikkate alınmaması, tasavvufun bireysel terbiye hedefiyle çelişmektedir. Hâlbuki mürid–mürşid ilişkisinde kişiye özel bir manevi tedavi ve eğitim anlayışı esas olmalıdır. Sonuç olarak tasavvuf; geleneklerine bağlı, ancak çağın şartlarını da kuşatabilen bir anlayışla yaşandığında yeniden toplumsal itibarını kazanabilir. Hakikatlerin olduğu gibi ifade edilmesi, müsamahanın, birleştiriciliğin ve affediciliğin öne çıkarılması; toplumsal barış ve birlik için tasavvufun öncü bir rol üstlenmesi, bu irfan yolunun asli fonksiyonuna yeniden kavuşmasını sağlayacaktır.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/tasavvufun-anlasilmasinda-sekil-mana-dengesi-ve-guncel-problemler-289

.SELE KARŞI DURMAK 30 Ocak 2026, Cuma 00:30 A+ A- İnsanın toplumsal bir varlık olması, çevresel etkileşimi de beraberinde getirir. Herkesin doğru yolda olduğu, iyiliğin ve dürüstlüğün genel geçer kural haline geldiği bir iklimde istikameti korumak, rüzgarı arkasına alarak yürümeye benzer. Ancak asıl erdem, toplumun genelinin nefis ve şeytana tabi olduğu, manevi değerlerin sele kapılmış bir kütük gibi sürüklendiği dönemlerde ayakları yere sağlam basabilmektir. Tarihin en büyük kırılma noktaları, çoğunluğun değil, tek başına da kalsa hakikati sırtlananların omuzlarında yükselmiştir. Bu durumun en veciz örneği Hz. İbrahim aleyhisselâmdır. Ailesinin ve tüm çevresinin tamamen şirk bataklığına gömüldüğü, putperestliğin devlet otoritesiyle korunduğu bir ortamda o, pervasızca ve canını ortaya koyarak İslam’ı tebliğ etmiştir. Bu sarsılmaz duruşu nedeniyle Yüce Allah “celle celaluhu” onu şu sözlerle medh etmiştir: “Şu da kuşkusuz ki, İbrahim başlı başına bir ümmet idi; bir hanif olarak Allah'ın önünde eğiliyordu, müşriklerden değildi.” (Nahl, 120) Buradaki "başlı başına bir ümmet" ifadesi, niceliğin nitelik karşısındaki mağlubiyetini gösterir. Bir kişi, eğer Hakk’a tabi olursa, milyonlarca yanlışın karşısında tek başına bir ordu hükmündedir. İslam’ın doğuşu, "sele karşı koymanın" en somut tarih misallerini barındırmaktadır. Hz. Hatice, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ali ve Aşere-i Mübeşşere’nin diğer fertleri başta olmak üzere “radıyallahü anhüm ecma’în”, eshab-ı kiramın üstünlüğü de tam olarak buradan kaynaklanır. Onlar, şirk bataklığının ortasında İslam’a sarılmalarından ve Hz. Peygamber’e destek olmalarından dolayı "yıldızlar" mesabesine yükselmişlerdir. Benzer bir iradeyi, saray konforunun ve mutlak otoritenin içinde kalbiyle isyan eden Hz. Asiye’de görürüz. O, tek başına tağuta karşı koyarak imanın sadece bir gönül işi değil, aynı zamanda bir cesaret eylemi olduğunu kanıtlamıştır. Firavun’un zulmüne karşı gösterdiği bu duruş, onu dünya kadınlarının en üstünlerinden biri kılmıştır. Hz. Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem”, kendisinden sonra büyük fitnelerin ve ahlaki erozyonların yaşanacağını asırlar öncesinden haber vermiştir. Toplumsal değerlerin altüst olduğu, kötülüğün "normal" kabul edildiği bu dönemlerde, akıntıya kapılmayanlar için büyük müjdeler vardır: "Ümmetimin fesadı zamanında kim sünnetime yapışırsa, ona yüz şehit sevabı vardır." (el-Münzirî, Taberânî) Bu müjde, sadece bir ibadet pratiğini değil, bir karakter inşasını temsil eder. Yüz şehit sevabı; yalanın içinde doğru kalabilmenin, haramın içinde helali aramanın ve yalnızlaşma pahasına haktan vazgeçmemenin bedelidir. Bugün günümüz insanı, bireyi süfli arzulara ve tüketime davet eden büyük bir "sel" ile karşı karşıyadır. Bu sele karşı durma gücünü kendinde bulabilmek ancak Hz. İbrahim aleyhisselâm’ın putları kırması, Hz. Asiye’nin sarayın sahte ihtişamını reddetmesi ve ilk Müslümanların Mekke zulmüne sabretmesinden alınan ilhamın meyveleri olabilir. Maharet, herkesin savrulduğu bir çağda, eldeki koru tutmaya devam ederek "istisnai" kalabilmektir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/sele-karsi-durmak-303

.İLİMDE ODAKLANMA Çok Kitap mı, Tek Kitapta Derinleşme mi? 06 Şubat 2026, Cuma 00:00 A+ A- Geleneksel İslami eğitim tarzı, ilmin ancak belirli bir usul ve sırayla, temel metinlerin merkeze alınmasıyla tahsil edilebileceği ilkesine dayanır. Selçuklularla kurumsallaşan ve Osmanlı ile zirveye ulaşan medrese müfredatı; sarf, nahiv, mantık ve belâgat gibi alet ilimlerini, tefsir, hadis ve fıkıh gibi yüksek ilimlerle mezcederek tedrici bir sistem sunmuştur. Bu sistemin kalbinde, "çok kitap okumak" değil, "doğru kitabı çok yönlü okuma" anlayışı yer alır. Klasik dönem ilim erbabı, hangi coğrafyada olursa olsun belirli metinleri merkeze alarak; şerh, haşiye, talik ve telhisler üzerinden bir uzmanlık inşa etmiştir. Kimilerinin sığ bir bakış açısıyla "tekrara düşmek ve donuklaşmak" olarak nitelendirdiği bu gelenek, aslında zihni dinç tutan ve konular arasında dikey/yatay bağıntılar kurmayı sağlayan devasa bir imkândır. Temel metin bir iskelet vazifesi görürken; haşiye ve şerhler bu iskelete kas ve ruh giydirmektedir. Matbaanın yaygınlaşması ve sömürge döneminin getirdiği oryantalist etkilerle birlikte, bu kadim "usul" gevşemeye başlamıştır. Batılı tarzda ilahiyat fakültesi formuna evrilen eğitim sisteminde, derinlikli kariyer kitaplarının yerini; dili basit, muhtasar ve kültürel yönü ağır basan ders kitapları almıştır. Şerh kültürü zayıflarken, tahkik ve tahriç kültürünün ön plana çıkması, ilim talebesinin bir metne odaklanarak zihnini tertip etme kabiliyetini elinden almıştır. Bugün Batı bilim çevreleri, aslında bizim terk ettiğimiz bu kültürü; ansiklopedi maddeleri, makaleler ve tezler aracılığıyla "ihtisar ve şerh" disiplini içinde fiilen uygulamaktadır. Bizde ise köksüz önerilerle seviye her geçen gün alçalmakta, malumat yığını arasında kaybolan zihinler şüphe ve tereddüt sarmalına düşmektedir. Klasik sistemde metinlerin ezberlenmesi veya "elfiye" denilen bin beyitlik didaktik şiirler haline getirilmesi, öğrenciye ve hocaya büyük bir kolaylık sağlar. Beykuniyye, Avâmil veya Karabaş Tecvidi gibi metinlere hakim olan bir alim, malumatlarını bu sağlam temel üzerine inşa eder. Odaklanma sorunu yaşamayan bu zihin yapısı, farklı kitaplardaki benzer konuları kolayca sentezleyebilir. Aksine, belirli bir metin üzerinde yoğunlaşmamış kişiler, ne kadar çok bilgiye sahip olurlarsa olsunlar, zihinlerinde bir sentez oluşturamamakta ve bu bulanıklığı çevrelerine bir "virüs" gibi yaymaktadırlar. İlim tahsilinde nitelikli bir derinlik, ancak dağınık malumat yığınından kurtulup merkezi bir metin etrafında disiplin kazanmakla mümkündür. Klasik şerh ve haşiye kültürü, donuklaşmak değil; bir hakikati bin bir cephesiyle kavramak ve zihni bir şantiye düzeninde çalıştırabilmektir. Eğitimde seviyeyi yeniden yükseltmenin yolu, Batı’nın kılık değiştirmiş metodolojilerini taklit etmekten değil, kendi irfan geleneğimizdeki metin merkezli inşa sürecine geri dönmekten geçmektedir. Zihni bulanıklıktan kurtaracak olan şey malumatın çokluğu değil, usulün sağlamlığı ve odağın keskinliğidir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/ilimde-odaklanma-cok-kitap-mi-tek-kitapta-derinlesme-mi-316

.İNGİLİZ SİYASETİNİN HİNT ALT KITASINDAKİ İZLERİ VE İSLAM DÜNYASINDA MODERNİST DÖNÜŞÜM 13 Şubat 2026, Cuma 01:07 A+ A- İslam dünyasının 19. yüzyılda başlayan işgal süreci, Birinci Dünya Savaşı ile zirveye ulaşmış; Müslüman toplumlar İngiltere, Fransa, Rusya ve Çin gibi güçlerin asimilasyon politikalarına maruz kalmıştır. Ancak İngiliz sömürgeciliği, diğerlerinden farklı olarak sadece toprakları ve elitleri değil, toplumun zihnini ve dindarlık algısını hedef almıştır. İngiliz kültürünün özellikle Hint alt kıtasında uyguladığı reformist yaklaşım, İslam dünyasının son 150 yıllık modernizasyon, ıslah ve ihya çabalarının ana eksenini oluşturmuştur. Yüzyıllarca Müslümanların hüküm sürdüğü Hindistan’da İngilizlerin sağladığı askeri ve kültürel üstünlük, Müslüman alim ve münevverleri derin bir sorgulama sürecine itmiştir. Bu dönemde İngiliz oryantalistlerin stratejik müdahaleleri, ortaya çıkan fikri akımları kendi çıkarları doğrultusunda dönüştürmeyi başarmıştır. Sultan Alemgir Şah döneminde Ehl-i Sünnet’in muhkem kalesi olan Hindistan, sömürgeciliğin etkisiyle adeta bir "fikrî değişim laboratuvarına" dönüşmüştür. Hint alt kıtasında filizlenen bu yeni din anlayışının Hicaz ve Mısır’a sıçraması tesadüf değildir; çünkü her iki bölge de aynı merkezden, yani Londra’dan yönlendirilmiştir. Cemaleddin Afgânî ve Muhammed Abduh’un buluşması, bu küresel etkileşimin adeta sembolü olmuştur. Mısır kökenli modernist görüşlerin Hint menşeli reformist akımlarla benzerliği, işgalin "aynı elden" çıkmış olmasının bir sonucudur. Hilafet merkezi İstanbul ise bu fikri dalgaya karşı Sultan II. Abdülhamid dönemine kadar direnmiş; Müceddidî-Hâlidî tasavvuf anlayışı, geleneksel Sünni kaleyi büyük ölçüde muhafaza etmiştir. Meşrutiyet ile birlikte ulaşım ve iletişim imkanlarının artması, küresel fikir akımlarının İstanbul surlarını aşmasına neden olmuştur. Cumhuriyet döneminde ise dini eğitim amacıyla Mısır ve Pakistan/Hindistan bölgelerine giden öğrencilerin dönüşü ve bu bölgelerdeki alimlerin eserlerinin tercüme edilmesi, geleneksel dokuda kalıcı değişimlere yol açmıştır. Bugün ülkemizde ve İslam coğrafyasında yaşanan "gelenek-modernite" kavgası, aslında 150 yıl önce Hint alt kıtasında temelleri atılan bu İngiliz etkili reform anlayışının bir tezahürüdür. İngiliz politikalarının Hint alt kıtasında başlattığı bu dönüşüm, Müslüman toplumların "özüne dönüş" iddialarını dahi sömürgeci bir süzgeçten geçirmiştir. Günümüzde de devam eden fikri mücadelede, geleneksel Sünni anlayışın korunması; sadece bir inanç meselesi değil, aynı zamanda sömürge döneminden kalan bu yabancılaşma etkilerine karşı bir istiklal mücadelesidir.

Kaynak Linki = https://www.medyamit.com.tr/makale/ingiliz-siyasetinin-hint-alt-kitasindaki-izleri-ve-islam-dunyasinda-modernist-donusum-331

Bugün 144 ziyaretçi (188 klik) kişi burdaydı!

Bu web sitesi ücretsiz olarak Bedava-Sitem.com ile oluşturulmuştur. Siz de kendi web sitenizi kurmak ister misiniz?

Ücretsiz kaydol