Bu vatanda yetişen insanlar içinde en değerli şahsiyetlerden birisi Necip Fazıl Kısakürek’tir. Bu zat; dinimizin ve vatanımızın selameti için çile çekmiş bahtiyar insanların en önemlilerindendir.

Necip Fazıl Kısakürek, Bediüzzaman Said Nursi ile ilgili iki kitap yazmış ve bunları yayınlamıştır. Bu iki kitapta Bediüzzaman’ın hayatı ve eserlerini özetleyip sunmuştur. Her iki eserinin yayınlandığı yıllarda Bediüzzaman’dan değil övgü ile bahsetmek sıradan bir haber yapmak dahi suç olarak görülüyor, dindar insanlar ağır baskı altında tutuluyorlardı. Bu nedenle Bediüzzaman’ı bizlere tanıtan kişilerin başında Necip Fazıl Kısakürek’i saymak hiç de hatalı olmayacaktır.

Bediüzzaman Said Nursi’nin Necip Fazıl hakkındaki düşüncelerini ise eserlerinde ve hatıralarda görmek mümkündür. Öyle ki İstanbul’a geldiğinde Necip Fazıl ile görüşmüş ve çalışmalarından ötürü takdirlerini sunmuştur.

Necip Fazıl ile Bediüzzaman’ın birçok ortak özelliği bulunmaktadır. Din ve imanın güçlenmesi için hayatını vakfeden bu iki insan hakkında söyleyecek çok söz bulunmaktadır.  Necip Fazıl ve Bediüzzaman’ın en önemli özelliği korkusuzca gerçekleri haykırmış olmalarıdır. Elbette bunun sonucunda hayatlarının büyük bir bölümünü hapiste ve sürgünde geçirmişlerdir. Devrin zalim diktatörleri bu iki şahsiyeti ortadan kaldırmak için her türlü çabayı göstermiş ise de Allah her ikisine de uzun ve bereketli bir ömür bahşetmiş seksen yaşlarından sonra vefat etmişlerdir. 

Necip Fazıl’ın Bediüzzaman ile ilgili ilk kitabı, “Son Devrin Din Mazlumlarıdır”. Bu kitapta 7 büyük şahsiyete ve 9 olaya yer verilmektedir. Kitabın takdim yazısında Kısakürek şu hatırlatmaları yapıyor; 

Bu eser, “Tarih Boyunca Büyük Mazlumlardan” sonra beklenmesi ve ona eklenmesi gereken bir bahsi çerçeveliyor. İman ve ideal uğrunda umumî mazlumluk davasının çok yakından, öz hayatımızdan, yakın tarihimizden ele alınması ve hususî plânda gösterilmesi... Bu yakın tarih ve hususî plân, İttihad ve Terakki ile başlayıp Cumhuriyetle yerleştiğini gördüğümüz İslam nefretinin zeminini çizer ve o zemin üzerinde en kuduz zalim kılıcıyla düşürülen masum başların hikâyelerini anlatır.

Kitap 33 baskı yapmış olup ilk baskısının üçüncü kısmı Bediüzzaman’a ayrılmıştır. En geniş olarak Bediüzzaman’a yer verilmiş olup bu kısımda çocukluğu, gençliği, savaş yılları ve harpteki başarıları, cumhuriyet dönemi, hapis ve sürgün yaşamını safha safha anlatmıştır. Ülkemiz insanı, devletin Bediüzzaman hakkındaki menfi propagandasını Necip Fazıl’ın eserleri sayesinde anlamış onun gerçek değerini fark etmiştir. Bu nedenle Nur Talebeleri için Necip Fazıl’ın bu eseri çok önemlidir. “Allah” demenin yasak olduğu bir dönemde böyle bir kitabı yazmak her babayiğidin harcı değildir.

Bu kitapta resmi tarihin aksine yapılan zulüm ve haksızlıklar cesur bir biçimde ele alınmış olayların perde arkasında yatan hakikatler bütün içyüzleri ile beraber ifade edilmiştir. Eğer bu eser yayınlanmasa idi Türkiye bambaşka bir ülke olacak gençlerimiz gerçekleri tamamen tersyüz edilmiş bir şekilde öğrenmiş ve aldatılacak idi.

Necip Fazıl’ın bu konudaki ikinci kitabı ise “Bediüzzaman Said Nursi Kitabı” isimlidir. Kitabın takdim bölümünde Necip Fazıl; “Büyük Doğu, onun yazılarını tereddütsüzce sütunlarına geçirerek, kendisine itimadını zımnen ilan etmiş bulunuyor” demek sureti ile Bediüzzaman’a bakış açısını açıkça belirtmiştir. Bu kitapta geçen bahisler Büyük Doğu Dergisinin 13 Ekim 1950-10 Kasım 1950 tarihleri arasında yayınlanan 30-31-32-33 ve 34. sayılarında neşredilmiş olup Bediüzzaman o yıllarda hayatta idi. 

Kitabın 27. Sayfasında Necip Fazıl’ın Bediüzzaman ile ilgili olarak söylediği ve son derece dikkat edilmesini istediği bölüm şu şekildedir:

“Belki hayatta kalamam… Bütün varlığım, vatan, millet ve gençlik için… Ölürsem, İslam alemi ve insanlığın ebedi saadeti için canım feda olsun… Dostlarım intikamımı almaya sakın kalkmasınlar!..”

Diğer bir sayfada Bediüzzaman’ın hapisten tahliyesi esnasında dahi haksızlığa uğradığını ifade ederek, “kendisini fevkalade tezahürlerle karşılamaya hazırlanan halkın bu emeline mani olunmak için şafak vaktiyle sabah namazı arasında hapishaneden çıkarıldığını” ifade etmiştir.

Bediüzzaman’ın Necip Fazıl hakkındaki eser ve hatıralarında ise şu hususlar göze çarpmaktadır. Bediüzzaman’ın eserleri içinde çok az sayıda iktibas vardır. Yani başkasının eserini aynen alıp yayınlamamıştır. Irak’ta yayınlanan bir gazete haberi haricinde diğer bir metin ise Necip fazıl Kısakürek’e ait olan “Lozan’ın İçyüzü” başlıklı yazıdır. Büyük Doğu’nun 29. Sayısında yayınlanan ve Lozan anlaşmasının perde arkasındaki gerçekleri cesurca ifade eden bu yazı özetlenerek Risale-i Nur Külliyatındaki yerini almıştır. Bunun haricinde başka bir iktibas neredeyse yok gibidir. 

Bu iktibas Emirdağ Lahikası isimli eserinde yer almakta olup Bediüzzaman, sonuna şu ifadeleri yazmıştır: 

“İşte bu ehemmiyetli vesika, tam tamına Risale-i Nur tercümanının kırk küsür sene evvel hadis-i şerifin ihbarına dair beyan ettiği hadiseyi tasdik etmiştir” 

Bu not ile Bediüzzaman’ın Darül Hikmetül İslamiye üyesi olduğu bir zamanda yazılan ve Deccal, Süfyan gibi dehşetli şahıslardan haber veren ahir zaman hadisleriyle ilgili olarak yazdığı ve daha sonra genişleterek, “Beşinci Şua” isimli eserine atıfta bulunmaktadır. 

Bediüzzaman Büyük Doğu’da yer alan bu yazı ile İslam’a ve Müslümanlara yönelik düşmanlığın merkezinde İngiliz-Yahudi ortaklığının ortaya çıkarıldığını ifade ederek, “Bu yazıda anlatılanlar, yirmi beş seneden beri Nurcuların imhasına keyfi kanunlarla dehşetli zulümlerin hikmetini tam gösteriyor” diyerek gizli teşkilatları haber vermektedir. Yine Emirdağ Lahikası isimli eserinde bu konuya değinerek şu hususları ifade eder:

“Bu kışta bana verilen elîm sıkıntıların bir sebebi: Selâniklilerin istibdad-ı mutlakları, serbest fırkalarla kırmasına yardımım olmasın diye beni herkesten tecrid ettiler. Risale-i Nur, binlerle benim bedelime konuşuyor, küfr-ü irtidadı kırıyor, anarşiliği bozuyor”.

İşte Bediüzzaman ve Necip Fazıl gibi çok değerli şahsiyetlerin hapishanelere atılmasının ve onlara günyüzü gösterilmeyişinin esas sebebi, Sabetaist veya dönme denilen insanların devlet yönetimine gelerek Müslümanlara kan kusturmasından başka bir şey değildir. Bunları iyi tanımalı ve yaptıkları zulüm ve cinayetleri iyi bellemek zorundayız…

Bediüzzaman Büyük Doğu’da yer alan bu cesur yazılarından dolayı Necip Fazıl’a büyük bir sevgi ve saygı duyduğunu şu hatıralarında görmekteyiz:

Necip Fazıl ile İstanbul’da beraber bulunduğu bir dönemde kendisine “Seni elli talebem kadar hizmet etmiş bir talebe sayıyorum” diyerek iltifat etmiştir. Bir ara devletten gelen ağır baskılar sonucu maddi sıkıntılar nedeniyle yayınlarına bir müddet ara verildiğinde çok üzülmüştü. Bunu çok sonra fark ettiği için “haberim olsa yardım için yorganımı satardım” diyerek Büyük Doğu ve Necip Fazıl’ı ne derece takdir ettiğini ifade etmiştir.

Sonuçta Necip Fazıl ve onu sevenler ile Bediüzzaman’a ona gönül verenler arasında sonsuza kadar büyük bir dostluk, kardeşlik ve uhuvvet bağı vardır ve bu bağı hiçbir güç koparıp atamayacaktır, vesselam



.

Türkiye’yi NATO’dan çıkarabilirler mi?

30 Mayıs 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

İlk kurulduğundan bugüne kadar Kuzey Atlantik Anlaşması (NATO), gerçekte ABD’nin kendi ülke menfaatlerinin korunması ve özellikle silah sanayisine pazar bulunabilmesi için kurulmuş olan bir ittifak anlaşmasıdır. 2022 yılında dahi bu durum büyük oranda devam etmektedir. Başrolde ABD yer almakta olup diğer 29 ülke ise esas oğlan rolünü üstlenen bu Hollywood aktörüne figüranlık yapmaktadır. 

İsveç ve Finlandiya, Rusya’nın Ukrayna’ya saldırması ve meydana gelen büyük yıkım nedeni ile kendilerini NATO şemsiyesi altına almak istemektedir. Fakat Türkiye, haklı gerekçeler ile buna karşı çıkmakta ve veto yetkisini kullanmaktadır. Türkiye’nin ülke menfaatlerini ön plana alarak yaptığı bu çıkış; NATO içerisindeki dengeleri derinden sarsmıştır. 

İlginçtir; Norveç, Danimarka gibi İskandinav devletler Türkiye’nin 1952 yılında NATO’ya üye olmasına çeşitli gerekçelerle uzun müddet karşı çıkmışlardır. Türkiye’nin İsveç ve Finlandiya’ya karşı olumsuz tavrında ülkemize karşı uygulanan ambargolar, PKK desteği gibi nedenlerden başka geçmişten gelen dini, sosyal ve kültürel sebepleri de saymak gerekiyor. 

Bu veto kararı, Türkiye’nin bağımsız politika üretmesinin bir göstergesidir. Elbette bu tutum başta ABD olmak üzere birçok Batılı devleti rahatsız etmektedir. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ülke politikasına yön veren en yüksek yetkili sıfatı ile bu iki devletin ittifaka girişine açıkça karşı çıkması, yakın ve orta vadede NATO ülkelerinde bir dizi politika değişikliklerine sebep olacaktır.

Batılı devletler ve ABD’nin veto kararına karşı Türkiye’ye ilk tepkileri oldukça yumuşak olmuştur. Fakat içten pazarlıklı olduklarında şüphe yoktur. Çünkü daha önce küstah ve aşağılayıcı bir şekilde davranabiliyorlardı. Örneğin 1964 yılında Kıbrıs’a yapılacak askeri harekât, ABD Başkanı Johson’un bir mektubu ile iptal edilebilmişti. Buna karşılık Rumlar “Bekledim de gelmedin” şarkısını söyleyerek ülkemizle alay etmişlerdi. Mektup çok sert ve kaba bir üslupla yazılmış, küçük düşürücü ifadelere yer vermiştir. Bir süre kamuoyundan gizlenen mektup hem yönetim kademelerinde hem de Türk halkında ABD’ye karşı büyük hayal kırıklığı oluşturmuştur.

Aradan geçen 58 yıl boyunca Türkiye-ABD ilişkileri çoğu zaman olumsuz bir şekilde gelişmiştir. ABD’nin Türkiye’ye karşı takındığı hasmane ve çirkin tavır asla unutulmamış hatta NATO’dan ayrılmadan ABD üslerini kapatma noktasına kadar etkili bir direnç ortaya koyulmuştur. Bununla birlikte ABD’nin semirtip büyüttüğü bazı darbeci generaller gizli bir şekilde cunta kurup her 8-10 yılda bir darbe yaparak ülkemizi ABD’nin şamar oğlanına çevirmişlerdir.

Askerlerimizin başına çuval geçirmekten tutun PKK’lı teröristlere açıktan yardım edecek kadar sayısız olayda ülkemize karşı düşmanca davranan ABD’ye karşı halkın seçtiği iktidarlar sayesinde nihayet onurlu ve dik duruş gösterebiliyoruz. ABD’nin ticari anlaşmaları dahi ayaklar altına alan hukuk tanımaz siyaseti, son kertede CAATSA adı verilen Türkiye’ye karşı yaptırım kararı almasına kadar devam etmiştir. İngiltere’nin 1. Dünya Savaşı öncesinde yaptığı parası ödenmiş savaş gemilerine el koyma tavrını bu sefer ABD yapmaya başlamıştır. Öyle ki; ortak üretimini yaptığımız ve parasını ödediğimiz 6 adet F-35 savaş uçağına el koyarak, düşmanca tavrını devam ettirebilmiştir.

Şu anda ABD’nin beslemesi basın kuruluşları, Türkiye’nin NATO’dan çıkarılması gerektiğini ileri sürecek kadar ileri gidebilmektedir. Bunun F-35 projesinde olduğu gibi kolay olamayacağını rahatlıkla söyleyebiliriz. Çünkü NATO-Türkiye ilişkileri öylesine iç içe geçmiş bir durum arz ediyor ki; bunun gerçekleşmesi için en az 5 yıl süreye ihtiyaç vardır. İnsanın aklına şöyle bir formül gelebilir: “NATO’da kararların oy birliği ile değil çoğunlukla alınması” Türkiye’ye rağmen İsveç ve Finlandiya meselesini çözer. 

İşte bu durum birçok nedenden dolayı mümkün değildir. Bu nedenler bir sonraki yazımın konusudur. Fakat ABD, son birkaç yıldan beri bu maksatla çalışmalar yapmaktadır. Örneğin Yunanistan’a adeta işgal eder bir tarzda askeri üsler kurulması, bunun sadece bir göstergesidir. Peki, neden yakın bir zamanda Türkiye NATO’dan çıkarılamaz? 

Sorunun kısa cevabı NATO içerisinde Türkiye’nin oynadığı aktif rol ile alakalıdır. Asker sayısı olarak ikinci büyük güç ödenek olarak 8. sırada pay veren Türkiye’nin elinde çok güçlü kozlar vardır. F-35’te olduğu gibi “ben istedim böyle oldu” denilemez.   

 

“NATO Kuvvetler Statüsü Sözleşmesi” adlı uluslararası anlaşma, İzlanda hariç, NATO üyesi diğer devletler tarafından imzalanmıştır. Sözleşme Türkiye tarafından 10 Mart 1954 tarihinde onaylanmıştır. Bu sözleşme, her biri oldukça detaylı kaleme alınmış yirmi maddeden oluşur. Kısaca bu anlaşmayla ABD’nin Türkiye topraklarında askeri tesisler ve üstler kurması ve askeri personel bulundurulması kabul edilmiştir.

ABD ile Türkiye arasında 1976’da ve sonra 1980 yılında 12 Eylül Darbesi sonrasında imzalanan “Savunma ve Ekonomik İşbirliği Anlaşması” ise 12 askeri üssün NATO adına ABD tarafından 5 yıllık kullanılmasına karar verilmiştir. Bu anlaşma, ABD’nin talebi doğrultusunda uzatılmaktadır. Türkiye’ye alternatif olacağı için Yunanistan’ın silahlandırılmasının en önemli sebeplerinden biri budur. Çünkü çok sayıda tesis bulunmakta ve karar alma süreci Türkiye’nin onayını gerektirmektedir. 

NATO’nun güneydoğu kanadı hâlâ Türkiye’den sorulmaktadır. NATO kuvvetlerine ikmal üsleri sağlanması yanında birçok ortak çalışma Türkiye’nin desteği sayesinde muhafaza edilmektedir. Değişiklik yapmak mümkün olsa da bu maksatla önemli bir bütçenin ayrılması gereklidir. Değişiklikler için ayrıca önemli bir zaman dilimine de ihtiyaç vardır. Bunların neler olduğunu bir sonraki yazımıza bırakalım, vesselam


.

İlkeli siyaset ve CHP’nin resimleri

03 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Türkiye’de ciddi bir salgın hastalık var. Bu hastalığın adı “sevgisizliktir”. Diğer bir ismi ise kendi kardeşine, komşusuna veya farklı düşüncedeki insanlara karşı “düşmanlık” duygusudur. Hâlbuki sevgi ve muhabbet insanı insan yapar. Düşmanlık ise insanı canavar bir hayvan eder.

Bu tedavisi çok zor olan hastalığı yenmek zorundayız. Aksi takdirde âleme maskara olduğumuz gibi Allah katında da mesul ve günahkâr olacağız. “Muhakkak mü’minler kardeştir (Hucurat Suresi. 10)” ayetine karşı gelmek yani Müslüman kardeşine düşmanlık yapmak kanser gibi çok belalı bir hastalıktır.

İnsanların her biri sevgiye muhtaç olduğu gibi sivil toplum örgütleri hatta siyasi partilerin dahi bu ulvi ve yüksek duyguya ihtiyacı vardır. Fakat ne yazık ki; özellikle seçim dönemleri yaklaşırken siyasetçiler ve partiler düşmanlık söyleminin zirvesine çıkmaktadırlar. Ellerinden geldiği kadar rakip siyasi grupları karalamaya ve çirkin sözlerle hakaret boyutlarına varıncaya dek konuşmaya, yazmaya devam ederler.

Hâlbuki bu düşmanlık duygusu yerine “sevgi” ve “kardeşlik” esas olsaydı; siyasi mücadeleler böylesine çirkin bir hal almazdı. Örnek verelim: Siyasi partiler, muhalif olduğu diğer bir partiye şöyle bir eleştiri yapmaz: “Bu partinin düşünceleri güzeldir. Fakat bizim partimiz daha güzeli olan şu tedbiri almaktadır”. Bunca yıl çok az sayıda benzer bir eleştiri görmüşümdür.

Sadece siyasette kalsa yine iyi! Eğitim kurumlarında, ticari hayatta ve sosyal ilişkilerde dahi buna benzer bir durum söz konusudur. Düşmanlık öylesine içimize işlemiş ki; bu kanserden beter hastalık toplumun her kesimine sirayet etmiştir. Mesela malını satan esnaf dahi “komşumun malı da güzeldir” demez; diyenler çok azdır.

Siyasi partiler daima rakip gördüğü partinin kötülüklerini sayıp dururlar. Hatta hiçbir yönü için dahi güzel bir söz söylemezler. Nerede kaldı sevgi duygusunu öne çıkarıp diğerinin iyi taraflarını anlatabilsinler. Bu gidişat artık dayanılmaz boyutlara varmıştır. Somut örnekler vererek meseleyi muğlâk bırakmayalım. Herkes kolayca anlayabilsin. İşte geçen hafta CHP, İstanbul Maltepe’de bir miting yapıyor. Rakip partilerden yapılan eleştiri ise çok manidar. İktidar partisi ve destek veren basın mensupları diyor ki; “Mitingde CHP’nin ilk genel başkanının resmi yok” CHP yöneticileri ise cevaplarında “sana ne kardeşim!” diyemiyor. “Meydanın şurasında resim koymuştuk” benzeri cevaplar ile bunu savuşturmaya çalışıyorlar. Aslında doğru olarak sorulması gereken soru şudur: “Kardeşim benim ilk genel başkanım olan siyasi liderin resmini sen niçin kullanıyorsun?” 

“CHP Genel Başkanı ülkemizin kurucusudur” sözünü ele alalım. Bir ülkenin kurucusu ve lideri tek bir şahıs olamaz. Özellikle kahraman yiğitleri ile meşhur Türk milletinin başarısını tek bir şahsa indirgeyemezsiniz. Kazım Karabekir’den Sütçü İmam’a, Rauf Orbay’dan Ethem Bey’e, Bediüzzaman’dan Mehmet Akif Ersoy’a kadar milli mücadeleye katkı sunan çok sayıda insanımız vardır. Bunları görmezlikten gelmek ciddi bir hatadır. Çünkü başarıları tek bir şahsa verirseniz bunu küçültürsünüz. Mağlubiyet ve başarısızlıklar ise şahıslara verilir. Zira bu sayede milletin gururu ve morali yükselip kısa bir zamanda mağlubiyetin izleri silinecektir. Fakat Türkiye’de tam tersine; başarıyı tek bir şahsa yükleyip, mağlubiyet ve hatalı davranışları millete yüklemek alışkanlık haline gelmiştir.

Siyasi partiler eğer ilkeli ve doğru bir siyaset yapmak istiyorlar ise başkasının kusurları ile ilgilenmek yerine kendi güzelliklerini ve doğrularını anlatmak zorundadırlar. Her hangi bir lideri ön plana çıkarmak istiyorlar ise “başarılı sonuçlara imza atan politikaları” öne sürmelidirler. Bunun yerine rakip bir partinin kurucusunu öne çıkarıp her yere resmini asmak ilkeli ve doğru bir siyaset değildir. Hele hele “sen kendi partine ait genel başkanın resmini asmadın” diyerek karşı çıkmak; absürt ve kabul edilemez bir davranıştır. Kendi geçmişine karşı saygı ve güveninin olmadığına bir delil olur. 

Bu yazıdan en önemli maksat; CHP’nin tek partili faşist zihniyetinin ortaya çıkarılmasıdır. Çünkü; 21. Yüzyılda bütün milletlerin ilerlediği bir yolda düşünce bakımından çok geri kaldık. Dünyadaki birçok halk; geçmişi ile gururlanmak ve geleceğe güvenle bakmak için milli kahramanlarını cilalayıp parlatarak öne sürmeye çalışırlar. Fakat Türkiye’de bütün siyasi muhalif liderler, özellikle isimlerinin başlarına “Çerkes, deli, topal, komünist” gibi yakıştırmalar ile aşağılanıp hakarete uğramaktadırlar. Hatta 2. Abdülhamid gibi siyasi dehaları bile “Kızıl Sultan” benzeri isimlerle anmak inanılması güç bir akıl tutulmasıdır.  

Sonuç olarak CHP, kendi geçmişi ile yüzleşip “helalleşme” benzeri söylemlerle halkımızla barışmaya çalışmaktadır. Aksi takdirde yüzde 25’i aşmayan müzmin bir muhalefet partisi olmaktan kurtulamayacaktır. Bu partiye ilkeli ve doğru bir siyaset kazandırmak ülkemiz için çok önemlidir. Biraz yardım gerekmez mi? Vesselam…

Gürcistan’da Müslümanların asimile edilmesi

05 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Gürcistan’da Müslümanların asimile edilmesi Bu haftaki denizcilik hatıralarım insanın tüylerini ürpertecek kadar acı ve dehşetlidir. İnşallah Cumhurbaşkanı Erdoğan ve ilgili devlet yöneticileri konuya el atıp gerekli düzenlemeleri yaparlar. Aksi takdirde bin yıldan beri Müslüman yurdu olan Gürcistan ve özellikle de Başkenti Batum olan Acaristan Özerk Cumhuriyeti pek yakın bir zamanda tamamen Hıristiyan memleketi olacaktır.

Türkiye’nin hariciye teşkilatı Sabetay Tarikatı mensuplarının adeta çiftliği haline dönüşmüştür. Her ne kadar vatanperver ve inançlı dışişleri bakanları bulunsa da aşiret yapılanmasına benzeyen bu bakanlık mensuplarının halkımızın dini ve milli yapısına uygun vasıfta olmaları mümkün olamamıştır.

Halen Dışişleri Bakanı olarak görev yapan Mevlüt Çavuşoğlu, hiçbir hariciye bakanına nasip olmayacak derecede güçlü bir şekilde ülke menfaatlerimizi savunan açık sözlü bir hükümet yetkilisidir. Öyle zannediyorum ki bu makalede yayınlamış olduğum hatıralar ve acı gerçekler gerekli tedbirleri alması için yeterli olacaktır.

Aksi takdirde Türkiye, Müslüman kardeşlerimizin karşı karşıya kaldığı çok büyük problemlerin mesuliyetini sırtına almış olacaktır. Meselenin özü Gürcistan Müslümanlarının çeşitli baskı yöntemleri ile asimile edilmesidir. Binlerce Müslüman Acara halkı Hıristiyan yapılmıştır. Halen bu asimilasyon uygulamaları acımasız bir şekilde devam etmektedir.

Öncelikle kendi yaşadığım acı hatıraları dile getireyim. Sonrasında da bunun nasıl mümkün olduğunu değerli araştırmacı Naciye Saraç hanımefendinin çalışmalarından yararlanarak ifade etmeye çalışayım.

Gemilerde süvari yani gemi kaptanı da diğer kaptanlar gibi seyir vardiyası tutar. Her gün sabah ve akşam saat 8 ile 12 arasında köprüstünde gemi kaptanını görmek mümkündür. 4. Kaptan küçük gemilerde bulunmaz. Fakat büyük gemilerde ve özellikle çok sık manevra yapılan konteyner gemilerinin çoğunda bulunur. İşte ben de gemi kaptanı iken 4. Kaptanla beraber Hint Okyanusunda seyir vardiyası tutuyordum. Bir defasında inanılması güç bir durumla karşılaştım.

Birçok gemide olduğu gibi kırlangıç dediğimiz köprüüstündeki iskele tarafta 4. Kaptanla dini konularda sohbet ediyordum. Konu namaza gelmişti ve aslında “namazın bir çeşit dua” olduğunu ifade etmiştim. Örnek olarak Subhaneke duasından başlayarak Fatiha suresi ve son olarak da Ettehiyyatü duasının kısa bir mealini anlatmaya çalışıyordum

Subhaneke duasının önce orijinal halini okurken yarısına geldiğimde birden gece vardiyasında gözcü olarak bulunan Gürcistan’lı gemici duanın son kısmını okumaya başladı. Telaffuzu gayet güzeldi. Fakat kendisinin Hıristiyan olduğunu biliyordum. Elbette çok şaşırmıştım. Sordum: “Yahu sen Hıristiyan değil miydin?” Gemicinin cevabı ise adeta başımdan aşağı kaynar sular dökülmüş gibi oldu: Bana “Ben Hıristiyan oldum” dedi. Bundan sonrasını kulağa hoş gelmese de halk lisanı ile anlatmaya çalışayım.

“Oğlum sen manyak mısın” dedim. “Hiç insan dinini bırakıp Hıristiyan olur mu?” diye sordum. Bana diğer bir gemicinin de aynı şekilde Hıristiyan olduğunu söyledi. Gerçekten de gemimizde 8 Gürcü vardı ve 6 tanesi Hıristiyan 2 tanesi Müslüman ismi taşıyordu.

Hayretim iyice artmıştı ve “Peki, annen baban da senin gibi Hıristiyan oldu mu?” diye sorduğumda “Hayır, onlar Müslüman kalmaya devam ediyorlar” diye cevap verdi.

Kafam öylesine karışmıştı ki ilk defa “mürted” yani dinden çıkmış bir insan ile karşılaşıyordum. Derhal Hıristiyan olmuş arkadaşını da köprüüstüne çağırmasını söyledim. Kısa bir süre içinde diğer gemici de köprüüstüne gelmişti. Maalesef diğer gemicide kendisini doğruladı.

 

Bu sefer “Yahu siz manyak mısınız? İnsan futbol takımı değiştirir gibi din değiştirir mi?” diye bu sefer ikisini de soru yağmuruna tutmaya başladım. Her iki gemici de başlarını önüne eğmişti. Bir tanesi yutkunarak şunu söyledi “Bizim büyük büyük dedelerimiz Hıristiyanmış.”

“Ulan benim eski dedelerim de şaman imiş. Hak geldi batıl zail oldu. Şimdi ben de Müslümanlığı bırakıp şaman mı olacağım” diye kızgın bir şekilde her iki gemiciye bağırmıştım. Öylesine kötü bir durumdaydım ki daha fazla köprüüstünde kalamadım ve gemi komutasını 4. Kaptana bırakarak kamarama inmek zorunda kalmıştım. Ertesi gün Müslüman olan Gürcü gemicileri kaptanın ofisine çağırdım. Biri makine da diğeri ise güvertede görev yapıyordu. Bana bazı kişiler Hıristiyan olsa da kendilerinin Müslüman kalmaya devam edeceklerini söylediler. İnanılması zor anlar yaşıyordum ve hemen sordum:

“Bu arkadaşlarınıza baskı yapıldı mı?” Hemen inkar ettiler; “Hayır kendi istek ve arzuları ile Hıristiyan oldular” dediler. O zaman “Tabii, misyonerler para veriyorlar değil mi?” diye sorunca bunu da inkâr ettiler. Bu Müslüman Gürcü gemiciler benim sorularımdan çok korkmuşlardı.

Neticede ekmek parası için bir Türk şirketinde çalışıyorlardı. Gemi kaptanının meseleyi soruşturduğu takdirde ülkelerine döndüklerinde bu durumdan zararlı çıkacakları endişesine kapılmışlardı. Ben de daha fazla ısrar etmeden her ikisine de görevlerinin başına dönmelerini söyleyerek ofisten gönderdim.

Hayatım boyunca hiç yaşamadığım duyguları yaşıyordum. Allah hiç kimseye böyle bir durumu yaşatmasın. Geceler boyunca uykum kaçmış bu zorla din değiştirme meselesine kafam takılmıştı. Pazar günü bütün Gürcü gemicileri ofisime çağırdım. Hepsine güzel bir iki söz söyleyerek denizcilikle ilgili konuşmaya başladım. Gemiye gelecek misafirler için ayrılan ikram içeceklerinden verdim. Sonrasında da Gürcistan’da insanların din değiştirmeye zorlanıp zorlanmadığını sordum. Konunun nereye geleceğini bilen Gürcü denizciler belli ki hazırlık yapmışlar; tek bir cümle ile cevap vermeye başlamışlardı. Önce Müslüman Gürcü konuşmaya başladı. “Süvari Bey. Gürcistan din özgürlüğüne önem veren bir ülkedir. Kimseye başka dine geçmesi için baskı yapılmaz.”

Diğer Gürcü gemiciler de papağan gibi aynı nakaratı söylediler. Belli ki; benim bu sorularım kendilerini çok rahatsız etmişti. Meselenin büyümemesi için ellerinden gelen gayreti gösteriyorlardı. Çaresiz hepsini istirahat günü olduğu için dinlenme salonlarına göndermek zorunda kaldım. Fakat kamara ve ofisimde perişan bir vaziyette kalmıştım. Türkiye’ye dönünce ülkeyi ayağa kaldırıp, hükümetten hesap soracaktım. Bin yıldır İslam bayraktarı olan ve hayatını Müslümanların özgürce yaşamasına adamış Türklerin böylesine acı ve dehşetli bir asimilasyona sessiz kalmasını, ilgililere söyleyip çareler arayacaktım. Zira Bosna Hersek’te yaşanan Müslüman soykırım ve asimilasyonu, burnumuzun dibinde hemen sınırımızın karşısında tekrar cereyan ediyordu.

 

Fakat bunların hiç birisini yapamadım. Çünkü gemimiz kısa bir süre sonra Hint Okyanusunda dehşetli Muson fırtınalarına tutuldu. Koca gemi ortasından çatlamış su almaya başlamıştı. Çok geçmeden ikiye ayrılarak battı. Gemi kaptanı olarak ikinci bir faciaya daha şahit olmuştum. Bereket, bütün denizciler sağ salim kurtulmuştu. Aylarca Hindistan’da kalmış mahkemeler ve sigortacılarla uğraşmıştım. 2010 Yılında Türkiye’ye geldiğimde birkaç makalede bu Hıristiyanlaştırma sürecini yazmış daha fazla hiçbir şey yapamamıştım. Demek ki; zamanı bugüneymiş. Yeni Akit gazetesi köşe yazarlarından Hüseyin Öztürk Bey’in Gürcistan ile ilgili makaleleri yayınlanınca içimdeki acı ve hüsran yeniden alevlendi. Meselenin iyice içine girerek gerçeklerle yüzleşmeye başladım. Evet, ne yazık ki; Gürcistan, Batılı devletlerin oyuncağı ve maskarası olmuştu. Hıristiyan misyonerler dünyanın en önemli kavşak noktalarından bir tanesi olan Gürcistan’ı bin yıllık İslam geçmişinden kopararak halkını din değiştirmeye zorluyorlardı.

Öyle ki; Gürcistan Demokratik Cumhuriyetinin bayrağında 1918 ile 2004 yılına kadar hiçbir haç ve Hıristiyan işareti bulunmaz iken 18 yıl önce 5 tane haçı yerleştirivermişlerdi. Sonrasında da Gürcistan’a bağlı bir Özerk Cumhuriyet olan ve özerkliği Kars Antlaşması gereği Türkiye Cumhuriyeti’nin garantörlüğü altında bulunan Acaristan’da, Müslüman asimilasyonu çok hızlı bir şekilde devam etmektedir. 1920’li yıllardan beri Müslümanlara karşı uygulanan dini baskılar; Erdoğan hükümetleri döneminde de azalmamıştır. Dünyanın her yerinde Müslümanların hamisi ve koruyucusu olan Türkiye, ne yazık ki Gürcistan’da meydana gelen dehşetli olaylar karşısında sesini çıkaramamaktadır.

30 yıldan beri Hıristiyanlaştırma faaliyetlerinde artış hiç azalmamıştır. 400.000 civarında nüfusu olan ve yaklaşık bu nüfusun % 70’i Müslüman olan Acaristan’da halkın dini görevlerini yerine getirmede pek çok sorunu vardır. Gürcistan yönetimi, misyonerlik faaliyetleri kapsamında Müslüman halka; atalarının asıl olarak Hıristiyan olduğu, Gürcistan’da Yunanlılar ve Rumların yüzyıllardır Gürcüler ile birlikte sorunsuz yaşamalarının arkasında Ortodoks birliğinin bulunduğu, Hıristiyanlığı seçmeleri halinde istedikleri bir Avrupa ülkesine gidebilecekleri vaat etmektedir. Müslümanlıktan vazgeçmeleri karşılığında iş garantileri verilmekte, hatta kişi başına 3.000 Dolar teklif edilmektedir. Sovyetlerin 70 yıllık dinsiz yönetimi sonrasında çaresiz kalan Gürcistanlı Müslümanlar, şimdi de Batılı misyoner teşkilatlarının tehditi altında hayatlarını sürdürmeye çalışmaktadırlar.

Gürcistan sınırları içindeki Müslüman Abaza ve Osetlerin bulunduğu bölgeler; Rusya işgaline uğramıştır. Burada da Gürcistan yönetimine benzer bir şekilde Müslümanlar hedef alınarak asimilasyona tabi tutulmaktadırlar. Fakat Türkiye ile Gürcistan’ın arasında Acaristan bölgesi yani Batum’un başkent olduğu topraklarda garantörlük anlaşması bulunduğu için Türkiye’nin Kıbrıs’ta olduğu gibi müdahale hakkı bulunmaktadır.

Çünkü Acara Özerk Cumhuriyeti toprakları, doğrudan Gürcistan merkezi yönetime bağlanmak istenmektedir. “Büyük Gürcistan” planını gerçekleştirme çerçevesinde, Acara halkını asimile etmek için önce Acara bölgesinin bayrağına 5 haçlı Gürcistan bayrağı konulmuştur.

İslam, Acaristan’da, 16. ve 17. yüzyılın başlarında Osmanlı Devleti’nin Kafkasya’da genişlemesi ile birlikte yayılmaya başlamıştır. İslamiyet, Osmanlı Devleti’yle kaynaşan Acaralı yerel beyler ve elitler arasında gelişmiştir. Osmanlı dönemi boyunca Gürcü ulusal kimlik duygusu ise oldukça zayıf kalmıştı. Acaralılar kendilerini öncelikle Müslüman olarak görmüşlerdir. Ruslar ise kendi yönetimi altındaki tüm Müslümanlara “Tatarlar” ismini vermiş İslam kimliklerini bu şekilde muhafaza etmişlerdir.

Osmanlıların geri çekilmesinden uzun bir süre sonra dahi onların İslam mirası; Acaristan’da yaşamıştır. Birinci Dünya Savaşı’nın sonrasına kadar, eğitim hâlâ medreselerde verilmekteydi. Türkiye’den gelen imam ve hocalar; Acaralılar için örnek modeller olarak kalmıştı.

Birinci Dünya Savaşı boyunca, çoğu Acaralılar, Türklerle birlikte Rus İmparatorluğu’na karşı savaştı. Bu durum, Acaralıları sınırdışı etmeye çalışan, fakat çok hızlı bir şekilde, bu gibi bir politikanın ortaya çıkardığı düşmanlıklardan çekinen Ruslar için büyük bir sorundu. Öte yandan, 1920’li yıllarda Gürcistan’ın ve dolayısı ile Acaristan’ın Rus yönetimi altına girmesiyle birlikte bölgedeki Müslümanlara karşı büyük bir baskı başlamıştır. Örneğin ibadet yapmak yasaklanmış camiler çeşitli sebepler ile kapatılmıştır. Sarp sınırına giden Acaristanlı Müslümanların Türkiye’den okunan ezanı dinlemeleri veya dinlerken tekrar etmeleri, yüksek sesle dua okumaları yasaklanmıştır. Bölgede imam ve hoca olarak bilinen dini önderler, Rusya’ya çalışmaya gönderilerek, bölgeden uzaklaştırılmıştır.

Savaş yıllarında Müslümanlığı yok etmek için bölgeye birçok Ortodoks rahip gönderilmişti. Rahipler, Rus askerlerinin desteğiyle çeşitli yerlerde kiliseler yaptırdı ve yeni doğan çocukları bu kiliselerde vaftiz ederek Hıristiyan bir nesil meydana getirmeye çalıştılar. Bu arada Müslüman adet ve ibadetlerinin bozulması için yeni seküler davranışlar zorla dayatılmaya başlandı. Öyle ki; bu çalışmalar uzun vadede sonuç vermiş bugün Acaristan’da Kurban veya Ramazan Bayramı’nda misafirlere şarap ikram edilmeye, birçok yerde domuz eti yenilmeye başlanmıştır.

Çarlık Rusyasının yıkılışından sonra, Acaristan’ın Sovyetler Birliği içindeki tek dini Müslüman belirliliği, Moskova tarafından da, Gürcistan içinde Acara bölgesine gerçek bir özerklik verme için bir kriter olarak kullanılmıştır. Ancak Acaralıların İslami özellikleri nedeniyle sağlanan bu özerklik, baştanbaşa tüm Sovyetler Birliği’nde olduğu gibi, bölgedeki İslam’a karşı bir yok etme politikasına öncülük etmiştir. Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra tüm cumhuriyetler, dini bir uyanış yaşamış ve ulusal kimlik ile dini hisler arasındaki bağlantılar yeniden tanımlanmıştır. Gürcistan’da Zviyad Gamsahurdiya, kiliseye dayanarak, yeni bir devlet ve yeni bir vatandaşlık oluşturmaya karar vermiş entelektüeller, yakınlarda yeniden açılan Türk sınırından kaynaklanan, faal bir İslam’ın gelişmesine ilişkin endişelerini dile getirmişlerdir.

İşadamlarının ve Türk rehberlerin geri dönüşü, Osmanlıların ve Osmanlı döneminin bir geri dönüşü olarak görülmüş Batum’daki Batılı medyanın uyarısı üzerine, Gürcü yetkililer, Gürcü Kilisesi’nin yardımıyla Acaristan’ı Hıristiyanlığa döndürme politikasını tekrar uygulamaya başlamışlardır. Misyonerlik çalışmaları sayesinde Hıristiyanlığın normalliğe geri dönüş olduğuna inanan bazı Acaralı gençlere rastlanmaktadır. İşte ticaret gemisinde yaşadığım acı verici olaylar bunun sadece bir delilidir. Acaralı gençler arasında hâlâ Müslümanlık asimile edilmeye devam etmektedir.

SSCB’nin dağılmasının ardından, Hıristiyanlığa döndürme süreci Gamsahurdiya ve Şevardnadze döneminde devam etmiştir. Ortodoks Kilisesi ve Tiflis’teki yetkililerden destek alan, Saakaşvili iktidarı da göreve geldikten sonra benzer politikaları devam ettirmiştir.

Yeni yönetim, Acara Özerk Cumhuriyetinin bir Hıristiyan toprağı olduğu imajını uyandıracak için yeni düzenlemelere gitmiştir. Bu yeni düzenlemelerin en dikkat çekici olanı, Artvin-Hopa-Sarp Hudut Kapısı’ndan Gürcistan’a giriş yaptıktan sonra Batum’a kadar olan karayolu üzerinde 10 kilometrelik mesafelerle krom nikelden yapılmış haç işaretleri konulmuştur.

Bu yeni düzenlemeler, Acaristan’daki Müslüman halk üzerinde artış gösteren Tiflis kaynaklı dini baskıların, dini ibadetlerin sınırlandırılması, bölgeye Abhazyalı Gürcü muhacirler yerleştirilerek, halk arasında görüş ayrılıkları meydana getirilmesi, Hıristiyanlık propagandasının desteklenmesi gibi Acaristan halkını huzursuz edici uygulamalar tarzında devam etmektedir. 1990’lı yıllardan bu yana Acaristan’ın eski bir Hıristiyan bölgesi olduğu ve Acaristan’da Hıristiyanlığın tarihsel geçmişi gibi konulara yer veren “Acaristan’da Hıristiyanlık”, “İncil”, “İsa Dünyanın Tek Umududur” gibi Gürcü dilinde bastırılan kitaplar, özellikle Müslümanların yoğun olduğu bölgelerde ücretsiz olarak dağıtılmaya devam etmektedir.

Ayrıca, Acaristan’da 1993-1994 öğretim yılında ilk defa müfredata ilk ve orta dereceli okullarda Hıristiyanlığın öğretilmesi amacıyla din dersleri konulmuş; Acaristan’ın Keda Bölgesi’nde bulunan Sirabidzeebi Köyünde de Ocak 2006’da çocuklara Hıristiyanlık eğitimi vermeyi amaçlayan bir okul açılmıştır. Bunun dışında Kvaştat, Vayo ve Zvare Köylerinde de okul açılması planlanmaktadır. Bölgede, Tiflis'ten çeşitli kiliselerden bölgeye gönderilen din görevlileri de misyonerlik faaliyetleri yürütülmekte çeşitli köylere giden papazlar, köylerdeki Müslümanlara para vererek, boyunlarına haç takıp, günahlarından arındıklarını belirterek, cennete gideceklerini vaat etmektedirler.

Halkın ekonomik sıkıntısı nedeniyle maddi menfaat karşılığı Hıristiyanlığı kabul etmelerini sağlayan papazlar, bazı vatandaşları Tiflis’e götürüp televizyon programlarında “Kendilerinin Müslüman olduğunu ama çocuklarının Hıristiyan olmasında bir problem olmadığını” söylemelerini sağlamaktadırlar. Gürcistan genelinde yayın yapan televizyonlar, Hıristiyanlığı seçenlerin katıldığı dini törenleri sürekli yayınlayarak Hıristiyanlık propagandasına devam ediyorlar.

Diğer taraftan, kilisenin Hıristiyanlık propagandaları çerçevesinde toplu vaftiz törenleri gerçekleştirilerek, halkın din değiştirmesi sağlanmakta papazlar ayrıca köylerdeki Ortodokslara verdikleri maddi destek karşılığı kilise kurmalarını talep etmektedirler. Örneğin, Batum’un güney doğusunda yer alan ve tamamı Müslümanlardan oluşan Hulo ve Keda köylerinde, Ekim 2004 tarihinde kiliseler açılmış Müslüman isimleri taşıyanların adları Hıristiyan isimleri ile değiştirilmiştir. Bu çerçevede sadece Temmuz 2006’da Batum’un Kobuleti ilçesinde gerçekleştirilen vaftiz töreninde yaklaşık 300 kişinin Hıristiyanlık dinini kabul ettiği iddia edilmektedir.

İslam dini eğitimi verilmesinin yasak olduğu, Hıristiyanlık eğitiminin ilkokuldan itibaren ders olarak okutulmaya başlandığı Acaristan Özerk Cumhuriyeti'nde, özellikle gençler arasında “Hıristiyan olmak, modern olmak” gibi lanse edilmeye ve bir moda akımı halinde benimsetilmeye çalışılmaktadır. Halk arasında, “Gürcistan ile Acaristan Özerk Cumhuriyeti arasında inanç açısından büyük bir fark kalmadığı, Acaralıların Müslümanlaştırılmış Gürcüler oldukları ve şimdi esas dinlerine döndükleri, bu nedenle özerkliğe ihtiyaç kalmadığı, otonom statünün sona erdirilmesi gerektiği” yönünde propaganda faaliyetlerinin de yürütüldüğü biliniyor. Bu kapsamda, 2004 içerisinde üç Maçahel köyünün çeşitli vaat ve psikolojik baskılarla Hıristiyanlaştırıldığı basına da yansımıştır. Acaristanlı yöneticiler özellikle Ramazan ayında bölgede vaaz vermek ve namaz kıldırmak için gelecek hocalara izin verilmemektedir. Acaralı Müslümanlar, inançları üzerinde kurulan psikolojik baskılar neticesinde, ibadetlerini özgürce yerine getirememekte ve Müslüman kimliklerini özgürce ifade edememektedir. Acaristan’da yaşayan Müslümanlar, bu tür olayların ilk defa yaşanmadığını, Abaşidze döneminde Hıristiyanlaştırma faaliyetlerinin gizli yürütüldüğünü, Saakaşvili darbesinden sonra ABD’nin mali desteği ile bunların açıktan yapıldığını, Osmanlı mirası olan bu toprakların, haçlı bayrakları ve kiliselerle donatıldığını söylemektedirler.

Gürcistan Merkezi Hükümeti, Acaristan Özerk Cumhuriyeti Müslümanlarının dini faaliyetlerini sınırlama, Acaristan’a Abhazyalı Gürcü muhacirleri yerleştirme, Müslümanlara yönelik Hıristiyanlık propagandasına göz yumma gibi toplumu huzursuz edici uygulamalara zemin hazırlayıcı faaliyetlerde de bulunmaktadır. Acara Özerk Cumhuriyeti’nde Kızıl Haç’a bağlı olarak faaliyet gösteren “Sınır Tanımayan Doktorlar ve Eczacılar”, komünist dönemde dinden uzaklaşmış Abhazyalı Gürcü göçmenlere yönelik yoğun Hıristiyanlık propagandası sürdürürken propagandanın etkisinde kalan Abhazyalı Gürcü göçmenler; Acaralı Müslümanlarla sık sık dini tartışmalara girmektedir. Batum’da yaşayan Müslümanlar ile Hıristiyanlar arasında da Gürcistan yönetimi tarafından ayırım yapılmaktadır. Dağlık bölgelerde bulunan Müslüman köylerine mescid açılmasına izin verilmemekte bu çerçevede Batum’da bulunan Türk camisinden bile ezan okunması yasaklanmaya çalışılmaktadır. Acara’da Müslüman kimliğini göz ardı eden ve Gürcü Hıristiyan yaşantısını benimseyen kişiler, yönetimde yer almaktadır. Müslümanlara resmi kurumlarda iş imkanı sağlanmamakta Ortodoks Hristiyanlığa geçen Müslümanlara, kamu sektöründe iş bulmaları hususunda yardımcı olunmaktadır. Bu nedenle, Müslümanlar kimliklerini gizlemek zorunda kalmaktadırlar. Acara’daki cami ve medreselere atanan kişilerin özellikle Müslüman halkın sempati duymadığı ve İslamiyet konusunda herhangi bir bilgisi bulunmayan kişilerden seçildiği hususu da dillendirilmektedir.

Acara’da Müslüman halka İslamiyet’i anlatacak herhangi bir kurumun olmaması çok önemli bir sorundur. Acaristan’da Hıristiyanlığın yayılmasında ısrarlı bir tutum izleyen Gürcistan yönetimi, son dönemde bölgeye yaptığı yatırımları artırarak Acaristan halkından gelebilecek tepkileri de bertaraf etmeye çalışıyor. Ancak sürekli olarak Gürcü yönetiminin Hıristiyanlık propagandasına maruz kalan Acaristan halkına Türkiye’nin gerekli desteği vermesi şarttır. Türkiye’nin Kars Antlaşması gereğince Acaristan Özerk Bölgesi için garantörlük sıfatı bulunduğu Gürcistan yönetimine bildirilmeli ve ayağını denk alması gerektiği dile getirilmelidir. Aksi takdirde benim yaşadığım gibi dehşetli ve üzücü çok daha vahim olayları yaşayabiliriz, vesselam

 

Harp okulu Ankara’dan taşınmalıdır!

06 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Türkiye her 10 yılda bir askeri darbe ile karşılaşmaktadır. Bu darbelerin tamamında azmettirici rolünü üstlenen en önemli ülke ise ABD’dir. Türk Silahlı Kuvvetleri içinde çeşitli cuntalar kurarak yuvalanan bu ülke; hâlâ ülkemizin içişlerine karışacak kadar küstah bir tutum içerisindedir.

Öyle ki; ABD Başkanı Biden, daha başkan seçilmeden önce Erdoğan hükümetini görevden indireceğini söyleyecek kadar ileri gidebilmiştir. Darbeler yerine başka yöntemleri uygulayacağını açıkça ilan eden ve başka ülkelerin içişlerine karışmayı alışkanlık eden bu ülkeye karşı acil tedbir alınması zaruridir.

ABD, İkinci Dünya Savaşından sonra sömürgeci yönüyle İngiltere’nin yerini almıştır. Askeri danışmanlar sayesinde Türkiye’nin yönetiminde de söz sahibi olmuştur. Özellikle askeri eğitim ve silah alımları nedeni ile bu ülkeye gönderilen subaylar, ABD’li embedded (iliştirilmiş) subaylar vasıtası ile adeta kafakola alınmıştır. Kendileri ile işbirliği yapılabileceği raporları verilen askerler; silahlı kuvvetlerde kritik ve terfide öncelikli mevkilere getirilerek ABD’nin hegemonyası sürdürülmeye çalışılmıştır.

15 Temmuz 2016 tarihi ABD’nin Türkiye üzerinde yaşadığı en büyük bozgun olmuştur. Yıllardan beri ABD’de bunan Feto elebaşının yönettiği büyük bir organizasyon; ABD’nin yönettiği diğer darbeci generaller ile işbirliği yaparak büyük bir darbeye kalkışmışlardır. Bu darbe teşebbüsü tanklara karşı halkın göğsünü siper etmesi sayesinde başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Fakat geride 254 şehit ve binlerce yaralı bırakmıştır.

Atalarımız “Su uyur düşman uyumaz” demiştir. Her 10 yılda bir darbe yaparak ülkemiz menfaatlerini ABD ve batılı ülkelere peşkeş çeken darbecilere karşı önlem almak halkın seçtiği hükümetlerin en önemli görevleri arasındadır. Bu maksatla alınması gereken bazı önlemleri önceki makalelerimde dile getirmiştim. Genelkurmay Başkanlığının Milli Savunma Bakanlığına bağlanması; alınmış önlemler içerisinde en önemlisidir. Başka tedbirler alınmış olsa da bunların ABD’nin darbeci geleneği sürdürmesine engel olamaz.

İster ABD ister başka bir güç; halkın seçtiği siyasi liderlerin yerine geçmemelidir. Bir ülkenin geleceğini belirleyen asli unsur o ülkenin kendi halkı olmalıdır. Bu nedenle alınması gereken tedbirler hafife alınmamalı ve Batılı ülkelerin kışkırttığı darbeci askerlere fırsat verilmemelidir. Daha önce ifade ettiğimiz gibi askeri ve özellikle zırhlı birlikler; şehirlerin dışına çıkarılmalı ve ülke savunması açısından stratejik bölgelere kaydırılmalıdır.  

 

Kara Harp Okulu yıllardan beri askeri darbelerin odak noktası olmuştur. Darbelerin anası olan 27 Mayıs 1960 öncesinde Kara Harp Okulu öğrencileri darbeci askerlerin kışkırtması ile Ankara Atatürk Bulvarı’nda yürüyüş yapacak kadar politize olmuştur. Öyle ki; darbeden bir hafta önce 20 Mayıs’ta Türkiye’yi ziyaret edecek olan Hindistan Başbakanı Nehru’yu karşılayan Başbakan Menderes’e askeri öğrenciler saldıracak kadar kışkırtılabilmiştir.

Türkiye’nin en önemli darbecilerinden bir tanesi olan Talat Aydemir, darbe için en etkili yöntemin Meclis’in yanındaki Kara Harp Okulu’nu kontrol etmek olduğunu düşünmüş ve bu maksatla okulun komutanı olmuştur. Bu görevde iken 22 Şubat 1962 tarihinde darbeye kalkışmış hemen yakınındaki bu okulu darbe karargâhı olarak kullanmıştır.

Aslında ilk darbe başarılı olmuş ve Binbaşı Fethi Gürcan’ın komuta ettiği askerler sayesinde Meclis ve hükümet üyeleri tamamen kontrol altına alınmıştı. Fakat darbecilere göre akılsızca bir emirle milletvekillerinin hepsi serbest bırakmıştı. Aydemir, liderlik vasfı olmayan ve aşırı derecede kibirli biriydi. Eline geçirdiği büyük fırsatı tepmiş ceza almaması karşılığında ilk darbe teşebbüsünden vazgeçirilmişti.

Emekliye ayrıldıktan sonra Ankara’da kaldığı evin balkonuna geçip Kara Harp Okulu öğrencilerinin resmigeçit yapmasını izleyen bu faşist ruhlu insanın; nasıl yetiştiği ve bu hale nasıl geldiği ciddi bir araştırma konusudur. 

 

Ne yazık ki; bu acı ve ibretli örnekler askeri okul öğrencilerinin eğitimi ile yakından alakalıdır. Halkın seçtiği yöneticilere saygılı olunması konusunda hükümet ve eğitimciler yeterli ölçüde gayret göstermemektedir. Hâlâ üniversitelerde birçok öğretim görevlisi askeri darbeleri ve özellikle 27 Mayıs 1960 darbesini göklere çıkarmakta ve faşist ruhu taşıdığını açıkça ifade edebilmektedir.

Talat Aydemir, 20 Mayıs 1963 yılında bir defa daha darbeye teşebbüs etmiş fakat çılgınlık boyutuna gelen bu teşebbüsü başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Fethi Gürcan ile birlikte idam edilmesine rağmen askerler arasındaki darbeci ruh hâlâ ayakta durabilmektedir.

Darbeci askerlerde, Rüstü Erdelhun gibi en üst komutanları olan Genelkurmay Başkanını küfürlerle dövecek kadar militan bir ruh bulunmaktadır. Her darbe teşebbüsünde dünyadakilerden farklı olarak yüzbaşı ve binbaşı rütbesindeki askerler darbeye katılarak askeri disiplini zirü zeber edebilmiştir.

İşte bu acı olayların tekrarlanmaması için başta eğitim olmak üzere acil olarak alınması gereken tedbirler vardır. Daima askeri darbelerin odağında olan Kara Harp Okulunun başkent Ankara’dan çıkarılarak Anadolu’nun yiğit insanlarının bulunduğu yerlere taşınması gereklidir. 

Bu maksatla Kara Harp Okulunun Erzurum gibi bir şehrimize taşınması bence çok yerinde olacaktır.

Faşist eğitim anlayışı Milli Eğitim Bakanlığından tutun üniversitelere kadar yaygın ve güçlüdür. 

 

Ne yazık ki; birkaç yazarın dışında bu büyük tehlikeye dikkat çeken kimse ve siyasi düşünce grubu da yoktur, vesselam…



.

Rüşdü Erdelhun’un darbeci askerlere karşı nutku

08 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

27 Mayıs 1960 darbesinin Genelkurmay Başkanı Rüştü Erdelhun, ABD’nin ülkemizde darbe yapacağının istihbaratını almıştı. Askerlerin siyasete karışmasının ne derece kötü sonuçlar doğuracağını görmüş ve bunun ülkemize vereceği zararları fark etmişti. Komuta kademesinde bulunan fakat darbeden sonra emekli edilen 265 general ve 5000’e yakın subay da aynı düşünceye sahipti.

Fakat içlerinde Ümit Özdağ’ın babası Yüzbaşı Muzaffer Özdağ’ın da bulunduğu ABD’nin kandırmış olduğu subaylar; vatan hainliğine eşdeğer bir darbe kararı almışlardı. ABD’nin gizli servis elemanları birçok ülkede olduğu gibi Türk Silahlı Kuvvetleri içerisinde sinsi bir şekilde yuvalanmış ve halkın seçtiği iktidarı devirmenin planlarını yapmıştı. Çünkü Adnan Menderes, Batının Türkiye’de kurmak istemediği çok önemli sanayi tesislerini Sovyetler Birliği ile beraber inşa ediyordu. 

Darbe hazırlığını fark eden Erdelhun, faşist cunta yapılanmasının önüne geçmek için Ankara dışından takviye kuvvet getirilmesini emreder. Fakat CHP, darbeyi desteklemektedir. Bir de hükümet içinde cuntacılarla işbirliği yapan Milli Savunma Bakanı Ethem Menderes bulunmaktadır. 

Samet Kuşçu isimli bir subay, cuntacı subayları ifşa etmiş fakat mahkemede 27 Mayıs darbesini yapacak bu subaylar beraat ederken; Kuşçu hapis cezasına çarptırılmıştır. Kısaca ABD ve CHP, Menderes hükümetini yargı dâhil her yönden kuşatmıştır. Savunma Bakanının sinsiliği sayesinde Adnan Menderes kandırılır ve takviye kuvvet getirilmesi konusu rafa kaldırılır.

Erdelhun Paşa, yine de darbeyi önleyebilmek maksadı ile 27 Mayıs’tan bir gün önce cuntacıların da aralarında olduğu subayları Genelkurmay Karargahı’nda toplar ve tarihe geçecek şu konuşmayı yapar:

“1912 Balkan Harbi’nde Silahlı Kuvvetler; İttihatçı ve İtilafçı diye ikiye bölündü. Emir komuta ve idarenin muhal (boş) olması neticesinde Osmanlı İmparatorluğu parçalandı. Bütün bu misaller askerlerin mesleklerinden gayri bilmedikleri ve rejimin kendilerine vermediği hakları zorla alarak ya aşırı milliyetperverlik ya da birden, sıfırdan yüze çıkabilmek için yaptıkları hareketlerdir. Anayasa iç hizmet kanunu ile silahlı kuvvetler, millet iradesi yetkisine verilmiştir. Parlamento ve onun icra ettiği hükümetin elindeki bir kuvvettir. Demokratik rejimlerde parlamento ve hükümet, milletin seçimi ile meydana gelir. Partiler içerisinde en çok rey alan iktidara geçer. Bugün Demokrat Parti iktidardır. Silahlı Kuvvetler parti diye değil, seçimle gelmiş bir iktidar hükümetinin emrindedir. Yarın seçimleri Halk Partisi kazanırsa ordu onun başkanına da itaat etmeye ve emirlerini yapmaya mecburdur. Seçimle gelen hangi iktidar veya partinin herhangi bir kusuru olursa onu millet takdir eder. Ve seçmez, düşürür. Kulağıma gelen bazı haberlere göre Ankara’da 60 kadar subay Sayın Cumhurbaşkanlığı Köşkü’nü ve Millet Meclisi’ni basarak istifalarını isteyecekmiş. Bugün Türkiye’nin en değerli malı Silahlı Kuvvetlerdir. Bunun diğer maddi ve fiziki kıymetlerinden başka hassaten itaatkârlığı, hükümet ve milletime; kanunlarına riayeti sayesinde malıdır. (Silahlı Kuvvetler’de) Kıta ile veya kıtasız, cüzi ve külli yapılacak böyle bir hareket, yukarıda Türkiye için değerli mal olarak ifade ettiğim biricik kıymetli silahlı kuvvetlerin bu değerini gaip etmesiyle (kaybetmesiyle) neticelenir. Sonra, demokrasiye ve seçime bir darbe olacak böyle bir hareketin milletin büyük ekseriyetince tutulmayacağından neticesi hüsran olur.” 

 

Sözlerini askerlerin siyasete müdahaleleri konusunda örneklerle sürdürür: “1941’de İkinci Dünya Harbi’nde Japonlar, Amerikalılarla anlaşmaya çalışırken silahlı kuvvetlerin tazyiki ile Pearl Harbour baskını yapılarak Amerika ile harbe tutuşmuş ve neticesinde mağlup olup kayıtsız şartsız teslim olmuşlardır. Yunan Silahlı Kuvvetleri’nin Geminis hükümetine müdahalesi neticesinde Milli mücadelede bize karşı mağlup olmuşlardır. İtalyan ordusunun Mussolini ile faşizme kayması neticesinde silahlı kuvvetler siyasete girmiştir.” 

Erdelhun, bu konuşmadan yalnızca 12 saat sonra 27 Mayıs günü gece saat 3’te tutuklanarak Harp Okulu’na götürülür. Küfürler altında hakarete uğrayarak yaka paça dövülerek askeri disiplini ayaklar altına alan cuntacı askerler tarafından aşağılanır. 

Bundan sonrası ise Türkiye için acı olayların başlangıcı olacaktır. Türkiye en az 40 sene geriye gider. Daha kötüsü ise darbeci askerlerin kurmuş olduğu “askeri vesayet sistemi” sayesinde her 10 senede bir darbeler yapılması sağlanmış olur.

İşte Erdelhun’un bu sözlerinin aksine hâlâ askeri okullarda devrimci ve darbeci ruhu ayakta tutan eğitime ve müsamerelere devam edilmektedir. Halkın seçtiği yöneticilere bağlılığı arttırmak yerine öğrenciler, CHP’nin faşist ruhlu ilkelerini benimsemeye ve itaat etmeye zorlanmaktadırlar. 

 

Umulur ki; Erdoğan hükümeti ülkemizin karşı karşıya kaldığı bu büyük tehlikeye karşı gerekli tedbirleri alır. 15 Temmuz 2016 darbe teşebbüsünden şu ana kadar yapılan icraatlar önemli ise de yeterli değildir. 

Halkın seçtiği siyasetçilerin yönetimine saygı duyulması için Erdelhun’un yukarıda arz ettiğim konuşmasını bütün askeri okul öğrencilerine öğretmek ve benimsetmek için çalışmalar yapılması zorunludur, vesselam… 

Ankara’da deniz var mı?

10 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

 

Elbette Ankara’da deniz yoktur. Lakin koskoca Deniz Kuvvetleri Karargâhı burada bulunur. İnanılması güç ve çok saçma bu durum yıllardan beri devam etmektedir. Bir tane aklı başında insan çıkıp da “bu yol çıkmaz sokaktır” diyemediği için bu akıl almaz ve absürt durum hâlâ devam etmektedir.

27 Mayıs 1960 darbesinden sonra, zıvanadan çıkmış bir kısım darbeci askerler hiçbir disiplin ve askerlik ilkelerine uymayarak her 10 yılda bir darbe yapmaya başlamışlardır. Rüştü Erdelhun Paşanın dediği gibi “askerlerin siyasete girme” teşebbüsü ülkemizin büyük ekonomik ve sosyal sıkıntılara girmesine yol açmıştır.

İşte dünyanın hiçbir ülkesinde göremeyeceğimiz bir durum yani Deniz Kuvvetleri Komutanlığı, denize hiçbir kıyısı olmayan Ankara’ya nakledilmiştir. Deniz kokusu ve tuzlu suyu görmeyen binlerce denizci asker, Türkiye’nin deniz filosunu yönetmeye kalkmış ve halen de bu durumu devam ettirmektedir. 

Bu durum denizci amirallerin “üç tarafı denizlerle kuşatılmış” cümlesinden de anlaşılmaktadır. Hâlbuki doğru cümle “üç taraftan denizlere açılan bir ülke” olmalıdır. 

Çünkü denizler; dünya ile iletişim kurmanın, ticareti geliştirmenin ve ekonomik gelişmenin olmazsa olmazıdır. Denize kıyısı olmayan bir ülke kapana kısılmış bir fareden farklı değildir.

Yıllarca Silahlı kuvvetlerimize kumanda eden Fevzi Çakmak, ülkemizin çok önemli menfaatlerinin olduğu denizlerimizi ve denizciliği işlevsiz hale getirmiştir. Nitekim bazı deniz kuvvetleri komutanlarının, kara kuvvetlerinden transfer edildiği gerçeği de çok tartışılacak bir konudur.. Kara’dan Deniz’e geçişin en önemli sebeplerinden bir tanesinin CHP yöneticilerinin silahlı kuvvetleri kontrol altında tutma ve faşist ideoloji uğruna kendi keyiflerine göre yönetmek olduğunda şüphe yoktur.

 

Fakat artık 2022 senesindeyiz. Bir CHP il başkanının hem belediye başkanı hem de vali olduğu günler çok geride kalmıştır. Dünyada mesleki uzmanlaşma ve kariyer geliştirme konularında çok önemli mesafeler kaydedildi. Maalesef bunu deniz kuvvetlerinde görev yapan amirallere anlatmak çok zordur.

Bizim amirallerimizin uzmanlık alanı kadınların başörtüsü idi. Stilist ve modelistlere parmak ısırtacak derecede kadın giyimine çok önem verirlerdi. Türban veya başörtüsü takılıp takılmaması konusunda ahkâm kesmekten hiç çekinmezlerdi. 

Günlerini kokteyl, davet ve sabahlara kadar uzayan içki masalarında geçirirlerdi. İçki içmeyen subaylara karşı da alaycı ve küstahtılar. Bu husus tecrübeyle sabittir.

Son yıllarda yaşanan düzelmeler, tabii ki inkar edilemez.  

 

Ancak, gelin görün ki elin oğlu bakın en baştan ne yapıyor?

İşte Yunanistan örneği karşımızda duruyor. Genelkurmay başkanlarını denizciler arasından seçip bütün orduyu amirallerin yönetimine vermişlerdir. Çünkü bir ülke savunmasında denizciliğin ne derece önemli olduğunu gayet iyi bilirler.

Türkiye’de denizler daima baş ağrısı bir sorun olarak görülmüştür. Eski dönemdeki bazı askerlere göre deniz; sadece rakı içip demlenmek için iyi gelir. Bu yüzden olsa gerek Almanya’dan savaşa girmemek için satın aldığımız fakat bizi Birinci Dünya Savaşına sokan Yavuz isimli savaş gemisini ayakta tutmayı dahi becerememişizdir. Yavuz’u havuzlamak için ihaleler açılmış fakat yolsuzluk iddiaları yüzünden devlet kasasından milyonlar harcamışızdır. Sonunda hurdaya ayırıp jilet yaparak bu yükten kurtulmayı becerebilmiş bir toplumuz. 

Dönemin bu denizci amirallerini çok kınamamak gereki (!) zira her 10 yılda bir askeri darbe yapmak ve halkın seçtiği siyasetçileri Yassıada’da kontrol altında tutmak ve idam edilirken gereken tedbirleri almak gibi çok önemli vazifeleri vardı. Zaman bulup böylesi konulara vakit ayıramamışlar besbelli…    

Her ne ise… Artık önümüze bakmamız gerekiyor. İnsansız hava, deniz ve kara araçlarının her türlü savaş şartlarında çok önemli görevler üstlenebildiği bir dönemden geçiyoruz. Deniz Kuvvetleri karargâhının acilen Ankara’dan taşınıp Adalar Denizinde uygun bir yere nakledilmesi gerekiyor. 

Bunun yanında Kuzey ve Güney saha komutanlıklarının yeniden düzenlenip; Karadeniz, Adalar Denizi ve Akdeniz saha komutanlıkları şeklinde yapılandırılmaları gerekmektedir. Çünkü her üç denizin kendine özgü şartları ve savunma ihtiyaçları farklılık arz etmektedir. Özellikle Yunanistan gibi ABD’nin Akdeniz’deki üssü haline gelmiş bir devlete karşı hak ve menfaatlerimizi korumak maksadı ile organizasyon şemalarını değiştirmek lüzumu vardır.

 

Kısaca askerlerin Ankara’nın siyaset kapışmalarından uzaklaşarak kendi asli vazifelerine dönmeleri gerekiyor, vesselam…



.

İftiracılar yalanlar ve doğrular

12 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

Sözcü gazetesinden Saygı Öztürk ve Cumhuriyet’ten Barış Terkoğlu şahsım hakkında gerçeğe aykırı bilgiler vererek itibar suikastı yapmaya çalışıyorlar. Bunlarla mahkemede hesaplaşacağız. Bununla birlikte okuyucularıma yaşadığım olayları ve olayların ardındaki gerçekleri ifade etmeye çalışayım. Zira çok sayıda iftira ve yalan bulunmaktadır.

Öncelikle üçüncü baskısı yapılan ve cep telefonundan pizza siparişi verecek kadar kolay satın alınabilecek “Bahriyede 15 Yıl” isimli kitabımı tanıtmak isterim. Deniz Kuvvetleri Komutanlığında görev yaptığım yılları ayrıntıları ile dile getirdiğim 336 sayfalık bu kitapta hakkımdaki iddialara geniş bir şekilde ve detayları ile cevap verilmiştir. Çok az sayıda insan meslek hayatında geçirdiği süreci benim kadar açık yüreklilikle ve gocunmadan yazabilmiştir.

Burada kısa ve özet olarak birkaç hususa yer vermek zarureti doğmuştur. Çünkü bana tahsis edilen köşede bunları yazmaz isem yalan ve iftiraları kabul etmiş sayılırım. Gerçi bu sütunda defalarca dile getirdim lakin iftiracıların yüzlerine gerçekleri tokat gibi vurmaya devam edelim.

Öncelikle rütbe ve görevimi düzeltmekle başlayayım. Bana “deniz binbaşı” demiş Barış denilen Cumhuriyet yazarı. Hâlbuki Yüksek Askeri Şûra kararı ile emekli edildiğimde “deniz yüzbaşı” rütbesine sahiptim. Sağ olsun beni bir rütbe terfi ettirmiş…

İkincisi “Sadat” isimli şirkete danışman olduğumu söylemiş. Saygı Öztürk denilen yalancı gazeteci de yakın zamanda yazdığı köşe yazısında aynı yalanı söylemiş. Sadat şirketinin ne danışmanıyım ne de hisse sahibi ve de ortağıyım. Bahse konu şirketle hiçbir organik veya manevi bir bağım yoktur. Kaldı ki; Türkiye’nin çok önemli bir ihtiyacı olan savunma sanayini destekleyen böyle güzide şirketlere üye olsam hiç gocunmam seve seve “üyeyim” veya “danışmanıyım” diyerek cevap verirdim.

Üçüncü olarak şahsımı “Fetullah Gülen tarikatı” üyesi olarak suçlamışlar. Karanlık odalar, ismini belirttiğim yazarlar ve Alican Türk isimli Batı Çalışma Gurubu sanığı da aynı yalanı dile getirmektedirler. Bu hususa önceki makalelerimde defalarca yer vermeme rağmen “çamur at izi kalsın” diyerek aynı iftirayı tekrarlamaktadırlar. Bu makale internet yazısı olduğu için sayfa sınırlaması da yoktur. Bu nedenle bir defa daha fakat daha geniş bir şekilde cevap vereyim:

1982 Yılında askeri okula girdiğim ilk günden itibaren Feto denilen şahsın ne derece tehlikeli bir zındık olduğunu anlamıştım. Çünkü namaz konusunda öylesine çirkin söylemleri vardı ki; sıradan bir Müslüman’ın bunu kabul etmesi mümkün değildi. “İma ile namaz” adı altında namazdan çok farklı bir ikiyüzlülüğü birçok öğrenciye benimsetmişti.

Zavallı öğrenciler, askeri okuldan atılırım korkusu ile bu zındığın sözlerine aldanmış İslam’ın en önemli emri olan namazı tağyir etmeye yani bozmaya başlamışlardı. Bunun çok yanlış bir şey olduğunu, kimsenin Allah’ın günde beş vakit emri olan namazı keyfine göre değiştiremeyeceğini; bu öğrencilerden bazılarına söylemiştim. Bu nedenle FETÖ ağına takılan birçok öğrenci, yaptığım tenkitlerden dolayı bana düşman olmuştu. “Donkişotluk yapmayın” ve “Vehbi zaten namaz kıldığı için askeri okuldan atılacak, sakın bu adamla konuşup irticacı damgası yemeyin” diye benden köşe bucak kaçar olmuştu.

Harp Okulunda o yıllarda aşırı sol görüşlü yani komünist örgütler cirit atıyorlardı. Bunlar ile mücadele ederken bir de Fetocularla kavga etmeye başlamıştım. Her taraftan baskıyla karşılaşıyordum. Çünkü Kenan Evren denilen faşist darbeci; binlerce askeri okul öğrencisini sırf “namaz kılıyor” diye okuldan atmış ağır bir tazminatla cezalandırmıştı. Ailelerin bir kısmı Fetocular gibi “aman oğlum okulda sakın namazlarını kılma” diye telkinlerde bulunuyordu.

Kısaca söylemek gerekirse zavallı askeri okul öğrencileri; bir taraftan darbeci cuntanın diğer taraftan FETÖ örgütünün kıskacı altına girmişti. Sınıfımızda Libyalı bir öğrenci olan Salim’den başka namaz kılan bir tek ben vardım. Bazı arkadaşlarım bir müddet namaz kılmaya başlasa da; korkutularak kısa zamanda terk etmek zorunda kalıyorlardı. Ben ise elimden geldiğince uluorta yerlerde değil; merdiven altlarındaki odalarda ve hafta içi günlerde boş olan hapishanede namazlarımı kılmaya çalışıyordum.

Daha 17 yaşında iken yaşadığım bu can sıkıcı ve iğrenç baskı yüzünden komünistlerden daha fazla Fetoculara düşman olmuştum. Aradan 40 yıl geçtiği halde şimdi de aynı düşüncedeyim. Zira “namazı keyfince değiştiren bir kafa yapısı her türlü rezaleti de yapabilir” kanaatine sahibim. Gerçekten de FETÖ’ye bulaşan birçok genç bu İslam düşmanı örgütün pençesine düşmüş namazdan sonra oruç gibi ibadetleri de terk etmişti. Yetmedi güya inançlarını gizlemek için dinimiz hakkında çirkin bir şekilde konuşmaya hatta içki içmek ve daha birçok iğrenç davranışı yapmaya başlamışlardı.

 

Askeri okuldan mezun olunca FETO’nun rezaletlerinin daha da arttığını görmüş ve şu fikre sahip olmuştum. “İşte ahir zamanda yani kıyamet yaklaştığında ortaya çıkacak İslam Deccalı bu Feto denilen zındıktır” Çünkü bu din ve İslam düşmanı şahıs; Allah’ın emrettiği her hususu reddedip yasakladığı her işi pervasızca yaptırmaya çalışıyordu. Arapça “dicl” yani “aldatmak” kökünden gelen “Deccal” tabiri, tam da Fetullah Gülen denilen bu kişiye uyuyordu. Yüzü kızarmadan yalan söyleyebilen ve ağlayarak konuşabilen bu dehşetli şahıs hakkında hadis-i şeriflerde de yer verildiğini görmüş birçok makalemde dile getirmiştim.

1997 Yılında ordudan re’sen emekli edildikten sonra İstanbul Büyükşehir Belediyesinde Erdoğan’ın Başkanlığında Müdür Yardımcılığı görevine başladım. Bu arada birçok gazete ve dergide de yazılar yazıyordum. Fetullah Gülen’in “İslam Deccalı” olduğunu ispatlayan yazılarımdan olayı birçok gazete, dergi ve internet sitesi yazılarıma son verdi. Kısaca Feto karşıtlığı yüzünden bedel ödeyen yazarlardan birisi olmuştum.

Ne ilginçtir ki; 15 Temmuz 2016 tarihinden bir yıl önce “FETÖ’nün askeri darbe yapacağını” dile getiren çok sayıda makale neşretmiştim. Hatta 29 Şubat 2016 tarihinde “Kamikaze Fetullahçı Darbe” başlığı ile bir yazı kaleme almış bunu gazete ve internet sitelerinde yayınlamıştım. O zaman Başbakan olan Ahmet Davutoğlu’nu meydana gelebilecek olaylardan dolayı uyarmıştım. ABD’nin FETÖ örgütü vasıtası ile darbe yapacağını ve bunun başarısız kalacağını iddia etmiş ülkemizin çok büyük bir yıkıma maruz kalacağını, dile getirmiştim.

Maalesef uyarılarım dikkate alınmadı ve FETÖ’nün silahlı kuvvetler içindeki yapılanması çökertilmedi. Halbuki çok önceden yeterli vakit var iken önlemler alınabilirdi. Sonuçta 254 vatandaşımız şehit düşmüş ve binlerce insanımız yaralanarak sakat kalmıştı.

Buraya kadar anlattığım hususlar internette, gazete dergilerde halen mevcuttur. İsteyen herkes ismimi yazarak arama motorlarını yardımı ile FETÖ örgütü hakkında yazmış olduğum bu yazıları okuyabilir. 2007 Yılında ilk basımı yapılan “Bahriye’de 15 Yıl” kitabımda da bu sinsi örgütün Müslümanlara verdiği zararları ve özellikle namaz konusundaki hıyanetini dile getirmiştim. Bu gerçekler ortada iken kalkıp bana “Fetocu” demek kelimenin tam anlamıyla yalanın daniskası ve çirkin bir iftiradır.

Bu garip ülkede hâlâ “Sen, Bediüzzaman Said Nursi’nin kitaplarını okumuşsun bu kitapları okuyanlar suç işlemiştir” diyen faşistlere rastlıyoruz. Evet, genç yaşlarımdan itibaren bu İslam âlimi zatın kitaplarını okudum hâlâ da okumaya devam ediyorum. Zaten askeri okulda ve donanma savaş gemilerinde bana “her ne pahasına olursa olsun namazımı kılacağım” dedirten en önemli motivasyon kaynağı bu kitaplar olmuştur. Buna suç diyenler vicdansız ve din düşmanı faşistlerden başka kim olabilir?

Bediüzzaman’ın namaz, oruç, zekat ve hac gibi İslami emirlerin yerine getirilmesi konusunda gösterdiği çaba emsalsizdir. İman konusunda Türkiye ve dünyada; bu zattan daha fazla gayret eden yok gibidir. Eserleri ortadadır, isteyenler bu hususları kolaylıkla fark edip görebilir.

Fakat Feto’nun Bediüzzaman’ın eserlerini okuduğu ve referans gösterdiği gerekçesi ile saldıran var ise işte bu insanlar gerçekten de vicdansız ve ahlaksızdırlar. Allah, bu iftirayı atanları ruzi mahşere bırakmaz; dünyada dahi kahhar bir el ile cezalandırır. Bu nedenle Bediüzzaman gibi İslam âlimlerine saldırıp tek bir kitabını dahi okumadan iftira atanların ayaklarını denk alması kendi menfaatlerinedir. Bu zavallıları Allah ıslah etsin…

Kısaca söylemek gerekirse şu garip durumu söyleyebilirim. Hayatı boyunca Feto ile mücadele edip de Feto’cu iftirasına maruz kalmak, çok tuhaf bir duygudur. Bu iftirayı atanlar hiç yazılı belgelere bakmazlar mı? Silahlı Kuvvetler içinde yasadışı olarak kurulan Batı Çalışma Gurubu’nun eşi başörtülü ve dindar olan askerleri ordudan atmak için iftiralar ile dolu raporlarını ciddiye alıp, insanları suçlamak; hangi vicdana sığar? Bütün bu çirkin işleri ve iftiraları Allah’a havale ediyorum. Elimden geldiğince mahkemelerde de hesaplaşacağız. Şimdi hakkımdaki diğer yalan ve iftiralara dönelim:

Cumhuriyet’in iftiracı yazarı Barış Terkoğlu diyor ki; “mesai saatlerinde görevi aksatacak şekilde namaz vakitlerinde camiye gitmiş”. Bu gülünç suçlama için şu kadarını söyleyeyim. Donanma Komutanlığında görev yaptığım garnizonlarda 1986-1997 yılları arasında cami yoktur. Camiye gidebilmek için gemiyi terk edip garnizon dışına çıkmak gerekiyordu.

Eğer kasıt Cuma namazı ise şunu söyleyebilirim. Savaş gemilerinde hafta sonu tatili Cuma öğlen başlar. Nöbetçi olduğum zamanlarda Cuma namazlarına gitmem zaten mümkün değildir. Fakat nöbetçi olmadığım zamanlarda öğleden sonra izinli olduğum için Cuma namazlarına gidebilme imkânım vardı ve ben de bu hakkımı kullanıp camiye gidiyordum. Zaten bu konuda hiçbir komutan bana ceza verebilmiş değildir.

Bununla birlikte alkollü içki içmediğim için gemi komutanlarının büyük baskısı ile karşılaşıyordum. Bir defasında İzmir Orduevinde içki içmedim diye ağır hakaretlere uğramıştım. Bendeki inat ise çok güçlüydü. “Şu ana kadar alkollü içki içmedim kelle mi de kesseniz içmem” diyecek kadar pervasızdım. Geminin Çarkçıbaşısı Yüzbaşı Ümit Saydam beni korumasaydı resmen komutan üzerime saldıracaktı. İşte bu yüzden “gözün üstünde kaşın var” diyerek çok cezalar aldım. Fakat “hapis cezası” almama rağmen bir gün dahi hapse girmedim. Askeri okulda namaz kılmak için girdiğim odadan başka bir hapis odası veya bir cezaevi görmedim ve yaşamadım.

Bununla birlikte Terkoğlu’nun yazmadığı daha başka cezalarım da vardır. Fakat bunlar benim için şeref kaynağıdır. Çünkü görevlerimden dolayı değil inançlarımdan dolayı ceza almıştım. Hâlbuki çok önemli görevleri başarı ile yerine getirmiştim. Silah atışlarında birincilik kazanmış muhriplerde sadece iki gemide bulunan silaha kumanda edecek kadar herkesin gıpta ettiği işlerde çalışmıştım. Sovyetler Birliği dağılmadan önce liman ziyareti yaptığımız Sivastopol şehrinde tören kıtası komutanı olarak resmigeçit yapmış Rus dergilerinde sayfa sayfa resimlerim yayınlanmıştı. Eğer disiplinsiz bir subay olsaydım bu görevlere beni getirmezlerdi. Bilakis; işlerimi ciddiyetle yaptığım için saygı ve takdir alıyordum. Takdir belgelerim de vardır. Rabbime şükürler olsun çok onurlu ve gurur duyduğum işlerde çalışmak nasip oldu.

Son olarak okuyucularıma şu hususları söylemek isterim. Bu yazının maksadı kendimi övmek değil şahsıma karşı yapılan iftiraları dile getirip çürütmektir. Eğer bunları yazmaz ve cevaplamaz isem atılan çamur üzerime yapışacaktır. Madem bana ayrılan bir köşe var elbette iddialara cevap vermem gerekiyor. Aksi takdirde çalıştığım müessese de zarar görebilir. Bu nedenle iftiralara cevap vermek zorunluluğu vardır. Suskun kalmak daha birçok nedenden dolayı doğru değildir, vesselam…



.

Türkiye ile Yunanistan savaşa girebilir mi?

13 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

ABD, Yunanistan’a devamlı surette askeri yığınak yapıyor. Yetmedi anlaşmalara aykırı olarak Adalar Denizinde “askersiz” bölgeleri silahlandırılmasını sağlayarak resmen iki ülke arasını elinden geldiğince bozmaya çalışıyor. Daha önce iki ülkenin savaşmaması için çok gayret gösterdiği halde son dönemde tam tersi bir politika izliyor.

Buna karşılık Yunanistan’daki Mitsotakis hükümeti, ABD’ye teslim olmuş bir vaziyette bu ülkeden gelen bütün talimatları hiç itiraz etmeden aynen uyguluyor. Geçen yıl ABD, Dedeağaç’a 145 helikopter, 1800 zırhlı araç ve 20 bin asker konuşlandırmış iken bu yıl mevcut askeri üslere ilave olarak yeni askeri üsler kurmayı sürdürmeye devam ediyor.

Türkiye ise bizzat en yüksek ağızdan yani Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ifadesi ile bu işin şakaya gelir yanı olmadığını belirterek ikaz ediyor ve şunları söylüyor: «Yunanistan›ı gayri askeri statüdeki adaları silahlandırmaktan vazgeçmeye, uluslararası anlaşmalara uygun davranmaya davet ediyoruz. Yunanistan›ı bir asır önce olduğu gibi pişmanlıkla sonuçlanacak hamlelerden uzak durmaya, aklını başına almaya davet ediyoruz. Türkiye adaların silahlandırılması konusunda uluslararası anlaşmaların kendine tanıdığı hakları kullanmaktan geri durmayacaktır. Türkiye kimsenin hakkını, hukukunu çiğnemez ama kendi hakkını hukukunu da kimseye çiğnetmez» diyerek dikkatli olunması gerektiğini en açık bir dille ifade etmektedir.

Türkiye ile Yunanistan arasında gibi görülen anlaşmazlıklar; büyük fotoğrafa baktığımızda aslında ABD ile Türkiye arasında olduğunu göstermektedir. ABD’nin Türkiye’ye karşı hasmane ve düşmanca tutumunun her geçen gün daha da arttığını rahatlıkla görebiliyoruz. O halde şu hususu rahatlıkla söyleyebiliriz: 

ABD, Türkiye’ye coğrafi, askeri ve diplomatik nedenlerle direkt olarak saldıramaz. Fakat PKK’yı kullanarak nasıl ki güneyden saldırmaktadır; aynı şekilde Yunanistan’ı kullanarak bunu yapabilir. Zaten günümüzde savaş yöntemleri büyük ölçüde değişmiştir. Kimse Rusya’nın Ukrayna’ya saldırdığı gibi direkt savaşa girmemekte vekalet unsurlarını devreye sokarak “hibrit savaş” adı verilen yeni bir çatışma sistemini kullanmaktadır. 

Bu yeni savaş metodunda siber saldırılardan tutun da ekonomik yaptırımlara kadar her türlü yıpratma savaşı yöntemleri kullanılmaktadır. Sabotaj, ülkenin içişlerine karışarak siyasi ve politik müdahalelerde bulunma, silah ve teçhizat alımlarına ambargo koyma, dost ve müttefik ülkeleri Türkiye’ye karşı kışkırtma ve daha nice düşmanca tutumu görmek mümkündür.

 

Değerli dostum emekli deniz subayı Selçuk Kabil, ABD’nin kalleşçe vurduğu Muavenet gemisine dikkati çekerek şöyle der: ABD’nin ne derece ikiyüzlü bir ülke olduğunu anlamak için “katil uçak gemisi USS Saratoga’nın resmini askeri karargahlara asmak gereklidir”. Zira Türkiye’yi tahrik etmek için askerlerimizin başına çuval geçirmek gibi en iğrenç muameleleri yapan ABD’den; her türlü fenalık beklenir. 11 Eylül 2001 Dünya Ticaret Merkezi saldırısında kendi vatandaşlarını öldürecek kadar gözü dönmüş bir ülkenin Yunanistan’ı Türkiye’ye karşı savaşa sokması olağan bir iştir. “Dost uyur düşman uyumaz” demiş atalarımız. ABD, Yunanistan’dan daha çok Türkiye’nin düşmanıdır. Her 10 yılda bir besleme cuntacı askerlere darbe yaptırması, FETÖ elebaşını korumaya devam etmesi, PKK’ya açıkça silah ve teçhizat desteği sağlaması ve daha nice fenalıkların öznesi ABD derin devletidir. 

Başkan Biden veya Trump fark etmez. Bunlar aynı baba ve oğul Bush gibi birer salak piyondur. Nasıl ki şaklaban Zelenski’yi Ukrayna’nın başına geçirip Rusya’ya yem yaptılar. Aynı şekilde bu beyni çalışmayan başkanları devletin başına geçirerek Siyonizmin emrine veren derin ABD devletine çok dikkatli yaklaşmak lazımdır.

Unutmamak gerekir ki; medya araçlarını etkin bir şekilde kullanarak “sahte insanlı Ay yolculuğunu” dünyaya yutturabilecek derecede büyük bir organizasyon ile karşı karşıya bulunuyoruz. Düşünün bir kere 1969 yılından bugüne 53 yıl geçti. Hiçbir insan hâlâ Ay’a gidememektedir. Bugünkü teknoloji ile dahi insanlı yolculuk çok zordur. Uydu ve sondalar, canlı organizma olmadığı için Güneş radyasyonlarından insanlar gibi etkilenmemektedirler. 

ABD’nin yasak alanı “51. Bölge’de” çekilen görüntülerle Hollywood aktörlerini, yıllarca Ay yüzünde yürüyen hatta araba kullanan insanlar olarak dünyaya lanse ettiler. Neil Amstrong’u ülkeden ülkeye gezdirerek kahraman gibi tanıttılar. Oysa bir parça beden dilini bilen her insan; Amstrong’un bir kahraman değil sahtekâr olduğunu kolayca anlayabilir. Kameralar karşısındaki görüntüleri çocukların dahi anlayabileceği yapmacıklarla doludur.

 

Kısaca söylemek gerekirse; ABD her türlü yalan propagandayı yapan ve insanların gözlerinin içine baka baka gerçekleri inkar eden yöneticilere sahip bir ülkedir. Yöneticilerinde bulunan en önemli özellik; Hollywood aktörleri gibi sahte karakterlere bürünerek rol yapma becerisidir. Yunanistan’ı herhangi bir bahane ile Türkiye’ye saldırtmak şu anda üzerinde çalıştıkları en önemli senaryodur. Nasıl ki; Rusya’yı Ukrayna’ya saldırarak büyük bir bataklığın içine soktular. Aynı şekilde Palikaryayı köpek gibi üzerimize salabilirler.

Burada yapılması gereken en önemli husus ilk ateş açan ülke olmamak ve Suriye operasyonu nedeni ile ordumuzun konsantrasyonunu bozmamaktır. Saldırılara karşı en uygun zamanda karşılığını vermek; askeri stratejilerin olmazsa olmazıdır. Vakta ki; Kıbrıs’ta darbe yapıp yönetimi düşürerek, Türkiye’nin garantörlük hakkını kullanmasına imkan verdiler. İşte sabırlı olmak, tam zamanında ve güçlü şekilde karşılık vermek bu dönemde çok önemlidir, vesselam…


.

Kurtuluş Savaşı diyerek Yunanlıları şımartıyoruz

15 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Kamu kurumlarında hâlâ yönetici olarak görev yapan çok sayıda gayrı milli kişiliksiz insana sahibiz. Bu insanlar gerçek yüzlerini hiç utanıp sıkılmadan gösterebilme cesareti de taşıyorlar. Ne yazık ki yıllardan beri el üstünde tutulan ve korunup kollanan bu insanlara en fazla CHP sahip çıkmaktadır.

Örneğin bizzat Kııçdaroğlu’nun parti rozetini taktığı Emekli Büyükelçi Yalım Eralp, Yunan televizyonuna çıkıp, Türkiye aleyhine zırvaladığı halde CHP’den vatan hainliğine eşdeğer açıklamalar yapan bu kişiye karşı herhangi bir cezalandırma işlemi yapılabilmiş değildir. Bilakis ABD’nin kışkırtması ile pitbull cinsi köpekler gibi Türkiye’ye saldıran Yunanlıları haklı gösterme telaşında bulunan birçok siyasetçiye dahi rastlayabiliyoruz. 

CHP ve bazı muhalefet partilerinin yaptığı bu çirkin propagandalar bir yana Milli Eğitim Bakanlığı ve üniversitelerimizde Yunanlıları şımartan söz tutum ve davranışlara da rastlayabiliyoruz. İşte bunlardan bir tanesi Türk Yunan Savaşına yıllardan beri “Kurtuluş” veya “İstiklal” savaşı adı verilmesidir.

Bu konuda defalarca yazı yazarak “Kurtuluş Savaşı” isimlendirmesinin ne derece yanlış ve sakıncalı olduğunu dile getirmiştim. Bunun yerine “Milli Mücadele” kavramı çok daha doğrudur ve gerçeği yansıtmaktadır. Lakin bunu kalın kafalı faşistlere anlatmak çok zordur. 

Yunanistan’ın Türkiye’ye karşı küstah bir tavır içine girerek maksimalist bir genişleme politikasını izlemesinin ardında yatan sebeplerden bir tanesi işte buna benzer hatalı tutum ve davranışlardır.

Resmi açıklamalar ülkenin itibarını ve diplomatik alanda ne derece ciddi olduğunu gösteren en önemli hususlardan bir tanesidir. Bu konuda bazı güzel gelişmeler olsa da yetersizdir. Özellikle bazı akademisyen ve yetkili kamu yöneticileri, 90 yıldan beri kullanılan “Kurtuluş Savaşı” ifadesi yerine “Milli Mücadele” kavramını daha sık kullanılmaya başlamışlardır. Bu olumlu gelişmeye karşılık devlet büyüklerinden bazıları hâlâ “İstiklal Savaşı” ifadesini kullanmaya devam etmektedir. Bu kullanım şekli de çok yanlıştır. Çünkü “istiklal” kelimesinin en çok kullanıldığı mana “bağımsızlık” anlamındadır. Yunan Savaşı için bu ismi kullanmak “Kurtuluş Savaşı” kavramındaki yanlışlıkla eşdeğer bir hatadır.

Özellikle çok fazla rakı içmekten dolayı beyni sulanmış insanların şunu iyi bilmesi gerekir ki; Türk milleti tarihin hiçbir döneminde esir olmamıştır. Özellikle Müslüman olduktan sonra hükmettiği topraklarda İslam’ın bayraktarlığını yapmıştır. Haçlı ve Moğol istilalarında bu İslam düşmanı ordulara çok ağır darbeler vurarak daima bağımsız kalmayı başarabilmiştir.

Milli Marşımızdaki şu sözler, bizim gerçek durumumuzu çok güzel bir şekilde ifade etmektedir: “Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım./ Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım! / Kükremiş sel gibiyim; bendimi çiğner, aşarım; /Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.” 

Şimdi kalkıp böylesine şeref ve gururla dolu bir geçmişi olan bir toplumun; küçücük Yunan’a karşı “Kurtuluş/İstiklal Savaşını Kazandık” demesi akla ziyan bir durum değil de nedir? Kurtuluş Savaşı gibi sözler kahraman Türk milletine karşı yapılmış büyük bir cürümdür, çirkinliktir. Keza “istiklaliyetimizi veya bağımsızlığımızı kazandık” demek bundan daha büyük bir yanlışlıktır.

Doğuda batıda neredeyse bütün illerimizde “kurtuluş günü” düzenlenip Türk milletini küçük düşürecek törenler yapılmaktadır. Özellikle bazı yağcı ve dalkavuk insanlar; kurtuluş, istiklal ve bağımsızlık kelimelerini kullanarak, bu cesur ve kahraman Türk milletini farkında olmadan aşağılamaktadırlar. Halbuki; Ermeni, Rum ve Yahudiler, Müslümanların hâkim olduğu Osmanlı Devletinden ve padişahından kurtuldukları için bağımsızlık günü kutlanmasını isteyebilirler. Fakat Anadolu’yu biz Türklere yurt ve vatan yapan Osmanlı hanedanından kurtulmamızı ima eden bu söz ve ifadeler; gayrı milli ve büyük bir safsatadır. Türk Milletine karşı “kurtuluş/istiklal/bağımsız” kelimesini kullanarak 500 yıldan beri korumamız altında yaşayan küçük toplumları şımartmak, pohpohlamak; aklı başında hiçbir Türk’e yakışmaz.

 

Biz “İstiklal Savaşımızı sadece Yunan’a karşı yapmadık, İngiliz, Fransız ve Ermenilerle de savaştık” diyenler çıkabilir. Evet, Sütçü İmam ve Arslan Bey liderliğinde Fransızlarla Maraş, Urfa ve Antep şehirlerinde kahramanca savaşıp bu başörtüsü düşmanlarını topraklarımızdan attık. Kazım Karabekir ve Halit Paşa’nın komutasında katliam yapan Ermenileri bozguna uğrattık. Ethem Bey’in bazı Kuvai Milliye askerleriyle küçük de olsa İngiliz askerleri ile çatışmaya girerek bu vatanda kalamayacaklarını bu azılı İslam düşmanına gösterdik. Fakat bu çatışmalar “Kurtuluş Savaşı” denmesini gerektirmez. 

Mondros Mütarekesi gereğince bir müddet için topraklarımıza girmelerine müsaade ettiğimiz bu devletler; yine de ülkemizi tamamıyla işgal edememişlerdir. İşgal ettikleri yerlerde ise çok kısa bir süre direnebilmişler sonunda zillet içinde çekilip gitmişlerdir. Ayrıca Batı Anadolu’nun bazı şehirlerini birkaç tabur askerle işgal etmek bağımsızlığımızı kaybettik anlamına gelmez. Bunlara karşı “Kurtuluş Savaşı” yaptık veya “İstiklalimizi kazandık” demek ise milli kimliğimizi inkar etmekten başka bir şey değildir.

Eğer İngilizlerden bağımsızlığını kazanan ABD gibi olsaydık “Kurtuluş/ İstiklal Savaşı” denilmesinde bir sakınca olmazdı. Nitekim bir çeşit sömürge ve köle durumundaki İrlandalı, Alman, İngiliz ve Fransızlardan meydana gelmiş Amerikan kolonileri, İngiltere’den bağımsızlığını kazanmışlardır. İşte körü körüne Batı hayranlığı böylesine hatalı bir tutumu ortaya çıkarmaktadır, vesselam

Psikolojik harp ve emekli generaller

17 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

 

Psikolojik savaş, “klasik anlamdaki savaşın kazanılması veya kaybedilmesinde, savaştan sonra da üstünlüğün devam etmesinde yahut sorunların çözülmesinde insanların ruh haline etki ederek sonuç almak” olarak tanımlanmaktadır. Hile ve aldatmaların etkili olabilmesi için sinsi ve gizli olması gereklidir. İşte asıl üzerinde durulması gereken husus hile ve aldatma yöntemlerinin bilinmesidir. 

ABD ve Yunanistan, Türkiye’ye karşı eski general ve amiralleri kullanarak büyük bir psikolojik savaşa girmiş durumdadır. Ege Denizi’nde 1996 yılında yaşanan “Kardak krizi” esnasında görev yapan emekli koramiral Yanis Egolfopulos, ülkesinin Türkiye’ye saldıracağını söyleyerek aklı sıra Yunanlıları psikolojik savaşa hazırlamaktadır. 

Yunan savaş uçaklarının İstanbul’u bombalayabileceğini söyleyen bu emekli amiral, bir Yunan televizyonunda yaptığı konuşmada, “Rafale uçakları Larisa’dan üç Scalp füzesi atsa İstanbul Boğazı’ndaki köprüleri vurur. Sonra Türklere ‘hadi gelin, konuşalım’ deriz” ifadelerini kullanabilmiştir.

Bu emekli amiral bizdeki 28 Şubat 1997 general ve amiralleri ile aynı dili konuşuyor. Aklı sıra Türk milletini korkutacağını zannediyor. Belli ki Amerikalılar psikolojik harekât yapması için silahların yanında epeyce fikir de vermiş. Aksi takdirde bu derece pervasız konuşmazdı.

Yunanlı eski amirali anlayabiliyorum da bizim 104 emekli amiralimizi ve özellikle de Erdoğan Karakuş denilen zatı hiç anlayamıyorum. Elin gavuru elbette gavurluğunu yapacak. Kendi halkına güven vermek, düşman gördüğü ülkelere de korku vermeye çalışacak. Lakin bizimkilere ne oluyor? Bunların İslam’ın milletimize kazandırdığı yüksek haslet ve vatanperverlik duygularından hiç mi nasibi olmamış. Yunan ağzı ile konuşup İstanbul’daki sivil hedeflerin vurulabileceğini söyleyerek, Türk Silahlı Kuvvetlerinin vatan savunmasında aciz kalacağını söylemek ciddi bir suç ve hıyanettir.

Erdoğan Karakuş’u 28 Şubat generallerine verdiği destekten dolayı iyi tanıyoruz. Güya Sincan’da tanklar yürürken “rutin görev” icra ediyorlarmış. Çevik Bir’in dediği gibi bu darbe teşebbüsü “balans ayarı” değilmiş. Aklı sıra mahkeme hâkimlerini kandırıp, 28 Şubat darbecilerini temize çıkaracak. Böylesine akıl dışı bir sözü kabul etmek zekamızı alaya almaktır. Nitekim mahkeme hâkimleri, gerçek dışı bu beyanları kabul etmeyip darbecilere verilen cezaları değiştirmemiştir.

 

Karakuş’un geçmişte sarf ettiği akla ziyan daha başka çok söz de vardır. Nitekim İstanbul’un çok ihtiyacı olan köprülerin yapılmasına karşı çıktığı yetmiyormuş gibi millet bahçesi olarak kullanılacak olan eski havaalanına da itiraz ediyor. Aynı muhalif siyasetçiler gibi.

Millet ittifakı ve CHP, heykelden başka yapılan her türlü icraata karşı çıkmakta adeta ülkemizde taş taş üstüne konulmasını istememektedir. Halkımız saatlerce köprülerde çile çeksin, gemiler günlerce bazen haftalarca boğazların önünde beklesin bunların umurunda değildir. Bu ülkeye yapılan her türlü yatırıma karşı çıkan bu zihniyeti iyi tanımak zorundayız. Zira “Kanal İstanbul” gibi ülkemizin çok önemli projelerine karşı çıkmayı maharet olarak görüyorlar. Güya Yunan saldırısı esnasında ordumuzun gerekli takviye birliklerini göndermesi konusunda zorluk çekecekmiş bu nedenle böyle bir kanala gerek yokmuş.

Karakuş, Rusya’dan aldığımız S400’leri “Azerbaycan’a verelim” diyerek de akıl almaz açıklamalarda bulunmuştu. Aklı sıra ABD ile aramızın düzeleceğini zannediyordu. Demek ki; ABD’yi hiç tanımamış. Gerçek dost ve düşman özelliklerinden haberi yok. Yunanistan’ın ani baskın yapabileceğini öne süren ve Yunan medyasınca da övülen Karakuş, nasıl olur da Türkiye’nin şu anda en önemli savunma sistemlerinden birisi olan S400’leri Azerbaycan’a vermek gibi mantıksız bir iddiayı ileri sürebilir; bunu ciddi olarak düşünmek gerekiyor.

Türkiye, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın liderliğinde çok büyük savunma sanayi yatırımlarına imza atmıştır. Yunanistan gibi derme çatma ve çok çeşitli ülkelerden silah satın almak yerine milli silah endüstrisini kurmuş ve çok önemli ürünler geliştirmiştir. Üstelik bunları satın almak için birçok ülke sıraya girmiştir. Bayraktar isimli silahlı insansız hava araçlarımız için şarkılar dahi söylenmektedir.

 

Elimizdeki mevcut savunma silahlarını ve F16 uçaklarını yok sayarak, Yunanlıların Ankara’ya kadar gelip sanayi tesislerimizi vuracağı iddiası da Karakuş’un günahları arasındadır. Zira savaş adına söylediği hususlar insanımızı hedef almaktadır. Ülkemizi küçümsemek, mevcut silahlarımızın kapasitesini yok saymak; nasıl bir zillettir? Anlaması çok zordur. Sanki Yunanistan ani baskın yaptığında saldırıyı bekleyen radar ve erken ihbar uçaklarımız yok; elimizde de gece karanlığında dahi görev yapacak F16’lar bulunmuyor! 

Askeri sır ve başka nedenlerle birçok önemli silahımızın yetenekleri ortaya çıkarılmamaktadır. Demek ki; psikolojik harp unsurlarının devreye sokulması ve karşı atağa geçme zamanımız gelmiş ve geçmektedir. Bu konuda Karakuş’a sadece bir noktada cevap vereyim. Şu anda Gökdoğan ve Bozdoğan isimli havadan havaya atılan güdümlü mermiler; F16’ların yanında Atmaca isimli SİHA’larımızdan dahi kullanılabilmektedir. Ayrıca yerli olarak hem uçaklarımızı hem de bunların kullandığı füzeleri üretme kabiliyetimiz var.

Daha ilerisini de söylemek gerekiyor. Dünyada ilk defa SİHA’ların konuşlandığı uçak gemisi projemiz son aşamasına gelmiştir. Aynı zamanda çok maksatlı amfibi gemi olan TCG Anadolu, Türk mühendislerinin ulaşmış olduğu büyük bir başarıyı göstermektedir. Dünya savaş stratejilerini değiştiren SİHA’larımız şimdi denizcilik alanında da dünyaya bambaşka bir yön vermektedir.

Demek ki; ABD ve Yunanistan’ın yaptığı gibi psikolojik savaş konusunda atağa geçmemiz gerekiyor. Bu konuda değerli asker arkadaşım Yusuf Çağlayan’ın “Sosyolojik Savaş” ve Üsküdar Üniversitesi Rektörü Nevzat Tarhan’ın “Psikolojik Savaş ve Gri Propaganda” kitaplarının başta askeri okullarımız olmak üzere üniversitelerimizde yardımcı ders kitabı olarak okutulması gereklidir, vesselam…


.

Yazar olma hikâyesi

19 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

Bazı arkadaşlarım ve okuyucularım sık sık sorar; “sen denizci bir adamsın neden bu kadar farklı konularda yazı yazıyorsun?” ve “bu yazarlık hikâyesi nereden çıktı?” işte bu Pazar günü bu konuya yer vermek isterim.

25 yıldan beri kitap ve makale yazmamın en önemli sebebi; dindar insanların yaşadığı haksızlıklara rağmen hâlâ suçlu olarak gösterilmesidir. Özellikle hakim medyada çoğu zaman gerçekler tersine çevrilerek anlatılır. “Hem suçlu hem de güçlü” misali nerede namaz kılan, oruç tutan ve Allah’ın emirlerini yerine getirmeye çalışan birisi varsa; bu insanlarla alay etmek, aşağılamak ve olumsuz yönlerini nazara vermek sıradan bir hale gelmiştir.

Haksızlığa uğramak bu dünyada daima rastlanan bir durumdur. Lakin haksızlığa ve zulme uğramış insanları insafsızca suçlu göstermek; işte buna tahammül etmek çok zordur. İşte bu nedenle içimdeki yangını bir miktar söndürmek için makale ve kitap yazmaya karar vermiştim. Nitekim bunun çok yararı oldu.

1987 yılında daha 21 yaşında iken donanma savaş gemilerinde görev yaptığım ilk yılda; bazı arkadaşlarımın başından çok üzücü olaylar geçmişti. Hiç kimse yapılan haksızlıkları dile getirmeden “neden namaz kıldın?” ve “darbeci generallerin uyarılarını niçin dinlemedin?” gibi akıl almaz derecede insafsız bir şekilde sorular soruyorlardı.

Nasrettin Hoca’nın başına geldiği gibi hırsızı suçlamadan “niçin tedbir almadın?” gibi vicdansızca yapılan zulümlere ses çıkarmama hastalığı baş göstermişti. İşte o yıllarda yaşanan bazı olayları ifade ederek; kitap ve gazete yazarı olma sebebini daha iyi anlatacağımı düşünüyorum. Yoksa edebiyata meraklı olma veya akademik çalışmalar yüzünden yazarlık işine girmemiştim.

Darbeci cunta, 12 Eylül 1980 darbesi yaşattıktan sonra askeri vesayeti devam ettirmek için askeri okullarda terör estirmeye devam ediyordu. Namaz kılan öğrencileri fişliyor ve ailesine haber vererek derhal okul ile ilişiğinin kesilmesini sağlıyorlardı. Eğer aile diretirse gerçekten de kimsenin gözyaşına bakmadan namaz kılan tüm öğrencileri irtica suçlaması ile okuldan atıyorlardı. Bu süreç 1987 yılına kadar acımasızca devam etmişti.

Benim de öğrenci olduğum Deniz Harp Okulunda da aynı muamelelere maruz kalmıştık. Nitekim okulun en başarılı öğrencileri 8 yıllık bir öğrenim sonunda tam subay olarak mezun olacakları bir zamanda okuldan atılmışlardı. İnsanın kanını donduracak kadar feci ve iğrenç bir olayı bize de yaşatıyorlardı. Namaz kılan öğrenciler potansiyel suçlu imiş gibi muamele görüyor “yılanın başı küçükken ezilmeli” misali daha subay olmadan okuldan atılarak bu irtica(!) sorununa çare bulunmaya çalışılıyordu.

İşte bu genç yaşta özellikle “namaz” konusunda ciddi kitap okumalarım oldu. Acaba namaz kılmasam daha mı iyi olurdu? Bu konuda çeşitli insanlarla konuşup çok kitap okudum. Beni en çok ikna eden eserler ise Bediüzzaman Said Nursi’nin kitapları içindeydi.

Bediüzzaman, namaz kılmanın en önemli ibadet olduğunu söylüyor ve asla terk edilmemesi gerektiğini çok güzel örneklerle izah ediyordu. Fakat namaz kılma konusunu araştırırken gözüme daha önemli bir konunun varlığı ilişmişti. Bu ise “iman” ile alakalıydı. Zira “ilimlerin şahı ve padişahının iman ilmi” olduğunu öğrenmiştim.

Okuduğum dini kitapların en önemli kısmı “Allah’a iman etme” ile alakalıydı. Kur’an’a, peygamberlere, meleklere, haşir gününe, hayır ve şerrin Allah’tan geldiğine inanmak bir insanın hayatta karşılaşacağı en önemli mesele idi. İşte ben de bu eserleri okuyarak ailemden almış olduğum dini terbiyemi daha da geliştirmeye çalıştım. Rahmetli anne ve babam, namaz kılmanın önemini bilen ve bizzat yaşayan insanlardı. Kardeşlerime ve bana da bu eğitimi güzelce vermişti. Fakat askeri okulda herkes “Namaz kılma! Sen de okuldan atılırsın” diyordu.

Sonunda Bediüzzaman’ın eserlerinden aldığım iman dersi ile her ne suretle olursa olsun okuldan atılmak dâhil her ne fenalık yapılırsa yapılsın “namazımı terk edemeyeceğim” kararını vermiştim. Çoğu zaman yalnız başıma da olsa beş vakit namazımı kılmaya devam ettim. Rahmetli anneciğimin duasıyla olsa gerek; askeri okuldan mezun olmaya da muvaffak oldum.

 

Fakat ertesi yıl yani 1987’de Deniz Harp Okulu’nun en başarılı öğrencileri sırf namaz kıldığı için okuldan atılmıştı. Okuldan ayrılmak şöyle dursun; yüklü bir tazminat ödetilmiş ve eğitim hakları da ellerinden alınmıştı. İçlerinden bir tanesi Deniz Lisesini birincilikle bitiren çok başarılı bir öğrenciydi.

Halkımız ve siyasetçiler, darbeci generallerin böylesine çirkin uygulamalarını içine çekiyor sesini çıkaramıyordu. Medya ise “irticacı, gerici” suçlamaları ile Kenan Evren denilen darbe liderine methiyeler düzmekle meşguldü.

1987 senesinde daha subaylık yaptığım ilk yılda beni de Deniz Harp Okulu’na çağırdılar. Öğrenci Alay Komutanı tarafından “Sen atılan bu öğrencilerin arkadaşıymışsın?” diye sorular sorarak; beni tehdit etmeye kalktılar. Fakat yaşadığım bu olaylar sonunda sinirlerim boşalmış meslek hayatım boyunca hiç yapmadığım tepkiyi göstermiştim.

Teğmen rütbesinde olduğum halde Albay rütbesindeki komutana bağırıp çağırmaya başladım. O yıllarda çok moda olan aşırı sol faaliyetlerden haberdar olmamasını buna rağmen irtica yaygaraları ile büyük haksızlıklar yapıldığını öne sürdüm.

Daha sonra birçok öğrenci, “namaz kılmanın gerektiği ve dini kitaplar okunması” konusunda bizzat kendilerine baskı yaptığımı söylediler. Zavallı öğrenciler çok korkutulmuştu. Ben de cevap olarak, “baskı yapmadığımı fakat tavsiye ettiğimi” söyledim.

Subaylığımın daha ilk yılında ikinci defa soruşturmaya çağrıldım. Bu defa da hiçbir hususu gizlemeden pervasızca yapılan haksızlıkları söylüyordum. Sabahtan akşama kadar sorgulandığım halde namazlarımı kıldığım gibi bir defasında Ramazan ayı olduğu için orucumu da tuttuğumu söylemiştim. İftar yemeğini soruşturma yapan heyetin önünde yediğimi ve hâlâ sorular soran Alay Komutanına “görmüyor musun yemek yiyorum” diye bakarak cevap vermediğim o anı; gayet iyi hatırlıyorum.

 

Sonunda detaylı soruşturmalar yapıldı ve dindar insanlara haksızlık yapıldığı tescil edilmiş oldu. Fakat iş işten geçmişti. Askeri okullardan atılan binlerce öğrenci vardı. Bunlar mahkemelere müracaat edip eğitim haklarını almaya çalıştılar. Muvaffak olan da oldu. Hiçbir şey yapamadan çaresizce geriye dönenlere de rastladık. Fakat yaşadığım bu olaylar bende çok güçlü bir mücadele azmi doğurmuştu. Yapılan haksızlıklar ve zulümler muhakkak surette halkımıza anlatılmalıydı.

Ordudan Yüksek Askeri Şûra kararı ile ayrıldıktan sonra dini konularda niçin yazı yazdığımın temel sebebi; yaşadığım bu acı olaylardır. Kader bizi bir yola sevk etmişti ve bu tecrübeleri muhakkak gençlerimize aktarmam gerekiyordu. Dini konularda hassasiyet göstermenin gerekliğini ifade etmeliydim. Medyada sadece bir iki gazete haricinde çok az kişinin üzerinde durduğu bu namaz ve iman konusunda sık sık yazı yazmamın sebebi; işte budur.

Diğer konular ise meslek hayatında yaşadığım ilginç olaylar ve akademik çalışmalar ile alakalıdır. Kendimce önemli gördüğüm olayları 25 yıllık yazarlık tecrübesi ile okuyucularıma aktarmaya çalışıyorum. Öncelikle emekli bir asker olduğum için askeri konularda yazılar kaleme alıyorum. Hayatımın 15 yılını Deniz kuvvetlerinde geçirdim. Türkiye’nin en önemli savaş gemilerinde silah elektronik subayı olarak uzun yıllar görev yaptım.

Donanmamızın en güçlü silahlarına kumanda etmek nasip oldu. Öyle ki; şu anda “Atmaca” isimli gemiden gemiye atılan füzelerin öncüsü olan “Harpoon” isimli güdümlü mermi sadece iki muhripte bulunuyordu ve bunlardan birine ben kumanda ediyordum.

Sovyetler Birliği dağılmadan önce liman ziyareti yaptığımız Sivastopol limanında resmi geçit töreninde komutan olmuştum. Ayrıca çok önemli görevler de yapmak nasip olmuştu. Silah subayı olarak takdirler alıyor ve atış birincilikleri de kazanıyordum. İşte bunlar gibi daha nice ilginç olay ve hatıraları dile getirerek okuyucularımın ufkunu genişletmeye çalışıyorum.

Denizcilik konusu, aynı askerlik gibi yaşanmış olayları anlattığım ikinci bir mesleğimdir. Hatta para kazandığım en ciddi iş budur. Yıllarca donanma gemilerinde çalıştıktan sonra emekli olup bu sefer ticaret gemilerinde kaptan olarak çalışmaya başladım. Dünyanın birçok köşesine gitme fırsatı buldum. Burada gördüğüm ve ilginç bulduğum konuları paylaşmak; okuyucularımın da hoşuna gitmektedir. Hatta sırf bu konularda yazı yazmamı isteyen kişiler de oldu.

Askerde iken kurmay sınıfında olan subaylara üç yıl kıdem verilirdi. Fakat dindar bir subay olduğum için beni akademi sınavlarına dahi sokmadılar. Çeşitli engellemelerle karşılaştım. Sınıf arkadaşlarımdan geriye düşmemek için eğitim kıdemi almak maksadıyla yüksek lisans eğitimine başladım. İstanbul’da görev yaparken İstanbul Üniversitesinde okuma imkânı buldum. Uluslararası İlişkiler bölümünden yüksek lisans diploması aldım.

Yine aynı üniversitede bu sefer İktisat bölümünde doktora yaptım. Gerçi doktoram 18 yıl olarak biraz uzun sürdü. Zira ticaret gemilerinde çalışıyordum ve rızkımızı çok uzak diyarlardan toplamak gereği doğmuştu. Geleceğin ekonomik ve sosyal hayatının tartışıldığı bir alanda harika bir doktora tezi hazırladım. Oybirliği ile kabul edildi. Daha sonra kitap halinde yayınlamak da nasip oldu. İşte ekonomi ile alakalı yazılarımın bir sebebi de budur.

Bu arada bazı özel denizcilik okullarından öğretmenlik teklifi aldım. İstanbul Üniversitesinde de Astronomik Seyir Derslerinde hocaya ihtiyaç duyuluyordu. Altı yıl denizcilik derslerinde öğretmenliğim oldu. Bu vesile ile çocukluğumdan beri ilgi duyduğum uzay bilimlerinde çalışmalarım oldu. Öğrencilerime doğru ve güzel bilgiler verebilmek maksadıyla gece yarılarına kadar çalışarak ders notları hazırladım ve bunları mümkün olduğunca basitleştirerek derslerimde anlatmaya çalıştım. Elbette bu konuda okuyucularımla bazı ilginç bilgileri paylaşmam kadar doğal bir şey yoktur.

Üzülerek söylemeliyim ki; 28 Şubat 1997 yılında eşi başörtülü olan askerlere karşı bazı darbeci generaller tarafından düşmanca bir tutum sergileniyordu. Fedakar ve cefakar eşim başörtülü olduğu için 1997 yılında beni de Yüksek Askeri Şûra kararı ile re’sen emekli ettiler. Aslında bu işlem ordudan atılmanın kibarcasıdır. Darbeci ve Fetocu subayların önünün açılması için benim gibi binlerce inançlı asker arkadaşım aynı muameleye tabi tutulmuştur.

İşte uğramış olduğumuz bu son derece haksız ve hukuksuz işlemden dolayı çeşitli gazete ve dergilerde yazılar yazmayı görev bildim. Asker arkadaşlarımla beraber bir sivil toplum örgütü kurarak silahlı kuvvetlerde yapılan dünyada eşi ve benzeri olmayan yanlışlıkları düzeltmeye çalıştık. Birçok konuda başarı da kazandık.

Örneğin 28 Şubat 1997 darbecilerinin yargılanmasını sağladık. Gerçeklerin gün yüzüne çıkması için çok sayıda kitap yayınlamaya muvaffak olduk. Bazı asker arkadaşlarımızın sosyal güvenlik haklarını alması konusunda da 6191 sayılı yasanın çıkarılmasını sağladık. Fakat maalesef re’sen emekli 28 Şubat mağdurlarının haklarını almaları konusunda tamamen muvaffak olamadık. Fakat sabırla çalışarak bu konuda da muvaffak olacağımızı umut ediyoruz.

Elbette mahkeme kapılarında yaşamış olduğumuz bunun gibi birçok olayı kaleme almak gereği doğmuştur. Çünkü kamuoyunda bu konuda çok çarpıtılmış ve doğru olmayan yazılar yazılıyordu. İrtica namı adı altında memleketimizin en güzide evlatları ordudan atılıyor darbecilerin yalanları; cilalanarak anlatılıyordu. Yaklaşık 25 yıllık yazarlık hayatımızın sebebi de işte bu haksız, usulsüz ve yolsuz olaylardır, vesselam…


.

53 yıllık insanlı Ay yolculuğu yalanı

20 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Yalanlarla her yere gidebilirsiniz fakat asla geri dönemezsiniz. İşte 53 yıl önce öne sürülen ABD’nin insanlı Ay yolculuğu yalanı, aradan yarım asırdan fazla bir zaman geçtikten sonra yeniden tartışılmaya başlanmıştır.

ABD’nin uzay çalışmalarından sorumlu olan kurum olan Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi orijinal ismi ile National Aeronautics and space Administration (NASA) öylesine büyük bir sahtekârlık yapmıştır ki; bu feci durumdan geri dönme imkânı her geçen gün daha da zorlaşmaktadır. Çünkü NASA yetkililerine sorulan can yakıcı sorulara verilen cevaplar kurum yetkililerini zor durumda bırakmaktadır. En çok sorulan ve cevap verilemeyen soru şudur: “Madem 1969-1972 yılları arasında tam altı kez Ay’a insanlı yolculuk yaptınız, şu anda teknolojinin ulaştığı seviyeye rağmen niçin yeni bir insanlı yolculuk yapamıyorsunuz?” 

“Kem, küm” eden NASA yetkilileri, 2024 yılında insanlı Ay yolculuğunun gerçekleştirileceğini söylemek zorunda kalmış fakat devamlı surette bu yolculuğu da ertelemek zorunda kaldıklarını itiraf etmişlerdir. Zira 2022 yılında dahi insanlı bir Ay yolculuğu büyük bir cesaret isteyen çok zor bir iştir.

İnsanlı yolculuklarda bilim adamlarının ileriye sürdüğü en büyük zorluk; Dünya’nın manyetik kuşağı dışına çıkıldığında korumasız kalan canlı organizmaların koruyucu zırhlarla donatılmasıdır. Çünkü Güneş radyasyonları Van Allen adı verilen manyetik alan dışında çok güçlüdür. Radyoaktif ışımalar canlı organizmalara nüfuz ettiğinde atom yapısını bozarak çok ciddi hastalıklara neden olmaktadır. 

Ay yüzeyinde insanlı yürüyüşün yapılabilmesi için manyetik alanın bulunmaması nedeni ile astronot kıyafetlerinin çok güçlü zırh ile kaplanması gereklidir. Şu andaki teknolojiye göre güçlü radyasyonlara karşı korumalı bir uzay elbisesi içinde hareket etmek bile çok güçtür. Buna karşılık insansız uzay araçları ve sondalar çok kolay bir biçimde hareket ettirilmekte gerektiğinde Ay yüzeyinden taş ve toprak örnekleri alınarak dünyaya getirilmesi mümkün olmaktadır.

Rahman Suresi 33 ile 35. Ayetlerinde mealen şu ifadeler yer almaktadır: “Ey cin ve insan toplulukları! Göklerin ve yerin uçlarından bucaklarından geçip gitmeye gücünüz yeterse geçip gidin. Büyük bir güç olmadıkça geçip gidemezsiniz. O hâlde, Rabbinizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz? Üstünüze ateşten yalın bir alevle kıpkızıl bir duman gönderilir de kendinizi koruyamazsınız.”

Gerçekten de Rahman Suresinde geçtiği üzere uzay çalışmalarının insanlı olarak yapılması çok zordur. Güneşten ve uzaydan yayılan ışımalara karşı canlı organizmalar hayatını sürdürmekte çok zorlanmaktadır. Allah’ın dünyamızı adeta koruyucu bir zırh olarak çevrelediği manyetik alan sayesinde çok güçlü radyasyonlardan muhafaza ediliyoruz. Eğer bazı ışımalar bu koruyucu kalkanı geçer ise bu sefer “ozon tabakası” adını verdiğimiz ikinci bir koruyucu devreye girmekte atmosferdeki bu gazlar zararlı ışımaları emerek canlı organizmaların hayatta kalmasını sağlamaktadır.

İnsanlar uzay laboratuarı adı verilen dünya yörüngesi üzerinde hareket eden büyük uydularda günlerce hatta aylarca kalabilmektedir. Zira uzay laboratuarları, manyetik alanın içerisinde kaldığı için Allah’ın yarattığı bu koruyucu kalkan astronotları korumaktadır. Aksi takdirde uzun süre Güneş altında kalan insanlarda görülen cilt ve deri hastalıkları, astronotlarda çok daha ciddi bir biçimde meydana gelebilecekti.

Türkiye, uzay çalışmaları konusunda son yıllarda büyük bir atılım içerisine girmiştir. Şu anda 10. uydumuzu gönderme hazırlıklarımız devam etmektedir. İletişim başta olmak üzere birçok alanda ülkemize hizmet eden bu uydular teknoloji alanında ulaştığımız seviyenin bir yansımasıdır. Öyle ki; uzaya gönderilecek Türk vatandaşlarının tespit ve seçimi için müracaatlar dahi yapılmaktadır. 

Türkiye, Ay yolculuğu konusunda da önemli bir aşamaya gelmiştir. Önümüzdeki yıl bir Türk sondasının Ay yüzeyine “sert iniş” yapacak şekilde yolculuk yapması için gerekli çalışmalar hâlâ devam etmektedir. Ay yüzeyine kadar gerçekleştirilecek uzun bir yolculuk sayesinde kendi ürettiğimiz teknoloji ile yeni roketler inşa edilmektedir. 

 

Uzay bilimleri konusunda Türkiye’ye sınıf atlatacak derecede önemli olan bu çabanın başarılı olması çok önemlidir. Türkiye’nin insansız silah araçları konusunda gelmiş olduğu seviye dost ve düşman bütün insanlara parmak ısırtmaktadır. Bu güzel gelişmeler Ay yüzeyine başarı ile indireceğimiz sondalar sayesinde çok daha ileri seviyelere ulaşabilecektir. Sert iniş gerçekleştirildikten sonraki aşama; yumuşak iniş ve Ay yüzeyinde hareket edecek kameralı araçlar ile devam edecektir. Bu sayede ABD’nin sahte insanlı Ay yolculuklarının iç yüzü de ortaya çıkarılabilecektir. Bu sefer dünyanın en büyük sahtekârlık örgütü olan NASA’nın skandalları ortaya çıkacak; ABD’nin yalanlar üzerine kurgulanmış gerçek yüzü ile tanışmaya başlayacağız.

Aslında 11 Eylül 2001 İkiz Kuleler saldırısı, ABD’nin çirkin yüzünü ortaya çıkarmıştı. Fakat hâlâ medya üzerinde kurulmuş olan güçlü denetim mekanizmaları, gerçeklerin ortaya çıkmasına engel olmaktadır. ABD’nin ikiz kulelere saldırısı, Usame bin Ladin denilen şahıs üzerinde kurgulanmıştı. ABD’nin iddiasına göre dört uçak Müslüman isimleri öne çıkarılan teröristler vasıtası ile ikisi New York bir tanesi ABD Savunma Bakanlığı üzerine kamikaze dalış yapmıştı. Bir başka uçak ise teröristler ile mücadele eden uçak personelinin karşı çıkması nedeni ile düşmüştü. Fakat dünyaya servis edilen görüntülerde sadece bir uçağın gökdelenlere çarptığını canlı olarak izlemiştik.

İkiz kulelere çarpan cisimlerden sadece bir tanesinin Boeing firmasının ürettiği yolcu uçağı olduğunu biliyoruz. Diğerleri hakkında açıklanan bilgiler çok az. Bu nedenle ABD’nin sahte insanlı Ay yolculuğu gibi bir propaganda savaşı yaptığı anlaşılmaktadır. Nitekim bu sayede Müslüman ülkelere yani Afganistan, Irak ve Suriye’ye girilmiş; terörizmle mücadele adı altında kimseye hesap vermeden dehşetli cinayetler işlenmişti. Şimdi gerçeklerle yüzleşme zamanıdır, vesselam


.

2023 Seçimleri ve seçmen davranışı

22 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

2023 Cumhurbaşkanlığı ve milletvekili seçimlerine bir yıldan daha az bir zaman kaldı. Daha önceki seçimlerden farklı olarak son iki seçime partiler, ittifak yaparak giriyorlar. 

Seçim barajı her ne kadar yüzde 7 gibi bir orana çekilmiş olsa da; bazı partiler meclis dışında kalmamak için ittifak yapmayı zaruri olarak görmektedir.

Bazı okuyucularım seçimlerle alakalı olarak yorum yaparak bana düşüncelerini bildiriyorlar. Bir okuyucum Türkiye’deki seçmenlerle ilgili olarak analiz yapmış. Çok doğru tespitleri var. Bununla birlikte 18 yaşını doldurmuş ve ilk defa aktif olarak seçimlere katılan milyonlarca genci hesaba katmamış. Kendi düşüncelerimle birlikte bu okuyucumun düşüncelerini paylaşarak siyasi partilere yol göstermeye çalışayım.

Öncelikle kimsenin düşünmediği ve dile getirmediği bir hususla başlayalım. Seçim eğer 2023 Haziran ayında yapılmaz ve erken seçime dönerse işler değişecektir. Zira seçim barajı ilgili kanun maddesine göre yüzde 10 barajı geri gelecektir.

HDP gibi baraj sınırında gezen partiler, pervasız bir şekilde sırtını Batılı ülkelere dayayarak ittifak yapmamaktadır. Hükümet ani bir karar vererek örneğin Nisan 2023 tarihinde seçimlere gittiği takdirde bu gibi bazı partiler baraj altında kalabilirler. Az bir ihtimal olsa da seçimin bir iki ay öne alınacağını göz ardı etmemek gereklidir.

2023 Seçiminin diğer seçimlerden biraz farklı hususiyetleri var. Örneğin 20 yaşında olan birçok vatandaşımız enflasyon kavramı ile ilk defa tanışıyor. Kovid denilen uydurma salgın hastalığı ve Rusya-Ukrayna savaşının ortaya çıkardığı ekonomik sorunlar; seçmen davranışını önemli derecede etkileyen hususlardır. Bu nedenle yüzde 70’lerin üzerinde gerçekleşen 2022 enflasyonu ve bunun getirdiği olumsuz sonuçlar; tekrar seçim kazanabilmek için hükümetin ciddi değerlendirmeler yapmasını gerektirmektedir.

 

Seçmen analizine geçmeden daha önceki yazılarımda dile getirdiğim üzere hükümetin seçim kazanabilmesi için ücretlilere yüksek oranda zam yapması zorunludur. Önümüzdeki Temmuz ve Ocak aylarında verilmesi kanunen gerekli olan enflasyon farkı ile beraber önemli bir ücret zammı Cumhurbaşkanlığı seçiminin kilit noktasını taşımaktadır. Hükümet bütçeye ve ekonomik yapıya etki edecek böylesine önemli bir konuda hesabını iyi yapmalıdır.

Ülkemizde çok partili seçimlerin yapıldığı 1950’den bugüne kadar seçmen davranışlarında görülen en önemli husus şudur: 

Sağ ve milliyetçi partilerin yüzde 65’lik bir oy oranına karşılık sol ve ayrılıkçı partilerin toplam oy oranları yüzde 35 civarındadır. 

Askeri darbe dönemleri dışında daima bu seçmen dağılımına göre sağ ve muhafazakâr hükümetler kurulmuştur. 2023 Seçimlerinde de benzer bir durumun gerçekleşeceğinden kimse şüphe duymamaktadır. 

 

Zaten bu maksatla CHP yanına sağ partileri alarak Altılı masa ile ittifak yapmaktadır.

Yıllardır değişmeyen bu seçmen eğilimi; CHP’nin seçim kazanabilmesi için yani gerekli olan en az yüzde 51 oyu alabilmek için kesinlikle sağ ve muhafazakâr seçmenin oyuna ihtiyaç göstermektedir. Bu kesimin desteğini almadan ülkemizde iktidar olamazsınız. Sosyal demokrat ve ayrılıkçı partiler ile seçim kazanmak neredeyse imkânsızdır. Örneğin Ak Parti; ekonomide serbest piyasa modelini benimseyen, milli, dini ve manevi değerlere önem veren bir partidir.  Kurulduktan sadece bir yıl sonra seçime girmiş ve ilk seçimde iktidar olmuştur. 20 yıldır bu süreç devam etmektedir. İşte yüzde 65’e karşılık gelen bu seçmen kitlesinin desteğini alamayan hiçbir parti; bu ülkede iktidar ve cumhurbaşkanı olamaz.

Sonuç olarak CHP’nin seçim kazanması ve gösterdiği adayın cumhurbaşkanı seçilebilmesi için sağ seçmenden oy alabilmesi gereklidir. Bu partinin şu andaki politikalar ile seçim kazanması bir hayaldir. Eğer önceki tek partili CHP hükümetlerinin ülkemize verdiği ağır hasar nedeniyle şu andaki politik söylemlerini değiştirmez ise 70 yıldan beri alınan başarısız sonuçların devam etmesi kaçınılmazdır. CHP’nin askeri darbe sonrasındaki geçiş dönemlerinde kurmuş olduğu kısa süreli ve başarısız hükümetleri; değerlendirmemize almıyoruz.

CHP halkımızdan oy alabilmek için CHP yönetimini ele geçirmiş çoğu Sabetay mensubu azınlık gruptan yakasını kurtarmak zorundadır. Daha geçen hafta bu partiye üye Yalım Eralp isimli bir büyükelçi göz göre göre Yunanistan’ın yayılmacı ve haksız girişimlerini destekleyecek kadar ileri gidebilmiştir. 

Sabahlara kadar rakı sofralarında alkol tüketerek ülke sorunlarına çareler aradığını zanneden tek parti yöneticilerini öve öve yere göğe sığdıramayan CHP’li siyasetçilerin varacağı en ileri nokta; sadece ana muhalefet partisi olmaktır. Hükümet olması veya hükümetin küçük ortağı olması bu politikalar ile mümkün değildir. Gayri milli ve vatandaşlarımızın dini ve manevi değerleri ile alay eden bu kişiler; CHP’den temizlenmedikçe bu partinin seçim kazanması mümkün değildir. 

Sosyal demokrat değerlere, halkın inançlarına saygılı olmadan, tek partili diktatörlüklerin zulmüne karşı çıkmadan; yarının dünyasında söz sahibi olmak ham bir hayaldir. Siyasi partiler ve buna paralel olarak sivil toplum örgütleri, kendilerini dünyada kabul gören bu değerlere önem vererek geliştirebilir ve faydalı icraatlar yapabilirler. Aksi takdirde belirli koltukları kaparak kendisine ve yakınlarına çıkar sağlamaktan öte vatanımıza hiçbir faydaları olamaz, vesselam…


.

Siyasi parti başkanı eleştirilemezse kim eleştirilir?

24 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Demokrat Partinin en büyük günahı 5816 sayılı kanunu çıkarmasıdır. Bu yasa nedeni ile 31 Temmuz 1951 tarihinden itibaren yüzlerce aydınımız “CHP genel başkanını eleştirdi” diye hapis cezası almıştır. 

Düşünebiliyor musunuz? Türkiye’yi ölene kadar demir bir yumrukla yönetmiş ve diğer siyasi partilerin yaşamasına müsaade etmemiş bir siyasi lideri eleştiremiyorsunuz. 5816 Sayılı kanun giyotin gibi düşünce suçu işleyen insanların başlarını kesmeye hâlâ devam ediyor. Bir Allah’ın kulu çıkıp da “Yahu bu yol çıkmaz sokak. Demokratik hukuk devletinde böyle ceza olmaz” diyemiyor.

Geçen gün, 28 Şubat mazlumlarından olan ve bu sebeple uzun süre hapis yatan Akademya Dergisi’nin Editörü ve çok değerli arkadaşım Hayreddin Soykan, Anadolu Asliye Ceza Mahkemesi’nde görülen duruşmada, 5816 sayılı kanuna muhalefetten hapis cezası verildi. Sosyal medya paylaşımı sebebiyle görevinden uzaklaştırılan bir Polis Özel Harekat memurunu destekledi diye Soykan’a 1.5 yıl hapis cezası veren hâkimlere kimse bir söz söyleme cesareti gösteremiyor.

Öncelikle partisinin tabelasında “Adalet” yazan Ak Parti hükümetine ve hukukçu diye geçinen akademisyenlere sadece iki soru sormak istiyorum. Maksat bu sorulara cevap verilirken “adalet mekanizması nasıl çalışıyor” bir görsünler. Umulur ki; 21. Yüzyılın ilk çeyreği dolarken ülkemizi medeni ülkeler seviyesine çıkaracak bir hukuk sistemi kurulmuş olsun. Aksi takdirde 1951 yılında çıkarılan ve suiistimal edilerek yüzlerce aydınımızın hayatını karartan bu kanun sayesinde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesindeki yargılamalar sonucunda milyonlarca lira tazminat ödemeye devam edeceğiz.

Ülkemiz, halkın huzuruna çıkan bazı yasakçı siyasetçiler, gazeteciler hatta darbeci generallerin küfürleri ile adeta bir lağım çukuruna dönüşmüşken; 5816 sayılı kanun ileri sürülerek bir siyasi parti liderini eleştirdi diye aydınlarımızı hapse atmak vicdanınızı hiç sızlatmıyor mu?

Hakaret, kanunlarımıza göre bir suçtur. CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu örneğinde olduğu gibi Cumhurbaşkanımıza küfür etmekten dolayı yüz binlerce lira para cezası verilmektedir. Bu kanun orta yerde dururken siyasetçi bir kişiyi eleştirenlere “hakaret manası var” diyerek ceza vermek; dünyanın hangi ülkesinde görülmüştür?

 

Tekrar yazmak lüzumu doğdu. Zira burada yazacağım hususlardan dolayı siyasetçiler, gazeteci ve generaller ceza almamıştır. Bu hakaretler öyle bir iki kişi arasında söylenmiş sözler değildir. Basın ve kameralar önünde hiç utanıp sıkılmadan ve yüzü kızarmadan sarf edilmiştir. Buna karşılık “adalet” adını sık sık kullanıp konuşabiliyorlar. Varın hangi seviyeye düştüğümüzü siz hesap edin. 

Meral Akşener, kendi partisine ait bir milletvekilinin şehit yakınına söylediği küfürden dolayı bu küfürbazı korumaya kalkmış; yetmedi şehit yakınına “ya..ak ya..ak konuşuyor” diyerek kendisi de küfür etmeye başlamıştır. Hem de Meclisteki grup toplantısında bir kadına yakışmayacak seviyedeki bir üslup ile bu çirkinliğe imza atmıştır. 

Aslında 28 Şubat 1997 sürecinde İçişleri Bakanı olan Akşener aslında kendisine yakışanı yapmaktadır. Zira Orgeneral Çetin Saner, İçişleri Bakanı Akşener hakkında “ileri geri konuşmasın, geldiğimizde İçişleri Bakanlığı önüne koyduğumuz bir yağlı kazığa kendisini oturturuz” diyecek kadar iğrenç konuştuğu halde Akşener, bu çirkin hakarete karşı bir dava dahi açmamıştır.

Osman Özbek isimli bir küfürbaz general, halkın oyları ile başbakan olmuş Erbakan’a “p…nk” diyecek kadar iğrençleşmiş karşılığında ceza almadığı gibi rütbesi tümgeneralliğe yükseltilmiştir. Bir özür dahi dilemeden hâlâ paşa paşa gezmektedir.

 

Fatih Altaylı denilen bir gazeteci, başörtülü kadınlara radyodan “fa..şe” demiş yetmedi bunu haber yaparak terfi üstüne terfi almıştır. Bu küfürbaz kişi özür dilememiş hiçbir ceza almamış ve halkın karşısına geçip hâlâ pişkin pişkin sırıtmaktan çekinmemiştir. Onu bu seviyeye getiren medya patronları ve hukukçular utansın!

28 Şubat’ın destekleyicisi olan ve dindar insanlar üzerinde büyük hukuk skandallarının yaşandığı bir devrin Cumhurbaşkanı olan Demirel, bu küfürbaz darbeci generallerin Milli Güvenlik Konseyi ve Yüksek Askeri Şûralarda yapılan hakaretlerine ses çıkarmadığı gibi daha büyük bir skandala da imza atmıştır. Başbakan Çiller’in bu generallerin cezalandırılması için talepte bulunulduğu bir zamanda “Bu bir boşalmadır” diyerek küfürbazların önünü açacak çirkin bir tutum sergilemiştir. Bu iğrençliği “Başörtülüler Arabistan’a gitsin” diyecek kadar ileri seviyelere götüren Demirel’den güç alan nice siyasetçi, ortalığı necasete ve lağım çukuruna çevirmiştir.

İşte 5816 Sayılı Yasa sayesinde hâkim ve savcılar hukuka aykırı öylesine kararlara imza atıyorlar ki; vicdanı olan hiçbir insan bu durumu kabul edemez. Zaten AB ilerleme raporunda ifade özgürlüğüne engel kanunlar arasında kabul edilen “5816 Sayılı Kanun’a muhalefet” sebebi ile ülkemiz defalarca mahkûm edilmekte ve insan haklarına karşı itibarımız yerle bir olmaktadır.

5816 Sayılı yasaya karşı çıkanların arasında DP Milletvekili Halide Edip Adıvar da vardı. Diyordu ki; “Yeni bir kanun yapmayı bir şark zihniyetinin yeni bir mahsulü diye telakki ederim”. CHP Mardin Milletvekili Kamil Boran da itirazî bir konuşma yapmıştır. Sonuçta 5816 Sayılı Kanun yasalaşmış ve bu kanuna muhalefetin cezası acımasızca uygulanarak yüzlerce vatandaşımız hapse atılmıştır, vesselam


.

Hürmüz Boğazı’nda su perilerinin gösterisi

26 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Ömrümün kırk yılı denizlerde ve denizcilik ile ilgili işlerde geçti. Bunca yıl çalıştığım bu meslekte asla unutamadığım bir olaydan bahsetmek istiyorum. Böyle olayı gören bir kişi olsa kesinlikle “denizin ortasında ecinnilerle karşılaştın” demek zorunda kalacaktır.

Evet, bir başka deniz kıyısında Çanakkale Boğazı’nda cinlerin seslerini işitmiştim. Resmen doğuda “zılgıt” denilen bir sesi çıkarıyorlardı. Muhtemelen eğleniyorlardı ve beni de peşlerinden sürüklemişlerdi. Fakat ne oldu ise birden aklım başıma geldi. Kendi kendime “Yahu! Burası askeri bölge. Hiç burada eğlence olur mu? Kesin cinlere karıştım!” diyerek geri döndüm.

Gerçekten de gemimiz yakıt iskelesine bağlıydı ve çekek yeri denilen bir yerden sesler gelmişti. Yanıma elektrik subayını alarak gemimizden yaklaşık 100 metre uzakta bulunan bu noktaya birlikte gittik. Fakat bu sefer ses seda yoktu. Belli ki; cinnilerin sesleri işitilen fakat kendileri görünmeyen bir cinsine rast gelmiştim. Bunlara “hâtif” ismi verilmektedir. Ebû Saîd el-Harrâz ve Ebû Hamza el-Horasânî gibi sûfîler; hâtif denilen ve Kur’an’da bu cinlerden bahsetmektedirler. Hargûşî isimli bir yazar “Tehzîbü’l-esrâr” isimli kitabında hâtif meselesini ele almış ve bunun mümkün olduğundan bahsetmiştir. Zira kendisinin de hâtif denilen bu cin taifesinin sesini işittiğini söylemektedir.

Cezayir’de Jijel ile Collo arasında Djen Djen isimli bir liman vardır. Bu limana defalarca yük için yanaştım. Gemimizin acentesine “Djen Djen nedir?” diye sormuştum. Bana “cin nedir bilir misin?” dedi. “Evet” dedim. “Kur’an’da Cin Suresi bulunur ve insanlar ile beraber cinlerin de imtihan oldukları” ifade edilir. “Hah işte bu Djen Djen dedikleri yer işte bir zamanlar bu cinlerin çokça bulunduğu bir mekan imiş” diye cevap verdi.

Neyse, cinlerle ilgili bu bahislere ara verip bunlara benzer bir başka taifeden bahsedeyim. Zira bu olaya şahit olan ikinci kaptanımız “Süvari Bey, bu nedir?” diye şaşkın şaşkın sorular sormuştu.

Hayatım boyunca unutamadığım bu olayı “Kuleli” isimli bir kimyasal tankerde yaşamıştım. Hindistan’da yükümüzü tahliye etmiş yeni bir sefer için Birleşik Arap Emirlikleri’ne doğru yol alıyorduk. Arap Körfezinde bulunan “Cebel Ali” limanına gitmek için Hürmüz Boğazından geçmek zorundaydık.

 

Hürmüz Boğazı, Umman Denizini Körfeze bağlayan stratejik önemi büyük olan bir boğazdır. Kuzeyinde İran, Güneyinde ise Umman devletlerinin kıyıları vardır. Bir Nisan akşamı hem dar sularda seyir görevi hem de 8-12 vardiyasını tutmak için köprü üstüne çıkmıştım. Hürmüz Boğazı’nı geçmiş Körfeze giriş yapmıştım. Bu arada akşam namazını da kılmış tesbihatını okuyordum.

Namaz tesbihatını, kırlangıç adını verdiğimiz köprü üstünde sancak ve iskeleye doğru uzanan balkona benzeyen çıkıntıda yapmaya karar vermiştim. Âyete’l Kürsi’yi tam okumuştum ki; birden gözlerime inanamadığım bir ışık gösterisi ile karşılaştım. 

Tekrar tekrar geminin bir sancağına, bir iskelesine, bir ileri, bir geriye baktım; hayır yanılmıyordum. Muazzam bir ışık gösterisi ile karşı karşıya kalmıştım. Geminin her tarafında denizin üstünü beyaz ve yeşil renk arasında bir ışık demeti kaplamıştı. Bu ışıklar sabit değil polis ikaz ışıkları gibi hareket ediyordu.

Bu ışık demetleri, arka arkaya dalgalar şeklinde bazen dairesel bazen bir yöne doğru hareket ediyorlardı. Sanki altımızda büyük bir denizaltı vardı. Denizaltının ışıkları, sualtında hareket ediyormuş gibi bir görüntü veriyordu. Etrafımızda birkaç tane balıkçı teknesi daha vardı. Fakat onlar hiçbir şey yokmuş gibi ağlarını atmış balık toplamakla meşguldüler.

 

25 yıllık deniz hayatımda ilk defa böyle bir olay ile karşılaşmıştım. Bunu benden başkası görse; “su perileri gösteri yapıyor” diyebilirdi. Fakat bir denizcilik dergisinde Umman Denizinde meydana gelen yakamoz olayından bahseden bir makale okumuştum. İlk başta yazıdan tam olarak bir şey anlamamıştım. Sanırım aynı zamanda kaptan olan yazar; işte tam da bu gözlerime inanamadığım ışık gösterisinden bahsediyordu.

Yakamoz olayının Umman ve çevre denizlerinde çok fazla görüldüğünü, denizin adeta bir süte benzediğini, bazı kaptan ve gemicilerin bu olaydan korkarak dümen evine kaçtıklarından bahsediyordu. 

Evet, gerçekten de bu yazıyı okumamış olsam, Çanakkale’deki gibi cinlere, perilere karıştığımı zannedip ben de köprü üstüne yani içeri bölmeye kaçardım. Çünkü deniz; her yönden gelip giden ışıklarla doluydu. Fakat gözle görülmeyen küçük su canlılarının harika bir gösterisi olduğunu hemen anlamıştım.

Yine de bir test yapayım diyerek; iskele tarafının aydınlatmasını açtım. Bütün ışık gösterisi bir anda sönüvermişti. Işıkları söndürmeden sancak tarafa geçip bir de o taraftan baktım. Evet, karanlık olan bu tarafta su perilerinin gövde gösterisi aynen devam ediyordu. 

Bütün ışıkları kapatıp fotoğraf makinesi ile bu manzaranın resmini çekmek istedim. Makine her fotoğraf çekiminde flaş patlatıyordu. Flaş yanınca o müthiş manzaradan geriye hiçbir görüntü kalmıyordu. Gerçekten de “yakamoz” denilen bu deniz canlılarının ışık yayma hadisesi, ışığı hiç sevmiyordu.

Yakamoz hadisesi; aslında Allah’ın biz deniz çalışanlarına bir şekilde gafletten uyanmamız için gönderdiği bir mesajdı. Aynı toprak parçası gibi denizlerde de gözle görünmeyen canlılar olduğunu, kör olmayan her insana gösteriyordu. Ben de ibretle bu olayı incelemeye devam ediyordum. Evet, deniz yüzeyini adeta bir şenlik havasına sokan bu ilginç yakamoz gösterisinin bir anlamı vardı ve yeryüzünün her noktasında canlılar bulunduğunu ispatlıyordu. İsterse, ancak mikroskop altında görülecek kadar küçücük canlılar olsun…

 

İşte yakamoz denilen olay; karanlık gecelerde tek hücreli canlıların (planktonların) su sıcaklık farklarından dolayı deniz yüzeyine salmış oldukları fosfor ışımasıydı. Ateş böceklerinin denizde yaşayan benzer canlılarıydılar. Yakamoz deyince çoğu insanın aklına Ay’ın sudaki yansımaları gelse de, yakamozu meydana getiren aslında mini minnacık bir planktondur. (Lingulodinium polyedrum). 

Gerçekte Ay ışığı, hareket ettiğinde ışık saçan bu küçük canlıları görmeyi engeller. Yanlış bilinen noktalardan birisidir; yakamoz-mehtap ayrımı. Birçok kişi denize vuran ay ışığına “yakamoz” der. Yakamoz aslında, Dinoflagellatlar olarak bilinen, “flagella” adı verilen uzantıları sayesinde hareket yeteneğine sahip küçük su perileridir. Bunlar daha çok nehirlerin denize döküldüğü yerlerde yaşarlar. Soğuk ve tuzlu okyanus akıntıları; bu canlıların tepkisine yol açmaktadır. Onlar da akıntı, dalga veya bir geminin teması ile fosfor renkli yani yeşil bir ışık saçarlar. 

Limunisans maddesini vücudunda barındıran bu canlılardan milyonlarcası bir araya geldiğinde “bir ışık hareket ediyor” gibi dalga dalga yayılmaktadır. Bir tekne ilerlerken veya bir balık sürüsü geçtiğinde; bu canlılara çarparak böylesine muazzam bir görüntüye sebep olmaktadırlar. Rızkını arayan daha büyük deniz canlıları ve balıklar, adeta burada bir savunma sistemi ile karşılaşmışlardır. Avcılar tarafından saldırıya uğrayan bu canlılar, ışık saçarak daha büyük avcıların bölgede olduğunu göstermeye çalışıp av olmaktan kurtulurlar.

Işık olmadan görüldüğünde muhteşem bir sahne ortaya çıkmaktadır. Benzer durumları Gine Körfezi’nden Güney Afrika’ya giderken de görmek mümkündür. Fırtınada meydana gelen ve her dalga tepeciğinde ayrı ayrı insanları selamlayan cinsleri de vardır. Kelimelerle anlatamayacak kadar güzel bir görüntü sunarlar. Geminin dümen suyunda bunları izlemek ise apayrı bir zevktir. 

Porto Riko’da meşhur yakamoz koyları mevcuttur. Ziyaretçiler, La Parguera ve Vieques’te bulunan özel korumalı koylarda, kürekli kayıklarla gezerek bu muhteşem görüntünün keyfini çıkarabilirler. 

İşte yakamoz denizlerin, aynen karalarda olduğu gibi canlı varlıklarla dolu olduğunun bir delilidir. “Ben gözümle görmediğime inanmam” diyen zavallılara gösterilecek güzel bir örnektir. Mikroskobik canlılar adeta “Ey gafil insanlar, aklınızı başınıza alın ve âlemlerin Rabbi olan Allah’ın emirlerine itaat edin. Çünkü sizin ve bütün canlıların rızkını yetiştiren; Rezzak olan Allah’tır” dercesine kendine has lisanlarıyla konuşmaktadırlar. Bu müthiş gösteri; dolunaylı gecelerde ve ışığın bol olduğu denizlerde görülmez. Yakamoz, sadece karanlığı sever.

Gecenin bir yarısında cereyan eden bu olayı görsün diye ikinci kaptanı köprü üstüne çağırdım. İlk önce gözlerine inanamadı. Gözlüklerini sildi ve bir daha baktı. Biraz ürpermişti. Kendisine “böyle bir şeyi daha önce görüp görmediğini” sordum. İlk defa görüyordu ve bana “bunun ne olduğunu” sordu, kısaca anlatmaya çalıştım.

Gecenin saat 10’undan sonra yarım saat daha bu harika ışık gösterisi devam etti. Kutuplarda uzun kış geceleri meydana gelen ve “auora” adı verilen gökyüzündeki muazzam bir sinema gösterisine benzeyen bu ışık gösterisi nihayet sona ermişti.

Bu olaya benzeyen fakat insanoğlunun kirli elinin değmesi nedeni ile “müsilaj” adı verilen bazı küçük deniz canlıları da ülkemizde sık sık gündeme gelmektedir. Biyolojik arıtma yapılmadan denizlere salınan atıklar, deniz canlılarının ölümüne yol açmakta ve su yüzeyini bu canlıların bir çeşit ölü atıkları kaplamaktadır. Elbette ortaya çıkan çirkin görüntü yakamozdan çok farklıdır. Fakat gözümüzle görmesek de canlıların dünyanın her yanını kuşattığını rahatlıkla söyleyebiliriz.

Yeri gelmiş iken “Denizlere niçin Karadeniz, Akdeniz ve Kızıldeniz gibi isimler verilmiştir. Acaba denizler renkli olduğu için mi böyle deniliyor?” sorusuna da cevap vermeye çalışalım. 

Denizin rengi; bulunduğu bölgeye, mevsime, suyun kimyasal özelliklerine ve hatta içinde yaşayan canlılara göre değişkenlik gösterir. Suya rengini veren en önemli husus; gökyüzü ve gökyüzündeki renklerdir. Eğer gökyüzü mavi ise ultramarine denilen derin mavi rengi gösterir. Bazen sema gri bulutlar ile kaplı ise gri rengin her tonu; denizin rengini gösterir.

Akşam güneşin batması ile veya sabah doğarken gökyüzünün kızıla boyanması denizin renginin de değişmesine yol açar. Peki, bazı büyük denizlere verilen adlar da gökyüzünün aldığı renkten dolayı mıdır?

Pek öyle söylenemez. Zira sahillere yakın sularda ve 50 metreden daha sığ sularda hâkim renk; yeşildir. Çünkü genelde denizin dibindeki kum sarı renklidir. Sığ sularda gökyüzündeki mavi renkle dip rengi birleşince bu sefer yeşil renk ortaya çıkar. İşte sahillerdeki güzellik bu renk kaynaşması ile meydana gelir.

Yeşil ve mavi renkler “dinlendirici renk” diye tarif edilir. Gerçekten de denizlere ve ormanlara bakarak tefekkür ettikçe, insan ruhen ve zihnen dinlenmiş olur. Bu yüzden tatil köyleri ve mesire yerleri; genellikle denizle ormanın birbirine karıştığı yeşil-mavi renkli bölgelerde yapılır.

Nehirlerin denizle kaynaştığı yerlerde ise denizin rengi kahverengidir. Çünkü toprağın ve alüvyonun rengi kahverengidir. Mesela Arjantin-Uruguay arasındaki denizlerde veya Hindistan Mumbai Körfezinde, suyun kahverengi olduğunu görmek mümkündür. Bizzat bu renge bizzat şahit olmuşluğum vardır. Elbette sadece bu bölgelerde değil, birçok delta bölgelerinde de denizin rengi kahverengidir.

Denizlerde yaşayan bitkiler ve hatta planktonlar da denizin rengini farklı hale getirebilir. Örneğin Kızıldeniz’de yaşayan bir tür canlı organizma aktif olduklarında deniz; zaman zaman kızıl bir renge bürünmektedir. Bazen İzmit Körfezi’nde de benzer bir canlı türü yüzünden Körfezin kızıla boyandığına şahit olmuşuzdur.

Bazı denizlerde ve özellikle de Karadeniz’de bol miktarda sülfür bulunur. Bu nedenle özellikle sığ olan sahil kesimlerinde denizin rengi siyahlaşır. Belki de bu yüzden bu denize Karadeniz denilmiştir. Denizaltıların Karadeniz’de derinlere dalması pek istenilen bir durum değildir. Zira sülfür oranı dibe daldıkça artar ve denizaltı saçlarının aşınmasını ve korozyonunu çabuklaştırır. Şimdilerde bu sülfürün önemli bir enerji kaynağı olacağı dillendirilmektedir.

Denize renk veren en ilginç olay ise yukarıda “su perilerinin gösterisi” olarak anlattığımız yakamozdur. Eğer yakamoz görmek ister isek, mehtap ışığı veya herhangi bir ışığın olmadığı zamanları ve mekânları seçmeliyiz. Zira yakamoz, ışığı sevmez. Zifiri karanlıkta ve özellikle de nehir ağızlarında Hint Okyanusunda, Arap Denizi açıklarında çok sık görülür.

Kâinatta cereyan eden bütün olayların çok derin anlamları vardır. Adeta bütün hadiseler ve kanunlar; Rabbimizden biz insanlara gönderilmiş bir mektuptur. Aklını doğru yönde kullanabilen insanlar için bu mektuplarda anlaşılması gereken birçok mesaj vardır.

İnsanlar yanlışlıkla kâinatta cereyan eden bütün bu olaylara tabiat adını verir ve Yaratıcımızı görmezden gelmeye çalışırlar. Hâlbuki tabiat denilen şey; Allah’ın emriyle meydana gelen hadiselerdir. Her birisinin mühim hikmetleri vardır. Ne mutlu o insana ki; Rabbini tanır ve yaratılan her şeyin O’nun eseri olduğunu anlar. Ve yazıklar olsun o kimseye ki; kâinatta meydana gelen bütün hadiseleri kör tabiata, tesadüfe ve hiçbir şeyi yapmaya gücü yetmeyen sebeplere verir, dalâlete düşer.

Vesselam…


 

Fitne asrı ve eşcinsel sapkınlık

27 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Feminist bir milletvekili, televizyonda milletin karşısına geçerek, “İstanbul sözleşmesini yapmamızın en önemli amacı kendini kadın olarak hissedenlere karşı şiddeti önlemektir” diyecek kadar ileri gitmişti. Elbette bugün Türkiye’nin her yerinde yaşanan eşcinsel sapkınlığın sorumluları arasında bu feminist kadınların rolü pek büyüktür. Sapkın ve iğrenç eşcinsellik fiilleri Türk toplumunda tarihte hiç görülmeyen bir noktaya varmıştır. Bunu temizlemek öyle hiç de kolay bir iş değildir. Malum tahrip kolay tamir zordur. Bir gemiyi bir yılda yaparsın biri gelir beş dakikada yanlış bir kumanda ile o gemiyi batırır. 

O halde “zararın neresinden dönülse kârdır” diyerek, bu eşcinsel sapkınlığın ne derece tehlikeli olduğunu Kur’an ayetlerine müracaat ederek anlamaya çalışalım. Zira her konuda en yetkili söz ve mercii; Kur’an’dır.

Lut Kavmi, sapkınlıkta ve ahlaksızlıkta eşi benzeri olmayan bir topluluktur. Öyle ki; Kur’an’da Lut Aleyhisselamın bu kavme gönderildiği ve bu topluluğun bir türlü uslanmadığından bahsedilerek 12 Surede Allah bizleri uyarmıştır. Eşcinsel sapkınlığı lanetleyen Rabbimiz; 74 ayet ile bunun ne derece tehlikeli ve çirkin bir fiil olduğunu düşünen ve ibret alan Müslümanlara göstermiştir. Bu konuyu biraz daha açmakta yarar vardır:

Araf Suresi 80-84, Hud Suresi 74-83, Hicr Suresi 77, Enbiya Suresi 74-75, Şuara Suresi160-175, Neml Suresi 54-58, Ankebut Suresi 28-35, Saffat Suresi 133-138, Kaf Suresi 31-37, Necm Suresi 49-54, Kamer Suresi 33-39 ve Tahrim Suresi 10. Ayetlerinde işte bu sapkın kavim ve eşcinselliğin ne derece tehlikeli olduğu insanlara anlatılmaktadır. Her konuda rehberimiz olan Kur’an’da bu denli çok yer aldığına göre Lut kavmine ve sapkınlıklarına yer vermek ve uyanık olmak; kendisine Müslüman diyen her insanın üzerine bir borçtur.

Mesele bu kadar açık ve net olduğu halde devlet yöneticilerinde akıl almaz bir boş vermişlik ve vurdumduymazlık gözlenmektedir. Eşcinsellerin sapkınlıklarını sıradanlaştırmayı ve aileyi yok etmeyi hedefleyen türlü türlü eylemler yapılmakta ve aileyi korumakla yükümlü bakanlar ve personeli adeta uyumaktadır. Başta devlet yöneticileri şu gerçeği görmek zorundadır. Toplumu yozlaştırmak için cinsiyetsiz bir nesil meydana getirmek ve güzel ahlaktan uzaklaştırmak için başta Siyonist kurum ve kuruluşlar, gecesini gündüzüne katarak çalışmalar yapıyorlar. Dine karşıt kesim ve feminist örgütler de; kendilerine en büyük katkıyı sağlamaktadır. Özellikle CHP ve HDP bu konuda başı çekmektedirler. Bu sapkınlar başka siyasi partilerde de güçlerini devamlı surette artırmaya devam etmektedirler. Kadınlara benzemek isteyen eşcinsel sapkınları korumayı hedeflemiş zavallı siyasetçiler var. İşin kötüsü bunu söyleyenler şu anda çok önemli mevkilerde bulunabiliyorlar.

Anayasamız; aile ve çocuklarımızı korumaktan devleti sorumlu tutmuştur. Biz ne kadar bağırsak-çağırsak da sağır olup sesimizi işitilmemektedir. Nihayet Diyanet İşleri Başkanı görevi gereği bu sapkınlarla ilgili olarak uyarı yaptığı için linç girişimine tutulunca uzun zamandan beri sözlerimizin ne derece önemli olduğu bir parça anlaşılmış oldu. Hâlbuki eşcinsellik başta olmak üzere cinsi sapıklıkları önleyecek en önemli işlerden bir tanesi erkeklerin erkek gibi, kadınların da kadın gibi davranması gelmektedir.

 

Bu konuda Kur’an’da Lut kavminin başına gelenler zikredildiği gibi hadislerde eşcinsellik konusu üzerinde önemle durmamızı gerektirmektedir. Hadislerde “Resûlullah (asm), kadınlaşan erkeklere ve erkekleşen kadınlara lânet etti.”(Buhârî, Libâs 62) buyrulmaktadır.

Bediüzzaman Said Nursi, Lemaat isimli eserinde “Erkekler heva ve hevesle kadınlaştıkça kadınlar da hayasızlıkla erkekleştiler” diyerek bu sapkınlığa dikkat çekmiştir. Evet erkek, kadın gibi süslense muhannesliktir (kadınlaşmaktır) yakışmaz. Mert ve onurlu erkekler cilveli kadın gibi davranmamalıdır. Dinimizin bize kazandırdığı onur ve izzet, Türk tarihinin gösterdiği kahramanlık ve şecaat; bu çirkin görüntüye müsaade etmez. Devlet yöneticileri şimdiye kadar tedbir almadı ise hiç olmaz ise bundan sonra dikkatli olmalıdır.

Diyanet İşleri Başkanına yapılan saldırıların arkasında; gençlerin unisex kişiliğe ve 3.cinsiyet adı verilen apaçık bir sapıklığa yönlendiren grupları teşhis etmek gerekiyor. Lut kavminin başına gelen dehşetli eşcinsel sapıklık bugün hem Türkiye’de hem de bütün dünyada özellikle medya araçları ile sürdürülmeye çalışılmaktadır. Artık bunu görmek gerekiyor.

Küresel ahlaksızlık odakları, cinsiyetsizliği yaygınlaştırmaya çalışmaktadır. Bu duruma seyirci kalan hükümetimiz müzik, sinema ve moda yoluyla yaygınlaştırmaya çalışılan nötr cinsiyet, unisex kişilik veya 3. cinsiyet faaliyetlerine karşı önlem almamaktadır. Bilakis seküler yaşam adı altında sapıklık devlet eliyle zorla dayatılmaktadır.

 

Diyanet İşleri Başkanlığı Osmanlı’daki Meşihat-ı İslâmiye gibi, yalnız Türkiye’nin din muallimi değil, belki umum İslam aleminin din işleri yüksek kuruludur. Çünkü 500 yıl boyunca İslam hilafeti İstanbul’da bulunduğu için bu makamın İslam alemine karşı sorumluluğu, alâkası, nezareti ve münasebeti vardır.

Sağlam bir toplumun çekirdeğini aile teşkil eder. Devletin anayasada belirtilen görevlerinden bir tanesi nesillerini en sağlıklı ve ahlaklı şekilde yetiştirmektir. Bunun tersine olarak yapılan linç kampanyasının arka planında yatan asıl mesele ailenin sinsi kavramlar üzerinden çökertilmesi projesidir. LGBT+ isimli azgınlıkta sınır tanımayan bu Lut kavmi artıklarının iğrenç planlarını önlemek; devletin asli vazifelerinden bir tanesidir, vesselam…



.

“Türkiye Cumhuriyeti’nin dini İslam’dır” gerçeği!

29 Haziran 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

Kanun-u Esasi yani Osmanlı Devletinin anayasası, Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunda esas alınmıştır. Kurucu anayasamızdır. 

Kurucu ilkelerin başında da 20 Ocak 1921 tarihinde kabul edilen ilk Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun ikinci maddesi olarak “Türkiye Cumhuriyeti’nin dininin İslam olduğu”  gerçeğinden bahsetmek gerekiyor.

Bu hüküm tartışmasız olarak İslam dininin bu ülkenin kurulmasında ne derece önemli olduğunun bir göstergesidir. Hukukçu ve akademisyen olarak kamuoyunun önüne çıkan ve dinsizliği bu vatanda yaymak için çaba gösteren ahmakların gözüne bu gerçeği sokmak çok önemlidir. Çünkü bu kişiler, CHP’nin 1936 yılında ortaya çıkardığı ilkeleri “kurucu ilkeler” adı altında piyasaya sürmeye çalışmaktadır. 

Kısaca CHP’nin altı oku olarak gösterilen bu ilkeler “Cumhuriyetçilik, devletçilik ve milliyetçiliktir.” İtalya’da faşist bir cumhuriyet kuran Mussolini’nin partisinden çalınmıştır. 

Ne ilginçtir ki; bu partinin sembolü olan “balta ve oklar” CHP’nin de parti amblemi yapılmak istenmiştir. 

Denizci asker öğrenciler karacı askerler ile yaptığı spor müsabakalarında rakiplerini küçümsemek için “balta” lakabını kullanırlar. “Balta” sembolü halk ağzında ve argoda “kaba saba, işe yaramaz” sözü yerine kullanıldığı için bunun yerine CHP sembolü olarak sadece “oklar” tercih edilmiştir. İtalyan faşistlerinden alınan bu ilkeler; çok fazla anlaşılmasın diye ilave olarak “laiklik, halkçılık ve devrimcilik” CHP’nin sembolleri olarak ortaya konulmuştur.

 

İşte CHP’nin ilkeleri ve siyasetinde “din” kavramı ve “demokrasi” bulunmamaktadır. Marksizm’de olduğu gibi dini; halkı uyutmak için kullanılan bir afyon(!) olarak görürler. Tamamen seküler ve materyalist bir felsefe; bu partinin kurucu esasları arasında yer almıştır. 

Nitekim CHP’nin kurucu başkanı “Biz, ilhamlarımızı gökten ve gaipten değil, doğrudan doğruya hayattan almış bulunuyoruz” diyerek bu gerçeği ifade ettiği gibi 2022 yılında dahi CHP sözcüleri bu sözü tekrarlamaya devam etmektedir.

Elbette her siyasi partinin düşüncelerine saygı duymak gerekir. Fakat bir siyasi parti dine ve insanların kutsallarına saygı duymuyor ve bunu ısrarla dile getiriyorsa bu durum kendileri için ciddi bir sorundur. Çünkü ülkemizde din duygusu çok güçlüdür ve asla reddedilmesi mümkün olmayan bir gerçektir.

2023 seçimlerine giderken ilk defa CHP’de Genel Başkan Kılıçdaroğlu tarafından “helalleşme” adı altında bir söylem geliştirilmeye başlandı. Gerçekten de halkın değerlerine tepeden bakan seçkinci ve faşist bir siyasi partiye göre bu tavır geç olsa da önemli bir gelişmedir. Her ne kadar bu helalleşme kavramı sadece “başörtüsü” konusunda kullanılmış olsa da bunu önemli bir gelişme olarak görmek gereklidir. Fakat seçimleri kazanıp iktidar olabilmesi için yeterli değildir. Çok partili dönemde CHP’nin Türkiye’de ilk defa seçim kazanabilmesi için yapması gerekenlerin başında “Teşkilatı Esasiye” kanunundan çıkardığı “Türkiye Cumhuriyeti’nin dininin İslam olduğu” maddesini yeniden değerlendirmeye almasıdır.

 

Laiklik ilkesi ne yazık ki; CHP yöneticileri tarafından çarpık bir yorumla “dinsizlik” olarak ele alınmış ve bu maksatla kullanılmıştır. Hâlbuki laiklik kavramı ilk olarak Fransa’da ortaya çıktığında Katoliklerin Protestan Hıristiyanlara karşı gösterdikleri acımasız soykırıma karşı kullanılmıştır. Kimsenin dinine ve inancına karşı gelmemeyi esas almaktadır. 

Buna karşılık Türkiye’de CHP ve bir kısım faşistler tarafından laiklik; “din ile ilgili bütün kurumları ortadan kaldırmak” ve Müslümanlara karşı bir şiddet aracı olarak anlaşılmış ve kullanılmıştır. Bunlardan sadece bir tanesi Meclisin görevleri arasında yer alan “ahkâm-ı şer’iyenin tenfizi” yani dini hükümlerin yerine getirilmesi maddesi 1928 yılında “devletin dini İslam’dır” hükmü ile birlikte anayasamızdan kaldırılmıştır.

Bu akıl almaz değişiklik yapıldığında Mecliste sadece CHP’li milletvekillerinin bulunduğu baskıcı bir hükümet bulunuyordu. 120 vekilin teklifiyle, bu değişiklik süreci başlatıldı. Görüşmede TBMM’de toplam 316 milletvekili vardı. Bu milletvekillerinden 264’ü, kabul oyu vermiş sadece 52 milletvekili teklifi reddetmişti. 

Eğer bu kadar ile kalsa yine iyiydi. İslam dininin ve Türk milletinin kutsalı olan birçok husus ortadan kaldırıldı. Hilafet makamı hükümet ve Meclisin uhdesine alınmışken tamamen yok edildi. Bin yıldan beri kullandığımız alfabemiz Latin harfleri ile değiştirildi. Geçmişimizi hatta mezar taşlarını dahi okuyamaz olduk. 

Şapka kanunu çıkarılarak gayrimüslim serpuşunu giymek istemeyen bazı vatandaşlarımız idam edildi. Ayasofya başta olmak üzere camilerimiz kapatılarak inşa edilme maksadına aykırı olarak türlü türlü işlerde kullanılmaya başlandı. İslam dininin yasakladığı alkollü içki devlet eliyle üretilip özellikle kamu kurumlarında yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Daha bunun gibi nice İslam’a aykırı fiil ve davranışlar acımasızca uygulandı.

İşte bütün bu hususlar orta yerde dururken sadece “helalleşme” kavramı üzerinden siyaset yapmak CHP için yeterli değildir. Öncelikle milletimizle barışmak için dini hüküm ve kavramlara karşı CHP’nin tek partili faşist dönemini kınamak gereklidir. İki kuşak önce yaşamış baskıcı yöneticilerin yaptığı insanlık dışı eylemleri kabul etmek ve bunların savunucusu olmak işte şu anda görüldüğü gibi kemikleşmiş yüzde 25’lik bir seçmen desteğini getirir. Bunun üzerinde bir oy almak CHP için ham hayaldir, vesselam



.

FETÖ ve PKK’nın sonu göründü

01 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Rusya’nın Ukrayna’ya saldırması sonrasında uluslararası ilişkilerde büyük değişiklikler yaşanmaya başladı. Türkiye’nin stratejik, ekonomik ve sosyo-politik önemini Amerika’daki sağır başkan bile anlamaya başladı. Özellikle Batılı devletler, Türkiye ile ilişkilerini düzeltmenin kendileri için hayati önem taşıdığını anlamaya başladılar.

Türkiye ile iyi ilişkiler kurmanın zorunluluğunu en iyi anlayan ülkelerin başında İsveç ve Finlandiya geliyor. Bu ülkelerden özellikle İsveç, ABD’den sonra FETÖ’ye destek veren ülkelerin başında yer alıyor. PKK ile beraber FETÖ hainlerinin Avrupa’daki merkezi haline gelen İsveç, NATO’ya girme karşılığında Türkiye ile anlaşmak zorunda kalmıştır.

NATO Genel Sekreteri Stoltenberg’in öncülüğünde Türkiye, İsveç ve Finlandiya Cumhurbaşkanlarının bir araya gelmesi sonunda çok önemli bir mutabakat muhtırası imzalanmıştır. 10 Maddelik bu metnin FETÖ ve PKK konusuna değinen çok önemli maddeleri var. Bu mutabakata uyma konusunda İsveç ve Finlandiya’nın gerçek tutumunu yakında göreceğiz. 

Eğer şimdiye kadar olduğu gibi yüzümüze gülüp arkamızdan teröristlerle işbirliği yapan bu ülkeler tutumlarını değiştirmez iseler; cevap çok ağır olacaktır. Türkiye’nin NATO’ya yeni katılacak ülkelere uyguladığı veto hakkını kullanması bitmiş değildir. En azından Mecliste bu konu değerlendirilerek Batılı devletlerin ikiyüzlü politikalarına karşı çıkmak söz konusudur.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Batılı devletlere karşı uyguladığı başarılı tatlı-sert politika meyvelerini vermeye devam ediyor. İşte “veto” hakkını öne sürerek İsveç ve Finlandiya’ya uyguladığı baskı sonucunda FETÖ ve PKK terör örgütlerine karşı ilk defa uluslararası bir anlaşma metninde maddeler yazılarak çok önemli kazanımlar elde edilmiştir. Yakında bu iki dehşetli terör örgütünün sonunun yaklaştığını göreceğiz.

Anlaşma muhtırasının hemen sonrasında NATO liderler zirvesinde ABD Başkanı Biden ile Cumhurbaşkanı Erdoğan arasında yapılan ikili görüşmelerde uzlaşma konusunda olumlu sözler söylendi. Bu durum FETÖ ve PKK konusunda ABD’nin geri adım atması anlamına gelmektedir. Bundan sonra her iki terör örgütünün en büyük destekçisi olan ABD’nin yardım ve yatakçılığı sona ermek üzeredir.

Elbette bugünden yarına FETÖ ve PKK örgütleri, bıçak kesilmiş gibi birdenbire faaliyetlerini kesmeyecektir. Fakat ABD’nin desteğini resmi olarak arkalarında göremeyecekler. Örneğin ABD’nin görevlileri ve subayları PKK yetkilileri ile gazetecilere karşı kolayca poz verip resim çektiremeyecek. 

ABD’nin istihbarat teşkilatının bir parçası haline gelen FETÖ, bu gelişmelerden dolayı çok rahatsız durumdadır. İsveç ve Finlandiya’da bulunan elemanlarının aynı PKK’da olduğu gibi Türkiye’ye iade edilme süreci yakında başlayacaktır. Her şeyden önce ilk defa uluslararası bir metinde FETÖ örgütü terör unsuru olarak yer almıştır. Bu husus gelecekte meydana gelecek Türkiye’nin diplomatik atakları açısından çok önemlidir. 

Son gelişmeler ile ilgili olarak Türkiye’nin kazanımlarını ifade edebilmek için önemli bir hususu dile getirmek gereklidir. Kimsenin yeteri kadar üzerinde durmadığı batılı ülkelerin Türkiye’ye karşı açıkça hasmane tutumu sona ermek üzeredir. En azından resmi olarak tavır değişikliği gözlenmeye başlamıştır. Unutmamak gerekir ki; Türkiye, PKK ve DAES terör örgütlerinin Suriye sınırımızdan ileriye geçip operasyon yapmalarına engel olmak maksadıyla 30 kilometrelik bir güvenli bölge meydana getirme çabasına karşılık BM Güvenlik Konseyinden çok tehlikeli bir adım gelmişti. Batılı devletler, Türkiye’nin terörle mücadele kapsamındaki sıcak takip hakkını görmezlikten gelerek bir “kınama” kararı çıkarmaya çalışıyordu.

10 Ekim 2019 tarihinde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde, Türkiye’nin Suriye’nin kuzeyinde güvenli bölge oluşturmak için başlattığı “Barış Pınarı Harekâtı’nı” kınama oylaması yapmıştı. Harekâtın yapılmasına karşı açıklamalarda bulunan ABD ve Rusya, BM Güvenlik Konseyi’nin Türkiye’yi kınama kararını veto ederek Türkiye’nin kınanmasını önlemişti. Bu tutum BM tarihinde alışılagelmiş bir durum değildir. 

 

Almanya, Belçika, Polonya, Fransa, Britanya ve Estonya, Türkiye’ye Suriye’deki tek taraflı askeri hareketlerini sonlandırma çağrısı yapmış ve harekâtın Türkiye’nin mevcut güvenlik kaygılarına cevap olmayacağını söylemişti. Yetmedi Türkiye’yi kınayarak bunu BM zeminine getirmişlerdi. Hâlbuki Suriye’deki Esed yönetimi ve terör örgütleri tarafından ölümle yüz yüze kalan milyonlarca sivil akın akın ülkemize geliyordu. Bu gerçeği görmeyen Batılı devletler, Türkiye’nin BM sözleşmelerinde yer alan sıcak takip hakkından doğan terörist örgütlerle mücadelesine karşı çıkıyordu.

“Dünya beşten büyüktür” diyerek “veto” hakkına karşı olan Türkiye, ilk defa bunun faydasını görmüştü. ABD harekâta karşı çıkmasına rağmen Rusya’nın kınama kararını veto etmesi nedeniyle ayıplı duruma düşmemek için Türkiye’nin yanında durmak gerektiğini düşünmüştü. 

2019 yılında yaşayarak gördüğümüz Batılı devletlerin bu ikiyüzlü tutumu, açıkça Türkiye’ye karşı düşmanca tavır gösterdiğinin bir ispatıydı. İşte İsveç ve Finlandiya’ya karşı önce gösterilen sert ve kararlı tavır ve sonrasındaki NATO üyeliği için “dostluk şartlarına uyarsanız size yardımcı oluruz” kararı; çok önemlidir. Türkiye’nin uluslararası ilişkilerde Batılı ülkeleri hizaya getirdiğinin bir göstergesidir. 

Bundan böyle Batılı ülkeler, Türkiye’ye karşı daha dikkatli olmak zorunda olduklarının farkına varmıştır. Türkiye’nin daha önce hiç kullanmadığı “veto” ve benzeri haklarını gerektiğinde ülke menfaatleri doğrultusunda çekinmeden kullanacağını görmüş ve daha dikkatli olmaları gerektiğini anlamışlardır, vesselam…


.

28 Mağdurları ve MHP’nin adımı

03 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

MHP Bursa Milletvekili Mustafa Hidayet Vahapoğlu, 30 Haziran 2022 tarihinde Meclis’te yapmış olduğu konuşmada çok önemli bir soruna el attı. Türk Silahlı Kuvvetleri mensuplarının özlük hakları ile ilgili olarak hazırlanan yasa teklifinin Meclis Başkanlığına sunulduğunu ve bir an önce Genel Kurul gündemine alınması gerektiğini söyledi.

28 Şubat 1997 sürecinde darbeci general ve amiraller başörtüsünü bahane ederek önce ordumuzda sonrasında ise tüm kamu kurumlarında büyük bir tasfiye operasyonuna girişmişlerdir. Yasa dışı bir örgüt olan ve Silahlı Kuvvetlerimizde eşi başörtülü, namazını kılan, milliyetçi ve muhafazakâr askerlerin fişlenerek ordudan atılmasını sağlayan Batı Çalışma Gurubu (BÇG), 10 binden fazla askerin emekli edilmesini sağlamıştır.

15 Temmuz 2016 darbe teşebbüsünün gerçekleşmesi için FETÖ mensubu subayların önünü açmak gayesini de taşıyan bu BÇG örgütü, hızını alamamış kamu kurumlarında görevli bütün başörtülü hanımların memurluktan atılması için de büyük çaba göstermiştir.

İşte makalemizde bu konuya el atarak Vahapoğlu’nun gündeme getirdiği yasa teklifinin ne anlama geldiğini ve ne derece önemli olduğunu ifade etmeye çalışacağız. Çünkü 28 Şubat sürecinde orduda yapılan kıyım; Ak Parti hükümetinin ilk 10 yıllık döneminde de devam etmiştir. Sırf eşi başörtülü diye hakkında hiçbir yargı kararı bulunmayan çoğu üstün başarı sahibi askerler, 2010 yılına kadar acımasızca ordudan atılmaya devam etmiştir. 

Bir dönem gelmiş Ak Partili bazı siyasetçiler şunu dahi söyleyebilmişlerdir. “Ordudan başörtüsü nedeni ile atılan asker kalmadı”. Evet, kalmadı çünkü darbeci generaller hepsini ordudan atıp FETÖ mensubu askerleri orduya yerleştirdiler. “Özrü kabahatinden büyük” diye bir söz vardır. İşte aynen bu duruma uymaktadır. 

Cumhurbaşkanı Erdoğan; o dönemde Başbakan olarak görev yapıyordu. Şımarmış ve küstah bir şekilde hareket eden hatta kameralar karşısında küfürlü konuşan generallere karşı ordudan ilişik kesme belgelerine sadece “şerh düşmekle” yetinmişti. Yargı kararları olmadan işinden gücünden uzaklaştırılmayı doğru bulmamakla birlikte imza atmaktan çekinmiyordu. O tarihte Cumhurbaşkanı olan Gül de aynı tavrı göstermişti.

Hak mücadelesine girişen emekli askerler, büyük bir emek sonucunda 28 Şubat’ın darbeci general ve amirallerinin yaptıkları eylemleri yargıya taşımış ve nihayet rütbelerinin sökülerek müebbet hapis cezası ile hapse atılmalarına muvaffak olmuştu.

Uzun uğraşı ve gayretler sonucunda ordudan haksız yere emekli edilerek işsiz bırakılan ve kamu kurumlarında hatta özel ticari şirketlerde dahi çalışmalarına müsaade edilmeyen askerler, kurmuş oldukları sivil toplum örgütleri vasıtasıyla çeşitli haklar elde etmeye muvaffak olmuşlardır. Bunlardan ilki; 2010 referandumunda Yüksek Askeri Şura (YAŞ) kararlarının yargı denetimine açılması olmuştur.

2011 yılında 6191 sayılı kanun ile hiçbir tazminat alınmaması karşılığında YAŞ kararı ile emekli edilen 1200 civarındaki askere özlük haklarının bir kısmı verilmiştir. Bu yasa kapsamında 1980 yılından sonra ordudan atılan aşırı sol görüşe mensup komünist subaylar da ilave edilmiştir. Nitekim CHP Edirne Milletvekili Rasim Çakır, 12 Eylül 1980 darbesi sonrasında ordudan atıldığını ve yaşadığı haksızlıkların kendisini siyaset yapmaya zorladığını ifade etmiş ve partisi ile beraber kanunu desteklemiştir.

Ak Parti hükümeti, kurmuş olduğu komisyonlar vasıtası ile YAŞ kararı ile ordudan ayrılan askerlerin dosyalarını inceletmiş ve içinde benim de bulunduğum askerlere emeklilik haklarını getirmiştir. Fakat sayısı 3000’i geçen kararname ile ordudan atılan re’sen emekli askerlere hiçbir hak verilmemiştir. İşin daha kötüsü kendileri tarafından “şerh düşülerek” emekli edilen askerlerin büyük çoğunluğu re’sen emekli askerler arasında yer almaktadır.

 

Ak Parti yetkililerine “re’sen emekli edilen bu askerlere neden özlük haklarını vermediniz?” sorusu yöneltildiğinde “onlar yargıya başvurma haklarına sahiptiler” cevabı verilmiştir. Hâlbuki askeri yargı, bütün müracaatları geri çeviriyor ve re’sen emekli askerlerin hiçbir yargı işlemine tabi olmadan ordudan atılması kararlarını adalete uygun görerek, cevaplandırıyordu. Nitekim adalet ilkesinden ayrılmış ve bağımsız yargılama yeteneğine sahip olmayan bütün bu askeri idare mahkemeleri, 15 Temmuz 2016 darbesinden sonra kapatılmıştır. 

Askeri mahkemelerin kapatılma sebeplerinden bir tanesi de askeri yargı mensuplarının önemli bir kısmının FETÖ örgütü mensubu olduğunun belirlenmesidir. Bundan yedi yıl öncesine kadar ABD tarafından hâlâ beslenip korunmakta olan FETÖ örgütü ve elebaşı Fetullah Gülen, silahlı kuvvetlerimize ciddi şekilde zarar vermiştir. Askeri yargı da bundan nasibini almıştır. ABD sadece FETÖ örgütünü değil silahlı kuvvetler içindeki darbe yanlısı askerleri de desteklemiştir. Namaz kılan, ibadetlerini yerine getirmeye çalışan askerler fişlenip baskı altında tutularak bir kısmı yukarıda değindiğimiz şekilde, diğer kısmı ile kendi istekleri ile emekli edilmeye zorlanmıştır. Bu sayede darbe yapmaya elverişli askerlerin önü açılarak terfi ettirilmiş ve 15 Temmuz gerçekleştirilmiştir. 

28 Şubat sürecinde öylesine acımasız bir kıyım gerçekleştirilmiştir ki; 15 Temmuz 2016 darbesinde görevde olan yaklaşık 350 general ve amiralden 175 tanesinin FETÖ örgütü ile bağlantılı ve iltisaklı olduğu tespit edilmiştir. Alt rütbedeki subayları ise saymıyorum. Bu derece büyük bir operasyon darbe için gerekliydi. Ordu içinden ters yönde gelecek bir duruş istenmiyordu.

İşte yaraların sarılması açısından MHP Milletvekili Vahapoğlu’nun dile getirdiği hususlar bu açıdan çok önemlidir. Vahapoğlu, mağdur edilen askerlerin haklarına kavuşması için şu hususların altını çizmiştir:

“Üniformalı meslekler dünyanın her yerinde insan psikolojisini zorlayan hatta bazen normal dışı karar ve tepkilere sebebiyet verebilecek ilişkiler içeren mesleklerdir. Bu nedenle, seyrek olsa bile istek dışı veya meslek standartlarına uymayan tepkili davranışların yaşanabildiği şartlar söz konusu olabilmektedir. Bu kapsamda, Türk Silahlı Kuvvetlerinden re’sen emekli edilen bir grup meslek mensubu bulunmaktadır. Kuvvet Komutanlıklarında bulunan dosyaları incelenmek suretiyle üste müessir fiil, kamu malına kasten zarar vermek ya da yüz kızartıcı suç nedeniyle ilişiği kesilenler hariç diğerlerinin itibarlarının iade edilerek haksız yere töhmet altında kalmalarının önlenmesi yararlı olacaktır” demiştir. Bu maksatla hazırlanan yasa teklifleri, Meclis Başkanlığına sunulmuştur. 

Ak Parti’nin hazırlanan bu yasalara katkı sunması ve kanunlaşması için çaba göstermesi gereklidir. Zira bu husus vicdani bir sorumluluktur. Bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “re’sen emekli edilen askerlerin” haklarının verileceğine dair sözleri vardır. Defalarca Meclis’e gelen fakat silahlı kuvvetlerde yuvalanmış bazı darbeci generallerin diretmesi sonucunda bir türlü Meclis gündemine gelemeyen bu yasa teklifleri, adaletin tesisi açısından çok önemlidir.

 

Her şeyden önce 28 Şubat 1997 general ve amirallerinin suç işledikleri yargı kararları ile tescil edilmiştir. Her ne kadar bunların sivil bağlantıları ile ilgili hiçbir şey yapılmış olmasa bile zarara uğrayan mağdur kişilere haklarının verilmesi bir hukuki zorunluluktur. Zira yasa dışı yöntemlerle Türk Silahlı Kuvvetlerini ele geçiren darbeci askerler hiçbir kanuni yetkiye dayanmadan 10 bin askeri ordudan uzaklaştırmıştır. “İrtica” suçu işlediğini delillendirmek için kullandıkları en önemli argüman “başörtüsüdür”. Öylesine çirkin ve iğrenç uygulamalar yapılmıştır ki; yazımızı çok uzatmamak ve okuyucularımın sinirini bozmamak için bunlardan bahsetmiyorum. 

Re’sen emekli edilen askerlerin haklarını almaları için zorunlu olarak Ak parti hükümetinin bu yasa tasarısını ele almasını gerektiren ikinci husus ise şudur: 

Kamu Denetçiliği Kurumu, sivil toplum örgütleri ve bazı şahısların girişimleri sonucu 28 Şubat sürecinde ordudan re’sen emekli edilen askerlerin dosyalarını incelemiş ve karara varmıştır. YAŞ kararı ile ayrılan askerlere tazminat verilmesi gerektiği kararı da bulunmakla birlikte asıl olan kanayan bir yara haline gelen re’sen emekli askerlerin haklarının verilmesi ve orduya dönmelerine müsaade edilmesi istenmiştir. 

YAŞ kararları ile ayrılan askerlere tazminat verilmesi şu anda gündemimizde değildir. Çünkü neredeyse bu askerlerin iki katı kadar sayıya ulaşmış “re’sen emekli” askerler, haklarında bir mahkeme kararı olmamasına rağmen devletten tek kuruş dahi alamamışlardır. Üstelik kendilerini haksız yere ordudan atan general ve amiraller hapse atılmış iken dahi mağdur durumdadırlar.

Sivil toplum örgütleri bu konuda ciddi bir şekilde mücadele vermektedirler. Fakat Ak Parti hükümeti ve siyasi yetkilileri, bu konu ile bir türlü ilgilenmemektedir. Hâlbuki hükümetten bir lütuf veya bir ayrımcılık istenmemektedir. Devlet tarafından gasp edilen hakların verilmesini ve mağduriyetlerin giderilmesini istemek; tabelasında “Adalet” ismi ve kavramı bulunan bir parti için ayıp değildir.

Mağdur edilen askerlerin silahlı kuvvetlere dönmesi teknik olarak çok zordur. Zaten bununla uğraşmıyoruz. Çünkü aradan 25 yıl geçmiş hatta bu askerlerden bir kısmı Allah’ın rahmetine kavuşmuştur. Burada yapılacak işlem çok basit olup şudur:

28 Şubat sürecinde re’sen emekli edilen askerlerin dosyaları ilgili komutanlıklardan istenecektir. Askerliğe uygun olmayan davranışlardan ve yüz kızartıcı suçlardan emekli edilmiş insanlara özlük haklarının verilmesi gibi bir talep söz konusu değildir. Bu dosyalar incelendikten sonra herhangi bir suça bulaşmamış sırf eşi başörtülü veya namazını kılmak gibi suçlardan(!) emekli edilen askerlere özlük hakları yani emeklilik maaşları verilecektir. 6191 sayılı kanun ile YAŞ mağdurlarına verilen özlük haklarını bu insanlar için de istemek kadar doğal bir durum olamaz. 

Seçim dönemleri siyasetçilerin halkın ayağına gittiği ve keyiflerini sorduğu bir zamandır. Bu nedenle Ak Parti hükümetinin ve parti organlarının tam 25 yıldır akan bu yaraya çözüm bulması şarttır. Bu konuda MHP, kanun teklifi sunarak destek olmaktadır. Başka partilerinde bu haksız gasp ve zulüm nedeni ile yasa tasarısına destek olacağı kesindir. 

Ortaya çıkacak olan para yani devletin ödeyeceği maddi miktar da çok değildir. Fakat manevi kazanç çok önemlidir. Devlete, ordumuza aşkla şevkle hizmet etmiş fakat eşi başörtülü diye ordudan atılmış insanlara verilecek üç beş milyonun manevi getirisi epeyce fazladır. Akıllıca davranmak Erdoğan başta olmak üzere siyasetçilerin önemli bir sorumluluğu ve bir görevidir.

Yazımın sonunda şöyle bir olumsuz bakış açısı getirip siyasetçileri gerçekçi düşünmeye davet edeyim: 

Diyelim ki; re’sen emekli askerlere özlük hakları verilmedi. Tarihe bu durum nasıl geçecektir? Ordudaki generallerden çekindiği için korkup basit bir kanunu geçiremeyen siyasetçilere iyi gözle bakılabilir mi? 

Önceki hükümetler ve iktidar olduğu dönemde eşi başörtülü diye ordudan atılan askerlerin haklarını vermeyen, ısrarla karşı çıkan siyasetçilerden bunun hesabı sorulmayacak mıdır?

Hadi! Dünyada iken hesap sorulmadı diyelim. Peki, ruzi mahşerde zerre kadar bir hakkın ziyan edilmeyeceği o dehşetli günde ne cevap verilecektir? “Darbeci generaller istememişti” diyerek kendini kurtaracağını zannetmek; akıllıca mıdır?

Kıssadan hisse olarak şunu söyleyelim ki; bu dünya geçici bir hayattır. Asıl hayat sonsuz olan ahiret hayatıdır. Burada yapılan işlere göre ebedi alemde ya mükafat ya da ceza göreceğiz. O halde kul hakkı ile Rabbimizin huzuruna çıkmaktan korkmalı ve buna göre hareket etmeliyiz, vesselam



.

F-35 uçaklarından neden vazgeçildi?

06 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Birinci Dünya Savaşı öncesinde İngiltere, parasını verdiğimiz iki adet kruvazöre, gönderilen denizciler tam da gemileri teslim almak üzereyken el koymuştu. 

Uluslararası ticari anlaşmaları bu derece küstah bir şekilde ayaklar altına almak Anglosakson ülkelerin çirkin yüzünü göstermesi açısından iyi bir ders olmuştu.

Belki de Almanya ile beraber bu ikiyüzlü Batılı devletlere karşı savaşa girmemizin en önemli sebeplerinden bir tanesi de budur. 

“Sultan Osman” ve “Reşadiye” isimli savaş gemilerinin apaçık gasp edilmesi olayı bu ülkelere güvenilmemesi gerektiğini gösteren önemli bir derstir. Şimdi 108 yıl öncesinde olduğu gibi bu sefer ABD de aynı çirkin davranışı yapmıştır. İngilizler ile aynı anlayışa sahip ve ahde vefa duygusuna sadık olmayan Anglosakson eşkıyası; parası ödenmiş F-35 uçaklarımıza el koymaktan utanmıyor ve çekinmiyor. 

İşin daha ilginç olan kısmı ise F-35’lerin bir kısım parçalarını hâlâ Türk firmaları üretmektedir. Ne yazık ki; yapılan ticari anlaşma ve ortak üretim faaliyetlerinin ABD derin devleti ve Yahudi Lobisinin oyuncağı haline gelmiş ABD Başkanı üzerinde hiçbir etkisi olmuyor. Apaçık bir şekilde Türkiye için çok önemli “Hava Savunma Sistemlerini almayacaksınız” diye tehdit edebiliyorlar.

ABD’nin küstahlıkları bu kadar değil ki. 

 

Uluslararası hukuku hiçe sayarak 15 Temmuz Darbesini yapan Feto’yu teslim etmediği gibi; devlet bankası olan Halkbank yöneticisini tutuklayıp hapislerde süründürebilmiştir. 

Döviz operasyonları ile Türkiye ekonomisini çökerteceğini açıkça ilan etmekten çekinmemiştir. Ülkemizin içişlerine karışacak derecede küstah bir şekilde Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı iktidardan indireceklerini dahi söyleyebilmişlerdir. Bunlardan başka daha nice çirkinlikleri yapmaya devam edip hatta diplomatik nezaket kurallarını hiçe sayıp Türkiye’yi açıktan tehdit edecek kadar zıvanadan çıkmış bu durum; artık sürdürülemeyecek bir noktaya gelmiştir.

İşte Cumhurbaşkanı Erdoğan, ABD’nin anlayacağı dil ile konuşmaktadır. Çünkü ABD’nin küstah ve aşağılayıcı politikasını kabul etmek ülke itibarımızı yerle bir edecek bir mahiyet taşımaktadır. Eğer boyun eğersek bunun ülkemizin sosyal-siyasi konumuna ve ülke ekonomisine vereceği zararı telafi etmek mümkün değildir.

Aslında biz bu filmi bundan 40 yıl önce seyretmiş onurlu bir şekilde dik duruşumuz sayesinde savunma sanayimizin gelişmesini gözlerimizle görmüştük. 1974 Kıbrıs harekâtı sonrasında ABD’nin koyduğu silah ambargosu orta vadede ülkemizin yararına olmuştur. 

 

Türkiye’ye uygulanan silah ambargosu nedeniyle elimiz armut toplamamış 1975 yılında; ABD’ye ait 21askeri üs ve tesis kapatılmış 5 bin ABD askeri ve sivil personeli ülkemizden kovulmuştu. Tek istisna olarak Adana’daki İncirlik ortak savunma tesisine; NATO görevi saklı kalmak kaydıyla müsaade edilmişti. Fakat burası da 26 Temmuz 1975 tarihinden itibaren durdurularak Türk Silahlı Kuvvetlerinin denetimine alınmıştı.

Üstelik Kıbrıs Harekatından dolayı Batılı devletlerin düşmanca tutumu yüzünden neredeyse dünyadan dışlanmış bir Türkiye vardı. Kıbrıs’taki garantörlük anlaşmalarından doğan haklarını savunmak konusunda kararlı olan Türkiye; her ne pahasına olursa olsun geri adım atmamıştı. İşte 2019 yılında Doğu Akdeniz’de henüz keşfedilen petrol ve doğalgaz kaynaklarından istifade etmek için Kıbrıs Harekatının ne derece önemli olduğunu; şimdi daha iyi anlıyoruz.   

Türkiye’nin kararlı tutumu sonrasında gittikleri yolun bir çıkmaz sokak olduğunu anlayan ABD hükümeti, geri adım kararı almak zorunda kalmıştı. Sonunda, 1978 tarihinde ABD Kongresi bu haksız kararı kaldırmak zorunda kaldı. Buna rağmen ABD askeri üs ve tesisleri hemen açılmadı. 

Türkiye, sütten ağzı yandığı için yoğurdu üfleyerek yiyordu. Fakat ABD ile olan ilişkilerimiz 12 Eylül 1980 tarihinden sonra yeniden eskiye dönmüştü. Kenan Evren ve askeri cuntası, ülke menfaatlerini hiçe sayarak Yunanistan’ın NATO’ya girmesine de müsaade etmişti.

Şimdi durum çok farklıdır. Türkiye’nin dış politikası Sabetay Yahudilerinin etkisinden çıkarılmış ve ülke menfaatleri doğrultusunda yeniden şekillenmeye başlamıştır. 

NATO’da her söylenen emre “başüstüne” diyen bir ülke yoktur. İsveç ve Finlandiya’nın NATO’ya girme istekleri, Türkiye’nin talebi doğrultusunda yeniden düzenlenmiştir.

 

F-35 uçaklarının Türkiye’ye verilmemesinin gelişmiş ve yüksek teknolojinin kullanılması noktasında ülkemize zararı olsa da şu noktada faydası olmuştur:

F-35 uçakları ve üzerindeki yazılım, ülke savunmasını etkileyecek düzeyde mahrem bilgilerin ABD’ye verilmesine neden olacaktı. Çünkü bu uçakların envantere girmesi ile birlikte hava limanları, mevcut cephane ve yakıt stokları güncel olarak paylaşılmak zorunluluğunu doğuruyordu. 

Türkiye’ye karşı uluslararası platformlarda açıkça düşmanlık yapan ABD ve bazı NATO ülkelerine bu bilgilerin verilmesi ülke savunmasını olumsuz yönde etkileyecek düzeydedir. ABD bu uçakları satarak bir taşla iki kuş vurmaktadır. 

Hem çok pahalı bir silah satmakta hem de ülkenin askeri sırlarına sahip olmaktadır.

S 400 Füze sistemlerini Rusya’dan alarak bu tehlikenin önüne geçmiş durumdayız. ABD, ticari olarak parası verilmiş olan uçakları teslim etmeyerek büyük bir skandala imza atmıştır. Yetmedi F-35 projesinin kurucu ortaklarından biri olan Türkiye’yi saf dışı bırakmak için ortaklık sözleşmesini fesh etmiştir. Yeniden kendi kafasına göre ortaklık anlaşması yapan ABD’nin bu çirkin tutumu unutulmayacaktır. Elbette güvenilir bir müttefik olarak ABD’nin tutumu birçok ülke tarafından tartışılacak ve eskiden olduğu gibi her anlaşmaya kimse kolayca imza atmayacaktır.

Kısaca söylemek gerekirse F-35 projesinden Türkiye’yi çıkarmak ABD’ye pahalıya mal olmuştur, vesselam…


.

Darbeler nasıl önlenir?

08 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

“Su uyur düşman uyumaz” demiş atalarımız. Bu nedenle her on yılda bir ABD’nin önderliğinde ülkemizde yapılan darbelere karşı uyanık olmak zorunluluğumuz vardır. 

Bu nedenle ordumuzdaki darbeci yapılanmalar hakkında bilgi sahibi olmak ve bunlara fırsat vermememiz gerekiyor.

Bu maksatla Adaleti Savunanlar Derneği’nin (ASDER), 6 Temmuz 2022 tarihinde “Asker gözüyle darbeler nasıl önlenir?” başlıklı panelini baştan sona takip etme fırsatı buldum. 

Panelde üç astsubayın konuşmacı olması meseleye astsubay arkadaşlarımızın da ilgi gösterdiğinin bir kanıtı durumundadır. Türkiye’de en çok haksızlığa uğrayan kesimler içinde bulunan astsubayların aktif bir çaba içerisinde olması oldukça güzel bir gelişmedir. 

Çünkü 28 Şubat mağduru askerlerden haklarını alamayanlardan büyük kesimini astsubaylar oluşturmaktadır. Nitekim çoğunluğu Yüksek Askeri Şura (YAŞ) ile ordudan ayrılmış subaylar 6191 sayılı kanun sayesinde özlük haklarının bir bölümünü almış iken çoğunluğu astsubay olan re’sen emekli askerler; devletten tek kuruş bile alamamışlardır. Hâlbuki bu askerlerin de aynı Yaşzedeler gibi en büyük suçu; eşlerinin başörtülü olmasıdır. 

2023 seçimlerine bir yıldan az bir zaman kaldı. Bu dönemlerde siyasi partiler halkın ayağına giderek keyfini sormaya başlıyorlar. Fırsatı değerlendirip neredeyse 25 yıldır kanayan bir yara olan ordudan atılıp zırnık dahi alamayan asker arkadaşlarımızın haklarını alması için güzel bir fırsat doğmuştur.  

Haklarında hiçbir yargı kararı bulunmadan fakat darbeci generallerin keyfi olarak ordudan attırdığı askerlerin haklarını alabilmesi açısından hepimiz çalışmalıyız.

Zira son iki yılda çok önemli gelişmeler yaşanmıştır. 28 Şubat’ın darbeci general ve amiralleri suçlu görülerek hapse atılmıştır. Bu durum 10 bine yakın askerin mağdur edildiği 28 Şubat sürecinin gündeme getirilmesi ve mağdur edilenlerin haklarını alabilmesi açısından çok önemlidir. 

Daha da önemlisi ise 28 Şubat sürecinde Kamu Denetçiliği Kurumunun yaptığı denetim sonucu YAŞ kararı ve re’sen emekli edilen askerlere özlük haklarının verilmesi kararıdır. Meclise ve Ak Parti hükümetine gönderilen bu kararda; re’sen emekli askerlere de haklarının verilmesi için çalışma yapması gerektiği bildirilmiştir. 

Uzun uğraşılar sonucunda Ak Parti hükümeti darbeci generallere rağmen 2011 yılında çıkardığı 6191 sayılı kanun ile 28 Şubat mağduru askerlerin bir kısmına yani Yaşzedelere emekli maaşı bağlamıştır. Fakat bunun iki katı yani sayısı 3 bine yakın re’sen emekli askere zırnık dahi vermemiştir. Bu haksızlığa sebep olarak re’sen emekli askerlerin yargıya başvuru hakkı olduğu ileri sürülmüştür. 

Bununla birlikte askeri idare mahkemelerinde görevli yargıç subayların büyük bir kısmının FETÖ mensubu olduğu ortaya çıkmıştır. Zaten bağımsız ve adil olarak yargılama yapamayan askeri idari mahkemeleri, 2017 tarihinde kapatılmıştır. Bu nedenle re’sen emekli askerlerin müracaatlarını kaale almayan bu kurumların kapatılması, mağdurların haklarını alması açısından hükümete çok önemli bir sorumluluk yüklemiştir.

Ak Partinin Meclis’te Grup Başkan vekili olarak görev yapan Muhammet Emin Akbaşoğlu, gerekli koordinasyonu sağlamak ve mağdur vatandaşlarımızla ilgili yasa tekliflerini değerlendirmekle görevlendirilmiştir. Akbaşoğlu’nun kanayan bu yaraya çare olacağı herkesin beklentisidir. Aksi takdirde bıçak sırtında geçeceği beklenen 2023 seçimlerinin kaybedilmesi durumu bile söz konusudur.

Cumhurbaşkanı Erdoğan bu seçimleri kazanacaktır zira karşısında rakip olacak bir aday dahi bulunamamaktadır. Tecrübeli ve kesin sonuç alması ile bilinen Erdoğan’ın ilk turda olmasa da ikinci turda ipi göğüslemesi kolaydır. Fakat meclis aritmetiği daha önceki seçimlerde olduğu gibi rahat olamayacaktır. Bu açıdan zor bir seçime doğru yol aldığımızın farkında olmak gerekiyor.

İşte bu nedenle 28 Şubat mağdurlarına haklarının verilmesi Ak Parti hükümetinin yararınadır. Cumhur İttifakının diğer üyeleri mağdurların haklarını alması açısından kendilerinden yana endişe edilmemesi gerektiğini, asıl önemli olan Ak Partili siyasetçilerin ikna edilmesi olduğunu ileri sürmektedirler.

Adalet Bakanı Bekir Bozdağ, 28 Şubat mağdurlarının durumunu çok iyi bilmektedir. Daha önce bakan olduğu dönemde 6191 Sayılı yasanın Meclis’ten geçmesinde büyük katkısı olmuştur. 

Kanun çıkarıldığında herkes sevinmiş re’sen emekli askerlerin de özlük haklarını alacağı beklentisi meydana gelmiştir. 

Fakat Bakan Bey görevinden alınmış yerine gelen bakanlar ise konuyla yeterince ilgilenmemişlerdir.

İşte “Darbeler nasıl önlenir” panelinde emekli Tabip Albay Hasan Hüseyin Uludağ’ın da dile getirdiği gibi cuntacı generallere karşı verilecek en büyük cezalardan bir tanesi “mağdur edilen asker ve sivillere haklarının iade edilmesi” olacaktır. 

Bu sayede darbeci generaller yaptıkları zorbalık ve zulümlerin bir işe yaramadığını görüp yattıkları cezaevlerinde kahrolmaya devam edeceklerdir. 

“Gözünün üstünde kaşın var” misali “eşinin üstünde başörtüsü var” diyerek askerleri ordudan atmak ve buna sadece şerh koyarak alet olmak siyasetçilerin içine düştükleri çok önemli bir açmazdır. Umulur ki; hükümet “zararın neresinden dönülürse kârdır” diyerek gerekli yasa tekliflerini Meclis Genel Kuruluna getirir, vesselam… 


.

Savaş gemilerinde kurban bayramları

10 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

Dini bayramlar, dostlukların pekiştiği küslüklerin sona ermesi gereken önemli günlerdendir. Kurban bayramı bu açıdan çok önemlidir. Müslümanlar arasında dayanışma, kardeşlik ve sevginin pekiştiği çok güzel günlerdir.

Bu mübarek günlerde “hac ibadetini” yapabilen kardeşlerimiz İslam’ın önemli bir şartını yerine getirmiş olur. Bunu yapamayanlar ise kestirmiş oldukları kurbanlar vasıtası ile dostları, komşuları ve akrabaları ile mevcut yakınlıklarını daha da ileri götürmüş olurlar. Bayram ziyaretleri ve ikramları bu açıdan önemli bir fırsattır. Buna rağmen maalesef bazı insanlar tam tersine hareket ederler.

Denizde çalışan insanlar için ise kurban bayramı buruk ve üzgün geçer. Sevdiklerinden, ailelerinden ve vatanlarından ayrı kalmış yetmedi çok uzak diyarlarda bulunan insanlar, bayramın meydana getirdiği kaynaşma ve sevinçten mahrumdurlar. Bunu gidermeye çalışmak gemi komutanlarının ve kaptanlarının en zor işlerinden bir tanesidir.

Gemilerde çalışma, 24 saat 7 gün esaslı olduğu için bayramların güzelliğini yaşamak oldukça zordur. Eğer gemimiz limanda ise, limanın çalışma durumuna göre gemide de bir mesai programı uygulanır. Eğer gemi seyirde ise, gemi kaptanı mesaiyi durumun özelliklerine göre değiştirir ve bayram sevincini gurbette iken dahi yaşatmaya çalışır. 

Denizciler, Ramazan ve Kurban Bayramlarında gemilerinin Türk limanlarına denk gelmesini çok ister. Zira evine gidemese bile, en azından eş ve dostlarını arayarak bayramını tebrik etme imkânını bulabilir. Deniz ortasında her ne kadar uydu ile telefon görüşmesi yapmak mümkünse de hem pahalı olması hem de telefonun köprü üstünde olması nedeniyle rahatça konuşamaması yüzünden pek kullanılmaz.

Bayramın ilk günü, gemi Türk veya Müslüman bir ülke limanında ise genellikle çalışma olmaz. Bunu fırsat bilen denizciler gerekli emniyet tedbirlerini alarak bir bayram mesaisi uygulamak imkânını bulabilirler. Fakat çoğu limanda ikinci günden itibaren çalışmalar başlar. Yurt dışında ise özellikle Müslüman olmayan ülkelerde bayramın geldiğini anlayamayız bile. Ticaret gemilerinde çalışmalar “zaman eşittir para” dayatmasına göre hiç durmadan devam eder.

 

İçinde olduğumuz bu güzel bayram günlerinde denizci kardeşlerimize dua etmek vesilesi ile yaşadığımız bazı ilginç bayram hikâyelerini anlatmak istiyorum. Bu sefer sadece askeri gemilerde yaşadığım hatıralarımı arz edeyim…

Askeri gemilerde kurban bayramı, bazen tatbikat ve görevler nedeni ile bağlı olduğumuz limanların dışında geçer. Böylesi durumlar bayram sevincini yaşamak açısından üzücü olsa da ana üssümüzün olduğu limanda da nöbet uygulaması nedeni ile evine gidemeyen denizciler de olur. Gemi ikinci komutanları hakkaniyete uygun nöbet vardiyası yaparak senede sadece iki defa olan dini bayramlarımızı yaşatmaya çalışırlar.

İşte böyle bir kurban bayramında ilginç fakat üzücü bir durum yaşamıştım. Son zamanlarda “kurban kesimi” nedeniyle dini duygulardan uzak bazı insanların saygısızlıklarına benzer ve saygısızca bir örnek olacak davranışla karşılaşmıştık.

İkinci komutanımız, gemi komutanına kurban bayramında alışılageldiği üzere her yıl yaptığımız bir uygulamayı sormuş gemi komutanından çok ters ve olumsuz bir cevap almıştı. Fakat gemi subaylarının gösterdiği tepki oldukça manidardı. Aradan en az 30 yıl geçmiş olsa da hiç unutamadığım bu olayı arz edeyim.

Kurban bayramında gemi subay ve astsubaylarının maaşlarından kesilen bir miktar para ile “kurbanlık koç” alınırdı. Bunun dini bir anlamı yoktur. Zira sadece şahıslar kurban kesebilir. Gemi adına veya bir tüzel kişilik adına kurban olmaz. Bununla birlikte yaşadığımız bayram gününe uygun bir hareket sayılabilirdi.

Bayramın birinci günü bu kurban baş üstünde demir loçasının bulunduğu yerde kesilir ve gemideki askerlerin gurbette oldukları için yaşadıkları burukluğu gidermek üzere yemeklerde bu kurban eti verilirdi. 

İkinci komutan her sene yaptığımız bu uygulamayı komutanın onayını almak üzere öğle yemeğinde usulen sormuştu. Fakat komutan hiç beklemediğimiz bir tepki göstermişti. Şu anda bazı züppe ve saygısız kişilerin yaptığı gibi “hayvanları kesip katletmeye ne gerek var” demişti. İkinci komutan ve subay arkadaşlarım komutana “ne biçim cevap bu!” diyerek bakarken komutan, şaşkınlığımızı arttıracak bir sual daha sordu. 

Gemide namaz kılan alkollü içki içmeyen bir subay olduğum için hedefine beni almıştı ve “Vehbi, bu hayvanları kurban diye katletmeye gerek var mı?” diye sordu. Ben de saygılı bir şekilde “Fakir fukara senede bir iki gün et yiyor komutanım! Buna karşı çıkmamak gerekir” diyerek cevap vermiştim.

Fakat aldığı bu cevaptan hiç hoşlanmayan komutan, tekrar soru üstüne soru sorup kurban kesmenin hatalı bir davranış olduğunu anlatmaya başladı. Üstelik ikmal subayı da riyakârlık yaparak “her yer mezbahaya dönüyor komutanım!” diyerek ortamı iyice germeye çalışıyordu. Yetmedi komutan hedefine beni alarak tekrar sordu. “Vehbi, bu vahşi durum seni rahatsız etmiyor mu?” dedi. 

Hayatımda ilk defa böylesine saçma bir soru ile karşılaştığım için oldukça şaşırmıştım. Üstelik yediğimiz öğle yemeği etli bir yemekti. Fakat genellikle etli yemeklerden hoşlanmayan ve et yemeyen bir tip olduğum için oldukça rahat konuşabiliyordum. Türkiye’de etin çok pahalı olmasından dolayı gelir durumu düşük olan bazı vatandaşların “sadece kurban bayramında protein değeri çok yüksek olan bu gıdayı tüketebildiklerini” söyledim. 

 

Komutan bu ters cevaptan hiç hoşlanmadı. Saygısızca soru sormaya devam etti. Ben ise almış olduğum askeri terbiye nedeni ile daha fazla ters cevap vermek istemediğim için susmak zorunda kalmıştım.

Bir müddet bu çirkin ve saygısız durum devam edince neredeyse bütün subaylar askerlik kurallarına uygun olmayacak şekilde savaş gemisi komutanına sorular sormaya başladılar. “Olur mu böyle şey komutanım! Ne yani hayvan kesiliyor diye balık da yemeyecek miyiz?”bir başka subay “Komutanım! Allah bütün canlıları insanların hizmetine vermiştir, hayvanların etlerini yememek diye bir şey olamaz!” demişlerdi.

Ne ilginçtir ki; bu şekilde konuşan subayların hiç birisi dindar değildi. Hatta bazıları çok aşırı alkollü içki kullanırdı. Komutan ise bu cevaplardan dolayı çok bozulmuştu. Lafı değiştirmeye çalıştı. “Gençler ben şaka yaptıydım zaten. Eşim bayramlarda çok yardım yapar. Fakirleri giydirmeyi ve doyurmayı çok sever!” demeye başladı. Görmüş olduğu tepkiden dolayı rahatsız olmuş gemi komutanı olarak otoritesinin bozulduğunu düşünmeye başlamıştı.

Bu minval üzere öğle yemeği bitmiş mesaimize dönmüştük. Lakin komutan bana karşı oldukça kızgındı. Bunu hiç çekinmeden belli ediyor hatta yüzüme karşı söylüyordu. Nitekim ertesi sabah gemi komutanı makamına çağırmıştı. 

Savaş gemisinde “Silah Elektronik Subayı” olarak çalışıyordum ve bundan başka ek görevim de vardı. “Polis Subayı” adı verilen ve ikinci komutana disiplin işlerinde yardımcı olmak üzere önemli bir görev daha icra ediyordum. Bu çalışmalarımdan dolayı daha sonra yine ek görev olarak “Harp Filosu Disiplin Subayı” olarak da görev yapacaktım.

Ayrıca her gün gemi mevcutlarını bölüm amirlerinden alıp ikinci komutana liste halinde verirdim. O da komutana arz ederdi.

Savaş gemisi komutanları, idari işlerde subaylar yerine sadece ikinci komutanı muhatap alırdı. Muhtemelen önceki gün yaşanan olaylardan dolayı beni hesaba çekmek istemişti. Beklediğim gibi bir durumla karşılaştım.

Komutan, mevcutlarda yanlışlık olduğunu söyledi. Kendisine durumu izah ederek yanlışlık olmadığını arz ettim. Listeye baktı ve bana hak verdi. Fakat odasından çıkmadan önce şu ikazı yapmayı da unutmadı: “Vehbi gözlerim üstünde! En ufak bir hata yaparsan seni derhal hapse gönderirim!”

Gemi komutanı odasından “Anlaşıldı komutanım!” diyerek ayrıldım. Gerçekten de komutanımız işi gücü bırakmış benimle uğraşmaya başlamıştı. Ne ilginçtir ki; sonraki komutanlardan da benzeri baskıları görüyordum. Fakat Allah yardım ediyordu. Ne bu komutanın zamanında ne de başka bir zamanda hiç hapse girmedim. Bununla birlikte görevlerimde çok başarılı olduğum hatta defalarca atış birincilikleri aldığım halde sicil notumu asgari düzeyden veriyorlardı. Alkollü içki içmediğim için tam not almam gerekirken özellikle bu hususta en düşük sicil notunu alıyordum.

Buna benzer çok baskı ve şahsıma karşı saygısız sayılabilecek olayla karşılaştım. Fakat gençliğin ve inatçılığın verdiği bir duygu ile mücadele ediyordum. Yolum doğru inancım tamdı. Askerlik yetkilerini kötüye kullanan komutanlara karşı “elinizden geleni ardınıza koymayın!” şeklinde tavır gösteriyordum. Sık sık tekrarlanan “bak seni ordudan attırırım!” tehditlerine karşı “ölümüm denizden olsun, neticede geniş bir kabirdir” şeklinde bir tarzım vardı. Nitekim 28 Şubat 1997 sürecinde eşimin başörtüsü nedeni ile “sakıncalı subay” statüsüne alındım ve Yüksek Askeri Şûra kararı ile emekli edildim.

Bundan sonra ticaret gemilerinde vardiya subayı olarak başlayıp gemi kaptanı olarak yıllarca çalıştım. Denizlerde ilginç ve zorlu sayılabilecek birçok hatıralarım oldu. Bunları “Altı Ayda Altı Kıta” ve “Bahriyede 15 Yıl” gibi kitaplarımda ve Pazar günü yazılarımda okuyucularımla paylaşıyorum. Maksadım denizcilikle ilgili tecrübelerimi genç arkadaşlarıma aktarabilme çabasıdır. 

Gayret bizden! Tevfik Allah’tandır, vesselam…


.

Türkiye üzerinde hâkimiyet mücadelesi

11 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

Türkiye’nin gerçek tarihi, resmi tarih anlatımından oldukça farklıdır. Eğitim kurumlarında Türkiye üzerinde söz sahibi olmuş ülkeler olan İngiltere ve ABD gibi ülkelerden hiç bahsedilmez. Oysa 15 Temmuz 2016 tarihine kadar bu iki emperyalist ülke Türkiye’yi baskı altında tutmuş ve adeta nefes aldırmamıştır. İşte Türkiye’nin gerçek tarihini anlayabilmek için resmi tarih ile anlatılan yalan yanlış ezberleri bozmak gerekiyor.

Türkiye, Lozan anlaşması ile İngiltere hâkimiyetine girmiş “Misak-ı Milli” adı verilen milli yeminimiz bozularak vatan toprakları komşu devletlere verilmiştir. Milli mücadele ile cephede kazandığımız başarılar ve geri aldığımız topraklar; İngiliz, Fransız, İtalyan, Yunan ve Gürcistan’a bırakılmıştır. Şöyle ki:

İstanbul ve Çanakkale Boğazları elimizden alınarak “Boğazlar Komisyonu” adı verilen uluslararası bir kuruluşa devredilmiştir. Batı Trakya, hiçbir zaman Yunan toprağı olmadığı halde Yunanistan’a bırakılmıştır. Keza Boğaz önü adaları ve Türkiye sahillerine çok yakın adalar; Yunanistan’a verilmiştir.

Uşi Anlaşması ile Osmanlı Devletine geri verilmesi gereken 12 Ada ve Rodos; İtalya’ya bırakılmıştır. Kıbrıs, İngiltere’ye kiralanmış iken Lozan’da tamamen bu devlete devredilmiştir. Halep ve İskenderun Sancağı, ahalisi Türk olduğu halde Fransa’ya bırakılmıştır. Musul ve Kerkük Mondros Mütarekesi imzalandığında askerlerimizin elinde bulunduğu halde İngiltere’ye bırakılmıştır. Ayrıca Batum, Meclis’te şehit edilen milletvekili olan Halit Paşa tarafından geri alındığı halde Gürcistan’a bırakılmıştır.

Bu hali ile bir hezimet olan Lozan, Türkiye üzerinde İngiltere’nin nasıl bir otorite kurduğunun apaçık göstergesidir. “Yurtta sulh, cihanda sulh” sloganı ile misak-ı milli sınırlarımızda yeniden hak iddia etmeyeceğimizi bu şekilde İngiltere ve komşu devletlere ilan etmiş oluyorduk.

Sovyetler Birliği başta olmak üzere Karadeniz’e kıyısı olan devletler, Lozan anlaşmasının Boğazlar ile ilgili kısmından son derece rahatsız olmuşlardı. Çünkü bütün limanları yabancı savaş gemilerine açık bir vaziyetteydi. 1936 Yılında Montrö anlaşması yapılarak Boğazlar komisyonu kaldırıldı ve İstanbul, Çanakkale Boğazları Türkiye’nin talebi doğrultusunda yeniden kontrolümüze verildi. Bununla birlikte Boğazlardan geçecek gemilerden ücret alınmaması kararı devam ettiriliyordu. 

 

Fransa ile anlaşmalar yaparak Hatay’ı da geri almış Lozan’da kaybettiğimiz vatan topraklarının bir kısmına yeniden kavuşmuştuk. Fakat dış ilişkilerimizde İngiltere’ye bağlılığımız devam ediyordu. Örneğin babası V. George ölünce kral ilan edilen Edward, tahta çıktıktan hemen sonra 1936’da ilk yurtdışı ziyaretini Türkiye’ye yaparak, müze yapılan Ayasofya’yı teftişe gelmişti. Ayasofya bu hali ile batılı devletler tarafından egemenliğimizin sembolü haline getirilmişti. 

İkinci Dünya Savaşı yıllarında İngiltere’nin Türkiye üzerinde etkisi devam ediyordu. Fakat Türkiye, üzerindeki baskının hafiflediğini görerek savaş dışında kalmayı başarmıştı. Almanya ile tam yedi yıl savaşan İngitere’nin ise mecali kalmamıştı. Maddi ve manevi olarak çökmüş olan İngiltere, bu savaş biter bitmez, neredeyse bütün sömürgelerini serbest bırakmaya veya ABD›ye devretmeye başlamıştı. 

21 Şubat 1947 Cuma günü öğle saatlerinde, İngiltere’nin ABD’deki Büyükelçisi’nin sekreteri olan Lord Inverchapel, ABD Dışişleri Bakanlığı’nı arayarak İngiltere Büyükelçisi’nin George Marshall’a Yunanistan ve Türkiye ile ilgili çok önemli bir bilgiyi aktarmak istediğini bildirmişti. 

İngiltere’nin ABD’ye verdiği bu çok önemli bilgi, İngiltere’nin bir süredir Türkiye ve Yunanistan’a vermekte olduğu ekonomik ve askeri yardımı artık veremeyeceği ile ilgiliydi.   İngiltere, Türkiye’nin Batı savunması için önemini belirterek Türkiye’nin hem askeri hem de ekonomik yönden desteklenmesi gerektiğini söylüyordu. Fakat İngiltere’nin artık bu yardımı sürdüremeyeceğini ve hatta Yunanistan’daki askerlerini dahi geri çekmek zorunda bulunduğunu ve dolayısıyla artık bu sorumluluğu ABD’nin alması gerektiğini ifade etmişti.

İşte 1947 yılından itibaren Türkiye üzerinde İngiltere’nin etkisi sona ermiş fakat ABD’nin hâkimiyeti bu şekilde başlamıştı. ABD önce tek partili yönetimin değişerek çok partili hayata geçilmesini istemiş sonrasında Türkiye’nin NATO’ya alınmasını sağlamıştı. 27 Mayıs 1960 darbesi ile Türk Silahlı Kuvvetlerinde büyük bir tasfiye operasyonuna girişen ABD, kendisine yakın subayların terfi ettirilerek komuta kademesine yükselmesini sağlamıştı. İlan edilen ve referandumda kabul edilen 1961 Anayasası, askeri vesayet unsurları ile doluydu. Tek partili yönetimi aratmayacak derecede askerlerin yönetime müdahale etmesini öngörüyordu. 

ABD, halkın seçtiği ve iktidara getirdiği siyasetçileri kendisini dinleyen askerler vasıtası ile her 10 yılda bir yaptırdığı darbelerle keyfine göre değiştirmeye başlamıştı. 12 Mart 1971, 12 Eylül 1980, 28 Şubat 1997 ve 15 Temmuz 2016 askeri darbeleri, ABD’nin ordumuz içinde koruyup kolladığı, semirtip büyüttüğü askerler aracılığı ile yapılmıştır.

Nihayet 15 Temmuz 2016 tarihinde halkımız göğsünü siper ederek Lozan’dan günümüze kadar uzanan İngiliz ve Amerikan hegemonyasını yıkmayı başarmıştı. FETÖ ve darbeci generallerin saldırıları püskürtülmüş ve 254 şehit pahasına ABD’ye büyük bir bozgun yaşatılmıştı. Hemen arkasından Ayasofya camisinin yeniden ibadete açılacağı müjdesi gelmişti. Kısa bir zaman sonra da cami olarak Ayasofya yeniden açılmıştı.

İşte Türkiye’nin gerçek tarihi bu üç dönemden meydana gelmektedir. 1947’ye kadar İngiltere, 2016’ya kadar da ABD’nin hâkimiyetinde ve baskısı altında kalmıştık. Fakat milli mücadeleden neredeyse bir asır sonra Cumhurbaşkanımız Erdoğan’ın liderliğinde bütün zincirleri kırarak 2016 yılında yeniden ayaklarımız üzerinde doğrulmaya başladık, vesselam


.

Dünyanın en büyük amirali Zheng He

13 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Denizcilik konusunda kendimi çok bilgili birisi sanırdım. Meğerse ne çok bilmediğim husus varmış. Ne ilginçtir ki; denizcilik ile ilgili en önemli bilgileri son birkaç yılda öğrenmek nasip oldu. Demek ki; ilmin yaşı olmaz. Beşikten mezara kadar ilim öğrenmek gerekiyor.

Hâlbuki hayatımın çok önemli bir kısmı denizlerde geçmişti. Dünyanın neredeyse her kıyısına gitmiştim. Çok çeşitli kültür ve geleneklerden gelen insanlar ile tanışmış hatta suyolları vasıtası ile Amerika, Avrupa ve Asya kıtalarının içlerine doğru bazen birkaç gün süren yolculuklar yapmıştım. 

İşte her faniye nasip olmayan bu yolculukları kitaplaştırmayı da Rabbim nasip etmişti. “Altı Ayda Altı Kıta” ve “Bahriyede 15 Yıl” isimli kitaplarımda yaşadığım ilginç olayları okuyucularımla paylaşma fırsatım oldu. Her Pazar günü bunların bir kısmı gazetemizin internet sayfasında yer alıyor. İbretli ve ilginç olanlarını öncelikle kaleme almaya çalışıyorum.  

Sefer yaptığımız limanların büyük bir kısmına ilk defa gitmiş olduğum için olsa gerek bilinmeyene yolculuk yapmanın heyecanını da yaşıyordum. Fakat bu deniz yolculuklarından daha ziyade bir büyük denizcinin hayatını öğrenmek için yaptığım fikir yolculuğu beni çok etkilemiştir. Bundan başka özellikle ekonomi ile ilgili de kitaplar da yazdım. Fakat beni en çok etkileyen ve okuyucuların da dikkatini çekeceğini ve bilinmeyene yolculuk yapacağı eserim “Amiral Zheng He” olsa gerektir.

Şimdiye kadar bir tanesi İngilizce olan 11 kitap yayınladım. Fakat ilginç olan şuydu ki; bu kitaplardan 6 tanesini bir yıldan fazla kaldığım Mısır esaretinde yazmak nasip olmuştu. İşte bundan tam 600 yıl önce Zheng He’nin okyanus aşırı seyahatlerinden ve hayat hikâyesinden bahsettiğim kitabımı da burada çalıştığım gemide hazırladım ve 2021 yılında uzak diyarlarda olmama rağmen Türkiye’de yayınlama fırsatı buldum.

İnternet sayesinde dünyanın uzak bir noktasında dahi olsanız artık kitap yayınlama imkânınız var. Yayınevleri yeter ki güzel bir eser olduğuna kanaat getirsin; hiçbir masraf yapmadan size hazırladığınız bu kitapları neşretme imkânı veriyor. Konuyu daha fazla uzatmadan bilinmeyenlere yolculuk yapmış denizcilerin en büyüğü olan Müslüman Amiral Zheng He’den bahsetmek istiyorum.

 

Amiral Zheng He’nin (Türkçe’de “Cıng Hı” diye telaffuz edilir) ataları, Harzem Türkleri arasından gelmiştir. Onun geçmişi dünyanın en asil ailesi olan seyyitler silsilesindendir. Zira Hazreti Muhammed Aleyhissalatü Vesselam’ın 31. kuşaktan torunudur. Bu nedenle soy ağacına “Arap-Türk” neslinden gelmiş diyebiliriz.

Zheng He ismi aslında Çin’de soylulara verilen bir unvandır. Çin İmparatoru Yonglo, savaşlardaki başarılarından dolayı ona bu şekilde iltifat etmiştir. Onun asıl ismi Muhammed Hasan Şemsettin’dir. Bazı Müslümanlar Mahmud olarak da çağırmaktadırlar. Ma San Bao Taijian (Üç mücevherli yani tuğralı Müslüman Amiral) olarak Çin kayıtlarında yer almaktadır.

Zheng He, Pasifik ve Hint okyanusları boyunca 7 büyük sefer yapmıştır. (Doğrusu 6 sefer olmalıdır zira ikinci sefere kendi yetiştirdiği Müslüman amiraller katılmıştır. Kitapta bunun nedenleri izah edilmiştir) Öyle ki; bu seferlerde 370 gemiden ve 37 bin denizciden meydana gelen bu büyük filolara dünyada ilk defa rastlanıyordu. Nihayet İngilizler aradan ancak 500 yıl geçtikten sonra Birinci Dünya Savaşı esnasında bu sayıya ve büyüklüğe ulaşabileceklerdi.

Büyük Amiral Zheng He’ye seferleri esnasında çeşitli filolara kumanda eden Müslüman amiraller de eşlik ediyordu ve son 4 seferinde Kızıldeniz’deki Cidde limanına gelerek hac vazifesini de yapmak nasip olmuştur. Hac yolculuğunu anlatan ilginç hikâyeler de mevcuttur. Bir kısmını kitabımızdan okuyabilirsiniz. 

Zheng He sayesinde “Deniz İpek Yolu’nun” korsanlardan ve yağmacı devletlerden temizlenerek yeniden açılması ile birlikte Ming hanedanı Yonglo, büyük bir prestij kazanmıştı. Çin malları dünyanın her yerine ulaşmaya başlamış bu nadide ticari mallar, büyük krallıkların göz bebeği olmuştu. Çin ipeği ve Çin porselenleri karşılığında baharat ve mücevher gibi değerli malların da ticareti yapılıyordu.

Seferlerde çeşitli devletlere mensup elçilerle birlikte Çin devleti, Müslüman dünyasına açılmıştı. Ayrıca zenginlikte emsalsiz bu filo sayesinde Hint ve Pasifik Okyanusu sahillerinde yüzlerce cami inşa edilmişti. Bu büyük amiral; gittiği her yerde törenlerle karşılanıyordu. Bazı insanlar; İslam’ın zenginlik, barış ve huzur getiren yönü ile tanışmış oluyorlardı.

Amiral Zheng He’nin devasa filosu o tarihte çok zor olan ilkleri başarmıştı. Dev okyanus dalgalarına ve Muson fırtınalarına karşı dünyanın en gelişmiş seyir cihazlarını kullanmıştı. Yıldızlardan mevki koyma usulleri ve filolarına koordineli bir şekilde emniyetle sefer yaptırması onun ne kadar büyük bir denizci olduğunu ispatlamaktadır. 

Filosundaki 9 direkli hazine gemisinin boyutları ise muazzam ölçülerdeydi. 15. yüzyılda denizciliğin ulaştığı bu seviye ve teknoloji; bütün mühendisleri Amiral Zheng He’ye hayran bırakmıştır.   

Afrika’nın güney ucuna kadar seyahat etmiş buradaki kavimlere İslam’ı tanıtmıştı. Avrupa’lılardan farklı olarak üstün silahları ile sömürgecilik yapmıyordu. Ticaret yapıyor fakat karşılığında değerli bir mal olmasa dahi o ülkelerde değerli sayılan zürafa, leopar ve nadir bulunan kuş türlerini Çin’e getiriyordu. Birçok ülkeden elçiler onun filosu ile seyahat ederek dünya halklarının kaynaşmasına vesile olmuştu.   

Son seferini yaptığı 1433 yılında denizde vefat eden bu büyük Müslüman amiralle ilgili anlatacak çok husus var. Bunu bir makaleye sığdırmak ise mümkün değildir. Meraklılarına şu ana kadar yazılmış en geniş hacimli bu kitabı okumalarını tavsiye ediyorum, vesselam…


.

15 Temmuz 2016 darbesi öncesinde Ahmet Davutoğlu

15 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

15 Temmuz 2016 askeri darbesi FETÖ ve işbirlikçisi faşistlerin suçüstü yakalandığı bir girişimdir. Benim gibi bazı gazeteciler, Feto ile işbirliği yapan general ve amirallerin darbe hazırlığı içinde olduklarını aylar öncesinden defalarca dile getirmişlerdir. “Kamikaze Fetullahçı Darbe” ve “Silahlı Kuvvetlerde Fetullahçı Yapılanma” başlıklı yazılarımla hükümeti uyarmış ve gerekli tedbirlerin alınmasına vesile olmuştum. Makalelerimde şöyle diyordum:

“Halkımızın bilmesi gereken çok önemli bir darbe planı var. Her ne kadar bu darbe başarısız kalmaya mahkûm olsa da ülkemize vereceği zarar pek büyüktür. Bu yüzden –kamikaze- diyorum zira bir daha kolay kolay belimizi doğrultamayız. Zaten Amerikan kökenli darbelerin asıl amacı da budur. Onlar Fetullah’ın kara kaşlarını sevdikleri için değil, güçlü ve büyük bir Türkiye’yi istemedikleri için darbeleri desteklemektedirler…”

Gazetemizde dile getirdiğim bu yazılar sayesinde uçaklar ve tanklar ile halkımıza karşı yapılan saldırılarda olabilecekten daha az kaybımız olmuştur. ABD’nin önderliğinde FETÖ başta olmak üzere bütün darbeci ve faşist unsurlar birlikte hareket etmiş ancak 254 vatan evladını şehit etmişlerdir.

Yazmış olduğumuz yazılar Ak Parti hükümetini uyandırmış olmalı ki darbe günü ve gecesinde birçok ilde halkımız organizeli bir şekilde hareket ederek zırhlı birliklerin giriş çıkışlarını kapatmaya muvaffak olmuşlardır. Hatta bir baskın ile Genelkurmay Başkanlığı darbecilerin elinden alınabilmiştir. 

Zamanın Başbakanı Ahmet Davutoğlu, “geliyor görünmekte olan darbe”ye karşı gerekli tedbirleri almakta oldukça pasif kalmıştı. Yaptığı en önemli icraat; devlet bürokrasisini kilitleyerek kendi otoritesini pekiştirmeye çalışmaktı. Buna karşılık Cumhurbaşkanı Erdoğan göz göre göre gelen bu Fetocu darbeye karşı bazı tedbirler almıştı. 

Erdoğan, darbeyi önleyebilmek için öncelikle Ahmet Davutoğlu’nu istifaya zorlamış ve devletin darbe veya bir kriz anında ayakta kalabilmesi için acil uygulamalar getirmişti. Fakat başta yargı ve silahlı kuvvetler üzerinde etkisi çok azdı. Zira 15 Temmuz darbesine katılan hâkim, savcı, general ve amiraller; darbe karşıtlarından sayıca çok fazla idiler. Nitekim darbe gecesi işlerin yolunda gitmediğini gören çok sayıda hakim, general ve amiral saf değiştirerek halkın yanında yer almışlardı.

 

Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Davutoğlu yerine Başbakan seçilen Binali Yıldırım, darbeden bir müddet önce Yüksek Askeri Şûra toplantısında 750 Fetocu subayın ordudan atılacağı şayiasını çıkarmıştı. Bu nedenle paniğe kapılan FETÖ yöneticileri Kasım ayında yapılması düşünülen darbe girişimini öne aldılar. 

FETÖ ve darbeci askerler arasında panik büyümüştü. Darbenin koordinatörlüğünü üstlenen Adil Öksüz ve bazı generaller sık sık ABD’ye gidip FETÖ elebaşı Gülen ile görüşüyor ve hükümetin Fetocu kıyımı başlatacağından dolayı endişelerini dile getiriyorlardı. Silahlı kuvvetlerde çeşitli kumpaslarla dindar ve vatanperver askerler bir şekilde ordudan atılmış subayların önemli bir kısmı FETÖ örgütünün oyuncağı olmuştu. Hatta bir gazeteci, “Eğer Fetocuları Hava Kuvvetlerinden atarsanız F-16’ları uçuracak pilot kalmaz” diyebilmişti.

Ak Parti hükümeti, ABD ve faşistlerin devleti ele geçirdiğinin nihayet farkına varmış devletin bu vatan hainlerinden temizlenebilmesi için her ilde tedbirler almaya başlamıştı. Bu maksatla tarihi hangi gün olacağı bilinmeyen bu darbe için sivil organizasyonlar kurulmuştu. Zaten 15 Temmuz günü darbe yapanlar; İstanbul, Ankara ve İzmir gibi büyük iller dışında kamu kurumlarını ellerine geçirememişti. Bu illerdeki kamu yöneticileri, genellikle darbenin alacağı sonucu beklemeye başlamışlardı.

Devlet istihbarat kurumları tarafından darbe saati nihayet tespit edilmişti. 16 Temmuz 2016 sabahı erken saatlerde herkes uyurken bu hain darbe yapılacaktı. Bunun üzerine hükümet; bir plan daha yaparak darbe saatinin öne alınmasını sağlamıştı. Güya bir helikopter pilotu darbe yapılacağını Milli İstihbarat Teşkilatına gelerek bildirmişti. Bu nedenle bütün askeri birliklerde alarm verilmiş askeri uçuşlar yasaklanmıştı. 

 

FETÖ yöneticileri iyice panik olmuş gece yarısı yapılması planlanan darbe için acil olarak akşam saatlerinde harekete geçmişlerdi. Çok aptalca bir tutumla eski adıyla Boğaziçi şimdiki adıyla 15 Temmuz Köprüsünün bir yönünü tanklarla trafiğe kapamışlardı. Bu nedenle askeri darbe erkenden deşifre olmuş darbeye karşı organize edilen kamu ve sivil organizasyonlar harekete geçmişti.

Acilen belediye araçları zırhlı birliklerin girişlerine çekilerek tankların çıkışı önlenmişti. Bazı askeri havaalanları da aynı şekilde ağır araçların park edilmesi suretiyle uçuşa kapatılmıştı. Deniz Kuvvetlerinde ise tam bir panik yaşanıyordu. Darbeci amiraller savaş gemilerine bağlandıkları limandan hareket etmeleri emrini vermişlerdi.

Silahlı kuvvetlerde darbe taraftarı olduğu halde gelişen bu durum birçok askeri rahatsız etmişti. ABD ve FETÖ menfaati için ortalığın kan gölüne döneceğini fark eden askerler halkın tarafına geçmeyi kendi menfaatlerine uygun buldular. Bu nedenle 15 Temmuz darbesine karışmadılar. Fakat hükümet tedbirlerini almış tam bir ay müddetle halkı sokağa çıkararak yeni bir darbe olmasını önlemişti.

Bu yazdığım olaylar 80 milyon halkımızın gözü önünde gerçekleşmiştir. Fakat bir türlü bu açıklıkta dile getirilmemiştir. Zaman geçtikçe bu yazdığım hususlar bir bir ortaya çıkmakta FETÖ ve işbirlikçisi kurum ve kuruluşlar net bir şekilde belli olmaktadırlar. Elbette daha dile getirilmeyen nice gizli kalmış hususlar da vardır, vesselam…


.

Bahriyedeki Fetocu Mankurtlar

17 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

15 Temmuz 2016 darbesini yapan amirallerden sekiz tanesi ile Deniz Harp Okulunda birlikte okumuştuk. Bu amiral rütbesine gelmiş kişilerin nasıl mankurtlaştırıldığını ve kendi halkına silah doğrulttuğunu dilimiz döndüğünce anlatmaya çalışalım.

ABD istihbarat elemanları, FETÖ elebaşı Fetullah Gülen’i yıllar önce tanımış bu İslam düşmanından çok yararlanabileceklerini anlamışlardı. Bu kişide çok kolay “yalan söyleyebilme” ve “Hollywood artistlerinin gıpta edeceği derecede rol yapabilme yeteneğini” keşfetmişlerdi. Öyle ki; ağlarken konuşabilecek kadar yetenekliydi.

Feto, Sabetay Sevi’nin İzmir’deki cami süsü vererek gizli bir şekilde örgütlendiği Kestanepazarı’nda kalmış burada vaiz olarak yıllarca devletten maaş almıştı. Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı tarafından korunup kollanıyor her türlü fitne ve fesadın içine girebiliyordu. ABD ve Siyonistlerle işbirliği yaparak amaçlarına ulaşacağını düşünmüştü. 

İşte bundan 50 yıl önce devleti ele geçirmek için silahlı kuvvetlere sızarak darbe yapmayı en kestirme yol olarak görmüştü. Fakat bir ilkokul mezunu vaizin bu işleri sadece kendi başına yapabilmesi imkânsızdı Bu maksatla kendisine yardımcı olacak kişileri bulmuş ve bunlar yardımı ile 15 Temmuz 2016 darbesini yapmaya muvaffak olmuştu. 

1980’li yıllarda Bahriye mektebine girmiş burada okumaya başlamıştım. O yıllarda yani 12 Eylül 1980 darbesi sonrasında askeri cunta dindar insanlara kan kusturuyordu. Bütün askeri okullarda namaz kılan öğrenciler fişlenip takip ettiriliyor eğer ibadetlerini terk etmez ise yüklü bir tazminat ödettirilerek öğrencileri askeri okullardan atıyorlardı. Bu şekilde yaşayan binlerce askeri öğrenci vardır. Bir kısmı ile tanışma fırsatı bulmuştum. Bazen çalıştığım ticari gemilerde bazen de üniversitede yüksek lisans yaparken karşılaşmıştık. Gerçekten acımasız bir muameleye maruz kalmışlardı.

Dindarlara yapılan zulmü fırsata çeviren Feto, yardım etmek istediğini söylediği askeri okul öğrencilerine tedbirli olmak gerektiği için “namaz kılmalarına gerek olmadığı” aldatmacasını çıkarmıştı. İslam’da yeri olmayan “ima ile namaz” adı altında bir çeşit şarlatanlık yaptırıyordu. Güya “kitap okurmuş gibi yaparak namaz kılınabilir” diye yüzlerce öğrencinin beynini yıkamıştı. 

 

İşte Feto’nun insanları nasıl mankurtlaştırdığını hatta 15 Temmuz’dan sonra hapiste iken dahi kendilerini kurtaracağına ne şekilde inandırdığını anlamak için bu “ima ile namaz” konusunu iyi bilmek gerekiyor. Zira bir defa bu dehşetli zındığın sözünü dinlemeye başladın mı; arkası muhakkak daha fena şekilde geliyordu. Daha sonra oruç yasaklanıyor sırası ile içki içmek ve daha nice Allah’ın kesin bir şekilde yasakladığı fiilleri işlemek gibi dehşetli bir duruma düşülebiliyordu.

Deniz Harp Okuluna başladığım ilk sene bu mankurtlarla namaz konusunda ciddi bir tartışmamız oldu. “Bu şekilde namaz kılınmaz” dediğim için FETÖ örgütünün hedefi haline geldim. Feto’ya sempatisi olan öğrenciler benden uzaklaşmaya başladılar. Hatta bir kısmı ile ciddi kavgalarımız oldu. İşte bu konudaki bazı olayları okuyucularımla paylaşayım: 

. 

Deniz Harp Okuluna henüz girmiştim. Benim gibi 48 öğrenci sivil liseden mezun olarak üniversiteye gitmemiş Deniz kuvvetlerine katılmıştık. Deniz Lisesinden gelen öğrencilerle birlikte askeri intibak kampında eğitimlere iştirak ediyorduk.

Heybeliada’daki bu askeri kampta Hasan ve Mehmet isimli iki öğrenci Feto’cu diye biliniyordu. Bunlar namaz niyaz ile ilgilenmez diğer öğrencileri kendilerine benzetmeye çalışırlardı. Bunlardan başka bir de aşırı sol görüşlü öğrenciler vardı. Maocu, Leninci ve daha nice komünist fraksiyona mensup öğrencilerle tanışmıştım.

Darbeci General Kenan Evren’de elinden geldiği kadar bunlara destek oluyor hemen hemen her gün televizyon ekranlarında dine ve dindarlara hakaret ediyordu. Askeri okul öğrencileri birkaç taraftan kıskaç içinde kalmışlardı. Bir taraftan askeri cunta diğer taraftan komünistler işte şimdi de o yıllarda yeni yeni palazlanmaya başlatan Fetocular; dindar insanlarla uğraşıyorlardı. Bunlardan ilk ikisi zaman içinde tasfiye olmuştu. Fakat ABD’nin desteği sayesinde FETÖ semirtilmiş hatta 2016 yılına gelindiğinde büyük bir güç zehirlenmesine kapılmıştı. Bunu fark eden aklı başında olan insanlar; bu Mankurtlardan kurtulmanın yollarını arıyorlardı. 

Feto’cu öğrenciler kendilerini “dinle işimiz olmaz” şeklinde göstermeye çalışırlardı. Bu arada yüzlerce askeri okul öğrencisi “irtica” bahanesi ile okullardan atılmaya devam ediyordu. Çocukluğumdan beri namaz kılmaya alışan benim gibi öğrenciler ise oldukça zor günler geçiriyordu. Bununla beraber “Allah kerimdir” diyerek namazlarımızı kılmaya çalışıyorduk. Benim namaz kıldığımı görünce Feto’cular hemen ikaz edip güya nasihat etmeye başlamışlardı. “Bu şekilde olmaz, okuldan atılırsın” diyerek namazı terk ettirmeye çalıştılar. 

Feto’cular sureti haktan görünüp güya yardım ediyormuş gibi kendilerini göstermeye çalışıyorlardı. Fakat “dinin direği olan” namaz kılmaya engel olmak bu ikiyüzlü insanları ele veren en önemli delil olmuştu.

Şükürler olsun ki; namazlarımı daima kıldım. Lakin kaç tane sınıf arkadaşım bu Fetocular yüzünden namazını terk etti. Öyle ki; son sınıfa gelinceye kadar açıktan namazını kılan Türk öğrenci neredeyse kalmamıştı. Bununla birlikte Libyalı Salim ile beraber kimseye aldırış etmeden bütün öğrencilik yılları boyunca namazımızı kılmıştık. Rabbim kabul buyurur İnşallah!

Ertesi yıl yani 1983 yılı Ramazan ayında okul komutanı oruç tutmayı yasaklamıştı. Fakat ben ve 15-20 arkadaşım yasağa rağmen orucumuzu tuttuk. Bu öğrenciler arasında daha sonra Feto’cu olacak öğrenciler de vardı. Lakin o tarihlerde bunlara daha musallat olmamışlar kendilerini şirin gösteriyorlardı.

 

Bir yıl sonra “oruç tutmak” serbest bırakılınca Feto’cular ve kendine benzettikleri bu öğrencilerden bazılarını bu sefer oruç tutmamaları için ikna ettiler.  “Yahu geçen sene tuttuk, yasak olsa da ibadetlerimizi yapmak ne güzel” dediysek de beni ve arkadaşlarımı dinlemediler. Namaz da olduğu gibi oruç konusunda da emir yüksekten gelmişti. Feto, bunlara kesinlikle namaz kılmayı ve oruç tutmayı yasaklamıştı. Güya akıllarınca tedbir alıyorlar kendilerini gizliyorlardı. İşte bu amiral olup darbe yapan Fetocular böyle tezgâhlardan geçip Mankurtlaştırılmışlardı.

Bazen kandil akşamlarında namaz kılan arkadaşlarım olurdu. Spor odası dediğimiz boş olan bir yerde namaz kılar, ibadet ederdik. Fakat bu mübarek gün ve gecelerde namaz kılan arkadaşlarımın sayısı zaman geçtikçe bir bir azalıyordu. Nitekim öyle bir zaman geldi ki; kandil gecelerinde dahi namaz kılan Türk öğrenci kalmamıştı. Feto’cular faşist amirallerin baskılarından ve yasaklamalardan yararlanıp birçok öğrenciyi namaz kılmaktan ve oruç tutmaktan alıkoymuşlardı. Bir taraftan baskı ve zorlama diğer taraftan fitne ve münafıklık öyle bir sonuç doğurmuştu ki; sonunda açıktan namaz kılan öğrenci kalmamıştı. Bu durum gerçekten çok çirkin olup rahatsız ediciydi.

Namazını terk eden öğrenciler arasında çok başarılı olanlar da vardı. Bir gün bunlardan birisine “bak namaz dinin direğidir, namaz kılanın bütün dünya işleri ibadet gibi olur, Kur’an’da yüzden fazla ayet namazı emrediyor” diye laf anlatmaya kalktıysam da bir türlü dinletemedim. Bana “ima ile namaz” kılmak gerektiğini söyledi. Bunun “dinen caiz olmadığını” söyleyince bana “hiç kılmamaktan daha iyidir” dedi. Ben de “Hayır, bu doğru değil. Çünkü namaz kılmamış olsan dahi eve gidince kaza edip dua edersin, Allah’tan af dilersin lakin bu şekilde namazı keyfine göre kıldığın zaman büyük bir günaha girersin” diyerek caydırmaya çalıştım. Namazın bu şekilde tağyir edildiğini yani Allah’ın emrettiğini kaldırmanın kimsenin hakkı olmadığını söyledim. 

Bu öğrenci maalesef beni dinlemedi üstelik kaç kişiyi de bana karşı namaz yüzünden hatalı davrandığım gerekçesiyle arkadaşım iken düşman etti. Şöyle dediğini işittim. "Aman Vehbi’den uzak durun. Bu ahmak namaz kıldığı için okuldan atılacak, size de zararı dokunur”. Nitekim dindar görünen kaç arkadaşım “cin çarpmış” gibi benden kaçıyor konuşmaktan dahi çekiniyordu.

Okulda bir hayli sayıda komünist öğrenci vardı. Bunlar aynı Feto’cular gibi abileri tarafından beyinleri yıkanır, kendilerince örgütlenmeye çalışırlardı. Komünizmin çökmesi ile beraber neredeyse tamamı faşist olup çıktılar. Feto’cularla beraber bir de bunlarla uğraşıyordum. Önceden bu komünistlerle zaten kavgalı idik. Sayıca öylesine çoktular ki; Lenincisinden-Maocusuna, Enver Hocacısından en anarşistine kadar hepsi ile çatışıyorduk. Okul yöneticileri ve öğretmenler; komünistleri destekler bunlara toz kondurmazlardı. 1970’li yıllarda niçin anarşi ve terör eylemleri olduğunu benim nesil gayet iyi bilir. O yıllarda Filistin kamplarında yetişmiş teröristler dahi aktif bir şekilde çalışır gençlerin beynini yıkamaya çalışırlardı.

Bazen kavgalarımız söz boyutlarını aşar yumruk yumruğa dövüşürdük. Bir defasında rahmetli annem hafta sonu eve geldiğimde kavgada yediğim yumruk nedeniyle dudağımın şiştiğini görünce çok üzülmüştü. Her ne kadar bunun sebebinin başka olduğunu söylemiş inkâr etmiş isem de pek inandıramamıştım. Şimdi bunlara bir de Feto’cular ilave olmuş üstelik bu komünistlerle can ciğer kuzu sarması olmuşlardı. 

Nitekim 15 Temmuz 2016 darbe girişiminde de bu işbirliğini gördük. Can Dündar denilen gazeteci kılıklı kişi FETÖ’nün MİT tırları operasyonlarında başrol oyuncusu olmuş “FETÖ-Faşist” ortaklığını apaçık göstermişlerdi. Hatta 15 Temmuz darbesinde “Yurtta Sulh Konseyi” adı ile beyannameyi TRT ekranında okutmuşlar; darbecilikte ortak olduklarını aşikâre utanmadan göstermişlerdi. Ne de olsa bunlar için “amaca giden her yol mubahtır”. Marksistlerle Feto’cular arasında ortak bağ çoktur. Yalancılık, sinsilik ve takıyyecilik bunların esas karakteridir. Şiiler bunları yani Marksist-Feto’cuları görünce takıyye konusunda kendilerini beceriksiz hissedip çok utanacaklardır.

Feto’nun Silahlı Kuvvetlerde semirip bugünlere gelmesinde en önemli pay işte bu  “faşist” komutanlardır. Bunların kimi öğretmen kimi bölük veya tabur komutanıydı. Ellerinden geldiğince “tek partinin faşist” nutuklarını atar hemen sonrasında “irtica” tehlikesinden dem vurmaya başlarlardı. 

Bir defasında Ankara’ya tören için gitmiştik. Öğrencinin teki “Yedi Bela Bahri” lakaplı bir bölük komutanına soru sormuştu; “Askeri okullarda ve savaş gemilerinde niçin cami yok?” Diye. Yedi Bela hemen cevabı yetiştirmişti “Gemiler yeşile boyanır o zaman”. Diyerek irtica konusunda önceliklerini sıralamıştı.

Bu insanlar “Niçin namazdan korkarlar niçin dine ve dindarlara düşmanlar”, hâlâ bilemiyorum. Lakin bu tipten subayları özellikle “seçmece” olarak Bahriye mektebine atandığından hiç şüphe etmiyorum. Amaç; “dini ve dindarları ortadan kaldırmak, yok etmek” olsa gerekti. Zira Bahriye mektebinde Sabetay Yahudileri çoktu. Kendileri için en büyük tehlike dindi. İşte bu ahlaktan yoksun ve vicdansız uygulamalardan en çok istifade eden Fetoculardı. En dindar öğrenciye dahi namaz kılmaması, oruç tutmaması için baskı yapıyorlar aklınca bu zavallı öğrencileri koruyorlardı.

Devlet eğer bir daha bu FETÖ ve benzeri örgütlerin Silahlı Kuvvetlerde semirtilip büyütülmesini istemiyor ise dine ve dindarlara düşmanlık yapan her türlü unsuru temizlemek zorundadır. Aksi takdirde işte 15 Temmuz 2016’da olduğu gibi vatanına kast ederek Amerikan köpeklerinin emri altına girip darbe yapan askerlerden asla kurtulamayız.

İşte yukarıda anlatmaya çalıştığım gibi bölük komutanları beni hiç sevmez ellerinden geldiğince haksız bir şekilde muamele ederlerdi. Makul taleplerime dahi müsaade etmezlerdi. Bir defasında Cuma akşamından izne çıkmak için müracaat etmiştim de bana “ahiret sualleri” sorarak böyle müracaat taleplerime engel olmaya kalkmışlardı. En küçük bir hata yapsam derhal “hafta sonu izinsizlik” cezası alırdım. Öğrencilere; aklınca benimle dalga geçmek için “Söyleyin Vehbi’ye namaz kılarken size dua etsin” diyerek benimle aklınca dalga geçmeye çalışanlar bölük komutanları da vardı.

Zorlu dört yılın sonuna gelmiştik. Artık atılmayıp mezun olacağım anlaşılınca Feto’cu öğrencilerin başı olmaya namzet bir öğrenci bana “Sen muhriplerde zabit olmayı mı bekliyorsun? Senin gideceğin en büyük gemi mayın gemisidir” diyerek; aklı sıra alay edip küçümsemeye çalışmıştı. Bu öğrenci daha sonra okulu birinci bitirmişti. Ne ilginçtir ki; ikincilik elde eden de yine Feto’cular arasından çıkmıştı. Bilmiyorum o zaman da dahi soruları mı çalıyorlardı? Veya öğretmenler bunlara yardım mı ediyordu? Her ne ise bizim sınıfın ilk 2 öğrencisi Feto’culuğu bir hayli benimsemiş ABD’ye gidip “PG Scholl” adı verilen askeri okulda yüksek lisans eğitimi almıştı. 

Bunları yani Feto’cu oldukları çok açıktı. Bir tanesi ile zaten “ima ile namaz” konusunda tartışmıştık. Zira namaza karşı böyle bir uygulamayı Feto’culardan başka yapan yoktu. Şu olay gerçekleşince tam emin oldum ki; bunlar “su katılmamış Feto’cudur”. Hikayesi şu şekildedir:

Mezun olmuş artık teğmen rütbesini takmıştık. Artık namazlarımı daha rahat bir şekilde kılıyor, kimseden çekinmeden bölük komutanlarının hışmına uğramadan rahatça ibadetimi yapabiliyordum. Bu arada “görev öncesi” adı verilen kurslar açılmış Karamürsel’de bu kurslara gitmiştik. Baktım bizim Feto’cular yine eski tas eski hamam aynen tuvaletlerde abdest alıp ima ile namaz kılmaya devam ediyorlardı. İşte sınıf ikincisi olan Atilla isimli bu öğrenciyi yakalayıp sordum. 

“Yahu artık bu şekilde abdest alma, hem için nasıl kaldırıyor bu pislik içinde abdest alıyorsun” diye ikaz ettim. Ayrıca dedim ki; “Fetullah Gülen’in ima ile namaz kılınmasını istediğini biliyorum. Lakin artık subay oldunuz buna ne gerek var. Hem bu adamın emri Allah’ın emri mi? Bu şekilde namazın caiz olmadığını bütün hocalar söylüyor. Eğer hâlâ çok korkuyor iseniz dışarıda ev tutun orada rahatça namaz kılarsınız” Bu söylediklerim o anda üzerinde çok olumlu etki yapmıştı. Bana; “haklısın” dedi ve yanımdan ayrıldı. 

Aradan 3-4 gün geçmişti. Hafta sonu geçmiş Pazartesi günü sabahı olmuştu. Askeri birlikteki koğuşa kapıyı vurmadan sert bir şekilde girdi ve bana bağırmaya başladı ki ne olduğunu anlayamamıştım.

Geçen gün söylediklerim için “Ne namazıymış bu” diyerek az kalsın beni dövecek kadar üzerime yürümüştü. Ben biraz da uyku sersemliğinden olsa gerek “tamam, peki, özür dilerim” diyerek ne olduğunu anlamaya çalışırken bana şu sözü söylemem gerektiğini söyledi: 

“Sen Fetullahçı değilsin” diye konuşmamı istedi. Ben de biraz da yatışması için “tamam değilsin” dedim. Yok, öyle olmaz “Sen Fetullahçı değilsin kelimesini birlikte söyleyeceksin” diye bağırmaya devam etti. Ben de tane tane “Sen Fetullahçı değilsin” dedim ve bu sözü duyduktan sonra kapıyı vurup çekip gitti.

İşte o gün bu FETÖ’nün ne derece dehşetli bir örgüt olduğunu anlamış oldum. Sene 1986 idi. Demek ki tam 36 yıl önce bunu fark etmişim. Bizim sınıf ikincisi olan bu öğrenci aradan yıllar geçtikten sonra amiral olmuştu.

15 Temmuz 2016 Darbe girişimi sırasında Mersin Valisi Özdemir Çakacak ile kaymakamların gözaltına alınması emri veren Atilla, Akdeniz Bölge ve Garnizon Komutanı idi. Teslim olmamak için 4 saat direndiği, 200 polisin operasyona hazırlandığı sırada sonra teslim olduğu ortaya çıkmıştı. Televizyon ekranlarında elleri arkadan kelepçelenerek götürüldüğünü görmüştüm. İster istemez 36 yıl öncesindeki bu hatıra aklıma geldi. 

Demek ki; bu öğrenciler çok sıkı takip edilip FETÖ örgütünün kıskacına sokulmuştu. Normal zamanda yani kendi başlarına kaldıklarında gayet makul olup konuşabiliyor “evet haklısın” diyebiliyorken bu sefer Feto’cuların yanına gidip talimat alınca birden canavar kesiliyorlardı. Onları nasıl böylesine etkileyip bu hale getiriyorlar bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Zira her türlü manevi baskı uygulanıyor hatta parapsikolojik etki altına dahi alınıyorlardı.

Bir daha böyle alçakça darbe yapılmasını istemiyor isek bunların tezgâhlarını iyi bilmek bir mecburiyettir. Burada sadece FETÖ’nün görünen yönünü ve yaşanmış hatıraları dile getirebiliyorum. İşin içyüzünü anlamak için devletin ciddi kurumlar vasıtası ile araştırmalar yapması ve derinlere inerek gençleri nasıl büyüleyip esir aldıklarını öğrenmesi gereklidir.

İslam’ı ortadan kaldırmak ve fitneyi yaymak projesi olan Feto hareketi 40 yıldır bu amaca hizmet için çalışıyor. Hadislerde Süfyan olarak ismi geçen İslam Deccalı işte bu Feto olsa gerektir. Zira Süfyaniyetin 4 rüknü yani 4 başı vardır. Bu Feto ise dördüncüsüdür. İlk üçü için “Süfyaniyetin ileri karakolları” denilerek isimleri İslam alimleri tarafından dile getirilmiştir. Fakat o yıllarda yaşamadığı için bu Feto’nun ismi bilinmemiş sadece bunun özelliklerinden bahsedilmiştir.

Bu yazıda da yine bu fitne tuzağına düşmüş diğer askerlerden de bahsetmek isterim. Hatta aynı sınıftan olduğumuz bu kişilerden 4 tanesini devletin yüksek makamlarına bildirmiş “FETÖ örgütünün önemli bir elemanları” olduğunu söylemiştim. Sanırım çok faydası oldu. 

Nitekim bizim sınıfımızdan bir denizci olmasına rağmen 15 Temmuz Darbesinin karargâhı olarak kullanılan Mürted Üssünde (Akıncı Üssü) görev yapan Faruk Harmancık isimli bu şahıs en az Adil Öksüz kadar önemli bir darbe yöneticisi olmuştur. Şu soruyu devlet yöneticileri iyice düşünüp cevaplamaları gerekiyor. “Bir deniz amiralinin darbecilerin karargâhı olan hava üssünde ne işi var?”

Bahse konu bu amiral ile aynı sınıftan mezun olmuş hatta Gayret Muhribinde görev almıştık. Ben silah elektronik subayı iken o da elektronik subayı idi. Bu zavallı öylesine büyülenmişti ki Feto’nun emirlerini namaz gibi Allah’ın emirlerinden daha öncelikli sayıyordu. Mankurt olmak işte böyle bir şeydir. 

Faruk, savaş gemisinde iken hiç yemek yemezdi. Ne zaman görsem peynir zeytin ve kahvaltılık ile idare etmeye çalışırdı. Gemi limanda iken dışarıdan yiyecek getirir asla karavanadan yemek yemezdi. Bunun sebebini çok iyi biliyordum zira bir zamanlar Feto’cular asla margarin yağı yemezlerdi. 

Emir aldıkları Feto öyle emretmiş. Bunlar namaz niyazı terk ederler, oruç tutmayıp alkollü içebilirlerdi lakin Feto’nun emrine sıra gelince asla taviz vermezlerdi. Bunlara sanki büyü yapılmıştı…

O tarihlerde başka manyakça işleri de vardı. Örneğin margarinden başka kola da içmezlerdi. Bu da yasaktı. Gerçi onların bu sırları deşifre olunca hemen margarin yiyip kola içmeye başladılar. Feto’da kıvırmak, inkâr etmek çok meşhurdur. Hemen yeni duruma ayak uydurmaya çalışırlar. 

İşte Faruk ile gemide hiç anlaşamazdım. Namazlarımı kıldığım ve gemi komutanı ile dini konularda taviz vermediğim için çatışmaya girdiğim bir dönemde de hep aleyhimde davrandığı için aramız bozuktu. Dine ve dindarlara düşmanlık yaparak güya kendisini gizliyordu. İçki içer, namaza ve oruç gibi ibadetlere karşı çıkardı.

Gemide komünistlikten dolayı “sakıncalı” olan subaylar da vardı. Bunlar ile bazen şiddetli bir şekilde tartışırdık. Daima onlardan yana tavır sergiler bana düşmanlık ederdi. Çünkü ben namaz kılarak, oruç tutarak ve dini konularda taviz vermeyerek “Feto’nun gerekli gördüğü her türlü din dışı uygulamaya” karşı çıkıyordum. Ne yapıp edip ordudan atılmalı ve Feto’culara “bak böyle burnunun dikine gitti atıldı işte” dedirtmek istiyorlardı. Hakkımda her türlü fitne ve fesadı çevirdiler. Sonunda 28 Şubat 1997’de amaçlarına da ulaştılar. Zira eşi başörtülü olan bütün askerler, Batı Çalışma Grubu (BÇG) tarafından fişlenmişti. Bu illegal örgüt yani BÇG, Feto ile işbirliğine girmişti. O dönemde BÇG subayları ve Fetocular, amiral olmak ve yükselebilmek için “ordudan attırdıkları” dindar asker sayısına göre terfi alıyorlardı. 

Deniz Kuvvetlerinde terfi için en kolay yol; “din düşmanlığı yapmak ve çok fazla sayıda namaz kılan askeri ordudan atmak” idi. Kim bu ahlaksızlığı yaparsa beğeniliyordu. Buna vicdanı elvermeyen subaylar ise “ağzı ile kuş tutsa!” dahi amiral olamıyordu. Dine ve kutsallara sövmek; Sabetay Yahudilerinin en bariz özelliklerindendir.

Feto darbesine giden yolda akıl almaz yollar denenmişti. Bir tanesi çok ilginçtir, onu da anlatalım:

Feto’cu bir yüzbaşı, Karamürsel Eğitim Merkezinde kursta iken beni yanına çağırmıştı. Yanında da bir öğretmen binbaşı daha vardı. Bana heyecanla bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Dedi ki: “Vehbi üsteğmenim bak bir ilaç çıkmış bunu alkollü içkinin içine atınca alkolü kaldırıyor, dibine çekiyor”. Yani “bunu içkinin içine atarak içebilirsin” demeye getiriyordu…

Bu yüzbaşıya uzun uzun “alkollü içki içmenin büyük günahlardan olduğunu” eğer bunu bir kez yapar isen hemen arkasından yeni tavizler geleceğini söyledim. “Böyle konularda taviz verilmez zira elini versen kolunu, kolunu versen gövdeni isterler” diyerek içki konusunda gemi komutanları ile sert tartışmalara girdiğimi ve hiçbirisinde bana içki içiremediklerini anlattım. Eğer ordudan atarlar ise “rızkı veren Allah’tır, bir kapı kapar bin kapı açar” diyerek bu tavizkar ve tehlikeli oyundan kurtarmaya çalıştım.

Söylediklerimden sonra yüzü mosmor oldu. Üstelik yanındaki binbaşı öğretmenimiz de bana hak vererek bu davranışların çok çirkin ve yanlış olduğunu söyledi. İşte Feto ve yandaşları bu şekilde askerlerin kanına giriyor onları aldatıyordu. Mankurt haline getirilen bu askerler, kim bilir nasıl bir eğitimden geçirilmişti? 

Hatta Fetocu diye bilinen bir subay bu şekilde tanınmamak için “alkolik” olmuştu. Aynı sınıftan mezun olduğumuz için “belki nasihatlerimi dinler” diye çok uğraşmıştım. Fakat bir türlü beni dinlemiyor ben konuştukça bir ilahi mırıldanarak adeta benimle dalga geçiyordu. Yuvasını yıkmış dindar görünmemek için türlü türlü sefil hallere girmişti. Perişan bir durumda olduğu halde hala inat ediyor; Feto’nun büyüsüne nasıl kapıldığını yaşantısı ile ispat ediyordu.  

İşte 15 Temmuz 2016 Darbesi bütün bu faşist ve Feto’cu askerleri iyice deşifre etmiştir. Darbede aktif rol alarak apaçık ortaya çıktılar. Bizim sınıf arkadaşı Faruk ise Genel Kurmay Başkanına “şu darbe bildirisini imzala hepimiz rahat edelim” diyecek kadar Mankurtlaşmıştır.

40 sene önce bu insanların büyülendiklerini görüp her türlü fitne ve fesada alet olacaklarını tahmin ettiğim için bahriye de iken bu Feto’cularla hep mücadele ettim. Faşistler ve komünistler ise “bunların tarzı işimize gelir” diyerek dindar askerleri ordudan temizleyip kolayca darbe yaparız diye FETÖ örgütüne yardımcı oldular.

Kısaca söylemek gerekirse Feto’nun bu hale gelmesinde darbeci cunta başrolü oynamış kendinden gördükleri Feto bunlara kazık atınca bir parça uyanmışlardır. Yine de büyük bir kısmı FETÖ ile beraber hareket edip “Yurtta Sulh Konseyi” adına 15 Temmuz darbesini gerçekleştirmiştir. Bütün bu yaşadığımız acı olaylardan ibret almak gerekiyor, vesselam…


Ç

15 Temmuz analizi ve Bursa Nutku

18 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

15 Temmuz 2016 darbesi ile ilgili olarak bir okuyucum kısa ve öz olarak yorum yapmış benzeri bir yazıyı da gazeteci Mehmed Göktaş yazmıştır. Şöyle diyorlar:

“15 Temmuz darbesi kaçınılmaz bir darbeydi. Bunun önüne geçilmesi ise imkânsızdı. Çünkü orduda yönetim kademesinde olan general ve amirallerin yarısı Feto örgütüne mensup idi. Bunları yargılaması ve tutuklaması gereken yargı ve emniyet teşkilatı da FETÖ’nün etkisi altına girmişti. Üniversiteler, kamu kurumları ve iş dünyası da ABD’nin güdümündeki Feto’dan talimat almaktaydı. İşte devlet yönetimi bu tehlikeli durumdan kurtulabilmek için darbeyi önlemekten ziyade en hafif şekilde atlatılması için çalışmıştır.” 

Bu ifadelere katıldığım için 15 Temmuz’u Feto’nun suçüstü yakalandığı ve içyüzünün açığa çıkarıldığı bir darbe olarak ifade etmeye çalışıyorum. Elbette bu darbe ile ilgili olarak çok derinlemesine analizler yapılmalı ve darbelerin gerçek sebepleri araştırılmalıdır. Meseleyi sadece İslam düşmanlığı ile meşhur Feto’ya indirgemek kolaycılığa kaçmaktır. Konunun sosyolojik ve tarihi yönden analiz edilmesi şarttır.

İşte bu çalışmalara katkıda bulunmak maksadı ile “Bursa Nutku” olarak ifade edilen CHP Genel Başkanına ait olduğu söylenen bir metinden bahsetmek gereklidir. Zira bu metin eğitim sistemimizin kutsal metinler gibi kabul ettiği ve tartışılmasına müsaade edilmeyen ifadeler taşımaktadır.

Türkiye’de askeri darbeler ve şiddete dayalı terörün kaynaklarını anlamak istiyor isek bir dönem gençliğe Kur’an sureleri gibi ezberletilen metinlere bakmak önemlidir. Bunlardan bir tanesi de 5 Şubat 1933 tarihinde söylendiği ifade edilen budur. Bu nutuk ve konuşmanın Türkçe ezan protestolarına karşı yapıldığı söylenmektedir. 1966 yılında İzmir’de bir mahkeme; bu nutkun bildiri halinde dağıtılmasını yasaklamıştır. Fakat Türk Tarih Kurumu Yönetim Kurulu, bu nutkun gerçek olduğuna karar vermiştir. Daha sonra 1975 yılında Kayseri Ağır Ceza Mahkemesi de bu nutkun yargısal bir gerçek olduğuna dair kararını açıklamıştır.

İşte  “hastalığın teşhisi tedavinin yarısıdır” gerçeğinden yola çıkarsak; askeri darbe ve şiddetin temeline inilecek analizlerde bu metnin önemli katkısı olacaktır. Bu nutuk, özellikle solcu gençler arasında sadeleşmiş bir biçimde aşağıdaki şekilde kullanılıyor ve dağıtılıyordu:

 

“Türk Genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük yâ da en büyük kıpırtı ve bir davranış duydu mu, ‘Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır’ demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır. Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, ‘polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir’ diye düşünecek; ama hiçbir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, ‘demek adalet örgütünü düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek’ diyecektir. Onu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haklı ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayırılmasını istemeyecek. Diyecek ki, ‘ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir’ diyecektir”.

Bu metni yorumlamaya gerek yok her şey gayet açık bir şekilde ifade edilmiştir. Dünyada emsali olmayan askeri darbeler ve terör olaylarının ülkemizde akıl almaz boyutlara yükselmesinin önemli sebeplerinden bir tanesi bu taşlı, sopalı ve silahlı anlayıştır. Medeni ülkelerin hiç birisinde şiddete açık bir şekilde çağrı yapan bu ifadeler kabul edilemez. 

Bazı faşist yazarlar Bursa Nutkunu inkâr edenlere şu sözlerle karşılık vermişlerdir. “1933 Bursa Nutku’nun içerik ve üslubuyla 1927 Gençliğe Hitabesi’nin içerik ve üslubu birebir örtüşmektedir. Her iki nutukta da gençlere seslenilmekte, Cumhuriyetin, devrimlerin korunmasının altı çizilmekte ve gençlerin direnişinden söz edilmektedir” demektedirler. Ayrıca “Galip gelmek için mutlaka ve mutlaka o gayeye varacağız” cümlesi CHP Başkanının söylev ve demeçlerinde de geçmektedir. Bu söz “amaca ulaşmak için her yol mubahtır” diyen darbeci askerlere ve şiddet taraftarı insanların şiarı olmuştur. 

Elbette Meclis kürsüsünde “ihtimaldir ki bazı kelleler kesilecektir” anlayışı birçok nutuk ve söyleve yansımıştır. Buna karşı ancak ciddi bir eğitim ile karşı konulabilir. Yapılacak analizlerde bu tutum ve davranışlar ele alınmalı cesaretli bir şekilde tartışılmalıdır. Zira Feto ve teröristleri de aynı silahlı yöntemi kullanmaktadır. Her türlü kutsal değeri ayaklar altına almaktan çekinmeyen bu dehşetli terör örgütüne karşı devlet ve sivil toplum örgütlerinin daha çok çalışması gereklidir, vesselam


.

ABD’nin Truva Atı F-35 Uçakları

20 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Karşılıksız para basarak dünyayı haraca boğan ABD, silah endüstrisinde de dost ve müttefik ülkeleri sömürmeye devam ediyor. Bunu nasıl yaptığını anlatmadan önce meseleye ışık tutacak bir acı hatıramı paylaşmak istiyorum.

Bir NATO tatbikatı sırasında Muavenet isimli muhribimiz 2 Ekim 1992 tarihinde ABD’nin Saratoga gemisinden atılan iki adet Sea Sparrow güdümlü mermisi ile vurulmuştu. Gemi komutanı Deniz Kurmay Yarbay Kudret Güngör ve beş denizcimiz şehit olmuş onlarca askerimiz ağır bir şekilde yaralanmıştı. ABD’nin kalleşçe vurduğu bu savaş gemimizle ilgili olarak bunun bir “kaza” olduğu ifade edilmiş ve olay iki ülkenin yöneticileri tarafından büyütülmeden kapatılmıştı.

Bu olaydan 9 yıl sonra gerçekleşecek olan 11 Eylül 2001 saldırısında da Dünya Ticaret Merkezi binasında birçoğu itfaiye eri olan 2977 ABD vatandaşı göz göre göre patlayıcılar vasıtası ile öldürülmüştür. Bu saldırının iddia edildiği gibi bir terör saldırısı olmadığı dikine olarak çökertilen gökdelenlerden anlaşılmıştır. Öyle ki; hiçbir uçak ve güdümlü merminin çarpmadığı World Tower 7, aynı şekilde dikine olarak patlayıcılar yardımı ile yıkılmıştır.

Bu olayı anlatmamın sebebi; ABD derin devletinin amaçlarına ulaşmak için kendi vatandaşlarının canına dahi kıymaktan çekinmediğini ifade etmek içindir. Nitekim elinde bulundurduğu propaganda araçları ve büyük askeri güç sayesinde dost devletlere hatta düşman gördüğü ülke insanlarını dahi kahpe bir şekilde öldürebilmektedir. 

Muavenetin vurulması olayına dönecek olursak; 1992 yılında kesinlikle kaza olma ihtimali bulunmayan bir başka cinayet işlenmiştir. Zira ABD, olayda yaralanan ve tazminat için mahkemeye başvuran subay arkadaşımın verdiği bilgiye göre; inanılmaz bir skandala imza atmıştır. İlgili ABD makamları kaza nedeniyle Amerikalı subayların kariyerlerini meslekî yönden etkilemeyen cezalar vermiştir. Nitekim USS Saratoga’nın Komutanı Albay James M. Drager ile saldırıdan sorumlu yedi subay mahkemeye sevk edilmeyerek sadece “disiplin cezası” almışlardır.   

Muavenet muhribinin İkmal subayı benim arkadaşımdı ve sağ el ve ayak bilekleri şarapnel parçası ile kesilmişti. ABD mahkemelerinden kaza nedeniyle tazminat almıştı. Fakat meselenin içyüzünü gayet iyi biliyordu. Ben de silah elektronik subayı olmam nedeni ile Sea Sparrow güdümlü mermilerinin nasıl çalıştığını gayet iyi biliyordum. Hedefi vurana kadar takip edilmesi gereken bir mermi, üstelik iki adet fırlatılmıştı. Bu olay bir kaza değil apaçık bir şekilde “Türkiye’ye gözdağı verilmesiydi”. Çünkü kazanın hemen öncesinde Türk heyeti ABD’de bulunuyordu. Türkiye’ye verilmesi planlanan gemiler “eski teknolojiye sahip olduğu” gerekçesiyle reddedilmişti. 

 

ABD, bu karara karşı, gözü dönmüş kahpelikte zirve yapacak şekilde gemimizi vurmuştu. Sonuç olarak Türkiye’ye verilen gözdağı etkili olmuş ve buhar ile çalışan eski teknolojiye sahip 9 adet Knox sınıfı gemi Türkiye’ye verilmişti.

Aradan 30 yıl geçti. ABD artık eski pervasız ve acımasız silah pazarlama yöntemlerini değiştirmişti. Bu kalleş ve vahşi yöntem yerine gizli ve teknoloji yoğun yazılımlar kullanmaya başlamıştı. Çünkü satmış olduğu silah araç gereçleri üzerinde bulunan sistemler bir ülke için hayati derecede önemli askeri sır barındıran mahrem bilgileri ABD’nin emrine veriyordu.

İşte Rusya’dan aldığımız S-400’leri bahane ederek parasını ödediğimiz F-35’lerin Türkiye’ye verilmemesinin altında yatan en önemli sebeplerden bir tanesi Türkiye’nin hava kuvvetlerinin lojistik bilgilerini ABD ile paylaşmak istemeyişinden kaynaklanmıştır.

Türkiye, kendisine karşı FETÖ ve PKK gibi terör unsurlarını semirtip büyüten ABD’ye mahrem askeri bilgilerini vermemek için F-35 alımına soğuk bakmıştır. Hâlbuki kurucu ortaklar arasında yer alan ve Aselsan, TUSAŞ-TAI gibi yedi Türk firmasının üretiminde katkısı bulunan bu uçakları almak; Türkiye’nin hakkıydı. Fakat devlet aklı, ABD’nin ipiyle kuyuya inilmeyeceğini bildiği için göstere göstere Rusya’dan S-400’leri almıştı. Bunun sonucunda ABD’nin ticari anlaşmaları haksız bir biçimde yırtıp attığını ve proje ortaklarını yarı yolda bıraktığını cümle aleme göstermeye de muvaffak olmuştu. Ticari bir skandala imza atan ABD bunun bedelini bir şekilde ödemek zorunda kalacaktır.

 

Türkiye, F-35 gibi pahalı fakat çok gelişmiş bir teknoloji yerine kendi Milli Muharip Uçağını geliştirmeyi ülke menfaatleri açısından çok daha fazla yararlı görülmüştü. Nitekim “5’inci Nesil Savaş Uçağı” F-35’in çok tehlikeli yönleri vardı. Zira kafa karıştıran ve adeta bir “Truva Atı” olan Autonomic Logistics Information System (ALIS) yani “Otonom Lojistik Bilgi Sistemi” kullanılmayacaktır. Türkiye’nin askeri sırları ve lojistik bilgileri hiçbir zaman ABD’nin eline geçmeyecektir. Çünkü bu sistemin amacı, çeşitli kaynaklarda F-35 savaş uçaklarının harbe hazır halde kalmalarını sağlayacak gerekli lojistik hattın ve yedek parça temininin, dünya geneline yayılmış bir internet ağı ile otonom şekilde oluşturulmasını sağlamak olduğu çok iyi bilinmektedir.

Hindistan, Türkiye gibi S-400 silah sistemini Rusya’dan aldı. Fakat ABD Temsilciler Meclisi Türkiye gibi Hindistan’a yaptırım kararı almadı. Bu çifte standart uygulaması; dost ve düşmanlarımızı tanımak açısından Türkiye’nin ne kadar doğru yolda olduğunun bir göstergesidir, vesselam…


.

Bu yaz SİHA’larımız sayesinde çok sıcak olacak

22 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Batı Avrupa’da sıcaklıklar görülmemiş derecede arttı. Öyle ki; İngiltere’de 44 dereceye varan sıcaklıklar ölçüldü. Doğu Avrupa’da ise sıcaklıklar Ağustos ve sonrasında meydana gelecek. Zira Ukrayna topraklarına girmiş Rus askerlerini kavurucu bir ateş bekliyor. 

Zira Baykar firmasının ürettiği TB 2 Bayraktar isimli İnsansız Silahlı Hava Aracı (SİHA) işgalci Rus askerlerini yakacak gibi görünüyor.

Litvanya, bir kampanya düzenleyerek Türkiye’den bir adet TB 2 Bayraktar almış ve bunu Ruslara karşı kullanmak üzere Ukrayna’ya vermişti. Bu sayede Bayraktar’ın fiyatını da öğrenmiş olduk. Çünkü kampanya ilanlarında 1 milyon Euro toplandığı ve daha 5 milyon Euro’ya ihtiyaç duyulduğu söylenmişti. Gerçi Baykar firması bu parayı almadan Bayraktar’ı hediye etmiş, toplanan paraların Ukrayna’da savaştan zarar görmüş sivillere verilmesini istemişti. 

Netice olarak TB 2 Bayraktar uçağının 6 milyon Euro olduğu anlaşılmış oldu. Elbette bu paraya üzerinde taşıdığı mühimmat ve uydu-yer istasyonları dahil değildir. Çıplak olarak maliyeti bilinmekte satış fiyatı konusu pazarlığa tabi tutulmaktadır.

Bu kampanya sonrasında Norveç, Litvanya’ya benzer şekilde bir Bayraktar alıp Ukrayna’ya vermek istedi. Hemen arkasından Kanada, benzer bir kampanya yaparak bağış toplamak suretiyle Bayraktar’ı zor durumda kalmış olan Ukrayna’ya vermek istiyor. 

Bu kampanyalar içinde Kanada’nın durumu biraz özeldir. Çünkü Bayraktar’da kullanılan kamera sisteminin üreticisi bir Kanada firmasıydı. TB 2 Bayraktarlar Ermenistan harekatında başarılı bir şekilde kullanıldığı görülünce Kanada, Türkiye’ye ambargo uygulayıp bu kamera sistemlerini vermemişti.

 

Türkiye, Batılı ülkelerin müttefik görüntüsü altında kahpece ambargo uygulamasına alışık olduğu için tersine mühendislik ile bu kamera sistemlerini Aselsan firmasında üretmeyi başarmıştı. Bu sayede Bayraktar’ın üretimi hız kesmeden devam etmiştir. Şimdi ise bize ambargo uygulayan bu ülkelere Bayraktar satıyoruz. İşte bu durum Türkiye’nin savunma sanayi konusunda nasıl çetrefilli süreçlerden geçtiğini gözler önüne seriyor. 

Elbette sadece Bayraktar üzerindeki cihazların üretimi değil SİHA’larda kullanılan mühimmatın üretiminde de Türkiye çok önemli mesafeler kat etmiştir. Savaş uçaklarında kullanılan roket ve güdümlü mermileri tersine mühendislik ile geliştirmeyi başaran Türk firmaları ve Roketsan, daha önemli gelişmelere de imzasını atmıştır.

SİHA’larda kullanılan güdümlü mermilerin daha hafif olması gerekmektedir. Zira SİHA’ların taşıma kapasiteleri daha küçüktür. Bu nedenle önemli mühendislik başarıları gösteren firmalarımız MAM L isimli mühimmatları üreterek çok sayıda güdümlü mermiyi Bayraktar üzerinde uçurmayı başarmışlardır.

Baykar firmasının ürettiği Bayraktar isimli SİHA’nın kendi sınıfındaki insansız uçaklara karşı üstünlüğü dost düşman herkes tarafından kabul edilmektedir. Bunun en önemli sebepleri arasında Türk mühendislerinin teknolojiyi kullanma becerisi ve sahada aktif olarak kullanma tecrübesinde yatmaktadır. Birçok ülke Bayraktar’ı kopyalayıp üretmeye kalkmıştır. Fakat bu uçaklar kısa zamanda çeşitli nedenlerle düşerek üslerine dönmeyi başaramamışlardır. 

 

Burada yazamadığımız birçok üstün özelliği ve otonom seyir kabiliyeti sayesinde başta Ukrayna olmak üzere her devlet bu SİHA’lara sahip olmak istemektedirler. 

Elbette “parayı veren düdüğü çalar”. Kim 6 milyon civarında maliyeti olan bu uçakları almak isterse Türkiye ile iyi geçinmek zorundadır. 

Uluslararası ilişkilerde ve ikili politikalarda Türkiye’nin elini güçlendiren başka SİHA’larımız da vardır. Yine Baykar’ın geliştirdiği Akıncı SİHA, hem menzili hem de yük taşıma kapasitesi ile Türkiye’nin yıldızı olmaya hazırdır. Yerli motor üretimi sayesinde menzilini ve silah kapasitesini iki katına çıkarak Akıncı şimdi Suriye semalarında PKK avına çıkmış durumdadır. 

Teröristleri ülke sınırları içine girmeden ininde vurma hedefini başarı ile gerçekleştiren Türkiye, insansız hava araçlarının yanı sıra ürettiği silahlar ile dostlara güven düşmanlara ise panik yaşatmaktadır. Milyonlarca dolar verdiğimiz halde satın alamadığımız güdümlü mermileri başta Roketsan olmak üzere birçok firmamız üreterek savunma gücümüze güç katmaktadır. 

Donanma’da güdümlü mermi subayı olduğum için Harpoon ve Sea Sparrow gibi mermilerin ne derece pahalı olduğunu biliyordum. Normalde bir platformda 8 tane mermi taşıyabildiğimiz halde yeterli sayıda mermimiz olmadığı için 4 tane taşımak zorunda kalırdık. Mermi sayısı en önemli istihbarat hususu olduğundan bunu belli etmemek için mermiler olmadan boş kovanlar ile seyir yaptığımızı da bilirim. 

Fakat şimdi Harpoon’dan çok daha kabiliyetli “Atmaca” isimli gemilere karşı kullanılan güdümlü mermimiz var. Üstelik tamamen yerli imkanlarla üretebiliyoruz.

 

İran’da yapılan Türkiye-Rusya-İran toplantılarından Türkiye’nin istediği doğrultuda kararlar yayınlandı. Her şeyden önce Suriye’de PKK’ya karşı yapacağımız operasyonlara karşı konulmayacağı resmen belli oldu. O halde SİHA’larımız sadece Ukrayna semalarında değil Suriye üzerinde de çok önemli görevler icra edecektir. 

İsveç ve Finlandiya ile yapılan anlaşmalar sonucunda teröristlerin iade işlemleri pek yakında başlayacaktır. Şimdi PKK’lıları ve FETÖ mensuplarını sıcak basmış durumdadır. ABD dahi içlerini soğutacak en küçük bir açıklamada bulunamamaktadır. Tam tersine Tel Rıfat ve Münbiç’ten pılısını pırtısını toplayıp kaçmalarını tavsiye etmektedir. Zira PKK ve bu kanlı örgüte destek olan teröristleri çok sıcak bir yaz beklemektedir, vesselam


.

Büyük Okyanusta zaman

24 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

Bu hafta sonu yazısında denizcilerin yaşadığı ilginç hallerden bahsedeceğim. Dünyadaki hiçbir meslekte böylesine farklı bir durum yoktur ve yaşanmaz. Zaman kavramı büyük denizlerde biraz farklı işler. İşte biz Türklerin Büyük Okyanus dediği Pasific böyle bir denizdir. 

Yeryüzünün dörtte üçü denizlerle kaplıdır. Büyük Okyanus ise neredeyse yer küresinin yarısına karşılık gelir. Portekizli büyük denizci Macellan, Güney Amerika kıtasının ucunda bulunan ve “Macellan Boğazı” adı verilen geçidi geçtikten sonra bu denize “Pasifico” adını vermişti. “Durgun ve sakin deniz” anlamına gelen Pasific aslında hiç de öyle değildir. Büyük okyanusun bir veya birkaç bölgesinde muhakkak doğuluların “tayfun” veya batılıların “hurricane” adını verdikleri şiddetli fırtınalar vardır. Fakat Güney Amerika kıyıları genellikle sakindir.

Bir ucundan bir ucuna uçakla bir günde uçmak mümkün olsa da gemi ile seyahat etmek yaklaşık bir ay sürmektedir. İster uçakla ister gemi ile yolculuk yapın bu okyanusun ortasında “Gün Değiştirme Çizgisi (İnternational Date Line)”  denilen bir noktadan geçmek zorunda kalırsınız. İşte o zaman farklı bir zaman uygulaması gerekecektir. 

Dünyada pek az kişinin yaşayabildiği ilginç bu olayı anlatayım. Zira okuyucularımın bir miktar kafası karışacak olsa da Allah’ın kudretini düşünmek ve zaman kavramı ile ilgili bir tefekkür denizine gitmeye vesile olacaktır. 

Bu ilginç deniz yolculuğunu birisinde güverte birinci zabiti olarak diğerinde ise gemi kaptanı olarak iki defa yapmıştım. Her ikisinde de aynı yönde seyahat etmiştim. Bu yolculuk sonunda bir gün daha az yaşamak zorunda kalmıştım. “Ne demek daha az yaşamak?” Biraz açayım zira tuhaf ve anlaşılması zor bir durumdur.

“Bir gün az yaşamak” demek diğer insanlara göre geçirmiş olduğum zaman aynı olsa da güneşin doğuşunu ve batışını bir defa az görmek demektir. Namazlarımızı Güneş’in pozisyonuna göre kıldığımız için bir gün boyunca toplamda da iki defa seyahat ettiğim için iki gün daha az namaz kılmak anlamına da gelmektedir. Toplamda 10 vakit daha az namaz kılmış oluyordum.

 

“İyi de; kılamadığın bu namazların kazası olmaz mı?” diye düşünebilirsiniz. Fakat mümkün olmadı. “Nasıl oluyor bu iş?” sorusuna cevap vermek için yolculuklarımıza bir bakalım. Zira bu namazları kılmak için namazın farzlarından olan “vakit” konusu elimizi kolumuzu bağlamaktadır. Hangi gün ve vaktin namazını kaza olarak kılacağız? İşte bu sorunun cevabını bulamadım. Kendime göre bir çözümü şöyle buldum. Mübarek gün ve gecelerde fazladan kaza namazı kılarak bu eksiğimi telafi etmeye çalıştım. Rabbim kabul buyurur, inşallah… 

Aslında gün değiştirme çizgisi Cuma gününe denk gelseydi iş daha farklı ve zor bir şekil alırdı. Cuma namazı terk mi edilecekti veya bu çizgiyi doğuya doğru kat ettiğimiz takdirde iki defa mı kılacaktık? Çünkü çalıştığım bazı gemilerde mescidimiz vardı ve Cuma namazlarını gemideyken de kılıyorduk. Neyse ben daha fazla kafanızı karıştırmayayım. Başka günlere denk geldi de; en azından böyle bir meselemiz olmadı. 

Gün değiştirme çizgisinden ilk geçiş seferimiz şöyle olmuştu:

Ticaret gemileri ile sefere çıktığımın ikinci yılıydı. 2. Kaptan olarak atandığım bir gemiye, İstanbul Boğazı geçişinde katılmıştım. Gemimiz, Panama Kanalını geçerek sırası ile Kosta Rika, El Salvador ve Guatemala’ya gidecekti. İstanbul’dan “Vira Bismillah” diyerek sefere çıkmıştık.

 

Akdeniz ve Atlas Okyanusunu 15 günde geçerek Panama’ya geldik. Burada meşhur Panama Kanalı’na girip 3 doktan (havuzdan) geçerek deniz seviyesinden yaklaşık 100 feet (30 metre) yükseklikte suni bir göl olan “Gatun Gölüne” çıktık. Yarım günlük bir kanal geçişinden sonra yine 3 adet havuza girerek bu sefer Pasifik sularına indik.

Yükümüzü planlanan limanlara tahliye ettikten sonra, boş olarak Kanada’nın Vancouver limanına hareket ettik. Buradan yüklediğimiz sülfür yükünü Malezya’ya götürecektik.
İşte anlatacağım ilginç yolculuk da böylece başlamış oldu.

Denizde zaman karadakinden farklıdır. Eğer batıya doğru gidiyorsanız günler uzamaya, doğuya doğru gidiyorsanız kısalmaya başlar. Her 15 derecede bir (900 deniz mili mesafede), saatlerinizi 1 saat ileriye veya geriye almak zorundasınızdır. Aksi takdirde yerel saat adını verdiğimiz bölgenin kullandığı saatten farklı bir saati kullanmak zorunda kalırsınız ki, bu durum işlerinizi bir hayli güçleştirecektir. Bu nedenle batıya giderken iki günde bir defa saatlerimizi geri alıyorduk. Yolculuğumuz süresince bir günümüz ortalama 24.5 saat sürüyordu.

Bütün insanlar bir günü 24 saat olarak yaşıyorken bizim yarım saat fazla geçirmemiz tuhaf bir durum meydana getiriyordu. Fazladan yaşadığımız bu saatlerin bir telafisi olmalıydı ve Kanada’dan ayrıldıktan bir hafta sonra bunun bedelini almış olduk.

179 Derece Batı Boylamının sonuna gelmiştik. Haritalarda “Gün Değiştirme Çizgisi” adı verilen 180 Derece Boylamı yazıyordu ki, bu boylamı geçerken gemi jurnaline bir gün ilave etmek zorunda kalmıştık.

Seyir defterinde günlerden “Salı” yazmasına ve ertesi gün “Çarşamba” olmasına rağmen bir gün sonrasını yani “Perşembe” gününü yazmıştık. Seyir defterinin o gününde Salı ve Perşembe birlikte yazıyordu. Anlaşılan her gün fazladan yaşadığımız yarım saatlerin bir bedelini bu noktada almış oluyorduk. Sonunda Çarşamba gününü hiç yaşamadan yolumuza devam ettik.

 

Malezya’da gemiden ayrılarak İstanbul’a döndüm. Jules Verne’in “80 Günde Devri Âlem” romanına nazire yaparcasına 77 gün sonra evime geri gelmiştim. Gerçi roman kahramanları hep doğuya doğru ilerlemiş ve bir gün daha fazla yaşamışlardı. Lakin dünyayı turladığınız takdirde günlerde değişiklik oluyordu. Evime döndüğümde takvime göre 78 gün geçtiğini görüyordum. Jules Verne’in romanında yolculuk 81 gün sürmüştü fakat takvimlere göre 80 gün geçmişti. Biz ise Macellan’ın rotasında gitmiş yani dünyayı batıya doğru kat etmiştik.

Macellan ve denizci arkadaşları gibi bir gün az yaşamıştım. Hâlbuki roman kahramanları ise bir gün fazla yaşamışlardı. Eğer dünyayı bir defa enlemesine turlayıp kat ederseniz siz de bu durumu yaşarsınız. Üstelik gemide çalıştığım için maaşımı da 78 gün olarak almıştım. Kısaca söylemek gerekirse bir gün daha az yaşamış ve çalışmadığım halde fazladan 1 gün ilave edilmişti.

İşte bu yolculuğumun diğer seferlerden farklı olmasına bu “Gün Değiştirme Çizgisi” neden olmuştu. Bu çizgiden geçen her yolcu, takvimini 1 gün öncesine veya sonrasına almak zorunda kalır.

Ben “böyle bir şey yapmayacağım” diyemezsiniz, zira bulunduğunuz ülkenin tarih ve zamanına uymak zorundasınızdır. Aksi takdirde her şey karışacaktır.

Evet, dünyanın yuvarlak olduğunu böylece test etmiş oldum. Gerçekten de yuvarlakmış!

Eğer İstanbul’a döndüğümde yaşadığım gün sayısı İstanbul’dakiler ile aynı olsaydı “dünya yuvarlaktır” denilemezdi. Zira dünyayı enine doğru batı istikametinde bir defa dolaşan bir insanın 1 gün daha az yaşaması gereklidir. “Formula 1” yarışlarına benzetecek olursak, dünya bize bir tur bindirmiş oldu. Bu sayede bir gün daha az yaşamış, güneşin doğuş ve batışını bir gün eksik görmüştük.

Macellan, bizden farklı olarak Güney Amerika’nın güneyine inmiş, kendi adı verilen boğazdan geçerek Endonezya sahillerine kadar gelmişti. Bu meşhur Portekizli kaptanın burada talihi yaver gitmemiş, yerliler ile girmiş olduğu çatışmada hayatını kaybetmişti. Fakat Macellan’ın yardımcısı Elcano ve denizci arkadaşları seferlerini tamamladılar ve batıya doğru yelken açmışken bu sefer doğudan ülkelerine dönmüşlerdi.

Bugün hâlâ Macellan’ın gittiği yoldan batıya doğru ilerleyen gemiler var. Zira Panama Kanalı belirli bir büyüklükten sonraki gemilere hizmet veremiyor. “Panamax” adı verilen gemiler de, işte bu kanaldan geçebilecek bir tonaja sahip gemilere verilen isimdir.

Bu ilginç olayı iki defa yaşadım yani dünya bana iki tur bindirdi. Bu defa gemi kaptanı olarak bir daha dünyayı batıdan doğuya doğru kat ettim. Hatta bu seferi ise hem bir yazı dizisi hem de kitap olarak yayınladım. “Altı Ayda Altı Kıta” isimli bu kitabı okuyup benimle birlikte bu seyahate iştirak edebilirsiniz. Eğer bir zaman gelir bu sefer doğuya doğru 2 defa dünyayı kat edersem, ben de Dünya’ya iki tur bindireceğim ve böylece eşitlenmiş olacağız.

Malumatfuruş isimli bir internet sitesi bu yazılarımı okumuş olmalı ki; yazıya eleştiriler getirmiş. Şöyle diyor:

“Denizde zaman karadakinden farklı değildir. Karada da olsa denizde de olsa aynı enlem üzerinde doğuya da batıya da gitseniz gece-gündüz süresi aynıdır. “Aynı enlem üzerindeki bütün noktalarda gündüz süreleri her zaman birbirine eşittir”, “Macellan’ın rotasını tam olarak izlememişler. Panama boğazından geçip gitmişler. Macellan ise Macellan Boğazını geçerek gitmişti”. “Aslında bir gün eksik çalışmadı. Yolculuk süresince saatlerini geriye alarak yaptıkları fazla mesaiyi birleştirerek ilave bir gün ücreti ödenmiştir”.

İkinci ve üçüncü eleştirileri doğru olsa da ilk eleştirisi hatalıdır. Dünya üzerinde enlem ve boylama göre gündüz ve gece süreleri değişmektedir. Evet, yaşadığımız süre aynıdır. Fakat bir gün eksik kalmıştır. Bunun nedenini de batıya doğru yolculuk nedeni ile izah etmeye çalışmıştım. Zaten bu yazının maksatlarından bir tanesi zaman kavramını bir parça izah edip insanları düşünmeye zorlamaktır. Evet, bu ilginç yolculuktan bir tefekkür dersi çıkarılabilir. İşte saniyede 30 km. hızla hareket eden ve top mermisinden en az 60 kat daha hızlı hareket eden bir dünyada yaşıyoruz.

Dünyamızın kendi ekseni etrafındaki dönüş hızı ise ekvatorda yaklaşık 20 kilometre civarındadır. Ses hızı 20 derece sıcaklıkta saniyede yaklaşık 0.343 kilometre’dir. Düşünecek olursak, muazzam bir sürattir bu. Keza bir top mermisinden de 55 kez daha hızlı bir şekilde Güneş çevresinde hareket ediyoruz. Fakat gelin görün ki, Dünya üzerinde yaşayan insanların ne başı dönüyor, ne de okyanuslar, denizler uzaya savruluyor. Çok hassa bir denge ve muntazam bir gemi üzerinde uzayda yolculuk yapıyoruz.

Bu geminin kazan dairesi yoktur. Lakin çekirdek ve manto adı verilen cehennem gibi erimiş metallerden oluşan bir yapısı vardır. Bazen insanları uyandırmak için lavların dehşet saçarak yeryüzüne çıktığını görüyoruz. Dünyanın büyüklüğüne göre incecik bir tabaka olan yeryüzü kabuğunun insanların yaşayabileceği şekilde korunması, hiç de tesadüfle izah edilecek bir durum değildir. Allah’ın takdiri ve iradesi ile hareket ettiğini anlamak için zeki olmaya gerek yoktur.

Cenab-ı Allah’ın kudret ve tasarrufunda bulunan zeminimiz gemilerin hareket ettiği deniz üstünde değil ama binlerce derece sıcaklıktaki erimiş sıvı metal denizlerinin üzerindedir. Eskilerin “esir” adını verdikleri şimdilerde ise “karanlık madde” ismiyle zikredilen uzay denizinde yüzmektedir.

Yukarıda ilginç gelebilecek bir yolculuğu anlatarak bu yolculuktan binlerce kat daha fazla ilginç ve mucizevi olaylara sahne olan Dünya’nın seyahatine dikkat çekmek isterim. 

Dünya’nın kendisine çizilmiş olan rotasında nasıl bir seyahat ettiğini Kur’an ayetlerine bakarak düşünebiliriz:

Yasin Suresi 38-43. Ayet mealleri: “Güneş de bir delildir ki kendi yolunda akıp gidiyor. İşte bu çok güçlü ve her şeyi bilen Allah'ın takdiridir. Ay'a gelince, ona menziller tayin ettik. Nihayet o eski hurma salkımının çöpü gibi (yay haline) dönmüştür. Ne güneşin aya çatması yaraşır, ne de gece gündüzü geçebilir; onların her biri kendi yörüngesinde yüzerler. Onlar için bir delil de bizim, onların neslini dolu bir gemide taşımamızdır. Yine kendileri için onun gibi binecek şeyler yaratmamızdır. Eğer dilesek onları boğarız da o zaman ne onların feryadına yetişen bulunur, ne de onlar kurtarılır.” vesselam…

 


.

İnsanın İblis haline dönüşmesi

25 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Suriyeli bir genç olan Ahmet Kanjo “Ben insanım” diyordu. Karşısında ise çok zalim ve çok cahil bir grup vardı. “Ne işin var burada?” ve “Evine git” diyecek kadar azgınlaşmışlardı. Sanki geride bir evi varmış gibi ırkçı ve faşist bir tutumla konuşuyorlardı. 

Fakat Ahmet’in onurlu ve dik duruşu sayesinde insanların aklı başına gelmişti. 

Karşısında İblis’e dönüşmüş insan kılıklı mahlûkların varlığını anlayabilmiştik. 

Bu sokak röportajı, insanoğlunun yaratılması ile ilgili Kur’an ayetlerini düşünmemize vesile oldu. Öyle ki; bazı kişiler sözleri ile açıkça İblis’in yoldaşları olduklarını göstermişlerdi.

Şeytana bazen keyif gerekir. 

Şüphesiz bu olayı seyredip oldukça keyiflenmiştir. Ne de olsa kıyamete kadar kendisine bir süre tanınmıştır. Bu süre içinde insanı kendisine benzetmeye çalışacak ve Allah’a isyan etmesini sağlayacaktır. 

 

Şeytan ve diğer adıyla İblis’in en önemli özelliği kendi nevinin üstün olduğu iddiasıdır. İnsanlar arasında bu düşünceye “ırkçılık” veya “kavmiyetçilik” adı verilmiştir. Zaman ötesi bir kavram olan bu ahmakça düşünce; İblis’i Allah’a isyan edecek kadar feci bir duruma düşürmüştür. Bu durum üzerinde ciddiyetle durulması gereken bir konudur. Zira Kur’an meallerinde şu şekilde geçmektedir.    

İnsanın yaratılan bütün varlıklara karşı üstünlüğü “talim-i esma” ile mümkün olmuştur. Bakara Suresi 31. Ayet’te geçen “Adem’e bütün isimleri öğretti” meselesi bunun en büyük delilidir. Bu ayet bütün insanların pederi olan Hazreti Adem’in en büyük mucizesidir. Talim-i esma ile insanoğlu; melekler de dahil olmak üzere bütün hayat sahipleri arasında en üstün mertebeye çıkmıştır. Bunu “Adem’e secde edin (Bakara Suresi 61)” ayeti ile anlıyoruz. Fakat İblis, Allah’ın emrine karşı gelerek isyan etti. Dedi ki “Ben çamurdan yarattığın kimseye secde eder miyim! (Bakara Suresi 61)”

Bütün melekler: “Seni bütün noksanlıklardan tenzih ederiz! Senin bize öğrettiklerinden başka hiçbir bilgimiz yoktur. Muhakkak ki sen Âlim ve Hakimsin (Bakara Suresi 32)” diyerek bu talim-i esma hakikatini tasdik etmişlerdir. Fakat İblis ve ona benzemeye çalışan bazı insanlar Allah’a isyan ederek kendilerini diğer yaratılmış canlılardan üstün tutmaya devam etmişlerdir.

Ahzab Suresi 72. Ayette “Şüphesiz biz emâneti göklere, yere ve dağlara arz ettik de onlar onu yüklenmekten çekindiler ve onun sorumluluğunu yerine getirememekten korktular. Ne var ki, onu insan yüklendi. Bunca kabiliyet ve nimetlerle donatıldığı halde yüklendiği emânetin hakkını veremeyen insan ne kadar zâlim, ne kadar câhildir”. Buyurulmaktadır.

 

Kendi nevinin üstünlüğünü dava eden İblis ise talim-i esma hakikatını anlayamamıştır. Çünkü öyle güçlü bir kibri vardır ki; kendisini ebedi olarak azaba sokmuştur. Allah, Şeytanı lanetlemiştir (Nisa Suresi 118).

Ne yazık ki; insanoğlunun büyük bir kısmı dahi bu ayetlerin manasını anlayamamış idrak edememiştir. Allah’ın güzel isimlerini öğrenme konusunda çok cahildir. Aynı İblis gibi kendini büyük görerek; talim-i esmayı ve Kur’an’ı öğrenmek için çaba sarf etmemektedir. Hâlbuki bunun en kolay yolu ibadettir. “Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım (Zariyat Suresi 56. Ayet)” Namaz bunun en güzel delilidir. İnsan, bütün mahlukatın üzerinde bir makama çıkaracak olan Allah’ın güzel isimlerine yapışsa ve namaz gibi ibadetler ile bunu kavramaya çalışsa; bu dünyada ve sonsuz ahiret hayatında saadete erişecektir.

Yeryüzünü insanın emrine veren Allah, hayat sahipleri içinde en yüksek makamı dahi insana vermiştir. Tin Suresi 4 ile 8 Ayet meallerinde ise “Biz, gerçekten insanı en güzel bir biçimde yarattık. Sonra onu, aşağıların aşağısına indirdik. Ancak, iman edip salih ameller işleyenler başka. Onlar için devamlı bir mükafat vardır. (Ey insan!) Böyle iken, hangi şey sana hesap ve cezayı yalanlatıyor? Allah, hükmedenlerin en iyi hükmedeni değil midir?”

İnsanı en güzel surette yaratan Allah’a ne kadar şükredilse yine azdır. Emaneti kübra yani insanlara verilen büyük emanet; imtihandır. İnsan, namaz kılarak, imtihanı düşünerek, tefekkür ederek ve Allah’ın güzel isimlerini öğrenerek en yüksek makama çıkabilir.

20. Yüzyılın en büyük hastalıklarından bir tanesi ırkçılık yani kavmiyetçiliktir. Sokak röportajında görüldüğü gibi bu hastalık hâlâ devam etmektedir. Bu illete karşı çok çalışmak gerekiyor. Yahudilerin bütün dünya halkları tarafından nefret görmesinin en önemli sebepleri arasında hırsları ve kendilerini üstün ırk olarak görme düşüncesi vardır. Emeviler başta olmak üzere Müslüman toplumlarda da bu hastalık belirli dönemlerde ortaya çıkmıştır ve halen de en önemli dertlerimizden bir tanesidir. 

Araplar, Türkler ve İranlılar başta olmak üzere birçok topluluk bu hastalığa yakalanmış lakin İslam âlimlerinin ırkçılık ve kavmiyetçiliğin içyüzünü anlatmaları ile bu hastalık tedavi edilmiştir. Allah Resulünün (asm) ırkçılık hakkındaki beyanlarını Onun “Veda Hutbesi’ndeki” şu sözleriyle ile noktalayalım.

“Ey İnsanlar! Rabbiniz birdir, babanız da birdir. Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız. Âdem ise topraktandır. Arab’ın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü olmadığı gibi, kırmızı tenlinin siyah üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerine bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvada, Allah’tan korkmaktadır. Allah yanında en kıymetli olanınız O’ndan en çok korkanınızdır.” Vesselam


.

Milli yeminimiz Lozan’da paramparça edildi

27 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunda en önemli vesikalardan bir tanesi Misak-ı Milli’dir. Fakat zaman içerisinde milli yeminimiz herkese unutturulmuştur. Milli yeminimiz yerine milletimize “Yurtta sulh, cihanda sulh” sloganı benimsetilmiştir.

Eğitim kurumlarında Türkiye üzerinde söz sahibi olmuş olan en etkili güçten yani İngiltere’nin ağırlığından doğru dürüst bahsedilmemektedir. 1947’de dünya üzerindeki hâkimiyetini kaybeden İngiltere, ABD’ye müracaat ederek Türkiye’nin kontrolünü büyük ölçüde ABD’ye bırakmıştır. Nihayet 15 Temmuz 2016 tarihinde halkın sokaklara inerek ABD tarafından beslenip büyütülen FETÖ darbecilerini yok etmesi ile bu emperyalist ülkelerin baskılarından kurtulmayı başarabilmiştik.

İşte Türkiye’nin gerçek tarihini anlayabilmek için resmi tarih yalanlarını ciddiyetle tartışmak ve zorla dayatılan ezberleri bozmak gerekiyor. Bunun en kolay yolu ise Lozan’da parça parça edilen milli yeminimizin ayaklar altına alındığı gerçeğinin bilinmesi ile olacaktır. Zira Misak-ı Milli” adı verilen milli yeminimiz bozdurulmuş ve vatan toprakları komşu devletlere verilmiştir. Milli mücadele ile cephede kazandığımız başarılar ve geri aldığımız topraklar; İngiliz, Fransız, İtalyan, Yunan ve Gürcistan’a bırakılmıştır. Misak-ı Milli sınırları tamamen aleyhimize değiştirilmiştir. Sınırlarımız şu şekle sokulmuştur:

İstanbul ve Çanakkale Boğazları elimizden alınarak “Boğazlar Komisyonu” adı verilen uluslararası bir kuruluşa devredilmiştir. Batı Trakya, hiçbir zaman Yunan toprağı olmadığı halde Yunanistan’a bırakılmıştır. Keza Boğaz önü adaları ve Türkiye sahillerine çok yakın adalar; Yunanistan’a verilmiştir. Uşi Anlaşması ile Osmanlı Devletine geri verilmesi gereken 12 Ada ve Rodos; İtalya’ya bırakılmıştır. Kıbrıs, İngiltere’ye kiralanmış iken Lozan’da tamamen bu devlete devredilmiştir. Halep ve İskenderun Sancağı, ahalisi Türk olduğu halde Fransa’ya bırakılmıştır. Musul ve Kerkük Mondros Mütarekesi imzalandığında askerlerimizin elinde bulunduğu halde İngiltere’ye bırakılmıştır. Ayrıca Batum, Meclis’te şehit edilen milletvekili olan Halit Karsıalan Paşa tarafından geri alındığı halde Gürcistan’a bırakılmıştır.

Bu hali ile Türkiye için büyük bir hezimet olan Lozan, Sovyetler Birliği başta olmak üzere Karadeniz’e kıyısı olan devletler tarafından kısmen değiştirilmek istenmiştir. Çünkü bütün limanları yabancı savaş gemilerine açık bir vaziyette kalmıştı. 1936 yılında Montrö anlaşması yapılarak Boğazlar komisyonu kaldırıldı ve İstanbul, Çanakkale Boğazları Türkiye’nin talebi doğrultusunda ücret alınmaması şartıyla yeniden kontrolümüze verilmiştir. 

Daha sonra Fransa ile anlaşmalar yaparak Hatay’ı da geri almış Lozan’da kaybettiğimiz Misak-ı Milli sınırlarından bir kısmına daha yeniden kavuşmuştuk. Fakat dış ilişkilerimizde İngiltere’ye bağlılığımız devam etmiştir. İngiltere Kralı ilan edilen Edward, tahta çıktıktan hemen sonra 1936’da ilk yurtdışı ziyaretini Türkiye’ye yaparak, müze yapılan Ayasofya’yı teftişe gelmişti. Ayasofya bu hali ile Batılı devletler tarafından kontrol altında tutulduğumuzun bir sembolü olarak görülüyordu. Bunu anlayabilmek için özellikle İngiliz siyaseti açısından Ayasofya’ya bakmak gereklidir.

Lozan Müzakereleri 24 Temmuz 1923’e kadar devam etti ve bu süreç Lozan Barış Antlaşması’nın imzalanması ile sonuçlanmıştır. Lozan Anlaşmasının İngilizlerin kontrolünde cereyan ettiğini ve İngiliz menfaatlerinin korunmuş olduğunu buna karşılık Türkiye’nin birçok konuda hayal kırıklığına uğradığını bilmek gerekiyor. Nitekim kurucu meclisimizin bu anlaşma metnini kabul etmeyeceği bilindiği için Türkiye’de seçimler yapılmış Halk Fırkası adayları neredeyse her yerde milletvekili olarak seçilmiş ve büyük itirazlara rağmen Anlaşma; Meclis’te kabul edilmişti. 

Taraf ülkelerin temsilcileri arasında imzalanan anlaşma, uluslararası anlaşmaların ülke meclislerince onaylanmasını gerektiren yasalar gereğince taraf ülkelerin meclislerinde görüşülmüş ve imzalanmıştır. Fakat Birleşik Krallık’ın anlaşmayı onaylaması ise 16 Temmuz 1924 tarihinde olmuştur. Yani neredeyse imzadan bir yıl sonra Türkiye’de halifelik kaldırıldıktan sonra anlaşma, 6 Ağustos 1924 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Lozan’ın Türkiye’yi belirli bir kalıbın içine sokmak ve bunun dışına çıkmasını önlemek maksadı ile yapıldığını anlamak için İngiliz Dışişleri Bakanı Lord Curzon’un konuşmalarına bakmak gerekiyor. Bu sayede İngiliz siyasetini ve Türkiye üzerindeki emellerini daha iyi bir şekilde anlayabilmek mümkündür. Çünkü İstanbul ve bu şehirdeki Ayasofya, Müslümanların siyasi gücünün sembolü olarak görülüyordu.

İstanbul’daki Padişah, halife olarak İngiliz İmparatorluğundaki Müslüman nüfus için en önemli tehdit olan “İslam Birliği” anlayışının temsilcisiydi. Bu durum İngilizlerin kontrolü altındaki Hindistan’da büyük bir tehlike meydana getiriyordu. Nitekim Müslüman kadınlar her fırsatta kollarındaki bilezikleri satıp Anadolu’daki milli mücadeleye destek olmaya çalışıyorlardı.

 

İşte bu nedenle Türkiye’nin İslam dünyası üzerindeki nüfuzundan ve iddialarından vazgeçilmesi isteniyordu. Ancak yeni Türkiye; Arabistan, Irak, Suriye, Filistin ve Ermenistan ile ilişiğini de kesmeli ve onlardan ayrıştırılmalıydı. Zaten Mekke ve Medine’nin kaybedilmesi diğer Müslüman milletler üzerindeki prestijinin elinden alınması sert bir darbe olmuştu. Fakat bunu yeterli görmediler. 

Bunun için Müslümanların Hıristiyan dünyası üzerindeki zaferin bir sembolü olarak Ayasofya da geri alınmalıydı. Hiç olmaz ise dini kullanımı olmayan uluslararası bir anıt haline getirilmeliydi. Nihayetinde Curzon’un takip ettiği politikanın büyük bir kısmı hayat bulmuş ve gerçekleştirilmişti. Fakat bu ülkede yaşayan insanlar 2022 yılına gelindiği halde bu acı gerçekleri hâlâ tam olarak anlayamamışlardır, vesselam…


.

Rauf Orbay’ın Lozan’a karşı mücadelesi

29 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Lozan Barış Anlaşması, İngiltere’nin kontrolünde ve istekleri doğrultusunda gerçekleşmiş ve Türkiye’nin milli yeminine aykırı olarak toprakları ve menfaatleri düşman ülkelere terk edilmiştir. Böyle bir sonucun alınmasında tecrübeli diplomatlar yerine diplomasiden anlamayan İsmet Bey gibi beceriksiz kişilerin rolü büyüktür.

Buna mukabil Türkiye’nin çok değerli diplomatları, askerleri ve devlet adamları vardı. Bunların başında Rauf Orbay’ı saymak gerekir. Ne yazık ki İngilizlerin talebi doğrultusunda Heyet-i Temsiliye reisi yani Türkiye’nin o tarihteki Başbakanı olan Rauf Bey yerine İsmet Bey heyet başkanı olarak Lozan’a gönderilmiştir.  

Rauf Bey, asker olarak Trablusgarp Savaşı, Balkan Savaşları ve Birinci Dünya Savaşı’nın çeşitli cephelerinde mücadele etmiş büyük bir denizci ve devlet adamıdır. Milli mücadelenin en önemli kahramanları arasında yer almaktadır. Bu savaşlar esnasında gösterdiği üstün başarılarından dolayı Osmanlı Devleti ve müttefik devletler tarafından toplam 19 adet çeşitli nişan ve madalyalarla ödüllendirilmiştir. Türkiye’nin kuruluşunda ve Misak-ı Milli’nin kabul edilmesinde emeği çok büyüktür. 

Rauf Bey’in Lozan Müzakereleri esnasındaki tavrı çok önemlidir. Zira İngiltere’nin çok yakından tanıdığı bu değerli devlet adamına karşı kendi menfaatleri doğrultusunda söz geçirilemeyeceği çok iyi biliniyordu. Bu tarihlerde neler yaşandığını bilmek gerekiyor:

Milli mücadelede elde edilen zaferden sonra Rauf Bey, Lozan Konferansı’nda heyet başkanı olmak istemişti. Ancak Meclis Başkanı, İngilizlerle ters düşmemek adına İsmet Paşa’nın gitmesini istiyordu. Maalesef yabancı dil konusunda çok zayıf olduğu gibi işitme kaybı bulunan bu kişinin bu konferansa başkan olarak gönderilmesi Türkiye için büyük bir faciaya sebep olmuştur. Bu süreçte Başbakanlığın yanı sıra Dışişleri ve Milli Savunma bakanlıklarına da vekâlet eden Rauf Bey; savaş tazminatı, İngilizlerin Birinci Dünya Savaşı öncesinde gasp ettikleri gemiler, Patrikhâne ve özellikle Adalar Denizi meseleleri gibi önemli konularda Meclis Başkanı ile ters düşmüştü. 

Rauf Bey bu süreçte aleyhimize cereyan eden bu konular yüzünden Başvekil olarak İsmet Bey’e bir barış anlaşması imzalama yetkisini vermemişti. Fakat devreye Halk Fırkası yetkilileri girerek bu yetki; Konferans süresince büyük skandallara imza atan İsmet Bey’e verdiler. Bu nedenle heyetin Lozan dönüşünde Rauf Bey ile Halk Fırkası arasında ipler tamamen kopmuştu. Rauf Bey, İsmet Bey’in Ankara’ya dönüşünde kendisi ile karşılaşmamak için yurt gezisine çıkmak istemişti. Fakat Meclis Başkanı ve Halk Fırkası yetkilileri, Başbakanlık görevinden istifa etmesi şartıyla bunun gerçekleşebileceğini istediler. Rauf Bey, Lozan Anlaşmasından fevkalade rahatsız idi. Bu nedenle tereddüt etmeden 13 Ağustos 1923 tarihinde istifa etti ve heyeti beklemeden yola çıktı. Önce seçim bölgesi Sivas’a, ardından annesinin ziyareti için İzmir’e gitti. 

 

Rauf Bey Meclis’te yalnız değildi. Kurucu yani Birinci Meclis’in Türkiye’nin aleyhine maddelerle dolu ve Sevr anlaşmasının birçok maddede bire bir kopyası olan Lozan metnini kabul etmeyeceği çok açıktı. Bu nedenle Halk Fırkasının kontrolünde ilk seçimler yapıldı. İkinci Meclis büyük ölçüde Lozan’ı kabul edecek milletvekillerinden meydana geliyordu. Fakat Rauf Bey’in seçilmesine kimse engel olamazdı. Nitekim baba ocağı İstanbul’dan İkinci Dönem Milletvekilliğine seçildi ve Meclis İkinci Başkanı oldu.

Seçimden dört gün sonra Meclis üyelerinin neredeyse yarısının oylamaya katılmadığı Cumhuriyet ilan edilmişti. Rauf Bey, Cumhuriyetin ilânında acele edildiğini beyan ettikten bir müddet sonra Halk Fırkası’ndan ayrılmış ve 17 Kasım 1924 tarihinde kurulan Terakkiperver Fırkasının 30 milletvekili ile kurucuları arasında yer almıştı. 

Şeyh Sait olayı sonrasında kurulan mahkemeler hızını alamamış Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasını irticaya destek verdiği gerekçesiyle 3 Haziran 1925 tarihinde kapatmıştı. Bundan sonra bağımsız kalan Rauf Bey 1926’da Avusturya’ya tedavi için gitmişti. Tedavisi bitince bu seferde Dr. Adnan Adıvar ile eşi Halide Edip Hanım’ın davetini kabul ederek Londra’ya gitti. Ancak yakasını İstiklal mahkemelerinden kurtaramadı.

Rauf Bey Londra’da iken, “İzmir Suikastı” meselesi ortaya atıldı. Ali Çetinkaya’nın (Kel Ali) başkanlık ettiği, İzmir İstiklâl Mahkemesi, memlekette olmayan Rauf Bey’i suîkastla bağlantılı olarak suçlu ilân etti. Halit Paşa’nın katili olduğu gibi aynı zamanda Mahkeme Başkanı olan Başkan Çetinkaya, 26 Ağustos 1926 tarihinde Rauf Bey’i on yıl kalebentliğe, medeni haklardan mah-rum edilmesine ve mallarının haczine hüküm verdi.

Rauf Bey halkın sevgisine mazhar olmuş bir zattı. Bu nedenle suçlamaları hiçbir zaman kabul etmedi. Buna mukabil milletvekilliği sona erdirildi. Rauf Bey, karar temyize kapalı olduğu için 10 yıl yurda dönemedi. İngiltere, Hindistan, Türkistan ve Mısır’da kaldı. “Cum-huriyetin 10. Yıldönümü” münâsebetiyle yayınlanan 26 Ekim 1933 tarihli kanunla affa uğradıysa da, vatana dönmedi. Nedenini soran yakın dostlarına bunun “sûikast suçuna iştirâki kabul” anlamına geleceğini söyleyerek yurda dönmeyeceğini bil-dirdi.

Fakat bir aile büyüğünün Mısır’a gelerek kendisini ikna etmesiyle 1935’te Türkiye’ye döndü. 3 Aralık 1935 tarihli Bakanlar Kurulu Kararı ile emekli aylığına bağlandı. Ayrıca açık bulunan Kastamonu milletvekilliği için, 1939 yılında ara seçiminde aday gösterildi. Ancak Rauf Orbay, 1926 yılında hakkında İstiklâl Mahkemesi tarafından verilen karar değiştirilmedikçe milletvekilliğini kabul etmeyeceğini bildirdi. Bunun üzerine ilgili mahkûmiyet kararı iptal edildi. Ve Kastamonu Milletvekili olarak Meclis’te yerini aldı.

Bununla birlikte Rauf Bey, Kazım Karabekir gibi Meclis’te tek parti olan Cumhuriyet Halk Partisi’ne katılmadı. İkinci Dünya Savaşı devam ederken, 17 Şubat 1942’de, hükümetin talebi üzerine 9 Mart 1944 tarihine kadar sürecek olan Londra Büyükelçiliğine atandı. Türkiye’nin İkinci Dünya savaşına girmeyerek büyük bir yıkımdan kurtulmasında emeği büyüktür, vesselam…


.

Hamidiye Kahramanı Hüseyin Rauf Orbay

31 Temmuz 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Deniz Harp Okulunun yetiştirdiği en önemli şahsiyetlerden bir tanesi Hüseyin Rauf Orbay’dır. Aynı Necip Fazıl Kısakürek gibi devrin baskıcı yöneticileri ile anlaşamadığından dolayı türlü türlü iftira ve suçlamalara maruz kalmıştır. Fakat doğruların bir gün mutlaka ortaya çıkma huyu vardır. İşte bugünkü denizcilik yazımızda bu büyük denizci ve devlet adamımızdan bahsedeceğiz.

Hüseyin Rauf Bey, gerek Osmanlı Devleti gerekse Türkiye Cumhuriyeti dönemlerinde önemli vazifelerde bulunmuş, denizci, asker, siyaset adamı ve mühim bir diplomattır. Ülkemizin savaş ve işgallerle boğuştuğu her dönemde kilit roller üstlenmiştir. Bahriye vekilliği, başbakanlık, milletvekilliği, büyükelçilik gibi önemli görevleri başarı ile yerine getirmiştir. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunda ve Misak-ı Milli adı verilen devletimizin temelinde bu zatın emeği ve gayretleri vardır.

Bu büyük hizmetlerinden dolayı İngilizlerin işkencesine ve Malta adasına sürgün ile cezalandırılmıştır. Tarihçilerimizin bu büyük devlet adamına karşı duyarsızlığı gerçekten çok ciddi bir kusurdur. Türk milleti ve denizcileri, bu zatı tanımak zorundadır. Çünkü dünya çapında bir şöhreti ve kimseye nasip olmayan askeri başarıları vardır.

Cumhuriyet Halk Partisi başkanları ile her konuda anlaşamamış olması bir ayıp değildir. Çünkü kendisi de bir siyaset adamıdır. Cumhuriyetimizin ilk partilerinden olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkasının kurucuları arasında yer almıştır. Umulur ki; Hükümetimiz, Genelkurmay Başkanlığı ve Deniz Kuvvetleri Komutanlığı bu büyük askeri kişilik üzerindeki ambargoları kaldırarak hakkını ve itibarını iade eder. 

Eğer bu kurumlar Hüseyin Rauf Orbay hakkında gerçekleri yazmayıp iftiralar savurmaya devam ederse çok çirkin ve ayıp bir cürümü işlemiş olacaktır. Zira her vatan evladının bu kahraman denizci ve askeri tanıması gereklidir.  

Dillere destan olduğu için “Bahriye’de 15 Yıl” isimli kitabımda Rauf Bey’in Hamidiye Kruvazörü Komutanı olarak gerçekleştirdiği harekâta yer vermiş birçok makalemde bu zatın üstün vasıflarına değinmiştim. Bütün bunları yok sayıp sadece “Mondros Mütarekesi’ni” Osmanlı Devleti adına imzalamasından dolayı devlet resmi söylemlerinde layık olmadığı sözlerle anılması çok üzücü bir durumdur. Bu ateşkes anlaşması konusunda da bilinmesi gereken çok önemli hususlar vardır.

 

Mondros ateşkesi sürecinde Osmanlı Devletini Mondros’ta kimin temsil edeceği sorusuna ilk olarak Adliye Nazırı Hayri Efendi ‘’Hüseyin Rauf Bey’’ ismini vermiştir. Rauf Bey ise diplomasi mesleğinde tecrübeli bir zatın tayini, ordu mensuplarından elverişli birinin de ona yardımcı olarak katılmasını önermiş ve affını istemiştir. 

Ancak Sadrazam İzzet Paşa’nın doğrudan hitabı, padişahın da bir an evvel muharebenin sonlanmasını istemesi ve esir tutulan İngiliz General Towshend’in mütarekeyi müzakere edecek “Heyette Rauf Bey’in bulunmasının faydalı olacağı görüşü” üzerine görevi kabul etmiştir.

Bu maksatla 24 Ekim gecesi Peykişevket adlı destroyerle İstanbul’dan Bandırma’ya geçen Osmanlı heyeti üyeleri, buradan trenle İzmir’e, 26 Ekim sabahı Muzaffer adlı römorkörle İzmir’den ayrıldıktan sonra bir İngiliz mayın tarama gemisine geçmişlerdir. Önce Midilli Adası’na, buradan da Liverpool adlı İngiliz kruvazörüyle Limni Adası’nın Mondros Limanı’na ulaşmışlardır. Heyet gece vakti İngiliz Agamemnon zırhlısının güvertesinde Amiral Calthorpe tarafından karşılanmıştır. Fakat saatin geç olduğu ve heyet üyelerinin yorgun olduğu için görüşmeler ertesi sabaha bırakılmıştır.

Ertesi sabah, müşavir olarak katılacak olan iki kumandan Amiral Seymur ve Albay Labens ile Binbaşı Dikson, kâtiplikle görevli birkaç genç teğmen gelmiştir. Görüşme öncesi baş başa bir konuşma isteğini Calthorpe kabul etmiştir. Rauf Bey, savaşa girme nedenini asıl olarak “Rus tehlikesi olduğunu, bir ihtilal gerçekleşmişse de Rus tehlikesinin tamamen ortadan kalkmadığını, istiklale dokunacak şartların kabul edilemeyeceğini” diplomatik bir dille iletmiştir. Bir saate yakın sessizce dinledikten sonra Calthorpe, Osmanlı ve İngiliz menfaatlerini korur bir dostluğun yeniden başlaması için elinden geleni yapacağını belirtmiştir. Fakat birçok İngiliz gibi o da sözünde durmamıştır.

 

Rauf Bey kendisine uzatılan metni incelediğinde bütün askerlik ve siyasi hayatının en sıkıntılı ve küçük düşürücü anıyla karşı karşıya kaldığını hissetmiştir. Bu metni, millet ve devlet adına imzalamak kendisi için çok zor bir durum olmuştur. Maddeleri okumak için süre istediğinde ise Calthorpe’den “Bu bir teklif değil, karardır” cevabını almıştır. 

Mevcut durumu Padişah’a ve Bab-ı Ali’ye bildiren Rauf Bey; “evet” cevabı gelince mütarekeyi imzalamıştır. Bundan sonrasındaki mütareke döneminde İstanbul’un en bedbaht adamı da Rauf Bey olmuştur. Zira Mondros’tan dönüşünde gazetelere verdiği “İmzaladığımız mütarekeyle bağımsızlığımız ve saltanat hukuku tümüyle kurtarılmıştır” beyanatı; İngilizlerin sözlerinde durmaması nedeni ile eleştiriye uğramıştır. 

Osmanlı Hükümetince 12 milyon İngiliz altını karşılığında satın alınan “Sultan Osman, Reşadiye ve Fatih Kruvazörlerini” teslim almak üzere İngiltere’ye gittiğinde de İngilizlerin verdikleri sözlerde durmadığını bizzat görmüştür. İngilizlerin bu çirkin tutumu yerine Rauf Bey’i suçlamak tuhaf ve anlaşılması güç bir durumdur. 

Ne gariptir ki; 40 gün önce Filistin cephesinde Dördüncü, Yedinci ve Sekizinci Ordu Komutanlarının cepheyi terk edip büyük bir bozguna uğramasına Rauf Bey sebep olmuş gibi çok haksız bir muameleye maruz kalmıştır. Fakat öncelikle Osmanlı paşaları ateşkes anlaşmasının bir an önce imzalamasını Rauf Bey’den istiyorlardı. Mütareke imzalandıktan sonra 13 Kasım 1918’de 55 parçalık düşman filosu, Dolmabahçe önüne demirlemiştir. 

Bu haksız itham ve suçlamalara değindikten sonra Rauf Bey’in askerlik hayatından küçük bir kesiti anlatalım. Zira bu küçük zaman diliminde dünya denizcilik tarihinin ilk defa gördüğü bir harekâta Rauf Bey imzasını atmıştır.

Rauf Bey, 1911 yılında İtalyan-Osmanlı savaşında Trablusgarp’ta ikmal işlerini sağlamak için görev almıştır. Hemen akabinde başlayan Balkan Harbi’nde ise Hamidiye Kruvazörü’ne komutan olarak atanmıştır. 1912-1913 yılları arasında Varna, Dıraç Şinkin baskınları ile Osmanlı devletinin belki de tek başarısına imza atmıştır. 

 

Balkan bozgunları sonucunda ortaya çıkan moral çöküntüsüne karşı Osmanlı Deniz Kuvvetlerinin haysiyetini kurtarması neticesinde Rauf Bey’e “Hamidiye Kahramanı” unvanı verilmiş ve harekât sonunda İzmir’de iken rütbesi binbaşılığa yükselmiştir. Çünkü Balkan Harbi, Osmanlı Devleti açısından gaflet, bozgun ve felaket anlamına gelmektedir. Rumeli topraklarının büyük bir kısmı bu savaşta kaybedilmiştir. 

Balkan Harbi esas olarak karada cereyan etmiş olmasına rağmen Osmanlı donanması kara savaşına yardımcı olacak taktikler geliştirememiştir. Ancak balkan harbinde Hamidiye’nin Harekâtı, Erdirne’nin Enver Paşa tarafından geri alınmasından başka tek başarılı harekât olarak tarihe geçmiştir.

İşte o günlerde Balkan Harbinin en dehşetli anları yaşanıyordu. 500 yıl idaremiz altında kalan milletler, daha doğru dürüst orduları bile olmadığı hâlde çapulculardan meydana gelmiş topluluklarla vatanımızı işgal ediyordu. Hatta Bulgarlar, uzun bir kuşatmadan sonra Edirne’yi de düşürmüşlerdi.

Bütün bunlara sebep olarak ordunun politikaya karışması, generallerin birbirini ekarte etmek için bilerek orduyu zayıf düşürmesi ve Sabetaycı generallerin ordunun en kilit noktalarını ele geçirmesi en dikkate değer tespitler arasındadır.

O Tarihte İttihat Terakki’nin darbeci yöneticileri tam bir diktatörlük kurmuştu. Yunanlılar birer birer bütün Adalar Denizindeki küçük büyük bütün adalarımızı işgal ediyordu. Osmanlı Donanması, Yunan zırhlısı Averof ’un korkusundan Çanakkale’de kilitli kalmış, Adalar Denizine çıkamıyordu. 

İşte bu acılar yaşanırken Rauf Bey ortaya çıktı. Daha rütbesi yüzbaşı idi. Hamidiye Kruvazörü ile Yunan adalarına saldırmayı ve bu sayede Averof ’u üzerine çekerek adalarda direnen Osmanlı askerlerine, bir parça yardım edeceğini söylemişti.

Donanma komutanlığı gerekli izni verdikten sonra gece gizlice Çanakkale’den çıktı. Daha Yunan Donanması ne olduğunu anlamadan Şıra Adasındaki cephaneliklerinin infilâk ettiğini gördü. Değil sadece Averof, belki bütün Yunan donanması Hamidiye Zırhlımızın üzerine gönderilmişti. 

Bu arada Karadeniz’de de harekâtına devam etmişti. 21 Ekim 1912’de Kovarna, 28 Ekim’de Varna’yı bombalamıştır. Kömür ikmali için İstanbul’a döndükten sonra Bulgar saldırısında darbe almış yaklaşık kırk gün bakım yapılmıştır. Beyrut ardından Port Sait’e yöneldikten sonra Draç’ta Sırp ordugâhını vurmuştur. Şingin’e geldiğinde ise limanda dokuz gemi zincirli bulunmaktadır. Hamidiye’nin topları gürleye ortalığı cehenneme çevirmiştir.

Bu başarılarından evvel Hamidiye Akdeniz’de Trablusşam, Suriye, Mısır ve Hicaz kıyılarını takip ederek, Yemen’in Hudeyde iskelesine kadar gitmiştir. Buralarda Hamidiye’yi Türk denizciliğinin bir sembolü sayan Müslümanlar, çok büyük sevgi gösterisinde bulunmuşlar ve kruvazörün tüm ihtiyaçlarını karşılamışlardır.

Hamidiye’nin yiğitliğini tek şahsın, hatta tek gemi kadrosunun eseri olarak görmek hatalıdır. Bu destan elbette Rauf Bey’in zihninde filizlenmiş, onun mesleki yeteneği ile hayalden gerçeğe dönüşmüştür. Ancak mürettebatı ile onların cesareti bir araya geldiğinde Türk denizciliğinin müstesna yapısı ve kahramanlığı ile mümkün olabilmiştir. 

Balkan Harbi’nin acıları içinde perişan olan millet, Hamidiye’ye kadar mağlubiyetler, bozgunlar ile duraklamış sonrasında ise Edirne’yi kurtaran hamle mümkün olmuştur. Hatta denilebilir ki Rauf Bey’in mesleğinin haricindeki hizmet ve muvaffakiyetlerinin de yolunu açmıştır.

Hamidiye’nin Komutanı Rauf Bey, Adalar Denizinde cephane taşıyan Yunan ticaret gemilerini batırarak yeni bir savaş metodunu yani “denizlerde ticaret harbini” yapıyordu. Yunanlı gemi kaptanlarından Yunan donanmasının nerede olduğunu öğreniyor ve hepsini kolayca atlatıyordu. Akdeniz’de izini kaybettirmek için Adriyatik Denizine doğru ilerlemiş ve burada birkaç Sırp mevziini de bombalamıştı. Küçük de olsa bazı Sırp lojistik gemilerini de batırmıştı. Balkan Savaşı süresince neredeyse tek başarılı harekât yapan tek askeri birliğimizdi.

Başka cephelerde ise mağlûbiyetten başka hiçbir sonuç alınamıyordu. Bu arada onarım ve yakıt ikmali için Malta’ya da gitmişti. Rauf Bey ülkelerarası hukuk kurallarını ve inceliklerini çok iyi biliyordu. İngilizcesi fevkalade idi. Yunanlıların bütün olumsuz girişimlerine rağmen İngilizlerin kontrolündeki Malta’da onarımlarını yaptı ve kömür ikmalini temin ederek, tekrar Akdeniz’e açılmıştı. 

Yine Yunan gemilerini batırıyor, bütün Yunan donanmasını peşinden sürüklüyordu. Beyrut’a gitmiş burada bir müddet kaldıktan sonra aldığı bir emir üzerine Süveyş Kanalından geçerek, doğruca Kızıldeniz’e geçmişti. İsyan eden Yemenlileri, tehdit ederek tekrar hizaya getirdikten sonra tekrar Süveyş’i geçerek Ege’ye gelecekti.

Bu arada savaş bitmiş, Osmanlı Ordusu belki de Hamidiye’nin başarılarından örnek alarak toparlanmaya başlamıştı. Edirne, Bulgarlardan geri alınmıştı. Rauf Bey, milleti için her türlü tehlikeye atılmış ve başarılı olmuştu. Bu derece şerefli ve başarılı harekât yaptığı hâlde kendisini pahalıya satmamıştı. O milletin çektiği acıları yaşıyor, her gün yeni bir felaketin yaşandığı İstanbul siyasetinden, uzak duruyordu. 

Almanlar, onun bu harekâtından çok etkilenmişlerdi. Sırf bu yüzden iki büyük zırhlıyı, Birinci Dünya Savaşı esnasında Atlantik Okyanusuna gönderdiler. Amaçları aynen Rauf Beyin Yunanlılara yaptığı gibi İngilizlerin ikmal yollarını vurmaktı. Fakat onlar Rauf Bey gibi başarılı olamadılar. Arjantin açıklarında Birinci Falkland Savaşı sonucunda, her iki gemiyi de kaybettiler. 

Almanlar, İkinci Dünya Savaşı esnasında da “ticaret savaşı” taktiği bir kere daha denediler. Fakat yine başarısız oldular, bu sefer batmaz dedikleri Bismarck Zırhlısı da batırılmıştı. O dönemde ve daha sonraki yıllarda da anlaşılmıştır ki, savaşta zafer için en önemli etkenlerden bir tanesi; ikmal ve lojistiktir. Eğer ikmal yolları kesilirse, ne kadar mükemmel silâhları da olsa, o ordu yenilmeye mahkûmdur. 

Günümüzde ABD ordusunda en önemli mevkilerde ikmal kökenli subaylar bulunmaktadır. Çünkü bu subaylar yükselme konusunda diğer branşlardan yetişen arkadaşlarına göre daha şanslıdırlar. Ne yazık ki kara kuvvetlerinde lojistik, biz denizcilerin kullandığı ifade ile ikmal bölümü, gerekli önemi kazanabilmiş değildir.

Bu nedenle Rauf Bey cephanesini çok az kullanıyordu. Hatta yakaladığı Yunan gemilerinden bazılarını, mahmuzlayarak batırmıştı. Dünya denizcilik tarihinde son mahmuzlayarak gemi batırma şerefi de kendisine ait olarak kalacaktı. Zira Hamidiye eski savaş gemilerinde bulunan şimdi ise ancak buz denizlerinde işe yarayan sivri kısmı kullanıyordu. Top sesi işitilmeden Yunan gemilerini mahmuzlayarak delen Rauf Bey Akdeniz’de Yunan gemilerinin bir kâbusu olmuştu. Fakat diğer denizci subayların kendisi gibi cesur ve yürekli olamayışından dolayı Balkan savaşı büyük bir bozgun ile sonuçlanmıştır.

Rauf Bey ve Hamidiye, 7 Eylül 1913 günü İstanbul’a gelmiştir. 7 Ay 24 günlük bir ayrılığın arkasından gerçekleşmiştir. Hamidiye’yi padişah ve hükümet adına daha Çanakkale’de karşılayan Binbaşı Ömer Fevzi Bey olmuştur. Rauf Bey ile Trablusgarp Savaşı’ndan arkadaş olan Ömer Fevzi Bey Hamidiye’ye Doğu Akdeniz’de kömür temin eden kişidir.

Bahriye Nazırı Mahmut Paşa, Maliye Nazırı Rıfat ve Dâhiliye Nazırı Talat Beylerle muhtelif cemiyetler temsilcileri ile İstanbul şehri adına heyetler ve cidden muazzam bir kalabalık tarafından karşılanan Hamidiye ve kahraman mücahitleri etrafları bayraklarla donatılmış vapurlar, istimbotlar ve sandallarla dolu halk tarafından da coşkun tezahürlerle selamlanarak, alkışlana alkışlana gazaları tebrik edilmiştir. 

Hüseyin Rauf Bey, Birinci Dünya Savaşı esnasında da çok önemli görevler almıştı. En önemlilerinden bir tanesi ise şuydu. İngilizlerden kaçarak Osmanlıya sığınan ve sonradan Yavuz ve Midilli adlarını alan her iki gemiyi de işgal etme planını yapmıştı. Çünkü bu iki gemi satın alındığı iddia edilse ve Türk bayrağı çekilmiş olsa da Alman donanmasına bağlı olarak hareket ediyordu. Subaylarının çok azı Osmanlı zabitiydi. 

Fakat Osmanlı Hükümeti daha savaş başlamadığı halde bu önemli planı kabul etmedi. Sonunda Alman provokasyonu ile savaşa girmek zorunda kalacaktık. Bize sığınmış ve bayrağını değiştirmiş bu gemiler, Enver Paşanın da karşı koymasına rağmen Rus limanlarını topa tutmuş, savaşa Almanlar tarafında girmemize neden olmuştu. 

Rauf Bey, Filistin bozgunu sonucunda Mondros’a giderek ateşkesin imzalanmasını sağlamış ve Mondros Ateşkes sınırları, daha sonra “Misak-ı Milli” sınırlarımız olmuştur. İşte Milli mücadelenin en önemli belgesinin altında da bu zatın imzası vardır. 

Son Osmanlı Meclisinde Misak-ı Milli’nin ilanından sonra İngiliz askerleri Meclis’i basmış ve Rauf Bey’i tutuklayarak Malta Adasına sürgün etmişlerdi. İngiliz subaylarının serbest bırakılması karşılığında sürgünden kurtulmuş ve Ankara’ya gelerek milli mücadeledeki en önemli görevleri üstlenmişti. 

Yeni kurulan Mecliste aktif olarak görev yapıyordu. Hey’et-i Temsiliye Reisi, yani bugünkü tabirle başbakanı olmuştu. Fakat nedense onun bu özelliği doğru dürüst bilinmemektedir. Hatta denizcilerimizin çoğu bu önemli şahsiyeti bile bilmemektedirler. Muhtemelen bu makaleyi okuyana kadar birçok kişi bilmiyor olacaktır. 

Fakat zararın neresinden dönülürse, kârdır. Tarihi, hele hele kendi tarihini bilmemek kadar büyük bir ayıp olamaz. Milli mücadelede Rauf Bey en az Ethem Bey kadar hizmet etmiştir. Fakat bizler ne yapmışız, bu şahısları, sırf CHP’nin genel başkanları ile anlaşamadı diye unutuvermişiz. Hatta düşman sınıfına sokmuşuz. 

Bahriye mektebinde derslerimizden bir tanesi de Deniz Harp Tarihiydi. Dersin hocası değerli bir binbaşıydı. Fakat bu derste çok lüzumsuz şeyler anlatılıyor yukarıda değindiğim önemli olaylardan hiç bahsedilmiyordu. Hatta Alman amirali Karl Dönitz’in hatıraları kitabını, satın bile almıştık. Fakat nedense Rauf Bey’den hiç bahsedilmemişti. 

Evet, bu Alman amiralinin kitabı gerçekten çok güzeldi ve denizaltı savaşını anlatıyordu. Ama ben hiç olmazsa Türk amirallerini, Zheng He’yi ve Rauf Bey’i de bilmek isterim. Bu vesile ile bize anlatılmayan, fakat sonradan hayatını öğrendiğim birçok denizcimizin dillere destan hikâyelerini öğrenmek dileğiyle, vesselam…


.

Hicri 1444 yılına girdik

01 Ağustos 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

30 Temmuz 2022 tarihinde hicri 1444 yılına girdik. Müslümanlar ibadetlerinde ve önemli günlerde hicri takvimi kullandığı için bizim için “Yılbaşı” bu geçen cumartesi günüdür. 

Yaşadığımız hatta geçirdiğimiz bütün bir ömrün muhasebesini yılbaşında yapmak atalarımızdan kalan bir gelenektir. O halde biz de atalarımız gibi geçen yılların bir değerlendirmesini yapalım. 

Yarına çıkmaya kimsenin garantisi yoktur. Ne kadar yaşayacağımız ve ne zaman son nefesimizi vereceğimizi bilemeyiz. Fakat kimsenin kurtulamayacağı ecel cellâdının bir gün muhakkak kapımızı çalacağını düşünerek ölümü düşünmeli ve kendimizi buna göre hazırlamamız gerekiyor. 

Zümer Suresi 30. Ayet mealinde “Şüphesiz sen öleceksin ve şüphesiz onlar da öleceklerdir” buyrulmuştur. Kainatın Efendisi Hazreti Muhammet Aleyhissalatü Vesselam dahi öldüğüne göre her insanın yapacağı en mühim muhasebe ve iş “ölümü düşünmek” ve “ölümden ibret almaktır”.

Peygamber Efendimiz (asm) “Dünyâ, âhiretin tarlasıdır.” (Aclûnî, Keşfu’l-Hafâ, I, 412) hadisini atalarımız “insanoğlu, bu dünyada ne ekerse âhirette onu biçer” şeklinde telaffuz edip mana vermişlerdir. Niyazi-i Mısri’de bu durumu bakın şöyle ifade etmiştir: 

“Günde bir taşı binâ-yı ömrümün düştü yere, Can yatar gafil, binası oldu viran bîhaber. Dil bekası, Hak fenâsı istedi mülk-ü tenim, Bir devâsız derde düştüm, ah ki Lokman bîhaber. Bir ticaret yapmadım, nakd-i ömür oldu hebâ, Yola geldim, lâkin göçmüş cümle kervan bîhaber. Ağlayıp, nâlân edip, düştüm yola tenhâ, garip, Dîdegiryan, sîne biryan, akıl hayran, bîhaber”.

 

Bediüzzaman Said Nursi’de eserlerinde hayat ve ölümün yaratıcısı olan Allah’a iman etmeyi ve ölümü çok düşünmeyi tavsiye etmektedir. Şöyle der:

“Eyvah! Aldandık. Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebi ile bütün bütün zayi ettik. Evet, şu güzeran-ı hayat bir uykudur, rüya gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi, bir rüzgâr gibi uçar gider…”

Ne yazık ki; yılbaşında muhasebe yapıp ölümü düşünmek yerine gaflete iyice dalmak günümüz insanının âdeti haline gelmiştir. Öyle ki; miladi yılbaşı günleri maalesef israfın yaygınlaştığı ve ahlaki değerlerin yıpratıldığı bir zaman dilimi olmuştur. Bu çirkinliğe mani olmak ve olumsuzlukları olumlu hale getirmeye çalışmak maksadı ile yılbaşı zamanlarında bazı hususları dile getirmek gerekir.

Hıristiyan dünyası yılbaşına kutsiyet vermiş ve kiliseler aracılığı ile bu günlerde çeşitli dini etkinlikler düzenlemişlerdir. Yılbaşını dostlarla birlikte geçirmek, onlara hediye vermek önemli bir ibadet sayılmaktadır. Her ne kadar çam ağaçlarına zarar vermek pahasına da olsa yaz-kış yeşilliğini koruyan bu ağaçları kesip süsleyerek aileleri ile birlikte eğlenmek, Hıristiyanlara göre önemli bir dindarlık ölçüsüdür. Fakat Hıristiyanların kutsallık atfettiği yılbaşı bu eğlenceleri günümüzde değişmiş; kutsallık bir yana ahlaksızlığı teşvik eden bir yapıya dönüşmüştür. 

 

Bundan Hıristiyanların bir kısmı da rahatsızlık duymaktadır. Fakat materyalizm yani maddeye tapınmanın getirdiği deformasyon en çok bu insanları etkilemiştir. Üstüne üstlük Hıristiyanlığa öyle şiddetli bir darbe vurmuştur ki Avrupa’nın hem doğusunda hem de batısında boş kalan kiliselere artık kilit asmak gerekmiştir.

Tahrif edilmiş bir dini yıpratmak dinsizler için çok zor olmasa gerek. Lakin zaman ilerledikçe adeta gençleşen İslamiyet her geçen gün insanların kalplerini ısıtmakta, din düşmanlarının hilelerini boşa çıkarmaktadır. İnşallah, bu inkişaf kıyamete kadar gelişerek devam edecektir.

Yılbaşı kutlamalarına “Hıristiyanlara benziyoruz” diyerek tepki vermek normal olsa da bu tepkiyi aşırılıklara vardırmak da doğru bir davranış değildir. Zira ister hicri ister miladi olsun yılbaşının bize vereceği çok önemli mesajlar vardır. Çünkü yılbaşı insanın gözünün bir parça açılmasına yol açmaktadır. Özellikle maişet derdi yüzünden amacını ve kendini kaybetmiş, yaşamı anlamsızlaşmış insanlara kısa bir süre için dahi olsa durup düşünme fırsatı sunmaktadır.

Evet, yılbaşı sayesinde zamanın su gibi akıp gittiğini ve bir daha geri gelmediğini anlayabiliyoruz. Her geçen yıl adeta yaprağı dökülen bir ağaç gibi fani vücudumuzun yıkıldığını bize hatırlatır. Dünyanın ebedi olmadığını aksine gelip geçici olduğunu gözümüze sokar. Akıl ve duygularımıza faniliği hatırlatır.

Yılbaşı sayesinde ömür binamızın bir taşının yıkıldığının farkına varırız. Artık onu yerine koymanın hiçbir imkânı yoktur. Ölen hücrelerimiz her geçen gün artmakta, yenilenen hücrelerin sayısı ile daha da azalmaktadır. Bu gidişat dünyanın dahi fani olduğunu anlamamıza bir vesiledir. 

O halde yılbaşına bakıp ölümü hatırlayıp yeniden dirileceğimiz “haşir gününü” düşünelim. İşte o zaman hayatımız daha da anlamlı ve güzel olacaktır. Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen de hayatından lezzet alır. Kavgaya kin ve düşmanlığa ne gerek var. Eğer mücadele etmek istiyor isek başta nefis ve heva pek de kuvvetli şekilde karşımızda duruyor. Asıl başarı onları kontrol altına almak ve mücadelemizi bunlara karşı yapmaktır. Nefis ile başa çıkabilmek için en kolay yol ise Kur’an tefsirlerini okumak ve tefekkür etmektir, vesselam…


.

Katılım bankalarının düşmanları

03 Ağustos 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Dünya çapında büyük bir ekonomik kriz var. Belki son iki yüzyıldan beri Siyonist banker ve kuruluşlar, finans piyasalarını kontrol ederek dünyaya hükmetmek istiyorlar. Birinci ve İkinci Dünya Savaşının kökeninde bu para babalarının çok büyük rolü olmuştur.

20. yüzyılda yaşanan dünya savaşlarının yol açtığı kan ve gözyaşı her yerde öylesine etkili olmuştur ki; böylesine acımasız ve gözü dönmüş toplumların toplu savaşlara yol açmaması için dünya ölçüsünde bir konsensüs meydana gelmiştir. Bu nedenle günümüzdeki savaşlar; genellikle iki ülke arasında veya “vekâlet savaşı” adını verdiğimiz bir yöntemle dar kapsamlı olarak gerçekleşmektedir. Elbette bu süreçte nükleer silahların ortaya çıkardığı ve bütün dünyanın yok edileceği “şiddet dengesinin” de rolü büyüktür.

Para baronlarının ve dünyaya hükmetmek isteyen Siyonist güçlerinin elde ettiği gücün temelinde “faiz” veya “riba” adını verdiğimiz İslam’ın ve semavi dinlerin yasakladığı ahlaksız sistem bulunmaktadır. Dine inanmayan daha nice düşünce akımı dahi “faizciliğin” insanlık dışı bir sömürü sistemi olduğunu ileri sürmektedir. Öyle ki; komünizm adı verilen diyalektik materyalizm dahi bu sistemin insanlık adına ne derece tehlikeli bir hastalık olduğunu ispatlamış ve insanlığı uyarmaya çalışmıştır.

1664 yıldan beri İslamiyet bu paradan para kazanan ahlaksız sömürü sistemini yasaklamıştır. Bu faiz sistemi yerine “karzı hasen” adını verdiğimiz borçlanma sistemini getirerek para baronları ve tefecilerin önünü kesmiştir. Ne yazıktır ki; Müslümanların içine sızan Siyonistler başta olmak üzere çeşitli para baronları türlü türlü desise ve fitne ile çalışarak faizi meşru hale getirmeye çalışmışlardır. Öyle ki; kanunen suç olan katılım bankalarının faizle işlem yapmalarını dillerine dolamış ve helal kazançla yaşamaya çalışan Müslümanlara ve kurumlarına çamur atmaya çalışmışlardır. Bu çirkin fiillerine hala devam etmektedirler.

İşte bu aldatıcı insanların bir kısmı siyasi parti şeklinde ortaya çıkarak güya faiz karşısında görünerek katılım bankalarına saldırmayı kendilerine bir yol olarak seçmişlerdir. Reklamlarını yapmamak için isimlerini belirtmiyorum. Lakin kullandıkları söylem ve fitne şudur:

Katılım bankalarının düşmanı olan bu kişiler paranın faiz sisteminin bir parçası olarak üretildiğini iddia etmektedirler. Halkımızı kandırmak için söyledikleri en önemli argüman ise şudur: “Merkez Bankası bir anonim şirkettir ve bu bankanın sahipleri faiz baronlarıdır”. Demek ki neymiş “Merkez Bankasının bastığı paralar faiz işlemidir ve bunların kullanılması haramdır”.

 

Elbette bu kişilerin uyandırmaya çalıştığı fitneye cevap vermek kolaydır. Zira Türkiye de dâhil olmak üzere dünyanın birçok ülkesinde para basma yetkisine sahip Merkez Bankaları, anonim şirket olsa da çoğunluk hisseleri devlete aittir. Merkez Bankasının kontrolü ise dünyanın neredeyse bütün ülkelerinde devletin elindedir. Devletler ise karşılıksız olarak para basmakta bunun için kimseden izin istememektedirler. Zaten enflasyon dediğimiz meselenin altında yatan en önemli husus da budur. Rezerv paraya sahip ABD, karşılıksız dolar basarak dünyayı sömüren en önemli ülke olmuştur. Avrupa Birliğinin Merkez Bankası da ABD’den geri kalmayarak karşılıksız para üretmeye devam etmektedir.

Hal böyle iken kalkıp “faize dayalı olarak” Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası para üretmektedir demek; büyük bir aldatmacadan ibarettir. Devletin bastığı Türk Lirasının faizle hiçbir alakası yoktur. Bu nedenle Türk Lirası ile işlem yapan katılım bankalarının faize bulaştığı iddiası da tamamen yersizdir.

Peki, katılım bankalarına çamur atılmasının sebebi nedir? Muhtemelen aynı darül harpçiler gibi faizsiz yaşamanın mümkün olmadığını iddia edip; tefeciliği meşru hale getirmek isteyen Siyonistlerin bir tuzağıdır. Malumunuz darul harpçiler “Türkiye bir savaş memleketidir, bu nedenle faiz yiyebilir zina yapabilirsiniz” diyerek; İslam’ın bütün emirlerini ortadan kaldırmak isteyen şeytan fikirli aldatıcılardır.

Bundan başka bazı gafiller; faizin azına helal diyerek saf insanları tuzağa düşürüyorlar. Bunu içki ve kumar gibi dini yasaklarda da görüyoruz. Keza piyango ve çeşitli kumar yöntemleri içinde benzer sözleri işitmişinizdir. “Bir kerecikten bir şey olmaz” veya “üç kuruşluk bir faizden ölmezsin” diyerek adamı haramzade yapmak için alıştırmaya çalışırlar. Aynı alkol ve uyuşturucuda olduğu gibi bu tuzağa bir kez düşenler; yavaş yavaş bu haram işlere alışarak hem dünyasını hem de ahiretini kaybedecek bir vaziyet alırlar.

Allah insana akıl ve çok çeşitli duygular vermiştir. Elbette bu duyguları yerli yerinde kullanmayıp dinimizin yasakladığı işlere bulaşır isek; sonuçlarına da katlanmamız icap eder. Zira hem dünyada rezil, ahirette de zelil duruma düşeriz. 

Peki, yaşadığımız bu asırda haramlardan kurtulmak çaresi yok mudur? Elbette vardır. Hatta dindar insanlar çok kolay bir şekilde bu faiz, içki ve kumar gibi pisliklerden kurtulabilir. İşte katılım bankaları, başvuracağımız yöntemlerden bir tanesidir.

Bazı haramzadeler “yahu bunlarda faize yakın kâr payı veriyorlar” diyerek fitne uyandırmaya çalışmaktadırlar. Bu iftira ve çamur atmakta pek mahir faizcilere şunu söyleyebiliriz. Katılım bankaları, insanların tasarruflarını değerlendirirken çeşitli yatırımların karşılığı olarak kâr ve zarar eden kuruluşlardır. Belirli zaman aralıklarında elde ettikleri kâr veya zararı tasarruf sahiplerine yansıtırlar. Bu işlemlerin yapılması faiz dışında olduğu için din âlimleri tarafından tasarrufların değerlendirilmesi açısından katılım bankaları teşvik edilmektedir. 

Hükümetimiz de iki katılım bankası açarak halkımızın faize bulaşmadan tasarruflarını korumaları için önemli bir atılım gerçekleştirmiştir. Fakat toplum olarak faiz ve tefeciliğe öylesine alıştırılmışız ki; bu imkândan yaralanmasını dahi bilemiyoruz, vesselam…


.

Suriyeli Müslümanlardan niçin nefret ediyorlar?

05 Ağustos 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

ABD’nin talimatı ile Türkiye’de askeri darbe yapan Muzaffer Özdağ’ın oğlu Ümit Özdağ, Suriyeli kardeşlerimize karşı çirkin saldırılarına devam ediyor. Dağdan gelip bağdakini kovan yani dedesi Dağıstan’dan gelip sığınmacı kardeşlerimizi bu vatandan kovmaya çalışan bu faşistin “Müslümanlar ile ne alıp veremediği var?” sorusuna cevap vermeye çalışacağız.

Maide Suresi 54 Ayet mealinde Allah şöyle buyurmuştur: “Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse, bilsin ki Allah yakında öyle bir toplum getirir ki, Allah onları sever, onlar da Allah’ı severler; müminlere karşı yumuşak, kâfirlere karşı da izzetli ve şiddetlidirler; Allah yolunda cihat eder, hiçbir kınayıcının kınamasından da korkmazlar. Bu, Allah’ın bir lütfudur, onu dilediğine verir. Allah, geniş ihsan sahibidir, her şeyi çok iyi bilendir.”

İslam tarihine baktığımız zaman bu ayette geçen konuya muhatap olmuş en önemli millet; Türklerdir. Cengiz Han, Moğol çapulcuları ile Müslümanlara saldırdığında karşısına Celalettin Harzemşah isimli bir yiğit çıkmış acımasız Moğol askerlerini Cengiz Han’ın karşısında doğrayıp Cehenneme göndermiştir.

Keza Haçlı çapulcuları da Cengiz Han gibi İslamiyet’i ortadan kaldırmak için saldırmışlardı. Karşılarına Kılıç Arslan isimli cengâver Türk evlatları çıktı. Birinci ve İkinci Kılıçarslan, defalarca Haçlı ordularını Anadolu’nun göbeğinde doğrayıp Cehennemin dibine gönderdi. Daha sonra Allah, Türk Milleti içinden öyle cesur ordular çıkardı ki; Haçlı Orduları, Osmanlı askerleri tarafından biçilip yok edildi.

İşte Karahanlı, Harzemli, Selçuklu ve Osmanlı Türkleri, kendilerini İslam’a feda edip ayette geçen “Allah onları sever” hükmüne mazhar olmuşlardır. Bu, Allah’ın bir lütfudur, onu dilediğine verir. Allah, geniş ihsan sahibidir, her şeyi çok iyi bilendir. Tarihte İslam için kendini feda edip seve seve canını feda eden böylesine özverili başka bir kavme rastlanmamıştır. Araplar bir dönem Türk kardeşleri gibi İslam’a hizmet etmişler ise de daha sonrasında Türkler kadar şecaat gösterip İslam düşmanlarına karşı koyamamışlardır. Allah’ın izni ile bu kahraman Türk milleti aynı ecdadı gibi “Allah yolunda cihat edecek” ve İslam’ın bayraktarı olmaya devam edecektir.

İkinci Beyazıd zamanında Kemal Reis komutasındaki Osmanlı donanması, İspanya kıyılarına gidip Engizisyon mahkemelerinde diri diri ateşe atılan Müslümanları kurtarmıştır. Benzer şekilde öldürülen Yahudiler de yardım istemiş; Osmanlı hakanları, onları da bu zalim Hıristiyanlardan kurtarmış ve kendi topraklarımıza yerleştirerek tüm mazlumların sığınağı olmuşlardır.

 

Bu Yahudilerden bir kısmı ve liderleri olan Sabetay Sevi, 1665 yılında reenkarnasyon inancına saparak Yahudilikten de çıktılar. Fakat Yahudiler gibi kendi ırklarını üstün görmeye devam ettiler. Osmanlı yurdunda öylesine çoğalıp büyüdüler ki; sonunda Türk toplumunun ahlakını da bozmaya muvaffak oldular. Öyle ki kutsal saydıkları kuzu gününde “mum söndü” partileri ile birbirinin ırzına geçtikleri yetmiyormuş gibi ahlaksızlıklarını toplumumuzun belirli bir kesimine de bulaştırmaya muvaffak oldular. İşte son zamanlarda eşini kıskanmayan adamlar ve teşhirci kadınlar ortaya çıktı. Alkol ve uyuşturucu sayesinde nice kepazeliklere imza atmaya başladılar. 

İslam’dan haberi olmayan ve cenabet gezen bu tipler; Yahudilerden ve Hıristiyanlardan öğrendikleri her türlü ahlaksızlığı şehit kanı ile sulanmış vatan topraklarımızın çeşitli bölgelerine götürmeye muvaffak oldular. CHP’nin dinsiz politikalarını fırsat bilip acımasızca dindarları ezen bu insanlar, bir kere dahi alnı secdeye gitmemiş güya Müslüman bir nesil yetiştirmeye muvaffak oldular.

Son dönemde Nusayri Esed, ırkçı Pers ve kâfir Ruslar, yüzyıllarca vatan toprağımız olan Şam-ı Şerif vilayetinde Müslümanları acımasızca yok etmeye çalıştılar. Çoğu Türk kanı taşıyan Suriyeli Müslüman kardeşlerimiz de bu aziz vatana sığınmaya çalıştı. Nice kavimler gibi 5 milyondan fazla Suriyeli Müslüman’a ensar gibi ev sahipliği yapmaya başladık.

Fakat kendisi de göçmen bir aile çocuğu olduğu halde sığınmacı kardeşlerimizin en büyük düşmanı Ümit Özdağ gibi ırkçılar türeyerek insanoğlunun nasıl zalim ve gaddar olduğunu körlere dahi ispatladılar. Bundan başka Kemal Kılıçdaroğlu, iktidara gelince bu insanları Suriye’ye geri göndereceğini parti propagandası olarak yapmaya başladı.

 

Peki, bu ırkçı faşistlerin derdi neydi? Masum sivilleri, katillerin arasına geri göndermeyi niçin bu kadar çok istiyorlardı? İşte bunu anlamaya çalışmak gerekiyor.

Suriyeli mazlum din kardeşlerimizin en önemli suçu namazlarında titizlik göstermeleri ve ibadetlerinde dikkat etmeleridir. Gerçekten de on kişiden bir kişinin ancak beş vakit namaz kıldığı bu günahkâr toplumda adeta pırlanta gibi ortaya çıktılar. Çünkü Suriyeli Müslümanların yüzde doksanı beş vakit namazını kılmaktadır. Suriyeli kadınların çok büyük bir kısmı ise tesettürlüdür ve İslam’ın izzetini korumaktadırlar. Sabetay Yahudileri gibi orasını burasını açıp teşhircilik etmezler. 

İşte bizim faşist ırkçıların rahatsız oldukları en önemli husus budur. Yoksa bu vatan 80 değil 180 milyona da yeter. Suriyeli kardeşlerimiz bize İslam’ı hatırlatmaktadır. Ayette geçtiği gibi Türklerin “müminlere karşı yumuşak, kâfirlere karşı da izzetli ve şiddetli” olduğunu idrak etmemize vesile oldular. Bize yüzyıllardan beri Allah yolunda cihat ettiğimizi düşündürdüler. Türklerin hiçbir kınayıcının kınamasından da korkmadığını hatırlamaya muvaffak oldular.

İşte dedelerimizin bize bıraktığı ensar hasleti, Türk toplumunun en güzel yönlerinden bir tanesidir. Soyadı alarak Türk gibi görünen fakat kafa yapısı itibarıyla asla Türk olmayan kişiler; bu durumdan ciddi rahatsızlık duymaktadırlar. Cehenneme kadar yolları vardır. Varsın dilediği kepazeliği yapsınlar. Asil Türk milletine böylesi ırkçı tutumlar yakışmaz. Bu ancak Yahudiler gibi kendi kavmini üstün gören ırkçıların işidir, vesselam


.

Sosyal konutta faiz olmaz

07 Ağustos 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

Cumhuriyet tarihinin en büyük sosyal konut projesinin başlayacağı bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından ifade edildi. Bu çalışmada yüzde 10’u peşin kalanı için 240 ay boyunca kira öder gibi taksit ödenerek; düşük gelirli vatandaşlarımızın ev sahibi olması hedeflenmektedir.

Bugüne kadar Toplu Konut İdaresi (TOKİ) 1 milyon 170 daireyi ev sahiplerine teslim etti. İki sene önce ise 100 bin konutu inşa etmeye başladı. Şimdi ise gelecek talebe göre 200 bin’den fazla daireyi ihtiyaç sahipleri için inşa etmeye çalışacak.

Konut yapımında geç kalınmış olsa da zararın neresinden dönülse kardır. Çünkü birçok aile özellikle büyük şehirlerde yeterli sayıda ev olmadığı için zor duruma düşmüştür. Kiralar ise aşırı derecede yükselmiş dar gelirli aileler için adeta bir kâbus haline dönüşmüştür.

İşte şimdi yapılacak konutlar, ihtiyacı kısmen sağlayacak olsa da dünyadan farklı olarak devamlı büyüyen Türkiye için daha çok eve ihtiyacımız var. Ayrıca deprem tehlikesi ile yapılmakta olan “kentsel dönüşüm projeleri” yeterli değildir. Bu iş için dönüştürülmeyi bekleyen milyonlarca çürük yapı bulunmaktadır.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı iken büyük bir konut kampanyası başlatmıştı. Orta ve düşük gelirli aileler için kira öder gibi taksitle ödeme sayesinde yüz binlerce aileyi ev sahibi yapmıştı. Maalesef satın alamadım fakat kiracı olarak Başakşehir’deki bu evlerde ben de ikamet ettim.

Ev sahiplerinin tamamı İstanbul Büyükşehir Belediyesinin hizmetinden çok memnundu. Çünkü belediye tüm imkânlarını seferber etmiş bugün birçok vilayetimizden büyük olan Başakşehir inşa edilmişti. Üstelik o yıllardaki yüksek enflasyon dolayısı ile kalan taksit miktarları ev sahipleri için leblebi çekirdek parası gibi düşük kalmıştı.

Bu konut seferberliği sayesinde Recep Tayyip Erdoğan halkın sevgisi ile birlikte büyük bir prestij kazanmıştı. Kapatılan Refah Partisinden sonra kurduğu Ak Parti ile birlikte daha girdiği ilk seçimi kazandı ve hâlâ iktidarda bulunuyor.

Buraya kadar konut seferberliğinin ülkemiz için ne kadar önemli olduğunu ifade etmeye çalıştım. İşte Erdoğan’ın en önemli başarılarından bir tanesi bu alanda olmuştur. Eğer iktidarda kalmak istiyorsa bu toplu konut hamlelerine devam etmek ve geliştirmek zorundadır.

Elbette bir ülke sadece ev yaparak büyüyüp kalkınamaz. Devletin yapması gereken daha çok işi ve sorumluluğu vardır. Bunların başında “serbest piyasa mekanizmasını” çalıştırmak ve gerekli “alt yapı yatırımlarını” yapmak zorundadır. Bölünmüş yollar, enerji yatırımları, savunma sanayiinin yerli olarak üretim yapabilmesi için kaynak sağlanması gibi çok çeşitli alanlarda devletin öncü olarak rol alması gereklidir.

“Kanal İstanbul” gibi Türkiye’nin bir lojistik merkez olabilmesine yol açacak olan çok büyük bir proje; bürokrasinin beceriksizliği nedeniyle bir başka bahara kalmıştır. Devlet sorumsuz ve vatana ihanet derecesinde çirkin bir politika uygulayan muhalefet partileri sayesinde Türkiye’nin gelişip büyümesi açısından çok önemli olan “Kanal İstanbul Projesini” maalesef rafa kaldırmıştır. Bir köprü inşaatı haricinde halâ tek çivi dahi çakılamamıştır. Erdoğan’ın olağanüstü çabasına rağmen bu projeye engel olanlar utansın.

Devlet bürokratlarının beceriksizliği sadece “Kanal İstanbul” projesi ile sınırlı kalmamıştır. Toplu konut projelerinde de inanılmaz derecede beceriksizlik, ihmal ve kötü yönetim vardır. Bunlardan en önemlilerinden bir tanesini dile getirmeye çalışacağım. Maksat benzer hatanın yeni yapılacak projelerde tekrar yapılmamasıdır.

 

2019 yılında başlatılan 100 bin adetlik sosyal konut projesinde Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’nın koordinesi, Hazine ve Maliye Bakanlığı’nın desteği sağlanmıştı. Ama ne destek! “Her Yıl 100 Bin Yeni Sosyal Konut” adıyla başlatılan ve devam eden bu projede resmen halkımıza “faiz” pisliği bulaştırıldı. Hak sahiplerine konutlar; şimdi olduğu gibi satış fiyatının yüzde 10’u peşin ve başvuru bedeli düşüldükten sonra kalan tutarın tamamı aylık yüzde 0.49 gibi bir faizle uygulanmaya başladı. O güne kadar faize bulaşmamış birçok vatandaşımız güya “düşük faizle” haram bir paraya bulaştırıldı. Gören de diyecek ki; devlet “sosyal konut yaparak” dar gelirli vatandaşları ev sahibi yapıyor. Fakat aklı başında olan insanların görebildiği gibi mesele ev yapmak değildi. Maksat “helal para ile geçimini sağlayan insanları faiz bataklığına çekmekti”.

Hazine ve Maliye Bakanlığı’nın başında şu anda Nureddin Nebati isimli çok değerli bir zat var. 2021 sonunda yaşanan dolar krizini önleyen bu bakanımızı şu anda çok önemli bir vazife beklemektedir.

Bu vazife de şudur. Halkımızı faiz bataklığına çekerek bu kirli ve haram paraya bulaştırmak isteyen bürokratları susturması ve hizaya getirmesi gereklidir. Yok, eğer bunu yapmaz ise bunun faturası hem bu dünyada hem de ruzi mahşerde Ak Parti hükümetine ve yöneticilerine kesilecektir. Çünkü faizle konut verilmesine gerek yoktur. Konut finansmanı için harama bulaşmak istemeyen vatandaşlarımız için çok çeşitli tercihler bulunmaktadır. Gerekirse 1975 yılından beri “faizsiz bankacılık” yapan katılım bankaları devreye sokulabilir. Bunun haricinde faize alternatif olarak üretilen çok sayıda yöntem de bulunmaktadır.

Yahu! Adı üstünde “sosyal konut projesi” bunun adı. Güya düşük gelirli vatandaşlarımıza şehit yakınlarına ve emeklilere ev yapacaksın. Bunun için devlet faiz almasa “iflas mı edecek!” Eğer bunun maliyeti devletin katlanamayacağı bir noktaya gelirse konut taksitlerini bir parça arttırırsın olur biter. “Faiz” alarak milletin helal parasını kirletmeye ne gerek vardır?

Nurettin Nebati Bey’e güveniyor ve 1997’li yıllarda İstanbul Büyükşehir Belediyesinde başlanan faizsiz konut edinme projelerinin bir benzerini yapmasını bekliyorum. Çünkü sosyal konut meselesinde en önemli görev Hazine ve Maliye Bakanlığı’na düşmektedir.

Ne olur helal paramızı faiz pisliğine bulaştırmayın, vesselam…


.

Faiz lobisi nasıl çalışır?

08 Ağustos 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Dünyanın en eski çetesi, Yahudilerin yönetiminde olduğu “faiz lobisidir”. Hâlâ bütün insanların kanını emmeye devam etmektedirler. Peki, bu Şeytanın maskarası olmuş faiz yoluyla para kazanan haramzadeler, 3 bin yıldan beri sürülüp aşağılandıkları halde nasıl ayakta kalmışlardır? Bildiğimiz kadarıyla izah etmeye çalışalım.

Faiz lobisine en büyük gücü devşirdiği komünistler ve hocalar vermektedir. 

Yıllar boyunca “zengini daha zengin fakiri daha fakir” yaptı diyen komünistler şimdi kapitalizmin en büyük hamisi kesilmiş “faizsiz ekonomi mi olur?” diyecek kadar ilkesiz ve omurgasız olmuşlardır. Türkiye’de “faiz arttırılmalı” diyen akademisyen ve siyasetçilerin kökenini incelediğinizde bunların bir zaman “kızıl komünist” olduğunu görürsünüz.

Haklıdan değil de güçlüden yana olmayı Batı felsefesi dayatmaktadır. Bu nedenle materyalist felsefenin esiri olmuş komünistleri ciddiye alacak değiliz. Lakin “İslam dinini hakim kılacağız” diye yola çıkan bir kısım hocalar; daha fazla ciddiye alınması gereken faiz lobicileridirler.

Bu hocaların en eski yöntemi Türkiye gibi İslam memleketlerini “darul harp” olarak görmeleridir. Bunlara göre İslam’ın 500 yıldan beri halifesi olmuş bu aziz vatan; savaş memleketi olduğundan İslam hükümleri uygulanamaz. Faiz de yiyebilir haramı da işleyebilirsin. 

izim de diyeceğimiz şudur ki; Cehenneme kadar yolunuz vardır. Aksırıncaya tıksırıncaya kadar faiz yiyin. Nasılsa bu haram para hem dünyada hem haşirde bir şekilde size ödetilecektir. Allah, masum çocuklarınızı bu pislikten korusun…

 

Diğer bir kısım hoca ve akademisyenler ise Türk Lirasının tahvil karşılığında üretilerek faiz kaynaklı olduğunu bu nedenle yapılan her türlü işin faizcilik olduğunu söyleyerek Müslümanların kafasını karıştırmaktadırlar. 

Bu zihniyete göre bakkaldan para ile ekmek alsanız, günaha girersiniz. Hatta faizle işlem yapması kanunen yasaklanmış olan katılım bankaları ile de işlem yapamazsınız. Çünkü Türk Lirası faizin kaynağıdır; diyecek kadar ileri gitmişlerdir.

Hâlbuki Türkiye ve dünyada para basma yetkisine sahip olan merkez bankaları devlet kontrolündedir. Tahvil karşılığı değil devletin talimatına göre para basarlar. Başta ABD olmak üzere karşılıksız basılan bu paralar; kovid süreci esnasında yaşanan sıkıntılar nedeniyle halka kelle başına dağıtılmaktadır. Nitekim ABD ve birçok Avrupa Birliği üyesi ülke bunu yapmıştır. 

Türkiye ise vatandaş sayısına göre değil; gelir durumuna bakıp düşük gelirli insanlara bunu vermiş ve halen de devam etmektedir.

Paranın faiz olduğunu iddia edenlerin unvanlarına baktığınız zaman doktor, profesör gibi akademik geçmişi olduğunu da görürsünüz. Hiç utanmadan faizsiz işlem yapan kurum ve kuruluşlara saldırmayı en önemli görev olarak kabul etmektedirler. Elbette bunları besleyip büyüten semirtip karşımıza çıkaran işte yazımızın başında belirttiğimiz bu faiz lobisidir.

Faiz lobisi sadece Türkiye’de değil bütün dünyada çok güçlüdür. Bütün devletleri yüksek faizle borçlandırarak ekonomilerini felç etmişlerdir. “Enflasyonun altında faiz olmaz” diyerek yüksek faiz uygulanmasını isterler. “Reel faiz” diyerek hükümetimize var güçleri ile saldırmaya devam etmektedirler. Sanki faiz arttırılınca sorunlar çözülecek. Bu hergeleler yıllardan beri ekonomimizin faiz sarmalı sayesinde krizlere girdiğini herkesten çok iyi bilirler. Lakin beslendikleri Siyonist patronları böyle istediği için bu şekilde konuşmaktadırlar. Geçenlerde Hazine ve Maliye Bakanı Nureddin Nebati açıkladı; tam 132 devlet negatif faiz uygulamaktadır. Yani enflasyondan daha düşük faiz verildiği ifade edilmektedir.

Faiz lobisine ve haramzadelere karşı yıllardan beri hep şu öneriyi getirmişimdir. 1975 yılından beri faizsiz bankacılık sistemi hem Türkiye’de hem de bütün dünyada başarı ile uygulanmaktadır. Bütün semavi dinlerin yasakladığı faizle işlem yapmak yerine kâr ve zarar ortaklığına dayalı finans sistemleri devlet kurumlarında da uygulanabilir. Fakat bu yönteme en fazla devlet içinde barınan faiz lobisinden emir alan bürokratlar karşı çıkmaktadırlar. Çünkü bu çarpık zihniyete göre faizsiz işlem yapılamaz. Beyinleri bu mekanizmaya göre kurulmuştur. 

Ekonomi ve faiz ile ilgili yazılarıma diğer konulardan çok daha fazla yorum gelmektedir. Bir kısım okuyucularım “kur korumalı” hesapların faiz olup olmadığını sormaktadırlar. Bu nedenle denizcilik hatıralarına bir haftalığına ara verip bu hususa değinmeden geçmeyelim.

Öncelikle şurası çok açıktır ki faizle işlem yapılması dinimizin yasakladığı bir husustur. Enflasyondan az veya çok olması faizin haram kılındığı gerçeğinin önüne geçemez. Azı da haramdır, çoğu da. Faizle işlem yapan bankalara açılan hesaplar Allah’ın emrine açıkça karşı gelmektir. Günahına kimse ortak olmak istemez. Burası çok açıktır. Kanunen faizsiz işlem yapmak zorunda olan katılım bankalarında ise kur korumalı hesap açmak birçok iktisatçıya göre caizdir, helaldir. Çünkü devlet; döviz karşısında eriyen Türk Lirasını korumak için belirli bir parayı teşvik için vermektedir. Maksat dolar yerine Türk Lirasının kullanımını sağlamaktır. 

Ülkemizde “dolarizasyon” yani para kullanırken Türk Lirası yerine dolar ile ödeme yapmak; ekonomimizi sağlıksız bir biçimde bozulmaktadır. ABD, 8 sent masrafla 100 dolar üretmekte ve 1971’den beri karşılıksız olarak para basmaktadır. Para basmakla üretimden uzaklaşan ABD ekonomisi; bu nedenle felç olmuştur. Karşılıksız para basmaya devam eden bu ülke feci bir şekilde batmak üzeredir. ABD yöneticileri şu anda “ne yapsak da ekonomiyi duvara toslamadan yavaşça rayına oturtabilsek” derdindedir.  

 

Bu ve başka nedenlerle devletin kur korumalı hesap vasıtası ile dolara bir parça dizgin vurmasını doğru ve başarılı buluyorum. 

Fakat asıl mesele faizi her yerden söküp çıkarmaktadır, vesselam…


.

Eyalet sistemi Türkiye’yi bölünmeye götürür

10 Ağustos 2022

A

Vehbi Kara İletişim: vehbikara2@gmail.com

 
 
 

 

 

Türkiye, çok çeşitli etnik topluluklardan meydana gelmiş büyük bir ülkedir. İstanbul ise 500 yıllık bir süre içinde İslam halifeliğine başkentlik yapmış çok güzel bir şehirdir. Son beş asırda İslam’ın kalbi Türkiye ve İstanbul’da atmıştır.

Hıristiyan ve Siyonist güçler, İslam’ın en önemli temsilcisi olan Osmanlı Devleti’ni ortadan kaldırmak suretiyle Müslümanları başsız bırakmaya çalıştılar. Bu maksatla bu cihan devletini tek lokmada yutamadıkları için önce parçalara ayırmak istediler. Birinci Dünya Savaşı, İslam düşmanlarına büyük bir fırsat verdi. Savaş sonucunda 40 parçaya ayırdıkları Müslüman devletlerini teker teker yuttular. Ayrıca kendi menfaatlerine aykırı gördükleri “İslam halifeliğini” de ortadan kaldırmaya muvaffak olmuşlardı.

Aradan bir asır geçti. Osmanlı Devleti yerine şimdi daha güçlü bir devlet doğmuştu. Türkiye Cumhuriyeti; ekonomik, sosyal, siyasi ve askeri güç olarak yeniden İslam’ın en büyük devleti olmuştu. Üstelik Batılı güçlerin sömürgesi olmaktan kurtulamayan İslam ülkeleri, yavaş yavaş Türkiye’yi örnek alıp bağımsız hareket etmeye başlamışlardı.

Hıristiyan ve Yahudiler, bir asır öncesinde olduğu gibi Türkiye’yi de aynı Osmanlı gibi parçalara ayırıp bölmek istediler. Bu maksatla son elli senede çok büyük emek ve çaba göstermişlerdir. Özellikle Güneydoğu Anadolu’da önce kısmi bir özerklik sonrasında geniş ve kapsamlı bir eyalet kurmaya çalışmışlardır.

Ülkemizi bölmek için kurulan PKK isimli terör örgütü, Türk Silahlı Kuvvetlerinin 15 Temmuz 2016’dan sonra FETÖ örgütünden temizlenmesi sonucunda büyük yara almıştır. İslam düşmanlarının 40 yıldan beri materyalist ve dinsiz bir eğitim verdikleri PKK’lı teröristler, Ak Parti hükümetinin başarılı politikaları sayesinde önce Türkiye’den sonrasında da sınırlarımıza yakın bölgelerden atılmıştır. Allah’ın izniyle halen kısmen devam eden “Beşinci Suriye Operasyonu” çok yakın bir zamanda kamuoyuna açık bir şekilde yapılacak ve sınırımız da dahil olmak üzere tüm PKK’lı teröristler tamamen temizlenecektir.

Peki, PKK temizlendikten sonra İslam’ı ve Türkiye’yi bölüp parçalamayı esas almış İslam düşmanları boş duracak mıdır? Elbette hayır. Bunun için yıllardan beri “eyalet sistemi” kurmak için büyük bir çaba göstermektedirler. Bu maksatla dindar dahi olsa bir kısım Kürt kardeşlerimizi aldatmış ve “özerk bir bölge” kurulması konusunda ikna etmişlerdir.

 

İşte Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın sıklıkla ifade ettiği, “tek millet, tek bayrak, tek vatan ve tek devlet” düşüncesi, ülkemizin bölünmesi önünde çok önemli bir engeldir. Bu maksatla bu toplumun bütün fertleri birlik ve beraberliğimizin pekiştirilmesi için çaba göstermek zorundadır. Aksi takdirde İslam düşmanlarına kolayca yem olur Arap kardeşlerimiz gibi binbir parçaya bölünüp perişan duruma düşebiliriz. 

PKK’nın siyasi kolu olan HDP, ülkenin hayrı, vatan ve memleketin refahı için değil de “vatanı  nasıl bölüp parçalarım” diye çaba göstermektedir. Daha önce “özyönetim” adını verdikleri şimdi ise açıkça “eyalet sistemini” kurmak için var güçleri ile çalışmaktadırlar. Kürt ırkçılığını esas alan bu partiye karşı en etkili yöntem; Bediüzzaman Said Nursi’nin eserlerine müracaat etmekle olacaktır. Bitlis’te dünyaya gelmiş; eğitimini, çocukluğunu ve gençliğini bu topraklarda geçirmiş bir insan olarak Bediüzzaman’ın ülkemizin Kürt coğrafyası hakkındaki görüşleri elbette çok önemlidir. 

Osmanlı’nın son dönemi ve Cumhuriyetin ilk yıllarını görerek çok önemli eserler telif eden bu zat;  insanlık âlemine büyük katkılarda bulunmuştur. Bediüzzaman’ın eyalet sistemi hakkındaki görüşleri de dikkat çekicidir. Onun eserlerinden istifade etmek her vatan evladının boynuna bir borçtur. Osmanlı aydınlarından ve “Ahrar Fırkasının” öncülerinden Prens Sabahattin’e yazmış olduğu mektupta muhtariyet ve adem-i merkeziyete karşı olduğunu ikna edici sözlerle izah etmiş ve bu teşebbüse 110 yıl öncesinde mani olmuştu.

Bu mektubunda özet olarak şu hususları dile getiriyordu: Merkezden nefret eden unsur ve milletlerde ayrılık fikirleri bütün bütün alevlenir; onları tatbike dökme imkânı bulurlar. Bu ayrılık fikirlerinin tatbike dökülmesi sonunda, öyle bir vahşet doğar ki, “adem-i merkeziyet” fikri kabına sığmayıp patlar. Oluşan bu vahşet, Osmanlılığın ümit bağladığı meşrutiyet perdesi üzerine öylesine bir baskı yapacak ki, bu perde tazyike dayanamayıp yıkılacaktır. Bunun sonucu olarak da muhtariyete kapı açılacak, sonra da istiklaliyete dönüşecektir. Daha sonra da krallıklar halinde sayısız küçük devletçikler oluşacaktır. Bu devletçikler arasında bir rekabet hissi ve eşitsizliğin sonucu istila fikriyle keşmekeş bir mücadele başlayacaktır.

Bu mektup Bediüzzaman’ın “Tarihçe-i Hayat” isimli eserinde yazılmıştır. İlginçtir ki; bu mektupta “adem-i merkeziyet” yani “eyalet sistemi”  iki defa zenb-i azim şeklinde “büyük bir günah” olarak ifade edilmiştir. 

Bu mektubun sonuç kısmında şu ifadeler göze batmaktadır. Selçuklu Devletinin yıkılması ile ortaya çıkan ve Anadolu’da 300 yıl devam eden beylikler arasındaki mücadeleye tekrar tanık olmak da mümkündür. “Tavaif-i Mülük Kavgası” adı verilen ve Müslümanlar arasında devam eden iç savaşta onca Müslüman’ın kanı akmış insanlar perişan olmuştu. Nihayet Osmanlı Devleti birliği sağlamıştır. Bediüzzaman, ittihat konusunda Yavuz Sultan Selim Han’ın şiirindeki şu tespitlere katıldığını eserlerinde yazmış ve tavsiye etmiştir:

“İhtilâf u tefrika endişesi/ Kûşe-i kabrimde hattâ bîkarar eyler beni./İttihadken savlet-i a’dâyı def’e çaremiz,/ İttihad etmezse millet, dağ-dar eyler beni.” 

Evet, İslam birliğini sağlayan Sultan Selim Han’ın dile getirdiği; ittihat yani birlik ve beraberlik çok önemlidir. Bu nedenle üniter ve merkezi yapıyı muhafaza etme zorunluluğumuz vardır. Aksi takdirde aç kurtlar gibi ülkemizi parçalayarak bölmeye çalışan düşmanlara yem olma ihtimalimiz vardır, vesselam…


.