ehlisunnnetde - CUMA DİVANI 2017-20

ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

ehlisunnnetde

Yeni bir harekâtın eşiğinde!

Posted on 21 Aralık 2018
Türkiye, Suriye’de üçüncü harekât için gün sayıyor. Fırat Kalkanı ve Zeytin Dalı Harekâtlarından sonra eller bir kez daha tetikte. İlk ikisinde Türkiye istediği neticeyi net bir biçimde elde etti. Uygulamaları ile bölge halkının büyük güvenini kazandı. Bu itibarla Suriye’nin, terör örgütleri elindeki diğer bölgelerinde de yıllardır perişanlık içerisinde yaşayan halkı, Türkiye’nin müdahalesini özler hâle gelmiş durumda olup her vesile ile bunu dillendirmektedir.

Bu durum elbette ki bölgenin sorumsuz ve despot ağası olma yolunda ısrarla müdahalesini sürdüren Amerika’nın hoşuna gitmemektedir.

O zaman şöyle soralım: Amerika Türkiye’nin bu yeni harekâtına nasıl bakıyor? Sayın Başkanımız, Amerika ile uzlaşıldığını beyan ediyor. En üst yetkiliden söylenen bu söz elbette ki geçerlidir. Amerika, Türkiye’ye Fırat’ın doğusunda belli bir noktaya kadar yeşil ışık yakmış olmalıdır.

Peki 2016 yılından beri Türkiye ile ilişkilerinde hiçbir biçimde güven vermeyen Amerika bu geri çekilme ile ne yapmak istemekte veya neyi tasarlamaktadır? Bu noktayı mutlaka iyi hesaplamalı ve asla göz ardı etmemelidir.

Aksi takdirde Amerika’nın on sekiz bin tırdan fazla silahı oraya neden sevk ettiği ve aylardır eğittiği, bölgede güvenli bir müttefiki olmaktan öte kendi birlikleri gibi gördüğü YPG ve PYD güçlerini bir kalemde sileceği sonucunu çıkarmak gerekir ki bu durum mümkün değildir!

Bence Amerika, Türkiye’ye karşı yeni bir hinliğin peşindedir. Bu hinliğin temel amacı Türkiye’yi zayıflatmaktır. Türkiye bir bataklığa doğru çekilecek, yıpratılacak ve akabinde yeniden içeride girişilecek operasyonlar ile maksatlarına ulaşmaya çalışacaklardır.

Nitekim ABD’nin son bir yılda bölgeye yaptığı silah ve asker yığınağı eskisine göre çok daha fazla olup akıl sınırlarını zorlamaktadır. Ayrıca Türkiye’nin yanında yer alan ÖSO güçlerini açıkça tehdit etmesi ve Türkiye’nin yanında yer almasını istememesi de bunun göstergesidir.

Bu değerlendirmem Türkiye’nin Fırat’ın doğusuna operasyon yapmasının yanlışlığı üzerine değildir. Zira Fırat’ın doğusunda gittikçe yerleşen ve gün geçtikçe güçlenen bu devasa gücün Türkiye’yi bugün olmazsa yarın rahatsız edeceği ve hatta başını ciddi derecede ağrıtacağı açıktır. Öyleyse ejderha daha da güçlenmeden icabına bakmak yerindedir. Benim dikkat çektiğim husus Amerika’ya asla güvenilmemesi ve Amerika’nın kendilerine karşı girişebileceği bütün olumsuzlukları düşünerek tedbirler alınmasıdır. Daha çabuk neticeye gidecek harekâtı planlamalıdır.

Zira ülkemiz içeride de önemli bir dönemecin arifesindedir.

Sarı Yelekliler!

Ülkemizde bir taraftan seçim sath-ı mailine girilmiştir. Diğer taraftan da Avrupa’da “Sarı Yelekliler” hareketinin Türkiye’ye de sıçramasını isteyen bir grup hazır kıta beklemektedir.

Aslında Sarı Yelekliler hareketinin pek çok sonuçları görülmüştür. Bir defa Avrupa kıtasının sadece maddi doyum içerisinde bulunduğu ancak güç bakımından kâğıttan kaplan olduğu gözler önüne serilmiştir. AB’nin iki güçlü ülkesi Almanya ve Fransa, ABD’nin uygulamalarına hafiften cephe alıp, “Avrupa Ordusu”nun kurulması hususunu dillendirmeleri en nihayet Türkiye ve Rusya ile Suriye konusunda masaya oturmaları sonucunda ABD Başkanı Trump tarafından yüksek dozda azarlanmış ve şamar oğlanı pozisyonuna düşürülmüşlerdir.

Sonuçta Merkel zoru görüp erkenden teslim bayrağını çekerek başbakanlığa tövbe edecek vaziyete gelmişken, Macron gençliğinin verdiği ataklık ve enerji ile, “ABD’nin egemenliğinde değiliz” demesinin faturasını ödemeye devam etmektedir. Daha nereye kadar ödeyeceği ve sonunun ne olacağı da şimdilik kestirilememektedir.

AB’nin diğer ülkelerinde de sahnelenen Sarı Yelekliler hareketi ile bir anlamda bütün Avrupa ülkelerine mesaj verilmekte ve diz çöktürülmektedir.

Aslında bu durum “Ordusuz Avrupa”nın içler acısı hâlini ortaya koymuştur. Şunu da göstermiştir ki; Avrupa’nın Türkiye olmadan ayakta kalması mümkün değildir. Türkiye’ye ihtiyacı vardır. Bunu anlayabilirler mi bilmiyorum. Anlamaları için belki birkaç tokat daha yemeleri gerekecektir. Zira artık Avrupa’yı daha da zor günler beklemektedir.

İçeriye dikkat!

Avrupa’nın ABD karşısında düştüğü acıklı durum aslında Türkiye’nin iki yıldır yürüttüğü şanlı mücadelesinin boyutlarını göstermesi bakımından çok önemlidir. Fransa’yı sarsan “Sarı Yelekliler” hareketi, Türkiye’nin belki sadece Gezi hadisesine eş değer idi. Onun üzerine Türkiye’de hükûmeti devirmek için 15 Temmuz 2016’daki işgal hareketi de dâhil onlarca girişimde bulunuldu. Hükûmet bütün bu hain plan ve projeleri bertaraf ederken, El-Bab ve Afrin hattından ülkemizin abluka altına alınmak istenmesine karşı giriştiği iki harekâtı da başarı ile sonlandırdı.

Türkiye büyük ordu gücü, asırların devlet refleksi, istihbaratın dış bağımlılıktan kurtulup tamamen millî hâle gelmesi, askerimizin ve özel harekâtçılarımızın müthiş savaş yeteneği sayesinde bu başarıyı elde etmiştir.

Yine Sayın Başkan Erdoğan ve Devlet Bahçeli Bey bu şanlı mücadelenin baş mimarlarıdır. Milletimiz de bu birlikteliğin önemini kavramış olup desteğini olanca gücüyle vermiş olup vermeye de devam etmektedir.

İşte yeni bir harekatın arifesinde asıl önemli olan, bu birlikteliği zayıflatacak girişimlere karşı dikkatli olunmasıdır. Şurası muhakkak ki Türkiye harekâtı başarılı bir şekilde sonuçlandıracaktır. Beka mücadelesini yılmadan devam ettirecek Allah’ın izniyle başaracaktır.

ABD’nin en önemli beklentisi ise Türkiye’nin burada ağır zayiat vermesidir. Onlar bunu iç kamuoyuna malzeme yaptırıp karışıklıklar çıkarttırmak suretiyle direncimizi kırmak sevdasında olacaklardır.

Daha şimdiden Sarı Yeleklilere özenenler işte bu planın taşeronlarıdır. Onlar toplumu her vesile ile germeye, ayaklandırmaya ve hükûmete olan desteğinden soğutmaya hazır kıta beklemektedirler.

Dolayısıyla siyasilere, yargıya ve milletini, devletini sevenlere büyük görevler düşmektedir. Bilhassa AK Parti siyasetçileri, Sayın Devlet Bahçeli Bey’in iki yıldır devam etmekte olan müthiş desteğini ve Cumhur İttifakı’nın maddi manevi gücünü unutmamalıdır.

Bir yargı kararı neredeyse bu birlikteliğe büyük bir darbe indirecekti. Bazı siyasiler de hemen yangına benzin dökmeye başlamışlardı.

Ancak çağın liderleri Sayın Erdoğan ve Bahçeli Beyler bu sinsi oyunu çabuk çözdüler. Çözerken belki nicelerinin içyüzlerini de tanımış oldular. Yerel seçimlerde daha da yakınlaşarak fitnecilere prim tanımadılar.

İşte bu anlayış ve zihniyetin devamı ülkenin bekası açısından elzemdir. Liderlerin gösterdiği bu örnek ittifakı, işbaşındaki bütün siyasi kadroların aynı hassasiyetle sürdürmeleri gerekmektedir. Tayin ve terfilerde asla AK Partili veya MHP’li ayırımı yapılmamalıdır. Halkı sokağa çağırıp yangın yerine çevirmek isteyenlerin bulunduğu bir sırada “benim adamım” mantığından uzaklaşmalı ve “millî” olanların yanında yer almalıdır.

Yargıya gelince, adalet her zaman ve her şartta milleti bir araya toplayan unsur olup bir devletin olmazsa olmazıdır. İnsanları zulüm dağıtır. FETÖ ve fikirlerini otuz beş yıldır tenkit eden birisi olarak, bu örgütle zerre bağı olanları hariç tutarak söylüyorum. Büyük ihtimalle FETÖ’cülerin ihbarıyla aylardır hatta yıllardır işinden olan veya içeri alınan bir kısım insanlar FETÖ ile hiçbir irtibatı olmadığı belgelenerek dışarı çıkmaktadır. Ancak aylardır mağdur olan bu insanlar ne yazık ki görevine geri dönememektedir. FETÖ ile zerrece bir bağı olmadığı mahkeme kararı ile sabit hâle gelen bu insanların mağduriyetlerini devam ettirmek hangi aklın ürünüdür ve kime hizmet eder?

İşte yeni harekâtın öncesinde millî birlik ve beraberliğimizi sarsmamak adına içeriye daha bir dikkat kesilmek gerek! Bizi hep içeriden vurmaya çalıştıklarını unutmadan…

TEFEKKÜR
Kışın iyi gününe, hasmın iyi sözüne
Her kim aldanırsa pişmanlığı üzerine

.

Merdim deme zinhar!

Posted on 14 Aralık 2018
Şeyh Sadi şöyle naklediyor:

Bir sene Belh’den, Hint hududundaki Şamiyan şehrine yolculuğa çıkmıştık. Yol, haramiler yüzünden tehlikede idi. Bir genç, kılavuz olarak bize yoldaş oldu. Kalkan oynar, mükemmel yay çekerdi. Silahşor olup son derece güçlü kuvvetli idi. On iki yiğit onun kemanını ancak kurabilirlerdi. Yeryüzünün pehlivanları sırtını yere getiremezlerdi. Fakat bu genç, naz, nimet içinde gölgede beslenmişti. Ne cihan görmüş, ne seyahat etmişti. Kahramanların davullarının gök gürültüsü onun kulağına değmemiş, atlıların kılıçlarının şimşeğini görmemişti. Düşmanla cebelleşmemiş, etrafına ok yağmuru yağmamıştı.

Kafilede, tevafuken bu genç benim önümde yürüyordu. Yolda önüne eski bir duvar gelse, pazusunun kuvvetiyle yıkardı. Ulu bir ağaç görse, pençesinin zoruyla kökünden koparırdı. Bir gün öğünerek şöyle söyledi:

“Fil nerede? Gelsin de omuz kemiği, pazu, boyun görsün! Arslan nerede? Gelsin de, yiğitlerin ellerini, pençelerini görsün!..”

Biz bu hâlde yol almakta idik, bir tepenin arkasından iki Hintli başlarını çıkardılar. Birisinin elinde bir sopa, ötekinin elinde uzun saplı bir çekiç vardı. Üzerimize doğru geldiklerinde genç arkadaşa:

“Ne duruyorsun? İşte erlik demidir, yiğitlikten, güçten, kuvvetten nen varsa, göster. İşte düşman kendi ayağıyla mezara gelmiştir göster kendini!” dedim.

Bir de gördüm ki, gencin elinden ok ile yay düştü, titremeye başladı.

Zırh delen ok ile kılı yarabilen her kimse,
Zorlu yiğitler hamle ettiklerinde, sebat edemez.
Ağır işlere, iş görmüş yiğitleri gönder ki,
Kükremiş arslanı kemendinin büklümü altına getire…

Neticede biz eşyamızı, silâhımızı, elbisemizi bırakarak canımızı kurtarmaya mecbur olduk.

Genç kimse, her ne kadar boynu kuvvetli, fil vücutlu olsa da düşmanın cenginde korkudan kösteği kırmıştı.

Şeriat meselesini nasıl âlimler bilirse, harp işini de savaşı görmüş insan bilir…

Terbiye olmazsa er kaba olur!

Geçen hafta Cuma Divanı’nda, “İslam düşüncesi” ne demektir ve Fazlurrahman hakkında birkaç kelam ettik. Birileri hemen kaleme kâğıda sarıldı ve köşelerinden hakarete, suizanna ve iftiraya başladılar.

Bunlardan bir tanesinin ta “Kutlu Doğum Haftası”ndan içinde ukde kalmıştı. Belli ki fırsat kollamaktaydı. Nihayet eline fırsat geçtiğini düşünmüş olmalı ki bir taraftan “Zaten amaaaaan, bana neyse”, demiş bir taraftan ise balta, satır, bıçak ne bulduysa saldırmış.

Hiç alakası olmadığı hâlde müzikten başlamış, Profesörlüğümle devam etmiş, felsefe ile bitirmiş. Tabii bize her saldıranın yaptığı gibi aklınca aşağılamak üzere, cahil diyecekmiş ama Profesörlük titrimiz sebebi ile diyememiş, buna karşılık “beybaba” gibi yerine göre hafifmeşrep kelimelerle hitap etmeyi de ihmal etmemiş.

Eskiler okula gittiklerinde önce edep ve erkân öğretirlerdi. Âlim ve velilerin hayatlarından örnekler sunarlardı. Maalesef günümüzde bunları bilmeyenler muhatabını hemen aşağılamanın “ona şöyle okkalı hakaret-âmiz bir söz söyleyeyim” demenin derdine düşüyor. Bilmiyor ki sadece kendi ahlakını, seviyesini, idrakini ortaya koyuyor. Kutadgu Bilig‘de bilgi sahipleri anlatılırken şöyle denilmektedir:

Terbiyeli nazik uysal olmalı
Uysallıkla türlü bilgi bilmeli
Terbiye olmazsa er kaba olur
Terbiyeyle insan dürüstlük bulur
Zekâ ile olsa insanda bilgi
Bu bilgiyle değer her işe eli
Akıl ile anla bilgi ile bil
Günün kutlu olsun yıllarca sevil

Eskiden ulular meclisinde, bilip bilmeden ortaya atılıp, yalan yanlış konuşan gence; “Sus Ham-oğlan, dinle ve öğren” derlerdi!

Onlar nerede, bunlar nerede?

Bizim Hamo-ğlan’ın da hakkımda yaptığı bir suizandan sonra güya verdiği cevaba değineceğim. “Çıktığım canlı yayınlarda adımın önüne “Prof. Dr. yazmayı unutsalar stüdyoyu insanların başına yıkarmışım!..”

Adama “yort savul” derler. Senin çıktığın kanal da dâhil onlarca TV’de yüzlerce programa katılmış birisiyim. Şu söylediğin sözü birisi tasdik ederse kalemimi kırarım. İftira veya suizan sizin mahallede bu kadar kolay mı? Bir de misal gösterseydin olmaz mıydı?

Edebiyat edep demektir. Önce edebi gözetmek gerekmez mi?

Gelelim “İslam düşüncesi” ve “İslam’da felsefe olmaz” sözüme cevabına. Yine bana isnatla, “Sen şimdi nasılsa İbn Rüşd’e, Farabi’ye İbn Sina’ya kâfir diyorsundur. Dolayısıyla örneği oralardan vermeyeyim. İmam-ı Gazali, İmam-ı Rabbani, Ebussuud Efendi, İmam-ı Maturidi gibi muhtemelen senin de kıymet verdiğin dev gibi adamların iştigal ettiği ana alan İslam düşüncesidir” demiş.

Buyurun aklınca yargıladığı hocayı “beybaba” diyerek küçümseyen Ham-oğlan’ın ilmine ve düşüncesine! Bunların fikri bu ise zikri ne olur acaba? İbni Rüşd, Farabi ve İbni Sina ile İmam-ı Gazali, İmam-Rabbani ve Ebussuud Efendi’yi yan yana koyanlara ne derler? Hiç müsta’mel su ile zemzem bir tutulur mu? Siz hiç mi okumaz, araştırmazsınız?

Bak misal verdiğin İmam-ı Rabbani hazretleri ne diyor dinlesene:

“Dinde felsefenin çoğu ahmaklıktır. Çoğu ahmaklık olanın tamamı ahmaklıktır.” Büyük imam bir mektubunda ise şunları yazıyor:

“Dini, bir felsefe düşünce olarak görmek, dinin kaynağının insanlar olduğuna inanmak demektir. Hâlbuki İslamiyet, insanları ebedi saadete götürmek için Allahü teâlâ tarafından gösterilen yoldur. Demek ki dinin sahibi Allahü teâlâdır. Cenab-ı Hakk’ın bildirdiği bir sisteme ‘düşünce’, ‘felsefe’ demek çok yanlış olur. Düşünme fikir insanlara mahsus şeylerdir.”

İmam-ı Gazali ise “bana kâfir dersin” diyerek atfettiğin İbni Sina, Farabi ve İbni Rüşd gibi felsefeciler hakkında neler yazdı şimdi de onları öğren bakalım:

“Felsefecilerin en çok yanıldıkları meseleler, ilahiyat sahasındadır. Mantık ilminde burhan, yani kesin delil için kabul ettikleri şartlara uymadılar. Bu sebeple, felsefeciler arasında bu sahada, pek çok ayrılıklar çıktı, İbni Sina ve Farabi gibi felsefeciler yirmi hususta hata etmişlerdir. Bunlardan üçünde küfre düştüler on yedisinde ise bid’at ehli oldular. Onların bu yirmi meseledeki yanlış düşüncelerini yıkmak için, Tehâfütü’l-Felâsife kitabını yazdım. Küfre düştükleri üç meselede bütün Müslümanlara muhalefet etmişlerdir. Bunlar:

Birincisi: İnsanlar öldükten sonra cesetleri tekrar dirilmez. Mükâfat ve cezâ görecek olanlar sâdece ruhlardır. Azaplar ruhlara olup, bedenlere değildir. Ruhun azap duyacağını söylemelerinde isabet etmişlerdir. Çünkü ruhlar da bedenler gibi azap görecektir. Fakat cesetlerin tekrar dirileceğini inkârla hata etmişlerdir. Bu sözleriyle İslamiyet’e inanmamış oldular ve küfre düştüler.

İkincisi: Allahü teâlâ, külliyâtı bilir, cüz’iyyâtı bilmez, dediler. Bu da apaçık küfrdür. Allahü teâlâ, Kur’ân-ı kerîmde meâlen şöyle buyurdu: (… Ne yerde ne gökte zerre ağırlığınca hiçbir şey, Rabbinizden gizli kalmaz…) [Yunus sûresi: 61. âyet]

Üçüncüsü: Felsefeciler, âlem ezelî ve ebedîdir diye inanmışlardır. Âlemin sonradan yaratıldığına ve sonunun geleceğine inanmamışlardır.

Müslümanlardan hiçbiri, bu üç meseleyi bu şekilde kabul etmemişlerdir.” (İmam-ı Gazali, El-münkızü mined-dalâl, s. 16)

Diğer mevzulara şimdilik girmiyorum.

Demek ki İbni Sina, Farabi ve İbni Rüşd gibi düşünür ve felsefecileri belli meselelerde küfürle itham eden -Ham-oğlan’ın ifade ettiği gibi- ben değil, onun dev gibi âlimler diyerek belirttiği ve benim onun sözüyle “muhtemelen” değil, doğrudan dinde senet kabul ettiğim âlimler imiş.

Şayet o âlimler bugün yaşamış olsalardı Ham-oğlan ve benzerleri onlara ne derlerdi acaba?

TEFEKKÜR
Sen akla uyup gezme Felâtûn dahi bilmez
Humhâne-i dehrin nice hikmet var içinde

.

Bu zata dikkat!

Posted on 7 Aralık 2018
Fazlurrahman!.. 1919 yılında Pakistan’ın Hazara şehrinde doğan Fazlurrahman, 1940’ta Pencap Üniversitesi Arapça bölümünü bitirdi. 1942’de aynı üniversiteye asistan olarak girdi. Burada başladığı doktora çalışmasını, daha sonra İngiltere’ye giderek devam ettirdi. Daha on yaşında iken Kur’ân-ı kerimi ezberlemiş ve uzun yıllar boyunca tanınmış Ehl-i sünnet âlimlerinden dersler alarak yetişmiş olmasına rağmen İngiltere’deki hocaları, kendisinin İslam felsefesi(!) üzerine yönelmesini sağladılar. İslam felsefesi sahasını, uzun yıllardır ihmal edilmiş bir alan olarak gösterip bu yolda çalışmasının kendisine büyük imkânlar sağlayacağını ve meşhur olacağını belirttiler. Genç bilim adamı İngiliz müsteşriklerin tesirine girmiş bulunuyordu.

1950 yılında İngiltere’nin Durham Üniversitesi’nde öğretim görevlisi oldu. Burada İran kültür ve medeniyetiyle İslam felsefesi okutmaya başladı. Artık çalışmalarını tamamen İslam felsefesi üzerine yöneltmişti. Farabi, İbni Sina, İmam-ı Gazali ve Ebü’l Hasen el Eş’ari üzerine tahliller yapıyor dinin temel meselelerini felsefi olarak değerlendirmeye çalışıyordu. Mesela Peygamberlik hususunu tamamıyla felsefi bir yaklaşımla ele alarak çözmeye uğraşıyordu.

İngiliz müsteşrikler bir taraftan da kendisini büyük din âlimi(!) diye İslam dünyasına tanıtmaya ve pazarlamaya devam ediyorlardı. Nitekim on yıl içinde şöhreti dünyayı tutan Fazlurrahman’ı ülkesi Pakistan’da bu fikirlerini yayması ve oradaki akademik çevreleri etkilemesi için gönderdiler.

Aynen bir dönem Fransa’da Peygamber efendimizi felsefi bir nazariye ile değerlendiren ve nice mucizelerini inkâr eden Hamidullah’ın, Türkiye’deki üniversitelere misafir hoca sıfatı ile gönderilerek dersler verdirilmesi gibi Fazlurrahman da 1961 de ülkesi Pakistan’a gelerek fikirlerini Üniversite camiasına aktarmaya başladı.

Fazlurrahman, 1962’de Pakistan İslami Araştırmalar Enstitüsü genel müdürlüğüne atandı. Bu arada mükemmel İngilizce bilmesi ve İngiltere ile rahat iletişim kurabilmesi nedeniyle Pakistan Devlet Başkanı Eyyüp Han’ın danışmanlığına da getirilmişti. Artık fikirlerini daha rahat yayma imkânı bulacaktı. Bir taraftan üniversitelerdeki akademisyenlere din felsefesi adı altında bozuk düşüncelerini aktarırken bir taraftan da makale ve kitaplarını yayınlamaya girişmişti.

Dinde büyük yıkım!

1965 yılında basılan “Islamic Methodology in History” adlı eserinde hadis, sünnet ve fıkıh alanında yeni anlayışlarla ictihad yapmanın önemini vurguluyordu. Yine “Islam” adlı eserinde ise asırlardır İslam akaidini ortaya koyan Ehl-i sünnet âlimlerinin Kur’ân-ı kerim ve hadis-i şeriflerden aktardıkları söz ve yazılarını tenkit ederek artık bu fikirlerin değişmesi gerektiğini savunuyordu. Onun bu kitapları Ehl-i sünnet ulema ve halk nezdinde büyük tepki topladı ve infiale sebep oldu. Âlimler kendisinin mürted olduğunu açıkça belirttiler.

Tepki o kadar büyüktü ki Fazlurrahman ülkeyi terk etmek mecburiyetinde kaldı ve Amerika’ya gitti. 1969 yılında Chicago Üniversitesi’ne İslam düşünce profesörü olarak göreve başladı. Ancak ona özel bir misyon verilecekti. O, bundan sonra farklı İslam ülkelerinden gelen Müslüman öğrencilerle ilgilenecek ve onlara fikirlerini aşılayacaktı. 1988’de ölümüne kadar bu görevi eksiksiz yerine getirdi…

Okurlarımı öncelikle bir hususta uyarmak isterim. İslam bir düşünce sistemi midir? Şurası net olarak bilinmektedir ki, düşünce, nazariye, teori gibi ifadeler, içerisinde mutlak olarak bir şüpheyi barındırmaktadır. Bu ifadeler asla kesin bir hükmü göstermez.

İslam ise kesin bir hükümdür. Naslar ve hadislerin bulunduğu bir yerde, düşünce teori ve nazariyeye yer kalmaz. Bu sebeple;

Âyet ile hadise inanmazsa bir kişi
Ona hiç cevap verme konuşma bitir işi

Demişlerdir. Dolayısıyla faiz nazariyesi, namaz düşüncesi, oruç teorisi denmez. Faizin, namazın ve orucun hükmü denilir.

Bu itibarla dini bozmak ve yıkmak isteyen müsteşriklerin hedefi imandan ibadete kadar bütün İslam inanç ve akidesini “düşünce potası” içerisine alarak tartışmaya ve yeni yorumlara açmaktır. Bunda da büyük oranda başarılı oldular.

Görmez nereye koşuyor?

Geçtiğimiz günlerde eski DİB Başkanı Mehmet Görmez’in İslam Düşünce Enstitüsü diye bir kurumun başına getirilmesi bana Fazlurrahman’ın faaliyetlerini hatırlattı.

Mehmet Görmez bir FETÖ projesi olduğu neredeyse yüzde yüz kabul görmüş olan Kutlu Doğum Haftası uygulamasından ısrarla vazgeçmeyerek DİB Başkanlığından alınırken, bazılarınca, neredeyse kurulacak bir İslam Üniversitesi’nin başına tayin dahi edilmişti. Nedense böyle bir üniversite bir türlü ortaya çıkmadı. Bazıları kendisini unutturmama adına sık sık medyada gündem ettiler ve etmekteler. Dergilere röportajlar verdirdiler. Gelmiş geçmiş en iyi DİB Başkanı(!) olarak da lanse etmeyi hiç unutmadan tekrarladılar. Fakat nedense bir türlü o görev gelmiyordu.

Bu defa öyle bir pazarladılar ki sanırsınız YÖK nezdinde bir üniversiteye bağlı İslam Düşünce Enstitüsü başkanı oldu. Kendisini de Sayın Başkanımız atadı!

Hâlbuki böyle bir durum asla yoktu. Sadece mezhepsiz ilahiyatçılara kapı açan İnsan ve Hikmet Vakfı adlı bir kuruluş böyle bir enstitüyü oluşturmuş ve başına da Mehmet Görmez’i atayıvermişti. Fakat piyasaya başka türlü lanse etmeyi becermişlerdi.

Abdullah Gül ve Ahmet Davutoğlu beyler bu yeni kurumun neresinde idiler? Bu kurumu içeriden ve dışarıdan kimler finanse ediyor? Araştırılırsa veya açıklanırsa pek güzel olur.

Gelelim Fazlurrahman-Görmez ilişkisinin arka planına ve asıl büyük tehlikeye!

Ali Bardakoğlu, Görmez ve ekibi tarafından kurulan Ankara Okulu, İslamiyet ve Kitabiyat yayın gruplarının faaliyetlerini ve çalışmalarını gözden geçirmek bu konuda net bilgileri gözler önüne serecektir. Zira bu grupların faaliyetlerinin odak noktasında hep Fazlurrahman yer almaktadır. Bu yayın grupları onun ulaşılabilen bütün kitaplarını çevirdiler. Hatta bunlardan bir kısmı Ankara İlahiyat Fakültesi’nde ne yazık ki yıllardır ders kitabı olarak da okutulmaktadır.

Öte yandan Bardakoğlu ve Görmez ekibi son on altı yıldır Diyanet’e de hâkim durumda bulunuyordu. İlahiyat fakültelerindeki modernist ve reformist düşünceli öğretim üyelerinin Diyanet’te görev almaları ile birlikte Diyanet’in tüm basın yayın ve matbuatı da modernist fikirlerle örülmeye başlandı. Haseki Eğitim Merkezleri de bundan fazlasıyla nasibini aldı.

Yine Bardakoğlu ve Görmez’in Diyanet’te etkili olduğu sırada Diyanet’ten Sorumlu Devlet Bakanı olan Mehmet Aydın’a da dikkat çekmek isterim. Fazlurrahman’ın en büyük hayranlarından olan bu zat “Kur’ân-ı kerimdeki bilgilerin yüzde kırkı atılmalıdır” diyerek kimlerin emrinde çalıştığını ve nasıl bir İslam arzuladığını ortaya koymuştu.

Bakınız Fazlurrahman’ın insanı dehşete düşüren şu fikirlerine de dikkat kesilelim:

“Dinî modernizmin yapmak zorunda olduğu ilk şey İslam hukukuna, şeriata değişiklik getirmektir.”

O, bu ifadesiyle Kur’ân-ı kerimdeki ve hadis-i şeriflerdeki hükümlerin zamana göre istenildiği şekilde değiştirilebilmesini savunmaktadır.

“Peygamberin vahiy olayında hissettikleri manevi bir histir. Bu hisleri ihtiyaç oldukça doğrudan kelimelere dökülmüştür.”

Fazlurrrahman’ın bu ifadeleri ise vahyin Allah tarafından indirildiği ve Allah kelamı olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz mı? Böylece ona göre Kur’ân-ı kerimin Hazreti Peygamberin hayalen gerçekleştirdiği keyfi bir tasarruf olduğu ortaya çıkar.

Evet, Kur’ân-ı kerimi ortadan kaldırdıktan sonra din mi, iman mı kalır?

Amerika, İngiltere ve beynelmilel siyonist güçler, “İslam Düşüncesi” diyerek müesseseler kurdurmakta, Kur’ân’sız ve Peygambersiz bir İslam’ın kapısını aralamaya çalışmaktadırlar.

Pensilvanya’ya, Chicago’ya aldıkları şahısların İslamiyet’i yıkan fikir ve düşüncelerini Müslüman ülkelerine empoze etmekte pek maharetli davranmaktadırlar. Zira içeride onların yetiştirmeleri, bu görevi, Şövalye Ruhu(!) içerisinde yerine getirmektedirler.

Nitekim Chicago’da Fazlurrahman’ın başında bulunarak İslam ülkelerine reformist bilim adamları yetiştirdiği bölümün adının İslam Düşüncesi olmasıyla, Mehmet Görmez’in şimdi başkanı olduğu enstitünün adı, size aynı mihrakın ürünleri olduğunu ve İslamiyet’teki yıkım faaliyetinin hız kesmeden devam ettirilmek istendiğini göstermiyor mu?

TEFEKKÜR
Bir defa inkâra düştün mü yavrum,
Kendini aşmaya yol bulamazsın.
Vehimler, şüpheler bozar ruhunu,
Seni kaldıracak el bulamazsın.
O. Y. Serdengeçti

.

Hürriyet mankurtları!

Posted on 30 Kasım 2018
Ne efsûnkâr imişsin âh ey didâr-ı hürriyet
Esîr-i aşkın olduk gerçi kurtulduk esaretten

Namık Kemal, Hürriyet Kasidesi’ndeki bu beytinde hürriyetin insanı esaretten kurtaran fakat sonunda kendine esir eden bir güzel olduğunu vurgulamakta idi.

Ancak kimden ve neden kurtuluyorlardı ve bu yeni esaret onlara ne sonuçlar hazırlıyordu, biliyorlar mıydı acaba?

Zira hürriyet, müsavat, eşitlik, adalet bir zamanların parlak fikirleri idi. Bu parlak sloganlarla avladılar bizimkileri. Hürriyet diye nara atanlar, bir anlamda balık yakalamakta olanların solucanlarından farksız idiler.

Nitekim temel ideali dinine ve padişahına karşı durmak olan Jön-Türklerin gerekçeleri de hürriyet olmuştu. Dağa çıkmak, naralar atmak hoşlarına gidiyordu. Mevcut düzene istibdat, padişahlarına da müstebit adını vermişler, onu yıkarak hürriyetlerine kavuşmanın mukaddes mücadelesine girişmişlerdi.

Neticede azılı İslam düşmanları o sihirli, tılsımlı, cezbedici kelimelerle bizden olan gençlerimizi avlayarak koskoca bir imparatorluğumuzu yediler. Fakat suç onlarda değildi(!) Suç istibdatta, suç müstebidde idi(!) Bu itibarla Jön-Türkler ve İttihatçı kadrolar altı asırlık yüce devletimizi birilerinin maşası olarak toprağa gömerken asla pişman da olmayacaklardı!

Batılılar ise bu tılsımlı kelimeyi (hürriyet) asla bırakmayacaktı. Zira bu kelime ile elde ettikleri mankurtlar sayesinde Osmanlı Devleti’ni yok etmiş iseler de, yerine daha kudretli yeni devletler gelebilirdi. Asıl olan onlara bu kudreti kazandıran İslam’ı yok etmek onu değiştirmekti!

Bu itibarla sihirli kelimelerin saltanatı devam etmeliydi.

Bu arada Osmanlı Türklerine söylenecek sözü de bulmuşlardı. Onlar sürü psikolojisi ile hareket eden insanlardı. Onları sürü psikolojisinden kurtarmak gerekti!

Bunun için dinleri hususunda da hürriyetten yana olmalıydılar. Akıllarına fikirlerine hudut tanımaz bir özgürlük tanımak gerekti.

İmana saldıran şövalye!

Nitekim İman Sempozyumu’nun Prof. şövalyesi de, son yazılarından birinde bu hususu yaldızlı kelimelerle süsleyerek öyle bir sunum yapıyor ki şaşarsınız! Putunu kendi yapar kendi tapar misali!

Zira hürriyet birileri için puttu artık. Bunu her alanda kullanmalı idiler. Batılılardaki gibi şövalye ruhlu olmalı idiniz! Aksi hâlde sürü olursunuz! Herkesin söylediğini söylerseniz sürüye dâhil olmuş olursunuz. Hâlbuki siz farklı olacaksınız, sürü psikolojisi ile hareket etmeyeceksiniz!

Şövalye ruhluluğun vasıflarını da kendisi belirleyen Prof., yazısında şöyle nakletmektedir:

“Şövalye ruhluluk onur ve ilkeli yaşamdır. Asil ve anlamlı bir hayat sürmektir. Tek başınalık tevazu, şükran, onur, dostluk, sadakat dürüstlük, cesaret, adalet, cömertlik, disiplin, adanmışlık, inanç, şükran sevgi… İşte bütün bunlar şövalye ruhluluğun temel vasıflarıdır.”

Şövalye ruhlu yazar ardından cemaat, tarikat vs. oluşumları ele alıp bütün kötü sıfatları da giydirip vur abalıya misali saydırıyor.

Dilerseniz konuya önce şövalyeden başlayalım!

Bu Prof., parlak cümlelerle övdüğü ve muazzam vasıflarla yücelttiği şövalyelerin, haçlı sürüleri hâlinde Kudüs ve Anadolu saldırılarından hiç haberdar olmadı mı acaba? İslam’ı ortadan kaldırma hevesiyle yollara düşen ve Anadolu’yu kan gölüne çeviren milyonlarca şövalyeyi nasıl duymaz!

Evet, sözünü ettiği şövalye ruhlular bu topraklara çok kez saldırdı. O şövalyelerin haçlı seferleri sırasında yaptıkları zulümleri kendi dindaşları dahi yazmaktan bıktı.

Biraz tarih kitaplarını aç ve bir karıştır. Anadolu’nun gazi ruhlu evlatlarının, bu şövalyelerle şanlı mücadelesini bir gör!

Yine o, asil, erdemli ve sürü olmayan diye övdüğün şövalyelerin Papa’nın ayağını nasıl öptüğünü de yaz! Bu arada FETÖ’nün de “eşlerinizi, kızlarınızı ana bacılarınızı o haçlı şövalyelerine teslim ediniz” sözünü de hatırından çıkarma. Yoksa siz de aynı düşüncede misiniz?

Yiğitliğin olgun şekli!

İkinci olarak bu Şövalye ruhlu Prof.’un milletimizi sürü diyerek aşağıladığı cemaat ve birlik vasfını değerlendirelim. Millet de büyük bir cemaat değil midir? Millî birlik ve beraberlik derken, milleti sürü psikozuna mı sokuyoruz? Mesela 15 Temmuz birlikteliği sürü hareketi mi idi?

Müslümanlar kardeştir buyurup, kardeş birlikteliği içinde hareket etmemizi isteyen Peygamber-i muhtar değil midir? Yine Peygamber efendimiz, “küfür tek millettir” buyurarak düşmanın her zaman bize karşı birlik olacağı ikazını yapmadı mı?

“El-cemaatü rahmetün ve’l-fırkatü azabün” (Cemaatte rahmet, ayrılıkta azap vardır) hadis-i şerifini de şövalye ruhluluğu ile yok mu saydınız? Malumunuz bunu Anadolu insanı, ârif özelliğiyle, “sürüden ayrılanı kurt kapar” deyimi ile darb-ı mesel hâline getirdi.

Bakınız Hazreti Mevlana da bu hasleti şöyle tanımladı:

“Her işin başı birliktir. Birliğe bağlanıp inanmak yiğitliğin en olgun şeklidir.

Birliğe inananlar hedefine ulaştı maksadına erdi. İkilikten maraz oldu, hastalıklar ortaya çıktı.

Birlik içinde olanlar üzüntüden uzaktır. Böyle kimseler dünyaya sultan olmuşlardır. Nitekim şanlı Peygamberimiz bu yolu birlik sayesinde açtı. Böylece İslamiyet dünyaya baştan ayağa hükmetti.”

İbadetler dahi birlik içinde yapılmıyor mu? Namazda imama uymakla sürü mü olunmuş oluyor? Hacda, teravihde, iftar sofralarında birlikteliğin muazzam atmosferine erişilmiyor mu? Muhabbetin yolu açılmıyor mu?

İbadetleri insan yalnız da yapabilir. Fakat emir birlikte yapmaları içindir. Birlikte Allahü teâlanın lütfuna ve ihsanına kavuşulur.

Birikenler rahmete doydular, nimetlerin, toplanmaktan ileri geldiğini bildiler.

Körler çarşısında ayna satma!

Peygamber efendimiz kurtuluş fırkasını ifade ederken; “Benim ve eshabımın yolunda gidenlerdir, onlara uyanlardır” buyurmakla insanları sürü zihniyetine mi davet ediyordu? Peygamber efendimizin bu işareti üzere asırlardır “Ehl-i sünnet ve’l cemaat akidesi” içinde hareket eden Müslümanlar sizin saydığınız sözde şövalyelik hasletlerinden mahrum mu bulunuyor?

İşte Ehl-i sünnet ve’l cemaatten ayrılanı da şeytan kapıveriyor! Onları şövalye ruhlu kılıp, atına bindirip, kılıcını, tabancasını eline verip kovboyculuk oyununun figüranı hâline getiriveriyor.

Bu şövalyeler de, âlimlere, velilere, tasavvuf erbabına kurşun yağdırıyor, Peygambere ok atıyor ve Cenab-ı Hak ile savaşa tutuşuyor. Kur’ân-ı kerimdeki âyetleri ayıklamaya çalışıyor.

Şövalye ruhlular şunu bilmeli ki; Müslümanlık, yetenekleri yok etmez. Birlik, beraberlik ve cemaat ruhu ile hareket etmek, hünerleri gidermez.

Nitekim Hazreti Ebubekir efendimiz fedakârlık ve sadakatin, Hazreti Ömer, adalet ve cesaretin, Hazreti Osman hayâ ve hilmin ve Hazreti Ali efendimiz de yiğitlik ve kahramanlığın sembolü olarak Peygamber efendimizin yanında yer almışlardı. Hepsi farklı meziyetlerini bir arada toplayarak büyük ve güçlü oldular.

Ancak hepsinin ortak özelliği, İslami yaşayışta şanlı peygamberimize tam tabi olmaktı. Ona uymaktı. Onu “Anam, babam, malım mülküm sana feda olsun ya Resulallah” diyerek severlerdi. Sözünden taşra (dışarı) çıkmazlardı.

“Cenab-ı Hak Kur’ân’da çelişki içinde” ve “Kur’ân’daki kıssalar masaldır, çıkarılmalıdır”diyen bazı ilahiyatçıları kastederek, “Onların imanı benim imanımdan daha üstündür” diyen şövalye, güya bütün iyi sıfatları takınmış gidiyor. Peki, nereye gidiyor farkında mı acaba? Farkında değillerse yine Hazreti Mevlana’ya kulak versinler:

“Ey insan! Haddini bil…
Ticaret ehli değilsen dükkânı açma,
Hâl ehli değilsen ağzını açma,
Büyüklerin olduğu mecliste ahkam kesme,
Körler çarşısında ayna satma,
Ehil olamıyorsan bari edepli ol…”

Edep, nefsini tanıyıp haddini bilmektir. Fani dünyayı anlayıp boş davaları bırakmaktır. Tevazu sahibi olmaktır. Sonu pişmanlık olacak işleri yapmamaktır. Garbın şövalye ruhuna özenip peygamberine ve Rabbine asi gelmemektir!

TEFEKKÜR
Pes bilin yalnız kişi güçsüz olur
Birikenler devleti uçsuz olur

Öyle bir coğrafya ki!

Posted on 23 Kasım 2018
Öyle bir medeniyet coğrafyasında yaşıyoruz ki, çocuklar doğduğunda sağ kulağına Ezan-ı Muhammedî ve sol kulağına kamet okunmaktadır. Böylece bu coğrafyada doğan çocuklar ilk olarak Cenâb-ı Hakk’ın ve resulünün ismini duymaktadırlar.

Ardından çocuğun kulağına ismi söylenmektedir. Bu isimler çoğunlukla Ahmet, Mehmet, Muhammed, Mustafa ve Kasım gibi doğrudan Resulullah efendimizi hatırlatan bir isim olmaktadır. Dolayısıyla bu coğrafyanın gençleri birbirlerine hitap ederken dillerine mutlaka her gün onun isimlerinden biri veya birkaçı gelmektedir.

Bu coğrafyanın her bir beldesi, günde beş kez onun ismini işitmektedir. Allahü teâlâ, İnşirah suresinde, “Senin zikrini, şanını yücelttim” buyurdu. Resül-i ekrem efendimizin adını Kelime-i şehadette, ezanda, kamette, teşehhüdde, hutbelerde ve Kur’ân’da birçok yerde kendi adıyla birlikte zikretti. Yeryüzünde bir derece batıya gidildikçe namaz vakitleri dört dakika sonra başladığı için, dünyanın her yerindeki Müslümanlar günün her dakikasında ezan okumakta, onun mübarek ismi her yerde, her an saygı ve sevgi ile söylenmektedir.

Yine bu coğrafyada anası babası vefat edenler, çocuğu doğanlar, bir anlamda hem sevinç hem de üzüntülü günlerinde onun adına yazılan Mevlid-i Şerif’i okutmaktadır. Üzüntülerini onunla gidermekte, sevinçlerine onu ortak etmektedirler.

Kısacası bu coğrafyada hayatın her anında o vardır. Onun sözleri, işleri, yaşayışı, en büyük ölçüdür. Üstad Necip Fazıl Bey’in:

Müjdecim, kurtarıcım, efendim, peygamberim:
Sana uymayan ölçü, hayat olsa teperim!

İfadesi sanki bu coğrafyada yaşayanların düsturu gibidir. Böyle bir coğrafyada yaşayıp onu unutmak mümkün müdür? Elbette değildir. Öyle ise onu unutturmaya çalışmak beyhude gayrettir. Bedenleri ezmeden ve yok etmeden bu işi başarmak imkân dışıdır.

Bu itibarla onun düşmanları, ona giden yolu bozmak ve değiştirmek metoduna sarıldılar. İsimler yine aynı olacak, aynı kalacak ancak inançları aynı olmayacaktı. Zira O’na uymayan hayat, hayat olmadığı gibi O’nun inancına uygun düşmeyen benzemeyen Müslümanlık da Müslümanlık olamazdı.

“Kutlu Doğum”dan “Mevlid-i Nebi”ye

İşte bu bozuk hareketlerin bir tanesi de Peygamber efendimizin doğumu için yapılan Mevlid Kandili gününü değiştirmek olmuştu. 1994 yılından itibaren Mevlid Kandili, asırlardır uygulandığı şekliyle Rebiülevvvel ayında değil, miladi takvime göre Nisan ayına sabitlenmiş olarak kutlanmaya başlanmıştı.

Artık senenin her günü, onu anmaktan nasiplenemiyordu. Zira nasıl ki Kur’ân-ı kerim okunduğunda evler de nasibini alıyorsa hicri takvime göre her yıl mübarek gün ve gecelerin zamanı değiştiğinden günler ve aylar da nasiplenirdi.

O’nun doğum gününde onun hayatı, mucizeleri, hadis-i şerifleri okunmuyordu, ahlakı ve gazaları konuşulmuyordu. Sadece merhamet, sevgi ve emniyet gibi küresel değerler anlatılıyor ve kutlanıyordu. Camiler müzikli festivallerin mekânı gibi olmuştu. İmamlar korosu sahneden inmiyordu. Ve bu coğrafya ilk defa, “Mevlit Kantat Promiyeri” denilen (müzikal mevlit) bir ucube ile tanışmıştı! Kutlu Doğum haftalarında gençlere Kelime-i tevhitten “Muhammedü’r-Resulüllah”kısmını kaldıran kitaplar dağıtılıyordu.

İslam düşmanlarının ortak projesi FETÖ örgütünün, Peygamber efendimize giden yolu bozmada önemli bir adım olarak yürüttüğü “Kutlu Doğum Haftası”, dönemin Diyanet İşleri Başkanlığı üst yönetiminin akıl almaz bir şekilde karşı durmalarına rağmen 2017 yılında kaldırıldı.

Bu süreçte mevlit kandili kutlamasını, “Mevlid-i Nebi Haftası” adıyla gerçek tarihine, yani hicri takvime uygun olarak Rebiülevvel ayına alınmasında büyük rol oynayan Türkiye Cumhuriyeti Başkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan Bey ve dönemin Diyanet’ten Sorumlu Devlet Bakanı Numan Kurtulmuş Bey’i ve diğer emeği geçenleri gönülden tebrik ediyorum.

Bakınız bu sene 19 Kasım 2018’deki Mevlid-i Nebi Haftası ile evvelce Kutlu Doğum haftalarına katılanları mukayese edelim. Nisan ayında düzenlenen Kutlu Doğum Haftası’na Baykal ve Kılıçdaroğlu gibi ana muhalefet partisi liderleri de katılmak için yarışırlarken Mevlid-i Nebi Haftası’nda neden görünmez oldular? Halbuki ikisi de Peygamber efendimizi anmak değil miydi? Demek ki bir farklılık vardı! İşte farkı, fark etmek gerek! Zira biri bozuk, diğeri doğru; biri proje, diğeri ibadet; biri Peygamber efendimize uymak, diğeri ise FETÖ ve avanesine tabi olmaktı!

Yine sadece merak saiki ile soruyorum; Mevlit Kantat Promiyeri rezaletini yaşatan Abdullah Gül Bey acaba Mevlid-i Nebi Haftası’na davet edilmedi mi? Neden yoktu?

Levlâke levlâke!..

Başkan Recep Tayyip Erdoğan Bey geçen sene olduğu gibi bu sene de Mevlid-i Nebi Haftası’nın açılış konuşmasına “Levlake levlake lema halaktül eflake”=(Ey Resulüm!) Sen olmasaydın âlemleri yaratmazdım, hadis-i kutsisini okuyarak başladı. Bu hadis-i kutsiyi yıllardır yok sayan bir kısım ilahiyatçı şarlatanlar acaba ne düşündüler? Onların yok demesiyle demek ki yok olmuyor!

Halbuki hadis-i kutsiyi okuyan sadece Sayın Başkanımız da değil elbette. Âlimler, veliler ve edipler asırlardır, o hadis-i kutsiyi hatırlatan nice nice beyitler kaleme almışlardı. Elbette ki görene…

Nitekim Yunus Emre;

Yaratıldı yer ile gök Muhammed dostluğuna
Levlâk ona delil-durur onsuz yer ü gök olmadı

Derken, Sehâbî ise;

Olamaz ferş-i kadem atlas-ı eflâk sana
Ki ey Habibim yaraşır hil’at-i “Levlâk” sana

“Ey habibim sana levlâk hil’ati yakışır. Senin ayaklarının altına gökyüzü atlası serilse bile az gelir” diyerek övüyordu.

Şeyhülislam Yahya Efendi:

Sana mahsus lütfudur Hakk’un
Tâc-ı levlâk ü taht-ı ev Ednâ

Hakiki:

Şânında anun ki dedi hâlık
Levlâke lema halaktü’l eflâk

Süleyman Çelebi ise Mevlid-i şerifinde, cümle mahlukatın O’nun şerefine var olduğunu şu güzide beyitlerle dile getirmişti:

Ger Muhammed olmaya idi ayân
Olmayısardı zemin ü âsumân

Andan oldu her nihân ü âşikâr
Arş ü ferş ü yer ü gök her ne ki var

Ger Muhammed olmaya idi ey yâr
Olmaz idi ay ve gün leyl ü nehâr

Evet her şey, cümle mahlukat O’nun hürmetine, dostluğuna yaratıldı. İnanmak sevmeyi, sevmek O’nun gibi olmayı gerektirir. Coğrafyamızı yine O’nun sünnet-i seniyyesi ile nurlandıralım, gençlerimizi O’nun ahlakı ile süsleyelim ve işlerimizi O’na uyduralım. O’nun düşmanlarının projelerine karşı ise uyanık ve agâh olalım.

TEFEKKÜR
Pes Muhammed’dir bu varlığa sebep
Cehd idüp rızasını kıl talep

Yunus’tan, günümüze muazzam ikaz!

Posted on 16 Kasım 2018
Çıktım erik dalına anda yedim üzümü,
Bostan ıssı kakıyıp der ne yersin kozumu!

Yunus Emre hazretleri, erik dalından üzümü nasıl yemişti? Bostan sahibinin kızmasından ağacın başkasına ait olduğu anlaşılıyordu. Ancak bostan sahibi erik dalında üzüm yiyen adama cevizimi (koz) neden yiyorsun diyerek paylamıştı! Şiirin ihtiva ettiği şu manaları değerlendirirken Yunus Emre, aklını yitirmiş delilerden mi bahsediyor diye düşünebilirsiniz.

Hâlbuki Yunus Emre’nin, tamamen muamma tarzında yazmış olduğu şiiri sanki bugünü işaret ediyordu. Evet ama Yunus bugünleri rüyasında görerek yazmadı. Demek ki aynı zihniyette kişiler o gün de mevcuttu.

Bunlar bağnaz, dar ve kısa görüşlü olup sadece kendi aklının esiri olmuş kimselerdir. Örnek aldıkları şahıslar da kendilerinden farksızdır. Bunlar peygamber efendimizi, Eshâbını ve müctehid âlimleri ölçü almakta son derece cimridirler. Hatta cimrilik bir yana kabul dahi etmezler. Kendi akıllarının daha üstün olduğuna inanır ve sadece kendilerini beğenirler.

Yunus’un bu beytini o günlerde nasıl anlamış ve yorumlamışlardı bilemiyorum.

Fakat Süleymaniye Kütüphanesi’nde doçentlik tezimle ilgili çalışmalar yaparken küçük bir risale dikkatimi çekmişti. Yunus Emre’nin gazelinin şerhi olan bu risale, Niyazi Mısrî hazretlerine aitti.

Büyük tasavvuf âlimi Niyazi Mısrî hazretleri gazeli sadece şerh etmekle kalmamış birkaç beytini şerh ettikten sonra gazelin sahibi Yunus Emre’ye rüyada mülaki olarak tasvibini de almıştı.

Bugün günümüzün dinî anlayışına ışık tutması açısından önemli olan bu gazelin ilk iki mısraını açıklayacağım.

Mürşitsiz çıkma yola!

Yukarıdaki mısrada Hazreti Yunus, zahirde her meyvenin bir ağacı olduğu gibi her amel ağacının da bir başka meyvesi ve yemişi olur. Buna benzer şekilde her ilmin de ona mahsus aletleri vardır. Bu aletler ile hâsıl olur ve yerine gelir.

Mesela zahir ilimlerinin ortaya çıkarılmasının aletleri, lügat, sarf, nahiv, adab, mantık, meani ve hikmet, hey’et, kelam, hadis, usul, fıkıh ve tefsirdir.

Batın ilminin kazanılması olgun bir mürşidin terbiyesi ile fasılasız zikir, az yemek, az uyumak, az konuşmak ve halvettir, yalnız kalmaktır. Hakikat ilminin aletleri ise her işinde sadece Hakk’ın rızasını elde etmektir.

Merhum Yunus Emre, erik, üzüm ve ceviz ile İslam’ın üç ana kolu şeriat, tarikat ve hakikate işaret etmekteydi. Zira eriğin dışı yenir içi yenmez. Erik gibi olan meyvelerin cümlesi amelin zahirine misaldir.

Üzüm gibilerin cümlesi ise amelin batınına misalidir. Zira üzüm hem yenir ve hem nice nimetler ondan zuhura gelir. Pekmez, turşu, sirke ve bunlara benzer nice türlü nimetler hâsıl olur. Lakin içinde bir miktar riya ve tezkiye çekirdeği olmakla batın ameline denilir, hakikate denilmez.

Ceviz ise hakikate misaldir ki içinde asla yabana atacak bir şey yoktur. Hem yenir ve hem nice marazlara ve illetlere şifa hâsıl olur.

Öte yandan bir kimse erik yiyecekse erik ağacına gider. Üzüm talep ederse asma ağacına varır ve ceviz canı isterse ceviz ağacından toplar.

Şayet her kim üzümü erik ağacından talep eder orada ararsa o kimse ahmak ve cahildir. Çorak yere ekin ekip boş yere zahmet çeker. Bütün emeği heba olur, çektiği çile de yanına kâr kalır.

Şimdi her kimse zahir amelinin doğru olup olmadığını bilmek isterse onu şeriattan ve erbabından talep eder, ilmihal kitaplarına müracaat eder. Ondan bilip öğrenip amel eder. Şayet batın amelinin salahını, fesadını, tenezzülünü ve terakkisini bilmek isterse mürşidin telkini ve dersleri ile yoluna devam eder.

Bu yolları aşmış bir kimse hakikat ilmine varmak ve kendini bilmek arzu kılarsa, mürşid-i kâmil terbiyesi, büyük perhiz ateşi ile nefsin bütün sıfatlarını yakıp masivayı reddederek elde edebilir. Yolu ve adabı ile talep olunursa ümittir ki az müddetle maksat hasıl olur.

Şimdi gelelim ana noktaya: Hazreti Yunus diyor ki; bir kimse zahir amelini işlerken ben batın ilmini ve ilm-i hakikati zahir ameli ile ele getirip tahsil ederim dese ve birçok zahmetler çekse mesela kendiliğinden esmaullaha müdavemet eylese ve oruçlar tutup halvetler çekse o kişinin hâli erik ağacından üzüm yemeye çalışmaya benzer.

Bostan ıssından (sahibi) maksadı ise mürşid-i kâmildir. “Niçin kozumu yersin” diye azarladığı tembihtir. Niçin olmaz yere riyazet çeker, mücadele eder yorulursun? Üç ilmi bir amel ile elde edebileceğini mi sanırsın? Zira her birinin başka ameli, muallimi ve mürşidi vardır.

Bunun hariçte bir misali de şu şekildedir: Bir kimse pazara çıkarak marangozluk aletlerini satın alsa ve onlarla ol sanatı işlemeye başlasa, evvelce yapmadığı ve bir usta yanında çalışmadığı için beceremeyecek ve hangi aletle ne işleneceğini bilemeyecektir. İşin ustası onu gördüğü zaman şöyle diyecektir:

“Bre sanat uğrusu, küstah! Bu bizim aletlerimizi niçin eline aldın?..” Hâlbuki o adam bunları parasıyla pazardan satın almıştı. Oysa usta o sanatın sahibi olduğu için, “o aletleri niçin kullanırsın?” deme yetkisini kendinde bulmaktadır. Zira o cahil adam sanatı bozmaktadır.

Mürşid-i kâmiller de tarikat ve hakikat bağının malikleridir. Şeriatı bilmeyen, âlim ve peygamber tanımayanlar bırakın tasavvuf lezzetinden tat almak için çalışmayı, tasavvufa inanmaz ve reddederler. Maalesef bu ülke, tasavvuf profesörleri olduğu hâlde tasavvufu inkâr eden hoca müsveddelerini çok gördü ve görmeye de devam etmektedir!

Zift turşusu yeme!

Kerpiç koydum kazana poyraz ile kaynattım,
Nedir diye sorana bandım verdim özünü…

Yunus Emre bu ve bunun gibi Ehl-i sünnet âlimlerine inanmayan, Peygamber efendimizi tanımayan felsefî fikirlerle ahkâm yürütenlerin hâlini kazana kerpiç koyup poyraz ile kaynatarak yiyen ve yedirmek isteyenlerin hâline benzetir. Bunların fikirleri hükümleri batıldır. Zira naklî değildir. Onun için gazelde bu fikirler yenmesi uygun olmayan kerpiç ile tesmiye olunmuştur. Poyraz ile kaynatılmaya çalışılması ise Peygamber efendimizin sünneti ve mürşidin telkini olmadığına işarettir. Zira poyraz, ateşi yakmak bir yana bilakis söndürecektir!

Şimdi, bir kimse kendi ne yerse, isteyene de ondan verir. Fakat pişirir gibi yaptığı çamur yenmeye yaramadığı gibi bunun gibi perhizden ruh gıdası hâsıl olmaz. Hatta çamur yiyenlerde marazi hastalıklar oluşacağı gibi bu fikirlerden de kalp rahatsızlıkları meydana gelir. Şeytanın vesveseleri ile de sonunda kalbi ve ruhu helak olmaya doğru gider.

İşte ekseriya küfre düşenler bunlardan meydana gelir. Birisi bunlara kapılırsa kar gibi soğutup buz gibi dondururlar. Bunlardan aslandan kaçar gibi kaçmalıdır. Allah yolundaki yolculara mezhebinin âlimlerine uymak yetişir…

Yunus Emre’nin uzun gazelindeki şu iki beyti ve devamı; Peygamber, âlim ve mürşit tanımayanların varacağı noktayı muazzam bir şekilde ortaya koymaktadır. Zira mürşitsiz yola çıkanların hâli hangi meyvenin hangi ağaçta bittiğini bilmeyen ve gönlü üzüm istediğinde erikte biter sanan ve erik diye ceviz ağacına giden kimse ve cümle renkleri siyah sanan âmâ gibi olur.

Peygamber efendimizden bugüne gelen İslam inanç ve yaşayışını geleneksel diyerek küçümseyip, millete çamur ve hatta yine Hazreti Yunus’un ifadesiyle zift turşusu yedirmek isteyenlerin bozuk yazılarını, insanı dinden imandan eden fikirlerini beyan etmeye ve göstermeye devam edeceğiz…

TEFEKKÜR
Gönlü yüksekte gezer, dembedem yoldan azar,
Dış yüzüne ol sızar, içinde ne var ise…

İşte bütün mesele!

Posted on 9 Kasım 2018
İlahiyat fakültelerinde yetişen talebelerden çokça duyduğumuz bir cümle şu şekildedir:

“Din bir, peygamber bir iken ve peygamber bir tane şeriat getirmişken mezhep neden dört olsun? Peygamber zamanında mezhep mi vardı?”

Bu tam cahilane bir sözdür. Fakat dinî ilim tahsilinin henüz başında olanları aldatma hususunda oldukça tesirli bir metottur.

“Hazreti Peygamber zamanında mezhep mi vardı?” diyenlere aslında tek bir sual sormak kâfidir: “Peygamber efendimiz zamanında mezhep yok muydu?” Bu sual insanları önce derin düşünceye sevk eder. Evet, yok muydu?

Sonra mezhebin temelinin ne olduğunu sorarsınız. İctihadı, müctehidi anlatırsınız. Peki, kendileri Eshâb-ı kirâmdan olmayan dört mezhep imamımız, Peygamber efendimizi gören bu mübarek zatlardan yani Eshâb-ı kirâmdan daha mı üstün idiler?

Dört mezhep imamı ictihad edip de Eshâb-ı kirâm ictihad edemiyor muydu? Yoksa dört mezhep imamı, dinde olamayan yeni bir çığır mı açtılar?.. İşte bu suallerin cevabı bilindiğinde, aslında Eshab sayısınca mezhep olduğunu fakat ictihadlarının yazılmadığı için unutulduğunu söylemek kâfi gelir. Bu meseleyi daha sonra yine ele alacağım…

Ardından da bu mezhep düşmanları, “Biz sadece Kur’ân’dan alırız” diyerek parlak ve cafcaflı bir ifade ile karşısındakini büyülerlerdi!

Mehmet Akif Ersoy’un şu sözünü de ilahi bir delilmiş gibi kullanırlardı:

Doğrudan doğruya Kur’ân’dan alıp ilhamı,
Asrın idrakine söyletmeliyiz İslam’ı.

Yıllar önce Niğde’de kalabalık bir mecliste, Mehmet Akif’in, II. Abdülhamid Han’a karşı hudutsuz kinini ve garazını anlattığım sırada oradakilerden biri bu beyti okuyarak “Böyle bir zat, Sultan II. Abdülhamid Han’ı nasıl anlamaz hocam”, diyerek hayretini belirtmişti.

Ben de kendisine, “Bütün sır işte o beyitte” demiştim. “Anlamadım” deyince de “Doğrudan doğruya Kur’ân’dan alalım, deyince Peygamber efendimiz, Eshâbı ve mezhepler ne olacak? Senin doğru alıp almadığını ben nereden anlayacağım? Doğru anlayanı veya anlamayanı nasıl bileceğiz? Bir anlamda herkese göre bir Kur’ân anlayışı çıkmayacak mı?.. Bakınız işte bu sebepledir ki Mehmet Akif Bey; Afgani, Abduh ve Reşit Rıza gibi İngiliz ajanlarını anlayamadı! Onların maşası oldu ve Osmanlı Devleti’ni İngilizlere yem etmek isteyen taifenin içinde yer aldı” dediğimde;

“Meseleyi şimdi anladım hocam” demişti.

Haddini bilmek!

Âlimin en güzel tariflerinden birisi de, “Neyi bilip bilmediğini bilendir” denilmiştir. Bakınız ilim yolcusuna önce yetki sahibi nasıl olunur ve hangi meselede kimler yetki sahibidir o anlatılır. Zira yetkisini aşan adamlar anarşiye sebep olurlar.

Gör zâhidi kim sâhib-i irşâd olayım der,
Dün mektebe vardı bugün üstâd olayım der.

Bağdatlı Ruhi’nin dediği gibi çalışmadan, pişmeden, yanmadan bu işler olmaz. Bir dönem Türkiye’de millet idarecilerini seçse de, atanmışlar kendilerini tek yetkili görürler ve her işe müdahil olurlardı. Türkiye’de bu sebeple kaos ve anarşi eksik olmazdı. Milletin seçtiklerine “%95 ile de iktidar olsanız muktedir olamazsınız” diyenleri ve denilen günleri unutmayın!

Bir fabrikanın işçisi patronun, hemşire doktorun yerine geçerse, öğrenci öğretmenin koltuğuna oturursa ne olur?

Dinde de böyledir. Din adına konuşacakları bilmek o ilmin usulüdür. Bugün din adına konuşmaya yetkili olanlar ile olmayanları ortaya koyalım ve günümüzde dinî meselelerdeki karışıklığın nereden peydahlandığını anlayalım.

Din adına konuşmaya yetkili olanlar kimlerdir:

Allahü teâlâ: Mutlak hâkim olup dinin ve âlemlerin sahibidir.

Resûl-i ekrem efendimiz: Mecaz hâkimdir. Tebliğ-i şeriat gereği dini açıklayan ve uygulayandır. Cenâb-ı Hak peygamberleri seçerek göndermiştir. Cebrail aleyhisselam kitabı ona indirmiştir.

Müctehid âlimler: Mutlak müctehid, Mezhebde müctehid ve Meselede müctehid olmak üzere üç kısımdırlar.

Mukallid âlimler: Bunlar da Eshâb-ı tahric, Eshab-ı tercih ve Eshab-ı temyiz diye üçe ayrılır.

Sırf mukallid âlimler: Bunların söz söyleme hakkı yoktur. İşleri, ilk tabakadaki âlimleri tam taklittir. Fakat okuduklarını tam ve doğru anlar ve anlatırlar.

Peki din adına konuşmaya yetkisiz olanlar kimlerdir ve konuşurlarsa kimlerin yerini almış olurlar. Onları da tanıyalım ve kendilerine bir de sual yöneltelim:

Alternatif hüküm koyanlar: Bunlar kendilerini mutlak hâkim yerine koyarlar. Âyetleri beğenmez ve hata bulurlar. Haşa, “bu âyet bana gelseydi karşı dururdum” derler. Sen Rab mısın? Yoksa Rabbe inanmaz mısın?!.

Kur’ân-ı kerîmi sanki kendine inmiş gibi açıklayanlar: “Ben sadece Kur’ân’a bakarım, başka delil tanımam! Bana Kur’ân yeter” diyenler bunlardandır. Bunlar kendilerini peygamber gibi görürler ve Kur’ân’ı kendisine inmiş gibi yorumlamaya kalkarlar. Sen peygamber misin?!.

Şartlarına sahip olmadıkları hâlde ictihada kalkanlar: Sen müctehid misin?!.

Müctehidleri anlamadıkları hâlde onlardan nakle kalkanlar: Sen mukallid âlim misin?!.

Evet bu son iki sınıf âlimi yetiştirecek âlim de kalmadı. Bu dereceye gelmek büyük bir azim, cehd, çalışma ve tasavvuf yolunda ilerleyip Rabbe yakın olmakla mümkündür.

Eshâb-ı tahric, tercih ve temyiz âlimlerini anlamak ve eserlerini okumak bir yana kabul dahi etmeyen bu zavallılar, kendilerini kolayca peygamberin yerine koymakta, Kur’ân-ı kerime kafasına göre mana vermekte, anlamazsa veya işine gelmezse de haşa yaratıcının emirlerini beğenmemeye kadar varmaktadırlar.

Gülüp geçti sakalına!

Geçen haftaki yazım sebebiyle beni arayıp tebrik eden Prof. Dr. Süleyman Hayri Bolay Bey, bunlar hakkında eski bir yazısını da hatırlatma lütfunda bulundu. Süleyman Hayri Bey o yazısında müthiş bir tespitte bulunarak şöyle demişti:

“Allah’ın kitabı asırların anlayışlarına göre değiştirilecekse o zaman ilahi din diye bir şey kalır mı? O dinin sağlam ve sabit müminleri olur mu? Her devirde birilerinin aklına göre uydurma metinler, âyetlerin yerine geçecekse ve her yeni gelen öncekinin uydurmalarını beğenmeyip, yenilerini ekleyeceklerse orada kutsallık ve ilahilik kalır mı? Böylelikle Kur’ân da modern ve evrensel mi olacak?”

Süleyman Hayri Bey bu yolun sebebini ise şöyle açıklıyordu:

“Nasılcı/pozitivist akımın felsefe, eğitim ve din anlayışı Batı’nın müşrik ve münkir aklının şaşı bakışının en canlı temsilcisidir. Bizim bazı nevzuhur ilahiyatçılarımız da bunların mahsulüdür. Köklerinde Hegel’in müşrik ve tarihselci aklı ile pozitivizmin tarihselci münkir aklı yatmaktadır.”

Süleyman Hayri Bey’in de açıkça belirttiği üzere bizim bir kısım ilahiyatçılar yedinci sınıf âlimlerden dahi olmadığı ve onları anlamaktan uzak bulunduğu hâlde müctehidleri beğenmeyip ve peygamberi de bir kenara itip hâşâ ilah yerine geçmeye çalışmaktadırlar.

Gece gözlerinin kapanmasını, karnının acıkmasını ve def-i hacete bile ihtiyaç duymanı gideremeyen sen neyin peşindesin? Ölümünüzü de engelleyebilecek misiniz? Size beğenmediğiniz ve sıkılacağınızı düşündüğünüz cennetin yerine başka bir mekân da hazırlanır merak etmeyin!

Şeytan, sizin gibi nicelerini pençesine düşürdü. Nicelerini yoldan çıkardı. Eşrefoğlu Rûmî’de onları ve peşine düşenleri uyardı:

Bu dünyayı benim sanıp, zinhar gönlünü verme,
Nice senin gibilerin gülüp geçti sakalına!

TEFEKKÜR
Tevfik refik olmayacak faide yoktur
Her kim burada akla uyarsa zarar eyler

.

Âlimler güneş gibidir!

Posted on 2 Kasım 2018
Ömrü köylerde geçmiş, geceleri dağ, bayır ve kırlarda dolaşmış olanlar mutlaka görmüşlerdir. Çok ufak, ele avuca gelmeyecek ateş böcekleri ışıl ışıl parıldarlar.

İşte birisi merakla, o böceklerden birine sormuş:

“Ey geceleri ışık saçan minik böcek! Gündüz neden hiç ortada yoksun, niçin görünmezsin?”

Ateş böceği bu suale öyle manidar bir cevap vermiş ki! Akıllılar alkış tutarlar! Dinle ve ibret al!

“Ey arkadaş! Ben gece de gündüz de kırlarda bayırdayım, buradayım. Fakat güneş çıktı mı görünmez olurum. Benim işim biter, namım söner…”

Adının başına Prof. veya Doç. gibi halkaları takınınca âlim tanımaz, peygamber bilmez olup burnu bir karış havaya kalkan şahsiyetleri görünce, Şeyh Sadi’de geçen bu hikâye aklıma geliverir!

Zira âlim gelince bunların namı, nişanı görünmez olur. Yunus Emre’nin “Ben de gördüm tozunu” dediği gibi berhava olurlar.

Geçen cuma günü köşemde işlediğim yazı üzerine, Üsküdar’da düzenlenen “İman Sempozyumu”na milletimizin haklı ve yerinde tepkisinden çekinerek katılamayan İlhami Güler ve Ömer Özsoy’un adını vererek büyük üzüntüsünü ve; “Onların imanı benim imanımdan daha sağlamdır” diyerek de inanç derecesini ortaya koyan Profesör, gazetesinde bana cevap vermeye kalkmış!

Dilerseniz önce suallerime verdiği cevapları görelim…

Hâşâ Cenâb-ı Hakkı kastederek, “Bu âyet bana gelseydi ‘böyle âyet olur mu’ diyerek karşı dururdum” diyen İlhami Güler’in imanı mı senden üstün? sualime cevabı:

“Hoparlörle ezan okumanın bid’at olup olmadığı gibi konularda Vehhabi meşrep bir kılığa bürünen kişi…”

Benim; “Cenab-ı Hakk, Kur’ân-ı kerimde çelişki içinde” ve “Kur’ân-ı kerimde geçen kıssalar uydurmadır, diyenlerin imanı mı senden kavi?” sualime cevabı:

“Sahip oldukları kanallarda kadın sanatçılarla çalgılı çengili programlar yaptıran siz!”

Yine benim; “Kur’an-ı kerimdeki miras âyetlerini açıkla bakalım diyerek Allahü tealanın taksimine karşı duran sen değil misin?” şeklindeki ifademe karşı ise cevabı:

“Saadeti Ebediyye zihniyetinin kendine sağladığı imkânla sağa sola saldırma!”

Evet, güya yazıma cevap vermeye kalkıştığı hâlde, hakkındaki hiçbir ithamıma değinmeyip, cevaplarında görüldüğü üzere başka vadilerde boşluğa kılıç sallayan bir adama ne isim takılır? Bu sualin cevabını tabiplere bırakıyorum!..

Sadece hedef çarpıtma olarak bilinen ve ucuz bir demagojinin ürünü olarak pazarlanan, şahsıma yönelttiği suallerle ilgili olarak bugüne kadar tek bir ifadem olmadığı için geçiyorum. Gelelim hakkımdaki bazı iddialarına!

Muhbirin manasını bilmeyen Prof.!

Bu Profesör bana “FETÖ muhbiri” adını takmış. Cehaletin boyutunu görebiliyor musunuz? İlahiyat Profesörü olmasına ve Arapça okutmasına rağmen “muhbir” kelimesinin nerede kullanılacağını dahi bilmemektedir. Muhbir, Arapça’da asıl olarak işin hakikatine vâkıf âlim, Türkçemizde ise daha çok istihbarat elemanı olarak çalışan ve gizli bilgi aktaran kişi yerine kullanılmıştır. Dolayısıyla Arapça manasıyla alırsanız sizin için vahim, Türkçe manasıyla kullandıysanız daha vahim olur. Bu kelime bilginizle Kur’ân-ı kerimi ve hadis-i şerifleri yorumlamaya kalkarsanız işte böyle hakla, hakikatle savaşa yeltenir Donkişot olursunuz!

Kaldı ki size FETÖ’cü de demedim. FETÖ ile aynı dinî fikirlerdesiniz dedim. Olmadığınızı ispat eder misiniz? Size “FETÖ’nün amentüsü”nü sordum. Biliyorsanız cevap verin bakalım. Bulamazsanız benim konferanslarımı takip edin. Youtube programlarımı izleyin.

O dinde diyalog projesiyle Peygamberimizi yok saymıştı. Siz de Peygamberi aşıp artık Cenâb-ı Hakk’la mücadeleye kalkıştınız! İşte bu fikir ve hareketinizle bugün FETÖ yarın METÖ’ye adam devşirmekten başka bir işe yaramazsınız. Bendenize de “ne zamandır FETÖ aleyhindesiniz?” diye de sormuşsunuz?

Siz araştırmacısınız. Biraz yorulun, gayret gösterin. Gelin fakültemde hocalara sorunuz. Hatta Erzurum’da Atatürk Üniversitesi’nde tarihçilere, “hoca 1985’lerde anlatıyor muydu?” deyiniz! Sizin evvelce görev yaptığınız Samsun 19 Mayıs Üniversitesi tarih bölümünde de beni tanıyanlar çoktur. Onlarla da görüşün, öğrenin! Şunu da biliniz ki; Ehl-i sünnet itikadında olanlardan asla FETÖ-Metö çıkmaz!

Ayrıca şu an size, “FETÖ fikirlerine su taşımayın. FETÖ-vari oluşumlara yol açmayın. Ehl-i sünnet çizgisinden ayrılmayın ve milleti bu temiz ve pak yoldan saptırmayın” diyorsam, bu nice yıllardır dediğimin de kanıtıdır. Tabii ki temyiz kabiliyeti olana!

Ahraz ihtiyarlar dahi duydu!

Yine yazısında, Abduh ve Reşit Rıza gibi büyük din ulemasını da tahkir, tezyif ve hatta tekfir ettiğimi bildirmiş. Bir defa Sayın Profesör, tekfir etmek benim defterimde yoktur. Benim işim değildir. Ben bir ilim adamı olarak kişinin hatalarının dinî veya tarihî metod ve usul içerisinde tenkidini yaparım. Sizin gibi kulaktan dolma bilgilerle kimse hakkında da ileri geri konuşmam.

Abduh ve hocası Afganî’nin 33. derecede mason ve İngilizlerin ajanı olduklarını, II. Abdülhamid Han’ı devirmek için ne projeler yaptıklarını ve nasıl çalıştıklarını bırakın Mısır’ın sağır sultanını, Sierra Leone’nin -Anadolu ağzıyla- ahraz ihtiyarı dahi duydu. Sen hâlâ işitmedin mi? Kargadan başka kuş tanımaz, yazdığınızdan başka bir kitap okumaz mısınız?

Nikki Keddie’nin “Cemâleddin Efganî” adlı biyografisi, M. Muhammed Hüseyin’in “Modernizmin İslam Dünyasına Girişi” ve Yılmaz Karadeniz’in “Osmanlı ve İran’ın İngiliz Paraleli, Cemaleddin Esedâbadi” isimli eserlerini okumanız kâfidir. Anlayana yeter!

Şuna da cevap veriniz! Bugün Sayın Başkanımız Tayyib Bey’e ve Türkiye Cumhuriyetine karşı girişilen FETÖ darbesine karşı durduğunuzu ve FETÖ’yü lanetlediğinizi söylüyorsunuz! Biz de inanalım. Fakat şunu da soralım:

II. Abdülhamid Han, Türklerin hakanı ve tüm dünya Müslümanlarının halifesi değil miydi? Osmanlı ülkesi bir Yunan veya Bulgar ülkesi mi idi? Osmanlı Devleti’ni yıkmak için İngilizlerle çalışan Abduh, Reşit Rıza ve hocaları Afganî gözünüzde hâlâ nasıl büyük bir din âlimi olabiliyor?

Zira başarılı oldular değil mi? Bu millete hâlâ onlar, büyük din âlimi ve üstadı olarak lanse edilebiliyor. İşte bunun içindir ki darbe girişiminde bulununcaya kadar, kırk yıl boyunca, FETÖ’nün neden anlaşılamadığından gafilsiniz. Hâlâ da gafilsiniz. Zira II. Abdülhamid Han devrinin FETÖ’sü (Afganî ve yolundakiler) bilinmeden gelecekteki yeni FETÖ’ler asla anlaşılamaz!

Hak ve batıl belaya varınca mücadele

Nihayet bu Prof. benden İmam-ı Maturidi hazretlerinin aleyhinde okkalı bir yazı kaleme almamı istemiş.

Beni, itikatta imamım dediğim zata karşı durmaya çağırıyor. Ben haddimi bilirim Sayın Prof.! Siz beni hiç anlamamışsınız. Ben ne demiştim? Bu tip İlahiyat fakültesi hocaları önce İmam-ı Azam, İmam-ı Maturidi, İmam-ı Rabbani, İmam-ı Gazali ve İmam-ı Buhari ile savaştılar. Bu hâl onları, bidayette Peygamber efendimizi tanımamaya nihayette ise büyük bir cüretle Kur’ân-ı kerime karşı durmaya Cenab-ı Hakk’a akıl vermeye kadar götürdü! Onları bu yola iletenlerin başında ise sizin büyük bir iştiyakla övdüğünüz İbni Teymiyye, Abduh, Reşit Rıza, Afganî, Fazlurrahman ve Hamidullah geliyordu.

Üstad Necip Fazıl Bey’in şu ifadesi bu ayırımın muazzam bir tespitini yansıtmaktadır:

Hak ve batıl belaya varınca mücadele,
İki çapraz çizgiyle çözüldü muadele.

Saflar üzerinde derin tahlil ve tefekkür ederek farkı anlayabilirsiniz. Nitekim şimdi de o âlim bildiklerinizin sizi getirdikleri noktayı görelim:

İşte “Kur’an Dili ve Retoriği” isimli eserinde bu Prof.’un geldiği nokta. İbret nazarıyla okuyunuz. O, önce Thomas Carlyle’nin:

“Kur’ân karmakarışık, usandıracak derecede düzensiz, anlaşılmaz, bitmez tükenmez tekrarlar, insanın nefesini kesen pasajlar ve anlaşılmaz ifadelerle doludur. Kısacası Kur’ân kahrı çekilmez saçmalıklarla doludur” (s. 24-25) ifadelerini nakledecek sonra da bizzat kendisi;

“Kur’ân’daki tekrarlar yazılı bir metni okunamaz hâle getiren bir eksiklik, kusur ve ifade zaafıdır” (s. 25) diyerek bu görüşe katıldığını beyan edecektir.

Fazla söze gerek var mı? Cevabını okuyucular versin.

Size gelince benim için hurafeci tanımlamasını da kullanmışsınız. Bunu ağa babanız H. Karaman da söylemişti. “Bir tane hurafemi açıkla bakalım” deyince de susmuştu. İftira kolay ispatı ise zordur sayın Prof.! Şimdi siz söyleyin bakalım. Sadece duyduğunuz içi boş, klişe cümleleri tekrar etmeyin!

Merdim deme zinhar seni meydana çekerler,
Dava edeni bahs ile burhana çekerler…

TEFEKKÜR
Dalâl ehli cihân içinde çokdur
Hidâyet olmayana çâre yokdur

.

Âlim peygamber tanımayınca!

Posted on 26 Ekim 2018
Bir sinek bir kartalı salladı vurdu yere,
Yalan değil gerçektir ben de gördüm tozunu…

Sinek kartalı nasıl yere vurdu ve Yunus tozunu nereden gördü? Düşün dur! Yunus’un bu beyti muamma beyitlerdendir. Anlayana ise ne ibretler saklıdır. Bilhassa günümüzde, daha kendisini tanımaktan aciz olup kartal gibi havalarda gezenlere…

Bakınız ecdadımızı araştırdığımızda şunu görüyoruz: Öğreniyorlardı, öğretiyorlardı ve yaşıyorlardı. Ve bunu sadece ve sadece Hakk’ın rızası için yapıyorlardı. Biz ise bugün yalnızca tartışıyoruz.

Önceden camiler, mescitler, medreseler, tekkeler, zaviyeler, dergâhlar onlar için hem eğitim ve hem de ibadet yerleri idi.

Şimdi mekteplerden başka eğitim yeri kalmadı. Orada da ilme talip ve rağıp olan pek az. Zoraki bir eğitimle günlerini geçiren insanlar sürüsüne döndürüldük. Necip Fazıl Kısakürek üstadın;

“Vatanımda sular akar başıboş/Herkes birbirine bakar başıboş” dediği gibi başıboş gidip geliyoruz. Ne yaptığını ve ne öğrendiğini bilmeden, düşünmeden.

Yine ecdadımız, Peygamber efendimizin aşkı ile dolu idiler. O’na benzemek, O’nun gibi yaşamak en büyük sevdaları idi. O’nu övmek, methetmek için yarışırlardı. Nat-ı şerifler yazarlardı. Her kitaba mutlaka Hak tealaya hamd, sonra Resulüne salevatla başlarlardı. Çocuklarına mutlaka onun isimlerinden bir isim verirlerdi.

O’nun ahlakını, yaşayışını, sözlerini, gazalarını, mucizelerini evlatlarına öğretirlerdi. Kırk hadisler, yüz hadisler, bin hadisler adıyla hadis-i şeriflerini toplayıp ezberletirlerdi. O’nun sözlerini ve yaşayışını hayatlarının esası yaparlardı.

“Ne adlar ezberledi ey Nebi/Adına alışkın dudaklarımız” diyerek bir dönem feryadını dile getiren Arif Nihat Asya Bey, bugünkü İlahiyat Fakülteleri hocalarını görse ne derdi acaba?

İsmet İnönü, 1949 yılında yeni açılan İlahiyat Fakültesi müfredatını belirlerken, masonların telkini ile felsefeyi eğitimin birinci düsturu yapmıştı.

Artık din adına ne varsa tartışacaklardı. Kuş beyinlilerin biricik sermayesi akıldı artık. Rehberleri ise şeytandı. Onlara göre nakle bağlanıp kalmak insanı donduruyordu beynini uyuşturuyordu! Şairin;

“Ben aklımdan isterim delalet/Aklım bana gösterir dalalet” dediği gibi şeytan da bunlarla oynamaya başlamıştı.

Şeytani vasıf!

Kendilerini önce âlimlerden üstün gördüler. Sonra Peygamber efendimizi -hâşâ- postacı yerine koydular. İnternet, bilgisayar, akıllı telefon görmemiş peygamber mi onlara örnek olacak ve onlara rehberlik edecekti(!) Veya onun 1400 sene önceki sözlerine mi uyacaklardı?

Bu düşünce ile hadisleri ayıklamaya ve ortadan kaldırmaya başladılar. Akıllarına ve yaşayışlarına uymuyordu zira. Onlar nasıl yaşarsa o hadisler kalmalı idi. Diğerlerini insanlara kabul ettiremezlerdi. Bu anlayışla uzun yıllar “Kur’ân bize yeter, Kur’ân tek rehber” dediler. Altını çize çize, anlaya anlaya okuyalım dediler. Bu klişe cümleler insanlara tatlı geliyordu. Öyle ya elde Kur’ân varken başka neye bakacaklardı(!)?..

Diğer yandan şeytan bu, bırakır mı? Eline geçirmiş bir kere. Şimdi baktılar ki Kur’ân-ı kerimde geçen nice âyetler de yaşantılarına tersti. Sıra artık Kur’ân-ı kerime gelmişti. Nitekim bugünlerde artık açıkça ve büyük bir cüretle “Cenâb-ı Hak Kur’ân-ı kerimde çelişki içinde” ve “Kur’ân-ı kerimde geçen kıssalar uydurmadır” demeye başladılar.

Prof. Dr. Mustafa Öztürk, İlhami Güler, Ömer Özsoy, Şaban Ali Düzgün gibiler bu manada son sürat yol almaktalar. Prof. Dr. Ali Köse ve niceleri de onlara çanak tutmaktalar.

Hâşâ Cenâb-ı Hakk’ı kastederek, “Bu âyet bana gelseydi ‘böyle âyet olur mu’ diyerek karşı dururdum” diyecek hâle geldiler. Bu hezeyanlarını TV’lerde ve bazı belediyelerimizin önayak olduğu Sempozyumlarda dile getirmeye başladılar.

Onların bu akıl almaz çıkışlarında tıpkı Şeytan’ın Cenâb-ı Hakk’a, “Neden bana Âdem’e secde et dedin. Hâlbuki ben ondan üstünüm” diyerek karşı gelişini duyar gibi oluyoruz. Görüldüğü üzere bunların söylediklerini zamanında söyleyenler oldu. Şimdi kendilerinin kimlerin safında bulundukları böylece ortaya çıkmış olmaktadır.

Sakın üç beş kendini bilmez falan demeyin. İlahiyat Fakültelerine giden gençlerimizi böylelerinin ellerine teslim ediyoruz! İmam Hatip liselerinde hocalık yapacakları maalesef bunlar yetiştiriyor. FETÖ’nün kucağına da çocuklarımızı zamanında bunlar taşıyordu.

Bazen TV’lerde bunların karşısına biraz sağduyulu doğru düşünür adam çıkarıyorlar. Fakat bakıyoruz neredeyse onlar konuşurken ödleri kopacak! Nitekim geçen hafta bir TV programındaMustafa Öztürk miras meselesinde Kur’ân-ı kerimin kızlara az verdiğini tenkit maksadıyla karşısındaki yine bir profesöre soru yönelttiğinde zavallının dili tutuldu.

Yazıklar olsun senin namına da titrine de payene de!

Bir dönem Ziya Gökalp; “Bir kız irsde yarım erkek izdivaçda dörtte bir/Bulundukça ne aile ne memleket yükselir” diyerek dinsizliğini haykırıyordu. Şimdi bakınız nice İlahiyatçılar onunla aynı görüşe gelmiş durumdalar.

Ben de gördüm tozunu!

Bazen İlahiyat hocaları derken bendenize, “Hocam hepsini onların içine katma biz onlardan değiliz” diyenler de çok çıkıyor. Evet ben de kesinlikle inanıyorum ki hepsi böyle değil. Ama artık şunu da sormak bize vacip hâle geliyor.

Onlar Cenâb-ı Hakk’ı dahi pervasızca, edepsizce, fütursuzca ve ahlaksızca tartışmaya açarken sizin diliniz lal mı oldu? Sizden bunlara karşı birkaç cümle ile cevap beklemekle hata mı ettik? Bunlar milletin imanını götürürken tek laf etmeyecek misiniz? Rûz-i mahşerde ne cevap vereceksiniz? “Korkaklıkta ar, ilerlemekte şeref ve itibar var” buyurmuş Hazreti Ali efendimiz. Sizin en azından sosyal medyada veya TV’lerde söyleyecek bir sözünüz olmayacak mı?

İlminiz mi yok? Gücünüz mü yok? Cesaretiniz mi yok?

Ahirete varınca mı, yoksa kabre girince mi savunacaksınız? Şunu unutmayın ki Cenâb-ı Hak cesur ve mert insanları sever!

“Bir sinek bir kartalı salladı vurdu yere/Yalan değil gerçektir ben de gördüm tozunu…” İşte Yunus Emre bu tanımlamayı, âlim, evliya ve peygamber tanımayan bu güruh için yapmaktadır. Şöyle ki:

Bunlar kibirlidirler, başları havada gezerler ve kimseyi beğenmezler. Buna karşılık içleri boştur, bilgileri sıfırdır ve din cahilidirler. Saldırmaktan, reddetmekten başka bir usul ve tavır bilmezler.

Yine bunlar kartal gibi havada gezip tepeden bakmayı severler. Ancak kartalın yediği ve dahi çıkardığı leştir. Bunların da ilim ve bilgilerinin kimseye faydası olmadığı gibi öldürücü zehirdir. Kişinin dünya ve ahiretini mahveder.

Yunus Emre’nin sinek dediği ise arıdır. Arının yediği gül, reyhan, sümbül ve daha nice hoş kokulu çiçeklerdir. Bıraktığı baldır. Şifa bulursun.Bunun gibiler gerçek İslam âlimleridir. Onlardan alınan ilim iki cihanda nur olur, ışık olur.

Yunus Emre “Yalan değil gerçektir ben de gördüm tozunu” sözüyle de şu manaya işaret etmişti. Bu ayağı yere değmeyen, havalarda gezinen, âlim beğenmez kişilere bazı meclislerde ben de rastladım. Basit birkaç dinî bilgi sorduğumda cevap veremeyip susmuşlardı.

Kapılmayın leş yiyenin peşine,
Doyum olmaz âlimin, velinin sohbetine.

Yine Yunus Emre’nin “Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun” dediği gibi gerçek âlimleri bulanlara, uyanlara, yolunda bulunanlara müjdeler olsun!

Bulmak zor mu? Elbette hayır. Arayan bulur. Kendileri ahirete göçmüş olsa da onların eserleri İslam âlemini aydınlatmaya devam etmektedir. Sadece, İmam-ı Azam ve İmam-ı Gazali’leri, Yunus’ları, Mevlana’ları, Ahmed Yesevi’leri, Molla Gürani, Molla Hüsrev’leri, Ahmed İbni Kemalpaşa’ları, İmam-ı Rabbani ve İbni Abidin’leri eserlerinden okuyacaksın! O zaman Yunus Emre’nin başta verdiğim beytini mükemmelen bir daha anlarsın.

TEFEKKÜR
Merkep izinde su görüp, deryayı gördüm sanma sen,
“Hayvandan ol edal” durur ilm ü âlim bilmez ola!

Osmanlı Gerçekleri -2-

Posted on 25 Ekim 2018
ÖNSÖZ

Tarihten alınacak o kadar çok dersler var ki… Bu dersleri çıkarabilmek için öncelikle tarihi doğru anlamak ve bilmek gerekir. Yanlış bilgilerden ancak hatalı dersler çıkarılır.

Düşmanları Osmanlı Devleti’ni sadece yıkmakla kalmadılar. Yıktıktan sonra da ilk ve en önemli iş olarak tarihini de bozdular. Bu sayede hakkıyla anlaşılmasının önünü kestiler. Tarihini bozmak veya değiştirmekle İslam’ı da yanlış anlatmayı doğru öğretmemeyi hedeflediler. Bu gayretlerinde büyük oranda başarılı da oldular. Osmanlı’yı anladığını zannedenlerin de anlamadıklarını esefle görmekte, üzüntüyle müşahede etmekteyiz.

Bu yanlış anlatılan veya anlaşılan meselelerden bir bölümüne “Osmanlı Gerçekleri” kitabımızda değindik.

Eser okuyucularım tarafından büyük bir beğeni ile karşılandı. Kendilerinden gelen müspet tepkiler ve yoğun talepler karşısında “Osmanlı Gerçekleri” kitabımızı seri haline getirmeyi ve yanlış bilinen nice hususları daha değerlendirme kararı aldık.

Soru cevap şeklinde kaleme alınan eser, okuyucuya mevzuları daha rahat anlama kolaylığı sağlamakta ve oluşan tereddütleri daha net olarak gidermektedir.

Serinin ikinci kitabı olarak eliniz de bulunan Osmanlı Gerçekleri-II isimli eserde öncelikle, günümüzde galat-ı meşhur olarak “Osmanlıca” dediğimiz “Eski Türkçe” yazımızın alfabesinin değişimiyle birlikte gelişen süreci değerlendirdik. Osmanlıcanın seçmeli ders oluşunun neler getireceğini tartıştık.

Keza günümüzde çok tartışılan ve en zor anlaşılan kölelik müessesesine ve Osmanlı’daki uygulamalarına değindik. Kölelerin İslam hukukundaki yeri, Osmanlı sarayı ve toplumundaki konumu kadar, Avrupa’da bulundukları durum ile mukayesesini de vermeye çalıştık.

Osmanlı Gerçekleri II’de ayrıca tarihimizin diğer tartışmalı mevzularından Şeyh Bedreddin’den Emir Timur’a, Osmanlıların Türk’e bakışından Yeniçerilere ve Yavuz Sultan Selim’in Şah İsmail’le mücadelesinin önemli ayrıntılarına kadar nice mevzuyu bulacaksınız.

Gayret bizden tevfik Cenab-ı Hak’tandır. Okuyucularımızın duası en büyük desteğimizdir.

.

Akli ve naklî ilimler

Posted on 19 Ekim 2018
Osmanlılar da dâhil, İslam tarihinde ilimler, akli ve naklî olmak üzere iki bölüme ayrılmıştı. Elbette bu bölünmede metot, kaynak, maksat ve değerlendirme farklılıkları bulunuyordu.

Akli ilimler felsefi bilimlerdi. Yani aklı kullanmak suretiyle mevcut bilimi daha geliştirmek ve ileriye taşımaktır. Bu ilimlerin metodolojisi, deneme yanılma yoluyla deneyler yapma, tartışma, gözlemleme vs. uygulamalarla ilmi yenileme, geliştirme ve daha ilerilere götürmektir.

Fizik, kimya, matematik, tıp, mühendislikler, tarih coğrafya bu neviden ilimlerdir. Şanlı Peygamberimizin, “İlim Çin’de de olsa alınız” hadisi bu ilimler içindir.

Naklî ilimler ise dinî ilimlerdir. Akait, tefsir, hadis, fıkıh vb. Bunlar Peygamber efendimizden bize kadar gelen bilgilerdir. Kur’ân-ı kerimi gönderen ve kıyamete kadar koruyacağını vadeden Cenâb-ı Hak’tır. Onu şanlı Peygamberimize indirdi. Peygamber efendimiz de Eshâbına anlattı, açıkladı. Bu itibarla Kur’ân-ı kerimin ilk müfessiri Peygamber efendimizdir. Hadis-i şerifler onun sözleri oldu. İbadetlerden hayatın bütün safhalarına kadar fıkhın (hukukun) temeli olan uygulamaları o gösterdi.

Bütün bunları, “Ümmetimin âlimleri Benî İsrail’in nebileri gibidir” ve “Eshâbım gökteki yıldızlar gibidir” diyerek tavsif buyurduğu Eshâbı ve müctehid İslam âlimleri tedvin etti, kitaplara geçirdi ve bizlere kadar gelmesini sağladı.

Dolayısıyla naklî ilimler dediğimiz dinî ilimler ve bilgiler, Peygamber efendimizden bize kadar nakledile nakledile gelen bilgiler oldu. Naklî demek dinî meselelerde bir hükmün Kur’ân-ı kerime veya Peygamber efendimize ulaşması, varması demektir. O halkada bir kopukluk olmuşsa veya Peygamber efendimize ulaşmıyorsa o artık dinî olmaktan çıkar. Söyleyen kişinin kendi indi, şahsi bir görüşü olur.

Yahudi ve Hıristiyanlar İncil’i ve Tevrat’ı kendi görüşlerine göre uydurmak suretiyle bozmuşlardı. Bir anlamda onlar dinî ilimlerini felsefi ilimler kategorisine sokmak suretiyle insanileştirmişlerdi. Toplandıkları konsüllerde inançlarını, İncil’de yazılanları tartışıyorlar ve kendilerine uygun gelmeyen noktaları değiştiriyorlardı. Böylece çeşit çeşit İnciller ortaya çıkmıştı. Matta İncili, Markos İncili, Luka İncili, Yuhanna İncili vb.

Önce âlimler doğrandı!

Öte yandan saf ve sağlam bir itikada ve temiz bir ahlaka sahip olan Osmanlı Türklerine karşı bir türlü üstünlük kuramayan Batı, yeni projeler geliştirecekti. Zira savaş meydanları onlar için hep hüsran olmuştu.

Bu defa Türkleri, Müslümanları mekteplerde vuracaklardı. İnanç ve itikatlarını bozacaklardı. Gerisi kolaydı.

Nitekim Batılı oryantalistler ve Beyrut’un papazları Peygamber efendimizin hadislerini, Kur’ân-ı kerimi didik didik ederek okudular, kendilerince Müslüman çocuğunu aldatacak ve inançlarını sarsacak noktaları tespit ettiler.

Ardından bir dönem Seyit Kutup yoluyla İslam’ın Türkler elinde dondurulduğunu, gelişmediğini ifade ettiler. Ardından ictihad kapısını kapattıklarını ifade ettikleri İmam-ı Gazali hazretlerine oklarını doğrulttular.

O İmam-ı Gazali ki, Huccetü’l-İslam’dı. Felsefecileri ve fikirlerini mahvetmişti. İslam dini kal’asını sımsıkı yapmıştı. İslam düşmanları onunla birlikte bütün âlimlere saldırılar tertiplediler. Aynen Batı’da olduğu gibi dinî ilimlerin içine felsefeyi dâhil ettiler.

Her şeyi tartışacaklar, münazara ve münakaşa yaparak doğruya varacaklardı. Zira doğru belli değildi(!). Daha İslam en doğru bir şekilde yaşanmamıştı(!) Doğru inanç ve itikat sanki 1400 senedir hiç bilinmemişti(!)

Dolayısıyla 1949’dan itibaren İlahiyat Fakülteleri’nde pozitivist anlayış hâkim oldu. Artık sadece aklı öne alan ve aklı din yerine koyan bir zihniyet ortaya çıkmaya başlamıştı. Artık bilim dinin yerini almıştı…

“Havâssın dini bilim, avamın bilimi dindir” diyorlardı. Dolayısıyla artık onlar için dini öğretmek değil tartışmak esastı.

Neticede ilahiyatlarımızda önce müctehid âlimler, mezhep imamları ve tasavvuf erbabı hafife alında hatta aşağılandı. Sonra hadisler tartışılmaya ve ayıklanmaya başlandı. İşine gelmeyen yaşantılarına uymayan her hadis mevdu diyerek uydurma denerek atıldı. Felsefe sınır tanımıyordu! Kader var mıydı? İsa aleyhisselam ölmüş müydü yoksa göğe mi çekilmişti? Cinler var mıydı? Âlimler ictihad kapısını neden kapatmışlardı? Bu kapı açılmalı ve herkes kendine göre bir din ortaya koyabilmeliydi!

Darbe devirlerinde Yaşar Nuri ve Zekeriya Beyaz gibi namazı, orucu, itikadı bozan zevatı dinledi millet. Fakat bunlar milletin TV’lerde gördüğü yüzü idi. Bunların İlahiyat Fakültelerinde temsilcileri o kadar çoktu ki.

Ve dinde felsefenin konusu en sonunda iman noktasına geldi dayandı…

İman sempozyumu!

Bu hafta içerisinde (13 Ekim) maalesef bazı belediyelerimizin ve İslami geçinen bir bankanın sponsorluğunda Üsküdar’da bir “İman sempozyumu” düzenlendi. Sanırsınız ki gençlerin imanını güçlendirecek konuşmalar yapılacak!

Oysa davet edilenlerin bir kısmına baktığınızda imanı tartışmaya açan iman akaidini yıkan bir kısım zevattı.

Aslında bunların fikirleri 40 yıldır FETÖ vasıtasıyla gençlerimize şırınga ediliyordu. 15 Temmuz 2016’da bu fikirlerin bir kısım gençlerimizi getirdiği nokta, yabancı mihraklar adına ülkeyi işgale kalkışmak olmuştu. Dolayısıyla millet dinini bozan bu tiplerin gençleri zehirlemesine tepki koydu. Zira mesele bedenlerin çiğnenmesinden daha da felaket idi. İmanî ve ahlakî değerler yok ediliyor, zihinler öldürülüyordu. Bu itibarla bir kısım duyarlı insanlar gençlerinin zehirlenmesine mâni olmak için sempozyuma katılacak bazı isimleri protesto ettiler.

Sempozyuma katılan Prof. Dr. Mustafa Öztürk’ün bu yerinde tepkiyi DEAŞ’la irtibatlandırması ise korkunç bir hezeyandı.

DEAŞ kökü dışarıda Ehl-i sünnet dışı bir cereyan. Sana ve senin gibilere tepki koyanlar ise dinlerinin bozulmasına karşı çıkan Ehl-i sünnet bir grup. Dolayısıyla DEAŞ gibi grupları dikkat ederseniz Ehl-i sünnet inanışını yıkanlardan temin ediyorlar. Ehl-i sünnete sahip olanlardan değil.

Mustafa Öztürk, tepkiler sebebiyle sempozyuma gelemeyen Prof. Dr. İlhami Güler ile Prof. Dr. Ömer Özsoy için büyük ıstırabını ve zorla konuştuğunu ifade ederken “amelin imandan olmadığını kabul edenlerin çirkef işlerinden dolayı” diyerek neredeyse bütün Ehl-i sünnet bir camiayı küfürle isnat ettiğinin farkında değil miydi? Karşısında alkışlayanları görmek isterdim. Kendilerine kâfir denildiğinin farkında mı idiler bunlar acaba?

Evet, bu zatı kiram konuşmasının devamında da “amel imandan bir cüzdür” diyerek konuşmasını sürdürdü. Peki, bu zat-ı kiram FETÖ’nün iman esaslarını hiç duydu mu acaba? Onun da 15 yıldır amel imandan bir cüz olduğunu söylediğini bilmiyor mu? FETÖ’ye karşı olduğunu söyleyip, Sayın İstanbul Valimizin ve Sayın eski Diyanet İşleri Başkanlarından birinin huzurunda FETÖ’nün gençleri mahvettiği fikirlerine sahip çıkmak ne oluyor? Amel imandan bir cüz demeyi bugün sen mi uydurdun? Senden asırlar önce kimler söyledi bir ilahiyat profesörü olarak bilmiyor musun? Ehl-i sünnet büyüklerini reddederken hangi sapık adamların peşinden koştuğunu da söylesene!

Bu arada Mustafa Öztürk, İlhami Güler ve Ömer Özsoy’un imanının kendisinden daha sağlam olduğunun söyledi. Bu ikisi Kur’ân-ı kerimdeki bazı kıssaların masal olduğunu uydurma olduğunu hatta Kur’ân-ı kerimin değişmesi gerektiğini ve -hâşâ- Cenabı-ı Hakkın Kur’ân-ı kerimde çelişkiler içerisinde bulunduğunu ifade ettiler!

Acaba bu zevat, kaderden sonra Kur’ân-ı kerime imanı da mı kaldırdı? Kur’ân-ı kerime inanmayı sadece, “Evet Kur’ân-ı kerim diye bir kitap vardır” şeklinde mi anlıyorlar. İman Kur’ân-ı kerimin içindeki tüm bilgilere inanmak değil midir?. Ayrıca FETÖ’nün iman esasları içinde kitaplara iman yoktur biliyor musunuz?

Görülüyor ki artık dinî inanç esaslarını yıkma faaliyeti ilahiyat fakültelerinden belediyelerin konferans salonlarına taşındı! Mustafa Öztürk, Ömer Özsoy ve İlhami Güler gibiler konferansa gelemediler diyerek çıldırıyor. Sadece medeni bir şekilde tepkilerini ortaya koyanları ise DEAŞ diye yaftalamaya kalkıyor.

Siz fireni patlamış kamyon gibisiniz! Milletin değerlerine, imanına, Kur’ân’ına, inancına pervasızca saldıracaksınız fakat birileri yapmayın, etmeyin deyince DEAŞ olacak öyle mi? Daha DEAŞ’ın ne olduğunu bile bilmiyorsunuz! DEAŞ’ın hep Ehl-i sünnet dışı radikallerden çıktığını unutmayın.

Bu arada yıllarca FETÖ’ye tek söz etmeyen, Ehl-i sünnet büyüklerini küçümseyen Ehl-i sünnet âlimlere her vesile ile saldırmayı marifet zanneden ve bendenize Afgani, Abduh, Reşit Rıza gibi mezhepsizleri tenkit ettiğim için “yalan söyleme” diyerek sataşan Hayreddin Karaman ve avanesinin Mustafa Öztürk, Ömer Özsoy, İlhami Güler ve benzerlerine edecek bir çift sözü var mıdır acaba? Darbe yapmalarını mı bekliyorlar? Neden susuyorlar!

TEFEKKÜR
Peygamber yerine geçen hocalar
Bu halkın başına zahmetli oldu

.

Kötü adam yurt bozar!

Posted on 12 Ekim 2018
Büyük Türk devlet adamı Emîr Timur “İyi adam yurt kurar, kötü adam yurt bozar” demiştir. Geçen hafta ifade ettiğimiz gibi Ahmed Cevdet Paşa, padişahın emri ve duası ile harekete geçmiş, Osmanlı geleneği ve zihniyeti içerisinde hareket ederek, Tanzimat idaresinin karışıklık içerisine düşürdüğü Bosna Hersek’teki huzursuzluğu birkaç gün içerisinde çözmeyi başarmıştı.

Ancak 445 yıllık Türk yurdu Bosna Hersek, önce Birinci Meşrutiyet’in doğurduğu 93 Harbi içerisinde Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun denetimi altına düştü. Buna rağmen Osmanlı Devleti’ne bağlılığı devam ediyordu. II. Abdülhamid Han’ın 30 yıllık saltanatı boyunca Avusturya’nın bu denetim statüsü işgale dönüşemedi.

Cevdet Paşa’nın düzeni sağlamasından yarım asır; II. Abdülhamid Han’ın saltanata geçmesinden 30 yıl sonra ise bu defa sıkıntı dışarıda değil içerideydi. Bosna’da devletini yüceltmek ve korumakla görevli olan 3. Ordu’nun subayları asilerle iş birliği yapıyorlardı. Düşmanlar ise onların bu vaziyetini iyi etüt etmekte ve fırsat kollamaktaydı. Nitekim aradıkları fırsatı çok geçmeden de bulacaklardı.

Almanya 1878’de birliğini sağladıktan sonra sanayileşme yolunda yaptığı hamlelerle büyük bir güce erişmiş, sömürge imparatorluklarını tehdit edecek hâle gelmişti. İngiltere ve Rusya ise, Almanya’nın bu süratli gelişmesinden rahatsızdılar.

Hem Almanya’nın durumunu görüşmek hem de güç gösterisi yapmak üzere İngiltere Kralı VII. Edward ile Rus Çarı Nikola, 9 Haziran 1908’de Reval’de bir araya geldiler. Almanya’ya karşı takip edecekleri politikanın yanında Afgan hududu, İran, Girit ve Makedonya’nın durumu ve Balkan demir yolları gibi meseleler de masadaydı.

Elbette Osmanlı Devleti de görüşmelerin bir bölümünü teşkil ediyordu. Ancak bu durum II. Abdülhamid Han’ın nasıl bertaraf edilmesinden başka bir şey değildi. Zira o, Osmanlı Devleti’nin başında iken kendilerine rahat hareket etme ihtimali görünmüyordu.

Diğer taraftan Osmanlı ülkesi içerisinde ciddi bir güç durumuna gelmiş bulunan ve 3. Ordu’ya tamamen hâkim bulunan İttihat ve Terakki Cemiyeti ileri gelenleri, Reval buluşmasını tamamen Rumeli’nin paylaşıldığı şeklinde yorumladılar. Belki de tarihte akla gelebilecek en ahmakça bir yorumla bunun sorumluluğunu da Sultan II. Abdülhamid Han’a yüklediler. Bunda mutlaka İttihatçı subaylar üzerinde büyük nüfuzu bulunan Alman ajanların etkisi büyüktü.

Kendi devletine silah sıkmak

Bir tarafta İngiltere ve Rusya gibi Osmanlı ülkesinde gözü olan en azılı iki düşman bir araya gelip, geleceklerini garanti atına almak üzere görüşmeler yapıyordu. Diğer tarafta ise Osmanlı Devleti’nin bir kısım ordu mensupları bunu padişahlarından bilerek kendi devletlerine karşı darbe harekâtına girişiyorlardı.

Hâlbuki Rusya ve İngiltere buluşmasının ana sebebi Almanya idi. Almanya buna rağmen sükûnetini muhafaza ederken Osmanlı ülkesinde kazan kaynatılmaya başlanmıştı. İşte bu hâl İttihatçıların nasıl bir vesayet altına düştüklerini ve yabancıların uşağı hâline geldiklerini gösteriyordu.

Şayet İttihatçıların düşündükleri gibi, düşmanın kendilerini paylaşma projeleri varsa, buna karşı birlik olmak gerekirken iç savaşa neden davetiye çıkarılıyordu? Düşmanın ekmeğine bundan daha âlâ yağ sürülebilir miydi?

Elbette ki İttihatçılara göre bunun iyi niyet gerekçeleri hazırdı. Şayet Meşrutiyet ilan olunur, Hristiyanlara eşitlik verilirse Makedonya elden çıkmaz, ülkenin bütünlüğü sağlanırdı.

İttihatçılar bu filmin 1839 yılından beri vizyonda olduğunu ve nelere mal olduğunu görmüyorlardı! Hâlâ Hıristiyanlara haklar verilmesinden yana idiler. Kendi tarihlerinde ve o büyümeye devam ettikleri haşmetli dönemlerde gayrimüslimlere, hiçbir devletin tanımadığı hakları vermiş olduklarını ne çabuk unutmuşlardı. Onları büyüten sırrın bu olduğundan nasıl da gafil idiler!..

Bugün ise Hıristiyan hakları denen hususların kendi devletlerini mahvetmek olduğunu hesaplamaktan da acizler.

“Besle kurt enciğin derin soysun” misali derilerini yüzdürmek için düşman sevindirmekten öte başka bir iş görmüyorlardı. Tıpkı 31 sene önce, “Meşrutiyet gelirse, başta İngilizler olmak üzere bütün Avrupa’yı yanımıza çekeriz” diye düşünen Midhat Paşa’nın fiyasko ile neticelenmiş senaryosu yeni düzenlemeyle ikinci kez vizyondaydı. Aslında İttihatçıların gerçek niyeti Reval görüşmesini kullanarak Padişah’a zorla Meşrutiyeti ilan ettirmekti.

Nitekim İttihat ve Terakki, Selânik ve Manastır gibi cemiyetin güçlü olduğu yerlerde örgüt mensuplarını harekete geçirdi.

Rumeli Müfettişi Hüseyin Hilmi Paşa’nın, Abdülhamid Han’a, “Burada kulunuzdan başka herkes İttihatçı” şeklinde telgraf çekmesi vaziyetin vahametini gösteriyordu.

Artık örgüt kendi devletine saldırıyordu. Kendi silah arkadaşlarını şehit ediyordu. İlk olarak Selânik Merkez Kumandanı Nâzım Bey’i vurdular. Nâzım Bey’i vuran Kurmay Binbaşı Enver Bey (sonra Paşa) kendisine katılanlarla birlikte dağa çıkarak mevcut idareye alenen isyan etti. Onu Kolağası Niyazi Bey’in 160 askerle dağa çıkması takip etti. Askerden ve halktan birçok kimse, kendilerine katıldığı için kuvvetleri süratle artmaktaydı.

Suikastlar ise devam ediyordu. Manastır Polis Müfettişi Sami Bey öldürülürken, meşhur hafiyelerden topçu alayı imamı Mustafa Efendi, Selânik’te vuruldu. Birinci Ferik Şemsi Paşaise telgrafhaneden çıkıp arabasına binmek üzere iken İttihatçıların fedaisi Teğmen Âtıf Beytarafından üç kurşunla öldürüldü. İttihatçılar kendi devletinin subaylarını öldürerek devlet kurtaracaklardı(!)

Ardından İttihat ve Terakki Cemiyeti üyeleri Üsküb’ün Firzovik mevkiinde bir gösteri toplantısı düzenlediler. Padişaha çektikleri telgrafta, Meşrutiyet derhal ilan edilmediği takdirde elli bin kişi ile İstanbul üzerine yürüyeceklerini bildirdiler.

Hangisi melanet gecesi?

II. Abdülhamid Han Meşrutiyet rejiminin Osmanlı Devleti’ni parçalayacağını iyi biliyordu. Zira bunu 1877 yılında bizzat görmüş ve yaşamıştı. Ancak genç subaylar bu tecrübeden habersiz, sonlarını hazırlayacak bu reçeteye neredeyse can simidi gibi sarılıyorlardı.

II. Abdülhamid Han bir taraftan da artık yapılacak fazla bir şey kalmadığını görüyordu. Selin önüne geçmek zor olacaktı. Yıllardır milletin istikbalinde rol oynamış tecrübeli Hakan’ın, Tahsin Paşa’ya söylemiş olduğu şu sözleri, geleceğin kara bulutlarını haber verir gibiydi:

“Bir hükümdar için lazım olan şey memleketin menfaatidir. Eğer bu menfaat Kanun-ı Esasi’nin ilanında ise o da yapılıyor; fakat iyi tatbik olunur mu, Türk’ün menfaati mahfuz kalır mı? Burasını kestiremiyorum!”

Nazırlar da risk almak istemiyor, olaylar karşısında sessiz kalıyorlardı. Sanki bütün suç Abdülhamid Han’a atılacak gibiydi. Bunun üzerine II. Abdülhamid Han, 23 Temmuz 1908’de Meşrutiyet kararını aldı.

Dağlara çıkarak devletine silah sıkan asi subaylar Selânik’e gelerek büyük kutlamalara başladılar. Bu subaylar artık birer “hürriyet kahramanı” idiler. Enver Bey ise bu tarihten itibaren Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti içindeki askerî kanadın en önde gelen isimlerinden biri oldu.

Meşrutiyet, Tevfik Fikret’e göre istibdadın uzun gecesinin bitip hürriyet şafağının doğuşuydu. Nitekim “Rücû” şiirinde:

O melanet gecesinden uzaktayız şimdi
Karıştı leyl-i musibet leyâl-i nisyana
Açıldı gözlerimiz bir sabah-ı rahşana

Diye ifade ediyordu.

Her şey şiirde yazıldığı kadar kolay mıydı? Şafak mı söküyordu, yoksa gün mü batmaktaydı? Bunu görmek için fazla beklemek gerekmeyecekti. Nitekim daha Meclis-i Mebusan toplanmadan yaşananlara bakınız:

5 Ekim 1908’de Avusturya, Bosna-Hersek’i ilhak etti. 445 yıllık Türk yurdu bir günde elimizden çıkıp gitti. Ardından Bulgaristan bağımsızlığını ilan etti. 6 Ekim’de de Girit Yunanistan’a katıldığını duyurdu.

Devletine düşmanlıkta kahraman olan o yiğitler(!) ve iyi niyetliler(!) neredeyse iki günde üç ülke elimizden çıkarken acaba nerede idiler? Buna rağmen günümüzde, hâlâ “Abdülhamid Han toprak kaybetti” dedirtmek için çırpınan zavallılar ise, maalesef az değildir…

TEFEKKÜR

Son pişmanlık fayda etmez imiş

Gussası ta ölünceye gitmez imiş

.

Zalimin dişleri sökülecektir!

Posted on 9 Eylül 2018
Çocukların ıstırabı!

Türkiye Cumhuriyeti Devlet Başkanı Sayın Erdoğan, İran’daki üçlü zirvede günün anlamına uygun olarak Şeyh Sadi-i Şirazi’nin şiirlerinden birkaç satır okudu. Sadi-i Şirazi İran edebiyatının mühim simalarından biridir. Bilhassa gazelde en büyük şairlerdendir. Eserlerinde kendisinden bahsederken, “Ben çocukların ıstırabını bilirim. Çocukluğumda babamı kaybettim” sözü ile yetimlerin haline ne güzel işaret etmiştir. “Bostan ve Gülistan” isimli eseri defalarca Türkçe’ye çevrilmiş olup en fazla okunan eserlerdendir.

Eserini okuduğunuzda, “Müslümanların arasını sınırlarla bölemez, ayıramazsınız. Onu belli sınırlara hapsedemezsiniz. Müslüman, dünyadaki bütün Müslümanların dostudur, kardeşidir. Sadece kendi devletiniz sınırları içindeki Müslümanın derdiyle dertlenmek olmaz. O zaman sizin Müslümanlığınız da laftan ve sözden öte gitmez”, diye düşünüyorsunuz. Rahmetli Şairimiz Abdurrahim Karakoç’un:

Ellerin yurdunda çiçek açarken

Bizim İl’e kar geliyor gardaşım.

Bu hududu kimler çizmiş gönlüme?

Dar geliyor, dar geliyor gardaşım.

Dediği gibi sınırları ve duvarları aşıp kardeşinin derdiyle dertlenecek elemi ile hüzünleneceksiniz.

Başkan Erdoğan, bu hudutsuz kardeşliği ne güzel ifade etti. Hem de Şeyh Sadi’nin ana memleketi İran’da, Ruhani’nin gözlerinin içine baka baka söyledi. Onların bu dizeleri anladığını zannetmiyorum. Zira onlar o kaynaktan beslenmiyorlar. Geçen gün TV’lerde dinlediğim CHP milletvekili Öztürk Yılmaz, “Türk askeri artık Suriye’den derhal çıkmalı” derken orada katledilecek Müslüman kardeşlerimiz için zerrece bir endişe içerisinde değildi. Elbette ırkdaşlarına ve dindaşlarına Boraltan Köprüsü faciası yaşatanlardan beklenen bir tavırdır bu!

“Rusya’nın, ABD’nin, İran’ın Suriye’de ne işi var?” diyemeyenler emin olun yarın bu ülkeler kendi memleketlerine girdiklerinde de diyemeyeceklerdir. Hatta bu zavallılar, ülkemizi birileri işgal etse, “Bizi Erdoğan’dan kurtardı” diyerek bayram dahi yapabilir. Kardeşinin derdine yanamayanlar yarın kendi dertlerine yanan da bulamayacaklardır.

Zalimin dişleri sökülecektir!

İşte bu noktada Şeyh Sadi’nin değeri altınla ölçülemeyecek sözlerine ve ibretlik hikâyesine göz atalım:

“Ey aziz insan, sen de bazı güçlü kimselerin sıkıntılarına katlan ki, bir gün gelir sen kuvvet bulursun, o zebun olur.

İnatçı kişilerin şerrini iyilik ve cömertlikle gider. Himmetin kolu, kuvvetin elinden üstündür.

Söyleyin mazluma, kurumuş dudakları gülsün: Bir gün gelecek, zalimin dişleri sökülecektir.

Davulun sesiyle uyanan beyefendi, bekçinin geceyi nasıl geçirdiğini nereden bilsin! Kervan halkı yalnızca kendi yükünün kaygısındadır, sırtı yaralı merkebe nereden acısın!

Diyelim ki sen düşkünlerden değilsin; fakat düşkün gördüğün zaman niçin duruyorsun?

Sana bu konuda başımdan geçen bir olayı anlatayım da insanlığın nasıl kazanıldığına bir bak. Yeri gelmişken bunu atlamak doğru olmayacak:

Şam’da büyük bir kıtlık olmuş, öyle ki, âşıklar aşkı unutmuşlardı. Gökyüzü yeryüzüne çok cimri davranmış, ekinler, hurma ağaçları dudaklarını ıslatamadı, coşkun ırmaklar kurudu, öksüzlerin göz yaşından başka su kalmadı.

Bacalardan tek tük görülen duman çaresiz dulların âhı idi, yoksa gökyüzünde duman namına bir şey yoktu. Ağaçların dalları meyvesiz, zenginler mecalsiz, fakirler çıplaktı. Pazısı kuvvetli olanlar güçten kesilmişlerdi. Ne dağlarda yeşillik ne bağlarda balçık vardı. Yeşillik namına var olanları çekirgeler, çekirgeleri de halk yemişti. O günlerde bir dostum bana uğradı, çok düşünceli, zavallı bir deri bir kemik kalmıştı. Şaşırdım, çünkü o güçlü kuvvetli, hali vakti yerinde, makam mevki sahibiydi, her şeyi tamdı. Kendisine dedim ki:

Azizim, bu ne cansızlık, nereden geldi size bu dermansızlık?

Bana çok sert bir tavırla: “Senin aklın mı dar? Bunu sormaya gerek var mı? Şu sıkıntılı hali görmüyor musun, meşakkat ve sefalet son haddine varmış. Ne gökten yere rahmet iniyor, ne yerdekilerin âhı göğe çıkıyor…”

Ona cevap olarak:

“Öyle ama sizin korkmanıza gerek yok ki, panzehiri olan, zehirden korkar mı? Yokluk yüzünden ölenler olsa da tokluktan ölen de yok ya. Senin her şeyin var, başkaları yokluktan harap olsa bile sana ne? Kaz tufandan korkar mı?” dedim.

İyi bir âlim olan dostum, bana çok anlamlı bir biçimde baktı ve şöyle dedi:

“İnsan sahilde bile olsa dostları denizde batarken rahat edemez. Benim yüzüm sanma ki gıdasızlıktan sarardı, onu sarartan fakirlerin ıstırabıdır. Akıllı adam ne kendi bedeninde ne de başkalarında yara görmek ister. Allah’a çok şükür kendim muhtaç değilim, fakat bugün bütün bir memleket aç. Yaram yok ama başkalarında yara görünce vücudum titriyor. Hastanın başında bekleyen sağlıklı kişinin keyifli olması mümkün mü? Fakirler, miskinler aç olunca benim her yediğim lokma zehir kesilir. Dostları hapishanedeyken bir kimse güllük güneşlik bir bahçede nasıl eğlenebilir?”

Şeyh Sadi-i Şirazi anlayana ne güzel söylemiş. İran’da kendisini yâd ederek bu mesajları veren ve “Dostlarımız, dindaşlarımız, ırkdaşlarımız orada iken bize rahat uyku yok, her zaman onların yanındayız” diyen Sayın Başkanımız Erdoğan’ı tebrik ediyorum.

Zalimin hasmı Cenab-ı Hak’tır. Suriye’yi yetimler yurduna çevirenler bunun karşılığını inşallah görecektir. Yüce Rabbimiz duaları ve elinden geldiği kadar her türlü imkanları ile o mazlumların yanında duranları da aziz edecektir.

Müslüman zulme uğradığında, dertlendiğinde, üzüldüğünde sınırların bir mana taşımadığını artık bilelim ve ona göre hareket edelim! Peygamber efendimizin Müslümanlara prensip olarak gösterdiği şu hadisi de asla unutmayalım:

“Birbirine karşı muhabbet ve merhamette, müminler, bir vücut gibidir. Vücudun bir yeri rahatsız olunca, bütün vücut, rahatsız, uykusuz kalıp, onun tedavisi ile meşgul olduğu gibi, Müslümanlar da birbirlerine yardıma koşmalıdır”!

.

Fatih’in mirası: Bosna Hersek

Posted on 8 Eylül 2018
Bosna-Hersek tam 110 sene önce bugün elimizden bir sabun gibi kayıp gitti. Tam 445 yıldır Türk yurdu idi. Bu kadar kolay bir şekilde nasıl kaybedildi? Bir dönem ve hâlâ birilerince suçlamalar hep II. Abdülhamid Han’a yönetilmektedir. Hem iktidara müdahale ederler. Hem de hiçbir suçu kabul etmez bunlar. Bir anlamda mert de değillerdir. Zira tarih bilgisi bir yana tarihi metodolojisini de kaybettik. Neden ve niçin böyle oldu demek bizim defterimizde yer almaz oldu. Sadece, II. Abdülhamid Han döneminde elimizden çıkan yerler deyip müsebbipleri gözden ırak tutulmaktadır.
Bilindiği üzere, Bosna-Hersek, 1463 yılında Fatih Sultan Mehmed tarafından fethedilerek Osmanlı topraklarına katılmıştı. Osmanlıların şefkatli ve adil idaresi, Bosna’daki Bogomillerin kitle hâlinde İslamiyeti severek kabullerine sebep olmuştu. Boşnak Bogomiller, bir anlamda Hıristiyanlığın müsamahasızlığından İslâm’ın hoşgörüsüne sığınmışlardır. Günümüzde kullanılan Boşnak tabiri de, Müslüman olmuş bölge halkına verilen isimdir.
Aslında Tanzimat’ın ilanı ile birlikte bölgede sıkıntılar baş göstermeye başlamıştı. 28 Şubat 1856 tarihinde yayımlanan Islahat Fermanı ve Hıristiyanların yeni birtakım haklar kazanması zaten 1839’dan beri rahatsızlık içerisinde olan Bosna Müslümanlarını daha da huzursuz etmeye yetmişti.
Bosna’da Müslüman ahali ile gayrimüslimler arasında ciddi ihtilaflar yaşanmaya başlandı. 1859 yılında “Bosna Çiftlikâtı Nizâmnâmesi” ile bölge ekonomisine bir düzen verilmek istenmişse de uygulamada zorluklarla karşılaşılmıştır. Bununla birlikte bölgede tam anlamıyla bir huzur ortamı oluşturulamadı. Bu itibarla 1861 yılında bölgede ayaklanmalar başgösterdi.
İsyanı bastırmakla Ömer Lütfi Paşa görevlendirildi. Özellikle Karadağ’dan destek gören asileri etkisiz hâle getirmek için mücadele eden Ömer Paşa, bir taraftan Bosna’daki karışıklığı giderirken bir taraftan da Karadağlı asileri tenkil etti. İsyanda dahli görülen yerel idareciler görevlerinden azledildiler (1862).
Tanzimat Devri’nde Bosna ile payitaht arasındaki ortaya çıkan bir diğer mesele ise askere alma hususunda yaşanmıştı. Tanzimat Fermanı’nın ilanından sonra oluşturulan askerlik sisteminde Osmanlı eyaletlerinden düzenli asker toplanması kararı alınmış ve asker temini süreci başlatılmış olmasına rağmen Balkanlarda Bosna ve İşkodra bölgesinden bir türlü asker toplanamamıştı.
Bilhassa Serdar-ı Ekrem Ömer Lütfi Paşa’nın, Bosna’daki isyanı bastırırken lüzumundan fazla sert davranması soğukluğa neden olmuştu.

Ahmed Cevdet Paşa
Bosna için istikrarsızlık dolu yıllar sürerken Ahmed Cevdet Paşa, isyanların nedenlerinin incelenmesi, sorunların çözülmesi ve bölgedeki olayların yatıştırılması için Bosna’ya görevlendirilecek ve başarılı bir müfettişlik dönemi geçirerek Bosna tarihinde iz bırakacaktır. Bir anlamda bir ülkenin devlete nasıl bağlanacağını, bir milletin devletini nasıl seveceğini müşahhas bir şekilde bir kez daha göstermiş olacaktır. Olay şöyle cereyan edecektir.
Cevdet Paşa, 1863 yılında Bosna vilâyetinin teftişi ile vazifelendirildiğinde vaziyeti öncelikle bölge eşrafından tertip olunan bir heyetle müşavere etti. Paşa “Sultan Abdülaziz Han efendimiz hazretleri beni teftiş memuriyeti için buraya gönderdi ve Kadıaskerlik rütbesi verdi. Bunun ne manaya işaret olduğunu bilirsiniz. Ben Kadıaskerim, fakat askerim yok. Sizlerden bir yeni asker isterim. Olmaz ise çok eğlenmeyip giderim” dedi.
Müşavere heyeti bunun son derece zor olacağını dile getirdiler. Cevdet Paşa ise başarılı olacağından emindi. Sadece kendisinin yanında olmalarını istedi. Gerçekten de paşa, bir buçuk yıl içerisinde Bosna’da lâzım gelen ıslâhatı muvaffakiyetle yerine getirdi. Ayrıca masrafı bölge halkı tarafından karşılanmak üzere iki alay asker tanzimine de muvaffak oldu. Halbuki yıllardır havalide asayişin bozulması sebebiyle asker olmaktan çekinen Boşnaklar arasında askerî tensikatta bulunmak neredeyse imkânsız hâle gelmişti. Neticede askerliği kabul için Bosna eyaleti dışına çıkarılmamak şart koşulmuştu.

Bizi bu şereften mahrum bırakmayın!
Ahmed Cevdet Paşa, bu durumu dâhiyâne bir buluşla hükümsüz hâle getirdi.
O zamanlar, askerî elbiseler içinde en câzibi Talia alaylarının kıyafeti idi. Şâşâalı, ihtişamlı yeşil şeritlerle süslü olan bu elbise ile boylu poslu Boşnak delikanlılar, daha câzip, daha yakışıklı ve daha heybetli görünüyorlardı.
Cevdet Paşa, câmideki merasim sırasındaki hitap ederken bir vesile ile sözü elbisedeki yeşil şeridin remzettiği mânâya getirdi ve;
“Bu remzi taşımak, îcâb-ı hâlinde Mekke-i Mükerreme ve Medine-i Münevvere’yi müdafaa gibi kudsî bir vazife uğrunda fedâîliğe işarettir. Bu yolda can vermekten korkanlar bu elbiseyi giyemez ve bu remzi taşıyamazlar” dedi. Bunun üzerine câmide bulunan Boşnak delikanlılar;
“Biz ne gün için varız. İcap edince biz de Mekke’yi, Medine’yi ölümüne müdâfaa ederiz. Bu yolda şehit düşeriz. Bizi bu fedâîlik ve kahramanlık şerefinden mahrum bırakmayınız” diyerek candan yalvarmağa başladılar.
Hâlbuki o gün Bosna ileri gelenleri asker yazmakta ısrar yüzünden büyük bir ihtilâlin kopacağını tahmin ediyorlardı. Hatta bir kısmı ”kimvurduya gitmesinler” diye yapılan davete bile icabetten çekinmiş ve evinden çıkmamıştı.
Hâlbuki evvelce asker olmaktan kaçanlar şimdi aşk ve gayretle öne fırlamış askere alınmak için yalvar yakar olmuşlardı. Bu durum oradaki devlet büyüklerini tasvir edilemeyecek derecede hayret ve şaşkınlık içerisinde bırakmıştı.
Hatta vaziyetten haberdar olan Avusturyalılar aleyhte propagandaya başlayarak Osmanlı Devleti’nin malî sıkıntı içinde olduğunu ve askere para veremeyeceğinden bahsettiklerinde onlar;
“Para için askerlik etmek bizim dinimize yakışmaz. Biz askerlik vazifesini ancak din ü devletimiz için ifâya borçluyuz. Erkân-ı Vilâyet böyle münasib görmüş, Kaza-i Erbaa (Saraybosna, Gradacaç, Travnik, Mostar) müftüleri dahi fetva vermiş. Biz ondan dönmeyiz” diye cevap vermişlerdi.
Padişah fermanıyla bölgeye giden Ahmed Cevdet Paşa, Bosna’yı ince bir siyasetle devletine bağlamayı başarmış imkânsız denilen problemleri kolaylıkla gidermişti. Nitekim bundan sonra geçen kırk beş senede en küçük bir isyan hareketi görülmezken koskoca bir ülke bir günde nasıl elden çıkabiliyordu?
Gaflet mi vardı? İhanet mi olmuştu? Müsebbibi II. Abdülhamid Han mı yoksa İttihatçılar mı idi?
İnşallah haftaya Cuma Divanı’nda bu konuyu işlemeye devam edelim.
…..
Not: Bu haftadan itibaren ”Pazar Divanı” yazılarım cuma günleri ”Cuma Divanı” adı ile yayımlanacaktır. Okuyucularıma arz ederim.

.
Tehlikeli sularda gezinmek

Posted on 2 Eylül 2018
Kurb-ı Sultan ateş-i suzan

Kanuni Sultan Süleyman’ı konu edinen “Muhteşem Yüzyıl” dizisi üç yıl boyunca kamuoyunu meşgul etmişti. Bilindiği üzere dizinin en parlak ve etkin simalarından biri Maktul İbrahim Paşa idi. Kaynaklarımızda Damat, Makbul ve Maktul lakapları ile anılan İbrahim Paşa, dizinin tesiriyle Pargalı İbrahim Paşa diye hafızalara kazındı.

Dizi’de İbrahim Paşa’nın ölümüne en büyük sebep olarak Hürrem Sultan ve ekibi gösterilmişti. Hâlbuki bunun hakikatle hiçbir ilgisi bulunmuyordu. İbrahim Paşa’nın öldürülme sebebi aslında idarecilerimiz için çok ibretler içermektedir. Fakat tarihin bozulması, entrikalara yem edilmesi alınacak ders ve ibretleri de ortadan kaldırmaktadır.

Peki, Kanuni’nin tahta çıkmasıyla birlikte ikbal yolu açılan ve kısa süre içerisinde Hasodabaşılık’tan Veziriazamlığa yükselen, ardından Seraskerlik makamı da ilave olunan Makbul İbrahim Paşa neden gözden düşecek ve niçin öldürülecekti?

Seraskerliğin de beraberinde getirdiği, sınırsız yetkiler ve Osmanlı’nın tüm dış politikası üzerindeki etkinliği İbrahim Paşa’yı yavaş yavaş iktidar sarhoşluğuna doğru sürüklüyordu. İşte İbrahim Paşa’nın umumi karar ve faaliyetlerine bakılacak olursa, ölümüne neden olan tetikleyici unsurun bu gurur ve onun getirdiği keyfi uygulamalar olduğu anlaşılacaktır.

Nitekim bu tavrının tezahürü olarak Irakeyn Seferi’nde, Defterdar İskender Çelebi’yi önce azl, sonra da idam ettirmesi kendi sonunu hazırlayacaktır.

İskender Çelebi maliyeden yetişmiş olup, gerek kişilik gerekse nam bakımından Defterdarlık makamında bulunanların en ünlüsüdür. İşlerindeki ciddiyeti, titizliği, padişaha bağlılığı ve tecrübesi ile Kanuni’nin tam itimadını elde etmişti.

Kanuni Sultan Süleyman, Irakeyn Seferi’ne çıkılırken tecrübesinden istifade edilmek üzere İskender Çelebi’yi serasker kethüdası olarak tayin etmiş ve İstanbul’dan hareket edecekleri sırada veziriazama:

“İskender Çelebi iş bilir ve iş görür adamdır; reyine muhalefet eyleme” diye tembihte bulunmuştu. Bundan dolayı İbrahim Paşa kendisiyle meşveret etmeden iş yapamaz olmuştu. Nitekim Halep’te kışlayan veziriazam Bağdat üzerine gidecek iken, İskender Çelebi’nin tesiriyle Azerbaycan taraflarına harekete mecbur olmuştu.

Defterdar İskender Çelebi’nin sözüyle hareket etmesi İbrahim Paşa’nın gücüne gidiyorsa da padişah tarafından tayin edildiğinden dolayı ses çıkarmıyordu. Kendisini ikinci derecede gibi görüp içten içe içerliyordu. Bu sırada, aralarının daha da açılmasına sebep olacak bir hadise meydana geldi.

Sakın “Serasker Sultan” deme!

Azerbaycan hududuna varıldığında veziriazam tellallarla bazı hususları orduda ilân ettiriyordu. Tellal bağırırken “Serasker Sultanın emri budur” diyordu. Serasker kethüdası olan İskender Çelebi bu suretle bağıran tellalı getirterek şöyle ikazda bulundu:

“Bizde “Sultan” tektir. O da padişahtır. Sakın “Serasker Sultan” deme, ‘serdar hazretlerinin emri budur’ diye nida et”. Bu hal İbrahim Paşa’ya yetiştirilerek paşanın defterdara kin tutmasına yol açtı.

Kanuni, bu sefere sonradan gelerek iştirak etmişti. Bu sırada ordunun gidiş yolunu beğenmeyerek veziriazama sebebini sorduğunda İbrahim Paşa fırsatı kaçırmayacak ve diş bilediği İskender Çelebi’yi ateşe atacaktı. Şöyle ki:

“Biz ehemmiyeti olan bir adam mıyız? İşlerin halli İskender Çelebi kulunuza verilmiştir. Huzurunuzdan ayrılırken tecrübelidir diye ben kulunuzu defterdara tavsiye buyurmuştunuz. Onların tedbiri üzere hareket edildi, bu netice hâsıl oldu” cevabını verdi.

Bu sözler padişahı İskender Çelebi’den soğuttu. Nitekim Bağdad’a gitmek üzere Tebriz’den ayrıldıktan sonra Hemedan’a bir konak mesafede iken İskender Çelebi defterdarlıktan azlolundu.

Veziriazamın telkini ile azledilmiş olmasına rağmen, İskender Çelebi’nin siyasi nüfuzu henüz mevcuttu ve İbrahim Paşa bundan çekiniyor ve hasmının tehlikeli bir rakip olduğunu hesaplayarak idamı için fırsat kolluyordu. Nihayet 13 Mart 1535’te bir divan günü, henüz diğer vezirler, dâhil olmadan, İskender Çelebi’nin idamı için padişahın fermanını almaya muvaffak oldu ve hükmü derhal infaz ettirdi.

Kaynakların nakline göre İskender Çelebi asıldığı gece padişahın rüyasına girmiş ve boğazına mendilini geçirip, “Beni niçin günahsız yere astırdın?” diyerek boğmak istemişti. Kanunî ancak bundan sonradır ki olayların aslına ve muhtemelen İskender Çelebi’nin, veziriazamın garaz ve kinine kurban gittiğini anladı ve İbrahim Paşa’ya gücendi.

Yapılan araştırmalar neticesinde İskender Çelebi’nin İbrahim Paşa’ya “Sultan” tabirini kullandırmadığı için diş bilediği ortaya çıkmıştı. İbrahim Paşa, İskender Çelebi’yi öldürtmekle kalmamış bir anlamda padişahı hataya sürüklemişti. Belki de affedilmeyen temel husus bu idi.

Atananlar, menfaatleri uğruna amirini hataya sürüklemekten çekinmeliler! Bilgileri en doğru ve hilesiz bir biçimde aktarmalılar. Aksi halde telafisi mümkün olmayan perişanlıklara yol açılır.

Tehlikeli sularda gezinmek!

Son bir aydır Osmanlı Arşivi’nde yaşananlar, tarihimizin bu önemli anekdotundan nasıl dersler çıkarmamız gerektiğini göstermektedir. Nitekim Başbakanlığa bağlı arşivin Cumhurbaşkanlığına bağlanmasıyla birlikte çalışanlarının havuza düşmesini fırsat bilen bir grup, bundan istifadeye kalktı. Yirmi otuz yıllık uzmanları bir kalemde devletin alakasız kurumlarına dağıttı. Ben de dâhil işin uzmanı olan onlarca akademisyen ve köşe yazarı büyük bir hata yapılmakta olduğunu kamuoyu ile paylaştılar. Sırtını Sayın Cumhurbaşkanımıza dayadığını düşünen Devlet Arşivleri Başkanı, on beş gün boyunca sustu. Sanki bu uzmanları Cumhurbaşkanımızın emri ile aldığını ifade eder gibi bir gururun içerisindeydi. Sanki açıklamayı o değil de Cumhurbaşkanımız yapacaktı(!)

Nihayet 15 gün sonra sessizliğini bozarak “yanlış ve eksik haberleri tekzip etmek için açıklamada bulunuyorum” diyen genel müdürün üç sözünden biri nedense hep “Sayın Cumhurbaşkanımız” demek olmuştu. Arşivde yıllardır yapılan hizmetleri anlatıyordu. Hâlbuki kendisinden istenen bir aydır yaşanmakta olan depremin sebebi idi. Oysa genel müdür bu hususta zerrece açıklamada bulunamadı.

“Osmanlı Arşivleri kapatıldı sözüne gülüyorum” dedi. Bunu kim söyledi, nereden duydu, kime güldü bilemedim? Zira arşivler yerinde duruyor. Oysa asıl tenkit olunan, dünya arşiv literatürüne girmiş “Osmanlı Arşivi” adının kalkmasına neredeyse hiç değinmedi. Sadece yeniden ele alınacağını belirtti. İyi de kaldırma gerekçen ne idi ve şimdi neden ele alıyorsun?

Yine, “atandığı günden beri emeğinin ve gayretinin sorunları dinlemek ve bunları çözmek olduğunu ifade etti”. Dertlerini dinleyip dinlemediğine bir şey diyemem amma bırakın çözüm üretmeyi arşiv çalışanlarının moral ve motivasyonlarını darmadağın ettiğine cümle âlem şahit oldu. O açıklamayı yaptığında, hatadan dönüleceğini söylese tesirli olabilirdi. Ancak bu hususta hiçbir açıklamada bulunmadığı halde iki gün önce hatadan geri dönüldü ve kıyım durduruldu.

Öyle anlaşılıyor ki Sayın Cumhurbaşkanımız tenkitlere muttali oldu ve gereğini yerine getirdi. Şimdi Sayın Devlet Arşivleri Başkanı veya onu bu kıyıma sürükleyip gönderilenleri yok Fetö’cü, yok bölücü diye yaftalayanlar ne yapacaklar acaba?

Yine iki gün önce bu uygulamalarda tesiri olduğu halde bir Cumhurbaşkanlığı Arşiv müdürünün, “aynı tepsiye konuldular diye taşlar kendilerini pirinç tanesi sanmasınlar, akıbet ayıklanacaklar, pilav iyi olsun diye değil dişler kırılmasın” diyerek tweet atması nasıl bir mantık ve idare anlayışıdır? Taş dediğin adamlar kim ve sen nasıl çalışacaksın onlarla artık? Devlet Arşivleri Başkanı bu tweetleri görüyor mu ve görüyorsa ne yapıyor acaba? Taşların dertlerini de dinliyor mu? Bilmek istiyor insan! O arşiv müdürü, sosyal medyada hep Cumhurbaşkanımızın fotoğrafları ile görülmeye çalışarak neyi ispat ediyor bunu da anlayamadım!

Bu arada bazıları da “Atamalarımız yapıldığı halde şimdi durdurulduk” diyerek sosyal mecrada duyurmaya başladılar. Anlaşılan kadrolaşma tamamlanmaya başlamış bulunuyordu ki işlem durduruldu.

Evet, hiç kimse Cumhurbaşkanımızın arkasına gizlenerek kadrolaşma veya yanlış yapma lüksüne sahip değildir. Sayın Devlet Arşivleri Başkanı maalesef böylesine tehlikeli bir yola girerek arşivi dinamitlemiştir. Bence artık arşivde idarecilik kredisi sıfırlanmıştır. İlmi faaliyetlerde bulunması hem kendisi, hem arşiv, hem de memleketimiz için yerinde bir karar olacaktır.

TEFEKKÜR
Bir kere dokunsan teline sâz-ı derûnun
Bin türlü nevâzişle düzelmez bozulunca

.

II. Abdülhamid Han

Posted on 25 Mart 2018
Sultan Abdülhamid Han hakkında Le Dernier Sultan (Son Sultan) adıyla roman üslubunda bir eser kaleme alan Michel de Grees, bir söyleşisinde şöyle demekteydi:
“Abdülhamid Han’ın gerçek hayatı, hayali yendi. Hiçbir roman yazarı bir tek kişinin etrafında dönen bunca cinayet, inkılab devlet darbesi ve dramı uyduramaz. Abdülhamid’in hayatı gerçekten de romaneks unsurlarla dolu…”
Gerçekten de hakkında en çok çalışma ve araştırma yapılan, eser verilen, araştırdıkça derinleşen ve yeni bilgilerle dönemi her yıl biraz daha aydınlanan II. Abdülhamid Han’ın vefatının tam yüzüncü yıl dönümündeyiz.
O, üç kıtaya hâkim İmparatorluğumuzun son hükümdarı idi. Ülkenin çok zor dönemlerden geçtiği bir süreçte tahta oturmuştu. Bu süre içinde büyük bir gayret ve feragatle ülkeyi ayakta tutma çabası verdi. Otuz üç yıl saltanat sürdü.
Batılıların hasta adam dediği Osmanlının tahtına oturan hakan Sultan Abdülhamid, siyaseti, kişiliği şahsiyeti ve otoritesi ile devletini büyük bir dünya gücü hâline eriştirmeyi bilmişti.
Ne yazık ki bu büyük Türk hakanı ülkemizde, günümüzde de olduğu gibi hep “Kızıl Sultan mı, yoksa Ulu Hakan mı?” tartışmalarının gölgesinden de çıkamadı.
Abdülhamid Han önce Osmanlı Devleti’ni yıkmak isteyen dış mihrakların saldırısına uğradı. Bunlar bu büyük Türk hakanına Kızıl Sultan, müstebit, zalim, kan emici vb. ağır hakaretlerle saldırdılar. Bunlara aldanan Jön-Türkler de yeraltı örgütleri kurarak gizlice çıkardıkları dergiler ve gazetelerle düşmanların söylemlerini tekrarladılar.
İkinci Meşrutiyetin ilanı ile birlikte Osmanlı ülkesinde Abdülhamid Han’a saldırmak sanki bir meziyet hâlini almıştı. Güya sansür kaldırılmıştı. Sansürün kaldırılmasının anlamı, Türk’ün hakanına ve Müslümanların halifesine küfretme izni verilmesi gibi algılanmıştı. Veya birileri öyle kurguluyordu. İkinci Meşrutiyetle birlikte bu yüce hakanı tahtından alaşağı etmenin planları yapılıyor gibiydi. Evet, istediğiniz Meşrutiyet ilan edilmişti. İdare sizin ellerinizdeydi. Öyleyse hâlâ bu kin ve adavet ne oluyordu!..

Öyle bir iftira furyası ki…
Öylesine bir karalama ve iftira furyası oluştu ki bunlar ileriki yıllarda da mutlak doğruymuş gibi kabul edilecekti. İttihatçılar Padişahı kötülemede ve karalamada yabancıları fersah fersah geçmişlerdi.
Abdullah Cevdet, “Padişah hakkında yüz yalan uydurdum sonradan birine ben de inandım” diyerek bu acımasız saldırganlığa işaret edecektir. Cumhuriyet döneminde de ne yazık ki bu karalama kampanyası devam etti. Abdülhamid Han, kızıl sultan tanımlanmasından bir türlü kurtulamadı. Ardından Necip Fazıl Kısakürek Bey’in “Ulu Hakan Abdülhamid Han” kitabı çıktı. 1980 sonrası üniversitelerimizde padişahla ilgili yeni söylem şu olmuştu: Padişahın kızıl sultan mı ulu hakan mı tartışmalarında orta yol tutmak… Bunun ne manaya geldiğini anlamak gerçekten güçtü. Bir şahsiyet kan dökücü ve zalim ise zalimdir. Dâhi bir lider ise dâhidir. Âdil ise âdildir. Orta yol tutturmanın ne manaya geldiğini bir türlü anlayamadım.
Bu söylemi ve anlatımı şöyle görüyordum: Kendisini övmekten övebilmekten öcü gibi korkan bir akademisyenler grubu vardı. Padişahı hakkıyla anlatamıyorlardı. Acaba gerici mi derler acaba yobaz mı derler. Ne derler korkusundan sıyrılamadan tarihçi veya ilim adamı olunabilir mi?
Neticede Osmanlı Devleti’nin 34. Padişahı olarak saltanata geçen bu hakan, meşrutiyet dönemleri hariç tutulursa 1908 yılına kadar, tek karar mercii olarak ülkenin iç ve dış siyasetini yönlendirdi. Bu açıdan bakıldığında 33 yıllık hükümdarlık döneminin yaklaşık 30 yılında ülkeyi kendi fikirleri ve inisiyatifi doğrultusunda yönetmişti. Dolayısı ile hataları ve sevapları ile bu dönemin icraatlarından o sorumludur. Objektif olarak değerlendirmeli, okuyucu da notunu vermelidir.
Bazen mukayeseler size en doğru ipuçlarını verir. Abdülhamid Han devrini anlayabilmek için tahta çıktığı sırada hem Osmanlının hem de dünyanın güçlü devletlerinin durumunu çok iyi bilmek lazımdır. O dönemde Osmanlının idari, siyasi, mali durumunu iyi analiz etmek gerekmektedir. İkincisi onun dönemini değerlendirmek ve ardından da ondan sonra neler olduğunu öğrenmek gerek.
Mesela Türk insanı padişahtan sonraki on senede ülkenin düştüğü durumu neredeyse hiç sorgulama yapamadı. Zira İttihatçıların on yıllık iktidarları sonrasında ülkenin ana merkezi Anadolu da işgal altına düşmüş bulunuyordu. Biz bir dört yıl daha kurtuluş mücadelesi altına düştüğümüz için bu devri düşünmeye dahi fırsat bulamadık. Zira can pazarı yaşanıyordu. Ardından Osmanlı Devleti yerine Cumhuriyet idaresine geçilince bunu yapma imkânı tamamen ortadan kalktı.

“Hasret olduk eski istibdada biz!”
Siyasetçilerin birbirleri hakkındaki ithamları bir yana bırakılırsa ilim adamlarının daha objektif bir biçimde değerlendirme yapmaları gerekirdi, bu da olmadı. Hâlbuki Abdülhamid Han’ın İttihatçılara bıraktığı ülke, üç kıtada etkisini devam ettiriyordu. 6 milyon kilometrekareden ziyade bir toprağı vardı. Dünyada büyük bir prestiji bulunuyordu. Saltanattan çekilirken;
“Şayet bu ülkeyi on yıl idare edebilirlerse yüz yıl idare etmiş gibi sevinsinler” demişti. Üzüntüyle belirtmek gerekirse Padişah, bu teşhisinde tam isabet kaydetmişti. Keşke yanılsaydı. Fakat gerçekçilik, devlet adamlığı dünyayı ve gidişatı görmek, tanımak, bilmek ve ona göre politikalar üretmek budur. Burnunun ucunu göremeyen yabancıların piyonu hâline gelmiş insanların da ülkeyi getirecekleri nokta buydu… Neticede İttihatçılar, on sene dahi dolmadan dokuz senenin sonunda bir milyon kilometrekareye düşmüş perişan bir ülke bırakmışlardı.
Cenazesinde bütün bir millet gözyaşı dökmüştü. Sanki gidenin o değil devlet olduğunu görüyorlardı. Onu tahtından alaşağı edenler de büyük ıstıraplarını dile getireceklerdir.
Padişahın azılı düşmanlarından Filozof Rıza Tevfik büyük pişmanlığını şu ifadelerle dile getirecektir.
Nerdesin, şevketli Sultan Hamid Han,
Feryadım varır m bargâhına?
Ölüm uykusundan bir lahza uyan,
Şu nankör milletin bak günahına!

Tarihler adını andığı zaman,
Sana hak verecek, hey koca Sultan;
Bizdik utanmadan iftira atan
Asrın en siyasi padişahına.
…..
Lâkin sen sultânım gavs-ı ekbersin
Âhiretten bile himmet eylersin,
Çok çekti şu millet murada ersin
Şefâat kıl şâhım mededhâhına.

Süleyman Nazif ise şu ifadeleriyle onun kıymetini ve yapılan hataları tarihe mal etmiştir:
Padişahım gelmemişken yâda biz,
İşte geldik senden istimdada biz,
Öldürürler başlasak feryada biz,
Hasret olduk eski istibdada biz.

Dem-bedem coşmakta fakr u ihtiyaç,
Her ocak sönmüş ve susmuş, millet aç.
Memleket matemde, öksüz taht u taç
Hasret olduk eski istibdada biz.

Ahmed Rasim Bey ise Padişahın idaresi ile ondan devralanların arasındaki uçurumu şu çarpıcı beyitiyle ifade etmiştir:
Sen değil naşın hükümdar olsa elyakdır bize
Dönsün etsin taht-ı Osmaniye tabutun cülus

TEFEKKÜR
Halkı rencide eden âlemde
Kendi rencide olur son demde

.
Oğlun dünyaya hâkim oldu?

Posted on 3 Aralık 2017
Büyük Türk hakanı Alparslan’ın oğlu Melikşah, henüz 17 yaşında iken tahta çıktı. Mükemmel bir eğitim almıştı. Cesareti, idari sahada yeteneği ve İslamiyet’e gönülden bağlılığı ile temayüz etmişti. Büyük fetihlerde bulundu. Antakya’yı fethettikten sonra Süveydiye’ye kadar uzandı. Akdeniz’i seyrederken heyecan ile şevke gelerek atını dalgaların arasına sürdü. Mağlubiyet acısı tatmayan kılıcını üç defa suya daldırdı ve;

“Ya ilahi şu deniz önüme çıkmasa adını gideceğim yere kadar götürürdüm”, dedikten sonra Cenab-ı Hakk’a defalarca hamd ü sena etti. İki rekat şükür namazı kaldı. Melikşah, benzer bir sevinci Karadeniz sahilinde de yaşamıştır. Yine Denize kılıcını üç defa daldıran bu mücahid Türk sultanı, sonrasında kılıcını buralara ebediyen sahip olduğunu ifade etmek üzere dalgaların arasına fırlatmıştır. Dönüşünde yanında götürdüğü bir avuç deniz kumunu babasının mezarı üzerine bırakırken “Baba, müjdeler olsun! Oğlun dünyanın sonuna kadar hâkim oldu” diyecektir.

Türk gençliği Oğuz Kağan, Bilge Kağan, Alparslan, Fatih, Yavuz ve Kanuni’nin gazalarını cihadını okurken ve onların heyecanı ile büyürken öyle oyunlara maruz kaldı ki akıl durmaktadır.

Büyük oyun!

Bu büyük oyunlardan bir tanesi 12 Eylül darbesiyle yaşanacak ancak işin bu yönünü hiç kimse hakkıyla fark edemeyecektir. 1980 darbesinin görülmeyen en sinsi bir yüzüdür bu. Malum olduğu üzere 12 Eylül darbesinin nedeni talebe olayları idi. Darbe olmuş ertesi gün olaylar bıçakla kesilmiş gibi durmuştu. Devlet gücü o sayfayı kapatmıştı.

Yeni açılan sayfa PKK’nın hortlatılması olacaktı. Peki PKK hadiseleri ile meşgul edilirken gençliğimiz nereye yönlendirilecekti. Gençliğe açılan koridor hangisi idi. İşte bunu iyi değerlendirmemiz gerekmektedir.

1980 öncesi gençliğin politik ve siyasi yönünü bir tarafa bırakırsak çok sağlam bir itikadi ve millî bir yönü ve duruşu vardı. Ülkü Ocakları, İmam Hatip Liselerini ve sair sağduyulu gençliği etkileyen büyük mütefekkir Necip Fazıl Kısakürek, büyük sosyolog ve eğitimci Ahmed Arvasi Bey ve Fethi Gemuhluoğlu gibi fikir sahiplerinin Erol Güngör gibi akademisyenlerin yönlendirmesi ile bin yıllık değerlere sahip bir gençlik yetişiyordu.

Bu gençliğin yolunun kesilmesi ve başka mecralara çevrilmesi gerekiyordu. Bunun temeli nerede atıldı biliyor musunuz? Belki şaşıracaksınız ama hapishanelerde atılacaktı. Hapse atılan milliyetçi gençlerin eline Seyit Kutub’un kitapları tutuşturulmuştu. Alparslan, Fatih, Yavuz, Ahmed Yesevi, Mevlana, Akşemseddin diyen nesiller, Seyit Kutup, Mevdudi, Hamidullah ve benzeri mezhepsizlerle tanıştırılacaktı.

Sonrasında ise aynı mihraklarca ikinci ana bir hat daha açıldı. Zaman gazetesine start verildi. Bilhassa yerden mantar biter gibi yurtlar, dershaneler ve talebe evleri açıldı. Gençler buralara kanalize edildi. Anlaşılan bu ülkede gençlere artık iki yol gösterilecekti: Radikal ve Ilımlı İslam… Gençler artık tarihini, ecdadını, bin yıllık değerlerini unutmalıydı.

Ülkü Ocaklarının faaliyetleri neden hep durdurulmuştu. Şayet durdurulmamış olsa gençler tamamen radikal görüşlere mi yönlendirilecekti? MHP’yi kimler neden böldürdü. Bu sualler üzerindeki sis bulutlarının kolay anlaşılacağını sanmıyorum. Aslında bunun şifresini rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu Bey vermişti. “Bizim tarlayı çoktan sürmüşler”, demişti. Kimler sürmüştü. Bugün Meral Akşener’in neye ve kime hizmet ettiği düşünülürse bunu anlamak zor olmayacaktır. Muhsin Bey bu oyunları çözdüğü ve karşı durduğu için bugün Türkiye’yi işgal etmeye çalışan güçlerce ortadan kaldırılacaktır.

İşgal girişimi nasıl önlenir!

Ülkü Ocaklarının kapatılması ile milliyetçi muhafazakâr gençliğin FETÖ ağına düşürülmesi planlanmıştı. Elbette Papalık misyonunu yürüten bir davanın peşine Türk gençliğinin takılması kolay olmayacaktı.

Bu itibarla 28 Şubat’la inançlı nesiller bir kez daha ezildi. İmam Hatip Liseleri kapatıldı. Gençliğe tek bir yol bırakıldı. O yön FETÖ hattıydı. Şanlı Peygamberimizin unutturulacağı, Ehl-i sünnet yolu ve itikadının yok edileceği bir hattı burası. Artık işlem tamamlanmıştı. Dikkat ederseniz FETÖ örgütü elebaşısının da etkilenmiş olduğu Seyit Kutup, Mevdudi, Reşit Rıza ve Hamidullah’ın bozuk fikirleri artık din gibi işleniyor. Kaderi, hadis-i şerifleri inkâr edenler arz-ı endam ediyor. Mezhepsizlik aldı başını gidiyor. Bir taraftan FETÖ örgütü ile amansız bir mücadele sürdürülürken bir taraftan FETÖ’nün kırk yıldır gençlerimizi zehirlemiş olduğu bozuk fikirlerin revaçta olması ne kadar hazindir. Bununla mücadele vermesi gerekenler neden sessizdir?

Sadece bir misal vereceğim. FETÖ ileri gelenleri İsa aleyhisselamın öldüğünü, ancak şahs-ı manevi olarak dönüş yapacağını bildiriyorlardı. Hatta ahir zamanda İslamiyet’in fetret dönemine gireceğini ve hakiki Hıristiyanlığın ortaya çıkacağını ifade ediyorlardı. Peki bugün TV’lerde arz-ı endam eden nice zevat İsa aleyhisselamın öldüğünü savunmaya devam etmiyor mu? Oysa asırlar öncesinde Süleyman Çelebi, mevlidinde şöyle sesleniyordu:

Ölmeyip İsa göğe bulduğu yol,
Ümmetinden olmak için idi ol.

Bu itibarla FETÖ ve yandaşlarına karşı asıl mücadele köklere dönüşle verilebilir. Bunu yapmadan zafer elde edebilmek hayaldir. Bunun yolu ise eğitimdir. Eğitimimizi mutlaka millîleştirmeliyiz.

Gençlerimize şanlı peygamberimizi ve eşsiz tarihimizi sevdirebilmeli, din ve devlet adamlarımızı en doğru bir şekilde verebilmeliyiz.

Ancak bu sayede birlik ve beraberliğimizi sağlar bu büyük işgal girişimlerine çelik gibi karşı durabiliriz.

TEFEKKÜR
Nice kutta’-i tarik mürşitlik eyler iddia
Müddeiler çoğalıp hep resm ü adetler gelir

.

Osmanoğulları’nda sulh!

Posted on 1 Ekim 2017
1663 yılında Avusturya ile Osmanlı Devleti’nin arası bozulmuştu. Avusturyalılar anlaşmalara aykırı olarak hudutta iki palanga inşasına başlamışlardı. Ayrıca çeteler eliyle Osmanlı hudut karakollarına saldırmakta idiler.

Osmanlı ordusunun harekete geçeceği anlaşılınca Avusturya’dan elçiler geldi. Yapılmakta olan palangalar yıkılmayınca görüşmeler akamete uğradı. Artık Osmanlı ordusu yollardaydı. Belgrad’da yapılan görüşmelerden de netice alınamadı. Ordu harekâtına devamla Budin’e geldiğinde elçiler son bir görüşme talebinde bulundular.

Serdar-ı ekrem Fazıl Ahmed Paşa görüşmelerin sürdüğü odaya girdiğinde bütün vezirler ve elçiler ayağa kalktılar. Paşa, elçiye hoş geldin dedikten sonra yerine oturdu. Onlar da hoş bulduk deyip oturdular.

Ardından Ahmed Paşa ile elçiler arasında şöyle bir konuşma cereyan etti:

Ahmed Paşa: “Evvela sen niçin geldin?”

Elçiler: “Sulh etmeye. Çasarın muradı sulhtür. Biz dahi sulh yapmak istiyoruz.”

Ahmed Paşa: “Bizim cümle isteyeceklerimizi boynuna alabilir misin?”

Elçi: “Alırım.”

Ahmed Paşa: “İmdi. Sulh birkaç çeşid olur. Birincisi Âl-i Osman’ın cümle kulları evlerinde rahat ve huzurda iken devlet büyükleri iki tarafın reayasının asayişi için eylerler. İkincisi, devlet büyükleri sefer üzerinde iken yapılır. Bir sulh da şudur ki; Âl-i Osman’ın yer götürmez askeriyle darü’l-harbe girildiğinde olur… İşte biz bugün yer götürmez Osmanlı ve yıldız sayısı Tatar askeriyle vilayetinize geldik. Asitane’de iken sulh murad etmiş idin. Bir hâl ile makule yaklaşmayıp bu ağır askeri buraya kadar getirdiniz. Bu vaktin sulhü artık diğer vakitlerle kıyas edilemez… Bundan önce Sultan Süleyman (Kanuni) ile senevî otuz bin altın vergi vermek şartıyla sulh akdedilmişti. Bir defa da senede Devlet-i Aliyye’ye iki yüz bin guruş nakit vermek üzere Koca Murad Paşa ile sulh yapmıştınız. Şimdi bu iki sulhdan hangisine razı olursunuz?”

Elçiler: “Sultan Süleyman ile olan sulhü bilmeyiz. Amma Koca Murad Paşa ile akdolunan sulhta senevî iki yüz bin guruşluk pişkeş verilmek üzere yazılıdır. Ancak bugün için Çasar efendimizin sikke vermeye rızası olmadığı gibi bu namı kabul edenlerden de değildir.”

Ahmed Paşa: “Ne güzel. Var Budin kalesinde zevk ve safada ol ve hatırınız hoş tutasınız. Çünkü elçisiniz ve elçiye zeval yoktur. Biz efendinin memleketine varalım. Bakalım Hakk teala ne gösterir…”

Artık konuşma sırası silahlara gelmişti.

Kuzey Irak

Bu defa yanı başımızda iki kale yaptırılmıyor. Devlet kuruluyor. İngilizler Osmanlı Devletini biraz da Müslümanları birbirine kırdırarak ve herkese devlet vadederek yıkmışlardı. Irak, Suriye, Lübnan, Filistin, Suudi Arabistan devletleri hep bu vaadin neticesi olarak ortaya çıktı. Bugünkü devletin kurulacağı ise Lozan’da belliydi. Büyük ve güçlü bir Türkiye istemeyen Hıristiyan Haçlı gücü uzun emelli programlar ile geleceği kurgulamaya çalışıyorlar.

Türkiye daha II. Abdülhamid Han’ın nasıl yıkıldığı ile dahi yüzleşemedi. II. Abdülhamid Han’a ve dolayısıyla Osmanlı Devleti’ne en büyük şamarın içeriden vurulduğu gerçeğini anlayamadı. Bırakın bunları anlamayı yüz yıl boyunca kötülenen, aşağılanan, iftiraya uğrayan hep II. Abdülhamid Han oldu.

İşte bunun için Kuzey Irak’taki devlete müdahale edemezsin. Zira tarihten dersler çıkarıp yüz yıl ötesine yani bugünlere sen hazırlanmadın. Sen içeride, öleli 100 sene olmuş bir hakan ve tarihin derinliklerine çekilmiş bir devletle uğraşırken ötekiler plan ve projeler geliştiriyorlardı.

Bu plan ve projenin en önemli ayağı FETÖ idi. 40 yıllık bir projenin neticesi olarak uygulama sahnesine konuldu. Millet nasıl olduğunu dahi anlayamadan ülkeyi parçalamaya götüren bu sinsi işgal hareketini bitirdi. Anlamadan diyorum, zira hâlâ bu ülke içinde bu sinsi oluşuma su taşıyanlar var. Hâlâ bunu ülkede partiler arası mesele olarak görenler var. Hâlâ 15 Temmuz başarılı olsaydı bırakın kuzeyde yeni bir devletin ortaya çıkışını, bizden de önemli bir toprak parçasının ayrılmış olduğu gerçeğini takdir edemeyenler var.

Evet millet lideriyle birlikte bu girişimi bitirdi. Fakat düşmanın B ve C planları devam ediyor. Zira dışarıda bir asır önce devlet verdiği ve bugün de devlet vadettiği kuklaları emir eri gibi çalışmaktalar. Görev beklemekteler. Türkiye’nin güvenerek ittifak edeceği ve birlikte müdahale edeceği ne yazık ki tek devlet yok.

Bunu anlamak için 1916’da İngilizlerin meşhur ajanları Lawrence’ten Türklerle Kürtlerin arasını açmasını istediği gerçeğini unutmamak lazım. Lawrence o zaman İngiliz devlet adamlarına, “Onlar et ve tırnak gibiler. Aralarını açmanız imkânsızdır. Tam yüz sene lazım” demişti.

Lawrence

Türkiye bölücü aklın projesi olarak Öcalan fitnesiyle bu uçuruma doğru sürükleniyordu. Son dönemde atılan adımlar bize Güneydoğu’yu bir kez daha kazandırdı. FETÖ’den sonra en mühim kazancımız da bu oldu. Şimdi Barzani ile Türkiye’yi zayıflatacak üçüncü adımı başlatıyorlar. Burada hedefleri kısa vadeli değil. Çok uzun da değil. Türkiye’nin ilk karışık veya güçsüz bir zamanını kollayacakları kesin. Ancak Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan da “yeni Lawrence’ler bu defa başarılı olamayacaklardır” diyerek eski numaralara karşı dikkatli olduklarını beyan etti ki son derece önemlidir.

Evet Türkiye II. Abdülhamid Han’ı iyi anlamalı ve onu düşürdükleri tuzağa bir kez daha düşmemelidir. Onun denge siyasetini çok iyi kavramalı ve yürütmelidir. Bir defa şu iyi bilinmeli ki ABD artık dost değil, hasımdır! 15 Temmuz’daki rolü ortaya çıktığı gibi bugünkü tavrı da net bir biçimde meydandadır. Zira PYD’ye (dolaylı olarak PKK’ya) vermiş olduğu binlerce tır dolusu silah bunun en bariz misali olarak ortadadır. Türkiye son bir yıldır ortaya koyduğu gibi artık teslimiyetçi politikalardan tam kurtulup menfaat ilişkileri içerisinde güveneceği müttefik ülkeleri belirlemek, ona göre politikalar geliştirmek durumundadır.

Türkiye’nin ikinci mühim siyaseti millî birlik ve beraberliğini içerideki tüm unsurlarıyla birlikte sağlama yolunda ilerlemek olmalıdır. Muhalefet partileri, Devlet Bahçeli Bey’in son bir yıldır takip ettiği “Türkiye’nin tam istiklali için birlik partileri” tezini iyi anlamalıdır. Başkanlık sistemi bütün organlarıyla işler hâle getirilmelidir.

Yoksa Türkiye gemisi okyanusta çok büyük ve fırtınalı bir dalganın içerisine doğru girmektedir. Bu dalgaların arasından başka türlü sıhhatli çıkmak çok ama çok zor olabilir.

TEFEKKÜR
Kim ki kaldı ikilikde yâr değil
Yoğa saygıl sen anı kim var değil

Malazgirt Zaferi

Posted on 27 Ağustos 2017
Tarih 26 Ağustos 1071. Yer, Malazgirt Ovası. 946 sene önce Anadolu’yu Türk milletine vatan kılacak bir büyük zaferin kapıları açılıyordu. Dönemin en güçlü devleti Bizans İmparatorluk ordusu imparatoru da başında olarak Türk ordusunu ezmek ve imha etmek üzere buraya gelmişti. Sultan Alparslan da ordusunun başında olarak karşısına geçmiş bulunuyordu. İki taraf arasında sayıca ciddi bir dengesizlik görülmekteydi. Alparslan’ın 40 bin kişilik kuvvetine karşılık, Bizans ordusu 160 bin kişilik muazzam bir güce sahipti.

Sultan Alparslan, din âlimlerinin de tavsiyesiyle muharebeyi cuma günü 26 Ağustos’ta yapmaya karar vermişti. 26 Ağustos Cuma günü ordusuyla birlikte namaz kıldı, dua etti ve:

“Ya Rabbi! Sana tevekkül ediyor, azametin karşısında yüzümü yere sürüyor ve senin uğrunda cihad ediyorum. Ya Rabbi! Niyetim halistir. Bana yardım et; sözlerimde hilaf varsa beni kahret.”

Sonrasında askerlerine dönerek tarihe geçen şu muhteşem konuşmasını gerçekleştirdi:

“Burada Allahü tealadan başka bir sultan yoktur. Emir ve kader O’nun elindedir. Bu sebeple benimle birlikte cihad etmekte veya benden ayrılmakta serbestsiniz…”

Selçuklu ordusu, sadakat nidalarıyla Sultan Alparslan’a bağlılıklarını haykırdılar. Sultan Alparslan, beyaz kefen elbisesini giyerek atının kuyruğunu bağladı ve eline gürzünü alıp askerlerine tekrar şöyle hitap etti:

“Askerlerim! Şehit olursam bu beyaz elbise kefenim olsun. O zaman ruhum göklere çıkacaktır. Benden sonra oğlum Melikşah’ı tahta çıkarın ve ona bağlı kalın. Zaferi kazanırsak istikbal bizimdir…”

Alparslan’ı kefeni giyip şehitliği kabullenmiş vakur hâliyle gören Selçuklu Ordusu ağlayıp helalleşerek savaş düzeni aldı. Böylece cuma namazının hemen ardından müthiş bir çarpışma başladı. Türk ordusunun dayanılmaz hamleleri ve ananevi turan taktiği sonucu belirledi. Bizans ordusu mahvedilirken, imparator esirler arasında bulunuyordu.

Malazgirt Savaşı, Selçuklulara Anadolu’nun tapusunu verecekti. İlerleyen yirmi yıl içerisinde hızla Anadolu içlerine göç hareketleri başlatılarak Türkleştirilen Anadolu, İç Asya’daki diğer Türk devletlerinin de göçleriyle bir Türk yurduna dönüşecekti.

Muhammed Alparslan

946 sene sonra, Sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan Bey Malazgirt Savaşı’nın mimarı ünlü Türk Hakanı Alparslan’a yakışır bir tarzda programlar tertip ettirerek vefa örneğini de sergilemiş oldu. Alparslan’ın layıkıyla tanınması bugünün nesilleri için elzemdir. Ondan alınacak dersler tarihin pek az hakanında bulunur. Her şeyden önce bu topraklarda bulunmamız onun vesilesi iledir.

Alparslan son derece iyi yetişmiş, mert, ileri görüşlü, kararlarında isabetli, adil ve insaflı bir liderdi. Merhametli ve fakirlere karşı şefkatliydi. Allah’ın kendine lütfettiği nimetlerin devamı için çok duâ ederdi. Bir gün Merv’den geçerken el-Harrâin fakirlerine rastladı, bunların hâlini görüp, ağladı ve bu fakirlere her zaman yardımcı olabilmesi için Allahü tealadan fazl u ihsanıyla kendisini zengin etmesini istedi.

Sultan Alparslan çok sadaka verirdi. Ramazan ayında 15.000 dinar sadaka dağıtırdı. Divanında ülkesinin her tarafındaki pek çok fukaranın adı kayıtlı olup bunlara yardım için maaş ve tahsisat ayırmıştı. Her zaman sözüne sadık birisi idi. Kaynaklar onun yaptığı antlaşmalarda ettiği yeminlere sadık kaldığı ve bu yönüyle tanındığına dikkat çekmektedir.

Sultan Alparslan çok cesur olup cesaret babası anlamına gelen “Ebû Şücaa” künyesi ile maruftu. Cesur kişiliğine en önemli örnek Malazgirt Savaşı’nda askerin arasında ön saflarda savaşması, Selçuklu ordusundan katbekat daha fazla sayıda olan Bizans ordusuna karşı mücadeleye girişmesidir.

Sultan Alparslan’ın ellerini açarak Allah’a yakarışı ve ondan yardım istemesi samimiyetini, dindarlığını ve insanlar üzerinde hükümdar olmasına rağmen Allah katında aciz ve yardıma muhtaç bir kul olduğunu kabullendiğine delil teşkil etmektedir.

Askeri ve halkı tarafından çok sevilen bu büyük Türk hakanının bir yönü de temiz ve samimi inancı idi. Şu anekdotu onun bu yönünü işaret ederken, sonunda söylediği sözleri ise her Türk ve Müslümanın evinin başköşesine altın bir çerçevede asılmalıdır!

Biz halis Müslümanlarız!

Sultan Alparslan’ın yanında Azerbaycan Emiri Erdem’in büyük bir değeri vardı. Bir dediği iki olmazdı. Ancak onun Deylemli bir Batınîyi kâtiplik görevine alması Alparslan’ı üzmüştü. Bundan sonra divanlarda kendisine yüz göstermez, değer vermez oldu. Emir bu konudan oldukça rahatsız olmuştu. Nedenini bir türlü bulamıyordu. Bir gün divan görüşmelerinde yine lafa karıştığı zaman Alparslan sertçe:

“Sen sus bakalım. Sen benim saltanatımın hasmı mısın?” dedi. Emir Erdem derhal yerlere kapandı ve:

“Haşa Sultanım! Ben nasıl sizin hasmınız olabilirim. Benim bu canım yolunuza kurbandır. Beni öldürtseydiniz de bu sözü işitmeseydim. Ölüm bana bu sözden daha tatlı gelirdi. Sultanımı üzecek ne yaptım” dedi. Alparslan:

“Deylemli falan zatı işe almışsın. Onun bid’at itikatlı bozuk bir kimse olduğunu bilmiyor musun?” Vezir Erdem:

“Sultanım! Bir kişi, benim devleti cihanı tutmuş sultanıma ne zarar verebilir. Şahine sivrisinek ne yapabilir? İstediğiniz takdirde onu bir böcek gibi ezerim.”

Emir’in bu sözleri üzerine Sultan, bir tomar at kılı getirtti. Kendisine üç beş tane vererek “kopar bakalım”, dedi. Emir derhal koparttı. Kırk elli yapıp verdi. Zorlanarak kopardı. Biraz daha artırınca esnetemedi bile.

Bu durum üzerine Sultan tarihe geçecek şu sözleri söyledi:

“Siz bilmez misiniz. Cenab-ı Hakkın rahmeti birlik ve beraberliktedir. Azabı ise ayrılıktadır. Bunlar Resulullahın temiz yoluna uymayan bozuk kimselerdir. Üç beş iken zararsız gibi görünürler. Böylece çoğalıp benim devletimin zeval bulmasına neden olurlar… Biz halis Müslümanlarız. Bid’at nedir bilmeyiz. Onun için Cenab-ı Hak biz Türkleri aziz kıldı…”

Sultan Alparslan’ı ve Malazgirt’i devletçe muazzam programlarla anacağımız şu günlerde onun mesajlarını anlamaya o kadar ihtiyacımız var ki! Oysa bu kıssaları, anekdotları menkıbe diyerek çöpe atanların gençliğe verecek ne mesajı olabilir ki?

TEFEKKÜR
Bozkurtlar ordusuna karıştı kırk bin melek,
Malazgirt Ovası’nda neler görmedi felek.

.

Men çe guyem!

Posted on 20 Ağustos 2017
Geçen hafta Pazar Divanı köşemdeki “Nereden nereye gelmiş” başlıklı yazımız bilhassa İlahiyat camiasında çok ses getirdi. Bir kısım hocalarımız tebrikte bulunurken bazı hocalarımız da rahatsız oldular. “Hepsini aynı kategoriye sokma” dediler. El-hak haklılar. Ben de yazımda onları tenzih etmiştim zaten. Nitekim benim fikirlerime katılan yüzlerce ilahiyat hocasının da farkındayım.

Bazıları “düşün ilahiyatçıların yakasından”, dedi. Garip bir kelam. O hocamız şunu diyebilir mi acaba: “İlahiyatçıların sözleri mutlak dindir?” Bunu söylüyorsa bir şey demem. Şayet bunu söyleyemezse hata edenlerin hatalarını söylemek tenkit etmek neden insanları rahatsız etsin? Ben de sırf bu sebeple isim vererek, fikirlerini yazarak o düşünce sahiplerinin yanlışını yazdım. Bu zihniyetin doğru İslam’a götürmeyeceğini belirterek bozgunluğun, bölünmüşlüğün buradan başlayacağını ifade ettim.

Ancak bu yazılardan birine cevap vermeden geçemezdim. Ankara İlahiyat Fakültesi Dekanı İsmail Hakkı Önal, bendenize hakaretle başlayıp, ilmimle dalga geçer şekilde, ince-kalın iğnelemelerle bir yazı kaleme almış. İnsan ateşlenince sıhhatli düşünemez ve ne diyeceğini bilemez hâle geliyor. Keşke biraz kendini toparlayıp da cevap yazmış olsaydı. Okuyucularıma benim yazımla onun cevabını dikkatlice okumalarını tavsiye ederim. Ardından hangi sözüme cevap verebildiğini sorgulasınlar!

Sayın dekan öncelikle yazımda anlattığım iki hatırama şüpheyle yaklaşmış ve “doğruluğunu test edemeyeceğimiz” şeyler demiş. Şayet gerçekten test etmek istiyorsa birincisi için; İslami İlimler Fakültesinden o dönemde mezun olmuş üç arkadaşın, ikincisi için de bir Vali Muavini ile Vakıflar Bölge Müdürünün telefonunu verebilirim. Şüpheleri izale olur.

Yine cevabında, İnönü meselesi ve Ankara İlahiyat Fakültesi’nin 1949 yılı ders müfredatı ile ilgili yazdıklarıma ise öyle bir değinmiş ki; “Men çe guyem tamburam çe zened” yani “Ben ne söylerim tamburum ne çalar” diye düşünmeden edemiyor insan. Ben 1949 yılını veriyorum. O ise 1912 ve 1933’lerden bahsediyor. Ben İnönü’nün 17 senedir tamamen kapattırdığı ve açtırmadığı İlahiyat Fakültesini, birdenbire 1949’da neden yangından mal kaçırırcasına açtırmış olduğuna dikkat çektim ve sorguladım.

İnönü’nün müfredat belirlemesi ile ilgili anekdota da takılmış sayın dekan. Onun kaynağını da araştırmak isterseniz, biraz yorulun lütfen. İpucu da vereyim. Hasan Ali Yücel’in hatıralarını, söyleşilerini okuyun. Bilginiz artsın.

Bahriye Üçok’u Ankara İlahiyat’ta yetişen hocalar kategorisine sokmama da çok içerlemiş ve araştırmacı tarihçi kimliğimin önüne (!) işareti koymuş. Siz sadece lisans talebesi mi yetiştiriyorsunuz? Yüksek Lisans ve Doktora yaptırdıklarınızı kabul etmiyor musunuz? Önce Üçok’un ilmî kariyer serüvenini bir araştırsaydınız keşke!

Hedeflerine ulaşmışlar!

Diğer taraftan Tahsin Banguoğlu’nun sözleri ile bana cevap vermeye kalkmış. O sözler Ankara İlahiyat Fakültesi tarihçesinde var. Peki orada 1949-50 yılının müfredatı da var. Bakınız bakalım. O müfredatta Fıkıh, Tefsir, Hadis ve Usul dersleri var mı? Kendi sitenizi görmekten bilmekten aciz olamazsınız. Ayrıca Banguoğlu başka şeyler de söylüyor. Bu derslerin eski medrese tedrisatını yeniden canlandırmaktan uzak olacağını belirtirken, irticai faaliyetleri yok etme fonksiyonundan da bahsediyor. Siz de Banguoğlu gibi, Osmanlı’nın 600 yıllık medrese sistemine düşman olup o dönemlere irticai faaliyetler gözüyle mi bakıyorsunuz?

Bakınız sizin hocalardan Prof. M. Said Hatipoğlu, “Bizim talebeliğimiz sırasında (1950-54) İlahiyat Fakültesinde namaz kılan bir tek Prof. vardı. O da rahmetli Tayyip Okiç idi” demektedir. Arapça derslerini kimden aldıklarını, Fakültenin kuruluşunda rol oynayan masonları da biliyor musunuz. Araştırın lütfen! Gördüğünüz üzere İnönü ve Banguoğlu hedeflerine tam ulaşmış!

Bakınız sayın dekan. Bazı hatalar düzeltilebilir. Dersler önce olmaz, sonra konulur. Fakat sitenizde fakültenizin maksadını bildiren ve ilahiyatların bu noktaya gelmesinde fevkalade önemli gördüğüm bir cümle var. Keşke yazıma aldığım o cümleye de cevap verseydiniz.

“İslami İlimlerin modern bilim zihniyeti ile okutulması” meselesi.

Ondan vazgeçmedikçe bu bataklıktan asla kurtulamazsınız.

Allah derim!

Fen bilimleri sorgulamayı gerektirir. Tek bir şüpheniz varsa, 200 de olsa deney yaparak onu çözümlemeniz gerekir. Peki, bulduğuna yüzde yüz doğru mu diyeceksin? Elbette ki hayır. Bugün doğru diye kabul edilen gençlere ezberletilen fizik, kimya, matematik bilgilerinin belki yüzde ellisi yarın yanlış çıkmaya aday değil midir?

“Delilin nedir?” diyenler bilim tarihi ile meşgul olsunlar yeter. Böyle olmazsa bilgi ve ilim donardı. Peygamber efendimiz, “İlim bilgi müminin yitiğidir nerede bulursa alsın” buyurdu. Araştırmayı tecrübeyi emretti. Bunların hepsi tecrübi yani akli ilimlerdir.

Din ise önce inandım demekle başlar. Kelime-i şehadette şeksiz şüphesiz kabul vardır. Peygamber Efendimiz “İman, kocakarı imanı gibi olmalıdır” buyurdu. Kocakarı inandım dedi ve işi bitirdi. Allahü teâlâyı, melekleri, kitapları, cinleri, peygamberleri, ahiret gününü ne ile ölçüye vuracak ne ile sorgulayacaksın. Şayet cevabın akıl ise dikkat! O zaman sen, aklına, benliğine ve nefsine iman etmekten başka bir şey yapmıyorsun.

Merhum Necip Fazıl Üstadın şu kıtasını anlamaya o kadar muhtacız ki;

Ey akıl nasıl delinmez küfen
Ebedî oluşun urbası kefen
Kursa da boşluğa asma köprü, fen
Allah derim, başka hiçbir şey demem

Sayın dekan! Şimdi size bir tek soru soracağım. Kimyayı, matematiği İslami ilimlerin metodolojisi ile okutursanız ne olur? Lütfen bana anlatınız. İşte bunun gibi dinî ilimleri de kimya ve fizik metotları ile çözemezsiniz. Çözdüğünüzde Taslaman, Öztürk, İslamoğlu, Okuyan gibi adamlar çıkar!

Bir de sayın dekan ilahiyatçılarımız hakkında söylediğim sözlere nedense hiç değinmemişsiniz! Hüseyin Atay ile kaderi inkârda, Üçok ile orucu ve tesettürün şart olmadığında, Yaşar Nuri ile iman esaslarını üç olduğunda, Suat Yıldırım ile Nüzül-i İsa meselesini rette ve Mehmet Aydın ile Kur’an-ı kerimin yüzde kırkını atmak konusunda hemfikir misiniz?

Nedense bu sözlerime iftira dememiş, ses de çıkarmamışsınız. Şimdi de ben merak ediyorum. Bunlara karşı da sizin İlahiyatçı olarak cevabınız var mı? Malumunuz ben tarihçiyim. Size göre konuşma hakkım yok. Kim konuşacak bunları ve kim düzeltecek söyleyin lütfen!

Ve menkıbe!

Bu arada bizi hurafe ve menkıbeci diye yaftalamışsınız. Aslında menkıbe ile hurafeyi bir arada zikretmek cehalet değil ise nedir? Bir insana hem zalim hem de adil demek gibi! Peki siz evliya ve sultanların menkıbelerini topyekûn inkâr mı ediyorsunuz? Ben açık sözlü ve sözünün gerisinde duran biriyim. Menkıbeleri de kaynak olarak kullanırım sayın dekan. Katılmadığınız varsa söyleyin lütfen!

Elbette hadis-i şerifleri temizlemek için seferber olanlardan menkıbe okumaları beklenemez. Fakat açık olsalar mert olsalar üzülmeyeceğim. Hutbelerde oku fakat fakülteye girince reddet. Yaptığınız maalesef bu. Somuncu Baba, Akşemseddin, Aziz Mahmud Hüdayi, Mehmed Emin Tokadi, Hacı Bayram-ı Veli’nin menakıbı Fatih, Yavuz, Alparslan’ın anekdotlarına inanıyor musunuz? Yok bunlar değilse benim bir hurafe veya katılmadığınız menkıbemi gösterin. Yirmi beş tane eserim var sayın dekan! Okursanız size belki bol malzeme çıkar ne dersiniz?

Evet biz menkıbe anlatırız fakat naklettiğimizin arkasında da dururuz. Hatta sizin 2006 yılı Hac Organizasyonu İrşad Ekibinde iken hadis ayıklamak için verdiğiniz mücadele ile ilgili anekdotlarınızdan da anlatabilirim!

“Kel başa Şimşir tarak”… İster misiniz sayın dekan!

Hem böylece doğruluğunu daha rahat test edebilirsiniz.

Diğer anlattıklarımın sağlaması da olmuş olur!

Keşke sadece başınız kel olsaydı da bu hatalara düşmeseydiniz!

Nereden nereye gelmiş!

Posted on 13 Ağustos 2017
Yıl 1982… Erzurum Atatürk Üniversitesi Tarih Bölümü son sınıftayım. İslami İlimler Fakültesi’nde okuyan arkadaşlar var. Bir gün sohbette son sınıf bir talebenin hocaya şöyle dediğini naklettiler:

“Hocam ben buraya, İslami İlimler Fakültesi’ne Ehl-i sünnet inancına sahip bir genç olarak geldim. Beş yılın sonunda ise buradan Ehl-i sünnet mi, Mürcie mi, Cebriye mi, Mutezile mi hak yolda, bilemeden ayrılacağım… İşte beş yılda beni getirdiğiniz nokta burası…”

Delikanlı gerçekten çarpıcı bir gerçeği ifade etmişti. Şimdi bir misal de kendimden vereceğim.
Geçtiğimiz yıl “Vakıflar Haftası” dolayısıyla bir üniversite konferans salonunda konuşma yaptım. Bu arada Müslümanın gerici, mürteci olmayıp asırlar ötesini görebilen ileri görüşlü bir kimse olduğunu ispat etmek için bir kızımıza, “yüz sene sonra nerede olacaksın” diye sordum. “Ölmüş olurum herhâlde” dedi. Bakın kızımız ne kadar ileri görüşlü dedikten sonra “Peki sonra ne olacak” dedim “Toprak olacağız” dedi. “Peki ruhun” dedim. Biraz durakladı ne desem acaba diye endişe duydu ve ardından “o da toprak olacak herhâlde” dedi. Dinleyenlerin çoğu şaşkınlıkla bakarken:

“Kızım sen kesinlikle ilahiyatta okuyorsun” dedim. “Evet” diye cevapladı…

İlahiyatçı olmayan birine sorunca o genç “sonsuz bir hayat var hocam” diye konuştu. Bu defa da dinleyenlere:

“İşte ilahiyatçı ile ilahiyatçı olmayanın farkı” diyerek başka, fakat acı bir gerçeğin altını çizmek zorunda kaldım.

Öyle anlaşılıyor ki artık “dini yıkmak” ilahiyatçıların “korumak” da matematik vs. ilim ehlinin işi olmuş gibi görünüyor…

Neden bu hâle gelindi?

Aslında eğitimimizin İngilizler tarafından yönlendirildiğini hep söyleriz. Rahmetli Oktay Sinanoğlu eğitimle ilgili çözemediği bir konu olunca “İngiliz Muhipleri devrede” derdi. İngilizler tarih ve edebiyat müfredatıyla ilgilenirken ilahiyat alanını boş mu bırakacaktı sanıyorsunuz! Onların asıl oynamak istediği alan bu değil miydi? Nitekim İnönü’nün 1949 yılında Menderes ve ekibinin ayak seslerini işitip idarede saf dışı olacağını anlayınca derhal ilahiyat fakültelerini açtırmış olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Neden 27 yıldır dini unutturmak için büyük uğraş veren İnönü, giderayak ilahiyat fakültelerini açtırdı? Bu bilinmeden bugünü anlamak zordur.

Şöyle bir hadise nakledilir:

İnönü, ilahiyat fakültelerini kurma kararını alınca müfredatın hazırlanmasını istedi. İlgililer Hadis, Usul-i Hadis, Fıkıh, Usul-i Fıkıh, Tefsir, Akaid, Mantık, Kelam vs. getirdiler.

İnönü sinirlenmişti. “Bunlar ne?” dedikten sonra:

“Yazın bakalım. Sosyoloji, psikoloji, tarih, felsefe, hadis, tefsir, hukuk…” Etrafındakiler şaşkınlıkla izliyorlardı. İnönü sonunda hepsinin şaşkınlığını giderecek sözü söyledi: “Şimdi hepsinin başına ‘din’ diye ekleyin bakalım!..”

Böylece Din Felsefesi, Din Sosyolojisi, Dinler Tarihi, İslam Psikolojisi… diye ucube bir İlahiyat Fakültesi Programı ortaya çıkmış bulunuyordu.

Yani bizim ilahiyat fakültelerimiz İslam’ı öğretmeyecekti, felsefe yapacaktı. Usul ilimleri ortadan kaldırılmıştı. 1400 seneden beri yapılan çalışmalar, Ehl-i sünnet yolu, mezhepler, gelenekçi ve tarihselci denilerek müzeye kaldırılmıştı. Artık Kur’ân-ı kerimi sadece kendileri anlayacak ve kendileri manalandıracaktı…

“Kur’an İslamı”ndan “Dinlerarası Diyalog”a!

Buyurun şimdi bakalım. Bu müfredat ve eğitimin sonunda neler duydu, neler öğrendi bu millet!

Ankara İlahiyat Fakültesinde yetişen ve sonra dekanlığını da yapan (1980-82) Hüseyin Atay “Kur’an’a Göre İman Esasları” teziyle doktorasını verdi. Artık Amentü’den “Kadere İman” bahsi çıkarılmış bulunuyordu. “Kur’an İslam’ı” kavramı da yavaş yavaş ilahiyat fakültelerine yerleştiriliyordu…

Yine Ankara İlahiyat’ta yetişen hocalardan Bahriye Üçok “İslam’da örtünmenin ve oruç tutmanın zorunlu olmadığı”nı ifade edince büyük tepkiler almıştı.

İstanbul İlahiyat Fakültesinin Kurucu Dekanı Yaşar Nuri Öztürk ise aynı yoldan giderken iman esaslarını üçe düşürmekte bir beis görmeyecekti.

Erzurum ve Marmara İlahiyatlarda hocalık yaptıktan sonra Sakarya İlahiyat’ın dekanlığını yapan Prof. Dr. Suat Yıldırım “Nüzül-i İsa” meselesini inkâr etmek bir tarafa Zaman gazetesinde “İsa aleyhisselamın şahs-ı manevi olarak ineceğini ve FETÖ’nün şahsında görüneceğini” dahi iddia etmişti.

Yine Ankara İlahiyat menşeli ve İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Dekanı Mehmed Aydın, din adına yaptığı fecaatleri bir yana FETÖ’nün yürütmüş olduğu ve bugün ülkemizi en ağır bir tahribatla karşı karşıya bırakan Dinlerarası Diyalog’un teorisyeniydi. Diyanetten sorumlu devlet bakanlığı döneminde dinimize en ağır tahribatta bulunacak ve “Kur’an-ı kerim tarihseldir. Yüzde kırkı atılmalıdır” diyecek kadar gözü dönecekti. Bu kişi, muhtemelen FETÖ hareketlerini o günlerden beri takip etmekte olan dönemin başbakanı, Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan Bey’in ilk defa kabine dışına atacağı adam olacaktır.

Bilhassa 1980’den sonra yaygınlaşan ilahiyat fakültelerine; özellikle Ankara İlahiyat’ta yetiştirilen hocalar sistemli bir tarzda yerleştirilerek dinde yapılacak tahribat bir anlamda tamamlanmak isteniyordu.

Bugün artık İslamoğlu, Okuyan, Öztürk, Taslaman vb. etiketli veya etiketsiz binlerce insan dinî değerlerle oynar hâle gelmiştir.

Öyle ki, ilahiyat fakültesi mezunu gençlerimiz halk içinde konuşamaz hâldedirler. Zira kendilerine -haşa- “yalan hadisler, şüpheli iman esasları, Kur’an-ı kerim acaba Allah kelamı mı, Kur’anda çelişkili âyetler, Kur’an ve Hadis çelişkileri…” gibi konulardan başka bir şey neredeyse öğretilmemektedir. Bu ilahiyat mezunları Allah için halkla bunları mı konuşacaktır? Hutbede bunları mı anlatacaktır?

Allah’tan sağlam bir inancı ve itikadı olan temiz ve asil milletimiz bunlara aldanmamaktadır.

Peygamberi tanımayan hocalar!

Kuruluş maksadı “İslami ilimlerin modern ilim zihniyeti ile okutulması” yani bir anlamda “İslam’ın felsefesi”ni yapmak olan Ankara İlahiyat Fakültesi’nde tohumları atılan âlim ve mezhep tanımaz ideoloji, sonunda mensuplarını Kur’an-ı kerimden başka hiçbir şey tanımaz hâle getirdi. İşte FETÖ-vari oluşumlar bu zihniyet içerisinde revaç buldu. Maalesef bugün ilahiyat fakültelerimizde dinî ilimlerin kaynağı tektir. O da “Kur’an-ı kerim”dir.

Oysa Kur’an-ı kerim Peygamber efendimiz için tek kaynaktı. Peygamber efendimiz de Eshabı için kaynaktı. Bugün sadece Kur’andan ahkam çıkarmaya çalışanlar Peygamber efendimizi “postacı” gibi görmektedirler. “Görevini yaptı gitti. Artık sıra bizim. Biz bugün Kur’anı daha iyi anlarız” demektedirler…

Genelleme yaparak yazdığım ve bu zihniyete sahip olmayan nice hocalarımızı da tenzih ederek (ki beni en iyi onlar anlamaktadırlar) bu tip insanlara Yunus Emre asırlar öncesinden şöyle sesleniyordu:

Peygamber yerine geçen hocalar
Bu halkın başına zahmetli oldu.

Rahmetli Yunus, acaba bugünü görse şöyle mi seslenirdi:

Peygamberi de tanımayan hocalar
İslam’ı yıkmak için seferber oldu

TEFEKKÜR
Dalâl ehli cihan içinde çokdur
Hidâyet olmayana çare yokdur

Ali Bardakoğlu

Posted on 6 Ağustos 2017
Kutlu Doğum Haftası’nın FETÖ projesi olduğu tartışmaları sırasında nedense devreye birden eski Diyanet İşleri Başkanlarından Ali Bardakoğlu girmiş gazete ve televizyonlarda yaptığı yorumlarla meseleyi sahiplenmişti. Bardakoğlu neden bu kadar heyecanlanmıştı? Onu hareketlendiren sebepler neydi? Yıllardır yürüttükleri FETÖ-vari projelerin ellerinden gideceği zehabına mı kapılmıştı?

Zira Ali Bardakoğlu Diyanet’i hiç bırakmamıştı. O, her zaman gölge başkan vazifesindeydi. Belki FETÖ ile mücadelede yeterince fikrî ve dinî mücadele edilmemesinin sebebiydi. FETÖ’ye siyasetçilerimiz kalkıştığı işgal hareketi nedeniyle her sözü söylemektedir. Peki, Diyanet de aynı söylemle mi karşı çıkmalıydı? Son çıkan rapor sayılmazsa dinî ve fikrî konuda hiç mücadele verilmiş miydi?

Bugün şu artık herkes tarafından biliniyor ki; FETÖ, “Dinler Arası Diyalog” projesiyle Peygamber efendimizi yok sayıp bunun neticesi olarak da ülkeyi ve Müslümanları Haçlılara peşkeş çekecekti!

Peki, Bardakoğlu ve ekibi FETÖ’nün fikirlerini devam ettirdiklerinin farkında değil midir? Bunlara tövbe ettiklerini duymadıkça samimiyetlerine inanmak zor olacaktır.

Ali Bardakoğlu Diyanet’in başından ayrıldıktan sonra Yönetimi Diyanet tarafından oluşturulan Türkiye Diyanet Vakfı’na bağlı 19 Mayıs Üniversitesi bünyesinde kurulan Kur’an Araştırmalar Merkezi (Kuramer)’nin başına geçti. Kuramer’in maksadı anlatırken Müslümanların geri kalmışlığından ve Kur’anı anlamakta geciktiğinden bahisle, batıda bu konuda yapılan çalışmaları alkışlayıp bunları anlamak gerektiği ifade edilmektedir. Kur’an-ı kerimi Batılı müsteşriklerin yorumu ile okumak teşvik olunmakla, İslam’ı ve Müslümanları nereye götürmek istemektedirler? Şimdi Bardakoğlu’nun önce Diyanet’in, sonrasında ise Kuramer’in başında iken iki faaliyetine dikkat kesilip bizi ve Müslümanları nasıl bir inanca götürdüklerini görelim!

Peygamberimizi yok sayan sadece FETÖ’cüler mi?

Diyanet’in 3-7 Mayıs 2000 tarihleri arasında Ankara’da tertiplediği “Uluslararası Avrupa Birliği Şûrası”na Hamid Ebu Zeyd isimli Mısırlı bir teolog da katılmıştı. Tebliğlerin aynı yıl kitap hâline de getirildiği bu toplantıda Ebu Zeyd’in şu ifadelerine (c. I, s. 441-442) dikkat kesilelim:

“İlahiyata ve felsefeye başvurarak Kur’an’a, Sünnet’e ve İslâmî düşünceye eleştirel bir şekilde yaklaşmayı düşünmemiz gerekir. Bence sahip olduğumuz Kur’an düşüncesi, Kur’an’ın Allah’ın sözleri olduğudur. Ancak bu yeniden mercek altına alınmalıdır. Biliyoruz ki, bu okunabilir bir metindir. Geometrik işaretler, bilmediğimiz işaretler barındırmaz. Yani yeniden gözden geçirilebilecek bir metindir. Kur’an bir sözlü iletim döneminden seçti. Tarih boyunca simdi okuduğumuz Kur’an gelişti. Hicret’e kadar Kur’an’ın yazılı ve sözlü hâlini kısıtlamaya çalıştılar. Okuduklarımızın Kur’an geleneğine dayandığını söylediler… Daha sonra savunmasını yaparken, sonsuz Kur’an denen kavramı buldular. Bunlara artık bir son verilmeli. Peygamberin kim olduğu, sadece Kur’an’ı alan ve ifşâ eden bir amil mi olduğu sorusu. Ya Peygamber de değildiyse? Gerçekten burada yazan sözlerin Allah’ın sözleri, tarihi anlatan sözler mi olduğu sorusu. Arapça ve Arap kültürüne hitaben. Farz edin ki Peygamber Hintliydi, o zaman Hindistan kültürünün yansımalarını beklerdik…”

Görüldüğü üzere Ebu Zeyd’e göre Kur’an’ın Allah kelamı olduğu tartışmalıdır!.. Her devirde içerisine bir şeyler katılarak bugünkü şeklinin oluştuğu, Arap kültürüyle dolu bir kitap olduğu ve Hazreti Muhammed’in peygamberliğinin de şüpheli olduğu açıkça belirtilmektedir. Buradan “Şüphesiz Kur’an’ı biz indirdik, onu mutlaka biz koruyacağız” âyeti ona göre Kur’an’a dışarıdan sokulmuş olmalıdır. Zira inanmış olsa bu sözleri söylemesi imkânsız olurdu.

Evet, Ebu Zeyd işte bu düşüncede bir teolog idi. Konuşması sırasında orada bulunan bir kısım ilim adamları Ebu Zeyd’i tenkit ettiklerinde Ali Bardakoğlu kürsüye çıktı. Şimdi de eski Diyanet Başkanı’nın neler söylediğine dikkat edelim:

“Muhterem bilim adamları, elbette ki, Sayın Ebu Zeyd başta olmak üzere, tebliğ sunan arkadaşlara teşekkürlerimi ifade ediyorum. Bilhassa Ebu Zeyd fikirlerini açıkça ifade ettiler, kendisini tebrik ederim, çok mutlu oldum. Biz, bu ortamlarda fikirlerimizi tartışmayacaksak, konuşmayacaksak başka hangi ortamlarda konuşabiliriz; ona imkân yok. Hoşgörüden çok bahsediyoruz ama fazla da hoşgörülü olmadığımızı ilk anda ele veriyoruz. Ben, şahsen Ebu Zeyd’in yaklaşımlarından çok istifade ettim. Kendisini de yakinen takip ediyoruz. İslam düşünce dünyasında ciddi problemlerin olduğu aşikâr, bunları göz ardı ederek, İslam dünyasında hiçbir problem yoktur, büyük medeniyetler kurduk falan diyerek… Yani; biz, kendi konularımızı dindar olarak değil, bir akademisyen olarak bir ilahiyatçı olarak ele almak zorundayız.” (Aynı eser, c. I, s. 517-518).

Görülüyor ki Bardakoğlu’nun hoşgörüsü, Peygamber Efendimize fütursuzca saldırana, Kur’an-ı kerime Allah kelamı değildir diyenleredir. Bardakoğlu onlardan etkilenmekte ve istifade etmektedir.

Kuramer’in korkunç faaliyeti!

Peki, bugün Bardakoğlu’nun başında olduğu Kuramer neler yapıyor. İncelendiği zaman görülecek olan şudur. Nerede İslam itikadına uygun olmayan kitaplar var Kuramer onu yayımlıyor. Bakınız bunlardan birisi 2016’da yayınlanan, W. Montgomery WATT’a ait, “Hz. Muhammed Mekke’de” adlı kitaptır. Bu kitap aynen Ebu Zeyd’in fikirlerini bir başka söylemlerle dile getirmektedir. Şöyle ki:

“Hz. Muhammed’in, beşerden bir öğretmeninin olabileceği.. (s.199), Kur’an’daki kıssaları aşina olduğu birinden almış olabileceği (s.199), o günkü duruma uyması için kıssaların Hz. Peygamber’e sezgi yoluyla da verilebileceği (s.201),” şeklindeki ifadeleri Kur’an-ı kerimin Allah kelamı olduğunu inkâr etmekten başka nedir?
Nitekim Kur’an’ı, “Hz. Peygamber’in büyük bir deha eseri (s.198)” olarak da tanıtması da bunun açık tezahürüdür. Peygamber efendimiz hakkındaki şu sözlerine de dikkat kesilelim:

“Hz. Peygamber’in, davasında başarı için putlara tapma eğiliminde olduğu (s.143), müşriklerden elde ettiği dünyevi menfaatler karşılığında onların ilahlarını bir bakıma tanıdığı (s.139), Lat ve Menat’ın semavi varlıklar olduğu ve bunun İslamiyet’e aykırı olmadığı (s.139), tevhidi bildiren Zariyat Suresi’nin 51. âyetinin sonradan eklendiği (s.169), Kur’an’ın genel olarak hadislerdeki tarihî malzemeden çıkartılan resmî doğrular gibi olduğu (s.169) ” vs…

Bu saçmalık ve dinsizlikleri kitapta fazlasıyla yer bulurken, ne yazık ki mütercim veya yayıncı tarafından hiçbir tenkide tabi tutulmamıştır.

Ben hoşgörülü değilim!

Evet, Sayın Bardakoğlu! Ben Hazreti Peygamberi sadece bir beşer olarak gören, ilahi mesajları çalışmakla okumakla elde ettiğini bildiren, Kur’ân-ı kerimi Allah kelamı olarak görmeyen Ebu Zeyd ve Watt gibilere hoşgörülü değilim. Size ise hiç değilim. Onlar açıkça dinsizliklerini bildiriyorlar. Peki, siz ne yapıyorsunuz? Açık olun ve bilelim. Dinimizle oynamayınız!..

Bizi hoşgörüsüzlükle suçlarken şunu da açıklayın! Böylelerine cehennemi hazırlayan Rabbimiz hakkındaki düşünceniz nedir? Hâşâ onu da hoşgörüsüzlükle mi suçlayacaksınız? Yoksa Kuramer o âyetleri de temizlemekle mi görevlidir?

Şurası muhakkak ki Bardakoğlu’nun Diyanet’ten ayrıldıktan sonra Kuramer’de yaptığı çalışmalar daha bir dikkatle incelenmeye muhtaçtır. Hadislerin ayıklanmasından sonra sırada Kur’ân-ı kerim mi vardı? Bu gayretleri yarın Kur’ân-ı kerimi yıkmak ve bozmakla neticelenmesin! Gerçi onların gücü buna yetmez ise de gençlerimizi zehirlemesinler.
Şimdi de belli mihraklar Görmez’i “Uluslararası İslam Üniversitesi”nin başına geçirebilmek için olmadık atraksiyonlara girişmektedirler. Kuramer’in başındaki Bardakoğlu ile hangi faaliyetlere imza atacakları artık malum değil midir?

İşte bu düşünce sahipleri İslam’ı ve Müslümanları parça parça etmez mi? Bunlar Kur’ân-ı kerim ve Peygamberimize olan inancı yıkıp Müslümanları nerede birleştirecektir? Bunun cevabını verebilir mi?

TEFEKKÜR
Pür ateşim açtırma benim ağzımı zinhar
Zalim beni söyletme derunumda neler var

.

“Türkiye” payesi ve ağırlığı

Posted on 31 Temmuz 2017
“Türkiye” unvanıyla görev yapan biri tazminat isteyemez kardeşim. Hele de böyle günlerde…

Başında “Türkiye” unvanlı görevler, bir fâni için en kıymetli ve en övünülecek payelerden biridir. Türkiye Cumhurbaşkanı, Başbakanı, Federasyon Başkanı gibi…

Fatih Terim de “Türkiye Futbol Direktörü” payesi ile ödüllendirildi. Bunun kıymetini bilmek lazımdı.

Ona değer kazandırıldı. Hiçbir hakkı yokken statlara adı verildi. En yüksek maaş sunuldu.

Şimdi giderken 3,5 milyon avro tazminat alacağı söyleniyor.

Spor yazarları şu yazıyı kaleme alsa yazmayacaktım. Fakat basında “Alaçatı Kebapçısı” kadar yer bulmadı. Çok üzücü!

Türkiye Cumhurbaşkanı, Türkiye Başbakanı, Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı. Her ne ise adının başında “Türkiye” yazılı biri tazminat isteyemez kardeşim. Hele de böyle günlerde…

Yani İstiklal Savaşı verdiğimiz günlerde…

Şimdi biraz geri gidelim.

1996-2000’li yıllarda nedense FETÖ’cü futbolcular senin etrafında kümelenmişti. Gelen başarılardan sonra bu FETÖ’cü futbolcular tam kadro örgüte yardım sağlıyor ve paralar akıtıyordu. Açıkçası başarılarının ardında kimler vardı. İncelense fena olmaz. FETÖ’nün bütün organizasyonlarında yer alıyordun. En yakın olduğun bir isim, TFF eski yöneticisi Ayhan Bermek’in FETÖ ile ilgisi neydi? Nisan 2013’te katıldığın “Baran Uluslararası Futbol Şampiyonası” kimin organizasyonu idi? Burada “Hayat Boyu Onur Ödülü”nü kimin elinden aldın? Artık bütün bunlar şu ortamda normal ve tesadüf olarak karşılanabilir mi?

Türkiye’de Diyanet İşleri Başkanı’nın yeni uyandığı bir zeminde belki bunları bilemeyebilirsin. Bir şey demiyorum.

Fakat 15 Temmuz darbesine tek bir söz edemez miydin? Bu vatan, Çeşme tatili kadar değer taşımıyor muydu? Türk bayrağını eline alıp meydanlara koşan Bolusporlu Andre Dos Santos kadar olamadın! Aksi hâlde şu günlerde Çin takımlarını çalıştırıyor olabilirdin.

Buna karşılık benim üç dakika millî takımın İspanya karşısındaki futbolunu eleştirmeme dayanamayıp Türkiye’nin millî kanalı TRT’yi boykot etmeyi biliyordun.

Şurası muhakkak ki, 250 şehit, 2.193 gazi ve bir milletin bayrak elde dimdik duruşu sayesinde bu ülke bugün ayaktadır. Hâlâ da mücadelesini dışta ve içte devam ettiriyor.

Şimdi şunu asla hatırından çıkarma! O şehitler sayesinde, hak etmediğin parayı yani tazminatı, Türkiye Devleti’nden talep ediyorsun!

Şimdi bir daha kimin parasını kimin kanı üzerinden tahsil edeceğini düşün!

Şayet bu parayı alırsan, sakın yarınlarda, yanına basın mensuplarını alıp Şehitler Abidesi’ni falan ziyaret edeyim de deme!

Ne diyeceksin?

Siz kan döktünüz. Ben de avroları tahsil ettim mi diyeceksin!

Yazık taşıdığın “Türkiye” payesine!

Yazık Alaçatı kebapçısı kadar olamayıp sana paraları sayan Futbol Federasyonu Başkanı’na!

Sen gidip de, sana o paraları sayan ve adının başında yine “Türkiye” olan Futbol Federasyonu Başkanı yerinde oturuyorsa ona da bin yazık!

.

Gerçeklerle yüzleşmek!

Posted on 30 Temmuz 2017
Bugün hemen herkesin ittifakla belirttiği bir husus var. FETÖ ile mücadelede ciddi bir neticeye ulaşılamadı. Peki neden? Bunca yayına ve faaliyete rağmen neden istenilen netice elde edilemiyor?

Cevabı kolay fakat çözüm üretilmesi zor bir süreçtir bu! Zira gerçeklerle yüzleşmek istemeyiz. Hataları bütün çarpıklığıyla ortaya koymak çoğumuzu rahatsız eder! Oysa hatalar bilinmeden de netice almak zordur.

FETÖ’ye hep darbe üzerinden vuruldu. Oysa darbe bir gecelik işti. Millet tavrını koydu ve etkisiz oldu. Fakat FETÖ denilen örgüt kırk yıldır gençlerimizi ilmek ilmek dokudu. Nesillerimizin beyinleri ile oynadı. Genlerine kadar fikirlerini işledi.

Einstein “Ön yargıları yok etmek atom çekirdeğini parçalamaktan daha zordur” der.

İşte biz bugün insanlarda 30 yıldır kabullenilmiş ön yargılarla uğraşıyoruz. Elbette bunu kabul ettirmek için bir gece yetmez. Çok geceler ve çok mücadeleler gerekir. FETÖ örgütünün yıllarca evlerde, yurtlarda, okullarda yıkadığı beyinleri bir gecede sıfırlayamazsınız.

30 yıldır bu örgüte karşı talebeleri uyaran bir akademisyen olarak söylüyorum. İçinden çekip alabildiğim kişi sayısı çok fazla değildir. Belki sadece şüphe oluşturabiliyordum. Zira bunlar dini en yüksek düzeyde kullanıyorlardı. Gençlere cennet, tapulu malları gibi sunuluyordu. Yurtlarında doyuyor iş, aş ediniyorlardı. Din adına, hizmet adına orada olmaları gençleri rahatlatıyordu. O günlerde elbette siyasilerimizin orada olmaları da kendilerini etkiliyordu.

Bugün siyasilerimizin sözleri onun için fazla tesirli olmuyor. Hadiseye siyasi nazarla bakılıyor ve işlerine gelmedi deniyor.

Nereden vurulmalı?

Mademki FETÖ örgütü en çok dini kullandı, öyleyse dinî noktası millete tam ve doğru bir biçimde ortaya konulmalıdır. Konulmalı ki, gençler, nasıl bir dinsizlik girdabına doğru yuvarlanmakta olduklarını geç de olsa fark etmelidirler. Elbette bu işin başında Diyanet olmalıydı. Diyanet’in darbe gününe kadar en küçük bir mücadele etmediğini hatta yanlarında durduğunu biliyoruz. Peki darbeden sonra adamakıllı bir mücadele örneğine rastlanıldı mı?

İşte sıkıntı burada. Diyanet’in üst düzey temsilcileri bırakın mücadele etmeyi mücadele edenlere karşı mücadele vermeye başladılar. Hatta mücadele edenleri FETÖ’cülükle suçlayıcı bir akıl tutulmasına yakalandılar. FETÖ’ye karşı dikkat çeken tarikat ve cemaatlere neredeyse FETÖ’cü gibi paralel devlet yaftalaması yaptılar.

İşte böyle bir noktada FETÖ ile sıhhatli bir mücadeleden bahsedilebilir miydi?

Tam da bu noktada!

Yazımı bu minval üzere yazarken Diyanet’in hazırlattığı 140 sayfalık FETÖ raporu açıklandı. Kabul etmek gerekir ki, eksik ama ciddi bir çalışma. Emeği geçenleri tebrik ederim. 1980’lerden beri FETÖ’nün dilinden dökülen sözler veya kaleminden çıkan yazılar aktarılmış ve ardından tahlillerle dinsizliği ortaya konulmuş. Bu raporu okuyanlar, gençlerin neden FETÖ kıskacına düştüklerini daha iyi anlayacaklardır. Şöyle ki:

Son derece sinsi ve muğlak ifadelerle kendisini haşa Allah katında göstermek; Peygamber yerine koymak; meleklerle görüşmek; levh-i mahfuzda olanları görmek, gayb âlemini sınırsız bilme hakkına sahip bulunmak; Peygamber Efendimizin dublesinin bulunduğunu savunmak. Peygamberlerin dışındaki insanlara da masumiyet addetmek; bağlılarına halkın maslahatları adına (!) farzları terk etme ve her türlü haramları fütursuzca işleyebilme hakkını vermek; Müntesiplerinin Cehenneme gitmeyeceklerini bildirmek.

Raporda dehşete düşeceğiniz daha çok hezeyanlar var. Ayrıca Dinler Arası diyalog fitnesine de özel bir bölüm ayrılmış. Şayet bu çalışma devam ettirilse bunun gibi beş kitabın daha hazırlanacağını ifade edeyim.

Evet nesillerimiz mahvoldu. Milletimiz kırk yılın sonunda, CIA ajanı, Vatikan casusu çıkan bir örgüt liderinin pençesinde evlatlarının eriyip gittiği gerçeği ile tanıştı. Korkunç bir travma yaşadı.

Şimdi insan şunu söylemeden edemiyor. Diyanet bu raporu bugün mü hazırlamalıydı? Devleti ve en önemlisi halkı bugün mü ikaz etmeliydi? Artık körlerin de gördüğü sağırların da işittiği bir zamanda Diyanet’in raporu buruk bir sevinç oluşturuyor.

Diyanet bu raporunu hutbelerde işlerse ve kitap hâline getirip lise ve üniversite gençlerine dağıtırsa büyük hizmet etmiş olur.

Rapor hakkında sorular

Şimdi de rapor üzerinden birkaç soru sormak istiyorum. Diyanet bu raporu neden tam da Görmez’in gideceği belli olunca piyasaya sürdü! Böylece, Görmez iyi mücadele verdi deyip yeni görevlere pazarlanmak mı isteniyor!

Raporda 80’lerden itibaren neredeyse dinsizliği ortaya konulan FETÖ hakkında o günlerden bugünlere gelinceye kadar Diyanet İşleri Başkanları neden hiçbir şey yapmadılar ve milleti uyarmadılar? Bunun hesabı sorulmayacak mı?

Bu raporu hazırlayan ekibin adı neden yok! Açıkçası buna imza atanları bilmek istiyor insan. Yoksa bilinmek istemiyorlar mı?

Görmez ve Bardakoğlu bütün cemaatleri neredeyse FETÖ ile özdeşleştiriyorlardı. Bu fikirlere sahip başka kimler var açıklayabilirler mi? Açıklamazlarsa vebal altındadırlar!

Ahmet Hakan, Taha Akyol, Ali Bardakoğlu başta olmak üzere Görmez’e sahip çıkanlar ve çağın âlimi diye lanse edenler şimdi bu rapor üzerinde ne düşünüyorlar acaba? Böyle dinsiz bir örgütü 20 sene sonra tanımak mı âlimliktir!

Raporun girişinde “Gülen hareketinin başlangıçta geleneksel İslam anlayışını muhafaza ettiği düşünüldüğünden dikkati çekmemiştir” vurgusu yapılmaktadır. Oysa Gülen hareketi başlangıçta radikal, sonrasında ılımlı İslam olmak üzere, reformist bir inanca sahipti. Ehl-i sünnet inancını geleneksel diye küçümseyen ilahiyatçılara, reformistlere şimdi ne söylenecek acaba? Bunlar için de rapor hazırlanması için üzerimize top ve tankla gelmeleri mi beklenecek?

Yeni Diyanet İşleri Başkanı’nın yapacak çok işi var…

Vah ki vah!

Şimdi de gelelim can alıcı meseleye ve neden FETÖ ile tam mücadele edilemedi sorusuna!

Tarih 24-25 Kasım 2005. Diyanet İşleri Başkanı Ali Bardakoğlu ve Başkan Yardımcısı da Mehmet Görmez.

Konrad Adenauer Vakfı, Ankara’da “Türkiye ve Avrupa’da Çok Dinli Yaşam” konulu bir sempozyum-çalıştay düzenledi. Ardından burada sunulan bildiriler 2007 yılında “İslam ve Hristiyanlık – Dinler Arası Diyalog İçin Dinî İçerikler, Tasavvurlar ve Duyguların Karşılaştırılması” ismiyle yayımlandı. İşte bu Dinler Arası Diyaloğun açılış konuşmasını yapan ve kitabın giriş bölümünü yazan kişi Mehmet Görmez idi.

Bugün de FETÖ raporunda Dinler Arası Diyaloğa özel bir bölüm ayıran ve raporun giriş bölümünü yazan Mehmet Görmez. Şayet önceki faaliyetlerine ve fikirlerine pişmanlık duydu ve tövbe etti ise bunları açıkça belirtmesi lazım.

Yoksa başkanlığı bırakıp ilmî faaliyetlere yöneleceğim derken, eline teslim edilecek genç beyinler adına daha da dehşete düşüyorum.

Bence köyünde biber ve domates yetiştirse daha faydalı olur!

TEFEKKÜR
Bir akçecik ziyan etsen ki başlarsın vaveylaya
Zerre kadar üzülmezsin giderse din yağmaya

.

Millet, zaferine sahip çıktı

Posted on 23 Temmuz 2017
15 Temmuz 2016 hain darbe kalkışmasında millet neredeyse tarihinde rastlanmayacak bir direnişle müthiş bir zafere imza attı. Dış güçlerin güdümündeki acımasız mankurt birlikleri neye uğradıklarını şaşırdılar. 16 saat içerisinde tarihin en hızlı zaferine imza atarak bütün noktalarda hakimiyet elde edilmiş kalkışma bertaraf edilmişti. Nasıl olmuştu? Avuçlarının içine aldıklarını zannettikleri devleti nasıl bir anda kaçırmışlardı. Bir türlü anlayamadılar.

Ardından bir yıldır sürmekte olan asimetrik savaşı başlattılar.

Örgütle mücadele sürerken mağdur ayaklarına yattılar, acındırdılar. Gerçekten mağdur olanlar varsa onları da kullandılar. Hatta kripto Fetö’cülerle bir taraftan insanları mağdur ederken bir taraftan da sahte gözyaşları ile hükûmeti eleştirdiler.

Öte yandan dış dünyadan başlayarak bunun kendilerini saf dışı bırakmak için senaryo olduğunu belirttiler. Referandumu fırsat bilerek güya darbenin Tayyip Bey’i kurtarmak için düzenlenmiş bir tasarı olduğunu yoğunlukla işlediler. Kontrollü darbe söylemiyle ortalığı tozu dumana kattılar. Sözde adalet yürüyüşü ile de gövde gösterilerine dönüştürmeyi denediler. Bir yıldır sürdürdükleri planlı, projeli soğuk savaşın meyvelerini alacaklarını düşünüyorlardı. Milletin direnci kırılacaktı.

Oysa 15 Temmuz 2017 gecesi Millet zaferine sahip çıktı. Zira bir yıl önce o kahredici gecede şehit olan milletti. Bayrak dalgalandıran, sala okuyan, meydanları tutan, tankların üzerine korkusuzca yürüyen, kurşunlara meydan okuyan milletti. İşte vatanına bayrağına, ezanına, imanına sahip çıkan millet, zaferine de sahip çıktı.

Bir yıldır oynanan oyunları biliyorum dedi. Bana oyun oynamayın mesajını yine coşkun bir sel gibi meydanlara, yollara çıkarak gösterdi. Dünya sadece selam durdu.

Evet bu millet, zaferinin arkasındadır. Bu durumu Tayyib Bey’in Devlet Bey’in bir meselesi olarak değil bizatihi kendisinin davası olarak görmektedir.

Asıl olan da bu değil mi?

Milletin arzusu: İDAM

Milletin 15 Temmuz 2016’da yazdığı destan kadar 15 Temmuz 2017’de bu zafere sahip çıkması da bir o kadar önemliydi. Zira bütün dünya milletin savrulmasını bekliyordu. Artık milletin her iki hâlde de gösterdiği bu yüksek kahramanlık şuurunu anlatmak değil herkesin üzerine düşen vazifeyi yapma zamanı gelmiş bulunmaktadır.

Bence bunun birinci adımı idam olmalıdır.

Bakınız Sayın Cumhurbaşkanımız 15 Temmuz Şehitler Köprüsü’nde konuşurken milleti coşturan en önemli nokta darbecilere verilecek ceza konusuydu. Kalabalıklar dalga dalga “idam” diye haykırdılar. Evet bu millet idamı istiyor. Artık AK Parti ve MHP buna bigâne kalamaz. Güya “Adalet” diye yürüyen CHP’nin gerçek yüzü de ortaya çıkar.

Düşünelim bu ülkede idam cezası niçin kalktı. Fetö’yü alıp otuz yıl milleti uğraştıran ve on binlerce insanın katlinde rol oynayan Apo’yu paket teslimi edenler bize de idamı kaldırmayı şart koşmadılar mı?

İdam cezasının kaldırılma sebebi hâlâ millet için derin bir yaradır. Güya idam kalkarsa AB’ye girecektik! AB uyum yasaları çerçevesinde idama son verildi (2002). İdam cezası varken bu mümkün değilmiş(!). Bunlar Türk milletini ahmak mı zannediyor! İdamın kalkmasını isteyen AB, aradan geçen 15 senede Türkiye’yi kabul mü etti? Şimdi de AB ülkeleri, milletin canına, imanına, vatanına kasteden hainleri korumak kollamak adına mücadele vermiyorlar mı? Artık bunların devri bitti.

Evet, millet şanlı mücadelesi ile vatanına sahip çıktı. Öyleyse milletin seçtikleri de milletin sesine artık kulak vermelidir! İster geri dönük işlesin ister işlemesin idam cezası geri gelmelidir.

Yürüyüşü asıl millet yapacaktır!

Hâlâ darbe tehlikesi geçmedi demiyor muyuz? Millete kastedenler hâlâ “Hero” yazılı tişörtleriyle utanmadan millete görünmüyorlar mı? Hâlâ ihanet çetesinin Büyükada’da işgal planları yaptıkları ortaya çıkmıyor mu? Öyleyse derhâl idamı getirin kardeşim. Neyi bekliyorsunuz? Sayın Cumhurbaşkanımız getirin imzalayayım diyor. Aksi hâlde karşı çıkan kim bilelim.

Biliniz ki, idam sadece Fetö’ye değil asıl Türkiye’yi eskisi gibi köle görmeye hatta uşak etmeye var gücüyle çalışan Almanya’ya da en büyük tokat olacaktır.

Kılıçdaroğlu vatana ihanetten içeri düşen biri için sözde adalet yürüyüşü adı altında 25 günde 430 km yol yaptı. Kusura bakmayın. Bu millet de 249 vatan evladını, yaralı gazilerini, Gölbaşı’nda şehit düşen dağ gibi yiğitlerini, Ahmet ve Mehmet Oruçları, Olçokları unutacak değildir.

Kılıçdaroğlu yürüyüşlerine ve mitinglere devam edeceğini CNN’e ifade etti. O, ülkeye ihanet içinde olanlarla kol kola yürümeye başladığında bu millet de “idam” diyerek Türkiye’nin dört bir yanından Ankara’ya doğru yola çıkabilir.

TEFEKKÜR
Ferman-ı aşka can iledür inkiyadumuz
Hükm-i kazaya zerre kadar yok inadumuz

Baş eğmezüz edaniye dünya-yı dun içün
Allah’adur tevekülümüz i’timadumuz

İşgal planları

Posted on 16 Temmuz 2017
Şayet sonuçları itibarıyla bakarsak böyle bir destan tarihte görüldü mü? Bence eşi ve benzeri yok. Neden yok!

Bu darbenin evveline şartları ve hazırlanışı itibarı ile bakmak lazım. Bu darbenin planlayıcıları uzun bir süreçte dini kullanarak hazırlandılar. Bir cami vaizi on sene içerisinde (1985-95) Türkiye’nin bir numaralı dinî otoritesi hâline getirildi. Bilhassa birtakım etkili ilahiyat hocaları onun sorumluluğunda yürütülen Abant toplantılarına en büyük desteği verdi. Diyanet başkanlarınca ve Diyanet’in üst düzey görevlilerince desteklendi.

Öyle ki 1998 yılına gelindiğinde Türkiye’de hükûmetleri sarsacak güce erişmişti. Nitekim Refah-Yol Hükûmetinin sarsılmasında en büyük rolü üstlendi. Artık o Türkiye’de en büyük manevi otorite idi. Aslında en büyük maddi otorite o idiyse de bu yönü örtülü tutuluyordu.

28 Şubat’ta oynadığı rol ve papaya yazdığı mektup ile millet nezdinde kısa bir sarsıntı geçirse de, sahip olduğu maddi manevi güç ve basının algı operasyonları ile bu badireyi kolay atlattı. Artık o, uzaklarda ziyaret edilen en büyük azizdi. Yurt dışı faaliyetleri ile ülkenin gözünü kamaştırıyordu. Ülkenin parası her koldan Ceyhun Nehri gibi bu örgüte akıyordu.

Sızma ve hâkim olma!

Tamamen gizli ve bugün bir sır olarak duran 1980-85 dönemi ve görünür olduğu 1985-2013 yılları arasında gizli açık bütün STK’lara, cemaatlere, askeriye, emniyet, yargı vesair devletin bütün mekanizmalarına gizli ve açık olarak sızıldı.

Görünürde İslam’ı yüceltmek olan örgütün hedefi aslında İslam’ın yok edilmesiydi. Gün geçtikçe ve güçlendikçe hain emelleri daha bir belirginleşmeye başlamıştı. Artık Müslüman kardeşliği değil, Hıristiyan, Yahudi ve Zerdüşt kardeşlikleri belirgin bir hâle gelmişti. Artık camide değil, kilise ve havrada faaliyetler yürütülür hâle gelmişti. 2010 yılından itibaren kendini dünya gücü gibi gören örgüt aleyhinde konuşanları açıktan ve görünür bir biçimde infazlara dahi başlamıştı. Bu infazlar öldürmek şeklinde olmasa da maddi veya manevi olarak toplum içinde anında itibarsızlaştırma yöntemi ile bitiriliyordu. Bu yıllarda hemen her TV’de yapılan her programda mutlaka bunlardan biri yerleştirilmeye başlamıştı. Artık süper akademilerde Türkiye’nin yeni idarecileri yetişir olmuştu. Nesiller sanki mankurtlaşmıştı.

Recep Tayyip Erdoğan

Muhtemelen Refah-Yol Hükûmeti döneminden beri takibine aldığı bu yapıyla 2010 yılında mücadele içerisine girdi. Üç yıl gizli gözlerden uzak ve derinden yürüyen mücadele gezi olaylarından sonra su yüzüne çıktı. Örgüt liderini Türkiye’ye davet etmesi ayakta alkışlanıyordu. Oysa ertesi günü bunun savaşın açıkça başlatılması olduğunu görüp şok yaşayacaklardı. Sonraki üç yıl boyunca açıktan bir terör örgütü ile mücadele edildiğini millete lanse etti. Bu örgütten uzak durmalarını ilan ile bu durumu MGK’da ibra ettirdi.

Uzun yıllardır hizmet hareketi diye desteklenen yapının davranışları ve bağlantıları ise milleti bir hayal kırıklığından ötekine taşır hâle gelmişti. Takke düşmüş kel görünmüştü.

Özellikle yolu üzerinde en büyük engel gördüğü Sayın Cumhurbaşkanımızı yurtta ve dünyada itibarsızlaştırmak adına attığı şeytani adımlar hep ayağına dolaştı. Milleti gün geçtikçe kendinden soğuttu.

15 Temmuz Destanı

Gidişat gün geçtikçe aleyhlerine işliyor millet tavır almaya başlıyordu. Böyle giderlerse üç beş yıl içinde marjinal bir grup olarak kalacaklardı. Bu itibarla kırk yıldır bunları ülkenin işgali için hazırlayan dış mihraklar fırsatı kaçırmak istemeyerek kendilerini harekete geçirecekti. Nitekim bağlı olduğu üst akıl onu ülkeyi işgale yönlendirdi.

Öte yandan Cumhurbaşkanımız Sayın Erdoğan’ın bağlı olduğu yüce kudret ise 15 Temmuz’da Türk milletine yeni bir destan yazdırttı. “Türk, yedisinden yetmişine asker millettir” sözü tezahür etti. Silahsız, topsuz, tüfeksiz meydanlara yürüyen; tankın, topun, kurşunların üzerine atılan millet, tarihimizin en büyük zaferlerinden birine imzasını attı.

O gece sadece bir örgütle mücadele ettiğini sananlar, ertesi gün dünyaya karşı bir zafer elde edildiğini de anlayacaklardı. Batının neredeyse topyekûn denecek şekilde bu örgütü sınırsız bir biçimde desteklediği görülecekti. Bu destek güçler kendilerinden o kadar emindiler ki milletin kahredici yumruğundan bir ay sonra ancak şoku atlatıp kendilerine gelebildiler. Yeniden ve açık bir tarzda asimetrik planlarla referandumda görüldüğü gibi ülkemize karşı bir kez daha savaşı başlattılar.

Aksi takdirde!

Onların temel arzu ve hedefini FETÖ elebaşı açıklamıştı. “Kızlarınızı, eşlerinizi haçlılara teslim edin. Haçlılar onlara zarar vermezler”. İşte, içte ve dışta kayıtsız şartsız teslimiyet isteyen bu haçlı gücüne karşı kazanılan 15 Temmuz zaferi, esaretin ve İslam dünyasının mahvolmasının önünü kesti.

Böyle bir oluşumun neticesi Irak’ta Keştizani tarikatı ile yaşanmıştı. İslam dünyasının ruhu bile duymadı. Zannedildi ki Irak, üç-beş Amerikan jeti ve birkaç bin askeri ile işgal edildi. Oysa ordusu, halkı hatta sarayı dahi Keştizani tarikatı sayesinde çoktan emperyalistlere peşkeş çekilmişti.

Bu durumu değerlendirenler Türkiye’nin zaferini daha yakinen anlayacaklardır. Atlattıkları büyük badireyi daha iyi göreceklerdir. Kazandıkları zaferi daha iyi değerlendireceklerdir.

Anlamayanlar Irak’ta yaşananlara bir kez daha baksınlar. Şayet tersi olsaydı Türkiye de en az bir on yıl böyle bir badirenin içine sürüklenecek sonunda belki eline 250 bin kilometrekarelik bir ülke verilerek gelecek yüzyılda da ona bayram ettirilecekti.

Hadiseyi Sayın Cumhurbaşkanımızın meselesi olarak görenler kimin kuyusuna su taşıdığının farkında olmalıdır. Sayın Cumhurbaşkanımız Erdoğan ve Sayın Bahçeli’nin siyaset değil vatan, millet, bayrak, ezan mücadelesi yürüttüğünü görmelidir.

1. Cihan Harbi’nde ordumuz, milletimiz çok zaferler elde etti ise de sonunda kaybeden olduk. 15 Temmuz Ordusu yani millet, bu zaferi, Çanakkale ve Kutu’l Amare’de olduğu gibi bir mevzi başarısı olarak bırakmamalı mutlaka sonuçlandırmalı ve dünyaya tescil ettirmelidir.

Nöbete ve teyakkuza devam…

TEFEKKÜR
İstikamet, şerr-i a’dadan seni eyler masun
Hak eder ashab-ı sıdkın hasmını elbet zebun
Müstakim ol Hazreti Allah utandırmaz seni

.

Yolun sonu

Posted on 9 Temmuz 2017
Avrupa Parlamentosu Türkiye’nin AB’ye giriş müzakerelerinin askıya alınması raporunu kabul etti. Yarım asırdır kapısında beklettiği Türkiye’ye karşı bugünkü şartlarda bundan başkasını beklemek hayal olurdu. Avrupa’da sağduyulu bazı politikacıların Türkiye lehine söylemlerini bir yana bırakınız. Bunlar ya gaz almak içindir veya gerçekten hakkaniyetli politikacıların gerçekleri dürüstçe yansıtmalarıdır. Buna karşılık Avrupa derin yapısının kararını asla etkilemez.

Avrupa derin aklı ise Türkiye’yi içine almak için önce 15 Temmuz darbesi gibi bir darbenin başarılı olmasını bekler. Başarılı olsaydı ne mi olurdu? FETÖ Terör Örgütü’nün belirttiği husus gerçekleşirdi. Ne diyordu o:

“Oğlunuzu, kızınızı, eşinizi, malınızı, mülkünüzü kayıtsız şartsız haçlı birliğine teslim edeceksiniz!..” İşte bu sözler AB’ye giriş şartıdır. Siz ise tutmuş şart koşuyorsunuz! Bu teslimiyet tıpkı bir zamanların Reşit Paşa’sı gibi olmalıdır!

Sözde adalet yürüyüşünün önde gidicileri dünün Reşid Paşa zihniyetli adamlarıdır. Bizim, arkada yürüyen yürüsünler ne olacak diyen safdillere önce bunu anlatmalıyız. FETÖ liderinin şu an ellerini ovuştura ovuştura “işte görüyorsunuz geliyorlar” diye nasıl aşkla coştuğunu göstermeliyiz!

Evvelce izlenen film

1838 ticaret ve 1839 Tanzimat antlaşmalarına imza koyan Reşid Paşa, yeni tip bir devlet adamlığının da kapısını açmış bulunuyordu. Ondan önceki yüzyıl içinde Osmanlılarda nüfuz sahibi paşaların himayesine girmek suretiyle mevki ve makamlar elde edilir hâle gelmişti. Reşid Paşa ise yabancı devletlere dayanarak kariyer yapma dönemini başlattı. Artık Osmanlıda sadrazamlar ve paşalar, “İngilizci”, “Fransızcı”, “Rusçu” gibi isimlerle anılır oldu.

Reşid Paşa, devletin iyi-kötü yürüyen eski ahengini güya düzeltme adına bozarken yerine en tehlikelisini Türk’ü köle edecek sistemi getirmişti. Fakat sistem o kadar yaldızlı ifadelerle ortaya konacaktı ki köleleşen insanlar kendisini efendi sanacaklardı.

Nitekim Reşit Paşa, Batılıların ülkesine baskı kurmasını isteyecek kadar alçaklaşacaktı. 1838 Ağustos’unda hariciye nâzırlığı uhdesinde kalmak üzere Londra büyükelçiliğine tayin olunup İstanbul’dan uzaklaştırıldığında bakınız Avrupa ülkelerine neler söylüyordu:

“İslâmlığın kurtuluşu reâyânın hür ve mesud olmasına bağlıdır. Bu konuda yüksek sesle konuşmak, Avrupa devletlerine düşer. İmparatorlukta (Osmanlı Devleti), Hıristiyanlar üzerindeki baskı için sesinizi çıkaramaz mısınız? Ödeyemedikleri haraç için zavallılar horlanmakta ve ezilmektedir. Bu uygulamalar, sizin âdil bir vergi dağılımı istemenizi gerektiriyor…”

Buyurun işte “adalet”i Hıristiyan ülkelerinde arayan bir zihniyet ile Kılıçdaroğlu’nun sözde adalet yolunda milletinin referandum kararını AİHM’ye şikâyeti arasında en küçük bir fark var mı?

Frengi illeti

Kendi milletinin kararına saygı duymayan, milleti önünde eğilmeyen başka milletlerin önünde eğilir!.. Onların uşağı olmaya ve uşak olarak yaşamaya mahkûmdur.

Mustafa Reşit Paşa, Abdülmecid Han döneminde bir ara görevden azledildiğinde İngiliz Büyükelçisi Lord Stratford hemen Sultanın yanına çıktı ve kendisine, devletin böyle değerli bir müşavirden bu nazik anda yoksun bırakılmamasını rica etti. İngilizlerle arasının açılmasını istemeyen Abdülmecid Han derhal nâzırı Reşit Paşa’yı vazifesine iade etti.

Ardından yaşanan şu acıklı sahne tarihe kazınacaktı. Göreve iade edildiğinde ilk olarak İngiliz büyükelçiyi ziyaret edecek olan Reşit Paşa onun elini öpecek ve gözlerinden yaşlar akarak, yurdunu bunca tehlikeler karşısında yalnız bırakmamasını isteyecekti.

Bugün de Alman vekillerin karşısında süklüm püklüm duran Can Dündar ve benzerleri aynı düşünce içerisinde zilletin en aşağı konumunda bulunmuyorlar mı? Zira bu Tanzimat kafalıların tek arzusu vardır. Efendilerinin emrini yerine getirmek.

Reşit Paşa’nın bu tavrı mükemmel bir tanımla şöyle hicvedilmişti:

Zemanenin şu tabib-i Reşid’ini gör kim
Revaç vermek için kendi kâr u san’atine
Vücud-ı nazik-i devlet rehin-i sıhhat iken
Düşürdü rey-i sakimi frengi illetine

Yani: “Zamanenin şu akıllı doktoruna bak ki, kendi iş ve sanatına itibar kazandırabilmek için devletin nazik vücudu sağlığa garantili iken yanlış görüşü ve reyi ile frengi hastalığına düşürdü.”

Bugün bu illet ve zilletin kıskacından kurtulabilmek için sayın Cumhurbaşkanımız, Başbakanımız ve sayın Bahçeli’nin işaret ettiği hususlara dikkat kesilmeli yanlarında dimdik durabilmeliyiz! Tıpkı Kürşat’ın ardındaki alperenler gibi! Yoksa bu sefer gaflet ölümdür uyanılmaz!

Yavuz hırsız?

Erzurum’da asistanlık yaptığım sırada rahmetli babam ziyaretime gelmişti. Lala Paşa Camiinde beraber cemaatle öğle namazını kıldık. Dua sırasında baktım birisi yan taraftan babamın ayakkabılarını yürüttü. Hemen peşinden giderek cami çıkışında giyerken yakalayıp o ayakkabıların bizim olduğunu söyledim. Adam “haa öyle mi” dedikten sonra teslim etti. Ardından camiye girdi ve bağırmaya başladı: “Kardeşim kim çalıyor bizim ayakkabılarımızı? Nerede benim ayakkabılarım? Ayakkabı çalacaklarsa camiye gelmesinler!..”

Babam “ne oldu oğlum” dediğinde “işte tam hırsız psikolojisi” dedim. Rahmetli epeyce gülmüştü…

Adaleti yıllardır katledenlerin, ellerinde adalet yazılarıyla yürümeleri tam bir yavuz hırsız psikolojisi değil mi?

Yıllar önce hırsızı uğursuzu, tecavüzcüyü, katili, teröristi hapishanelerden çıkartanlar acaba kimdi? Yıllardır bu ülkeye kan kusturanlarla ve 15 Temmuz darbe şakşakçılarıyla aynı safta yürürken kime adalet arayışındalar? Zihniyet aynı zihniyet değişmez! Bu yürüyüş ülkeyi FETÖ’nün kucağına götürmenin başka bir yoludur, biline!

TEFEKKÜR
Gezme ey gönlüm kuşu gafil feza-yı aşkda
Kim bu sahranın güzergehlerde çok sayyadı var

.

İstanbul’a yürüyenler

Posted on 2 Temmuz 2017
Önceki gün TV’de haberleri izlerken, sözde adalet yürüyüşünde bulunan bir CHP milletvekilinin 1970’lerdeki devrim marşına uyarlama yaparak “Geliyoruz zincirleri kıra kıra hey. Adaleti adım adım kura kura hey” diyerek etrafındakileri coşturması beni çok daha gerilere götürdü. Osmanlı dönemlerine…

Zira tarihimizde zaman zaman haksızlığa uğradığını düşünen etkili gruplar veya asi liderleri adalet arayışıyla İstanbul üzerine yürürlerdi. Mesela Abaza Mehmed Paşa gibi. Onlarla bugünkü yürüyüşü değerlendirdiğimde nerelerden nerelere geldiğimizi düşünerek hayıflandım. Düşünce ve fikir açısından dünün asi liderlerinin topuğuna erişemediklerini görüp üzüldüm!

Dünün asi liderleri dahi adaleti nerede bulacağını biliyordu. Fakat 21. asrın demokrat vekilleri ve bazı liderleri bunu bilmiyordu. Anlayacağınız hak arama konusunda değil bir arpa boyu ilerlemek, gideceği adresi kaybetmiş çocuk gibi şaşkınlık içerisindeler. İşte “Osmanlıda şeker, toplu iğne” edebiyatı ile tarih okumaları yaparsanız böyle acınası hâllere düşersiniz!

Asi Celaliler zamanında payitaht İstanbul’du ve onlar merkezde adaleti aramaya geliyorlardı. Peki, bugünküler neden İstanbul’a yürüyorlar? Karar mercii İstanbul değil ki… Ankara. Ve kendileri de Ankara’da bulunuyorlar.

O asi liderleri taşrada idiler. Kanun yapıcı ve kanun koyucu da değillerdi. Bu itibarla yürüyorlardı diyelim. Peki, bunlar Meclis’teler. Kanun yapıcı ve kanun koyucu mevkiindeler. Öyleyse ne için ve kim için yürüyorlar?

CAMBAZ ORGANİZASYONU

İşte “Ne için ve kim için yürüyorlar?” sorusunun cevabını verebilmek bugün için gerçekten çok anlamlı olacaktır. Zira bir yanda her gün şehit cenazeleri ile yüreği yanan aileler, kahrolan bir millet; öbür yanda sazla cazla yürüyenler…

Bir yanda Suriye’de geleceğimiz şekillendirilmekte ve Afrin’e Türk ordusunun müdahalesi konuşulmakta; öbür yanda halay çekmeler…

Bir yanda Amerika ve AB’nin Kürdistan hayalleri; öbür yanda Ankara-İstanbul arasının yeni uzunluğunu tespit etmek için(!) yolları arşınlayanlar…

Evet, bu bir adalet yürüyüşü mü yoksa Türk kamuoyunu başka taraflara çekmek için yeni bir cambaz organizasyonu mu?

Millet ve adalet için yürüyorlar diyemeyeceğim. Zira bu millet bir yıldır meydanlarda idam diye bağırıyor. Buyurun Meclis’e idamı çıkartın. Yasaları halledin.

Yoksa siz yürüdükçe birilerinin arzuları ve istekleri artıyor. Kimin mi? İşte bunu yürüdükçe iştahı kabaranlardan anlıyoruz. 15 Temmuz’da millete, devlete işgal planları yapanlar ses vermeye çabalıyorlar. Destek çıkmaya çalışıyorlar. Çoğaldıklarını zannediyorlar.

Bu işin sonucunu çok merak ediyorsanız onu da tarihin sayfalarında bulabilirsiniz. Zira millet, ihaneti hiçbir zaman affetmez!

Devlet Adamı

15 Temmuz akşamı Türkiye’yi işgal hareketinin belli olduğu saatlerdi. Henüz ne Başbakan ne de Cumhurbaşkanı konuşmuştu. Türkiye’nin maruz kaldığı bu zorbalığa karşı ilk tepki gösteren liderdi. Ne yalan söyleyeyim kendisinin politikalarını o ana kadar tasvip ettiğim söylenemezdi. O anda “İşte lider adam!” dedim. Bu kalkışmanın başarılı olamayacağına da kanaat getirdim. Sonrası malum. Neredeyse bir yıla yakındır süreci yaşıyoruz. Niceleri mevki makam uğruna zaten satılmıştı. Niceleri duruşundan rücu etti. Niceleri mücadele eder gözüktü. Niceleri evlat, damat derken maksadı unuttu. Niceleri bu tarafta görünürken bilerek tersine hizmet etti.

O ise “bölücünün, yıkıcının, hainin yanında değil Cumhurbaşkanı’nın ve devletimin yanındayım” dedi. Bu sözünden asla sapmadı. Duruşundan zerrece esnemedi. Bir gevşeklik gördüğü anda yetkilileri uyardı. Ve geçtiğimiz günlerde hem OHAL hem de güya adalet için yürüyenler konusunda tam bir devlet adamı vakarıyla şöyle konuştu:

“OHAL’i demokrasiye ve özgürlüğe karşı gibi algılayarak tamamen ortadan kalkmasını isteyenler, 15 Temmuz’un tesir alanı üzerinde tarafgir olanlardır. Onun için herkes haddini bilmeli, ne düşünüyorsa onu açıkça söylemelidir. OHAL’i bahane ederek 15 Temmuz vahşiliğine örtülü olarak sahip çıkmamalıdır. Şayet 15 Temmuz gerçekleşmiş olsaydı, Türkiye’de parlamento kalacak mıydı? Türkiye Cumhuriyeti Devleti ne hâle düşecekti? Adaletin A’sından kim bahsedebilecekti? Hangi adalet uygulanacaktı? Türkiye’yi kaosa, cepheleşmeye, karanlığa sürüklemeye ve siyasi şov yapmaya kimsenin hakkı yoktur!”

Bence Sayın Bahçeli, Türkiye Cumhuriyeti’nin var olma mücadelesinde göstermiş olduğu tavır ve gayret ile adına yaraşır bir şekilde hareket ederek Devlet Adamı vasfını göstermiş ve Türk tarihindeki yerini tescillemiştir.

Bir zavallı Ozan!

15 Temmuz kalkışması Türk milletinin birliğine, dirliğine, istiklaline ve imanına bir saldırı idi. Millet son üç yüz yılın tarihini yazdı ve bu kalkışmayı akamete uğrattı. Aylarca meydanlarda dalgalandırdığı şanlı bayrağını tarihe geçen Yenikapı mitingi ile taçlandırdı.

Biz Ozan’dan bu büyük ve tarihÎ kahramanlık mücadelesini anlamlandıran 15 tane destan yazmasını beklerdik. Milletin kalbinde taht kurardı.

Ne yazık ki o, kendisine hiç yakışmayacak bir söylemle bu birlikteliği “köpekleşmek” olarak tanımladı. Şimdi de Türkiye’nin İstiklal savaşı mücadelesine verdiği destekten ötürü Devlet Bey’e en ağır hakaretleri yağdırdı.

Ne istiyordu Ozan! Devlet Bey, FETÖ’nün yanında mı dursaydı? Yoksa geri çekilip vatanın yok oluşunu mu izleseydi? Ozan’a göre o zaman kahraman mı olurdu? Nasıl bir zihniyet nasıl bir anlayış bu! Anlayan varsa anlatsın!

TEFEKKÜR
Her leyli zulamın bir fecri var muhakkak
Bahşende-i ümidin tebşiri ‘usrü yüsra

.

Adalet güzeldir

Posted on 18 Haziran 2017
Peygamber efendimizin bir hadis-i şerifinde buyurduğu üzere cömertlik zenginde, vera âlimde, sabır fakirde, tövbe gençte, hayâ kadında ve adalet de idarecide olursa daha güzeldir.

Türkiye’nin idaresine namzet ana muhalefet liderinin elinde “adalet” yazısını görünce açıkçası üzülmeden edemedim. Acaba adalet mefhumunun ne olduğunu tam olarak biliyor mu? Acaba adaletname diye bir şey duydu mu? Ve acaba “toplu iğne bile üretemiyor” diye kötülediği Osmanlı’nın adaletinden haberdar mı?

İnsanlar genelde kendine dokununca bağırmaya başlarlar. Ülkeyi yönetmeye talip olan birisi böyle mi olmalıydı? Ancak kendi partisinden birisi ceza yiyince Ankara’dan İstanbul’a yollara düştü.

Peki 249 eve ateş düşüren ve yüzlerce vatandaşımızı sakat veya yaralı bırakan ülkeyi yok oluşun eşiğine getiren 15 Temmuz darbe teşebbüsünün mağdurlarını görmezden gelip onların hakkını bir kez olsun samimiyetle savunmayınca senin adaletine kim inanır ve kim güvenir!..

Adalet, halkın dirliği ve düzeni idarecilerin ise süsü ve güzelliğidir. Ana muhalefet lideri muhtemelen bu tarifi hiç duymamıştır. Zira duymuş olsa halkı sokağa dökecek ve anarşiye yol açacak işlere adım atmazdı.

Bir muhalefet lideri adaletin nerede aranacağını bilmez mi? Yolda yürürken binlerce insanın zamanı kayboluyor. Perişanlık çekiyor. Peki, bu zulüm değil midir? Başkalarının hakkına girmek bir gasp değil midir? Her kararı beğenmeyen yollara düşse bu ülkede dirlik ve düzenlik kalır mı? Sen yürürken hak olacak, ben yürürken olmayacak mı? Yarın neyi nasıl savunacaksın? Mahkemeler ne içindir? Bu işin temyizi üst mahkemesi yok mudur? Avukatları yok mudur?

Kaldı ki belgeleri sabit olarak askerî ve siyasi casusluktan, devletin gizli kalması gereken belgelerini ifşa etmekten ceza yemiş biri için yürüyorsun! Gariban bir vatandaşın hakkını bu kadar içten arayabilseydin, haklı olduğun bir meselede bütün vatandaşlar da seninle beraber olurdu. Şu hareketin dahi davanda haklı olmadığını; hatta başka kumpasları başka senaryoları akla getirmekten başka bir işe yaramıyor!

Adalet ustalarını tanımak gerek!

İlk Osmanlı tarihçilerinden Ahmedî, Dastân ve Tevârih-i Mülûk-i Al-i Osman isimli eserine Osmanlı padişahlarının âdil idaresini işaret ederek şöyle başlamıştı:

Zulüm, kanun ve düzen maskesine sokulunca,
Halk tarafından kolaylıkla adâlet sanılır.
Bu zulmün ustalarının hikâyesi çok nakledildi,
Gelin şimdi adâlet ustalarını, Osmanlıları anlatalım.
Hem Müslüman hem de âdil olan,
Bu hükümdarları tanıyalım, kutlayalım.

Tarihini unutursan tarihinden uzaklaşırsan yollarda adalet aramaya kalkarsın. Adaleti kimse yollarda bulmadı ve yollarda kaybetmedi. Adaletin hem kaybı ve hem de kazanılması ancak adil kanunlardan ve hüküm dağıtanlardan geçmektedir. Öyleyse asıl iş geleceğin adalet dağıtıcılarını kim ve ne olursa olsun haktan ve hukuktan ayrılmayacak şekilde yetiştirmektir.

Bir zamanların adalet bakanı Mehmet Moğultay 1995 yılında “Ben CHP’lileri işe almayacağım da MHP’lileri mi alacağım?” derken hakka, hukuka, ehilliğe mi önem veriyordu? Yoksa ideolojiye mi? O gün bu yanlışlara tek söz etmeyip hatta alkışlayanların bugün adalet yazısını yükseltmeleri öyle sırıtıyor ki!..

Evet, adalet kurumu ülkemizde yara almıştır. Bunun mutlaka düzeltilmesi gerekmektedir. Ancak bu iş Enis Berberoğlu’na feda edilirse yara kangren hâline gelir. Asıl üç ay sonraya gün verilip “bugün git, yarın gel” mantığı ile hareket edildiği, bir davanın ilgili mercie varmasının dahi aylar aldığı bir ülkedeyiz. Keşke muhalefet partileri bu haklı şikâyetlerle uğraşsaydı. Keşke vatan uğruna şehit düşenlerin katillerine idam cezasını gündeme getirip yüreklere su serpebilseydi. Her gün su içer gibi cinayet işlenmeye devam edilen ülkemizde bunları önleyici cezalara kafa yorabilselerdi. Yoramazlar! Zira geciken adaletin zulüm sayıldığı bir tarihten geldiklerinin idrakinde dahi değiller.

Bugün Türkiye’de sıradan vatandaşlar dahi haklı olarak ülkede adalet mekanizmasının işlediğine ne yazık ki inanmıyor. Peki, bu vaziyet bugünün meselesi midir? Bunu düzetmek yine müfredattan geçmeyecek mi? İdarecilerimiz ve üniversite hocalarımız kim ve makamı ne olursa olsun kararlı, dik duruşlu savcı ve hâkimleri yetiştirmedikçe adalet yara almaya devam edecektir. Adaletin yara alması devlet gemisinin harap olmasıdır.

Hele de Enis Berberoğlu konusunda yürümek için önce milletin vicdanında aklanması gerekmektedir. Bu işin CHP milletvekili ceza yiyince başlatılması ayrı bir sakillik konusu olmuştur.

Hayırla yâd edilen dayak!

Buyurunuz tarihimizden adalet zihniyetine ibretlik bir bakış örneği!

Peygamber efendimizin “ne güzel sultan” tanımlamasına nail olan Fatih Sultan Mehmed’in İslamiyet’e bağlılığı ve adalet kurumuna saygısı pek yüksekti. Cihat yolundaki gayretinin yanı sıra dinin emir ve yasaklarının uygulanışına da büyük titizlik gösterirdi. Vezir ve beyleri şer’i kurallara son derece bağlı olup onun dairesi dışında hiçbir işe ruhsat verilmezdi.

Dönemin âlimlerinden Molla Bahaeddin Edirne’de kazasker iken Enderun ağalarından olup çok sevilen ve geleceği parlak görülen Davut Ağa bir fesada sebep olmuştu. Mahkemede naib (kadı vekili) onun bu hareketine gazap gösterip menetmeye teşebbüs edince Davut Ağa kendisini dövmeye cüret etti. Fatih, bu olayı haber alınca İslam’ın emir ve yasaklarını uygulattıran ve adaletin temsilcisi olan kişinin böyle tahkir edilmesine çok canı sıkıldı.

Bu durumu dinin ve adaletin tahkir edilmesi olarak görüp Davut Ağa’nın derhal öldürülmesi emrini verdi. Divandaki vezirler ne kadar şefaat etseler de faydası olmamış ve Fatih kararından dönmemişti. Nihayet vaziyetin hallini Molla Bahaeddin’den rica ettiler. Molla Bahaeddin Padişaha gelerek;

“Naib gazabı hasebiyle yerinden kalkınca üzerinde kazanın naipliği kalmaz ve onu naib iken dövmüş olmaz, binaenaleyh dini tahkir etmiş değildir” diyerek Fatih’i kararından vazgeçirmeye muvaffak oldu.

Davut Ağa bir müddet sonra İstanbul’a gelerek Fatih’in huzuruna girdi ve affedilmesini diledi. Fatih ise gizlice hazırlattığı bir sopa ile onu bir güzelce döverek İslamiyet’in kadrine hürmetini gösterdi. II. Bayezid zamanında veziriazam olan Davut Paşa, kendisini dört ay hasta yatıran bu dayağı intibahına (gafletten uyanmasına) vesile sayıp daima Fatih’in ruhunu hayır ile yâd edermiş.

TEFEKKÜR
Adalet bais-i kurb-ı Hudadır
Nitekim zulmeden Hak’dan cüdadır

.

Mankurt olmaktan kurtulmak!

Posted on 11 Haziran 2017
Geçen hafta seçme seçilme yaşının 18’e alındığından bahisle erken büyüyüp erken yetişmekten ve Osmanlı şehzadelerinin 11-12 yaşlarında Amasya, Manisa, Kastamonu, Trabzon, Konya gibi sancaklarda valilik yapacak derecede mükemmelen yetiştiğinden söz etmiştik.

Aslında bu ifadelerimiz eğitim sistemimize çok yönlü bakmamız gerektiğini ve yıllardır yamalı bohçaya dönen hâline bir yama daha vurmayı değil köklü bir reform yapmanın zaruretini vurguluyordu. Biz bütün bunları düşünürken Millî Eğitim Bakanımızın zorunlu eğitimin 13 yıla çıkacağını müjde gibi vermesi doğrusu benim gibi pek çoklarını da şaşırttı.

Zira biz bunları söylerken açıkçası zorunlu eğitimin 3+3+3 şekliyle dokuz yıla düşürülmesini arzuluyorduk. Kaliteli bir eğitimle dört yıllık üniversitelerimizin müfredatı da üç yılda rahatlıkla verilebilecektir. Böylece altı yaşında başlayan zorunlu ve artı üniversite eğitimi 12 senede bitecektir. 18 yaşında hayata atılan bir gencin verimliliği de inanıyorum ki o nispette artacaktır. İşte o zaman gençlerimiz Sayın Cumhurbaşkanımızın arzusu doğrultusunda hem seçme hem temsil etme yetkileri ile donanmış olarak hayattaki yerini alacaktır.

Aslında mevcut eğitimin ne olduğunu anlamak için yediden yetmişe bu işe kafa yoranlara soralım. Acaba memnun olan var mıdır? Fakat eğitimde köklü bir reform için önce zihinlerde başlayan bir değişime ihtiyaç bulunmaktadır. Fazlalık ve lüzumsuz bilgilerin atılacağı, derslerin yeniden düzenleneceği, bilhassa pratiğin son derece geliştirileceği bir müfredat reformuna ihtiyaç duyulmaktadır.

Kendi bölümüm tarihten misal verecek olursam -abartmıyorum- bugünkü lise bilgilerinin en az yüzde yetmişi atılmalıdır. Onların yerine gence tarih şuuru, bilinci verecek, ibret almayı öne çıkaracak, mukayese yeteneğini geliştirecek, tahlil kabiliyetini artıracak bilgi ve beceriler sunulmalıdır.

İlkokuldan başlayıp üniversitenin son yılına kadar, İngilizce dersine aylarını yıllarını veren buna rağmen üç cümle konuşamayan nesiller bizdedir. Bu boşa giden vakitlerin hesabını kim verecektir? Edebiyat, coğrafya ve diğer bazı ders kitaplarında lüzumsuz o kadar bilgiler var ki akıl durmaktadır.

Aslında bizim zorunlu eğitimden gayemizi dahi sorgulamamız gerektiğini düşünüyorum. Maksat kendine güvenen, bir şeyler yapabileceğini üretebileceğini bilen ve inanan insanlar yetiştirmek değil midir? Bugün sanattan iktisada kadar her alanda en önemli büyümeyi sağlayan unsurlar arasında, yetişmiş insan gücü birinci sırada yer tutuyor.

Yetişmiş insan gücü denildiğinde fenden önce sosyal branşlar bir adım daha öne çıkıyor. Kişinin ruh yapısının güçlü olması önem arz ediyor. Nesillere dilini, dinini, tarihini ve ecdadını gerektiği şekilde anlatmayan bir eğitim insanı ancak sömürge kafalı yapar. Böyle bir eğitim sistemi içerisinde yetişen talebe yabancılara hayranlık duyarak aşağılık kompleksinden kurtulamaz. Bu işler, toplumuna yabancı, misyoner kafalı insanlarla gerçekleşemez!

Bakınız 4 Mart 2009 yılında Oktay Ekşi bir makalesinde “Merak ediyoruz, bir Osmanlı modası çıkarmaya çalışanların derdi veya özlemi nedir?” diyerek Osmanlılar hakkında ahkâm keserken şöyle yazıyordu.

“…Toplam otuz altı padişah çıkarmış Osmanlı hanedanından Fatih Sultan Mehmed’i, hadi kılıçlarının hakkını vermek için Yavuz Sultan Selim ile bir de Kanuni Sultan Süleyman‘ı ayırırsanız geriye kalan 33 Padişah’tan hangisini saygıyla, hayranlıkla, ileri görüşlülükle anacaksınız? Kurucu tebaasını yani Türk halkını ezen ve azınlıklara ezdiren başka bir hanedan biliyor musunuz? Tüm tarihinin üçte birini zilletle geçiren hangi hanedana özlem duyulabilir? Hadi askerî alandaki yenilgilerini sineye çekmeye çalışalım. Tüm Osmanlı tarihinin medeniyete katkı anlamında ortaya koyduğu –Mimar Sinan’ın hepimizin göğsünü kabartan muhteşem eserleri dışında- ne vardır da biz bilmiyoruz? Koskoca 600 yılı bir tek Sinan‘la açıklayabilir miyiz?..”

Nadan ile sohbet etmek güçtür bilene
Çünkü nadan ne gelirse söyler diline

Bugün bir muhalefet liderinin sık sık “toplu iğne ve şeker üretemeyen Osmanlı devleti” diyerek, yerli yabancı ilim adamlarının hayranlıklarını her vesile ile dile getirdiği Türk ve dünya tarihinin en ileri medeniyet hamlelerini gerçekleştirmiş bir devletimizi karalaması böyle bir eğitimin sorunu değil midir? Cumhuriyetimizin 100. yılına yaklaştığımız bu zamanda kökleri ile barışık olan bir devlet ancak ileri ufuklara yelken açabilir. Yoksa serap görmeye devam ederiz!

Şayet biraz cesur olabilirsek millî eğitim ve kültürde gerekli adımları atabilirsek on sene sonra ülkemiz, kendisine çağ atlatacak yetişmiş insan gücüne sahip olur. Bu sayede vatanını milletini sevmek, işini en dürüst ve en doğru şekilde yapmak, hangi işte çalışırsa çalışsın ülkesini öne almak, yapıcı ve üretici olmak konusunda bütün okullarımızı, proje okulları hâline dönüştürebiliriz.

Aksi takdirde son 30 senedir altın nesil diye göklere çıkarılan gençlerimizin nasıl milletimizin üzerine gökden bombalar yağdırdığını ve ülkeyi yabancılara peşkeş çektiğini asla anlayamayız.

Orta Doğu’da yeni fitne!

Çanakkale cephesine gelirken Türkleri birinci sınıf dövüşen bir kalabalığa benzeten Bahriye Nazırı Churchill şöyle demişti:

“Türkleri bir elimizi arkaya bağlar, diğer elimizle ezer geçeriz…”

Çanakkale’de Anadolu insanının iman dolu göğsüne çarptılar. Diğer ellerini bir daha bağlamamak üzere tekrar çözdüler. İngilizlerin diğer eli hile, desise ve entrika siyasetidir.

II. Abdülhamid Han’ı o elle tahttan indirmişlerdi. Hem de içimizdeki hain ve gafillerle. I. Cihan Harbi’nden sonra da kısım kısım böldükleri İslam dünyasını birbirine kırdırmaya devam ettiler.

Katar’da oynanan oyun tam bir komedi ve tiyatrodur. İslam ülkeleri satranç tahtasının piyonları gibiler. Türkiye’de, 15 Temmuz darbe girişimine karşı halkın ve Cumhurbaşkanımızın göstermiş olduğu dik duruş sayesinde böyle bir piyon durumuna düşmekten son anda kurtuldu.

İngiliz siyaseti “radikal İslam”, “ılımlı İslam”, “Kuran İslam’ı” fikirleriyle, bin yıldır aynı ruh ve imanla çarpışan Müslüman inancını parça parça etti. İngiliz’in namlusu durumundaki ABD’nin uygulamaları sonucunda da son kırk yıldır Orta Doğu kan gölü hâlindedir.

Daha dün İran’la barış nutukları atan ABD, şimdi Suudilerin başını çektiği ittifakla Katar’ı vurdurmak istemektedir. Hedef ise hem İran hem Türkiye’dir. ABD, gerçekte kimin yanındadır? Hiç kimsenin. Katar burada yem durumundadır. Bu arada 15 Temmuz darbesi başarılı olsa, asıl hesabın Türkiye ile İran’ı karşı karşıya getirmek olduğu da hatırdan çıkarılmamalıdır. Katar ablukasına paralel olarak başlayan İran’daki patlamalar her şeyi izah etmiyor mu?

Burada çözüm bin yıllık devlet tecrübesiyle yine Türkiye’ye düşmektedir. Soğukkanlı, itidalli ve sabırlı bir biçimde liderlerle görüşerek hadiseyi sonlandırabilir. Şayet İslam ülkeleri oyun içinde oyunları çözebilirse bu kurşun, senaryoyu tertipleyenlere dönecektir.

Sabır acıdır ve fakat başarı sabırdadır. Ayrıca sabır, güzel bir elbisedir. Katar bu elbiseyi giyebilirse sonuç lehine tecelli edecektir. Türkiye de, Osmanlıdan bugüne sadık bir dost olan Katar’a sırtını dönemez. Katar Emiri söz dinlediği sürece, denge ve göz açma siyaseti ile Katar’ın yanından ayrılmamalı, İslam ülkeleri nezdinde girişimlerini etkili bir biçimde devam ettirmelidir.

Hayırlı sonuç inşallah İslam dünyasının olacaktır.

TEFEKKÜR
Yar odur ki bun deminde yar ola
Şadlıkta her kim ola yar ola

Destandan gerçeğe!

Posted on 4 Haziran 2017
Gençliğimiz ve geleceğimiz adına son yıllarda atılan adımlardan beni en fazla heyecanlandıran seçme ve seçilme yaşının 18’e düşürülmüş olmasıdır. Bu karar fevkalade önemlidir. Zira Dünya hayatı o kadar kısadır ki çabuk yetişmek ve çabuk iş sahibi olmak bakımından fevkalade önemlidir. Bunun şüphesiz ki içini doldurmak ise milli eğitimimize düşecektir.

Biz tarihimiz kadar destanlarımızı da kaybettik.

Oğuz Kağan destanı şu şekildeydi:

“… Günlerden bir gün Ay Kağan’ın gözü parladı. Doğum ağrıları başladı ve bir erkek çocuk doğurdu. Çocuk son derece güzeldi. Ona Oğuz adı verildi. Bu çocuk anasının göğsünden bir kere süt emdi, bir daha emmedi. Dile gelmeye başladı ve et istedi. Kırk gün sonra büyüdü, yürüdü ve oynadı. At sürüleri güder, ata biner ve av avlardı”.

İleride 24 Oğuz boyunun atası olacak Oğuz’un destanında çabuk büyüme ve yetişme teması vardır. Evet bu bir destandır. Fakat gerçek tarihimiz bu destanın içerisinde gizli değil midir?

Bakınız dünyanın en büyük imparatorluğunu kurmuş bulunan Osmanlılar oğullarını 11-12 yaşında Amasya, Manisa, Konya, Kastamonu ve Trabzon gibi mühim merkezlere vali olarak atıyorlardı. Bugün iki yüz fabrikası olan bir adam bir fabrikanın idaresini 12 yaşındaki oğluna verir mi acaba?

Demek ki onu mükemmelen yetiştiriyor sonra da staj olmak üzere bir merkeze gönderiyorlardı.

II. Murad Han da oğlu Mehmed’i (Fatih) 11 yaşında Manisa valisi 12 yaşında ise saltanat koltuğuna oturttu. 12 yaşında bir çocuk saltanata geçince Papalık ve Avrupa ülkeleri hareketlenmiş ve Osmanlıları balkanlardan atmak üzere harekete geçmişlerdi. O zaman sadarette bulunan Çandarlı Halil Paşa endişeye kapılarak Sultan Mehmed’den devletin başında tecrübeli birinin bulunmasını istedi. Bu söz bir anlamda kendisine güvenilmediğini ortaya koyuyordu.

12 yaşındaki gencin cevabı ise, Çandarlı’ya unutulmaz bir ders, idarecilerimize ve milletimize ise hazineler değerinde bir öğüt olacaktı. Ne yazık ki bu söz de tarih kitaplarına geçmedi, gençlerimiz altın değerindeki bu sözleri duymadı. II. Mehmed kurt devlet adamına dönerek:

“Evvele’l fikir ahire’l-amel gerekmez miydi”. Çocuk padişah koca Çandarlı’ya, düşmanın geleceğini hiç mi hesaplamadınız. Düşman geliyor git, düşman gitti gel. Saltanat çocuk oyuncağı mı diyerek müthiş bir ders vermişti.

Bu itibarla bugün gençlerimizi erken hayata kazandıracak tarih, edebiyat ve din derslerimizin müfredatlarını yeni baştan gözden geçirmemiz gerekmektedir.

Ancak o takdirde Sayın Cumhurbaşkanımızın 2023, 2053 ve 2071 diyerek verdiği hedefleri yakalama imkanına sahip oluruz.

Sultan geldi!

Geldi mah-ı Ramazanım
Şad olup sevindi canım.

Bir beldeye bir dünya sultanı misafir olarak gelse bir evde kalabilir. Sayılı aileleri sevindirebilir. Cenab-ı Hakkın gönderdiği sultan ise dünya sultanlarına benzemiyor. O, on bir ayda bir geliyor. Bir ay misafir olarak kalıyor, kendisini kabul eden dünyadaki bütün evleri şenlendiriyor. Alemi tezyin ediyor.

Misafir yer, içer masrafları olur. Konumu ne kadar yüksek ise maliyeti de o kadar ağır olur. Oysa bu sultan yemiyor, içmiyor ve hiçbir masrafı olmuyor. Aksine bulunduğu yeri bereketlere gark ediyor.

Bu sultan öyle güçlüdür ki kendisine bağlananları her türlü kötülükten koruyan bir kalkandır. Her insanın en büyük düşmanı olan şeytanları bağlayıp onu muhafaza eder. İnsanı sanki başka bir insan kılar.

Bu sultan rahmet, mağfiret saçıyor. Razı olduklarına Cehennem kapılarını kapatıyor. Bunun girdiği evlere bolluk, bereket giriyor. Ülkelere dirlik düzenlik geliyor. Kişinin yaptığı hayırlara sevapları katlıyor. Farzlar yetmiş farz gibi, sünnetler farz gibi değerleniyor. Öyle ki her anı her vakti hayır ve kazanç kapıları açık duruyor. İsteyen bol bol hasat topluyor.

Oruç, sahur, iftar, teravih bu sultanın yanında getirdiği hediyelerdir. Onları değerlendirenlere mükafatın ne olacağını bu dünyada kestirmek dahi mümkün değildir.

Evet kişinin evine bir dünya sultanı nasıl sevinir, o hatıra ile ölünceye kadar övünür. Bir ay evimizi, ülkemizi, dünyamızı şenlendiren sultanın kıymetini iyi bilelim. Onu hoşnut kılacak işlere sarılalım.

TEFEKKÜR
Gönderdi Huda çün bize mihman Ramazanı
Hoş tutmağa niyyet edelim biz dahi anı

1980 sonrasına dikkat!

Posted on 28 Mayıs 2017
Kutlu Doğum Haftası ile ilgili başlayan tartışmalar son günlerde nedense bambaşka yönlere çekilmeye çalışılmaktadır. Fikri olmayanlar zikri olmayanlar bölüyor, ötekileştiriyor, dışlıyor, şucu bucu deyip sadece saldırıyorlar. Oysa İslamiyet’te şucu bucu diye bir kavram olmadığı için bunu kullananlar, asıl bölücülük yaptığının farkında olmalıdır. İslamiyet şucularla bucularla değil İslam’ı doğru yaşayanlarla yani Sahabe-i kiram efendilerimiz, mezhep imamları, Ahmed-i Yesevi, İmam-ı Gazali, gibi binlerce âlimlerle bizlere kadar değişmeden getirildi. Hepsi itikatta Ehl-i sünnet amelde dört mezhepten birinde olarak devam ettiler. 1400 senedir bu âlimler ne söyledilerse saf ve temiz bir şekilde inanan milletimiz, aynı imanı yaşadı. Aynı inançla ibadetini yaptı.

Bilhassa 12 Eylül 1980 darbesinden sonra FETÖ’nün dinî noktalarda nelere imza attığı düşünülmelidir. Zira bugün şu bir gerçektir ki 12 Eylül darbesinde güya beş yıl arandığı hâlde bulunamayan FETÖ’nün, 35 yıldır en fazla kullandığı alan dindir. Gençlerimizi dinle yakalamış ve vurmuştur. Bunu iyi bilen Sayın Cumhurbaşkanımız da Diyanet’ten, özellikle FETÖ’nün dinî hata ve yanlışlarının ortaya çıkarılmasını istemiştir. Yoksa bu ülke, yeni FETÖ’lere çok yelken açar. İmam-ı Rabbani, Bahaeddin Buhari, Mevlana Halid-i Bağdadi diyenlerden siz hiç FETÖ-vari bir oluşum duydunuz mu?

Bakınız önceki gün Sayın Görmez bir TV programında 2009 yılında Kazakistan’da emekli diyanet işleri başkanının FETÖ konusunda kendisini uyardığını bildirdi. Neden bunu 2017’de; tam sekiz sene sonra söylüyorsun?.. O gün o diyanet işleri başkanına ne cevap vermiştin? Bilmek hakkımız değil mi? Ayrıca sayın Başkan kendi ülkesindeki zararlı dini bir fenomeni yabancı birinden tesadüfen mi duymalıydı?

Zira ülkemizde FETÖ’nün etkisinin başladığı 1980 yılından itibaren bilhassa dinî uygulamalarda nice değişikliklere gidildi. Bir komutla namaz imsak vakitleriyle oynandı. 1982 yılı 31 Aralık’ında imsak vakti 6.35 iken bir gün sonra 1 Ocak günü 6.50’ye nasıl geldi. Bunun bilhassa oruç ibadetini büyük bir tehlikeye attığı nasıl göz ardı edilebilir.

Asıl olan FETÖ’yü bildim demek değil ki yaptığı tahribatları ortadan kaldırmaktır.

“Bu kitaplar Görmez’in” iddiası

Diyanet İşleri Başkanına Gülen’den özel teşekkür

Karar yazarı Elif Çakır’ın âdeta Görmez’i aklamak için “Prof. Dr. Yusuf Ziya Kavakçı’ya gidecek kitaplar bir başkası tarafından Gülen’e verildi” iddiaları yalanlandı. Odatv iddiaya şöyle karşılık verdi: “7 ciltlik ‘Hadislerle İslam Külliyatı’ bilerek gönderildi. Kavakçı’ya gidecek kitap “tesadüfen” Gülen’e yollanmadı. Bizzat Görmez tarafından Gülen’e gönderildi. Üstelik ABD’ye Diyanet’ten giden isim şimdiki İstanbul Müftüsü Hasan Kamil Yılmaz idi… Yılmaz’ın Gülen’e kitap takdim ettiği görüşmede eski New York Din Hizmetleri Ataşesi Hasan Mollaoğlu da vardı. FETÖ elebaşısı Gülen 7 ciltlik “külliyattan” son derece memnun oldu. Görmez’e özel teşekkürlerini iletti. Kitapları önünde hakaretler savurduğu beddualar ettiği, “külliyata” koyup mesaj verdi.”

Gelelim “Kutlu Doğum Haftası”na!

Arabi aylara göre tesit edilen (kutlanan) Mevlid Kandilinin önce adı (1989) sonra tarihi (1994) değiştirildi. Bilhassa tarihini sabitlemek başlı başına bir fecaat idi. O günlerde, “madem bunu sabitlediniz Ramazanı, Kurbanı, Kadir, Berat ve Regaib gecelerini de sabitleyiniz” diyen Y. Nuri Öztürk gelecek projeleri haber verir gibiydi. Bugünkülerin hiçbiri de buna ses çıkarmazlardı. “Bakınız daha çok oruç tutanlar oldu” diye çanak tutarlardı. Tıpkı daha çok insana ulaşıyoruz demeleri gibi. Daha çok insanın yapması mı yoksa ibadetin doğru yapılması mı önemlidir. Nitekim son yılarda camilerin oyun alanına çevrilmek istenmesi, Vaizelerin hanende ve sazende yapılması gibi kalabalıkların toplanması maksadıyla yapılan işler hep dinden verilen tavizler değil midir?

Cumhurbaşkanımızın ifadesiyle istiklal savaşının sürdüğü bugünlerde mücadelenin asıl FETÖ’nün dindeki tahribatına karşı yapılması lazım değil miydi? Biz sadece bunu dile getirdik. Zira Mümtazer Türköne ve Prof. Dr. Ahmet Keleş’in ifadeleriyle de “Kutlu Doğum”un bir FETÖ projesi olduğu tescillenmişti.

Diyanet İşleri Başkanımız ise bizim dikkat çektiğimiz bu FETÖ projelerini derhâl sahiplendi. Neden? Hâlbuki ondan beklenen FETÖ projelerinin üzerine eğilmek olmalıydı bence. Böylesine ciddi iddiaların olduğu bir meselede bizlerin de görüşlerine başvuramaz mıydı?

Oysa kendisi hemen saldırı yolunu seçti. Gaziantep’te düzenlediği programda “Gırtlağına kadar bid’ate ve hurafeye bulaşmış olanlar Kutlu Doğum projemize dil uzatıyorlar” diyerek veryansın etti. Böyle bir töhmetin altında elbette ki hiç kimse kalmak istemez. Hangi bid’ate veya hurafeye düşmüş olduğumuzu sormak hakkımızdı.

Bunun üzerine düzenlenen bir programda Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı Sayın M. Emin Özafşar, bizim bazı suallerimiz karşısında aciz kaldı. Mesela Kutlu Doğum Haftalarında her yıl bir konuyu işlemek ne zaman ortaya çıkmış olup, kimin fikriydi? Bu yıl işlenen bir mevzuya yüz sene sonra mı sıra gelecekti. Sevgi, merhamet, güvenlik denilerek küresel değerlere iman ettirmeye yönelik gayretler mi vardı. Zira bir hafta boyunca sadece güvenliğin işlenmesi ne demekti? Peygamber efendimizin doğduğu gece olan harikulade olaylar, irhasat neden göz ardı edilirdi? Her yönüyle Peygamber efendimizi konuşmanın önü neden kesilmişti? Camilerde kadınların erkeklere sunduğu sema gösterilerinden, Romanların davullu zurnalı kutlamalarına kadar Peygamber efendimizi incitecek uygulamalar ise gırla gidiyordu. Bu sorular karşısında Özafşar, tatminkâr hiçbir açıklama yapamadı.

“Paralel Diyanetçiler” kim?

Bu durumda Diyanet’ten Sorumlu Sayın Numan Kurtulmuş Bey, Kutlu Doğum Haftası’nda hicri takvime dönülebileceğinin sinyallerini verdi. Ve ne olduysa işte ondan sonra oldu. Bir anda Diyanet’in üst kademesi alelacele toplandı. Kutlu Doğum Haftası’nın sadece adı değiştirilerek sabit tarihte devam kararının alındığı duyuruldu. Neden böyle alelacele karar verildiği millette derin bir şaşkınlık uyandırdı!..

Alelacele alınan son karar akıllara derhâl Diyanet’te bir dönem yine FETÖ ürünü olan “Dinler Arası Diyalog Masası”nı hatıra getirdi. Bu masa da ne yazık ki sadece adı değiştirilerek yerinde bırakılmıştı çünkü. Diyanet’te derin bir FETÖ’cü yapılanma mı vardı yoksa!..

Fakat Sayın Görmez bu defa da “Paralel Diyanetçiler var” diyerek başka bir tartışmanın fitilini ateşledi. Aslında bu söz fevkalâde yerinde bir tespit. Fakat değerlendirmesi son derece yanlış.

Malumunuz Sayın Görmez “Paralel Diyanet” deyimini, paralel devlet yapılanması olan FETÖ’ye işaretle söyledi. Hâlbuki paralel devlet, devlet dışında devlete rağmen bir kurum değil ki! Devlet içine sızmış devleti ele geçirmek isteyen bir kurum. Öyleyse “Paralel Diyanet” de Diyanet içine sızmış Diyanet’i elde eden veya yanlış yönlendiren birilerinin organizasyonu olmalıdır. Sayın Görmez hedef mi saptırmaktadır! Yoksa birileri Sayın Görmez’e hedef mi saptırtmaktadır! Çok iyi incelenmesi gerekmektedir. Diyanet’e farklı maksatlarla sızmış kim varsa ve neci olursa olsun bir şekilde temizlenmelidir. Buna hiç kimse karşı çıkacak değildir.

Şurası muhakkak ki Diyanet’te “Paralel” yapılanmanın şifreleri bellidir. Bunu ortaya çıkarmak için tek şey Diyanet’te “Dinler Arası Diyalog Masası”nın kurucuları ile savunucularını tespit edilmekle ortaya çıkacaktır.

Ne kadar çok avukatı varmış?

Öte yandan Diyanet İşleri Başkanının bu tutumu hemen birtakım saldırıları da beraberinde getirdi. Aslında gerçeklerin ortaya konulması gibi bir görevi olması gereken bazı yazarlar taraf olmak gibi bir ucuzluğun girdabına sürükleniverdiler. Akıl almaz karalamalarla saldırıya geçtiler. Bu köşe yazılarının her birini ibretle okumakta fayda var. Zira hiçbirinde söylenen iddialara karşı tek bir cevap bulunmamaktadır.

Güneş balçık ile sıvanmaz ey dil
Bi-zeban da olsa bellidir kâmil
Kendinden gayrıyı beğenmez cahil
Kendi çalar, kendi oynar demişler

Şurası iyi bilinmelidir ki bizim Sayın Görmez’in şahsına karşı bir husumetimiz ve tavrımız olmadığı gibi Diyanet ve Diyanet camiası ile de olması düşünülemez. Zira Diyanet, bir kısım şahısların değil, devlete ve millete ait bir kurumdur. Dolayısıyla biz bu noktada tamamen dinimize uygun olmayan ve ileride tarifi imkânsız yanlış yerlere çekilebilecek sözlere ve uygulamalara karşıyız.

TÜRKİYE GAZETESİ MEHMET GÖRMEZ’İ SAVUNAN YAZARLARA SORUYOR;

1– Bazıları bu mektubu nereden aldığımızı ısrarla sormaktadır. Gerçekte bir takdim yazısı olan bu ifadeler altı aydır internet ortamında dolaşmaktadır ve hiçbir yalanlama getirilmemiştir.

Bazısına göre Görmez’in takdimi FETÖ’ye değilmiş. Farklı beş kişiye yazılmışmış. Madem o kadar araştırdın ve buldun diğer mektupları da sen gösterseydin! Kime nasıl hitap edildiğini anlamış olurduk.

Öncelik Sayın Görmez’de olmak üzere gönüllü avukatlarından bir şey rica ediyorum. Lütfen saldırgan ve hiçbir fikir taşımayan laf u güzafları bırakıp şu iddialara cevap veriniz. Vermiyorsanız aynı düşüncedesiniz demektir:

2- FETÖ 28 Şubat’ta başörtüsüne füruat dedi. Kızlarımız inim inim inletildi.

Görmez’in ise “başörtüsü dini, teabbüdî, hukuki olmaktan ziyade ahlakidir” sözü bundan farklı mıdır?

3- FETÖ’nün imanın şartını dörde düşürdüğünü kaleme aldığı “Ailem” dergisi Nisan 2005 sayısından sizin haberiniz var mı? Dikkat ediniz Nisan 2005 yani Kutlu Doğum Haftası’nın olduğu ay. O dergi Kutlu Doğum Haftalarında ne kadar dağıtıldı biliyor musunuz? Hiç bu densizliklerini köşenizde okurunuza duyurdunuz mu? Duyurmadınız ise FETÖ’nün iman esaslarının ne olduğunu öğrenip köşelerinizde dile getirirseniz büyük hizmette bulunursunuz. Henüz hutbelerde de duyurulmadı.

4- Reşit Haylamaz’ın Peygamber efendimize imanı yok sayan ve Kutlu Doğum Haftalarında dağıtılan kitabı körpe beyinlerin eline geçerken siz nerelerde idiniz! O günlerde tek bir sözünüz olduysa yazın bakalım.

5- Yaklaşık on yıldan beri Mehmet Görmez liderliğinde bir ekiple Diyanet’te köklü bir hadis çalışması yürütülüyor. Bu çalışma, Avrupa basınının son derece ilgisini çekmiş ve desteğine mazhar olmuştur. “Türkiye, 21. Yüzyıl İslam’ı için çalışıyor” başlığıyla konuyu ele alan The Guardian gazetesi, çalışmayı, “Müslüman inançlarıyla Batı ilkelerinin kaynaşması” olarak yorumladı. Bugün mücadele ettiğimiz Dinler Arası Diyalog denilen de aynen bu değil midir?

Yine The Guardian, projede Cizvit Papazı Feliz Körner’in de yer aldığını, Körner’in Batıdaki dini ve felsefi bilgi ile bu çalışmaya katkıda bulunacağını, Hıristiyan reform hareketlerinin İslam’a uyarlanması konusunda fikir vereceğini dile getirdi. The Daily Telegraph da hadislerin yeniden yorumlanması çalışmasını “devrim niteliğinde bir çaba” olarak yorumladı.

6- BBC ise “İslam’da reform yapılıyor. Prof. Dr. Mehmet Görmez, 1400 yıllık hadis külliyatına böylesi cesur bir müdahaleyi, ihtimamlı akademik araştırmayla haklılaştırıyor” diye yazdı. (Bak. Nev Hümanist, 26.02.2008; The Guardian, 27.02.2008; Pigilito Says, 26,02.2008).

Şimdi söyleyiniz bakalım muhteremler! Bu proje sonunda hangi hadisler ayıklandı. Köşelerinizde bilgilendirseniz de Müslümanlar da müstefit olsalar(!) Takdim yazısını reddettiğiniz o külliyatın neden FETÖ’nün tenkidatına sunulduğunu bilmem anladınız mı? O külliyatın FETÖ’nün yatıp yatıp doğrulduğu koltuğun arkasında durduğu da hiç dikkatinizi çekmedi mi?

7- Sayın Görmez’e göre, “Kur’ân’ın her asra tatbik edilmesinde en büyük engelin, sünnet ve hadis olduğu” (Bkz. İslam’ın Anlaşılmasında Sünnetin Yeri ve Önemi -Kutlu Doğum Sempozyumu 2001-, TDV Yayınları, Ankara, 2008) düşüncesinin nereden kaynaklandığı sanırım daha iyi anlaşılmıştır.

Barika-i hakikat müsademe-i efkârdan doğar. Diyanet’teki belli küçük bir kesimin FETÖ projeleri ile örtüşen düşüncelerini belirtip tenkide tabi tuttuğumuz görüşlerimize, ilmi hiçbir açıklama getiremeyip ucuz saldırılarda bulunmaya, çorak yere ekin ekip akıntıya kürek çekmek derler. Elinize bir şey geçmez. Buradan size ekmek çıkmaz!

İlmi olmayanın fikri böyle sakil kalır ancak!

Asıl olarak FETÖ ve FETÖ projeleri ile uğraşmak size, bize, Diyanet’e ve ülkemize yarar sağlayacaktır. Gücünüzü kuvvetinizi başka yerlere harcamayınız.

Tefekkür
Tefekkür, bâtılı terk eylemektir
Gönlü Hak’tan yana berk eylemektir

Tarihte kırılma anı

Posted on 21 Mayıs 2017
II. Abdülhamid Han’ın tahttan indirilişinden sonra ülkemizin maruz kaldığı felaketler malumdur. “Devlet-i ebed-müddet” denilen imparatorluğumuzu toprağa verirken küllerinden doğan yeni Türkiye Cumhuriyetimiz yabancı ülkelerin tasallutundan bir türlü kurtulamadı. Bilhassa 1960’lardan sonra ülke başbakanlarımızın ABD başkanları karşısında zelil ve kapıkulu-vari duruşu milletimizin unutamadığı ve hazmedemediği vakalardı.

Avrupa ülkelerinin devletimize tepeden bakışları, AB’ye almak adına kapılarında yıllarca bekletmeleri, her defasında aşağılamak suretiyle dalga geçmeleri tarihimizin hiçbir devresinde yaşamadığımız bir durumdur.

Bir taraftan elleri altında tuttukları zinde güçlerle siyaseti ve milleti dizayn etmek ve bir taraftan da topyekûn bir milleti zelil durumlara düşürmek, onların en büyük zevk ve eğlenceleri idi. Satın alınmış kalemşorları, ajanları ve gönüllü köle zihniyetiyle yetişmiş tarafgirleri vasıtasıyla algı operasyonları yürüterek bu emellerine her defasında kolaylıkla kavuştular.

Nitekim sadece FETÖ hadisesiyle otuz yıllık bir çalışma sonunda bu ülke içinde nasıl o kadar çok mankurt zihniyetli adam oluştu, anlamak mümkün değil. Belki anlamak için hadiseleri derinliğine tahlil etmek gerekmektedir.

Öte yandan basit bir misal olması bakımından AK Parti’nin iktidara geldiğinde en fazla eleştirildiği şu hususu bugün hatırlayan var mıdır acaba?

Ekonomi çökmüş, kurtarıcı diye Avrupa’dan “Derviş” adında birilerinin gönderildiği yani tamamen boyunduruk altına girildiği günlerdi. AK Parti böyle bir vaziyette hükûmete geldiğinde ABD’den yirmi milyar dolar kredi vermeyi önerdiler. Sayın Başbakan o zaman bu krediyi kabul etmediği için malum çevrelerce o kadar çok eleştirilmişti ki!

Acaba Sayın Başbakan o gün o kredileri almış olsaydı ve bir kez daha borç bataklığına çekilseydi bugün Amerika’ya böyle cesur ve başı dik gidebilir miydi?

Karşılarında “Kapıkulu yok” diyebilir miydi? Şartlarını sıralayabilir miydi? Köle zihniyetiyle yetişmiş insanlardan bunu anlamalarını beklemek mümkün değil.

Sadece, Kürşatların evladı olduğunu bilmek ve idrak etmek gerek!

Yıpratmak!

Milletin vicdanında bir FETÖ projesi olduğu artık kesinleşmiş bulunan Kutlu Doğum Haftası tartışmaları sırasında bazı çevreler ve yazarlarca şu söz fazlasıyla dillendirildi:

“Lütfen Diyanet’i yıpratmayalım!”

Oysa Diyanet neticede bir kurumdur. Şurası da muhakkak ki kurumların dini, inancı, ibadeti yoktur. Yanlış bir uygulamaya parmak basarken kurum niçin yıpransın ki? Ayrıca bir kurumu yanlıştan kurtarmak o kurumu güçlendirir mi yoksa zayıflatır mı?

Emniyetteki, Yargıdaki, Millî Eğitimdeki yanlışlara dikkat çekmek, önünü almak kurumu bozmak manasına mı gelmektedir?

Özellikle de dinî bir meselede “Kurumu aman yıpratmayalım!” derken “din yıpransın din bozulsun fakat müesseselere bir şey olmasın” mı denilmektedir?

İşte Diyanet’in başındaki etkili isimler bir kez daha nerede durduklarını gösterdiler. Peygamberimizden itibaren uygulanagelen Mevlit Kandili kutlamasını aslından bozan, farklı noktalara getiren ve FETÖ parmağı olduğu ispatlanmış bulunan bir projede hatadan dönmek yerine, kurumu yıpratmamak adına hatada ısrar etmeyi seçtiler.

İleride çok konuşulacak bu gelişmeleri ibretle değerlendirmekte fayda var!

Neme gerek!

Kanuni Sultan Süleyman bir dünya gücü olan devletinin, inkıraza uğramasından derin bir endişe duyuyordu. Onu zayıflatmaya ve geriletmeye itecek sebepleri araştırıp tedbirler almak niyetindeydi. Bu maksatla saray ağalarından birini, devrin tasavvuf büyüklerinden, büyük âlim ve aynı zamanda süt kardeşi olan Yahya Efendi’ye gönderdi. Yolladığı notta tek bir sual vardı:

“Bu devlet nasıl yıkılır?”

Yahya Efendi ise sualin altına kısaca şu notu düştü:

“Neme gerek!”

Kanuni bu keskin cevaba çok üzülmüştü. Bir müddet sonra Yahya Efendi ile ilk karşılaştıklarında beklemeden konuya girdi:

“Hocam size bir sual sordum. Devlet ü din için elzem olan bir hususta fikirlerinizi alıp tedbirler edinecektik. Neden cevap vermeyip ‘neme gerek’ dediniz?”

Yahya Efendi’nin cevabı ise çok çarpıcı idi. “Hünkârım anlamadınız mı? Âlimler, insanlar yanlışları, hataları, bozuklukları görüp ‘neme gerek’ diyerek kayıtsız kaldıklarında devlet elden gider, din elden gider!”

Bugün vuku bulan hadiselere ne güzel ışık tutan bir anekdot.

Buyurunuz. Ne yazık ki Diyanet temsilcileri, 28 yıldır hiçbir yanlışını görmedikleri, karşı durmadıkları FETÖ’nün din adına ortaya koyduğu ihanetlerine, bugün de sadece sessiz kalmakla yetinmeyip aynı zamanda sahip çıktılar.

Tefekkür
Doğru olsam ok gibi yabana atarlar beni
Eğri olsam yay gibi elde tutarlar beni
Görmedim doğruda aç eğride tok
Eğri yay elde kalır hedefe varır doğru ok

.

Hazır olmak

Posted on 7 Mayıs 2017
İki yolla üçe bölünmüş tepedeki bir büyük mezarlığın bir yönü benim köyüme (Çorak) diğer yönü ise kasabama (Boyabat) bakıyordu. İşte ilkokulu, köyünden tepedeki bu mezarlığı aşarak 2,5 km yürümek suretiyle gidip gelerek okuyan bir çocuktum…

Mezarlıklar belki de insanları olgunlaştıran en güzel mekânlardır. Bir gün önce en sevdiğiniz birini oraya defnediyorsunuz. Sonra her gün en az iki kere yanından Fatihalar okuyarak geçiyorsunuz. Bugün büyük şehirlerde oturanlar mezarlıklardan nasiplerini alamıyorlar. Bu durum günümüzde insanlardaki gerginliğin, aceleciliğin, stresin en büyük sebebi değil midir?

Zira bizim kültürümüzde mezarlıklar köylerin ve kasabaların en mutena yerinde en bakımlı alanları idiler. Sultanlar, padişahlar vefat ettiklerinde yaptırmış oldukları abidevi eserlerinin bahçesindeki haziresine, âlimler ve şeyhler dergahlarının bahçesine konuluyorlardı.

İşte her gün önünden iki kez geçtiğim o mezarlık bana dünyaya bağlanmamayı öğretti. Bu itibarla hiçbir işe heveskâr ve aşırı talip olmadım. Hiçbir mevkie makama istekte bulunmadım. Hiçbir kimseye beni TV’lere konuk olarak alın veya gazetenizde köşe verin demedim.

Öte yandan o mezarlıklar bana hazır da olmayı öğretti. Ölüme, ahirete hazır olmayı hayata hazır olmayı öğretti. Ve hayatımda belki dünya ile ilgili ibretlik şu söz tezahür etti:

Kaçarsan ardından gelir kovalarsan yetişemezsin,
Ki dünya gölgeye benzer denildi bu misal üzre…

Köyünden okuluna, her gün 2,5 km yürüyerek giden ve 25 senesi dağlarda hayvan otlatmakla geçen; yerine göre dağda yatan o genç, her zaman bulunduğu yeri en iyi değerlendirmek suretiyle akademisyen, kitapları ilgi gören bir yazar ve TV’lerde programcı oldu. Cine5’te Lalegül TV’de TGRT’de TRT1’de tarih programları yaptı. Nice TV kanallarına konuk oldu…

Bu itibarla bana başarının sırlarını soranlara iki kelime ile ifade ederek şöyle diyorum: Hazır olmak!

Tıpkı bir futbol maçında arkadaşının binbir emekle getirip ortaladığı topa hazır olan futbolcunun gol vuruşunu yapması gibi. Hazır olmayanlar ise bol bol fırsat harcıyor.

Hayat büyük fırsattır. Fırsat da ganimettir. Hayata hazır olmak ise bilgi ve ilimden geçmektedir. Öyleyse gençler bıkmadan usanmadan okumalı donanımlı olmalıdır.

Şimdi de Türkiye gazetesinden gelen davet üzerine ilk kez ulusal bir gazetede pazar günleri yazı yazmaya başlıyorum.

Cenab-ı Hak utandırmasın. Hayırlara, istifadelere vesile eylesin. Karşılıklı dualarla…

Vakıf talanı

Şu günlerde Vakıflar Haftası’nın 34.’sü idrak edilmekte ve vakıf şuuru canlı tutulmaya çalışılmaktadır. Osmanlı Medeniyeti denildiğinde ilk akla gelen vakıflardır. Devlet, vakıf sistemi sayesinde herhangi bir harcama yapmasına gerek kalmadan sosyal, kültürel, sağlık ve dinî hayatla ilgili birçok hizmeti yerine getirmiştir. Asırlarca bir makine disiplini içerisinde işleyen vakıfların Cumhuriyet döneminde uğradığı büyük felaketin hazırlayıcılarından en başta geleni İzmir mebusu Şükrü Saracoğlu’dur. Saracoğlu, 22 Şubat 1926 tarihli bir kanunla vakıfların satılabileceğini ilan etti. Vakıfların dokunulmaz olduğunu bilen Müslümanlar, bunları almak için en küçük bir teşebbüste bulunmadılar. Sonunda Müslüman vakıfları cüz’î paralar karşılığında genel olarak gayrimüslimlere satıldı. Hâlbuki bu sırada Rum, Ermeni, Yahudi ve benzeri din mensuplarının vakıflarına ise hiçbir şekilde dokunulmamıştı.

Müslüman vakıfları o derece yağma edilerek gayrimüslimlere satıldı ki, 1950’lere gelindiğinde, Anadolu toprakları üzerinde bir tek vakıf bile kalmadı. Öte yandan kısa bir süre içerisinde, satılan bu vakıf arazi ve arsalar üzerinde umumhaneler, meyhaneler, gazinolar yapıldı. Bu hâl, evvelce buraları Allah rızası için vakfedenlerin ruhlarının incitilmesi bakımından ayrı bir üzüntü vesilesiydi.

TADD’A TEBRİKLER

Dün, Tüm Afrika’nın Dostları Derneği’nin (TADD) “Liderlik ve Girişimcilik Zirvesi”ne katıldım. Hepsi birbirinden güzel hizmetlere imzasını atan; müteşebbis, lider nitelikli iş adamlarımızı dinlemek gelecek adına bizleri gururlandırıyor.

Afrika’nın yüz ölçümü dünyanın 4’te 1’i. Nüfusu ise 1,2 milyar. Yani daha üç katı insanı besleyecek bir araziye sahip. Yer altı kaynakları muazzam. Sadece bir şeye ihtiyaçları var: Kendilerini ezmeye, sömürmeye, mahvetmeye gelen insanlara değil, sevgi ile samimiyetle beraber olmaya beraber yemeye, kardeşçe ortaklığa muhtaçlar…

Onların bu ihtiyaç duyduğu kardeşleri ise Türkiye’de bulunuyor.

Bu birlikteliği çok daha ötelere, ilerilere taşımak lazım. Buna duyarlılık kazandıran ve dikkati çeken TADD’a ve Başkanı Dr. Bilgehan Güntekin Bey’e tebrikler ve başarılar…

Tefekkür
Yolcular uzanın yere upuzun
Tüy yastıklar gibi rahat taşımız
Birleşsin bir lahza orda başımız
Bizdedir cevabı kuruntunuzun
Yolcular uzanın yere upuzun
N.F.K.

.

Otağ -I- Büyük Doğuş

Posted on 23 Mart 2017
ÖNSÖZ
Onlar ki at üstünde ömürler boyu
Türk’ün Rum’a giden yolu oldular

Şol Anadolu’yu vatan eyleyen
Gaziler, şehitler kolu oldular.

Türklerin İslam dinine girmeleri şüphesiz dünya tarihinin en mühim hadiselerinden birisidir.

Tarihin en kadim uluslarından biri olan Türkler kurdukları imparatorlukları ile İslam öncesinde de siyasi bakımdan dünya tarihine tesir etmekte idiler.

Ancak İslam’a girişlikleri ile birlikte sadece siyasi değil din, kültür medeniyet alanlarında da etkinliklerini arttırdılar. Dünyanın en görkemli devlet ve medeniyetlerini kurdular.

Buna rağmen günümüzde en fazla zihinleri meşgul eden soru Türklerin İslam dairesine nasıl dâhil olduklarıdır.

İlk Müslüman Türk devletinin 920’lerde ortaya çıktığı bilindiğine göre Türklerin Müslüman Araplarla karşılaşması iki asrı aşmıştır. Bu iki asırda neler yaşandı? Türklerin İslam dinini kabullerinde neler etkili oldu? Birçok tarihi olaya mucizevi bir şekilde işaret eden Efendimiz onlar için neler söyledi?

İşte İslam’ın doğuşunda muazzam büyümesine, Türklerin İslam’ı kabullerine ve ilk Müslüman Türk Devleti İdil Bulgarlığına kadar merak edilen nice hususları OTAĞ I kitabında bulacaksınız.

Sonrası ise Türklerin İslam ve dünya tarihindeki muazzam rolleri ile devam edecek…

.

Otağ -II- Emir Timur

Posted on 23 Nisan 2017
ÖNSÖZ

Yıl 1989. Erzurum Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü birinci sınıfındayım. Ünlü Selçuklu tarihçilerimizden M. Altay Köymen Ankara’dan bize ders vermeye gelmekteydi. Bir aylık dersi bir haftada anlatıp üniversitesine geri dönüyordu. İlk dersinde söylemiş olduğu şu sözler hafızamdan bir daha silinmeyecekti:

“Allah’tan tek bir dileğim olsa Timur’un cennet yüzü görmemesini isterim.”

Bu nasıl bir istek, nasıl bir husumetti? Anlaşılması zordu. O zaman liselerde Topal Timur, Timurlenk, Aksak Timur algısının neden yerleştirildiğini de anlamış oldum.

Evet, Osmanlı hakanı Yıldırım Bayezid ile girmiş olduğu Ankara Muharebesi sebebiyle Osmanlı tarihçileri tarafından karalanmış ve haksız eleştirilere uğramıştı. Neyse ki Hoca Sadeddin Efendi gibi sonraki tarihçiler Emir Timur’u daha hakkaniyetli bir tarzda ele almışlar ve gerçekleri gün yüzüne çıkarmışlardı.

Buna rağmen asırlar sonra Timur, bize neden yanlış tanıtılıyordu? Bizim nesillere yanlış anlatılan, bir tek Timur da değildi. Osmanlı doğru mu anlatılıyordu? Fatih, Yavuz, Kanuni ve II. Abdülhamid Han iftiraların odağından kurtulabiliyor muydu?

Nitekim Emir Timur’a düşmanlık sadece Türkiye’de değildi. Bütün Türk Cumhuriyetleri, hatta dünya bu çarpık ve düşmanca bakıştan nasibini alıyordu.

Emir Timur, Rusların baskı ve zulüm dönemlerinde Türk Cumhuriyetlerinde sadece vahşi, hunhar (kan dökücü) bir kişilik olarak aksettirildi. Rus tarihçiler ve roman yazarları kitaplarında Emir Timur’u acımasız bir gaddar olarak tanımlarken, Rus ressamlar da yaptıkları portrelerde bilhassa böyle bir simayı zihinlere nakşetmeye gayret sarf ettiler.

Emir Timur’a, 1941 yılında, Stalin’in emriyle bir başka saygısızlık daha yapıldı. Özbeklerin yalvarmalarına ve gözyaşlarına rağmen mezarı açılarak kemikleri incelenmek üzere Moskova’ya götürüldü. Bir taraftan kafatası antropologlar tarafından incelenirken bir taraftan da temsili kabartması yapıldı. Bu temsili heykelde Emir Timur korkunç bir görünümde, vahşi ve barbar bir surette gösterildi. Ne yazık ki Türkiye’de de birçok tarihi kitap, roman ve ansiklopedilerde bu resim kullanıldı. Aynı yıllarda benzer bir saygısızlığın büyük Türk mimarı Mimar Sinan’a da yapıldığı ve kafatasının kaybedildiği unutulmamalıdır.

Sovyetlerin baskısı sadece bedenleri değil, ruhları da kapsıyor ve büyük Türk cihangiri Sahipkıran Emir Timur, kendi ülkesinde dahi layıkıyla anlaşılamıyordu. Böylece Özbekler tarihlerinden, kültürlerinden, geleneklerinden uzaklaştırılmaya çalışılıyordu. Ancak 1991 yılında Özbekistan’ın müstakil devlet statüsünü kazanması ile birlikte Emir Timur’un ismi, zengin mirası, hatırası ve tarihi kişiliği yeni bir hüviyet kazanacaktı.

Elbette ki Türk’ün bilhassa son yüzyıllarda etkili olmuş bu şahsiyetlerine yönelen bütün bu düşmanlıkların açık gizli birçok sebebi vardı. Burada bu sebepler üzerinde durmayacağım. Zira kitap okunduğu zaman Timur’a duyulan bu anlaşılmaz kinin nereden geldiği kolaylıkla anlaşılacaktır.

Tarihlerin şaşmaz bir gerçeğidir ki Emir Timur bugün dünyanın en büyük dört cihangirinden biri olarak kabul edilmektedir.

O, yaptığı hiçbir savaşı kaybetmeyen büyük bir mareşaldi.

Moğolların mahvettiği Türkistan âlemini yeniden güçlü ve müreffeh bir hale getirdi. Yanmış, yakılmış Orta Asya şehirlerini Keş’ten Semerkand’a, Buhara’dan Tirmiz’e abidevi eserlerle tekrar canlandırdı. Medreseler, mescitler, camiler, köprüler, kervansaraylar ve su kanalları ile yeryüzünü süsledi.

Sahipkıran bir ülke ve milletin ancak ilim ehli, güçlü nesillerle devam edeceğinin idrakindeydi. Bu itibarla en fazla seyyidlere, şeyhlere, dervişlere, âlimlere ve şairlere değer verirdi. Devrinde ülkesi, “ilim ve hikmet sahiplerinin yurdu” denmeye layık olmuştu.

Emir Külal, Şemseddin Külal, Ebubekir Tayabâdî, Mir Seyyid Bereke gibi şeyhler, Taftazanî, Seyyid Şerif Cürcanî, Kadızade Rûmî gibi âlimler ülkede güçlü bir nesil oluşturulmasına vesile oldular.

Askerlik sanatında yetişmiş çok ünlü komutanları vardı. O, hayrü’l-halefler de bıraktı. Evlatlarından Şahruh, İslamiyet’e büyük hizmetlerde bulundu. Herat’ı baş şehir yaparak dünyanın merkezi gibi kıldı. Torunu Uluğ Beg ise binden fazla yıldızın hareketini ölçen âlim bir sultan oldu.

Nitekim Timur’un bu altın nesli devamında Ali Kuşçu, Ali Şîr Nevâî, Hüseyin Baykara ve Babür gibi İslam’ın yücelmesine, akli ve nakli ilimlerin gelişmesine ve Türk dilinin yeniden yeşermesine sebep olan güçlü devlet adamları, âlimler, şairler, edipler yetiştirmeye devam edecekti.

Onun en çarpıcı düsturu parmağındaki yüzüğe hakkedilmişti. “Rasti rusti/Kudret adalettedir” ifadesi bu büyük Türk cihangirinin her işinde adil olmayı şiar edindiğini ve buna uygun hareket ettiğini, onun için dünyayı avuçları arasında tuttuğunu gösteren en büyük vesika gibiydi. Oğullarına da hep bunu ihtar ederdi: Adil olun!

Türk’ün Cihan Hâkimiyeti mefkûresini; Oğuz Kağan’da olduğu gibi “Allah nasıl gökte bir tane ise sultan da yerde bir tane olmalıdır. Dünya iki hükümdara yetecek kadar geniş değildir” diyerek Türk âleminin gördüğü en büyük Türk Birliğini kurmayı başarmıştır. Nihayet Emir Timur, ülkesini en karanlık bir devreden, zulmün acı girdabından çekip çıkarmıştır. Bölünmenin, parçalanmanın ülkeyi nerelere sürükleyeceğini iyi bilirdi. Bu itibarla tecrübelerini bizzat kendisi “Timur Tüzükleri” olarak adlandırılan bir eser ile ölümsüzleştirdi. Gelecek nesillere, bütün devlet ve idare reislerine ders olacak bir kitap bıraktı. Bu eserin uluslararası ilişkiler ve siyaset bilimi bölümlerinde ders kitabı olarak okutulması gerekmektedir. Bazı bölümleri ise liselerimizde gençlerimize ezberletilecek altın değerinde nasihat ve öğütlerle doludur.

Rahmetli Başbuğ Alparslan Türkeş 1996 yılında Türk Devlet ve Toplulukları Dostluk, Kardeşlik ve İşbirliği Vakfı’nın düzenlediği “Türkistan Emiri Timur’un Türk ve Dünya Tarihindeki Yeri” başlıklı panelinde yaptığı konuşmada Timur’un bu eşsiz liderlik özelliklerinden bahsederek şöyle demişti:

“Timur gibi büyük bir cihangiri yetiştirmiş olan bir millete mensup olduğumuzdan dolayı övünç duyarak Emir Timur’la övünmeliyiz. Onun eserlerini incelemeliyiz. Onun öğretilerinden faydalanmalıyız. Tüzükat’ı bütün Türk aydınlarına tavsiye ederim. Türk aydınları hem Emir Timur’un tarihi kişiliğini incelemeli, hem de Tüzükat’ı incelemeli, çok alınacak dersler vardır.”

Sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan Bey ise 18 Kasım 2016 tarihinde Emir Timur’un kabrini ziyaret ettiğinde duygularını şöyle ifade etmişti:

“Bugün Türk ve İslam dünyasının çektiği sıkıntıları görenler Emir Timur’un büyük mücadelesinin ne anlama geldiğini daha iyi anlayacaklardır. O Türk-İslam dünyasının birlik ve beraberliği için gözüne uyku girmeyen, her türlü meşakkate katlanan, cihat yolunda can veren bir büyük sahipkırandı. Onun düsturlarına sahip çıkmaya bugün her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.”

İnşallah elinizdeki eser, Sahipkıran Emir Timur’un en doğru bir şekilde anlaşılmasına hizmet edecektir.

Eser hazırlanırken Özbek, Arap ve Osmanlı kaynaklarından istifade edildi. Bilhassa Özbekistan’a giderek aylarca orada kalan ve Özbek kaynaklarını bulup çeviren kıymetli dostum Avukat İrfan Hattatoğlu Bey’in bu eserin hazırlanışında büyük emeği vardır. Kendisine teşekkürü bir borç bilirim.

Tarihinden habersiz milletler boyun eğmeye, etek öpmeye mahkûmdurlar. Bu mahkûmiyet onu kendi ecdadının değil, yabancıları uşağı haline getirecek bir köleliktir. Timur’un hayatından alınacak o kadar çok ibretler var ki…

.

Hollanda, devlet olmayı Osmanlıya borçlu!

Posted on 13 Mart 2017
16. yüzyılda Kutsal Roma-Cermen İmparatorluğu’nun İspanya koluna bağlı bir eyalet olan Hollanda’nın dış dünyada itibarı sıfırdı. Ayrıca Hollandalıların Protestanlık mezhebine bağlı olmaları onları Katolik Habsburgların yanında ikinci-üçüncü sınıf bir millet nazarına itiyordu. Yıllarca bu baskılar altında kalan ve hiç itibar edilmeyen Hollandalılar 1566’da isyan etme noktasına geldiler.

İsyan etmek kolay olsa da yanınızda ve arkanızda bir güç olmazsa daha çok ezilmeye ve daha fazla köleleştirilmeye mahkûm olmaktan kurtulamazsınız. Bu itibarla kendinizi bir müttefik ve güç bulmak zorunda hissedersiniz.

Nitekim Hollandalılar 1568’den itibaren Osmanlıların kapısını aşındırmaya başladılar. Bu arada 1590’dan itibaren Hindistan ve Atlantik’te ticarete önem verdiler. Ancak Hollanda henüz bağımsız bir devlet olarak tanınmıyordu. Bu itibarla Akdeniz’de Fransız ve İngiliz bayrakları altında ticaret yapabiliyorlardı. Kendi bayrakları altında ticaret yapabilmek için Osmanlı Sultanı I. Ahmed Han’ın kapısını çalmak zorundaydılar.

PADİŞAHLA GÖRÜŞEBİLMEK İÇİN!..

1612 yılında ünlü elçileri Cornelis Haga bu maksatla İstanbul’a geldi. Lakin I. Ahmed Han’ın huzuruna çıkması kolay değildi. Cornelis Haga’nın bilhassa Kaptan-ı derya Kayserili Halil Paşa ile önceye dayalı irtibatı bulunuyordu. Fakat İstanbul’a geldiğinde Halil Paşa Kaptan-ı derya değildi. Buna rağmen padişahla görüşebilme imkânını ayarlayacaktı.

Bunun için görüştüreceği kişi ise padişahın büyük kıymet verdiği Aziz Mahmud Hüdai Hazretleri’ydi. Halil Paşa, Cornelis Haga’yı kayığa bindirip Üsküdar’a geçirdi ve Aziz Mahmud Hüdai dergâhına götürdü.

Haga burada Şeyh’in elini büyük bir hürmetle öperek saygılarını sundu. Bu görüşmenin neticesinde Haga, 1 Mayıs 1612’de Topkapı Sarayı’nda I. Ahmed Han’ın huzuruna kabul edildi.

Orada kullanılan şu ifadeler tarihe kazınacaktı:

“Kralımızı kulluğa kabul buyurup gemilerimizi başka bayrakla yürütmek mihnetinden bizi kurtarırsanız memnun kalacağız…”

Hollanda’nın bu ticari imtiyazları kazanması İngiltere, Fransa ve Venedik’in işine gelmemekteydi. Onlar bu durumdan dolayı büyük zararlara uğrayacaklardı. Bu sebeple Haga’nın İstanbul’a gelişinden itibaren padişahtan bu izni almaması için her türlü entrikayı denediler. Bütün gayretlerini sarf ettiler.

Katolik İspanya’ya karşı eskiden beri Avrupa’daki mücadeleleri destekleyen Osmanlı Devleti bütün bu dünya gücünün arzularını bir tarafa iterek Hollanda’ya istedikleri ticaret imtiyazlarını verecekti…

KÖLE ZİHNİYETİYLE HAREKET EDİYORLAR

Hollanda’ya devlet olma yolunu, tüm dünyayı karşısına alarak Osmanlı Türkü kazandırmıştı. İşte bazen bu tarihî ağırlığın altında kalarak ezilirsiniz. Yahut da kendinizi ispat edip köle zihniyetli olmadığınızı gösterirsiniz.

Hollanda bugün maalesef köle zihniyetiyle hareket etti.

Avusturya, Almanya ve İsviçre’den sonra bu ülkede yaşayan Türklere referandum yapmak için mitingleri yasakladığını açıkladı. Bu mitingleri engellemek adına skandal girişimlere imza attı. Mitinge katılacak Türk Dışişleri Bakanı Mevlût Çavuşoğlu’nun Rotterdam’a gelişi engellendiği gibi Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Betül Sayan Kaya Hanım’a saygısızca davranışlarda bulunuldu.

Televizyon ekranlarından canlı olarak izlenen ve bütün dünyanın gözü önünde cereyan eden bu gelişmelerin elbette çok önemli anlamları olmalıdır. Bu anlamı en iyi Türk halkının değerlendirmesi gerekmektedir.

Elli yıl kapısında beklettikleri AB’ye almadıkları Osmanlı torunu Türklerin son on beş senedir kaydettiği gelişmeler başlarını ağrıtmaktadır. Bırakın Türkiye’yi AB’ye almak düşüncesini, İngiltere’nin ayrılma kararıyla birlikleri dağılma sürecine girmişken güçlenen Türkiye’nin kapısını çaldıkları günleri hatırlamaktadırlar. Yarın tekrar Türkiye’nin kapısını aşındırma günleri korkusu onları şaşkın etmektedir.

İşte bu sebeple Türk milleti nasıl bir dönüşümün eşiğinde olduğunu anlamalıdır. Yıllarca Avrupa uşaklığından kurtulamamış olanlar bir yana milletimiz, anayasa referandumu ile neyin kapısını açmakta olduklarının bilincine varmalıdır.

“Evet” demenin ne manaya geldiğini iyi idrak etmek durumundadır.

TÜRKİYE, UYKULARINI KAÇIRIYOR

Zira Avrupa, Türkiye’nin son on beş senede yakaladığı güçlü büyüme hızını, kendilerinden yıllarca borç alıp boyun bükme durumundan, borç verme noktasına geldiğini, büyük yatırım hamlelerini kolaylıkla başardığını gördü. Artık Türkiye Cumhuriyeti Devleti içinde istedikleri gibi at oynatma ve istihbarat faaliyetlerinde bulunma noktasından çıktığını anladı. Bu durum onların uykusunu kaçırmaktadır. Bu durum onları, Türklere karşı akıl almaz, diplomasi kaidelerine uymaz davranışlara itmektedir.

15 Temmuz’un kazandırdığı birlik ve beraberlik ruhu, Avrupa’nın yaptığı terbiyesizliklere 16 Nisan günü ‘Dur!’ diyecektir.

Tarihin verdiği dersleri unutmayalım…

.

Asrın İhanetinin Analizi

Posted on 28 Temmuz 2016
Fethullah Gülen (F.G.) 1980 öncesinin en ateşli vaizi idi. Nurcuların en kapalı gurubu olup özellikle Seyid Kutup gibi İslamcı denilen ihtilalci liderlerin tesiri altındaydı. Nitekim gençlik yıllarını Seyid Kutub’un eseri olan “Fizilali’l Kuran elimizden düşmezdi”, diyerek belirtecektir. Dönemin Cumhurbaşkanına, Genelkurmay başkanına her tür hakareti yapar, kasetleri elden ele dolaşırdı. Nedense herkesin eliyle konmuş gibi bulunduğu 12 Eylül ihtilalinde o bir türlü bulunamadı. Onun dokunulmazlık zırhı mı vardı? Kimler tarafından korunuyordu, bilinemedi. 1980-1982 yılları arasındaki irtibatlı olduğu kişiler ve görüşmeleri çözülebilse eminim bugünler çok iyi anlaşılacaktır. Zira Türkiye’yi 15 Temmuz ihtilaline götüren yolun o günlerde temelinin atıldığını düşünmekteyim. Sonrası hep o projenin uygulanması olarak devam edecektir.

Nitekim 1983’de tekrar meydanlara çıktığında artık cübbe ve sarıklı bir vaiz yoktu. Bambaşka bir F.G. vardı. Özellikle okul ve medya ile ‘ağ cemaati’ yapılanmasına geçti. Hemen her vilayette okulları, ışık evleri ve yurtları öyle hızlı gelişiyordu ki takip edebilmek neredeyse mümkün değildi. Yurtlarında ve evlerinde sadece Said Nursi’nin kitapları okutuluyordu. Öyle ki gençlere “Kuran-ı Kerim değil risaleler okunsun” derlerdi. Bu itibarla diğer nurcu kolları da önceleri mesafeli durdukları F.G’ye kısa sürede ısınacaklardır. 1986 da Zaman gazetesi yayın hayatına başladı. 1990 yılına geldiğinde artık alt yapı tamamlanmış bulunuyordu. Bundan sonra hizmet kartopu gibi büyüyecekti.

Gürcistan ve Azerbaycan’la başlayan dış geziler kısa sürede yerini hizmet alanları ile doldurmaya başlayacaktı. Büyük seferberlik başlamıştı. Yabancı ülkelerde ticari şirketler, okullar ve üniversiteler süratle birbirini kovalamaya başladı. İlk olarak Orta Asya’nın pek çok ülkesinde okullar açıldı. Bunları üniversiteler izledi. 1992 yılında Kazakistan’a giden Gülen’in taraftarları iki yıl içinde 29 lise açtılar. Dört yıl sonra da Süleyman Demirel Üniversitesi faaliyete geçti. 1992 yılında dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın, Kazak lideri Nursultan Nazarbayev’e tavsiye mektubu yazmasından sonra F.G’yi izleyenler bu ülkede daha rahat çalışma olanağı buldular.

Ardından Gülen’in okulları Afrika kıtasını, Balkanları, Avrupa ve Amerika’yı bir ağ gibi sarmaya başladı. Okul açılmayan ülke kalmamış gibiydi. Gülen hareketi, eğitim alanında artık küresel bir oyuncu konumuna geldi. Bu okullarda yerel nüfusun en yetenekli ve zeki çocukları kendilerine yer buluyorlardı. Üstelik okulları yüksek ücretli olup bedeli ülkedeki ekonomik şartlara göre belirleniyordu.

Nasıl oluyordu bu? Her tarafta okul açılmasına imkan veren sihirli değnek kimdi? Adlarını iftiharla andıkları iki isim aslında bütün soru işaretlerini çözüyor gibiydi. İshak Alaton ve Üzeyir Garih çilingir vazifesi görmekte idiler. Bu büyük ilişkinin sırrı ne idi? Yahudi iş adamları Gülen’in okullarının bütün dünyaya yayılması için neden bu kadar gayretle hizmet veriyorlardı?

Üzeyir Garih, doksanlı yıllarda, Hürriyet Gazetesi’ne vermiş olduğu röportajda yurt dışı okulları için büyük destekler, maddi yardımlar yaptığını belirtirken Gülen cemaatini öve öve bitirememişti. Aslında onun ölümündeki sır perdesini de yeniden aralamakta fayda vardır.

1991 yılında Mihail Gorbaçov’un Glasnostu (açıklık politikası) ile Gülen’in okul faaliyetleri tam da denk düşmüştü. Gülenciler bir taraftan süratle Türk Cumhuriyetlerinde okullar açarlarken bir taraftan da Türk Cumhuriyetlerinden gelen çocukları kabul ediyorlardı.

Öyle ki sonraki bir beş-on sene içerisinde CIA raporlarında “Amerika, F.G. sayesinde Orta Asya’ya bomboş bir İslamiyet götürdü” denecekti.

Zira Gülencilerin götürdüğü İslam’ı kimse anlamıyordu. Dışa açılımın üzerinden birkaç sene geçtiğinde Gülen hareketinin CIA’nın tam kontrolünde olduğu Rusya ve Özbekistan’ın bu okullara karşı aldığı tavırdan da anlaşılacaktı.

Gülen gurubu sırasıyla 1980 ihtilali sonrasındaki Cunta Hükümeti ve ardından Özal’lı yıllar da gayet hızlı ve rahat bir şekilde faaliyetlerini yürütmüştü. Sağ ya da sol bütün hükümetler ile tam bir uyum içerisindeydi. Fakat 90’ların sonlarına doğru, 28 Şubat’ın yaşandığı yıllarda Erbakan Hükümeti ile bir türlü anlaşamadı. Refahyol Hükümeti’nin yıkılmasında önemli rol oynadı. Bu sırada 28 Şubat darbecileri kendisine karşı mıydı o da anlaşılamadı.

Şurası muhakkak ki 28 Şubat cuntası özellikle İslam karşıtlığı ile özdeşleşmişti. Bu bağlamda cuntacılar Gülen’in de üzerine yürürken beklenmeyen bir tepkiyle karşılaştılar. Bu tepki Bülent Ecevit ile Koç gurubundan gelmişti. Gülen bu hizmetinin semeresi olarak akabinde kurulan Ecevit Hükümeti zamanında, Meclise kontenjandan 7-8 Milletvekili yerleştirecektir.

Gülen aynı yıllarda İslam aleminde en fazla tartışmalara sebep olacak uygulamaları da başlatacaktır. Bunların en mühimi Abant toplantılarıdır. Başta ilahiyatçılar olmak üzere önemli sayıda gazeteci bu toplantılara katılacaktır. Gülen’in ilk Abant toplantısına gönderdiği şu mesaj, her şeyi ifade etmekteydi. Burada Gülen:

“Vahye dayalı, hayatın her alanını kuşatan İslam’ı tehlikeli ve milli birliğe zarar verici buluyorum” diyerek 1428 yıllık İslam’ın özüne, aslına düşman olduğunu açıkça ortaya koyuyordu.

Daha sonra Gülen’in Papa ile diyaloğu uzun süre gündemi meşgul edecekti.

Zira Gülen’in Papa’ya yazdığı mektubu çok çarpıcıydı. Gülen, 10 Şubat 1998 tarihli Zaman gazetesinde yer alan mektubun başlarında maksadını şöyle ifade etmekteydi:

“Pek muhterem Papa Cenapları.

Papa 6. Paul Cenapları tarafından başlatılan ve devam etmekte olan dinlerarası diyalog için Papalık Konseyi (PCID) misyonunun bir parçası olmak üzere burada bulunuyoruz. Bu misyonun tahakkuk edişini görmeyi arzu ediyoruz. En aciz bir şekilde hatta biraz cüretle, bu pek kıymetli hizmetinizi icra etme yolunda en mütevazi yardımlarımızı sunmak için size geldik. İslam yanlış anlaşılan bir din olmuştur ve bunda en çok suçlanacak olan Müslümanlardır…”

Gülen açık bir biçimde o güne kadar yaşananlardan Müslümanların sorumlu olduğunu ve kendisinin de papalık konseyinin bir parçası olduğunu dünyaya ilan ediyordu. Yani bu ifadeler diyalog denilen olayın aslında İslam’ı yok etme girişiminin projesi olduğunun dünyaya haykırışı idi. Fakat Müslümanların artık gözleri bunları görecek durumda değildi.Bütün bu faaliyetleriyle Gülen tam tartışılmaya ve belki Müslümanların gözünden düşmeye başladığı sıralarda Amerika’ya çekilmesi projenin yeni safhasının başlangıcı olacaktı. Hakkında davalar açılmış ve sanki darbecilerden kaçmış süsü verilmişti. Bundan sonra ki faaliyetleri artık izlenemez hale gelecekti. Artık o bir kahramandı(!). Sadece Pensilvanya’ya gidenlerin ülkeye haberler getirdikleri bir azizdi(!).

Aslında 28 Şubat bunlar için mi düzenlenmişti araştırılmalıdır. Zira FETÖ’cülerin dışında devletin yanında olan devletine sahip çıkan tüm cemaatler ezilmişti. Bilhassa devletle hiçbir zaman derdi olmamış, devletin her zaman yanında durmuş İhlas cemaatinin ezilmesinin ardında bunların bulunması meseleyi aydınlatmaktaydı. İhlas Finans’ın içine hem sızmışlar hem de belini doğrultamayacak bir darbe indirmişlerdi. Esat Coşan Hoca’ya ve Mahmut Hoca’nın damadına yapılanlar da 28 Şubat’ın tokadını kimin yediğini gösteriyordu.

Evet 28 Şubat darbesi sadece birine dokunmamıştı. O da çok geçmeden belki tam iç yüzü bilinmek üzere iken kahraman edilmek için yurt dışına alındı. Artık korumacılarının elindeydi. 12 Eylül’de nasıl bulunamadı ise bu defa da asıl yuvasına çekilmişti.

Diğer taraftan 28 Şubat cuntasının ortaya çıkardığı siyasi iktidar, ülkeyi iki senede batırdı. Belki de tarihinde ilk kez esnaf sokaklara döküldü. Artık bu selin önüne geçilemezdi.

Sayın Recep Tayyip Erdoğan ve ekibinin iktidara yürüyeceği belliydi. Ancak Erdoğan hapisteydi. Hapisteki liderin partisi iktidara yürümüş ama o partisinin başında değil. Bu durum gitgide kendisini kahraman yapacaktı. Onu yıpratabilmek için bu gidişin önüne geçmek lazımdı.

Müthiş bir senaryo ile Erdoğan’ı siyasi yasaklı durumdan çıkartıp ve Siirt’te seçimleri iptal ettirip partinin başına yani Başbakanlığa taşıdılar. Acaba bu sırada bu işin içinde bulunanlar şöyle bir talepte bulunmuşlar mıydı? Yola F.G. ile devam edeceksin veya F.G’nin hizmetlerine dokunmayacaksın. Ben bundan eminim. İleride bu konuda sayın Recep Tayyib Erdoğan’ın hatıralarının çok önemli olacağını ve her şeyi aydınlatacağını düşünmekteyim.

Yine şundan adım gibi eminim ki sayın Recep Tayyip Erdoğan F.G’yi o gün mimlemişti. Ancak kime güvenecekti? Kim kendinden, kim ondan yana bilmek anlamak mümkün müydü? Bunun için zamana ihtiyaç vardı. 28 Şubatçı kadrolar ile Gülen’in kadrolarını aynı elin oynattığını anlamak elbette kolay değildi. Bu sebeple sayın Erdoğan’da Fatih Sultan Mehmed gibi; “Yapacaklarımı sakalımdaki kıllardan biri bilse koparıp atarım” anlayışının hakim olduğunu düşünmekteyim.

Ak Parti’nin iktidara yürüyüşünden itibaren ise artık cemaat bambaşka bir şekil alacaktı. Üçüncü on yıla giriliyordu. Bu dönemi kendileri için dünyaya hakim olma devresi olarak addedeceklerdi.

28 Şubat’tan bunalan millet ezici bir çoğunlukla Ak Parti’yi iktidara taşırken sanki başarı Gülencilerin imiş gibi bir hava yayıldı. Bütün faaliyetlerine hız kazandırıldı. Dinlerarası diyalog çalışmaları en üst seviyeye çıkarıldı. Bütün dünyada hahamlar, papazlar imamlar beraber koro halinde şarkılar, ilahiler seslendiriyorlardı. İşadamları turizm gezileri gibi okullarına taşınıyor döndüklerinde gözyaşları ile Hizmet hareketini ve başarılarını anlatıyor gönüllü dailik (propagandist) hizmetleri veriyorlardı. Türkiye’nin her kesiminden paralar bu terör örgütüne akar hale getirilmişti. Öyle ki Bülent Arınç, “devletin yapamadığını Hocaefendi yapıyor” diyerek tam destek olurken içyüzlerini araştırmak aklına gelmiyor ve daha beş yıl önce Milli Görüşe yönelik yıkıcı darbesini unutmuş görünüyordu.

Bu örgütün iç yüzünü anlatanlar bir anda herhangi bir suçla içeri alınıyor veya itibarsızlaştırılıyordu. Kıymetli dostum rahmetli Mehmet Oruç Bey (ölümü şüpheli), Yümni Sezen ve yine rahmetli Aytunç Altındal (ölümü şüpheli) bunlardandır.

Öte yandan 1983’de başlayan özel okul, yurt, dersane faaliyetleri 20 yılını doldurmuş bulunuyordu. Her yerde her meslekte bunların adamları vardı. Şimdi artık yurt içinde özel üniversiteler, ihtisas liseleri açılıyordu. Devletin bütün kadroları bunlarla dolmaya başlamıştı.

Bu ihanet şebekesinin gençleri kendilerine nasıl bu kadar bağlı kıldıkları bugün insanların zihnini en fazla meğgul eden bir sorudur. Oysa 1985’lerden beri sınavlarda soru vermek suretiyle en önemli yerlere adam yerleştirenler bu adamları asla boş bırakmıyordu. Bunlardan soru alarak imtihanı kazananlar artık bunların gönüllü neferi olmaktaydılar. Mankurtlaştıklarının farkına varamıyorlardı. Kendilerini dünyayı fethe çıkmış cihangirler gibi görmekte idiler. Ana babalar ise Müslüman bir cemaatin yani hocaefendinin kanatları altında diyerek kendilerini tatmin etmekte idiler. Öyle ki 2005-2012 yılları arasında bütün sınavların şaibeli olması neyin göstergesi idi. Ayrıca İslam’ı dünyaya yaydıklarını zanneden bu dailerin en basit dini kurallardan dahi haberleri yoktu. Tam bir din cahili idiler.

Bu arada diyalog tuzakları da hız kesmeden devam ediyor ve artık açık açık yürütülüyordu.

Diyanetten sorumlu devlet bakanı Prof. Dr. Mehmet Aydın’ın hezeyanları artık manşetlerdeydi. Diyalogun teorisyenlerinden olan bu adam “Kur’an-ı kerim tarihseldir, yüzde kırkı değiştirilmeli veya çıkarılmalıdır”, demişti. Recep Tayyip Erdoğan’ın ikinci seçimde ilk bu adamı yemesine dikkat olunmalıdır. Onlara cevap vermesi gereken ilahiyatçılar ise emir alabilmek üniversitelerde rektör dekan olabilmek için Pensilvanya’ya selam durmaya gidiyorlardı. İlahiyatçı Prof. Dr. Suat Yıldırım Zaman gazetesindeki bir makalesinde İsa aleyhisselamı şahsı manevi olarak tanımlayıp F.G.’nin şahsında ortaya çıkacağına kadar iddia etmişti.

Ancak sihirli hizmet kelimesi nasıl bir şey ise, bütün ihanetlerin üstünü örtüyordu. Neye hizmet olduğuna hiç dikkat eden yoktu.

Mesela, dünyadaki hiçbir okulunda mescid olmaması neyin işaretiydi? Anadolu’nun karın tokluğuna hizmet sevdasıyla yola çıkan havarileri namazlarını nerede kılıyorlardı? Neden gösteremiyorlardı? Hani diyalog ve hoşgörü vardı? Hoşgörü denen şey sadece Hıristiyanlara mı yönelikti?

Kurbanların kesilmediği dile getiriliyor bunu herkes biliyor fakat yine de bütün kurbanlar oraya akıyordu. Milletin yıllarca oraya kestirdiği veya kestirdiğini zannettiği kurbanlarını şimdi bir kere daha düşünmesi gerekecekti.

Yine 2003 yılından itibaren önce “Yabancılar Türkçe Yarışması” ve daha sonra “Uluslararası Türkçe Olimpiyatları” denilen yarışmalar başlatılacaktı. 4. Türkçe Olimpiyatlarının finalinde “Bütün dinler buluşuyor, biz hepimiz kardeşiz” mesajıyla “Bütün müminler kardeştir” düsturu yıkılacaktı.

Hizmetin görüntüsünü yansıtan bu yarışmalarda dünyanın her yerinden kız ve erkek öğrencilerin şarkılarını millete gözyaşları içinde izlettirmeye başlamışlardı. Belki de ömründe bir kere şarkı türkü dinlemek için salonlara gitmemiş insanlar, Türkçe şarkı söyleyenler İsrailli, Amerikalı, Gürcistanlı olunca zevkten kendinden geçer olmuşlardı. Final bölümünde en önde oturan Bülent Arınç Moldovyalı kız şarkı söylerken gözünden yaşlar gelirdi. Ertesi gün talebelerime bu konuyu ifade ederken:

“Be adam elin Moldovyalısını ne dinleyip ağlıyorsun? Git Yıldız Tilbe’yi dinle de ağla, hiç olmazsa Yıldız Tilbe bizden biri” derdim. Söylediği şarkıdan başka tek kelime Türkçe bilmeyen bu gençler, nedense bizim insanımızı ağlatmaya yetiyordu. Sanki hafız-ı kurra dinliyor gibi vecde geliyorlardı.

Bu müzik işi o hale getirilecek ti ki Peygamber efendimizin doğum gününü C.başkanı Abdullah Gül’ün katılımıyla Mevlit Kantat Promiyerine dönüştürülecekti. Bu prömiyerin ne olduğunu hala milletimizden kimse anlamış değil. Demirel’in “işte çağdaş Türkiye” dediği günleri hatırlatıyordu. Dinimize ve kandil günlerine ağır bir darbe olan Kutlu Doğum haftasını çıkaranların ardında bunların ve akıl hocalarının da yabancı bilim adamları olduğu artık idrak edilmelidir.

Nihayet sıra camilere müdahaleye gelmişti.

Hutbelerde “Allah indinde tek din İslamiyet’tir” ayetine okunma yasağı getirildi.

Camiler sıralarla doldurulmaya başlandı. Sanki Türkiye bir haftada kötürüm olmuştu. Camiler kiliseleştirilmeye başlanmıştı.

Diyanet İşleri Başkanı’nın değişmesi ve Mehmet Görmez Bey’in bazı uygulamaları bunları yavaşlattı.

16 Nisan 2005 yılında 2.5 milyon basılan Ailem gazetesinde F.G’ye ait çok çarpıcı ifadeler yer aldı. Burada iman esasları üçe düşürülürken bir taraftan da imanda şek ve şüphe olmaz kaidesi yıkılıyordu. Şöyle ki: “İman esasları, muhakkikîn yaklaşımı ile dört asla irca edilebilir ki, bunlar; Allah’a, âhirete, peygamberlere iman; bir de ubudiyet “veya” adalettir” (Prizma, 2 /162).

İnsanlar neden görmüyordu? Neden anlamıyordu? İmanın şartlarında “veya” denilebilir miydi?

Bu arada siyaseten 2007 yılından itibaren yeni darbe planlarını açığa çıkarma adı altında ortalığa toza dumana boğmuşlardı. Cambaza bak misali halkı bu korku ve endişelerle oyalarken hizmet ve önemli yerlere sızma faaliyetlerini başarıyla yürüttüler.

29 Ocak 2009 yılında gerçekleştirilen Davos Ekonomi Zirvesi’nde, dünya siyaset tarihinde daha önce yaşanmamış bir olay yaşandı. Aslında bu hadise Türkiye ile İsrail’in arasını uzun süre açacak bir bunalıma dönüşürken, farklı gelişmelere de kapı aralayacaktı.

Başbakan sıfatıyla Davos Zirvesine katılan Recep Tayyip Erdoğan, İsrail Devlet Başkanı Simon Peres, BM Genel Sekreteri Ban Ki Moon ve Arap Konseyi Genel Sekreteri Amr Musa’nın katıldığı “Gazze: Ortadoğu’da Barış” konulu oturumda Peres’in sözlerinin ardından konuşma sürelerini adil ayarlamadığı gerekçesiyle Moderatör David Ignatius’a tepki gösterdi. Kendisine gerekli sürenin verilmediğini söyledi. Siyasi literatüre “One Minute” kalıbı ile yerleşen Erdoğan’ın tepkisi sonrası Moderatör Ignatius, Erdoğan’a söz verdi. Erdoğan da yaptığı kısa konuşma ile İsrail’in katliamlarını açık bir dille ortaya koydu.

İslam dünyasının yüreğini ferahlatan bu ifadeler, çok geçmeden İsrail’in kanlı bir baskınıyla karşılık bulacaktı. 31 Mayıs 2010’da Gazze’ye yardım götüren İnsani yardım gemisine (Mavi Marmara) Uluslararası sularda iken İsrail komandolarınca yapılan saldırıda dokuz Türk vatandaşı şehit düştü. Türk hükümetinin bu hadise üzerine İsrail’le bütün ilişkilerini askıya alması karşısında şok edici tavır, Pensilvanya’daki Fetö’den gelecekti:

“Otoriteyi dinlemeliydin”.

Papa’nın hizmetinde olduğunu evvelce ifade eden F.G. bu kez otorite (İslam’da ulu’l-emr) olarak İsrail’i bildiğini resmen ilan ediyordu. Sevenleri ise hala uyanmıyordu.

Yıl 2011. Faaliyet müddeti 30 yıl. Artık gücün zirvesine geldiklerinin bilincindeydiler. Son kaleleri de alacak ve nihai darbeyi indireceklerdi. Muhtemelen Recep Tayyip Erdoğan da bunun farkındaydı. Yeni seçim dönemim ustalık dönemim olacak diyordu.

Hangi konuda ustalıktı. Herhalde kimse anlamıyordu. Millet, devlet idaresi zannediliyordu. Oysa Erdoğan, 2010 yılında Mit’in başına Hakan Fidan Bey’i getirmişti. Bu bana göre tarihin dönüm noktası idi. Bu konuda en ağır tepkiyi neden Cemaat ortaya koydu acaba. Ayrıca her vesile ile onu neden itibarsızlaştırmak istediler, düşünün.

Şayet o gelmese Tayyib Bey başka türlü ortadan kaldırılacaktı.

Tayyib Bey bu cephenin 30 yılın sonunda artık ülkeyi bitirme, teslim alma savaşına girişeceklerini biliyor muydu?

Tahmin ediyorum farkındaydı. Nitekim 12 Haziran 2011 seçimlerinde bu gurubu mecliste önemli ölçüde budadı. Bu durum hoşlarına gitmemişti.

2011 yılı Paralel örgütün Başbakan ile tamamen yollarını ayıracağı çok önemli bir olaya şahitlik edecekti. Ancak hadise bambaşka bir mecradaydı. Futbolda şike davası. Konu Fenerbahçe olunca yer yerinden oynamıştı. Türkiye’de ilk kez bir büyük kumpas sergileniyordu. Ortalık toz duman oldu. Bir taşla birkaç kuş vurulacaktı. Futbol fanatikliği yüzünden hiç kimse olayın gerisindeki gücü sezemedi. Ancak şike konusunda mecliste yeni bir kanun çıkarıldığında zaman gazetesinin önemli yazarları kendilerini ele verdiler. “Eskiden iyi bir başbakanımız vardı diyeceğiz” ve “Küçük rica yüzünden büyük ricayı kırdın” diyerek Erdoğan’la yollarının ayrıldığını açıkça deklare ettiler. Bir cemaatin şike kanunu ile bu kadar ne ilgisi olabilirdi? Çıldırmaları, ileride kullanabilecekleri bir büyük camiayı (Fenerbahçe taraftarları) ele geçirememekten mi kaynaklanıyordu? Şurası muhakkak ki artık yollar ayrılmıştı.Nitekim Başbakan, 2012 yılı Türkçe Olimpiyatlarında F.G’yi ülkeye davet ettiğinde paralelci yazarlar neredeyse kudurmuşlardı. Bu davet hiç hoşlarına gitmemişti. F.G. bu davete karşılık Türkiye’yi emin ve güvenilir olmayan bir ülke olarak lanse etti. Emin ve güvenilir ülke hangisiydi(!). Ayrıca, “bir kısım kazanımların hafazanallah kaybedilmemesi için yüzde bir ihtimalle oraya gitmeniz bu hususlara zarar verecekse gitmem” diyordu. Türkiye’ye gelmekle hangi kazanımlarını kaybedecekti acaba?

Öte yandan bu büyük ihanet çetesi, ele geçirdiği kadrolar, bulunduğu konum ve arkasında duran gücün kuvvetinden emin olarak, bütün milletin gözü önünde inkar edilemez operasyonlarını başlattı. Gezi olayları 17 ve 25 Aralık darbeleri. Paralel örgüt bütün bu ihanet girişimlerini yürütüyor fakat yazılı, görüntülü ve sosyal medya yandaşlarıyla hadiseleri sulandırmayı da başarıyordu.

Cumhurbaşkanı da artık kartını sonuna kadar açmıştı. “Bu bir ihanet çetesiydi”. “Paralel devlet girişimiydi” ve “bunlar terörist olup haşhaşiler” idiler.

Türkiye neler olup bittiğini önceleri pek anlamadı. Ancak belki de ilk kez sorgulamaya başlamıştı. Bir tarafta 34 yıldır desteklemekte oldukları bir cemaat bir tarafta 12 yıldır samimiyetinden emin oldukları bir lider. Liderin 12 yıldır yaptıkları meydanda idi. Taraftarları milletti. Fakat cemaat kimin yanındaydı. Belli değildi. Bütün millet ve devlet düşmanları yabancı güçler bu şer örgütün destekçisi idi. Bu durum yavaş yavaş milletin gözünü açmaya yetti.

Aslında Cumhurbaşkanı da yavaş yavaş onları gadaba sürükleyecek ve içindekileri boşalttıracak hamleleri yapmaktaydı. Zira insan kızdığı zaman içinde bulunan kötü duyguları açığa vururmuş.

Nitekim F.G’nin beddua seansı temiz inançlı milleti bu gruptan tamamen soğutacaktı. Zira yıllardır bir kez olsun Orta Doğu’da kan döken zalimleri kınamayanlar, Hristiyan’a, Yahudi’ye, Zerdüşt’e hoşgörü duyanlar sıra Müslümana gelince müthiş bir kin kusmaya başlamıştı. Evlerine ocaklarına ateş salıyordu.

Buna rağmen mankurtlaştırılmış beyinler maalesef yine uyanamadı.

Son yirmi yıldır her vesile ile söylediğim bir cümle vardı benim. Yirmi yıl sonra bu memlekette yerden mantar biter gibi Hristiyan biterse şaşırmayınız. Bu sözümün üzerinden 16 sene geçmiş dört senesi kalmıştı. 2013 yılında Paralel Devlet Yapılanması (PDY)’na karşı böyle bir savaş açılmamış olsa muhtemelen hadise kendiliğinden gelişecek Türkiye’de sokaklar boyunlarında haçlarla dolaşan gençlerle dolacaktı. Millet ise sokaktaki Türk Hristiyanları gördükçe ve yavruları oraya kaydıkça her gün ölecekti.

Son üç yıldır bu sözümü destekleyecek doneler de ortaya çıkmıştı. Nitekim artık şöyle söylüyordum.

“Altı sene önce bunların bağlılarına, sizler ileride ev ev gezip HDP’ye oy toplayacaksınız desem beni ne yaparlardı, diye sorduğumda Linç ederlerdi diyenlere buyurun işte durum son üç seneyi değerlendirin”.

Netice de bu ülke için II. Abdülhamid darbesi gibi bir darbeyi, sağduyulu bu millete en ağır hezimeti yaşatmayı ve bir anlamda ülkeyi işgal ettirmeyi planladılar. Bu ülke için düşünülen plandan belki darbecilerin yüzde sekseni bile haberdar değildi. Onlar samimi bir ihtilal yaptıklarını zannediyorlardı. Aynen II. Abdülhamid Han gittikten sonra başını taşa vuranlar ve dövünenler gibi olacaklardı.

Allah korusun başarılı olsalar bu defa millet de devlet de kalmayacaktı. Zira bu yeni bir yüz yılın darbesiydi. Türk milleti için yok oluşun darbesiydi. Her şey müthiş planlanmıştı. Senaryo diyenler hiç şüpheniz olmasın ya onların adamlarıdır. Ya da her devirde olduğu gibi safdil ve ahmak kimselerdir. Bunlar darbe olunca hataları sıralarlar, olmayınca da, senaryo diyerek basitleştirmeye kalkarlar. Sanki her darbenin mutlak başarılı olması gerekiyormuş gibi. Osmanlıda gerçekleşen darbeleri biliriz. Peki ya gerçekleşmeyenler! Neden ve nasıl önlendiler acaba?

Osmanlıda Sancağı şerifin meydana çıkarıldığı hangi darbe başarılı oldu bir araştırınız. Sancağı şerifin meydana çıkarılması milletin meydana davet edilmesiydi. Milletin meydana çıktığı hiçbir darbe sonuca ulaşmadı. Darbeciler hepsinde ya sindirildi veya idam olundu.

Gezi olayları sırasında “halkın yüzde ellisini zor tutuyorum” diyen Cumhurbaşkanı aslında millete “hazır ol” mesajını vermişti. Millet son üç yıldır teyakkuzda idi. Ancak darbelerden yıllardır çeken Türk halkı yüzde elli iki değil neredeyse yüzde doksan elbirliği gönül birliği ederek darbeye dur diyecekti.

Bu durum Türk milletine yeniden hayatiyet vermiştir. Batının köleliğinden kurtaracak bir darbedir. İyi değerlendirilmesi bataklığın tam kurutulması gerekir.

Evet plan kusursuzdu. 36 yıldır yapılan çalışmaların sonuna gelinmişti. İslam dünyasına sadece Türkiye’yi değil tüm dünya Müslümanlarını güdecek kukla bir halifenin gelmesi yakındı. Dünya beşten büyük diyen adamın dili kesilecekti.

Bir şeyi hesaplamıyorlardı.

O adam Allah’a ve milletine güveniyordu. Gücünü ve kudretini oradan aldığını her fırsatta ilan ediyordu.

“İnsanlara güveneni Cenabı Hak insanlara bırakır. Kendine güvenenleri yanına alır”.

Bir kişi ki yardımcısı Allah ola
Var kıyas eyle ki ol ne şah ola!

Evet Pensilvanya’ya Amerika’ya CIA’ya ve daha nicelerine güvenenleri Cenab-ı Hak onlara bıraktı. Kendine güveneni yanına aldı. Beklenmeyen basit gelişmeler yaşandı. Samuel Eto’o’nun adını taşıyan vakfın 10’uncu yıl kutlaması kapsamında Messi, Neymar, Suarez, Maradona, Hazard, Iniesta, Drogba ve Arda Turan’dan oluşacak dünya karması ile Türkiye karması, 16 Temmuz’da Antalya Arena’da maç yapacaktı. Cumhurbaşkanı 15 Temmuz gecesi galaya neden gelmedi? Orada da özel darbe birliği var mıydı? Birtakım başka basit sebepler darbeci ihanet şebekesini erken harekete geçirtti. Cumhurbaşkanı kendi ifadesiyle de kılpayı kurtuldu. Cenabı Hak Erdoğan’a, milleti meydanlara davet etme imkanını verdi. Onun daveti Osmanlıda sancak-ı şerifin meydana çıkarılması gibi oldu.

Millet, hizmet diyenlerin 36 yıldır kulluğu kime yaptıklarını, bunlara verdiği paraların kendi göğsüne kurşun olarak geri döndüğünü, İslam’a, bayrağa, ezana, vatana, millete ihaneti en acı bir biçimde yaşadı. Meclis binası dahil devletinin kalbi konumundaki müesseselerin bombaladığını dehşet dolu gözlerle izledi. Gölbaşı’nda Özel Harekat Daire Başkanlığındaki kahraman vatan evlatlarına acımasızca bomba yağdırıldığına yaşlı gözlerle inanamadan şahitlik etti. Gözyaşları kana döndü. Bütün bunlar, yıllardır dost bildikleri hain adamlar tarafından gerçekleştiriliyordu.

Fakat o necip millet de, bu ihanete kayıtsız kalmadı. Liderinin daveti üzerine sadece bayrağını kaparak dilinde Allah nidaları ile meydanlara sokaklara döküldü. Göğsünü topa, tanka, kurşuna siper ederek bir anlamda 36 yılın diyetini ödedi.

Milletin bu darbesi, kuklaları yok ettiği gibi yüz yıldır kukla oynatıcıları da açığa çıkardı. Bu itibarla devletimiz yeniden güçlü günlere yelken açabilecektir. Bu sebeple milletimizin istikameti, birlik ve dirliği için önemli adımlar atılmalı; maşa, kukla ve hain üreten bataklıklar kurutulmalıdır.

Bu da en mühim olarak eğitimden geçmektedir. Bu milletin varlığı iki şeye bağlıdır. Millilik ve doğru İslamiyet. Yani Müslüman milletimize İslamiyet’in doğru öğretilmesi. Zira bin seneden beri Müslüman milletimize ve devletimize Ehl-i sünnet itikadı denilen inanış sahiplerinden asla bir ihanet ve ayaklanma sadır olmamıştır. Doğru yoldan çıkınca artık millilikte bozulmakta vatanını milletini bayrağını rahatça satabilmektedir. Son olay bunun en açık göstergesi olmuştur.

Zira kökü dışarda mezhepsiz, radikal (Abduh, Afgani benzeri kişiler) ve ılımlı İslam (F.G. ve avanesi) denilen bozguncu tipler her zaman kullanılmaya açık olmuşlardır.

Oysa örnek şahsiyetlerimiz Ahmed Yesevi, Mevlana, Yunus Emre, Akşemseddin, Somuncu Baba, Hacı Bayram-ı Veli, Aziz Mahmud Hüdayi gibi mutasavvıflarımız Alparslan, Çağrı Bey, Bilge Kağan, Fatih Sultan Mehmed, Yavuz Sultan Selim, Kanuni, II. Abdülhamid Han gibi hakanlarımızı gençlerimize öğretmek eminim onları bu vatanın, bayrağın, ezanın, milletin, dinin gerçek sevdalısı kılacaktır.

Bu itibarla devletimiz, milliliğe büyük önem vermeli ikincisi de 1100 yıllık mensubu bulunduğumuz dinimizin gençlerimize en iyi şekilde öğretilebilmesi için gereken adımları atmalıdır. Yeni din, yeni yorum diyenler her zaman bozguncular olmuştur. Bunlar Yunus Emre’nin;

Peygamber yerine geçen hocalar
Bu halkın başına zahmetli oldu

Özdeyişine uygun olarak halka ve millete hep zahmet vermişlerdir

Rahmetli Erol Güngör 1978’de:

“ABD, SSCB’ye karşı şimdilik İslam dünyasını kullanıyor. (Müslümanlardan tarafmış gibi davranıyor.) Eğer SSCB biterse, o zaman dünya tek bloklu olur ve ABD’nin tek düşmanı İslam olur” diyordu.

Tarih şuurunun ne kadar önemli olduğunu ünlü mütefekkirimizin bu ifadeleri yansıtmıyor mu? Gençlerimize tarih şuurunu ve model tarihi şahsiyetlerini de en doğru bir şekilde öğretmek devletimizin vazifesi olmalıdır.

Cenabı Hak ülkemizi ve milletimizi bir büyük, belki tarihin en büyük fitne ve belasından ve peşinden gelecek yabancı tasallutundan, işgalinden muhafaza eyledi.

Millete de ders çıkarmayı, ibret almayı, birlik ve beraberliğini muhafaza etmeyi nasip eylesin.

.

Allah güzeldir güzeli sever!

Posted on 25 Haziran 2016
Her zaman bu anlayışla hareket eden Osmanlı padişahları şanlı devletin öngördüğü her işin tertipli ve intizamlı bir şekilde yürümesine önem verirlerdi. Yeryüzüne hükmettikleri devirlerde İslâm medeniyetinin en ihtişamlı temsilcisi olarak her işlerinde olduğu gibi bayram merasiminin de, Şer-i şerife ve Devlet-i aliyyenin şanına yaraşır bir biçimde yürütülmesine büyük özen gösterirlerdi.

Osmanlı Devleti’nde bayram töreni ile ilgili ilk resmî düzenleme Fatih Sultan Mehmed tarafından yapılmıştı. İstanbul’un fethinden sonra şehrin en güzel yerinde büyük ve muhteşem bir saray inşa ettiren cihan padişahı, çıkardığı ilk Osmanlı Kanunnamesinde burada yapılacak bayram töreninin adap ve erkânını da açıklamıştı. Törenin ne şekilde yapılacağı ve merasim heyetinin kimlerden oluşacağı belirlenip kararlaştırılmıştı.

Sarayda ilk tören Ramazan-ı Şerif’in son günü öğle namazından sonra Divan-ı Hümayun’daki Adalet Kasrı önünde yapılırdı. Bu esnada Mehteran bölüğü tarafından mehter çalınır, kısa bir dua yapılır, duayı müteakip fatihalar okunur, ardından Has oda veya Arz odası önüne padişah tahtı kurulurdu. Padişah tahtın üzerine oturup ilk tebrikleri kabul ettikten sonra, Arz odasına çekilip bir müddet istirahat ederdi. Sonra Ağalar Camii’nde oturup güzel sesli Enderun gençlerinin Kur’ân-ı kerim okumalarını dinlerdi. Ardından son iftar ve bayram gününün hazırlıkları başlardı.

Sarayda bayram sabahı

Padişahın bayram tahtı daha geceden Darüssaade kapısı önüne kurulmuş olurdu. Sabah namazından sonra devlet erkânı bayramlaşmak üzere saraya gelirlerdi. Padişah tahtına kurulup müsafaha başladığı zaman, padişaha kim için ayağa kalkıp, kim için kalkmayacağı usulünce hatırlatılırdı. Kalkması gerektiği an çavuşlar hep bir ağızdan: “Hareket-i hümayun Padişah’ım! Devletinle bin yaşa!” diye seslenirdi. Tekrar oturması gerektiğinde de, yine gür bir sesle: “İstirahat-ı hümayun Padişah’ım! Devletinle bin yaşa!” diye hitap ederlerdi. Tören boyunca kesintisiz olarak mehter vururdu. Sarayburnu önüne getirilen Donanma-i hümayun da ona eşlik ederek mehter seni kesilinceye kadar art arda top atışında bulunurdu.

Bu tebrikleşmeden sonra padişah hareme dönerek bayram namazı için hazırlıklarını yapardı. Genelde namazlarını yakın olması hasebiyle Sultanahmet veya Ayasofya Camii’nden birinde kılarlardı. Hazinedarbaşı camiye padişahtan önce giderek, padişahın namaz kılacağı yeri dikkatle hazırlar ve buhurlayıp kokulandırırdı.

Padişah namaz kılmak üzere saray kapısından çıkarken, muhafız erleri: “Uğrun hayrola, yardımcın Allah ola, Hak Teâlâ Padişahımıza ömürler vere, devletinle çok yaşa!” diye hep bir ağızdan nâra atarlardı. Bayram alayı ihtişamla ilerleyerek, Ayasofya veya Sultanahmet Camii’ne yaklaştığı zaman çavuşlar tekrar öne geçip, atından ineceği sırada padişahı: “Maşaallah! Ömrü devletinle çok yaşa!” nidalarıyla alkışlarlar; camiden çıkarken ve Bâb-ı hümayuna yaklaşırken de yine; “Uğrun hayrola!..” duasıyla karşılarlardı. Padişahın bu alayı büyük küçük, kadın erkek halk tarafından izlenirdi.

Namazdan sonra saraya dönülür dönülmez bayram ziyafeti başlardı. Yeniçerilere kızarmış koyun ve çörek servisi yapılır, Helvahane’den helvalar gelip dağıtılırdı. Ziyafete iştirak etmeyen vezirlere, Şeyhülislam’a ve bazı şeyhlere yine helvalar hazırlanıp yollanırdı.

Bayram ziyafeti bitince artık tören tamamlanır ve hane halkıyla bayramlaşmak üzere herkes evine dağılırdı.

Kabir ziyareti

İslamiyet’in ilk dönemlerinden beri devam eden eski bir gelenek olarak halkın bayram namazlarını musallada kılma âdeti vardı. Yani cami dışında, açıkta, cenaze namazlarının kılındığı mekânda kılınırdı. XIX. asırda bayram namazını musallada kılma âdeti İstanbul içinde sürmese de taşrada devam etmekteydi. Bu vaziyet belki de bayram gibi sevincin en yüksek olduğu bir zamanda âdeta insana, ölümü unutmamak gerektiğini oyun ve eğlenceye kapılmamayı öğretirdi. Yine burası bizlere ahiret yolculuğuna uğurladığımız sevdiklerimizi hatırlatırdı. Bu sebeple bayram namazından sonra, öncelikle evlere değil de ebedi mekânlarımız olacak kabirlere akın ederdik.

Böylece bayramdan sadece diriler nasiplenmezdi. Belki en büyük payı kabirdekiler alırdı. Zira bayram namazından sonra eve dönülmeden önce kabristanlığa gidilirdi. Önce büyüklerin eli öpüldüğü gibi evvela merhum dedelerin, ninelerin, babaların, anaların, yakınların kabri ziyaret edilirdi. Fatiha ve Yasin-i şerifler okunur dualar edilirdi.

Nitekim bayram sabahları hakkında bilgi veren eserlerde; “İstanbul’da sur dışındaki kabristanlıklar bayram sabahları oldukça kalabalık olurdu. İstanbulluların servilerin hazin hışırtıları arasında yanık Kur’ân-ı kerim tilavet ettikleri duyulurdu” bilgileri yer almaktadır. Bu güzel âdetleri yaşatmalı, kabirdekileri bayram payından mahrum etmemeliyiz.

Bayram ve birlik

Yahya Kemal “Süleymaniye’de Bayram Sabahı” şiirinde vatanın birliğine giden yolun mabetten geçtiğini ve bayram gününün getirdiği birlik ve beraberliği ne güzel yansıtmaktadır.

……..

Gecenin bitmeğe yüz tuttuğu andan beridir
Duyulan gökte kanat, yerde ayak sesleridir
Bir geliş var ne mübarek, ne garip âlem bu
Hava boydan boya binlerce hayaletle dolu
Ulu mabette karıştım vatan birliğine
Çok şükür Allah’a gördüm bu saatlerde yine
Yaşayanlarla beraber bulunan ervahı

……..

On yıllardır dinimizle, inancımızla, ahlakımızla oynayanlar sonunda bizi bölünmüşlüğün, hazımsızlığın, huzursuzluğun hat safhasına ulaştırdı. Şehit haberleriyle savrulduğumuz şu günlerde bu mesajlara o kadar ihtiyacımız var ki!

Oysa Yahya Kemal’in dediği gibi bayram değil dirileri bir araya getirmek, ölülerimizi dahi bizimle beraber kılmaktaydı. Dinler arası diyalog diyerek peygamberini ve tekbirini unutturanlara, şu beyitler ezberletilebilseydi acaba bizi birbirimize kim düşürebilirdi?

Dili bir, gönlü bir, imanı bir insan yığını
Görüyor varlığının bir yere toplandığını
Büyük Allah’ı anarken bir ağızdan herkes
Nice bin dalgalı Tekbir olur tek bir ses

TEFEKKÜR
Yine firkat narına yandı cihan
Hasreta gitti mübarek Ramazan
Nuruyla bulmuştu âlem yeni can
Hasreta gitti mübarek Ramazan

.

Osmanlı Gerçekleri -1-

Posted on 25 Nisan 2016
ÖNSÖZ

Ertuğrul Bey’in liderliğinde bir avuç gazinin Söğüt ve Domaniç’te başlattığı hareket, oğlu Osman Gazi’nin 1299’da Karacahisar’da devletin temellerini atmasıyla planlı ve programlı bir hal alacaktı. Elli sene sonra Osmanlı sancakları, Rumeli cihetinde ilk kez kalıcı olarak yerleşti. Bu tarihten itibaren Osmanlılara fırsat vermek istemeyen Avrupalılar, defalarca Haçlı seferleri tertiplediler. Sonunda 1453’te bin yıllık Bizans’ın düşmesi, bu gücün karşısında kendilerini baş eğmek durumunda bırakacaktı. Bir taraftan da Arnavutlar, Boşnaklar kitleler halinde İslam’ı seçiyorlardı. Balkan milletlerinde Müslüman olanların sayısı hızla artıyordu.

XVI. yüzyıl boyunca da, Türk ilerleyişinin bir türlü durdurulamaması ve yenilgilerin artması, Avrupa’da “Türklerin yenilmez olduğu” anlayışını doğurdu. Bu yüzden Avrupa’da “Türklere karşı savaşmak Tanrı’yla savaşmaktır” diyenler çıkmıştı.

Öte yandan Osmanlıların Rumeli’ye geçişten itibaren sürekli ilerlemeleri Hıristiyan ve Yahudi din adamlarını ürkütmüştü. Bundan sonra meydan harplerinin ötesinde yeni bir harp alanı daha ihdas edeceklerdi.

Bu meydan Osmanlı Türkleri hakkında akıl almaz tezvirat ve karalamalarda bulunma alanıydı. Papalar, hahamlar, keşişler, piskoposlar her vesile ile Osmanlı’yı karalamaktan kötülemekten geri durmadılar.

Bunların öncelikli maksatları Osmanlı tehlikesine karşı halkın ilgisini canlı tutmaktı. Sonra Hıristiyanlık karşıtı tehdidi bertaraf edebilmekti. Nihayet yenilmez diye inanılan Türklere karşı oluşmuş Türk korkusunu yıkabilmekti.

Neticede Osmanlılar Avrupa’da sadece tarihçilerin ve seyyahların eserlerine konu olmadılar. Bale, opera, tiyatro eserlerinde, halk şarkılarında, şiirlerde, hikâyelerde işlendiler. Öyle ki Avrupalılar, Türk imajını kitaptan resme kadar her ürüne yansıttılar.

Burada verilen imaj Türklerin şeytan, dinsiz ve barbar oldukları idi. Onlar acımasızdı, zalimdi, merhamet nedir bilmezdi. Hıristiyan çocuklarının muhtemelen ilk öğrendikleri şey Türk düşmanlığı idi.

Avrupalı sözde aydınlar da, bütün Hıristiyanlar gibi, koyu birer Türk düşmanıydılar. Birçok Avrupalı sözde aydın, Osmanlı İmparatorluğu’nu nasıl yıkmak gerektiğine dair eserler kaleme almıştı.

Neticede bu anlayışın ve inanışın ürünü olarak XVIII. asırdan itibaren üstünlüğü ele geçirdiklerinde sadece Türklere karşı değil Türk eserlerine karşı da müthiş bir kin ve nefretle saldıracaklardır. Bu kin ve nefrette, asırlardır işlenen imajın muhakkak ki büyük payı bulunuyordu.

Gün geçti, devran döndü. XIX. asrın ortalarından itibaren Batı medeniyetinin hayranı olarak yetişen Jön-Türk devlet ve fikir adamlarında da Osmanlı karşıtlığı yerleşmiş bulunuyordu. Bu durum XX. asırda artık yazar ve çizer takımının romancıların senaristlerin de aynı temalarla Osmanlı’yı kötüleme furyasına dönüştü.

Osmanlı’nın tarih sahnesinden çekilmesinden itibaren, Avrupa’nın asırlardır yalan yanlış fikirlerle işlemekte olduğu Türk-Osmanlı imajı, bu devletten kopan ve ulus devlet anlayışıyla hareket eden her ülkenin tarih malzemesi olacaktı.

Ve ardından sorular, sorular, sorular.

Zira Osmanlı’nın tarihi, yaşantısı, eserleri, uygulamaları bu anlatılanlara uymuyordu.

Öyleyse meselenin aslı ve doğrusu neydi?

İşte “Osmanlı Gerçekleri” isimli bu seri kitap soru ve cevaplarla Osmanlı’nın etrafındaki şüpheleri dağıtıyor, sis bulutlarını aralıyor, kafanızdaki belirsizlikleri gideriyor.

Serinin birinci eserinde daha çok kuruluş devrine ait tartışmalı mevzulardaki suallerle cevaplar sizi bekliyor…

.

İmâm-ı Rabbânî (kuddise sirruh)

Posted on 4 Nisan 2003
Kendini hapse attıran Selim Cihangir Han daha sonra talebesi olmuştu…

İmâm-ı Rabbânî (kuddise sirruh) (Ö. 1624 / h. 1034)

Hicri 1034 yılının berat gecesi… İmâm-ı Rabbânî hazretleri pek kıymetli olan “Berat kandili” gecesini, kendi hususi odasında ihya eyledi. Uzun bir süre dua edip gözyaşı döktü. Gece yarısı hanımının bulunduğu odaya geldi. Hanımı dedi ki:

“Bu gece ecellerin ve amellerin takdir edildiği gecedir. Kim bilir Allahü Teâlâ kimin defterine ölecek ve kimin defterine yaşayacak diye kaydetti!

Bu sözü duyunca: “Niçin tereddüt ve şüphe ile söylüyorsun? Ya isminin, dünyada yaşayacaklar listesinden silindiğini görenin hali nice olur?…”

Silsile-i aliyye denilen İslam alimlerinin yirmi üçüncü halkasını teşkil eden İmâmı Rabbânî, Hazret-i Ömer’in soyundandır. Asıl adı Ahmed’tir. Babası Abdülehad ve dedesi Zeynelabidin, zamanının büyük alimi, salih ve faziletli kimseleriydiler.

O, 1563 (h.971) senesi aşure günü Hindistan’ın Serhend şehrinde doğdu. İlk tahsilini babası Abdülehad’dan alarak Arapça’yı öğrendi. Küçük yaşta Kur’an-ı kerimi ezberledi. Sesi çok güzel olduğundan bülbül gibi okur, dinleyenleri hayran bırakırdı. Tahsil çağına gelince Siyalkut şehrine giderek büyük alim Mevlana Kemaleddin-i Keşmiri’den fizik, kimya, biyoloji ve matematik gibi akli ilimleri öğrendi. Kelam, fıkıh, tasavvuf gibi nakli ilimleri ise, Kadı Behlül-i Bedahşani’den tahsil ederek icazet aldı. Bu arada babası vasıtasıyla Kadiri ve Çeşti yollarının büyüklerinden tasavvuf terbiyesi gördü.

Babasının vefatından bir sene sonra, hacca gitmek niyetiyle Serhend’den ayrıldı. Babürlü Devletinin hükümet merkezi Delhi şehrine gelince kıymetini ve yüksek derecesini işittiği Muhammed Bakibillah hazretlerini ziyaret etti. Huzuruna girdiği anda kalbinin nur ile dolduğunu sandı. Mıknatısın iğneyi çekmesi gibi kalbinin bu büyük veliye bağlandığını anladı. Hacdan sonra uğrayıp istifade etmeyi niyet ettiyse de kalbindeki sevgi ve iştiyak onu bırakmadı. Ertesi gün tekrar huzuruna çıkarak Ahrariyye yolunun feyzine kavuşmak istediğini bildirip talebeliğe kabul edilmek için izin istedi.

O günden itibaren edeple ve can kulağı ile hocası Muhammed Bakibillah’ın sözlerine ve hallerine bağlandı. Yüksek kabiliyeti ve bütün varlığı ile çalışıp, hocasındaki bütün kemalat, olgunluklar ve üstünlükler kendisinde hasıl oldu.

Kendimi aradan çektim

Muhammed Bakibillah, zamanının büyüklerinden birine yazdığı bir mektupta şöyle demiştir:

“Serhend şehrinden bir genç geldi. İlmi pek çok, her hareketi ilmine uygun ve bir edep timsali. Bir miktar yanımda bulundu. Kendisinde çok şeyler gördüm. Onun dünyayı nurla dolduracak bir güneş olacağını anlıyorum.”

Hocasının lütuf ve himmeti ile birkaç ay içerisinde tasavvuf ilminde yüksek derecelere kavuşan İmâmı Rabbânî hazretleri, icazet aldıktan sonra Serhend’e dönerek talebe yetiştirmeye başladı. Hocası kendi talebelerinden pek çoğunu da ona ısmarlamıştı. Muhammed Bakibillah, yakınlarına:

“Kalplere deva, ruhlara şifa olan bu tohumu Semerkand ve Buhara’dan getirip, Hindistan’ın bereketli toprağına ektim. Taliplerin yetişip kemale gelmesi için uğraştım. Ahmed (İmâm-ı Rabbânî) her dereceyi aşıp, üstünlüklerin sonuna varınca, kendimi aradan çekip, talebeyi ona bıraktım.” demişti.

İmâmı Rabbânî, uzun yıllar Serhend’de ilim öğretmek, tasavvuf ve marifet nurlarını dünyaya yaymak ve taliplileri yetiştirmek için uğraştı. Zamanın padişahlarını, vali, kumandan, alim ve hakimlerini çok tesirli mektupları ile dine ve sünneti seniyyeye uymağa teşvik eyledi. Pek çok âlim ve evliya yetiştirdi. Öyle ki, hocası Muhammed Bakibillah dahi kendisinden istifade etmek için gelirdi.

Size talebem demek yüzsüzlük olur Ahmed.
Arzum tarafınızdan teveccühtür ve himmet.
Zan etme ihtiyacım yok diye gelmiyorum.
Edebe riayetle işaret bekliyorum.

Çok şeyler bozuldu.

Eğer bu dünyayı ve içerisindekileri Allahü Teâlâ’nın beğendiği, razı olduğu bir işe vermekle, onun rızasına uygun bir iş yapılacağı bildirilse, bunu büyük bir ganimet biliniz. Bu, bir kimsenin kırık saksı parçaları ile, dünyanın en kıymetli mücevheratlarını satın almasına veya birkaç lüzumsuz çakıl taşı ile, ölen sevgilisinin ruhunu geri getirmeye benzer…”

“Bütün âlem ‘Lâ ilâhe İllallah, Muhammedün Resulûllah’ sözünün yanında, büyük engin bir denize nispetle, keşke bir damla kadar olsaydı. Bu söz vilayetin ve nübüvvetin kemâlâtını kendinde toplamıştır. İnsanlar, bu kelimeyi bir defa söylemekle, nasıl cennete girileceğine hayret ederler. Bu fakir, görüyorum ve hissediyorum ki, eğer bu kelimeyi bir kere söylemekle, bütün alemi affetseler ve cennete gönderseler layıktır ve yeridir. Eğer bu kelimenin bereketlerini bütün âleme taksim etseler, hepsi ebedî olarak yaşarlar ve bundan doyarlar.”

“Bu kelimenin azamet ve bereketinin husulü, onu söyleyenin derecesine göredir. Söyleyen ne kadar büyük olursa, bu kelimenin bereketi ve büyüklüğü o kadar çok olur.”

“Dünyada bir köşeye çekilip bu kelimeyi tekrar tekrar söyleyip, ondan lezzet ve haz almak gibi hiç bir arzum yoktur. Ama ne yapalım ki bütün arzular ele geçmiyor.”

Kendi eshabına fıkıh kitaplarını mütalaa etmelerini söylerdi. Şöyle buyururlardı:

“Din alimlerinin kitaplarından İslamiyetin sağlam hükümlerini araştırınız, çıkarınız. Hangileri caizdir, hangileri sünnettir, hangileri ile amel edilmiştir ve hangileri bid’at ve merdutturlar öğreniniz. Çünkü Peygamber efendimizin “sallallahü aleyhi ve sellem”, zamanından çok uzak kaldık. Çok şeyler bozuldu, bid’at ve günahların zulmeti her tarafı kapladı. Bu zulmette sünnet-i seniyye nurundan, ışığından başka kurtuluş yolu yoktur.”

Cihangir ve Şah Cihan

İmâm-ı Rabbânî hazretlerinin faaliyetleri, sevenlerinin ve talebelerinin gün geçtikçe artması, özellikle bid’at sahiplerinin ona karşı kin ve düşmanlıklarını artırmaktaydı. O zamanın sultanı Selim Cihangir Han’ın devlet adamlarından bir kısmı, hatta baş müftisi Ehl-i sünnet düşmanıydılar. Halbuki İmâmı Rabbânî’nin birçok mektupları ve bilhassa ayrıca yazdığı “Redd-i Revafıd Risalesi”, Eshab-ı kiram düşmanlarının cahil, ahmak ve alçak olduklarını ortaya koyuyordu. İmâmı Rabbânî bu risalesini, Buhara’da bulunan Özbek hanı Abdullah Han’a yollamıştı. “Bunu İran’da, Şah Abbas-ı Safevi’ye gösterin! Kabul ederse ne iyi, etmezse onunla harp caiz olur” demişti. Kabul etmedi. Harp oldu. Abdullah Han, Herat’ı ve Horasan’daki şehirleri aldı. Buralara yüz sene evvel Safeviler hâkimdi. İşte bundan sonra, Hindistan’daki bozuk fırkalar ve Eshab-ı kiram düşmanları elele verdiler. Sultana gidip İmâm-ı Rabbânî hakkında çeşitli iftiralarda bulunarak şikayet ettiler.

Sultan, oğlu Şah Cihanı gönderip, İmâm-ı Rabbaniyi, evlatlarını ve yetiştirdiği talebelerini çağırıp, hepsini öldürmeye karar verdi. Bunun üzerine Şah Cihan, bir müfti ile yanına gitti. Sultana secde caiz olduğunu gösteren bir fetvayı da götürdü. İmâm-ı Rabbani’nin üstünlüğünü biliyordu. Ona:

“Babama secde edersen seni kurtarabilirim” deyince,

İmâm-ı Rabbânî:

“Bu fetva zaruret zamanları için bir ruhsattır. Azimet ve din bütünlüğü secde etmemektir. Ecel gelince, ölümden hiç kimseyi hiçbir şey kurtaramayacaktır” diyerek secde etmeyi kabul etmedi. Çocuklarını ve talebelerini bırakıp Sultana yalnız gitti. Kendisine yapılan iftiralara karşı Sultana o kadar güzel ve doyurucu cevaplar verdi ki, Sultan yüksek hakikati anlayabilecek biri olmadığı halde, neşelendi ve serbest bırakıp özür diledi. Hatta, Sultana kendisine yapılan iftiraların asılsız olduğunu açık delillerle anlatırken, orada bulunan ateşe tapıcı Hinduların büyük bir kumandanı, İmâm-ı Rabbânî’nin dinde olan kuvvetini, sözlerini, lezzet ve kıymetini görerek Müslüman oldu.

Gıvaliyor’e hapsedilmesi

Sultanın ikna olduğunu, kendi uğraşmalarının boş olduğunu gören iftiracı kimseler: “Bunun adamları çoktur. Sözleri bütün memlekette yürürlüktedir. Serbest bırakırsak bir karışıklık çıkabilir, hatta ileride saltanat davasında bulunabilir” diyerek, uzun konuşmalardan sonra Sultanı aldattılar. Sultan, İmâm-ı Rabbânî’nin memleketin en sağlam kalesi olan Gıvaliyor Kalesine hapsedilmesini emretti.

Bu hadiseye çok üzülen talebeleri Selim Cihangir Han’a isyan etmek istediler. Bunu yapabilecek güçteydiler. Fakat, İmâm-ı Rabbânî onları rüyalarında ve uyanık iken bu işten menetti. Sultana hayır dua etmelerini emredip:

“Sultanı incitmek bütün insanlara zarar verir” dedi. Kendisi de Sultana hep hayır dua ediyordu. Sultanın veziri, koyu bir muhalif olduğundan, zindanda İmâm-ı Rabbânî’nin başına kardeşini tayin etmiş ve çok şiddetli davranmasını emretmişti. Bu görevli ise ondan çeşitli kerametler, üzülmek yerine heybet, sabır ve hatta neş’e görerek tövbe etti. Bozuk itikadını terk edip Ehl-i sünneti seçti ve onun halis talebelerinden oldu. Kalede hapis bulunan yüzlerce kafir, onun bereketi ve sohbetleri ile Müslüman olmakla şereflendiler. Birçok günahkâr tövbe etti. Hatta bazıları yüksek âlim oldu. Hapiste üç sene kaldıktan sonra, Selim Cihangir Han yaptığına pişman oldu. Onu hapisten çıkarıp ikram ve ihsanlarda bulundu. Hatta, halis talebesinden ve sadık dostlarından oldu. Bir müddet, asker arasında kalmasını istedi. Sonra serbest bırakıp, hürmetle vatanına gönderdi. Hapisteki bu sıkıntılardan ve uğraştığı dertlerden sonra, evvelce bulundukları hallerin ve makamların binlerce üstünde derecelere yükselmiş olarak memleketine döndü. Daha önceleri:

“Yetiştiğim derecelerin üstünde, daha çok makamlar vardır. Onlara yükselmek celal sıfatı ile, sert terbiye edilmekle olabilir. Şimdiye kadar cemal sıfatı ile okşanarak terbiye edildim”. Talebesinden bir kısmına da “Elli ile altmış arasında üzerime dertler, belalar yağacak” demişti. Söylediği gibi oldu.

İmâm-ı Rabbânî’yi hapsettiren Selim Cihangir Han’ın oğlu Şah Cihan, padişah olmak için babasına karşı geldi. Askeri çok ve babası tarafındaki kumandanların çoğu kalpten kendisine bağlı olduğu halde zafer kazanamadı. O zamanın evliyasından birine halini anlatıp dua istedi. O veli dedi ki:

“Senin zafer kazanman için vaktin dört kutbunun dua etmesi lazımdır. Bunlardan üçü seninle beraber ise de, en büyükleri olan dördüncüsü bu işe razı değildir. O da İmâm-ı Rabbani Müceddid-i elf-i sâni hazretleridir.”

Şah Cihan, İmamın huzuruna gelip dua etmesi için yalvardı. Fakat İmâm-ı Rabbânî, onun babasına karşı gelmesine mani olup nasihat ederek:

“Babana git, elini öp, gönlünü al, yakında vefat edecek, saltanat sana kalacaktır” diye müjde verdi. Şah Cihan, emirlerini dinleyip arzusundan vazgeçti. Az zaman sonra 1037 (m. l627)’de babası vefat edince saltanata kavuştu.

Onu Sevenler

İmâm-ı Rabbânî vefatından sonra da sevilmiş, asırlar boyu methedilmiş, eserleri okunup istifade edilmiştir. Büyük veli Mevlana Halid-i Bağdadi, ince ruhunun terennümleri ile dolu olan Farisi Divanı’nın doksan dördüncü sahifesindeki beytlerinde mealen şöyle demektedir:

“Ya Rabbi! O nihayetsiz yolun yolcusu, ilim sahiplerinin reisi, bu göz ile görülmeyen, akıl ile varılmayan gizli sırların menba’ı, insanların anlayamadığı, ancak senin bildiğin büyüklüğün sahibi, köpüren ve dalgalanan manalar deryası, maddesizlik ve mekansızlık âleminin reisi, nurları ile Hindistan’ı aydınlatan, Serhend şehrini, Musa aleyhisselama Allahü Teâlâ’nın kelâmı geldiği şerefli va’di yapan, Muhammed aleyhisselamın dininin büyüklüğünün vesikası, keskin görüşlüler meclisinin ışığı, dini bütün olanlar ordusunun kumandanı, düşünülemeyen yüksekliklere erişen, izinde gidenleri de oraya çeken Ahmed-i Faruki’nin gözlerinin nuru hürmetine beni affet! Senin af ve merhamet denizinin sonsuzluğunu düşünerek rahat ediyorum. Allahım! Yalnız senin ihsanına güveniyorum. Çünkü, ‘Ben af ediciyim’ buyuruyorsun!” Evliyanın büyüklerinden ve meşhurlarından olan Mevlana Halid-i Bağdadi‘ye, hocası Şah Abdullah-ı Dehlevi yazdığı bir mektupta, İmâm-ı Rabbânî ile ilgili olarak şunları söylemektedir.

“İmâm-ı Rabbânî’yi sevenler, mümin ve takva sahipleridir. Sevmeyenler ise şaki ve münafıktırlar. Bütün âlem-i İslama, İmâm-ı Rabbânî’nin şükrünü eda etmek vaciptir.” Yine bu mektupta:

“İnsanlarda bulunabilecek her kemali her üstünlüğü, Allahü teâlâ, İmâm-ı Rabbânî hazretlerine vermiştir…” diyerek onun için Farsça şu şiiri yazmıştır:

Her letafet ki, nihân bûd pes perde-i gayb
Heme de sûre-i hûb-ı tû ıyân sahte end.
Herçi ber safha-i endişe keşed kilk-i hiyal
Şekl-i matlûb’i tû zibâter ezan sahte end.

Manası:
Gayb perdesi ardında bulunan güzellikler.
Senin eşsiz simanda hepsi zuhur ettiler.
Hayal kalemi gönül sayfana ne çizse
Senin düzgün şeklini, ondan güzel ettiler.

Altı bin keramet

Müslümanların zayıf düştüğü, küfrün, zulmetin ve sapık kimselerin her tarafı kapladığı bir zamanda, binlerce kafir İmâm-ı Rabbânî’nin elinde Müslüman oldu. Çok sayıda fâsık ve fâcir onun güzel hallerini görüp, sohbetini işitip tövbe ederek doğru yolu buldu. Uzaktan yakından çok kimseler, rüyada ve uyanık iken onu görerek yanına koşmuş, huzuruna geldiklerinde gördüklerini aynen bulmuşlardır. Âim, salih, genç, ihtiyar binlerce kimse onu görüp sohbetinde bulununca, feyz alarak kalpleri zikreder olmuştur. Huzurundaki çok sayıda talebeyi hallere, yüksek derecelere kavuşturmuştur. Her an kerametleri görülür, feyz ve bereket yayardı. Kerametlerinin altı binden fazla olduğu bildirilmiştir.

Hace Divane Sureti’nin talebesi olan Mevlana Muhammed Emin, ağır bir hastalığa tutulmuştu. Bu hastalığı epey bir zaman devam etti. Doktorların tedavisinden bir fayda görmedi. Hazret-i İmâm’ın büyüklüğünü duyunca, tam bir yalvarma ile mektup yazıp, şifa ve deva olan dualarını istedi. İmâm-ı Rabbani, onun arzusu üzerine şu mektubu gönderdi:

“Kıymetli oğlum! Kendi üzerinize şefkatli bir anne gibi titremeniz ne zamana kadar sürecek? Kendiniz için üzülmeniz, dertlenmeniz, ne kadar devam edecek! Kendini ve herkesi ölü olarak düşünmek, hissiz ve hareketsiz şeyler gibi bilmek lazımdır. ‘Elbette sen öleceksin, o kafirler de ölecekler…’ (Zümer-30) ayet-i kerimedir. Bu birkaç günlük dünya hayatında, çok zikr ederek, kalp hastalığından kurtulmak en mühim iştir. Bu kısa zamanda manevi hastalıkların ilacı, Allahü Teâlâ’yı hatırlamaktır. Maksatların en büyüğü olan kalp, Allah’tan başkasına tutulursa ondan ne hayır gelir. Ahirette kalp selameti isterler. Ruhun, Allah’tan başka şeylerden kurtulmasını ararlar. Bizim gibi dar düşünceliler, daima kalp ve ruhumuzu başka şeylere bağlamak için sebepler aramağı düşünürüz. Heyhat! Heyhat! Ne yapalım. Ayet-i kerimede mealen; Allah onlara zulm etmez, onlar kendilerine zulm ederler’ (Al-i İmrân-117) buyuruldu. Zahiren olan hastalığınızdan merak etmeyiniz. İnşallah sıhhate kavuşup tamamıyla iyi olacaksınız. Allah yolunda gidenlere selamlar olsun.”

İkinci bin yıl

İmâm-ı Rabbânî hazretleri Müceddid-i elf-i sâni (ikinci bin yılın yenileyicisi) ismi ile meşhur oldu. Eski ümmetler zamanında her bin senede bir din sahibi bir resûl gelir, önceki dini değiştirirdi. Her yüz senede de bir nebi gelir, önceki dini kuvvetlendirirdi.

Hadis-i kudsi de; bu ümmete her yüz yıl başında İslam dinini kuvvetlendiren bir alim geleceği haber verilmiştir. Peygamber efendimizden sonra peygamber gelmeyeceğine göre bin sene sonra gelecek âlimin İslam dinini her bakımdan ihya edecek, bid’atlerden temizleyip asrı saadetteki temiz haline getirecek âlim ve arif bir zat olacağı belirtilmiştir. Bu zatın İmâm-ı Rabbânî olduğunda bütün alimler ittifak ettiler. Zira o, Peygamber efendimizden tam bin sene sonra dünyaya gelip rayından çıkmış olan İslam dininin esaslarını, hurafe ve bidatlerden temizleyerek yeniden asliyetine kavuşturmuştu.

Çok kıymetli eserleri vardır. Mektubat kitabı üç cilt olup beş yüz otuz altı mektubunun toplanmasından meydana gelmiştir. Kelam, fıkıh bilgilerini ve Resulullah’ın “sallallahü aleyhi ve sellem” güzel ahlakını açıklayan bir deryadır. Bu eser, İstanbul’da Hakikat Kitabevi tarafından Müjdeci Mektuplar adıyla Türkçe’ye çevrilerek bastırılmıştır.

Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil

Not: Bu makale Tarih ve Düşünce Dergisi Sayı 4/40, 20034 Sayısında yayınlanmıştır.

.

Altın zincirin ondört halkası

Posted on 11 Ağustos 1997
Abdülhâlık Goncdüvânî’den İmam-ı Buhariye; Seyyid Emir Külâl’dan Hacegi Muhammed Emkenegi’ye Özbekistan evliyaları…

“Eğer bütün halleri ve buluşları bize verseler, fakat ehl-i sünnet itikadını kalbimize yerleştirmeseler halimi harap, istikbalimi karanlık bilirim. Şayet bütün haraplıkları, çirkinlikleri verseler ve kalbimizi ehl-i sünnet itikadı ile süsleseler hiç üzülmem”

Ubeydullah-ı Ahrar

Özbekistan; Buhara, Semerkand, Taşkent, Fergana, Tirmiz ve Urgenç gibi alim ve velileri ile meşhur olmuş ilim merkezlerini bünyesinde bulundurmaktadır. Bu bölgeye İslâm ordulan ilk defa Hazret-i Muaviye devrinde Ubeydullah bin Ziyad komutasında geldiler. Daha sonra Kuteybe bin Müslim ve Said bin Osman bin Affan komutasında gelen İslâm ordulan Buhara ve çevresini alarak İslâmiyet’i bu bölgede yaydılar. Özellikle Kuteybe bin Müslim, Buhara’yı fethettikten sonra, İslâmiyet’in yayılması için geceli gündüzlü çalıştı. Buhara’nın bir çok yerine mescidler yaptırdı. 712 senesinde kale içinde bulunan puthanenin yerine büyük bir cami inşa ettirdi. Mescidlerde. mekteplerde din ve fen ilimleri okutulmaya başlandı ki, bu suretle yetişen alimler buradaki eğitimin yüksekliğine işarettir. Ne var ki biz burada onların en büyüklerini zikretmekle yetineceğiz.

Hadislerin dayanağı

Özbekistan’daki alimlerin ve velilerin en büyüklerinden biri İmam-ı Buharı hazretleridir. 810 (h. 194) senesinde Buhara’da doğdu ve Buhârî nisbesiyle şöhret buldu. Hadis-i şerif ilminde en yüksek dereceye yükseldi. Kur’an-ı kerimden sonra İslâm dininin en kıymetli kitabı olan Buhârî-yi Şerif adıyla meşhur hadis kitabını yazdı. Hadis ilminde çok yüksek bir dereceye yükselen Buhârî, üç yüz binden fazla hadis-i şerifi senetleriyle birlikte ezberledi. Bu sebeple kendisine hadis imamı adı verildi ve İmâm-ı Buhârî namıyla meşhur oldu.

İmâm-ı Buharî’den hadis-i şerif işitip rivayet edenlerin sayısı doksan binden fazladır. Gittiği yerlerde, etrafı hadis-i şerif almak ve öğrenmek isteyenlerle dolup taşardı. Nişabur’a gittiğinde kendisini dört bin kişi karşılamıştı. O. alimler arasında; Müslümanlar’ın imamı, hadislerin dayanağı, dinin koruyucusu gibi lakaplarla anılırdı.

İbni Huzeyme onun hakkında; “Bu gök kubbenin altında Resulullah Efendimiz’in hadis-i şeriflerini İmâm-ı Buhârî’den daha iyi bilen ve daha fazla ezberleyen bir kimseye rastlamadım” demiştir.

İbrahim Devraki ise onun hakkında şöyle söylemektedir:

“Aralarında bulunduğun müddetçe
Müslümanlar hayır içerisindedir.
Sen kaybedildiğin zaman
Artık dünyada hayır yoktur.”

İmâm-ı Buhârî 870 (h. 256) senesi Ramazan Bayramı gecesi Semerkand’ın bir kasabası olan Hartenk’de vefat etti. Cenaze namazı bayram namazından sonra kılınıp defnedildi.

Evliyanın büyüklerinden, silsile-i aliyye denilen büyük alim ve velilerin sekizincisi olan Yusuf-ı Hemedani hazretleri yetiştirdiği iki mühim talebesi ile Türk ülkelerinin bir veliler ordusuna dönmesini sağladı. Bunlardan bir tanesi Ahmed-i Yesevî diğeri ise Abdülhâlık Goncdüvânî hazretleridir. Ahmed Yesevi Türkistan tarafına göç edip, insanları irşad ederek büyük hizmetler yaparken Abdülhâlık Goncdüvânî ise Buhara, Semerkand ve çevresinde insanlara doğru yolu gösterdi.

Nur çeşmesinin başı

Abdülhâlık Goncdüvânî fen ve din ilimlerinde çok yüksekti. Hızır “aleyhisselam” ile görüşüp sohbet ederlerdi. İnci gibi düsturlarından bir kısmı şu şekildedir:

“Yavrucuğum sana ilim tahsili ile edep öğrenmeyi tavsiye ederim. Hemen her zaman Allahü teâlânın huzurunda olduğunu bil ve dikkat et. Geçtiğimiz asırlardaki büyük alimle rin izini bırakma. Resulullah Efendimizin sünnetine uygun davran. O sünnetin hakiki uygulayıcısı olan eshabın davranışını da gözünden ırak etme. Fıkıh ve hadis öğren. Cahil tarikatçılardan sakın. Şöhret peşinde koşma, şöhret afettir, tehlikelidir. Hemen her halinle insanlardan biri gibi yaşa. Bidat sahibi sapıklar ile ve dünyaya düşkün kimselerle arkadaşlık etme…”

Abdülhâlık Goncdüvânî 1180 (h. 575) yılında Goncdüvan’da vefat etti. O, vefatından evvel şöyle bir kıta söylemişti.

“Dosta mübarekim ve düşmana musibetim
Cenkte demir gibi ve sulhta mum gibiyim
Nûr çeşmesinin bası Goncdüvan, menzilimizdir
Rum kapışma kadar iki ağızlı kılıç vururum.”

Onun o gün için hiçbir mana verilemeyen bu sözlerinin sırrı vefatından 332 yıl sonra ortaya çıktı. Söyle ki:

1512 (h. 918) yılında Eshâb-ı kiram düşmanı Safevîler yüz bin kişilik talimli asker ile Ceyhun nehrini geçerek Maveraünnehr vilâyetlerine hücum ettiler. Çok kan döküp büyük tahribat yaptılar. Oradan Buhara’ya yöneldiler. Pek çok kaleyi zaptettiler. Girdikleri yerlerde Ehl-i sünnet alimlerinin kabirlerini ve türbelerini yıkıp hakaret ediyorlardı. Nihayet Goncdüvan kalesini de abluka altına aldılar. Niyetleri burada bulunan ve Müslümanlar’ın ziyâretgahı olan Abdülhâlık Goncdüvânî hazretlerinin kabirlerini yakmak ve yok etmekti. Tam şehre hücuma geçtikleri sırada kaleden çıkan beş bin Özbek askerinin etrafında bulunup kendilerine saldıran beyaz atlı ve yeşil sarıklı askerleri gördüler. Başlarında heybetli ve nûrânî, mübarek bir zat elinde iki ağızlı kılıcı ile Safeviler’i işaret edip hücuma geçtiklerinde ekin tarlasına giren orakçılar gibi düşmanları biçmeye başladılar. Ehl-i sünnet düşmanları kısa sürede bozguna uğrayıp geri dönmemek üzere kaçtılar.

Zaferden sonra binlerce kişi Abdülhâlık Goncdüvânî hazretlerinin kabrini ziyaret edip Cenâb-ı Hakk’a şükrettiler.

Şehitlerin efendisi

Özbekistan’da yetişen velilerin büyüklerinden biri de Necmeddin-i Kübra’dır. 1145 (h. 539) senesinde Harezm köylerinden Hayvek’te doğdu. Çocuk yaşta ilim tahsiline başladı. İskenderiye, İsfehan, Hamedan, Nişabur ve Mısır’ı gezerek pek çok alimden ilim tahsil etti. Fıkıh, tefsir ve hadis alimi oldu. Tasavvufta yüksek derecelere kavuştu. Bundan sonra memleketi Harezm’e gelerek insanları irşada başladı, îlim öğretmek yolunda çok gayretliydi. İstisnasız bütün insanlara yardım etmeye, faydalı olmaya gayret ederdi. Onun dergahı fakirlerin sığınağı idi. Büyüklüğü, üstünlüğü herkes tarafından bilinir, kendisine hürmet edilirdi. Necmeddin-i Kübra, bir taraftan çok kıymetli talebeler yetiştirirken, diğer taraftan da kendisinden sonra gelenlere faydalı olmak üzere eser ve risaleler kaleme aldı.

Bu sırada bölgede Moğollar’ın korkunç zulüm ve katliamları hüküm sürüyordu. Kısa bir süre sonra şimdiki Özbekistan toprakları da bu zulüm ateşinin içerisinde kaldı. Cengiz’in askerleri henüz Harezm’e gelmeden önce Necmeddin-i Kübra talebelerini toplayıp; “Hepiniz memleketlerinize gidiniz! Şark’dan fitne ateşi geliyor. Her tarafı yakacaktır. İslamiyet’te bu kadar büyük bir fitne görülmemiştir.” dedi. Talebeleri: “Duâ buyursanız da bu bela Müslüman memleketlerinden uzaklaşsa” dediler “Bu kazâ-i mübremdir. Duâ bunu gideremez.” buyurdu. Talebeleri Horasan’a gitti.

Moğollar Harezm’e girdiklerinde Necmeddin-i Kübra da sevenlerinin ve kalan talebelerinin başında cihada çıktı. Pek çok Moğol’u öldürdükten sonra şehid düştü. Şehid olduğunda bir kafirin saçını tutmuş idi. Şehadetinden sonra kimse saçı elinden alamadı. Sonunda mecbur kalıp saçı kestiler.

On üçüncü asır pek çok ülkede olduğu gibi Buhara, Semerkand, Taşkent ve çevresinde de Moğol zulmü altında geçti. Yetişen binlerce İslâm alimi şehid edildi. Yazılan kıymetli eserler yakıldı. Medreseler yıkıldı. Buhara ve Semerkand’dan kaçanlar Moğol ordusundan haber soranlara: “Moğollar yıktılar, yaktılar, öldürdüler ve gittiler” diyerek acı bir gerçeği ifade ediyorlardı.

Nur halkaları

Bütün bu acı gelişmelere rağmen Özbekistan bölgesinde ilmî faaliyetler ve çalışmalar durmadı. Buhara’ya 30 km uzaklıktaki Rivger köyünde dünyaya gelen Arif-i Rivegerî Abdülhâlık Goncdüvânî ile tanışıp, derslerinde bulunup kemale ermişti. Hocasının vefatından sonra insanlara Peygamber Efendimiz ve eshabının yolunu öğretme işine o memur oldu. Himmet, inayet ve gayretlerini Allahü teâlâ’yı arayanlara sarf eyledi. Uzun bir ömür süren Arif-i Rivegerî hazretleri 1315 (h. 715) senesinde Rivger’de vefat etti. Kabri oradadır.

Arif-i Rivegerî ile aynı dönemlerde yaşayan büyük bir veli de Mahmud-ı İncir Fagnevî hazretleridir. Buhara’nın Fagne köyünde doğan Mahmud-ı İncir Fagnevî, Arif-i Rivegerî’nin sohbetlerinde yetişti. İnsanları Hakk’a davet eden, doğru yolu gösterip, hakikî saadete kavuşmalarını sağlayan silsile-i aliyye denilen büyük alim ve velilerin onbirincisi oldu. Binlerce kimsenin dalaletten hidayete, doğru yola ve saadete kavuşmasını sağladı. O da hocası gibi aynı yıl (1315/715) vefat etti. Vefatından önce hilafeti Ali Râmitenî hazretlerine vermiş ve bütün talebelerini ona ısmarlayıp emanet etmişti.

Buhara yakınlarındaki Ramiten kasabasında doğan Ali Râmitenî, küçük yaşta ilim tahsiline başlamış, aklının çokluğu ve zekasının parlaklığı, kavrayış ve kabiliyetinin yüksekliği dolayısıyla kısa zamanda önemli mesafeler katetmişti. Zahirî ve batınî ilimleri tahsilden sonra hikmet ve marifet kaynağı Şeyh Mahmud-ı İncir Fagneviye talebe oldu. Ondan, manevî yönden çok üstün makamlar elde etti. Ardı arkası gelmeyen vilayet, evliyalık derecelerine kavuştu. Öyle ki şaşırmışların sığınağı, doğru yoldan ayrılanların rehberi, hakka davet edenlerin büyüklerinden oldu. Silsile-i aliyyenin onikinci halkasını teşkil etti.

Altın halkanın on üçüncüsü ise Buhara ile Râmiten arasında yer alan Semmas köyünden çıktı. Hace Ali Râmîtenî hazretlerinin yetiştirdiği Muhammed Baba Semmasî hocasının vefatından sonra yerine geçti ve çok talebe yetiştirdi. İçlerinden bir kısmını tasavvufta yüksek makamlara kavuşturdu. Bu talebelerinin başında kendisinden sonra yerine geçen Seyyid Emir Külal hazretleri gelmektedir.

EMİR KÜLAL VE EMİR TİMUR

Buhara’nın Sühârî kasabasında doğan Seyyid Emir Külal hocası Muhammed Baba Semmasi’nîn vefatından sonra irşad makamına geçti. Onun binlerce talebesi arasında dünyanın en cihangir hakanından biri de bulunuyordu.

Emir Külal talabeleriyle Gülabad ile Fetihabad arasındaki yeşillik bir mevkide sohbet ederlerken yakınlarından geçmekte olan Timur Han onları gördü ve “Bunlar kimlerdir?” diye sordu. ”Emir Külal ve talebeleridir” dediler. Timur Han bu sözü duyar duymaz, kalkıp süratle yanlarına koştu. Huzuruna varıp, fevkalade bir edeple önünde durdu. Sonra şöyle dedi: “Ey dinin büyük alimi! Ey doğru yolun ve yakın yolunun kılavuzu! Burada bize de biraz sohbet ediniz ve nasihatte bulununuz” diye yalvardı. Emir Külal de:

“Dervişlerin sözleri gizli olur. Bu bizim vazifemiz değildir. Büyüklerin ruhaniyetinden bir işaret olmadıkça, bir şey söylemeyiz. Hiçbir zaman kendinden bir söz söyleme ve gafil olma. Görüyorum ki senin başına mühim bir iş çıkacak ve bunda muvaffak olacaksın” buyurdu.

Emir Külal, sonra talebeleri ile yoluna devam edip zaviyesine geldi. Cemaatle birlikte yatsı namazını kıldı. Sonra bir müddet oturup büyüklerin ruhâniyetine teveccüh etti. Bir ara Şeyh Mansur adındaki talebesini yanına çağırdı ve: “Hiç durma süratle Emir Timur’a git. derhal Harezm tarafına harekete geçmesini söyle. Eğer oturuyorsa hemen kalksın, ayakta ise harekete geçsin, hiç durmasın. Çünkü velilerin ruhâniyetleri, onun ve oğlunun bütün memlekete baştan başa hâkim olacağını bildirdi. Harezm’i alınca Semerkand’a hareket etsin.” diyerek Timur’a gönderdi.

Timur Han bu haberi alır almaz, hemen ordusunu harekete geçirdi. O, gideceği yolun yarısına vardığı sırada düşmanları Timur Han’ın bulunduğu yere hücum ettiler. Fakat çoktan yerini terketmişti. Timur Han Harezm’e yürüyüp orayı aldı. Sonra Semerkand’a yürüdü, orayı da fethetti. Böylece her gün yeni bir zafere ulaşıp hep muzaffer oldu ve işleri daima iyi gitti.

1370 (h. 772) senesinde Suhârî’de vefat eden Seyyid Emir Külal hazretlerinin yerine talebesinden Şâh-ı Nakşibend Behâeddin Buhârî hazretleri geçti. Buhara’ya beş kilometre kadar uzakta bulunan Kasr-ı Arifân’da 1318 (h. 718) yılında doğdu. Behâeddin Buhârî, islâm alimlerinin en meşhurlarından biridir. Tasavvufta en yüksek derecelere ulaşmıştır. Zamanında ve kendinden sonraki asırlarda onun sebebi ile pek çok kimse ebedî saadete kavuşmuştur.

Zamanın kutbu

Behaeddin Buhari hazretleri 1389 (h. 791)’da yine Kasr-ı Arifan’da vefat etti. Kabri oradadır. Yerine geçen ve en büyük talebelerinden biri olan Alaeddin-i Attar, silsile-i aliyyenin on altıncısıdır. Behaeddin-i Buhârî hayatta iken, bütün talebelerinin yetiştirilmesini Alaeddin-i Attar’a bırakıp “Alaeddin, bizim yükümüzü hafifletti” buyurmuştu. Sohbetinin bereketi ve güzel terbiyesi sebebiyle, çok kimseyi kemal derecelerine çıkardı. Alaeddin-i Attar hazretleri dünyayı terketmek ve gönlü Rabb’ine bağlamak hususunda talebelerini çok ikaz ederlerdi.

Bunun çaresini şu şekilde gösterirlerdi: ”Kendisini dünyaya bağlayan şeylerin hangisinden istediği an vazgeçebiliyorsa, bunun maksada mani olmadığını anlamalıdır. Hangisini terkedemiyorsa ve gönlünü ona bağlı tutuyorsa onun Hakk yoluna mani olduğunu anlamalı ve o bağlılığın kesilmesine çalışmalıdır. Bizim hocamız Şah-ı Nakşibend, o kadar ihtiyatlı idi ki, yeni bir elbise giyse; ‘Bu elbise falan kimsenindir’ diyerek onu emanet gibi giyerlerdi.”

Sultanların sultanı

Alaeddin Attar 1400 (h. 802) senesinde Buharanın Cağanyan nahiyesinde vefat etti. Ondan sonra Özbekistan’da yetişen en büyük veli Ubeydullah-ı Ahrar hazretleridir. 1403 (h. 806) senesinde Taşkent’te doğan Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri silsile-i aliyyenin on sekizincisidir. Büyük veli Yakub-ı Çerhi hazretlerinin sohbetleri ile kemale gelmiştir. Binlerce talebesi ve seveni vardı. Zamanının sultanları üzerinde de büyük bir tesire sahipti. Sultanlara sözü geçer, Müslümanlar’ın rahatı için onlara nasihat ederdi. Kendisi şöyle anlatmıştır: “Eğer biz şeyhlik yapsaydık, zamanımızda hiçbir şeyh kendisine talebe bulamazdı. Fakat bize başka iş emredildi. Bizim işimiz Müslümanlar’ı zalimlerin şerrinden korumaktır. Bu sebeple, padişahlar ile görüşmek ve onların gönlünü dilediğimiz istikâmete çevirmek bize vazife olmuştur.” Türkistan beylerinden Mirza Ebû Said, Mirza Ömer ve Mirza Mahmud, Ubeydullah-ı Ahrar’ın bağlılarından idiler.

Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri keşif ve kerametlerden söz açıldığında buyururdu ki: “Eğer bütün halleri ve buluşları bize verseler, fakat, ehl-i sünnet ve cemaat itikadını kalbimize yerleştirmeseler, halimi harap, istikbalimi karanlık bilirim. Şayet bütün haraplıkları, çirkinlikleri verseler ve kalbimizi ehl-i sünnet itikadı ile süsleseler hiç üzülmem.”

Böylece O ehl-i sünnet itikadının önemini çok açık bir şekilde belirtiyordu.

Özbekistan’da son nûrlar

Ubeydullah-ı Ahrar’ın 1490 (h. 895) senesinde Semerkand’da vefatından sonra vazifesini on iki sene müddetle, onun kalplere şifa olan sohbetlerinde bulunup velilik derecesine yükselen Kadı Muhammed Zahid hazretleri aldı. Kadı Muhammed Semerkand’lı olup doğum tarihi bilinmemektedir. Kadı Muhammed Zahid’den sonra (vefatı 1530) yerini talebelerinden Derviş Muhammed hazretleri aldı. Ondan sonra (vefatı 1562) Buhara’nın Emkene şehrinde doğup yetişen Hacegî Muhammed Emkenegî hazretleri ehl-i sünnet yolunu yayma işine memur oldu. Yetiştirdiği velilerin en basta geleni, talebesi ve kendisinden sonra halifesi olan Muhammed Bâkibillah‘tır. Muhammed Bâkibillah bir gece rüyasında Muhammed Emkenegî hazretlerini görmüş, hocası ona; “Ey oğul! Senin yolunu gözlüyorum” buyurmuştu. Bunun üzerine derhal huzuruna geldi. Hacegî hazretleri ona feyz verip yüksek faydalara kavuşturdu. Sonra Bâkibillah hazretlerine: Sizin işiniz, Allahü teâlâ’nın yardımı ve bu yüksek yolun büyüklerinin ruhlarının terbiyeleriyle tamam oldu. Tekrar Hindistan’a gitmemiz lazım. Çünkü bu silsile-i aliyyenin, orada sizin sayenizde parlıyacağını görüyorum. Bereket ve terbiyenizden çok istifade edip, büyük işler yapacak kimseler gelecek” buyurdu.

Böylece Abdülhâlık Goncdüvânî ile başlayan silsile-i aliyyenin Semerkand ve Buhara bölgesindeki halkası, Hacegî Muhammed Emkenegî hazretleri ile Hindistan’a kadar uzatılmış oluyordu. Özbekistan bölgesinde 1150’li yıllarda silsile-i aliyye büyüklerinin yetişmesi Hacegî Emkenegî hazretlerinin 1599’da vefatına kadar sürmüş. Maveraünnehr bölgesi binlerce alim ve evliya ile dolmuştur. Öyle ki buradan yayılan, ilim ve marifet ışıklan sebebiyle “Maveraünnehr Tur-ı Sina gibi oldu” denilmiştir. Dünyanın dört bir tarafına, burada yetişen veliler, ehl-i sünnet yolunu yaymışlardır. O büyüklerin eserlerinden ve ruhaniyetlerinden istifade ile bugün de evlatları aynı ideallerle yetişebilmeyi beklemektedirler.

Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil

Not: Bu makale Tarih ve Medeniyet Dergisi Sayı 42 Eylül 1997 Sayısında yayınlanmıştır.

xxxx

Aile yapımız çökmüş durumda!

Posted on 27 Aralık 2019
Son dönemlerdeki açıklamalarından anlıyoruz ki, Sayın Cumhurbaşkanımız İstanbul Sözleşmesi’nden oldukça rahatsız.

Bunu nereden anlıyoruz? Sözleşmeden rahatsız olan parti tabanı hemen her fırsatta, bu sıkıntıyı ciddi olarak Sayın Başkanımızın gündemine getirmeye başladı.

Nitekim Cumhurbaşkanımız kamuoyuna yansıyan yönüyle bu konu ile ilk kez, Millî İrade Platformu’nun 1 Haziran’da Haliç Kongre Merkezi’nde düzenlediği iftar programında muhatap oldu. Aileleri parçalayan 6284 sayılı yasaya, Toplumsal Cinsiyet Eşitliği adlı girişime ve eş cinsel sapkınlığının propagandasına dayanak teşkil eden İstanbul Sözleşmesi ile ilgili ağır eleştiri ve şikâyetleri dinledi. Bütün bu yakınmalar karşısında, “İstanbul Sözleşmesi nas değildir. Bizim için ölçü değildir” dedi. Ancak duyumlarımıza göre KADEM yetkililerinin konuşmaları üzerine bu meseleyi belki de bir müddet için askıya aldı.

Nitekim Sayın Erdoğan bundan sonra hemen her fırsatta ailenin önemine değinmeye başladı. 2 Mayıs 2019’da, “Nikâh akdi değersizleşti, evlilik dışı ilişkiler normalleşti” değerlendirmesini yaparken, 6 Kasım 2019’da ise dindar nesle özellikle vurgu yapmayı ihmal etmedi.

Sayın Cumhurbaşkanımız İslam İşbirliği Teşkilatı Sosyal Kalkınmadan Sorumlu Bakanlar Konferansı’nda da meselenin önemine şöyle değindi:

“Müslümanlığımızın en önemli alamet-i farikalarından biri de, aile kurumumuzun gücüdür. Bugün geleceğini tehdit altında gören toplumların tamamının da ortak özelliği, aile kurumunu zayıflatmış, çarpıtmış ve ifsat etmiş olmalarıdır. Gelinen noktada, hiçbir teşvik, hiçbir maddi destek, hiçbir telkin, bu tür ülkelerin aile kurumlarını yeniden ayağa kaldırmaya yetmiyor. Çünkü temel çökmüş durumda. İslam ülkeleri olarak aile kurumumuza ne kadar sahip çıkarsak, geleceğimize de o derece güvenle bakabiliriz. Kendi ülkem başta olmak üzere, bu konuda hepimize çok önemli görevler düşüyor. Güçlü aile yapısının güçlü toplum demek olduğunu, bunun da hep birlikte güvenli geleceğimiz anlamına geldiğini tekrar tekrar hatırlamalıyız…”

Öyle tahmin ediyorum ki Cumhurbaşkanımıza, aile sistemimize yönelik korkunç planların merkezinde yer alan İstanbul Sözleşmesi ve 6284 no.lu kanundan duyulan rahatsızlık her fırsatta dillendiriliyor.

İstanbul Sözleşmesi’ne neden dokunulamaz?

Nitekim 7 Aralık 2019 günü Haliç Kongre Merkezi’nde gerçekleştirilen AK Parti İl Başkanlığı Danışma Meclisi toplantısında Sayın Cumhurbaşkanımıza bir kez daha İstanbul Sözleşmesi’nin sıkıntısından bahsedildi. Cumhurbaşkanımızın burada verdiği cevap ise çok çarpıcı idi!

Öncelikle sözleşmenin imzalandığı tarihe dikkat çekti. “Sözleşmeye o tarihte şu anda AK Parti’den ayrılıp yeni parti kurma aşamasında olanlar sebep oldu” dedi.

Aslında müsebbipler, sadece parti kuranlar değildi. CHP’den Gülsün Bilgehan, HDP’den Pervin Buldan sözleşmeyi hararetle savunup çıkması için gayret sarf edenlerdi. O dönem Meclis’te bulunan bütün vekillerin ortak imzası ile kabul edildi. Yürürlüğe girdiği tarihte ise Sayın Cumhurbaşkanımızın belirttiği şahıslar etkili bulunuyordu. Öyleyse sözleşmenin yürürlüğe girmesi konusunda bunların ısrarlı hareketleri etkili olmuş olmalıdır. Böylece Cumhurbaşkanımız bu sözleşmeyi yürürlüğe koyanların iyi niyetli olmadıklarını bir bakıma açıkça belirtmiş oldu.

Ancak şurası muhakkak ki Cumhurbaşkanımız da neticede partinin en üst kademesinde bulunduğundan o günün ağır siyasi şartları içinde meselenin vahametini kavrayamamış olsa da bugün artık tüm sorumluluğun kendisinde olduğunu ve bütün olumsuz gidişatın kendi hanesine yazılacağını bilmelidir.

Cumhurbaşkanımız bu açıklamasını takiben “kamuoyunda bu mesele biraz köpürtülüyor” dedi. Bu sözü ile muhtemelen sözleşmeye muhalif olanların tenkitlerini abarttıklarını belirtmiş olabilir. Şayet böyle ise Sayın Cumhurbaşkanımızı AK Parti içinde olup sözleşmenin devamından yana tavır takınanların etkilediği düşünülebilir.

Öncelikle şunu belirtmeliyim ki sözleşme hakkında bırakın köpürtülmeyi son derece az bile söyleniyor. Zira sözleşmeye yapılan tenkitler, yaptığı tahribata göre yok denecek kadar azdır! Birkaç etkili kişi dışında bu meseleye değinen dahi yok, neden?

Birincisi HDP, CHP ve İyi Parti başta olmak üzere AK Parti dışındaki bütün oluşumlar bugün itibarıyla sözleşmeye ya tam destek oluyorlar veya susmayı tercih ediyorlar. Zira bu zevat biliyor ki AK Parti en büyük zararı bu sözleşme dolayısıyla görecektir. Aileler bu sözleşme ile savrulacak, toplum dejenere olacak ve bunun sıkıntılarını AK Parti çekecektir…

İkincisi ise AK Parti yanında yer alan yazarların parti yıpranacak korkusuyla tavır almamalarıdır. Bunların büyük bölümü İstanbul Sözleşmesi’nin toplum üzerindeki menfi ve yıkıcı etkilerini görmekte fakat bu işi konuşarak çözelim, vurmayalım diyerek en hafif bir tepki ile geçiştirmek istemektedirler. Nitekim bu konuda KADEM yönetimine en yakın isimlerden biri olan Sibel Eraslan Hanım’ın yazılarını okuyabilirsiniz.

Konuşmak isteyenler ne zaman konuşacaklar ve çözüm üretecekler bilemiyorum. Fakat şunu iyi biliyorum ki, yarınlarda sabah akşam konuşsalar dahi çözüm bulamayacaklar ve yıpranan aile yapısını kolay tamir edemeyeceklerdir…

Meseleyi biraz daha köpürtelim!

Şurası inkâr olunamaz bir gerçektir ki bu sözleşme ve 6284 no.lu kanun, günümüzde AK Parti’yi en fazla yıpratan konuların birinci sırasına girmiştir. Partide sadece kendi aralarında kahvaltı partileri düzenleyip halka inemeyenler bu hususu takdir edemezler. Onlarla milletin dâhil olduğu her platforma gitmeye ve değerlendirmeye hazır olduğumu bir kez daha ifade edeyim.

Diğer taraftan İstanbul Sözleşmesi’ni savunanların sinsi bir manevrası var. “Kadına şiddeti mi savunuyorsunuz?” diyerek atağa geçmek veya kadına şiddeti önlemenin neresi kötü diyerek savunma refleksleri düzenlemek veya geliştirmektir.

Öncelikle şunu belirtelim ki bunu ifade edenler önce Müslümanın tarifini bilsinler. Şanlı Peygamber Efendimiz: “Müslüman, dilinden ve elinden diğer Müslümanların emniyette olduğu kişidir” buyurmuştur. Yalancılık, iftira her türlü ahlaksızlık ve kul hakkına giren şiddet dinimizin beğenmediği haram kıldığı hastalık olarak gördüğü hususlardır.

Dolayısıyla durduk yerde Müslümanları, şiddet uygulamakla itham etmek en büyük iftiradır. Günümüzde Batı dünyasının Müslümanları terörist olarak göstermeye çalışması da benzeri bir algı çalışması değil midir?

Şahsi olarak çeşitli saiklerle şiddet yoluna sapanları elbette bu değerlendirmeden muaf tutuyorum. Böylelerinin cezalarını kanun elbette kesecektir ve kesmelidir.

Bizim burada tenkit ettiğimiz husus, Avrupa Konseyi’nin diktesi ile ve daha kimlerin sebep olduğu belli olmayan bir sözleşmenin hataları, yanlışları, sebep olduğu hadiseler ve aile yapımızı mahvetmeye yönelik girişimlerdir.

Sayın Cumhurbaşkanımızı sevenler 15 Temmuz’da hiç düşünmeden canlarını ortaya koydular. Ne için?

Şu İslam beldesinde Müslümanca yaşamak, huzur içinde olmak, oğlunu, kızını güzel bir ahlak ile yetiştirebilmek, bayrağının nazlı nazlı salınışını görebilmek, ezanını huşu içerisinde dinleyebilmek için değil mi?

Millet şimdi canını hiç düşünmeden ortaya koyduğu liderinden bir tek şey istiyor.

Bu istek bütün ahlaksızlıklara kapı aralayan, ailede huzur bırakmayan İstanbul Sözleşmesi’nin bir paçavra gibi yırtılıp atılmasıdır.

Yarınlarda Avrupa Birliği’ne giriş müzakereleri sırasında “sizin ahlakınız bozuldu, sizi içimize alamayız” sözlerini işitme zilletini bu necip millete yaşatmamak lazım.

BM’de Avrupa’ya insanlık dersi veren liderimiz için bunu gerçekleştirebilmek neden güç? Çevresi bu kadar mı baskın bilemiyorum.

Cumhurbaşkanımızı sevdiğini söyleyen yakın çevresine ve akl-ı selim kişilere sesleniyorum!

Yarınlarda en büyük pişmanlığı yaşamak ve yaşatmak istemiyorsanız geliniz bütün kötülüklere kapı aralayan ve hiçbir hayrı gözükmeyen bu sözleşmeyi bitirelim!

Anlayacağınız üzere geliniz meseleyi biraz daha köpürtelim!

TEFEKKÜR
Fukarâ kalbine her kim dokuna
Dokuna sînesi Allah okuna

.

Kâzım Karabekir ve II. Abdülhamid Han!

Posted on 13 Aralık 2019
Üstat Necip Fazıl Bey tarih konusunda galiba en büyük görevini şöyle düşünüyordu:

Bize kalan aziz borç asırlık zamanlardan;
Tarihi temizlemek sahte kahramanlardan!

Zira Sultan II. Abdülhamid Han’ın Siyonistler, İngilizler ve bilumum Osmanlı-Türk düşmanlarının sinsi bir tertibi ile tahtından indirilmesi ile bütün İslam âleminin Batı’nın uşaklığına düşecek devri de başlıyordu. Evet, çok geçmeyecek ve on seneyi bulmadan bin yıldır İslam’a hizmetle şereflenmiş Türk milleti, tarihinin en ağır zillet şartlarına mahkûm olacaktı.

Artık tarih kitaplarımızı dahi rahmetli Oktay Sinanoğlu Bey’in ifadesiyle İngiliz muhipleri yazmış olduğundan, biz yapılan hataları hiç okuyamadık ve bilemedik. Sadece kahraman üretmeye çalıştık. Putunu kendi yapar kendi tapar, misali hiç kimseyi hakkıyla değerlendiremedik! Sevdiğimize toz kondurmamayı marifet zannettik. Dolayısıyla Tanzimat’tan neredeyse günümüze kadar yaşanan hadiselerin içyüzlerini arakasındaki tertipleri çözmek bir türlü mümkün olmadı. Aynı delikten bir değil on kez ısırıldık. Bu itibarla bazı şahsiyetlerimizi daha yakından tanımak icap etmektedir.

Bunlardan bir tanesi Kâzım Karabekir Paşa’dır.

Kâzım Karabekir, İstanbul’da doğmuş olup asıl adı Mûsâ Kâzım’dır. Babası Mehmed Emin Paşa, annesi Havva Hanım’dır. İstanbul’da başladığı ilk öğrenimini jandarma subayı olan babasının görevi dolayısıyla Van, Harput ve Mekke’de tamamladı. Ortaöğrenimini İstanbul’da Fâtih Askerî Rüşdiyesi ile Kuleli Askerî İdâdîsi’nde gördü. 1905’te de Harp Akademisi’nden mezun oldu. Kurmay Yüzbaşı olarak Manastır’da staja başladı, Bölge Kurmay Başkanlığı görevini de üstlendi.

Paşalar artık eskisi gibi görev görevdir demiyordu. Doğuya bir görev çıktığı anda sürgün olarak değerlendiriyor ve padişah düşmanlığı da başlıyordu. Bu sebeple Kâzım Karabekir’in hanesinde padişah ve saltanat düşmanlığı o daha küçükken yerleşmişti.

Kâzım Karabekir henüz Rüşdiye’de okurken ağabeyi Hamdi Bey tarafından Abdülhamid Han düşmanlığı ile yetiştirilmişti. Ağabeyi Fransa’dan gelen dergileri ve gazeteleri kendisine okuturdu. İttihat ve Terakki Cemiyetine yemin ettirerek o kaydettirmişti. Ağabeyi bunları gizlemesi ve kimseye açıklamamasını da Karabekir’in kendi ifadesiyle şöyle anlatmıştı:

“Hamdi ağabeyim gözlerimin içine baktı ve bana, ‘Yemin et bakayım ki bundan hiç kimseye tek bir kelime bile söylemeyeceksin’ dedi. Yemin ettim. Bunun üzerine bana, ‘Kâzım, ailemizin namını yükseltecek istidat yalnız sende var. Kendini her fenalıktan korumalısın. Ahlakını nasıl muhafaza ediyorsan hayatını da öyle korumalısın’ diyerek Abdülhamid’in zulmünü, istibdatını ve buna karşı milletin iyi kalpli evlatlarının hürriyeti almak için İttihat ve Terakki Cemiyeti namıyla bir cemiyet teşkil ettiklerini, vatanını seven her münevver gencin buna dâhil olduğunu fakat bazı alçaklar tarafından haber alınarak birçok gencin sürgüne Yemen’e, Fizan’a gönderildiğini, bazılarının da denize atıldığını acı acı anlattı…

Tüylerim dimdik olmuştu. ‘Vatanını seven her gencin girdiği bu cemiyete ben de girersem ne olur?’ dedim. ‘Girdin gitti… Demincek yemin etmedin mi?’ dedi.

Ama ne sevindim ne sevindim… Kendimi zaten çocuk saymıyordum. Şimdi büyük bir adam olmuşum gibi geldi. Ağabeyim bana tekrar yemin ettirdi ki zabit oluncaya kadar ben bu işi kimseye açmayacağım. ‘Yoksa bütün ailece mahvoluruz’ dedi. Ben de ellerinden öptüm. O da beni kucakladı, alnımdan öptü…”

Yahu Kâzım ne yamanmış!

Kâzım Karabekir bundan sonra artık bulunduğu her yerde İttihat ve Terakki’nin sağlam bir fedaisi olmuştur. O, Enver Bey’le birlikte İttihat ve Terakkî Cemiyeti’nin Manastır ve İstanbul şubelerinin açılışında görev yaptı.

İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin bilhassa İstanbul’da esas ve köklü teşkilatlanmasını Kâzım Karabekir sağladı. Manastır’da kışla görevinde iken Harbiye’ye muallim olarak tayin edilmesi (1907) kendisine bu yolu açacaktı.

Kâzım Karabekir, İstanbul’a gitmeden önce Selanik’e gelerek İsmail Hakkı Bey’in evinde İttihat ve Terakki’nin ileri gelenleri ile toplandılar. Toplantının konusu İstanbul’da yapılacak faaliyet ve izlenecek yoldu. Meşrutiyetin ilanı için İstanbul şubesine düşen görevler ve şayet mümkünse Sultan Abdülhamid’e bir suikast girişiminin gerçekleştirilmesi idi. Kâzım Karabekir’in suikasttan yana tavır göstermesi üzerine Talat Bey heyecanlanarak şöyle söyledi:

“Yahu Kâzım yamanmış be! Seni arkadaşlar çok cesur ve çok da düşünceli derlerdi. Şimdi bunu karşımda kendim görüyorum. Bize çok kuvvet veriyorsun. Eğer İstanbul’da teşkilat yapmaya muvaffak olursan sana icabında buradan birkaç fedai göndererek terörler de yaptırabileceğimize inanıyorum…”

Terörlerde kim ölecekti. Masum ve gariban siviller. Zira Abdülhamid Han’ın gitmesi için onlarca her yol mubahtı…

Kâzım Karabekir için Sultan Abdülhamid’in mutlaka öldürülmesi gerekiyordu! Ancak onu bir Ermeni veya Yahudi’nin değil kendilerinin ortadan kaldırmaları gerekirdi. Diğer türlü namuslarına halel gelirdi. Nitekim padişaha yapılan meşhur suikastı şöyle değerlendirecekti:

“Bir Türk padişahının Ermeni veya sair Türk olmayanlar tarafından öldürülmesini kendi tarihimiz bakımından çirkin bir hadise telakki ile üzülmüştük. Çünkü ölümü gayr-i Türklerin menfaati için lazım bir hadise gibi görülecekti. Hâlbuki vaziyet Türk milletinin gittikçe, bu cahil sultan idaresinde tehlikeye yürümesiydi…”

Yine Kâzım Karabekir’in, II. Abdülhamid Han’ın kendisine suikast düzenleyen ünlü terörist Edward Joris’i affederek devleti lehine kullanmasından duyduğu rahatsızlığı belirtirken padişaha duyduğu dehşetli kini de ortaya çıkıyordu:

“Padişaha tertiplediği suikastta birkaç yerli Ermeni de yardım etmiş. İdama mahkûm olan bu adamı Sultan Hamid affetmiş, ihsan vermiş ve Avrupa’da aleyhindeki cereyanlar ve suikastlardan haber vermek üzere maaşlı hafiye yapmış. Koca Sultan, bu işleri bir gün senin öz Türk milletin de yapacak ve sen onların elinden yakanı kurtaramayacaksın. Eğer aklın eriyorsa fikirleri boğma, onlara yol ver ve hürmet et. Muhitini saran cahil veya riyakâr, murdar ahlaklı insanları dağıt da Avrupa hükümdarları gibi milletini saadete götür. Sen de milletinin sevgisi arasında mesut yaşa. Fakat yazık ki daha ismini bile zor yazabilecek derecede irfanın var…”

Bu nasıl bir kin!

Kâzım Karabekir, Sultan Abdülhamid Han hakkında Ermeni ve Yahudilerin uydurduğu her yalana inanmakta dolayısıyla kini ve nefreti de o ölçüde artmaktadır. Makedonya isyanlarını, Ermeni kıyamlarını dahi sırf padişahı tahtından alaşağı edeceği cihetiyle memnuniyetle takip ediyor ve hoşlanıyordu. Buna karşılık onların bu gayretlerinin padişahı tahtından düşüremeyeceğini belirterek öz evlatlarının kendisini boğacağından dem vururken bütün bir Osmanlı hanedanını da aşağılıyordu. Şöyle ki:

“Etrafındaki yüzlerce halayıkların şehvet halkası içinde, bütün hanedanın gibi tereddi etmişsin (soysuzlaşmışsın). Mithat Paşa gibi bir veziri, Mahmut Paşa gibi bir damadı boğduran, en namuslu, hamiyetli ve malumatlı insanları zindanlarda, menfalarda çürüten, muhitini hafiye ağları içinde kuklaya çeviren insandan ne beklenir? Dün İttihat ve Terakki’yi de boğdun. Mithat Paşa’nın Jön Türkleri gibi onların da mahvolduğuna belki kailsin. Fakat fikirler ölmüyor, birbirine zincirleniyor. Muhakkak her müstebit gibi fikirler arasında sen de boğulacaksın. Makedonya isyanları, Ermeni kıyamları belki senin için tehlikeli değildir; fakat kork milletinden… Bakalım bunu ne zaman göreceksin…”

Bu öyle bir düşmanlıktı ki karınca yürüse Sultan II. Abdülhamid Han’dan bilir olmuşlardı. İslam’ın esaslarından dahi bî-haber idiler. Dini kafalarına göre değiştirmek gayesini güderken sanki bunları da Abdülhamid Han’ın suçu olarak göstermekte tereddüt etmiyorlardı.

Nitekim cuma namazı hutbesi hakkındaki ifadeleri bunun yansımasıdır:

“Hutbe okunurken uyuklayan, esneyen hemen bütün cemaat… Güzel sözleri anlıyorum, ne yazık bari Arapçayı akabinde Türkçeye de tercüme etseler ne olur… Hem âyet-i kerime ve hadis-i şerifler tercüme edilmiş; fakat esas hutbe neden Türkçe olmasın. Fakat kahrolası istibdat! Âciz ve riyakâr. Bir toplantı, rahat yaşasın diye milletin uyuması lâzım. Mademki hutbe okunurken halk uyuyor, o murdar idare için bundan muvaffakiyetli ne olur… Kulaklara sansür…”

Hâlbuki Osmanlı meşihat makamı, hutbenin Arapçadan başka bir lisanla olamayacağı sebebiyle hutbeden önce vaazı koydurmuş ve böylece Müslümanların bilgilenmelerinin yolunu açmıştı. Fakat onların maksadı anlamak değil sadece yargılamaktı. Zaten Kâzım Karabekir’in namaza ilgisi ve cemaatle namaz konusunda söyledikleri de bunu ortaya koyuyordu:

“Bizi Harbiye efendileri gibi dört vakit namaza da sürmeye başladılar. Sabah namazları arzuya tabiydi. Mektebin musluklarında su olmadığı hâlde binlerce efendilerin ve arada zabit elbiseli üç namzet sınıfın elleri değnekli zabitler tarafından camiye sürülmesi -hindi sürüsü gibi- pek elim bir manzaraydı. Birkaçı müstesna, abdestsiz secdeye zorla yatıp kalkıyordu. Harbiye ikinci sınıf nihayetinde geçirdiğim tifo hastalığından sonra abdest ve namazı yalnız evde ve cuma namazlarına bırakmıştım…”

Kâzım Karabekir’in şikâyeti bu kadarla da sınırlı değildi. Neredeyse cami yapılmasından dahi şikâyet edecek bir noktadaydı. Sanki bütün bunları bir harbiye öğrencisinin değerlendirmesi gerekiyor gibi. Bu durum bir anlamda askeriyede siyasetin nasıl zararlı bir noktaya vardığının da göstergesi idi.

“Cami üstüne cami… Saray üstüne saray… Asırlarca bu riyakârlık devam etmiş. Hâlâ da böyle gidiyor. Bir padişah için birçok saray ve birçok bahçe ve eğlence yeri. Sonra milyonla halk için bir şey düşünme. Vaktiyle medeniyete giriyoruz diye Haliç’te, Göksular’daki sarfiyat da hep padişah ve riyakâr günahkâr muhiti için… Dün böyle geçmiş. Bugün de böyle. Ah yarın olsun şu memleketin evvela havası bu riyakâr ve yalandan temiz saf bir havayla dolsa…”

Kâzım Karabekir “asırlarca bu böyle devam etmiş” diyerek neredeyse tüm Osmanlı padişahlarına bühtan ettiğinin farkında mıydı? Acaba fazladan nereye cami ve saray yaptırdı diye sorulsa ne cevap verebilirdi? Konuşmak iftira etmek Fransa’dan gelen mecmualardaki yazıları süzgeçsiz kabul etmek… Asıl sürü psikolojisi bu değil miydi?

Kâzım Karabekir, koskoca cihan imparatorluğu yok olduğunda bu fikirlerini düşünme imkânı buldu mu acaba?

II. Abdülhamid Han çekildikten sonra riyakâr ve yalandan temiz bir hava(!) bulabildiler mi?

Ne gezer!!!

TEFEKKÜR
Hâşâ zulmetmez kuluna Hüdâ’sı
Herkesin çektiği kendi işinin cezâsı

.

Putperestlik uygulamasının merkezi!

Posted on 6 Aralık 2019
Sayın Millî Eğitim Bakanımızın, tarih ve coğrafya gibi temel dersleri seçmeli ders kategorisine alması son dönemlerde en ciddi tepkilere neden olmaktadır. Kendisi geçtiğimiz hafta ulusal bir kanalda durumun böyle olmadığını bildirdi. Oysa gerçekler kendisini tekzip etmektedir. Şairin; “Âlemde bir devir dönüyor amma/Devri Frenk midir İngiliz mi bilmem” dediği gibi Millî Eğitim’de de bazı uygulamaların nedenini açıkçası kestiremiyoruz.

Misal olarak 10 Kasım’da okullarda resme karşı secde seansları düzenlenmiş ve toplumun büyük tepkisine yol açmıştı.

Millî Eğitim Bakanımız müdürler hakkında soruşturma açıldığını belirterek toplumun gazını aldı.

Hâlbuki Millî Eğitim Bakanlığına bağlı “Eğitim ve Bilişim Ağı” (EBA)’na girenler gözlerine inanamıyordu. Zira resme tapınmanın kaynağı orasıydı!.. Bu uygulama örneği orada bulunuyordu. Öyleyse müdürlere açılan göstermelik soruşturma neyin nesiydi?

Altı oku çekerek secdeye yatma seansı hâlâ EBA’da duruyor. Bilginize!

Evet Millî Eğitim Bakanına söylüyorum. Mesele sadece tarihi seçmeli yapmanız değil tarih müfredatları da rezalet. Kitaplardaki faydasız bilgi yığınından şuurlu ve bilinçli nesiller çıkmaz.

Rahmetli Oktay Sinanoğlu Bey’in dediği gibi, İngiliz muhiplerinin tesirinden kurtulamayacak mıyız?

Şayet tarihi adam gibi öğretmezsek dinimizi, dilimizi, edebiyatımızı, coğrafyamızı bir anlamda manevi ve maddi değerlerimizi gençlerimize veremezsek açık söylüyorum:

Yarınlarda vatanı işgal edilirken âlem yapan nesiller bulursunuz!

Gaflet içindesiniz!

Tıpkı Sultan II. Abdülhamid Han’ın tahtından alaşağı edilmesiyle âlem yapan mankurtlar gibi. Hâlbuki o günlerde dört asırlık Türk yurdu, Turgut Reis’in emaneti Trablusgarp elimizden kayıp gidiyordu. Arnavutluk ve Balkanların elimizden çıkışının hazırlıkları yapılıyordu. Peki Abdülhamid Han’ın gidişi ile bayram yapan Türk gençleri ne ile meşguldü?!.

Buyurun Selanik’te Alatini Köşkü‘ne uzanalım…

Bir gün köşkün bahçesinde yoğun bir hareketlilik göze çarpıyordu. Zabitler koşuyorlar, gülüyorlar, patırtı kıyamet kopuyordu. Köşktekiler ne olduğunu merak ederek hayretle pencerelerden olanları izliyorlardı. Bu gürültüler, bu keyifli kahkahalar Abdülhamid Han’ın da dikkatini çekmişti.

“Bahçede bir eğlence mi var?” diye sormuş̧ ise de üzüleceğini bilerek kimse kendisine doğru bir cevap veremedi. Abdülhamid Han iyice şüphelenmişti. Muhafızı Rasim Bey’i isteyerek bu defa ona sordu: “Bahçede bir eğlence veya ziyafet mi var?” Rasim Bey pek de söylemek istemediği halde, “Evet” deyince sabık Padişah: “Herhâlde mühim bir misafir olacaktır. Kimdir?” Rasim Bey yine istemeyerek: “Sandanski geliyor. Birlikte yemek yiyeceğiz.”

Bulgaristan’da binlerce Türk ve Müslümanın kanına giren bu cani “Hareket Ordusu” ile İstanbul’a gelmiş̧ ve Yıldız Sarayı yağmasında da başrolü oynamıştı. Şimdi kendisi Alatini Köşkü’nde ağırlanacak ve ziyafet çekilecekti.

Abdülhamid Han fevkalade canı sıkılarak, “Dünkü̈ düşmanımız, bugün dostumuz mu oldu Rasim Bey?” dedi. Rasim Bey, “Evet şimdi dostuz” diyerek cevapladı. Abdülhamid Han acı acı gülümseyerek;

“Aldanıyorsunuz Rasim Bey! Sandanski ve ona benzeyen adamlar hiçbir vakit Türk’ün dostu olamazlar. Gaflet içindesiniz. Aklınızı başınıza toplayınız. Yazıktır. Binlerce Türk’ün kanını bu komitacılar emmişlerdir. Pişman olmamanızı temenni ederim” dedikten sonra bir müddet durup arkasından şunları da ilave etti: “Bakınız ben saltanattan çekilmiş̧ bir adamım. Benim felaketim şerefine bir Türk düşmanına verilen ziyafet ve gösterilen hürmet benden ziyade sizin için acıklıdır. Pek teessüf ederim!..”

II. Abdülhamid Han’ın tarihe not düştüğü sözler, kendisinin nasıl bir Türklük şuuruna sahip olduğunun en büyük delilidir. Bu arada Türklük davasıyla hareket ettiklerini iddia eden İttihatçıların zavallı hâli de gözden kaçırılmamalıdır.

Rasim Bey bu haklı ve yerinde sözler üzerine önüne bakarak dışarıya çıktı. Bahçede o eski neşe kalmamıştı…

Sinop baskınının 166. yılında yaşanan rezalet!

Sultan Abdülhamid Han anlaşılmayınca, tarih bilinmeyince ve ibret alınmayınca maalesef her gün yeni bir yüz karalığı yaşamaktayız!..

Tarih fukaralığını gösteren üzüntü verici bir faaliyet geçen hafta Sinop Boyabat’ta yaşandı. Önce tarihî hadiseye ışık tutalım:

İngiltere bundan 166 yıl önce Osmanlı Devleti’ni Ruslarla Kırım Savaşına ve ardından borcun içine sürükleyebilmek için Sinop baskınına zemin hazırlamıştı. Sinop şehrimiz, 30 Kasım-1 Aralık 1853 tarihinde en felaketli günlerinden birini yaşadı. Rus kalyonları beklenmedik bir şekilde sabah erkenden limanı ablukaya almış ve yoğun bir bombardımana tutmaya başlamıştı.

Ağır yaralar alan Osmanlı sancak gemisi Avnillah, perişan vaziyette karaya vurdu. Düşmanın kullandığı obüs topları ve humbaralar yangın çıkardığından, Türk leventleri bir yandan da yangınla mücadele etmekteydiler.

Türk gemisi Navek-i Bahri ise düşman filosunca kuşatıldı. Binbaşı Ali Bey, fırkateynini Ruslara kaptırmamak için gemiyi havaya uçurma emrini verdi. Kendisini dinleyen olmayınca önce personelin gemiyi terk etmesini sağladı. Ardından yaktığı meşaleyi bizzat cephaneliğe fırlattı. Adamlarının ısrarla gemiyi terk etmesini istemelerine ise şu cevabı verdi:

“Sizler vazifenizi sonuna kadar yaptınız, gitmekte serbestsiniz. Ama benim vazifem henüz bitmiş değildir. Bir gemi kumandanı şartlar ne olursa olsun gemisini terk etmez. Ancak gemisi ile mukadderat birliği yaptığı takdirde vazifesini bitirmiş̧ olur.”

Kısa bir süre sonra cephanelik müthiş̧ bir gürültü ile infilak etti. Yüzlerce parça hâlinde havaya yükselip, sonra denize döküldü̈. Büyük kahraman Ali Bey şehit düşerken kendisini saran Rus gemilerine de zayiat verdirmişti.

Ancak Rus gemilerinden atılan humbaralarla Türk gemilerindeki hasar oldukça artmıştı. Saat 14.30’u gösterirken, denizin üzerinde sağlam Türk gemisi kalmamış bulunuyordu. Yüzlerce insan filikalara yahut bir seren parçasına sarılarak kurtulmaya çalışırken boğuldu.

Ruslar ise savaş kurallarına uygun olmayan bir biçimde şimdi bütün kinlerini denize düşmüş Türk askerlerine doğrultmuşlardı. Uzun bir süre Türk gemilerinden denize dökülmüş, ölümle pençeleşen yaralı Türklere kancalar, balyozlar savurarak; uzaktakilere top ateşi açarak denizin üzerini kızıl renge çevirmekle, bir vahşet tablosu çizdiler.

Ne var ki bu acı tablo da onları tatmin etmeye yetmeyecek ve kalyonların ölüm kusan topları şehrin özellikle Müslüman mahallesi üzerine çevrilecektir.

Şehirde bulunan tabyalar, baskın sırasında Rus donanmasına karşı mukabelede bulunmuşsa da, topların küçüklüğü ve menzillerinin kısalığı yüzünden pek etkili olamayacaktı…

Netice olarak baskın sonunda on iki Türk savaş gemisinden on biri tamamen tahrip edilerek batırılmıştı. Türk filosunda görevli kaptan, zabit, asker, gemi personeli ve diğerleri olmak üzere toplam üç bin kişiden iki bini şehit düşmüştü.

Bombalamadan şehir de nasibini almıştı. Yedi mescit, iki mektep, üç yüz ev ve iki yüze yakın dükkân yanmıştır. Halkın süratle şehri boşaltması üzerine beş şehit verilmişti.

Baskında Sinop’un çok büyük tahribata maruz kaldığı ve uzun süre eski canlılığını yakalayamadığı, kaynaklarda belirtilmiştir. Nitekim 1853 yılı öncesinde yazılan eserlerde, nüfus 10-15 bin arasında gösterilirken, baskın sonrasındaki kayıtlarda 6-9 bin civarında olduğu belirtilmiştir..

Geçtiğimiz sene hadisenin 165. yıl dönümünde ilk kez Ayancık’ta şehitlerimizi andık. AK Partili Belediye Bakanı Aslan Özdemir Bey Kur’ân-ı kerim tilaveti ve dualarla bir büyük vefayı gösterdi. Ardından tüm Ayancıklılara balık ziyafeti verdi.

O gün AK Parti Sinop vekilimiz de oradaydı. Birkaç ay sonra da yerel seçimler yapılacaktı. Vekil Bey bütün Ayancıklıların sevgisini kazanmış Aslan Bey’i aday göstertmedi. Ayancık göz göre göre kaybedildi.

Sinop’un tarihindeki bu en acı gününün 166. yıl dönümünde ise ne görelim! Bu defa Boyabat’ta Hande Yener konseri vardı. Vekilimiz acaba binlerce şehit verdiğimiz bir günün arifesinde Hande Yener’le coşmak için mi Ayancık Belediye Başkanımızı cezalandırmıştı, anlayamadım! Ben bu tarih fukaralığına ayıp diyorum ve yuh diyorum.

Millî Eğitim Bakanımıza da onun için tarih şart diyorum.

Aksi hâlde ülkeler elden giderken oyun ve oynaşta olan bir nesil yetiştirirsiniz!

TEFEKKÜR
Vakfdır mülk olamaz kimseye bu dâr-ı gurur
Gezme gaflet içre bu temelsiz viranede

.

Taş devirleriyle mankurt ettiler!

Posted on 29 Kasım 2019
Bizim nesiller maalesef tarih fukarası olarak yetiştiler. Şanlı tarihimiz doğru düzgün öğretilmedi. Taş, Yontma Taş, Cilalı Taş Devirleri; Etiler, Sümerler, Akadlar, Babiller, Urartular, Nabukadnazar ve Şuppiluliuma arasında güzelim tarihimiz kaynadı gitti…

O şanlı tarihten öğretilen kısımlar ise başka bir garabetti. Deli Padişahlar, Lale Devri, Avcı Padişah Devri, Hain Padişah, Zalim Padişah, vatanı satıp kaçan padişah… teraneleri ile uyutulduk. Nesiller Oğuz Kağan’dan Alparslan’a, Selahaddin Eyyubi’den Gazneli Mahmud’a, Osman Gazi’den Fatih’e, Yavuz’a, Kanuni’ye kadar emsalsiz kahramanlarını hakkıyla bilmek bir yana sevmeden sevemeden eğitim hayatlarını noktaladılar. Osmanlı padişahlarına ise anlaşılmaz bir kin ve nefret duygusu aşılanıyordu…

Nihat Sami Banarlı Bey’in ifadesiyle, “Türk milletinin dünya tarihi ve dünya coğrafyası üzerinde kurduğu en büyük eser olan Osmanlı Devleti”ne karşı bu düşmanlık evlatlarına nereden sirayet etti. Üzerinde ciddi tahlillerin yapılması gereken bir konudur bu.

Şu çok iyi bilinmelidir ki Osmanlı düşmanlığı, öncelikle Türkiye’nin aydın geçinen tabakasına başta İngilizler olmak üzere Avrupalılardan aşılandı. Sebebini ve maksadını ise Kemal Tahir Bey şöyle ifade ediyordu:

“Osmanlı toplumunun sadece var olması bile, Batılı soygununa karşı bir direnişti. Bu direniş salt Osmanlı toplumunun değil, bir bakıma bütün soyulan Doğu’nun direnişiydi. Batılının Osmanlı düşmanlığı işte buradan gelmektedir…”

Bugün İslam dünyasının içinde bulunduğu elim vaziyeti gördüğümüzde Kemal Tahir Bey’in tespiti bütün acı gerçekliği ile görülmektedir.

Maalesef bu düşmanlık ilerleyen yıllarda Fulbright Anlaşması’nın tesiri ile de artarak devam etti ve neredeyse kangren hâlini aldı.

Cumhuriyet hükûmetleri, Türkiye’de güya yeni sistemi tutturabilmek için Osmanlıya hücumu amansız bir ana babaya sövme ve sövdürme politikası hâline getirdiler. O hâle geldi ki Türk gençleri Lenin’i, Stalin’i, Mao’yu, Humeyni’yi övme yarışına girmişlerdi. Onlar için yıllarca birbirlerini kırdılar. Buna karşılık kendi büyüklerine ağız dolusu sövmeyi, iftira etmeyi hüner saydılar. İşin en acı tarafı bu seviyesizliğin kendilerine mekteplerde öğretmenleri tarafında şırınga edilmesiydi.

Değişmeyen gelenek: Osmanlıya küfretmek!

1983 yılında akademisyen olduğum zaman bu zihniyetten hiçbir şeyin değişmediğini görüyordum. Liselerden gelen talebelerimiz tarihimize aynı at gözlüğüyle bakıyorlardı. Derslerimin ilk bir haftası anlattığım bilgiler karşısında şaşkınlık yaşıyorlardı. “Hocam biz bunları hiç duymadık nereden anlatıyorsun” diyorlardı. Oysa hepsi bizim kaynaklarımızda vardı. Sadece Batı’nın iftiralarını, yalan yanlış beyanlarını söylemiyordum.

Özallı yılların açılımı ve eğitimde atılan müspet adımların tesiriyle, zaman içinde bu zihniyetin değişeceğini düşünüyordum. 2000 yılına gelindiğinde 28 Şubat’ın da tesiriyle maalesef durum aynıydı. O yıllarda bilhassa tarih ve edebiyat kitaplarına yapılan müdahaleleri işin ehilleri iyi bilmektedir.

Bunun üzerinde 2000 yılında bir karar almıştım. Kendi kendime “Ahmet Hoca, sadece seksen talebeye ders vermek ve konferanslarda millete anlatmakla olmaz. Eser yazmalısın” dedim. Bu kararla birlikte Kayı serisini yazmaya başladım…

Tam 19 sene sürdü. Kayı 11 Elveda ile eser nihayet buldu.

Cenab-ı Hakk’a bir faniye zor nasip olacak bu eseri tamamlamaya imkân, ruhsat ve muvaffakiyet verdiği için sonsuz hamd ve şükrederim.

Zira Kayı serisi bir akademisyenin kaleminden çıkan ve Osmanlıyı bütünü ile ele alan tek Osmanlı tarihidir.

Yeniçağcı bir ilim adamı olarak farklı alanlarda da kalem oynatmak bazı akademisyenlerimizin tepkisine ve bu tepkilerini farklı şekillerde gündeme getirmelerine sebep olmaktadır. Bu ülkede araştırmacı tarihçi olarak herkes, tarihin istediği alanında at oynatabilmeli fakat bir ilim adamı sahasının dışında konuşmamalıdır.

Herhâlde bundan daha garip bir anlayış olamaz!

Zira akademisyen o sahanın metodolojisini almış olduğundan neyi nasıl değerlendirmesi gerektiğini en iyi bilendir.

“Seng-i tan-ı cühela hep ulemaya dokunur”, dizesi gereği cahillere cevap vermeye değmez.

Buna karşılık kitaplarımıza bugüne kadar ciddi hiçbir bilim adamından tenkit gelmemiş olması elbette önemlidir. Yorumlarımıza karşı çıkan bizim fikirlerimize katılmayan olacaktır. Bu son derece tabiidir. Bu anlayış ilmin de gelişmesine yol açar.

Ancak Osmanlıyı seviyor, övüyor tarzı yaklaşımlar basit, sığ̆ ve ucuz değerlendirmelerdir.

Zira övülecek olan övülür, yerilecek olan yerilir. Maksat doğrudan ve haktan ayrılmamaktır.

Şanlı tarih ve Kayı serisi

Serinin Kayı 1’den Kayı 4’e kadar olan bölümünde Söğüt ve Domaniç’ten ibaret bir beyliğin 16 milyon kilometrekareyi aşan haşmetli yürüyüşünü neye borçlu olduğu anlaşılacaktır. Milletlerin gönülleri nasıl kazanılır öğrenilecektir. Bizi biz yapan değerler kavranacak azmin, ilmin, tefekkürün tesirine şahit olunacaktır.

Kayı 5-8 arasında genel olarak dünyada tek süper güç olmanın tehlikesi ve içine kapanmanın zararları anlaşılacaktır. İç çekişmelerin sebep olduğu felaketler fazlasıyla görülecektir. Buna rağmen böyle devirleri atlatmak kolaydır. Zira bünye sağlam olduğu için hastalığınızı anladığınızda hangi adımları atacağınızı bilmekte, gücünüzü tanımakta, tedbirleri almakta ve yeniden eski haşmetli günlere dönebilmektesiniz. IV. Murad, Köprülüler ve I. Mahmud Han devirleri bunlara en güzel misal teşkil etmiştir. Diğer taraftan aynı dönemlerde vuku bulan darbelerin bir ülke için ağır yıkımları da görülecektir.

Kayı 9-11 arasında ise insanda olduğu gibi devlet siyasetinde de yanlış teşhisin ağır ve öldürücü zararlarına şahit olunacaktır.

Büyük devletler uçak gemisi gibidir. Manevra alanı geniş olacağı için dönüşü uzun süre fark edilemez. Uygulanan politikaların etkileri ancak uzun bir zaman geçtiğinde anlaşılır. Bazen çözüm için çok geç olabilir. Nitekim Tanzimat döneminin ağır faturası da 40 sene sonunda belli olmuştu. Buna direnen II. Abdülhamid Han, uzun bir uğraş neticesinde devleti yeniden etkili bir noktaya getirmişse de kalıcı kılması mümkün olmayacaktı. Zira açtığı yüzlerce okulda eğitim alan gençler artık hanedan ve padişah düşmanlığı ile yetişiyordu. O mekteplerde yetişen gençler kısa bir süre içerisinde imparatorluğun mezarını kazacaklardı. Ordu içine siyaset girmesinin vahim neticeleri ortaya çıkacaktı.

Kapitalist Avrupalı güçler bu muhteşem imparatorluğu silah kuvvetiyle yıkamayacaklarını anlayınca onu içinden vurup kendi evlatlarına yıktırmanın yollarını aramışlar ve bunda başarılı da olmuşlardı. Zira o yüce çınar yıkıldığında görülen manzara içinin neredeyse bütünüyle çürümüşlüğü idi.

15 Temmuz işgal girişimine maruz kalan Türk milleti artık bu büyük oyunun tam farkında olmalıdır.

Cuma Divanı’nda önümüzdeki haftalarda ele alacağım bazı şahsiyetleri okuduğunuzda bu durumu yakinen anlayacaksınız!

Bu vesile ile Kayı serisinin (11 kitap) basımı ve dağıtımını titizlikle ve gayretle yürüten Timaş Yayın Grubu’na ve ilgililerine müteşekkirim. Osmanlı tarihini doğru olarak anlatan ve gençlerimize iman ve vatan aşkı kazandıran, tarih şuuru veren Kayı serisi inşallah ilelebet gençlerimizin, nesillerimizin istifade ettiği bir eser olur.

Zira Batılıların iki asırdır sürdürdükleri yıkıcı projeler ancak diline, dinine ve tarihine bağlı olmakla aşılabilir. Bu değerlerine bağlı bir milleti yok etmenin imkân ve ihtimali bulunmamaktadır.

Ecdadımızın şanı ve şerefi işe ma’ruf-ı cihandır. Nitekim 1565’te Mısır’da vefat eden meşhur âlim İmam-ı Şarânî hazretleri, Osmanlı sultanlarının dine bağlılığını ve adaletlerini överek, “Bugün dinin koruyucusu ve İslamiyet’in yüzünü ak eden ancak Osmanoğulları ve onların askerleridir” demiştir.

Büyük âlim Abdülgani Nablusî hazretleri (v. 1640) ise “Yeryüzünü salih kullarıma miras bırakırım” mealindeki âyet-i kerimesinin (Enbiyâ: 105) Osmanlı Sultanlarını övdüğünü ve onları işaret ettiğini belirtmiştir.

Dolayısıyla bu muazzam tarihimizin bilinmesi, anlaşılması ve hakkıyla değerinin verilmesi dileğiyle Kayı serisini bütün okurlarıma özellikle tavsiye ederim…

TEFEKKÜR
Ehl-i ilm oğlu olup medrese-i âlemde
Câhil olmaktan ise doğmadan ölmek yeğdir

Tokat’ın efsanevi valisi

Posted on 22 Kasım 2019
Rahmetli babam memlekette “İsmail Hafız” diye bilinirdi. Kendisini Boyabat ve köylerinde neredeyse tanımayan yoktu. Bütün sosyal faaliyetlerde yer alırdı. O kadar etkili idi ki 12 Eylül döneminde muhtarlığı elinden alından yedi muhtardan biri idi. Zira o dönemde muhtarlara dokunulmamış ve görevlerinde bırakılmışlardı. Seçimlerde göz hapsinde tutulurdu.

O, okumamız için çok gayret sarf eder ve her türlü desteği vermeye çalışırdı.

1985 yılında Rahmet-i rahmana kavuştuğu sırada Erzurum Atatürk Üniversitesinde asistandım. Yüksek lisansımı bitirmiş doktoraya hazırlık yapıyordum. Babamın hastalığında son 15 gün başında bulunabilmiştim. Belki hayattan neredeyse kopma günlerim olmuştu. Zira en sevdiğiniz bir kimsenin son demlerinde yanında olamamak nasıl bir duygudur yaşadım. Bir anlamda gurbetin acı zehrini içmiştim…

O dönemleri bugünün kırk yaş ve altındakiler rüyalarında görseler inanamazlar. Düşünün ki, gurbetten evinizi arayıp ana ve babamızla birkaç dakika görüşebilmek için postanede 7-8 saat oturduğumuz zamanlardı. Şimdiki gençler maalesef ellerindeki nimetin kıymetini bilmezler.

Dolayısıyla babamın vefatı ile birlikte artık üniversiteden istifa edip anacağımın ve sevdiklerimin yanında olmayı özler hâle gelmiştim. Bunun gelgitleri ve ne yapacağıma karar vereceğim o günlerde Tokat’a gittim. Doktora tezimin konusunu belirlemiş ve ön çalışma yapmayı planlıyordum.

O sırada Tokat Valisi Rahmetli Recep Yazıcıoğlu idi. Namı tüm Türkiye’yi sarmıştı. Kendisiyle görüşebileceğimi fazla ümit etmiyordum. Yine de bir ziyaret edeyim dedim. Zira Tokat’ın merkez köylerini de gezeceğim için desteğine ihtiyacım vardı. Daha kendisine arz etmelerinin üzerinden on dakika geçmeden huzura alınmıştım. Tanıştık. Tokat şehrinin 16. Asırdaki tarihini çalışacağımı belirtmemle birlikte yerinden kalktı geldi bana sarıldı tebrik etti. Ardından çekmecesinden Tokat tarihi ile ilgili bazı çalışmalar çıkarıp hediye etti. Müthiş memnun olmuştu.

Nerede kalacağımı sordu. Yeni geldiğimi ve otel bakacağımı söyledim. Hayır dedi benim misafirimsin derhal Tokat Öğretmenevini arayıp en güzel odayı hazırlamalarını söyledi. Çağırdığı bir şoföre hocamı önce kalacağı yere yerleştir ardından anlaşın ne zaman isterse emrinde olacaksın diyerek araba tahsis etti…

Gerçekten büyük bir şaşkınlık yaşamıştım. Rüyamda görsem inanamayacağım bir hareketti.

Öğretmenevine doğru giderken İmam-ı azam hazretlerinin bir kıssasını hatırlamıştım.

İlmin değeri

Rivayet olunur ki, İmam-ı Ebu Yusuf, hocası İmam-ı Azam Ebu Hanife hazretlerinden ders almaya başlamıştı. O, çok çocuklu ve yoksul bir aileye mensuptu. Bu itibarla kaynaklar, çocukluk ve gençlik yıllarının büyük sıkıntılar içinde geçtiğini belirtmektedir. Hatta kendisini bir kunduracının yanına çırak olarak vermişlerdi. Buna rağmen oradan kaçarak İmam-ı Azam’ın sohbet ve derslerine devam ederdi.

Bir gün annesi İmam-ı Azam’ın yanına gelerek;

“Hoca Efendi, bu çocuğun sanat elde etmesine neden engel oluyorsun? Kendisi bir kuruşa muhtaç bir yetimdir ve geçimimiz benim gibi bir ihtiyar kadının çıkrıkla eğireceği ipliğe bağlıdır. Onu o ustanın yanına günde üç beş kuruş kazanıp onunla geçinsin diye verdim. Yoksa, burada senin yanında oturmaktan ne hasıl olabilir?” diye çıkıştı.

İmam-ı Azam hazretleri gülerek, “Merak etmeyin çocuğunuz burada tereyağı, fıstık, badem ezmesi yemesini öğreniyor” demişti. Kadıncağız bu sözlerden bir şey anlamamıştı. Üzülüp, “sen ihtiyarlayıp bunadığın için ne dediğini bilmiyorsun…” deyip gitti.

İmam-ı Azam ise bu zeki ve kabiliyetli gence sahip çıkarak ona, kunduracıdan alacağı parayı fazlasıyla vererek ilim yolundan kopmasını önlemişti.

İmam-ı Ebu Yusuf ilimde yetişip büyük bir âlim olduktan sonra ona kadılık vazifesi verilmişti. Bu vazifesi sırasında bir gün halife Harun Reşid onu yemeğe davet etmişti. Sofraya tereyağı, fıstık, badem ezmesi getirdiklerinde Harun Reşid;

“Bunlardan ye, her zaman böyle yiyecekler ikram etmezler” demişti. Bu durum karşısında, hocasının yıllar önce annesine söylediği sözleri hatırlayıp hocasının kerametini anlayarak tebessüm etti. Harun Reşid niçin güldün deyince, hâdiseyi anlattı. Hocası İmam-ı Azam’a rahmetle dua ettiler…

Anlattığım iki hadiseden alınacak o kadar çok ders var ki.

Demek ki ilme yol açan valiler, vekiller, başkanlar unutulmuyor. Hür düşünceyi savunanları yerinde ve yapıcı tenkitlerde bulunanları desteklemek gerekiyor. Zira onlar olmazsa hatalı hareketlerin, yanlış icraatların önü alınmaz. Sonuç yerine göre milletin geleceğine istiklaline kadar uzanan gençliğimiz mahvolmaya sürükleyen noktalara kadar varabilir.

Son zamanlarda yapıcı tenkitlerde bulunan bir kısım ilim ve fikir adamlarına yönelik saldırılar, üst kadrolardan gelen engellemeler vetolar bu korkuyu artırmaktadır.

İşte sırf “İstanbul Sözleşmesi” hakkında yaptığım eleştiriler dolayısıyla Tokat Kitap Fuarı’na katılmamın engellenmesi karşısında, Tokatlıların program düzenleyerek beni davet etmeleri gerçekten büyük bir vefa örneği idi. Milletin bu yanlış anlayış karşısında vakarlı ve hürmetli duruşuydu.

Geçtiğimiz cumartesi günü Tokat’ta yediden yetmişe çok coşkulu bir kalabalıkla güzel bir tarih sohbeti gerçekleştirdik. Osmanlıyı konuştuk. Günümüzde milletimiz üzerinde oynanan oyunlara dikkat çektik. Tokat’ın tarihine ve kültürüne değindik. İsterdim ki Sayın Valimiz ve Belediye Başkanımız da orada olsunlar. İşte Recep Yazıcıoğlu Bey’i büyüten ve yücelten fark orada idi.

Tokat’ın 1455-1574 tarihleri arasında idari, iktisadi ve sosyal tarihini araştırmış bir akademisyen olarak öğle vakti olmasına rağmen salonu dolduran sevgili hemşehrilerime teşekkür ve şükranlarımı sunarım.

***************

Adaletten nimet, zulümden ateş çıkar!

Bazen gündem o kadar yoğun oluyor ki yazmak istediğiniz bir kısım mevzular geri kalabiliyor. Ancak bazı hususların geç de olsa unutulmaması ve yerine getirilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bunlardan birisi Adalet Bakanı Sayın Abdülhamit Gül’ün 18 Eylül 2019 tarihli son derece mühim bir demeci idi:

“FETÖ ile mücadele FETÖ’cü yöntemlerle yapılamaz. Nerede ahlaksızca bir saldırı varsa bu FETÖ’nün bir tezahürüdür. Daha düne kadar FETÖ ile aynı maklubeye kaşık sallayanlar bugün utanmadan çıkıp FETÖ’yle mücadele dersi vermeye kalkmasınlar” mesajından sonra Yargı’da yaşanan son gelişmelerdi.

Zira, devletin temeli olan adaleti tesis edecek hâkim ve savcıların tayin, terfi ve tüm özlük hakları ile ilgili hususlarda tasarruf yetkisine sahip HSK’da 24 Ekim 2019 tarihinde çok kritik iki görevde atamalar yapıldı. HSK Genel Sekreteri ve HSK Teftiş Kurulu Başkanı sözde aflarını isteyerek istifa ettiler ve yerlerine yeni atamalar gerçekleştirildi.

Elbette bu istifaların perde arkasında neler yaşandığını biz bilmiyoruz. Ancak bilinen bir şey vardı ki bir Sayın HSK Kurul Üyesinin bu değişikliklerden rahatsız olduğu ve yeni seçilenlerle ilgili toplantıya katılmadığı idi. Bu hususun da önümüzdeki günlerde açıklığa kavuşacağı muhakkaktır.

Buradan sık sık bir noktaya özellikle parmak basmaktayım. Bilhassa Sayın Cumhurbaşkanımızın özellikle yakın çevresindekiler tarafından bazı konularda yanlış bilgilendirildiğini, bunun da gerek icraatlara gerekse görevlendirmelere olumsuz yansıdığını belirtmekteyim. Nitekim Adalet sahasında olduğu kadar, Milli Eğitim ve İstanbul Sözleşmesi hakkında yazdıklarım bunlara misaldir. İşte Abdülhamid Gül Bey’in sözlerinden sonra yaşananlar, başta Sayın Cumhurbaşkanımız olmak üzere Sayın Adalet Bakanı’nın da bu durumun farkına vararak doğru hamleler yaptıklarını gösterdi. Bu olumlu gelişme için Sayın Cumhurbaşkanımıza ve Adalet Bakanımıza teşekkür ediyoruz.

Özellikle; 2014 yılı HSK seçimlerinde devleti ve hükûmeti yargı eliyle ele geçirmek isteyen FETÖ terör örgütü mensuplarına karşı Türk milletinin öz evlatlarından oluşan, siyasi kimliği, dünya görüşü, etnik kökeni ne olursa olsun Yargıda Birlik Platformu adı altında bir araya gelen, sonrasında Yargıda Birlik Derneği olarak yoluna devam eden, Sayın Cumhurbaşkanımızca da kabul gören oluşumun ruhuna uygun, tüm yargı mensuplarını kucaklayan, kıdeme, liyakati ve ehliyeti önceleyen tasarrufların artarak devam etmesi gerektiğini düşünmekteyiz.

Devlet hiyerarşisi dışında hiçbir hiyerarşiye yer olmadığı bilinciyle, kamu görevlileri arasında gruplaşmaya, hizipleşmeye, siyasal ayrımlara yer olmadığını, devletin temeli olan adalette ise aksine durumun hiç kabul edilemeyeceğini bir kez daha vurgulamak isteriz.

TEFEKKÜR
Hüsn-i tabir eylesin hakkında herkes gayret et
Geçmesin ömrün azizim korkulu rüyâ gibi

Millî Eğitim ve Rotary Kulübü

Posted on 20 Kasım 2019
Bir konuya artık FETÖ diye başlamak veya bitirmek, işleri sulandırmak gibi bir mana olarak da görülmeye başladı. Zira FETÖ hususunda uygulamalar, cezalandırmalar, yerine göre mağdurlar veya kesin bağlantısı olduğu hâlde salıvermeler öylesine bir hâl aldı ki hiç kimseye haksızsın denilecek bir nokta kalmadı. “Neden en net bilinenler salıveriliyor? FETÖ borsası mı oluştu? Neden siyasi ayağı es geçildi?” dediklerinde bir bakıma susup kalmaktasınız. FETÖ’nün bozgunluğunu herkes kabul ediyor. Fakat mücadele noktasına gelindiğinde ve kim FETÖ’cü kim değil diye tartışıldığında saflar bir anda rengârenk oluyor. Her konuşan haklı pozisyonuna geçiyor.

Bu tartışma içerisinde asıl bilinmesi ve çözülmesi gereken hususlar maalesef arada kaynayıp gidiyor. FETÖ bu hâle nasıl geldi? Gençleri hangi yöntemlerle kendi safına kattı? Kurumlara nasıl sızdı ve onları nasıl ele geçirdi? İşte can alıcı bu sualleri tartışacak ve çözümler üreteceksiniz ki milletimiz bir daha bu travmaları yaşamasın!!!

Bu konular gündeme geldiğinde ilk değerlendirilecek husus elbette eğitim sistemimiz olacaktır.

Sayın Arınç bir dönemler, “Devletimizin yapamadığını FETÖ okulları yapıyor” diyerek güzellemeler yaparken bir anlamda eğitim sistemimiz FETÖ severlere teslim edilmiş oluyordu. Uzun yıllar boyunca bu sistemin devamı eğitim sistemimizi kangren hâline getirdi.

Sayın Cumhurbaşkanımız defalarca, “Eğitimde sınıfta kaldık” diye ifadede bulundu. “Eğitim sistemimizi düzeltmeliyiz”. “Gençlerimizi ahlaklı vatan ve milletine sadık yetiştirmeliyiz” diyerek defalarca vurguladı.

Buna rağmen eğitimde yeni dönemde atılan adımlar açıkçası halkımızı ve eğitimcileri karamsarlığa sevk etmektedir.

Millî Eğitim Bakanımız büyük ümitlerle karşılanmış ve kendisinden büyük beklentiler oluşmuştu. Fakat gelinen noktada sorduğum ve konuştuğum eğitimciler yaşadıkları hayal kırıklığından söz etmekteler.

Parlak nutuklar çekiliyor basın da bu nutuklarla kendisini yağlamaya devam ediyor. Uygulamalar ise hiç de iç açıcı değil.

Gençlerimiz Rotary Kulübüne mi teslim!

Liselerde ders kalitesini yükseltmek bir yana gençlerimize şuur, idrak, vatan ve millet aşkı verecek dersler seçmeli yapılarak tümden yok edilmeye doğru bir çığır açıldı.

Toplumsal cinsiyet eğitimi halkımızın dikkati sayesinde şimdilik uygulamaya sokulmadı. Fakat bunun yerine daha sinsi bir faaliyet başlatıldı.

İşler Rotary Kulübüne ihale edildi!.. Kendileri ile bir protokol imzalandı. Rotary Kulübü, Bakanlık düzeyinde taltif edildi. Protokole göre Rotary Kulübü artık okullarımızda hem öğrencileri, hem öğretmenleri hem de velileri eğiteceklerini ilan ettiler. Nitekim İzmir Valiliği bu faaliyete onay verdi.

ABD, FETÖ’nün çekildiği okullara şimdi de Rotary Kulüpleri ile mi sızmaktadır? Dikkat olunsun! Bakanlık milletten tepki geldiğinde “Bakanlığımız tarafından bu konuda il millî eğitim müdürlüklerine gönderilen bir talimat bulunmamaktadır” diyerek yine yalanlama yoluna sapmaktadır. Gerçekten Millî Eğitim Bakanlığı ahmak mı aldatıyor yoksa kendi çevresindekileri uyutmaya mı çalışıyor?

Zira Bakanlığın ilave talimat göndermesine zaten gerek yok. Konu artık valilerle çözülüyor. Sayın Bakanımız proje sahiplerini makamında kabul ederek Rotary Bayrağı ile resim vermedi mi? Sayın Valilerimiz Rotary Derneği ile iş birliği protokolleri yapmadı mı? Rotary Derneği, okullarımızın içine girerek süslü söz ve hediyelerle projelerini fiilen başlatmadı mı?

Aynen 10 Kasım’da resme secde edilmesi faaliyeti gibi. Bakanlık, “Nasıl olur böyle bir saçmalık?” diyerek müdürler hakkında soruşturma açmıştı. Hâlbuki bakanlığın resmî bir organı olan EBA (Eğitim ve Bilişim Ağı)’da bu uygulama örnek faaliyet olarak sunuluyordu.

Millî Eğitim Bakanımıza soruyorum: Sayın Cumhurbaşkanımızın söylediği ahlak ve erdemli nesilleri Rotary Kulüpleri ile mi yetiştireceksiniz?

Şayet Millî Eğitim Bakanımız, Rotary Kulübü ile ilgili sözünde ciddi ve samimi ise; Valiliklerle bu konuda yapılmış olan tüm protokoller iptal edilmeli, okullarımıza Rotary Derneklerinin uzman, üye veya herhangi bir vasıfla girerek faaliyette bulunmalarının yasaklandığı duyurulmalıdır.

Aksi hâlde Sayın Bakan bu meş’um projenin ağır faturasını partisine yükleyecektir.

Kilise paranoyası mı?

15 Kasım tarihli Cuma Divanı köşemde, “Camilerimi kiliseye benzetme!” başlıklı bir yazı kaleme almıştım. Sosyal medyada bu konu büyük ses getirdi. Vatandaşlarımız gittikçe kilise hâlini alan camilerden büyük rahatsızlık duyarak tepkilerini en yüksek düzeyde gösterdiler. Neredeyse her camiden kiliseyi andıran fotoğraflar sosyal medyaya servis edilerek diyanet göreve çağırıldı. Türkiye gazetesi de bu konuyu defalarca gündeme taşımış ve tehlikelerine dikkat çekmişti.

Sonunda Diyanet İşleri Başkanımız da tepkilere kayıtsız kalmadı ve camilerimizde yaşanan bu sinsi faaliyete son verdi.

Başkanımızı; Kutlu Doğum Haftası’ndan sonra bir FETÖ projesine daha son verdiği için tebrik ediyorum.

Dini bozma yolunda olanlar ise derhâl duygusal söylemlerle karşı atağa geçerek hazımsızlıklarını belli ettiler: “Efendim ayakta duramayanlar ne yapacakmış!”

Beyefendi sen spor yapmıyorsun. Namaz kılıyorsun. Namazın nasıl kılınacağını peygamber efendimiz, uygulamasıyla ve sözleriyle gösterdi. Her türlü kolaylık yolunu belirledi. Hâl böyle iken bir taraftan kafana göre namaz şekli belirleyeceksin bir taraftan da güya masumane bir tavırla camileri kiliseye dönüştüreceksin öyle mi?

Zaten FETÖ dönemlerinde çay çorba servisleri de başlamıştı. Birkaç yıl daha geçince camilere döşediğin koltuklara kurulur, önce önündeki masalara secde edersin sonra masalara peçeteler serilir, çayını çorbanı içer, böreğini de yersin. Hatta hanımın da yanına oturur birlikte önce namazlarını eda eder sonra eşin servisini yapar çocukların da caminin oyun parkına çevirdiğin bir köşesinde oyununu oynardı!..

Oh ne âlâ. Rahatın bozuldu değil mi?

İşte Diyanet İşleri Başkanı’nın genelgesi bu sebeple birilerinin keyfini kaçırdı.

Karar gazetesinde Akif Beki bu gelişme üzerine adaşı Akif’ten bozma bir ifade ile; “Bir kilise paranoyası uğruna ne izinler iptal ediliyor ya Rab!” diye haykırmış, üzülmüş, dövünmüş.

Eh ne kadar üzülse yeridir. Zira sinsi bir projenin daha yolu kesiliyor! Onlar ise proje çukurlarına masumane bir görüntü sergilemek suretiyle su taşıyanlardır.

Nitekim sayın Beki’nin uyuduğu yıllarda birileri harıl harıl bu faaliyeti geliştiriyordu. 2008 yılında içinde sinagog ve kilisenin de bulunduğu bir cami yapıldığından haberi olmuş muydu? Olduysa ne tepki vermişti. Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür, demişler. Malum şahıs, sağa sola fazla savruluyor. Şayet unutmuş ise hatırlatayım. O, Ankara’da bir cami idi. Ama içinde ayrı bölümlerde sinagog ve kilise de vardı. Adı da Doğramacızade Camii idi.

İşte 15 Temmuz’la birlikte o tip projeler akim kalınca bu tip projeleri geliştirdiler… Malum Batı’nın dinler arası projesi ile İslam’ı yok etme; şayet yok edemezse bozma planları bitmez. Müslümanlar üzerindeki faaliyetleri eksilmez!

Şimdi birkaç sene evvelini hatırlayalım! FETÖ’nün dinî ayinlerinde hahamlar, papazlar ve imamlar hep yan yana değil miydi? Bu durum cami içinde üç dinin mensuplarını birleştirme noktasına kadar varmamış mıydı?

Nitekim bu gidişatın sonunda da birkaç yıl sonra Hristiyanlar gelip “caminin şu bölümünde biz de ibadetimizi yapıverelim” veya “sizden sonra da biz ibadet edelim” derlerse ne diyecektik!

Beki gibiler paranoyak olmadıklarından, “tabii, ne var bunda” deyip papazlara hahamlara anahtarı verip evlerine dönerdi!..

Unutmayın! Mescidini, mektebini düşmanına verenler vatanlarını da terk ederler!

TEFEKKÜR
Güle gûş ettiremez yok yere bülbül inler
Düşman desiselerin kim sezer kim dinler

.

Mevlid-i Nebi Haftası ve Aile

Posted on 15 Kasım 2019
8 Kasım Cuma günü akşamı Yahya Kemal Beyatlı Kültür Merkezi’nde Mevlid-i Nebi Haftası programına katıldım. Peygamber efendimizin doğum günü, iki sene öncesine kadar (28 sene boyunca) nisan ayına sabitlenmiş olarak “Kutlu Doğum Haftası” adıyla kutlanırdı. Belediyeler, Valilikler kimden komut alıyorlarsa hepsi seferber olurlardı. CHP’nin lideri ve vekilleri dahi en önde boy gösterirlerdi. Kimden alıyorlardı bu direktifleri belli değildi. Mevlid-i Nebi Haftası aslına dönünce ve asırlardır uygulandığı şekilde Rebiül-evvel ayının 12. günü kandil tebriki başlayınca tekrar toz oldular. Neden kayboldular. Bırakın onları ‘Kutlu Doğum Haftası’nı kaldırtmamak için büyük mücadele veren İlahiyat Profesörleri, eski Diyanet İşleri Başkanları Ali Bardakoğlu ve Mehmet Görmez dahi yoktular. Kuramer sayfasında mesaj dahi yayınlamadı.

Demek ki bunların derdi dini bozmaktan başka bir şey değildi. Milletin dinini, imanını, tarihini ve değerlerini yok etmek veya değiştirmekti. Yok etmek elbette kolay olmuyor, büyük tepki çekiyor. Öyleyse yaldızlı ifadelerle gözleri boyayıp bozmak ve değiştirmek daha kolaydı.

O günlerde okunan Fatihaları ve getirilen salevatları dahi tek tek sayan Mehmet Emin Özafşar (Görmez’in sekiz yıldır yardımcısı idi ve muhtemelen Diyanet İşleri Başkanı olacaktı) şimdi Mevlid-i Nebi Haftası’nda Peygamber efendimizin doğumuna sevindiğini belirten ve Müslümanların kandilini tebrik eden bir tweet dahi atmamaktadır. (Twitter’ına bakarsanız bazı gerçekleri görürsünüz.

Buna karşılık Mevlid-i Nebi Haftası’na katılarak muazzam bir konuşma yapan Sayın Cumhurbaşkanımızı ve salonu dolduran necip halkımızı tebrik ediyorum.

Diyanet’in bu sene konu itibarıyla “Peygamber Efendimiz ve Aile”yi seçmesi de son derece önemli ve manidar oldu.

Zira aile üzerinde İstanbul Sözleşmesi ve 6284 no.lu Kanunun yıkım etkisi tam gaz devam etmektedir.

Bir asırdır dejenere edilmeye çalışılan Türk aile yapısı üzerinde erkeğin bütün inisiyatifi yok edilmek istenmektedir.

Oysa bir araya gelerek ortak bir yuva kuran aile fertlerinin elbette birbirleri üzerinde birtakım hakları bulunmaktadır.

Bir iş yerini düşünün. Kadın ve erkek olmak üzere patron, müdür, usta, işçi ve hizmetli olmak üzere hepsi var. Bunların her birinin ayrı bir görevi ve yine her birinin birbirine karşı emretme yetkisi bulunmaktadır. Şimdi siz bu iş yerindeki bütün insanları eşitlerseniz ne olur söyleyin! Orada amir mevkiindeki kadın erkeğe veya erkek kadına şunu yap bunu yapma diyemez diye kim söyleyebilir. “Kadın hizmetçi mi, yabancı birine niçin hizmette bulunsun!” diyebilir misiniz?

Ancak Diyanet’in bir kamu spotunda evin hanımı beyine çay kahve ikram etti diye sosyal medyada bazıları ayaklandılar. Hatta “Diyanet kapatılsın” diyerek linç girişiminde bulundular. Bunlar hanımını hizmetçi gören zavallılardır. Zira Müslüman hanımını “evin sultanı” olarak değerlendirir. Bunların asıl maksadı İslam düşmanlığıdır. İslam’ın kadına verdiği değeri ise bilmezler.

Bunlar aileyi yıkmak ve kadını Mor Çatı Kadın Sığınağı’na düşürmek isterler. LGBT’nin silahşorlarıdır. Kadınlar bunların yoluna saparsa, dünyadan değerli incisini kaybettiğinin farkında olmayıp bir mavi boncuk için yanıp yakılan çocuğa dönerler.

Evlilik feragattir!

Cenab-ı Hak herkesi fıtratına uygun olarak yaratmıştır. Yine herkese fıtratına uygun görevler vermiştir. Erkeğe sorumluluklar yüklemiştir. Kadına görevler vermiştir. Emir ve nehiyler gelmiştir. Peygamber efendimiz bunları bildirmiş uygulamaları ile de göstermiştir. İslamiyet, insanın huzurunu mutluluğunu esas alır.

Bugün elli yaşın üzerindeki insanlarla görüşünüz. Ninelerimizin annelerimizin zor şartlar altında iken dahi nasıl huzur ve mutluluk içerisinde yaşadıklarını dinleyiniz.

Günümüzde ise psikologları geziniz ve anketler hazırlayınız. Psikologların müşterileri en çok erkekler mi yoksa kadınlar mıdır?

Arızanın sıkıntının sebebi nedir? İşte asıl sebep bilinemediği için sinir ilaçları ile kadınlar uyutulmaktadır. Asıl tedavi yöntemleri bilinmediği için sıkıntı çoğalarak devam etmektedir.

Eşlerin birbirlerinin daraldığı noktada birbirleri ile yardımlaşmalarından daha tabii ne olabilir. Fıtratlarına uygun iş bölümü yapmanın ne zararı vardır. Evlenmek sadece cinsellik midir? Bu ne bağnaz bir anlayış ve hayvani bir düşüncedir. Evlilik, sağlıklı nesillerin milletlerin ve ümmetlerin devamı içindir. Bunun için de ailede huzur ve mutluluk esastır. Aile üyelerinin birbirlerine saygısı, sevgisi, şefkati ve iyiliği olmayacaksa, elemde, kederde ve sevinçte yürekler birlikte çarpmayacaksa o yuvada mutluluk olur mu?

Bu milletin dinini imanını çalmak isteyen iç ve dış azılı düşmanlar her an her fırsatta hareket hâlindedirler. Taşları bağlamışlar, köpekleri salıvermişler misali devamlı saldırı düzenlemektedirler.

Akif’in deyimiyle:

Ey vatansız derbederler, ey deni kundakçılar,
Milletin az çok duran dini ve namusu var.

Öyleyse millet kadını ve erkeği kızı ve oğulları dedesi ve ninesi ile bu korkunç saldırıya karşı uyanık olmalıdır.

Şu an çözüm yok diyerek susmayalım. Biz de her vesile ile nerede durduğumuzu ve ne için mücadele ettiğimizi bilelim. Sabit-kadem olalım.

Zafer, susanların değil mücadele edenlerin olacaktır.

Şunu da unutmayalım ki biz doğru yoldayız… Cenab-ı Hak doğruların yardımcısıdır!

“Mescidimi kiliseye benzetme!”

Camilerde özellikle 2010-2016 yılları arasında tabureler ve sandalyeler akıl almaz bir biçimde çoğalmaya başlamıştı. O günlerde TV’lerde “Türk halkı bir gecede kötürüm mü oldu?” diye sormuştum ve yapılan işin dinen uygun olmadığını belirtmiştim. Zira namazı ayakta kılmanın mümkün olmadığı hâllerde nasıl davranılacağı en iyi bildiğim bir husustu.

1982 yılında ayağım kırılmıştı ve iki ay yatmak durumunda kalmıştım. Öyle bir durumda ilk akla gelen namazımı nasıl kılacağım meselesi idi. Sandalyede mi oturarak mı yatarak mı kılacaktım?

Neticede böyle durumlarda yapacağınız iş, kitaplara müracaat etmek oluyor. Kıyam yani namazda ayakta durmak farz olduğu için bu durum önemliydi. Kitaplar hemen her hâle cevap vermişlerdi. Misal olarak:

“Namazının bir kısmını ayakta sağlıklı kılan bir kimse namaz içinde hastalansa rükû ve secdesini oturarak veya ima ile yapabileceği” belirtilmişti.

“Hasta, iftitah tekbiri ile farz olan kıraati gerçekleştirecek kadar ayakta durabilecek güce sahipse bunları ayakta yapmalı ve ondan sonra güç yetiremediği rükû ve secdeyi oturarak ifa etmeli” deniliyordu.

Ayakta durmaya hiç gücü yetmeyen hastanın ise -en baştan itibaren- yere oturarak namaz kılacağı ifade edilmiştir.

Bu konuda şu eserlere bakılabilir: İbn Mâce, el-Muhît, II, s.140-141; eş-Şeybânî, el-Aslu’l-Ma’rûf, I, s.223; el-Kudûrî, Ebu’l-Huseyin Ahmed b. Muhammed, Kitâbu’l-Kudûrî fi’l-Fıkhi’l- Hanefî, İstanbul 1966, s.19; el-Merğînânî, el-Hidâye, I, s.194; es-Semerkandî, Tuhfetu’l-Fukahâ, I, s.193-194; el-Kâsânî, Bedâi’, I, s.351; Molla Husrev, Dureru’l-Hukkâm, I, s.87; el-Halebî, Halebi-î Kebîr, s.262; el-Cezîri, Mezâhibi’l-Erba’a, I, s.451; Ömer Nasuhi Bilmen, Büyük İslam İlmihali, s.126.

Rükû ve secdeyi oturarak veya imâ ile yapmak durumunda olan bir hastanın oturma şekli de hâline ve durumuna göre değişmekteydi.

Yine kaynaklarda böyle bir kişi namazını kendi durumuna göre diz çökerek veya bağdaş kurarak yahut ayaklarını yana ya da kıbleye doğru uzatarak kılabileceği belirtiliyordu. Bu konuda Peygamber efendimizin hadis-i şerifi de bulunuyordu.

Peygamberimiz nasıl namaz kılacağını soran hasta bir sahabiye “Namazını ayakta kıl. Eğer gücün yetmezse oturarak, buna da gücün yetmezse yan üzere kıl” buyurmuştu. (Buhari, Taksiru’s-Salat, 19).

Dolayısıyla Müslümanlar ayakta duramayacak derecede hasta veya rahatsız olduklarında asırlardır ibadetlerini bu şekilde ifa etmişlerdi.

Bu kadar kolaylık olduğu hâlde camileri tabure ve sandalyelerle doldurmak nasıl bir mantıktı. Elbette ki bunda gizli emeller ve farklı maksatlar vardı.

Ardından secde etmek için önlerine masalar konulacaktı.

Açıkçası bütün bunlar “camileri kiliseye çevirmek projesi”ydi!..

Diyanet 15 Temmuz girişiminden sonra bu girişimlerin önünü kesmek için faaliyetlerde bulundu. Bir müddet bu proje durdu. Hatta büyük oranda kaldırıldı.

Ancak son zamanlarda tekrar aynı faaliyetlerin sinsi bir biçimde uygulamaya konulduğu görülmektedir. Gün geçmiyor ki sosyal medyada sıralarla dolu bir cami veya mescit görmüyor olalım.

Öyleyse Diyanet’in bu “proje”ye dikkat çekmesi gerekmektedir.

Sandalyede namazın olmayacağını vurgulaması ve bu tür faaliyetlerin önünün kesilmesi elzemdir.

AVM’leri gezen, her işini yürüten, evinde ayaklarını uzatıp oturabilen hatta yatabilen insan nedense camiye gelince sandalyeye kurulmak istemektedir. Bu kadar kolaylığa rağmen ibadeti bozmaya çalışmak veya yanlış yapmak nasıl bir zihniyettir.

Hâlbuki namazı sandalyede eda edebilmek için hiçbir kaynak gösterebilmek mümkün değildir. Varsa bilmek isteriz…

Dini ve ibadeti değiştirecek faaliyetlere karşı dikkatli olunmalıdır.

İnsanlara özgü ibadet olmaz. Hele camiler ve mescitler kilise havası verecek bir şekle asla sokulamaz.

Öyleyse ey millet ve ey Diyanet! Mescidimi kiliseye çevirme!

TEFEKKÜR
Ehl-i butlânın sözün tercih eden âdem midir
Âdem ol isterse hasm olsun bütün âlem sana

.

Ezik aydınlar!

Posted on 8 Kasım 2019
Tanzimat’tan itibaren bu ülkenin idarecisi ve aydını genelde Batı’nın hayranı oldu. Bu hayranlık Batı’nın ilim ve teknolojisine duyduğu aşkın çok çok ötesindeydi. Giyimiyle kuşamıyla, inancıyla, medeniyetiyle neredeyse Batı’nın uşaklığına özenecek derecede yüksek bir hayranlıktı.

Misal olarak idarede Mustafa Reşit Paşa ile başlayan ve bu süreçte onun yetiştirmeleri olan Âli ve Fuad Paşalar devamında Hüseyin Avni ve Mithat Paşalar sonrasında ise Mahmut Şevket, Halil Kut, Enver, Talat ve Cemal Paşaların birçoğu İslam’a karşı mesafeli insanlardı. Buna karşılık Batı karşısında hep ezik ve teslimiyetçi bir durumda idiler.

Ne hazindir ki ülkemizde idareciler kadar aydınlar da aynı noktaya devşirilmişlerdi. Onlar da inceden inceye asırlardır hâkim pozisyonda bulunan milletinin değerlerine ve inancına ters düşerek yol almaktaydı. Batı onların gözünde güya erişilmez bir noktaya varmıştı. Bu teslimiyetçiliğin en büyük sebebi dinlerine bağlılıklarının kesilmesi veya gevşemesi olarak görülebilir.

Dolayısıyla hem idareciler hem de aydınlar Batı’yı yakalamanın ve ona ulaşmanın yolunun onlar gibi olmak gerektiği şeklinde fasit bir düşüncenin içerisine düştüler. Kendilerine bu yüksek ideale(!) ulaşmakta en büyük engeli İslamiyet olarak görüyorlardı. Bu sebeple gizli veya açık İslam düşmanlığına başladılar. Bin yıldır güç, kuvvet ve kudret kaynakları olan değerlerine saldırdılar.

O kadar gözleri dönmüştü ki bu esnada neleri kaybettiklerinin, atalarının kanları uğruna ne emeklerle kazandıkları toprakların ellerinden kayıp gittiğinin farkında bile değildiler.

Niğbolu, Gostivar, Zağra, Filibe, İşkodra, Yanya, Selanik, Üsküp, Sofya, Halep, Bağdat ve Kudüs’ün ellerinden nasıl çıktığını fark etmediler bile. Sadece elde kalana bayram yapmakla avunuyorlardı.

Her gelene alkış tutuyor gidene ise teneke çalıyorlardı.

Sinsi ve acımasız düşman

Batı’yla (Hristiyan âlemi) bin yıldır ölümüne mücadele eden hilalin temsilcisi Türk milleti, onlarca ülke büyüklüğünde toprak kaybettiği Batı karşısında hâlâ neden ezik korkak ve ürkektir? Neden Batı’ya karşı ülkesini şikâyet edecek kadar aşağılık kompleksi içerisindedir? Anlamak mümkün değil.

Her ne kadar “anlamak mümkün değil” desek de bunu mecaz olarak ifade ediyorum. Zira basiret gözü açık olanlar için bu durum güneş kadar meydandadır.

Kişiye kim sevdirilirse ona benzemektedir. Öyleyse bir kez daha eğitim sistemimizi ve hatta fert fert kendimizi sorgulamamız gerekmektedir. Millîyim diyeni dahi millîlikten çıkarmışlar fakat haberi yok!

Batı, ya satın aldığı veya içimize saldığı taşeron örgütlerle işini öyle güzel icra ediyor ve toplumumuza öylesine kolay bir şekilde algıları yerleştiriyor ki rahatlıkla nesillerimizi ifsat etmeyi başarabiliyor.

Bakınız son yıllarda Batı’da İslam kelimesi kullanılırken hep İslamofobiya tartışılmaktadır. Peki İslam korkusu derken suçlanan kimdir: Güya Müslüman teröristler.

Hâlbuki Müslüman terörist diye suçlananlar Batı’nın taşeron örgütleridir. Buna karşılık onlar üzerinden Müslümanları itham eden ise maalesef içimizdekilerdir. Batı’nın İslam düşmanlığını körüklemek için Müslümanlar arasına yaydıkları fitneci örgüt üyeleridir. Bu anlamda İslamofobiyayı çıkaran ve yaşatan bizzat Batılıdır. Halkları İslam’la tanıştırmamak, İslam’dan uzak tutmak ve İslam’a düşman etmek için uyguladığı bir projedir.

Müslümanlar da bu oyuna gelmekte ve İslamofobiya diye bir şey olamayacağını ispat etmek için var güçleriyle Müslümanların hoşgörülü olduğundan bahsetmeye Batılılara yaranabilmek için çırpınmaya çalışmaktadırlar.

İşte Batı’nın ikinci kazığı budur.

Şu son harekâtta görüldü ki ne kadar haklı olursanız olunuz Batı bize düşmandır. Hatta iflah olmaz düşmandır. Neden? Zira hem şanlı Peygamber efendimize düşmandır hem inancımıza ırkımıza hasımdır. İslam dinine ve onun şanlı Peygamberine asırlardır düşmanlık eden bir kitlenin dost olmasını mı bekliyorsunuz? Onların dost olması için tek adım vardır. Müslüman olmalarıdır. Aksi hâlde Batı’dan dostluk beklemek zehirli yılanla aynı çuvala girmeyi arzulamak manasına gelmektedir.

Batı’yı iyi tanı ve tanıt!

İslamiyete ve Türklere yönelik bu olumsuz tavır ve bakış Hristiyan geleneğine ait felsefi altyapıdan kaynaklanmaktadır. Hristiyan Batı dünyası bu düşünce yapısının temellerini Antik Yunan’dan almaktadır. Bu zihniyet onlara kendinden olmayanları ötekileştirme, asimile etme ya da yok etme arzusunu aşılamaktadır.

İşte bu noktada Batı’nın felsefi aktörlerini ve zihniyet yapısını iyi tanımak gerekmektedir.

Bunlardan Aristo, Asyalı toplumları, seçkin Yunanlılar tarafından yönetilecek olan doğal köleler olarak nitelendirmektedir. Bu anlayış politikalarına da yansımış ve Yunan olmayanlar bilhassa Türkler “barbar” olarak nitelendirilirken “doğal köle” kabul edilmişlerdir.

Kendisini köle görenlere karşı, biz size karşı hoşgörülüyüz diye yaklaşmak nasıl bir mantıktır izah edebilecek olanınız var mı? Köle efendiye ikram ediyor öyle mi(!)

Kölenin efendisine tavrı, bağlılıktır. CHP zihniyetinin veya geçtiğimiz günlerde İBB Başkanı’nın yaptığı gibi “Efendim biz size tabiyiz ama bazıları bağlılığımıza sekte vuruyor” diye şikâyet edeceksiniz ve sözünden asla çıkmayacaksınız. Sayın Cumhurbaşkanı’mızın Birleşmiş Milletler’de yaptığı yiğitçe çıkışlar ve mert duruşlar köle zihniyetlileri sıtma tutmuş gibi korkutmaktadır.

Alman Papaz Martin Luther’in (1483-1576) İslamiyet karşıtı ifade ve fikirleri de Batı medeniyetinin Müslümanlara karşı nefret yüklü tutumunda etkin bir rol oynamıştır. O, güya hoşgörüyü esas alan, özgürlükçü bir din anlayışını savunmuştur. Peki Türklere karşı düşünmüş olduğu hoşgörü nasıl bir şeydir? İşte onun eserlerinden Türkler ve Müslümanlara karşı olan derin nefreti:

“Türk’ün tanrısı olan şeytanı yenmeden Türk’ü yenmek kolay olmayacaktır. Tanrı, işlenen sayısız günah ve nankörlük nedeniyle şeytan Türkleri Almanların başına bela etmiştir. Bir Türk’ü öldüren vicdan azabı duymamalı; tersine Hristiyanlığın düşmanını yok ettiği için vicdanı rahatlamalıdır”.

Fransız filozof Voltaire’in şu ifadeleri de İslamiyete karşı alçak ve iğrenç bakışını açıkça ortaya koymaktadır:

“Şu deve tüccarı olan kimse, kasabanın ayak takımı güruhunu, baş melek Cebrail ile konuştuğuna ikna edip inandırır. Cennete alındığını, göklere yükseldiğini ve her sayfasında aklıselimi titreten, sindirimi zor kitabının bir bölümünün orada, bizzat kendisine teslim edildiğini ileri sürer…”

Yine Voltaire’in Rus Çariçesi II. Katerina’ya yazdığı mektubundaki Türkler hakkındaki nefret diline bakınız:

“Yüce majesteleri, Türkleri öldürerek bana yeniden hayat veriyorsunuz. Türk dilini ve onu konuşanları Avrupa’dan sürmek gerek… İnsanlığın iki büyük baş belası var: Birincisi veba, ikincisi Türkler…”

Aynı şekilde Weber, Leibniz, Voltaire, Kant, Hegel, Marx, Engels, Nietzsche, Auguste Comte ve Ernest Renan vd. gibi düşünürler, İslam’ın bilime ve gelişmeye mani olduğunu ifade ederken Müslümanları medeniyetten uzak canavarlar olarak betimlemekten geri durmamışlardır. Onları yok veya asimile etmek nihai hedefleridir.

Bu itibarla günümüzde de Batılı güçler, düşünürlerinin ve aydınlarının yolunda hiç sapmadan yürümeye devam ediyorlar. Suriye’de, Irak’ta, Libya’da Doğu Türkistan’da, Arakan’da imkân buldukları her yerde Türk’ü ve Müslümanları öldürmeye devam ediyorlar.

Köle ruhluluk!

Elbette bu açıklamaları Batı’ya ve Hristiyanlara savaş açalım diye ifade etmiyorum. Ancak asırlardır bizim ezik ve aşağılık kompleksi ile hareket eden aydınlarımız ve idarecilerimiz ise hoşgörü hoşgörü diyerek gençlerimize kimliğimizi ve değerlerimizi kaybettirmektedir.

Üzülerek belirtmeliyim ki, üniversitelerimizden Millî Eğitim’deki tedrisata kadar bu ezikliği görmek mümkündür.

Osmanlı tarihçilerine burun kıvıran bizim anlı şanlı akademisyenlerimizin, Dukas, Babinger, Barthold, Ebül Ferec, Colin İmber, Heywood gibi İslam düşmanı tarihçilerin yazdıklarını haşa Peygamber buyurmuş gibi kabullenişleri bu ezikliğin üniversitelerimize yansımaları değil midir?

Yine Batılı düşünürlerin İslamiyet ve Türklerle ilgili hakaret yüklü ifadelerini çıkarırsak onların zihniyetleri bugün tarihselci ve modernist ilahiyat mensuplarınca aynen ve kısmen savunulmakta değil midir? Hatta KURAMER gibi kurumlar Müslüman müfessir ve muhaddisleri bir yana bırakıp Batılı müsteşrikler gözüyle Kur’ân-ı kerimi ve hadis-i şerifleri yorumlamakta bir beis görmemektedir!

Keza okullarımıza gidiyorum. Duvarlarda iki Müslüman âliminin yanında on Batılı düşünürün sözü yazılı. Okul kitaplarımıza bakıyorum yine aynı. Günün sözü, ayın sözü, özlü sözler derken Batılı filozof düşünür ve ilim adamlarının insanları cezbeden ifadelerinden geçilmiyor.

Yunus’tan Fuzuli’den Baki’den Şeyh Galip’ten, Nabi’den kaç beyit ezberledin, Ahmed Yesevi’nin hikmetlerini okudun mu, Kutadgu Bilig’den ne aldın diyen yok!

Bizdeki Batı hayranı bu kitle Fransız, Alman, İngiliz eserlerinde de bizim ilim adamlarımızın sözlerine rastlıyorlar mı acaba? Onlar da Akşemseddin, Kemalpaşazade, Fatih, Yavuz, Kanuni, Aziz Mahmud Hüdayi, Somuncu Baba, Molla Fenari ve Molla Hüsrev’den alıntılar yapıyorlar mı?

Bir Türk gencine hemen Batı klasiklerini okudun mu diye aşağılanırcasına yükleniliyor. Okumasa ne olur söyler misin neyi eksilir?

Nesillerine daha kendisini tanımadan, düşmanını sevdiren, celladına âşık eden zihniyet ve eğitim ancak sömürge ülkelerinde bulunur.

Açıkçası buna millî eğitim demezler. Parlak sloganlarla gençlerini cellatlarına âşık eden, mankurtlaştıran ve neticede kadim değerlerini unutturmak suretiyle teslimiyetçi kılan bir eğitim derler.

İşte bu sistem içerisinde yetişen ezik aydınlarımız İslam ve Türk düşmanı filozofların kulağa hoş gelen sözlerini paylaşmayı onları tek adres görmeyi hâlâ marifet addediyor. Gençleri onlara doğru meylettiriyor. Yaranmaya çalışıyor…

Siz hâlâ Batı’da birkaç senato üyesinin senede bir hakkınızda söylediği parlak bir iki cümleye kanarak yaltaklanmaya devam edin bakalım, ne kazanacaksınız?

TEFEKKÜR
Din ü milleti unutarak her işimizde
Bitmedi bitmeyecek tabi olmak frenge

İstanbul Sözleşmesi

Posted on 1 Kasım 2019
Son birkaç ay içinde, İstanbul Sözleşmesi ve onu destekleyen kanunlar hakkında yazılar yazdım. Sosyal medyada da fikirlerimi paylaştım. Gittiğim yerlerde verdiğim konferanslarda ise insanların şu suallerine hep muhatap olmaktayım:

Hocam bu İstanbul Sözleşmesi’nin aslı esası nedir? Bize bunu anlatır mısınız?

Demek ki ya biz bazı noktaları atlıyoruz veya okuyucuya meramımızı tam olarak ifade edemiyoruz.

Hazreti Mevlâna “Sözlerim anladığın kadardır” derken ne hoş ifade etmiş…

Bu noktada bizim de sözleşmeyi biraz daha açık olarak ifade etmemiz gerektiğini anladım.

Zira bu sözleşmenin milletin geleceğini karartacağını ve aile yapımızı çökerteceğini belirtiyorsak onun ne olduğunu millete daha iyi izah etmemiz gerekiyor. Aksi hâlde bugünlerde belki yalnız dişi ağrıyan bağırıyor yani sözleşmenin acı zehrini yutanlar ağlıyor. Yarın millet topyekûn ağlayacak ise de iş işten çoktan geçmiş olacak. Bu itibarla bize düşen erken uyarı sinyallerini devreye sokmaktır. Hâlâ millet uyanmazsa ve idarecilerimiz de duymazsa biz en azından görevimizi yaptık diyeceğiz…

Ben bu konuda öncelikle sağduyulu hukukçularımızın konuşmasını beklerdim. TV’lerde bazı hukukçular siyaset konusunda maşallah ortalığı inletiyorlar. Fakat milletimin mahvına sebep olacak bir meselede hukukçu bir akademisyenden neredeyse daha tek cılız bir ses dahi duyamadım.

Millî meselelerde bizim bilim adamlarımız neden suskundur anlayamadım!

Diğer bir üzücü husus ise sağduyulu aydınların ve siyasetçilerin tutumudur! Maalesef bugün AK Partinin iktidar oluşu ve kanunun onun döneminde ortaya çıkması bu sözleşmeyi hiç tasvip etmediği hâlde siyasetçilerin ve büyük oranda aydınların elini ağzını bağlıyor. Hiçbiri sesini çıkarmıyor. Sadece susuyor ve seyrediyor.

Hâlbuki gerçek dost hataları gösterendir, nasihat edendir, yanlışlara dikkat çekendir. Şayet yanlış olduğunu bildiği hâlde susuyorsa dilsiz şeytandır veya dost sandığın gizli düşmanındır. Yok, bu sözleşmenin doğru olduğunu düşünüyorlarsa o zaman savunsunlar biz de bilelim. Hatalı olduğumuzu görelim.

Maksadı ve kapsamı

Öncelikle şunu belirtelim ki İstanbul Sözleşmesi’nin aslı, Kadına Yönelik Şiddet ve Aile İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye Dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi’dir. Bu sözleşmenin ilk olarak İstanbul’da şerhsiz ve mutlak kabulü ve şekli oldukça düşündürücüdür.

Zira Meclis’e, 2011 yılında HDP Milletvekili Pervin Buldan sunmuş CHP desteklemiş ve o dönemki MHP ve AK Parti vekillerince de kabul edilmiştir. Aslında böyle meş’um bir sözleşmenin AK Parti ve MHP üyelerinin kabulünden nasıl bu kadar kolay geçtiğini anlamak için dönemin aktif FETÖ tesirini mutlaka dikkate almak gerekmektedir. Aksi hâlde Rusya’nın nesilleri mahveder diyerek 100 yıl görüşülmesini dahi yasakladığı bu sözleşmenin bu kadar kolay geçmesini izah edebilmek mümkün değildir.

Peki milletimizi yavaş yavaş patlama noktasına doğru götüren bu sözleşme nedir? Sözleşmenin maksadı, kapsamı ve tanımı okunduğu zaman perde gerisindeki meş’um hedef ortaya çıkmaktadır.

Maksadı: Kadınları her türlü şiddete karşı korumak ve kadına karşı şiddeti ve aile içi şiddeti önlemek, kovuşturmak ve ortadan kaldırmaktır.

Bazıları bu ifadelere bakarak kadına şiddete karşı bir sözleşme şeklinde düşünüyorsa zehri daha baştan kapıyordur.

Çünkü şiddet denilen uygulamanın tarifi çok geniştir. Bir söz, bir bakış istediği parayı vermeme gibi güya kadını aşağılamaya yönelik gösterilebilecek her hareket şiddetin içine dâhil edilebilmektedir. Nitekim sözleşmenin kapsamı açıklanırken bu husus şöyle beyan edilmiştir:

Aile içi şiddet de dâhil olmak üzere, kadınları orantısız bir biçimde etkileyen, kadına karşı her türlü şiddet için geçerli olacaktır. Kadına karşı şiddetten, kadınlara karşı bir insan hakları ihlali ve ayrımcılık anlaşılacak ve bu terim, ister kamu ister özel hayatta meydana gelsinler, söz konusu eylemlerde bulunma tehdidi, zorlama veya özgürlüğün rastgele bir biçimde kısıtlanması da dâhil olmak üzere, kadınlara fiziksel, cinsel, psikolojik veya ekonomik zarar ve acı verilmesi sonucunu doğuracak toplumsal cinsiyete dayalı tüm şiddet eylemleri olarak anlaşılacaktır. Taraflar bu Sözleşmenin hükümlerinin uygulanmasında toplumsal cinsiyete dayalı şiddetin kadın mağdurlarına özel olarak dikkat göstereceklerdir…

Maddede “toplumsal cinsiyet”, açıklanırken de “Herhangi bir toplumun, kadınlar ve erkekler için uygun olduğunu düşündüğü sosyal anlamda oluşturulmuş roller, davranışlar, faaliyetler ve özellikler olarak anlaşılacaktır” denilmektedir.

Dolayısıyla burada cinsiyet rollerinin kaynağı olan fıtrat ve yaratılış kaldırılmakta güya kadın ve erkek eşitlenmektedir. Kızlara İsmail, Ali, Mehmet, erkeklere ise Ayşe, Fatma ve Hatice isimleri verilecek, giyim kuşam birleştirilecek ve cinsiyet ayırımı olmadan isteyen istediği ile evlenebilecektir. Buna karşı çıkmak ise İstanbul Sözleşmesi’ne göre suçtur. Böylece dinimizce lanetlenen sapkınlıklar, kanunlarla meşrulaştırılmakta, eş cinsellik meşru ve normal hâle getirilmektedir.

Toplumsal cinsiyet eşitliği adı altında cinsiyet rollerine savaş açan, kadını erkekleştirme, erkeği kadınlaştırma politikaları bu milleti nerelere sürükler şöyle bir tefekkür etmez misiniz? Ailenin çatısı cinsiyet üzerine kuruludur. Nesiller öyle çoğalır. Cinsiyet yoksa aile de yoktur. Ailenin yok olduğu toplumlarda ise artık dinden, milletten devletten bahsetmek hayal olacaktır.

Bir yıkım aracı!

Öte yandan İstanbul Sözleşmesi’nin hız kesmeden ve giderek artan bir dozajda uygulanabilmesi için çıkarılan 6284 no’lu kanun ise, aileyi çökertmekte kullanılan başlı başına bir yıkım vasıtasıdır. İstanbul Sözleşmesi sayesinde Türk İslam aile yapısını yıkmak isteyenlerin ellerine verilmiş en tesirli silahtır. Panzehri olmayan bir zehir gibidir. Bununla güya şiddete uğrayan kadına şikâyet yolu açılırken tek taraflı olarak kadının beyanı mutlak esas kabul edilmiştir. Ardından İstanbul Sözleşmesi’ni takip etmek üzere AB’den ve Soros’tan gelen paralarla kurulan LGBT’li dernekler, kadınlara bu haklarını duyurmak üzere neredeyse tüm yurdu sarmış durumdadır. Maksatları kadına şiddeti bitirmek değil, evlilikleri yok etmek, nikâhlı birlikteliği ortadan kaldırmak ve gençlerimizi sapkın ilişkilere yöneltmek olup bu girişimlerine tam hız devam etmektedirler.

Sözleşmede devamlı vurgu yapılan eşitlik de aldatmacadan başka bir şey değildir. Zira 6284 no’lu kanunda “kadının beyanı esastır” denilerek, daha baştan kadın haklı erkek suçlu kabul edilmiştir. Erkek kendini savunma fırsatını dahi bulamadan doğru veya yanlış bir beyanla evinden uzaklaştırılmakta böylece aileyi parçalamanın birinci adımı kolayca atılmaktadır. Eşler arasına husumet tohumu ekilmektedir. TC kanunlarında erkek kadın arasında bugüne kadar bir ayırım mı vardı? Onu da kanunu çıkaranlar, bugün savunanlar ve hukukçular anlatsın. Bilakis ayırımcılık, eşitsizlik ve adaletsizlik 6284 no’lu kanunla revaç bulmuştur.

Böylece açılan yol kadın ve erkeği birbirine düşman hâline getirmektedir. Bu kanun şiddeti bitirmeye değil çığ gibi arttırmaya yöneliktir. Zira hukukla değil sadece bir beyanla kadın karşısında erkeği suçlu ilan edip ötekileştirmenin mantığını izah edebilecek bir Allah’ın kulu var mıdır?

Ayrıca yine bu sözleşme sayesinde kadını boşanmaya ve aileyi bitirmeye yöneltecek adımlar da atılmıştır. Nitekim boşanma hâlinde tazminat ve ömür boyu nafaka vaadi, kadınları bu tehlikeli maceraya sürüklemektedir. Kanun çıktıktan sonra yapılan araştırmalar, 6284 no’lu kanunu kullanarak binlerce kadının, eşi tarafından fiziksel hiçbir şiddete maruz kalmadığı hâlde kocalarını polis zoruyla evden attırdığını ortaya koymuştur. Zira böyle yüz kızartıcı bir hakarete veya iftiraya maruz kalan kocaları, -genelde karısı sonradan pişman dahi olsa- eve dönmeyip boşanma yolunu seçmektedir. Aktörler ise emellerine ulaşmış olmaktadır. Zira artık aile öldürücü darbeyi yemiş veya dağılmış, çocuklar ise perişan olmuştur.

Hâlbuki şiddet erkeğe, kadına, geline, kaynanaya, torun veya dedeye özgü bir şey değildir. Şiddeti kim işlerse suçlu odur. Bir tarafın beyanını esas alıp diğerini hiç dinlemeden suçlu kabul etmek hangi hukuk kuralında vardır! Bir ülkenin kanunları, vatandaşlarını kadın-erkek ayırımı yapmadan korumak zorundadır. Şayet kanunlarda bir eksiklik varsa o giderilir.

Netice itibarıyla bu sözleşme metni Avrupa Konseyi’nin nesilleri mahvetmeye yönelik bir diktesidir. Bize ne şekilde ve kimlerin dayatması ile kabul ettirilmiş olduğu hâlen bir muammadır.

Dinimize, örfümüze ve aile yapımıza tamamıyla terstir. Dini temelinden sarsmakta, nasihati öldürmektedir. Zira kadının, kocasından rahatsızlık duyacağı veya işine gelmediği her söz ve beyan, şiddet tarifinin içinde yer alabilmektedir. Keza aynı durum adamın oğlu veya kızı için de geçerlidir…

Bu arada iyi incelenirse İstanbul sözleşmesi, temelde erkeği hedef almakta ise de kadını da korumasız, güçsüz kılmakta ve zayıflatmaktadır. Birlikte yaşamayı öldürmekte kişiyi yalnızlaştırmaktadır. Çocukları babasız yaşamaya mahkûm kılmaktadır. Kadınlarımızın bu oyuna gelmemesi ve anlaşmaya en fazla onların karşı durması gerekmektedir.

Tehlikenin daha farkına varamayanlar son beş yılda yapılan istatistiklerde çığ gibi artan boşanma oranlarını, yuvaları dağılan aileleri, iftira ile evinden sokağa atılan babaları, işini kaybedenleri görsünler ve varsa tanıdıkları hukukçulara sorsunlar.

Gelecek beş yılda ise bin yıldır Müslümanlıkla yoğrulan milletimin yurdunda Toplumsal Cinsiyet Eşitliği neticesinde başlayacak erkek erkeğe ve kadın kadına belediye nikâhlı evliliklere hazır olsunlar.

İşte bütün bunların kaynağı İstanbul Sözleşmesi’dir.

Hâlâ anlayamayan, safdillere İngilizce mi Fransızca mı yoksa Arapça ile mi anlatalım! Yoksa “biz böyle bir sözleşmeden rahatsız değiliz” mi dediniz, duyamadım!

TEFEKKÜR
Sözlerim fehmin kadardır kıl nigâh
Hasretim fehm-i sahiha âh ah

.

Mete Han’dan ders çıkarmak

Posted on 25 Ekim 2019
Önceki gün CNN Türk TV’de Ahmet Hakan’ın konukları arasında bulunan CHP 26. Dönem Milletvekili Aytuğ Atıcı, Sayın Cumhurbaşkanımıza karşı, ABD Başkanı’nın mektubundaki üsluba değinirken çok içerlediğini belirtiyordu. “Onurumuz kırıldı. Buna en ağır cevap bizzat Cumhurbaşkanımız tarafından verilmeli” diyerek feveran ediyordu. Aslında bu tez, mektup açıklandığından beri bilhassa iç siyasette Cumhurbaşkanının özellikle hasımları tarafından şiddetle dile getirilmektedir ve çok düşündürücüdür.

Normal şartlarda bu ifadelerde yadırganacak hiçbir nokta yok. Belki her Türk ferdinin söylemesi gereken bir husustur.

Ancak meseleyi siyasi, diplomasi ve tarihî tecrübeler ışığında birçok yönden irdelemekte fayda bulunmaktadır.

Siyasi noktadan baktığımızda CHP, milletin oyuyla başkanlığa seçilmiş bulunan Sayın Recep Tayyip Erdoğan için, “Ülkemizin bugün baş temsilcisidir ve ona yapılan millete yapılmıştır” diyerek haklı bir duruş sergilemektedir. Ancak başta CHP lideri olmak üzere iki yıldır yapılan akıl almaz hakaret ve iftiraları nereye koymak gerekecektir. Cumhurbaşkanına karşı yapılan hakaretler millete ise daha dikkatli bir üslubu önce kendileri seçmeli değil midir? Bu durum efendim dışa karşı böyleyiz denilerek geçiştirilebilecek bir husus değildir. Milletin seçtiğine dışarıdan bir saldırı yapıldığında millete, içeriden yapıldığında ise şahsa yapılmış olur diye bir kural yoktur. Şayet aynı duruşu içeride de sergilemiş olsa idiler gerçekten tutarlı bir davranış olurdu.

Bu durumda akla başka senaryolar da gelmektedir. ABD ile ilişkilerin bozulması mı hesaplanmaktadır. Eğer öyle ise bu girişime, ülkeyi idareye talip olanların hasmını yanlış yapmaya sürüklemek adına ülkeyi ateşe atması denir ki böylesine akıl dışı hareketleri tarih affetmez!

Diplomasi konusunda ise iyi tarih bilgisi şarttır. Mesela bu noktada Mete Han’ı bilmek ve tanımak lazımdır.

Türk tarihinin en büyük hükümdarlarından biri olarak bilinen Mete Han’la ilgili meşhur bir rivayet vardır… Mete Han tahta çıktıktan sonra güneybatı komşuları olan Tung-hular, Hun tahtına genç yaşta birinin çıkmış olmasından yararlanarak, Hun ülkesini istila etmek istemişlerdi. Bunun için Hunlara politik baskı uygulamaya başladılar. Gönderdikleri elçi ile Mete Han’ın babası Teoman’a ait atı istediler. Mete Han bu isteği kabul ederek atı yolladı.

Tung-hular Mete Han’ın kendilerinden çekindiğini düşünüp daha ileri gittiler ve Mete Han’dan cariyesini istediler. Mete bu isteği de kabul edip cariyesini yolladı. Tung-hular daha da ileri giderek iki devlet arasında kullanılmayan çorak bir araziyi istediler.

Mete Han, bu isteği ise hiç düşünmeden tereddütsüz reddetmişti. Devlet adamları onun neticede savaşa yol açacak bu tavrına şaşırmıştı. “En kıymetli varlıklarını verdin şimdi çorak ve kullanılmaz bir arazi yüzünden savaş mı çıkaracaksın?” dediklerinde Mete Han;

“Onlar bana aitti. Ancak bu defa istedikleri devletime aittir. Devletimin temeli olan toprağı nasıl verebiliriz?” diyerek onları susturdu.

Aslında bu olay o günün şartlarında devlet hayatında taviz politikasının sınırlarını göstermesi bakımından önemlidir. Mete Han kendisine ait olan at ve cariyeyi vermekte tereddüt etmemiş ama halkın malı olan toprak söz konusu olunca taviz vermektense savaşmayı tercih etmiş bulunuyordu. Türk devlet anlayışı telakkisinin en zirve anlayışını yansıtıyordu. Bu tavır tüm Türk tarihi boyunca Türk devlet anlayışının da temelini oluşturacaktır.

Ardından Mete Han’ın ordusu ani bir baskınla devletin namusuna el uzatan Tung-hu’lara haddini bildirmiş ve onları imha etmiştir…

Muhalefetin maksadı ne?

Elbette Trump’ın mektubu diplomasi kaidelerine tam manasıyla ters ve ağırdır. Süper gücün şımarıklığını şu an başta bulunan şahsın kabalığını yansıtmaktadır. Trump bu tavrını sözleri ile olmasa da tavır ve davranışları ile pek çok Avrupa liderine karşı da göstermiştir.

Şimdi CHP ve o zihniyettekilerin Sayın Cumhurbaşkanı’na hitap ederek zaten pamuk ipliğine bağlı duran ilişkileri tümden koparmak istemelerini nasıl yorumlamak gerekmektedir. Bu duruma düşülürse diplomasi yolları bir anda kapanmayacak mıdır?

Şayet Cumhurbaşkanı mektup açıklanır açıklanmaz onların istediği gibi davranmış olsaydı, tam anlaşma kapıları aralanmışken bu kapı yüzlerine kapatılmış olsa böyle mi konuşacaklardı? “Efendim şahsi egonu memleketin önüne geçirdin”; “Ülkeyi bir kez daha düşüncesizce ateşe attın”; “Senin egon tavan yapmış” demeyecekler miydi?

Hâlbuki iyi düşünüldüğünde Sayın Cumhurbaşkanımız tam bir tarihî tecrübe ile mektuba cevap vermiştir. Zira mektup Cumhurbaşkanımıza harekâttan uzak durması için yazılmıştı ve saygısızca tehdit edilmişti. Cumhurbaşkanımız ise ABD Başkanı’nı kaale dahi almadan mektubun gelişiyle birlikte harekâtı başlatarak en ağır cevabı vermişti.

Hâl böyle iken, Türk ordusu ABD’nin bölgedeki gücü olarak görülen teröristlere ağzının payını vermeye başladığı mektubun kimler ve ne maksatla ortaya saçıldığını düşünmek gerekirdi. Cumhurbaşkanı’na “ver Trump’a ağzının payını” diye bağırmak diplomasi dilinden hiç anlamamak ve sokak kabadayılığı hareketlerine teşvik etmektir. Devlet meselesini bir manada şahsiliğe dönüştürmek istemektir. Kılıçdaroğlu’nun evvelce meşhur tarih bilgisi (!) düşünüldüğünde bu duruma fazla şaşırmamak gerekmektedir. Şayet Cumhurbaşkanımızı bu yönlendirmeleri cehalet icabı değilse çok daha düşündürücüdür. Maalesef CHP tavrı, ülkeyi değil sadece ikbal peşinde olduğunun açık kanıtı gibidir. Zira terörist gruplar konusunda tutumları maalesef ülkenin bekasına zarar vermektedir.

Evet devletimizin maruz kaldığı bu netameli günlerde şahsi hakaretlerin esamesi dahi okunmaz. Devletimiz bugünlerde tedbir, istişare ve atacağı adımlarda zamanlama faktörünü elden bırakmadan soğukkanlılıkla kararlarını almalı ve tavizsiz uygulamalıdır.

Zira bölgedeki süper-güçler tam manasıyla satranç oynamaktadır. Acımaları yoktur. Beyinlerinin gerisinde hesap ve planları çoktur. Verdikleri sözleri daha evlerine varmadan unutabilmektedirler.

Bütün buna rağmen Türk idare yapısı sınırımızda beliren büyük tehlikeye zamanında vurmayı ve zamanında durmayı başarmış bölgedeki dünya süper güçlerinin hedef ve maksatlarını da değerlendirmek suretiyle masada şimdilik istediği hedefe ulaşmıştır.

Bölgede henüz istikrar vuku bulmuş değildir. Devletimizin gaflete düşmeden hadiseleri dikkatle takip ederek atacağı adımları ona göre belirlemesi daha da elzem hâle gelmiştir. Zira Türk başarısı, yıllardır tasarladığı planları suya düşenleri yeni hamlelere itebilir!

DİB’i tebrik ve İstanbul Sözleşmesi

Afrika Müslüman Dinî Liderler Zirvesi’nde konuşan Diyanet İşleri Başkanımız Ali Erbaş, FETÖ konusunda son derece önemli bir konuşma yaptı. Şöyle ki:
“Milletimizin istiklaline ve istikbaline kurşun sıkan FETÖ, din kisvesi altında yayılan dış güdümlü bir terör örgütüdür. Dinî kavram ve söylemlerle gençlerimizi kandırarak kirli emellerine alet etmeye çalışan karanlık bir şebekedir. İslam’ın bütün değerlerini istismar eden, itikadi, amelî ve ahlaki bir sapmadır. Dünyadaki bütün Müslümanların geleceği için büyük bir fitne, tefrika ve tehlikedir. Bu bağlamda başkanlığımız, söz konusu hain yapının içyüzünü anlatan eserler ve raporlar hazırlayarak farklı dillerde yayınlamıştır. Bu eserler dünyanın her yerindeki büyükelçilik ve ülkemizi temsil eden kurumlarımıza gönderilmiştir. Arzu eden ülkelere ve kardeşlerimize de bu sapkın örgütü anlatan eserleri göndermeye devam ediyoruz.”

Sayın Başkan’ın bu konuşmasını tebrik ederken şu acı gerçeği de hatırlatmak istiyorum. Maalesef böylesine tehlikeli bir dinî yapıyı Diyanet Camiasının on yıllar sonunda bir darbe girişimine maruz kalması ile birlikte tespit etmesi hıyanet değilse çok büyük bir gaflettir!..

Bunun üzerinde neden durdum. Zira din ve gençlik üzerindeki projeler bitmemiştir. Şu anda gençliğimiz ve ailemiz, yine bir FETÖ planı olduğu muhtemel İstanbul Sözleşmesi’nin getirdiği Toplumsal Cinsiyet Eşitliği projelerinin kıskacı altında hızla dejenere olmaktadır. Diyanet Camiası bu meş’um faaliyetin farkına ne zaman varacaktır. Yine on yıllar geçtikten ve ba’de harabü’l-Basra olduktan sonra mı?

Bu arada Sayın Ali Erbaş Bey, Afrika’daki bir kısım yardım faaliyetlerine de dikkat çekmiş. Merak etmesin, bizim sivil toplum kuruluşlarımız Afrika’da kurbanları keser, kuyuları açar, yemek yedirir. Diyanet lütfen bunları bıraksın. Asıl olarak gençliğimize, aile yapımıza sahip çıksın. Zira onların çökmesi dinin de çökmesi manasına gelmektedir!

TEFEKKÜR
Nazar-ı ârifânda yeksandır
Düşman-ı ma’rifetle düşman-ı Hak

.

Fetih

Posted on 18 Ekim 2019
Türk ordusu Suriye’ye yeni bir harekât başlattı. Beraberinde hem içeride hem de dışarıda tartışmalar da başladı.

Bu tartışma alanlarından biri de “Fetih” kelimesinin kullanılmasıydı. Aslında harekâtın adında ve devlet büyüklerinin ağzından böyle bir kelime vaki olmadı. Barış Pınarı Harekâtı adı verilen bu yeni teşebbüsün, isminden de anlaşılacağı üzere bölgeye huzur ve mutluluk getirme maksadını taşıdığı ifade ediliyordu.

Sosyal medyada bu durum genelde fetih hareketi olarak açıklandı. Bazıları bu ifadeden fazlasıyla rahatsız oldu. TV’lerde bu rahatsızlıklarını uzun uzun beyan ettiler.

Ancak aynı kişiler nedense işgal kelimesini kullananlardan hiç rahatsızlık duymadılar. Avrupa’nın, ABD’nin Türkiye aleyhindeki sözlerinden ve saldırgan tutumlarından endişe etmediler.

Sanki, “Ne duruyorsunuz” ve “Ne bekliyorsunuz!” der gibiydiler.

Etimoloji bilgimiz o kadar zayıfladı ki hangi kelimenin hangi manalara geldiği nerelerde kullanıldığı tamamıyla unutuldu.

Dilimiz çorak bir araziye dönüştürüldü.

“Düşmanıyım asaletin kelimelerde bile” diyen zihniyet mensupları, fetih kelimesinin yerine işgali koyabilseler çok ferahlayacaklar. Maalesef bunu bazı safdiller veya birilerine hoş görünmek isteyen gafiller de hiç anlamıyor ve hatta kullanmayı da marifet zannediyorlar. Oysa bu iki kelime doğu ile batı, adalet ile zulüm kadar birbirine zıttır.

Fetih kelimesi Arapça Feteha kelimesinden neş’et eder. Biz Arapça Feteha’yı kullanmadık ise de bu kelimeden kaynaklı onlarca kelimeyi dilimize kazandırdık, benimsedik, kullandık ve hâlâ da kullanmaya devam ediyoruz.

Öncelikle, fetih kelimesini sadece “birinin ülkesini zorla ele geçirmek” şeklinde anlayanlara kelimenin hangi manalara geldiğini beyan edelim.

Fetih kelimesi açma, açılma, başlama, zapt etme, ele geçirme, yol gösterme manalarını taşımaktadır.

Faydalı şeyleri elde etmek için yolları açmak. Birinin gönlündeki gam ve kederi giderip onu sevince gark etmek de fetihtir. Garibin gönlünü fethetti gibi.

Şimdi de bu kelimeden çıkarılan ve çok kullandığımız kelimelere göz atalım.

Fâtih: Fetheden bir ülkeyi alan.

Ne saadet bu taraflarda her ülfetten uzak
Vatanın fâtihi cedlerle beraber yaşamak

Öte yandan İstanbul’u fethettiği için Osmanlı Padişahı II. Mehmed’in lakabı “Fâtih” olmuş ve Türk milletinin en fazla kullandığı isimlerden biri hâline gelmiştir.

Elde sensin dilde sen gönüldesin baştasın,
Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın.

Ya Müfettihu’l ebvab!

Fâtihü’l-Ebvab ise “kapıları açan”dır. Genelde Allahü teâlâ için kullanılmaktadır.

Bir kapı bağlarsa açan bin kapı,
Fatihü’l-ebvab’dır Allah, efendi.

Müfettihu’l-ebvâb kelimesi de aynı manadadır. Nitekim şu dua Müslümanların dilinden düşmezdi. Topkapı Sarayı’nın kapılarında ve nice hat levhalarında görülmektedir

“Ya Müfettihu’l ebvab/İftah lena hayru’l bab” (Ey bütün kapıların açıcısı (Allahım). Bize de hayırlı kapılar aç…)

Nitekim Fatih Sultan Mehmed son hücum gününde ordusunu İstanbul surları üzerine sevk ederken Akşemseddin Hazretleri çadırında “Ya Müfettihü’l-ebvab” diyerek gözyaşı döküyor, dua ediyordu.

Ünlü şairimiz Yahya Kemal ise İstanbul’u fetheden yeniçeriye gazelinde Türk ordusunu, kapıları İslam’a açan yiğitler olarak tavsif etmekteydi. Şöyle ki:

Ey leşker-i müfettihü’l-ebvâb vur bugün,
Feth-i mübîni zâmin o tebşir aşkına…
Son savletinle vur ki açılsın bu sûrlar,
Fecr-i hücûm içindeki tekbir aşkına…
Yâ Settâr, Yâ Cebbâr, Yâ Gaffâr, Yâ Allâh…

(Ey kapıları açan ordu, vur bugün; O apaçık fethi haber veren müjde aşkına! Son gücünle vur ki açılsın bu surlar, Şafak hücumunda duyulan tekbir aşkına!..)

Miftah kelimesi de fetahadan türetilen günümüzde unutulmaya yüz tutan kelimelerdendir. Bir şeyi açan şey yani anahtar manasınadır.

İşte budur miftah-ı genc-i kadim,
Bismillahirrahmanirrahim.

Besmele, ebedî ve ezelî saadetin anahtarıdır. Hiç elinden gitmeyecek, çıkmayacak hazinelere onunla kavuşursun. O, Bismillahirrahmanirrahim demektir. Her işine onunla başla.

Nef’î de bir gazelinde kelimeyi şöyle kullanmaktadır:

Girdi miftâh-ı der-i genc-i maâni elime,
Âleme bezl-i güher eylesem itlâf değil.

(Mana hazinelerinin anahtarını elime almışım/Bu hazineden âleme mücevherler saçsam ne ziyanı var…)

Aynı kökenden gelen Fatiha kelimesi de başlangıç, giriş demektir. Kur’ân-ı kerimin ilk suresine verilen isimdir. Kur’ân-ı kerimin başlangıcı olmuştur. Mehmet Akif Ersoy şehitlerimize Fatihalar okunmasını isterken şöyle demektedir:

Gök kubbenin altında yatar al kan içinde,
Ey yolcu şu topraklar için can veren erler.
Hakkın bu veli kulları taş türbeye girmez,
Gufrana bürünmüş yalnız Fatiha bekler.

Namaza girişte alınan tekbire de iftitah tekbiri denilmektedir…

İçeriden işgal olunmak!

Fetih ve emsali kelimelerde güzellikler vardır. Mutluluk barış vardır. İyi, güzel ve faydalı işlere başlamak vardır.

Bu bakımdan Barış Pınarı Harekâtı, düşmanın sınırımıza yığdığı korkunç silah ve terörist yığınağını mahveden girişimin bitirilmesine yol açtığı için yeni bir fetihtir. Oradaki insanların terörist yapılıp hayatlarının mahvolmasının önünü kestiği için fetihtir. Vatanından yurdundan olmuş Suriyeli kardeşlerimize inşallah yurt ve vatan kapısını açtığı için fetihtir.

Fatih Sultan Mehmed, İstanbul önüne geldiğinde Bizans, Roma’dan yardım istemişti. Roma ise “Katolik olursanız yardım ederiz” cevabını verdiğinde Bizans’ın ikinci adamı Lukas Notaras;

“İstanbul’da Katolik şapkası görmektense Türk sarığını tercih ederiz” cevabını göndermişti.

İşte Türk sarığı fethi, Katolik şapkası ise işgali temsil eder. İşgalde sömürü, katliam, zulüm, perişanlık bulunmaktadır. İşgalciler fethin manasından gafil olduklarından ihtiva ettiği manaları da anlayamazlar. Cahilin âlimi bilip anlayamadığı gibi.

Âlim ise cahili iyi bilir. Zira evvelce o sıfatı taşımıştır. Dolayısıyla Batı’nın, İslam dünyasını, Türk’ün fetihteki gayesini bilmemesi normaldir. İslam’ın o güzel değerlerine yabancıdır, tanışmamıştır. Ya içerideki bir kısım cahillere ne demek düşer. Görmüyorlar mı bilmiyorlar mı, duymadılar mı?

Bu itibarla tarih elzemdir.

Millî Eğitim bakanımız duymasa da, okumasa da, görmese de ben her vesile geldiğinde TARİH diyeceğim. Tarihi, tasavvuf edebiyatını seçmeli yapma; tarihe değer ver; tarihimi, âlimlerimi, velilerimi gençlerime öğret diyeceğim! Sadece şu son harekâtta dahi dünyanın üzerimize nasıl geldiğini, neler söylediğini, bizi karalamak uğruna ne tür gayret gösterdiğini ve ne iftiralar attığını gör. Gör ve bari içeride nesillerine sahip çık!

Nesiller elden giderse o zaman düşmana hacet kalmaz. İçeriden işgal eder ve işini bitirirler!..

TEFEKKÜR
Ârif isen bir gül yeter kokmağa
Câhil isen gir bahçeye yıkmağa

Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil
18.10.2019
Türkiye Gazetesi

.

Bugün savaş istemeyenler kimdir?

Posted on 11 Ekim 2019
Dünyanın bugünkü tartışmasız süper gücü ABD aylardır Fırat’ın doğusuna silah yığdı. On binlerle tır silah sevkiyatı aylarca sürdü. YPG güçlerini eğitti ve hazırladı. Kime karşı?

Sayın Cumhurbaşkanımız defalarca burada böyle bir gücün oluşmasına fırsat vermeyeceklerini ifade etti. Fırat’ın doğusuna gireceklerini bildirdi. Süreç oldukça uzun sürdü. Bazıları bunu korkuya hamlettiler. Oysa onlar hazırlandıkça, devletimiz de tedbirlerini alıyor hazırlıklarını görüyordu.

Nihayet bıçak kemiğe dayandı. Öyle zannediyorum ki diplomatik görüşmeler nihayete erdirildi ve “Barış Pınarı Harekâtı”na start verildi.

Son günlerde savaş istemeyiz naraları doruktaydı. Öncelikle şunu bilmek gerekir ki savaşı hiç kimse istemez. Savaş netice itibarıyla maddi ve manevi kayıpları beraberinde getirir.

Ancak öyle zamanlar olur ki, savaş istemeyiz demek, savaş isteriz demekten daha tehlikelidir!.. Nitekim gerek 93 Harbi gerekse Balkan Harpleri öncesinde İstanbul’da tersine olarak savaş isteriz çığlıkları yükselmişti. Sonuç ise felaket olmuştu. Zira orada devletin sözü ile değil, devlete çöreklenmiş Batı uşağı cuntaların yönlendirmesi ile hareket eden çığırtkanların sesine teslim olan idarenin kararı vardı.

Dikkat ediniz bu defa da savaş isteriz çığlıkları yerine istemeyiz çığlıkları var.

Dün olduğu gibi bugün de dışarının maşası olanlar bunları haykırmaktadır.

O gün savaş isteriz diyerek devletimizi harbe sürükleyenler kaybetti. Ülkeler kaybettik. Bu defa ise savaşa girmezsek kaybedecektik…

Elbette savaş diye bağıran ben olmayacağım. Devletim, devlet adamlarım, istihbaratım, ilgili bakanlarım bu işe karar verecekler.

Zira bu ülkenin geleceği tehdit altına girmekteyse ülkemin yetkilileri gözünü kırpmadan o kararı alabilecektir.

Nitekim bugün devletimizin üst kademesi, bir dünya lideri olduğu tartışmasız tescillenmiş bulunan Sayın Cumhurbaşkanımız‘ın liderliğinde ittifakla bu kararı almışlardır. Zira ülkemizin geleceğine yönelik büyük bir tehdit hâline gelmiş bulunan Fırat’ın doğusuna müdahale kaçınılmaz hâle gelmiştir. Birlikte rahmet vardır. İnşallah bu zafer ülkemizi ve bölgeyi ferahlatacak kapıyı açacaktır.

Bundan sonra millete düşen; oraya düğüne gidiyoruz diyerek vatan savunmasına koşan Mehmetçiklere dua etmek ve moral vermektir. Bugün hâlâ savaş istemeyiz diyerek moral bozanların ihanet çemberi içerisinde bulunduklarını biliniz.

Mehmetçiğin savaş yolundaki şu nidaları gözlerimi yaşarttı…

Bizimleydi!
Kapı gibi çağ açıp kapatan,
Cennetmekân Fatih Sultan Mehmed Han,
Yeniden kükredi bugün Alparslan,
Bizimleydi, Sur’da bizimle.

“Allahsız” zalimin zulmüne karşı,
Allah Allah diye inlettik Arş’ı,
Semayı titretti İstiklal Marşı,
Bizimleydi, Yüksekova’da bizimle.

Vallahi var bize kanat gerenler,
Bizimleydi gönül gözü görenler,
Evliyalar, enbiyalar, erenler,
Bizimleydi, İdil’de bizimle.

Ne kadar savaşsak bitmez yolumuz,
Gövdemiz hür, lakin esir kolumuz,
Tepeden tırnağa Anadolu’muz,
Bizimleydi, Silvan’da bizimle.

Kırklar ve yediler açtı kucağı,
Alevlendi her gün iman ocağı,
Resul-i Ekrem’in tevhit sancağı,
Bizimleydi, Nusaybin’de bizimle.

Duanın gücü

Dua müminin silahıdır… Allah’ın kudret ve azameti karşısında kendi acizliğini ortaya koymaktadır. Edebiyatımız dua manzumeleri ile doludur. Bu tip manzumelere münacat ve tazarruname isimleri verilmiştir. Duanın tesirini Rabbimiz haber vermektedir.

Nitekim Bedir’de savaşın en şiddeti anında Şanlı Peygamberimiz, Cebrail aleyhisselamın tavsiyesiyle dua ettikten sonra yerden bir avuç toprak alıp kâfirlerin yüzlerine doğru serpince Kureyş ordusunun gözleri görmez oldu. Böylece savaş Müslümanların lehine neticelendi. Müşriklerin birçoğu öldürüldü. Eshab-ı kiramın içinde şöyle esir ettim böyle perişan kıldık diye konuşmalar başlayınca Cenab-ı Hak Enfal suresi 17. Âyetinde, “Sonra onları siz öldürmediniz ve lâkin onları Allah öldürdü”, buyurdu. Böylece hakikatte yardımın nusretin kendinden olduğunu bildirdi.

Türkler, İslamiyeti kabulleri ile birlikte dua konusunda sınırsız zengin bir medeniyet oluşturmuşlardır. Necip milletimiz hemen her faaliyetini Rabbine sığınarak dua ile tamamlamayı vazife bilmiştir. Yemek duası, yağmur duası, nazar duası, hacı duası, mektebe başlama duası, kitap duası, sefer duası, hatim duası, ezan duası, esnaf duası, yatağa yatma ve kalkma duası gibi çeşitli dualarla sabrını, şükrünü, tedbirini ve isteğini ortaya koymuştur. İlk Türk eserlerinden sayılan Dede Korkut Hikâyeleri ile birlikte hangi alanda yazılırsa yazılsın bütün eserlerde bu anlayış görülmektedir.

Nitekim Dede Korkut’un Dirse Han Oğlu Boğaç Han için söylediği “Yom vereyin Hânum” (Dua edeyim Hânım) şeklinde başlayan duası o kadar içten ve samimidir ki:

Yom vireyin Hânum!
Yarlu kara tağlarun yıkılmasun!
Gölgelice kaba ağacun kesilmesün!
Kanın akan görklü suyun kurumasun!
Kanadlarun uçları kırılmasun!
Çaparken ağ boz atun büdirmesün!
Çalışanda kara polat uz kılıcun gedilmesün!
Dürtüşürken ala gönderün ufanmasun!
Ağ bürçekli anan yiri behişt olsun!
Ağ sakallu baban yiri uçmak olsun!
Hak yanduran çırâğun yanadursun!
Kâdir seni nâmerde muhtâc etmesün!
Ol ögdügüm yüce Allah dost olub meded irsün!
Hânum sana, cânum sana!

Dilinden gitmesin her demde Sübhan!

Yine Yusuf Has Hacib’in Kutadgu Bilig, Ahmed Yesevî’nin Dîvân-ı Hikmet ve Süleyman Çelebi’nin Mevlid’indeki manzumeler de dua konusunda oldukça zengindir.

Süleyman Çelebi, Vesiletü’n-Necat’ındaki “Münâcaat”ında her işin evvelinde Allah’ı zikretmenin fazileti ve faydalarını anlatmaktadır. Kim ki gününe Allah adıyla başlarsa o bütün işlerinde başarıya ulaşır. Onun için başarı kapılan sonuna kadar açıktır. Yeter ki kul, her nefeste Allahü teâlâyı zikredebilsin. İşte Süleyman Çelebi bunu şöyle özetlemiştir:

Allah adın zikr idelüm evvelâ
Vâcib oldur cümle işde her kula
Allah adın her kim ol evvel ana
Her işi âsân ide Allah ona
Allah adı olsa her işin öni
Hergiz ebter olmaya anun sonu
İsm-i pakın pâk olur zikr eyleyen
Her murada irişür Allah diyen

Osmanlı padişahları da divanlarında bu konuyu fazlasıyla işlemişlerdir. Dua onların virdi olmuştu.

II. Bayezid Han Cenab-ı Hakka yalvarırken:

Madem sensin sığınağı cihanın
Herkesten Sana iltica yaraşır

Derken III. Murad Han ise her işinde O’nun rızasını elde etmeyi şöyle dile getirmişti:

Allah’ı seven kullar Allah’a sena eyler
Her demde rızasını isminde rica eyler

Kanuni Sultan Süleyman da aynı şekilde:

Dilinden gitmesin her demde Sübhan
Ki oldur kulların derdine derman

Diyerek yakarıyordu. III. Mehmed Han ise zafer için şöyle niyazda bulunmaktaydı.

Enbiya vü evliyaya istinadum var benim
Lütf-ı Haktandır heman ümmid ü feth ü nusretim

Aradan asırlar geçtikten sonra Mehmetçiğin Fırat’ın doğusuna girerken söylediği:

“Bizimleydi gönül gözü görenler/Evliyalar, enbiyalar, erenler/Bizimleydi, İdil’de bizimle” deyişi ne ulvi bir duygu ve heyecandır. Bir kısım ilahiyatçıların ve din düşmanlarının yıllardır yok etmeye çalıştıkları değerler, Anadolu gencinin hafızasında aynı tazeliği ile yaşamaktadır.

Cenab-ı Hak vatanımızı hıfz eylesin, askerimizi ve milletimizi mansur ve muzaffer kılsın. Bu iman ve inançtan bizleri ayırmasın!

TEFEKKÜR
Duacıyam duadur armağanum
Duacıdan duayı armağan um

MEB’in tarih kitaplarında galiz hatalar!

Posted on 4 Ekim 2019
Son günlerde lise talebelerinin sık sık sorularına muhatap kaldığım bir husus var.

Osmanlının kuruluş tarihi meselesi…

Öncelikle “Ortaöğretim Tarih 10” (MEB, Ankara 2018) kitabına göz gezdirdiğimde açıkçası kafamda birçok soru işaretleri de belirmedi değil.

Paul Wittek’in, Osmanlı Beyliği’ni kuran ailenin Oğuzlardan ve Kayı boyundan olmadığı gibi akılalmaz görüşlerinin lise kitaplarımıza kadar girmesi doğrusu beni şaşırttı!..

Üniversiteli gençlerin okuyacağı ve tartışacağı bilgiler lise kitaplarında niçin yazılıyor anlamadım. Gereksiz ve lüzumsuz o kadar çok bilgi var ki akıl alır gibi değil. Buna karşılık Osmanlı tarihi ile geniş araştırmaları bulunan İsmail Hakkı Uzunçarşılı ve Şehabettin Tekindağ gibi tarihçilerimizin ise esamesi dahi okunmuyor.

Yine aynı ders kitabında Osmanlı tarihinin kuruluşu, Halil İnalcık Bey’in 1302 tarihi iddiasına dayandırılırken şöyle sunulmuştur:

“Halil İnalcık’a göre Osman Gazi’ye güç ve prestij kazandıran 27 Temmuz 1302 tarihli Koyunhisar (Bafeus) Savaşı, Osmanlı Beyliği’nin gerçek kuruluş tarihi olarak kabul edilmelidir. Çünkü Osmanlı Devleti gibi büyük bir devletin kuruluşunu birtakım menkıbelerle açıklamaya çalışmak bilimsellikten uzaklaşmaktır.” (s. 58)

Öncelikle şunu ifade edeyim ki Osmanlının birtakım gerçeklerini çarpıtmak, padişahların şahsiyetlerini karalamak isteyenlerin ağzında çiğneye çiğneye cılkı çıkmış bir söz var: “Menkıbe…”

Nitekim “Birtakım menkıbelerle açıklamaya çalışmak bilimsellikten uzaklaşmaktır”, nasıl bir ifadedir. Hangi menkıbe hangi bilimsel gerçeği yok etmektedir? Menkıbe de, konuyu muhatabın gözünden düşür, öyle mi?

Millî Eğitim Bakanımız sabah akşam sorgulayan bir nesilden bahsetmektedir.

Buyurun sorgulayan bir talebenin ayağa kalkarak hocasına şu suali yönelttiğini düşünün:

“Bu konuyu hangi menkıbelere dayandırıyorlar söyler misiniz hocam?”

İşte ben de Talim ve Terbiye Kurulundaki efendilere soruyorum:

“Söyleyin hangi menkıbe?”

Halil İnalcık da “şu menkıbedir” diye söyledi mi gösterin öyleyse?

Nasıl bir aymazlık ve boş iddialardır bunlar.

Bakınız birincisi Halil Bey kabul edilmelidir diyor. “Niçin kabul edilmelidir?” sorusu askıda kalıyor. Devletini kurduğunu saltanatını ilan ettiğini gösteren bilgi ve belge namına tek bir emare yok!

Malum devlet kurmak için hutbe okutmak, para bastırmak, ikta dağıtmak gibi birçok emareler vardır. Buna karşılık “savaş kazanmak” diye bir şart hiçbir yerde geçmez. Savaş sadece Halil Bey’in de belirttiği üzere güç ve prestij kazandırır. Mağlup olmak da devletli kişiyi devletsiz yapmaz. Bunlar farklı hususlardır…

***

Yine lise kitabında Osmanlı Devleti’nin kuruluşu ile ilgili olarak “1299 tarihi nereden çıktı” diye sorulduktan sonra şu bilgiler verilmektedir:

“Maarif nezareti 10 Şubat 1914 tarihli bir kararla Osmanlı Beyliği’nin bağımsızlık tarihini ortaya koyma görevini Tarih-i Osmani Encümeni Başkanlığına vermiş ve Efdaleddin Bey bu işle görevlendirilmiştir. Efdaleddin Bey konuyla ilgili eserleri değerlendirdikten sonra hicri 699 miladi 1299 yılını bağımsızlık tarihi olarak kabul etmiştir. Kuruluşun tam tarihini belirlemek isteyen Efdaleddin Bey, Beyati Hasan bin Mahmud’un Cam-ı Cem Ayin adlı eserindeki bir kayıttan bahsetmiştir. Bu kayıtta uç gazilerinin Osman Bey’i oy birliğiyle başa getirdikleri gün el öpme ve kımız ikramının yapıldığı resmî bir tören icra edildiğine dikkat çekilmiştir.” (Bkz. s.57)

Kaynakları görmezsen gülünç olursun!

Konuyu Efdaleddin Bey’e yükleyip bir tek Cam-ı Cem Ayin adlı eserini göstermek tam bir ciddiyetsizliktir.

Hâlbuki Aşıkpaşazade ve Kemalpaşazade gibi ilk dönemin en mühim kaynakları 699/1299 tarihini açıkça vermektedirler.

Aşıkpaşazade tarihinin anlatımına göre Karacahisar 1288’de alınınca bir kısım halkın şehri terk etmesi üzerine evler uzun süre boş ve ıssız kalmıştı. Zamanla çevre illerden ve Germiyan ülkesinden gelenlerle şehir şenlenmeye başladı. 699/1299 yılına gelindiğinde mescitleri, mektepleri, çarşıları ve pazarı ile mamur bir belde hâlini almıştı.

Halk, Dursun Fakih’e gelerek şehirde cuma namazı kılınması için izin istediler. Ayrıca problemlerinin çözümü için kadı tayin edilmesini arzu ettiler.

Dursun Fakih, meseleyi Şeyh Edebali’ye açtı. Sonra beraberce Osman Gazi’ye arz ettiler.

Osman Gazi “Ne yapılmak gerekiyorsa yapılsın” deyince, Dursun Fakih;

“Hân’ım! Sultandan izin almak gerektir” dedi. Bunun üzerine Osman Gazi;

“Bu şehri ben kendi kılıcımla aldım. Bunda sultanın ne dahli var ki ondan izin alayım? Ona sultanlık veren Allah bana da gaza ile hanlık verdi. Eğer minneti şu sancak ise ben kendim dahi sancak kaldırıp düşmanlarla uğraştım. Eğer o, ‘ben Selçuk hanedanındanım’ derse ben de ‘Gök Alp oğluyum’ derim. Eğer ‘bu ülkeye ben onlardan önce geldim’ derse ‘Süleyman Şah dedem de ondan evvel geldi’ derim” cevabını verdi.

Bu sözlerden sonra Osman Gazi, Karacahisar’a Dursun Fakih’i hem kadı hem de hatip tayin etti. Şeyh Edebali’nin akrabası ve talebesi olan Dursun Fakih, büyük âlimlerdendi. Osman Gazi ile bütün savaşlara katılır ve mücahidlere namaz kıldırırdı.

Dursun Fakih ilk cuma günü, minberde hutbeye çıktı. Allahü zül-celal’e hamd, Resulüne salevat, âline ve ashabına duadan sonra; Osman Gazi’nin adını hutbede zikretti.

Kemalpaşazade de Osman Gazi’nin Karacahisar’da cemaatle cuma namazı kılmaya izin verip adına hutbe okutmasını, serbest ve bağımsız hareket etmeye başlamasına bir misal olarak gösterir. Bağımsızlık tarihi olarak 699/1299 tarihini şu ifadelerle verir:

“Âl-i Selçuk dağılıp saltanat işleri ve memleket ahvali bozulunca Osman Gazi cihangirlik meydanında idare dizginlerini eline aldı. Sultan-ı alişan olup unvanı ’emîr’ iken ‘han’ oldu. Hicretin 699. yılında emirlik kürsüsünden saltanat tahtına çıktı. Hilafet hil’atin eğnine alup cihangirlik kemerin beline kuşandı. Kadr ü celali hilal iken bedr, kişveri karye iken şehr, leşkeri nehir iken bahr oldu…”

Bu ifadeler açık bir biçimde Osman Gazi’nin namına hutbe okuttuğunu ve bağımsız hareket etmeye başladığını göstermektedir. Nitekim beyliğin gereği olarak 1301 yılında da emirlerine şehirleri ikta olarak dağıtacaktır. Yani Koyunhisar (Bafeus) Savaşı Osmanlı Beyliği’ne güç katmaktan başka bir mana ifade etmez.

Şayet bu bilgileri menkıbe diye atarsan bu defa bütün kaynakları tamamıyla atman gerekmektedir. Zaten işine gelmedikleri noktada böyle yapılmıyor mu?

Osman Gazi’ye iftira!

Öte yandan Cam-ı Cem Ayin eserinde Osman Gazi’nin kımız içtiğine dair bir rivayet yoktur. Millî Eğitim bunu nereden almıştır anlatmalı! Osman Gazi, Müslüman değildi diyen müsteşriklere kapı mı aralanmak istenmektedir bilinmeli!

Bendeniz 2000’li yılların başında Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi kitabında bir bölümün yazarlığını yaparken Hazreti Osman efendimiz hakkında yazılan bir iftirayı kaldırabilmek için iki sene uğraşmıştım. Ancak Talim ve Terbiye Kurulu her defasında yazılarımı sadece “yanlış bilgi” diyerek geri çevirmişti. Ben de kitap heyetini terk etmiştim…

Şimdilerde ise bırakın doğruluğu ispatlanmamış bilgileri iftira olan yazılar dahi rahatlıkla konulmaktadır.

Böyle okumaktansa Millî Eğitim Bakanı iyi ki tarihi seçmeli mi yaptı diyeceğiz anlamıyor insan!

Öte yandan Halil İnalcık iddia etti diye ispatlanmamış bir iddiayı hiç çekinmeden koymak açıkçası insanı ürkütmektedir.

Zira aynı Halil İnalcık o dönemde Osmanlıların Kayı boyundan gelmediğini de iddia etti. Sayın Millî Eğitim Bakanı bu konuda ne düşünmektedir acaba? Bendeniz üç senedir bu söylemlerin bir proje olduğunu Osmanlı’yı kuranların güya Pontus veya Rum olduğuna yol açmak için çıkarıldığını söylemekteyim. Neden duymuyorlar anlamıyorum. Şayet Colin Imber ve Heywood gibi tarihçileri ve iddialarını okurlarsa bu sözlerimin ihtiva ettiği manayı iyi anlarlar.

Galiba bizim sözlerimiz Millî Eğitim Bakanına ve Talim ve Terbiye Kuruluna hep menkıbe olarak geliyor!

Kur’ân-ı kerimdeki kıssaları bile atmaya kalkan ilahiyat hocalarını gördükçe bunlara da ne diyeceğini bilemiyor insan.

Sadece ne yapmak istediklerini ve cevabi yazılarını duyabilsem gam yemeyeceğim. O da yok.

İstedikleri gibi at oynatıyorlar.

İnşallah Millî Eğitim’deki çarpıklıkları ve bu konuda başarısız olduğumuzu her fırsatta dile getiren Sayın Başkanımız, bu ikazlara kulak verir ve duyar diyorum.

TEFEKKÜR
Ne mekândan geldin ne mekândasın
Evvel gözünü aç özünü tanı

Bir kez inkâra düşersen!

Posted on 27 Eylül 2019
Geçen hafta Reşid Rıza’nın mucize düşmanı olduğunu yazdığımda, İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde okuyan bazı talebelerden sesler geldi. “Hocam İlahiyat Fakültesine gelin ve mucize düşmanlarını asıl burada görün” dediler.

Gerçekten de kendilerine “İslam inanç esasları” adlı kitabını okutan Prof. Dr. Ömer Aydın, Reşid Rıza’yı da aratacak cinsten.

Evet, maalesef Abduh, Afgani ve Reşid Rıza çizgisinde yol alınca doğru yoldan sapmanın hududu yok. Git gidebildiğin kadar…

Aydın, talebelerin eline verdiği “İslam İnanç Esasları” kitabında, İsa aleyhisselamın göğe çekilmesi ve kıyamete yakın inişi konusunu tamamıyla inkâr ederken şu ifadeleri kullanmaktadır:

“Kur’an’ın hiçbir yerinde Hazreti İsa’nın göğe çıktığından söz edilmez. Aksine onun tabii ölümle öldüğü açık bir şekilde ifade edilir” (s.170).

Yine:

“İsa (aleyhisselam)’nın geleceğini ifade eden birtakım rivayetler varsa da bunlara itibar etmek mümkün değildir. Zira bunlar hem Kur’ân’a aykırı hem de itikatta delil alınması mümkün olmayan ahad haberlerdendir” (s.171) demektedir.

Maalesef bizim bir kısım ilahiyatçılarımız Afgani, Abduh, Reşid Rıza çemberi içinde boğulduklarından başka bir âlim ve tefsir okumazlar. Kabul de etmezler! Burada olduğu gibi “Kur’ân’ın hiçbir yerinde Hazreti İsa’nın göğe çıktığından söz edilmez” deyip geçerler.

Oysa bu konu kelam âlimleri arasında tartışmaya dahi mahal olmayacak bir şekilde ittifaklıdır. Nitekim Mahmut Şeltut, bu konuyu inkâr ettiği bir yazı kaleme aldığı zaman, büyük âlim Zahidü’l-Kevserî de kendisine cevap olarak bir risale yazmıştı. Kevserî, cevabında bu konuyu net ve anlaşılır bir biçimde ortaya koymuş ve hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak şekilde izah etmiştir. (Bu konuda Osman Oral Bey’in, “Muhammed Zahidü’l-Kevserî’nin ref ve nüzül-i İsa görüşünün kelamî açıdan değerlendirilmesi” isimli makalesine bakılabilir).

Kevserî öncelikle, “Bu ümmetin imamları ve âlimleri ilk günden günümüze kadar akidenin anlamını bilmiyor değillerdi, onlar Hazreti İsa’nın nüzul meselesini, Şeltut gibi âlimlerden asırlar önce kitaplarında başlık olarak ele almışlardı” der. Ona göre Hazreti İsa’nın ref’i ve nüzulü meselesi açık ayet ve mütevâtir hadislerle sabittir. Kitap, Sünnet ve İcma delillerini inkâr etmek de mümkün değildir. Hazreti İsa’nın ref’i ve nüzulü meselesi akaid eserlerinde geçen ve tartışılmaması gereken bir meseledir. Ehl-i Sünnet ve’l- Cemaat önderlerinin açık biçimde belirttiği bir husustur. Nitekim İmam-ı Azam Ebu Hanife hazretleri, el-Fıkhu’l-Ekber’inde “Kıyamet alametlerinden Nüzul-i İsa haktır, inanırız” şeklinde dile getirmiştir.

Ehl-i Sünnet’in itikat imamlarından olan Hasen-i Eş’arî hazretleri (v.936), Allahü tealanın Hazreti İsa’yı semaya yükseltmesi (ref’) üzerinde ümmetin icması bulunduğunu, Deccal’in çıkacağı ve Hazreti İsa’nın onu öldüreceğinin tasdik edilmesi gerektiğini söylemektedir.

Ehl-i Sünnet’in diğer önemli itikat âlimi İmam Mansur Mâturidî hazretleri (v.944) de ilgili ayetlerin tevilinde ref’ ve nüzul-i İsa konusuna değinir. Ona göre Hazreti İsa’nın hayatı baştan sona mucizeyle donatılmıştır. Babasız olarak dünyaya gelmiş, beşikteyken konuşmuştur. Yahudiler onu yalanladılar ve öldürmeye azmettiler, tuzak kurdular, Yüce Allah da İsa aleyhisselamı ref’ etmek ve içlerinden birisini ona benzeterek öldürmelerini sağlamak suretiyle mukabil tuzak kurdu. Başka birisi ona benzetildi ve o kişi öldürüldü. Hazreti İsa ise göğe kaldırıldı. Yine o, rivayetlerde geldiği üzere kıyametten önce nüzul edeceğini ve kendisine tabi olanlarla birlikte kâfirlerle savaşacağını söyler.

İmam-ı Mâturidî, âyet-i kerimelerde yüce Allah’ın azametini ve Hazreti İsa’nın nübüvvetine işaret olduğunu, onu düşmanlarının arasından ruh ve bedenle birlikte aldığını da belirtir.

İmam-ı Nesefî (v.1310) ve Taftazanî (v.1390) de Hazreti İsa’nın ref’ edildiğini, bir çeşit canlı olduğunu, kıyametten önce Muhammed aleyhisselamın dinini yaşamak için tekrar geleceğini söyler.

Lügat ilminin önemi!

Ömer Aydın’ın bütün bu tefsir imamlarını görmeyip doğrudan ve açıkça reddetmesi Kur’ân-ı kerimde geçen teveffi (müteveffi) kelimesine sadece ölüm manasını vermesiyle ilgilidir. Bunlar, tefsir âlimlerinin açıklamalarına karşı kördürler. Bari biraz lügat karıştırıp, kelimenin başka manaları da var mıdır diye araştırsalardı, tefekkür etselerdi. Elbette o takdirde talebenin kafasını karıştıramaz düşüncelerini dumura uğratamazlardı.

Galiba bunlara yüz denilince sadece koyunu yüzen adamlar akıllarına gelmektedir. Oysa denizde yüzmek de vardır. Yüz sayısı olabilir, insan yüzü de akla gelir.

Nitekim “el-Müncid” adlı lügat kitabında teveffa kelimesine “hakkını tam olarak almak” manası verilmiştir. Şanına layık olanı vermek demektir. Öldürmek manasına mecazen kullanılmaktadır. Yine “Teveffi” kavramı, ayet ve hadislerle birlikte değerlendirildiğinde onun “öldürme” anlamının ötesinde “yeryüzünden bütünüyle kaldırıp almak” ve “uyutmak, ölmüş gibi yapmak” anlamlarına da gelmektedir. Kevserî de, “teveffa” kelimesinin ölüm anlamına değil, kabzetmek ve almak anlamına da geldiğini diğer ayetlerle pekiştirerek şöyle der:

“Allah, ölenin ölüm zamanı gelince, ölmeyenin de uykusunda iken canlarını alır da ölümüne hükmettiği canı alır, ötekini belirli bir vakte kadar bırakır. Şüphe yok ki, bunda iyi düşünen bir kavim için ibretler vardır.” Bu ayette geçen “teveffi” kelimesi “ölüm” değil “almak” manasına kullanılmıştır. Eğer ölüm manasına gelseydi “mevt” kelimesinin, anlamsız olması gerekirdi.

Nitekim buna uygun olarak Kurtubî tefsirinde âyet-i kerime şöyle tefsir edilmiştir: “Seni iman etmeyip küfredenlerin arasından, tertemiz olarak kurtarıp meleklerin makamına yükselteceğim. Yeryüzüne indirilmenden sonra da (ecelin gelince) vefat ettireceğim”.

Ruhul Beyân tefsirinde ise Hasen-i Basri hazretlerinin şöyle buyurduğu kaydedilmiştir: “Allahü teâlâ, İsa aleyhisselamı semaya kaldırdı. Sema Allahü tealanın ihsan ve ikram mahallidir. Meleklerin mekânıdır. Orada Allahü tealadan başka hiçbir kimsenin hükmü geçerli değildir. Bu sebeple İsa aleyhisselamın böyle bir mekâna kaldırılması Allahü tealaya kaldırılmak gibi oldu.”

Bu kaldırılışta beden ve ruh beraberdir. Nitekim Kevserî, sadece ruhu ile yükseldi ifadesini kabul etmez ve şöyle der: “İsa aleyhisselamın semaya kaldırılışını bildiren ayette geçen “rafea” kelimesinin gerçek manası bir şeyi aşağıdan yukarıya nakletmektir ve semaya bizzat kendisinin kaldırıldığını ifade eder. Âyet-i kerimede kelimeyi mecaz manaya hamletmeyi gerektiren bir karine yoktur. Dolayısıyla mecaz manaya hamledip sadece ruhu yükselmiştir denilemez.”

Öte yandan âyet-i kerime, Yahudilerin: “Biz İsa’yı öldürdük” sözlerine cevap mahiyetinde gelmiştir. İsa aleyhisselamın öldürülmeyip semaya kaldırıldığını ifade eder. Bazılarının dediği gibi Hazreti İsa’nın öldürülüp semaya ref’ edilenin ruhu olduğunu iddia etmek, Yahudilerin iddiasını reddetmek değil, onları desteklemek olur. Hâlbuki âyet-i kerime, onların iddiasını çürütmek için gelmiştir. Kevserî, Hazreti Allah, Hazreti İsa’yı, bedeni ve ruhu ile birlikte “ruh maa’l-cesed” semaya yükseltmemiş olup sadece onu ruhu ile yükseltmiş olsaydı, bu Hazreti İsa’nın öldürülmesine aykırı olmazdı, der. Zira ona göre nice peygamberler öldürülmüş, şehit edilmiş sonra da ruhları yükseltilmiştir. Hâlbuki bu âyette Hazreti İsa’nın yükseltilip kaldırılması öldürülmediğine delil olarak gösterilmiştir.

Fasit delil!

Ömer Aydın, bütün ehl-i sünnet müfessirleri ve muhaddisleri bir kenara atıp haşa sanki Kur’ân-ı kerimi sadece kendisi görmüş ve anlamış gibi pervasızca ahkâm kesmekte ve kendi indi görüşüne delil olarak şunları yazmaktadır:

“Kur’ân’ın açık bir şekilde ortaya koyduğu gibi eğer Muhammed (aleyhisselam) son peygamberse -ki bunda şüphe yoktur- artık ne yeni ne de eski bir peygamber gelmeyecek ortaya çıkmayacaktır. Gerçekte öteki bir peygamberin Hazreti Muhammed’den (aleyhisselam) sonra herhangi bir şekilde ortaya çıkması, peygamberliğin sona erdiği akidesini tahrip eder (aynı eser, s.171).”

Bin yıllık şu İslam beldesinde yaşlı ninelerin ve çocukların dahi bildiği bir konuda ne yazık ki bir ilahiyat profesörü gençlerin kafalarını karıştırmak için her yolu ve metodu kullanmaktadır.

Süleyman Çelebi mevlidinde:
Ölmeyip İsa göğe bulduğu yol
Ümmetinden olmak için idi ol

Derken İsa aleyhisselamın bir peygamber olarak değil Muhammed aleyhisselama ümmet olarak geleceğini, onun dinine tabi olup onu tebliğ edeceğini açıkça göstermektedir.

Büyük tefsir âlimi Fahreddin Râzî (v.1210) ise İsa aleyhisselamın yeryüzüne ineceğini kabul etmenin, Muhammed aleyhisselamın son peygamber olduğu gerçeğiyle çelişeceği görüşüne şu cevabı vermektedir:

“Bize göre böyle bir tenakuz söz konusu değildir ve bunu öne sürmek çok zayıf bir iddiadır. Çünkü nebilerin yeryüzüne gelmeleri, Hazreti Peygamber’in Resul olarak gönderilme anına kadar devam etmiştir. Peygamber efendimizin Resul olarak gönderilmesiyle bu sürecin sona erdiği ayetlerle sabittir. Ancak Hazreti İsa’nın nüzulünden sonra hazreti Muhammed aleyhisselama ve onun şeriatına tabi oluşu, onun Peygamber efendimizden sonra Nebî olacağını göstermez.”

Şimdi şu soruyu sormak hakkımız değil midir?

İlahiyat fakültelerinde bu necip ve asil milletin evlatlarına din diye, İslamiyet diye ne verilmek istenmektedir?

TEFEKKÜR
Karınca kanatlanınca zanneder ki beşarettir
Zavallı bilmez ki ölümüne işarettir

Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil
27.09.2019
Türkiye Gazetesi

.

Masonların oyuncağı olmak!

Posted on 20 Eylül 2019
28 Şubat süreciydi. Hedef Müslümanlar olduğu için İslami yaşantıyı bozma uğruna her türlü propaganda da yapılmaktaydı.

Türkçe ezan Türkçe Kur’ân tartışmaları had safhadaydı. Başörtüsü problemini ben çözerim diyenler ekranlardan inmiyordu. Keyfine göre tefsir yapanlar her gece bir TV’de idi.

Böyle bir tartışma programında anlı şanlı bir profesörümüz daha genç doçent ve profesörlerle hararetli bir tartışmanın içerisine girmişti.

Diğerlerinin akıl almaz uç fikirleri karşısında anlı şanlı profesörümüz alıklaşmıştı:

Nasıl olur? Nasıl böyle söylersiniz? Cinsinden ifadelerle saçmalıklarına dikkat çekmek istedi.

Diğerleri de hocanın bu çıkışı karşısında şaşkındı. “Hocam biz bu yolu senden öğrendik, bize her konuda içtihat edebileceğimizi siz söylemiştiniz” dediler.

Bu çarpıcı gerçek karşısında öteki ancak, “iyi de canım bu kadar da olmaz ki” diyebildi.

Evet, ana daireden yani ehl-i sünnet itikat ve inancından bir kere çıkılmaya görsün soluğu nerede alacağınızı bilemiyorsunuz. Zira artık derya gibi bir alan var. Yolu, meydanı, sahanı kafana göre istediğin kadar genişlet! Hatta olmadı adına da yine kendi aklına göre bu da ehl-i sünnet dersin ve kendini ferahlatırsın!

Nasıl ki zulüm iğne deliği kadar da olsa zulüm sayılıyorsa ehl-i sünnet itikadından da kıl ucu kadar ayrılsan o artık Resul’ün yolu olmaktan çıkar. Başka bir inanç hâline gelir. Bunu benim veya senin belirleme hakkın yok.

Bu yol şanlı Peygamberimiz tarafından belirlenmiştir.

Dar bir alanda değildir. Geniş bir otobandır. Ancak her şeyin olduğu gibi bu otobanın da sınırları vardır.

İşte, yerine göre benlik yerine göre nefis ve yerine göre ilim insana bu sınırları zorlatır. Nice mübahlar olduğu hâlde insanın sınırı aşıp haramlara yönelmesi gibidir.

Nitekim helal yiyecek ve içecekler sınırsızdır. Haramlar pek azdır. Ancak mayası bozuk olanlar her şey harammış gibi konuşur ve haramı seçer.

İnanılacak esaslar da bellidir. Buna rağmen kendi aklını beğenenler felsefe yaparak “ben neden bir şey ortaya koyamayacağım” diye efelenir.

İşte ehl-i sünnet büyükleri kılı kırk yararak itikattaki ve ibadetteki bütün hususları belirlediler.

İnsanların zorda kalacağı hiçbir husus bırakmadılar.

İnsanoğlu yaşamaktansa tartışmayı seçti.

“Elde Kur’ân gibi burhan varken başka delil aramak zaiddir” deyip önce âlimleri sonra şanlı Peygamber efendimizi yok saymaya başladılar.

Ülkemizi bu noktada etkileyen şahısların önderleri Afgani, Abduh ve Reşid Rıza idiler.

Afgani ve Abduh mason localarına da bağlı olup son büyük imparatorluğumuzun mahvında mühim rol oynadılar.

Reşid Rıza kendisi masonluğa kayıtlı olmamakla birlikte mason Abduh ve Afgani’ye taparcasına bağlıydı.

Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim düsturu uyarınca “Reşid Rıza mason değildi” diyerek övünmek nasıl bir tenakuzdur. Masonun elinde oyuncak olan onların fikirleri ile beslenen bir adam masonluğa kayıtlı olsa ne olur olmasa ne olur?

Öyle bir sinsi çalışma ki!

Reşid Rıza dinî açıdan büyük ölçüde İbni Teymiyye ve İbni Kayyım el-Cevziyye damarından beslenmiştir. Bu ikisinin nasıl doğru yoldan ve itikattan ayrıldığını erbabı iyi bilir. Dolayısıyla Reşid Rıza’nın fikirleri ehl-i sünnet inancı ve itikadına neredeyse taban tabana zıttır. Ehl-i sünnet görünümü, siyasette II. Abdülhamid Han’a sözde bağlılığında olduğu gibi sadece gafil Müslümanları aldatmak içindir.

Misal olarak hocası Abduh, fikirlerini ortaya koyarken bir konuda Mutezilî, bir başka konuda Selefî, bir diğer konuda ise Eş’arî gibi hareket etmekte beis görmemekteydi. Bu mudur ehl-i sünnet itikadında olmak?

Buna karşılık talebesi Reşid Rıza da Hanbelilik çizgisine mensup gibi görünürken Vehhabiliğe meylediyordu. “el-Vehhâbiyyûn ve’l-Hicaz” eserini yazarak Vehhabilik hareketinin gelişimine fikrî manada katkıda bulunmaya çalışıyordu. Böylece bir taraftan da hareketin o dönemdeki lideri Abdülaziz b. Suud’un (1880-1953) siyasetine destek vermeye çalışıyordu. Bugün dünyada Vehhabilik inancının ve politikasının ne olduğunu anlamayan bir Müslüman kaldı mı acaba?

Diğer taraftan bu tip bid’at sahipleri Peygamber efendimizin temiz yoluna vurma noktasını çok sinsice planlamakta ve uygulamakta mahirdirler. Reşid Rıza da İslam âlimlerini gözden düşürmek ve dinin herhangi bir meselesini değiştirmek ve bozmak istediğinde: “Bu mevzu İsrailiyyattandır”, diyerek kalplere şüphe tohumları ekmektedir. Bu ifade, saf veya cahil bir Müslümanın zihninde acaba ne çağrıştırır? İyi düşünmelidir. Herhâlde bu konuyu Yahudiler uydurdu veya onlardan bize nakledildi, öyleyse kabul edilemez. İşte Reşid Rıza’nın sinsice vurguladığı ifadelerden biri budur.

Mesela Deccal, kıyametin kopması ve Hazreti İsa’nın nüzulüyle ilgili rivayetleri İsrailiyyat kategorisinde değerlendirmek suretiyle kökten reddetmiştir.

O, bunu yaparken tabiinin büyüklerinden Kâ’bü’l-Ahbar’ı da İslam inancını kasten bozma teşebbüsüyle itham etmiştir.

Oysa Kâ’bü’l-Ahbar, Yemen Yahudilerinden olup, Tevrat hakkındaki geniş bilgisiyle meşhur bir âlimdi. Babasından kendisine intikal eden tahrif edilmemiş (bozulmamış) bir Tevrat’ta Peygamber efendimizin vasıflarını görünce derhal İslam’ı kabul etmişti. Hazreti Ömer efendimiz döneminde Müslüman olduğu bildirilen Kâ’bü’l-Ahbar, Yahudi âlimleri ile yaptığı münazaralarda doğru yolu ortaya koyarak kendilerini İslamiyet’i kabule teşvik etti. Bunun için Tevrat’ı kullanması Yahudileri perişan etmeye yetiyordu. Bu itibarla Yahudiler kendisine karşı aşırı kinlenmişlerdir. Hakkında çok yalan uydurmuşlardır. Maksatlı kaleme alınmış tarih kitaplarına onunla ilgili akıl almaz iftiralar yazmışlardır. Güya Hazreti Ömer efendimizin şehadetinde onun parmağı vardır. Hâlbuki Hazreti Ömer, Abdullah bin Zübeyr, Abdullah bin Abbas, Ebu Hüreyre kendisinden istifade eden sahabelerdir.

O, İslam âlimleri tarafından Ehli Kitap nakledicilerinin en güvenilir olanı kabul edilmiştir. Geniş bilgisi keskin hafızası konusunda ittifak vardır.

Reşid Rıza ise bir taraftan İsrailiyyatı eleştirip diğer taraftan İsrailiyyatı İslam’ın içerisine soktu diyerek Kâ’bü’l-Ahbar’ın Müslümanlığını tartışma konusu yaparken bazen de tam tersi bir tutumla Ahd-i Atik’e başvurarak ehl-i sünnet büyüklerinin tefsir ve hadis kitaplarındaki rivayetleri reddetmiştir. Nitekim A’râf suresi 133. ayetini tefsir ederken, Ahd-i Atik’teki “Çıkış” kitabından aldığı bilgileri İslam kaynaklarındaki rivayetlere tercih etmiştir.

Mucize düşmanı

Bid’at ehlinin ve ehl-i sünnet muarızlarının en mühim özellikleri ehl-i sünnet âlimlerine fütursuzca saldırmalarıdır. Biz bunların hatalarını ortaya koyduğumuz zaman ise nedense öteleyici oluyoruz. Onları ise bu davranışları sebebiyle tenkit etmeyip özgür düşünce sahipleri diye yüceltiyorlar. Bakalım Reşid Rıza’da özgür düşüncenin sınırı nereye kadar gitmektedir?

Diyor ki: “Şayet Kur’ân’da Hazreti İsa ve Hazreti Musa’yı teyit eden mucizelerden söz edilmeseydi kim bilir belki de Avrupalı özgür düşünürlerin İslam’a yönelip hidayete ermeleri daha fazla ve daha hızlı olabilirdi”.

Haşa Cenabıhakk’ı İslamiyet’in yayılmasında engel göstermek midir özgür düşünce? Cenabıhakk’ın seçtiği ve insanlara hakkı tebliğ için gönderdiği peygamberlerini teyit etmesinden rahatsızlık duyması nasıl bir hezeyandır. Haşa Cenabıhakk’a yarattığı kullarına nasıl hitap etmesini bu haddini bilmeyen düşünür müsveddesi mi öğretecektir?

Neredeyse İslam’ın göz bebeği bütün müfessirleri ve muhaddisleri suçlayacaksın ancak bizim bir kısım ilahiyatçıların ifadesiyle “gerçek İslam’da birlik kahramanı” diye savunulacaksın. Yazık…

Reşid Rıza, tefsirinde geniş düşünce hürriyetini savunur. Düşünce sisteminin ve felsefenin ise tefsirde yeri yoktur. Zira tefsirden maksat murad-ı ilahi’yi anlamaktır. Kendi indi görüşlerinle zamanın insanlarının hoşuna gidecek bir takım fikirler serdetmek değildir. O, bu yaklaşımı sebebiyle tefsirinde yeri geldikçe büyük müfessirleri tenkit etmekten geri durmamıştır. Başta müfessirlerin şahı Kadı Beydavi olmak üzere Kurtubî, Tûsî, Fahreddin Razi, Nesefi, Ebussuud Efendi gibi müfessirleri taklitçi diyerek suçlamıştır.

Nitekim Reşid Rıza, Peygamber efendimizin döneminde ayın yarıldığı (inşikâku’l-kamer) mucizesini kabul etmemiştir. O, bu hadiseyi şanlı peygamberimizin nübüvvetine delil teşkil eden bir mucize değil, kıyametin kopuş zamanına matuf bir işaret olarak almıştır. Ona göre Peygamber efendimizin döneminde ayın gerçekten yarıldığını bildiren rivayetler İsrailiyyat türündedir.

Yine Reşid Rıza, Bedir Savaşı’nda Allah’ın bin melekle Müslümanlara yardım ettiğini bildiren ayetleri (Enfal suresi: 9-10) açıklarken de ehl-i sünnet tefsir âlimlerinin hilafına olarak kendi şahsi fikirleriyle yorumlamaya kalkmıştır. Meleklerin fiilen savaşa iştirak etmelerinin mümkün olmadığını belirterek, zikredilen ayetlerde Allah tarafından Müslüman savaşçıların kalp ve gönüllerine manevi destek verildiği şeklinde fikrini savunmuştur.

Aslında Reşid Rıza, Kur’ân-ı kerimi akli bir mucize olarak belirttikten sonra hem geçmiş peygamberler hem de Peygamber efendimize ait hiçbir mucizeyi kabul etmemektedir.

Yunus Emre ne güzel söylemişti: “Bilene bir söz yeter sende güher var ise”.

Anlamak ve görmek istemeyene ise ne desen, ne söylesen, bir değil binlerce delil getirsen boştur.

TEFEKKÜR
Hakikate hiç inanmaz, yarasa kaçar ziyadan,
Karga çöplükten tat alır, bülbüldür gülü arayan.

Reşid Rıza’nın gerçek yüzü!

Posted on 13 Eylül 2019
Hayrettin Karaman Bey, “Gerçek İslam’da Birlik” isimli eserinde bu birliğin hangi ekolce tasarlanabileceğini göstermek üzere bu milletin evlatlarına Reşid Rıza, Efgani ve Abduh’u örnek şahsiyetler olarak sunmuştu. Biz de bu zatların, hem İslam’ı anlayışlarının Osmanlı ehl-i sünnet inancı ile çatıştığını ve hem de İngilizlerle ittifak ederek Osmanlı Devleti’ne ve hususiyle II. Abdülhamid Han’a ihanetlerinden bahsetmiştik.

Hayrettin Karaman yazılarımıza uzun bir aradan sonra Reşit Rıza’yı savunarak tekrar cevap vermeye başladı.

25 Ağustos 2019 tarihli, “R. Riza, Hilafet ve Abdülhamid Han” yazısında Reşid Rıza’nın Abdülhamid Han’ın yanında bulunduğunu ve ona destek olduğunu uzun uzun izaha çalışmış. Ancak yazısı dikkatle okunursa bu izahın içerisinde Reşit Rıza’nın asıl maksadını yakalamak zor olmayacaktır.

Nitekim Hayrettin Bey şöyle yazmaktadır:

“(Reşid Riza) ümmet çapında yaymağı istediği inanç ve düşüncelerinin tek aracı olan dergisinin (el-Menar) bir engele uğramadan çıkmasını ve yayılarak okunmasını istiyor bunun da saltanatla iyi geçinmeye bağlı olduğunu biliyordu”.

Buna bizim halk dilinde, “köprüyü geçinceye kadar…..” manasına geldiğini herhâlde anlamayan olamaz. Demek ki Reşit Rıza, Abdülhamid Han’ı böylesine bir zihniyetle değerlendiriyor ve yanında duruyordu.

Bugün artık yüzlerce araştırma neticesinde ortaya çıkan hakikat şu ki II. Abdülhamid Han, ehl-i sünnet karşıtlarına ümmetin birliğini bozanların karşısında kale gibiydi. Onlara fırsat tanımamaya çalışıyordu. Bu birlik yıkılırsa İngilizlerin, ümmetin başına nasıl bir bela kesileceğinin farkındaydı.

Abdülhamid Han’ın bu siyasetinin başta Yahudiler olmak üzere İngiliz, Fransız, Rus ve Ermeniler tarafından nasıl değerlendirildiğini ve kendisine nasıl bir kin ve nefretle saldırdıklarını bugün hâlâ bu ülkede bilmeyen duymayan kalmış mıdır acaba?

Yüce hakanı yıkamayan ve alaşağı edemeyenler kendisini diktatör, zalim, müstebit, baykuş ve daha nice aşağılayıcı ifadelerle karalama kampanyasını başlatmadılar mı?

Devrini ise kitaplara “istibdad dönemi” diye kaydettirmediler mi?

Nitekim Reşid Rıza’nın da hocasının hocası olan Efgani’yi seven, takdir eden yolundan giden ve benimseyen hemen herkesin Abdülhamid Han dönemini “devr-i istibdad” diye nitelemesi ne manaya gelmektedir acaba?

Kendisini çok seven Akif’in istibdad şiirine ve Abdülhamid Han’ı zemmederken, “Ne mel’unsun ki rahmetler okuttun ruh-ı iblise” şeklindeki korkunç ibaresini nasıl değerlendirmeliyiz acaba?

Böyle mi sağlanacaktı ümmetin birliği ve dirliği?

İstibdad idaresi öyle mi?

Hayrettin Karaman’ın, Abdülhamid Han’ın saltanattan çekilmesinden sonra Reşit Rıza’nın tavrını ifade ederken aslında bir gerçeğin de altını çizmektedir. Şöyle ki:

“Reşid Riza’nın siyasi görüş ve projesinde meydana gelen değişiklik Sultan Abdülhamid’in hal’inden sonraki yazılarında açıklık kazandı. İttihad ve Terakki iktidarının yerleştiğine kanaat getirinceye kadar yine de ihtiyatı elden bırakmadı. Bundan emin olduktan sonra dergisinde Abdülhamid devrindeki istibdad yönetimi ile meşru olmayan tasarrufları tenkit etti. Kötü sonucu kötü davranışların getirdiğini ifade etti.”

Bu ifadeler karşısında öncelikle şu soruları sormak hakkımızdır:

Reşid Rıza gerçekten hakiki bir âlim midir? Âlim haksızlıklar karşısında susar mı? Yoksa “haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır” hadis-i şerifinden gafil miydi?

Abdülhamid Han gittikten, bir daha geri dönmeyeceğine de iyice kanaat getirdikten sonra istibdad yönetiminin bozukluklarını dile getirmiş.

Neymiş bu kötülükler Sayın Karaman! Bunları da öğrensek fena olmayacaktı. Hep istibdadın yanlış uygulamaları diyerek geçip gitmek ne kadar moda oldu. İngiliz Blunt, senin Efgani’yi nasıl aldatıyordu? Biraz da oralara kafa yorsanız ne güzel olacak.

Diğer taraftan Sayın Karaman’ın bunları anlaması da çok zor. Maalesef Efgani, Abduh ve Reşit Rıza derken kendisi de Abdülhamid Han devrini istibdad diyerek yaftalamakta bir beis görmemektedir.

Nitekim yazısının bir yerinde: “R. Riza Osmanlılara ve Abdülhamid’e karşı bu tavır ve tutumunu (olumlu manada) sürdürürken bölgedeki Osmanlı yöneticilerinin ailesine, kendisine ve bazı yakınlarına yaptıkları haksız davranışları biliyor, sultanın ısrarla sürdürdüğü istibdad idaresini de görüyordu”.

Sultanın ısrarla sürdürdüğü istibdad idaresi haa!

Keza Karaman, 29 Ağustos tarihli yazısında da: “Reşid Riza, istibdad yönetimine karşı olduğu, İttihatçıların verdikleri sözler doğrultusunda talepleri de bulunduğu için bunları gerçekleştirmek üzere harekete geçti” demektedir.

İstibdad yönetimine karşı olduğu için vay vay!

Sayın Karaman! İstibdada, zulme, baskıya herkes karşıdır. Fakat burada istibdad devri dediğinizde Abdülhamid Han’ın idaresi ve dönemi anlaşılır. Sizin gibi birinin bunları bilmemesi olamaz. Hâl böyle iken Fransız akademi üyelerinin, Ermeni ve Yahudilerin, İslam düşmanlarının yakıştırdığı bir sıfatı ne kadar rahat kullanıyorsunuz!

Siz o istibdad devri dediğiniz dönem bitip de meşrutiyet idaresi geldiğinde neler olduğunu hiç okumadınız mı? Hangi birlik sağlandı? Üç günde hangi ülkeler yitirildi? Hangi ilerleme kaydedildi söyler misiniz?

Filozof Rıza Tevfik kadar dahi olamıyorsunuz! Pek yazık!

Hâlbuki Abdülhamid Han’da hata ve kusur arayanlar o gidince İngilizlerle iş birliği yapar hâle geldi.

Nitekim Reşid Rıza da İngilizlerle iş birliğinin faydalarını anlatmaya başladı. Bir taraftan da hain İmam Yahya’nın hilafetini savunma derecesine düştü.

Haşa zulmetmez kuluna Hüda’sı
Herkesin çektiği kendi işinin cezası

Hatayı başkalarında bulmak ve görmek ne kadar kolaydır. Biraz da şahıslarında arasalar ne güzel olurdu.

Türk düşmanlığı!

Diğer taraftan Reşid Rıza, Osmanlılara, Hayrettin Karaman Bey’in iddia ettiği gibi öyle dürüst ve samimi olarak bağlı da değildi. Evvelce bir yazımda belirttiğim üzere İstanbul’un fethini dahi fetih kabul etmeyen ve daha fethedilmesini bekleyen birinden nasıl bir Osmanlı muhabbeti beklenebilirdi?

Diğer taraftan hilafet meselesinde Osmanlılara bağlılığı, sadece o günün şartlarında muhtaç bulunmaları düşüncesinden öteye gitmemekteydi.

Zira Reşit Rıza, Osmanlı hilafetini İslam hukuku temeline dayalı bir hükûmet olarak algılamamakta idi. Ona göre hilafet, Abbasilerden Osmanlılara galebe yoluyla geçmiştir. Esir edilen halifeden bu görev alınmıştır. Hâlbuki esir birinin böyle bir yetkiyi devretmeye hakkı yoktur. Hakkı olmayan bir şeyi birine devretmekle o hak gerçekleşmiş olmazdı (Bu görüşleri için bkz. M. Çelen, M. Reşid Rıza’da Hilafet Düşüncesi ve Osmanlı Tecrübesi, s.25).

Şu ifadeler o dönemde İngilizlerden başka kimin değirmenine su taşımaktaydı? Reşid Rıza bunları ifade ederken nedense Abbasilerin hilafeti Emevilerden nasıl devralmış olduklarını hatırına dahi getirmiyordu. Zira ondaki bu şaşılık temelde Türk düşmanlığından gelmekteydi.

Nitekim o, Türklere olan husumetini bu kadarla da bırakmaz. Halife Mutasım ve Mütevekkil’i Türkleri devlet kademelerine aldığı için şiddetle eleştirir ve işlerin bozulması olarak bunu gösterir. Hatta Hazreti Ebubekir efendimizin hilafete Hazreti Ömer’i getirmesini, ileride hilafetin saltanat yoluyla değişmesine yol açacaktır teziyle tenkit eder.

Peki Reşid Rıza’ya göre döneminde hilafete kim elyaktır ve hak etmektedir diye sorulsa vereceği tek cevap vardı:

O da hocası mason Abduh’du.

Sayın Karaman! Bu arada tarih ilmine pek itimat ettiğiniz Murat Bardakçı Bey’in tavsiyesi ile de olsa (zira benim “Kayı 10, II. Abdülhamid Han” kitabımı tavsiye edeceğini pek zannetmem) Orhan Koloğlu Bey’in kitabını okumanıza çok sevindim (18 Ağustos tarihli “Takdir ve tenkit” başlıklı yazınız). Fakat nasıl okuduğunuzu anlayamadım. Kitaptaki şu ifadeleri göremediniz mi?

“Cemalettin Afgani 1876’da Mason oldu ve arkadaşlarını da masonluğa girmeleri konusunda destekledi. Bunların arasında sonraki yılların ünlü isimleri olan Abduh, Saad Zaglul, Yakub Sannu’da vardı”…

“Afgani din aleyhtarı görüşleri sebebiyle Mısır’dan çıkarıldı” (Koloğlu, Abdülhamit Gerçeği, s. 145-146)”.

Siz iki mason hayranı ve ehl-i sünnet düşmanı bir Reşid Rıza’nın nasıl olmasını bekliyorsunuz acaba? Zaten “Gerçek İslam’da Birlik” diyerek bu üçünü yan yana koymanız da birbirlerinin aynısı olduğunun ispatı değil midir?

İnşallah Reşid Rıza’nın diğer fikri yapısını anlatmaya devam edeceğim. Osmanlı ve Türk düşmanlığı o zaman daha iyi anlaşılır sanırım.

TEFEKKÜR
Bir devrede geldik ki bu bâzâr-ı fenaya
Sermâye-i irfânı olanlar hazer eyler

.

Sahteleşen insan!

Posted on 9 Ağustos 2019
Tatlılarda bile lezzet yok, tat yok,
Benim bu hâlime takacak ad yok!

Rahmetli Osman Yüksel Serdengeçti Bey, yaşlılığını ifade ederken söylemişti bu sözleri. Oysa bugün, gençler de bulamıyorlar hakiki tatları veya sahteleri gerçek zannetmenin duygusu içerisinde bî-haber yaşıyorlar.

Biz çocukluğumuzda sadece paranın sahtesini duyardık. Bazı kalpazanlar sahte para basıp yakalandıklarında haberlere konu olurdu. Oysa bugün artık görüyoruz ki her şeyimiz sahteye dönüştü.

İhtimaldir ki gıdalarla başladı bu sahtecilik. Beslenme ve gıda uzmanlarını dinledikçe dehşete kapılıyor insan. Tuzundan yağına, etinden ununa neredeyse yenecek bir şey kalmamış. Bu kadar sahte yiyecekle beslenen insan da sahteleşti sonunda. Gülmesi sahte, inancı sahte, yaşayışı sahte, sözü sahte bir insan yığını olup çıktık. Öyle ki böyle bir insan yığını sonunda sahte bir toplum oluşturacak.

Adalet dahi sahteleşmeye başladı. Sosyal medyadaki haberlere göre şekilleniyor sanki… Öyle ki bir olay sosyal medyada gündem olursa adam cezalandırılıyor yok sosyal medyaya yansımazsa arka kapıdan çıkıp gidiyor.

Din sahteleşti, tesettür sahteleşti, ahlak sahteleşti, ibadet sahteleşti!..

İlahiyat profesörleri hadis ayıklayıcısı oldu. Diyanet’e bağlı Kuramer, Kur’ân-ı kerim âyetlerini müsteşriklere göre yorumlar hâle geldi. Ahkam âyetlerini Kur’ân-ı kerimden çıkarmak derdine düştü. Bizim sahte Müslümanlara hangisi uyar hangisi uymaz yahut da bu sahte Müslümanlar hangisini kabul eder, hangisini etmez ona göre bir hadis külliyatı ve ona göre bir Kur’ân-ı kerim hazırlayalım derdindeler. Öyle ya sahtenin dini inancı da sahte olmalı.

Bugün müftülerimiz konuşuyor. Kesilen kurbanlarla derin dondurucuları değil gönülleri dolduralım, diyorlar. İyi de sahte insanların gönlü de sahte, kalbi de. İnsanı güzel ahlaklı yapınca söz söylemeye gerek yok. İnsan sahte olduysa ne vereceksin!

Yıllarca inanç turizmi diyerek haccı umreyi ibadetten turizme ve kurbanı kesimli mi kesimsiz mi verirsin diyerek başka mecralara çevirenler, bugün en büyük dinsiz diyerek andıkları FETÖ’yü, ne acıdır ki kırk sene sonra anlayanlar artık korkunç bir sele dönüşen felaket akıntısını nasıl çevirecekler bilemiyorum…

Sinop’ta Kuzey Fest Organizasyonu

Neredeyse bir aydır Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı’nın KADEM sayesinde Meclis’te yer bulduğunu Türk aile yapısını çökertme yolunda korkunç adımlar attıklarını ifade ediyorum. KADEM’den Meclis’e adım atan AK Partili iki bayan vekil azim ve gayretle İstanbul Sözleşmesi’ne sahip çıkmaya çalışıyor. Peki diğerleri Türk aile yapısını koruma ve kollama yönünde sahteci mi? Neredeler?

Bakınız kendi icraatı olduğu hâlde CHP, Kazdağları’nı nasıl AK Parti’nin üzerinde yıkmakta mahir davranıyor. Sahte hesaplarla canımıza okuyor. Peki İstanbul Sözleşmesi’nde CHP neden yanınızda bulunuyor söyler misiniz? Bugüne kadar hangi hayırlı hizmetinizin yanında durdu? İstanbul Sözleşmesi’ni kaldırın bakalım nasıl çıldıracaklar?

S-400’leri getirmek adına ABD’ye kafa tutmaktan daha mı zor, İstanbul Sözleşmesini kaldırmak? Evet bana göre daha zor! Zira en büyük silah vatanı, dini, namusu, bayrağı, ezanı uğruna ölümü göze alan gençtir. S-400’ler ile kalplere hükmedemezsin, ancak ve ancak bedenlere hükmedebilirsin. İstanbul Sözleşmesi ise kalpleri sahte hâle getiriyor. Güçlü aileleri güçsüz kılıyor. Dini imanı mahvediyor.

CHP’liler Kazdağları’nı gündeme taşırken AK Partililer geçen hafta Sinop’ta tertiplenen Kuzey Fest Organizasyonu‘ndan haberdar oldu mu acaba?

Ana babaların dahi ne oluyor diye bakması ve girmesi yasak olan çadırlarda 14-18 yaş arası gençlerin yatırıldığını ve sponsorların çadırların yanı başında sınırsız içki dağıttıklarını gördüler mi? İçeride nelerin yaşandığından haberdar oldular mı? Böyle bir organizasyona izin veren valiyi sorguladılar mı? KADEM oradaki genç kızlarımızın durumu, geleceği ve gelecekte nasıl bir yuva kuracakları konusunda ilgilenmez tabii ki! Onlar İstanbul Sözleşmesi’nden sonra kuruldular! Pir ü paklar. Sadece Ayşe Paşalı olayını misal gösterip kadın haklarını kadınlara duyurmaktan haz alırlar. O aileyi ve yuvaları yıkan hakları, İstanbul Sözleşmesi’nin tanıdığından da gafiller. Arkalarında Batılı vakıflarla destekli derneklerin ne haltlar karıştırdığı ile ilgilenmezler! Uyandıkları gün pek acı olacaktır!

İmamı sahte, hizmeti sahte, kurbanı sahte, altın nesli sahte FETÖ hadisesinin bu millete nasıl bir bela ve felaket olduğunu maalesef anlayamadan daha büyük uçurumlara doğru gitmekteyiz.

Şu kurban ve hac mevsiminde sahteden gerçeğe, suretten asla dönelim de bir nebze olsun farkı fark edelim…

Gayra bakmaz âşık gözü!

Büyük çoğunluğu yüksek rütbeli Osmanlı devlet adamlarından meydana gelen hac kafilesi; âlemlere rahmet olarak yaratılan, mutluluk rehberi Peygamber Efendimizi ziyaret yolundadır. Çölde günlerdir süren yorucu yolculuk bitmek üzeredir. Medine’ye yaklaştıkları bir gecede son kez mola vermişlerdi. Kafiledekiler kısa bir süre içinde yorgunluktan uykuya daldılar.

Ancak biri var ki günlerdir uyku görmeyen nemli gözleri ile uzaklara dalmıştır. Bu kişi iki cihan serveri Peygamber Efendimizin hasreti ile yanmış ve kavrulmuş Yusuf Nâbî’dir. O gece de Resulullâh’a bu kadar yakın olmanın hazzı içerisinde yerinde duramayıp gezerken, devlet büyüklerinden birisinin, ayağını kıbleye doğru uzatmış uyuduğunu gördü.

Yusuf Nâbî’nin gözü karardı. Yetkiliyi uyandıracak ve uyaracak tarzda şu sözler ağzından inci gibi saçılmaya başladı:

Sakın terk-i edebden kûy-ı mahbub-ı Hudâdır bu,
Nazargâh-ı ilâhidir Makâm-ı Mustafâdır bu…

Bu mısraları işiten o yüksek rütbeli kişi hemen ayaklarını toplayarak doğruldu ve;

– Ne zaman yazdın bunu? Senden ve benden başka duyan oldu mu? diye sordu. Yusuf Nâbî de;

– Daha önceden hiç söylememiştim. Şu anda sizi bu hâlde uzanmış görünce elimde olmayarak yüksek sesle söylemeye başladım, ikimizden başka bilen yok, dedi.

Bu sözler üzerine o kişi rahat bir nefes alarak;

– Mademki bu şiiri burada söyledin burada kalsın. İkimizden başkası duyarsa, senin için iyi olmaz, diye ikaz etti.

O böyle tehditler savuradursun, Cenâb-ı Hak, Habibinin aşkıyla söylenen bu gönül açıcı ifadeleri hiç gizli bırakır mıydı? Bu ifadeleri kıyamete kadar unutulmayacak bir şekilde açığa çıkardı.

Kafile, yoluna devam ederek sabah namazına yakın Mescid-i Nebi’ye vardı. Onlar Mescid-i Nebi’ye girerken minarelerden yanık sesli müezzinler Ezan-ı Muhammedî’den evvel Nâbî’nin;

“Sakın terk-i edebden kûy-ı mahbub-ı Hudâdır bu/Nazargâh-ı ilâhidir Makâm-ı Mustafâdır bu…” diye başlayan na’tını okuyorlardı…

Nâbî ve o yüksek rütbeli kişi hayretten donakaldılar. Sabah namazını kıldıktan sonra Nâbî ve diğer zat namaz kıldıkları caminin müezzinini buldular. Nâbî müezzine;

– Allah aşkına, Peygamber aşkına ne olursun söyle! Ezandan önce okuduğun na’tı kimden nereden ve nasıl öğrendin? diye sordu. Müezzin de büyük bir heyecan içerisinde şunları anlattı:

– Resul-i Ekrem Efendimiz bu gece Mescidi Nebi’deki bütün müezzinlerin rüyasını şereflendirerek “Ümmetimden Nâbi isimli biri beni ziyarete geliyor. Bana olan aşkı her şeyin üstündedir. Bugün sabah ezanından önce, onun benim için söylediği bu şiiri okuyarak Medine’ye girişini kutlayın” buyurdular. Biz de Resulullâh Efendimizin emirlerini yerine getirdik!..

Nâbî, müezzinin son sözlerini işitmez olmuştu. Gözyaşları içerisinde “Sahiden Nâbî mi dedi. O iki cihanın peygamberi Nâbî gibi bir zavallıyı, günahkârı ümmetinden saymak lûtfunu gösterdi mi?” dedi. “Evet” cevabını alınca da sevincinden bayılarak kendinden geçti…

Nabi’nin, yüreği yanarak söylediği nâ’tının tamamının manası şu şekildeydi:

“Edebi terk etmekten sakın. Zira burası Allahü teâlânın sevgilisi olan Peygamber Efendimizin bulunduğu yerdir… Bu yer Hak teâlânın nazar ettiği ev, Resûl-i Ekremin makamıdır… Burası Cenâb-ı Hakk’ın sevgilisinin istirahat ettikleri yerdir, fazilet yönünden düşünülürse Allahü teâlânın Arş’ının en üstündedir… Bu mübarek yerin mukaddes toprağının parlaklığından yokluk karanlıkları sona erdi… Yaratılmışlar iki gözünü körlükten açtı. Zira burası kör gözlere şifa veren sürmedir… Gökyüzündeki yeni ay Onun kapısının yüreği, yaralı âşığıdır. Bunun kandili dahi, ışığının nurunu ondan almaktadır… Ey Nabi! Bu dergâha edebin şartlarına riayet ederek gir. Zira burası büyük meleklerin etrafında pervane olduğu ve peygamberlerin hürmetle eğilerek öptüğü tavaf yeridir…”

Bu samimi duygulara, ihlaslı gönüllere, riyasız aşklara sevgilere o kadar çok ihtiyacımız var ki. Cenâb-ı Hakk, her işimizi ve hâlimizi ihlaslı ve mübarek kılsın, razı olduğu hâlde eylesin…

Sevgili okurlarımın bayramını şimdiden tebrik ederim.

İnşallah büyüklerimi ve geçmişlerimi ziyarete gideceğimden bir müddet yazılarıma ara vereceğimi duyurur, hoşgörülerinize sığınırım…

TEFEKKÜR
Dost ile ettiğin ahdî unutma,
Unutup bu viran evi vatan tutma!

Beyefendi adına zarar vermek!

Posted on 26 Temmuz 2019
Türkiye, 15 Temmuz darbe teşebbüsünden sonra üç senede üç seçim geçirdi. Nice sıkıntılı devrelerden geçti. Gerçekten beka meselesi denilen hassas devreleri atlattı. Ekonomik sıkıntılara katlandı ve hâlâ da katlanmaya devam ediyor.

Böyle bir süreçte maalesef birçokları da hükûmette oluşunu veya devlet adamlarını kullanarak köşe devşirmeye, yanlış işler yapmaya, parasına para katmak üzere dalavereli işlere girmeye ve hatta FETÖ borsası oluşturmaya kalktı.

İşte zaman zaman bu hataları, yanlışları dile getirdiğimizde dostlar hep, “Hocam seçime girerken bunları mı konuşacağız”, “seçim geçsin konuşalım”, “sen bari söyleme…” dediler. Onların nokta-i nazarından bakınca bir bakıma haklıydılar. Fazla bir şey söyleyemedik ve çoğu zaman sustuk. Fakat AK Parti’ye zarar verenler susmuyordu.

Onlar uygulamalarıyla hataları, yanlışları hep devam ettirdiler. Zira nasıl olsa kimse bir şey söylemiyor veya söyleyemiyordu. Zira yaptıkları her işi “Beyefendi” adına yapıyorlardı(!)

Kim ne söyleyebilirdi? Onun için de istedikleri gibi at oynattılar. Ama millet son seçimde iyice dikkat çekerek, artık tahammülü kalmadığını belirtti.

Bakınız; Sayın Cumhurbaşkanı bu mesajı gördü. Birilerinin kendi adına ahkâm kestiğinin farkına vardı ve geçen gün grup toplantısında; “İşinin altından kalkamayan Beyefendi böyle istiyor, Cumhurbaşkanımız, Külliye böyle diyor. Ömrümde görmediğim insanların tavsiyesine kadar her konuda kullanıldığı anlaşılıyor. Peki bunun ispatı var mı? Ağzımdan çıkan böyle bir söz var mı? Yok. Daha önce ahkâm kesenlerle ilgili rahatsızlığımı belirtmiştim. Tekrarlıyorum. Eğer ben birisine bir şey söyleyeceksem tavır koyacaksam kimseyi aracı kılmaya ihtiyacım yok bunu bizzat kendim yaparım” dedikten sonra bir soru üzerine, “Bunun istisnası yok kendi ailem de dâhil” diyerek tam bir lider olduğunu gösterdi…

Aslında bu noktada iş artık danışmanlara düşüyor. Sayın Cumhurbaşkanına doğruları söyleyemeyecek, sıkıntıları arz edemeyecek danışman, orada durmamalı! Milletin derdini ifade edemeyecek olanlar derhâl ayrılmalı! Şunu da açıkça ifade etmek gerekir ki bu noktada milletin Başkan’ın danışmanlarına güveni yok! Her birinin bunun cakasını satmak dışında ne yaptığı belli değil!

Sayın Cumhurbaşkanımız hakkı kendisine korkusuzca ifade edecek birkaç danışman bulmalı ve bunlarla ayda bir görüşmeli, sansürsüz dinlemeli, inanın AK Parti bir yılda yeniden eski heyecanını, dinamizmini kazanır!

“Rîze-i elmas” ekmek!

Aslında bendeniz de Sayın Cumhurbaşkanımızın dile getirdiği bu sıkıntıları yaşayanlardanım. Kutlu Doğum Haftası, Arşivdeki kıyım, adalet mekanizmasının hataları, Diyanet Camiasında bazı FETÖ’cülerin soruşturmalarının durdurulması gibi konularda görüş ve fikirlerimi dile getirdiğimde gerek gazeteme gerekse bendenize bu nevi uyarılar gelmedi değil. Benim de tek sözüm bu oluyordu. Sayın Cumhurbaşkanım rahatsız ise bize ulaşabilir! Şimdi kendisine bu açıklaması için ayrıca teşekkür ediyorum. Zira bu durum bizim, hatalı uygulamalara dikkat çekmekte en büyük itici gücümüz oluyor!

Nitekim bugünlerde milletin en büyük sıkıntısı durumundaki İstanbul Sözleşmesi, Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Projeleri ve 6284 no’lu kanun gibi problemleri dile getirdiğimizde derhâl birtakım mihraklardan tepkiler de ardı ardına yağıyor. Özellikle medyada tepki verenlerin çoğunun maksadı belli:

“AK Parti bu yanlış uygulamalara devam etsin. Önümüzdeki ilk seçimde de boyunun ölçüsünü alsın. Silinsin gitsin. Millete de ne olursa olsun. AK Parti’ye verdiği desteğin cezasını çeksin!”

Hayır, işte biz böyle düşünenlerden değiliz! Bize göre AK Parti milletin, devletin, bayrağın, dinî değerlerin yanında bir partidir. Cumhurbaşkanımız bu konularda hassas bir liderdir. Onun adına hatalı hareketlerde bulunarak hatalı işler yaptıranları uyaracağız. Bu bir ilim adamı olarak görevimizdir zihniyetiyle hareket ediyoruz.

İşte Sayın Cumhurbaşkanı, nasıl bazılarının kendisini kullandıklarından müşteki ise Sümeyye Hanım da aynı durumdadır. Onun da KADEM’deki konumunu dikkatle değerlendirmesi gerekmektedir. Zira KADEM sayesinde Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı meclise girebilmekte o ve onun gibi LGBT’li dernekler meş’um projelerini sürdürmektedir. Fatura ise Sayın Cumhurbaşkanının hanesine yazılmaktadır.

Bu arada KADEM bazı noktalarda İstanbul Sözleşmesi’nden güya rahatsızmış. Rahatsızlık öyle ağız ucuyla dile getirilmez. İstanbul Sözleşmesi kalkıncaya ve 6284 no’lu kanun değiştirilinceye kadar faaliyetlerimizi durduruyoruz diyebiliyor musunuz? Diyemezsiniz çünkü varlık sebebiniz bu! Milleti düşünmeyen, AK Parti’yi hiç düşünmez!

KADEM’in başkanı neredeyse bütün faaliyetlerine Ayşe Paşalı’nın akıbetini örnek gösterdi. Bir kişinin yanlış işi yüzünden bir milleti öldürecek projeler geliştirilmez. Milletin diniyle değerleriyle oynanmaz!

Yüreğiniz yetiyorsa TUİK’in (Türkiye İstatistik Kurumu) 2005-2018 arasındaki evlenme ve boşanma verilerini inceleyiniz. Evlilik içi tecavüz kavramından İstanbul Sözleşmesine, 6284 no’lu kanundan kadının güçlendirilmesi eylem planına kadar alınan ve alınmakta olan kararlar aileyi güçlü mü kıldı temelinden mi sarstı? Evlenmeleri artırdı mı yoksa gençleri evlilikten soğuttu mu? Boşanmaları durdurdu mu çoğalttı mı? Zinayı mı yoksa nikâhlı beraberliği mi özendirdi?

Haydi değerlendirin ve kamuoyu ile paylaşın. Zira TV’ler size açık, istediğiniz an basın açıklaması yapabilirsiniz. Onlar da KADEM’e iftiralar diye yayınlarlar! Bakınız artık mızrak çuvala sığmıyor, millet sıkıntıları yaşıyor. Sizin basın açıklamanız sadece yaraya “rîze-i elmas” (yarayı derinleştiren ve kapanmasını önleyen elmas tozları) ekiyor.

Feministler, İslam düşmanları ve hatta ve hatta kadın ve aile düşmanları bayram ediyor! Zira onlar asılda kadın falan düşünmezler! Sadece kadını bir yerlere sığıntı yapmanın derdindedirler!

Safınızdakilere dikkat!

Ahmet Hakan, “Ben KADEM’ciyim” diye manşet atıyor, -ki daha önce de bir FETÖ projesi olduğu kesinleşmiş bulunan “Kutlu Doğum Haftası’nın yanındayım” demişti- Tokat Milletvekili Özlem Zengin Hanım da “zor zamanda” yanlarında olduğu için kendisine teşekkür selamı çakıyor!..

Sayın milletvekili! Hangi bakımdan zor durumdaydınız söyler misiniz? Gerçekleri göstermek, hataları sıralamak size zor mu geliyor? Yok haksız isek buyurun sizi üç haftadır tevdi ettiğimiz suallere açıklama yapmaya davet ediyorum.

Nihal Bengisu Karaca Hanım, “siz erkekler” diyerek ayırımcılığın daniskasını da yaparak, bizi kadın karşıtı gibi gösterip tenkide kalkarak güya kendince “yargı dağıtıyor”muş(!) Sayın Karaca şunu unutma! Ailede kadının ve erkeğin değeri birbirlerine kıymet vermekle artar. Anası, eşi, kızı ve kız torunu bulunan bir erkeğe siz kadın sevgisi mi öğretmeye kalkıyorsunuz? Bunu kanun yoluyla mı öğreteceksiniz? LGBT yolunu açarak mı o sevgiyi vereceksiniz? Önce dertlinin bir derdini dinleyin sonra hükmünüzü verin. Sizin babanız, dedeniz, oğlunuz, erkek kardeşiniz varsa benim size erkeklere değer veriniz demem zaid olmaz mı? Ne demek kadın-erkek ayrımı yaparak meseleye yaklaşmak! Unutmayınız cinsiyeti ile övünen üstünlük düşünen ahmaktır. Zira bunlar kişinin elinde değildir. Allah vergisidir. Müslüman kendini hayvandan bile üstün göremez. Üstünlük sadece takvadadır. Size hangi dersi anlatayım ben!

Hangi sıfatla yargı dağıttığı belli olmayan ve milleti seviyesiz gösterip sonra da seviyesizleşmek için Allah’tan yardım dilenen Karaca, meseleyi ele alırken hem her şeyden şikâyetçi, hem kanunlar sürsün, hem hatalar var ve hem de uygulama aynen devam etsin mantığıyla yazısını kaleme alırken hatırıma hemen kurbağanın haşlanması hikâyesi geliyor.

Kurbağayı hafif hafif ısıtacaksın. Ilık suda biraz keyif alan kurbağa haşlandığını anladığında iş işten geçmiş bulunacak. Nitekim Karaca da, “siz sesinizi çıkarmayın, biz de sizi idare edelim nasıl olsa bir nesil sonra yoksunuz” derken bu gidişle uyanmaya dahi vaktimizin olmayacağını nasıl da ağzından kaçırmış! Haklı zira bu gidişle ne aile ne memleket kalacak!

Bir de Karar gazetesinde Elif Çakır! KADEM’i tenkit edenlere karşı nedense pek alınmış! “Sayın Cumhurbaşkanımız bunlara niçin haddini bildirmiyor”, “Beştepe’den neden okkalı bir cevap yok” diyerek derin üzüntüsünü dile getirip kahroluyor!

Güler misin ağlar mısın? Aynı hanım daha önce de Sayın Cumhurbaşkanımızı diktatör olarak suçlamaktaydı! Şimdi ise diktatörlüğe özendiriyor! Nasıl bir mantık ve nasıl bir anlayıştır bu? Hâlbuki KADEM-Soros diyen de olmadı. Çünkü iddiaları okumak, anlamak gibi bir gayretleri de yok bunların.

Evet görülüyor ki bunların hiçbirinin derdi, Türk’ün, Müslümanın aile yapısı değil! Sadece AK Parti hata etsin, erisin, bitsin sevdasındalar! Ne aile ne de millet onları ilgilendirmiyor! Bunlara ilaveten yine KADEM’i alkışlayan Taslaman ve İsmail Saymaz gibilerini ise konuşmaya gerek yok, zira maksatları herkes tarafından biliniyor!

Öte yandan bazıları da İstanbul Sözleşmesi’ni ve 6284 no’lu yasayı tenkit edenleri hemen FETÖ veya trol gibi simgelerle suçlayıp işi sulandırmaya hedef şaşırtmaya çalışıyor.

Buyurun Sayın Özlem Zengin Hanım da dâhil olmak üzere KADEM’cilere bir görev. Şurası herkesçe bilinmektedir ki, neredeyse eğitiminden sporuna kadar 17/25 Aralık 2013 yılından önceki bütün özel veya devlet projelerinde FETÖ elini görmek mümkündür. Öyleyse 2005 yılından 2013 yılına kadar aile yapımızı mahvetmek yolunda ilerleyen İstanbul Sözleşmesi de dâhil çıkarılan kanunları bir araştırın bakalım. Altından kim çıkacak?

Dinimizi ve milletimizi mahvetmeye azmetmiş bulunan bir FETÖ için uygulamanın ilk adımı nereden başlamalıydı sizce? İstanbul Sözleşmesi’nde CHP ve HDP nerede duruyordu?

Şayet bunların cevabını verebilirseniz bütün meseleyi çözersiniz!

Tekrar söylüyorum mesele KADEM değil! KADEM’in arkasında kendisini gizleyen ve İstanbul Sözleşmesi’nden faydalanarak Türk aile yapısını bitiren Mor Çatı Kadın Sığınağı ve daha onlarca LGBT’li derneğin meş’um faaliyetleridir.

Evet, bunlar hem milletin hem de AK Parti’nin temellerini kemirmeye devam ediyor!

Sahi o derneklerin arkasındaki Rockefeller, Soros, Ford vesair kuruluşların desteklerini daha araştırmadınız mı? Nedense bu suallere karşı hiç sesiniz çıkmadı!

Özlem Zengin Hanımefendi Ahmet Hakan’a teşekkür tweetleri atacağı yerde bu konuları araştırmak üzere Meclis’te bir araştırma komisyonu kurulması için çalışsa ne güzel olurdu!

Artık darbe hamasetini bir tarafa bırakın! FETÖ zihniyetinin devam ettirildiği projelere odaklanın!

TEFEKKÜR
Bu dehr-i taabde nâil-i câh olmağa lâ-büdd
Utanmaz yüz tükenmez söz işitmez bir kulak ister

Otağ -III- Horasan’dan Anadolu’ya Selçuklular Sultan Alparslan

Posted on 25 Temmuz 2019
ÖNSÖZ

Gaznelilere karşı elde ettikleri Dandanakan zaferi, Selçuk oğullarına devlet kurma yolunu açacaktır. Gazne orduları bu savaşın öncesinde de Selçuklular karşısında üst üste mağlubiyetler yaşamışlardı. İşte bu nihai savaşın (Dandanakan) evvelinde Sultan Mesud bir divan tertip etmişti. Burada yapılan görüşmelerin sonrasında Ebü’l-Fazl Beyhakî’nin Gazneli Sultan Mesud’la arasında şöyle bir konuşma geçmişti.

Beyhakî: “Söylemek istediğim bir mesele daha var, fakat Emir’in ömrü uzun olsun, bunu söylemeye kulunuz utanıyor.”

Sultan Mesud: “Söylemek lâzımdır. Söyle, ben can kulağıyla dinliyorum.” dedi.

Beyhakî: “Emir’in ömrü uzun olsun, bugün bu kavim (Oğuzlar) bize musallat oldu. Biz ne kadar fena insanlarız ki Allah bize bunları musallat etti. Rabbim sizin gibi bir padişahı inayetinden mahrum ediyor ve böyle bir kavim ona karşı muzaffer oluyor? Bu delâlet eder ki Allahü zül-celal sizden razı değildir. Emir bir kere düşünsün… Şayet onun rızasına muhalif bir harekette bulunduysa onun af ve mağfiretine sığınsın, hatta mümkün ise bu gece onun huzurunda secdeye kapanıp tazarru ve niyaz ile yalvarsın, nezirlerde bulunsun, ona karşı muhalif bir harekette bulunduysa nedamet göstersin. Eğer böyle yaparsa, bu gece yapacağı duaların yarın tesirini göreceği muhakkaktır.”

Gazneli sarayında böyle bir konuşma geçerken, diğer yanda kazandıkları bir zaferin sonrasında onlara barış teklif eden Selçukluların bakışı ne kadar manidardır: “Düşünmediğimiz ve ummadığımız halde böyle bir hâdise vuku buldu. Bunu kendimizden bilmek büyük hatadır. Bu büyük orduyu biz yenmedik. Biz kendimizi korumaktan fazla bir şey yapmadık. Bu, onların tedbirsizliğinden olmuştur. Allahü Teâlâ bizim galip gelmemizi diledi, böyle oldu. Bu Hakk’ın bir lütfudur. Tâ ki birdenbire mahvolmadık ve beklemediğimiz halde bunca nimet ve âlet elimize geçti. Fakir idik, zengin olduk.”

Bir insanın işi yolunda gider ve talihi de yar olursa kara toprağı âleme halis altın gibi gösterebilir.

Felek işini küçük görmeyen halinden şikâyet etmeyen adama büyük insan nazarı ile bakar.

Eğer bir süvarinin altındaki at itaat etmezse, süvari tepe üstü düşer ve talihine esir olur.

Oğuzların Kınık boyunun asil evlatları yüz hanelik bir nüfusla Cend’e gelirken Selçuk Bey’in ifadesiyle maksatları şöyleydi: “Bu tarafa gelmemizin sebebi hayırlı bir iş içindir. İslam ehlinin yoluna girmek ve İslamiyet’i kabul etmek içindir. Şimdi dileğimiz budur ki, fukaha ve ulamanın önde gelenlerinden biri, bize Kur’an’ı, iman ve İslam’ın hakikatlerini öğretmek için bu tarafa gönderilsin. Çölde yolunu kaybetmiş avareleri hidayet pınarına ulaştırsın.”

İşte bu saf ve temiz itikatları nedeniyle Cenab-ı Hak azlarını çoğa çevirdi. Onlar Allah için vatanlarını terk ettiler. Cenab-ı Hak, onlara nice nice ülkeler bahşeyledi. Anadolu’yu ise kendilerine ve evlatlarına ebedi vatan kıldı.

Sultan Alparslan komutasındaki Oğuz mücahidleri bir dünya gücünü Malazgirt’te mahvettiler. Bu büyük zaferden 10 yıl sonra ise (1081). Kutalmışoğlu Süleyman Şah idaresindeki Selçuk oğulları Üsküdar’da görüneceklerdir.

Bir kişi ki yardımcısı Allah ola
Var kıyas eyle ki ol ne şah ola

Osmanlı öncesi Türk asırları Otağ serisinde devam ediyor. Otağ III/ Horasan’dan Anadolu’ya Selçuklular: Sultan Alparslan serinin üçüncü eseri olarak elinizde bulunuyor.

Bu eserde Kınık boyunun siyasi sahada göründüğü Lokman Dukak’tan, Sultan Alparslan devri sonuna kadar Selçuklular tarihi göreceksiniz. Küçük bir topluluğun şanlı ve azametli bir devlet haline gelişinin sırlarını bulacaksınız. Anadolu’yu Müslüman Türklere yurt yapan kapıyı açan Malazgirt Savaşı’nın safahatını en çarpıcı yönleri ile okuyacaksınız. Malazgirt, öyle göz kamaştırıcı bir başarı idi ki sonra ki bütün fetihlerin kapısı sayılacaktı. Bu itibarla Arif Nihat Asya Bey, ebced hesabıyla 1071 tutan “Fetih kapıları” deyimini şöyle kullanacaktır:

Malazgird’de destan yazan Türk için dedim sorana:
“Fetih kapıları”, daha bugünden, açıldı ona!

Yine eserde, Lokman Dukak’tan Selçuk’a, Çağrı ve Tuğrul beylerden Alparslan’a bu yüce devletin temellerini atan ve Türk milletine şanlı zaferler bahşeden başbuğların heybetli yürüyüşlerini ve şahsiyet özelliklerini bulacaksınız. Onlara bu zaferin hangi hasletleri dolayısıyla verildiğini anlayacaksınız!

Her eser, öncekilerin çalışmaları ile mükemmelleşir. Selçuklu tarihi ile ilgili kıymetli çalışmalara imza atan rahmetli İbrahim Kafesoğlu, M. Halil Yınanç, Mehmet Altay Köymen, Faruk Sümer, Osman Turan, Ali Sevim, Erdoğan Merçil, bizzat talebesi olmakla şereflendiğim Coşkun Alptekin ve Fahreddin Kırzıoğlu beyleri minnet ve şükranla anmak bir borçtur. Şiirlerinden alıntılar yaptığım destan şairimiz Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu Bey’e rahmet dilerim.

Ayrıca günümüzde de Selçuklular sahasında ciddi araştırmaları bulunan Abdülkerim Özaydın, Osman G. Özgüdenli beylere teşekkür eder, çalışmalarında başarılar dilerim.

Eserin basımını gerçekleştiren Timaş Yayınları’na ve Tarih Editörü Zeynep Berktaş’a şükranlarımı sunarım. Yine eserin hazırlanmasında büyük emeği geçen Hamza Umut Albayrak, Ahmet Mercan, Fehim Harmanşa ve Hakan Gürsel beylere müteşekkirim.

Ârif olana besdir işaret…

.

İktidarda “Mor Çatı” mı var?

Posted on 19 Temmuz 2019
Hak ve bâtıl, belâya varınca mücadele;
İki çapraz çizgiyle çözüldü muadele.

Üstad Necip Fazıl Kısakürek Bey tartışmaların alevlendiği zamanlarda işte böyle muhteşem bir beyti ile bütün bir mücadeleyi noktalardı. Çözümü gösterir, hakkı yerli yerine oturturdu.

Bazen tarafların kendini belli etmesi ne kadar önemlidir. Safları gördüğün zaman kimin haklı kimin haksız olduğunu anında anlarsın. Onun için yanında ve safında olanlara dikkat etmelisin.

Kendini öyle sorgulamalısın!

Sultan II. Abdülhamid Han’ın bu hususta şaşmaz bir mihenginden bahsedilir.

O, mühim bir karar vereceği zaman, yaverlerinden birini çağırır ve “Git, bakalım Rus elçisine sor, şu konuda ne düşünüyor” dermiş. Yaveri gider, Rus elçisi ile muhabbet sırasında o konuyu da açar, fikirlerini dinler ve ardından gelerek Abdülhamid Han’a nakledermiş. Padişah bundan sonra tamam dermiş şimdi tam tersini yapın!

Burada ders çıkarılacak nokta elbette Rus elçisi Osmanlının menfaatine olacaksa olumsuz, Rusya’nın menfaatine ise olumlu konuşacaktır. Padişah da ona göre tavrını belirlemektedir.

Şimdi bu iki noktayı neden anlattım? Bu millet “İstanbul Sözleşmesi” ve 6284 no.lu kanundan artık gına getirmiş durumdadır. Aile yapımızı çökerttiğini, dinimizi temelinden sarstığını görmekte ve endişelerini dile getirip bu meş’um sözleşmenin bitirilmesini istemektedir.

Ancak milletin feveranını hakkıyla gündeme taşıyabilen yoktur. Bu konuda en ciddi tenkitleri yıllardır Sema Maraşlı Hanım yapmıştı.

Benim ve Yusuf Kaplan Bey’in yazısı ve twitleri bir anda gündemi sarstı. Milletten görülmemiş olumlu tepkiler geldi.

Biz bilhassa KADEM’in faaliyetlerini öne çıkardık. Zira KADEM, yanlış ve hatalı işlerinin ötesinde İstanbul Sözleşmesi ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği projelerinin dalgakıranı durumunda idi. Çünkü bu projeleri destekleyen gerideki 95 derneğin çoğunun arkasında hep Soros vardı.

İşte birileri hemen konuyu Soros ve KADEM ilgisine getirerek sulandırmaya çalıştı. İftira dediler. Birileri de KADEM’in yanındayız mesajları verdiler.

Bakınız bu konuyu asla sulandıramazsınız. Zira bu sözleşme ve projeler milletin yuvasını yakıyor, ailesini yıkıyor, evlatlarını mahvediyor.

Birileri ise bunları görmüyor, hatta zil takıp oynuyor. Kim bu zil takıp oynayanlar?

Caner Taslaman, Ahmet Hakan, Karar gazetesinden Elif Çakır vs… Bunlar ardı ardına KADEM’in yanındayız dediler ve destek çıktılar.

Sebep ne? Zira İstanbul Sözleşmesi, KADEM sayesinde ayakta duruyor. Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı, KADEM ve İstanbul Sözleşmesi sayesinde Meclis’e girip faaliyette bulunabiliyor. Onlarca LGBT’li dernek bu sözleşmeye dayanarak aile yapımızı sinsi sinsi kemiriyor.

Artık “Ey KADEM’ciler”, demiyorum. Zira KADEM Başkanı Saliha Okur Gümrükçüoğlu yanına sayın Cumhurbaşkanımızın kızını da alarak basın açıklaması yaparken, İstanbul Sözleşmesi’ni biz çıkarmadık diyerek suçu Reis’e yıkmasıyla düşünce yapısını da göstermiştir. AK Parti’ye en büyük zararı kendisinin vermekte olduğunu ispatlamıştır. Benim sözüm Sayın Sümeyye Hanım‘a. Milletin nefretini kazanmak yolunda son sürat ilerleyen bu İstanbul Sözleşmesi’ne karşı net tavrınızı gösteriniz. Bu KADEM’den çıkınız. Yoksa gerçekten Reis’e büyük zarar verdiğinizi ve siz oradasınız diye, Reis’e hürmeten söz söyleyemeyenler olduğunu biliniz. Sizi öne koyarak birilerinin rahatça AK Parti trollüğü yapmakta olduğunu lütfen artık görünüz.

Bunun için sadece KADEM’i destekleyenlere bakmanız ve onların altına gelen yorumlara göz gezdirmeniz yeterlidir!

Tabii bir de gerçekten doğruları savunduğunu bildiğim ve inandığım bir kısım AK Parti yetkililerine sesleniyorum:

Hakkı ne zaman dile getireceksiniz. Aile yapısını mahveden bu sözleşmenin kalkması için tarihî misyonunuzu ne zaman ifa edeceksiniz?

Bu konunun fecaatini bilen ve takdir eden Memur-Sen, haklı bir taleple İstanbul Sözleşmesi’ne son verilsin derken, Mor Çatı Kadın Sığınağı yetkilileri de şöyle efeleniyordu:

“İstanbul Sözleşmesi tartışmaya açılamaz!..”

Evet, bu ülkede kim iktidarda bilelim.

AK Parti mi yoksa Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı yetkilileri mi?

KADEM’deki bu korku neden?

Bu ülkede son yıllarda garip bir söylem yerleşti. Şayet uzmanı değilsen bir mesele hakkında doğru da olsa fikir yürütemezsin!

Sanki coğrafya uzmanı değilsen Uzungöl’ün hangi bölgede olduğunu bilemezsin.

Gıda mühendisi değilsen yemeğin lezzeti hakkında fikir beyan edemezsin.

Spor yorumcusu değilsen “yahu bu Slimani golcü falan değil” diye hüküm veremezsin.

Evet, ben hayatımda böyle cahilce bir yorum görmedim. Birisi doğru bir ifadede bulunuyor ama muhatabı hemen senin mesleğin ne, titrin ne, sen konuşamazsın diyerek ahkâm kesiyor.

Oysa muhatabın hükmü yanlışsa ve sen de bu konuda bir şeyler biliyorsan doğrusunu söylersin veya doğru kaynaklara yöneltirsin. Yapmazsa da artık kendisi bilir dersin.

İşte İstanbul Sözleşmesi tartışmaları Anadolu’da bazı KADEM yetkililerinin ne düşüncede olduğunu göstermesi bakımından da faydalı oldu. Bunlardan bir tanesi Konya temsilcisi Kübra Karçaaltıncaba Solak idi. Sema Maraşlı Hanım’a attığı tweet tam bir cehalet örneği idi.

Sema Maraşlı Hanım yıllardır İstanbul Sözleşmesi’nin aile yapımıza verdiği zararı irdeleyen bir hanım kardeşimiz. Bu konuyu en fazla araştıran, neticelerini gösteren değerlendiren bir araştırmacı. Kendisini hem tebrik ediyor ve hem de bu konuda ondan çok istifade ettiğimi belirtmek istiyorum.

Bu Konya temsilcisi hanım, Sayın Maraşlı’ya bir taraftan güya bilmediği konularda ahkam kesmemesini istihza ile belirtirken diğer taraftan daha felaket bir şekilde sonunda “Sen git Kur’ân okut” ifadesini kullanabiliyor.

Söz altundur gönül levhinde derc et,

Teraziye vur ondan sonra sarf et.

Demişler. Söz söylerken yeri, maksadı son derece önemlidir. Bu hanım Kur’ân-ı kerim okutmanın önem ve ehemmiyetinden bahsederken birilerine bu işi tavsiye etmiyor.

Sözünü ve işini beğenmediği, aşağıladığı bir hanıma ifadesinin sonunda, “sen git Kur’ân okutmakla meşgul ol”, “konferans vereceğin yerde kızlara Kur’ân öğret” demek Kur’ân-ı kerimi okumayı ve öğretmeyi hafife almak aşağılamaktır. Mevzumuz Kur’ân-ı kerim öğretmek midir ki böyle bir mukayesede bulunulsun. Yoksa muhatabın, Kur’ân-ı kerim öğretmeyi mi hafif görmektedir?

Yazıklar olsun… Kur’ân-ı kerim okumak ve okutmanın önemi konusunda burada meseleye girmeyeceğim ama “Biz Kur’ân’a ve Peygamber’e göre aile yapısını savunuyoruz” diyenlerin maksadı, kızdıklarında hemen nasıl da açığa çıkıveriyor!

Bu bayan kendisini öyle güçlü görüyor ki, “Alanı olmadığı konularda konuşan tarihçiler de sussun!” diyerek bizlere de aba altından sopa göstermeyi ihmal etmiyor.

Herkes sussun, sadece diş hekimi sosyolog hanım konuşsun öyle mi?

Şunu unutmayalım ki yapıcı ve yol gösterici tenkitten ancak hatalı işler yapanlar ve bunu bile bile işleyenler korkar. Aksi hâlde teşekkür edilir. Anlamıyorum KADEM’de bu korku ve rahatsızlık neden?

Bir gerçek ve bir tiyatro oyunu!

Dr. Tahsin Ünal Bey’in, “Türk’ün Sosyo-Ekonomik Tarihi” adlı eserinden bir pasaj:

Milletin beka ve hâkimiyetlerinin kaynaklarından biri de onun gökler kadar engin, kayalar kadar sert bir ahlâk, bir iman ve bir karı koca sadakatine sahip, erkeklerin mert, kadınların iffet ve ismet sahibi olmasıdır. 15 sene Türk tarihini tetkik ederek tarih yazmış olan Amerikalı bir tarihçi “Türklerin yıkılmadan birbiri arkasında devletler ve imparatorluklar kurmalarının sebebini onların sağlam aile yuvaları kurmalarında aramalıdır. Gerçi onlar İslâmî devirde ‘üçten dokuza kadar şart olsun. Hanım ben seni boşadım’ dediler mi, ailelerinden ayrılabiliyorlardı. Fakat karakter sahibi bir Türk erkeğinin ağzından bu bir çift sözü çekip çıkarabilmek için, dört camız gücü lazımdır” demektedir. Ahlâkî metanet ve sağlam karakter denilen budur…

Şimdi de bir tiyatro oyunu yazalım!

Evlenecek çiftler nikâh memurunun bulunduğu masada yerini aldılar. Davetliler kalabalık. Nikâh memuru ailenin öneminden bahsederek çiftleri karı koca ilan edecek ve davetliler de alkış tutacaklar.

Ancak o gün nikâh memuru, gelin adayına dönerek haklarını da sıralamaya başladı:

“Bak kızım! Şayet bu beyin sana ters bakarsa; yaptığın yemeği beğenmezse; hatta seni yemek yapmaya, çocuğuna bakmaya zorlarsa; gezdiğin erkeklere karışırsa, kadınlara saçı uzun aklı kısa falan derse sana şiddete başlamış demektir. Onu derhâl evden uzaklaştırma hakkına sahipsin. Boşanırsan tazminatın olacak, ömür boyu nafakan olacak daha neler neler olacak. KADEM, Mor Çatı vesair derneklerin üyeleri sana bunları gelip uzun uzun anlatacaklar hatırından çıkarma!”

Evet, bu sözlerden sonra ben artık damat efendinin hâlini merak ediyorum. Ne dersiniz ey KADEM yetkilileri bir araştırma yapalım mı?

Sakın Başkanınız da basın toplantısı düzenleyip, “Biz böyle bir şey talep etmiyoruz savunmuyoruz” demeye kalkmasın!

10 Temmuz 2019 günü KADEM Adana İl Temsilciliği, Adana Orman Bölge Müdürlüğü’nde kadınları toplayıp hangi haklarını hatırlattı söyler misiniz? Siz aileyi güçlendirmek adına mı yoksa “rahat bir yaşantı sizi bekliyor bu aile kahrını ne diye çekiyorsunuz” demek için mi varsınız?

Evli barklı hanımları toplayıp boşandıktan sonraki yasal haklarını hatırlatmak mıdır sizin göreviniz? Merak etmeyin boşanacak kadına, avukatları bunları fazlasıyla yerine getiriyorlar! Siz aileyi güçlü kılmaya bakın.

O toplantılarda dinimize göre erkeklerin kadınlar üzerindeki haklarından da bahsedebiliyor musunuz? Ancak İstanbul Sözleşmesi ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği projeleri onlara fırsat vermiyor değil mi?

TEFEKKÜR
Nice tahrîr edeyim vasfını derd ü elemin
Bağrı yufka kâğıdın gözleri yaşlı kalemin

KADEM yalnız değil!

Posted on 12 Temmuz 2019
Üç yılı aşkın bir süredir gazetemde önce “Pazar” sonrasında ise “Cuma Divanı” adlı köşemde yazılar kaleme almaktayım. Açıkçası en fazla tepki aldığım beş yazıdan biri de geçen hafta, “İstanbul Sözleşmesi (Avrupa Konseyi Sözleşmesi)” ve “Cinsiyet Eşitliği” konusunda yazdıklarım oldu. Konu hakkında şikâyetçi sayısı beni ürküttü.

Taksim’de neyin onuru olduğu belli olmayan LGBT’liler yürüyüşünden sonra, aile sistemimizin bataklığı hâline gelmiş bulunan İstanbul Sözleşmesi’ne ciddi tepki koyanlardan biri de Yusuf Kaplan Bey idi. O, benim de ifade ettiğim üzere Tanzimat’tan beri Türk aile yapısına Batı’nın bu en büyük saldırısını dile getirerek Twitter’da şöyle bir yazı paylaştı:

“Tanzimat’tan bu yana en büyük tehdit ailenin çözülmesidir.

Ailenin korunması millî güvenlik meselesi hâline gelmiştir.

Ailenin çözülmesine yol açan Millî Eğitim, Aile Bakanlığı ve KADEM projeleri derhâl durdurulmalıdır!..”

Fakat ertesi gün hem benim yazıma ve hem de Yusuf Bey’e bir kısım yerlerden tepkiler de geldi. Bunlardan Selçuk Bayraktar Bey tweetinde şöyle demişti.

“KADEM ailenin birliğini ve korunmasını savunur, Soros projeleri iftirası vebaldir. Müslümanın hakkaniyetine yakışmaz. Çok etkileşim alınması doğru söylendiği anlamına gelmez.”

Selçuk Bayraktar Bey’in bilhassa ülke silah sanayiine yaptığı hizmetleri hiç kimse inkâr edemez. En fazla takdir edenlerden biri de benim. Peki buradaki maksadın İstanbul Sözleşmesi olduğu bilindiği hâlde, KADEM’i korumak adına neden böyle bir sahiplenmenin içine girdi? Elbette bunu bilmeyen olamaz. Ancak şu da herkes tarafından bilinmektedir ki KADEM’in içinde yer alan Sayın Sümeyye Hanım’ın Bayraktar’ın eşi ve Cumhurbaşkanımızın da kızı olması bugüne kadar bazı yanlışların görülmesine hep engel oldu. İnsanlar belki uzun süre sırf bu yüzden seslerini çıkarmadılar veya çıkaramadılar.

Bugün gelinen noktada ise hemen herkes İstanbul Sözleşmesi’nin ülkeyi nerelere getirdiğini ve daha ne felaketlere doğru yelken açtırdığını görmekte ve de yetkililere şikâyetlerini iletmek istemektedir.

Bunları değerlendirmek yerine tek bir tweetle, Soros KADEM’i desteklemiyor diyerek sıyrılmaya ve yanlışları kapatmaya çalışmak büyük ucuzluktur!..

Aslında bunu söyleyen de olmadı. Bendeniz de dâhil, Cinsiyet Eşitliği ile ilgili projeler geliştiren bir kısım belediyelerin, STK’ların ve hatta spor kulüplerinin hep Soros’tan nemalandıklarını ve onun adına faaliyet yürüttüklerini yazdık.

KADEM ise bunu kullanarak, “biz almıyoruz, iftira ediyorsunuz”, noktasına getirdi.

Birincisi, Soros’tan destek almamak faaliyetlerin doğru olduğunu göstermez.

İkincisi, sizinle beraber ve hatta sizin gücünüzden istifade ile Cinsiyet Eşitliği projesini yürüten diğer kuruluşları görmek gerekir.

Üçüncüsü ise İstanbul Sözleşmesi bugüne kadar nelere mal oldu ve daha ülkeyi nerelere sürükleyecektir.

KADEM yetkilileri bu defa da sakın, “onlar bizi bağlamaz” basitliğine kaçmasınlar!..

Bakınız Türk halkı imdat istercesine, “Ailem çöküyor, lütfen tedbir alın” diyerek yetkililere seslenirken Meclis’te neler oluyordu?

3 Temmuz 2019’da TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu, İstanbul Sözleşmesi’nin etkinliğinin artırılması için alınması gereken hukuki ve idari tedbirler ve bu mücadeleye STK’ların katkıları konusunda gündem toplantısı hâlindeydi. Bir anlamda, “Türk Aile yapısını çökertme hareketini hızlandırın” manasına gelen bir gündem.

Bunu nereden anlıyoruz? Buyurun katılımcıları görelim.

KADEM’in yanı sıra Türk Kadınlar Birliği, GİKAP, Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı, KASAV ve Kadın Dayanışma Vakfı.

Şimdi KADEM yetkilileri lütfen bana açıklasınlar! Eşcinselliği savunan “Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı” ile nasıl birlikte hareket ediyorsunuz? Sizi bir araya getiren hangi güçtür?

Mor Çatı’yı tanımıyor musunuz?

Bakınız Mor Çatı Kadın Derneği’nin sadece şiddet tariflerine basit bir misal vereyim. Sitelerinde ilişkilerde şiddetin boyutunu tarif ederken;

“Sevgilin kadın ve erkeklerin birbirinden farklı işler yapması gerektiğini düşünüyorsa”;

“Sevgilin bir erkek sevgilisini korumalı ve kıskanmalıdır düşüncesine katılıyorsa”, şiddetle karşı karşıya kalabilirsin.

Eşi tarifini bile kullanmayıp hep “sevgilin” ifadesini seçen, 13 yaşından itibaren flörtü destekleyen bu kurumlarla nerede anlaşıyorsunuz ve birlikte ne yürütüyorsunuz anlatabilir misiniz?

Zira bunlar nikâha ve İslam’a düşmanlar. 18 yaşına kadar nikâh kıyıp evlenen genci tecavüzcü diyerek insan yerine koymayıp en aşağılık mahluk gibi görenler 13 yaşındaki kızın ise istediği gençle istediği şekilde flört etmesine her türlü yeşil ışığı yakmaktadır.

Baba veya anne, oğlunu veya kızını böyle davranma diye ikaz ederse baskı ve şiddetin alanına girmektedir.

Bu durum dini temelden yıkmak değil de nedir?

Zira sevgili peygamberimiz “Din nasihattir” buyurdu. Baba oğluna, anne kızına, eşi hanımına yanlış gördüğü bir hususta ikaz görevini yapamayacak mı?

İşte bu durum ailenin temeline dinamit, milletin geleceğine atom bombası koymakla birdir!

Bakınız İstanbul Sözleşmesi’nin kabulü ile birlikte uygulamaları izleme ve müdahil olma hususunda ülke genelinde bir anda tam 95 tane dernek peydah oldu. Bunlar İstanbul Sözleşmesi’ni vesile ederek neler yapıyorlar Sayın Selçuk Bayraktar veya KADEM yetkilileri bana anlatabilir mi?

Bunların kaçını Soros vakıfları destekliyor söyleyebilirler mi?

Bunlardan “Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı” başta olmak üzere, “Mor Salkım Kadın dayanışma Derneği”, “MORel Eskişehir LGBT”, “Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği”, “Siyah Pembe Üçgen İzmir Derneği”, “Sınır Tanımayan Kadınlar Derneği”, “Mersin LGBT 7 Renk ve Araştırma Derneği”, “Cinsiyet Eşitliği İzleme Derneği” ve daha bunun gibi niceleri neler yapmaktadır biliyor musunuz? Millete anlatır mısınız?

Gidiniz o bölgelerde temiz ve asil milletin ne sıkıntılara maruz kaldığını görünüz.

İşte Rusya’da Putin bütün bu faaliyetlere yol açacağını bilerek İstanbul Sözleşmesi’ne imza koymadı. Putin’in FETÖ okullarına tek engel olan başkan olduğunu da hatırdan çıkarmayınız!

Biz ise CHP’nin teklif sunması ve HDP’nin destek olması ile İstanbul Sözleşmesi’ni ilk olarak imzaladık. CHP ve HDP bugüne kadar sizin başka hangi projenize destek oldu söyler misiniz?

Dolayısıyla KADEM, burada milletin bu meş’um sözleşmeye tepkisini şimdilik önleyen bir dalgakıran hüviyetindedir.

KADEM’in gerisinde ise gizlenmiş, ülkenin geleceğini ve aile yapısını mahvetmek üzere ordu gibi çalışan genelde Soros vakıfları ile desteklenen onlarca STK vardır.

İstanbul Sözleşmesi’nin kalkması, KADEM’in varlığına mâni midir?

KADEM varlığını ve varsa hayırlı hizmetlerini yine devam ettirsin. Aksi hâlde, bu necip milletin aile yapısını çökertmeye kararlı İstanbul Sözleşmesi’ni kaldırmaya mâni olmaktaki niyeti ve gayreti nedir?

Artık bunu millete anlatamazsınız!

Şunu da görünüz! AK Parti hareketini Davutoğlu, Gül, Babacan hiç kimse bitiremez.

AK Parti kendi kendini bitirir. Bunda da en büyük etki, Sayın Cumhurbaşkanı’mızın çevresinden gelmektedir.

Sayın Selçuk Bayraktar sadece attığı Tweet’inin altına geldiği yorumları okursa ve Anadolu’da AK Parti teşkilatlarına bu faaliyetleri sorup, -ama sadece sorup- sessizce dinlerse, sözümüzü daha iyi anlayacaktır.

Bir daha ifade edeyim ki bu durum partiler üstü bir meseledir. Millî bir davadır. İstanbul Sözleşmesi Batı’nın diktesidir. Bu ülkeyi mahvetmek adına en büyük ve tehlikeli projesidir!.. Bu duruma artık her kesimden insanın ve bütün bir milletin tavrını göstermesi gerekmektedir.

Yoksa, “Kim ki dişi ağrır, o bağırır”, demişler.

Bugün başı dara düşenler bağırıyor. Yarın millet topyekûn bağıracak ama duyan bulunmayacak. Zira tehlike büyük.

Ayrıca bu meş’um sözleşmeye karşı çıkmak AK Partiye hasım olmak, trol olmak değil bilakis en büyük destektir. İşin erbabı sözümü çok iyi anlar.

Zira asıl trol olmak, “hataları ve yanlışları doğru göstermek için uğraşıp partisine ve davasına zarar vermekle” olur.

TEFEKKÜR
Can sıkar dersin bir âdem doğru bir söz söylese,
Bir müdâhin bin yalan söyler de sıkmaz cânını!..

.

Türk’ün ateşle imtihanı!

Posted on 5 Temmuz 2019
Tanzimat’tan beri Türk milletinin, Avrupa’ya karşı vermek zorunda kaldığı en büyük, en uzun soluklu, en çetin ve en acımasız savaşıdır bu. Hiç bitmemiştir ve bitmeyecektir. Zira Türk milletine nihai olarak galebe çalmanın temel yolu buradan geçmektedir. Aksi hâlde bin kez ezseler, bin kez dirilmektedir…

İşte bu varoluş mücadelesinin ana merkezi Türk aile yapısıdır. Zira Türk milletini ayakta tutan en önemli kalesi ailedir. Güçlü aile bağları, Türk gencinin her zaman ve her şartta bedenen ve ruhen sıhhatli, vatan sevgisi ile dolu ve şehadet arzusuyla yüklü olarak yetişmesini sağlamaktadır. Bir milletin en güçlü noktası veya kalesi neresi ise düşman da orasını hedef alır. Bütün saldırılar, taarruzlar, hücumlar oraya olur. Bu bazen sinsi bazen açık hedeftir. İşte Türk milletinin Tanzimat’la başlayan Cumhuriyet döneminde de hız kesmeden devam eden esas mücadelesi bu cephede verilmektedir. Filmler, diziler, romanlar, karikatürler ve daha nice yollarla hep aile bağları aşındırılır. AB kanunları ve dayatmaları ile de bu mücadeleyi kolaylaştırıcı yollar açılır.

Geçtiğimiz pazar günü İstanbul, LGBT hareketinin çirkin boyutlarının nerelere geldiğini açıkça gözler önüne serdi. Devlet büyüklerinin, vatan sevdalılarının, Türk milletinin geleceğini düşünenlerin ellerini başının arasına alıp dikkatle değerlendirmeleri gerektiğini gözler önüne serdi.

Açıkçası İstanbul seçimlerini değil asıl bu hareketin milletimizi nereye götürmekte olduğu üzerinde derin analizlerin yapılması lüzumunu gösterdi. İstanbul seçimi bunun yanında bataklıktaki sivrisinek mesabesindedir.

İnanıyorum ki bu değerlendirmenin sonunda, karşımıza çıkan ilk sonuç, “Biz kime hizmet ediyoruz?” olacaktır. Batı, öldürücü zehirleri bizim elimizle bize şırınga etmektedir. Zehri şekerle kaplayıp sunmaktadır. Basireti bağlı ve Batı’nın yağlı lokmasına tav olanlar, size şekeri göstererek, “Ne var bunda, tatlı şeker işte”, deyip gözü kara bir şekilde projelerin figüranı hâline gelmektedir. “Batı, bu parayı niçin bana veriyor, maksadı gayesi nedir?”, diye asla sorgulamamaktadır.

Şekerle kaplı zehir

İşte bizi bu noktalara getiren ve hız kesmeden devam ettirilen, şekerle kaplı bir zehirden de öte gitmeyen Soros projesinin adı ‘Cinsiyet Eşitliği’dir.

Türkiye’nin 11 Mayıs 2011’de imzaladığı 14 Mayıs 2012’de onayladığı İstanbul Sözleşmesi (Avrupa Konseyi Sözleşmesi), güya kadınlara yönelik şiddet ve ev içi şiddetin önlenmesi gibi masumane bir şekilde sunuluyordu. Oysa hemen akabinde sözleşmenin, cinsel yönelim ve toplumsal cinsiyet kimliği dâhil yani LGBT’lileri de içine alan, hiçbir ayrıma yer vermeksizin herkese sağlanması gerektiği ifade edilmeye başlandı. Nitekim LGBT’li bireyler de korunma hakkı kazandı.

Bu gelişmeler ne mana ifade ediyordu? Türk’ün üç bin yıllık anane, ahlak, edep ve değerlerinin mahvolması değil mi? Nitekim sözleşmenin bir maddesi, “taraflar kültür, töre, din gelenek ve namus gibi kavramlarla bu sözleşme kapsamındaki herhangi bir şiddet eylemine gerekçe olarak kullanılmamasını temin edecektir” hükmünü taşımaktaydı. Burada güya adı “şiddet eylemidir!” Şu kanuna göre baba oğluna, ana kızına, evin beyi eşine nasihat bile veremez hâle gelecektir. O nasihat karşı tarafça şiddet veya baskı olarak değerlendirilirse ne olacaktır? Dikkat ediniz, neden bu kanunlar çıktıkça aile içi geçimsizlikler de artmakta şiddet azmakta, yuvalar bölünmekte, boşanmalar çoğalmaktadır. Neden ters etki yapmaktadır? Vekiller, sosyologlar, psikologlar bunları hakkıyla değerlendirip niçin çözüm önerileri sunmaz? Herkes bana iş çıksın, para kazanayım sevdasında mıdır?

Öte yandan projeler Soros tandanslı olunca hemen herkes nasıl da sahiplenivermektedir. Şimdi hemen herkesin ağzında, kurumların ve kuruluşların ise faaliyetlerinde mutlaka göstermek istedikleri bir çalışma var. “Cinsiyet eşitliği projesine katkı yapıyoruz”. “Cinsiyet eşitliğine saygılıyız”. “Cinsiyet eşitliği eğitimine hazırız” vs… Ne oluyoruz, birdenbire nereden çıktı bunlar? Spor kulüpleri, bir kısım sivil toplum kuruluşları, belediyeler sanki her biri belli bir merkezden emir almış gibi harekete geçiverdiler.

Tıpkı bir dönem “Kutlu Doğum Haftası” kutlamaları gibi. Diyanet, valilikler, belediyeler, millî eğitim camiası ve hatta muhalefet partilerinin liderlerine kadar hemen herkes Kutlu Doğum Haftası’nı en yüksek düzeyde kutlamaya kalkardı. Kutlu Doğum Haftası kalkıp 1400 senedir uygulandığı hâle geri dönülünce son mevlit kandilinde neden unuttular acaba? Hiç kafa yormadınız mı? Demek ki maksat Peygamber efendimizi anmak değildi, İslam’ı bozmaktı!

Artık FETÖ-Metö demeyeceğim, düpedüz Soros projeleri ile Batı’nın kültür emperyalizmi devam etmektedir. Soros ve benzeri kuruluşların paraları bir yerlere akıtılmaktadır. Onların bursları ile palazlanan, desteği ile bir yerlere gelenler de bedel ödemeye devam etmektedir. Türk ve İslam’ın azılı düşmanları her cenahtan taarruz hâlindedir.

Putin kadar olamamak!

Bu tehlikeyi Putin kadar göremeyecek miyiz?

Biz 2011-12 yıllarında Türk ailesini yıkımın eşiğine götürecek bu faaliyetlere onay verirken Rusya’da Moskova Yüksek Mahkemesi, 2012 yılında “Eş Cinsel Onur Yürüyüşü”nün 100 yıl süreyle Rus başkentinde yapılmasını yasaklama kararını çıkarmıştı.

Yasak kararına gerekçe olarak da eş cinselliğin nesil bozukluğuna yol açacağını göstermişlerdi. Anlaşılıyor ki, bataklığın sebebini iyi keşfetmişlerdi. Nitekim Soros vakıflarının kullanılmasının yolunu kapatırken, bu faaliyetleri özendirecek tüm sitelere de erişim yasağı getirmişlerdi.

Rusya bu kararları alırken Putin’e en büyük eleştiri Obama’dan gelecektir. Hollanda ve Fransa devlet başkanları da Rusya’daki dünya kupasına gelmeyeceklerini belirterek bu kararları protesto edeceklerdir.

Evet, Rusya tehlikenin farkında olmuş, nesillerinin mahvolacağını görmüş ve ona göre tedbirler almıştı. Peki, bizde, bu geleceğimizi karartacak projeler ile kim ve nasıl mücadele edecektir?

Bu konuda ilk akla gelecek elbette ki Millî Eğitim Bakanlığı’dır. Hâlbuki MEB Bakanı Ziya Selçuk bir taraftan tarih derslerini ortadan kaldırmak için kararlılığını gösterip bir taraftan da, “Cinsiyet eşitliğine duyarlı okul geliyor” müjdesini verirken büyük haz ve mutluluk duyuyordu.

Evet, bu Millî Eğitim Bakanı, Soros hedeflerinin gerçekleşmesi yolunda eğitim sistemimizi hazırlayan adam olarak tarihe geçecek adımları atmaktadır. Maalesef MEB’nın başında bulunduğu süre içerisinde telafisi imkânsız girişimlere kapı aralayacaktır.

Onun tarih düşmanlığının maksadı daha iyi anlaşılmaktadır. Zira bu milletin köklerine zehir akıtmadan, köklerini kurutmadan, kökleriyle bağını koparmadan başarılı olamazsınız. Soros ve avanesi bunu iyi bilmektedir. Diğer taraftan tasavvuf edebiyatını seçmeli yapmaktaki gayesi de bu vesile ile ortaya çıkmış bulunmaktadır. Belli ki bu sayede müfredatlarda edebiyatın da içini boşaltacaktır. Edepsiz ve ahlaksız bir edebiyat dersinin kapısını aralayacaktır. Coğrafya dersini seçmeli yapmakla da dünya vatandaşı bir Türk oğlunu yetiştirecektir. “İslam felsefesi” dersleri ile de dini tartışmaya daha liselerde açmayı planlamaktadır.

Bir dönem bu faaliyetlere kapı aralayan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı maalesef bugün de tehlikenin farkında değildir. Gençlik ve Spor Bakanlığı bu tehlikeye karşı ne kadar duyarlıdır ve neler yapmaktadır. Bunlara alabileceğimiz açık bir cevap var mıdır?

KADEM denen kuruluş ise Sümeyye Erdoğan Hanım’ı siper edinip Soros projelerinin en büyük destekçisi gibi faaliyetlere imza atmaktan çekinmemektedir. En büyük dertleri 6284 Sayılı Kanun’un takipçisi olmak ve Türk aile yapısında onulmaz yaralar açmaya devam etmektir. Sümeyye Hanım acilen bu kuruluşu terk etmelidir. Yoksa Sayın Başkan’ımıza ve davasına en büyük zararı kendisi kanalıyla vermekte olduklarını iyi düşünmelidir.

Sümeyye Erdoğan Hanım ve bütün AK Partililer şunu da unutmasınlar. Bütün bu faaliyetler yürütülürken hedefe hep Sayın Erdoğan konulmaktadır. LGBT’lilerin yürüyüşleri dahi, Tayyip Bey’in karşıtlığı hâline getirilmiştir. Zira öyle sinsice hareket etmektedirler ki onun düşmanlığını bu tarafa kanalize ederek LGBT’li hareketini, Türkiye’nin bir numaralı gündemi gibi göstermeyi başarmışlardır. Nitekim sırf bu maksatla CHP’li belediyeler de onlara desteklerini fazlasıyla sunmuşlardır.

Yine bakınız İstanbul’a başkan seçilen İmamoğlu’nun ilk icraatlarından biri de “Cinsiyet Eşitliği Komiyonu” oluşturmak için harekete geçmek oldu. Bu teşebbüs AK Parti ve MHP’li üyelerce reddedildi. AK Partili belediyeler CHP’lilerin LGBT’ye destek mesajlarına yerinde tepkiler koydu. İyi de bugüne kadar KADEM’in faaliyetleri, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının uygulamalarını ne yapacağız. Ziya Selçuk ve Diyanet’i nereye koyacağız. Demek ki bizim bakanlıklar ve çoğu kurumlar CHP’nin, LGBT’lilerin ve Soros’un ellerini ovuşturmasına ve bir kısım uygulamalarını zevkle takip etmelerine sebep olmaktadır.

Onların değirmenine su taşımaktadır.

Peki, Diyanet camiası ile TV’lerde ahkâm kesen anlı şanlı ilahiyat profesörleri nerededir, neler yapmaktadır! Soros destekli FETÖ projesi Kutlu Doğum Haftası’nı muhafaza için ölümüne mücadele veriyorlardı. Cinsiyet Eşitliği Projesi’nin gerisindeki meş’um maksadı hiç sezmiyorlar mı?

Papa bile Avrupa’da bu sapkın faaliyetlere savaş açarken, Rusya yasaklarken bizimkilerin suskunluğu ne ile izah edilebilir! Sadece Sayın Başkan Ali Erbaş Bey’in bir kınaması ile geçiştirilecek bir mesele midir?

Diyanet Vakfı neredeyse Türkiye bütçesine yakın paralarını nereye harcamaktadır? Soros vakıfları dünya kadar parayı gençlerimizin dinini imanını çalmak, ahlakını edebini yok etmek için uğraşırken Diyanet camiası onun kadar olamıyor mu?

Bana kalırsa Diyanet, hac organizasyonlarını, umre faaliyetlerini bıraksın gençliğimizi düşünsün. Nesillerimizin dinini doğru bir şekilde bilmesi ve yaşamasıyla ilgilensin. Merak buyurmasın herkes haccını, umresini bir şekilde yerine getirir.

Şunu da ifade edeyim ki bu konu partilerüstü olup millî bir davadır.

Bu tehlikeyi görmeyenler topuğuna değil beynine kurşun sıkmaktadır. Bunun sonucu bir milletin en ağır acılar içerisinde göz göre göre ve can çekişerek ölümüdür. Bunun panzehri yoktur.

Bilhassa Sayın Cumhurbaşkanımızın ve Devlet Bahçeli Bey’in bir araya gelerek geç olmadan bu konuyu görüşmesini, çözümler üretmesini ve hatta kanunlar çıkarmasını can u gönülden diliyorum.

TEFEKKÜR
Dost bî-vefâ, felek bî-rahm, devran bî-sükûn,
Dert çok, hemdert yok, düşman kâvî, tali’ zebûn

.

Siyaset zor sanattır!

Posted on 28 Haziran 2019
Üst üste iki kez yapılan son İstanbul yerel seçimleri tarihe geçti. Herhâlde uzun yıllar hatırlanacak ve değerlendirilecektir. Önceki seçimleri unutturması bir yana çok ders çıkarmalara vesile olacak bir seçim oldu.

İstanbul’un son 25 senesine Recep Tayyip Erdoğan Bey damgasını vurdu. Onun İstanbul’a karşı özel bir sevgisi ve aşkı vardı. İstanbullu da bu sevgisine ve aşkına karşılık verdi. O da İstanbul’un hemen her köşesinde iz bıraktı.

31 Mart seçimlerinden hemen sonra Maraş’tan iş adamı bir dostum aramıştı. Söz elbette hemen İstanbul seçimlerine geldiğinde dostum şöyle konuşmuştu:

“Hocam bizim bir dünya harikası havalimanımız yok. Avrasya’mız yok. Marmaray bizim buraya gelmedi. Yavuz Sultan Selim Köprüsü, metrolar, metrobüsler, tüneller, stadyumlar, camiler, kongre salonları, su şebekeleri bizim Maraş’a yapılmadı. Size hizmet fazla geldi galiba!..”

Gerçekten İstanbul’a son 25 senede yapılanları saysak, açıkçası sütunlar yetmez.

Peki, 25 sene öncesine gittiğimizde ne hatırlarsanız diye sorsak; çöp dağları, susuzluk ve yolsuzluk ilk sırada konuşulacak konular olacaktır.

Hâl böyle iken neden bu sonuç sorusunun cevabı elbette ki kolay değildir. Yorumu zordur. Tek bir sebebi yoktur. Hemen herkes bir tarafından alıp sonuca varmak istemektedir. O da kimseyi ikna etmemektedir.

Siyasette geriye takılıp kalmak da doğru değildir. Ancak her yönüyle değerlendirilmezse, hatalar bütün olarak alınıp gözden geçirilmezse ileriye doğru atılacak adımlar sakil kalır.

Bu itibarla tenkitten korkmamak, alınmamak tenkit edeni derhal küstürmemek esas olmalıdır. Maalesef günümüz insanının tenkide tahammüllü yönü yok. Oysa kişiyi geliştiren güzelleştiren doğruya sevk eden yanlıştan uzaklaştıran hep yapıcı tenkitlerdir. Buna en çok ihtiyacı olanların da icraat sahipleri ve siyaset ehlinin olduğunu düşünürüm. Maalesef günümüzde siyasetçiler kulaklarına pamuk tıkayıp geziyorlar. Hiçbir kimseyi dinlemiyorlar.

Şunu ifade edeyim ki; dinleyen kazanır…

Rüzgârı yakalamak!

Şurası bir gerçek ki 31 Mart seçimlerinin iptali büyük oranda İmamoğlu’na yaradı. Ben iptalin ertesi günü en az yüzde beş öne geçti demiştim. Şimdi anlıyorum ki bu fark daha da fazla imiş. Bunu mağduriyet olarak da düşünmüyorum. Seçmenin genel manada seçimlerden bıktığını düşünüyorum. Yani seçmen 31 Mart seçimleri sonrası, “Tamam kardeşim şaibe, hırsızlık, oy kaydırma var veya yok. Öyle veya böyle kazanmış işte, yapsın onları da görelim bakalım” düşüncesinde idi. Zira millet artık son üç yıldır durgun seyreden ekonomiye odaklanmayı ve işine yönelmeyi arzuluyordu. Kolay değil bir yıl içinde üçüncü seçimdi bu. Dördüncü seçimi kaldıracak vaziyette değildi. AK Parti’ye yakın bazı kanalların ülkeyi velveleye boğan hayalî evler, olmayan mahalleler vs. çığırtkanlıklarından gün geçtikçe net bir sonuç da ortaya çıkmadı. Yani sayılan oylar sonunda Binali Bey öne geçemedi. Sayılamayanlar da dikkate alınarak ve farklı şikâyetlerle bir kez daha seçim kararı alındı.

Ancak rüzgâr bir kez İmamoğlu tarafına esmeye başlamıştı. Geri çevirmek mümkün olmadı ve bu kez beklenmeyen bir farkla seçimi aldı. Buradan net çıkan bir sonuç da; şu saatten sonra erken seçim diyen de perişan olur…

Vaki olanda hayır var, demişler. İmamoğlu birinci seçim sonucu ile başkan olmuş olsaydı İstanbullu hep tartışmaların odağında ve stres içerisinde yaşayacak ve bunalacaktı. Şimdi ise icraatlara odaklanacak ve İmamoğlu daha rahat değerlendirilebilecek. Nitekim seçim akşamı hem Binali Bey’in hem de Sayın Cumhurbaşkanımızın İmamoğlu’nu tebrik ve başarı mesajları bunun en büyük göstergesidir ve milleti rahatlatmıştır.

Bence İstanbul’un bu dönemine İmamoğlu kadar Cumhur İttifakı’na mensup meclis üyeleri de damga vuracaktır. Zira hâkimiyet onlardadır. Onlar isterse başkanın elini kolunu bağlayabilir. Böyle bir durumda kazanan yine İmamoğlu olacaktır. İmamoğlu da bunu çok iyi kullanabilecek bir yapıdadır.

Zira AK Parti bir ideoloji hareketinden ziyade icraat ve hizmet hareketi olduğunu unutmamalıdır. AK Parti’yi 17 yıldır iktidarda tutan tılsımın bu olduğu asla hatırdan çıkarılmamalıdır.

Onun için AK Parti meclis üyeleri gayet açık ve şeffaf bir şekilde başkanın millet nezdinde faydalı olacak hizmetlerine, rakibim puan kazanır düşüncesine kapılmadan yeşil ışık yakmalı, milletin hoşuna gitmeyen meselelerde ise karşı durmalıdır. Bir anlamda her icraatını millete anlatabilecek durumda bulunmalıdır. Yoksa yarınlarda İmamoğlu’nun en büyük kozunun bu olacağını, “beni çalıştırmadılar” tezine yapışacağını bilmelidir. Öyle intiba vermelidir ki millet, “Hayır kardeşim! Kimse senin elini kolunu bağlamadı, bilakis her türlü rahatlığı da verdi. Beş yılda ne yaptın bakalım onu anlat” noktasına gelmiş olmalıdır.

Bir misal vermek gerekirse İmamoğlu suya belli oranda indirim yapacağını istediğinde daha fazlasını teklif etmek açıkçası hiç şık olmamıştı. Zira millet “O zaman, madem öyle sen neden yapmadın” diye düşündü ve dillendirdi. Böyle ucuz hesaplara da düşmemelidir.

AK Parti için İstanbul konusunda yeni bir siyaset tarzı şimdi başlamaktadır. Bunu Türk siyasetinin en büyük hastalığı olan, “çalıştırmama ve rakibim başarısız olsun” tarzıyla asla yürütmemeli milletin takdirini alacak bir tarzla sürdürmelidir…

Bundan böyle İstanbul’u kazanmak!

Diğer taraftan İmamoğlu İstanbul seçimlerinin her ikisinde de farklı bir üslup, alışık olmadığımız bir tarz ve siyaset uyguladı. Bunları da değerlendirmek gerekir. CHP, İYİ Parti ve diğer kendini destekleyenleri tamamen devre dışı bıraktı. Sahada neredeyse sadece kendisi vardı. Çok gezdi, sahayı dolaştı, yerine göre miting yaptı, yaşlıların elini öptü, camiye girdi dua etti, her kesimden insanı kucakladı, 16 milyon mesajıyla kitleleri selamladı ve hatta AK Parti hizmetlerini yerine göre överek yol aldı…

Bunları ister samimi ister siyaseten yapmış olsun, neticede böyle yaptı. AK Parti’ye yakın kanallar ise gece gündüz bunları samimiyetsiz diyerek karalama metoduyla verdi. Bir taraftan rakibinin reklamını yapmış oldu bir taraftan da hep yanlış niyet okuma yoluyla milletin tepkisine sebep oldu. Onun bu konularda niyetinin samimi olup olmadığını da artık millet değerlendirecektir. Fakat her işinde ve her hareketinde yanlış arama ve yanlış göstermeye çalışma gayreti AK Parti siyaseti olmamalıdır. Bazı hükümleri millete bırakma yolu daha etkilidir. Zira millet kör veya şaşı değildir. Dolayısıyla ben AK Parti kurmaylarından ziyade bazı basın yayın kuruluşları başta olmak üzere AK Parti’ye iyilik yaptığını zannedenlerin kendine çekidüzen vermesi lazım diye de düşünüyorum.

Aslında bu seçim göstermiştir ki artık İstanbul’u Türkiye’nin orta ölçekte bir ilçesi gibi değerlendirmelidir. Nasıl ki o ilçeye parti liderleri gidip konuşma yapmıyorsa sadece o ilçenin parti başkanları, milletvekilleri, teşkilatları, adayları mücadele veriyorsa İstanbul da artık böyle olmalıdır ve böyle olması gerektiği görülmüştür.

Böylece sorumluluk ve yetki sahibi olup bunda başarılı olamayan seçimi kaybeden teşkilatlar da yenilenmelidir. Millet yarın beraber olacağı kendisinin hizmetinde bulunanları görmeli tanımalıdır. İstanbul kendi başkanını bilmelidir.

Nitekim AK Parti teşkilatı, nasıl olsa Binali Bey kazanır ve nasıl olsa Tayyip Bey bir şekilde bu işi kotarır ucuzluğundan, yan gelip yatmaktan, vatandaşa tepeden bakmaktan kurtulur ve gereğini yapmaya gayret eder.

İnanın, bundan sonra İstanbul seçimlerini, böyle hazırlananlar, çalışanlar ve yürütenler kazanacaktır.

TEFEKKÜR
Her zilletin elbette bir izzet var içinde
Seyret çeh-i Ken’ân’ı ne devlet var içinde

Akif ve bugün

Posted on 21 Haziran 2019
Bu ülkede en fazla İstiklal Marşı şairimiz Mehmet Akif Ersoy konuşulur. En fazla onun adına konferanslar verilir, en fazla o anlatılır. Çanakkale zaferi haftası, İstiklal marşının kabulü, doğum yıl dönümü, ölüm yıl dönümü, Kurtuluş Savaşı vesilesiyle hep gündemimizdedir. Buna rağmen ne garip bir cilvedir ki insanımızın hakkıyla bilemediği bir şahsiyettir. Zira onun anılmasında sadece hamaset dili vardır. İbret noktainazarı hiç yoktur. Hâlbuki Mehmet Akif’in hayatı günümüze en fazla ibretler sunmaktadır. Aldanışın, yanılışın, üzüntünün ve ızdırabın zirve kaynağıdır Akif. O, Cemaleddin Afgani ve Abduh gibi İngiliz ajanlarına takılıp II. Abdülhamid Han’a düşman kesilmiştir. M. Akif, bu büyük dâhi siyaset adamının en azılı düşmanı olmuştur. Onun gitmesi için her faaliyetin içinde bulunmuştur. Nitekim Kanuni Esasi ilan edildiği gün duygularını bir İslam seyyahı olan Abdurreşid İbrahim Efendi’nin ağzından şöyle terennüm etmişti:

Haydarâbad’a yetiştim ki, bütün Hindistan,
“Verdi Kânûn-i Esâsî’yi nihâyet Sultan!”
Diye birdenbire çalkandı. İnan, kâbil mi?
Hiç o binlerce havâtır kemirirken içimi,
Bir cılız “Belki!” nasıl hepsini tenkîl etsin?
Ansızın başladı beynimde ümîdin, ye’sin,
Doğduğumdan beri hiç görmediğim bir harbi…
O ne müdhiş halecanlardı, aman yâ Rabbi?
Verdi Kânûn-i Esâsî… Bu, çıkar rü’yâ mı?
Yok canım öyle değil: Milletin istirhâmı,
….
Gemi enginde iken bende de engindi hayâl;
Kevser içmiş sofunun hâline benzer bir hâl!
Ömrü haybetle Cehennem’de geçen hâne-harâb,
Verseler Cennet’i şaşkın gibi çekmez ya azâb;
Ben de rûhumdaki zulmetleri artık koğdum;
En büyük hasmım olan ye’si nihayet boğdum.
Bahr-i Umman’da henüz çalkanıyormuş tekne…
Attı hülyâ beni tâ Marmara sâhillerine!
Görüyordum, iki üç bin mil açıktan bakarak,
Şu sizin kapkara İstanbul’u kardan daha ak.
Parlıyor alnı uzaktan Ay’ın on dördü gibi;
……
Bu ne müdhiş azamet, oh, ne müdhiş dârât!
Sayısız mektep açılmış: Kadın, erkek okuyor;
İşliyor fabrikalar, yerli kumaşlar dokuyor.
Gece gündüz basıyor millete nâfi’ âsâr;
Âdetâ matba’alar bir uyumaz hizmetkâr.
Mülkü baştan başa imar edecek şirketler;
Halkın irşâdına hâdim yeni cemiyetler,
Durmayıp iş buluyor, gösteriyor, uğraşıyor;
Gemiler sâhile boydan boya servet taşıyor…
Eskisinden daha berbâd, iyileşmek ne gezer!

Evet Meşrutiyet ilan edilmiş ve kurtuluş günü gelmiştir. Sevinç doruktadır. Ancak beklenen şafak açmayacak ayın on dördü parlaklığı hiç görülemeyecektir. Nitekim aynı Akif üç gün geçmeden Yine Abdurreşid Efendi’nin ağzından yaşananları şöyle özetleyecektir:

Bir de İstanbul’a geldim ki: Bütün çarşı, Pazar
Naradan çalkanıyor! Öyle ya… Hürriyyet var!
Galeyan geldi mi, mantık savuşurmuş… Doğru:
Vardı aklından o gün her kimi gördümse zoru.
Kimse farkında değil, anlaşılan, yaptığının;
Kafalar tütsülü hülyâ ile, gözler kızgın.
Sanki zincirdekiler hep boşanıp zincirden,
Yıkıvermiş de tımarhâneyi çıkmış birden!
Zurnalar şehrin ahâlîsini takmış peşine;
Yedisinden tutarak tâ dayanın yetmişine!
Eli bayraklı alaylar yürüyor dört keçeli;
En ağır başlısının bir zili eksik, belli!
Ötüyor her taşın üstünde birer dilli düdük.
Dinliyor kaplamış etrafını yüzlerce hödük
Türlü adlarla çıkan nâ-mütenahi gazete
Ayrılık tohumunu bol bol atıyor memlekete.
İt yetiştirmek için toprağı gâyet münbit
Bularak, fuhş ekiyor salma gezen bir sürü it!
Şüphesiz yıktı o hülyâları meşhûdâtım…
Ama ben kendimi bir müddet için aldattım:
Galeyandır… Galeyan geldi mi kalmaz mantık…
Su bulanmazsa durulmaz…Hele sabret azıcık…
İyi, lâkin ne kadar beklemiş olsan, işler,
Eskisinden daha berbâd, iyileşmek ne gezer!

İstanbul’a sahip çıkalım!

Evet Mehmet Akif Ersoy bir müddet kendini aldatarak bekleyecek fakat o özlediği günler bir türlü görünmeyecektir. Zaten çok geçmeden de Trablusgarp’ta başlayarak kendi atalarının memleketi Arnavutluk ve ardından da sırasıyla bütün Balkanlar ve Ana vatan kan ve ateş içerisinde kalacaktır. Akif’in ömrü artık yanmak, yakılmak ve ağlamakla geçecektir. Meşhur Bülbül şiirinde:

Eşin var, âşiyânın var, bahârın var, ki beklerdin;
Kıyametler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
O zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;
Cihanın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.
Bugün bir yemyeşil vadi, yarın bir kıpkızıl gülşen,
Gezersin, hânümânın şen, için şen, kâinâtın şen.
…….
Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?
Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?
Hayır, mâtem senin hakkın değil… Mâtem benim hakkım:
Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!
Tesellîden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;
Bugün bir hânümansız serserîyim öz diyârımda!
Ne hüsrandır ki: Şark’ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
Serâpâ Garb’a çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!
Hayâlimden geçerken şimdi, fikrim hercümerc oldu,
Salâhaddîn-i Eyyûbî’lerin, Fâtih’lerin yurdu.
Ne zillettir ki: Nâkus inlesin beyninde Osmân’ın;
Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ’nın!
Ne hicrandır ki: En şevketli bir mâzî serâb olsun;
O kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!
…..
Yıkılmış hânümanlar yerde işkenceyle kıvransın;
Serilmiş gövdeler, binlerce, yüzbinlerce doğransın!
Dolaşsın, sonra, İslâm’ın harem-gâhında nâ-mahrem..
Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!

Şimdi yüz yıl önce yüz yıl sonra diye düşünelim. Dün İngiltere’nin bugün ise ABD’nin Orta Doğu politikalarını karşılaştıralım. Komşu İslam devletlerinin düştüğü durumları ve 2013 yılından beri ülkemizin maruz kaldığı yıkıcı teşebbüsleri ve işgal planlarını atlamayalım. ABD’nin hemen sınır ötemize binlerce tırla taşıyarak yığdığı silahları müze için getirmediğinin farkında olalım. Doğu Akdeniz ve Hürmüz’deki harekâtlarına bakalım. Bu İstanbul seçimlerinin Batı’yı neden bu kadar ilgilendirdiğini, bizim ise onların merkezlerindeki yerel seçimlerin en son ne zaman yapıldığını ve kimin kazanıp kimin kaybettiğini bilip bilmediğimizi bir tefekkür edelim. Bölücülerin, terör örgütlerinin kimin yanında durduğunu asla gözden uzak tutmayalım. Dolayısıyla bu seçimin normal bir seçimden çok öte manalar taşıdığını tefekkür edelim. Yoksa derdimizi dökecek bülbül dahi bulamayız!

Akif’in hayatından iki kesit sunduğumuz veçhile onun tarihin önemine vurgu yaparken “Tarihten adam hisse kaparmış ne masal şey”, dediği gaflet hâline biz de düşmeyelim. “Hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi” vecizesini ise asla hatırdan çıkarmayalım.

Yoksa, her şey çok güzel olacak derken, “Berbat oldu her şey, nasıl kurtuluruz bilmem” ağıtını yakmak durumunda kalabiliriz!

İstanbul’a sahip çıkalım!

TEFEKKÜR
Ehl-i butlânın sözün tercih eden âdem midir
Âdem ol isterse hasm olsun bütün âlem sana

.
Millî Eğitim Bakanı’na mektup -2-

Posted on 14 Haziran 2019
Geçen hafta köşemde Millî Eğitim Bakanımızın bir tweetini paylaşmıştım. Sayın Bakan şöyle yazmıştı:

“Mesele uzaysa, enerjiyse, tıpsa bilgi geleceğe yönelik ele alınıyor… Mesele dinse, bilgi hep geçmişe dönük konuşuluyor maalesef. Oysa bilgi can’lıdır. An’da yaşar. Can’ı olmayan sadece geçmişe dönük olan bilgi çürür, çürütür atalar dini olur…”

Tarihe ve değerlerimize karşı soğuk duruşunu belli eden Bakan’ın, bir taraftan liselerde tarih derslerini seçmeli hâle getirirken diğer taraftan “İslam felsefesi” gibi dersler koydurması bir bakıma bu tweetindeki fikri yapısı ile örtüşüyordu.

Peki Sayın Bakan’ın, “mesele dinse bilgi hep geçmişe dönük konuşuluyor maalesef” diyerek üzüntüsünü dile getirmesi ne anlama geliyordu. Bakan’ın, dine bu tarzda bakışının menşei neydi nereden kaynaklıydı? Sayın Bakan, hiç tahmin etmediğimiz ama artık şüpheye düştüğümüz bir şekilde tarihine karşı fazla mı Fransız kalmıştı? Şurası muhakkak ki Bakan Bey’in tweetindeki manayı çözmek için Emile Durkheim felsefesini bilmek gerekmektedir.

Batı dünyası asırlar boyunca, değiştirilmiş ve aslından uzaklaştırılmış bir dinin temsilcisi durumundaki kilise ile aydınlar arasındaki fikrî çatışmaların odağında kalmıştı. Önce Endülüs ve ardından Osmanlı ilminden ve ilim adamlarından etkilenen Batılı aydınlar, ilmî gelişmelere engel olan kiliseye karşı büyük bir mücadelenin içerisine girecekler ve sonunda galip geleceklerdir. Ancak bir taraftan Kilise’ye karşı verdikleri mücadele diğer taraftan İslam’a olan düşmanlıkları genelde Batılı aydınları dinsizliğin pençesinde kıvrandıracaktır.

İşte bunlardan biri de ünlü sosyolog Emile Durkheim’dir.

Emile Durkheim, Avustralya kabilesi Aruntaları incelemek suretiyle dinin kaynaklarını bulmaya çalışmıştır. Ancak geçmişleri hakkında pek az bilgiye sahip olunan bu eski kabile hakkında yürüttüğü fikirler kendisini bambaşka bir vadiye doğru sürükleyecektir.

Şöyle ki, son geldiği noktada ona göre dinin kaynağı toplumdur. Toplum bir arada huzurlu yaşayabilmek için böyle kutsal birtakım değerlere mecburiyet duymuştur. Neticede her toplum kutsal ve kutsal olmayan olguları belirleyerek kendi dinini meydana getirmiştir.

Böylece Durkheim, dinin toplumun bir yapı şartı olduğunu kabul ederken, ilahi olduğunu ise reddetmiştir. O, dinin ortaya çıkışını insana ve topluma indirgemiştir.

Öte yandan Avrupa’da bilimin kısa sürede gelişmesi karşısında dini toptan inkâr edenlere ve kaldırmak isteyenlere karşı Durkheim’in tezi biraz daha farklıdır. O, toplumların ahlakında dinin büyük rol oynadığı inancıyla, mevcudiyetini koruması ve yaşatılması gerektiğini ısrarla savunur. En azından yerine yeni ahlaki kurallar teşkil edinceye kadar din bir zorunluluktur.

Durkheim ve bizimkiler

İşte dinin kaynağı olarak insanı ve toplumu gösteren Durkheim ve Batı felsefesi elbette ki her gün dini güncellemekte veya dinin yerini alacak yeni usul ve kaideler koymaya çalışmakta bir beis görmeyecektir. Zira çıkış mecraları onları buna zorlayacaktır.

Oysa dinin ilahi olduğunu Cenab-ı Hak tarafından vazedildiğine inananlar için böyle bir şeye tevessül etmek mümkün müdür?

Öte yandan akli ilimlerde büyük bir üstünlüğe erişen, iktisadi alanda güçlenen, teknoloji ve sanayide büyük atılımları sağlayan Batılı aydınlar ve sosyologlar bu durumu İslam’a karşı bir üstünlük olarak da kullanmayı başarmışlardır. Onlar kilisenin köhnemiş yapısına karşı verdikleri mücadeleyi, Müslüman aydınları da İslam’a karşı vermeleri yolunda empoze etmişlerdir. Bu itibarla Batılı sosyologların etkisinde kalan Tanzimat ve sonrasındaki bir kısım Türk aydınları, gelişme ve sanayileşmeyi hep İslam düşmanlığında aramışlardır.

Bu aydınlar sinsi bir şekilde Emile Durkheim felsefesini düşüncelerinin temel noktası kılmışlardır. Nitekim Emile Durkheim dinin korunması gerektiğini belirterek toplumları idarede faydalı olabileceğini ifade ederken, Türk sosyolog Ziya Gökalp artık ilmin geldiği noktada dine hiç ihtiyaç kalmayacağını açıkça savunacaktır.

Yine ilk Türk sosyologlarından sayılan Lütfullah Ahmed’in cumhuriyetin ilk yıllarında kaleme aldığı eserinin adı “Hazreti Muhammed’in hayatı ve kurduğu dinin esasları” şeklindedir. Görüldüğü üzere bunlar dinin ilahi olduğunu kabul etmeyip Hazreti Muhammed’in kurduğu bir sistem gibi görmektedirler.

Dolayısıyla da dini, zamanın şartlarına göre her gün değiştirilebilen bir fikirler manzumesi olarak değerlendirmektedirler.

Akıl bir mîzân-ı nâkıstır!

Hadiseye bu açıdan bakıldığında din ile felsefe, peygamberler ile filozoflar aynı kategoride görülmekten öte gitmezler. Hâlbuki bunları birbirleri ile karıştırdığınızda din diye bir şey kalmaz yani din ortadan kalkar.

Zira felsefenin temeline indiğinizde aklın akla itirazını ve akla güvensizliği bulursunuz. Evet, filozoflar aklın kanunlarına uyarak ve akli metotları kullanarak problemlere zihni çözümler üretirler. Böylece felsefi akımlar ve felsefi ekoller oluşur. Neticede birbirini inkâr ve reddeden yüzlerce felsefi ekol meydana gelmiştir.

Peygamberler ise her şeyden önce inanmış insanlardır. Bütün âlemlerin yaratıcısı onları seçmiş ve vazifelendirmiştir. Dolayısıyla onlar öncelikle insanları, bir olan Allah’a ve onun seçtiği peygamberine inanmaya davet etmişlerdir. İşte bu noktada akıl devre dışı kalmaktadır. Üstad’ın ifadesiyle:

Varlık niçin, yokluk nasıl, yaşamak ne topyekûn,
Aklı yele salıverip çıldırmadan geçilmez.

Öte yandan İslamiyet’te iman ile akıl, inanç ile düşünce birbirini tamamlayan iki ayrı değer olarak görülmüştür.

Nitekim şanlı peygamberimiz, “Aklı olmayanın dini de yoktur” buyurmuştur.

Akıl ile din bilgileri arasındaki ilişki göz ile ışık arasındaki münasebete benzetilmiştir. Yani insanın aklı gözü gibi zayıf yaratılmıştır.

Şairin dediği gibi:

Akıl bir mîzân-ı nâkıstır hukuku vezn içün,
Vakt olur kim hak çıkar vaktiyle bâtıl sandığın.

İşte gözümüz karanlık olduğunda maddeleri cisimleri göremez oluyor. Allahü teâlâ görme aletinden yararlanabilmemiz için ışığı yarattı. Güneşin ve çeşitli ışık kaynaklarının nuru olmasaydı gözümüz hiçbir işe yaramazdı.

Aklımız da yalnız başına kaldığında maneviyatı faydalı ve zararlı şeyleri tam olarak anlayamıyor. Cenab-ı Hak aklımızdan faydalanabilmemiz için İslam ışığını yarattı ve Peygamberleri gönderdi.

Gözünü açmayanlar veya gözü bozuk olanlar nasıl ki güneşin ışığından istifade edemiyor ise İslam bilgilerine kör kalanlar ve peygamberleri kabul etmeyenler de hak ve hakikati bulamayacaklardır.

Peygamberleri filozoflar gibi görüp aklının esiri olanlar, ebedî saadete ulaşamayacaklardır. Kur’ân-ı kerimde hep akıl sahiplerine hitap vardır. Bir anlamda İslam akla yol göstermiştir.

İyi düşünülürse İslam’ın akıl için başlı başına bir hazine olduğu anlaşılır. Bu hazineyi kullananlar toplumları huzura ve mutluluğa kavuşturmuştur. İlmin neşvünema bulmasına büyük faydalar temin etmiştir. Büyük devlet ve medeniyetler teşkil etmişlerdir.

İnşallah gelecek yazımızda da Müslüman âlimler ve buluşları hakkında bilgi vermeye çalışalım. İslam’ın M.E. Bakanı’nın dediği gibi toplumları çürütmekte değil her an canlı ve taze tuttuğundan bahsedelim.

TEFEKKÜR
Feyz-i ezelî olmayacak mahv ola mı hiç
Bir akl-ı basît ile nice cehl-i mürekkeb

Nasip meselesi!

Posted on 7 Haziran 2019
Üstad Necip Fazıl’ın Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerini tanıması ile birlikte yaşantısı da değişmişti.

Otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum

Gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum.

Demek suretiyle yepyeni bir yolun kapısını aralamıştı. Kişi sevdiğine benzemek ister. Onun için insan sevdiklerini iyi seçmeli ve ona göre sevmelidir. Zira o kaptan kendisine de sızıyor, yani onun hasletlerinden etkileniyor, ona benzemek istiyor. Eshab-ı kiram efendilerimiz şanlı peygamberimiz Muhammed aleyhisselamı görerek sevdikleri ve kendisine tam uydukları için onun gibi olmaya çalıştılar, ondan etkilendiler ve ümmetin en yükseklerinden oldular.

Necip Fazıl Bey, Abdülhakim Arvasi hazretlerini çok severdi onu dinlemeye doyamazdı. Bir sohbetinde iken kendisinin uzun uzun dinleyebilmek sevdasıyla hocasına bir soru arz etti: “Efendim kâmil ve iyi bir Müslüman nasıl olmalıdır?”

Ardından uzun bir sohbet dinlemeye kendisini hazırlamıştı.

Fakat Abdülhakim Arvasi hazretlerinin cevabı üç kelime olacaktı:

“Nasip meselesi Necip”!

Düşünene, fikredene, anlayana ne müthiş bir cevap bu!

Eskiler nasiple ilgili ne güzel ifadelerde bulunmuşlardır. Hak nasip etmeyince bir şeye nail olamayacaklarını bilmişlerdir.

Yunus Emre bir kıtasında şöyle der:

İlahi miskince adem oğlanı
Varup tutmaz bir mürşidin elini
Helal haram kazandığı malını
Ele nasip eder kendi yiyemez.

Mal gibi, rızık gibi ahlak da bir nasip meselesi midir? Güzel ahlak ve edep nasıl elde edilir? Vatan, bayrak, ezan sevgisi nasıl kazanılır? Gerçekten bazılarının bu konularda gayretsiz, hamiyetsiz ve hatta ahlaksız tavırları insanı düşündürmektedir.

Değerlerinden nasipsiz olanlar!

Yahya Kemal Beyatlı, “Aziz İstanbul” eserinde şöyle iç karartıcı bir tespitte veya tefekkürde bulunmuştu:

“Kendi kendime diyorum ki: Şişli, Kadıköy, Moda gibi semtlerde doğan, büyüyen, oynayan Türk çocukları milliyetlerinden tam bir derecede nasip alabiliyorlar mı”?

Yahya kemal, 1964 yılında bu çarpıcı tespiti neye göre yapmıştı acaba?

Milliyetinden ve milletinden kopmuş, değerlerine yabancılaşmış bir gençliğin yetiştiğini görerek nasipsizliklerine mi yanmıştı?

Gerçekten de tarihine, diline ve dinine uzak kaldığında ecdadını sevemediğinde insan ne kadar değişiyor, başkalaşıyor.

Dili yozlaşmış ve paslanmış bir nesil, muhatabına ancak küfür ve hakaretle kendisini ifade edebiliyor. Muhtemelen Yahya Kemal’in hayıflandığı milliyetlerinden nasipsiz o dönemdeki gençler, mahalle duvarlarını Lenin, Stalin, Mao yazılarıyla dolduruyorlardı.

Şayet bu gençlerimizin gönülleri Bilge Kağan, Osman Gazi, Fatih ve Alparslan aşkıyla yansaydı onları kendilerine örnek edinecekler ve onlara benzemeye çalışacaklardı.

Maalesef, bu konularda cahil bırakılmış genç ne yapsın, bilmediğine tanımadığına nasıl benzesin! İşte o zaman gençler de dinine diline, inancına acımasızca saldırır hâle gelebiliyordu.

Arif Nihat Asya Bey de bu kayıp ve yabancılaşmış, milletine ve değerlerine düşman nesilleri bir şiirinde şöyle tanımlıyordu:

“Oyuncak olmuş diye verilmiş ellerine
Bir takım kölelerin, kundaklarla fitiller…
Ki hepsinin ağzında dişler yılan dişidir,
Yılan dilidir diller!
Böyleleri için mi burçtadır, kubbededir
Gölgesiyle bayraklar, ışığıyla kandiller?
Açılsın gözleriniz ülkeye, ey başları
Kumda olan gafiller:
Bunlar, Viktor Hügo’nun “Sefiller”i değiller
Bunlar bizim sefiller”

Millî Eğitim Bakanı’mıza açık mektup!

Yahya Kemal ve Arif Nihat Asya Beyler bu tahlilleri yapalı yarım asrı geçti. Geldiğimiz noktada bütün bu hadiselerin kat kat fazlasına şahit olan, sosyal medyada ağızlardan salyalar saçanları gören Millî Eğitim Bakanı’mızdan nasıl bir müfredat hazırlamasını beklerdiniz acaba?

Tarih ders kitaplarını yeni baştan ele alarak bilgi yığını olmaktan çıkarıp marifet ve irfanla doldurmasını beklerken, tümden seçmeli hâle getirilmesi kimin aklına gelirdi ki? Şimdi bir kez daha düşünelim tarihe Fransız kalmak gelecekte kimlerin ekmeğine yağ sürecektir?

Buna karşılık yetişen nesillerin en az %80’inin hiçbir işine yaramayacağı belli iken gençlerimizi her hafta beş saat İngilizce okutmaya mecbur tutmak kimlerin baskısı veya arzusu ile olmaktadır sayın Bakan’ın söylemesi mümkün müdür? İngilizceyi seçmeli yapmaya sayın Bakan’ın gücü yeter mi acaba? Fakat o, millî değerleri kazandıracak dersleri pervasızca kaldırmakta bir beis görmemektedir.

Bütün olarak bakıldığında devede bir kıl mesabesinde olmayan birkaç genci Topkapı Sarayı önüne getirip, İlber Ortaylı Bey’e de bir müze dersi verdirmekle her şeyin tamam olduğunu zannetmek ve tarih bilincinin verildiğini gururla belirten bu Millî Eğitim Bakanı’nın nasıl bir tenkit edilmesi gerektiğini bendeniz kestiremedim. Milleti ahmak mı zannediyor acaba?

Şunu da söyleyelim ki bugünkü müzelerimizden tarih şuuru, ecdat sevgisi falan çıkmaz! Siz bu kafayla giderseniz oralarda da Bizans, Eti ve Sümer şuuru vermeye başlarsınız. Zira yıllardır Bizans saksı ve toprak parçaları gözümüz gibi korunmaya çalışılırken Osmanlının tarihi kadar eserleri de harap edildi. Sayın Bakan, bir taraftan Osmanlı tarih derslerini yok saymakta bir beis görmezken diğer taraftan müzelerdeki Osmanlı eserlerine mi değer verecek onlarla mı tarih şuuru kazandıracak hiç anlayamadım! Osmanlı camilerini, mescitlerini, medreselerini, kuş evlerini, sadaka taşlarını, hanlarını, hamamlarını, türbelerini gezerek şuur vereceğiz dese belki anlamaya çalışırdım. Kaldı ki böyle mecburi bir ders de yok!

Bazı dostlarım bana Bakan’ın iyi niyetli olduğunu ve çok önemli işler yapacağını ısrarla belirtiyorlar. Ne yaptı dediğimde önüme müşahhas bir misal getiremiyorlar.

Konuştuğum müdür ve eğitimcilerin %90’ı ise artık “Hocam boş ve kalıplaşmış sözlerden öte hiç bir şey yok” diyerek hayıflanmakta ve ümitlerini yitirmiş durumdalar.

Aslında evvelce atmış olduğu bir Tweet’i Sayın Bakan’ın bu noktada nasıl bir anlayışa sahip olduğunu pek açık göstermektedir. O bir taraftan parlak nutuklar ve şaşaalı cümleler kurmaya devam edecek bir taraftan ise milletin değerlerini tahrip edecektir. Evet Sayın Bakan tweet’inde şöyle diyordu:

“Mesele uzaysa, enerjiyse, tıpsa bilgi geleceğe yönelik ele alınıyor… Mesele dinse, bilgi hep geçmişe dönük konuşuluyor maalesef. Oysa bilgi can’lıdır. An’da yaşar. Can’ı olmayan sadece geçmişe dönük olan bilgi çürür, çürütür atalar dini olur”.

Evet okuduğunuz üzere söz fazlasıyla şaşaalı, belli ki uzay, enerji tıp vs kelimelerle insan cezbeye getirilmek istenmektedir. Peki şu sözlerin sahibi olan bakan şayet dine uzak değilse, dini temellerinden sarsan biri değil de nedir? Dini, fizik, matematik gibi her gün değişecek bir ilim dalı olarak mı görmektedir? Nakli ilimler denildiğinde ne anlamaktadır? Atalar dini olur derken de sinsice bir ifadede bulunduğu gözlerden kaçmamaktadır. Zira Bakan’ın ifadesiyle şanlı Peygamberimize uymak, onun sünneti seniyyesine yapışmak sanki çürümüş bir bilgi yığınından medet ummaya benzetilmektedir. Allahü tealanın indirdiği din her gün değişecekse bu dine, ilahi denebilir mi?

Sayın Bakan yoksa bunun için mi liselere İslam felsefesi dersini yerleştirmeye kalkışmaktadır? İslam, sabah akşam tartışılacak bir obje midir?

Buyur o zaman liselere hukuk felsefesi, tıp felsefesi, matematik felsefesi, tarih felsefesi, yani bütün derslerin felsefelerini yerleştirelim. Sabah akşam tartıştıralım! Her ilmi öğret ama dini tartış öyle mi olacak?

Matematik seçmeli mi olacak denildiğinde ateş basmış gibi cevaplar yetiştiren bakan, tarih, coğrafya ve maddi manevi değerlerimiz denildiğinde duymamakta, görmemekte, anlamamaktadır.

Yazık binlerce yazık! Çocuklarımız, gençlerimiz hâlâ rahmetli Oktay Sinanoğlu Bey’in tabiriyle İngiliz muhiplerinin dayattığı müfredattan kurtulamayacak mı?

Sayın Bakan’ın bu düşünce yapısının menşeini ve dinin nasıl anlaşılması gerektiğini ise inşallah haftaya Cuma Divanı’nda ele alacağım.

TEFEKKÜR
İbtidâ-yı amelin âhiri der-pîş gerek
Kâr-ı evvelde kişi âkîbet-endîş gerek

.

Tarih Dingo’nun ahırı mı?

Posted on 30 Mayıs 2019
Geçmiş zamanlardan şöyle bir fıkra anlatılır.

Herkesin orucunu tuttuğu bir zamanda Türk’ün biri gündüz vakti yiyip içen birine, “Sen Rum musun, Ermeni misin” demiş. Öteki bu suale karşı:

“Senin dedenin babası da bir gün oruç yemişti. Unuttun mu?” cevabını vermiş.

Haydaaa. Buyrun bu fıkrayı nasıl okuyalım nasıl anlayalım ve ne hükümler çıkaralım bundan…

Birincisi o kişi için Rum veya Ermeni hükmü çıkar mı? İkinci olarak bu ifadeden Rumları veya Ermenileri aşağıladığına hükmedebilir miyiz?

Elbette ki hayır. Sadece Rum ve Ermenilere bir anlamda Hıristiyanlara oruç farz olmadığı için herkesin orucunu tuttuğu bir beldede oruç tutmayan birine o dönemin anlayışı ve hitap şekli diye açıklama yaparsın. Oysa Müslümanların da ramazanda açıktan yiyip içtiği bugüne gelirsek bu neviden sualler kimsenin hatırına dahi gelmez.

Diğer taraftan sual tevdi edene karşı, “Senin dedenin babası da bir gün oruç yemişti” ifadesi ise, hırsızın kendisini itham edene karşı mezarlıktakileri suçlayan bir tilki kurnazlığıdır. Şimdi ben buna ne cevap vereyim!

Yahu be adam o gün dedemin babası hasta mı idi, seferî mi idi, hangi durumda tutamamıştı nereden biliyorsun? Hadisenin önünü arkasını bildin mi, araştırdın mı ona göre açıklama yapalım!

Biz bugün üniversitelerde “tarih okumaları nasıl olur, metin tahlilleri nasıl yapılır” hususunda dersler veriyoruz. Zira bunları yapamayanlar incelediği dönemi kavrayamazlar. Dönemin halkının anlayışını, zihniyetini, inancını, hadiselere bakışını, kelimelerin farklı anlamlarını bilecek, devrin içine girecek ancak o zaman sıhhatli bir yorumda bulunabilecektir.

Bunu neden yazdım. Soner Yalçın 23.5.2019 tarihli Sözcü gazetesindeki yazısında, Ekrem İmamoğlu hakkında “Rum mu, değil mi?” tartışmasına yelken açarken, Türk’ün 15. dedesinin babasından başlayarak cevap vermiş. Mailime bu konuda açıklama yapmam için o kadar çok soru geldi ki mecburen bu hususta fikirlerimi beyan etmem gerekti. Soner Yalçın’a göre güya:

“Yavuz Sultan Selim’e göre Türk eşekti. Koçi Bey’e göre mezhepsiz ecnebiydi. Hoca Sadettin’e göre leşti, hilebazdı, aşağılıktı. Bâki’ye göre kabaydı, Aksaraylı Kerimüddin’e göre hunhar köpekti…” vs. deyip Vahideddin’e kadar gelmiş. Yazara göre, Türk’e en aşağılayıcı sıfatları layık gören bu Osmanlı padişahları, âlimleri ve şairleri, Arab’ı, Rum’u ve Ermeni’yi ise öve öve bitiremiyormuş!

Adama “yok, Dingo’nun ahırı!” derler. Tarih metinlerini okuyup değerlendirmeyi bilmezsen, ideolojik saplantılarla tarih yorumlamaya kalkarsan acınası hâllere düşersin.

Bu nasıl bir zihniyet fukaralığıdır!

Soner Yalçın, kesin zannettiği hezeyanları için sadece bir metin ortaya koysaydı da biz de görseydik, okusaydık ve anlasaydık. Kime dedi, niçin dedi, olay neydi değerlendirseydik.

Yol kesicilik, eşkıyalık yapan, kadınları çocukları dağa kaçıran, zalim, cani, devlete isyan etmiş kişilere karşı söylenen sözleri alarak Osmanlı’ya saldırmak nasıl bir zihniyet fukaralığıdır. Yahut da gözü dönmüş bir Osmanlı düşmanlığıdır.

Yavuz Sultan Selim’den Bâki’ye, Aksaraylı Kerimüddin Mahmud’dan Tokatlı Nuri’ye kadar Türk’e ne söylendiğini bileceksiniz ama yol kesen eşkıyalık yapan Arap, Rum ve Ermenilere ne söylendiğini ise hiç görmeyeceksiniz! Bu nasıl bir körlüktür anlayan varsa beri gelsin.

Gelelim bunları yazma sebebine yani Ekrem İmamoğlu ile ilgili değerlendirmesine!

Şayet İmamoğlu Rum veya Pontus ise, siz tarihteki bu kadar zata iftira edince kurtulmuş mu oluyor? Adama ne alaka demezler mi?

Peki İmamoğlu tartışması nereden çıktı? Rum gazetesinin “İstanbul belediyesini Trabzonlu bir Pontus yani bizden biri kazandı” deyip bayram etmesi yüzünden!

Şimdi buradan hareketle Yalçın’a soralım:

Osmanlı padişahları İstanbul’dan Sigetvar’a Tebriz’den Mora’ya fetihlerde bulunurken siz bir kısım gayrimüslimlerin Pontuslar, Sırplar, Ulahlar veya Rumlar zaferler kazandı diyerek bayram edenini gördünüz mü? Size göre bu Osmanlılar bir de tam anlamıyla Türk düşmanı olunca bütün Hristiyanların bayram etmeleri gerekmez miydi? Öyleyse gösterin bakalım!

Şunu da unutmayın. Türk düşmanı diye yaftaladığın o adamların içinde ırken, Türk’ten başlayarak her milletten insan vardır. Ancak onların her birisi Müslüman olduklarından Avrupalıların gözünde “TÜRK” diye anılırdı. Bizde ise o dönemlerde ırk ön planda tutulmadığı, ırkıyla kibirlenene ahmak nazarıyla bakıldığı için milletler din potasında değerlendirilirdi. Müslüman, Gebran ve Yahudiyan gibi… Şurası meşhurdur ki Avrupalılar, Müslüman olan Fransız, İngiliz veya Rum’a dahi “Türk oldu” derlerdi. Oysa herkes bilir ki o yine kendi ırkındandır, aslı değişmez, ancak İslam olması ona Türk payesini verdirmektedir.

Soner Yalçın’ın, İmamoğlu’nu tartışmak yerine oradan hareketle sekiz asırlık şanlı tarihimizi karalaması, Osmanlıları azılı birer Türk düşmanı olarak göstermesinin mantığını anlamak mümkün değildir.

Soner Yalçın’ın iddialarını Uzunçarşılı’dan Faruk Sümer’e İlber Ortaylı’dan İnalcık’a kadar hiçbir ciddi tarihçi dile getirmez.

Yalçın bilmiyor ki Osmanlı bu ifadeleri kullanırken mezhep veya millet ayırımı da yapmamaktadır. Asi, câni, harami, hırsız, uğursuz her kim olursa olsun aynı sıfatı kullanabilmektedir…

Osmanlı’ya ve İslam’a kin duymak!

Diğer taraftan Yalçın’ın İmamoğlu’nu aklamak için 622 yıllık bir tarihi karalamaya ihtiyacı yoktu. Zira İmamoğlu hayattadır ve her akşam bir TV’de boy göstermektedir.

Hatta geçenlerde Ahmet Hakan CNN TÜRK ekranlarında kendisine bu suali yöneltti.

Ahmet Hakan sosyal medyada linç edilmesinden epeyce de yakındı. Haklıydı kendisi. Zira izlediğim kadarıyla bana göre de İmamoğlu’nu köşeye sıkıştırma gibi bir maksadı olduğunu çıkarmak mümkün değildir. Hatta bırakın bunu söylemeyi, kendisine yüzde yüz gollük bir pas verdiğini söylemek dahi mümkündür.

Ahmet Hakan’ın o sualine İmamoğlu şu cevabı verebilirdi:

“Ne demek kardeşim ben o sözleri kaale bile almıyorum. Beni bilen bilir. Ben Fatih’in fethettiği, Yavuz Sultan Selim’in valilik yaptığı, Kanuni Sultan Süleyman’ın doğduğu Türk oğlu Türk bir beldenin evladıyım. Bundan da zerre şüphem yoktur.”

Ben inanıyorum şu ifadeler bugün bütün Trabzon, Çayeli, Rize, Sürmene, Arsin, Yomra, Akçaabat vs. bölge halkının vereceği cevaptır. İnanmıyorsan Trabzon’da yolda rastgele birine, “sen Pontus musun” veya “Rum musun” diye sor bakalım. Sokakta yürüyebilecek misin? Geri dönebilecek misin?

Peki, İmamoğlu bu suale ne cevap verdi. Yok ben duymadım. Yok, kıytırık bir internet kanalı, yok kaşı yok gözü oynadı. Cevapları karşısında Ahmet Hakan dahi alıklaştı. Zira o gollük pası bebeler bile kaçırmazdı. İmamoğlu nasıl anlamadı, nasıl cevap vermedi ve nasıl kitleleri hemen kendi aleyhine kanalize etti bir türlü çözemedi.

Yahu kardeşim sana bir sual tevdi ediliyor. Ver cevabını bitir işi. Hayır, İmamoğlu bambaşka bir siyasetçi. İmamoğlu hiçbir soruyu sonuna kadar dinlemiyor. Yarısında söz alıyor başka bir noktaya götürüyor. Muhatabı sonunda ben onu sormayacaktım desin dursun. O fikirlerini söylüyor. Dikkat edin neredeyse her konuşmayı aldığında Sayın Cumhurbaşkanının kendisine oy vermeyen bütün herkesi terörist ilan ettiğini ifade ediyor. Halbuki ben böyle bir sözü sayın Cumhurbaşkanımızdan hiç duymadım. Sadece teröristlerle ittifakı ve Kandil’le irtibatı tenkit ediyor. Fakat aynı İmamoğlu, kendisine Kuleli fotoğrafı sorulduğunda böyle düşünenleri derhal şeytani bir sıfatla simgeleyebilmektedir. Kendi değerlendirmeleri ile hareket edersek bu durumda kendisine oy vermeyenleri şeytanlaştırmış olmuyor mu?

Yalçın’a bütün bunlardan hareketle son bir sual daha yönlendirelim. Şayet İmamoğlu, Ahmet Hakan’a yukarıda, vermesi beklenirdi diye ifade ettiğim cevabı sunmuş olsaydı kendisi yine Osmanlı padişahları, âlimleri ve şairlerini böylesine aşağılayan bir yazı kaleme alır mıydı?

Hayır, asla almayacaktı. O, “Fatih’in Yavuz’un Kanuni’nin şehri Trabzonlu olmaktan doğmaktan gurur duyuyorum” deseydi, Yalçın da şimdilik sadece İmamoğlu’na güzellemeler yapıyor olacaktı.

Osmanlı’ya ve İslam’a kinini gizleyip yeri gelince de sinsi iftiralarla saldırmak ve yalanlarla vurmak nasıl bir düşünce yapısı, nasıl bir ahlak anlayışıdır?

TEFEKKÜR
Şimdi uyuyanlar o zamanda uyanırlar
Bir subha reside olur âhir şeb-i âlem

Fatih ve Akşemseddin

Posted on 27 Mayıs 2019
566 sene önce bugünlerde İstanbul önünde Osmanlı ordusu en belirsiz günleri yaşıyordu. Kuşatma elli güne yaklaştığı hâlde kale düşürülememişti. Bu sırada ordugâha bir Macar heyeti geldi. Macar heyetinin ziyareti çeşitli söylentilerin çıkmasına sebep oldu. Zira V. Ladislas’ın idareyi ele aldığını bildiren elçiler, bir haçlı donanmasının İstanbul’a doğru yola çıktığını ve kuşatma kaldırılmazsa, Macar ordusunun da harekete geçmeye kararlı olduğunu söylemişlerdi.

Bunun üzerine Osmanlı savaş meclisi son defa toplandı. Vezir-i azam Çandarlı Halil Paşa’nın Bizans’la anlaşma yapılarak muhasaranın kaldırılması yönündeki ısrarlı tezine rağmen Zağanos Paşa, Şehabeddin Paşa, Turhan Bey gibi devlet adamları ile Akşemseddin ve Molla Gürani gibi âlimlerin sözleri ve destekleri ile savaşa devam kararı alındı. Çandarlı’nın karşısında olanlar anlaşma teklifine; fetih alametleri belirdiği sırada işten el çekmek görev anlayışına sığmaz diyerek şiddetle karşı çıkmışlardı.

Papalığın hazırlatmış olduğu bir donanma ile Macarların ordu gönderdiği yolundaki haberler asker arasında yılgınlığa sebep olmuş genç padişah da endişeye kapılmıştı. İbni Kemal’in bildirdiğine göre son toplantıdan sonra musahibi Veliyyüddin oğlu Ahmed Paşa’yı Akşemseddin’e göndererek: “Kaleyi fethetmek ve hasma zafer bulmak ihtimali var mıdır?” diye sordurdu. Akşemseddin bu suale karşı;

“Cenab-ı Hak cevad-ı mutlaktır. Bunca erbab-ı din ve nüfus-ı mücahidin yek vücut olarak hareket ettikten sonra bir kâfir kalesinin ne hükmü vardır ki ona muratları ermeye! Gayret ve ihtimama devam etsinler inşallah en kısa zamanda arzularına kavuşacaklardır” buyurdu…

Fakat padişah bu cevaptan tatmin olmamıştı. Veliyyüddin oğlunu tekrar gönderdi. Bu defa Akşemseddin hazretleri uzun bir murakabeden sonra fetih gününü tayin ederek şu müjdeyi verdi:

“Ol gün subh-ı sadıkda tam bir ihlas ve himmetle falan yerden hisara yürüyüş ola. İzn-i Hüda ile zafer kapısı açılıp surun içi ezan sedaları ile dola…”

Bu haber Sultan Mehmed’in endişelerini giderdi. Gönlü açılıp ferah oldu. Tam bir gayret ve ihtimamla ol günün hazırlıklarını yapmaya koyuldu.

27 Mayıs Pazar günü ordugâhta dolaşan münadiler iki gün sonra umumî yürüyüşün yapılacağını ilân ettiler…

“Şehri size bahşediyorum”

Artık İstanbul surlarının mühim bir kısmı yıkılmış vaziyettedir. Rumların yıkılan yerleri kapatamamaları için Sultan Mehmed, geceleri dahi top atışını devam ettirmektedir. Osmanlı ordusunun her kesiminde yoğun bir hazırlık göze çarpmaktadır. Genç padişah atına binerek surlar boyunca birlikleri dolaşıyor, görevlilere gerekli tembihlerde bulunuyordu.

Bayrampaşa vadisi ile Topkapı arasındaki mevzi, bizzat genç padişahın komutası altındaydı. Padişahın emrindeki merkez kuvvetlerin sağ kanadına Sadrazam Halil Paşa, sol kanadına ise, Saruca ve Sadi Paşalar komuta edeceklerdi. Bu kuvvetler, Topkapısı kuzeyindeki surlarda açılan büyük gedik üzerine hücum ederek nihaî darbeyi indirmeye çalışacaklardı.

Hücum kolları biner kişilik gruplara ayrılmıştı. Hücum eden birlikler yorulunca veya zayiat dolayısıyla zayıflayınca derhâl diğer birlikle değiştirilecek, böylece fasılasız olarak, kesin neticeye ulaşıncaya kadar hücumlar sürdürülecekti. Orduda bulunan âlimler ve şeyhler ise hücum esnasında cepheyi gezerek askerleri gayrete getireceklerdi.

Sultan Mehmed, ordu ve donanmanın büyük küçük bütün komutanlarını toplayarak onlara, alınan kararları tebliğ ettikten sonra şöyle konuştu:

“Paşalarım, beylerim, ağalarım, bugünkü savaşta silah arkadaşlarım!

Sizi, cesaretinizi bir kat daha artırmak için buraya toplamadım. Bunu daima, hatta lüzumundan fazla gösterdiniz. Fakat benim esas gayem, zaferle neticelenecek hücum vesilesiyle ebedî şan ve şerefin sizleri beklediğini hatırlatmaktır.

Bugün size, son derece kalabalık, büyük bir şehri hediye ediyorum. Bu eski Romalıların payitahtı olup güzellik, zenginlik ve şerefin doruğuna vasıl olmuş ve âdeta dünyanın merkezi olmuş bir şehirdir. Bunu size bahşediyorum.

Şimdi parlak bir muharebe için birbirinizi teşvik ediniz. Hatırlayınız ki parlak bir muharebe için üç ana şart vardır. İyi niyet, kötü hareketten çekinme ve âmirlere itaat… Sükûnet ve disiplin içinde, verilen emirlerin tamamen yerine getirilmesi sonucunda başarılamayacak bir iş yoktur. Şimdi yüce bir azmin verdiği coşkunluk ile muharebeye koşunuz ve mâlik olduğunuz liyakati gösteriniz…

Bana gelince; sizin başınızda çarpışacağıma yemin ederim. Herkesin ne suretle hareket ettiğini bizzat takip edeceğim.

Şimdi herkes kendi mevkiine dönsün, çadırına gitsin. Yiyip içiniz ve birkaç saat istirahat ediniz. Maiyetinizdekiler de aynı şekilde hareket etsinler. Her tarafta mutlak bir sükûnet hâkim olmasını emrediniz. Sonra fecir ile beraber kalkar kalkmaz taburlarınızı tam bir intizam dâhilinde tertip ediniz. Hiçbir şey ile ne de hiçbir kimsenin tesiriyle ağırbaşlılığınızı bozmayınız, sakin olunuz. Fakat savaş borusunun çaldığını duyunca ve sancakların dalgalandığını görünce, silah elde derhâl ileri atılınız!..”

Bu nutuktan sonra, yüksek rütbeli kumandanları bir müddet daha alıkoyan padişah, onlarla hücum planlarını son kez gözden geçirdi…

Kalplere korku düştü

Öte yandan İstanbul müdafileri ve şehir ahalisi elli üç gündür devam eden muhasara neticesinde gece gündüz çalışmaktan yorulmuştu. Zira Topkapı mıntıkasında yoğunlaştırılan top atışlarının yaptığı tahribatı tamir edebilmek için devamlı faaliyet göstermek gerekiyordu. Ayrıca her defasında açılan gedikler büyüdüğünden, tamir için de gerekli mesainin artırılması zorunlu hâle geliyordu. Bu durum ise müdafilerde yılgınlık ve bozgunluğa sebep oluyordu…

İmparator ise son umumi hücumu atlatabilmek için elinden gelen bütün gayreti gösteriyordu. O, bu hücumun da püskürtülmesi ile Türklerin ümitlerinin kırılıp geri çekileceklerini kuvvetle tahmin ediyordu. Rahipler her gün olduğu gibi yine halkın maneviyatını yükseltmek ve mukavemet fikrini artırmak üzere ilahiler okuyarak, “mukaddes” resimleri taşıyarak şehri dolaşıyorlardı… İstanbul’u birçok muhasaradan kurtardığı zan olunan “Meryem Ana tasviri” yine ellerindeydi.

Ancak bu kez hiç beklenilmeyen bir olay cereyan etti. “Mukaddes” resim hiçbir sebep yokken rahiplerin elinden kayarak yüzüstü yere düştü. Herkes bağırarak resmi kaldırmaya koştu. Fakat resim sanki kurşun misali ağırlaşmış ve toprağa yapışık bir hâl almıştı. Bu vaziyette, resmi yerden kaldırmak mümkün olmadı. Herkes ağlaşmaya, istavroz çıkarmaya ve dua etmeye başlamıştı. Sonunda papazlar, resmi kaldırarak merasime devam ettiler ise de bu olağanüstü hadise bir hayır alameti olarak görülmedi ve kısa zamanda şehir halkı arasında yayılarak kalplere korku saldı…

Bu arada, umumi hücum kararının Türk ordusunda uyandırdığı şevk ve heyecanı gözleyen Bizanslıların maneviyatı tamamen sarsılmıştı. Sakız Başpiskoposu Leonardo, şehir halkının o günkü hâlini anlatırken;

“Eğer siz de bizim gibi Türklerin ‘La ilahe illallah, Muhammedün Resulullah’ diyerek hep bir ağızdan cihanı dolduran haykırışlarını işitmiş olsaydınız hakikaten teessür içinde kalırdınız” demektedir. Barbaro ise:

“Biz Hıristiyanlara gelince, bütün gündüz ve bütün gece, Tanrıya, mukaddes Meryem Ana’ya, semadaki bütün azizlere bizi muzafferiyete kavuşturmaları için dua etmekten başka ne yapabilirdik” diyerek son günlerdeki acziyeti ortaya koymaktaydı.

Buna rağmen Bizans tarafında askerî hazırlıklar bütün gün ve gece devam etti. 28 Mayıs günü imparatorla Jüstinyani, beraber bütün surları gezerek noksanları mümkün mertebe gidermeğe çalışırken, müdafileri de teşvik ettiler. Ardından, Ayasofya kilisesinde Bizans ve ecnebi büyüklerini toplayan imparator, onlardan birlik ve beraberlik içinde çarpışmalarını istedi ve kendisinin milleti için ölmeye kati karar vermiş olduğunu söyledi. Nutku dinleyenler din ve memleket için ölmeye hazır olduklarına and içtiler…

Zaferleri rehber edinen askerler

Ünlü tarihçi Hoca Sadeddin Efendi, Osmanlı ordusunun İstanbul’un fethinden önceki son geceki manzarasını şöyle nakletmektedir:

“O gece padişah, zaferleri rehber edinen askerlerine kargı ve mızraklar üzerine meşaleler, şem’alar dikip ol yere batasıca kavmin karşısında mumlar yakalar deyü buyurdu. Böylece meşaleler gece karanlığında ışık salınca, yalın kılıçların çakıp parlatılmasına girişildi. Düşmana aman ve gediklerin örtülmesine zaman vermeyeler deyü, padişahın fermanı gereğince asker, kalenin önünü yaktıkları ateşlerle aydın ederek hisar duvarlarını da çerağlarla ışıklandırarak; sanki kırmızı, yeşil çiçekler, gül ve lâleler ile çevreyi süsleyip gülşen eylediler. Her yerden tekbir sesleri ile geceyi şenlendirdiler. Şehadet suları ile günahların görüntülerinden ellerini yudular. Ol gece, cihanı aydınlatmak için tutuşturulan ateşlere, yıldızların gösterdikleri ışıklar da eklenince aydınlık o hâle geldi ki, gündüz gibi olan yörede, düşmanın kederlerle kararan gözleri hayretler içinde kalıp, dünya; gözüne, kara bahtı gibi simsiyah gözüktü.

Naralardan titredi çarh-ı berin
Sayhalardan inledi rûy-ı zemin

Bizans halkı bu ışık ve sesleri dehşet içerisinde izlerken tam gece yarısı olunca Mum Donanması bir anda söndü. Bütün ordugâh karanlığa gömüldü. Bu hâl müdafiler ve Bizans halkı arasında daha büyük bir moral çöküntüsü meydana getirdi. Bundan sonra bir buçuk saat kadar yalnız topların sesi işitildi.

Artık İstanbul Fatih’ini bekliyordu…”

TEFEKKÜR
Rabb-i izzetden eğer ihsân ola
Zafer yollarına sefer âsân ola

.

Fasit bir düşünce!

Posted on 17 Mayıs 2019
Ramazan-ı şerifin ikinci on günü içerisine girmiş bulunuyoruz. Şanlı Peygamberimiz, “Bu ayın başı rahmet, ortası af ve mağfiret, sonu da Cehennemden azat olmaktır” buyurmuştu. Af ve mağfiret günlerindeyiz.

Cenab-ı Hak, rahmete gark olan, af ve mağfiretten nasiplenen ve Cehennemden azat beratını da kazanan kullarından eylesin inşallah.

İmsak vakitleri ramazan günlerinin en tartışmalı hususlarından biri olmaya devam etmektedir. Ben geçtiğimiz sene ramazan ayının başında bu konuda oldukça detaylı bir yazı kaleme almıştım. 1983 yılına kadar hiç değişmeden gelen imsak vaktinin birdenbire neden değiştirilmiş bulunduğunu açıklamış ve bu durumun tutarsızlıklarına değinmiştim. Müslümanların oruçlarını sağlama alması gerektiğine vurgu yapmıştım.

Bu sene bazı ilahiyatçıların konu hakkında şu şekilde yorumlar yaptıklarına çokça şahit oldum:

“Efendim bu husus Diyanet’in çok önem verdiği bir konudur. Falanca filancanın takvimi ile bu işler olmaz. Diyanet astronomlardan da destek alarak vakitlerini ilmî bir tarzda belirlemektedir. Diyanet’in takvimine uymak en geçerli yoldur. Yine en doğrusu ‘Diyanet İslamı’dır. Diyanet, Müslümanların vebalini üzerine almıştır…”

Bir defa şunu ifade edeyim ki kişiye farz olan hususlarda hiç kimse hiç kimsenin vebalini üzerine alamaz!..

Ben bu sözü ilk defa askeriyede duymuştum. Şöyle ki: “Siz önemli bir hizmet ifa ediyorsunuz. Günahı varsa benim olsun. Namazlarınızı kılmayınız vs…” Evet, namazını kılması için kişiye izin vermeyen günaha girer ise de elbette ki o kişinin üzerinden de namaz sakıt olmaz. Kılamadı ise dahi, kazasını kılması yine farzdır.

Bu ifadeyi çok kullananlardan biri de antrenörlerdir. Hâlbuki bir antrenör de futbolcusuna, “Senin yerine ben oruç tutarım veya vebali günahı boynuma” diyemez. Tutturmasa günahını alır ise de futbolcunun da kazasını tutması yine farzdır.

Bu minval üzere bir kısım ilahiyat hocalarının, “günahı Diyanet’in üzerinedir” sözü de fasittir. Zira herkesin ibadetinin doğru olabilmesi için şartlarını araştırması, bilmesi ve ibadetini sağlama alması önemlidir. Neticede Diyanet yetkilisi imsak vaktinde bana yirmi dakika daha fazladan yemek yedirmek veya iftarımı iki dakika erken yaptırmak için başıma polis dikmemektedir. Dikkat edersem ibadetimi sağlama almış olurum. Aksi takdirde günahı varsa şunun boynuna deyip kendini rahatlatmaya çalışırsın. Şöyle düşünelim: Dünyalık hangi işimizi, “yanlışsa cezası şunun üzerine olsun” diyerek gelişigüzel yapmaktayız, oturup bir düşünelim.

“Diyanet İslâmı” mı?

Diğer taraftan imsak vakti konusunda günümüzde farklı imsakiyeleri kullanan Türkiye gazetesi veya Fazilet takvimlerini dile getirerek vakitler falancanın filancanın takvimi ile belirlenmez demek tam bir cehalet söylemidir. Zira bunlar vakitleri kendileri belirlememektedir. Hatta bugün kullandıkları imsak ve namaz vakitleri kullanılırken onlar daha yayın hayatına dahi girmemişlerdi. Onlar sadece, 1983 yılına kadar Türkiye’de Diyanet’in de kabul ettiği ve asırlardır uygulanan kıstaslara göre belirlenen vakit hesaplamalarını değiştirmeden hareket etmektedir. Sadece 1983 yılında darbe hükûmetinin ve onun getirdiği diyanet başkanının keyfî uygulamasına karşı çıkmışlardır. Önce asalım sonra gerekçesini yazarız sözüne uygun olarak o dönemin hükûmet ve Diyanet’i de imsak vaktini öncelikle tek komutla 20 dakika ileri taşımışlardı. Arkasından da Avrupalı astronomların fecir hesaplarında, güneşin irtifâ’ını -18 derece almalarını gerekçe göstererek uygulamalarına kılıf uydurmuşlardır. Hâlbuki Müslüman astronomlar, bu hesaplamayı -19 derece kabul etmişler, İslam âlimleri de buna göre vakitleri tespit etmişlerdi.

Dolayısıyla Türkiye ve Fazilet takvimleri onun bunun değil hem asırlarca Osmanlı meşihat makamının hem de 1983 yılına kadar Türkiye Diyanet yetkililerinin kabul ettiği vakitleri hesaplama usulüne uymaktadırlar. Hiç kimse bu takvimlere göre hareket eden kişilerin orucunun sıhhatine söz söyleme hakkını bulamaz. Sıhhatinden bir Allah’ın kulu şüphe etmez.

Gelelim “Diyanet İslamı” sözüne. Diyanet camiası İslam’ı doğru bilip doğru anlayıp ona mı uyacak yoksa Diyanet İslamı diye kendine göre uygulamalar mı yerleştirecek?

Şayet Cumhuriyet dönemini dahi ele alırsak Diyanet’in pek çok uygulamalarından zamanla döndüğüne de şahitlik etmedik mi?

Mesela Türkçe ezan meselesi bunlardan biri değil midir? Evet, bir dönem hükûmet Türkçe ezanı dayatırken zamanın Diyanet İşleri Başkanı ve Diyanet camiası da bunu uygulamamış mıydı? O zaman yaptıkları bu uygulama doğru mu olmuş oluyordu? Şayet her şey Diyanet uygulayınca doğru kabul ediliyorsa o zaman neden geri dönüldü?

Bakınız o dönemde Türkçe ezan ortaya konulurken Türkçe hutbeye de geçilmişti.

Hâlbuki iyi bilinmektedir ki hutbe iki rekâtlık bir namaz yerine geçmektedir. Cuma namazının farzı iki rekâttır. Hutbenin de iki rekât namaz yerine geçmesi ile öğlenin dört rekâtı tamamlanmış olmaktadır.

Eshab-ı kiram ve onların yolunda bulunanlar asırlarca Asya, Afrika ve Avrupa’da hutbeleri hep Arabi okudu. Büyük âlim İbni Abidin hazretleri “Hutbeyi Arabi’den başka lisan ile okumak namaza dururken başka dil ile iftitah tekbiri getirmek gibidir” buyurarak caiz olmadığını bildirdi. Bu itibarla Osmanlı döneminde de İslam büyükleri ve din âlimleri 622 sene boyunca hutbelerin kabul olmayacağını ve cumanın sıhhatini halel geleceği dolayısıyla Türkçe hutbe okunmasına izin vermediler. Buna karşılık hutbedeki mana ve maksadın anlaşılması için cuma namazından öncesine vaazlar koydular. Müslümanlar böylece hem istifade ettiler hem de hutbedeki mana ve maksadı anlamış oldular.

“Gemisin kurtaran kaptan” demişler!

Öte yandan ezan aslına dönmüş iken hutbe maalesef Türkçe kalmaya devam etti. Ben isterdim ki Diyanet camiası bu konuda hükûmetleri etkilesin ve yanlış bid’at uygulamaların önüne geçsin. Hâlbuki çoğu zaman Diyanet camiası, bırakın düzeltmeyi bozma noktasında daha aktif rol oynamaktadır!..

Keza son dönemde çokça tartışmalara sebep olan “Kutlu Doğum Haftası” da bu kabil uygulamalardan biri değil miydi? Asırlarca Arabi takvimlere göre tes’id edilen mevlid kandili, alınan bir kararla nisan ayına sabitlendi ve 28 sene boyunca o şekilde devam ettirildi. Bu projeyi, FETÖ örgütünün ortaya çıkardığı anlaşıldığında bazı ilahiyat hocalarının ve dönemin Diyanet İşleri Başkanı’nın şiddetle karşı koymasına rağmen yerinde bir kararla geri adım atıldı. Böyle olunca Diyanet İslamı yara mı almış oluyor! Yoksa dinî meseleler doğru hâline getirilmiş mi bulunuyor düşünelim…

Yarın bid’at ehli birtakım görevliler eliyle Diyanet camiasında yanlış uygulamalara geçilirse biz yine Diyanet İslamı diyerek hemen bunları uygulamaya mı başlayacağız. “İslam bu değildir. Müslümanlık böyle değildir. İslamiyet böyle emretmemektedir” demeyecek miyiz, doğruları savunmayacak mıyız?

Evet, maalesef birileri şunun bunun takvimi derken Diyanet’i kutsallaştırdığının farkında değil. Net olarak bilinmektedir ki doğru olan, muhakkak olan İslam’dır. İslamiyet ise Allahü teâlânın Resulüne indirdiği ve itmam eylediğini bildirdiği dinidir. Ona uyanlar ancak mutlak doğruyu bulmuş olurlar. Şucu bucu dini veya Diyanet İslamı diye bir husus söz konusu olamaz. İnönü, Demirel, Ecevit devrinde Diyanet’in nice İslam’a uygun düşmeyen uygulamalarına ses çıkarmayanlar yarınlarda iktidarın başına CHP veya o zihniyette birileri geçerse yine Diyanet İslamı deyip kabullenme yolunu mu tutacaklardır?

Öyleyse Diyanet’in vazifesi Müslümanların ibadetlerini en doğru şekilde yapmalarına yardımcı olmak olmalıdır. Müslümanlara ise hakkı ve doğruyu araştırıp, okuyup ona göre ibadetlerini sağlama almak düşer.

“Gemisin kurtaran kaptan” demişler…

TEFEKKÜR
Söyledim sana, işin özünü
İster sıkıl, ister dinle sözümü

Osmanlının dünyaya bakışı

Posted on 10 Mayıs 2019
Ramazan-ı şerif bereketleri ile geldi. Müslümanlar, fakir fukara ile zekât, fitre ve sadakalarla mallarını paylaştıkları, gariplere ikramda bulundukları, dünyanın faniliğini hissettikleri ve kulluk şuuruna erdikleri bu ayı en güzel bir şekilde ihya etmeye çalışmalıdır.

Paylaşmak bizim ceddimizin en büyük hasleti idi. Onlar sadece hayatlarında etini ekmeğini paylaşmazlardı. Ayrıca kurmuş oldukları vakıflarla öldükten sonra dahi bu paylaşımı devam ettirmeyi bilmişlerdi. Vakıfları manası bu bakımdan son derece mühimdir.

Nitekim Sultan III. Ahmed Han’ın kızı Fatma Sultan ile eşi Damad İbrahim Paşa’nın vakfiyesi bu hususta çarpıcı hakikatler içermektedir. Bu iki hayırsever insan, kurdukları vakfın manasını anlatırken kâinatta en büyük vâkıf olarak Allahü teâlâyı telakki ettiklerini ve O’nu taklit etmek için mallarını vakıf hâline getirdiklerini belirtmektedir. Şöyle ki:

“Bu dünya ve öbür dünya mahkemelerinin hâkimi ve dünya ülkelerinin olduğu kadar ruhlar ve melekler âleminin de maliki olan Allah, ‘Göklerin ve yerin yaratılışı hakkında inceden inceye düşünürler’, âyetinin manasına uygun olarak gerçek varlığı hakkındaki en üstün bilgiyi keşfettirmek için feleklerden müteşekkil dokuz kubbeli bir dershane, topraktan da yedi katlı bir medrese icat ve inşa etti. Daha açık bir ifade ile yer ve gök cisimlerini yarattı.

Sonra bir vakfiye tanzim ederek çok geniş mekâna sahip bu küçük sarayın oturma hakkını, nesilden nesile, benî âdemin meydana getirdiği ailelerden müteşekkil insanlık toplumunun üyelerine vakfetti. Onlara sakin bir hayat temin edecek erzaklar ve azıklar tayin ve tespit eyledi. Bütün dünya sakinlerinin hizmetine lütf u keremiyle nice ürünler ve düzenli gelirler tayin ve vazifeler tahsis etti.

Nihayet açık kanununda (hukuk-ı İslamiye) yürürlükte olan vakfiyenin idaresinin (tevliyeti) din ulemasına, nazırlık görevinin (nezaret) de halifelere ve iyi karakterli hükümdarlara tevcih edilmesini şart koştu.”

Vakfiyede canlı bir tasvirini gördüğümüz bu vakfın vâkıfı Allahu teâlâdır. Vakfettiği şey ise dünyadır. Vâkıf orada hayrî müesseseler olarak, mektepler, medreseler, sebiller, çeşmeler vs. inşa etmiştir. Vakıftan yararlananlara gelince, onlar bütün insanlıktır. Ve vakfın kurucusu olan Allah, bu vakfın her türlü gelirlerini bahse konu olan bütün insanlık lehine tahsis etmiştir. Böylece insanlara takip edilecek bir örnek olarak kendisini teklif eden Cenab-ı Hakk, ulemayı vakfın idare makamına, sultanları da nezaretine tayin ederek, bir vakfın ne şekilde yönetileceğini de onlara göstermiştir.

Vâkıfın ifadelerinden Osmanlıların dünyaya hangi ibret nazarıyla baktıklarını ve kendilerini vakfa yönelten sebeplerin başında da Cenab-ı Hakk’ın ahlakıyla ahlaklanmak olduğunu görmek mümkündür. Bence çok çarpıcı bir misaldir bu.

Hayır babaları!

İşte Osmanlı padişahları ve toplumu, devletin kuruluşundan itibaren bu anlayış üzere hareket etmişlerdir. Açıkçası onların her birine “vakıf adamlar” desek yalan olmaz. Kaynaklarda geçen ifadeler ve yaptıkları işler bunun ispatıdır. İlk Osmanlı tarihçilerinden Âşıkpaşazade’ye göre Osmanlı devletinin kurucuları ve yöneticileri, “… yoksul doyurucu ve sofra sahipleri idi. Dünya halkına nimetler yedirirlerdi.” Yine ona göre devlet yöneticisinin vazifesi elde ettiği birikimleri toplumun hizmetine sunmak, böylece halkını karnı tok, adalet, güvenlik ve huzur içinde yaşatmaktı. Âşıkpaşazade servetin anlamını ve değerini, “Mal odur ki hayra sarf oluna” diye anlatıyordu.

Ahmedî’nin ifadesine göre, Orhan Gazi, “mescid ü mihrab bünyad eylemiş, bunca dâr-ı hayr abad eylemiştir” yani hayır evi kurmuştur. Ona göre I. Murad Han da darü’l-hayr (hayır evi) kurucusudur.

Otuz yıla yakın bir zaman, dünya sahnesinin ender rastladığı bir ustalık ve maharetle devletini idare eden Murad-ı Hüdavendigar, pek çok hayır eseri meydana getirmekle de şöhret bulmuş bir Padişahtır. Günümüze kadar gelen vakfiyesi, onun neler yaptığını, hayrat hakkında neler düşündüğünü göstermektedir. Su tesisleri, Bursa Çekirge’deki cami, medrese, imaret ve misafirhanesi, Bursa hisarında sarayının yanındaki camii, Bilecik ve Yenişehir’de birer cami, yine Yenişehir’de gazi erenlerden Pustinpûş Baba için yaptırdığı zaviyesi, annesi adına İznik’te inşa ettirdiği (1388) imareti en önemlileridir.

Bursa’da, “ahiret için azığımdır” diyerek inşa ettiği imaretine pek çok arazi vakfeden Murad-ı Hüdavendigar, vakfiyeye söyle yazdırmıştır: “İmarete, büyüklerden, âlimlerden, şeyh ve sadattan biri inerse hizmetçi bunlara hizmet eder. Bunların şanına göre onlara hizmet eder. Hayvanlarına da hizmet eder. Bu hizmet sadece büyüklere mahsus olmaz. İmarete inenlerin tamamına böyle muamele yapılır. Hatta fakir ve miskinlere bu yolda hizmet daha evladır. Çünkü onlar, kalbi kırık olanlardandır. İmaretteki kalışları üç günü̈ geçerse bu, mütevellinin reyine bağlıdır.”

Tarihçi Şükrullah, gazi ve şehit Sultan’ın yaptırdığı bu hayır hizmetlerinden bahsederken şunları söylemektedir:

“Bursa’da ahiret için bir yapı yaptılar. Hem misafir evi, hem cami, hem medresedir. Kimsesizler, yoksullar için paçalardan, tatlılardan, ekşilerden daha güzeli olmayan yemeklerin hepsinden verilmesini, konukların hayvanlarının da yemlendirilmesini buyurdu. Hatiplere, hafızlara, müderrislere, müritlere ve öğrencilere vazife karşılığı akça bağladı. O evin karşısında bir kubbe yapılmasını buyurdu. Her gün ayrıca otuz hafız o kubbede güzel sesle Kur’ân okuyup hatmetmektedirler. Mübarek vücudu o kubbede dinlenmektedir.” Bu bilgiler, Sultan Murad Han’ın vakıf anlayışını ve düşüncelerini, halis niyetini göstermesi açısından pek mühimdir.

Eserleriyle sosyal ihtiyaçlara çözüm getiren bu padişahlara “Ebu’l-hayrat” yani “hayrat babası” lakabı verilirdi. Bunlardan biri de II. Murad Han’dır. Fatih Sultan Mehmed, II. Bayezid Han, Yavuz Sultan Selim, Kanuni Sultan Süleyman ve onların yanındaki devlet büyükleri âlimler ve zenginler bu kıymetli vazifeyi âdeta yarışırcasına devam ettirmişlerdir.

Neticede Osmanlılarda vakıflar öyle bir inkişaf göstermiştir ki akıllara durgunluk verecek bir dereceye ulaşmıştır.

Osmanlı toplumunda vakıflar sayesinde öyle bir yaşantı oluştu ki bunun ikinci bir örneğini dünyada gösterebilmek mümkün değildir. Vakıflar sayesinde bir adam vakıf evde doğar, vakıf bir beşikte uyur, vakıf mallardan yer içer, vakıf kitaplardan okur, vakıf bir mektepte hocalık eder, vakıf idaresinden ücretini alır ve öldüğü zaman kendisi vakıf bir tabuta konur ve vakıf bir mezarlığa gömülürdü. Bu suretle beşerî hayatın bütün icaplarını ve ihtiyaçlarını vakıf mallarla temine pekâlâ imkân vardı…

Tarih bilmek ecdadını tanımaktır. Onlara benzemeye çalışmaktır.

Bu mübarek ramazan günlerinde ecdadı yâd ederek onlar gibi hayır işlerinde yarışmayı Cenab-ı Hak cümlemize nasip eylesin.

TEFEKKÜR
Mescid ü mihrab bünyad eylemişler
Bunca dar-ı hayrı abad eylemişler

.

İstişarenin önemi

Posted on 3 Mayıs 2019
Dinimizde istişare keyfiyeti en önemli hususlardandır. Ancak bazı gelişmeler istişarenin hakkıyla yerine getirilmesinin yolunu tıkar. Doğru karar almanıza mâni olabilir. Bu itibarla istişarenin şartlarına uygun yapılması da çok mühimdir.

Peygamber efendimiz de kendisine vahiyle bildirilmeyen hususlarda ashabıyla istişare yapar ona göre hareket ederdi. Nitekim Uhud muharebesi öncesinde yaptığı görüşme bu hususta çok önemlidir.

Peygamber efendimiz, müşriklerle yapılacak savaşın Medine içinde mi yoksa Medine dışında mı yapılması konusunu ashab-ı kiram ile istişare etmek istemişti. Öncelikle bu hususta görmüş olduğu bir rüyasını ashabı ile paylaştı. Peygamberimiz şöyle nakletti:

“Rüyamda kendimi sağlam bir zırh içinde gördüm. Kılıcım Zülfikar’ın ağzında bir gedik açıldığını, boğazlanmış bir sığırı arkasından da bir koçun getirildiğini müşahede ettim”.

Ashab-ı kiram “Ya Resulallah bu rüyayı nasıl tabir ettiniz?” diye sorduklarında:

“Sağlam zırh giymek Medine’ye, Medine’de kalmaya işarettir. Orada kalınız… Kılıcımın ağzında bir gedik açıldığını görmem bir zarara uğrayacağıma işarettir. Boğazlanmış sığır eshabımdan bazılarının şehit düşeceğine işarettir. Onun arkasından bir koçun getirilmesine gelince, koç, askerî bir birliğe işarettir ki inşallah onları Cenab-ı Hakk öldürecektir” buyurdu.

Peygamber efendimizin bu açıklamalarından sonra ashaptan bazıları Medine’de kalarak müdafaa savaşı yapalım dediler. Bu teklif Peygamber efendimizin arzularına da uygundu. Hazreti Ebubekir, Hazreti Ömer, Sa’d bin Muaz gibi ashabın ileri gelenleri bu teklifi desteklediler.

Öte yandan Bedir gazasında bulunamayan kahraman ve genç sahabiler, Bedr gazasına katılan sahabilerin kazandığı ecir ve sevabı Bedr şehitlerinin ulaştığı yüksek dereceleri Peygamber efendimizden işittikçe o harpte bulunamadıklarına son derece üzülmüşlerdi. Bunun için düşmanı Medine dışında karşılamak ve göğüs göğüse çarpışmak sevdasında idiler. Hazreti Hamza, Numan bin Malik, Sa’d bin Ubade bunlardan idi.

Bu arada Hazreti Hayseme konuşmak için izin alarak:

-Ya Resulallah, Kureyşli müşrikler çeşitli Arap kabilelerinden asker topladılar, develerine atlarına binip topraklarımıza girdiler. Bizi evlerimizde ve kalelerimizde kuşatacak sonra da dönüp gideceklerdir. Arkamızdan pek çok laflar edeceklerdir. Bu hâl onların cesaretlerinin artmasına sebep olacaktır. Akabinde yeni baskınlar düzenleyeceklerdir. Şimdi onların karşısına çıkmazsak diğer Arap kabileleri de bize göz dikeceklerdir. Allahü tealanın bize müşriklerin karşısında zafer ihsan edeceğini umarım.

Çoğunluğun bu fikirde olduğunu gören ve genç sahabilerin cihad azmini kırmak istemeyen şanlı Peygamberimiz, düşmanı Medine dışında karşılama kararını verdiler.

İkindi namazını kıldırdıktan sonra saadetle hanesine geçip kılıncını kuşandılar.

Bu sırada dışarıda eshab-ı kiram toplanmış Peygamber efendimizi bekliyorlardı. Medine’de kalmak ve müdafaa harbi yapmak isteyenler diğerlerine:

“Resulullah, Medine dışına çıkmak niyetinde değildi. Sizin ısrarınız üzerine bunu kabul etti. Bu kadar ısrarcı davranmanız uygun düşmedi” dediler.

Bu sözler karşısında genç ve kahraman sahabiler üzülmüşlerdi. Resulullah efendimize muhalefet etmiş durumuna düşmek istemediler.

Şanlı Peygamber efendimiz saadethanelerinden çıkınca huzuruna varıp:

-Canımız sana feda olsun ya Resulallah! Sen nasıl istiyorsan öyle yapalım. Medine’de kalmak istiyorsan kalalım! Biz senin emrine muhalefet etmekten Cenab-ı Hakk’a sığınız dediler ve özür dilediler. Bu sözler karşısında sevgili Peygamberimiz:

-Bir peygamber giymiş olduğu zırhını harp etmeden çıkarmaz. Ta ki Cenab-ı Allah onunla düşmanı arasında hükmedinceye kadar. Size ise nasihatim şudur ki emrettiğim şeyleri yapar, Allahü tealanın ismini anarak sabredip sebat gösterirseniz, Allahü teala yardımcımızdır.

Böylece şanlı Peygamberimiz hem alınan karardan geri dönülmemesi gerektiğine işaret ederken hem de maddi manevi sebeplere yapışılırsa Cenab-ı Hakk’ın kendileri ile olduğunu belirterek üzgün sahabileri teselli ediyordu.

Nitekim Allahü teala, Âl-i İmran suresinde (159. Ayet) âlemleri hürmetine yarattığı Peygamberine hitaben “Bir kere azmettin mi artık Allah’a güven” buyurmuştu.

İkilikte kalanları yok say!

İşte şanlı Peygamber efendimizin uygulamaları, istişarenin prensiplerini de belirleyecektir. Şöyle ki:

İstişare eden, danıştığı kimseleri peşin karar ve hükümlerine çekmeye çalışmamalıdır.

İstişare edilen kimselerin istişare hususunda yeterli bilgi ve tecrübe sahibi olmasına dikkat edilmelidir.

İstişareden çıkan netice ittifaklı olursa istişare eden buna uymalıdır. İhtilaflı olursa istişare edenin tercihte bulunma hakkı vardır.

Muhalif fikirde olanlar karar verildikten sonra cemaatten ayrılmayacak ve aynı fikir sahibi hüviyetinde olanlar gibi bir ve beraber hareket edeceklerdir.

Bu itibarla istişareye dikkat edenlerin ve ehil kişilere danışanların hatası çok ama çok az olur.

Meşveretsiz kim ki bir iş işleye
Şol nedamet parmağın çok dişleye

Demişlerdir.

Son seçimden sonra eski başbakanlarımızdan Ahmet Davutoğlu Bey’in açıklaması çok ses getirdi. Kendisini takdir edenler de çok oldu. Belki yorumlarının önemli bir kısmı gerçekleri ifade ediyordu.

Fakat şurası çok mühimdi. Sayın Davutoğlu son üç yıldır neredeyse bir ölüm-kalım mücadelesinin verildiği dönemde, partim ve liderim dediği ekibin aldığı hiçbir kararda beraber hareket etmemişti.

Kim ki kaldı ikilikte yâr değil
Yoğa saygıl sen onu kim var değil.

Bu itibarla da sözleri yıkıcılıktan öte geçmeyecektir.

Ancak şurası da asla unutulmamalıdır. Değerlendirmelerde Davutoğlu gibiler tenkit edilirken gerçekler de sümen altına girmemelidir. Zira ben, parti içinde bulunmadığı hâlde partiye gönül veren nice dostların yapıcı ve yerinde tenkitlerine şahit oluyorum. Bunlar mutlaka dikkate alınmalıdır. Partililer kadar partinin gönül erlerinin dinlenmesi hataları en aza düşürecektir. Belki de hiç gündeme getirilmeyen ama AK Parti’yi halkın gönlünde zayıflatan nice arka plan uygulamalarının görülmesine yardımcı olacaktır.

Aksi hâlde araba devrilince yol göstermenin çok da faydası olmuyor!

TEFEKKÜR
Kimi yapar kimi yıkar, kimi hayran olup bakar
Bu bir handır gelir geçer, esrarını kimse bilmez

Ne oldu da değişti?

Posted on 26 Nisan 2019
Eski başbakanlarımızdan Ahmet Davutoğlu Bey siyaset yolunda sistemli bir tarzda yükselen devlet adamlarımızdan birisidir. Ben onun bu yükselişinde bilhassa zamanın başbakanı Tayyip Erdoğan Bey’i takdir eder ve hareketini misal gösterirdim. Neden?

Ahmet Davutoğlu Bey iyi yetişmiş bir bilim adamı idi. 1990 yılında, Malezya Uluslararası İslam Üniversitesi’nde yardımcı doçent olarak göreve başladı. Burada Siyaset Bilimi bölümünü kurdu ve 1993 yılına kadar bu bölümün başkanlığını yürüttü. 1995-1999 yılları arasında Marmara Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümünde çalıştı. Bu arada doçentlik ve profesörlük payelerini aldı. 1998-2002 yıllarında, Silahlı Kuvvetler Akademisi ve Harp Akademilerinde misafir öğretim üyesi olarak ders verdi. Aynı zamanda Marmara Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümünde de misafir öğretim üyeliği yaptı.

İşte Tayyip Bey bu kıymetli bilim adamını 2003-2009 yıllarında dış politika danışmanı olarak kullandı ve kendisine, dünya siyasetini ve dönemin liderlerini tanımasında engin ufuklar açtı. 2009 yılında ise muhakkak ki bilgi ve tecrübesi zirveye çıkan bu akademisyenimizi dışarıdan (milletvekili olmadığı hâlde) dış politikanın başına getirdi. Yani o artık Dışişleri Bakanı idi. 2011 seçimlerinde ise Konya milletvekili olarak Meclis’e girdi. Dışişleri Bakanlığı vazifesi ise devam ediyordu. Tayyip Bey, 2014 yılında Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturduğunda Ahmet Bey de artık Başbakanlık makamına geçmiş bulunuyordu.

İşte ben kıymetli bir akademisyenimizi çekirdekten alarak bu noktaya taşıması ve tecrübeli bir siyasetçi olarak milletimize kazandırması açısından Tayyip Bey’i alkışlıyor ve bu davranışını her vesile ile gençlere anlatarak geleceğin siyasetçilerine emsal olmasını diliyordum.

Fakat ne olmuştu da Ahmet Davutoğlu Bey Başbakanlığından sonra bambaşka bir role bürünecekti! Bu sadece kendini ispatlama savaşı mıydı? Yoksa yeni bir strateji belirleme işi miydi? Oysa Türkiye 2010 yılından beri çok önemli bir noktaya doğru gidiyordu! Çok farklı bir kaosun içine sürükleniyordu. Bunu köylü Mehmet Ağa’nın dahi gördüğünü bilirken tecrübeli bir siyasetçinin anlamamasına herhâlde ihtimal dahi yoktu!

Nitekim Davutoğlu’nun Başbakanlıktan ayrılması (22 Mayıs 2016) iki ayını doldurmadan Türkiye’nin bir işgal projesi ile karşı karşıya kalması her şeyi özetlemiyor muydu?

MHP, neden hep hedefte!

İşte Türkiye bu işgalden milletin topyekûn birlikteliği ile kurtulmaya muvaffak olurken devletimiz de artık bilhassa işgal projesinde rolü açıkça ortaya çıkan stratejik ortağı (ABD) ile alakalı olarak farklı bir siyaset belirlemeye başlayacaktı.

Fakat bu sırada milleti şaşkınlığa düşüren tavırlar da görülmeye başlayacaktı. Devlet Bahçeli Bey’in, bu zor dönemlerde neredeyse kayıtsız şartsız Tayyip Bey’in yanında yer alırken, Abdullah Gül ve Bülent Arınç gibi kırk yıllık dostları ile birlikte bir fâninin çıkabileceği en yüksek makamlara getirdiği Ahmet Davutoğlu Bey artık kendisine neredeyse zerre kadar destek vermeyeceklerdi.

Bilhassa her seçimde ayağının tökezlemesini kedi fare bekler gibi bekleyeceklerdi. Nihayet ilk tökezlemede de kendini gösterecek adımları atacaklardı.

31 Mart seçimlerinin ardından her yazar gibi ben de iki değerlendirmede bulundum. Eksikleri gösterdim. Ancak Davutoğlu’nun söylemleri hiç aklıma gelmemişti.

Zira Sayın Davutoğlu meseleye ülkenin geleceği açısından baktığında ilk olarak MHP ile ittifakın zararlı olduğunu vurguluyor ve şöyle diyordu:

“Cumhurbaşkanlığı sistemi ile birlikte gelen ittifak yapılanmaları beklenenin aksine siyasi yelpazedeki dağınıklığı gideremediği gibi siyasi kutupların oluşmasına ve toplumu bir arada tutan ortak değerlerin yıpranmasına yol açmış görünmektedir. Seçim sürecinde ittifak yapılarının cepheleştirici karakterinden kaynaklanan sert söylemler siyasi kutuplaşmayı tehlikeli boyutlara taşıyarak toplumsal barışımızı ve ortak aidiyet bilincimizi zedelemiştir.”

Evet dikkat olunursa Davutoğlu’nun tek derdi AK Parti’nin MHP ile birlikteliği olduğu anlaşılmaktadır. Aslında biz bu rahatsızlığı toplumun belli kesimlerinden, 15 Temmuz işgal girişiminden beri görmekteyiz. Şunu unutmamalıdır ki, 15 Temmuz bir milattır ve sadece Davutoğlu için değildir. Tayyip Bey’in 40 yıllık dostları bu tarihten sonra ve hatta 2013 yılından itibaren kendisine mesafe almışlar ve ellerine geçirdikleri her fırsatta bu birlikteliği yıkma teşebbüsünde bulunmuşlardır.

Nitekim görüldüğü üzere Davutoğlu da 31 Mart’ta parti hafif bir yara aldığında hemen ilk yumruğu bu birlikteliği yıkmak için atmıştır…

Peki o zaman Davutoğlu’nun şu değerlendirmesini nereye koyacağız. “…2013 yılında Gezi olayları ile başlayan, 17-25 Aralık komploları ile devam eden, çukur eylemleri ile tehlikeli boyutlara ulaşan ve nihayet 15 Temmuz hain darbe girişimi ile zirveye çıkan iç gerilimler ülkemizi vizyoner ve atılımcı pozisyondan reaksiyoner ve savunmacı bir pozisyona sürüklemiştir.”

Şimdi ben de soruyorum: Bu iç gerilimler kimin eseri idi? Ülkemizi bu hâle kimler düşürdü? Yenikapı ruhu olmasa idi bu savaşların sonu nereye varırdı tahmin edebiliyor musunuz? Karşınızda birleştiler diyerek savunduğunuz grup bu noktaların hangisinde sizin yanınızda yer almıştı?

“Stratejik Derinlik” kitabını yazmakla stratejik davranabilmek aynı olamıyor maalesef.

Siz iki yıldır kenarda kalmakla kimin yanında saf tuttuğunuzu görebiliyor musunuz?

Derin yazmak değil, doğru düşünmek!

Aslında Sayın Davutoğlu partisini tenkit ederken karşı safın söylemlerini ve ittifaklarını da bir kez gözden geçirse ne kadar iyi ederdi!

Mesela 15 Temmuz’a “kontrollü darbe” tanımlaması yapmak ne manaya gelmekte idi? Şayet kontrollü darbe ise bu kontrollü darbeyi son ana kadar neredeyse bizzat başında bulunduğu hükûmetin düşünmüş ve gerçekleştirmiş olması gerekmiyor mu?

Çukur eylemleri sırasında “Ey halkım, senin için şehit düşüyorum” diye haykıran kahramanlar ne çabuk unutuldu? Davutoğlu şehit yakınlarını sert bir dille kınarken bunları hiç hatırlamaz mı? Ayrıca teröristleri neredeyse bir kez olsun kınamayan adamlar, seçim şaibelerinin de gerdiği bir ortamda birdenbire şehit cenazesinde neden arz-ı endam etsin ki? Bu tamamen bir provokasyon değil midir?

Senin kapına çocuğun, Sur’dan kanlı gömleğiyle yahut da el-Bab’dan veya Afrin’den erimiş bedeniyle gelmedi değil mi?

Şayet gelmiş olsaydı ana muhalefet liderine yapılan saldırıyı, oradaki şehit yakınlarını rencide etmeyi hiç düşünmeden ve psikolojilerini anlamadan bu kadar acımasız bir tarzda tenkit edebilir miydin? Teröristlerle ittifak kuranları hangi şehit anası veya babası yanında görmek ister söyler misin?

Şurası muhakkak ki Stratejik derinliğin bir yazarları bir de yürüten aktörleri vardır. Yazarları her ülkede çıkar ancak aktörleri bir ülkededir. Onlar derin yapıları ile stratejileri kurgularlar, planlarlar ve yürütürler.

Mesela şöyle düşünelim!

AK Parti ile MHP her an bir araya gelebilecek birlikte hareket edebilecek iki siyasi harekettir. Millî Cephe hükûmetlerinde ve yakın tarihimizde çeşitli şekillerde ortaya çıkan bu birlikteliğe pek çok kez şahitlik ettik. Fakat Saadet ile CHP, İyi Parti ile HDP ve Saadet ile HDP gibi siyasi oluşumlar bir araya geliyorsa asıl oraya dikkat etmek gerekir. Zira Stratejik derinliği kurgulayan el oradadır! Aksi hâlde ister farkında olarak ister gaflet hâliyle o elin etki alanına girmiş olursun! Zira Stratejik derinlikteki o elin her renkte, her şekilde, her düşüncede ve her platformda kolları vardır!

“Stratejik Derinlik” kitabı yazmadım ise de Sayın Davutoğlu’na şunu hatırlatmak isterim.

Evet, 31 Mart’ta bir darbe yemiş AK Parti’ye şimdi de ilk seçimde öldürücü darbeyi vurdurmak için yeni maşalar aranmaktadır. O düşünülen ve kurgulanan maşalardan biri olmayasınız sakın!

TEFEKKÜR
Kötüye katılma sen doğru yürü
Doğrunun eğriyle, dar olur günü

.

Ya Raccekellah!

Posted on 19 Nisan 2019
505 yıl önce 20 Nisan Perşembe günü Yavuz Sultan Selim Han yanında âlimler ve devlet büyükleri olduğu hâlde Üsküdar’a geçmek üzere hareket ediyordu. Çavuşlar ve solaklar cins atının üzerinde kadırgasına doğru ilerleyen Selim Han’ı “Ya Raccekellah!” (Ey Allah’ın harekete geçirdiği) nidasıyla uğurluyorlardı.

Muzaffer Osmanlı sancakları açılmış, padişaha mahsus davul dümbelek ve kösler dövülmeye başlanmıştı. Yeniçeriler tüfenklerini ateşleyip cihana gürültü ve velvele vermekte idiler. İstanbul halkı sefere çıkan Selim Han’ı görebilmek için Eyüb Sultan’ı doldurmuş Haliç’i ise kayıklar doldurmuştu…

Selim Han etrafı dolduranlara hüsn-i iltifatla selam verince duaları göklere çıkarıp zafer niyaz ve temenni ediyorlardı.

Padişahın kadırgasına binip hareket etmesi ile birlikte İstanbul surları ile Galata arasındaki ve Beşiktaş’a kadar kıyılardaki harp gemilerinden, savaş sandallarından şimşek parıltılı gök gürültülü toplara ateş verdiler. Her taraf baştan başa duman ve bulut oldu.

Osmanlı ordusu İran tarafına Şah İsmail üzerine hareket edecekti. Peki neden?

II. Bayezid Han’ın son senelerinde tahtı oğlu Şehzade Ahmed’e bırakmak istemesi merkezde büyük karışıklıkların ortaya çıkmasına sebep olmuştu. Şehzadeler arasındaki mücadelelerden istifade etmeyi fırsat bilen Şah İsmail ise Anadolu’da dâileri vasıtasıyla büyük karışıklıkların yaşanmasına sebep açacaktı.Nitekim bunlardan Şahkulu Baba Tekelive Nur Ali Halife isyanlarında binlerce Müslüman hayatını kaybedecekti.

Şah İsmail, Yavuz Sultan Selim’in tahta çıkmasından sonra da tahriklerini devam ettirdi. Sultan Selim’in cülusunu tebrik için bir elçi göndermeyerek Osmanlı saltanatındaki bu değişiklikten memnun kalmadığını açıkça göstermiş oldu. Şah İsmail, Selim Han’ın kardeşlerini ortadan kaldırdığı sırada yanına sığınan Şehzade Ahmed’in oğlu Murad’ı, Osmanlı tahtının yegane vârisi olarak ilan ederek de bu devletin iç işlerine açıkça müdahil olmuştu.

Selim Han’ın neden İran üzerine yürüdüğünü sorgulayanlar, Şah İsmail’in Osmanlı üzerindeki emellerini, sebep olduğu isyanları ve nihayet Şehzade Ahmed’in oğlu Murad’ı neden Osmanlı tahtının başı olarak ilan ettiğini hiç bilmezler, araştırmazlar veya görmek istemezler.

Ey adalet semasının ayı!

Peki Selim Han’ı İran üzerine yönelten sebepler sadece bunlar mıydı? Şah İsmail’in zulmü yalnızca Anadolu’nun Sünni Müslümanları üzerine miydi? Orta Asya Türk dünyası ondan nasıl etkileniyordu?

Bölge tarihi incelendiğinde görülüyordu ki, Horasan, Harezm, İran, Azerbaycan Müslümanları da Safevilerin zulüm ve baskılarından bizar olmuşlardı.

Zira Şah İsmail’in fesadı ve işkenceleri bölgeyi harabeye çevirmiş, özellikle Sünni Müslümanların ve âlimlerin gözlerini Osmanlı diyarına çevirmelerine yol açmıştı.

Tek kurtuluş ümidinin Selim Han’dan gelecek bir yardımda olacağını görüyorlar ve içli mektuplarla, şiirlerle Selim Han’ı bölgeye davet ediyorlardı.

Devrin ünlü tarihçisi Celalzade Mustafa Çelebi, Emin Çelebi adındaki bir âlimin şu mealdeki şiirine, nümune olarak eserinde yer vermişti:

Ey hilafet tahtının padişahı! Ey adalet semasının ayı
Ey Süleyman sıfatlı ve İsa nefesli, ey peygamber huylu ve velî gelişli
Ey cömertlik ülkesinin başkumandanı! Ey yiğitlik diyarının merkezi!
Ey diyanet cihanına sultan olan, devrin, şahlarının şahının oğlu padişah!
Bu süslü âleme geldiğinde insan oğluna sevinç ve tat geldi
Cihanda müjde davulunu vurduğunda, dindarlara ümit sadası yetti.
Cihan sadefi içinde iri inci gibi olan, dinin sığınağı Sultan Selim Şah!
Müslümanları doğru yolda kıl, İslamın emir ve prensiplerini gözet!
Bilmelisin ki sende adalet var, dört halife sana yâr olsun.
Yüz tuman Hatem ve Nuşirevan senin adalet ve cömertliğine hayrandır.
Bil ki sende feth u zafer Hakk’ın kudretidir, kulun işi değildir.
Ey padişah sana arz-ı hâlim var, lutfedip muradımı yerine getir.
Adaletini istiyorum, bana adaletini ulaştır.
Ben temiz Ehl-i sünnet mezhebinin kölesiyim, din ilim ve mektebinin takipçisiyim.
Bu sebeple bid’atçılar bana cefa ve kin kılıcını yetiştirdiler.
Bu bela, cefa, zulüm ve musibet yalnız bana düşmedi.
Bu bid’atçılardan bütün Sünni olanlar zulüm ve işkence gördü.
Dünya ve dünyadaki insanoğlu sana ümid bağlamıştır.
Küfür kanadını çekip kır, İslam ülkesini çabucak düzelt.
Horasanlılar seni bekler, Horasan’da da saltanat kur.
Canın tene âşık olduğu gibi, Iraklılar da sana âşıktırlar.
Maveraünnehir’deki şah ve dilenciler sana devamlı dua ederler.
Senin saltanatının ömrü uzasın, düşmanın da inleyip başı eğilsin.
Devlet ve zaferle gel, küfrü yok etmek için gayret göster.
Müslümanları üzüntü, sıkıntı, dini bid’atten ve yastan kurtar.
Lütfedip hastalara çare kıl, hayır için inleyen dertlilere iyilik et.
Çünki cihanın ve din ehlinin ümidi sendedir.
Ey mutlu görünüşlü kişi, bu kusurlu aciz kimseden sana selam olsun.
Peygamberin sahabilerine kötü söyleyenlerin meclisini dağıt.
Senin mızrağının ucunu gördüklerinde onlar kaçacak delik ararlar.
Gel ki adaletinin nuruyla âlem aydınlansın…

Çarpıcı mukayese!

İşte Selim Han saltanata geçtikten ve kardeş tehlikesini ortadan kaldırdıktan sonra Edirne’de divanını toplayacak ve Şah İsmail meselesini görüşecekti. Selim Han’ın meseleyi müzakereye açarken söylediği ifadeler tarihe ışık tutacak cinstendir. Şöyle ki:

“Trabzon tahtında iken onlara yakın olup durumlarını biliyordum. Zaman elverip devletleri yardımcı olursa, yeryüzünden İslam’ın tarz ve usulünü kaldırıp, doğru inananları saf dışı ederler. Hazreti Muhammed’in apaçık yolunu bırakırlar küfürden daha kötü bir yola giderler.

Kâfirlerin sapık dinleri bellidir. Kâfirin günahı sırf şirk (eş koşma), bunların maksatları ise temiz dinin saf suyunu kirletmektir.

Kâfirin en büyük günahları Âlemlerin Efendisi’nin peygamberliğini inkâr, bunların sonu sapıklık olan niyetleri Server-i Kâinat’ın mağara dostu dert ortağı arkadaşıyla beraber büyük sahabelerine kin ve düşmanlıklarını ortaya atmalarıdır.

Kâfirin suçu Kur’ân-ı azime muhalefet, bunların maksadı mutluluk sıfatlı apaçık dine muhalefettir.

Kâfirin en derin arzusu İncil’in hükümlerini yaymak, bunların en büyük gayretleri Kur’ân’ın prensiplerini bozmaktır.

Kâfirlerin ümitleri haç tertibini gözetmek, bunların arzuları sevgili Peygamberimizin dinini bozup küçümsemektir.

Mademki bu topluluk doğru yola girip tevbe etmiyorlar. Anadolu’da karışıklık ve fitne çıkarmaya devam ediyorlar, öyleyse onların üzerine yürümemiz gerekir…”

Selim Han’ın bu sözleri üzerine vezirlerden bir kısmı böyle mühim bir iş için acele karar verilmemesini düşünmek ve tedbir almak için kendilerine müsaade edilmesini kanun-ı kadime başvurulmasını istediler. Selim Han ise tehirin düşmana zaman kazandıracağını bilmekte ve işin savsaklanmasında ciddi zararlar görmekteydi. Bu itibarla vezirlerine şöyle hitap etti:

Kim bu kanun u kavâid ü sübül
Gökden inmiş Hak kelamı hod değil
Ne Resulün sünnetidür bî-hilaf
Ne bu güft u gûda vardır ihtilaf
Kendü devrinde ne ihdas itse şah
Ol anun kanunudur bî-iştibâh
Devr anundur emr anun kanun anun
Bahr anundur berr anun hâmun anun
Her zaman bir suret ile iktizâ
Nef’ virmez böyle demde mâ-mezâ…

Deyince artık kimsede söz söyleme cesareti ve gücü kalmamıştı.

Bundan sonra Anadolu ve Rumeli beyleri ile sancak beyilerine, mahallî kadılara ve bütün ilgililere emirler gönderilerek sefere hazır olmaları bildirilmişti.

İşte şimdi ordu Üsküdar’da Selim Han’ın muzaffer sancakları altında ilerlemeye başlamıştı.

Şeyhler-sofiler, baylar-fakirler, gençler-yaşlılar Selim Han’ı ve ordusunu dualarla uğurlamak üzere yollara düşmüşlerdi. Selim Han’ı rüzgâr süratli doru atının üzerinde görkemle gören halk bir uğurdan maşaallah nidaları ile bağırıştılar.

Hudâ mansûr ide zât-ı güzînin
Ki sensin nâsırı Dîn-i mübînin
Âlem çözdük Rasûl eshâbı içün
Muhammed Mustafa Ehbâbı içün
Muzaffer ol müebbed ol Hudâdan
Özün mahrûs ola daim hatâdan
Azîz ü kamyab ol devlet ile
Ferahnak ol fütûh u nusret ile
Adalet kıl cihan mahkûmun olsun
Acem mülkü serâser Rûm’un olsun

İşte 23 Ağustos 1514 Çaldıran zaferinin 505 sene önce hareketinin başlangıcı böyle gerçekleşmişti…

TEFEKKÜR
Bahrîler ummana daldı, pek çoğaldı dehrîler
Öyle mülhidler ile bahs-i dîne dalmak da güç

.

Halkın gönlünü şad eylemek!

Posted on 12 Nisan 2019
İki haftaya yakın süredir seçim değerlendirmeleri ve tartışmaları bitmedi. Kolay kolay da biteceğe benzemiyor. Partiler de artık seçim tahlillerini yapacak ve yeniden rotasını çizerek ilerlemeye devam edecekler.

AK Parti şu anda icranın da başı olduğu için bir taraftan ülkeyi idareye devam edecektir. Yaptıkları ve yapamadıkları ile önümüzdeki ilk seçimde tekrar milletin huzuruna çıkacaktır. Muhalefetin ise böyle bir derdi yoktur. O, sadece vaatleri ve tenkitleri ile milletin huzuruna varmaktadır. Bu itibarla fazla yıpranmamaktadır.

İşte bu yüzdendir ki hükûmet seçim kaybettiğinde tenkitler ve değerlendirmeler daha fazla olmaktadır. “Biz nerede hata yaptık ki millet bizden yüz çevirdi? Neden bize yeniden teveccüh göstermedi?” suallerine daha fazla muhatap olmaktadır. Doğrusu da budur!

Şurası muhakkak ki tenkitler doğru yapılırsa sonuca varılır, netice alınır. Değerlendirmeler yanlış olursa daha da felakete gidilir. Bu itibarla AK Parti yetkilileri dile getirilen tenkitlerin her birini ciddi tarzda değerlendirmeye açmalıdır.

Öncelikle şunu belirteyim ki seçim gecesi neticeler yüzde 99 belli olduğunda Cumhurbaşkanımızın sarf etmiş olduğu bir cümle aslında bütün değerlendirmelerin özü gibiydi.

Malumunuz AK Parti 31 Mart seçimlerinde, gönül belediyeciliği sloganını rehber edinmişti. Belki de Sayın Cumhurbaşkanımız seçim sonuçlarının belli olduğu gecede bu hususa atıfla;

“Halkımızın gönlüne girebildiğimiz yerlerde seçimleri kazandık giremediğimiz yerlerde ise kaybettik” dedi.

Bir Osmanlı mütefekkiri bu hususu ne güzel tasvir etmişti:

Hüner bir şehir bünyad eylemektir
Reaya kalbin abad eylemektir.

Evet şehirler imar edilecek ama halkın gönlü de asla ihmal edilmeyecek. Halka tepeden bakılmayacak. Kibir yoluna sapılmayacak. Sayın Cumhurbaşkanımız da bu hususları her vesile ile dile getirmiş ve parti yetkililerini uyarmıştı. O gece de bu söylemiyle, teşkilatlarına acı da olsa bu gerçeği hatırlatarak mesajını vermiş bulunuyordu.

Bazı vekillerin beka meselesi!

Peki milletin gönlüne girilemeyen yerlerde temel nedenler nelerdi? İşte asıl değerlendirme de bu noktada yapılmalıdır. Zira bunu sadece kaybedilen yerlerdeki adaylarla açıklamak hatanın en büyüğü olacaktır.

Ben geçen haftaki yazımın sonunda, “Seçmenin siyasi bakımdan AK Parti’ye ve özellikle Cumhurbaşkanımıza verdiği en önemli mesajın ‘Ne olur sesimi duy, sana ulaşamıyorum!’ şeklinde olduğu kanaatindeyim” diye belirtmiştim. Ulaşabilirse neler olacaktı, “İnşallah bu konudaki değerlendirmemi haftaya Cuma Divanı’nda yazacağım” demiştim.

Bunun için diyorum ki, seçim öncesi AK Parti bazı değerlendirmeleri dikkate almış olsaydı kaybettiği yerlerin en az %50’sini kazanırdı. Zira bu noktalarda kaybettirenler büyük çoğunlukla adaylar oldu. Fakat bu, adayların başarısızlıkları sebebiyle değildi. Bir kısım adayların başarılı oldukları hâlde tekrar gösterilmemeleri nedeniyle oldu. Yani bir anlamda AK Parti, kendisi ile çatıştı!

Hatırlarsanız 1 Şubat 2019 tarihli yazımda, “Vekillerin yeni görevi mi?” şeklinde bir başlık kullanmış, Sinop ve Bursa’daki yanlış hareketlere de dikkat çekmiştim.

Sinop’un Ayancık ilçesinde halkın gönlüne girmiş başkanı (Aslan Özdemir Bey), vekilin de içinde bulunduğu bir ekip, ayak oyunları ile tekrar aday göstertmediler. Ayancık halkı da bu duruma açık ara denecek bir şekilde cezayı kesti! Yazık oldu.

Bursa’da ise, adı artık bütün Bursalıların diline düşmüş bir vekil de her ilçeye kendi adaylarını koyabilmek için görülmemiş bir mücadele verdi. Dikkat ediniz kazanacak kimseleri, halkın gönlüne girenleri değil kendi adaylarını ve kendi gönlünde olanları seçtirmek sevdasındaydı. Bu maksatla Gemlik’te AK Parti’nin sevilen ve gerçekten hizmet vermiş olan başkanını (Refik Yılmaz) yediler. Gemlikliler de kahrederek onları yedi! Bursa Nilüfer’e bir önceki seçimde CHP Büyükşehir Adaylığı için çalışmış birini AK Parti’ye getirmek de yine bu Bursa vekilinin marifeti idi. Keza Nilüfer adayı Ağrılı olduğu için iki Ağrılı olmaz diyerek, Bursa Yıldırım’ın gönüllere taht kurmuş başkanını (İsmail Hakkı Edebali) harcatmak da bu vekilin sinsi bir kurgusuydu. Bursa Büyükşehir Başkanlığı kaybedilmedi ise bunda, Alinur Aktaş Bey kadar Yıldırım’da gerçekten sevilen, Edebali Bey’in hizmetlerinin etkisi büyüktür. Nilüfer’i kazanırız dediği aday AK Parti’ye bir oy fazla getiremezken Edebali’nin gitmesi ile CHP, Yıldırım’da oyunu ikiye katladı…

Evet, ben seçimden iki ay önce yaptığım tahlilin sonuçlarını göstermiş oldum. Şimdi bu vekiller rahat uyuyorlar mı acaba? Ayancık ve Gemlik gitti diye üzülüyorlar mı? AK Partili gönülleri fethetmiş adaylarla mücadele edersen böyle olur.

Bir kez daha söylüyorum. Adaylık ve temayül yoklamalarında ister vekil ister belediye başkanı asla etkili olmamalı. Zira halk zaten seçimlerde bunları sorgulayacaktır. Temayül yoklamaları milletle olur ve neticesi de gelir. Bu konuda Cumhurbaşkanının tamamen kendisiyle irtibatlı danışmanları olmalı ve bunlar 3-5 ayda bir bölgeleri ile ilgili olarak başkana raporlar sunmalıdır. Ancak bu şekilde adaylar konusunda hataya düşülmez diye düşünüyorum.

Çayeli’nde sağlıklı bir temayül yoklaması yapılsa kaybedilir miydi? Elbette ki hayır! Hayati Yazıcı hâlâ millete tepeden bakmaya devam etsin. Millet kendisini bir daha koymamak üzere gönlünden ve kalbinden silmiş durumdadır. Anlasın artık!

Netice olarak yukarıda Tayyip Bey ve Sayın Bahçeli samimi olarak devlet için beka mücadelesi verirken aşağıda birileri ve bazı vekiller kendi bekalarının derdine düşmüş bulunuyorlardı!

Seçimde şu da görüldü ki mevki ve makama doymuş adaylar ile de seçim kazanılmıyor. Büyükşehir Başkanlığından Büyükçekmece’ye aday olmak daha baştan adayın gayretini heyecanını öldürüyor. Binali Bey Meclis Başkanlığından istifa edip İstanbul’a gelinceye kadar İmamoğlu bütün semt pazarlarını bir kez gezmiş bulunuyordu. Bizim medya ise hâlâ Binali Bey’in Meclis Başkanlığının derdinde idi.

Kurb-ı sultan, âteş-i sûzan

İkinci olarak AK Parti, artık bir kısım uygulamalarını da gözden geçirmelidir. AK Parti’ye zarar verenlerden bazıları halkın içine hiç girmedikleri ve hiç görünmedikleri hâlde icrada etkili olup halkın zıddına işler çevirenlerdir. Malum olduğu ve tarihimizde sayısız örnekleri görüldüğü üzere Başkan’a yakın olmak tehlikelidir. Onun için, “Kurb-ı sultan âteş-i suzan” (sultana yakın olmak yakıcı ateştir) sözü darb-ı mesel olmuştur. Zira burada yapılan hatanın bedeli çok ağır olur.

Cumhuriyet dönemlerinde ise başbakanların yakın çevresi hatalı hareketlerde bulundukça, kendilerine bir şey olmaz ise de millet faturayı idareciye keserdi. İnönü, Demirel, Özal, Çiller bundan oldukça nasiplenmişlerdir. Tayyip Bey’in yakınları da bu hususa azami dikkat sarf etmelidir. Zira hataya sürükleyenler genelde hep başkanın yakınlarını öne koyarak yaptırmaya ve yanlışları örtbas etmeye çalışırlar.

Ben bu noktada seçim değerlendirmesinde KADEM’in faaliyetlerinin de dikkate alınması düşüncesindeyim. Zira bu kurumun uygulamalarından memnun olan bir tek kişiye rastlamadım. Kime sorsam yaka silkiyor ama kimse de tek laf edemiyor. Zira KADEM’in Başkan Yardımcısı Sümeyye Erdoğan Bayraktar Hanım olunca bir anda diller tutuluyor. Öyleyse en fazla dikkat edenin de Sümeyye Hanım olması gerekmez mi? Zira hatalar onun da en çok sevdiğinin hanesine yazılıyor değil mi?

Görüldüğü kadarıyla bu kuruluş Türk aile yapısını derinden sarsıyor. 6284 Sayılı Kanun, Türk ailesini Almanya, Fransa, Hollanda çizgisine doğru getiriyor. Ailenin kızlarını, ana baba etkisinden çıkarıp sorumsuz bir şekilde sokağa doğru çekiyor. KADEM’in faaliyetleri en fazla CHP’lileri ve feministleri sevindiriyor, zevkten ellerini ovuşturuyorlar. Bu kurumun faaliyetlerinin zararları on yıl sonra geri dönülmez bir şekilde dokuz şiddetinde deprem yıkıcılığıyla hissedilecektir.

Bizi milletin gönlünden çıkaran uygulamalara da göz atmazsak sonuç felaket olur. Bazılarının AK Parti idealleri ile bir derdi yok. Merak etmeyin onlar yeni oluşumlarda da hemen yerlerini alacaklardır. Fazla geriye gitmeyin. Cumhuriyet Tarihi bile bunun örnekleri ile doludur.

Aramıza perde olanları…

Geçen hafta Medyanın seçimdeki hatalarına da kısaca değineceğimi ifade etmiştim. Maalesef bu seçim süresince AK Parti’ye yakınlığıyla bilinen bazı medya kanalları en büyük kötülüğü AK Parti belediyelerine karşı yaptı.

Bana göre bu seçimin galibi Tayyip Bey ile Devlet Bahçeli Bey’in muazzam uyumu ve gayretleri bir tarafa bırakılırsa tamamen AK Partili belediye başkanlarınındır. Medyamız İmamoğlu ve Mansur’a çatmak yerine keşke onların milletin kalbine girmiş hizmetlerini aktarabilseydi. Başkanları davet edip beş yıl önce vadettiklerini ve başarıp başaramadıklarını tarafsız ve hatta sorgular biçimde kendilerine tevdi etseydi. “Bugün ne hakla milletin karşısına çıkıyorsunuz?” deseydi. Ve aynı sualleri hatta daha da yumuşak şekilde CHP’li belediye başkanlarını da davet edip sorsaydı. Millet farkı ve mukayeseyi en şeffaf açılımı ile görür ve gereğini yapardı.

Medya bu programları ile onların şehircilik hizmetlerinin yanı sıra kültürel ve sosyal alanlardaki başarı öykülerini millete göstermiş olacaktı. Zira başkanlarımız genel olarak söylüyorum hemen her alanda fevkalade hizmetler sundular ve bence karşılığını da gördüler. Göremedikleri yerler ise genelde sevdiği adayların ayağının kaydırılmasından olmuştur. Nitekim İstanbul’da 39 ilçeden 24 ve Ankara’da 25 ilçeden 19 ilçeyi AK Parti belediye başkanlarının tekrar kazanması bunun en büyük göstergesidir.

Bizim medya ise eski CHP zihniyetli spikerlerin görevine soyundu ve sabah akşam İmamoğlu ve Mansur’a saldırarak kendilerini mağdur noktasına getirdi ve yüceltti. Bazıları “CHP’li belediyeler hiçbir iş yapmadıkları hâlde nasıl kazanıyor” diyerek şaşkınlıklarını beyan ediyorlar. Bunlar iki zihniyet arasındaki farkı bilmeyenlerdir. CHP ideoloji partisidir. AK Parti ise hizmet ve gönül hareketidir.

Bu itibarla Cumhurbaşkanımızın ifade ettiği gibi sadece hizmet etmek yetmiyor, gönüllerin de kaybedilmemesi lazım.

Dost acı da olsa doğruları söyleyendir. Evet, bir kez daha ifade edeyim ki, 31 Mart’ta milletin bağırarak verdiği mesaj şu oldu:

“Reis’im biz seni seviyoruz! Fakat ne olur sesimizi duy! Aramıza perde olanları da, artık mecburen kaldıracağız.”

Peki bu sesleri duyuracak bir danışman var mı?

İnşallah, değerlendirmelerin hakkıyla ve sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi temennisiyle…

TEFEKKÜR
Dil verdiğimiz yâre nigah-ı gazabından
Tasrihe mecal kalmadı imâ ile geçtik

Timur Han ve Başarı Prensipleri

Posted on 7 Nisan 2019
“Oğullarım! Rehberiniz adalet ve iyilik olsun!”

Timur, bir cihangirin oğlu değildi ve kendisini taht üzerinde bulmadı. Nisan 1336’da Semerkand’ın güneyinde Şehr-i Sebz’de doğdu. Babası Barlas oymağına mensub Turagay, annesi Tegina Hatun’dur. Turagay mütevazi ve dindar bir kimse olup vaktinin çoğunu ulema ve şeyhler ile sohbetle geçirdi. Bu itibarla alim ve şeyhlere hürmet, oğul Timur’da henüz çocukluk devresinde yer etti.

Timur’un gençlik yılları şiddetli silah talimleri, yıpratıcı beden eğitimi, avcılık ve küçük seferlerle geçti. Bu dönem Maveraünnehr ve Doğu Türkistan’ın kuvvetli bir idareden yoksun hanedanlıkların, birbirleriyle kıyasıya mücadelerine sahne oluyordu.

Timur, Çağatay hükümdarı Emir Hüseyin’i, Tuğluk Han tehlikesinden kurtardığında yirmiyedi yaşında idi. Hüseyin’in kızkardeşi Olcay Tergen Aga ile evliliği de Timur’un emir katındaki itibarını artırıyordu. Ancak çeşitli siyasi sebeblerle çok geçmeden Emir Hüseyin’le arası açıldı. 1366’da Belh’i zaptederek iktidar dizginlerini eline aldı. 1370’te Emir Hüseyin’in ölümü üzerine, Maveraünnehr’e tek başına hakim oldu ve Semerkand’a gelerek tahta çıktı. Şimdi Hindistan’dan Akdeniz sahillerine kadar bütün Asya karalarının üzerinden harikulade bir semavî alamet gibi geçiveren bir cihangirin saltanat hayatı başlıyordu….

O, büyük hükümdar manasına Gürgan; Zamanın hakimi manasına Sahip-kıran ve cihangir ünvanlarını taşıyordu. Doğru sözlülük hakim vasıflarından olup yüzüğünde Rasti-rustî = Kuvvet doğruluktur, kazılı idi.

Otuzyıl boyunca bu ünvanları tekzipederek hiçbir başarısızlıkla karşılaşmadı. Giriştiği her işte muvaffak olurken yirmialtı memleketin tacını başına geçirmiştir. Bunlar arasında Çağatay hanedanı, Türkistan ve Moğolistan’daki Cet hanedanı, Harizm, Horosan, Tataristan, Irak-ı Acemde Beni Muzaffer, Irak-ı Arap’ta İlhanlılar ve Hind hanedanı en mühimleriydi. Ülkesi doğuda Çin seddine kuzeyde Rusya içlerine, batıda doğu Anadolu’ya, güneyde Mısır’a dayanıyordu. Kuvvetli cihangirin darbeleri altında hiçbir gücün kuvveti kalmıyordu.

Askerlerin sadakati her türlü tasavvurun ötesindeydi. Yalnız canlarını değil gerektiği zamanlar da mallarını ve ganimetlerini de Hakanları yolunda feda ederlerdi. Timur’da onlarla birlikte aynı sofrada yemek yerdi. Tasavvur ettiği bir şeyi asla terketmez, verdiği emri geri almazdı. Kararlaştırdığı şey, onun için icra olunmuş hükmündeydi. Maziye asla teessüfetmez, istikbalden ise emin olmazdı. Ortaya çıkan her türlü halleri, metanetle karşılardı.

Alimlere, fakihlere, seyyidlere fevkalede hürmet gösterirdi. Onların sohbetlerini dinlemek en büyük zevkiydi. Tüzükatında: Allah dostları alimler ile devamlı irtibat halinde idim. Her işimde onlarla istişare ettim. Bunların hayır duaları bana zaferler kazandırdı, demektedir.

Girdiği hiçbir memlekette de alim ve şeyhlerin incitilmesine rıza göstermezdi. Savaş esnasında başarıya ulaşmak için haraketlilik ve şaşırtmaca gibi pekçok harp hilesine başvururdu. O kendisini takdim ederken genellikle Bizki, Mülûk-ı Turan; Emir-i Türkistan’ız. Bizki Türk oğlu Türk’üz. Bizki Milletlerin en kadimi ve en ulusu Türk’ün başbuğuyuz, ifadelerini kullanırdı.

Bu büyük cihangirin Osmanlı Padişahı Yıldırım Bayezid Han ile çarpışması ve bozguna uğratması ise Batı Türk dünyası açısından büyük üzüntüye yol açmıştır.

Tarihin en büyük cihangirlerinden Timur Han, Çin İmparatorluğu üzerine düzenlediği sefer sırasında ölümünün yaklaştığını anlamış, vasiyetini yazdırmıştı. 12 madde halinde düzenlenen bu belge, hem onun başarılarının sırrını, hem de bir devletin nasıl yönetilmesi gerektiğini ortaya koyması bakımından fevkalâde önem taşımaktadır.

Çin İmparatoru Tonguz, memleketinde İslâm’a karşı savaş açmış, ağır zulüm ve baskıların yanısıra binlerce Müslüman’ı da öldürtmüştü. Bu haberler üzerine. Timur Han, 1404 yılı Kasım ayında 200.000 kişilik muazzam bir ordunun başında bu ülkeye doğru sefere çıktı.

Ocak ayı (1405) ortalarında Otrar’a varılmıştı. Ancak, bundan sonraki yolların sefer için uygun olmadığı rapor edilince, bir müddet burada kalındı. Timur Han, hem yaşlılığın verdiği zayıflık, hem de mevsim şartlarının elverişsizliği sebebiyle, bu son seferde, iyice yorulmuştu.

Şubat ayı ortalarında ileri kuvvetlere hareket emri verildiğinde. Timur Han birdenbire hastalandı. Orduda bulunan tabibin bütün gayretlerine rağmen, durumu günden güne kötüye gitmekteydi. Hakan, ölümünün yaklaştığını görünce, önce vasiyetini yazdırdı. Sonra yatağın etrafında ayakta olan oğullarına dönerek şunları söyledi:

“Çocuklarım! Tebaanın istirahatini temin için, sizlere bıraktığım vasiyeti ve düsturları unutmayınız. Halkın dertlerine derman bulunuz. Zayıfları himaye ediniz. Bilhassa fakirleri, zenginlerin zulmünden koruyunuz. Her işinizde rehberiniz, adalet ve iyilik olsun. Eğer benim gibi uzun müddet saltanat sürmek isterseniz, kılıcı ihtiyat ve likayat ile kullanınız. Aranıza nifak tohumu girmemesine çok dikkat ediniz. Zira nedimleriniz ve düşmanlarınız bundan istifade için aranıza nifak saçmaya çalışacaklardır. Vasiyetimdeki usûl-i idare düsturlarına sadık kalırsanız, tac daima başınızda kalır. Ölüm döşeğinde olan babanızın sözlerini daima hatırlayınız.”

12 önemli düstûr

Şüphesiz hiçbir hükümdar, kurduğu devletin kısa ömürlü olmasını istemez. Nitekim birçok hükümdar gibi Timur’u da yaşlılığında en çok meşgul eden konulardan biri ölümünden sonra devletinin istikbâli olmuştur. Bu sebeple, daha sağlığında devletin bekası için bazı tedbirler almıştır. İdarede tatbik ettiği hususları ve düstûrlarını bir araya getirmiş ve çocuklarına da bunların önemini şu sözlerle ifade etmiştir:

“Biliniz ki, içinizden çoğunuz, Allah’ın inayetiyle benden sonra tahta çıkacaktır. Bunun içindir ki, sizlere armağan olmak üzere, kendi düstûrlarımı bir araya topluyorum. Bunlar on iki tanedir. Ehemmiyetlerinin en beliğ şahidi, onlardan benim ettiğim istifadedir. O düsturlar sayesinde ben cihangir bir devlet tesis, kişverlerfeth, fütuhatımı muhafaza eyledim ve tahtımda herkesin minnettarı oldum.”

Nedir bu 12 düstûr.. Şimdi, dünyanın en büyük imparatorluklarından birinin anayasası gibi kabul edilecek 12 maddeyi, sırasıyla Timur Han‘ın kendi ifadesiyle veriyoruz.

Bir: “Allahü Teâlâ’nın dinini ve Hazreti Muhammed’in şeriatını dünyaya yaymayı esas edindim. Her zaman her yerde İslamiyet’i tuttum.

İki: Etrafımda olan adamları on ikiye ayırdım. Gerek ülkeler fethi, gerekse fethettiğim yerleri idare hususunda bazıları bana kolları, bazıları da meşveretleriyle yardım ettiler. Onlar sarayımın süsü idiler.

Üç: Düşman ordularını mağlup ve eyaletler fethetmekte âlimlerle istişare, ihtiyat, uyanıklık ve faaliyet bana çok yardım etti. Hükümet idaresinde yumuşaklık, insaniyet ve sabır ile hareket ettim. Hiç meşgul olmuyor gibi görünerek, herşeyi basiretim altında bulundurdum.

Dört: İntizam ve kanunlara riayet benim kuvve-i hükümetimi o derece güçlü eyledi ki vezirler, emirler, askerler ve halk üst tarafındaki sınıfa can atar arzukeş değil idi. Her biri bulunduğu sınıftan memnun idi.

Beş: Zabit ve askerlerimi cesaretlendirmek için altın ve cevahir sarfından çekinmedim. Onları soframa oturttum. Onlar da kavgalarda benim için canlarını verdiler. Hayatî ihtiyaçlarını kolaylaştırıp, giderlerine iştirak ile bana bağlılıklarını te’min ettim. Böyle kıymetli bazuların ve cengâverlerimin yardımı ile yirmi yedi imparatorluğun hükümranı oldum. İran, Turan, Rum, Mağrıb, Suriye, Mısır, Irak-ı Arab, Irak-ı Acem, Mazenderan, Geylan, Şirvan, Azerbaycan, Fars, Horasan, Cidde, Büyük Tataristan, Harezm, HotinKabulistan, Bahter-ı zemin, Hindistan…

Bütün bu kıtalar bana tabi idi ve ben onlara kanunlar yaptım.

Hanlık hil’atını giyince, istirahate elveda ettim. Zaten on iki yaşından beri diyar diyar dolaşıp mihnet ve zorlukla çarpışır, projeler yapar, düşman alaylarını dağıtır, askerlerle zabitler arasında meydana gelen itaatsizlik ve isyanları görmeye ve onların katı sözlerini işitmeye alışır ve fakat sabırla, ehemmiyet vermiyor gibi görünerek onları teskine muvaffak olurdum. Cenk meydanlarında düşman safları içine atıldım, işte böylelikledir ki ben ülkelere hakan oldum ve şöhretim uzak illerde çalkalandı.

Altı: Adalet ve bî-taraflık ile ibâdullahın hayırhahı oldum ve hüsn-i teveccühünü kazandım. Hüsn-i muamelem suçsuzlara olduğu kadar kabahatlilere de şamil idi. Cömertliğimle, insanların kalbinde iyi bir yer kazandım. Hükümlerimde esas, adi ve insaf idi. Bu siyaset sayesinde askerlerimi ve tebaamı korku ve ümit arasında tuttum. Cengâverlerim, kavga meydanlarında beni yanlarında görürlerdi.

Mazlumu zalimin elinden kurtardım. Şahıs veya mal ve mülke yapılan zararı tamamen meydana çıkarınca, kanunu tatbik ettim ve suçsuzları asla kabahatli çıkarmadım.

Projelerime mani olmak için bana karşı kılıç çeken her adam, aman dileyince, tarafımdan hüsn-i muameleye mazhar oldu. Ona kadrine göre riayet ettim, yaptıklarının üstüne perde-i nisyan çektim. Eğer henüz onun kalbi yaralı ise, bu yarayı iyi etmeye uğraştım.

Yedi: Seyyidlere, âlimlere, fâkihlere, tarihçilere mümtaz muamele ettim. İyi ve cesur adamlar -çünkü Allah böyleleri sever- benim dostlarım idi. Âlimlerle sıkı münasebette bulundum ve asil kalbli insanların sevgisini, muhabbetini çekmeye çalıştım. Bunlarla istişare ettim ve onların hayır duaları bana zaferler temin etti. Derviş ve fakirleri himaye ettim. Bunlara zerre kadar fenalık etmemeye uğraştım ve hiçbir taleplerini reddetmedim. Başkası aleyhinde konuşanları sarayımdan kovdum. Bunların sözlerine ve iftiralarına hiç ehemmiyet vermedim.

Sekiz: Her teşebbüsümü başa çıkarmakta sebatkâr idim. Bir projeyi bir kere kabul ettim mi, artık bütün zihnim ona münhasır olurdu. Onu muvaffakiyetle başarmadıkça, asla terk etmedim. Hiçbir vakit halim, sözümü tekzip etmedi ve asla şiddetle hareket etmedim. Allah bana -yapacağım şiddetli muameleye göre- azap ile muamele eder korkusuyla kimseye hiddet ve gazap ile muamele etmedim.

Âdem babamızdan Hazreti Muhammed Hatemü’l-Enbiya ve ondan benim zamanıma kadar gelip geçen hükümdarların ne gibi kanunları olduğunu âlimlerden sordum. Bu hükümdarların hal ve hareketleri, ilimleri, nutukları çok zaman evvel benim kalbime nüfuz etmiş idi. Onların güzel vasıfları ve hayatlarının en beğenilen kısımları ile vasıflanmaya öteden beri özenildim. Çöküşlerinin sebeplerini mütalaa ve tetkik ettim, onların düştükleri hatalardan çekinmeye uğraştım. Vergilerin tahsilinde nisbetsizlik, su-i istimal, rüşvet ve halkı tazyikten sakınmaya itina ettim. Bunların kıtlık ve her türlü musibeti doğuracak ve ırk ve cemiyeti silip süpürecek fenalıklar olduğunu bilirdim.

Dokuz: Halkın haline vakıf idim. Büyüklere kardaşım, küçüklere çocuklarım gibi muamele ettim. Her eyalet ve her şehrin ahalisinin i’tiyat ve seciyesine göre âdetler edinmeyi bildim. Yeni tebaamın ve bunların eşrafının sevgilerini kazandım. İdari işlerine, onların âdetlerine alışmış ve itimatlarını kazanmış kimseleri nasb ettim. Her eyalet ahalisinin âdetlerini öğrendim. İmparatorluğumun her kıtasında, o kıtadaki asker ve ahalinin beni alâkadar eden ahvalini bana bildirmek üzere namus ve doğrulukları ile tanınmış adamlar bulundurdum. Bu adamların muamele ve münasebetlerinde en küçük hatasını görünce şiddetle cezalandırdım. İdare adamları, askerler veya halk tarafından bir zulüm yapılırsa, zalimi adalete verdim.

On:Bir kabile veya bir Arap veya Acem göçebesi bayrağım altına girmeyi dileyince, beylerini şerefle, diğer adamlarını mevkilerine göre itibar ile kabul eltim. İyilere iyilikle muamele ve kötülere fenalıklarını iade eyledim.

Benimle dost olan herkes, bu sevgi bağından hiç pişmanlık duymadı. Her dostluğu iyilikle karşıladım. Bana kim hizmet ve yardım etmiş ise mükâfatsız kalmadı. Düşmanım olan adam daha sonra haksızlığını anlayarak benden himaye ve lütuf dilemiş ise, onu dostlukla karşıladım.

Şir Behram ile böyle oldu. Bu bey, benimle arkadaşlık ettikten sonra, tam iş zamanında beni terk etti. Ganimet sevdasına düşerek bana kılıç çekti. Sonra tuz ve ekmeğimi yediğini düşünerek bana geldi, bağışlamamı yalvardı. Bu şanlı bir soyun felâket çemberinden geçmiş (tecrübeli), kabadayı cenk adamlarından idi. Hatalarına göz yumdum, yiğitliğine bağışladım. Dostluğumu göstermek için eski rütbesine eş bir rütbe verdim.

Onbir: Oğul, torun, dost, müttefik benimle bağlantısı olan herkes iyiliğimden nasibini aldı. İkbal ve saadetimin parlaklığı ve yüksekliği, hiç kimseyi unutmaya sebep olmadı. Tarafımdan her zaman, herkes, müstehak olduğu mükâfat ve hürmete mazhar oldu. Acıma ve şefkati de elden bırakmadım.

Oğullarımda, torunlarımda kan rabıtasına hürmet ettim. Onların hayat ve hürriyetine su-i kast etmedim.

Herkese -evvelce inceleyip vakıf olduğum- seciyesine göre muamele ettim. İkbal yıldızımın sönüklüğü zamanlarında edindiğim tecrübeler, dostlara ve düşmanlara karşı nasıl muamele etmek lâzım geldiğini bana öğretti.

Oniki: Gerek leh, gerek aleyhimde hareket etsinler, her zaman askerlere hürmet ettim. Sürekli bir saadeti, çabucak zail oluveren şeye feda eden adamlara şükr etmek borçtur. Onlar kavgaya koşuyor ve hayatlarını feda ediyorlar.

Düşmanım olan ve beylerine pek sağlam bağlı bulunan cenk erlerine, kalben dostluk besledim. Benim bayrağım altına geçerlerse, onların bahadırlıklarını ve sadakatlerini -en samimi adamlar arasına almakla- mükâfatlandırdım. Fakat iş zamanında en kudsî kanunu ayak altına alarak kumandanını terk ile bana gelen düşman askeri, nazarımda insanların en kötüsüdür.

Toktamış Han ile olan kavgada, emirleri bana tekliflerde bulundular. Benim düşmanım olan Toktamış Han’a karşı emirler alçaklık irtikap etmek istiyorlardı. Nefret ettim. Kendi kendime, “Şimdiki hanlarına olduğu gibi bilahare bana da hainlik ederler” dedim. Ve cevap olarak onlara, “siz alçak ve mel’unsunuz” dedim.

Tecrübe bana gösterdi ki din ve kanunlar üzerine istinat etmeyen bir hükümet, uzun müddet payidar olamaz. Böyle hükümet çıplak olup. kendini gören herkese karşı gözlerini yere diken ve herkes yanında hiç hürmet ve itibarı olmayan adama benzer. Kezalik öyle hükümet, tavanı, kapısı, avlu duvarları olmayan ve her önüne gelenin içeriye dalabildiği eve de benzetilebilir.

Bunun içindir ki ben saltanat yuvamı İslâmiyet üzerine kurdum ve hükümetimi idare için kanunlar tanzim ettim. Bu kanunlara da saltanatımın devam ettiği müddetçe riayet ettim.”

Timur Han‘ın, devletinin anayasası gibi belirlediği bu 12 temel düstûru, onun zaferlerle geçen 25 yıllık saltanatı boyunca Çin’e ve Delhi’ye kadar bütün Asya’ya, Irak’a, Suriye’ye ve İzmir’e kadar Anadolu’ya sahip oluşunun sırrını ortaya koymaktadır.

.

31 Mart kumpası!

Posted on 5 Nisan 2019
Geçen haftaki yazımın sonunda şu noktalara parmak basmıştım:

“15 Temmuz 2016’dan sonra yaşananlarda artık karşımızda hep bu büyük ve acımasız ahtapot (Dış Güçler) olacaktı. Saldırılar baş döndürücü bir trafikle devam etti. Bu tarihten itibaren sahneye konulan siyasi, askerî, mali, istihbarat, Kudüs ve bugünlerde Golan savaşları asla unutulmamalı. İşgal hareketini planlayanların hedeflerine ulaşabilmek için faaliyetlerine hız kesmeden devam ettikleri gözden kaçırılmamalı. Sadece gaflet anını gözetlemekteler…”

“Unutmayalım ki bir tarafta Arif Nihat Asya Bey’in deyimiyle:

Bir bayrak dalgalanmak için rüzgâr bekliyor…

Diğer tarafta ise, “kurt puslu havayı sever” özdeyişine uygun olarak:

Amerikalı kovboy tweet atmak için fırsat bekliyor.

Millet ya bayrağını dalgalandıracak veya Amerikalı kovboya fırsat tanıyacak…

Artık karar sizin!”

Evet, millet kararını verdi. ABD’nin ve Avrupa’nın hakkındaki düşüncelerinden tam manasıyla farkında olduğunu belirtir tarzda tarafını belli etti. Cumhur İttifakı’na %52’ye varan bir oyla teveccühünü göstererek Beka mücadelesinde yanında olduğu mesajını verdi. Muhalefetin dikkatini çekti ve millî davran dedi.

Elbette milletin iktidar kanadına da önemli mesajları vardı. Seçim günü gecesinden itibaren bu konuda herkes yorumlarına başlamıştı. Ben de ağırlıklı olarak bu konuda değerlendirmelerimi yapacaktım. Fakat gelişmeler bütün değerlendirmeleri neredeyse çöpe attıracak bir hâle geldi ve tekrar beka meselesine dayandı.

Evet, seçime giren her parti adayı ipi göğüsleyebilir ve başkanlık koltuğuna oturabilirdi. Buna kimsenin bir diyeceği olamazdı. Demokrasi kültürü bunu gerektiriyordu ve Türkiye’de bu anlayış halk nezdinde büyük oranda oturmuştu.

Klasik CHP idarecilerinin her seçimde görülen “oyumuz çalındı” çığırtkanlıkları bugüne kadar prim yapmamıştı. Fakat şikâyetler her zaman karşılığını bulmuş oylar nice seçimlerde ve nice il veya ilçelerde şikâyet üzerine sayılmış gerçekler ortaya çıkmıştı. Bir oyla el değiştiren iller de görülmüş ve millet her dönem olgunluğunu göstermişti.

Fakat bu kez 31 Mart’ta millet, ilk defa farklı bir seçim günü yaşayacaktı. CHP klasik zihniyetini unutmuştu. Adayı İmamoğlu gibi sinirleri alınmış bir hâlde susuyordu. Cumhurbaşkanlığı seçimlerindeki haykırışlarının üzerinden çok fazla bir zaman geçmemişti. Hâlbuki o seçime göre bu kez daha iddialı bir hâlde idiler. Son anlara kadar AK Parti önde gittiği hâlde CHP’den şaibe var şeklinde cılız da olsa çatlak ses duyulmamıştı. AK Partililer ise neredeyse seçimin kaybedildiğini düşünüp sessizliğe bürünmüşlerdi. Zira onlar hadiseleri her zaman normal seyrinde takip ediyorlardı. Açıkçası alavereli işler hatırlarına gelmiyordu.

Oysa yeni bir kumpas çoktan vizyona sokulmuş bulunuyordu! Bundan bugüne kadar neden kimsenin haberi olmadığı hususunda şu anda bir şey diyemeyeceğim. Ancak bu kadar badirelerden geçen ülkenin bu konuda bir adım atılacağını hissetmemesi manidardır.

Düşman uyumaz!

Her zaman konferanslarımda dile getirdiğim bir söz vardır. Türkiye’nin, bu ölüm kalım mücadelesinde uyuduğu gün, uyanamayacağı gün olacaktır… Düşmanın attığımız ve atacağımız her adımda mutlaka bir tertip ve hile düşüneceği hesaplanmalıdır.

Misal olması gerekirse bir kısım Trabzonlu AK Partililer şike meselesini hâlâ bir FETÖ projesi olarak görmemektedir. Zira takımlarının sevgisi gözlerini şaşı hâle getirmektedir. Oysa Aziz Yıldırım Bey her konuşmasında -Tayyip Bey’i de sevmediği hâlde- “Bu FETÖ’yü hafife almayınız, onunla mücadeleyi bir tek bu adam (C. Başkanı) yürütüyor ve yalnız başına kalıyor, sporu bir yana bırakın bu tehlikeye dikkat edin, yoksa ülke elden gidiyor” diye haykırıyordu.

Zira düşman, Türk milletini asırlardır iyi etüt etmiş durumdadır. Neye tepki vereceğini, neye vermeyeceğini gayet iyi tahlil etmişlerdir. Ona göre de adımlarını sakin sakin atıyor ve uyguluyorlar.

Bütün değerlendirmeler çöp oldu dedim. Zira siyasi, mali, istihbarat savaşı bu defa ve ilk kez seçim sayımında ortaya çıktı. Bu basit bir hırsızlık hadisesi değildir. Büyük bir gücün zekâsı ile tasarlanan ve yürürlüğe konulan elin oyunudur. Bir ilçede değildir. Neredeyse İstanbul’un bütün ilçelerinde hem de AK Parti’nin güçlü olduğu yerlerde organize bir hareketin tezahürüdür. Bunu CHP’nin organize edebileceğini düşünmek hayalperestliktir. Dolayısıyla müsebbipleri son derece titiz bir şekilde sorgulanmalıdır.

Elbette Türkiye, demokrasi geleneği açısından bir muz cumhuriyeti değildir. Milletin oyu hakkıyla ve şeffaf bir biçimde bütün siyasi partilerin temsilcileri nezdinde sayılmalı ve milletin teveccühü kime olmuşsa o idareye geçmelidir. YSK’nın bu konuda bu saatten sonra azami titizliği göstereceği muhakkaktır.

Bu noktada bazı değerlendirmelerde bulunmak istiyorum… Birincisi hükûmete yakın bazı medya kuruluşları hakkında olacak. Bunlar hâlâ 15 Temmuz’la yatıp kalkmaya devam ediyorlar. FETÖ’nün faaliyetlerini gerçek manada anlatanları uzak tutmaya bilhassa özen gösteriyorlar. Yanlışları asla görmüyor, doğruları göstermiyorlar. Asla unutmamalıdır ki ahmak dost, akıllı düşmandan daha tehlikelidir. Bunların seçimdeki hatalarına ayrıca değineceğim…

İkincisi ise 25 yılın tecrübeli ve teşkilatçı AK Parti’si, nasıl bu son oyuna geldi çok iyi irdelenmelidir. Zira bu defa teşkilatlar, özellikle sandıklara sahip çıkma noktasında sınıfta kalmıştır. Elbette ki bunun birinci sorumlusu İstanbul İl Başkanı olacaktır!

İstanbul İl Başkanı, etrafına selamı dahi zorla veren ve bunu hissettiren bir eda ile geziyordu. İl Başkanı olmak ne menem bir duygudur bilemiyorum. Anladığım ve takip ettiğim kadarıyla en büyük mücadelesini ilçe başkanlıklarına kendi adamlarını yerleştirmek için verdi. Zira ileride milletvekili olabilmek için onların temayül yoklamaları elbette ki büyük önem arz ederdi. Onun bu başkanları, seçimde nasıl çalıştılar sandıklarda gördük! Keşke ilçe başkanlarını seçebilmek için yaptığı mücadeleyi sandıklara sahip çıkmak konusunda verseydi ne güzel olurdu. Seçtiği ilçe başkanları hem seçim döneminde ve hem de sandıklar konusunda nasıl bir mücadele verdiler bilemiyorum. Ama birinin tutum ve davranışına vâkıfım. İsteyen Beylikdüzü Belediye başkan adayına sorabilir.

AK Parti Teşkilatları, FETÖ’cü elemanlara azami dikkat göstermesinin yanında mutlak iyi bilip tanıdığı kişileri müşahit yapmalı ve son noktaya kadar sandıkların yanından kopmamalıydı! Ba’de harabi’l-Basra… Şimdiki sızlanmalar büyük oranda kendi hatalarının ürünüdür.

Hatta AK Parti temsilcileri bazı yerlerde kendi oyları kadar DSP oylarını da takip etmeliydiler. Şu anda hiç konuşulmayan bir Avcılar var. Handan Toprak Hanım her ankette %15-17 bandında gösteriliyordu. Hatta bu bölgede CHP kaybedeceğini görerek kendisini tehdide başlamış ve seçimden bir iki gün önce de makamını basmışlardı. Son dönem Avcılar’da Belediye Başkanı olan Handan Hanım’ın oyları nasıl oldu da %1’e dahi erişemedi. Acaba Avcılar’da hangi oyunlar oynandı! DSP muhtemelen bunun üzerine gitmeyecektir. AK Parti müşahitlerinin bu takibi dahi yapmaları gerekirdi. Açıkçası Avcılar oyları yeni baştan sayılsa ben çok farklı neticelerin alınacağı kanaatindeyim.

Ne olur sesimi duy!

Asıl değerlendirmem ise Ekrem İmamoğlu ile ilgili olacaktır. Aday gösterildiği zaman çevreme, “AK Parti bunu hafife almamalı alırsa büyük bir şok yaşayabilir” demiştim. Zira kendi seçim bölgemden tanıyordum. Oysa AK Parti’ye yakın medya kendisini bir anda mağlup ilan etmişti. Hatta bir kanal kendisini herhâlde perişan etmek üzere programa çağırdı ancak puan kazandırıp yolcu etti. Ya birkaç defa çağırsalar ne olurdu!

İmamoğlu, sakin yapısıyla millet nezdinde de yer buldu. Hatta inanın kazanmış olsa büyük bir üzüntü meydana gelmeyecekti. Bütün bunları normal bir seçim süreci için söylüyorum…

Yine normal olarak cereyan eden bir seçimin sonunda beliren şaibeler karşısında, İmamoğlu’ndan şöyle konuşmasını beklerdim: “Oyların bizim de gözetmen ekiplerimiz huzurunda olmak üzere yeniden sayılmasını bekliyorum. Ben haram oylarla ve hırsız yaftası altında İstanbullunun huzuruna varmak istemem. Hakkım olan koltuğa otururum, hakkım olmayanı ise reddederim.”

Evet, bu sözleri gelecekte kendisine istediği kapıları rahatlıkla açardı. Hatta adı tarihe geçerdi.

O, bu fırsatı kaçırdı demeyeceğim. Zira bütün bunlar normal seçim için geçerli hâllerdir. Hâlbuki projeyi kurgulayanlar ve muhtemelen kendisini CHP’den aday olarak göstertmiş olanlar ona böyle bir fırsatı asla vermezlerdi.

Türkiye bir kez daha büyük bir oyunun pençesindedir ve bu oyunlar bitmeyecektir. Maalesef ortaya çıkan oyunla birlikte İmamoğlu da normalin dışında tavırlarını sergilemeye başlamıştır. Dikkat edin o adil ve hakşinas görüntü kaybolmuştur.

Artık ileriye dönük olarak birilerinin kurguladığı kumpasın bir parçası olarak adımlarını atmaktadır. Nitekim bir oldubitti ile Anıtkabir’e gidip deftere yazdıkları, mazbatayı almadan ve itirazlar neticelenmeden başkan gibi edalarla gösterdiği tavırları bunun yansımalarıdır.

Gelinen bu noktada devlet idarecilerinin bir kez daha sağduyulu hareketlerine ihtiyaç vardır. Milleti ve ülkeyi germeden büyük oyunun parçalarını bilerek süreci tamamlamaları gerekmektedir.

İnşallah ülkemiz için hayırlısı ile neticelenir.

Ben bu seçimde seçmenin siyasi bakımdan AK Partiye ve özellikle Cumhurbaşkanımıza verdiği en önemli mesajın “Ne olur sesimi duy, sana ulaşamıyorum!” şeklinde olduğu kanaatindeyim. Ulaşabilirse neler olacaktı, inşallah bu konudaki değerlendirmemi haftaya Cuma Divanı’nda yazacağım.

TEFEKKÜR
Şu cihan zindan mıdır dünya mıdır bilmem nedir
Şer midir mahşer midir kavga mıdır bilmem nedir

.

Büyük mücadele!

Posted on 29 Mart 2019
“Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür” demişlerdir. İnsan yaşadıklarını çok kolay unutabiliyor. Bugün sizlere, siyasette son çeyrek asra damga vurmuş Recep Tayyip Erdoğan Bey’in akıl almaz serüveninden bahsedeceğim. Onun partisi içindeki faaliyetlerini bir kenara bırakırsak siyasette ilk sınavını vermeye ve icraatlarını göstermeye başladığı makam, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı idi. 27 Mart 1994 yerel seçimlerine Refah Partisi, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı adayı olarak girmiş ve kazanmıştı.

İstanbul için başkan seçilmesinden önceki dönemi hatırlayanlar iyi bilirler, hatırlamayanlar ise internetten bilgilerini tazeleyebilirler.

Tabiri caizse İstanbul’un dibe vurduğu bir zamandı. Şehir artık susuzluk, Haliç’in katlanılamayacak raddeye gelmiş pis kokusu, çöp dağları ve onun verdiği sıkıntılarla anılıyordu. Belediyecilik iflas etmişti.

Sayın Erdoğan, Belediye Başkanı olarak kısa sürede İstanbulluların gönüllerine girecek başarılara imza atacak ve o gönül tahtından bir daha inmeyecekti…

Başkanlık döneminde, dört milyar dolarlık büyük yatırımlara imza attı. Trafik ve ulaşım problemlerini çözmek üzere elliden fazla köprü ve çevre yolu inşa edildi. Gelişi ile başlayan rahmet yağmurları susuzluğu unutturmuştu. Artık “Yağdır Mevla’m su” şarkısı duyulmuyordu. İstanbullular o günleri aradan geçen 25 senede bir daha hatırlamayacaktı. Çöp dağları, sanki lodos rüzgârları ile eriyen kar gibi kaybolmuştu. Haliç masmavi bir hâl almıştı.

Onun İstanbul’daki bu başarısı partisine ise iktidar yolunu açacak bir heyecan ve ivme kazandırmıştı. Nitekim 1995 seçimlerinde hiçbir parti tek başına iktidara gelemezken Refah Partisi en yüksek oyu almıştı. Bu netice Erbakan’a başbakanlık yolunu açacaktı.

Artık içte ve dışta birilerini korku bekliyordu. Samimi ve inançlı bu topluluk, İstanbul’daki başarıyı Türkiye’de sergilerse iktidar yolları kendilerine ebediyen kapanmış olacaktı. Öyleyse bunların yollarını daha palazlanmadan kesmek gerekti.

Nitekim zinde güçler çok geçmeden oluşturulan irtica tehlikesi paranoyası ile ülkeyi büyük bir kargaşa ve kaosun içerisine attılar. 28 Şubat Postmodern Darbesi, 18 Haziran 1997’de Erbakan ve Çiller hükûmetini, bir anlamda silahsız müdahale ile bitirdi. Yerine üçlü hükûmet (ANAP-DSP-DTP) kuruldu.

Nereden nereye!

Öte yandan tarihler 6 Aralık 1997’yi gösterirken Erdoğan, Siirt’te düzenlenen bir açık hava toplantısında yaptığı konuşma sırasında Ziya Gökalp’in, Balkan Savaşı’ndaki Türk askerleri için yazdığı “Asker Duası” şiirinden bir dörtlük okumuştu. O bu şiirini millî birlik ve beraberlik mesajı vermek için okumuş ise de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş, öyle değerlendirmeyecekti. Hem de tam tersi bir şekilde, “Halkı din ve ırk farkı gözeterek, kin ve düşmanlığa açıkça tahrik etmek” suçlamasıyla yaftalayıp yargılanmasının yolunu açacaktı. Muhakemenin çeşitli safhalarından sonra kendisine siyasi yasak getirildi. O, artık bir partiyle veya bağımsız olarak seçimlere katılamayacaktı. Hürriyet gazetesinin o tarihte attığı manşet ise hafızalardan asla silinmeyecekti:

“Tayyip’e şok ceza-Muhtar bile olamaz!”

Erdoğan 26 Mart-24 Temmuz 1999 tarihleri arasında hapiste kaldı. Aslında bunlar o zamanki medyanın görmek istediği sonuçlar ve almak istediği kararlardı. Dönemin ordu mensuplarını galeyana getirerek ortalığı yıkıyorlardı. Hortumlanan bankalar arada kaynıyordu. Millet, fabrikalarını yok pahasına yabancılara satıyordu. Ekonomi iflas etmişti. IMF, Kemal Derviş vasıtasıyla neredeyse devlete el koymuştu! 28 Şubat’ın ülkeye maliyeti 381 milyar dolar, bankalardan hortumlanan para ise 46 milyar dolar olarak ifade ediliyordu.

II. Abdülhamid Han’ı Düyun-ı Umumiye üzerinden tenkit edenler Kemal Derviş hadisesini nasıl görüyorlardı acaba? Zira on kat daha büyük bir felaketin ve zilletin içerisine düşülmüştü. Oysa II. Abdülhamid Han’ı Düyun-ı Umumiye’ye mahkûm ettirenler de Abdülaziz Han’ı darbe ile deviren ve şehit eden zihniyetti. Buna rağmen fatura nedense hep milletin adamlarına kesiliyordu.

1994’te belediyecilik iflas etmişken bu kez devlet, ekonomik ve siyaset bakımından çökme noktasına gelmişti. Esnaf yürüyüşleri ülkeyi sarsıyordu. Türkiye nereye gidiyordu. Mesut Yılmaz ve Bülent Ecevit başbakanlığında zorla oluşturulan koalisyon hükûmetleri bu yükü kaldıramadı ve çöktü. Ülke bir kez daha seçim atmosferine girdi.

Tayyip Bey yasaklı olmasına ve aday gösterilmemesine rağmen kurmuş olduğu partisi 3 Kasım 2002’de halkın büyük teveccühü ile ezici bir biçimde iktidara geldi.

Oyun içinde oyun!

Kendisi milletvekili olamadığı için 58. Hükûmet, Abdullah Gül başkanlığında kuruldu. Ancak ülkeyi son yıllarda dizayn edenler eski alışkanlıklarından vazgeçemiyordu.

MGK Genel Sekreteri Tuncer Kılınç’ın bir Başbakan’a söylediği şu sözler ne kadar acı idi: “Hanımının başını açta gel!” Gül’ün, “Onun tercihi” şeklindeki cılız tepkisine karşı söylenen söz ise daha da aşağılayıcı idi. “Hanımının başını açtıramayan adam mı olur?”

Evet, Tayyip Bey’in, Cumhuriyetin teorisyenlerinden Ziya Gökalp’in şiirini okuması halkı kin ve nefrete bölücülüğe sebep oluyor(!) ama 28 Şubat sürecinde üniversitelerde başörtülülere uygulanan politika bir Türkiye Başbakanı’na söylenen bu sözler ise nedense masumane kalıyordu…

Abdullah Gül Bey bu yaşadıklarını ne kadar kolay unutacak ve yıllar sonra o devrin tahripkâr gazetecilerinden Uğur Dündar ile poz vermekten, ödül törenine katılmaktan hiçbir rahatsızlık duymayacaktı. Kırk yıllık dava arkadaşına karşı ise hasmane tavrını çoktan almıştı. Bütün bunlar neye işaret ediyordu? Kendisini birileri mi yönlendiriyordu acaba?..

Biz tekrar konumuza dönelim. Evet, Erdoğan dışarıda bırakılmış fakat Gül içeride ve Başbakan idi. Bu durum AK Parti’yi zayıflatmak isteyenlerin neşesini bozmuştu.

Zira parti yıpratılırken asıl kaybeden Gül oluyordu. Tayyip Bey ise dışarıda olduğundan daha da güçleniyordu. Öyleyse Tayyip Bey içeri alınmalıydı! Çünkü asıl gaye o idi! Maksat onu bitirmekti!

Tayyip Bey’in Baykal’ın teklifi ile siyaset yasağının kaldırılarak yolunun açılması ve başbakanlığa giden yolda mayınların temizlenmesi ne kadar ibretlik bir durumdur. Böylece hedefte artık hep o olacak ve yıpratılmaya çalışılacaktır.

Nitekim onun bu ilk döneminde 28 Şubat’ın olağanüstü yetkilerle güçlendirdiği Cumhurbaşkanı Sezer bütün gayretini devletin önüne takoz koymakla geçirecekti. YÖK dâhil devletin zinde güçleri de ona destek vermek için yarışacak, bir anlamda muhalefet partileri gibi çalışacaktı. Devletine güç, kuvvet vermesi gerekenler devleti yıpratıyordu! Nasıl bir zihniyet nasıl bir anlayıştı bu!

Başbakan Erdoğan, 28 Ağustos 2007 yılında Abdullah Gül Bey’i büyük zorluklarla Cumhurbaşkanı seçtirdiğinde, devlete ivme kazandıracağını hesaplarken daha güçlü bir mukavemetin ortaya çıkacağını görecekti. 1980’den itibaren devlet içine sızan ve önemli görevlere yükselen FETÖ’cüler, önceleri gizli başlattıkları yıpratma hareketlerini 2010 yılından itibaren daha da yıkıcı bir hâle dönüştüreceklerdi. 2013 yılından itibaren ise Başbakan’ı açık hedef hâline getirerek düşürmek hatta mahkûm ettirmek için her yola başvuracaklardı. Güya dershanelerinin kapatılmasını hazmedemeyenler devleti yıkmak, milleti zebun kılmak için seferber olacaktı. Gezi olayları, 17-25 Aralık kumpası, şike davası, Kobani olayları vs. hep bu senaryonun parçaları idiler.

Bayrak, rüzgâr bekliyor!

Millet ise oyunları iyi gözlemliyor, değerlendiriyor ve her seçimde liderinin yanında kale gibi yerini alarak oyunları bozuyordu. Tayyip Bey’in halkın oyu ile Cumhurbaşkanı olması şer güçleri daha da çıldırtmıştı. Bu noktada Sayın Cumhurbaşkanı’nın, Başbakanlık makamına kadar getirdiği Ahmet Davutoğlu Bey’in tavır ve davranışları da çok manidardı. Sinsi ve ustaca Rusya ile ilişkileri geriyor ve Türkiye’yi, geliyorum sinyallerini veren bir mücadelede yalnızlığa doğru itiyordu. “Usta” bu gidişatı anında fark ettiğinden Davutoğlu’nu kenara çekerken, onun Türkiye’nin en hayati kararlarında sessiz ve kenarda durmasını nasıl anlamalıydık!

Nihayet 15 Temmuz 2016’da işgal projesi devreye konuldu. Ancak lider ve millet birlikte bu korkunç girişimi de akamete uğrattı. Bu arada ilk defa, Türkiye’yi yıllardır iç karışıklıkların, darbelerin ve gerektiğinde pençesinde kıvrandıran gerideki asıl oyun kurucu, gizlenemez bir şekilde meydana çıkmıştı. ABD’nin çirkin yüzü ve foyası ortaya saçılmıştı!..

15 Temmuz 2016’dan sonra yaşananlarda artık karşımızda hep bu büyük ve acımasız ahtapot olacaktı. Saldırılar baş döndürücü bir trafikle devam etti.

Bu tarihten itibaren sırayla ve biteviye ortaya çıkarılan siyasi, askerî, mali, istihbarat, Kudüs ve bugünlerde Golan savaşları asla unutulmamalı. İşgal hareketini planlayanların hedeflerine ulaşabilmek için faaliyetlerine hız kesmeden devam ettikleri gözden kaçırılmamalı. Sadece gaflet anını gözetlemekteler… O anı yakaladıklarında ise Sultan II. Abdülhamid Han gibi bu defa da milletin “Uzun Adam”, “Usta” ve “Reis” diye bağrına bastığı Başkan‘ını bitirmek için yeniden saldırılarını başlatacaklardır.

Soruyorum: 25 yıldır bu denli korkunç bir kara propaganda ve yıkıcı mücadeleye karşı kim durabilirdi? Hangi ülke ayakta kalabilirdi? Bu zafer liderin kararlı, sebatkâr tavrı, dik duruşu, samimi ve ihlaslı tutumu, milletinden aldığı güç ve dünyanın mazlum Müslümanlarının duası ile başarılmıştır.

Dikkat ediniz, bugün bir daha milletle liderin arası açılmak istenmektedir! Tek umutları bu noktadadır. Zira ancak bu sayede başarılı olacaklarını bilmektedirler.

Unutmayalım ki bir tarafta Arif Nihat Asya Bey’in deyimiyle:

Bir bayrak dalgalanmak için rüzgâr bekliyor…

Diğer tarafta ise, “kurt puslu havayı sever” özdeyişine uygun olarak:

Amerikalı kovboy tweet atmak için fırsat bekliyor!

Millet ya bayrağını dalgalandıracak veya Amerikalı kovboya fırsat tanıyacak…

Artık karar sizin!

TEFEKKÜR
İbtidâ-yı amelin âhiri der-pîş gerek
Kâr-ı evvelde kişi âkîbet-endîş gerek

Sonucu belli savaşa girmek!

Posted on 22 Mart 2019
Dünyanın kargaşası, dört şeye oldu bina,
Ben yiyeyim sen yeme, ben iyiyim sen fena…

Sanayileşmesini tamamlamış bulunan ülkeler dünyayı sömürme ve sadece kendisi yeme derdine düşmüşlerdi. Dolayısıyla I. Cihan Harbi’nin gerçek sebebi sanayileşmiş ülkeler arasında dünyadaki iktisadî ve siyasî hâkimiyeti ele geçirme mücadelesi olarak tarif edilmektedir.

O güne kadar neden cihan harpleri çıkmıyor ve milyonlarca insan ölmüyordu? Zira dünyaya beraber yemeyi ve paylaşmayı öğreten ve bunu uygulayan bir Osmanlı gücü vardı. Bu gücün zayıflaması ile birlikte sırtlanlar dişlerini göstermeye başlamışlardır.

Nitekim 28 Temmuz 1914′te Avusturya-Macaristan’ın, Sırbistan’ın başkenti Belgrad’ı bombardıman etmesiyle Cihan Harbi başladı. Bu durum Rusya’nın seferberlik ilanına, akabinde de Almanya’nın sırayla 1 Ağustos’ta Rusya’ya, 3 Ağustos’ta Fransa’ya, 4 Ağustos’ta Belçika’ya savaş ilan etmesine yol açtı. Yine 4 Ağustos 1914′te İngiltere anlaşmalar gereği Almanya’ya savaş ilan etti. Böylece tarihe I. Cihan Harbi olarak geçen mücadele başlamış oldu.

Rusya’da seferberlik süresinin yüzölçümlerinin genişliği nedeniyle uzun süreceğini hesaplayan Almanya planını buna göre hazırladı. Almanya asıl vurucu kuvvetiyle Fransa’ya yüklenecek, bu devleti altı haftada çökerttikten sonra Rusya’ya dönecek ve onu yere serecekti. Bu altı haftalık süre içinde Avusturya, Rusya’yı oyalayabilirdi. Plan gereği Alman orduları Belçika’ya girdikten sonra Fransa’ya sarktı. İlk anda çekilen Fransızlar, Marne Nehri üzerinde kuvvetli bir savunma hattı kurdular. Almanlar şiddetli taarruzlarına rağmen bu hattı kıramayıp Rus cephesine yöneldiler.

Almanya, ağustos ve eylül aylarında Rusya ile yaptığı iki muharebeyi de kazanırken müttefiki Avusturya’nın hâli iyi değildi. Avusturya ordusu başlangıçta Belgrad’ı ele geçirdi ise de fazla tutamadı ve yine Sırplara kaptırdı. Bu arada Galiçya cephesinde de Ruslara mağlup olarak çekildi.

Denizlerde ise Almanya ile İngiltere arasındaki mücadelenin galibi Falkland Muharebesi ile İngiltere olarak ortaya çıkmıştı.

1914 yılı sonunda görünen ve gelinen netice Almanya ve müttefiklerinin savaşı kaybedecekleriydi. Onları kurtaracak yegâne şart yeni müttefikler bulmak olacaktı. Bu ise son yıllardaki iyi münasebetleri ile Osmanlı Devleti olabilirdi. Ayrıca Osmanlı Devleti’nin savaşa girmesinin onlara çok büyük faydaları olacaktı. En önemlisi Osmanlı Devleti savaşa girerse Ruslar kuvvetlerinin büyük kısmını açılacak Kafkas cephesine kaydıracaklar, böylece Avusturya ve Almanya’nın yükü önemli ölçüde hafifleyecekti.

Almanlar ayağı yere basan bu düşünceler içerisinde hareket ederken Osmanlı’nın başındaki cunta ise Hindistan ve Turan hayalleri içerisinde idi. Dolayısıyla Osmanlı Devleti’nin tarafsızlığını korumak ve savaşa girmekten uzak durmak yolundaki kararı, başta Harbiye Nazırı Enver Paşa olmak üzere kabinenin bazı savaş yanlısı üyelerinin tertibiyle bozuldu.

Devlet, bilindiği üzere Yavuz ve Midilli adı verilen iki Alman gemisinin 29-30 Ekim 1914 gecesi Türk karasularından çıkıp Odesa ve Sivastopol gibi Rus limanlarını topa tutmasıyla fiilen savaşa girmiş oldu…

Çanakkale Harekâtı!

İngilizler gelişen bu duruma çok sevinmişlerdi. Zira Almanya’nın savaşı fazla devam ettiremeyeceği belli olmuştu. Osmanlıyı ise kısa sürede saf dışı bırakacak projeyi düşünmüşlerdi. Bu Çanakkale Boğazı Harekâtı olacaktı.

Boğazlar ve İstanbul müttefiklerin eline geçerse Osmanlı Devleti için barışı kabullenmekten başka çare kalmayacaktı. Bu takdirde Osmanlının kalbi ele geçirilmiş olacaktı. Yani bir anlamda devlet felç olmuş olacaktı.

Yine Boğazlar elde edilirse İtilaf Devletleri, Rusya ile yakın temas kurabilecekti. Böylece Rusya’ya silah ve malzeme sevki daha kolay yapılacak ve Rusya’nın da buğdayından istifade edilecekti.

Son olarak Osmanlı Devleti’nin savaştan çekilmesi henüz savaşa katılmamış Balkan ülkeleri üzerinde etkili olur ve bunlar merkezî devletler safında yer almaya cesaret edemezlerdi…

Görüldüğü gibi gerek sağlayacağı faydalar yönüyle, gerekse Osmanlıları kısa sürede saf dışı bırakabilme gayretiyle İtilaf Devletleri, Çanakkale Boğazı’na yönelik harekâta büyük önem verdiler.

Ortak bir İngiliz-Fransız donanması 19 Şubat’tan 18 Mart 1915′e kadar Çanakkale Boğazı’nın iki tarafındaki Türk tabyalarını bombardıman ettiler. 18 Mart’ta müttefik donanmasının Boğaz’ı geçme teşebbüsü tam bir felaketle neticelendi. Bir gece önce Nusret Mayın Gemisi’nin, Karanlık Liman bölgesini mayınlaması deniz harekâtının gidişatını değiştirmişti.

Gerek Çanakkale Boğazı’nın iki yakasındaki mevzilerden açılan yoğun ateş ve gerekse Karanlık Liman’a dökülen mayınların etkisiyle mevcutlarının %35′ini kaybedip geri çekilmek zorunda kaldılar. Bu başarılı savunmayı idare eden Çanakkale Müstahkem Mevki Kumandanı Cevat Paşa “18 Mart Kahramanı” unvanı ile anıldı.

18 Mart bozgunu İtilaf Devletleri’ne karadan destek almaksızın yalnız deniz kuvvetleriyle Boğaz’ın geçilemeyeceğini göstermişti. General Hamilton’un emrinde bir çıkarma ordusu hazırlanmaya başladı. Nihayet 25 Nisan 1915 günü sabaha karşı İngiliz Generali Hamilton ve Fransız Generali Amadeu idaresinde Arıburnu ve Seddülbahir bölgelerine çıkarma harekâtı gerçekleştirildi.

Peki, 18 Mart Deniz Savaşı’nı idare eden Albay Cevat Çobanlı Paşa müthiş bir başarı göstermiş iken kara harekâtını önleme görevi kime verildi dersiniz! Maalesef İttihatçılar buradaki idareyi Alman Liman Von Sanders’e bırakmışlardı. Üç bin yıllık savaş tarihiyle meşhur Türk ordusunda komutan mı tükenmişti? Yoksa savaş Türklerin yabancı olduğu bir coğrafyada mı vuku buluyordu? Hayır bu durum sadece İttihatçıların Almanlara teslimiyetinin simgesi idi.

Alman komutan ise birliklerimizi yanlış noktalarda konuşlandırarak müttefiklerin rahatça karaya çıkıp yerleşmelerini sağlayacaktı. Zira onun düşüncesi karada uzun süren bir savaşın yolunu açarak, Rus cephesinde bulunan askerlerine rahat bir nefes almayı başarmaktı. Bunda da başarılı oldu…

Anka avlanılmaz!

İşte bu noktada Anadolu insanının iman dolu göğsü devreye girecek ve çelik mermileri eritecekti. Yaklaşık on ay süren kara savaşları, iki yüz elli iki bin şehidimize mâl oldu. Düşman sonunda perişan bir hâlde Yarımada’yı terk etti. Fakat bu terk etme sırasında da neredeyse tek bir kayıp vermemişlerdi. Alman komutanlar kendilerine bir kez daha ‘kıyak’ geçmişlerdi! Hâlbuki kuşatmanın başlangıcında İtilaf Devletleri ve Batılıların gurur ve kibirleri üst derecede idi. İngiltere Başvekili Sir David Lloyd George “Türk Milletini” sadece birinci sınıf dövüşen bir kalabalık olarak tanımlıyordu. Bahriye Nazırı Churchill ise “Türkler mi? Bir elimizi arkamıza bağlar, diğer elimizle ezer geçeriz o milleti” diyerek küçümsüyordu. Batılı gazeteler ise bu beyanatlarla coşuyor ve asırların kinini şu şekilde ifade ediyorlardı:

“Son Haçlı Seferlerinden beri ilk defadır ki Batı, Doğu’ya yönelmiş bulunuyor. Hristiyanlık âlemi, Fatih Sultan Mehmed’in 29 Mayıs 1453 meşum tarihinde Bizans İmparatorluğu’na indirmiş olduğu şiddetli darbenin öcünü almak için toptan harekete geçmiş bulunuyor.”

Müttefik Kara Kuvvetleri Komutanı General Hamilton ise hedeflerini maddi gücünün verdiği rahatlıkla günlüğüne şöyle yazmıştı: “Ümitlerimiz çok çok artmıştı. Kurtarılacak Kudüs mü yoksa İstanbul muydu? Ne farkı var? Askerin başarısının sınırı yoktur.”

Savaşın sonunda “Türkleri, bir elimizi arkaya bağlar, diğer elimizle yener geçeriz” diyen Bahriye Nazırı Churchill’e durumu sorduklarında “Türklerin tek elle yenik düşürülmesinin imkânsızlığını gördüm” diyerek acı bir itirafta bulunmuştur.

Öyle zannediyorum ki İngilizlerin diğer eli hile, desise ve entrika siyasetidir. Nitekim savaştan sonra bu ellerini yeniden işletmeye başlayacaklardır.

Bugünlerde Taksim’de ezanı ıslıklayanların İngilizlerin bu eliyle dizayn edildikleri ve haçlı propagandalarının esiri oldukları net bir biçimde görülmektedir. Dedeleri ezan susmasın diye can verenlerin torunlarını bu hâlde görmek ne kadar utanç vericidir!..

TEFEKKÜR
Anka avlanılmaz tuzağını topla,
Tuzağa giren olur berhava!..

.

Bir projenin düşündürdükleri!

Posted on 15 Mart 2019
İki gün önce çok kıymetli bir dostumu ebedi yolculuğuna uğurladık. Hak Teâlâ rahmetler eylesin. Rahmetli Mustafa Kuzu (Burhan Kuzu Bey’in kardeşi).

Kendisiyle 1989-1997 yılları arasında birlikte ortak bazı projeler yürütmüştük. Bu çok kıymetli ama uzun zamandır pek bir araya gelemediğim dostumun vefatını işittiğimde o projelerden canımızı çok sıkan ve bizi derin üzüntülere sevk eden biri hatırıma geldi. Yanılmıyorsam 1992-93 yıllarında idi. Birkaç arkadaş, liseliler için Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi kitabı yazmaya karar vermiştik.

Bendeniz bu vesile ile o güne kadar sadece adını işittiğim Talim ve Terbiye Kurulu’nun maksadını, gayesini, hedefini hakiki veçhesiyle anlayacaktım.

Hazırlayacağımız lise kitabındaki “Türkler ve İslamiyet” bölümünü ben üzerime almıştım. Kitabı tamamladıktan sonra Talim ve Terbiye Kurulu’na gönderdik.

Ancak kitap, nokta ve virgüller bir tarafa bırakılarsa pek çok çizik yemişti. “Şuralar fazla bilgi çıkarın, buralar eksik bilgi ilave edin…” cinsinden ikazlar çoktu. Kitap yeniden kurula gitti. Ama aynı istekler devamdı. Tekrar gitti geldi. Bu defa önce düzelttikleri yerleri kendileri bozuyordu. Tersini yapmamızı istiyorlardı… Beşinci defada rahmetli Ankara’ya, Talim ve Terbiye Kurulu’na bizzat götürmüş ve çelişkilerini sıralamıştı. Neredeyse on defa Türk Dil Kurumu’nun yazım kılavuzları değişmiş olup bir onu bir bunu referans alınca bir türlü kitap netlik kazanmıyordu.

Fakat işin garibi şu ki, “bu cümle fazla at, bu cümle eksik ilave et” derken kitap bizim olmaktan çıkmıştı. Sanki Talim ve Terbiye Kurulu istediği gibi bir kitabı bize dikte ettirmişti. Doçent birinin yazdığı bölümü orada kim hangi gerekçeyle başka bir şekle koyuyordu? Bir türlü anlayamamıştım.

O zaman Mustafa Kuzu Bey’e ve diğer arkadaşlara, “Çekildim izzet ü ikbal ile bâb-ı heyetten” diyerek gruba veda etmiştim. “Ne adım eserde bulunsun ne de çalışmamın maddi karşılığını istiyorum” demiştim. Zira zamanında bütün şikâyet ettiğimiz hususlar kitaba aynıyla yazdırılmış bulunuyordu.

Rahmetli Oktay Sinanoğlu Bey’in, “Bizim eğitim sistemimizi İngiliz Muhipleri dizayn ediyor”, sözünün manasını da bu vesile ile ilme’l-yakin anlamış bulunuyorduk…

O günlerden bugünlere kadar Millî Eğitim müfredatlarında ne değişti bilemiyorum. Çeşitli vesilelerle ilgilenenleri dinlediğimde daha kötüye gittiğini de maalesef duymaktayım. Demek ki eski tas eski hamam devam ediyor. Şimdiki Millî Eğitim Bakanımız talim ve terbiyeden gelme. Fakat müfredatla ilgili zerrece bir faaliyetini duymamaktayım.

Hiç olmazsa birkaç ay önce Sayın Başkanımız Erdoğan Bey’in dile getirdiği, “Eğitim sistemimiz, hain yetiştiriyor”, yakınmasının gereğini düşünse ve bazı adımlar atsa ne güzel olurdu…

Mustafa Necati Özfatura

13 Şubat 2019 günü de yine bir ulu çınarı Mustafa Necati Özfatura Abi’mizi ebediyete uğurlamıştık. Ta liseli yıllarımda Türkiye gazetesinde kendisinin dış politika üzerine makalelerini okurdum. Üniversite dönemimde Erzurum’da oğlu kıymetli dostum İrfan Özfatura ile aynı evde yıllarım geçti. Hiç unutmam oğlunu görmek üzere bir gece evimize misafir olmuştu. Gece yarısına kadar yaptığımız sohbeti bizim için unutulmaz anılar listesine girmişti. Bir albayın bu kadar mütevazı oluşu belki de beni mest eden vasfı idi.

O zamanlar Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB) ve Kızıl Ordu’su dünyanın süper gücü olup girdiği ülkeleri buldozer gibi ezer geçerdi. Bizim Mustafa Necati Abi’mizle o muhabbeti yaptığımız sırada ise tanklar Müslüman Afganları ezmekle meşguldü. Mücahidler, Rus tanklarına karşı inanılmaz bir savaş veriyorlardı. Türkiye’de belki de yeni doğan çocuklara en fazla Mücahid isminin verildiği yıllardı.

Mustafa Necati Bey o günlerde hiç kimsenin değil aklına, hayaline bile gelmeyen yazılar yazıyordu.

Kızıl Ordu’nun başarısız olacağını söylese belki inanırsınız. Ama o, SSCB’nin son bulacağını haykırıyordu. O günlerde kaç kişi buna ihtimal verirdi bilemiyorum. Ama gece yarısına kadar yaptığı sohbette biz on genci inandırmış bulunuyordu.

Belki fazla soru sorduğumdan olacak tarih okuduğumu öğrendiğinden beş bin yıllık siyasi tarihteki devletleri ve imparatorlukları sayıp sayamayacağımı sormuştu. Bırakın dünyadaki devletleri Türklerin kurduklarını hemen sayabilir miydik? Bunun üzerine şöyle anlatmıştı:

“Dünya, devletler ve hanedanlar mezarlığıdır. Devamlılık Allahü teâlâya aittir. İnsanlar gibi devletlerin de başlangıcı, gelişmesi ve çöküşü vardır… Devletlerin çökmesinin en önemli sebebi zulümdür. Zulümle büyüyen ve gelişen devletler asla payidar olamazlar. ‘Zalime imhal ederim ihmalim yok dedi Yezdan’ sözünün gereği olarak zalim, sonunda kaçınılmaz akıbetine düçar olur…”

Necati Bey yıl da veriyordu. “On seneye varmaz Sovyetler dağılır” diyordu. Gerçekten de bu öngörüsü gerçek olacaktı.

Zira o hadiseleri günübirlik değerlendirmiyordu. Tarihî tecrübelerden, ilahi nizamdan, devletlerin tavır, davranış ve uygulamalarından hareketle on yıl, yirmi yıl ötesini görmeye çalışıyordu…

Biz gülerken birileri plan yapıyordu!

Şayet Mustafa Necati Bey’in bu değerlendirmelerini bizim devlet adamlarımız ciddiye alsalar ve on yıl ötesine yönelik politikalar üretseler bugün “beka mücadelesi” denilen bir savaşın içerisinde olur muyduk?

Evet, bizim o dönemki idarecilerimiz bu sözlere belki de gülüyorlardı. Bunun için de gülmeyip politikalar üretenlerin neler yaptıklarına kör kalacaklardı. On yıl sonra SSCB dağılma sürecine girdiğinde Türk Cumhuriyetleri ile nasıl bir siyaset yürüteceğimizi bilemez bir hâlde şaşkındık. Hâlbuki ülkemize Türk Cumhuriyetlerinden binlerce talebe geliyordu. Zira hepsinin gözü Türkiye’de, ağabeylerinde idi. Bizi “Ağabey” olarak biliyor ve gözümüzün içine bakıyorlardı.

Şimdi soruyorum oradan gelen binlerce genci ne yapmıştık söyler misiniz? Bugünkü gibi devlet yurtlarımız var mıydı? O gelen gençlere, bin yıl önce yine o bölgelerden gelen bizler ortak Türk-İslam değerlerini vermeye hazır mıydık?

Bakınız, size kimin hazır olduğunu söyleyeyim. Sovyetlerin parçalanma sürecine girdiği sırada ABD ise FETÖ eliyle ülkemizde yurtlar açtırıyor, daireler kiralatıyordu. Nitekim Türk Cumhuriyetlerinden gelen talebelerin neredeyse hemen hepsini bu yurtlara yerleştiriyorlardı. 1983’ten itibaren idarecilerimiz de FETÖ’ye, Hoca Efendi(!) diye övgüler düzerek gençleri oraya yönlendiriyordu. Netice, 35 sene sonra karşımıza “beka mücadelesi” olarak çıkıyordu.

Rahmetli Mustafa Necati Bey, Irak işgalinden beri de ABD’nin dağılacağını, o süper gücünün biteceğini ısrarla yazmaktaydı. O, bunu göremedi. Ama ben bugün yaşayan gençlerin göreceğine adım gibi inanıyorum. Zira devletlerin hayatında elli yıl bir hiç gibidir…

ABD’yi kendi ülkesiyle kıyas ederek bu değerlendirmelere gülenlerin tam bir ahmak olduğunu düşünüyorum. Sanki dünyada sadece bir Türkiye vardır. Cenab-ı Hakk’ın bir millete gadap ettiği zaman darbeyi nereden vuracağı belli olmaz. ABD’nin sonu da SSCB gibi olacaktır. Şüpheniz olmasın!

Ben sadece şunu sorayım: Biz nesillerimizi koruyabiliyor muyuz? Yarınlara hazırlayabiliyor muyuz? Yoksa birileri bizim ülkemizde nesillerimizi elimizden alıp istediği gibi yoğurmaya devam mı etmektedir? Beka mücadelesine bu noktadan da bakmazsak kaybederiz!

Bu vesile ile rahmetli Mustafa Necati Özfatura Abi’me ve sevgili dostum Mustafa Kuzu Bey’in ruhu için okurlarımdan bir Fatiha yollamalarını rica ederim…

TEFEKKÜR
Ey gönül eyleme gel dünya-yı gaddâra heves
Paklar eylemedi çünkü bu murdara heves

.

Anadolu’ya kaçma planları!

Posted on 8 Mart 2019
104 sene evvel bugünlerde İstanbul, Fatih tarafından fethedilmesinden sonra belki de tarihinin en büyük korku ve kargaşasını yaşıyordu. Zira İtilaf Donanmalarının büyük hazırlıklar yaparak Çanakkale’ye saldıracağı haberleri kesinleşmişti. Osmanlı devlet adamları, dünyanın en büyük donanmalarının ittifak ederek girişecekleri bu harekâtı, zorlanmadan başaracaklarını düşünüyorlardı. Bunun neticesinde ise İstanbul kolayca işgale açık hâle gelecekti.

İşte bu endişe içerisindeki İttihat ve Terakki liderleri, bir yandan Çanakkale’den gelecek haberleri takip ederken diğer yandan İstanbul’un tehlikeye düşmesi hâlinde neler yapılabileceğini tartışmaya başlamışlardı.

İttihatçılar elbette ki ilk olarak, uğruna bir cihan savaşına hiç düşünmeden yanlarında girdikleri Almanya’nın kapısını çalacaklardı. Mebuslardan Halil Menteşe’yi göndererek Almanya’dan bu hususta yardım garantisi istediler. Buna karşılık Birleşik Donanma karşısında Çanakkale Boğazı’nın daha fazla dayanamayacağını düşünen Almanya da, Osmanlı’ya yardımcı olmak konusunda birkaç teselli sözü söylemekten öteye gitmemişti.

İtilaf Devletleri donanmalarının Çanakkale önüne gelmesi ile birlikte İttihatçılar, İstanbul’un boşaltılması ve payitahtın Eskişehir’e orası da olmazsa Konya’ya taşınması yönünde karar aldılar. Sultan Mehmed Reşad Han’a da durumu bildirdiler. Onlar için Mehmed Reşad Han kararlarını imzalayan noterden farklı bir merci değildi!

Onları asıl endişelendiren kendi elleriyle tahtından alaşağı ettikleri II. Abdülhamid Han idi. Nitekim Selanik’ten çıkarılması sırasında yaşadıkları zorlukları unutamamışlardı. Ayrıca sabık padişahın İngilizlerin eline düşmesi onlar için ayrı bir felaket senaryosuna dönüşebilirdi.

Bu nedenlerden dolayı, II. Abdülhamid Han’ı ikna etmek için Dâhiliye Nazırı Talat Paşa başkanlığındaki bir heyeti görevlendirdiler. Talat Paşa heyetinin, II. Abdülhamid’le olan görüşmelerini yakından takip edenlerden biri de teşrifat müdürlerinden Ercüment Ekrem Talu idi. O özellikle Abdülhamid Han’ın huzuruna varışlarını ve görüşmenin safahatını şöyle nakletmiştir:

Biz Fatih’in soyuna yakışan!..

“Rumeli kıyısını, Hisar’a kadar takip ettikten sonra karşı sahile varan çatanamız (istimbot), Beylerbeyi Sarayı’nın rıhtımına bir çırpıda yanaştı. Eski padişah muhafızlarından Miralay Rasim Bey tarafından karşılandık ve doğru içeriye alındık. Talat Bey sordu:

-Haberleri var değil mi? Rasim Bey:

-Evet, beyefendi, yukarıya buyurun ben geldiğinizi arz edeyim.

Merdivenleri çıktık. Deniz üzerinde bir odaya alındık ve ayakta beklemeye koyulduk. On dakikalık bir zaman geçti. Yavaşça aralanan bir kapıdan içeriye, bu milletin otuz üç sene encamına hükmetmiş olan, Abdülhamid-i Sani ağır adımlarla girdi. Yalnızdı. Kulaklarına kadar geçmiş koyu renk fesinin altında, tepeden tırnağa mermerden bir heykel gibi bembeyazdı. Saçları, sakalı, tekmil düğmeleri kapalı yüksek yakalı ceketi, pantolonu ve ayakkabıları; hepsi bembeyazdı… Sırtı hafif kamburlaşmıştı. Gözleri pek canlı idi. Hepimizi çenesi hizasından alnına kadar kısa temennalarla ayrı ayrı selamladı, yerden mukabele ettik. Talat Bey bizleri takdim etti. İsim ve sıfatlarımız söylenirken bunlara fazla ehemmiyet vermiyormuş gibi davrandı ve Fahreddin Ağa ile görüştü. Ne dediklerini işitmedim. Derken, Baş Mabeyinci Selam-ı Şahane’yi tebliğ etti ve sözü tekrardan Dâhiliye Nazırına bıraktı. Hepimiz huzurunda el pençe divan durarak dizilmiştik. Talat Bey uzun uzun ve pek hürmetkâr bir ifade ile önce vaziyeti anlattı ve lakırtıyı döndürüp dolaştırarak asıl ziyaretimizin sebebine intikal ettirdi. Hülasaten şöyle demişti:

-Acil bir tehlike arz etmemekle beraber vaziyet çok ciddidir. Düşman denizden ve karadan Çanakkale’yi zorluyor. Şiddetli müdafaaya rağmen, Allah göstermesin Boğaz’ı geçecek olursa Padişah, hükûmet ve hanedan esarete düşerek elim bir musâlâhaya mecbur olmamak için, Zat-ı Şahane için Konya’da Çelebi Efendi’nin konağı tahliye olunmuştur. Korkulan vaziyet maazallah olacak oluverirse, Zat-ı Hümayunları’nın hangi şehirde ikamet buyurmak isteyeceklerini, Birader-i Şahaneleri tarafından öğrenmeye memur edildik. Emir ve iradelerine muntazırız.

Talat Paşa ve avanesi kararı kendileri aldıkları hâlde suçu yetkisiz padişaha yüklemekte de pek mahir idiler! Savaşa girerken kendisine haber dahi vermemişlerdi. Şimdi ise İstanbul’dan kaçmaya hazırlanırken Sultan Mehmed Reşad, bir anda ‘Zat-ı Şahaneleri’, ‘Birader-i Şahaneleri” oluyordu. Bu hâl ileride İstanbul’u bırakıp kaçan sultan iftirasına kılıf hazırlamaktan başka ne olabilirdi?

Hakan-ı Sabık ise, Dâhiliye Nazırı’nı sonuna kadar dinledi. O susunca keskin nazarlarını hepsinin üzerinde ayrı ayrı gezdirdikten sonra şöyle dedi:

-Şevketli biraderimin endişeleri tamamıyla gayrı varittir (imkânsızdır). Çanakkale’yi zamanında fevkalade tahkim eylemiştim. Oradan hiçbir donanmanın geçmesi kabil değildir. Amma farz-ı muhal olarak, öyle bir felaket başa gelecek olursa, Hakan’ın yapacağı şey, tacını tebaasını terk ile kaçmak zilletini işlemek değil; vuruşarak canını feda etmektir. Ceddim Fatih Sultan Mehmed, bu beldeyi küffar elinden fethettiği zaman, Bizans İmparatoru Konstantin kaçmayıp; harp ede ede, yıkılan kalelerin altında can vermek kahramanlığını göstermiştir. Biz Fatih’in soyu, Konstantin’den aşağı kalamayız. Zat-ı Şahane’ye böylece arz edin! Müsterih olsunlar ve ezelî iradeye boyun eğsinler. Şuradan şuraya kımıldamasınlar! Düşman buraya giremez. Bana gelince, ben artık bir yere gitmem. Yegâne arzum burada ölmektir. Biraderimden ve Hükûmet-i Seniyye’den bu arzuma yardımcı olmalarını dilerim…”

Aldık mı ağzımızın payını!

II. Abdülhamid Han, bu sözleri söyledikten sonra kendilerinden bir cevap dahi beklemeyecek, kısa temennalarla oradakileri selamladıktan sonra son derece üzgün bir şekilde odayı terk edecektir. Heyet ise hiç ummadıkları bu cevap karşısında sersemlemiş olarak Saraydan ayrılacaktır. Rıhtımda kendilerini bekleyen istimbotla Dolmabahçe’ye doğru yönelecektir. Hiç kimsenin ağzından tek bir kelime veya yorum işitilmemişti. Sanki bir ölüm sessizliği içinde idiler. Ercüment Bey’in nakline göre, yolda düşüncelere dalmış gibi görünen Talat Bey, bir aralık kendilerine dönerek “Aldık mı ağzımızın payını?” demekten kendini alamayacaktır.

Geri dönen heyet, V. Mehmed Reşad Han’a ne söyledi ve mülakatı nasıl nakletti bilinmemektedir. Bilinen bir husus varsa artık İttihatçı şefleri İstanbul’u terk etmek gibi bir düşünceyi tamamen unutmuşlardır.

33 yıl Osmanlı mülkünü idare etmiş olan dâhi Sultan, işte bu tarihî sözleri ve kararlı iradesi ile Rumeli topraklarının Türklerin elinde kalmasının teminatı oluyordu. Bu cevap aynı zamanda daha düşmanı görürken kaçmayı yeğleyen veya kendilerini emniyet altına almayı düşünen İttihat Terakki’nin cesur ve kahraman(!) liderlerinin suratlarında patlayan bir tokat olmuştu.

Gözü arkada olanlar zaferin kokusunu duyamazlar! Şayet II. Abdülhamid Han İttihatçıların bu teklifini kabul etmiş olsaydı, İstanbul ve Rumeli’yi elde tutmanın imkânı kalmayacaktı. Cephede canla başla savaşan askere en büyük ihanet edilmiş olacaktı. Bugün evlatları, bırakın 18 Mart veya Çanakkale Zaferi olarak gurur duydukları böyle bir dönemi, hatırlamaktan dahi utanç duydukları bir devrin yasını tutuyor olabilirlerdi.

Bu dâhi Hakan’ı, hâlâ yok Ulu Hakan mı, Kızıl Sultan mı tartışması içinde bocalayıp anlamaya çalışmaktan uzak olanlar şunu bilsinler ki; modern silahları ve muazzam donanmalarıyla Çanakkale’yi geçemeyen İngiliz ve Siyonistler, birbirinden tehlikeli hain planlarla ne yazık ki içimizdeki manevi Çanakkale’yi çoktan geçmiş durumdadırlar. Bizleri dinlerine ve padişahlarına düşman ederek hedeflerine ulaşmış durumdalar. Bugünlerde beka mücadelesinin içeride nasıl yaşanmakta olduğunu ibretle izlerseniz bu sözlerimin maksadı daha iyi anlaşılır…

TEFEKKÜR
Âlemin âb-ı rûyı âr iledir

Âdemin gayreti vakar iledir

.

1897’den 28 Şubat’a!

Posted on 1 Mart 2019
28 Şubat post-modern darbesi, son 22 senedir en fazla konuşulan, atıfta bulunulan, yerine göre sulandırılan bir mesele oldu. Çok önemli gelişmeleri beraberinde getirdi. O dönemin başrolündeki askerleri, iş adamları, sendikacıları, siyasetçileri hep tartışıldı. Belki de en dikkat edilmeyen husus bunların kimin taşeronluğunu yaptığı meselesi idi. İşte Türkiye’nin bence asıl olarak bu noktaya odaklanması gerekmektedir. Zira içerideki yani sahnenin önündeki kavga, sahnenin gerisindeki güçleri hep görünmez kılıyor. Dolayısıyla da oyunlar aralıksız yenileniyor. Sadece figüranlar değişiyor. Kısır bir döngü içerisinde birileri bizi öğütmeye, gücümüzü tüketmeye devam ediyor.

Diğer taraftan tarihî hadiseler, ekonomik verilerle, “dün fiyatlar şu idi bugün bu oldu” cinsinden değerlendirilemez. Milletlerin tarihî hedefleri, gayeleri, ülkelerin, devletlerin ileriye yönelik aldığı kararları önemlidir. Bunlar unutulursa, gün gelir hatırladığınızda iş işten geçmiş olur.

İşte bu noktada 28 Şubat’tan tam yüz sene önce 1897 Basel’deki Siyonist Kongresini unutmamak lazım. Burada ne kararlar alınmış ve neler yaşanmıştı?

Bunu kongrenin mimarı olan Theodor Herzl hatıratında şöyle açıklamıştı:“Ben, Basel’de ‘Yahudi Devletini’ tesis ettim. Ben bunu bugün yüksek sesle söylesem bütün dünyada bir kahkaha tufanı yükselir. Fakat bundan beş sene sonra, belki elli sene sonra ise muhakkak herkes bunun böyle olduğunu anlayacaktır.”

Devlet, elbette ki kurdum demekle kurulmuyordu. Bunun için zaman, imkân, ter akıtmak gayret göstermek lazımdı. Herzl de bu itibarla elli sene sonrasını hedef koymuştu.

Ancak Herzl’in en büyük engeli, elbette ki bu maksadına tam karşı vaziyet alan Osmanlı Devleti idi. Nitekim o dönemde Osmanlının başında bulunan Sultan II. Abdülhamid Han, bütün gücüyle Siyonistlerin bu tasavvurunun önünü kesmek için faaliyet yürütecektir.

Abdülhamid Han, müthiş istihbaratı sayesinde Herzl’in ve Siyonistlerin gerçek maksatlarına vâkıftı. Asıl hedeflerinin Avrupa’daki zulümden kaçan Musevileri Filistin’de yerleştirip, onların güya tarımla uğraşmalarını sağlamak değil de, bağımsız bir devlet, hatta “Devlet-i Aliyye’nin Asya vilayetlerinden bir kısmını da içine alan bir imparatorluk kurmak olduğundan” kuşkusu yoktu. Nitekim şu sözleri bu hususu yansıtmaktadır:

“Siyonistlerin şefi olan Herzl, fikirleriyle beni ikna edemez. Siyonistler Filistin’de yalnız ziraat yapmak değil, orada hükûmet kurmak, siyasi temsilcilerini seçmek gibi şeyler de arzu ediyorlardı. Bu haris tasavvurlarının manasını gayet iyi anlıyorum. Lakin Siyonistler bu teşebbüslerini kabul edeceğimi zannetmekle saflık ediyorlar. İmparatorluğumuz dâhilinde, halkımızın fertleri olarak ve Bâbıâli’nin dirayetli hizmetkârları olarak Yahudilere ne kadar kıymet veriyorsam Filistinlilere dair kurdukları tasavvurlara da o kadar düşmanım.”

İşte Sultan’ın bu duruşu çok geçmeden okları kendisine yöneltecek ve aleyhinde korkunç kampanyaların düzenlenmesine yol açacaktır. Sonunda içeriden kendi evlatlarının çıkardığı isyan ile saltanatına son verilecektir. Oysa son verilen sadece onun saltanatı değil aynı zamanda devlet-i ebed müddet olan Osmanlı olacaktır.

Nitekim darbedeki Yahudi parmağı o kadar açıktır ki… 31 Mart Vakası’ndan sonra Mahmud Şevket Paşa ile Harbiye Nazırı Salih Paşa, ilk olarak Hahambaşı Haim Nahum’u ziyaret etmişlerdir. Her iki paşa da, Selanik Yahudilerinin verdiği destek için kendilerine özel teşekkürde bulunmayı ihmal etmediler. Konu hakkında ciddi araştırmaları bulunan Cevat Rıfat Atilhan daha sonra şu değerlendirmede bulunacaktır:

“31 Mart Vakası, Türk milletini her şeyi ile dize getirmek, vatanını parçalamak ve bir kısmı üzerinde hâkimiyet sağlamak için Siyonizm ve Farmason iş birliğinin tertip ettiği sistemli ve planlı bir suikasttır. Hedefleri müstakil son Türk devletini yıkmak, onu ayakta tutan bütün manevi faktörleri ortadan kaldırmak, Filistin topraklarında Yahudi devleti oluşturmak ve İslam âleminin rehberi olan büyük Türk milletini küçültüp bu âlemin başından koparıp atmaktı. Bu hedefe ulaşabilmeleri için Sultan II. Abdülhamid’i tahttan indirmeleri gerekiyordu. Bu maksatla Siyonistler, Dönmeler, Masonlar ve komitacılar birleşerek hedeflerine ulaştılar.”

Gerçekten de Emanuel Karasu’nun defalarca ve iftiharla, “Sultan Hamid’e beş milyon altına yaptıramadığımız işi, İttihatçılara dört yüz bin altına yaptırdık” diye övünmesi bu tezi ispatlamaktadır.

İngiliz Mary’nin belgelerini de incele!

Şimdi şöyle düşünelim. Abdülhamid Han gitti iş bitti mi? Büyük İsrail projesi kapandı mı? Büyük Ortadoğu Projesi bunun gerçekleşmesi için atılmış makyajlı yeni bir adım değil miydi? İslam’ın gücü ve etkisi kırılıp yok edilme noktasına getirilmeyecek miydi? Onlar bunu unutmuş muydular?

İşte Türkiye’nin darbeler tarihi ile yüzleştiğimizde hep bu soruların cevabını ve bunları gerçekleştirme noktasında atılan adımları görürüz. Ne yazık ki sadece figüranlar değişmekte ve biz içeride bölünüp birbirimizi yemekteyiz. Oysa birileri de arkada gülerek ellerini ovuşturmaya devam etmekteler.

28 Şubat’ın 22. yıl dönümünde sadece bir iki hadiseyi gözler önüne sermeye çalışacağım.

Birincisi neden bu ülkede hâlâ Sultan II. Abdülhamid Han tartışılır ve gözden düşürmeye çalışılır. FETÖ’nün devlete hâkim olduğu sırada Millî Eğitim Bakanlığı’nı hep elinde tutan Hüseyin Çelik’in Abdülhamid Han ile ilgili dinmek bilmeyen kini ve iftiralarına bakınız! On sene önce böyle yazılar kaleme alır mıydı acaba düşününüz? İngiliz Mary’nin yönlendirmesi ile Sultan II. Abdülhamid Han’a darbe teşebbüsünde bulunan Ali Suavi’ye methiyeler düzen bu adam, işi gücü bıraktı, II. Abdülhamid Han ile uğraşmaktadır. Onun fikren nemalandığı hocalarının da nasıl bir Abdülhamid Han düşmanı olduğunu erbabı iyi bilmektedir. Bu zat, Mary’nin İngiltere’ye kaçırdığı belgelerden de haberdar mıdır acaba? Hüseyin Çelik, İngiliz aklıyla hareket ederek “Dinde halifeliğin yeri olmadığını savunan” bu sarıklı ihtilalciyi (Ali Suavi) “darbe yapamadı” diyerek oldukça hayıflanmaktadır. Acaba başka darbe ve işgallerin gerçekleşmemesinden duyduğu üzüntüyü böyle mi gidermektedir!

Şurası muhakkak ki birileri, “Abdülhamid Han’ı anlamak, bugünü anlamaktır” sözüne muhalefetle, bu siyasi dehayı hâlâ karanlığa gömmek istemekte ve hâlâ birilerinin bugünleri de yönlendirmesine çanak tutmaktadır.

Ya ilahiyatçılar!

İkinci sözüm ise yine İlahiyat camiasından birilerine olacaktır! Malumunuz Siyonist Kongrede ele alınan konulardan biri de İslam’ın etkisini kırmaktı. Peki Abdülhamid Han düşürülüp, Osmanlı Devleti yok edilip, yeni Türkiye Cumhuriyeti üzerinde de nice nice planlar yürürlüğe konulurken İslamiyet’e karşı verilen savaş unutuldu mu sanıyorsunuz? Asıl bu savaşın artık sessiz sedasız değil bağıra çağıra yapıldığını görmüyor musunuz? Hem de ilahiyat camiasının bu konuda baş figüran olarak kullanılması ne kadar manidardır. Zira matematik ve fizikçiler bu tahribatı asla gerçekleştiremezdi. Öyleyse işi erbabına(!) vermek gerekirdi.

Çıktığı programlarda Yahudilerin Türkleri çok sevdiğini ısrarla savunan Prof. Dr. Nuh Arslantaş’ın maksadı bugünlerde net olarak ortaya çıktı. Meğerse Tevrat’ın tefsirini yapıyormuş.

Kullandığı kaynak, 10. yüzyılda Bağdat’ta yaşayan ve Tevrat’ı Arapçaya ilk tercüme eden kişi olan Saadya Gaon isimli bir Yahudinin “Tefsiru’t-Tevrat bi’l-Arabiyye” isimli eseridir. Eser, Kültür Bakanlığı Yazma Eserler Kurumu tarafından iki cilt hâlinde yayınlandı. Evet bakanlığımız ve ilahiyat hocamız Müslümanların hararetle beklediği (!) bu eseri binbir çaba ile Türk ilim âlemine kazandırdılar.

Sultan II. Abdülhamid Han’ı devirmek için büyük gayretler sarf eden Efgani ve Abduh’un hararetli savunucusu Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dekanı Ali Köse Bey de artık ilahiyat talebelerine ders olarak bu kitabı da okuturlar. Malum Ehl-i Sünnet yolundan gittikçe uzaklaştırılan talebelerimiz için boşluk doldurmak açısından böyle derslere ihtiyaç vardır(!). Ayrıca “dinler arası diyalog masası” da boş kalmasın(!).

28 Şubat sürecinin FETÖ’ye yol açtığı bugün hemen herkesçe bilinmekte ve belirtilmektedir. Peki, o günün aktörleri bunun farkında mıydılar, bilinmez! Bugün de bazı figüranlar aynı kuyuya su taşıdıklarının ne kadar farkındalar bilemiyorum!

TEFEKKÜR
Sâr-bân-ı vakt isen hazm eyle zîrâ vakt olur
Bir topal merkep belâsıyle katar elden gider

Devlet soylu küheylandır!

Posted on 22 Şubat 2019
Yine bir seçim sath-ı mailine girmiş bulunuyoruz. Muhtemel adaylardan biri seçiliyor, belediye başkanı olarak bir müddet şehri veya ilçeyi idare ediyor. Sonra yine seçilerek devam ediyor veya bırakıyor. Bazen kendileri bırakmasa da zaman aman vermiyor ve bıraktırıyor.

Aslında seçilmeye namzet olan bu adaylarımız için önemli olan şey güzel ve kalıcı hizmetlerle gönüllere taht kurmak olmalıdır. Bazen gidene ağlarsınız onu çok ararsınız. Bazen da davul zurna çalarak gönderirsiniz.

Rahmetli ünlü Destan Şairimiz Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu bu hususta ne güzel seslenir. Birkaç mısraını alalım.

Allah Allah demeyince
Güzel işler onabilmez
Cümle sular buz kesilse
Okyanuslar donabilmez
Vatan, bayrak, millet aşkı
Üflemekle sönebilmez
Eğer öyle sönebilse
Dünya böyle dönebilmez
Hak dilinden anlamayan
Halka himmet sunabilmez
Devlet soylu küheylandır
Muhannesler binebilmez

Evet, halka hizmet, himmet sunabilmek Hak dilini anlamaktan geçiyor. Hak dilinden anlamak haksızlık yapmamak, hep kendine yontmamak, adil olmak, fakiri fukarayı gözetmek, şefkatli, merhametli, cömert olmak ve daha nice nice güzel vasıflara sahip olmaktan geçmektedir.

Tarihimiz bu konuda sayısız misallerle doludur. Elbette ki tersi olan da az değildir. Bu itibarla idarecilerimizin tarih bilmeleri elzemdir.

Dünyaya gönül bağlayıp dünyalık için yaşamazlar. Hakkı tanımaktan halka hizmete ulaşmayı düşünürler. Şanlı peygamber efendimizin “İnsanların en hayırlısı insanlara faydalı olanıdır” hadis-i şerifini düstur edinirler.

Çelebi Mehmed Han

Osmanlı İmparatorluğunun ikinci kurucusu sayılan Çelebi Mehmed’in hayatı da bu hususta idarecilerimize, gençlerimize ibretlik vakalar sunar.

1402 yılında Emîr Timur ile yapılan Ankara Muharebesi kaybedilip babası Yıldırım Bayezid Han, Emîr Timur’a esir düşünce henüz 14 yaşındaki Şehzade Çelebi Mehmed uzun bir dönem Amasya, Gerede ve Bolu yöresinde zaman geçirmişti.

Bu bölge Osmanlıların en karışık yöresi idi. Emîr Timur’dan da destek alan mütegallibe beyler on bin-yirmi bin kişilik kuvvetlerle bölgede terör estirmiş, Çelebi Mehmed’i günlerce uğraştırmıştı.

O, bu sırada babasının vefat haberini de alınca iyice yıkılmıştı. Devlet adamlarının ve âlimlerin taziyeleri ve nasihatleri sonunda sabır ve tevekkül yolunu tutmuştu.

Keremli babasının ruhunu sevindirmek için hatim duaları okutmuş, fakirlere, düşkünlere nice sadakalar dağıtmış ve hayırlar yapmıştı. Yine sofralar kurdurarak günlerce yemekler vermişti.

O, babasının ruhu için hayrat ve hasenat yapmakta iken Emîr Timur’un Anadolu’yu terk etmekte olduğu haberi geldi.

Bu haber Çelebi Mehmed’i ve yanındaki silah arkadaşlarını fevkalade sevindirdi. Zira şu on aylık dönemde genç şehzâdenin gönlü keder rüzgârlarıyla perişan olmuştu.

Şimdi ise Emîr Timur’un çekilmesi ile Osmanlı ülkesini yeni ve daha çetin bir mücadele bekliyordu. Bu mücadele Bayezid Han’ın dört oğlu Emîr Süleyman, Musa, İsa ve Çelebi Mehmed arasında geçecekti.

Çelebi Mehmed kardeş kanının akıtılacağı böyle bir savaşa karşı isteksiz ve arzusuzdu. Nice canların nice yiğitlerin ve nice beylerin bu mücadelede ecel şerbetini içeceğini iyi biliyor ve üzülüyordu.

Din esaslarını ikame eyle!

Amasya’da iken bir gün musahiplerinden (sohbet arkadaşı) Molla Ali‘yi huzuruna davet edip dedi ki:

“Ya Molla Ali! Meydana gelen hadiseden ibret aldın mı? Babam Yıldırım Bayezid’in başına gelen musibet ve belaların sebebini düşünebiliyor musun? Görüyorsun ki, her birimiz bir yere ayrıldık. Kardeşim Musa Çelebi, İsa Çelebi’nin üzerine yürüdü ve Bursa’da tahta oturdu. Kardeşim Süleyman Çelebi ise Edirne’de tahta oturdu. Düşman bizden korkarken, şimdi biz âleme maskara olduk. Özellikle Edirne’de oturan kardeşim Süleyman Çelebi’nin fitne fesadından korkulur. Din ve devlete taşıdığım iyi niyet ve gayret, bu hadiseler karşısında beni daha da hassas kıldı. Gel seninle tac ve taht düşüncesini terk ederek hacca gidelim!”

Çelebi Mehmed bu sözleri hem söylüyor hem de ağlıyordu. Akşam ikisi de istihareye yattı. Çelebi Mehmed rüyasında dedesi Murad-ı Hüdavendigâr‘ı gördü. Yanında Emîr Sultan da vardı. Ona bir kılıç, bir de eğerlenmiş at vererek;

“Haydi yiğidim! Din esaslarını ikame eyle” dediler. Çelebi Mehmed, ata binmek istemediği hâlde, çaresizlik içinde binmek zorunda kaldığını ve Gelibolu istikametine doğru hareket ettiğini gördü.

Molla Ali de, aynı gece rüyasında Bursa’da olduğu hâlde Çelebi Mehmed’i tahtın üstünde Musa Çelebi’yi ise altında otururken görmüştü.

Bu rüyaları ilahî bir işaret olarak kabul eden Çelebi Mehmed, şimdi Osmanlı ülkesini birlik hâline getirmenin hesaplarını yapmaya başlamıştı.

Parçalanan devleti uzun mücadelelerden sonra tek elde birleştirdi. Anadolu’da dağılan birliği yeniden ikame etti. Emîr Timur’un ihya ettiği Anadolu beyliklerinden bir kısmını ortadan kaldırırken bir kısmını da tabi duruma getirdi. Bu özelliğinden dolayı ona “Osmanlı Devleti’nin ikinci kurucusu” denilmiştir.

Rumeli’de ise Türk nüfuzunu kuvvetlendirdi. Ömrünün tamamını savaşlarda geçiren bu kahraman hükümdar, katıldığı yirmi dört muharebede kırk yara almıştır. Kendisinden nakledilen şu söz hayat hikâyesini çok güzel ifade etmektedir.

“Çocuk yaşımda bunca belalar kim çektim, kimse çekmiş değildir.”

Ne yazık ki devleti eski haşmetine kavuşturmak için gece gündüz gayretle uğraşan bu Türk hakanı, henüz otuz iki yaşında iken hayata gözlerini kapayacaktı.

“Cihân hasm olsa!..”

Çelebi Mehmed siyasi başarılarının yanı sıra imar ve kültür faaliyetlerine de büyük önem vermiştir. Bursa, Edirne ve Amasya’da pek çok eser yaptırmıştır. Bursa’da Yeşil Cami adıyla tanınan mabedi gerek inşaatında kullanılan mermerlerin nadirliği gerekse onu süsleyen oymaların zarafeti itibarıyla şehrin başlıca şaheserlerinden biridir. Bu caminin karşısına yüksekçe bir mevkide kendi türbesini yaptırdı. Türbenin karşısına düşen medresesi bugün müze hâline getirilmiştir.

Bunlardan başka Edirne’de Emîr Süleyman tarafından inşasına başlanan ve Musa Çelebi tarafından devam ettirilen Ulucami‘nin tamamlanması ona nasip oldu. Bu camiye vakıf olmak üzere Edirne’deki bedesteni yaptırdı. Oğlu Şehzâde Kasım bu caminin bahçesinde medfundur.

Çelebi Mehmed, ilim adamlarını himaye ve teşvik ederdi. Onlara karşı hürmetkâr ve cömertti. Bu itibarla kısa süren hükümdarlığı döneminde namına muhtelif mevzularda eserler yazılmıştır. Devrin en güzide ilim adamları arasında İbni Arabşah, Abdurrahman Merzifoni, Molla Sarı Yakub, Molla Kara Yakub, Kafiyeci Muhyiddin, Kadı Feyzullah ve Rükneddin Ahmed sayılabilir.

Sultan Çelebi Mehmed bazen şiir de söylemiştir. Tezkirelerde rastlanan bu şiiri onun takvasını, Cenab-ı Hakk’a karşı sarsılmaz imanını göstermektedir.

Cihân hasm olsa, Hakk’dan nusret iste!
Erenlerden duâ vü himmet iste!

Çalup dîn aşkına udvâne şimşîr,
Anuban çâr-ı yârı hidmet iste!

Eğer leb-teşne isen ey bed-endîş;
Bu deşne çeşmesinden şerbet iste!

Geçenden geç, demür taşdan sakınma,
Demüri mahv edenden kuvvet iste!

Çevürme yüz muhalifden Mehemmed,
Adûyı arsadan sür vüs’at iste!

TEFEKKÜR
İkbale inanma iyiliği bil
Bugün burda ise yarın orda bil

Hindistan’da bir âdet!

Posted on 15 Şubat 2019
Eski zamanlarda Hindistan’ın garip bir âdeti varmış. İnsanlar her yüzyılda bir, genç-yaşlı hep beraber büyükçe bir meydanda toplanırlarmış. Herkes yerini aldığında kralın tellalı çıkar, meydanın tam ortasında dikili olan bir taşı göstererek;

“Buraya yüz sene önceki toplantıya katılanlar gelebilir” dermiş. Tellalın bu çağrısından sonra ya kuvveti kesilmiş, gözü kör olmuş ve gençliği mahvolmuş bir ihtiyar adam ya da gençliğinden sadece hatıraları kalmış zamanın boynunu büktüğü, sırtını kambur ettiği bir kocakarı çıkagelir, bu yüksek taşın üzerine tırmanırmış. Böylece ihtiyar adam ya da kadın anlatmaya başlarmış:

“Ben yüz sene önceki büyük toplantıya geldiğimde minicik bir çocuktum. Kral da falanca kimseydi” dermiş. Ardından eski orduları, o zamanki halkı anlatır, zamanın onları nasıl öğüttüğünü, toprağın altına nasıl gömüldüklerini anlatırmış.

Adamın bu kısa ve etkileyici cümlelerinden sonra memleketin hatibi meydana gelir, insanlara vaaz eder, ölümün ansızın gelişinden ve dünyadan kopmanın muhakkak olduğundan bahsedermiş.

Dinleyenler ağlamaya başlarlar, yaptıkları kötülükten, zulümlerden tövbe ederlermiş. Böylece daha çok sadaka verirler, kötü yollara düşmüşlerse terk ederler, bir müddet daha bu vaazın tesiriyle sulh içinde yaşarlarmış…

Son yüzyılın filmi

Böyle bir âdet Türkiye’de yapılsaydı ve bugün öyle bir meydan günü olsaydı… Yüz sene önce 4-5 yaşlarında olup orada bulunan, bugün artık beli bükülmüş dizlerinin feri sönmüş yaşlı bir teyze de dikili taşın üzerine çıkıp konuşmaya başlasaydı… Neler anlatırdı acaba? Dinleyelim:

“Evlatlarım, yüz sene önce ben bu meydanda küçücük bir çocuktum. O gün dikili taşın üzerine çıkan yaşlı amca Yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin doğumuna şahitlik etmişti. Hep padişahlarımızdan bahsetmişti. Bir de Abdülhamid Han’ın gittikten sonraki felaketli acı dolu yıllardan…

Biz ise bir müddet sonra mektebe başladık. Orada öğretmenler hep padişahları hain diye anlatıyorlardı. Padişahlardan halifeden kurtulmuştuk. O yaşlı amcanın, gözlerinden kanlı yaşlar dökerek anlattığı İngilizler, Fransızlar, Haçlılar ne olmuştu, nereye gitmişlerdi bir türlü anlayamamıştım? Eve gittiğimizde anne babalarımız ise tam tersini söylerlerdi. Şöyle ki:

Padişahlar iyi insanlardı. Şefkatli hakanlardı, onlar bizim atalarımızdı… Fakat sakın bunları başka yerde konuşmayın, derlerdi. Ne olmuştu neler, değişmişti çözemezdim. Bizim okul yıllarımız böyle ikilem içinde geçti.

Bizim gençlik yıllarımızda başımızda sadece Atatürk oldu. Sonra İnönü geldi. Millî şef diyorlardı. Paralara, devlet kurumlarına, okullara hep onun resmi konulmuştu. Atatürk neredeyse unutulmuştu…

Derken dünya bir daha cihan harbinin içine girdi. Sefalet, yokluk, kıtlık ülkeyi kırdı geçirdi. Savaşa girmemiştik ama savaştan beter ekonomik sıkıntılar çekmiştik…

Sonra Adnan Menderes iktidara geldi. Millet o gün bayram etmişti. Hele de ezanı Arapça okuttuğu gün nasıl sevinç gözyaşları döktüğüne şahit olacaktınız!

Menderes yaklaşık on sene milleti idare etmişti ki darbe denen şeyle tanıştık. Subaylar, albaylar iktidarı ele almıştı. Milletin vekillerini hapse atmışlardı. Sonra Menderes ve iki arkadaşını astıklarını öğrendik. O günler halkın gözyaşını içine akıttığı ve aylarca gülmeyi unuttuğu zamanlardı…

Ondan sonra liderlerin bollaştığı yıllar geldi. Demirel, Ecevit, Türkeş, Erbakan, yıllarca mücadele verdiler. Tartıştılar, konuştular, kavga ettiler, birbirlerine hakaret ettiler. Önceleri Demirel tek başına gelirdi. Sonra Türkeş ve Erbakan’la beraber hükûmetler kurdu. Arada bir Ecevit gelse de fazla kalamazdı. Kıtlık, yokluk arasında kaybolur giderdi.

Bu arada sağ-sol diye ülkenin çocukları birbirini kırdılar. Herkesin ne oluyoruz, nereye gidiyoruz dediği günlerde tekrar darbe oldu. Kenan Evren gelmişti. Millet bu darbeleri hep Amerika’nın yaptırdığını konuşurdu. Liderleri hapse atmışlardı. Gençlerin kavgası bitmişti. Millet biraz rahat nefes almıştı. Fakat hapishanelerdeki işkenceler ve idamlar çok konuşulacaktı.

Sonra yeniden seçime gidildi. Artık başka başka liderler vardı. Bir kısmının adını unuttum. Ama iktidara, çocukların ‘Tonton Amca’ dedikleri Turgut Özal geldi. Özal, bu milletin Menderes’ten sonra belki en çok sevdiği ve tuttuğu bir lider olmuştu.

Bu arada yasak getirilen Demirel, Türkeş, Erbakan ve Ecevit yeniden sahneye çıktılar. Ülke yeniden tartışmaların odağına girdi.

Özal, cumhurbaşkanı iken aniden vefat etti. Millet ise öldürüldüğüne inandı. Zira artık garip olaylar öldürmeler hep birbirini izleyecekti. Onun yerine getirmeyi düşündüğü Adnan Kahveci de öldürüldü. Mesut Yılmaz başbakan olmuştu. Derken Demirel Cumhurbaşkanı olurken yerine Tansu Çiller geldi. Çok hızlı değişimlerdi…

28 Şubat dedikleri bir darbe daha oldu. Bu defa darbeciler iktidar olmadan hükûmet yıkıyor, hükûmet kurduruyorlardı. Erbakan-Çiller hükûmetini yıktılar. Aynı günlerde Türkiye büyük bir depremle sarsıldı. Binlerce insan vefat etti. Ekonomik deprem de bütün ülkeyi sarmıştı. Çok karışık günler geçirdik…

Derken siyasi arenada yepyeni yüzler ortaya çıktı. Artık Erdoğan, Kılıçdaroğlu, Bahçeli vardılar. Millet, şimdi Cumhurbaşkanımız Erdoğan’a büyük teveccüh gösterdi. Üst üste iktidara getirdi.

Bu arada sırayla Türkeş, Demirel, Ecevit ve Erbakan hep öbür dünyaya göçtüler. Siyasi meydanların kırk yıllık renkli simaları gitmiş, ışıkları sönmüştü.

Benim de artık yaşım ilerlemiş olayları takip edemez olmuştum. Her şey yolunda gidiyor, memleket düzlüğe çıkmış diyorduk. Artık darbe günleri bitti diye konuşuyorlardı. Bir gün evlatlarımın, torunlarımın yüzleri asılıverdi. Tedirgin ve perişan oldular. FETÖ darbesi, işgali diye konuşuyorlardı. Günler geceler boyu sokaklarda, çadırda yattılar. Memleket yine karışmıştı. Yine Amerika’dan bahsediyorlardı…

Bugünlerde yine bir seçim var diyorlar. Yüzyıllık meydan toplantısının olduğunu işittim. Torunlarıma rica ettim. Yüzyıl önce burada konuşan yaşlı amcayı kağnı arabasıyla getirip götürmüşlerdi. Beni otomobille getirdiler. Gelemezsin ninem dediler. Evladım belki kimse kalmamıştır. Götürün diye yalvardım. Ben gelmesem belki kimse konuşamayacaktı.

Yüzyıl geçti endişe bitmedi. İnşallah Cenâb-ı Hak evlatlarımıza milletimize rahatlık ve huzur versin. Çok tövbe edelim. Artık benim cenazeme gelirsiniz, ben perdeyi kapatıyorum…”

Nasihat biterse insanlık biter!

Yaşlı teyzenin susmasıyla birlikte bir vaiz taşın üzerine çıkarak konuşmaya başladı:

“Ey dostlar duydunuz, işittiniz. Teyzemiz yüzyıllık ülke serüvenini bir film şeridi gibi aktardı. Kimler gelmiş, kimler geçmiş dünyadan. Şu an karşımızda bizi izleyen şu üç veya beş yaşındaki çocuklardan birisi, bir yüz sene sonra bu taşın üzerine çıkarak konuşmaya başlayacak. O da konuşmasına teyzemizin son söylediği isimleri başa alacak ondan sonra nicelerini anacak. Hepsi göçtü dedikten sonra daha doğmamış olanların adları ile devam edecek onların da kimi gidecek, kimi kalacak yerine yenileri geçecek. Ama hep gidecekler kimse kalmayacak…

Dostlar unutmayalım. Ömür büyük fırsattır, fırsat ise ganimettir. Bunu güzel bir şekilde değerlendirelim. Dün dünyaya sığmaz olanlar görüyoruz ki iki metrekare yere sığmışlar. Gurur ve kibre kapılmayalım. Birbirimizi üzmeyelim.

Rabbimizi unutmayalım. Peygamberimizi bilelim, yolundan gidelim. Kulluk için bu dünyada oluşumuzun idrakinde olalım. Konuşmayalım, yaşayalım. Kulluk şuurunda olalım. Bakınız hep farklı fikirlerle gençlerimizi birbirine düşürmüşler. Ecdadımızı iyi tanıyalım. Dinde bidat yollarına sapmayalım.

Zaman ne de çabuk geçiyor. Bir daha buraya toplandığımızda, bugün burada olanların biri veya ikisi gelebilecek düşünebiliyor musunuz? Hepimiz toprak altında olacağız inanabiliyor musunuz? Öyleyse gelin günahlarımıza tövbe edelim. Birbirimizi sevelim. Teyzenin yüz yıldır bahsettiği Batı’nın oyununa ve tuzaklarına artık düşmeyelim. O film şeridinin içerisinde gizli ne üzüntüler, ne gözyaşları vardı. Ancak çeken bilir. Evlatlarımız da o acıları çekmesinler. İbret alalım. Çok sadaka verelim. Ülkemizdeki Suriyeli din kardeşlerimizi, Arakan Müslümanlarını ve yurdumuzdaki fakir muhtaç, ihtiyaç sahibi kardeşlerimizi unutmayalım.

Şu üzerinde konuştuğumuz taş düşman eline düşmesin. O düşerse artık burada konuşmalar ve milletimizin geleceği nihayet bulur.

Birbirimizi uyaralım, ikaz edelim. Zira nasihat biterse insanlık biter…”

İnsanlar gözyaşları içerisinde birbirlerine sarılarak, ağlaşarak ve helalleşerek yeniden işlerinin başına geçmek üzere dağılırlar. Ta ki bir yüz sene sonrasına kadar…

TEFEKKÜR
Âsiyâb-ı feleğin gerdişine girmeyegör
Gösterir döne döne âdeme bin tane belâ

Papa Francis’in ziyareti!

Posted on 8 Şubat 2019
Papa Francis’in Birleşik Arap Emirlikleri’ne ziyareti, ülkemizde de ciddi ses getirdi. Basına bakılırsa güya en büyük tepki de, Diyanet İşleri eski Başkanlarımızdan olan Görmez’den geldi.

Öncelikle bu ziyaretin gayesi neydi? Ona bakalım. Bunu Vatikan’ın açıklamasında buluyoruz:

“Bu ziyaret, daha önce Mısır’a yapılan ziyaret gibi, Kutsal Baba’mızın dinler arası diyaloğa verdiği büyük önemi yansıtıyor.”

Demek ki Papa’nın vazgeçmediği ve asla da vazgeçmeyeceği bir proje var: Dinler Arası Diyalog!

O, aynı zamanda Türkiye’de FETÖ’nün etkin olduğu dönemlerde en fazla sahip çıktığı ve aleyhte konuşanın da susturulduğu bir proje idi.

Neydi bu projenin hedefi? Bunun en çarpıcı açıklamasını Papa II. Paul yapmıştı.

O, 1991 yılında ilan ettiği Redemptoris Missio (Kurtarıcı Misyon) isimli genelgesinde aynen şöyle diyordu:

“Dinler Arası Diyalog, Kilise’nin bütün insanları Kilise’ye döndürme amaçlı misyonunun bir parçasıdır… Bu misyon aslında Mesih’i ve İncil’i bilmeyenlere ve diğer dinlere mensup olanlara yöneliktir.”

Nitekim “Hıristiyan Olmayanlar Sekretaryası”nın başkanlığını yapan Kardinal Francis Arinze ise, 1985 yılında diyalog hususunda gelinen noktayı açıklarken şöyle demişti:

“Papa VI. Paul’un vizyonu gerçekleşmektedir. Çünkü Dinler Arası Diyalog, Kilise misyonunun normal bir parçası olarak görülmektedir.” (Bulletin, 59/XX-2, 1985, 124)

1998 yılında FETÖ elebaşı da bu konuyu vurgulamamış mıydı? Bakınız ne demişti o zaman:

“Papa 6. Paul Cenapları tarafından başlatılan ve devam etmekte olan Dinlerarası Diyalog İçin Papalık Konseyi (PCID) misyonunun bir parçası olmak üzere burada bulunuyoruz. Bu misyonun tahakkuk edişini görmeyi arzu ediyoruz.” (F. Gülen’in Papa’ya mektubundan, Zaman, 10.2.1998)

Montgomery Watt

İşin en vahim tarafı ise Diyanet ve İlahiyat fakültelerinin bu konuda aktif bir şekilde rol alması olmuştu. Nitekim 23 Kasım 2003 tarihinde Alman Konrad Adenauer Vakfı‘nın, Armada otelinde düzenlediği, “Türkiye ve Avrupa’da Din, Devlet ve Toplum-Dinler Arası Barışçı bir Ortak Yaşam için Olanaklar ve Engeller” konulu sempozyumda, “Dinler Arası Diyalog” projesinin önde gelen temsilcilerinden Prof. Dr. Niyazi Öktem şöyle konuşmuştu:

“80’li yıllarda başlattığımız ‘Dinler Arası Diyalog’ projesinde hayli mesafe aldık. Bu konuda bize en büyük desteği Diyanet verdi. Sayın Başkan’ın gün boyu aramızda bulunması bunun en güzel ispatıdır. Sivil kuruluşlardan ise destek, Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’ndan geldi. Vakfın Onursal Başkası Fetullah Gülen Hoca bize büyük destek verdi. Bütün bunların üstünde, Diyalog konusunun Türkiye’deki mimarı, öncüsü Prof. Dr. Mehmet Aydın’dır. Her birine huzurunuzda teşekkür ediyorum.”

Öyle ki bu konuda gerekli çabayı göstermek ve süreci akamete uğratmamak adına Diyanet’te Dinler Arası Diyalog Masası dahi kurulmuştu. Ne hazindir ki Diyanet yöneticileri, FETÖ ile mücadele başlayınca bu masanın adını “Dinler ve Medeniyetler Arası Münasebetler” yaparak devam ettirmeyi başardılar!

Neden böyle bir projeye ihtiyaç duymuşlardı?

Bunu da yine Dinle Arası Diyalog’un en etkili mimarlarından İskoç tarihçi, oryantalist, Anglikan papaz ve akademisyen William Montgomery Watt açıklamaktadır. O, “Modern Dünyada İslam Vahyi” adlı çalışmasında bunu şöyle ifade etmişti:

“Diyaloğun şartı ‘Benim dinim son dindir’ inancından vazgeçmektir: Dinlerin karşılaştırılması, yani üstünlük ve aşağılık açısından herhangi bir değerlendirmeye gitmemektir. Objektif anlamda geçerli olmadığı için gerçek diyalog anlayışı, bu çeşit karşılaştırmalardan vazgeçmeyi icap ettirir. Taraflardan biri ‘Benim dinim son dindir’ derse bu olmaz. Çünkü buradaki son kelimesi diğer dinlerden üstün olma veya diğer dinleri geçersiz kılma anlamlarına gelir. Bunun için, benim dinim diğerlerinkinden daha üstündür inancının terk edilmesi gerekir.”

Görülüyor ki dinde diyalogdaki maksat, “Müslümanlardaki dinî şuurun yok edilmesi”ydi. “Benim dinim son dindir, diğerleri yanlıştır” inancından vazgeçirmeyi prensip edinerek Hıristiyanlığın ve Yahudiliğin de hak bir din olduğu vurgulanacaktı.

Diyanet İşleri eski Başkanlarından olup hâlâ KURAMER gibi bir kurumu yöneten Ali Bardakoğlu, 2004 yılında Habertürk’te açıklamalarda bulunurken ılımlı ve hoşgörülü İslam anlayışını şöyle özetlemişti:

“Müslümanların, ‘İslamlaştırma’, Hıristiyanların da ‘Hıristiyanlaştırma’ politikalarını izlememelerinin adıdır.” (3.4.2004 Habertürk).

Püf noktası

Şimdi işin püf noktasına gelelim. Diyanet İşleri eski Başkanlarımızın etki alanında olup Diyanet’in desteklediği KURAMER’in yayınlarına. Yukarıda “Dinler Arası Diyalog”un mimarı olarak gösterdiğimiz M. Watt’ın eserleri hâlâ nerede basılıyor ve yayınlanıyor?

Papa’ya bağırmakla bu işler son bulmuyor. Bilakis geri planda meş’um faaliyetleri örtülmek isteniyor.

Papa’yı herkes biliyor. Gitmiş BAE’de ayin yapmış. Papa ayin yapar ve Hıristiyanların dertleri ile ilgilenir. Bunda garipsenecek ve bağrılacak bir durum göremiyorum açıkçası. Hatta belirttiğim üzere İslam’ı yok etmek için çırpınır. Asırlardan beri haçlı seferlerinin temsilcisi olarak da bu vazifeyi harfiyen yerine getirmiştir.

Son yüzyılda ise bu saldırılar şekil değiştirmiştir. Şimdi silahşorları İslam dünyasını bölmekte, parçalamakta, sömürmekte, birbirine kırdırmakta, Papa ise arkadan o bölgelere ziyarette bulunup sahte gözyaşı dökmektedir. Güya su, ekmek ve ilaç dağıtmaktadır. Hıristiyanlığa bu yolla kanalize etmeye çalışmaktadır.

Zira İslam ülkeleri içerisindeki kalemşorları Dinler Arası Diyalog safsatası altında Papa’nın dininin de temsilciliğini başarmaktadırlar.

M. Watt’ın kitapları satıştan kaldırılmadıkça, gerçek Ehl-i Sünnet âlimleri tanıtılmadıkça ve İslamiyet doğru bir şekilde öğretilmedikçe kuru bağırtınızın hiçbir faydası yoktur!

Bakınız, Ezher Üniversitesi Profesörlerinden İbrahim Al-Khouli, Bahreyn Kültür Diyaloğu Merkezi Müdürü Dhiyaa Al-Musavi’ye unutulmayacak bir ders verdi. Al-Musavi’nin Hıristiyanlara ve Yahudilere sevgi, saygı, muhabbeti üzerine, “Onlar sana bir Nobel ödülü versinler, hak ediyorsun” diye başlayan İbrahim Al-Khouli şöyle devam etti:

“(Sen dinlerine uymadıkça ne Yahudiler ve ne de Hristiyanlar asla senden razı olmazlar) [Bakara suresi: 120] buyuran Cenab-ı Hak’tır. Her şeyden önce ‘Semavi Dinlerde Diyalog’ başlığı bir aldatmaca ve yalandır. Zira semavi dinler diye bir şey yok. Allah katında Âdem aleyhisselamdan itibaren başlayıp Muhammed aleyhisselam ile son bulmuş tek din İslam’dır. Din kelimesi Kur’ân’da ve sünnette sadece tekil olarak bulunur. İkil ya da çoğul olarak geçmemiştir. Bu tabir Müslümanları ve Müslüman olmayanları aldatmak içindir. Birincisi, onların bahsettikleri şeyin doğru olduğu sanıldığından dolayı Müslümanları aldatmak içindir. Mason ajanlarından olan Sait el-Aşmavi ve benzerlerinin geçmişte dediği gibi: ‘Tevrat’a ve İncil’e inanan biri Kur’ân’a inanmış gibidir. Üçü de haktır. Üçüne de herhangi birine de inanan kurtulur.’ Bu adam böyle bir saçmalığı söyleyerek İslam’a ve Kur’ân’a tamamen küfretmiş ve Kur’ân’ı yalanlamıştır.

İkincisi, Müslüman olmayanlar için de bir aldatmadır. Çünkü onlar kendilerinin hak üzere olduklarını sandıkları için gerçeği araştırmaktan kaçınacaklardır. Hem maddi ilerleyişte hem de medeniyet gelişiminde başarılı oldukları ve hayat standartları da daha iyi olduğu için, diyalogcuların ifadesiyle, ‘madem hepsi aynı, neden öyleyse dinlerine gireyim’ demeyecekler mi?

Şunu da unutmayalım! Haçlı seferlerini kışkırtanların ve Avrupa’da İslam nefretini yayanların başında din adamları geliyordu. Hangi adamlarla konuşulacak ve diyalog kurulacak? Din adamları kim? Onlardan biri yakın bir tarihte tanıklık etmişti. Bu kişi yayınladığı bildirileri ile tanınan çağdaş Papa’dır. 1981’de Afrika’da bir defada dokuz bin misyoner görevlendirmişti. Bunun sebebi sorulduğunda, ‘İslam’ın Afrika’da yayılışını engellemek’ olduğunu açıkça söylemişti. Mısır’a gelince yeri öperek selamlamıştı. İnsanlar, ‘Aman Allah’ım ne alçak gönüllü’ diyorlardı. Ben de ‘Yanılıyorsunuz ve bilmiyorsunuz. Bu sadece Limbi’nin, ‘Ey Salahattin! Biz geri döndük’ sözünü temsil eden bir öpücük’ olduğunu ifade etmiştim. Anlamı ise ‘Mısır, İslam’dan önceki hâline geri dönecektir’ demekti. Kiminle biz diyalog kuracağız? Bu, kuzunun kurtla olan diyaloğu gibidir. Kuzu olan Müslümanlar kurt olan ise karşı taraf…”

Evet, Görmez ve Bardakoğlu, KURAMER faaliyetlerini ne için kim adına yürütüyorlar? İbrahim Al-Khouli’nin bu sözleri hakkında ne düşünüyorlar? Bu âlimlerin kitaplarını çevirseler ne kaybederler acaba?

TEFEKKÜR
Din düşmanından bir su içme kandırmaz seni

Müstakim ol Hazreti Allah utandırmaz seni

.

Yanlış bilgi ile doğru iş olmaz!

Posted on 1 Şubat 2019
Sultan Alparslan devlette casus (sahib-i haber) kullanmak istemezdi. Ünlü veziri Nizamülmülk bu hususta kendisi gibi düşünmeyenlerden idi. Sultana neden böyle bir uygulamanın içinde olduğu sorulduğunda sultan şöyle demişti:

“Ben böyle bir memur tayin dahi etsem, bana hakikaten sadık olanlar ona hiç ehemmiyet vermezler, çünkü doğruluklarına ve bana güvenirler. Düşmanlarım ise onu para ile satın alabilirler. Dünyanın her şehrinde dostlarımız da, düşmanlarımız da bulunur. Haberci bize haber getirdiği zaman kendinin bir garezi varsa, dostu düşman, düşmanı dost suretinde gösterip dostlarımdan fena, düşmanlarımdan iyi haberler getirebilir. İyi ve fena sözler ok gibidir; hepsi isabet etmezse bile biri isabet edebilir. Bu suretle gayriihtiyari olarak, dostlarıma teveccühüm azalacağı gibi, düşmanlarıma karşı da bilakis itimat ve muhabbet besleyeceğim. Bunun neticesi olarak dostlarımdan mahrum kalırken düşmanlarım tarafından çevrilmiş olacağım. O zaman da padişahlık yara alır ve olan biteni anlayamazsın. Bu yüzden habercinin bize lüzumu yoktur…”

Gerçekten de müthiş tespitlerdi bunlar. Dostu düşman, düşmanı dost gösterebilirlerdi. Belli ki Sultan dostunu, düşmanını kendi tanımak istiyordu. Fakat bu da kolay bir iş değildi. Nitekim çok geçmeden ülke “batıni fedaileri”nin tehdidi altına girdiğinde istihbaratın önemi de anlaşılmış oluyordu…

Bugün siyaset noktasında da istihbarat değil ama başkana bağlı bazı özel danışmanların görev yapmasını şahsen isterim. Bunlar doğrudan siyasetin içinde olmayan, sadece halkın içinde gezip bilgi toplayan ve asla değerlendirme yapmadan sanki bir fotoğrafçı gibi gördüğünü aktaran, ulaştıran adamlar olmalıdır. Böylece toplanacak bu bilgilerin, halkın ahvalini anlamakta, nabzını tutmakta çok kolaylıklar sağlayacağını düşünmekteyim.

En önemlisi ise genel ve yerel seçimlerde aday tespiti sırasında neredeyse tam isabet sağlanmasına vesile olur, ortaya çıkabilecek onlarca küskünlüğün önü de kesilirdi.

Aslında bu iş çok zor da değildir. Her bölge için birbirini tanımayan üçer adam görev yapsa mesele çözülürdü. Dost düşman herkesin fikri bilinmiş olurdu ve bunları şu anda illerde ilçelerde siyaset yapanların ruhu bile duymazdı.

Vekillerin yeni görevi mi?

Açık söyleyeyim, yüzlerce konferans için şehir şehir, kaza kaza gezen biri olarak söylüyorum. AK Parti içinde yerel seçimlerde aday tayininde son gelinen nokta beni ürküttü!..

Partililere sorsanız, konu temayül yoklamaları ile belirlenmektedir. Halka sorsanız temayül yoklamaları denilen husus tam bir komedidir. Şayet belirttiğim uygulama yapılsa, temayüldeki ahbap çavuş ilişkisi asla yaşanmaz ve insanlar birbirine düşmezdi.

Nitekim bir önceki yerel seçimlere bir yıl kalmıştı. Çankırı’da, AK Parti MKYK’nın en genç iki üyesi ile tanışma ve sohbet imkânım olmuştu. Onlara dedim ki: “Reis’e benden selam söyleyin: Sakın Beylikdüzü’ne aynı adayı koymasınlar. Yüzde yüz kaybederiz.” Evet kaybedildi. Hem de o seçimlerde İstanbul’da AK Partinin elinde olup da kaybettiği tek ilçe olmuştu.

Elbette bu bir kehanet değildi. Zira o ilçede oturuyordum. Halkın arasında idim ve insanları duyuyordum. Kendim ve yakın çevrem de dâhil aday olacak kimse yoktu. Yani şu olsun davasında da değildim. Hepsi bu.

Peki, neden temayülde onu ısrarla göstermişlerdi? Zira bazı vekillerin kendisi ile hesabı vardı!

Bugün gelinen noktada yeni sisteme ayak uyduramayan ve işi gücü azalan vekillerin hep bu işlere bulaştığına şahit oluyorum ki vahimdir.

Son dönemlerde belediyecilikte gerçekten çok başarılı isimler gördüm.

İstanbul’da Sancaktepe ve Tuzla, Kocaeli Büyükşehir, Sincan, Çayırova, Elazığ, Bursa Yıldırım, Ardahan, önceki ve yenisiyle Bilecik, Ayancık belediye başkanlarımız vs.

Mesela gece gündüz demeden çalışan bir Yıldırım Belediye Başkanı’nı her yerde misal gösteriyordum. Halkın gözüne ve gönlüne girmede bir numara idi.

Yeniden aday olamayınca şaşırdığım isimlerden biri olmuştu. “Neden?” diye bir sorgulama yaptım. Karşıma Bursa milletvekillerinden birinin adı çıktı. Onu aday yaptırmamak veya adamını seçtirmek için çevirmediği dolap kalmamıştı.

Yine, Sinop Ayancık’ta bütün halkın gözdesi olmuş bir başkan vardı. Şehri gezerken halkın ona olan teveccühünü yerinde fark edebiliyordunuz. Daha bir yılı dolmamıştı. Bunu nasıl yapmıştı, bilemem ama başarmıştı.

O da listeye giremedi. Onu da sorguladım altından Sinop vekili çıktı.

Vekiller neden belediye başkanlığı ile bu kadar ilgilenirler? Çözemedim. Çözmek için de zaman harcamam. Orası siyasilerin işi olmalı. Ben fotoğrafı gönderiyorum sadece…

Heyecanı öldürmeyelim!

Fakat şunu net ifade edebilirim ki bu iş vekillerin işi olmamalı. Aday belirlenme sürecinde seçim bölgesine dahi girmemeli. Kendi görevleri ile meşgul olsunlar. Aday belirlendikten sonra başkanının yanında ona destek verebilirler.

Belediye başkanları doğrudan halkın arasında ve hizmetinde bulunan kişilerdir. Onları neden vekile sorup öğrenirsiniz ki? Buyurun gezdirin özel danışmanlarınızı ve halka sorun. Yüzde yüz isabet edersiniz.

Bursa Yıldırım Belediye Başkanımız haftanın bir günü “Beyaz Masa”da bulunuyor diğer günlerde de sırayla mutlaka bir müdürü oraya oturtuyordu. Bu ne demektir: “Ben kendime güveniyorum. Yaparım, yapamam ama halkıma her hâli anlatırım. İkna ederim. Her hâlde ve her durumda halkımla beraberim.”

Yıldırım’da neredeyse bütün kahvehaneleri aynı zamanda ‘Kıraathane’ye dönüştürmüştü. İlçeyi tam bir kültür beldesi yapmıştı. Heyecan ve hizmet aşkı ile tutuşuyordu. Müthiş bir ekibe sahipti. Peki başarı ve çalışma -ödüllendirilmek bir yana bir vekilin (ismi bende mahfuz) ayak oyunları ile- cezalandırmaya dönüşürse bütün hevesler kırılmaz mı?

Bundan böyle belediye başkanları, “aman vekillerin sözlerini tutalım”, “vekilleri idare edelim”, “vekillerin gönüllerini kazanalım”, “vekillerimizin peşlerinde koşalım”, noktasına gelirse bunun vatana, millete, halka, belediyelere ne faydası olur?

Sayın Başkanımız Recep Tayyip Erdoğan Bey’in yıllardır üzerine basa basa söylediği ısrarla dile getirdiği hizmet odaklı parti imajı, yavaş yavaş birilerinin köşe tutma, benim olsun ya da hiç olmasın, köşe dönme noktalarına doğru gidiyor. En kötüsü de bunu yapanlar sorumluluğu hep Reis’e atma sevdasındalar. Lidere doğru haber ulaştırmazsanız, yanlışı yapan ve yaptıran asıl siz olursunuz!

Diğer taraftan bu hâl yerel seçimlerde ikinci ve çok kötü bir geleneğin daha yerleşmesine yol açmaktadır. Adayların seçilme sürecinde AK Parti üyeleri birbirlerine akıl almayacak derecede bir karalama kampanyası yürütüyorlar. Bunların çoğunun iftira olduğu rakibini yıpratmak olduğu açıktır. Buna rağmen neden böyle yapıyorsunuz? Neden birbirinizi yiyorsunuz? Kaybeden kim oluyor?

Avcılar’da bu dönem pırlanta gibi bir aday var. İnanıyorum ki Avcılar’ı alacaktır. O kazanırsa kazanan Avcılar olacak. İstanbul’un bu güzide semti pırıl pırıl bir hizmete kavuşacak. Oysa adaylığı döneminde görüştüğümüzde kendi bünyesinden eski teşkilat adamları, hakkında öyle bir tezvirat yaptılar ki siyasete girdiğine neredeyse bin pişman olacaktı. Bu arkadaşımızı Bayrampaşa halkı da çok iyi tanır. Doktor iken gece gündüz demeden garip guraba, fakir fukara herkesin hizmetinde bulunmayı sanki aşk edinmişti.

Bakınız bu da farklı bir misal. Büyükçekmece’de pırlanta gibi adaylar vardı. İki tanesi ile tanışmıştım. İkisi de orayı kazanabilecek isimlerdi.

Şu anki adaya temayülde bir oy dahi çıkacağını zannetmem. Kimler destekledi anlamadım. Şahsen ben olsam, Büyükşehir Başkanlığından sonra tekrar büyükşehir olmayacaksa yeter derdim. Heyecanlı, gayretli yeni bir arkadaşa yol açmak, yardımcı olmak isterdim. Ama o hizmeti değil, ben olayım yolunu seçti.

Nitekim bu adayımızın ilk vaadi Metrobüsü, Büyükçekmece’ye kadar götürmek oldu. Metrobüs gerçeğinden habersiz bir başkan. Altı yıl istisnasız metrobüsü kullanmış (iki yıldır yarım saatten fazla binmeyi beklememek adına mecburen bırakmış) biri olarak söylüyorum, sabah 6.30-10.00 ve akşam 17.00-21.00 arası metrobüsler ne taşıyor diye bir bakarlar mı acaba? Önce bu saatlerde sade bir vatandaş gibi metrobüs yolculuğu yap, gel sonra bu sözü söyle!

Geçtiğimiz günlerde haberlerde, Binali Bey’i Marmaray’da seyahat ederken gördüm. Çok hoşuma gitti, tam bir sade vatandaş gibiydi! Buyur aynısını yap, o vaadinden utanır başka projeler düşünürsün eminim.

Siyaset önce milleti dinlemektir. AK Partide, Sayın Başkan Recep Tayyip Erdoğan Bey’i anlayamayan veya örnek almayan siyasetçilerin sayısı gittikçe artmaktadır. Bu hâl aşkla hizmet edenlerin şevkini kırmakta veya bitirmektedir.

Son fotoğraf maalesef bu.

TEFEKKÜR
Meşveretle hasıl olur her ümit

Meşveretsiz işte bağlıdır kilit

.

Yıkıcı faaliyet!

Posted on 25 Ocak 2019
İki ay kadar önce ilahiyatçılarımız sık sık Maturidiliği gündeme taşıdılar. Hatta bu hususta çalıştay dahi düzenlediler. Mezhepleri bırakın Peygamber efendimizi dahi yok sayan, Kur’ân-ı kerimi tartışma konusu yapan bir kısım İlahiyat Profesörleri ve eski Diyanet başkanlarının fikir babası olarak göründüğü ve boy gösterdiği bu çalıştayın gayesi, gerçekten İmam-ı Maturidi hazretlerinin tanınması mıydı? Elbette ki hayır.

Aslında Ehl-i sünnet inanç ve itikadına sapasağlam bağlı olan Anadolu gençlerini bozuk fikirlerine çekemeyen hatta Kuramer’in İslamı yıkıcı faaliyetleri ile deşifre olan bu cenah, sinsi bir faaliyetin içine girmişti.

Bunlar Ehl-i sünnetin iki itikat imamından biri olan İmam-ı Maturidi hazretlerini güya savunuyor gözükecekler, onu bayrak edinerek Eş’ariliği çaktırmadan silip atacaklardı. Maturidiliği ise kendi inandıkları felsefe doğrultusunda akılcılık çizgisine çekerek asli yapısından çıkaracaklar ve başka bir veçheye büründüreceklerdi.

Nitekim Maturidi çalıştayının kapanış bildirgesi bu sözlerimizdeki haklılığımızı kesin olarak ortaya koyacaktı. Buna göre:

Güya, “Maturidi’nin imanın kalpte gerçekleşen bir tasdik olduğunu, oraya hiç kimsenin müdahale etmesine Allah’ın imkân vermediğini dile getirdiğini” belirterek imanın dil ile de tasdik etmek olduğunu unutuyorlardı.

Yine, “İmam-ı Maturidi, hikmetle bütünleşmiş bir adaleti toplumsal yaşamın olmazsa olmazı olarak görmektedir, ona göre bütün insanlar temiz bir fıtrata sahiptir” denilmek suretiyle tüm din mensuplarını Müslümanlarla aynı noktada birleştirme çabası içinde idiler.

Ve nihayet, “Maturidi’nin akıl, adalet, hikmet ve özgür irade gibi kavramlara dayalı düşünce sisteminin, insanlığın barış ve esenliğine katkı sağlayacağı vurgulandığı belirtilirken” de onun nakle dayalı itikadı neredeyse yok sayılıyordu.

Bir anlamda FETÖ’nün dinde yıllardır uygulamaya çalıştığı tahribatı, isim değiştirerek devam ettirme faaliyetleri seziliyordu.

Bakınız, neredeyse bin sene önce de böyle bir oyun vizyondaydı.

Bin sene önce de aynı oyun!

Büyük Selçuklu Devleti Sultanı Tuğrul Bey’in veziri Amidülmülk Kündürî, Mu’tezilî-Şiî itikadında olduğu hâlde kendini gizlemekte, takıyye yapmaktaydı. Bir kısım tarihçilerin onu itikatta Mutezili, amelde ise Hanefi mezhebinde göstermeleri şaşırtıcıdır. Zira itikatta mutezili olan bir şahsın amelde hanefiyim demesi batıldır. Zira mezhebinin inanç esaslarına bağlı olmayan bir kimseye o mezhepten denilemez.

Kündürî, Mutezile mezhebine karşı fikren büyük bir mücadele veren Eş’arîlere karşı düşmanca hisler besliyordu. Ancak onların da Ehl-i sünnet akaidinde olmaları nedeniyle bir şey yapamıyor kinini ve nefretini gizliyordu.

Nihayet Bağdat’a hâkim olunmasından sonra Kündüri, Sultan Tuğrul Bey’den ehl-i bid’at için minberlerden lanet okunması hususunda izin çıkardı. Hileci vezir, Rafiziler için aldığı bu iznin içerisine Eş’arileri de dâhil etmeyi bildi. Böylece İslam âleminde unutulmayacak bir fitnenin yolunu açtı.

Tuğrul Bey’in, mezheplerin esasları ve aralarındaki ihtilaflar konusunda bilgisinin yetersizliğini anlayan Kündürî maksadına ulaşmıştı. Artık İmam Ebü’l-Hasen el-Eş’arî başta olmak üzere minberlerden Eş’arîlere lanet okunuyordu. Ardından Şafii mezhebinde olanların ders halkalarını dağıttırmaya başladı. Onları vaaz ve hitabet kürsülerinde konuşmaktan menetti. Eş’arî olan vaiz ve kadılar takibata tabi tutularak görevlerinden uzaklaştırıldı.

Bu durum, Eş’arî âlimlerinin büyüklerinden Nîşâbur’da ikamet etmekte olan İmam Kuşeyrî ve diğer din büyüklerini harekete geçirdi.

Eş’arîliğe gönülden bağlı olan İmam Kuşeyrî, Vezir Kündürî’nin Eş’arîler üzerindeki artan baskısı sonucunda bir risale kaleme aldı. Bu risale dönemin dinî bir meselesine ışık tutması açısından fevkalade tarihî bir değere sahiptir. Kuşeyri, “Şikâyetü Ehli’sünne bi hikâyeti mâ nâlehüm min ehli’l-mihne” isimli risalesinin mukaddimesi olan girizgâh kısmında öncelikle İmam-ı Hasen-i Eş’ari hazretlerinin itikadını ortaya koyuyordu. Şöyle ki:

“Ehl-i Hadisin hepsi, Ebû Hasen Ali bin İsmail el-Eş’arî’nin Hadis Eshabının imamlarından olduğu ve onlarla aynı inanç ve itikada sahip olduğu hususunda ittifak hâlindedirler. O, dinî usulde Ehl-i sünnetin metoduyla konuşmuştur. Dalalet ve bid’at ehlinden olan muhalifleri reddetmiş, Mutezile, Rafiziyye, Harici ve kıble ehli olan bid’atçilere karşı keskin bir kılıç olmuştur. Her kim ki onu ayıplar, yalanlar, lanet eder veyahut hakaret ederse; muhakkak ki onun bu çirkin dili tüm Ehl-i sünnete kötülük etmiş olur.”

Kuşeyrî, bu sözlerin ardından Tuğrul Bey’in İslam dinine yaptığı mükemmel hizmetleri sıralamakta bundan rahatsız olan bid’at ehlinin faaliyetine değinmektedir. Şöyle ki:

“Bazı sapkınlar çeşitli iftiralara sarılarak yüce Sultanın (Tuğrul Bey) yüksek huzurlarına koştular. Eş’arî’ye kötü görüşleri nispet ettiler. İmamın kitaplarının hiçbirinde bir harfine bile rastlanmayan ve ilk zamanlardan şimdiye kadar hem taraftar hem de muhalif olan hiçbir kelamcının kitaplarında görülmeyen sözleri, hikâye ve vasıfları, Eş’arî söylemişçesine naklettiler. Aslında bu sözlerin hepsi düzmece tasvirler ve temeli olmayan iftiralardır. İnsanların, nübüvvet kelamından öğrendiği bir şey de ‘Utanmıyorsan, dilediğini yap!’ sözüdür.

Biz bu meseleyi, meclis-i âliye götürerek isnat edilen görüşlerin, Eş’arîlerin dillerinden işitilmediğini, kitaplarında da böyle sözler olmadığını, kelamcıların görüşlerini toplayan kitaplarda dahi bu sözlerin bir harfinin bile yer almadığını belirttik. Buna karşı bize verilen cevap şöyle oldu:

‘Biz bu şekildeki sözleri söyleyen Eş’arî’nin lanetlenmesini ima ediyoruz. Eğer siz bunu açıklamıyor ve Eş’arî de bu tarz sözleri söylememişse, dediğimiz şeyler (yaptığımız işler) sizi bağlamaz. Yaptığımız şeylerden dolayı size bir zarar dokunmaz.’

Bunun üzerine biz de şöyle dedik:

Öyle anlaşılıyor ki Allah, sizin anlattığınız, tarif ettiğiniz Eş’arî’yi daha yaratmamıştır. Eş’arî hakkında bunları söyleyenlerin durumu, selef imamlarının bid’atleri din edindiklerini iddia eden, onları hatalara ve sapkınlıklara nispet edenlerin durumu gibidir. O, bu konu hakkında kendisine bir şey denildiği zaman, ‘Bu söylediğimi din edinen ve o hâl üzere ölen kimse için söyledim’ der. Akıllı hiçbir kimse bu cevaba razı olmaz, buna göz yummaz ve bunu görmezlikten gelmez.”

Tek bir vücut gibiyiz!

İmam-ı Kuşeyri hazretleri, divanda netice alamaması üzerine bu kez Tuğrul Bey’in katına çıktı.

Tuğrul Bey’e ilk olarak “Eş’arî hakkında anlatılanlar sence doğru mudur?” diye sordu. Tuğrul Bey, “Hayır, ancak ben bu kelamî meselelere girmeyi doğru bulmuyorum. İnsanların da bu tür konulara girmelerini yasaklıyorum. Bana göre ehl-i kıblenin, bu konularla ilgili bir şeyden dolayı lanetlenmesi caiz değildir.” dedi ve Eş’arî’den nakledilen sözleri, onun söyleyip söylemediğini bilmediğini açıkça beyan etti.

Buna rağmen konuşmanın devamında Kündürî’nin faaliyetlerini işitince bu defa da “Eş’arî bana göre bid’atçidir. O bid’at hususunda Mu’tezile’yi geçmiştir” dedi. “Biz bunu duyduğumuz zaman çok şaşırdık ve bu ithamları reddettik. Sübhanallah! Nasıl olur da bir kişi, bir adamın mezhebinin hakikatini ve nispet edilen sözlerin doğru olup olmadığını bilmediğini söyledikten sonra, sözlerini araştırmaksızın onu bid’atçilikle suçlayabilirdi?”

İmam Kuşeyrî’nin anlattıkları; Tuğrul Bey’in mezhepler arasındaki ayrılıklar hususunda kesin ve açıklayıcı bir bilgiye sahip olmadığını ortaya koymaktaydı. Tam manasıyla Kündüri’nin tesirinde kaldığı vezirinin verdiği bilgilere sonsuz güvendiği anlaşılıyordu. Nitekim konuşmasında çelişkili açıklamalar yapmasına ve suallere cevap verememesine rağmen fikrinden geri dönmeyecekti.

Kündürî’de bu meselede ikinci bir adım daha atarak, uygulamalarına karşı fikirleri ile mücadele eden Kuşeyrî; Reîs el-Furâtî, İmâmü’l-Haremeyn el-Cüveynî ve Ebû Sehl bin Muvaffak’ın yakalanıp hapsedilmeleri için Tuğrul Bey’den izin aldı. Bunun üzerine Cüveynî saklandı. Reîs el-Furâtî ile Kuşeyrî yakalanıp Nîşâbur’un eski kalesine hapsedildi.

İslam âlemindeki bu büyük fitne ancak Sultan Alparslan’ın tahta çıkışı ve Kündürî’nin idamı ile son bulacaktır. Âlimler de tekrar yurtlarına dönerek eski itibarlarına kavuşacaklardır.

Kündürî’nin Bağdat’ı sarsan bu faaliyetleri ve devrin en büyük İslam âlimlerine karşı davranışları sağlam bir Ehl-i sünnet akidesine sahip olan Alparslan tarafından önlenmişti.

İmam-ı Kuşeyri’nin “Hepimiz Mu’tezile ve bid’atçilere karşı tek bir vücut gibiyiz. İki mezhep arasında usulde hiç bir farklılık yoktur” diyerek Maturidi ve Eşarilerin bir ve beraber oluşlarına; Sultan Alparslan da, “Biz halis Müslümanlarız, bid’at nedir bilmeyiz” diyerek karşılık verecek ve Ehl-i sünnet yolunu güçlendirecektir.

Tarih gerçekleri sunuyor, aktarıyor, bildiriyor, haber veriyor. Elbette ki duyana, ibret alana!

TEFEKKÜR
Dervişin kulağı sak
Hak’tan alır ol sebak
Deprenmeden dil dudak
Sözü işiten gelsin

Sakın aldanma!

Posted on 18 Ocak 2019
Yalancı dünyâya aldanma yâ hû,
Bu dernek dağılır dîvân eğlenmez.
İki kapılı bir virânedir bu,
Bunda konan göçer, konuk eğlenmez.

Bakma bunun karasına ağına,
Gönül verme bostanına bağına,
Benzer hemân çocuk oyuncağına,
Burda aklı olan insan eğlenmez.

Vârını îsâr et Mevlâ yoluna,
Bunda ne eylersen anda buluna,
Bir gün sefer düşer berzah iline,
Otağı kalkacak Sultan eğlenmez.

17 Ocak 1595 tarihinde bundan 424 sene önce bir padişahımızın daha otağı kalkmıştı bu yalan dünyadan. Onun vefatı ile de büyük veli Aziz Mahmud Hüdai hazretleri yukarıdaki mısraları söylemişti. O, Kanuni’nin torunu, II. Selim Han’ın oğlu III. Murad Han idi. Vefat ettiğinde 49 yaşının içerisinde bulunuyordu.

Osmanlı Sultanları içerisinde dedesi Kanuni’den sonra en çok şiir yazan padişahtı. Türkçe, Arapça ve Farsça olmak üzere üç ayrı dilde divanı vardı. Türkçe şiirlerini toplamış olduğu divanında 1567 gazel vardır ki bu, hiç de azımsanacak bir rakam değildir.

III. Murad Han yalnızca gazel değil, diğer başka nazım şekillerinde de şiirler söylemiştir. Divanında kırk dokuz mesnevi, kırk yedi müfred, otuz sekiz kıt’a, otuz altı nazım ve bir adet de muhammes bulunmaktadır. Şiirlerinde “Muradî” mahlasını kullanırdı.

III. Murad Han, şiirlerinde en fazla tasavvufi ögeleri işlemiştir. Bu özellik diğer Osmanlı padişahlarında olduğu gibi onda da en bariz şekliyle ortaya çıkar. Divanı iki yüz seksen sekiz varaktan oluşmaktadır. Gazelleri okunduğunda edep, ahlak, cömertlik, Rabbini tanımak, peygamberimizi sevmek, ölümü unutmamak vs. nice güzelliklere kapı aralamaktadır.

Bir cihan padişahı dünyaya sahipken dünyaya bağlanmıyor, her an dünyayı kendisine sunanı unutmuyor ondan gafil olmuyordu. Bugün bir mevki makam için sağa sola iftiralar atanların ondan alacakları o kadar çok ders var ki. Yine mevki makam uğruna ayak kaydırmaya çalışanlar, pazarlıklar yapanlar, davalarını satanlar keşke biraz bu sultanlardan ders alabilselerdi. Divanını okuyup nasiplenebilselerdi…

Cenab-ı Hakk’ın kendilerine bahşettiği akıl, dil ve düşünme kudreti ile O’nun ve sevgili peygamberinin yolunu bozmaya değil, anlamaya, anmaya ve anlatmaya say’ ederlerdi. “Şövalye ruhlu” olmaya özenmez, Rabbine kulluk, Resulüne ümmet olmanın hazzı ve sevinci ile dolar taşarlardı.

Kadr-i takat her kişiye Hak verir yağmasını,
Takatince her kişi bilmek gerek Mevlâsını…

Kâinat olmasa O’na ne ziyan!

Evet her kişiye nimetler Cenâb-ı Hak’tan gelmektedir. Her kişiye layık bir şekilde verilmektedir. Onları veren adildir. Her kişinin de yine takatince Rabbini bilmesi onu anması elzemdir. Cihan padişahı yirmi iki milyon kilometrekare arazi üzerinde üç kıta yedi iklime hükmederken kendisine ve takati yeteceklere şöyle sesleniyordu:

Eksik etme dilden zikr-i Hüdâ
Söyle Sübhâne Rabbiye’l-a’lâ

Seni çün vâr idüptür ol Rahman
Zikrini dâim eylegil inşâ

Ol Hüdâ’nın şerif ismiyle
Cümleten dolu Künbed-i Hadrâ

Cümle dünyada her ne var mevcud
Sen şehün zikri iledir güyâ

Kâinat olmasa O’na ne ziyan
Zikriçün kıldı bunları mahzâ

Seni var eyledi çün ol Yezdan
Sen dahi eyle O’na hamd ü senâ

Zerredür ol cemal-i Mevlâdan
Âleme viren afitâba ziyâ

Nice zikr ide seni abd-i zaif
Oldu esmân zatuna meclâ

Ey Muradî dilersen a’la câh
Eksik etme dilinden zikr-i Hüdâ

Kibir ve gurur sahiplerinin, başı secdeye varmayanların da padişahtan çıkaracağı çok dersler bulunmaktadır. Zira dara düşen herkesin tek bir sığınağı vardır. III. Murad Han da her daim asıl “Padişahlar Padişahı”na iltica ve yakarışta bulunuyor maddi manevi O’ndan yardım diliyordu.

Çaresiz kaldım Hüdâyâ çâre kıl yâ Rabb bana
Nefs ü şeytândan halâs eyle beni ey pâdişâh

Sana yüz tuttum Hüdâyâ sen hidâyet eylegil
Senden özge kime kılam pâdişâhım ilticâ

Ben Murad’a kıl inâyet fazlını ey zü’l-celâl
Senden özge kimesnem yoktur benim yâ Rabbenâ

Ömrün yel gibi geçer!

Nihayet Sultan III. Murad Han bir gazelinde “Sana gelen sendendir, sanma ki başkasındandır” diyerek muazzam nasihatler verir. Cenâb-ı Hak kendisine rahmetler eylesin. Bizlere de ders çıkarmak ibret almak ve aynı duygularla bezenmek nasip etsin!

Her ne kim zâhir olur ol hâlet-i dilden durur
Her ne kim gelse sana sen sanma ki ilden durur

Yeğ tutarsa ger zebân bil ser dahi tutar karar
Ne gelirse nîk ü bed her kişiye dilden durur

Dîde âbından gönül şehrini gel ma’mûr kıl
Yel gibi ömrün geçer sen sanma kim yelden durur

Kibri terk edip dilâ eyle tevazû pîşesin
Çün bilirsin kim binası haymenin gilden durur

Ey Murâdî va’de-i Hak’dan udûl etme sakın
Cehd edip incitme kalbi kim gönül kıldan durur

Açıklaması:

Ey insan! Sana gelen her şey kendindendir, sanma ki başkasındandır.
Çevrende vukua gelen her şey, senin gönlüne yansıyan bir tavırdandır.
Eğer dilin bir şeyi söylerse başın da onda karar kılar, yani aklın diline uyar.
İyiden ve kötüden, kişinin başına ne gelirse bilsin ki dilindendir.
Gel, gözünün yaşı suyunu akıtarak gönül denen ülkeyi mamur eyle, şenlendir.
Yoksa ömrün rüzgâr gibi geçip gitmektedir; geçip giden kuru kuruya rüzgâr değildir!
Sakın kibir ve gurura kapılma tevazu ehli ol.
Neye kibirlenirsin ki şu seni ayakta tutan bedenin aslı topraktandır.
Ey Muradî (Murad Han) sakın Hakk’a verdiğin sözden sapma ayrılma!
Bir kalbi incitmemeye de gayret eyle. Zira gönül kıldan incedir.

TEFEKKÜR
Sahn-ı sarayı âleme her ki konar göçer yine
Kimse karar eylemez merhaledir bu rahile

Sarıkamış’ı unutmamak!

Posted on 11 Ocak 2019
5 Ocak Cumartesi günü Sarıkamış’ta idim. Sarıkamış faciasının 104. yıl dönümü münasebetiyle bir programa katıldım. Öncelikle belirtmek gerekirse Sayın Başkanımız Recep Tayyip Erdoğan Bey’i tebrik etmek lazım.

Zira Sarıkamış faciası, tarihimizin unutulmuş sayfalarından birisi idi. Başkanımız Erdoğan Bey, dokuz sene önce büyük bir duyarlılıkla Sarıkamış’ı milletimize hatırlatmayı başardı.

Muhakkak ki tarihimizin şanlı sayfaları olduğu kadar, üzüntü verici hüzünlü anıları da vardır.

Nasıl ki İstanbul’un fethi, Malazgirt, Mohaç, Niğbolu ve Çanakkale zaferlerini hatırlıyor, her birinin başarı sebeplerini inceliyorsak, Sarıkamış ve Kırım facialarını da hatırlamamız gerekiyor. Onlardan da, neden kaybettiğimizin üzerinde durarak dersler çıkarmamız, ibretler almamız gelecek adına önemli hâle geliyor…

Sarıkamış’ta yurdumuzun her yerinden gelen vatandaşlarımızı görmek heyecan ve gurur vericiydi. Ecdadını unutmayan, şehitlerini yâd etmek isteyenler orada idiler. Onlara büyük bir gayret ve feragatle hizmet vermeye çalışan; Kars valimiz, Sarıkamış kaymakamımız, Kars ve Sarıkamış Belediye Başkanlarımıza teşekkür etmek gerekiyor.

Bazı bakanlarımız da Sarıkamış’a gelmişlerdi. Bakanlar düzeyinde Sarıkamış’ta yer almaları programlara katılmaları elbette ki bir sevinç vesilesidir. Ancak o kadar çok koruma ve ekiple geziyorlar ki inanın millete huzurdan ziyade huzursuzluk veriyorlar.

Programlarda kürsüye çıkmayı ve görünmeyi marifet zannediyorlar. Onların uzun konuşmalarından dolayı oraya Sarıkamış’ı anmak için gelmiş davetlilere konuşmak için fırsat kalmıyor desem yeridir.

Hoş, kendileri konuştuktan sonra asıl konuşmacıları da dinlemiyorlar. Anında salondan ayrılıyorlar. Heyetler hâlinde ön sıraları doldurup ardından protokol konuşmaları bittiğinde salonu toptan terk etmek, -konuşmacıları bir yana bırakıyorum- oraya toplanmış olanlara veya salona giremeyip geri dönenlere en büyük hakaret oluyor! Protesto mu ediyorlar yoksa her şeyi çok mu iyi biliyorlar anlaşılmıyor.

Ayrıca onların bulunduğu zamanlarda bölgenin valisi, kaymakamı, belediye başkanları da onların hizmetinden ayrılamadıkları için hiçbir şeyle ilgilenemiyorlar. Sayın Başkanımız Erdoğan orada olsa böyle bir karmaşanın olacağını düşünmüyorum.

Kâzım Karabekir Paşa’nın feryadı!

Kristal karlar diyarı Sarıkamış, doğunun en güzel kayak merkezlerinden birisi. Gitgide daha da farkındalık meydana getiriyor ve gelişmesine devam ediyor. Ancak Sarıkamış tarihi dediğimizde 104 yıl önceki facia da yürekleri burkuyor. Fatihalarla ve hatimlerle yâd ediliyor.

Bu husus o kadar mühimdi ki, neden son on senede hatırlar olduk? Neden şehitlerimizi bu kadar gafletle unutur olduk? Hayret etmeden olmuyor. Önce bunun sebebini araştıralım. Aslında aynı durumun Çanakkale’deki şehitlerimiz için de olduğunu düşündüğümüzde, hayretimiz katmerleşmiyor da değil.

Sarıkamış faciası, aslında yaşandığında nisyana terk edilmişti. Şehitlerimizin naaşları gibi hatıraları da karların altına gömülmüştü!..

Bunu İstiklal Savaşı komutanlarımızdan Kâzım Karabekir Paşa’nın hatıralarından okumaktayız. Kâzım Karabekir Paşa, Kars’ın kurtuluşundan sonra bir arkadaşına yazdığı mektupta, dönemin basın mensuplarına ve edebiyatçılarına, Sarıkamış felaketi görmezden gelindiği için şöyle sitem etmişti:

“Gelemediniz ki dertleşelim. Ama ne âlâ! Koca Kars Vilayeti! Bari bir gazete muharriri gelebilseydi. Ben zannediyordum ki, artık insan olduğumuzu cihana gösterebileceğiz. Fakat yazık! Alman ve Avusturya muhabirleri lâzımı kadar seyrüseferlerini yaptılar, eserlerini yazdılar, milletlerine bu ufku da seyrettirdiler. Fakat bu milletin, bu zavallı Türk’ün ne bir mebusu, ne bir âyânı, ne de bir gazetecisi görünmedi. Zahmet fedakârlık mı zannolunuyor?…

İstirdad olunan bu mülkü yalnız resmî raporlarda bu zavallı millet öğrenecek mi?… Gümrü’de bir Avusturyalı muharrir günlerce oturdu. Halkın ruhuna girdi. Makaleler, eserler yazdı. Fotoğraflar aldı ve zoraki buradan çıktı, gitti. Bizim milletin Turancıları yine İstanbul’un mavi seması altında şair midirler?”

Acının coğrafyası olmaz!

Evet maalesef İttihatçı çetelerin baskısı altındaki Türk basını ve edebiyatçısı, Sarıkamış için kalem oynatmamıştı. Bir “ağıt” söylememişti. Buna karşılık vefakâr Anadolu insanı uzun mânilerle, Sarıkamış felaketine için için ağlamaktan geri durmayacaktır. Benim de hocam olan ünlü tarihçi M. Fahreddin Kırzıoğlu daha sonra bu ağıtları, şiirleri, hüzünlü kıtaları derleyecek ve unutulmaktan kurtaracaktır. Onlardan birkaçını değerlendirirsek Sarıkamış’ın acı yüklü felaketinin sebepleri de kolayca anlaşılacaktır.

Acının coğrafyası olmaz demişler. Sarıkamış cephesine beş oğlunu “vay anam” nidalarıyla gönderen ve bir daha da haber alamayan bir Çukurova kadını, acısını “ağıt”la hafifletmeye çalışırken askerlerin yetersiz giysilerine bakınız nasıl dikkat çekmektedir:

Sarıkamış Altunbulak
Soğanlıyı biz ne bilek
Bizim uşak böyle gezer
Aklı zıbın kara yelek

Bu şiirler nice gerçeklerin de ortaya çıkmasına vesile olacaktır. Zira Anadolu insanı komuta kademesindekilerin gafletinin farkında olup onlara tepkisini göstermekten de geri durmamıştır.

Sarıkamış içi meşe
Urus yaktı hep ataşa
Bizi koydun eli-bağlı
Nere gittin Enver Paşa

Sarıkamış harekâtının mimarlarından Hafız Hakkı Paşa da bu sitemden nasibini alanlardandır:

Allahüekber başı duman
Ettik Urus’u perişan
Kör olasın Hakkı Paşa
Sen eyledin bizi pişman

Bugün bazıları Sarıkamış’ı hafife aldırmak veya Enver Paşa’ya toz kondurmamak adına Sarıkamış şehitlerini yirmi-yirmi beş bin gösterebilmek için akıl almaz bir mücadele vermektedirler. Oysa gönderdiklerine kavuşamayanlar çoktan hükmünü vermiştir. Gerçekleri satırlara dökmüştür bile.Çadırlar dağa kuruldu

Hücum borusu vuruldu
Bir Sarıkamış uğruna
Doksan bin fidan kırıldı
Melekler uçuştu Sarıkamış’ta

Ağıtlar Sarıkamış’ta daha savaşa girmeden donarak şehit düşen on binlerce askere tercüman olurlar. Ayrıca geride onları bekleyen anaların, bacıların, yavukluların hâlleri ayrı bir üzüntü konusudur:

Karlarda yatarlar şerefli, şanlı
Kimisi vurulmuş, nur yüzlü kanlı,
Kimisi nevcivan, taze nişanlı
Boynu buruk, melûl, gözü yoldadır

Bugün, kardan kefenini giyerek şehadet mertebesine erişen o fidanlar akla geldikçe yüreğimiz sızlamakta ve bu sızı onlara duyduğumuz mihnetle daha da alevlenmektedir:

Demeyin kardelen, yandı ciğerim
Hesaplar çok ağır yaram çok derin,
Ağırdır dostlarım, ağır kederim,
Melekler uçuştu Sarıkamış’ta.

Evet, Sarıkamış felaketini yaşatanlar, tarihimizin hiçbir devresinde görülmeyen bir şekilde hareket ederek Sarıkamış faciasını sansürledi. Dokuz yıl konuşturmadı. Zira darbeciler hiç hata yapmazlar(!) Bu itibarla da doğruları, acıları asla konuşturmazlar. Hürriyet diye iktidara gelirler ama konuşma hürriyetini dahi vermezler. İnsanlara acılarına ağlamayı dahi çok görürler.

Buna karşılık milletimiz derin önsezisi, içli ve vefakâr davranışı, vakur duruşu ve vefalı tavrı neticesinde, söze döktüğü ve dile getirdiği ağıtları ile bütün gerçekleri üstü örtülemez bir şekilde yaşatmış ve yaşatmaktadır…

TEFEKKÜR
Halkı rencide eden âlemde
Kendi rencide olur son demde

Kökleri koparmak!

Posted on 4 Ocak 2019
UNESCO 2007 yılını, Hazreti Mevlâna’nın vefatının 800. yıl dönümü olması hasebiyle “Mevlâna Yılı” ilan etmişti. Bu itibarla neredeyse tüm dünyada Hazreti Mevlâna, konferanslar, sempozyumlar ve panellerle anılmıştı.

İşte bu sempozyumlardan biri de Fransa’nın Strasburg kentinde Türk ve Fransız bilim adamlarının katılımıyla düzenlenmişti.

Strasburg Üniversitesinde Arapça ve İslami Çalışmalar Bölümü’nde İslami Çalışmalar Profesörü olan aynı zamanda sufilik uzmanı bulunan Prof. Dr. Eric Geoffroy burada Mevlâna ile ilgili yapılan konuşmalara ve değerlendirmelere isyan ederek şöyle demişti:

“Batı’da Hazreti Mevlâna’nın eserleri yüz binler satmaktadır. Ancak bu eserler Mevlâna’yı hakiki veçhesi ile tanıtmaktan tamamen uzaktır. Zira Batılılar Mevlâna’nın İslam’la ilgisini kesmek ve bağını koparmak istemektedirler. Bunlar Mevlâna’yı sadece ‘Rumî’ diye anarlar ve asıl adının ‘Muhammed’ olduğunu dahi yazmazlar. Hatta onun en yakın arkadaşı büyük âlim Şems-i Tebrizî’yi ise bir ‘gezgin’ ve ‘hippi’ olarak göstermek isterler. Bu dinî bir ırkçılıktır.”

Batılılar demek ki İslam dünyasına sadece “kavmî ırkçılık”la vurmamışlar “dinî ırkçılık” ile de saldırmışlar ve saldırmaya da devam etmektedirler. Aslında iyi incelenirse işin temelinde dinî ırkçılık vardır. Çünkü Müslümanları kavmiyetçilikle bölmek kolay değildir.

Zira İslamiyet Müslümanları bir anne babanın evlatları gibi görmekte ve kardeş saymaktadır. Bu sebeple onları parçalamanın yolu dinleri ile bağlarını koparmaktır. Bunu da yaparken Müslümanları asırlardır bir inanç ve itikat üzere tutan din büyüklerini alelade insanlar gibi göstermek ve gözden düşürmektir.

Batılılar bu konuda öyle başarılı oldular ki Eric Geoffroy, Mevlâna’nın ülkemizde nasıl anlatıldığını ve anlaşıldığını görse herhâlde küçük dilini yutardı. Belki o sözleri ifade ettiğine pişman olur kendisi de o hezeyanlara inanırdı.

Nitekim Hazreti Mevlâna, yıllardır hakkında yapılan yalan yanlış yayınlar ve tezviratla sanki başka bir Mevlâna hâline getirilmiş durumdadır.

Nitekim bazı özel oluşturulmuş gruplar Mevlâna’yı sadece hümanist göstermeye gayret ederler.

Bazı gruplar ise Mevlâna’yı ‘sema’ ve ‘ney’e indirgemiş, dönmek ve ney üflemekten öte bir şey düşünmezler.

Bazı ilahiyatçılar “Mesnevi’de müstehcen hikâyeler var” diyerek kötüleme ve karalama yolunu tutmuştur.

Bir kısım tarihçiler ise onu “Moğol ajanı” göstermek gibi bir safsatanın esiri olmuşlardır.

Nedense Mevlâna konuşulmak istenince TV’lerde hep bunlar arzıendam ederler ve İslam dışı bir Mevlâna sunmaya çalışırlar.

Sözlerim fehmin kadardır kıl nigah
Hasretim fehm-i sahiha ah ah

Diyen Mevlâna Celaleddin Muhammed Rumî hazretleri bir anlamda kendisini bu şekilde tavsif edenlerle arasında uçurumlar olduğunu ne güzel beyan etmektedir.

Kendi hâlini görebilmek!

Hazreti Mevlâna’yı sevmek ve anlamak için İslamiyeti hakkıyla bilmek ve yaşamak gerekir. Zaten Mevlâna’yı okumak insanı bu noktaya götürmüyorsa onun çektiği bir kuru emektir. Çorak yere ekin ekip akıntıya kürek çekmeye benzer.

Nitekim Hazreti Mevlâna bu noktada kendisini şöyle tanıtıyordu:

Men bende-i Kur’ânem eger cân dârem
Men hâk-i reh-i Muhammed muhtârem
Eger nakl kuned cüz in kes ez güftârem
Bizârem ez u vez an suhen bizârem

Açıklaması:

“Ben yaşadığım müddetçe Kur’ân’ın kölesiyim.
Ben, Muhammed Mustafa’nın yolunun toprağıyım.
Biri benden bundan başka bir söz naklederse
Ondan da bizarım, o sözlerden de bizarım…”

Büyüklerin, din ulularının sözleri sadece zamanının insanına hitap etmiyor. Cenab-ı Hakk’ın nuruyla bakan bu insanlar asırlar ötesini de aydınlatıyor. Onlar aynı zamanda asırlar ötesi insanlara hitap ediyorlar. İşte bu din düşmanları da bunu görüyorlar. Dolayısıyla öncelikle o din büyüklerine sanki bizden daha çok sahip çıkar gibi davranıyorlar. Güya onları okuyor anlatıyorlar. Ama bir başka türlü anlatıyorlar. Köklerinden koparıp kuru bir dal hâline getiriyor, fakat süslü, göz alıcı bir ambalaj içerisinde takdim ediyorlar. Mesnevi’deki hikâyeleri masallardan bir demet gibi sunuyorlar. Kıssalardan ibret alma, aslını görme ve öğrenme noktasından mahrum ediyorlar. Mevlâna asırlar evvelinden bunlara da dikkat çekerek şöyle demekteydi:

“Mesnevi masal diyene masal gibidir
Kendi hâlini bu kitapta görebilene er denir
Mesnevi, Kızıldeniz’in suyu gibidir
Kıpti’ye kan görünür,
Musa’nın ümmetine ise ab-ı hayattır.”

Evet. Kızıldeniz, Musa aleyhisselamın kavmine yol gibi açıldı. Onlar rahat bir şekilde geçip selamete ererken, kendilerini takip eden Firavun ve askerleri için ise aynı yol ölüm olmuştu.

Yine Mevlâna buyurur ki:

“Benim beytim beyit değil bir ülkedir.
Alayım (şaka) alay değil ibret vermektir.
Kardeş karga leylekle nasıl savaşır, tavşan aslanla nasıl konuşur deme!
Kıssa/menkıbe bir ölçeğe benzer. Mana ise içindeki tanelere. Akıllı kişi içindeki taneleri alır. Ölçek varmış yokmuş ona bakmaz bile…”

Günümüzde ölçeğe takılan o kadar çok kimse var ki…

Fasit kıyas!

Sadece eli boş kalsa belki yine oh çekecekti. Hâlbuki ötede öyle bir mahrumiyet ve üzüntü vadisine dalacak ki asıl pişmanlık o gün baş gösterecektir. Mevlâna güya aynı yerden beslendiği hâlde farklı yola sapanlar hakkında hoş bir hikâye ile ne ibretlik sözler söylemektedir. Elbette anlayana:

Gül yağını döktüğü için sahibinden azar işitip incinen bir papağan günlerce konuşmamıştı. Pişman olan sahibi de onu konuşturmak için her yolu deniyordu. Nihayet bir gün:

Ansızın pırıl pırıl tas gibi, başında bir kıl bulunmayan cevlakinin (derviş) biri geçti.

İşte o anda papağan tekrar konuşmaya başladı. “Ey başı yarılmış garip, ey filan.”

“Başındaki kel nedir? Gül yağı şişesini dökmüş gibi gamlı kederlisin” dedi.

O dikkatli kuşun cevlakinin hâline kendi hâlini kıyas etmesi halkı güldürdü.

Yazılışta süt (şîr) ile aslan (şîr) aynıysa da asılda dağlar kadar farklar vardır.

Hak erlerini sen kendi nefsine eş tutma,

Hak erlerini tanımayan şüphesiz Allah yolundan uzaklaşır.

Peygamberlerle eşit olduklarını, velilerin kendilerine benzediğini iddia ettiler.

“Onlar da insan biz de insanız, hepimiz uykuya, yemeğe, içmeğe muhtacız” dediler.

O kör gönüllüler aradaki nihayetsiz farkı bilmediler.

İki arı bir yerden gıda alır, fakat birisinden zehir, birisinden bal olur.

İki cins ceylan bir sudan içer, aynı ottan yer, birinden misk, birinden pislik hasıl olur.

İki kamış bir sudan beslenir biri şeker kamışıdır, diğer bomboş bir kamış.

Gıda bir kişiden açlığı giderir. Diğerini Allah nuruna mazhar eder…

Günümüzde Peygamber efendimizi postacı gibi görüp dini sadece kendi anladığı zanneden zavallılar, Mevlâna’yı sevebilir mi? Bunların hâli cevlakinin hâlini kendi hâline kıyas eden papağandan bin kat daha beterdir. Papağan neticede bir hayvan olup sadece gözleri ile bakıp değerlendiriyor. Oysa bunlara kalp ve gönül gözü de verilmişti. O gönül gözlerini kör ettiler. Şanlı Peygamber efendimizi Mekkelilerin “Abdullah’ın yetimi” gibi görüp değerlendirmesine benzer şekilde sadece bir “posta habercisi” konumuna düşürdüler. Yüce Allah bunların şerlerinden muhafaza eylesin!

TEFEKKÜR
Cahildirler kendilerini de bilmezler
Ayıpları hüner sanmaktan çekinmezler

Dinde tahribata dikkat!

Posted on 28 Aralık 2018
Üstad Necip Fazıl Kısakürek bir şiirinde şöyle diyordu:

El açsam geçenlere kavşağında bin yolun
Müslüman olun aman aman Müslüman olun
Ancak nasıl bir Müslüman olması gerektiğini de şu şekilde ifade ediyordu:
Müjdecim, kurtarıcım, efendim, peygamberim:
Sana uymayan ölçü, hayat olsa teperim

Günümüzde İslamiyeti tarihselci veya reformist fikirlerle değerlendiren ve buna göre düşünceler geliştiren o kadar çok akademisyen var ki sözleri ve yazıları ile neredeyse kantarın topuzunu kaçırmış durumdalar. Fakültelerde kapalı devre öğrencileri ifsat etmeye devam eden bu akademisyenler, TV’lerde ve halka açık konferanslarda boy göstermeye başladıklarında millet tarafından da bilinmeye başladı. Bilindikçe de nereye gidiyoruz endişeleri yükseldi. Aslında bu nevi fikirlerin arka planı çok eskilere dayanmaktadır. FETÖ’nün dinde yaptığı tahribatın zamanında görülememesinin sebebi de onlardır. Zira çoğu noktalarda FETÖ ile aynı fikirleri paylaşmakta idiler.

Bugün bir taraftan FETÖ tehlikesi güya kalmadı gibi değerlendirmeler yapılırken diğer taraftan FETÖ’nün dinde yaptığı tahribat neredeyse bir kısım çevrelerce tam gaz devam ettirilmektedir.

FETÖ ile el birliği içerisinde Dinler Arası Diyalog projesini yürüten tarihselci Mehmet Aydın’ın “Kur’ân-ı kerimin yüzde kırkı atılmalıdır” hezeyanı bugün aynı dozda savunmaya devam edilmiyor mu? Dikkat kesilelim!

Şanlı Peygamber efendimize ve onun pak yoluna savaş açan ve bunları ilahiyat fakültelerinde yürüten o kadar çok Şövalye Ruhlu(!) türedi ki… Maalesef bunlar bu meş’um faaliyetlerini, yıllardır bir taraftan Din-i İslam’ı en doğru şekilde insanımıza gençlerimize öğretmesi gereken Diyanet kademelerinde bir taraftan da Din-i İslam’ı öğretecek nesilleri yetiştirmesi beklenen ilahiyat fakültelerinde yürütüyorlar.

Şövalye’nin Kur’ân-ı kerime saldırıları!

Malumunuz üzere “İman Sempozyumu”nda imanı yıkma çalışmalarına mani olucu yayınlar yapmıştık ve bunlardan ikisi İlhami Güler ile Ömer Özsoy oraya gelememişlerdi.

Bu iki kişinin sempozyuma katılamamasından derin üzüntü duyan Prof. Dr. Mustafa Öztürk, İslam’ın bozulmasını ve gençlerin zehirlenmesini istemeyen halis Müslümanları DEAŞ’çı diye nitelemekten çekinmemişti.

Ardından kendisinin şövalye ruhlu olduğunu bir yazısında dile getirmişti.

Aslında bu şövalye kılıcını sadece Ehl-i Sünnet Müslümanlara çekmiş değildi. İbretle okumanız için sadece iki yazısından kısa iktibasta bulunacağım:

KURAMER yayınları arasında çıkan “Cihad” kitabında yer alan makalesinden bir bölüm:

“… Kur’ân’ın Mekke döneminde Ehl-i Kitap özellikle de Yahudiler hakkında olumlu bir dil kullanmasına rağmen, Tevbe suresi 29. ayette aynı zümrenin “Allahsızlar” diye nitelendirmesi arasındaki uçurum az çok anlaşılır hâle gelir. Kur’ân’daki bu keskin üslup ve tikel hüküm değişikliklerinin tek tek ve lafzen Allah tarafından belirlendiği kanaatinde değilim. Çünkü Allah’ın bu denli güncel ve politik bir sürecin içinde bizzat müdahil olduğuna kani değilim. Allah’ın bizzat savaşa katıldığı izlenimi veren ayetlerin Hazreti Peygamberin zihnindeki genel ve külli vahiyden istinbat edilmiş tikel referanslar olduğu kanaatindeyim” (s.201).

Şimdi de “Kur’ân vahiy ve nüzul” isimli eserindeki şu ifadelerine göz gezdirelim:

“…Bize göre Kur’ân’daki lafızlar Hazreti Peygamber’in kendi diliyle Allah hakkında konuşmasıdır. Bilindiği gibi dil/lisan insanın duygu, düşünce, idrak ve kültür dünyasından bağımsız değildir. bu yüzden Hazreti Peygamber’in kendi varlık tecrübesinden hareketle Allah’ı gazap, rahmet, beddua gibi insan biçimci sıfatlarla anlatması gayet tabiidir. Ayrıca insanlık hâlleri tabirinin de ifade ettiği gibi bir insanın halet-i ruhiyesi sabit ve stabil değil, ahval ve şeraite göre değişkendir. Hâliyle, Kur’ân’da hem affedici ve bağışlayıcı olmaya yönelik teşviklerin, hem de birçok beddua ve telin ifadesinin yer alması, -haşa- Allah’ın ruh hâlindeki değişikliğin değil Hazreti Peygamber’in yaşadığı iyi kötü tecrübeler ve bu tecrübelerle ilgili farklı hâllerin yansıması gibidir” (s.226).

Şövalye ruhlu adam bu yazılarında Peygamber efendimizi haşa Cenab-ı Hak adına konuşan birisi diye nitelerken yine haşa Cenab-ı Hakk’ı da bundan habersiz veya etki edemeyen bir aciz sınıfına koymuyor mu? Bir anlamda Kur’ân-ı kerimin Hazreti Peygamberin ifadeleri diyerek iddiada bulunmuyor mu?

Bu ifadeler İslam’ın Kur’ân-ı kerim ve peygamber anlayışını temelden yıkıp atmıyor mu? Bin yıllık İslam beldesi Türkiye’de temiz ve pak inanışlı Müslümanlar buna bir tepki vermeyecek miydi?

FETÖ’ye tepki vermemesinin bedelini acı bir şekilde ödeyen milletimiz artık zamanında ve gerektiği şekilde son derece medeni bir şekilde ilmen, fikren veya buğzen beğenmediklerini dile getirdiler.

Diyanet’in yerinde açıklaması!

Diyanet Yüksek Kurulu da yerinde bir açıklama ile Prof. Öztürk’ün hezeyanlarını belirtip açık bir cevap yazdı. Kur’ân-ı kerimden verilen misallerle temelsiz ve mesnetsiz iddiaları çürütülen şövalyenin hezeyanlarına karşı, yapılan açıklamanın hüküm cümleleri de şu şekildeydi:

“Bu ve bunlar gibi Kur’ân’ı kerimin apaçık beyanları gösteriyor ki, Kur’ân-ı kerim hem lafzıyla hem de manasıyla Yüce Allah’ın katındandır ve her şeyiyle ona aittir. Anlatılan kıssalar da gerçekten yaşanmış olaylara aittir ve gayb haberleri olarak vahyedilmiştir.

Sonuç olarak Kur’ân-ı kerim, lafız ve manasıyla Allah’ın kelamıdır. Allah’ın koruması ile tek harfi bile değişmeden günümüze kadar gelmiştir ve kıyamete kadar da baki kalacaktır. Nitekim geçmişten günümüze dünyanın her tarafındaki Mushafların hiçbirinde herhangi bir farklılığın olmaması da bu hakikatin ve mucizenin en somut göstergesidir. Hazreti Peygamber’den bu tarafa mucizevi bir şekilde Müslümanların zihninde yer etmiş olan Kur’ân’ı kerimin lafız ve manasıyla Allah’ın kelamı olduğu hususunda tereddüt uyandırabilecek söylemlerden uzak durmak bütün Müslümanların ortak sorumluluğudur”.

Müslümanların tepkisi ve Diyanet’in açıklamaları karşısında Şövalye ruhlu adam da bir açıklama yapmış. Hedef saptırma mealindeki açıklamasında diyor ki:

“Türkiye Cumhuriyeti tarihi boyunca dinî grup ve cemaatleri, Diyanet ve ilahiyat gibi kurumlara ayar verme cesaretlerinin belki ilk defa bu kadar yüksek trende ulaştığına şahitlik ediyoruz”.

Şövalye’ye göre dinî grup ve cemaatlerin etkisi altına giren sadece Diyanet değildi, hükûmet de bundan nasibini alacaktır. İşte Şövalye’nin cümleleri:

“Ancak bu odaklar sadece Diyanet’i etki altına almamış seçim sath-ı mailine girilmesini de fırsat bilerek siyasi iradeyi de etkilemeyi fırsat bilmişler ve bunun neticesinde kendisini karalamayı hedef edinmişler”. Ardından şöyle bir hüküm sunuyor Şövalye:

“Bugün gelinen nokta dinî alanda kimin neye nasıl inanması gerektiği konusunda mutlak yetkinin bir takım cemaatler ve şahıslara ait olduğunu, dolayısıyla cemaatlerden onay almamış farklı bir dinî görüşü savunma imkânının bu memlekette artık son bulduğunu gösteriyor. Bu yüzden ilmi çalışmalara devam etme ve farklı fikir/görüş beyan etmenin tek yolu yurt dışındaki bir üniversitede çalışmak gibi görünüyor.”

Şu yönden haklısın Sayın Şövalye! Yurt dışındaki bir üniversitede sana sadece ehl-i sünnet itikadına hücum etmek ve İslam’ın temiz suyunu bulandırmak hakkını vereceklerdir.

Peki farklı fikir deyince şunu da yapabilir misin?

Avrupa’da bir üniversiteye yerleştiğinde, Ortodoksluk veya Katolik inanç ve itikadının zıddına dersler ve konferanslar da verebilir misin?

Bir dene bakalım Sayın Şövalye, böylece oradaki demokratlığı ve hürriyeti de görmüş olalım! Ne dersin?

Öte yandan din dışı fikirlerin ortaya saçılınca hemen hedef saptırmaya da kalkma?

Bak senin düşüncelerini tenkit eden bir akademisyen olarak söylüyorum öncelikle Şuarâ suresi, 192-195; Neml suresi, 6.; Yunus suresi, 15.; A’raf suresi, 203. ve Hakka suresi 44-47. ayetlerinin tefsirlerini nasıl yaptığını açıklayabilir misin?

İkincisi seni bir cemaat adına değil Ehl-i Sünnet Akaidine ve akaid imamlarına dayanarak tenkit ediyorum. Yani İmam-ı Azam, İmam-ı Şafii, İmam-ı Maturidi, İmam-ı Gazali, İmam-ı Rabbani, Ebussuud Efendi, Molla Gürani, Molla Hüsrev, Kemalpaşazade, Seyyid Şerif Cürcani, Hocazade, İbni Abidin ve benzeri âlimlerin yazıları ile onların ortaya koymuş oldukları Ehl-i Sünnet Akaidi üzere cevaplandırıyorum.

1400 senedir senin gibi düşünen bir Ehl-i Sünnet âlimi oldu mu? Söyle!

Yoksa bu fikir ve hezeyanları kimden kaptın onu söyle?

Aksi hâlde, “İslam’ı bir ben doğru anladım” mı demek istiyorsun? Duyamadım Şövalye!

TEFEKKÜR
Kurtulurum sakın sanma ey hoca

Muhammed aleyhisselama uymadıkça

..

.XXXXXXXXXXX

Kur’ân-ı kerime iğrenç saldırı!

Posted on 4 Aralık 2020
Son üç gündür sosyal medya, Marmara İlahiyat Fakültesi’nden Prof. Dr. Mustafa Öztürk’ün yeni bir videosu ile çalkalandı. Mustafa Öztürk bu videosunda Kur’ân-ı kerim ile ilgili akıl almaz isnat ve iftiralarda bulunuyordu.

Aslında onun buna benzer videoları daha önce de ortaya çıkmıştı. Kendisine üç beş kez bu sütunlarda cevap vermiş ve çekmiş olduğum videolarla kendisini uyarmıştım. Fakat bu kez kamuoyundan öyle güçlü bir tepki geldi ki Mustafa Öztürk dayanamadı ve istifasını sundu…

Kendisini “FETÖ’yü tenkit ediyormuş, FETÖ’nün karşıtıymış” diyerek Marmara Üniversitesine aldırdılar. Tencerenin kapağı burada fena açıldı ve bütün kokuları ortaya saçıldı!..

Marmara İlahiyat’ın dekanı Ali Köse kendisine kol kanat gerdi. “FETÖ gitti ama bin FETÖ geliyor” diyerek TRT’de garip konuşmalar yapan ve fakat ikinci bir FETÖ’nün adını vermeyen Köse, fakültesinde tefsir derslerini, -hâşâ- “Kur’ânı peygamber yazdı” zihniyetiyle yapan akademisyenini hiç duymadı mı acaba? Nerede yaşıyor bilmek gerek. Yoksa kendisi de aynı fikirlerde mi?

Evet, çok acıdır. Türkiye’de onlarca ilahiyat fakültesi var. Öztürk’ün bu son videosuna toplum güçlü bir şekilde tepkisini ortaya koyarken ilahiyat camiasından birkaç kişi hariç mertçe bir ses duyamadık. Her şeye maydanoz olan köşe yazarları da yine üç beş kişi hariç sustular. Bazısı da son anda bindi trene. Bu çok acı bir durumdur gerçekten.

Fransa’da dinimize bir hakaret olduğunda ortalığı velveleye verenler, ülkemizde onun on katı yıkım hareketine neden ses çıkarmazlar? Hemen “fikir özgürlüğü”, “konuşulsun tartışılsın efendim” pozuna girer veya hiç duymamış gibi dururlar. Anlamak mümkün değil!

Aslında ben ilahiyatçı hocalarımızın bugün konuşmasını da beklemezdim. Zira bugün bağırsalar fazla bir mana da ifade etmez.

Zira akademisyenler, genelde birbirlerinin çalışmalarından haberdar olurlar. Hangi fikirlere sahip olduğunu, neler yazdığını iyi bilirler. Bugüne kadar onun eserlerine Türkiye’de bir cevap yazıldı mı bilmek isterim? Yazılmadı ise gerçekten çok yazık!

Nereye gidiyoruz düşünelim, tefekkür edelim! Bu ilahiyat fakültelerinde yetişenler yarınlarda toplumun dinî hayatına yön verecekler.

YÖK ise bu konuda hâlâ kafasını kuma gömüp görmezden gelmeye devam mı edecek? Neredeyse kurulduğundan bu yana Ehl-i sünnet itikadına tamamen mugayir bir tarzda ilerleyen ilahiyat eğitimine bir neşter vurmayacak mı? Aslında ilahiyatlarda Ehl-i sünnet itikadına uygun ders anlatan hocalarımız az değil. Fakat seslerinin neden çıkmadığı sorgulanmayacak mı? Zira hâkim güç maalesef Selefî, mezhepsiz bid’at grubunda bulunuyor!.. Kendilerine akademik zarar verilmesinden çekinenler, din adına şu en mühim meselede dahi ses çıkaramaz hâle geliyorlar. Millet de tepki vermese iş nereye varacak tahmin dahi edemiyor insan!

Âyetlere kör olmak!

Mustafa Öztürk’ün öncelikle bu son videosundaki Kur’ân-ı kerim hakkındaki alçakça hezeyanına bakalım:

“Orion takımyıldızına bak, Andromeda’ya bak, Samanyolu’na bak, National Geographic’e git okyanusun dibine bak, kutuplara bak, çiçeğe bak, Boğaz’da ergunava bak, bir de Kur’ân’da 23 sene Velid bin Mugire aşağı, As bin Vâil yukarı deyip bütün kadrajını Hicaz-Taif-Medine’ye sıkıştırmış ve insanlığa son söyleyeceği sözün çapı oradaki 3-5 tane lavuk müşrik ve o müşriğe Kur’ân’da öyle küfürler var ki! Bir tanesini okuyayım mı size? Kalem Suresi… (3-4 âyet okuduktan sonra) Hem kel hem fodul ve -badelzalik- üstüne üstük zelil p.ç.”

Onu tabii meale öyle yazamazsın soysuz diyeceksin!

“Aç. Adres vereyim aç. Ferrâ’nın Meâni’l Kur’ân’ını aç. İbni Kuteybe’yi aç! Nereyi açarsan aç! Nesebi bilinmeyen, onun bunun çocuğuna ‘zenim’ denir Arapçada. Bu Allah dili olabilir mi? İnsani dil olamaz mı? Olabilir. Yanmış canı. Feverandır olabilir. Olabilir üstadım olabilir.”

Açıkça söylemek gerekir ki bu ifadeler Cenâb-ı Hakk’a savaş açmaktır!.. Ona inanmamaktır. “Kur’ân’ı, Resulullah yazdı”, demek Peygamber efendimize en büyük bühtandır. Nihayet “Kur’ân-ı kerim insan kelamıdır” diyerek ona olan itikadı da yıkmaktır. Bir anlamda imanın üç temel esasını bozmaktır.

Onun daha önceki bir videosu da aynı mealde olup şöyleydi:

“…Tanrı, merhametin katsayısı belli değil, engin merhamet ve şefkat sahibi, dilinden lanet eksik olmuyor. Şimdi üstadım ben bunu tanrıya nasıl yakıştırayım? Tanrı niçin bu kadar hiddetli? Acaba diyorum Gazabı olsun. Kendisini övmesi/övünmesi olsun. Laneti olsun. Ve sairesi olsun. Acaba Resulullah bir tür Hermes gibi, hani Hermes’i biliyorsunuz, mitolojide tanrının mesajının insan idraki tarafından kuşatılamayacağı için, o mesajın insan diline çevirisini/aktarımını Hermes üstlenir. Bir tür elçilik yapar. Peygamber de Allah’ın soyut mesajlarını muhatap olduğu insan kitlesine kendi zihin süzgecinden geçirerek aktarıyor olabilir mi?..”

Buradaki soru da Mustafa Öztürk’ün, “evet oluruyla” neticelenmektedir.

Bu tefsir profesörü Kur’ân-ı kerimdeki şu âyet-i kerimeleri hiç görmedi mi acaba?

Şuarâ suresi, 192-195: “O (Kur’ân) muhakkak ve muhakkak âlemlerin Rabbi (canibinden) indirilmedir. Onu Ruhu’l Emîn, inzâr edicilerden olasın diye, senin kalbine manası açık Arabça bir dil ile indirmiştir.”

Neml suresi 6: “Şüphesiz ki bu Kur’ân, sana ilim ve hikmet sahibi Allah tarafından verilmektedir.”

Araf suresi, 203: “Onlara (istedikleri) bir âyet gelmediği vakit derler ki: [(Kendinden derip) onları toplasaydın ya!] De ki: “Rabbimden bana ne vahiy olunursa ben ancak ona uyarım. Bu (Kur’ân âyetleri, kalblerinize) Rabbinizden (açılan) gözlerdir, iman edecek bir kavim için (mahz-ı) hidâyet ve rahmettir.”

Hakka suresi, 44-47: “Eğer O (Peygamber) bize atfen, (Kur’ân’a) bazı sözler uydurmuş olsaydı, biz onu kıskıvrak yakalardık. Sonra da onun şah damarını koparır, helak ederdik, hiçbiriniz de buna engel olamazdınız.”

Kur’ân-ı kerimdeki bu ve bunun gibi onlarca açık âyet-i kerimelere rağmen onu peygamber sözü olarak nitelemek Kur’ân-ı kerimi ve Cenâb-ı Hakk’ı açıkça yalanlamak değil midir?

Kuramer farksız mı?

Mustafa Öztürk aynı fasit fikirlerini yıllardır eser ve makalelerinde de ortaya koyuyordu. “Kur’ân Dili ve Retoriği” isimli eserinde geldiği nokta gerçekten dehşet verici idi. Eserinde bu hususu anlatırken öncelikle Thomas Carlyle’nin şu hezeyanlarını mesnet edinmişti:

“Kur’ân karmakarışık, usandıracak derecede düzensiz, anlaşılmaz, bitmez tükenmez tekrarlar, insanın nefesini kesen pasajlar ve anlaşılmaz ifadelerle doludur. Kısacası Kur’ân kahrı çekilmez saçmalıklarla doludur.” (s.24-25)

Bunları hiçbir tenkide tabi tutmadığı gibi kendisi de aynı görüşlere katılarak şu ilavelerde bulunmaktadır.

“Kur’ân’daki tekrarlar yazılı bir metni okunamaz hâle getiren bir eksiklik, kusur ve ifade zaafıdır.” (s. 25)

“Kur’ân, Vahiy ve Nüzul” isimli eserinde de aynı manalı ifadeler defalarca dile getirilmiştir.

Dolayısıyla Mustafa Öztürk’ün bu hezeyanlarını yıllardır her platformda savunuyor, eserler veriyor, makaleler yazıyor, jürilere girip savunuyordu!

Artık bu noktalara nasıl gelindiğini oturup ciddi ciddi düşünmeyecek miyiz?.. Yıllardır çeşitli üniversitelerde tefsir derslerinde bu fikirleri nasıl savundu? Son dönemde çıkartıldığı belirtilen Kuramer’in akademisyenleri içerisinde yıllarca nasıl yer aldı? Mehmet Görmez, kendisini Külliye’de huzur derslerine başhoca olarak nasıl atadı. Böylece Marmara Üniversite geçiş yolunu mu açtı? Hezeyan ve iftira ile dolu kitapları, Kuramer’den nasıl basıldı?

Bu işlerin temeline inilmedikçe bugünkü ilahiyat programlarından hep bu şekilde Mustafa Öztürkler üreyecektir.

Biri gidecek, yüzü gelecektir…

Ali Köse gibiler de “FETÖ’nün biri gidip bini geliyor” diyerek asıl büyük fitne ve tehlikenin üzerini örteceklerdir.

Nitekim Kuramer’in başındaki Diyanet İşleri eski Başkanı Ali Bardakoğlu aynı hezeyanlara sahip değil midir?

Bunun için Bardakoğlu’nun yine Kuramer Yayınları’ndan çıkmış olan “İslam Işığında Müslümanlığımızla Yüzleşme” isimli kitabına bakmamız yeterli olacaktır. O, farklı yerlerde şöyle demektedir:

“Kur’ân-ı kerim bir metin değil, hitaptır; hitab-ı ilahidir. Mesela beklentilerimiz Kur’ân-ı kerimin diğer insan ürünü metinlere en kapsamlı bir metin, diğer düşünce manifestolarına ve kanunlarına karşı en ikna edici inanç ve kanunlar kitabı olması yönünde olabilir; ama öyle değildir.” (s.61)

“Kur’ân-ı kerim dinimizin, dinî bilgimizin ana kaynağıdır. Ama onu bir metin gibi göremeyiz. Süreç olarak görmemiz, diyalektik bir hitap olarak görmemiz gerekiyor. Bunu önemsediğim için üzerinde ısrarla durmak istedim.” (s.63)

Peki, Kur’ân-ı kerimi kim metinleştirdi? Buyurun Ali Bardakoğlu’nun akıl almaz hezeyanını görün:

“…İslam’ın üçüncü asrından itibaren hadisle sünnet eş anlamlı kılınmaya, hadisle sünnet aynîleştirilmeye başlandı. Kitap ve sünnet şeklindeki hikmetli kavramlaştırma, Kur’ân ve Hadis şeklindeki kavramlaştırmayla iki metne indirgendi. Sonuçta Kur’ân-ı kerim metinleştirildi. Peygamber efendimizin sünneti metinleştirildi ve karşımıza kategorik ve normatif metinler çıktı.” (s.65)

Görüldüğü üzere Bardakoğlu ile Öztürk’ün fikirleri birbirleri ile tıpatıp aynıdır…

Öztürk’ün, Kuramer’den ve İlahiyat Fakültesinden çıkarılmış olması bir mana ifade etmemektedir. İtikadımıza ve inancımıza vurulan bu ağır tahribat ne yazık ki devam ettirilmektedir…

Bilhassa Diyanet’in artık bu hususa acilen neşter vurması gerekmektedir diye düşünüyorum!

TEFEKKÜR
Esrâr-ı ulûma seni mahrem mi sanırsın
Ey bî-nazar açıldığı yok sana kitâbın
Nâbî

(İlimlerin sırlarına erdiğini mi sanırsın,
Ey basiretsiz, fikir yoksunu, açıldığı yok sana kitabın.)

Bülent Arınç nereye koşuyor?

Posted on 27 Kasım 2020
Politika yani siyaset bir ince sanattır. Siyaseti bilmeyen kimseler idarecilik, yöneticilik yapamazlar. Özellikle de devleti idare edenlerin siyaseti mutlak iyi bilmesi gerekir. Bu bakımdan tarihte en fazla siyasetname türünde eserler kaleme alınmış bilhassa idareciler uyarılmak istenmiştir. Nitekim siyasetnamelerde devletin esas yürütücüsü olan hükümdarların, vezirlerin, defterdar vesair görevlilerin nasıl olması gerektiği en ince detayına kadar açıklanmıştır. Hükümdarlara lazım olan sıfatlar, dinî ve ahlaki görevleri, halkla olan ilişkisi, saltanatı fenaya götüren hâller belirtilmiştir. Bütün bunlardaki maksat devleti güçlü ve müreffeh kılmaktır.

Zira idarecilerin yanlış tarzı ve tavrı devleti yıkıma, milleti ise ölüme götürür. Osmanlıda da siyasetname türünde çok fazla eser kaleme alınmıştır. Belki de bu konuda en cılız dönem Cumhuriyet devri olmuştur. Zira Cumhuriyet döneminde siyaset, ülkeyi iyi yönetmek noktasında değil genelde hasmını mat etme hatta yok etme üzerine kurgulanmıştır.

Bu durum ise zamanla içeride çekişmeyi, boğuşmayı ve bölünmeyi getirmiştir. Dış dünyanın bilhassa egemen güçlerin eli bu politikadan istifade ile hep içimizde olmuştur.

Dolayısıyla bu nevi siyasetten devletimiz büyük zarar görmüştür ve görmektedir.

Bugün bu perişanlığı daha iyi görmekte ve anlamaktayız. Ülkemiz bir taraftan dünyada büyük bir prestij elde etmekte dünya siyasetinde söz sahibi olmakta ise de diğer taraftan içeride yaşanan karışık ortam geleceğimizi belirsiz hâle getirmektedir.

Bu konuda maalesef Bülent Arınç Bey son temsilci olmuştur.

Aslında son beş senelik gelişmelerden ders almamak nasıl bir gaflet nasıl bir değerlendirmektir? Akıl tutuluyor gerçekten.

Zira 2010 yılında itibaren FETÖ belası bu ülkeyi dalga dalga sardı. Sonunda işgal noktasına kadar vardı.

2016’ya kadar Bülent Arınç hep Cumhurbaşkanı’mıza tavır içerisinde idi. Dershaneler meselesi, Gezi olayları vukuunda ve şike davasındaki duruşunu unutmayınız.

15 Temmuz işgal girişiminden sonra “Ben ahmakmışım” cümlesi tarihe kazındı.

O zaman kendisine “Bülent Bey hep ahmaktın” diye yazmıştım. Zira FETÖ’nün evvelce de rahmetli Erbakan hükûmetine karşı düşmanca tavrı, dinî ve devleti yıkım projeleri o kadar açık idi ki görmemek için ancak ahmak olmak gerekliydi.

Peki, bu cümlenin sonrasında ne gelmeliydi? Kendisinden ne beklerdik? Sayın Cumhurbaşkanı’mıza tam destek değil mi?

Ne yazık ki o hep bir fitne unsuru gibi hareket etti. Melih Gökçek’le tartışmaları Cumhurbaşkanı’na mesafeli tutumu, KHK’lılara sahip çıkışı ile her defasında milletin büyük tepkisini çekti. Bu esnada yeni parti kuruluşları sebebiyle Sayın Cumhurbaşkanı’mız kendisini Yüksek İstişare Kuruluna atamış ve yanına almıştı. Oğlunu da son seçimde meclise taşımıştı.

“Vermeyince mabud,

Neylesin Sultan Mahmud”.

Bütün bu vefaya ülkenin yaşadığı badirelere rağmen Arınç’ın vardığı son nokta yaraya tuz biber ekti. Sözleri milletin yüreğini dağladı.

Ayinesi iştir kişinin!

Bülent Arınç’ın bu yürüyüşü ve politik tavrını artık normal bir kişinin gelgitleri olarak görmeyelim. Bu çıkış ortak bir aklın ürünü olarak devam etmektedir.

Bugün gizli fitneci nice TV kanalında “Arınç milletten böyle bir tepkiyi beklemiyordu. Böyle olacağını bilse konuşmazdı” vari güzellemeler yapılmaktadır.

Arınç gibi ne söylediğini bilen, hem hukukçu hem de ülkemizin en iyi hatiplerinden yılların siyasetçisinin şu sözlerini rasgele ifadeler olarak görmek mümkün müdür?

Osman Kavala hakkında açıklamalarda bulunurken: “Ben iddianameyi okudum. Hâlâ tutuklu kalmasına hayret ediyorum. Tahliye edilmesi lazım. Bu iddianameleri okuduğumda çocuk bile yazmaz bunu dedim, cübbeyi bile giyesim gelmişti. Çıkması lazım” derken Demirtaş için de şu ifadeleri kullanmıştı:

“Demirtaş 3-4 yıldır tutuklu. Tutukluluk cezaya dönüşmemeli. Demirtaş ile bizim 1-2 görüşmemiz oldu. Cezaevlerinde isyanlar, açlık grevleri olmuştu. Selahattin Demirtaş’ı tanımak veya onu yargılamak için onun yazdığı ‘Devran’ isminde kitap var. Ne olur onu alıp okuyun. Ben korona süreci içinde bunu okudum. Belki Selahattin Demirtaş hakkındaki kanaatinizi değiştirmeyeceksiniz ama ve Kürtler ve Kürtlerin yaşadığı travmalar üzerinde kafanızda çok şeyler değişecek. Demirtaş’ın da tahliyesi olabilir”.

Arınç, merhum Ziya Paşa’nın şu beytini hiç işitmedi mi acaba?

Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz
Şahsın görünür rütbe-i aklı eserinde

Bir kişi adam öldürdüğünde, ırza namusa musallat olduğunda ve daha nice hatalara düştüğünde hâkim ve savcılar o adamın kitaplarına mı bakıyorlar acaba?

“Güzel kitapları varmış” deyip kendilerini dışarı salıp, onları okumamızı mı tavsiye diyorlar?

Elinde binlerce insanın kanı bulunan, bir milleti tehdit eden, bölücülük faaliyetlerinde bulunan birisini, milletin gözünün içine baka baka aklamaya çalışmak nasıl bir politika ve nasıl bir zihniyettir?

Milletin büyük üzüntüsüne duyarsız kalmayan Sayın Cumhurbaşkanı’mız kendisini en sert bir ifade ile uyarırken bu hareketin “fitnecilik” olduğunu açıkça belirtti. Şöyle ki:

“Son günlerde bizimle asla ilgisi olmayan, kimi bireysel açıklamalar ile reform gündemimize yaptığımız vurgular bahane edilerek yeni bir fitne ateşi yakılmaya çalışıldığını görüyoruz… Velev ki geçmişte birlikte çalışmış olsak bile hiç kimsenin şahsi ifadeleri Cumhurbaşkanı, hükûmetimizle, partimizle ilişkili hâle getirilemez. Bizim nerede durduğumuz, nereye gittiğimiz bellidir. Bizim ne dediğimiz, nerede durduğumuz, nereye gittiğimiz bellidir ve istikametimizde en küçük bir değişiklik yoktur”.

Arınç ise bu yerinde ifadeleri, “rencide oldum” diyerek cevapladı ve YİK üyeliğinden istifa etti.

Peki kendi konuşmalarını önüne alıp bir kez daha okusa ardından kırk yıldır kökü dışarıda terörist grupların gerek Türk gerek Kürtlerden binlerce şehidimizi ve onların yakınlarını gözünün önüne getirse ne düşünürdü acaba? 15 Temmuz şehitlerini ne çabuk unuttu da Kavala’ya üzülür hâle geldi?

Millet rencide olmak bir yana kahroldu. Arınç’ın bu ifadeleri asla milletin hafızasından silinmeyecektir.

Arınç, YİK’ten çıksa dahi bundan sonra da yıkıcı politikasını devam ettirecektir. Şurası muhakkak ki 2010 yılından sonra bazı siyasetçiler kendileri olmaktan çıkmışlar ve sanki bir ortak aklın kurgulaması ile hareket etmektedirler.

Bu ortak akıl Davutoğlu ve Babacan’a parti kurdurmakta Gül’ü bir abi gibi dışarıda, Arınç’ı ise bir fitne unsuru gibi içeride tutmaktadır.

Arınç’ın bu fitneci tavrı Cumhur İttifakı’nı zayıflatmak ve birliği bozmaktan başka hiçbir mana taşımamaktadır. Zira şu anda Türkiye’nin dışta ve içte başarısının en büyük amili bu birliktelik ve ittifaktır.

Sultan II. Abdülhamid Han tamamen yalnız kaldığında sadece onu değil Osmanlıyı yediler.

Sayın Cumhurbaşkanı’mız bu gidişatı iyi görmekte hamlelerini ona göre yapmaktadır. Millete, ailesine, dostlarına ve aklı başında siyasetçilere düşen büyük oyunun kurgularını bilmektir, hilelerini sezebilmektir. Hakkıyla değerlendirip ona göre hareket etmekten geçmektedir. Gün benlik zamanı değil, devlet ve millet birlikteliği vaktidir.

Geleceğimiz bu sağduyulu siyasete ve hareketlere bağlıdır.

TEFEKKÜR
Medâr-ı riyaset siyaset durur
Siyaset olursa riyâset durur

.

Gönülden gelen dua

Posted on 20 Kasım 2020
“Dünya üç gün gibidir. Geçen gün, geçip gitmiştir artık. Geri döndüremezsin. Ondan ümit kesilmiştir. İkinci gün, içinde bulunduğun gündür ki, bu günü ganimet ve fırsat bil. Üçüncüsü ise gelecek olan gün ki, sen ona ulaşır mısın belli değil! Belki de gelecek olan güne kavuşamadan ölürsün!..”

Bu sözlerin sahibi olan Hasan-ı Basrî hazretleri tabiinin en büyüklerindendir. Zahid, muhaddis, fakih ve müfessirdir.

Annesi Hayrâ, Peygamber Efendimizin hanımı Ümmü Seleme’ye hizmette bulunmuştur. Bu arada, Ümmü Seleme’nin Hasan-ı Basri’yi emzirdiği ve ondaki hikmet ve belâgatin bundan dolayı olduğu söylenir. Ayrıca, Ümmü Seleme’nin, kendisini Hazreti Ömer’e götürdüğü ve onun için şöyle dua ettiği de rivâyetler arasındadır:

“Yâ Rabbi, onu dinde fakih kıl ve insanlara sevdir.”

Zühd ve takvâ önderi Hasan-ı Basrî hazretleri, 728 yılında 86 yaşında iken perşembe akşamı vefat etmiş ve cuma günü defnedilmiştir. Halkın cenazesine katılması muhteşem olmuş ve rivayete göre o gün camide ikindi namazı kılınamamıştır.

Hastalığı sırasında sevenleri kendisini ziyarete gelirdi. Onun rahatsız olmaması için oğulları çoğu kez bunları yanına almaz geri çevirirlerdi. O, bu durumu anladığında kendilerine şöyle söylemişti:

“Evladım ziyaretime gelenleri geri çevirmeyin. Az da olsa yanıma girip çıksınlar… Onlar beni gönülden Allah için seven insanlar. Sevgi ve muhabbetleri karşılıksızdır. Bir beklentileri yoktur. Sadece dua ederler… Siz ise mirasımı gözetirsiniz. Sizin sevgi ve muhabbetinizin bir karşılığı vardır…”
***

Bazen Sayın Cumhurbaşkanımızın neden muvaffak olduğunu düşünürken hep bu anekdot ve sözler hatırıma gelir.

Covid-19 başlamadan yurt içi ve yurt dışı gezilerimde onun aldığı dualara şahit olurdum.

O, tüm dünyada gariplerin ve mazlumların yanında oldu.

En son Azerbaycanlı kardeşlerimizin hayır dualarını unutmamak gerek.

Onların otuz yıldır gönüllerini közleyen elem ve keder ateşini söndürdü.

Düşmanları ne yapsa bir şekilde ayaklarına dolanmaktadır. Duanın bereketidir bu. Elimizdeki son model silahlar kadar etkilidir.

Binlerce top ve tüfek, yapamaz aslâ,
Gözyaşının seher vakti yaptığını.
Düşman kaçıran süngüleri çok defa.
Toz gibi yapar, bir müminin duâsı…

Berat Albayrak Bey’in istifası

Öte yandan son günlerde bir şekilde Sayın Cumhurbaşkanımızın düşmanlarına gün doğdu. 15 gündür konuşuyorlar, hükûmeti yıkıyorlar, kabineyi değiştiriyorlar felaket senaryoları yazıyorlar…

Bunun sebebi ise kendisine en yakın isimlerden Berat Albayrak Bey’in istifası oldu.

Burada Berat Bey’in siyasi faaliyetlerine girmeyeceğim. Elbette ki hem Enerji hem de Hazine ve Maliye Bakanlığı döneminde önemli işlere imza attı. Bunlar her zaman yazılıp çizilecektir. Nitekim Enerji Bakanlığında iken Türkiye’nin ilk yerli ve millî sondaj gemisinin hizmete alınması, bir milyon metrekare sondaj hamlesi, ulusal bor stratejisi gibi enerji ve maden alanında dünyaya örnek olacak birçok proje hayata geçirildi.

10 Temmuz 2018’de Hazine ve Maliye Bakanı olduğu gün memleketim Boyabat’ta bulunuyordum. Sekiz on arkadaşla muhabbet ediyorduk. Kabine açıklanıp Berat Bey’in ismi geçtiğinde orada olanlardan bir kişi dahi memnun olmamıştı. Artan tepkiler üzerine:

“Bakınız dedim. Siz bir şirket kursanız kasayı kime emanet edersiniz. Evladınıza mı, çok iyi tanıdığınız bir yakınınıza mı yoksa emin olamadığınız birisine mi verirsiniz?”

Hepsi ne demek istediğimi anlamışlardı.

Geçmişi ve yaşananları bir anda unutuveriyorduk. “Kırk yıllık dostları Sayın Cumhurbaşkanımızın kuyusunu kazmaya çalışırken, dost bildikleri yarı yolda bırakırken böyle bir dönemde Hazine ve Maliye’nin başına en güvenebileceği bir ismi seçmesi gayet normaldir” dedim. “Başarısını ise zaman içerisinde görüp konuşacağız. Nitekim her gelen de mutlak başarılı olacak diye bir şart yok. Fakat bugün güvenilir olmak elbette daha önemli…” diye açıklamıştım.

10 Kasım 2020… Aradan tam iki sene dört ay geçti. Berat Bey’in istifası vuku buldu. Bu istifanın ABD’de seçim sonuçlarının belli olduğu bir güne rastlaması tesadüf müydü? Bence hayır. Muhtemelen bu istifa gerçekleşecekti. Belki de Sayın Cumhurbaşkanımız “B Planı”nı çoktan devreye sokmuş bulunuyordu. Merkez Bankası Başkanı görevden alınmıştı. Birtakım bürokratlar değiştirilmişti.

Akıllı liderler dünya konjonktürünü de her an takip eder ona göre bir satranç ustası gibi adımlarını atarlar. Dolayısıyla Berat Bey’in istifası normal olarak cereyan edecek iken deprem tesiri yaptı. Neden?

İşte bu noktada devlet adamlarımızın alacağı çok dersler var…

Geldiği yeri unutmayan Vezir Ayaz!

Öncelikle Berat Bey sadece bir bakan değildi. Aileden biriydi… Bugüne kadar kendisine saldıranlar hep bu noktadan vurmuşlardı. Onu eleştirirken Sayın Cumhurbaşkanımızı da hep vurgulamış böylece iki yönden başarı sağlamaya yani yıpratmaya çalışmışlardı. Meral Hanım‘ın sık sık alaylı bir tarzda “Damat Bey” vurgulu konuşmalarını hatırlayınız.

İşte bu sebeple Berat Bey’in istifa sürecinde son derece dikkatli davranması gerekirdi. O ise en olmayacak bir tarzı seçti. Açıkçası ben İnstagram hususunu hiç yakıştıramadım. İstifasını Sayın Cumhurbaşkanımıza sunmalı ve beklemeliydi. Belki öz babasının dahi haberi olmamalıydı.

O ise istifasını İnstagrama koydu. Buna karşılık Twitter hesabını ise hack’lenmiş gibi kapattı. Kardeşi de sahip olduğu diğer basın yayın organlarını konuya kör ve sağır etti…

Neticede Halk TV ve yandaşlarına gün doğdu. Gece boyu istedikleri gibi yorum yapıp Sayın Cumhurbaşkanımızı karaladılar.

Berat Bey neden böyle bir şey yaptı? Bunu anlamak mümkün değildi.

Sayın Cumhurbaşkanımıza istifayı geri aldırmak için mi bu yolu seçmişlerdi? Artık böyle bir şey olabilir miydi? Olma ihtimali olsa dahi bu davranışlarıyla kendileri o ihtimali yok etmemişler miydi? Böyle bir durumda geri dönülse Sayın Cumhurbaşkanımızın en küçük bir prestiji kalır mıydı?

Neticede Sayın Cumhurbaşkanımız, çelikten bir irade ile istifayı onadı. Gerçekten de tersi bir hareket kendisini bitirirdi.

İşte bu noktada Berat Bey yanlışıyla baş başa kaldı. Çok daha büyüyecek iken bu fırsatı kaçırdı.

Bunun nedeni maalesef “ben” duygusudur… Bu duyguyu aşabilenler her zaman büyümektedir.

Osmanlı padişahlarının tasavvuf erbabı ile her zaman irtibatlı olmasının en mühim noktası budur. Allah adamları işte o noktayı törpülerler. Zira “ben duygusu” hükmedenlerde daha çok bulunur…

Bu noktada Gazneli Mahmud’un ünlü veziri Ayaz’ın tavrı ve davranışları önemlidir.

O, sarayda bir odayı kendisine ayırmış ve oraya bir baston, kepenek ve çarıklarını koymuştu.

Gazneli Mahmud bir gün şikâyet üzerine o odayı gezdiğinde, bu eşyaları görüp şaşırmıştı.

“Nedir bunlar Ayaz” diye sordu. Ayaz ise;

-Sultanım beni saray hizmetine aldığınızda üzerimde bunlar vardı. Onları atmamıştım. Vezirlik gibi en yüce makama geldiğimde zaman zaman bu odaya girerim ve “Ey Ayaz. Geldiğin yeri unutma. Sen dağda koyun çobanı idin. Cenab-ı Hakk seni böyle bir makama yükseltti. Sakın kibre ve gurura kapılma! Şayet Sultan görevden alırsa gideceğin yer burasıdır” diyerek haddimi aşmamaya, dikkatli olmaya, gurura kapılmamaya çalışıyorum, cevabını verdi.

Ne güzel örnekler.

Bir idareci için ailesi ve yakınları on kat daha önemlidir.

Öyleyse böyle durumlarda hanımından, oğullarına, kızlarına ve damatlarına kadar herkesin Sayın Cumhurbaşkanımıza tam teslimiyetle sahip çıkmaları gerekir. Dünya Müslümanlarının seherlerde gözyaşı ile zikrettiği Sayın Cumhurbaşkanımızı en yakınları anlayamazsa asıl bahtsızlık o zaman olur!..

Hasan-ı Basrî hazretlerinin vefatından önce söylediği sözler bu bakımdan bir kez daha düşünülmelidir…

TEFEKKÜR
Söylemekten söz uzar artar emek
Söyleyenden dinleyen ârif gerek

.

Karabağ zaferi

Posted on 13 Kasım 2020
Azerbaycan, 28 sene sonra Karabağ’da destan yazdı. Tarihî bir zafere imza attı…

Elbette bu zaferden çıkarılacak çok dersler var. Bunları görmek, bilmek ve değerlendirmek gerekir.

Zira mağlubiyetlerden sonra dersler daha çok alınır. Acı vardır, elem vardır üzüntü vardır. Zaferleri ise genelde rehavet takip eder.

Nitekim Azerbaycan, 28 senedir Hocalı katliamının acısı ile yüzleşiyor ve Ermenistan’ın aşağılayıcı tavrını yüreğinde hissediyordu.

Bunun için daha bir teyakkuzda idi.

Ermenistan ise şımarıklığın verdiği bir ruh hâli içerisinde davranışlar sergilemekteydi. Birleşmiş Milletlerin kararlarını hiçe sayıyordu. Muhtemeldir ki Minsk grubu ülkeleri içerisinde yer alan bilhassa Fransız ve ABD’li yetkililerin kapalı kapılar ardında verdiği desteğe güveniyordu.

Paşinyan’ı bilhassa Soros ve Avrupa ziyadesiyle desteklemekteydi. İktidara gelişi dahi onların sayesinde olmuştu. Bunun içindir ki Rusya ile irtibatlarını en aza indirmişti. Gürcistan’da NATO ile ortak tatbikatlara katılması bunun en büyük göstergesi idi.

Rus taraftarı devlet adamlarına (Robert Koçaryan, Haçaturov vb) karşı davranışları Putin’i çileden çıkarmaya yetiyordu. Nitekim savaş sırasında Putin’in kendisini bir telefon konuşmasında dünyaya rezil etmesi boşuna değildi.

Dolayısıyla Ermenistan’ın kendisini Batı’ya aitmiş gibi görmesi daha fazla rehavete sürüklemiş ve kibrini zirveye taşımıştı.

Şimdi aynı durum tersine dönmemelidir. Yani Azerbaycanlı kardeşlerimiz ve idarecileri zafer sarhoşluğuna düşmemelidir.

Hatta ezilmiş bir Ermenistan’ın bunu temizlemek adına bütün oyunların, tertiplerin, hazırlıkların içine gireceğini asla unutmamalıdır.

Burada ezilen sadece Ermeniler değildir. Ezilen Ermenileri açıkça tahrik eden Fransa’dır Macron’dur. Yine ezilen savaş boyunca Macron kadar açık görünmeyen Avrupalı ve ABD’li bir kısım idarecilerdir. Ezilen Ermeni diasporasıdır.

Dolayısıyla bunlar bugünden itibaren yeni hazırlıkların içine girecek nerede hata yaptıklarını sorgulayacak bu mağlubiyeti hangi şartların getirdiğini düşüneceklerdir.

Ecdadımız bunun için, “Su uyur düşman uyumaz” derlerdi. Her zaman agâh ve uyanık durmaya dikkat ederlerdi.

Bu son savaştan çıkarılacak derslere bir göz atacak olursak, öncelik silah sanayiindedir.

Kuvvet ve savaş atları!

Ermenistan’ın silah sanayiindeki tavrı eski askerî zihniyete dayanıyordu. Ordularını özellikle tanklar ve ağır silahlarla güçlendirmeye önem veriyorlardı.

Buna karşılık Azerbaycan ise mobil güçler drone teknolojisi ile modern yaklaşımı benimsemişti.

Dolayısıyla bugün Azerbaycan’ın attığı adımların ne kadar yerinde olduğu bir kez daha görüldü. Bir anlamda Karabağ zaferi, savaş teknolojisinde eski anlayışları da çöpe atmıştır. Denizde yüzen, karada yürüyen araçlar ne kadar cesametli olsa da devrini bitirmiştir. İHA ve SİHA gibi savaş aletleri yeni bir devrin kapısını aralamıştır.

Bu konuda Türkiye’nin attığı dev adımlar ve Azerbaycan’da kardeşlerine sağladığı faydalar büyük zaferin mimarı olmuştur.

Nitekim tarihte de bu nevi örnekleri bilmekteyiz.

Yavuz Sultan Selim Han Mısır’a aldıktan sonra son hükümdarı Tomanbay’ı esir etmişti. Bu dönemde Tomanbay ile uzun sohbetleri de olmuştu. Bunlardan birinde Tomanbay, Selim Han’ı; Osmanlıların Memluklu ordusunu kahramanlığı ile değil top ve tüfek gibi ateşli silahlarla yenmekle itham etmişti.

Selim Han ise büyük bir devletin başında olmak hasebiyle kendisinin bu silahlardan neden edinmediğini sormuş ve Enfal suresi 60. Âyet-i kerimesini okumuştu.

Cenâb-ı Hak mealen şöyle buyurmaktaydı.

“Düşmanlara karşı gücünüzün yettiği kadar kuvvet ve savaş atları hazırlayın ki, onunla Allah’ın düşmanlarını, sizin düşmanlarınızı ve onların ötesinde sizin bilemeyip de ancak Allah’ın bildiği diğer düşmanları korkutup yıldırasınız. Allah yolunda her ne harcarsanız, onun karşılığı size eksiksiz ödenir, size asla haksızlık yapılmaz.”

Bu âyet-i kerime zamanla halk arasında, “düşmanın silahı ile silahlanınız” vecizesini yerleştirmiştir. Çalışmadan, ter akıtmadan, düşmanın kullandığı silahlardan edinmeden hatta daha güçlüsünü yapmadan Cenâb-ı Hak’tan yardım beklemek münafıklık alametidir.

Bunlar yerine getirildiği anda Cenâb-ı Hak vaadini yerine getirir düşmanın kalbine büyük korkuyu yerleştirir ve 28 yıldır susmuş bulunan ezan sesleri Karabağ’da yeniden duyulur…

Başarının ikinci büyük sebebi ise birlik ve beraberliktir.

Ermenistan kurulduğu andan beri yenilmez olarak görülüyordu. Devamlı olarak lehine gelişmeler yaşanmıştı. Nitekim bu rahatlıkla Fransa’nın tahriki üzerine haksız ve hukuksuz olarak bir kez daha Azerbaycan’a saldırmıştı.

Oysa bu defa eski Türkiye yoktu. Sayın Cumhurbaşkanımız bu haksızlık karşısında Birleşmiş Milletlerin ve Avrupa’nın ve Minsk grubunun sessiz durduğunu görünce, “Kendi göbeğimizi kendimiz keseriz” diyerek sonuna kadar kardeş Azerbaycan’ın yanında olduğunu dünyaya duyurdu.

“İki devlet tek millet” olmanın gereğini tam anlamıyla yerine getireceklerini bildirdi.

Kardeş Azerbaycan’a moral, maneviyat ve askerî gücü, kuvveti verdi.

Bir hadis-i şerif meali şöyledir:

“Birlik ve beraberlikte rahmet var, ayrılıkta ise azab-ı ilahi vardır” (Beyheki)

İşte bu birliktelik ve muhabbet tarihî zaferin kapısını aralayan çok önemli ikinci husus olmuştur.

Türkiye’nin büyük prestiji!

Bugün bazılarının Rusya’nın savaşın son seyrinde oynadığı role bakarak bu tarihî zaferi küçümsediği görülmektedir. Bunlar yirmi sekiz yıldır işgal edilen toprakları ve akıtılan gözyaşlarını unutmuş hâldedirler. Türkiye Azerbaycan’ı desteklemeye başladığında, “Efendim düşmanlarımızı artırıyoruz”, “Rusya bu noktada boş durmaz”, “Avrupa ve Amerika Ermenileri asla yedirmez” şeklinde TV’lerde günlerce yapılan yaygaraları sanki duymadılar. Şimdi elde edilen kazanımları az buluyorlar.

Bu İttihatçı tavırları tarihte biz çok gördük. Tarihten bî-haber cahiller koskoca bir imparatorluğu toprağa gömdüler. Sonra da kahraman edasıyla meydanlarda gezdiler.

Neticede Azerbaycan işgal altındaki topraklarını bir bir ezici zaferlerle kurtarmıştır. Ermenilerin o kibirli burnunu kırmıştır.

Rusya’nın barış gücü bulundurması elbette onlar için önemlidir. Fakat şu anda böyle bir girişime karşı durmak yerinde bir siyaset değildir. Azerbaycan bundan sonra diplomasi adımlarını yine hak ve hukuku çerçevesinde dikkatli bir tarzda atmaya devam edecektir. Zira hukukta haklı durumda bulunmak dünya siyaseti açısından fevkalade önemlidir.

Bu arada sayın Cumhurbaşkanımızın Türkiye’yi dünya siyasetinde ulaştırmış olduğu muazzam konumun artık farkına varmalıdır.

Çünkü bu zaferle birlikte Türkiye’nin itibarı dünya Müslümanları ve Türk Cumhuriyetlerinde zirve yapmıştır. Artık birlikteliğin önemi daha iyi kavranacaktır. Türkiye’ye olan güven duygusu katbekat artacaktır.

Bu noktada şunu da hatırlayalım. Savaş başladığında ve Türkiye taraf olduğunda sızlanan korkan ve endişe duyanların başında Ali Babacan geliyordu. “Karabağ meselesini Minsk üyeleri çözmeli” diyordu.

İşte yıllardır bu zihniyet, kardeşlerimizin gözyaşlarını dindirmemişti.

Fransa, ABD ve Rusya ve diğer Avrupa ülkelerine duyulan minnet artık kalkmalıdır. Bu siyasetçiler yeni Türkiye’nin konumunu, duruşunu ve gücünü hâlâ anlayamamaktadır.

Teslimiyetçi politikalarla Suriye, Irak ve Libya gibi perişanlık yahut da Birleşik Arap Emirlikleri, Suudi Arabistan ve Mısır gibi zelil hâle düşmekten başka bir noktaya varamazsınız.

Dolayısıyla bu tarihî zafer çok önemlidir. Bundan sonra atılacak adımlar ise daha çok önemlidir.

Bu büyük zafer Azerbaycanlı kardeşlerimizin acısını unutturmuştur. Yirmi sekiz yıllık acı dram son bulmuştur.

Cenâb-ı Hak, iki devletteki bir milletimizin bu sevincini daim eylesin.

TEFEKKÜR
Bu mesel ile bulur cümle düvel fevz ü felâh
Hâzır ol cenge eğer ister isen sulh ü salâh
Abdülhak Mollâ

(Bu ilkeyle ulaşır devletler esenlik ve kurtuluşa,
Eğer istiyorsan barış ve güvenlik, hazır ol savaşa)

Bir sergi ve Osman Hamdi!…

Posted on 6 Kasım 2020
Osmanlıların son dönemlerinde Avrupa’ya sık sık öğrenci gönderildiğini biliyoruz. Nedendir bu uygulama? Avrupa’nın tekniğini, ilimdeki gelişmesini, yeniliklerini Türkiye’ye taşımaktır. Bunlardan istifade etmektir…

Elbette bu gidenler çok şey öğrenerek yurda dönmüşlerdir. Belki faydalı hizmetleri olanlar da çoktur.

Fakat ülkemiz için nice felaketlere yol açacak bazı illetleri de beraberinde taşımışlardır!.. Bunlardan bir tanesi padişahlarına olan hürmetsizlik, düşmanlık ve ihanet boyutuna varan davranışlarda bulunmaktır…

İkincisi ise inançsızlıktır…

Tanzimat devrinin getirdiği siyasi uygulamalar bu hastalıkların gelişmesine büyük tesir etmiştir.

Cumhuriyet döneminde padişahlar hep gerici ve yobazlığın sebebi olarak gösterilip nefretle anılmaya çalışılırken bu tip simalar alabildiğince yüceltilmiştir.

Bunlardan biri de Osman Hamdi’dir.

Fransa’da İslam düşmanlığının körüklendiği, Peygamber Efendimize hakaretlerin arttığı bir dönemde, onun baş tacı edilerek eserlerinin sergilenmesi gerçekten büyük talihsizlik olmuştur. Osman Hamdi kimdir?

1842’de İstanbul’da doğan Osman Hamdi, ilkokula Beşiktaş’ta başladı ve 1856’da Mekteb-i Maârif-i Adliyye’ye kaydoldu. 1857’de hukuk tahsili için Paris’e gönderildi. Burada bir yandan hukuk öğrenimine devam ederken bir yandan da Paris Güzel Sanatlar Yüksek Okulu’nda resim dersleri aldı ve arkeolojiyle ilgilendi. Burada hocaları kendisini bilhassa sanata ve özellikle resme karşı yönlendirdiler. Artık hukuk, hayatından çıkmıştı. Zamanının ünlü ressamları olan Jean-Leon Gerome ve Boulanger’in atölyelerinde çalıştı.

Batı tarzında aldığı eğitim ona bambaşka bir perspektif katmıştı. Değişim sadece meslekte yaşanmamıştı. O, inanç ve fikirleri ile de devşirilmişti artık!..

Bundan böyle hayatı Müslüman Türk halkının Batı tarzı bir ahlak ve medeniyeti benimsemesi için mücadele etmekle geçecekti.

Avrupa’dan dönüşünde devlette önemli vazifelerde bulundu. Ressam, arkeolog, müzeci ve yazar kimliklerinin yanında bürokraside diplomatlık ve yöneticilik yaptı. Fakat onun asıl tanınması yaptığı tabloları ile oldu. Bir anlamda şahsiyet yapısını gösteren de bu tablolardı.

Zira Osman Hamdi, tablolarında Osmanlı toplumunun çağdaşlaşmaya ve yeniliklere kapalı olduğunu metaforlarla anlatmaktaydı. Değişimin nasıl olması gerektiğini yine bu tablolar vasıtasıyla vermeye çalışmıştı…

Herkesçe malumdur ki sanat sadece dekorasyon ürünü değildir. Bir dışavurum, bir iletişim biçimidir. Kimisi şiir, kimisi karikatür ve kimisi de roman, hikâye ve piyesleri ile ideolojisini yansıtmaktadır. İşte Osman Hamdi de doğrudan söylemediği şeyleri resimleri aracılığıyla dile getirmiştir. Bu noktada onun bazı tabloları oldukça tartışmaya konu olmuştur.

2014 yılı Temmuz ayında Meclis’te hararetli bir tartışma yaşanmıştı. Gebze Teknik Üniversitesi adıyla yeni üniversite kurulmasını öngören tasarının görüşmeleri sırasında CHP, üniversitede Osman Hamdi Bey adıyla Güzel Sanatlar Fakültesi oluşturulmasını önermişti. Fakat AK Partili vekiller, Osman Hamdi’nin, başı açık bir kadını cami mihrabında gösteren “Mihrap” adlı tablosunun Müslümanları rahatsız ettiğini savunarak öneriye şiddetle karşı çıkmışlardı.

Altı sene sonra ne değişti ki İletişim Başkanlığı yetkilileri Osman Hamdi’yi, “Çağdaş Türk resim sanatının ve müzeciliğinin öncüsü” diyerek övmekte, eserlerini de “Millî, tarihî, kültürel ve bilimsel zenginliklerimiz” diyerek sergilemektedirler.

Buyurun biri sergilenen diğeri ise gösterim dışı edilen iki tablosundan Osman Hamdi’yi tanıyalım…

Müslümana ve İslam’a büyük hakaret!

Birincisi, Osman Hamdi’nin en bilinen eseri olup “Kaplumbağa terbiyecisi” adıyla dünyaca meşhurdur. Resmin mekânı Bursa’da Yeşil Cami’nin üst katındaki bir pencere önüdür. Pencerenin gerisinde ellerini arkasına kavuşturmuş bir derviş durmaktadır. Elinde ney tutan dervişin sırtında ise bir nakkare asılıdır. Etrafında ise kaplumbağalar dolaşmaktadır.

Bu tablodaki derviş, Osman Hamdi’nin kendisidir. Etrafındaki yavaşlığı ile malum kaplumbağalar ise değişime ve ilerlemeye kapalı Müslüman halktır!.. Derviş rolündeki Osman Hamdi, yüzündeki sabır ifadesi ve elinde tuttuğu ney vasıtasıyla değişimi sağlayacak yolu göstermektedir. Sabır, sanat ve musiki ile Türk halkını, sonunda arzu ettiği noktaya getirebileceğinin sinyallerini vermektedir.

Bazı sanat tarihçileri terbiyesi zor olan kaplumbağaların nefsi temsil ettiğini vurgulamışlar ve nefsin terbiyesinin ancak neyle yapılabileceği mesajının verildiğini ifade etmişlerdir. Bu durumda ise camide nefis terbiyesinde en önemli unsur olan namaz ve zikrin yerini müzikal aletler almaktadır ki ayrı bir fecaattir!..

Osman Hamdi’nin “Mihrap” veya “Tekvin” adlı ikinci eseri ise, Müslüman halkı nereye alıp götürmek ve nasıl bir terbiyeye tabi tutmak istediğini gayet açık bir biçimde göstermektedir. Onun için de halkımız Osman Hamdi sergisine karşı büyük bir infial duymuştur. Zaten bu tablo hiçbir zaman da sergilenememiştir.

Osman Hamdi bu resimde, duvarında çinili mihrap olan bir bina içini göstermektedir. Başı açık hamile bir kadın Kur’ân-ı kerim yazısı ile çevrelenmiş olan mihraba arkasını dönmüş olarak, büyük bir rahle üzerinde dimdik oturur vaziyettedir. Ayaklarının çevresinde kitaplar ve sahifeler vardır. Resmin hemen önünde buhurdanlık, mihrabın yanında ise dev bir mum yer almaktadır.

Resimdeki kadının, ressamın eşi Naile Hanım’ın gençlik hâli olduğu söylenmektedir. Buna karşılık ressamın, evinde çalışan Ermeni kızını model seçtiğini belirtenler de olmuştur…

Kadının ayakları altındaki kitapların Kur’ân-ı kerim ile Zerdüştlüğün kutsal kitabı Zend-Avesta ve Budizm’in kitabı Sakiya-Muni olduğu açıkça görülmektedir. İncil ve Tevrat ise yoktur. Böylece Osman Hamdi, Doğu’nun kutsal dinlerini kadının ayakları altında resmetmiştir. Ona göre din olarak Hıristiyanlık veya Yahudilik vardır. Doğu’nun hiçbir temsil kabiliyeti kalmamıştır. Doğulu eğitilmeye muhtaçtır…

Diğer taraftan tabloya “Mihrap” ismini Osman Hamdi üzerinde araştırmalar yapan sanat tarihçisi Mustafa Cezar vermiştir. Tablonun orijinal adının “Tekvin” yani yaratılış olduğunu yazanlar çoktur…

Bunlara göre resimdeki kadın hamiledir. Osman Hamdi, bu kadını Müslümanların Cenâb-ı Hakk’a yöneldikleri mihrap önünde ve Kur’ân-ı kerimi koydukları rahle üzerine oturtarak onu bambaşka bir noktada konumlandırmıştır. Bir bakıma “gerçek yaratıcının kadın olduğu” mesajını vermek istemiştir!.. Bazı sanat tarihçileri ise bu tabloyu, dinin, kadının özgürlüğünü engellediği ve tablonun buna bir başkaldırış anlamı taşıdığı, şeklinde yorumlamışlardır. Nitekim tablodaki kadın, bulunduğu mekân, oturduğu rahle ve hâkim duruşu ile kendisine tapınılmasını ister edadadır…

Her hâlükârda Osman Hamdi’nin net bir şekilde İslam düşmanlığı mesajını verdiği ve bunu sanatıyla icra ettiği anlaşılmaktadır…

O mekân mihrap değil ocakbaşı, kadının hamilelikle ilgisi yok, kitapların Kur’ân-ı kerim olduğu açıkça görülmüyor, gibi bazı yaklaşımlar ise mevzuya şaşı bakmaktan öte geçmemektedir. Zira konunun uzmanı hiçbir sanat tarihçisi böyle sakil bir yorumda bulunmamıştır.

“Osmanlının son döneminde bir Charlie Hebdo” denilebilecek kadar İslam düşmanı olan ve Müslümanları İslam’dan çıkarmakla terbiye etmeye azmetmiş bulunan Osman Hamdi’nin, bugün övücü ifadelerle bir sergi ile yüceltilmesi gerçekten üzücüdür.

“Kaplumbağa terbiyecisi” tablosunu asanların ve yüceltenlerin ise neyi yücelttiklerini bir kez daha düşünmelerinde fayda vardır.

TEFEKKÜR
Kec-nihâdân rast-ı tab’ân ile etmez imtizaç
İttihâdı olmaz anınçün kemânın tîr ile

(Mayası bozuk olanlar doğrularla uzlaşamaz,
Onun için yay ile ok birlikte olamaz.)

Mevlid-i şerif vakıfları

Posted on 30 Ekim 2020
Âlemlerin en hayırlısı ve üstün bir ahlak üzerine yaratılmış olan Muhammed aleyhisselam, hem Allah’ın habibi, sevgili kulu, hem de ümmeti tarafından en sevilendir. Peygamber’e duyulan sevgi, sahâbiden günümüze kadar birçok vesileyle dile getirilmiştir.

Eshâb-ı kirâm efendilerimizin Resûlullah’a muhabbetleri, sevgileri, saygıları ve bağlılıkları hiçbir şeyle ölçülemezdi. O’nu canlarından, mallarından ve akrabalarından daha çok severlerdi.

Sahabiler, Oʼna hitap ederken hep; “Fidâke ebî ve ümmî Yâ Resûlallâh!” (Anam babam, canım, her şeyim sana feda olsun yâ Resûlâllah!) diyerek muhabbet ve bağlılıklarını izhar ederlerdi. Efendimizin bir arzusunu yerine getirebilmeyi canlarına minnet bilir, bu şerefe nail olabilmek için Oʼnun emirlerini büyük bir aşk ve iştiyakla beklerlerdi…

Türklerde İslam dairesine girdikleri andan itibaren Resûlullah Efendimizin sevdası ve aşkı hep zirvede olmuştur. O’na uymayı O’nu anmayı saadetin en büyük sermayesi olarak görmüşlerdir. Tarihimiz bunun misalleri ile doludur.

O’nu anmak, hatırlamak adına en çarpıcı misallerden biri Mevlid-i şerif vakıflarıdır.

Osmanlı insanının Kur’ân-ı kerîm ve hadis eserlerinden sonra belki en fazla rağbet ettiği ve okuduğu, mevlid kitapları olmuştur. Mevlid okumaya verilen önem, hiç şüphesiz halkın, Şanlı Peygamberimiz Muhammed aleyhisselâma duyduğu derin muhabbetten kaynaklanmıştır. Hatta vefatlarından sonra dahi duaya ve şefaate mazhar olabilmek için mevlid vakıfları kurmuşlardır.

Genel bir külliye vakıfnamesinde kandil günlerinde mevlid okunması şart kılındığı gibi, özel mevlid vakıfnameleri de tanzim edilmiştir.

Osmanlıdaki mevlid cemiyetlerinin tamamında halka yemek ikram edilmesi bir gelenek hâlini almıştır. Osmanlı toplumunda mevlid sonrası halka yemek ikram edilmesi geleneği, günümüzde de devam etmektedir.

Bu sayede mevlid faaliyetleri ile her yıl belli aralıklarla insanlar bir araya getirilmekte, toplu ibadet ve dualar yapılmakta, hep birlikte ikram edilen yemekler yenilmekte, bu vesilelerle birbirlerine dargın olanlar barıştırılmakta ve böylece mahalle halkı arasında dostluklar pekişmektedir. Bu durum hiç şüphesiz toplumsal barış ve huzurun tesis edilmesinde önemli bir etken olmuştur.

Gazneli Mahmud’un örnek tavrı

Gazneli Devleti’nin büyük hükümdarı Sultan Mahmud’un, Peygamber Efendimize çok derin bir muhabbeti vardı. Onun “Muhammed” isminde çok sevdiği bir hizmetçisi vardı. Ona dâimâ ismiyle hitap ederdi. Günün birinde bu hizmetçisini kendi ismiyle değil de “Ey Abdullah’ın oğlu” diye çağırdı. Sultan Mahmud’un bu tavrı karşısında hizmetçi çok üzüldü ve kalbi kırıldı. “Sultanım bana hep ismimle hitap ederdiniz. Bir kusur mu işledim ki bugün ‘Ey Abdullah’ın oğlu’ dediniz?” diye sordu.

Gazneli Mahmud şöyle cevap verdi:

“Evlâdım! Her gün sana isminle hitap ediyordum. Zira abdestli bulunuyordum. Şu anda ise abdestim yok. Bu sebeple ismini abdestsiz söylemekten hayâ ediyorum. Onun için sana öyle hitap ettim.”

Gazneli Mahmud’un en büyük arzusu Peygamber Efendimizin yolunu yaymaktı. Hindistan seferlerine çıkarken de gaza aşkıyla ve Muhammed aleyhisselâmın adını, duyulmadığı yerlere götürmek niyetinde bulunmuştu. Fethettiği yerlerde ilk iş olarak İslam’ın şiarını hâkim kılardı.

Hindistan’ın her yerinde camiler ve medreseler yapılmış, Kur’ân-ı kerîm okutulmuş, ezan sesleri duyulmuş, Müslüman beldesi hâline gelmeye başlamıştı.

Gazneli Mahmud, muttakî, muvahhit ve din işlerine sımsıkı sarılan bir hükümdardı. O, Kur’ân ve Sünnet’e bağlı olup, Kur’ân-ı kerîmin tilavetini ihmal etmemiş, genellikle namazlarını cemaatle kılmıştır. Nitekim kolayca Gazne Camii’ne gidip gelebilmek için Fîrûzî Köşkü ile cami arasında gizli bir yol yaptırmıştır. Gazneli Mahmud, gönlünde hep hac arzusunu ve Muhammed aleyhisselâmın sevgisini taşımış, Horasan’dan Mekke’ye O’nun ziyaretine giden hac kafilelerinin yol güvenliğini sağlamıştır.

Dönemin kaynaklarında Gazneli Mahmud’un Resûlullah Efendimizi sık sık rüyasında gördüğü, her türlü müşkülünü ona arz ettiği veya onun ikram ve iltifatına mazhar olduğu rivayet edilir.

Ahmed Yesevi’deki Hazreti Peygamber sevgisi

Bugünkü gençliğimizin mutlaka en iyi tanıması ve anlaması gereken tarihî şahsiyetlerimizden biri de Hoca Ahmed Yesevi’dir (v.1166). Hikmetlerle dolu Divan’ı başucu eseri olmalıdır.

Bu büyük mutasavvıf, Orta Asya’da Türklerin bâtıl düşüncelerden ve bozuk inanışlardan korunarak Ehl-i sünnet itikadına bağlı bir İslam yaşayışını benimsemelerinde en tesirli şahıstır. Silsile-i aliyyenin büyüklerinden Yusuf-ı Hemedani’den aldığı feyiz ve bereketi, neredeyse bütün Orta Asya Türk Milleti’nin kalbine sağlam bir akide olarak yerleştirmiştir. Onun halifelerinin diliyle ve gönlüyle bu sağlam itikat ve yaşayış, Anadolu’ya kadar gelmiştir.

Hoca Ahmet Yesevi’deki Hazreti Peygamber sevgisi, o kadar ileri bir seviyededir ki, ne kendisinden önce ne de kendisinden sonra gelen insanların yapmadıkları bir fiile imza atmıştır. O, altmış üç yaşına geldiği zaman, Peygamber Efendimizin bu yaşta vefat ettiğini düşünmüş ve o yaştan sonra yeryüzünde gezmeye ar etmiştir, utanmıştır. Bir çilehane kazdırıp, geri kalan ömrünü burada geçirmiştir.

İşte, Ahmed Yesevi’nin bu muazzam örnek alan Türk milleti, 63 yaşını geçtiğinde artık yaşını belirtmeyip “haddi aştık” ifadesini kullanmıştır. Böylece Sevgili Peygamberimizden çok yaşamayı fazlalık ve edebe mugayir olarak görmüşlerdir.

Ahmed Yesevi Ehl-i sünnet akidesine ve Hanefi mezhebine bağlıdır. Hazreti Peygamber’e sonsuz hürmet ve muhabbeti vardır O, insanları her fırsatta, Hazreti Peygamber’e itaate ve sünnetine uymaya çağırmıştır. Hakiki ümmetin Resûl’e uyanlar olduğunu belirtmiştir.

Hakk teâlâ sözüne, Resûlün sünnetine
İnanmayan ümmete, ümmet demez Muhammed

Müşküldür asi bende, ümmet demese orda
Rüsva olur mahşerde, ümmet demez Muhammed

Doğru giden kuluna, Hakk’ın uyan yoluna
Rast yürüyen kuluna ümmetim der Muhammed

Ahmed Yesevi, Hakk’ın rızasını her şeyin üstünde görmüştür. O’nun rızasını kazanmanın yolunun da Peygambere itaat olduğunu vurgulamıştır. Bunun göstergesinin ise O’nun sünnetine uymak ve O’nun ahlakı ile ahlaklanmaktan geçtiğini belirtmiştir.

Peygamber Efendimizi metheden şu hikmeti pek hoştur:

On sekiz bin âleme server olan Muhammed;
Otuz üç bin eshâba rehber olan Muhammed.

Çıplaklık ve açlığa kanaatlı Muhammed;
Asi, câni ümmete şefaatli Muhammed.

Gece yatıp uyumaz tilâvetli Muhammed;
Garip ile yetime mürüvvetli Muhammed.

Yoldan azan şaşkına hidayetli Muhammed;
Muhtaç düşen herkese, kifayetli Muhammed.

Ebû Cehl, Ebu Leheb’e siyasetli Muhammed;
Melâmetin sabunu, selâmetli Muhammed.

Namaz, oruc kılıcı; ibadetli Muhammeḑ;
Daim tesbih diyici; riyazetli Muhammed

Duaları müstecap, icabetli Muhammed
Kötülüğe iyilik kerametli Muhammed

Beş vakit namazında imametli Muhammed
Miraç aşıp varanda şehadetli Muhammed

Arş ve kürsi pazarı inayetli Muhammed
Sekiz cennet sahibi velayetli Muhammed

Mevlid-i Nebi Haftamız mübarek olsun. Cenab-ı Hak, bizleri her dem O’nun aşkıyla hemdem eylesin.

TEFEKKÜR
Mülk-i dünya padişahı ahiret sultanısın
On sekiz bin âlemin bir şâh-ı alişânısın.

Kıbrıs’ta sevinç ve acı gerçekler!

Posted on 23 Ekim 2020
Kıbrıs şu anda iki yapılı hâlini devam ettirmektedir. Bir tarafta Kuzey Kıbrıs Türkiye Cumhuriyeti diğer tarafta ise Güney Kıbrıs Rum Yönetimi…

Çok değil yarım asır öncesine gidelim. Rumlar Yunanlıların da destek ve teşvikleriyle adadaki Türkleri sistemli bir katliama tabi tutuyor, evlerini yurtlarını yakıyor, kadınların kızların namusunu kirletiyordu. Adada tecavüz ve zulümlerle neredeyse bir soykırım vahşeti yaşanıyordu. Rumlar bir taraftan da adayı Yunanistan’a bağlamak için yoğun bir çaba harcıyordu. Ancak 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı ile bu insanlık dramı son bulacak ve adadaki Türkler derin bir nefes alacaktır.

O günlerde elli sene sonrası için şöyle bir öngörüde bulunsaydınız kim ne derdi acaba?

Önce Türk tarafı için düşünelim:

“Elli sene sonra Kıbrıs’ta seçimler yapılacak. Bir partinin Cumhurbaşkanı adayı programını açıklarken Rumları sevindiren, heyecanlandıran, ümitlendiren adımlar atacaktır. Kıbrıs’ta iki ayrı devletin gerçekçi olmadığını savunarak federal bir çözümün tarafında olacaktır. Gelecekte KKTC’nin tanınmışlığının sağlanmasının mümkün olamayacağının vurgulamak suretiyle, mümkün olmayanın peşinde koşmak statükoyu daha da perçinlemektir. Ya akıl yolunda ve makul olanda buluşup federal bir ortaklıkta uzlaşacağız, ya da bölünmüşlük daha da pekişecektir, Kıbrıs Türk tarafının bağımlılık ilişkisi daha da artacaktır. Biz ne Güney’in azınlığı, ne de Türkiye’ye sürekli bağımlı bir alt yönetim olmak istiyoruz, diyecektir…”

50 yıl önce böyle bir yorumda bulunsak Kıbrıs Türkü bizi ne yapardı bilemiyorum. Fakat şu son seçimde Türkiye ile birlikteliği bağımlılık olarak gören ve bu bağımlılıktan sıyrılabilmek, Batı’yı memnun edebilmek için yerine göre nice tavizleri vermeye hazır bir Cumhurbaşkanını gördük. Bu kişi Mustafa Akıncı idi… Evet neticede onun fikridir, fazla bir sözüm olamaz. Fakat şunu unutmayalım ki bu fikrin ve düşüncenin sahibi %48,5 oy aldı!..

Şimdi de Güney Kıbrıs Rum Yönetimi için bir senaryo hazırlayalım. Ancak elli sene önceye gitmeyelim. Bugün için adaylardan biri çıksa ve dese ki:

“Bu Batı bizi hep oyalıyor. Yunanlılar haklarımıza sahip çıkmıyor. Diğer tarafta ise adil ve hakkaniyetli bir Türk devleti var. Sözüne sadık ve kimseye zulüm istemiyor. Ben Türkiye ile iyi ilişkilerin yolunu açacağım. Masaya oturacağım. Belki Maraş bölgesini iki toplumun ortak istifadesine sunmaya çalışacağım. Biz Osmanlılar zamanında aynı adada birbirimizin hak ve hukukuna saygılı olarak asırlarca bir arada yaşadık. Aynı anlayışı ve uygulamayı Maraş bölgesinde de neden denemeyelim…”

Bu ifadeyi GKRY tarafından bir aday söylese ne olurdu acaba? Yüzde kaç oy alırdı. Nasıl bir lince maruz kalırdı?

Aslında düşünüldüğü zaman Türklere karşı bir insanlık dramı yaşatmış zulmetmiş bir taraf için bu sözlerin söylenmesini ve kabul görmesini bekleyebiliriz. Fakat zulme uğramış, yok edilmeye çalışılmış bir Türk tarafı için düşünüldüğünde insan deli misiniz siz derdi!

İşte bu noktada Türk idarecilerinin ve karar vericilerinin durup ciddi tahliller yapması gerekmektedir.

Ersin Tatar’ın zaferi ile coşkuya kapılıp gerçekleri göz ardı etmeyiniz… Yarın karşılaşabileceğimiz acı gerçekleri yine sümen altı yapmayınız. Elli sene zarfında biz Kıbrıs’ta eğitim ve kültür alanında neler yapmışız deyiniz. Bir nesli celladına âşık hâle getirebilmek nasıl bir eğitim ve nasıl bir davranışın ürünüdür diye tefekkür ediniz.

Gerçekten de bir şeyleri eksik yaptığımız kesin. Bunları görelim. Devletlerin hayatında dört yıl an gibidir. Tekrar aynı zihniyetle devam edilirse korkarım Kıbrıs için her şey bitmiş olacaktır.

Elbette siyaset noktasında hatalar varsa bu giderilmeye çalışılacaktır. Fakat benim dikkat çektiğim nokta kültür konusudur.

Ey Türk, kimliğini unutma!

Rahmetli Mustafa Kıbrıslı Bey vardı. 1974 yılı öncesinde Kıbrıs Mukavemet Gücü içerisinde Rum çeteleri ile çarpışmıştı. Savaştan sonra Türkiye’ye yerleşmişlerdi. Kendisiyle uzun süreli bir dostluğumuz olmuştu.

Tarihe çok meraklıydı. Bütün Türk lehçelerini bilirdi. Müthiş bir vatanseverdi. Dedelerinden dinlediklerini ve küçüklüğünden itibaren kendi yaşadıklarını dün gibi anlatırdı. Kıbrıs konusunda anlattıkları bugünkü yaşananlara tercüman olur gibiydi.

İngilizler, Lozan’dan sonra Türk kurumlarına yaptıkları müdahalelerle dengeleri önemli ölçüde bozmuşlardı. Türkleri bilhassa ekonomik, dinî ve siyasi alanda zayıflatabilmek için büyük gayret sarf etmişlerdi. Ekonomi ve siyasi alanda başarılı oldular ise de dinî saha da aynı başarıyı gösteremediler. Zira Kıbrıs Türk halkında dinî hayat çok canlı idi.

Çocukların sünnet ve okul törenleri bunun en belirgin göstergesiydi. Cuma günü başlayan sünnet töreninde, çocuk halkla birlikte camiye ve okula götürülür, okuldan da arkadaşlarıyla birlikte ilahiler okuyarak eve gelirdi.

Okula gidecek çocuk ise ilk gün güzelce giydirilerek hazırlanır, bu esnada tören için önceden davet edilen misafirler en güzel şekilde ağırlanırdı. Bu ağırlama sırasında Kur’ân-ı kerim ve Mevlid-i şerif okutulur, sevgili Peygamber Efendimizin ruhuna bağışlanırdı. Sonra çocuk “Âmin Alayı” denilen bir grupla birlikte, tekbir ve salevat ile okula kadar götürülürdü. Okulda kıbleye karşı konulmuş bir rahlenin önünde, öğretmen çocuğa harfleri bir defa tekrarlatırdı. Ardından hep birlikte dua edilip, “âmin” denilir ve çocuğun ailesi tarafından getirilen lokumlar hep birlikte yenirdi. Görüldüğü gibi tamamıyla dinî duyarlılıklar doğrultusunda yapılan törenlerdi. Çocuğun hayatında unutulmaz izler bırakırdı…

Kıbrıs’ta İngiliz idaresi zamanlarında dahi “kandil günleri”nin halk yaşantısında çok önemli bir yeri vardı. Dinî bayramlar gibi coşkuyla kutlanırdı. Yine halk arasında mevlit okutmak dinin en önemli gereklerinden birisi olarak anlaşılmaktaydı.

Şiirde ve halk arasında yaygın olan mânilerde de İslam’ın tesiri açıkça görülmekteydi. Anlattıkları hususlar gerçekten de Osmanlı toplumunda ve Anadolu’da aynen yaşayan özelliklerdi…

Zaten bütün bunlar Kıbrıs’a Anadolu’dan gitmemiş miydi? Kıbrıs adasını vatan tutanlar 1571 senesinden sonra Anadolu’dan gönderilen Türklerdi. Bu yerlerin başında Aksaray, Beyşehir, Seydişehir, Develihisar, Ürgüp, Koçhisar, Niğde, Bor, Ilgın, İshaklı, Akşehir, Akdağ ve Bozokbaşı çekiyordu.

Nakledileceklerin belli bir meslek sahibi olmaları ve mesleği ile ilgili âlet ve edevatının bulunması, kendi rızalarıyla gitmeleri, kanuna aykırı fiillerinin olmaması ve ahlakî bakımdan güvenilir olmalarına bilhassa dikkat edilmişti.

Osmanlı idaresi, İslam-Türk aile yapısını her zaman adada yaymayı kendine düstur edinmişti. Göçenler de asırlarca oradaki Türk-İslam kültürünü canlı ve parlak bir şekilde yaşatmışlar ve sonraki nesillere aktarmışlardı…

Rahmetli, 1974 yılından sonra bu kültürün ve yaşayışın gittikçe yozlaştığını ve unutulduğunu belirterek “Kıbrıs’ı kaydediyoruz” diyerek büyük üzüntü duyardı.

Zira artık ne şiirde ne çocukların sünnetinde ne okul ne düğün günlerinde İslamiyet’i hatırlatıcı bir tören ve yaşayış yoktu!..

İngiliz’in dahi yok edemediği kültürü biz kendi elimizle nasıl bozmuş ve nasıl yozlaştırmıştık!.. Sonuçta bakınız iş nerelere vardı ve dayandı!

Ey Türk, aslını ve kimliğini UNUTMA! Ya onlara tamamen benzetilirsin. Dininle diyanetinle yaşantınla onlardan olursun, böylece kimliğini bütünüyle kaybedersin. Ya da tamamen tarihten izlerini silerler!

Artık seçimini yap ve adımlarını ona göre at!

TEFEKKÜR
Bir dîdede kim nûr-i hakîkat ola eyler
Âyine-i emr üzre ferdâyı temaşâ
Bursalı Tâlib

(Bir gözde hakikat nuru varsa,
Geleceği seyreder olaylar aynasında.)

İmâm-ı Mâtürîdî

Posted on 21 Ekim 2020
Ehl-i sünnetin iki îtikat imâmından biri. İsmi, Muhammed bin Muhammed’dir. Künyesi Ebû Mansûr olup, Mâtürîdî ismiyle meşhur olmuştur. Doğum târihi kesin bilinmemekte olup, Semerkand’ın Mâtürid kasabasında 852 (H.238) de doğduğu tahmin edilmektedir. 944 (H.333) te Semerkand’da vefât etti. Ebû Mansûr Mâtürîdî’nin soyunun Eshâb-ı kirâmdan Ebû Eyyûb Hâlid bin Zeyd el-Ensârî’ye ulaştığı rivâyet edilmektedir.

Küçük yaşta ilim tahsiline yönelen, Ebû Mansûr Muhammed Mâtürîdî, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe’nin naklen bildirdiği fıkıh ve kelâm bilgilerini, kelâm ilminde müctehid olan Ebû Nasr-ı İyâd’dan öğrendi. Diğer aklî ve naklî ilimleri de zamânının âlimlerinden tahsil etti.

Abbâsî devletinin zayıflamaya başladığı ve yeni İslâm devletlerinin kurulup, çeşitli siyâsî güçlerin ve îtikâdî fırkaların birbirleriyle mücâdele ettiği bir dönemde yaşayan Ebû Mansûr Mâtürîdî, kendini iyi yetiştirerek çeşitli kitaplar yazmak ve talebe yetiştirmek sûretiyleEhl-i sünnet îtikâdını yaydı. Hâkim Semerkandî adıyla meşhur Ebü’l-Kâsım İshâk bin Muhammed, Ebû Muhammed Abdülkerîm bin Mûsâ el-Pezdevî, Ebü’l-Leys el-Buhârî ve Ebü’l-Hasan Ali bin Sa’îd gibi ilim ve takvâ yönünden yüksek âlimler, onun tedris halkasında yetiştiler. Ebû Mansûr Mâtüridî hazretleri, böylece İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe’nin, Tâbiînin ileri gelenlerinden ve Eshâb-ı kirâmdan, onların da Peygamber efendimizden naklen bildirdiği îtikat bilgilerini, yâni Ehl-i sünnet îtikâdını nakledenler vâsıtasıyla topladı. Bu bilgileri çeşitli aklî ve naklî delillerle ispat etti.Yaşadığı coğrafî bölge ve zamânın şartlarında, Ehl-i sünnet îtikâdını müdâfaa ve açık bir şekilde îzâh ederek Müslümanların bu doğru yolda kalmalarına çalıştı. İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe’nin, El-Fıkh-ul-Ekber, Er-Risâle, El-Fıkh-ul-Ebsat, El-Âlim vel-Müteallim ve El-Vasiyye gibi îtikatla ilgili kitaplarda bildirilen îtikat bilgilerini aklî ve naklî delillerle açıklayarak tasnif etti. Kendine has ispat ve iknâ metoduyla çeşitli sapık fırkaların bozuk fikirlerine cevap verip, reddiyeler yazdı. Böylece temiz müslümanların sapıklıktan kurtulmalarına vesîle oldu. Ehl-i sünnet kelâmıyla ilgili hususlarda müctehid imâm oldu. Onun bildirdiği bu yola tâbi olanlara Mâtürîdî denildi. Ebû Mansûr Mâtüridî’den sonra da talebeleri, talebelerinin talebeleri bu kıymetli bilgileri, yazdıkları yüzlerce kitapla kendilerinden sonraki nesillere ulaştırdılar. Amelde (ibâdette) Hanefî mezhebine tâbi olanların ekserîsi Mâtürîdî îtikâdındadırlar.

Hayâtını ilme ve Ehl-i sünnet îtikâdını yaymaya hasr eden Ebû Mansûr Mâtürîdî’nin, yazdığı çok kıymetli eserlerin başlıcaları şunlardır:

1- Kitâb-üt-Tevhîd: Bu kitapta sapık fırkaların yanlışlığını isbât edip, doğru îtikat olan Ehl-i sünnet îtikâdını çok mükemmel bir şekilde açıklamıştır. Eser, 1970 senesinde Beyrut’ta yayınlandı.

2- Te’vîlât-ül-Kur’ân: Tefsire dâir benzeri az bulunan bir eserdir. Semerkandî bu esere büyük bir şerh yazmıştır. Te’vîlâtü Ehl-is-Sünne adıyla da bilinir. Yazma hâlinde birçok kütüphânede mevcuttur.

3- Reddü Evâil-il-Edille lil-Ka’bi ve Beyânü Vehm-il Mûtezile: Mûtezileyi reddeden ve çürüten bir eserdir.

4- Er-Reddü alâ Usûl-il-Karâmita: Karâmita fırkasını reddeden bir eserdir.

5- Reddu Kitâ b-il-İmâme li Ba’zir-Revâfıza: Eshâb-ı kirâma düşman olanları reddeden bir eseridir.

6- Kitâb-ül-Makâlât fil-Kelâm: Kelâm ilmine dâir bir eseridir.

7- Me’haz-üş-Şer’iyye: Fıkıh ilmine dâirdir.

8- Kitâb-ül-Cedel: Usûl-i fıkıh ilmine dâir bu eserinden başka kitapları da vardır.

Kaynak: Yeni Rehber Ansiklopedisi Cilt 10

..

Tarih dizileri ve Uyanış Selçuklu!

Posted on 16 Ekim 2020
Tarih dizilerine ilgi bitmiyor. Her dönem mutlaka bir iki tarih dizisi TV’lerde gösterime giriyor. Bu dönemin flaş dizilerinden biri de TRT1’de yayınlanan “Uyanış: Büyük Selçuklu” oldu.

Tarihî gerçeklere uygunluk bakımından değerlendirdiğimizde maalesef arzulananın çok ötesindeler. Neredeyse %70 oranında gerçeklerden kopuklar. Hele Diriliş Ertuğrul ve Kuruluş Osman’da bu oran çok daha yükseklerde…

Elbette tarihî şahsiyetlerde gerçeklik oranının çok daha yüksek olması lazım. Fakat anlamadığımız bir tarzda senaristler, eski Türk filmlerine taş çıkartırcasına yanlış kurguların üzerine bina etmeye bayılıyorlar.

Bu arada elbette faydadan uzak yönleri de yok değil.

Misal olarak geçtiğimiz hafta Uyanış Selçuklu’da ünlü Selçuklu veziri Nizamülmülk, büyük tasavvuf âlimi Yusuf-ı Hemedani ve Hüccetü’l-İslam İmam-ı Gazalî hazretleri buluşturuldu. Üçlü arasında çok güzel bir sohbet işlendi.

Sahneyi tenkitçi bir gözle değerlendirdiğimizde bilhassa yaşları konusunda sınıfta kaldıklarını ifade edebiliriz! Yusuf-ı Hemedani tasavvufta hocası diyerek neredeyse 40 yaş fazla göstermişler. İmam-ı Gazalî’yi de asistanlığa yeni başlayan bir talebe gibi sunmuşlar.

Hâlbuki o dönemde İmam-ı Gazalî 32, Yusuf-ı Hemedani ise 42 yaşındalardı. Olgun ve ne aradığını bilen bir âlim ile Ebu Ali Farmedi hazretlerinde yetişmiş bir tasavvuf erbabı.

Fakat bizim senaristler hâlâ illa bembeyaz sakallı âlim imajından sıyrılamıyorlar.

Fakat şurası güzel ki dizide bu âlimlerin adının geçmesi dahi araştırmayı getiriyor. Gençler onların hayatını bu vesile ile bilmek istiyor. Bu bakımdan son derece önemli diye düşünüyorum.

Zira bir devri şekillendiren Ebu Ali Farmedi ve Yusuf-ı Hemedani hazretlerini kim tanır kim bilir?

Yine Yusuf-ı Hemedani’nin, Türk illerinde Ehl-i sünnetii yayan Ahmed Yesevi’nin hocası olduğunu kim bilmektedir? Büyük âlim İmamü’l-Haremeyn Cüveyni hakkında kaç kişinin malumatı vardır?

Maalesef bu mühim şahsiyetler hep unutturuldu.

Bunun bilinçsizce olduğunu zannetmeyin sakın. Bilerek yapılan bir uygulamadır bu! Zira onlar tanınmış olsa bugünkü mezhepsizlik girdabında yuvarlanır mıydık? Bid’atler bu kadar yurdumuzu sarar mıydı? İmam Hatipler deizmin kıskacına düşer miydi? İlahiyatlarda Peygamber efendimizin mucizeleri inkâr edilir ve Kur’ân-ı kerim tartışılır hâle gelir miydi?

İşte bunun için gerçek âlimlerin unutturulması ve kötülenmesi gözden düşürülmesi lazımdı…

İmam-ı Muhammed Gazalî

Nitekim bu âlimlerin başında da İmam-ı Gazalî hazretleri gelmektedir. Neden?

Onun zamanında Büyük Selçuklu Devleti’nin sınırları genişliyor ve nüfuzu artıyordu. İmâm-ı Gazalî bu devletin büyük hükümdarları Alparslan, Melikşah, Berkyaruk, Muhammed Tapar ve Sultan Sencer devirlerini yaşadı… Melikşah’ın kıymetli veziri Nizâmülmülk, hem savaş meydanlarında zaferler kazanıyor, hem de o zamanın dünyada mevcut en parlak ilim ocakları olan İslâm üniversitelerini açıyordu. İmâm-ı Gazalî yirmi üç yaşında iken, doğuda Hasan Sabbah ve adamları, sapık yollardan olan İsmâiliyye fırkasını yaymaya çalışıyorlardı. Mısır’da Eshâb-ı kiram düşmanı Fatımî hanedanı çökmeye başlamış, Avrupa’da ise Endülüs İslâm Devleti gerilemeye yüz tutmuştu… Mukaddes toprakları Müslümanlardan almak için haçlı seferleri başlamış, bunlardan ilki İmam-ı Gazalî zamanında yapılmıştı…

İslâm âlemindeki bu siyasi karışıklıkların yanında, bir de fikir ve düşünce ayrılıkları vardı. Bütün bunlar; Müslümanların birliğini doğrudan doğruya askerî kuvvetle ve ilim yoluyla yıkamayan iç ve dış düşmanların, halk arasında bozuk ve sapık fikirleri yayabilmeleri için çok uygun bir zemin teşkil ediyordu. Müslümanlar arasında itikat birliği sarsılmış ve fikirlerde ayrılıklar meydana gelmişti…

Bir taraftan Eski Yunan felsefesini anlatan kitaplarda yazılanları İslâm inançlarına karıştıranlar, diğer taraftan Kur’ân-ı kerîmin âyetlerinin manasını değiştirerek açıklamaya kalkışan Bâtınîler ve Mutezile ile diğer fırkalar İslâm itikadını bozmaya çalışıyorlardı.

Bunlara karşı Ehl-i sünnetin müdafaasını üstlenmiş olan İslâm âlimlerinin başında aklî ve naklî ilimlerde zamanın en büyük âlimi, müçtehit ve asrın müceddidi olan İmam-ı Gazalî hazretleri geliyordu. O, bir taraftan kıymetli talebeler yetiştirdi. Bir taraftan da sapık fırkaların bozuk inançlarını çürütmek ve Müslümanların bunlara aldanmamaları için okuyacakları kıymetli kitaplar yazdı. Ehl-i sünnet itikadını her tarafa yaydı.

Elbette batılı müsteşriklerin eserleriyle beslenenler İmam-ı Gazalî’nin değerini ve kıymetini anlamayacaklardı!.. Keşke onların hayatı, şahsiyeti, eserleri, faaliyetleri, fikirleri ve mesajları her yönüyle gençlerimize sunulabilse…

Onun büyüklüğüne şu hadise başlı başına bir örnek değil midir?

Peygamber Efendimiz Miraçta iken Musa aleyhisselam ile görüşür. Bu sırada Hazret-i Musa;

-Ya Muhammed! “Ümmetimin âlimleri İsrail oğullarına gelen peygamberler gibidir” buyuruyorsunuz. Bir âlim nasıl olur da peygamber gibi olur. Bunlardan biri ile beni tanıştırır mısınız?

Bunun üzerine Peygamber efendimiz, bir âlim çağırır. Hazret-i Musa gelen âlime sordu:

-Senin adın ne?

-Muhammed bin Muhammed bin Muhammed bin Gazalî.

Hazret-i Musa sordu:

-Ben sana sadece adın ne dedim. Sen ise tâ dedelerinin adını bile söyledin? Böyle söylemek uygun mu? Sadece sorulana cevap vermek gerekmez miydi?

-Efendim, Allahü teâlâ size “Ya Musa elindeki ne” diye sorduğunda siz, âsâ demekle kalmadınız. Bu elimdekini yere vurunca su çıkar, bununla düşmanların oyunlarını bozarım, gerektiğinde bu ejderha olur, sihirbazların sihirlerini yok ederim, yürürken dayanırım. Bu âsânın bana çok faydaları vardır, demiştiniz. Öyle değil mi?

-Evet öyle demiştim.

-Bundan maksadınız Allahü teâlâ ile daha fazla konuşmak değil miydi?

-Evet.

-Ben de sizin gibi ülü’lazm büyük bir peygamberi bulmuşken konuşmayı uzatmak için dedelerimin de ismini söyledim…

Bu sohbet üzerine Hazret-i Musa, Peygamber Efendimize (aleyhisselam) der ki:

-Şimdi anlaşıldı, gerçekten de senin ümmetinin âlimleri Benî İsrail’in peygamberleri gibi imiş. (Ruhulbeyan c.2, s. 568)

Yaklaşık bin adet eser bırakan İmam-ı Gazalî hazretlerinin en kıymetli eseri İhyâ’sıdır. Osmanlı âlimlerinden Saffet Efendi, “Tasavvufun Zaferi” isimli eserinde, İmam-ı Gazalî’nin İhyâu Ulumiddin kitabı için şöyle demektedir:

“Bu, öyle kıymetli bir eserdir ki, Kur’ân-ı kerimin ve Peygamber Efendimizin hadislerinin manalarını Müslümanlara anlatmak ve Allahü teâlânın kullarına, doğru yolu göstermek, huzur ve saadete kavuşturan İslam ahlakını öğretmek için, din âlimleri olarak elimizde bundan başka hiçbir kitap bulunmasaydı, yalnız bu kitap kifayet ederdi.”

TEFEKKÜR
Tâlib-i dünya olup çekme cihânın nikbetin
Cümleden lâ-kayd olup bul saadet devletin

.

Dediklerin çıktı ihtiyar bacı!

Posted on 9 Ekim 2020
El açsam geçenlere kavşağında bin yolun
Müslüman olun aman, aman Müslüman olun.

Rahmetli Necip Fazıl Bey, İslam’ın güzelliği ve ahlakı ile tanıştığında bütün samimiyeti ile insanları böyle bir güzelliğe çağırıyordu. Ebedî bir felaketin tehlikelerine karşı ikaz ediyordu.

Onun hâli, akıl almaz bir kazadan kurtulmuş, kâbuslar içinde yaşamış, felaketlerin eşiğinden dönmüş bir insanın selamete erişi gibiydi.

Zira önceki yaşayışının onu nereye götüreceğini görmüştü. Tanıştığı, sevdiği, “Efendim” dediği Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin elinden tutup yükselttiği dereceyi fehmetmişti.

Evet, usta bir şairdi. Kendisini sadece Türkiye’ye değil dünyaya pazarlayacaklardı. Fakat o sahte şöhreti tepmişti. Zira o şöhret, o alkışlar dünyada kalacaktı. Ebedî hayatının geçeceği yerde pul kadar değeri olmayacaktı.

Rahmetli Üstad, ötelerde kıymetli olan değeri bulmuştu. Bu itibarla:

“Görsem pencerelerde soyunan bir karaltı”

Mısralarından

“Müjdecim, Kurtarıcım, Efendim, Peygamberim;
Sana uymayan ölçü, hayat olsa teperim!”

Noktasına varmıştı.

Elbette kolay olmamıştı bu durum. Kim bilir nefsiyle ne mücadeleler vermiş ne buhranlar içinde uyanmıştı.

Çile şiirinde belki de bunları dile getirmişti. Şöyle ki:

Gâiblerden bir ses geldi: Bu adam,
Gezdirsin boşluğu ense kökünde!
Ve uçtu tepemden birdenbire dam;
Gök devrildi, künde üstüne künde…

Pencereye koştum: Kızıl kıyamet!
Dediklerin çıktı, ihtiyar bacı!
Sonsuzluk, elinde bir mavi tülbent,
Ok çekti yukardan, üstüme avcı.

Ateşten zehrini tattım bu okun.
Bir anda kül etti can elmasımı.
Sanki burnum, değdi burnuna “yok”un,
Kustum, öz ağzımdan kafatasımı.

Bir bardak su gibi çalkandı dünya;
Söndü istikamet, yıkıldı boşluk.
Al sana hakikat, al sana rüya!
İşte akıllılık, işte sarhoşluk!

Ensemin örsünde bir demir balyoz,
Kapandım yatağa son çare diye.
Bir kanlı şafakta, bana çil horoz,
Yepyeni bir dünya etti hediye.

Çile şiirinin bütün olarak şerhini yapacak bir edebiyatçımız çıkmayacak mı? Şayet yapan olduysa ben henüz görmedim. Bilen, gören varsa duyurmasını isterim.

Rahmetli Üstad, yepyeni dünyasının tadına varmıştı. Herkesin de varması için ömrünü harcadı…

Hangi pınarın suyunu sunuyorsun?

Birileri onun bu dönüşü sebebiyle kendisini sevmediler, unuttular, unutturdular, nisyana terk ettiler. Peki o unutuldu mu? Hayır. Cenab-ı Hakk’ın aziz ettiğini kimse zelil edemez…

Ona doğru itikadı, inanışı ve yaşayışı gösteren Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri mezhepleri mi tenkit ediyordu? Mezhep taassubu mu diyordu? Ehl-i Sünnet yolunu mu kötülüyordu? Gelenekçiler diyerek bin dört yüz yıldır yaşanan İslam’dan mı soğutuyordu? Elbette hayır!

O, Peygamber efendimizden bugüne kadar bozulmadan gelen İslamiyet’i dört mezhebe göre naklediyordu. Onu tanıyanlar İslam’ın güzel ahlakı ile tanışıyor ve onu yaşamak için de gayret göstermekten öte gitmiyordu. Yaşayan yaşadığı kadar alır, ihlası kadar kazanabilirdi.

Ondan öncekiler de Seyyid Fehim Arvasi, Mevlana Halid-i Bağdadi, Mazhar-ı Can-ı Canan, İmam-ı Rabbani, Ahmed-i Yesevi, Yusuf-ı Hemedani gibi büyük âlimler hep gönüllere hitap ettiler. Doğru yolu aşıladılar.

Günümüz ilahiyatçıları nedense bu büyükleri hep yok saydılar, nisyana terk ettiler. Tâbi olmayı zelillik addettiler. Her şeyi akılları ile çözeceklerine inandılar. Akılları en büyük mürşitleri oldu. Hep “Ben” dediler. Kibir abidesi gibi başlarını göklere diktiler. “Hür düşünce”, “özgür düşünce” diyerek kendilerini teselli ettiler. Düşünce, hangi meselelerde ve nereye kadar hürdü, onu düşünmekten acizdiler. Hazreti Peygamberin karşısında Ebu Cehil ve avaneleri de hudutsuz hür ve özgür düşünceyi temsil ediyordu. Bu düşünce onları Yüce Yaradan’a kulluk şuuruna varmaktan uzak tutuyor ve fakat kendi elleriyle yaptıkları putlara tapmaya götürüyordu.

Oysa Şanlı Peygamber efendimiz Cenab-ı Hakk’tan aldıklarını tebliğe memurdu. Onu naklediyordu. Eshabı, O’ndan duydukları ile inanıyor ve amel ediyordu. Onun yoluna uymanın huzur ve saadetini tadıyordu.

Şanlı Peygamber efendimizin övdüğü tabiin ve tebeu’t tâbiîn devri âlimleri de sonradan çıkan bozuk ve yanlış düşüncelere cevaplar verdiler. Kur’ân-ı kerim ve hadis-i şeriflerden ve şanlı Eshabın uygulamalarından kılı kırk yararcasına bir titizlikle Din-i İslamı parlak bir şekilde kıyamete kadar yaşanacak şekilde ortaya koydular.

Müslümanlar da icma ile sabit olan dört mezhepten birine uyarak ve zorluklar karşısında diğerini taklit yoluyla hareket ettiler. Bin yıl boyunca bu inanç, birlik ve bütünlükle dünyaya hâkim olarak yaşadılar. En büyük medeniyetlere imza attılar.

İki asırdır İngiliz kıskacına düşenlerin Müslümanları mezhebinden soğutmaya, âlimlerden uzaklaştırmaya çalışmaları bu necip ve asil millete ne verdi?

İngilizlerin devşirdiği sözde âlimler, peşlerinden gidenleri yüce Osmanlı devletine, hakanına ve halifesine düşman etmekten başka ne işe yaradılar?

İngiliz Blunt ve Lord Cannigler’le iş birliği yapanlar hangi yaraya merhem oldular?..

Afgani, Abduh ve Reşid Rıza’nın siyasi faaliyetlerinin kahredici neticeleri meydandadır.

Peki ya dini fikirleri? Mezhepleri taassupluk gibi gösterip “dini asli kaynağından yani doğrudan Kur’andan veya Peygamberden alacağız” diyerek Müslümanları hudutsuz bir bataklığa doğru çektiler. Zira çektikleri noktada kendi bozuk fikir ve düşüncelerinden başka bir şey yoktu. “Elbette su vermez ipsize kuyu” fehvasınca, bataklıkta önce kendileri boğulmaya başladı. Nitekim canlarını deizmin kıskacında vermeye başladılar. Bugün okullarda en fazla tartışılan, gençleri pençesine düşüren bunalımın inançsızlık ve deizm olduğunu herkes görmektedir.

Bu mezhepsiz taife ise hâlâ mezhep, tarikat, cemaat diyerek saldırmaya devam etmektedirler… FETÖ’ye güya bağırmakta fakat sabah akşam FETÖ fikirleri ile haşır neşir olmaktadırlar.

Özellikle 1980 ile 2013 yılları arasında FETÖ’yü anlayıp gençlerine anlatmayan hiçbir ilahiyat profesörü gerçek İslam âlimi olamaz. Bu sözümü anlamayan eski Diyanet Başkanı’nın giderayak hükûmetin ikazıyla hazırlattığı FETÖ dosyasını okuyabilir. Bu hükmü neden verdiğim, o zaman çok daha iyi anlaşılacaktır. Zira okuyanlar kendilerine “böyle bir adamı nasıl anlamadınız ve millete niçin anlatmadınız?” diyeceklerdir.

FETÖ’ye övgü tweetlerini sildirenlerin, kırk yıldır FETÖ ile mücadele edenleri FETÖ ile özdeşleştirmeye çalışmaları ise apayrı bir zavallılıktır. Bunlar fikir fukarasıdır.

Sabah akşam hür fikir derler. Buna karşılık fikirlerinin deşifre edilmesine, tenkit olunmasına dahi katlanamazlar. Hemen saldırıya geçip iftira ve karalama furyasına girişirler. Fikri bırakıp saçının teli, gözünün rengi, boyunun şekli ile uğraşırlar.

Abduh, Afgani ve Reşid Rıza’nın peşinden giden Fazlurrahman, Musa Bigiyef ve Ali Şeriati’yi rehber edinenler şimdi tarihselcilik girdabında Kur’ân-ı kerimi tartışmaya açmışlardır! Bunlar gemi azıya almışçasına gençlerimizi ruhi bunalımlara doğru çekmektedir. Hepsi aynı mağaranın suyunu ikram etmektedir.

Ehl-i sünnet düşmanı bu insanları ve bozuk fikirlerini anlatmaya devam edeceğim inşallah…

TEFEKKÜR
Dîni tahkîr etmeyi her kim ki eyler mubâh
Âkibet dûçar olur bir nekbete bulmaz felâh

(Dini aşağılamayı her kim ki hoş görürse,
Sonunda uğrar bir felâkete, eremez kurtuluşa.)

.

Oğuz vatanı: Karabağ

Posted on 2 Ekim 2020
Dağlık Karabağ şu günlerde bir kez daha kan ve ateş içerisinde. Azerbaycanlı kardeşlerimiz, 30 yıldır işgal altında bulunan bu kadim Türk yurdunu kurtarabilmek için büyük bir mücadele vermektedirler.

Türkiye, yıllardır Azerbaycanlılarla “tek millet iki devletiz” sözünün gereği olarak can kardeşlerimizin sonuna kadar yanında olacağını beyan etmiş olup bunun gereklerini yerine getirmektedir. Millet olarak da dualarımızdan eksik etmemeliyiz…

Tarihte Roma, Sasani ve Bizans hâkimiyetlerinde kalan Karabağ bölgesi Hazreti Ömer döneminde İslamiyet’le tanışmaya başladı.

Hazreti Ömer’in hilâfetinin son zamanlarında bölgeye başlayan İslâm akınları Hazreti Osman devrinde de ara vermeden devam etmişti. Selmân b. Rebîa ile Habîb b. Mesleme idaresindeki İslâm orduları bölgeyi tamamen ele geçirdiler (645). Hazreti Muâviye devrinde bölgede İslâm hâkimiyeti tam manasıyla sağlandı.

XI. yüzyılda Büyük Selçuklular bölgede kontrolü ele geçirdiler. Selçuklu hâkimiyeti ile birlikte Oğuzlar, 11. asrın ortalarında bu bölgeye gelmişlerdir. Otlak alanlarının zenginliği sebebiyle kısa sürede sayıları artmış ve giderek güçlü bir teşekkül hâline gelmişlerdir. Hatta bu Oğuz boyları doğu sınırını Kura Nehri’ne doğru uzatmaya çalışan Bizans İmparatorluğu’nun saldırılarını durdurmayı başarmışlardır.

Ardından Irak Selçukluları’nın eline geçen Karabağ ve civarı sırasıyla İldenizliler, İlhanlılar, Timurlu ve Akkoyunlular’ın idaresi altına girdikten sonra Safevîler’in eline geçti. Osmanlılar, XVI. yüzyılın ilk yarısından itibaren bölge ile ilgilenmeye başladılar. Özdemiroğlu Osman Paşa’nın bu bölgede destansı kahramanlıkları oldu. Safeviler 1590 antlaşmasıyla Osmanlı Devleti’nin Yukarı Azerbaycan’daki hâkimiyetini tanımak zorunda kaldılar. 1593 tarihli Osmanlı kayıtlarında burası “Vilâyet-i Gence Karabağ” adıyla zikredilmiştir.

Safevîler 1603’te karşı saldırılar sonucunda bölgeyi yeniden ele geçirdiler. 1747 yılında Nadir Şah’ın ölümünden sonra Kafkasya ve Azerbaycan bölgesinde merkezî otorite zayıflamış ve bölge hanlıklara ayrılmıştı. Bu dönemde sadece Azerbaycan’da, yirmiye yakın hanlık ortaya çıkmıştı. Söz konusu hanlıklar arasında en etkilisi Türk aşiretlerinden Saraçlı boylarının idaresi altında olan Karabağ Hanlığı idi.

18. asrın ilk çeyreği biterken Karabağ için Rus tehlikesi başlamıştı. Çar I. Petro (Deli) döneminde Hazar sahillerine inen (1722) Ruslar, Şirvan Hanlığı üzerinden Kafkaslara kadar uzandılar. Bu gelişme karşısında Azerbaycan hanlıkları Osmanlı Devleti’nden yardım talebinde bulundular. Köprülü Abdullah Paşa komutasında bir kuvvet gönderilerek Güney Kafkasya bölgesi büyük ölçüde Osmanlı Devleti’ne bağlandı. Ancak Kırım’ın kaybından sonra (1774) Kafkasya bölgesindeki demografik yapı Ruslar lehine değişmeye başladı.

19. asrın başlarında bölge, bu defa İran-Rus çekişmelerine sahne oldu. Rusya-İran savaşı sırasında (1804) İran kuvvetlerinin işgalinden endişeye kapılan Karabağ Hanlığı, Rusya’dan yardım istedi. Mayıs 1805 tarihinde Gence’de yapılan Kürekçay Anlaşması ile Karabağ, Rus idaresine bağlanmayı kabul etti. Karabağ Hanlığı ilk Rus tahakküm ve himayesini kabul eden hanlıklardan biriydi. Bu dönemden itibaren bölgeye Ermeni unsurların yerleşmesi başladı.

Rusya’da 1917 Bolşevik İhtilâli’nin ardından Ermeniler’in Karabağ üzerindeki hak iddialarıyla birlikte çatışmalar da başladı. Ermeniler Türklere karşı büyük katliamlar gerçekleştirdiler. Bu gelişmeler üzerine Osmanlı kuvvetleri, 25 Eylül 1918’de buralara hâkim oldu. Ancak 30 Ekim 1918 tarihinde Mondros Mütarekesi’nin ardından bölgeyi İngilizlere terk ederek çekildiler.

Osmanlı birliklerinin çekilmesi ile birlikte, Karabağ’ın 1919’da Azerbaycan’a bağlı olduğu tescil olunmasına rağmen, Ermeniler tekrar Türklere karşı kanlı saldırılara ve katliamlara giriştiler. Bölgeyi işgal etmeye hazırlanan Bolşevik birlikleri de Ermenilere silah veriyor ve cesaretlendiriyordu. Bu yoğun saldırılar neticesinde Nahcıvan bölgesi Azerbaycan ana karasından ayrı düştü.

İngilizler Filistin’e benzer şekilde Karabağ’da da gereğini yapmışlardı. Onlar bölgeden çekilirken bu defa 1920 Mayıs’ında Rus işgali vuku buldu. Rusların Karabağ’ı işgal etmesiyle birlikte Karabağ meselesinin statüsü yeniden tartışılmaya açıldı. Devlet yetkilileri uzun süren tartışmaların ardından 30 Haziran 1921’de Dağlık Karabağ Özerk Bölgesi’nin kurulmasına karar verdiler. Azerbaycan’ın idaresi altında oluşturulan bu bölge 4200 km2 olup Cevanşir, Şuşa, Cebrail, Zengezur ve Kubatlı’nın bir kısmını kapsıyordu.

Kuşatmayı yarmak!

Böylece Karabağ’ın Azerbaycan’a bağlı olduğu bir kez daha tescillenmişti. Ancak Rusya’nın bu tarihten sonra atacağı adımlar hep Azerbaycan ve Karabağ’ın aleyhine olacak ve Karabağ’da bitmeyen çatışmaların yolunu açacaktır.

Nitekim Ruslar 1928-30 yılları arasında İran ve Anadolu’dan gelen 130 bin Ermeni’yi özellikle Karabağ bölgesine yerleştirmeye başladı. Bu sayede Karabağ’ın etnik bünyesinde Ermenilerin sayısı hızla artmaya başladı. Süreç içerisinde bu sayı bir milyonu aşmış bulunuyordu. Bunun Dağlık Karabağ için acı sonucu 1988’de görülecektir.

Sovyet Rusya’nın dağılmaya başladığı bu süreçte, Dağlık Karabağ’ın Ermeni çoğunluğundaki parlamentosu 20 Şubat 1988’de yüz on üyesinin oyu ile Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti ile birleşme kararı aldığını açıkladı. Azerbaycan bu karara şiddetle karşı çıktı. Kremlin, Dağlık Karabağ’ın bu kararını tanımadığını bildirdi. Ancak Sovyetler Birliği’nin dağılma ve çözülme süreci devam ediyordu.

Ermeniler bu puslu havadan bir kez daha istifadeye kalktılar. 1991 yılında Türklere karşı umumi saldırılarını tekrar başlattılar. Çok geçmeden bu saldırılar vahşet ve soykırım noktasına vardı. Bilhassa 25-26 Şubat’ta vuku bulan Hocalı katliamında yaşanan vahşetin boyutu hafızalarda derin izler bırakacaktı. Bu saldırılar sonunda Ermeniler, Dağlık Karabağ ve burasını çevreleyen pek çok bölgeyi bir anlamda Azerbaycan’ın yüzde yirmilik bölümünü işgal ettiler.

Rusların karşı çıkmasına BM’nin Ermenilerin işgal ettiği bu toprakları bırakması yolunda aldığı onca karara rağmen Ermenistan tek adım geri atmadı. 30 yıldır bir taraftan Dağlık Karabağ’da işgalini sürdürdü ve bir taraftan da kısmi saldırılarını devam ettirdi. Azerbaycanlı kardeşlerimiz bu dönemde de pek çok şehit verdi.

Nihayet Türkiye’nin Suriye ve Doğu Akdeniz’den kıskaca alınamadığı şu dönemde Ermenilerin aniden Azerbaycan’a saldırısı dikkati çekti.

Bu durum Karabağ’daki işgalini, masada bir türlü kazanamayan Ermenistan’ın Azerbaycan’a normal bir saldırısı değildir. Bu durum Suriye’de ve Doğu Akdeniz’de hesapları tutmayan Fransa’nın, Rusya’nın ve hatta ABD’nin Türkiye’ye yeni ayar verme operasyonudur. Bunlar Kuzey Irak’taki silahlı taşeronlarını yardım maksadıyla Ermenistan’a sevk etmiştir. Bu faaliyet bir anlamda Türkiye’ye neredeyse direkt saldırıdır! Bunu göremeyenler gafletin çukuruna düşmüş değil Batı’nın kucağına oturmuş zavallı piyonlarıdır.

Öte yandan Ermenileri cesaretlendiren sadece Fransa ve Rusya’da değildir. Bu konuda başrol oyuncularından biri de İran’dır. İslam için bir nifak unsuru olan bu devlet, bir kez daha İslam dünyasına ihanetini tescillendirmiştir. Fakat bu kez yardım girişimi içeride ters tepmiş ve İran’daki millî ve duyarlı Türk halkı yardım araçlarını yakarak meş’um girişimi engellemeye başlamıştır.

Ermenistan ve onu tahrik edenler bir hususu daha gözden kaçırdılar.

Azerbaycan ve Türkiye 30 yıl önceki noktada değiller. Belki Türkiye’nin kararlılığını dört yıldır test etmişlerdi. Azerbaycan’dan bu hamleleri bekliyorlar mıydı? Hayır.

Belki şunu da düşünemediler. Türkiye artık hamlelere şaşırmıyor. Eli ayağına dolaşmıyor. Kimin ne yapacağını hangi adımları atacağını iyi biliyor. Ona göre sakin, vakur, güvenli, tedbirli ve cesur bir şekilde adımlarını bir dev gibi atıyor. Bastığı yeri yakıyor!..

Dolayısıyla çok geçmeden Ermenileri tahrik edenlerin “durun” diye bağıracakları günler yakındır. Azerbaycan işgal altındaki yerleri inşallah artık kurtarmalıdır.

Bize lazım olan devletimizin ve Azerbaycan Türkü kardeşlerimizin yanında bir ve beraber tek yürek olmaktır.

Cenab-ı Hakk, ordularımızı her daim mansur ve muzaffer eylesin! Düşmanlarımıza fırsat vermesin…

TEFEKKÜR
Yâr odur ki bun deminde yâr ola
Şadlıkta her kim ola yâr ola

.

Pişmiş aşa su katmak!

Posted on 25 Eylül 2020
İstanbul Sözleşmesi, 5 Ağustos 2020’de tarihin çöp sepetine kaldırılacaktı. Maalesef olmadı. Neden?

Şunu da sorabilirsiniz: Nasıl bu kadar emin olabilirsiniz?..

Aslında Sayın Cumhurbaşkanımıza sözleşmenin yol açtığı yıkıcı etkiler konusunda uzun süredir şikâyetler gittiğini zaman zaman çeşitli toplantılarda dile getirildiğini biliyoruz.

Sayın Cumhurbaşkanımız bu tepkilere duyarsız kalmadı.

“Nas değildir. Kaldırırız” diyerek cevapladı.

Bu dönemde duyduğumuz KADEM’in değişikliğe engel olduğu yönünde bilgilerdi.

Tepkiler AK Parti teşkilat toplantılarına kadar yansımıştı. Sayın Cumhurbaşkanımız bu defa sözleşmede AK Parti’den ayrılanların imzasının bulunduğunu bir anlamda FETÖ parmağını işaret etti.

Tepkiler artarak devam edince bu defa Numan Kurtulmuş Bey konuştu.

Sözleşmenin üç meselede verdiği huzursuzluğu özetledi.

Birincisi İ. Sözleşmesi’nin imzalanmasının yanlış olduğuna dikkat çekti.

Toplumsal cinsiyet eşitliği meselesinin toplumumuzla asla uyuşmadığını dile getirdi.

Üçüncüsü ise cinsel yönelim tercihinin felaketlerine değindi. Bu maddenin LGBTİ vesair unsurların ekmeğine yağ sürecek kavramlar olduğunu belirtti. Sayın Kurtulmuş çoğu arkadaşının da böyle düşündüğünü ifade ederken sözleşmenin akıbetini, “nasıl usulünü yerine getirerek imzalanmışsa usulünü yerine getirerek sözleşmeden çıkılır” demişti.

AK Parti Genel Başkan Vekilinin böyle bir sözleşme konusunda bu denli çıkış yapması elbette ki şahsi bir değerlendirmenin çok ötesinde bir husustu…

Öte yandan Sayın Cumhurbaşkanımızın başkanlığında 14 Temmuz akşamı saat 21.00’de başlayıp gece 02.00’ye kadar süren AK Parti MYK toplantısında ağırlıklı olarak İ. Sözleşmesi tartışılmıştı. Bu toplantıya özellikle Türkiye Düşünce Platformu’nun (TÜDP) son derece titizlikle hazırlamış olduğu rapor damga vurmuştu. Sayın Cumhurbaşkanımız sözleşmenin hazırlanması, imzalanması, neler içerdiğine ilişkin rapordan alıntılar yaptı. Ayrıca sözleşmeden çekilen Bulgaristan, Hırvatistan ve Macaristan’dan örnekler verdi. Bu ülkelerin çekilme gerekçelerinin sözleşmedeki eş cinselliği teşvik eden ifadeler olduğu bilgisini verdi. Sayın Cumhurbaşkanımızın yaptığı bu değerlendirme İ. Sözleşmesi’nin sonunun geldiğini gösteriyordu. Artık emir verilmişti. Sözleşme muhtemelen çöpe atılacaktı.

Millette büyük bir sevinç oluşmuştu. TÜVGA dahi sözleşme aleyhinde net bir açıklama yapmıştı…

Kaftancıoğlu, Nazlıaka ve Özgür Özel’i mutlu etmek!

5 Ağustos, bu noktada tarihî bir gün olacaktı. İşte ne olduysa ondan sonra oldu. Önce Sayın Cumhurbaşkanımızın raporundan alıntılar yaptığı Türkiye Düşünce Platformu sosyal medyada büyük bir linçe maruz bırakıldı! Bu konuda gazeteci Murat Yetkin başrol oynamıştı.

Bu arada KADEM tekrar devreye girdi ve 1 Ağustos’ta 16 madde ile İ. Sözleşmesini savunur bir açıklama yaptı.

Ardından Abdurrahman Dilipak gazete köşesindeki yazısında çok talihsiz bir kelime kullandı. Oysa kendisi TÜDP’nun raporunu hazırlayan grubun içerisinde idi. Sözleşmenin kaldırılma noktasına geldiğini görmüştü. Bunu bilerek mi yaptı bir türlü çözemedim…

Akabinde AK Parti Kadın Kolları Başkanı’nın emri üzerine bütün kadın kolları ayaklandı. Söz kendilerine söylenmiş gibi neredeyse koro hâlinde savaş başlattılar.

Aslında Dilipak o kelimeyi asla AK Partili kadınlar için kullanmadığını açıkça birkaç kez belirtti. Ve yanlış anlaşılmaktan dolayı duyduğu üzüntüyü de ifade etti. Buna rağmen karşı cenah için fırsat elde edilmişti. Saldırılar durmadığı gibi 81 ilde mahkeme yolları tutuldu.

Bu arada basında da başka bir hareketlilik gözleniyordu.

Nedense “Ayasofya açılsın mı?” tartışmaları sürerken bir kez olsun destek tweeti atmayanlar bir anda “Ayasofya şakşakçısı!” kesilmişti.

Bunlar “Efendim İ. Sözleşmesi ile Ayasofya sevinci gölgeleniyor” demeye başladılar. Hemen bütün gazetelerde hükûmete yakın etkili kalemlerin tıpatıp aynı ifadelerle yazı kaleme almaları tesadüf müydü? Bence hayır. Muhtemelen bir yerlerden komutlar geliyordu!..

Hâlbuki 10 Temmuz günü Danıştay kararını vermiş 24 Temmuz’da da Ayasofya Camii muhteşem bir kalabalıkla açılmıştı. Bu köşe yazarlarının yeni mi haberi olmuştu? Bu gayretkeşlikleri bir türlü anlaşılamadı.

Evet 5 Ağustos’ta verilecek karar bu tartışmalar arasında kaynadı gitti… 13 Ağustos’ta ise Sayın Cumhurbaşkanımız AK Parti’nin kadına verdiği değerleri uzun uzun anlattı. Maalesef İ. Sözleşmesi ise muallakta kaldı. Gerekirse kaldırılacağı veya değiştirileceği belirtildi.

Evet birileri yine kazanmıştı. Fakat gerçekte kazandılar mı, kaybettiler mi bunu zaman gösterecek. Zira çoğu kez kazandım dediğinizde kaybetmişsinizdir. Fakat anlamanız için zaman gerekir.

Nitekim o günlerde kazandık tweeti atan bazı bayan vekiller kimleri sevindirdiklerini görselerdi titremeleri, ürkmeleri gerekirdi!..

Canan Kaftancıoğlu sokak sokak İ. Sözleşmesi’ni milletimize anlatacağız tweetleri attı.

Keza Kadın Kolları Başkanı Aylin Nazlıaka, İ. Sözleşmesi’nin yılmaz savunucusu olacağını belirtti.

AK Parti’nin 18 senede doğru hiçbir işi olmadığını sabah akşam haykıran Özgür Özel, İ. Sözleşmesi konusunda AK Parti’ye ödül vermek gerektiğini söyledi!

Ne için? Şunu çok iyi görüyorlar:

Muazzam başarılarına rağmen sözleşmenin topluma ve aileye verdiği zararlar maalesef AK Parti’yi gittikçe eritiyor, bitiriyor!..

Bu noktada İ. Sözleşmesi’nin fayda ve zararlarına değinecek değilim. Söylenecek her söz söylendi. İsteyenler bu konuda yazılarımı okur ve videolarımı izleyebilir.

Başını kuma sokanlara, görmek istemeyenlere ne yapsanız boş. Ancak zaman gösterir…

Bu arada çarpıcı iki hususa dikkat çekmek istiyorum.

Ayasofya unutuluyor diye canhıraşane bağırıp çağıranlar İ. Sözleşmesini bırakın bunu konuşun dediler.

Ertesi gün ise Ayasofya’yı unuttular. Onlar Ayasofya’yı İ. Sözleşmesi’ne tam olarak kalkan yaptılar. Sözleşmesinin kalkmasına mâni oldular, set çektiler.

Artık eserleriyle gurur duyabilirler!.. Hatta Özgür Özel kendilerine de birer plaket sunabilir.

İkincisi, Dilipak ve 81 ilde şikâyetlerin akıbeti ne oldu? Unutuldu gitti. Demek ki ne Dilipak ne Ayasofya idi mesele! Mesele sadece İ. Sözleşmesi’nin devamını sağlamaktı.

Evvelce de belirttiğim üzere Sayın Cumhurbaşkanımızın bu sözleşmeden memnun olmadığını ve kaldırmak istediğine dair inancım tamdır. Zira onun bu meş’um sözleşmeye olan tavrını net olarak bilmekteyim.

Fakat gelinen noktada bunun daha da zorlaştığını görmek gerçekten üzüntü vericidir. Zira her geçen gün bu sözleşme ve 6284 no.lu kanunun etkileri daha da ağırlaşmaktadır.

Cenâb-ı Hakk, Sayın Cumhurbaşkanımıza doğru ve hak sözü söyleyecek yardımcılar nasip etsin diyorum.

TEFEKKÜR
Dostum âyineye benzer dünyâ
Ne yaparsan o olur çehre-nümâ
Muallim Cûdî

(Dostum, aynaya benzer dünya,
Ne yaparsan, o görünür sana.)

.

Nusretiye Camii’ne kıymak!

Posted on 18 Eylül 2020
Sanırım 10 yıl civarında oluyor. Talebelerime bir Bursa gezisi yaptırmıştım. Osman ve Orhan Gazi türbelerinin bulunduğu Tophane’ye varıp Bursa’nın doyumsuz seyrine bakayım dediğimde en büyük şoku yaşamıştım. Ulucami’nin yer aldığı merkezî ve tarihî bölgeye göz attığımda inanılır gibi değildi. O eski muhteşem panoramadan eser yoktu. TOKİ, Ulucami’nin önüne ulu fakat ucube ruhsuz taş yığınlarını dikmişti!

O güzelim seyrine doyum olmayan manzara katledilmişti.

Ne uğruna? Para, gösteriş, şatafat ve birkaç günlük konfor uğruna. Ecdadı konuşurken mangalda kül bırakmayanlar Bursa’nın külünü savurmuştu.

O tarihlerde bu işe sebep olanları program yaptığım CİNE 5’te “Yazıklar olsun tarih katliamı budur” diyerek eleştirmiştim.

Sayın Cumhurbaşkanımızın da bu ucube yapıları gördüğünde şok geçirdiğini ve bunları yıkın dediğini bilenlerdenim.

Ne zaman düzelir Allah bilir! Ba’de harabü’l-Basra…

Geçenlerde sosyal medyada iki fotoğraf çok dolaştı. Bu fotoğraflar Nusretiye Camii manzaralıydı. Birincisi Nusretiye Camii’nin denizden görünümü.

II. Mahmud Han’ın yaptırmış olduğu Nusretiye Camii, dikey çizgilerin hâkim olduğu bir yapı olarak şehrin Boğaziçi’ne bağlandığı kesimde muhteşem bir eser olarak durmaktadır. İbadet mekânı olmasının yanında, harikulade manzarası ile iki asırdır gözleri büyülüyor, ruhları ferahlandırıyor. İstanbul’u ve şehrin Tophane kıyısını alışılmamış dış çizgileriyle süslüyor.

İkincisi ise Nusretiye Camii’nin o muhteşem görünümünü yok eden şu an inşaat halindeki Galataport denilen ucube yapılardır. İki fotoğrafı yan yana görenlerin içi daralıyor, kalbi sızlıyor.

Dikkat ediniz bu yapılar kötü oldukları için ucube demiyorum. Hem Bursa Ulucami hem de Nusretiye Camii önüne yapılan ve yapılmakta olan binalar belki son teknolojinin numuneleridir. Fakat tarihi katlettiği, göz zevkini bozduğu ve gönülleri, kalpleri daraltan konumlarıyla ucube yapılar oldular. İnşallah Nusretiye Camii önündeki binalar da “Ba’de harabü’l-Basra” olmadan durdurulurlar…

Bir yere cami yapıldığı zaman hemen set çekmeye çalışan mimar odaları ne yapar bilmiyorum. Fakat bu iş yani şehirlerin ruhunu korumak belediyelerimizin birinci önceliği olmalıdır.

Tarih sadece yaşanan olaylar manzumesi değildir. Tarihî eserlerin her birisi en değerli pırlanta titizliğiyle korunmalıdır. Tarih katili olarak anılmak istenmiyorlarsa ve ecdada saygıları varsa birinci vazifelerinin bu olduğuna inanmalıdırlar. Mücadele etmelidirler.

Edirne ve Selimiye’den ibret almak

Bakınız bu konuda Edirne Belediye Başkanı Sayın Recep Gürkan Bey’i örnek göstermek istiyorum.

Kendisini, Edirne Valiliğinin düzenlediği Balkan ülkelerinden gelen Türk gençlerine yönelik bir programın açılış konuşmasında dinlemiş ve tarihe saygılı bir başkan olduğunu anlamıştım. Çoğu kez konuşulan sözlerle yapılan icraatlar çelişir. Onun için Hazreti Mevlâna;

“Ya göründüğün gibi ol, ya olduğun gibi görün” demiştir.

Recep Gürkan Bey’in Edirne ve Selimiye için aldığı şu fevkalade isabetli kararı o parti veya bu parti demeden il ilçe bütün belediye başkanlarımıza örnek göstermek istiyorum.

İşte kararın can alıcı bölümü:

“Belediyemiz mücavir alan sınırları içinde onaylanmış tüm imar planlarının tarihî kent merkezi ve Selimiye Camii silüetinin korunması amacıyla, ruhsat talebi öncesinde mimari avan projesi imar komisyonunca değerlendirilmek üzere belediyemize sunulacaktır. Bu tür taşınmazlarda değerlendirme yapıldıktan sonra ruhsat verilecektir.”

Edirne’ye ilk olarak 1980’lerde gitmiştim. 1990’lardan sonra ise onlarca kez gittim ve gezdim. Şehircilik açısından eksikler bulabilirsiniz. Bu benim meselem değil. Fakat tarihî dokuyu böylesine muhafaza eden hangi ilimiz vardır. Söyler misiniz?

Bursa, Edirne ve İstanbul Osmanlı’nın üç haşmetli başkenti… Bursa ve İstanbul padişahların tahtgâhlarının yanı sıra ebedi istirahatgâhları da olmuştur. Edirne ise imparatorluğun sonuna kadar neredeyse dört asır boyunca İstanbul’a paralel merkezlik yapmış. Buraları gezdiğinizde bir bütün olarak Edirne dışında o kokuyu maalesef alamıyorsunuz. Edirne’de ise Arif Nihat Asya Bey’in Edirne için yazdığı muhteşem şiirini bugün dahi aynen yaşıyor gibi oluyorsunuz. Edirne’yi gezenlerin kısaltarak aldığım bu muhteşem şiiri terennüm ederek gezmeleri çok güzel olur.

“Selimiye” derler, “Edirne” derler
Tatlı bir gariplik duygusu gelir.
Kemerler, çeşmeler, minarelerle
Bir eski eserler kamusu gelir.
Minarelerden en tatlı ezanlar,
Dallardan güvercin “hu hu” su gelir.
Ayşekadın’a gül ve Yıldırım’a
Üçşerefeli’nin kumrusu gelir.
Şu Selimiye’dir, şu Muradiye
Çinilerden sümbül kokusu gelir.
…..
Karşına ya iki sedef çekmece,
Ya iki mücevher kutusu gelir.
Vezirlerin iki tuğlusu gider,
Arkasından yedi tuğlusu gelir.
Şurada abdest alır Hüdavendigâr:
Yerden suyu, gökten havlusu gelir.
Taşları kararmış bir yol ucunda
Üçşerefeli’nin kapusu gelir.
Şu yana dönersen Eski Cami’nin
Kesilmiş, biçilmiş avlusu gelir.
Atınca üç adım daha ileri
Bir serin kubbenin kuytusu gelir,
Dünyanın en güzel minareleri
Ve kubbelerin en uslusu gelir:
Türk’ün Trakya’da tapusu gelir.
Mihrabında bir teravi kılmaya
Denizler ardından yolcusu gelir.
Bilsen ki bağrında kanar bir yara.
Yarasını sarmak arzusu gelir.
Mahya olmak için Sultan Selim’e
Göklerden yıldızlar ordusu gelir.
Kubbeler menekşe, şerefeler gül..
Mermerinden çiğdem kokusu gelir.
Yazık ki yıkılmış Karaağaç’tan
Bugün artık ağıt kokusu gelir.
Edirne’ye “Mahzun Edirne!” sözü
Şimdi sözlerin en doğrusu gelir.
…..
Biz geldik, gideriz… Doğacaklara,
Edirne’de doğmak arzusu gelir…

Sayın Recep Gürkan Bey’in kararı hem zihniyet hem de uygulama olarak bütün belediyelerimize örnek olur inşallah!

TEFEKKÜR
Güle gûş ettiremez yok yere bülbül inler
Varak-ı mihr ü vefâyı kim okur kim dinler

.

Muhammed Alparslan ve Malazgirt Savaşı

Posted on 28 Ağustos 2020
949 yıl önce Büyük Türk hükümdarı Sultan Muhammed Alparslan, Malazgirt’te kırk bin kişilik kuvvetiyle bir dünya gücünün karşısına çıkmıştı. Savaşın kazanılması Türklere ebedi bir yurt açacaktı. Kaybı ise büyümekte olan yeni ve genç Türk Devletinin (Büyük Selçuklular) mahvı manasına gelecekti.

26 Ağustos 1071 Cuma günü bütün camilerde hutbede Sultan Alparslan ve ordusuna dualar edildi.

Peki, savaş nasıl cereyan etti ve nasıl kazanıldı?

26 Ağustos 1071 Cuma günü savaşın başlamasıyla birlikte Alparslan’ın emrindeki Selçuklu okçuları Bizanslıları şiddetli bir ok yağmuruna tuttu. Süvarilerin ok yağmuruna tutulduğunu gören Bizans ordusu onları savunmak için ilerlemeye başladı.

Tam bu sırada Selçuklu askerlerine doğru rüzgâr esmeye başlamış, atların ayaklarından kalkan toz bulutunu üzerlerine doğru savurmaya başlamıştı. Toz bulutu bilhassa hücum hâlindeki Selçuklu birliklerini o derece rahatsız etmişti ki, az daha gözleri kör olacak, hezimete uğrayacaklardı. Endişeye kapılan Sultan Alparslan, çatışmaların sürdüğü esnada atından inerek secdeye kapandı, yüzünü toprağa sürerek şöyle yalvardı:

“Ya Rabbi! Sana tevekkül ettim ve bu cihad sebebiyle sana yaklaştım. Senin azametinin önünde yüzümü topraklara sürdüm, ciğerimin kanıyla boyadım. Gözlerimden yaş, kan boşanıyor. Eğer bu dilimle söylediğim sözlerim kalbimdeki düşüncelerime uygun değilse, beni ve benim yanımdaki yardımcılarımı ve kölelerimi helak et. Eğer kalbimdeki sözlerimi bu dilimle söylediğim sözlerime uygun bulursan, düşmanlara karşı yaptığım bu cihadda benden yardımını esirgeme, her müşkülü bana kolay yap?”

Rüzgârın dinmesi ve Bizans ordusunun yerinden ileri doğru hareketi üzerine Alparslan da planını uygulamaya koyuldu. Şimdi Türk ordusu vuruşurken sistemli bir şekilde geri çekilmeye başlamıştı. Bu hâl Bizans birliklerine büyük cesaret verdi. Tedbirsiz bir şekilde ilerlemeyi sürdürdüler.

Türk birlikleri çekilir gibi yapıyor, açılıyor dönüp vuruyor, tekrar dağılıyordu. Bu hareketleri o kadar seri yapıyorlardı ki düşman bazen bozulduğunu sandığı birliklerin nasıl toparlanıp tekrar hücum ettiğini bir türlü anlayamıyordu…

Uzun süren bu çatışmaların sonunda Alparslan’ın pusu taktiğine ilk olarak Bizans’ın sağ kolu düştü. Kapadokyalı komutan Alyattes birliklerinin yandan ve arkadan sarılmakta olduğunu dehşet içerisinde gördü. Ayrıca emrindeki Türk kıtalarının karşı tarafa geçmeleri karşısında büyük şaşkınlık yaşadı. O artık birliklerini idare etmeyi bırakmış canının derdine düşmüştü. Savaş meydanından sağ çıkmayı başarabilmek için çırpınmaya başlamıştı. Bu hâl Bizans sağ kolunun çökmesine yol açtı.

İmparator, piyadesinin başında, sonuca ulaşacak savaşı yapabilmek için Türk piyadesinin üzerine ilerlerken, Alyattes komutasındaki sağ kanadının dağılmakta olduğunu gördü.

Tehlikeyi sezen imparator, bu durumda güçlerini sol kanatla birleştirmek arzusuna kapıldı. Niyeti, askerini arkaya kaydırıp açıkta çarpışmak yerine, ordugâhının toprak istihkâmları gerisine sığınmaktı. Ancak bu düşüncesini gerçekleştirme imkânı ortadan kalkmış bulunuyordu. Zira sağ kanadın dağılmasıyla birlikte Türkler merkez kuvvetlerini sarmaya başlamış bulunuyorlardı.

Sultan Muhammed Alparslan, zaman zaman bizzat çarpışmalara katılıyordu. Sultanın bu cesaret ve atılganlığından endişe eden ünlü komutan Aytegin önünde yer öperek;

“Sultanın Müslümanlara merhametli olması gerekir. Eşi olmayan kıymetli varlığını (canını) savaşa sokmamalı. Zat-ı şerifini ölüm tehlikesine atmamalı! Rahat bir lahza ve istirahati savaş zahmetine tercih etmelidir” diyerek yalvardı.

Ancak almış olduğu cevap Sultan Alparslan’ın kahramanlık, cihangirlik ve şecaat noktasında tarih sayfalarındaki yerini hak ettiğini gösterir mahiyette idi:

“Rahat ve istirahat bu zalim kavme karşı zaferden sonra olacaktır. Müslümanların huzur ve refah içinde olmaları için, çekilmesi gereken bu güçlük ve zahmeti bir huzur ve rahatlık sayarız” dedi.

Bizans’ın başına sanki gökten afet indi

Öte yandan İmparatorun ordugâhına ve hazinelerine doğru geri çekilme emrini vermesi Bizans ordusundaki kargaşayı iyice artırmıştı. Sol kol ile birleşme çabaları tamamen ortadan kalkmıştı. İmparator ihtiyatta bıraktığı Prens Andronikos Dukas’ın müdahalesini ise boş yere gözleyecekti. Zira Bizans kaynaklarına göre İmparatora kin besleyen bu prens savaşın kaybedilmekte olduğunu anlamasıyla birlikte Romanos’un öldüğünü ilan edip kaçış yolunu tutmuş bulunuyordu.

Bizans ordusunun sol kanat kumandanı Nikephoros, Diogenes’in bulunduğu merkez kuvvete destek sağlamak için ilerledi ise de Selçuklu kuvvetleri tarafından engellendi. Onun birlikleri de çember içine alınmaya başlamıştı. Savaşın tam anlamıyla son merhalesine girilmiş bulunuyordu.

Artık bütün üstünlük Türklerin elindeydi. Selçuk-nâme’nin şu canlı tasviri savaşın neticesini açık bir biçimde ortaya koyuyordu:

“…Bizanslıların başına kıyamet kopup, sanki gökten üzerlerine afet indi. Her biri kılıç ateşine yanıp, kana boyandı. Ecel terzisi kılıçtan makas ile nicelere ölüm hil’atini biçti, niceler ölüm kadehini içip, bizim dünyadan ayaklarını kesip her nesneden vazgeçti. Dünya hayhûy, savaş, kavga ve çığlık sesi ile doldu. Atlıların ayakları altından tozlar havaya kalkıp, o şekilde toz toprak oldu ki, gündüzleri geceye döndü…”

Bizanslı askerler arasındaki disiplin bütünüyle bozulmuş, Bizanslılar bozgun hâlinde kaçmaya başlamışlardı. Bu arada geri çekilme imkânı kalmayan Romanos at üstünde, kılıcı ile çarpışmaya girişmiş, elinden yaralanmış, bir okla vurulan atı yere yığılınca, kargaşalığın ortasında yaya kalmıştı. Bizans ordusunun toparlanması artık hayal olmuştu. Attaleiates son hâli şöyle naklediyordu:

“Sonunda Türkler bizi her noktadan kuşattılar; o zaman her birimiz var olan bütün gücümüzle ve elimizden geldiğince hızlı kaçarak, kendimizi kurtarmaya çabaladık. Düşmanlar bizi topuğumuzun dibinden izleyerek takip ettiler, içimizden kimini öldürdüler, kimini tutsak ettiler ve kimini atlarıyla ezdiler. Felaketimiz, anlatılacak gibi değildi; her ağıta ve figana baskındı…”

Hiçbir yerden yardım alamayan imparator esir düşünceye kadar savaşa devam etti. Psellos’un ifadesiyle; “İmparator farkında değildi ama sultanın zaferlerinin çoğu onun liderlik vasıflarından kaynaklanıyordu. İmparator askerî bilgi açısından onun kadar başarılı olamadığından kuvvetlerini dağıtmış ve bozgunu hazırlamıştı…”

Bozgun umumileşmişti. Canını kurtarmak isteyen kurtuluşu kaçmakta buluyordu. Türk birlikleri Bizans ordusunu âdeta bir kıskaç içinde sıkıştırarak imhaya başlamışlardı. Cuma günü öğleden sonra başlayan savaş akşama kadar devam etmiş ve Selçukluların kesin zaferi ile neticelenmişti. Tam anlamıyla bir imha muharebesi vuku bulmuştu.

Ele geçirilen ganimetler muazzamdı. Meydanda, İmparatorun ve generallerin otağında bulunan hazineler sonsuzdu. Altın ve mücevher dışında toplanan kıymetli eşya ve gümüşler gazilere dağıtıldı. Malazgirt ve Ahlat bölgesi halkı ile gaziler servetlere boğuldu. Fakirler zengin oldu. Bizans birliklerine ait sayısız silah, at, malzeme ve eşyanın bolluğu sebebiyle üç zırh bir dinara, on iki miğfer iki dirheme kadar düşmüştü.

Bizans askerlerinin büyük bölümü öldürülmüş başta Bizans İmparatoru olmak üzere birçok kumandan esir edilmişti. Askerlerden esir edilenler müstesna pek azı oraya buraya kaçarak canlarını kurtarabilmişti…

Sultan Alparslan dünyanın en büyük imparatorluk ordusunu mahvederken ilk defa bir Bizans imparatorunu da esir almanın şerefine nail oluyordu.

Artık on yıl içerisinde Türklere, İznik’te Anadolu Selçuklu Devleti’ni kuracak yol açılmış bulunuyordu…

TEFEKKÜR
Aşk olmayınca başda nasıl cûş eder gönül
Deryâ temevvüç eylemez olmayıcak hevâ
İbni Kemâl

(Aşk olmayınca başta, nasıl coşar gönül,
Deniz dalgalanır mı rüzgâr olmayınca?)

.

Nedir bu 12 Adalar meselesi?

Posted on 21 Ağustos 2020
Donanmamız Akdeniz’de harekât hâlinde. Yunanlılar hem Mısır hem de Güney Kıbrıs yönetimi ile aleyhimize anlaşmalar yapıyor.

Bütün bu hadiseler sık sık Akdeniz ve Adalar Denizindeki konumumuzun nasıl elimizden çıktığı hususlarını sık sık gündeme getiriyor.

Bu meselede Sayın Yusuf Halaçoğlu Bey’in açıklamaları devamlı olarak sosyal medyada paylaşılıyor. Keza İlber Ortaylı Bey de 12 Adaların Lozan’da elimizden çıkmadığını evvelce kaybettiğimizi belirtmektedir. Nedir bu işin aslı esası?..

Şunu öncelikle belirtelim ki Sayın Halaçoğlu’nun açıklamaları tam manası ile kafa karıştırmaya ve İttihatçıları aklamaya yöneliktir. Zaten bu aklama meselesi yüzünden tarihimizi doğru dürüst anlamaktan dahi uzağız. Herkes sevdiğine göre tarih yazmaya kalkıyor. Ortada bir suç varsa onu da usturuplu bir şekilde başkalarına devretmeye çalışıyor.

Nitekim Sayın Halaçoğlu’nun 12 Adalar meselesinde şu ifadelerine bakalım:

“Osmanlı Devleti, bugün 12 Adalar olarak bilinen adaları İtalya’ya bırakıyor. Sene 1912, Uşi Anlaşması’dır bu gördüğünüz anlaşma. İtalya’ya bırakıyor fakat geçici olarak. Anlaşma şartlarına uyulduğu takdirde adalar Osmanlı Devleti’ne geri verilecek. Fakat şartlara uyum sağlanmıyor. Bu yüzden 3 yıl sonra yani 1915’te Londra’da bu konu gündeme geliyor ve Londra Paktı denilen anlaşmada bu adaların tamamı İtalya’ya bırakılıyor. Bakınız itiraz eden hiçbir padişah yok. Hiç sultan yok…”

Şu ifadelerde kim kaç tane hata yakalayabilir acaba? İnanın bu hataları değerlendirmek için uzun bir makale yazmak lazım.

Birincisi Sultan II. Abdülhamid Han tahtından nasıl alaşağı edildi ve İttihatçı subaylar ülkenin başına nasıl kondu? İyi bilmek lazım. İkincisi koskoca Trablusgarp kıtası İtalyanlara nasıl peşkeş çekildi? Bilmek lazım!

Üçüncüsü Uşi’de Trablusgarp’tan tamamen vazgeçilirken İtalyanların işgaline düşen Rodos ve 12 Ada boşaltılıp Osmanlıya geri verilecekti. Anlaşma bu şekilde idi. Fakat bu sırada Balkanlar karıştırıldığı için İttihatçılar adaların boşaltılmasında gevşek davrandılar. Hatta geçici olarak İtalyanların elinde kalmasını uygun gördüler. Koskoca Trablusgarp kıtasını bırakırken üç beş adayı boşalttırmadan nasıl imzalarsın diye sormazlar mı adama? Evet, İttihatçı olursan sormazlar. Dokunulmazlığın vardır çünkü!

Halaçoğlu, 3 yıl sonra 1915’te Londra’da bu konu gündeme geliyor diyor.

Tabii ki karşısında kendisine soru soracak kimse yok. Bu konuyu kim, nerede, niçin gündeme getirdi? Evet, soruyorum 1915’te Londra’da Osmanlı adına hangi delegeler vardı? Söyleyin bakalım!

Bir tane isim zikredemeyecek. Zira bu “gizli” yapılan bir anlaşmadır. İtalya, İngiltere, Fransa ve Rusya arasında 26 Nisan 1915’te Londra’da imzalandı. Bu anlaşma ile İtalya sadece 12 Adayı değil, Tirollerin bir kısmını, Trieste ile İstirya’yı Arnavutluk’ya Valona ile Saseno adasını Dalmaçya adalarından bir kısmını ve hatta Antalya bölgesini dahi alacaktı. Böylece İtalya I. Cihan Harbi’nde İtilaf Devletleri safına girmek için işgali altında tuttuğu adaları ve daha pek çok hakları kabul ettiriyordu.

Eskiler bu tip “ben yaptım oldu” ifadelerine “mâl-i hülya” derlerdi. Düşmanların kendi aralarında yaptığı gizli anlaşmalarla ülkeler kazandığını da Halaçoğlu sayesinde öğrenmiş olduk! Padişah karşı çıkmamış. Bu durumu, “İttihatçılar II. Abdülhamid Han dönemi istihbaratını yok etti. Artık dünyadan haberimiz olmuyordu” diyerek özetleselerdi anlayabilirdim.

Öyle ki İttihatçı hükûmetin; bırakınız gizli anlaşmaları İtalyanların Trablusgarp’ı işgal edecekleri yönünde Almanlar, Fransızlar, Ruslar ve İngilizlerle yaptığı açık seçik görüşmelerden dahi haberleri olmuyordu.

Hatta İtalyanların son gün verdiği ültimatom ile uyanıyorlardı ancak!

Mızrak çuvala sığmıyor!

Öte yandan Halaçoğlu zihniyeti ile meseleye bakarsak, bugün Yunanistan’ın Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ile veya Mısır’la aleyhimize yaptığı anlaşmaları kabul mü edelim? Yunanistan’ın adaların Kıta Sahanlığı ile ilgili almış olduğu ve hatta 12 Mil kararına tamam mı diyeceğiz? Halaçoğlu sözlerine şöyle devam ediyor:

“Yani 12 Adalar önce Uşi’de, sonra da 1915 Londra’da İtalya’ya verilmiştir. Bu Osmanlı temsilcilerinden biri Rumbeyoğlu Fahreddin Bey’dir. Bu adam kim mi? Türk milleti bir millî mücadele verirken, Kuvayı Milliye’yi kurmuşken, bu adam Kuvayı Milliye’nin karşısına Damat Ferit’in kurduğu Kuvayı İnzibatiye ile çıkan adamdır…”

Şimdi tekrar sorma hakkımız yok mu? Uşi’de adaları bıraktı isen 1915’te tekrar neden bırakıyorsun? Hiç mi düşünmeden yazılır bu satırlar? Peki, 1915’te hangi Osmanlı delegesi bıraktı. Lütfen söyleyin. Evet, araya bir de Rumbeyoğlu yerleştireceksin ki hemen okuyanlar vay be desinler. Padişah meğer kimleri bulmuş da topraklarımızı peşkeş çekmiş. Öyle ya vur abalıya!

Sultan Mehmed Reşat Han’ın nasıl bir kukla olduğunu ve kendisinin ağabeyi Abdülhamid Han’ın mezarının yerini tayin edecek bir yetkisinin dahi olmadığını biliyoruz. Trablusgarp tamamen elden giderken ustaca bir manevra ile daha güçlü gelebilmek için Rumbeyoğlu Fahreddin’in de içinde bulunduğu hükûmetin göreve gelmesine kim önayak oldu acaba?

Kaldı ki bu yeni hükûmette Gazi Ahmed Muhtar Paşa, Kıbrıslı Kamil, Avlonyalı Ferid ve Hüseyin Hilmi paşalar bulunuyor ve “Büyük Kabine” diye anılıyordu. Hâlbuki adına büyük denilmekle büyük olunmuyordu. İttihatçıların gafletle peşkeş çektiği Trablusgarb’ı İtalyanlara sunmak için getirilmişlerdi. Savaş zaten bitmişti. Nitekim bu büyük kabine üç ay sonra tarihe gömülecekti. İttihatçılar ne isterse o oluyordu.

Şimdi Sayın Halaçoğlu’nun “Asıl olaya gelelim” diyerek 1923 Lozan Anlaşmasıyla 12 Adaların hiçbir ilgisinin olmadığı ifadelerine bakalım:

“Uşi Anlaşması’nın ismini aldığı Uşi, Lozan şehrinin bir semtidir. Bu yüzden 1912’de imzalanmış olan Uşi Anlaşması, İtalyan tarihinde Lozan Anlaşması olarak geçer. Fakat bizim bildiğimiz yani 1923’te imzalanan Lozan Barışı ile bu anlaşma birbirine karıştırılmasın diye bu anlaşmaya Uşi denmiştir. İşte arkadaşlar sahte kiralık tarihçiler çetesi, bu durumdan faydalanıyor ve 12 Adaların Lozan Anlaşması’nda gittiğini söylüyorlar. Hâlbuki o Lozan başka, bu Lozan başka. Ne yazık ki bunu bütün millete yutturdular ve böylece milletimizi Lozan barışına düşman ettiler.”

Uşi-Lozan ilişkisi, kiralık tarihçiler ve Lozan’a düşman ettiler… diyerek önemli tarihî bir meseleyi kapatıvermek gerçekten “akıllıca” diyeceğim ama mızrak çuvala sığmıyor ki! Evet, İtalyanlarla görüşmeler 11 Temmuz 1912’de önce Lozan’da başladı. Nihai görüşmeler ise Lozan yakınlarındaki Uşi (Ouchy) kasabasında sürdü ve 18 Ekim 1912’de anlaşma burada imzalandı. Yukarıda da belirttiğim üzere bu anlaşma ile İtalyanların işgali altındaki Rodos ve 12 Adalar Osmanlıya bırakılmıştı. Halaçoğlu’nun 1915 yılında 12 Adaları tekrar verdirdiği Londra anlaşması ise gizli kapaklı bir anlaşma olup hiçbir bağlayıcılığı yoktu.

Peki 1923 Lozan Anlaşmasının şu 15. Maddesi ne anlama geliyor. Halaçoğlu’nun anlayamayacağı kadar kapalı mı? Ben çözemedim.

Madde 15-Türkiye aşağıda sayılan adalar üzerindeki tüm hak ve senetlerinden İtalya yararına vazgeçer: Bugün İtalya’nın işgali altında bulunan Astampalya (Astropalia), Kodoş (Rhodes), Kalki (Calki), Skarpanto, Kazos (Casso), Piskopis (Tilos), Misiros (Misyros), Kalimnos (Kalymnos), Lcros, Patmos, Lipsos (Lipso), Sombeki (Simi) ve İstanköy (Koş) adaları ile bunlara bağlı olan adacıklar ve Meis (Castellorizo) Adası…

Hatta Lozan Konferansı’nın birinci kısmı sona erip Türk Heyeti’nin Türkiye’ye dönmesinden sonra 21 Şubat 1923’te TBMM’de yapılan gizli oturumda, İsmet Paşa tarafından 12 Adalar ile ilgili olarak yapılan şu değerlendirme teslimiyeti gözler önüne sermektedir:

“… Arazi mesaili olarak İtalyan işgali altında bulunan Oniki Ada mesaili vardı ki konferansta mevzubahis olmadı… Esasen işgalleri altındadır… Bu kendileri için olmuş bitmiş bir meseledir. Müttefikler arazi meselesinde adalar, Suriye hududu ve Musul meselesini yekpare bir mesele olarak bize tasdik ettirmek istediler. Fakat biz bütün kuvvetlerimizi birisi üzerine, bir mesele üzerine temerküz ettirmek için diğer meselelere temas etmeksizin yalnız Musul meselesi üzerinde teksif ettik.” (Bkz. TBMM Gizli Celse Zabıtları, C.3, 21 Şubat 1923, s.1292.)

Şimdi soruyorum daha önce herhangi bir anlaşmayla başka ülkeye verilmiş olan yerler Lozan’da neden bir kez daha terk edilmiş olsun? Böyle bir durum varsa biz de bilelim. Anlaşma ile bir yerin sahibi olanlar, ahmak mı ki tekrar gündeme getirsinler? Yoksa biz oraları I. Cihan Harbi veya sonrasında zapt etmiştik de onun için mi gündem oldu?

Evet, İnönü tek celsede bütün hak ve senetlerinden vazgeçerek 12 Adaları İtalyanlara terk edince bir şey olmuyor ama bütün bu hadiseleri yazanlar, “Lozan düşmanı” veya “sahte kiralık tarihçi” oluyor. Bu nasıl bir ucuzculuk veya kolaycılıktır! Anlayan bize de anlatsın!

Adaların sonraki sürecini inşallah haftaya işleyelim…

TEFEKKÜR
Söylemekten söz uzar artar emek
Söyleyenden dinleyen ârif gerek

Millet soruyor?

Posted on 14 Ağustos 2020
Bayram vesilesi ile Kastamonu, Sinop, Boyabat, Erfelek ve Gerze’de bir anlamda Anadolu’da gezme fırsatı da yakaladım. Vatandaşlarla zaman zaman oturup sohbet etme imkânını buldum.

Türkiye’de ve dünyada uzun bir süredir baş döndüren gelişmeler yaşanıyor.

İç ve dış siyasete dair sorulara muhatap oldum. Tarih üzerine sohbetler yaptık.

Vatandaşımız tarihinin değerini biliyor. Tarihin gençlerimize nasıl bir şuur ve bilinç kazandırdığının farkında. Bu bakımdan TV’lerde tarih programlarına neden daha fazla yer verilmediğini sorguluyor.

İnanın yollarda karşılaştığım pek çok kişi, uzun bir süredir ara vermiş olduğum Lalegül TV’deki programlarımın ne zaman başlayacağını soruyor ve çok istifade ettiklerini belirtiyorlar.

Bu vesile ile kendilerine inşallah yakında başlayacağı müjdesini verebilirim.

Tarih zinde tutuyor. Aşk ve heyecan veriyor. Tefekkür ettiriyor. İbret kazandırıyor. Ülkemiz ve dünyadaki gelişmeleri sıhhatli okuma istidadı kazandırıyor.

Ya sabah akşam konuştuğumuz politika programları… Bölüyor, ayrıştırıyor, nefret tohumları ekiyor, çatıştırıyor. Millete artık bu tip sabah akşam reyting kaygısıyla da kavgaya dönüştürülmüş politik tartışmalardan gına gelmiş. Öyle ki “Hocam TV izlemiyoruz artık” diyorlar…

Ayasofya gölgede mi kaldı?

Son günlerde bir kısım yazarlar, neredeyse aynı kalemden çıkmış bir tarzda “İstanbul Sözleşmesi tartışması başlayınca Ayasofya gölgede kaldı” diyerek veryansın ettiler. “Ayasofya’yı konuşalım” dediler. Hatta daha ileri giderek bu durumu “AK Parti’ye karşıtlık ve hatta kurnazca düşmanlık” olarak değerlendirdiler.

Millet de bize sık sık “Hocam İstanbul Sözleşmesi, Ayasofya’nın camiye dönüşmesi sevincini gölgede mi bıraktı?” diyerek sordu. Değerlendirelim.

Hayır, Ayasofya hiçbir zaman gölgede kalmaz. O günden bugüne de her vakit yoğun bir şekilde namaz kılınıyor ve sebep olanlara dua ediliyor.

Evet, Ayasofya’nın 86 yıllık zincirleri kırıldı ve yeniden asli hüviyetine büründü. Şimdi Ayasofya’nın, Danıştay 10. Dairesinde gündeme gelmesi ve Cumhurbaşkanı’mızın “Açarız” sözü ile birlikte tam iki ay gündem de kaldığı dönemi iyi etüt edin.

Bendeniz hem yazılarımda hem de çıktığım TV’lerde yüzde yüz cami olarak açılacağını ve açılması gerektiğini net bir biçimde belirttim.

Maalesef bugün “Ayasofya gölgede kalıyor” diye bağıranların çoğu o dönemde tek bir Tweet dahi atmadılar veya atamadılar.

Bazı vekiller, “zamanı değil” derken bazıları, “Ortodoksları üzmeyelim” ve hatta bazıları da daha ileri giderek “haftada bir gün de Hristiyanlar ibadet etsin” diyebildiler. Karşı olanlar ise zaten Bizans ikonlarının derdinden tutun da Batılı güçler ne der psikozundan bir türlü kurtulamadılar.

En talihsiz olanı ise her şeye maydanoz olan anket kuruluşları idi. Bir anket ajansının sahibi Ayasofya’da ilk cumanın kılındığı gün bir TV kanalında yanımda yaptıkları anketi ballandıra ballandıra anlatıyordu. Cami olsun diyenler, müze kalmalı diyenler, kilise olsun diyenler, AK Parti’ye ne kazandırdı ne kaybettirdi diyerek sonuçları açıklıyordu.

Aynı TV’de, “bu konuda anket yapmak basiretsizliktir, vakfiyenin anlamını bilmemektir, aymazlıktır. Tapusu benim olan bir mülkü kime verilsin diyerek anket yapamazsın” dedim.

Keşke bu ajansların sahipleri, Danıştay 10. Dairesinin muhteşem gerekçeli kararını okumuş olsalardı. Cenab-ı Hakk’ın mülkü hükmündeki bir yeri ne yapalım diye halka sorma garabetine düşmezlerdi.

Keşke kendilerine sual sorulanlar vakfiyenin o anlamını bilerek, “kimin malını kime veriyorsun” diyebilselerdi.

Bilgisizlik işte böyle insanı utanılacak hâllere düşürebiliyor.

Öte yandan Danıştay 10. Dairesinin aldığı karar ve Sayın Cumhurbaşkanı’mızın çelikten bir irade ile attığı muhteşem imza ABD’den Rusya’ya Yunanistan’dan Mısır’a tüm dünyayı salladı.

İmza ile ilk cuma namazı arasındaki on gün içerisinde neredeyse hep Ayasofya konuşuldu. Yunan’ın üzüntüsünü Papa’nın acısını işitmeyen kalmadı.

Bizde ise maalesef büyük bir sevinç heyecanı yoktu. İnanın Ayasofya ikonları ve Hristiyanların göstereceği tepki her şeyin üzerini kapatmıştı. İlk cuma hutbesine Sayın Diyanet Başkanı’mız Ali Erbaş Bey’in kılıçla çıkmasının tartışmalarını da unutmayın.

Yani Ayasofya’yı gölgelemek isteyenler İstanbul Sözleşmesi’ni konuşmuyordu. Onlar ikonların derdiyle ve Batı’nın korkusuyla meşguldü ve gündem oluşturuyordu. TV’lerde bunlara şöyle okkalı bir cevap vereni de göremedim.

Peki, Necip Fazıl Kısakürek, Osman Yüksel Serdengeçti, Kadir Mısıroğlu, S. Ahmed Arvasi, Mehmet Akif İnan vb mütefekkirlerin yoğurduğu bir dönem Ayasofya hülyası ile yanıp tutuşan o aşk ile yoğrulan gençlik ne olmuştu?

Evet, onlar artık kırklı ellili yaşlardaydı ve o gün gelerek veya uzaktan gözyaşları ile dualar ediyorlardı.

Ya yeni nesil gençliğimiz? Onlar nerede? Sevindiler mi, üzüldüler mi, yoksa kayıtsız gözlerle bana ne, müze de cami de kilise de havra da olabilir edasında mı idiler?

İşte anket şirketleri bunların hâllerini gösterse daha çarpıcı olurdu.

Gençliğimiz nereye gidiyor. Ayasofya sevinci dalga dalga neden Türkiye’de yüksek bir dozda duyulmadı. Bunun sorgulanması lazım. Kültür ve Millî Eğitim Bakanlığı yetkililerinin başlarını ellerinin arasına alıp derin derin düşünmesi lazım.

Yunan gençliği hiç alakası yok iken Ayasofya cami olmasın diye çırpınıyorken bizim gençliğimiz neden bu kadar duygusuz bir noktaya gidiyor?

Gençliği bitirme projeleri

Sayın Cumhurbaşkanı’mız başbakan iken “dindar bir nesil yetiştirmek istiyoruz” demişti. Cumhurbaşkanı’mızın bu gayesini İstanbul Sözleşmesi’ni savunan, Taksim’de toplanıp sözde “Onur Yürüyüşü” adı altında ağızla telaffuz edilmeyecek derecede ahlaksız pankart açan LGBT’li gençler mi gerçekleştirecek? Yoksa birileri Cumhurbaşkanı’mızın bu sözünün intikamını mı almak istiyorlar? Düşünün ve siz karar verin!

“İstanbul Sözleşmesi tartışmaları Ayasofya’nın cami olmasını gölgede bıraktı” diyenler bu meşum sözleşme, gençliğimizi ayaklar altına alırken neden bir tek ses çıkarmıyordu ve hâlâ çıkarmıyor? Yoksa maksatları dikkatleri başka yöne çekmek mi?

Bir akçecik ziyan etsen ki başlarsın vaveylaya
Zerre kadar üzülmezsin giderse din yağmaya.

İşte bunun en önemli nedenlerinden biri son 35 yıldır FETÖ projelerinin gençlik üzerinde yaptığı yıkıcı etkilerdir.

Dinler Arası Diyalog projesi kaç yıl uygulandı? Gençler bundan nasıl etkilendi? Gençlerimizi getirdiği nokta neresi oldu ve gençler hangi düşüncelere evrildi?

Kutlu Doğum Haftası projesinin maksadı neydi, etkileri neler oldu?

İstanbul Sözleşmesi’nin de bugün artık bir FETÖ projesi olduğu aklıselim herkes tarafından kabul ediliyor.

Cedaw’la başlayan İstanbul Sözleşmesi ile nihayetlenen ve 6.284 No.lu kanunlar ile hız kazandırılan aileyi çökertme girişiminin temelinde gençliğimizi bitirme maksadının olduğu artık üstü gök kubbe ile dahi örtülemez bir tarzda görünmüştür.

Sayın Cumhurbaşkanı’mız son üç yılda bu konudaki rahatsızlığını defalarca dile getirmiştir.

Buna rağmen son günlerde bazı köşe yazarlarının belli bir noktadan komut almışçasına, sözlerine Ayasofya aşkı ile başlayıp aman İstanbul Sözleşmesi’ni askıya alalım tavrını ne ile yorumlamak gerekmektedir?

Hâlbuki Sabancı’sından Koç grubuna bir kısım futbol kulüplerinden süt ve yatak firmalarına kadar hepsi “İstanbul Sözleşmesi yaşatır” diyerek övgü için sıraya girmiş bulunmaktadır.

İmamoğlu ve Kaftancıoğlu ev ev sokak sokak gezerek bu sözleşmeyi millete anlatacaklarını belirtirken yeni seçilen CHP Kadın Kolları Başkanı Aylin Nazlıaka ise İstanbul Sözleşmesi’ne karşı çıkanları katil ve katil seviciler, tacizci ve tecavüzcüler olarak nitelemiştir.

Kendisine acaba bu suçu işleyenler idamla yargılansın desem beni destekler mi? Bu nasıl bir nefret dilidir ve ahlaksız bir sözdür.

Aslında onlar şunu çok iyi biliyorlar. O sözleşme ile on yıl içinde gezici nesiller patlama yapacak, gezi olaylarında camileri bira şişeleri ile dolduranlar çoğalacaktır.

O sözleşme, Sayın Cumhurbaşkanı’mızın, “dindar nesil yetiştireceğiz” söylemine en büyük darbedir.

O sözleşme AK Parti’yi eritmektedir.

O sözleşmenin adına “İstanbul” verilmesine aldanmayalım, Avrupa Konseyi’nin tüm dünyada nesilleri mahvetme projesinin adıdır.

Bütün bunlara rağmen, sanki yeni hatırlamış gibi “Ayasofya Camii’ni konuşalım” diyerek İstanbul Sözleşmesi’ni tenkit edenleri susturmak kimin ekmeğine yağ sürmektir.

Kadına şiddeti önleme kamuflajına bürünerek aile yapımıza yönelmiş bu korkunç tehdidi aman küçümsemeyelim.

Artık şunu da unutmayalım. 90 yıldır mahzun bir şekilde inim inim inleyen feth-i mübinin kılıç hakkı Ayasofya’yı dünya hukuk tarihine geçecek bir kararla aslına rücu’ ettiren millî ve değer sahibi Türk hukukçularının, ailenin ve değerlerin korunması için ve her türlü şiddetin hakkaniyetle önlenmesi yolunda, milletin ihtiyacı olan kanunları çıkarabileceğine yürekten inanıyorum.

Sayın Cumhurbaşkanı’mızın milletimizin ekseriyetinin beklentisi olan bu noktada göstereceği çelik irade ve alacağı karar, inşallah yürekleri ferahlatacaktır. Buna olan inancımız da tamdır.

TEFEKKÜR
Aklın senin ger yâr ise,
Hem Hakk’a meylin var ise,
Bin can ile kul olagör,
Mevla rızasın bulagör!

Bunlar neyin işletmesi?

Posted on 7 Ağustos 2020
Bir işletme veya ticarethane ne maksatla kurulur? Elbette para kazanmak için. Bu gaye ile markalar tüketiciye şirin gözükmek için türlü türlü slogan ve söylemlerle kitle iletişim araçlarını kullanarak kampanyalar yaparlar.

Amaç çok basittir aslında; vatandaş, benim ürünüm hepsinden iyi. Gel benden alışveriş yap. Bu döngü böyle devam eder gider…

Müşteri sadakatini sağlayan birçok unsur vardır. Kaliteli ürün, satış sonrası hizmet, markanın sosyal sorumluluk projelerine desteği gibi birçok unsuru sayabiliriz. Markaların da duygularının olması, toplumu etkileyecek olaylarda görüş belirtmeleri, tavır koymaları, siyasete karışmadıkları sürece tüketici tarafından beğenilir.

Ne gibi mesela; on binlerce can verdiğimiz terör belasına karşı verdikleri reaksiyonlar millet tarafından beğenilir ve desteklenir. Doğal afetlerde mağdur vatandaşların yaralarına ilaç olacak kampanyalarda yer almaları da böyledir. Bu tür destekler bina, fabrika, demirbaş eşya, taşınır taşınmaz menkullerden teşekkül işletmelerde bir kurum kültürü ve tüketicinin de hissedeceği duyguyu oluşturur.

Bu duygu ve duyarlılık, işletmenin yazılı olmayan, bilançolarında olmayan entelektüel sermayesidir. Bu sermayenin çok olması girişimcinin vatanına ve milletine kattığı değerin göstergesidir. İlk 500 ve veya BİST100’de olmanın ötesinde bir durumdur bu. Bu duyguyu ancak yerli ve millî olan vatansever iş adamlarımız hissedebilir.

Ama bir de yarım asırdan fazla devletten aldığı ihaleler ile büyüyen sözüm ona kendilerini topluluk olarak konumlandıran işletmelerimiz var. Burada isim vermek istemiyorum hepiniz tahmin etmişsinizdir. Bu şirketler rekabet ortamının olmadığı, potansiyel rakip olacak girişimcilerin de kartelci medya aracılığı ile itibar suikastlarına uğratılarak pazardan dışlandığı ülkemizde yıllarca çok paralar kazandılar. Ama bu kazanç Alev Alatlı’nın dediği gibi kanuna uygun ama ahlaka uygun değildi.

Bu şirketler topluma duygusal bir dille seslenmek için sadece 10 Kasım gününü ve Cumhuriyet’in kuruluş günlerini seçtiler. Kendilerince duygusal bir dil geliştirdiler. Koç’un 10 Kasım reklamı bu yıl nasıl olacak diye beklenir hâle geldi. Bu tercihi KİĞILI ve birçok marka taklit etti. Bu markalar çağ açıp çağ kapatan dünyanın en başarılı imparatorlarından Fatih ve fetih ile ilgili bir reklam filmi çekmedi?

Tanzimat sonrası bize dayatılan yaşam tarzı, ezik aydınlar ile birlikte cumhuriyet sonrası bu tip kuruluşların destekleri ile maalesef devam ediyor.

Geçmişi unutmayalım!

Günümüzde de milletin ve ailenin parçalanmasını kanunla güvence altına alan İstanbul Sözleşmesi için bu tip kuruluşlar harekete geçti. Tıpkı 28 Şubat’ta TÜSİAD gibi. Tıpkı Gezi Kalkışması’nda Koç’un Divan Oteli teröristlere açıp, karınlarını doyurması gibi “Sözleşme yaşatır” garabetini kurumsal olarak paylaşmaya başladılar. YAŞATSAYDI bu kadar ölüm neden oluyordu? Bunu konuşan yok.

Evet 28 Şubat’ın TÜSİAD’ı neyse, Gezi’nin Koç’u neyse, sözleşmenin de destekleyenleri aynı zihniyettir. Amaç bölgede yükselen güç olan Türkiye’nin kadim aile geleceğini bitirmektir.

Gezi’de global ajansların etkisini hatırlayalım. Hizmet vermek için para aldıkları şirketlere üretmedikleri içerik ve sloganları, Gezi’de toplanan çapulculara ürettiler. Pankartları hatırlayalım. Bu global ajanslarda çalışan insanların dünya görüşleri AK Parti ve Cumhurbaşkanı ile taban tabana zıttır.

Ne çabuk unuttuk Erdoğan’a edilen küfürleri. Değerlerimize yapılan hakaretleri. Bu hakaretler millî ve yerli olmayan ajans ve reklamcılar marifeti ile üretildi. Şimdi aynı kitle sözleşme üzerinden koca koca Türk şirketlerini, kasalarından aldıkları para ile kendi milletinin hayrına olmayan bir işe alet ediyorlar.

Bu algı yönetimi Gezi Kalkışması gibi bir toplumsal boyuta doğru gidiyor. Maalesef KADEM ve parti içindeki Erdoğan’ın vizyonunuzdan uzak, beyaz Türk ve Batı hayranı sayıca az ama tesir olarak etkili bir grup da maşa oldular. MTTB geleneğinden gelen parti yöneticileri, durumun vahametini fark ettiler ve sözleşmeye hayır diyorlar.

Sözleşmeden 2 yıl sonra kurulduk diye kendisini savunan KADEM ise dalgakıran vazifesini devam ettiriyor… Bu durum KADEM’in bir taraftan maddelerin uygulanmasını sağlamak diğer yandan sözleşmeye karşı AK Parti teşkilatlarının direncini kırmak için mi kuruldu sorularını hatıra getiriyor? Zira mecliste Mor Çatı Kadın Sığınağı ile birlikte sözleşmenin takibinde aktif rol üstleniyor.

28 Şubat’ta TÜSİAD ve FETÖ, Gezi’de Koç ve türevleri ve FETÖ, sözleşmede ise aynı cenah 50 yıllık milliyetçi sağ gelenekteki bir yapıya karşı birleşmiş durumda.

Acilen Sayın Cumhurbaşkanı’mız Recep Tayyip Erdoğan’ın bir kararname ile bu işi mutlak manada bitirmesi gerekiyor. Yarın çok geç olacak.

Benden somut bir şeyler söylememi isteyenler var hâlâ. Yukarıda saydıklarımız yetmez mi?

İşin acı tarafı ise kadının işlediği günahı kanunla koruma altına almak istiyorlar. Cinsiyet tercihi sapıklık ve hastalığının devlet tarafından koruma altına alınması isteniyor. Yetmez mi?

TEFEKKÜR
Dost bî-pervâ, felek bî-rahm, devran bî-sükûn
Dert çok, hemdert yok, düşman kavi, tali’ zebûn

.

Bir tarihe şahitlik etmek!

Posted on 31 Temmuz 2020
Geçen cumayı, Ayasofya Cami-i Kebir meydanında geçirdik. Pandemi günleri olmasına rağmen alanda mahşerî bir kalabalık ve muhteşem bir atmosfer vardı. Heyecan doruktaydı.

Yerli ve yabancı basın için geniş bir alan ayrılmıştı. TV’ler ve ajanslar gün boyu bu muazzam tabloyu dünyaya servis ettiler.

Ben de başta TGRT olmak üzere TRT Haber, Global TV, CNN ve Akit TV izleyicileri ile birlikte bu tarihî güne şahitlik ettim.

Böylece bilfiil dışarıdaki coşkuyu yaşarken içerideki atmosferin de nabzını tutmaya çalıştım.

Dışarıda yoğunluk; başta İstanbul olmak üzere Türkiye’nin dört bir yanından gelen vatandaşlar vardı… Gurbetten yurda izne gelen vatandaşlar bilhassa bu mutlu günü kaçırmak istememişlerdi. Çeşitli vesilelerle ülkemize gelen başka milletlerden dindaşlarımız da yanımızda idiler.

Nitekim cuma namazını Adanalı Volkan ve Mısırlı Abdüssamed kardeşimle yan yana kıldık.

Abdüssamed, Türkiye’de tarih alanında doktora yapıyordu. Gözleri ışıl ışıldı. Henüz Tömer’de eğitim gördüğü için zayıf Türkçesi ile Türkiye diyordu, Erdoğan diyordu, “gurur duyuyorum, sevinçliyiz, inşallah bizim ülkemizde yabancılara karşı böyle vakarlı ve kararlı olur” diyordu. Kendisine Prof. Dr. Muhammed Harb’i sordum. “Bize Osmanlıyı o sevdirdi” dedi. İşte iyi bir tarihçinin oynadığı rol.

Üniversitelerimizin bilhassa Yüksek Lisans ve Doktora alanlarında Müslüman olsun gayrimüslim olsun yabancı öğrenci kontenjanlarının oldukça yüksek olması lazım.

Diğer taraftan Adanalı Volkan kardeşimin ismiyle müsemma bir şekilde içi içine sığmıyordu.

Bana hemen anasına yazdığı mesajı gösterdi. “Anneciğim iyi ki beni böyle yetiştirmişsin. İyi ki bugün buradayım. İyi ki bu sevinci yudum yudum tadıyorum ellerinden muhabbetle öpüyorum” mealinde sözlerle bir taraftan tarife gelmez sevincini ifade ederken diğer taraftan bu noktaya gelmesinde en büyük payın annesi olduğunu ne güzel ifade etmişti. İşte bu sözler babaya yazılamazdı…

Rahmetli Fethi Gemuhluoğlu Bey’in “Bey’i bey doğurmaz oğul, beyi ana doğurur” nefis vecizesi aklıma gelmişti. Gözlerim doldu.

Bu arada Volkan kardeşim, “Ahmet Hocam annem sizi çok sever. Bize tarihi aşıladınız sevdirdiniz, ne olur anneme bir mesaj gönderin” dedi. Ben de böyle bir evlat yetiştirdiği için kendisini gönülden tebrik ettim…

Anadolu insanı ne kadar vefakâr ne kadar duygu yüklü ve sevdiğine ne kadar muhabbetli. Cenâb-ı Hakk bu vasfımızı almasın inşallah…

Alanda geceden gelmiş, sabah erkenden yollara düşmüş nineler, dedeler, anneler, bacılar, amcalar, kardeşler, gençler 86 yıllık özlemi gözyaşları ile dindirdiler.

Saatlerce ayakta ellerini açıp dua edenler, kenarda köşede yorgunluktan kıvrılıp uyuyanlar, devamlı Kur’ân-ı kerim tilavet edenler inanın her noktada bir başka güzellik vardı. İsterdim ki o esnada zaman dursun ve ben o alanı boydan boya gezeyim ve herkesin duygularına ortak olayım.

Zira o insanlar Ayasofya Camii’nin dışında değil içinde, kalbinde idiler…

Peki ya içerisi!..

İçerisi Sayın Cumhurbaşkanımızın ve Sayın Devlet Bahçeli Bey’in dışında seçme kalabalıktı. Yani seçilmişlerdi. Ben birtakım görevli dostlarımdan içerinin atmosferini de sordum.

Sayın Cumhurbaşkanımız ile Devlet Bahçeli Bey’in büyük bir tevazu ile saatlerce başları önde okunan Kur’ân-ı kerim ve duaları dinlediğini huşu içerisinde oturduklarını öğrendim. Sayın Cumhurbaşkanımız, okuduğu Kur’ân-ı kerim ile belki dışarıya yansıtamadığı bir volkan gibi çağlayan ruhunu da teskin etmiş oluyordu.

Peki ya diğerleri, o seçilmiş olanlar? Aldığım haberler ve konuştuğum kişiler maalesef genelde ruh hastalığımızı ortaya çıkarıyordu.

Cumhurbaşkanına yakın olabilmek ve hatta ona görünebilmek için çırpınan adamlar! Fotoğrafını dışarıya servis edebilmek için yoğun faaliyetler ve yanı başındakini sezemeyecek, hutbeyi ve Kur’ân-ı kerimi de duyamayacak derecede telefonu ile meşgul olanlar.

Çünkü bunlar seçilmişler. Huşuya ve huzura ihtiyaçları yok. Onlar Ayasofya’yı değil Ayasofya onları görsün edasındalar.

Maalesef hanımlar kısmından da aynı manzara haberleri geldi. Emine Hanım’ın, aynen Cumhurbaşkanımız gibi tavrını işitirken diğerlerinin ona yakın olabilmek için müthiş bir mücadelesine tanık olmuşlar!..

Pandemi nedeniyle kendilerini sürekli uyarmak zorunda kalan kadın güvenlikçilerin duydukları hakaret karşısında yürekleri dağlanmış.

Dolayısıyla Ayasofya Cami-i Kebiri içerisindeki atmosfer; nerede olduklarını unutan birtakım zevatın Sayın Cumhurbaşkanı ve eşini görebilme veya kendisini ona gösterebilme seremonisine dönüşmüştü.

Oysa camiye gelen insan Rabbinin huzuruna çıkmaktadır. Orada kim olursa olsun bir kuldur bir fânidir.

Orada Rabbiyle huzur bulur insan dünyadan ve dünya düşüncelerinden sıyrılır. Rabbinin huzurunda onu unutup da bir fâniye görünebilme çabası ne kadar büyük bir zavallılıktır!..

Şanlı Peygamber Efendimizin Miracını inkâr eden bir kısım ilahiyatçılar elbette onlardan gerekli dersi de alamayacaklar ve çevresine sunamayacaklardı.

Bakınız Enes bin Malik’ten gelen rivayette Resulullah Efendimiz şöyle buyurmuştur: “Sonra Cebrail, beni Sidretü’l-münteha’ya kadar götürdü. Sidre’yi insanı hayret ve şaşkınlık içinde bırakan öyle renkler kaplamıştı ki, onların ne olduğunu bilemem” (Buharî, Salât 1, Hacc 76; Müslim, İman, 263).

Cenâb-ı Hakk, şanlı Peygamber Efendimizin işte o dile ve beyana gelmez muazzam atmosfer içerisindeki durumunu Kur’ân-ı kerimde şöyle ifade buyurmuştur: “…Gözü kaymadı ve sınırı aşmadı.” (en-Necm Suresi, 12-18. ayetler).

Namaz da bu dünyada miraçtır ve müminler camide Rabbinin katına hazırlanmaktadır. Başka şeylerle meşgul olmazlar.

Hadiseye bu noktadan baktığımızda o gün bazı zevat, Ayasofya Cami-i Kebiri’nin içerisinde olsalar da ruhen fersah fersah dışında bulunuyorlardı. İçinde bulundukları nimetin farkına varamamışlardı. Hatta kazançlarını da onun bunun kalbini kırarak heba etmişlerdi.

Peki bu insanlar o gün telefonuna davet geldiği hâlde, polisin elindeki kâğıtta ismi bulunmadığı için içeri giremeyen nice güzide insanımızın dışarıda kaldığını biliyor muydu? Bunların bir kısmının isimlerini yazsam inanın dudağınız uçuklar! Kendileri bunun bilinmesinden rahatsız olur endişesiyle isimlerini yazmıyorum. Onlar kimseyi aramadılar çünkü. Caminin avlusunun bitişiğindeki rayların üzerinde tevazu ile kıldılar namazlarını.
Hâl böyle iken Bu sırada milletvekilleri ve partililer -isimleri yazılı olmasa da- rahatça içeri girmekte idiler.

“Ayasofya Camii bir gün de Hristiyanlara ayrılsın ve orada Ortodoksların da hakkı var” diyenler rahatça giriyordu!..

“Kutlu Doğum Haftası” gibi FETÖ projelerini sonuna kadar cansiparane savunanlar giriyordu!

15 Temmuz’da “Allah Allah nidaları demokrasi nidasını bastırmasın” diye yaygara koparan ilahiyatçılar da giriyordu!

Eh, onların olduğu yerde elbette bazı kahramanlar dışarıda kalacaktı…

Bu noktada rahmetli Necip Fazıl Bey’in şu dizeleri ne kadar anlamlı:

Bize kalan aziz borç asırlık zamanlardan;
Tarihi temizlemek sahte kahramanlardan!

Demek ki her devrin sahte kahramanları öne geçmeyi ne kadar kolay becerebilmekteler…

NOT: Okuyucularımın, aziz milletimizin ve bütün Müslümanların mübarek Kurban Bayramı’nı tebrik eder, huzur ve mutluluklar dilerim…

TEFEKKÜR
Devr-i ebvâb eyleyip olma cihânda der-be-der
Dergah-ı Bârî dururken etme gayra intisâb
Sünbülzâde Vehbî

(Kapı kapı dolaşıp olma derbeder dünyada,
Allah kapısı dururken, bağlanma başka kapıya.)

.

Yeni bir tarih yazıldı!

Posted on 24 Temmuz 2020
Bugün tarihî günlerden birini yaşıyoruz…

Fatih Sultan Mehmed Han’ın emaneti olup Türk milletine ebediyen vakfetmiş bulunduğu Ayasofya Camii tekrar asli vasfına kavuşmuş bulunuyor.

Müslümanlar abdestlerini alıp bu yüce mekânda yeniden huşu içerisinde Rablerinin katına ulaşacaklar.

Fatih Sultan Mehmed Han, Akşemseddin hazretleri, Molla Gürani ve Molla Hüsrev ile yan yana, omuz omuza namaz kılar gibi olacaklar, o hazzı, o ruhu tadacaklar… 86 yıllık hasret bugün son bulmuş olacak…

567 sene önce 1 Haziran 1453 Cuma günü Akşemseddin hazretleri Ayasofya Camii’nde ilk hutbeyi irad etmişti.

“İnnâ fetahnâ leke fethan mübînâ” âyetiyle başlayan Fetih Sûresi’nden bölümler de okumuştu.

Mealen: “Senin geçmiş gelecek bütün günahını Allah’ın bağışlaması, sana nimetini eksiksiz vermesi, seni dosdoğru yolda yürütmesi ve Allah’ın sana güçlü bir şekilde yardım etmesi için sana apaçık bir fetih ihsan ettik.

İmanlarına iman katsınlar diye müminlerin kalplerine huzur ve güven aşılayan da O’dur. Göklerin ve yerin askerleri yalnız Allah’a aittir ve Allah her şeyi bilmekte, yerinde yapmaktadır…

Göklerin ve yerin askerleri yalnızca Allah’a aittir; O sonsuz güç ve hikmet sahibidir.” (Âyet, 1-4,7)

Büyük veli ardından “nimel ceyş” olan gazilere nail oldukları nimetler için Rabbimize şükredici olmalarını belirtti. Şükrün hâsıl olabilmesi için O’ndan gelen nimeti yine O’nun gösterdiği yolda harcamak gerektiğini belirterek “hayırda yarışınız” âyetini okudu. İstanbul’un kısa sürede bir Türk ve İslam beldesi olması gerektiğini belirtti…

Şanlı Peygamberimizin Bedir Harbi’nden dönüşünde “Küçük cihaddan büyük cihada dönüyoruz” buyurduğu gibi şimdi de sanki küçük fetihten büyük fethe geçiliyordu.

Bizanslı din adamlarının, “İstanbul’da Katolik şapkası görmektense Türk sarığını tercih ederiz” sözünün manası tahakkuk ediyordu.

1204 yılında Latinler İstanbul’a girdiklerinde Ayasofya’ya sebep oldukları şeni’ fiiller ve faaliyetlerle halkı kendilerinden nefret ettirmişlerdi.

Türkler ise gerçekleştirecekleri medeniyet ve kültür hamleleri ile sevgilerini gönüllere ve kalplere işleyeceklerdi.

İşte bu hutbe ile birlikte başta genç padişah 21 yaşındaki Fatih Sultan Mehmed olmak üzere devlet büyükleri, âlimler, veliler, gaziler her biri bir köşeyi şenlendirdi. İstanbul’un tarihî dokusunu hiç bozmadan onu en güzel eserler süslemeye başladılar. Öyle ki beş sene içerisinde İstanbul 500 yıllık İslam beldesi gibi bir hüviyete büründü.

Bunda en büyük pay elbette ki Fatih Sultan Mehmed Han’a aitti.

“Perdedâri mîküned der kasr-ı Kayser ankebût
Bûm nevbet mîzened der kubbe-i Efrasiyâb”

(Kayser’in kasrında örümcek perdedarlık ediyor, Efrasiyab’ın sarayında da baykuş nevbet çalıyordu…) diyerek İstanbul’un fetih sırasındaki perişan hâlini ve bundan duyduğu büyük üzüntüyü ifade eden genç hakan, elbette ki imar ve iskân faaliyetlerinde en önde yürüyordu.

Onun Ayasofya’yı da içerisine alan muazzam vakfiyesi bu konudaki büyük gayretini gözler önüne sermektedir.

Fatih Sultan Mehmed Han bu vakfiyesi ile kıyamete kadar Ayasofya’yı, evlatları için cami kıldı. Buna rağmen hangi baskılarla boyun eğildiği anlaşılmayan bir sebeple Ayasofya müzeye çevrilerek evlatları bu haktan mahrum bırakıldı.

Ayasofya’nın bu mahzun hâli milletin kalbinde derin yaralar açtı. Nihayet Danıştay 10. Dairesinin verdiği kararla bu mahzunluk ortadan kalkarak millet yediden yetmişe şâd oldu…

Bir hukuk şaheseri!

Geçen haftadan bu yana TV’lerde yapılan tartışmalar siyaset konusunda ahkâm kesmeye alışmış nice zevatın ve köşe yazarının vakıf hukuku meselesinde zırcahil olduklarına bir kez daha şahit olduk.

Ayasofya kararını, Atatürk’ün İş Bankası hisselerinden tutunuz da Osmanoğulları ailesinin mülk davasına emsal tutanlar oldu.

Kur’ân-ı kerimde “bilmediğinizi bilenlere sorunuz” buyurulmaktadır. Cehlin en kötüsü her şeyi bildiğini sanıp da zırvalayan kara cahillerin hezeyanlarıdır.

Bir defa vakıf eser ve vakfedilen mallar, sahibinin mülkü olmaktan çıkar ve Cenâb-ı Hakk’ın mülkü hükmüne geçer. Artık onu sahibi de dâhil kıyamete kadar hiç kimse değiştiremez. Oysa şahsi mülkler ve vasiyetler böyle değildir. Sahibi ve vârisleri tarafından her zaman değiştirilmeye müsaittir.

Dolayısıyla Ayasofya Camii üzerinde, vâkıfı bulunan Fatih Sultan Mehmed de dâhil olmak üzere kıyamete kadar hiç kimsenin tasarruf hakkı yoktur. Devletin ise böyle durumlarda yapacağı tek bir görev vardır. O da, vakıfların, vâkıfının belirlediği şartlar dâhilinde yürütülmesini sağlamak, nezaret ve denetim vazifesini yerine getirmektir.

Bu durum Osmanlı Devleti’nde olduğu gibi cumhuriyet devrinde dahi tescil olunmuştur. Dolayısıyla Ayasofya Camii’nin müzeye çevrilmesi hususunda yapılan uygulama, vakıf kanunlarına ve şartlarına tamamen zıt olup hükümsüzdü.

İşte bütün bu gerçekleri nazar-ı dikkate alan Danıştay 10. Dairesi’nin, meseleyi esastan çözerek aldığı karar, bir hukuk şaheseridir. Gayet sadedir. Anlaşılır bir vaziyettedir. Muğlak değildir. Meseleyi sadece hukuk nazarından ele almış olup hakkı teslim etmiştir. Karar aşamasında Unesco ve sair kurumların da Ayasofya’nın kullanımı hususunda hiçbir hak ve yetkilerinin olmadığı net bir biçimde ortaya konulmuş olup sadece eserin korunmasına yönelik yaptırımı olduğu ve bu yükümlülüğün de eserin bulunduğu ülkeye ait olduğu vurgulanmıştır.

Bence Danıştay 10. Dairesi’nin aldığı bu karar Ayasofya Camii’nin girişine gümüş bir plaka üzerine yazılarak konulmalıdır. Hukuk fakültesi gençlerine adalet numunesi olarak okutulmalıdır. Ders niteliğindedir. Sonuç kısmını önemine binaen buraya alıyorum:

“Ayasofya Camii ve Türk Kanunu Medenisi’nin yürürlüğe girdiği 4 Ekim 1926 tarihinden önce kurulan diğer vakıfların 864 sayılı Kanun’un 1. ve 8. maddeleri ile açıkça koruma altına alınmış olan eski vakıf statüsü, dava konusu Bakanlar Kurulu Kararının yürürlüğe konulduğu tarihten sonra yürürlüğe giren 05/06/1935 tarih ve 2762 sayılı (mülga) Vakıflar Kanunu, 03/12/2001 tarih ve 4722 sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun ve 20/02/2008 tarih ve 5737 sayılı Vakıflar Kanunu’nda aynı esaslar çerçevesinde korunmaya devam edilmiştir. Buna göre, dava konusu Bakanlar Kurulu Kararı, yukarıda alıntılanan ve vakıf senedi hangi tarihte düzenlenmişse o tarihteki mevzuatın uygulanacağını hükme bağlayan 864 sayılı Kanun’un 1. maddesine açıkça aykırıdır.

Dava konusu Bakanlar Kurulu Kararı, yukarıda yer verilen mevzuat, Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay ve AİHM kararları kapsamında değerlendirildiğinde; Ayasofya’nın, statüsü muhafaza edilerek hukuk düzenimizle güvence altına alınan, özel hukuk tüzel kişiliğini haiz mazbut vakıf niteliğindeki Fatih Sultan Mehmed Han Vakfı’nın mülkiyetinde olduğu, Ayasofya’nın, vakfedenin iradesi gereği sürekli şekilde cami olarak kullanılması için toplumun hizmetine sunulduğu, bedelsiz olarak kamunun istifadesine terk edilmesi yönüyle hayrat taşınmaz niteliği taşıdığı, tapu belgesinde de cami vasfı ile tescilli bulunduğu, Vakıf senedinin, hukuk kuralı etki, değer ve gücünde olduğu, vakfedilen taşınmazın vakıf senedindeki niteliğinin ve kullanım amacının değiştirilemeyeceği, bu hususun tüm gerçek ve tüzel kişilerle birlikte davalı idare için de bağlayıcı olduğu, Devletin, vakıf varlığının, vakfedenin iradesine uygun olarak kullanılmasını sağlama yönünde pozitif yükümlülüğü, vakıf mal ve hakları ile ilgili olarak vakfedenin iradesini ortadan kaldıracak şekilde müdahalede bulunmama yönünde de negatif yükümlülüğünün bulunduğu, kuşkusuzdur.

Bu durumda, Türk hukuk sisteminde kadimden beri korunarak yaşatılan Vakfa ait taşınmaz ve hakların vakfiyesi doğrultusunda istifadesine bırakıldığı toplum tarafından kullanılmasına engel olunamayacağı, vakıf senedinde sürekli olarak tahsis edildiği cami vasfı dışında kullanımının ve başka bir amaca özgülenmesinin hukuken mümkün olmadığı sonucuna varıldığından, bu hususlar dikkate alınmaksızın Ayasofya’nın cami olarak kullanımının sonlandırılarak müzeye çevrilmesi yönünde tesis edilen dava konusu Bakanlar Kurulu Kararında hukuka uygunluk görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle; Dava konusu Bakanlar Kurulu Kararının İPTALİNE. 02/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.”

Ayasofya Camii yolunu açan Danıştay 10. Daire Başkanı Yılmaz Akçil Bey ve üyeleri ile hiçbir dış baskıyı düşünmeden onu asli hâline döndüren Sayın Cumhurbaşkanımızı bir kez daha gönülden tebrik ediyorum.

TEFEKKÜR

Artarak gönlümün aydınlığı her dakikada

Bir mehabetli Cuma oldu Ayasofya’da
.

Adalet ustalarına

Posted on 17 Temmuz 2020
86 yıllık esarete ve zulme son veren ve hem Danıştay’ın hem tüm yargı camiasının hem de milletimizin medar-ı iftiharı olan Danıştay 10. Daire Başkanı Yılmaz Akçil Bey ile daire üyeleri, “Ayasofya Cami-i Kebiri” hakkında verdikleri son kararla Türk hukuk tarihine isimlerini yazdırdılar. Aslında bu karar ile Danıştay 10. Dairesinin sayın Başkan ve üyeleri isimlerini altın harflerle İslam hukuk tarihine de yazdırmış oldular desek yeridir.

Mahkemelerimizdeki her kararın başlığına yazılması usuli bir zorunluluk olan “Türk milleti adına” karar vermek tam manasıyla işte bu olsa gerektir. Bu karar, göstermektedir ki, Sayın Cumhurbaşkanımız ve Adalet Bakanımız, adaletin tecellisinde daha aktif olabilmektedirler. Ülkemizde hâlen gerçek hukukçuların var olduğu anlaşılmaktadır… Tasfiyesi hâlen devam eden FETÖ’den boşalan bazı mühim kadroların “FETÖ’den hiç de farkı olmayan başka illegal yapıların eline geçti” diye endişe eden milletimizin gönlüne serin bir su serpilmiştir…

Bakınız, “Haşhaşiler” veya diğer menfaat odakları yargı makamlarından uzaklaştırıldıkça neler oluyor. Şerefli Türk Hâkimleri yeni yeni destanlar yazıyor. Fatih Sultan Mehmed’in ruhaniyeti tecelli ediyor. Ahmed Cevdet Paşaların üzerindeki sis perdesi kalkıyor.

İşte bunun içindir ki bu ülkede adaletin tecellisi tam olarak tesis edilmelidir. Dünyada yeniden Türk hâkimiyeti tesis edilecektir. Devlet Bahçeli’nin desteği de unutulmamalıdır. “Ayasofya’dan çan sesi değil ezan sesi dinlenilmelidir” sözü Ayasofya’nın önüne konulacak kitabeye yazılmalıdır. Bu kitabeye Türk milleti adına karar vermiş olan şerefli Türk hâkimlerinin isimleri de yazılmalıdır…

Her ne kadar “Ayasofya’da çan mı çalınıyordu?” diye sızlananları dikkate almayınız. Şu son süreçte dahi bir gün de Hıristiyanlar ibadet etsin diyenler çan özleminde olanlardır, unutmayınız!

Danıştay 10. Daire Başkanı ve üyelerinin verdikleri karar kadar yazdıkları gerekçe de şaheserdir. Mutlaka herkesin okumasını dilerim. Bu kararla dünya hukuk literatürüne giren bu hâkimlerimiz gibi değerli hukukçuların yetişmesi ve var olan kıymetli hukukçuların işbaşına gelmesi artık elzemdir.

Bu yeni dönemde HSK daha ehil ve liyakat sahibi adil üyelerden oluşturulmalıdır. Yargı mensupları liyakat esasına göre işbaşına getirilmeli, bilhassa kritik yargı makamları Allah’tan başka kimseden korkmayan, siyasi ve ideolojik baskılara boyun eğmeyecek gerçek hukukçulara tevdi edilmelidir. Yargı makamları avukatların etkisinde ve gölgesinde tayin ve terfi yapan bu yapıdan kurtarılmalıdır.

FETÖ soruşturmaları “borsacı”lardan arındırılmalıdır. Gerçekten mağdur olanlar ivedi şekilde ayıklanmalı hemen hakları iade edilmeli, varsa yanlış bir uygulama buna son verilmelidir. Bununla birlikte teröristler ve suçlular da en az bu hızda hak ettikleri cezaya çarptırılıp toplum vicdanı rahatlatılmalıdır. Gerçek suçlular cezalandırılıp, borsacıların istismarı engellenmelidir…

28 Şubat dönemi mağdurları da cezaevlerinden kurtarılmalıdır. Hukuk sistemimiz millîleştirilmelidir. Mecelle gibi tarihî hukuk kaynaklarımız modern literatüre kazandırılmalı, Mecelle’nin ilk yüz maddesi hukuk fakültelerinde temel ders olarak okutulmalıdır. Adalet Ustaları yetiştirilmelidir. At izini it izine karıştırmayan hâkimler önemli mevkilere getirilmelidir.

Yeni HSK cesur, liyakat sahibi, adil hukukçulardan oluşturulmalıdır. Davalara rastgele özel hâkimler atanmamalıdır. “Dediğimizi yapar mı yapmaz mı?”, bir kriter olmaktan çıkarılmalı, liyakat ve tarafsızlık ön plana çıkarılmalıdır.

Artık millî hukuk nizamına geçme vaktidir. Bu milletin evlatlarına Justinyanus yerine Ebussuud Efendiler, Ahmed Cevdet’ler ve Yılmaz Akçiller’in verdikleri kararlar okutulmalı, Onlar örnek gösterilmelidir. Türk nizamı yeniden âlemde yerini alıyor. Korkmayın! Türkler adalet dağıtmaya geliyor…

Evet tarihini iyi okursanız ve bilirseniz Türk milletinin devletleri her zaman adil idaresi ile anılmıştır. Hükümdarları adaletleri ile nam salmışlardır. Hüküm doğru dahi olsa geciken adaleti zulüm saymışlardır…

Bugün de adaleti tecelli ettiren bu kararı verenlere, kararnameyi imzalayan Reis’imize ve ona destek olan Devlet Bahçeli Bey’e ve dahi bu karara sevinen âlem-i İslam’a selam olsun…

Ayasofya Cami-i Kebiri’ni cami vasfından müzeye çevirenleri millet unutmadığı gibi, yeniden cami yapanları da asla unutmayacak, ikinci kez cami yapanları da aynen ilk kez cami yapan Fatih Sultan Mehmed Han’ı hayırla yâd ettiği gibi yâd edecektir.

Gaflete düşmeyelim!

Öte yandan bir haftadır TV’lerde, iki asırdır alışılmış korkuların esaretinden kurtulamayan gözleri ve gönülleri hâlâ Batı’da olan mankurtlaşmış aydınların ifadelerini dinledik. Ayasofya’daki Hristiyan figürlerinin derdinden tutun da “Batı bu duruma ne diyecek acaba?!.” noktasına varan, Yunanistan’da olmayan camilerin akıbetinden başlayıp “Mescid-i Aksa’yı artık savunamayız!” tarzına ulaşan akıl, idrak ve gerçek dışı hezeyanları dinleyip durduk.

Görülüyor ki bizdeki aydınlar, “Ayasofya, Türkiye’nin iç meselesidir biz karışamayız” düşüncesindeki Rus görüşünden fersah fersah geridedir.

Bir dönem Türkiye’yi ziyaretinde “Türkiye’de ne kadar komünist varmış” diyen Mihail Gorbaçov’u hatırlattılar.

Hristiyan âleminin endişelenmesine gerek yok. İçimizdeki monşerler fazlasıyla yetiyor.

Dolayısıyla Türk’ün coşkusuna ortak olacak söylemler o kadar azdı ki…

Diğer taraftan Sayın Cumhurbaşkanımızın Ayasofya’yı tekrar ibadete açan imza akşamındaki tarihî konuşması bir kez daha milletimizi ağlattı. Evet, Türkiye bağımsız hareketin en dev adımını geçtiğimiz hafta atmıştır.

Bunu devam ettirmek ise gelecek kuşakların, nesillerin boynunadır.

Fakat bu noktayı düşündüğümüzde tebessümümüz dudaklarımızda donup kalmaktadır.

CEDAW ve İstanbul Sözleşmesi gibi meş’um sözleşmelerin AK Parti içerisinde sinsi metotlarla savunuluyor olması ürkütücüdür.

Bakınız tek parti hükûmeti döneminde yıllarca camiler ahır, halkevi ve müze yapıldı. Değerleri ayaklar altında çiğnendi. Fakat o dönemde halkın sarsılmaz bir imanı vardı. Her açılımda CHP’ye unutamayacağı şamarlar indirdi. “Ben Müslümanım tarihime ve değerlerime bağlıyım” mesajını verdi. Hiçbir darbede yılmadı. İşte bu, sağlam Türk aile yapısının gücü idi. Hedefte ailenin olmasının ehemmiyetini kavrayınız!

Unutmayalım! İstiklalimizi korumak ve devam ettirmenin en önemli yolu kültürümüzü, ananemizi, bizi biz yapan değerleri ve dinimizi yaşamaktan ve aile yapımızı güçlendirmekten geçer.

Artık bu noktada atılacak adımlar elzem hâle gelmiştir.

Zira siz bir mevziyi elde ederken düşman da durmamakta ve diğer mevzilerden saldırmaya devam etmektedir.

Öyleyse her zaman uyanık olalım ve gaflete düşmeyelim.

Unutmayalım ki, mülkte zelzele gaflettendir!..

TEFEKKÜR

Adaletle bulan halk içre şöhret

Unutulmaz ilâ yevm-i kıyamet

.

Edep iledir nizam-ı âlem…

Posted on 10 Temmuz 2020
Edep iledir nizâm-ı âlem
Edep iledir kemâl-i âdem

Osmanlı kültürünü takip ederken aslında nakış nakış bir edep ve ahlak numunelerini görüyor ve yaşıyor gibi olmaktayız.

Zira devletin temelinde bu anlayış ve yaşayış hâkimdi. Osman Gazi‘nin şu hadisesi devletin temelinde edep mayası ile karıldığını göstermektedir…

O, bir gece dostlarından birine misafir olmuştu. Geç vakte kadar sohbet ettiler. Arkadaşı yatağını hazırlayıp iyi geceler dileyip odasına çekildi.

Osman Gâzi tam yatacaktı ki özel muhafaza içindeki Kur’ân-ı kerim gözüne ilişti. Kelam-ı kadim odada dururken ayaklarını uzatıp yatamadı. Mushaftan yana müteveccihen (dönerek) diz çöküp sabaha kadar huşu ve edep ile oturdu.

Ev halkının uyanma vakti gelirken, benim bu hâlime şahit olmasınlar düşüncesiyle ayaklarını uzatmadan başını yatağa doğru şöyle bir korken gözleri dalıverdi. İşte o anda Cenab-ı Hak tarafından bir ses gelerek:

“Ey Osman! Çün sen benim kelamıma hürmet ü ta’zim idüb izzet ü ikram eyledin. Ben dahi seni ve evladını ve etbaını ve eşyaını âlemde ebedi muazzez ve mükerrem ve muhterem kıldım…”

İlk dönem Osmanlı kaynaklarının hemen tamamında yer alan bu menkıbenin yazıldığı günlerde devlet henüz üç kıta yedi iklime hükmetmiyordu.

O edep zihniyeti, anlayışı ve yaşayışı devam ettikçe devlet güçlendi, büyüdü ve ebed-müddet denilen hâle geldi.

Evlatları aziz oldular. Cenab-ı Hakk hiçbir hanedana bahşetmediği devlet ve saltanatı Osman Gazi’nin ahfadına lütfetti.

Etbaı yani tabileri aziz oldu. Osmanlı devletine bağlananlar huzur ve saadet içerisinde ömür sürdüler. “Filistin’i on iki Osmanlı çavuşu idare ediyordu” sözü meşhurdur. Osmanlı Filistin’i ile son yüzyıldaki Filistin halkının durumunu mukayese edenler bu ifadedeki manayı -şayet bakar kör değil iseler- anlarlar.

Eşyaları da aziz oldu. Günümüzde Osmanlıdan kalma camiler, medreseler, her türlü binalar, çarşılar, yazılı eserler, arşiv belgeleri, evler, ev araç ve gereçleri, hat yazıları, yazılı levhaları, halılar, kilimler hülasa her ne var ise değeri yine erbabınca malumdur…

Osmanlı evinde, ailesinde, mahallesinde köyünde ülfet muhabbet, birlik ve beraberlik yardımlaşma şefkat ve merhamet her türlü güzelliklerin kaynağı buradan belli olmuyor mu? Bu güzellikleri yıkmak yok etmek isteyenlerin dizilerle vermek istedikleri mesajlara ve hangi duyguları yok etmeye çalıştıklarına dikkat etmeleri gerekir.

İlim meclislerinde aradım kıldım talep
İlim geride kaldı illâ edep illâ edep

Edep olmadan hiçbir şeyin kıymeti olmayacağını ifade eden pek hoş bir beyit. Gerçekten de anne veya babasının isteğini ekşi bir surat ifadesi ile yerine getiren evladın hizmeti ne kadar makbuldür. Hocasına saygısız bir talebenin ne elde edebileceği malumdur. Talebesini aşağılayan bir hoca ise ona ne verebilir.

Bazı şehirlerde iç ve dış surlar vardır. Dış surun fethinden sonra iç surların fethedilmediği neredeyse hiç görülmez. İşte dış sur edeptir. Edep kalesi yıkıldıktan sonra o kimsede hiçbir değerin yaşayamayacağı buradan anlaşılmalıdır.

Bu itibarla Osmanlı dergâhlarının giriş kapısında ve ilim mahfillerinin başköşesinde şu ibare yer alırdı:

“Edep yâhu!”

Ya şimdi!..

Dinleyen olmuyor “edep yâhu”yu!

Geçtiğimiz günlerde Cumhurbaşkanımız video konferans yöntemiyle düzenlenen 138. AK Parti Genişletilmiş İl Başkanları Toplantısı’nda katılımcılara bir konuşmada çok önemli bir mevzuya daha değindi.

Erdoğan, sosyal medya mecralarını kontrol eden küresel firmaların Batılı ülkelerdeki temsilcilikleriyle içerikle ilgili her türlü hukuki ve mali sorumluluğu üstlendiğinin ama Türkiye’nin de aralarında olduğu bazı ülkelerde bu sorumluluktan ısrarla kaçındığının altını çizerken şöyle dedi:

“İnternet mecralarını kullananlar suç işleme konusunda layüsel değildir. Cinsel istismar, müstehcenlik, kumar, dolandırıcılık, suça teşvik, terör propagandası, hakaret başta olmak üzere kanunların suç saydığı her konuda hak arama ve önleme yolları açık olmalıdır. Milletimize karşı sorumluluklarımız bu doğrultuda gereken mekanizmaları kurmayı ve işletmeyi gerektiriyor. Amerikalısı Avrupalısı, Çinlisi bu imkâna sahipken, 83 milyon Türk vatandaşının sosyal medya terörü karşısında eli kolu bağlı kalmasını kabul edemeyiz…”

Sayın Cumhurbaşkanımızın tavrı bu kadar net ve açıkken bazıları konuyu “sosyal medyaya sansür” diyerek nitelediler!

Maalesef bunu bazıları TV’lerde dahi dile getirdiler.

Bunlar sosyal medyada önüne gelene küfreden ahlaksızların, edepsizlerin sözcülüklerini yapmaktan sıkılmıyor ve utanmıyorlar.

Açıkça onların bu faaliyetlerini devam ettirmesini istiyorlar. Onlardan daha fazla aşağılıklar.

Onların zaman zaman bu nevi tavır ve davranışları kınaması ise suret-i haktan görünmekten başka bir şey değildir.

Zira kesin olan bir husus var ki yapılacak olan sadece sosyal medyanın düzenlenmesidir. Netflix, Facebook, Instagram, Youtube ve Twitter yetkililerinden belli şartların istenecek olmasıdır. Alçak ve aşağı insanların faaliyetlerinin durdurulmasına yöneliktir. Kişisel verilerin korunmasının sağlanmasıdır.

Avrupa bu konuda son derece sert tedbirler almaktadır. Nitekim Fransa ve Almanya’da zararlı bir paylaşımı 24 saatte kaldırmayana çok ağır para cezaları verilebilmektedir.

Dikkat ediniz! Türkiye, sahte habere en çok maruz kalan ülkeler kategorisinde yüzde 49 ile ilk sırada yer almaktadır! Facebook’tan yapılan açıklamada; 2018’in ilk 3 ayında dünya genelinde 1,2 milyar sahte hesap silinirken, 2019’un aynı döneminde 2,2 milyar sahte hesabın silindiği belirtilmiştir.

Bu sahte hesapların hangi konularda nasıl bir algı meydana getirdiği artık herkesin malumudur. Adaletin kararlarına kadar etkili bir konuma gelmiştir. Sosyal medyada öne çıkan bir husus o gece bütün TV kanallarına haber olabilmektedir.

Peki Türkiye sahte hesaplarla yönetilen bir ülke olmaya doğru mu gitmektedir?

Kaldı ki bu sahte hesaplar, yüzde doksan ülkenin bütünlüğünü, geleceğini, ahlaki değerlerini, güvenliğini tehdit edenlerden oluşuyorsa bin kez düşünmek gerekir.

Kangren olmadan bu meselenin derhâl çözümlenmesi gerekir.

Aksi hâlde devletçilik oynamayalım!

TEFEKKÜR
Edep bir tâc imiş nûr-ı Hüdâdan
Giy ol tâcı emin ol her belâdan

.

İmamoğlu’nun tarihçileri!

Posted on 3 Temmuz 2020
İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu seçildiği andan itibaren bugüne kadar görülmüş belediye başkanlarından farklı bir tarzda ilerliyor.

Seçilmesi ile öncekilere benzemediği gibi yönetimi ile de benzemiyor.

“İstanbul ile ilgileniyor mu?” derseniz, evet cevabını vermek mümkün görünmüyor.

Buna karşılık hiçbir şekilde gündemden düşmüyor ve muhtemelen düşmemeyi de seviyor.

Peki, bu gidiş nereye? Onu zaman gösterecek.

Onun hakkında son tartışmalar ise hep tarih üzerine oldu. Tarihten ise Fatih Sultan Mehmed etrafında döndü.

Önce İstanbul’un 597. Fetih Yıldönümü’nde muazzam kutlamalar yapılıp Fatih Sultan Mehmed hayırla yâd edilirken o ertesi gün skandal bir harekete imza attı.

Eli arkasında pazarı denetleyen zabıta memuru gibi türbe alanında gezerken Fatih’in üvey annesi Gülbahar Hatun türbesine atıp atmadığı belli olmayan bir tekme hareketinde de bulundu.

Bu tavır ve davranışıyla büyük bir tepki aldı.

Fakat aynı hafta Fatih Sultan Mehmed Han ile alakalı Prof. Dr. Feridun Emecen’in “Fetih ve Kıyamet” isimli kitabını İBB olarak haklarını alarak bastırıp satışını başlattı. Feridun Emecen, 29 Mayıs Üniversitesi Yeniçağ tarihi hocalarından.

Bilhassa Diriliş Ertuğrul ve Kuruluş Osman’ın danışmanı olarak ün yaptı.

Her iki dizi de gerçek tarihin çok uzağında gezindi ve geziniyor.

Diriliş Ertuğrul’u savunurken “döneme ait hiçbir kayıt yok” diyerek kendilerini aklamaya çalışıyorlardı.

Kuruluş Osman’ın ise Osman Gazi ile neredeyse şu ana kadar doğru tek karesi yok!

Onu ne diye savunuyorlar ve doğru tek karesi olmayan bir dizide tarih danışmanına ne gerek vardır anlaşılması güç bir husus. Sevsinler senin kurgunu. Adı Osman Gazi olacak ve Osman Gazi’ye benzeyen bir kare bulunmayacak. Şeyh Edebalı’nın kızı kaçırılarak kucaklarda gezdirilecek. Yazıklar olsun size!

Peki ya Sayın Emecen’in “Kıyamet” kitabı! İstanbul’un alınması Doğu Roma için bir kıyamet idi. Gerçek bu…

Peki, aynı fethi Müslümanlara çevirmek nasıl bir zihin ürünüdür. Anlamak güç!

Galiba İstanbul Hıristiyanlarda olursa Kıyamet’in hiç kopmayacağına inanıyorlar.

Sayın Emecen’in feth-i mübini küçük gösterme çabaları bununla da bitmiyor tabii. Ulubatlı’yı yok saymaktan başlayıp, gemilerin karadan yürümediğine ve Fatih’in sevilmediğine kadar bir dizi asılsız iddialar…

Neyse biz yine konumuza dönelim.

Fetih yıl dönümünün arefesinde başlayan ve bugünlerde Danıştay 10. Dairesi’nin kararını beklediğimiz Ayasofya’nın akıbeti tartışmalarına Sayın İmamoğlu bu kez Yunan medyasından katılmıştı.

Ayasofya’nın cami olmasını istemediğini açıkça belirterek Fatih’in vasiyetini hiçe saymıştı.

Elinde imkân olmadığını şayet olsa böyle bir harekete asla fırsat vermeyeceğini ima ederken Ayasofya’nın dünya mirası olduğunu belirterek Yunanlı dostlarını şâd etmişti…

Bu konuda İmamoğlu’nun fikirlerini hararetle savunan tarihçimiz ise İlber Ortaylı olacaktır.

Evet, Ayasofya konusunda Fatih’in emanetini hiçe sayan İmamoğlu bu defa Fatih’le ilgili bir projeye daha imza atacak ve Fatih’in bir portresine 9 milyon ödeyerek sahip çıktığını belirtecektir.

İmamoğlu önce vuruyor sonra seviyor mu?

Bütün bunlar tenakuz mu? Bir oyunun parçası mı?

İmamoğlu’nun aldığı tablo ile ilgili tartışmalar alevlenmiş iken sahip çıkan isimler yine şaşırtmadı.

Bunlar İlber Bey ile Feridun Bey oldular…

Evet, İmamoğlu yalnız yürümüyor.

Feridun Bey’in kitaplarını alarak Sultan Mehmed’in hatırasına yaptığı terbiyesizliği ört bas etmeye çalışırken Ayasofya hakkındaki Yunanlıları sevindiren açıklamalarını ise sıhhati meçhul bir tablo üzerinden İlber Bey vasıtasıyla lehine çevirdi.

Aslında İmamoğlu’na bu tabloyu aldırtan gerideki tesiri gerçekten merak ediyorum. Bu tabloyu kim veya kimler önermiştir? Hikâyesi konuşulsa güzel olurdu…

Portre üzerindeki şüpheler

Diğer taraftan nedense bazı mihraklar Fatih’i sadece Bellini’nin portresi ile anmaya hatırlamaya değerlendirmeye bayılırlar. Bellini’nin İstanbul’da kaldığı 16 aylık zaman diliminin romanı dahi yazıldı.

Yazar Mina Oğuz’un “Bellini’nin Fatih’i” adlı bu romanı piyasaya şu paylaşımlarla sunulmuştu:

“Romanda ana kahramanlardan olan, dönemin meşhur Venedikli ressamı Gentile Bellini’nin hikâyesiyle Fatih Sultan Mehmet’i çok daha iyi tanıyor, anlıyoruz. İstanbul’da kaldığı 16 ay boyunca Fatih Sultan Mehmet’in ünlü portresinin yanı sıra birçok tablolar ve çizimler yaparak yeteneği takdir edilen fakat saraydaki varlığından rahatsız olan kimileri tarafından casuslukla suçlanıp, Osmanlı Hünkârı’nın Batı’ya dönen yüzünü anlayamayan kıt akıllıların tehdit ve iftiralarına da maruz kalan Bellini ve dönemin gerçekten yaşam sürmüş birçok kahramanı aracılığıyla da siyasetten entrikaya, bilim ve sanattaki gelişmelerden medeniyetimizin asilliğine pek çok konuya değiniyoruz.”

Evet, güya bir roman. Bellini ve Fatih büyük karakterler tamam. Peki, kıt akıllılar, entrikacılar, iftiracılar, yalancılar kim? Osmanlı saray halkı ve idarecileri. Fatih’in etrafı böyle bir insan yığınıyla dolu.

İlber Ortaylı Bey’in pek övdüğü Franz Babinger ise Bellini’nin faaliyetleri hakkında bilgi verirken şunları kaydetmektedir:

“Fatih, Bellini’den sadece kendisini ve çevresindekilerin portrelerini yapmasını değil, sarayının duvarlarını da fresklerle bezemesini de istiyordu. Bellini de onun hususi dairelerinin duvarlarına ‘cinsel içerikli’ resimler yapmıştı…”

Babinger’in 1953 yılında hiçbir kaynak belirtmeden ve hiçbir örnek sunmadan dile getirdiği bu iddiası deli saçması denilen hususlardandır.

Fatih’in zehirlendiği tezini de aynı tarihçi ilk defa ortaya atacak ve bu işi oğlu Bayezid’in yaptığını savunacaktır.

Evet, Londra’da, National Gallery’de, Fatih Sultan Mehmed’in bir portresi bulunmaktadır. Bu portrenin Gentile Bellini tarafından yapıldığı hakkında kesin bir delil yoktur. National Gallery’de bu portre ile ilgili dosyadaki bilgilerden anlaşıldığına göre, her şeyden önce portre üzerindeki Gentile Bellini adı kesin olarak okunamamıştır. Fatih resmini yaptırmış olsa bu tablonun İstanbul’da bulunması lazım gelirken neden iki asır sonra Venedik’te ortaya çıktığı meselesi de ayrıca sorgulanması gereken hususlardır. Bellini’nin Topkapı Sarayı için manzara resimleri yaptığı bilinmekle beraber, padişahla görüştüğü ise belli değildir.

Padişahın resmini yaptırdığına dair ise hiçbir kayıt yoktur. İki asır sonra ortaya çıkan bir portre üzerinden romanlar, hikâyeler kaleme alınmakta ve Fatih’in şahsiyeti buna göre yazılıp çizilmektedir!..

Fatih Sultan Mehmed Han’ın onlarca camiini, mescidini, medresesini, çeşmelerini hamamlarını gören yoktur. Ayasofya’yı camiye çevirmesini dahi anlamaktan aciz ve zavallıdırlar!..

Şiirlerini, fetihlerini, gazalarını görmezler.

Yoksa bütün bu gözlerini kör eden husus Bellini’nin bir portresi mi?

İmamoğlu’nun aldığı portrenin ise Bellini veya Bellini atölyesi ile irtibatını gösteren hiçbir iz mevcut değildir. Bellini adını birilerinin ve bilhassa Sayın Ortaylı’nın terennüm etmesi şimdilik yetmiştir.

İmamoğlu’nun Ayasofya konusundaki kirli imajını şimdilik unutturmuştur.

Fakat bu filmin uzantıları devam edecek gibi gözükmektedir. Hayırlısı…

Bu arada Ayasofya’nın mahzunluğu biterse Fatih’in portresine bakıp ne düşünecektir acaba!

İnşallah tekmelemeye kalkmaz!..

TEFEKKÜR
İstikâmet olur elbet sebeb-i serdârî
Oldu ol yüzden elif kâfile-sâlâr-ı hurûf

(Doğruluk olur elbet önderlik nedeni,
Ol sebepten, harfler kervanının önderi elif oldu.)

Tarihini bilmeyen düşmanına uşak olur!

Posted on 26 Haziran 2020
Günümüzde savaşlar umumiyetle başka ülkeler üzerinden yürütülüyor. Bu durum ülkelerin iç işlerine karışmayı bir anlamda mecburi kılıyor. Böyle bir dünyada dostlarınızın çok olması elzemdir. Bu yetmez. Ülkelerle iyi ilişkiler kurmanız ve dostlarınıza dostluğunuzu da mutlaka göstermeniz gerekir.

Batılı ülkeler tesir ettikleri veya maşa olarak kullandıkları ülkenin halkını asla düşünmüyorlar.

O ülkede iktidarları kendi yanlılarından seçtiriyorlar ve hatta onlara halklarını acımasızca ezdiriyorlar.

Dikkat edin, Batı sadece kendisine demokrattır. Sömürdükleri ülkelerde asla tam bağımsız bir demokrasiyi getirtmek için uğraşmaz. Oralarda darbeleri desteklerler darbe ile de kendi kuklalarını başa geçirtirler.

Şayet mümkünse bunları azınlıklardan yaparlar onlar eliyle ülkenin asli unsurlarını inim inim inletirler.

Diğer taraftan da her platformda onları aşağılarlar. Sizde demokrasi, hürriyet, insan hakları yok diyerek ceza keserler.

Ezkaza gelecek olsa yine bir darbe ile işlerini bitirirler.

İşte İslam dünyasının iki asırdır hâli pürmelali de bundan başka değildir.

Batı’nın kuklası olmuş vaziyettedir. Buna karşılık mankurt olmuş kuklaları hâlâ Batı’dan medet ummaktadır.

Hele de bunu üç bin yıllık şanlı bir tarihe sahip Türk milletindeki idarecilerin veya idareye talip olanların görmemesi kadar zelillik olamaz.

Demek ki tarihi aslına uygun öğretmemelerinin sırrı da burada yatmaktadır.

Tarihini unutan nesillerin kölelik ruhu hep devam eder.

Kürşad’ın destanını okumayan, Alparslan’larından, Fatih’lerinden, şanlı akıncı destanlarından haberi olmayan nesiller yolunu göremez, izini bulamaz.

Sayın Cumhurbaşkanımızın yıllardır haykırdığı “dünya beşten büyüktür!” sözünün manasını kavrayamaz.

Bakınız bugün Akdeniz’e hâkim olma projesi Libya üzerinden yürütüyor.

Mısır, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Yunanistan, İtalya, Fransa, Rusya ve ABD hep Libya üzerinden Akdeniz’de etkin olmak üzere çalışıyor.

Bizde ise tarih okumayan ahmaklar, “Türkiye’nin Libya’da ne işi var?” deyimini dillerine pelesenk edebiliyor.

Bakınız Libya’da işgalci güçlerin maşası General Hafter’e karşı Türkiye’nin desteklediği Ulusal Mutabakat Hükûmeti (UMH) çok önemli askerî başarılar elde etti. Bu durum açık veya gizli pek çok ülkeyi ciddi manada rahatsız etti.

Ancak Türkiye’ye karşı tehdit yine bir darbeci Mısır’ın başındaki General Sisi’den ve BAE’den geldi.

Libya’yı tehdit eden Sisi, uluslararası meşruiyeti bulunmayan Hafter’e BAE ve Fransa ile birlikte destek veren Mısır’ın, gerek duyulması hâlinde ülke sınırları dışında askerî bir harekâtta bulunabileceği mesajını verdi.

Libya sınırına yakın bir bölgede askerlerine hitap eden Sisi, Mısır’ın Libya’daki kırmızı çizgisinin Sirte ve Cufra olduğunu açıkladı.

Şu ifadeden zannedersiniz ki Sirte ve Cufra Mısır ülkesi içinde kendisine ait bir bölge! Oysa Libya’nın merkezinde yer alan Sirte, darbeci Sisi’yi neden bu kadar rahatsız etti? Zira burası Libya’nın en büyük petrol havzası.

Darbeci uşak Sisi, işte bu petrolü yemek isteyen ağababalarının uşaklığını yerine getirmek üzere bu tehditlerde bulunmaktadır. Libya üzerinden Türkiye’ye gözdağı vermeye kalkışmaktadır.

Tehditlerinde de anlaşıldığı üzere bu uşağın tarihten haberdar olmadığı aşikârdır.

Zira 505 sene öncesinde de Mısır’la Osmanlı arasında böyle bir mücadele yaşanmıştı…

Tarihin hatırlatması acıdır!

Yavuz Sultan Selim Han, 1514 yılında ordusuyla Safeviler üzerine giderken Dulkadırlı Alaüddevle Bozkurt Bey’in saldırılarına maruz kalmıştı. Dulkadırlılar bilhassa Osmanlı zahire kıtalarını vurmuştu. O zaman bazı devlet adamları Dulkadıroğullarını cezalandırmayı teklif etmişse de Selim Han “maksadımız o değil” diyerek yürüyüşüne devam etmişti.

Çaldıran’da Safevilere ağır bir darbe indiren Selim Han dönüşte Kayseri ve Bozok sancaklarına Şehsuvaroğlu Ali Bey’i tayin etti.

Şehsuvar Bey cesur ve yiğit bir Dulkadır Beyi olup Memlüklerce Kahire’de Zuveyle kapısında asılarak öldürülmüştü. Selim Han’ın onun oğlu Ali Bey’i Memlüklere tabi olan Dulkadır devletine yakın Kayseri ve Bozok sancaklarına tayin etmesi Dulkadır Beyliğine müdahale edeceğinin göstergesi gibi idi.

Bu itibarla Dulkadırlı Alaüddevle Bozkurt Bey, Selim Han’ın Kayseri ve Bozok sancaklarına Ali Bey’i ataması üzerine durumu Memlük Sultanı Kansu Gavri’ye yazarak şikâyette bulunmuş ve desteğini talep etmişti. İşte bu sebepledir ki Kansu Gavri de derhâl bir elçilik heyetini Selim Han’a göndermiş bulunuyordu.

Kansu Gavri, namesinde öncelikle dostluk ve muhabbetten dem vurduktan sonra Şehsuvaroğlu Ali Bey’in Kayseri ve Bozok sancaklarına atanmasını tenkit ediyordu. Ali Bey’in babası olan Şehsuvar Bey’in eskiden (Fatih dönemine atıfta bulunarak), Rum ve Arap sultanları arasında düşmanlık kaynağı olduğunu bu itibarla yakalanarak Kahire’de Zuveyle kapısında asıldığını hatırlattıktan sonra bu iki sancağın kendilerine bağlı olduğunu dolayısıyla hutbe ve sikkenin kendi adına olması gerektiğini bildiriyordu.

Selim Han’ın bu namedeki bu ifadelerden canı çok fena sıkılmıştı. Bu ihtar ve hatırlatmalardan gönlü oldukça kırılmıştı. Bilhassa dedesi Fatih Sultan Mehmed’in çok sevdiği ve değer verdiği Şehsuvar Bey’i astırttığını belirtmesi, üstü örtülü olarak kendisini de tehdit manasına geliyordu. Elçiye hitaben:

“Şayet senin efendin adamsa, hutbede ve de sikkede adını okutup yazdırmayı Mısır’da sürdürsün bakalım”, dedikten sonra yolcu etti.

Selim Han, bir kez daha Safeviler üzerine düşündüğü seferine artık Memlükleri de dikkate alarak hazırlanacaktı.

Nitekim Memlükler bu kez Osmanlıların ve Ehl-i Sünnetin azılı düşmanı Safevilerle anlaşma yapacaktı. Anlaşmada Osmanlılar, İran üzerine yürüyecek olursa Memlükler de harekete geçecek ve arkadan Osmanlı ordusunu çevirerek iki ateş arasında yok edeceklerdi. Memlük Sultanının gözü öylesine dönmüştü ki Osmanlılardan zaptedilen yerlerden hiçbir şey talep etmiyor hepsini yani bütün Anadolu’yu Safevilere veriyordu.

Nitekim 1516 yılında Selim Han ordusuyla bir kez daha Safeviler üzerine sefere çıkmış iken Mısır Memlük ordusu da Kahire’den hareket edecekti. Maksatları Osmanlı ordusunu arkadan çevirip imha etmekti.

Memlüklerin hareketlerini günü gününe takip ettiren Selim Han, Şeyhülislam Zenbilli Ali Efendi’ye “Bir İslam askeri sırf din-i mübinin esaslarının yaşatılması için Doğu ülkelerine hareket etmişlerken, Mısır Sultanı yerinden kalkıp gelerek yolunu kestiği tamamen belli olmuştur. Arabistan padişahı olup zahiren Müslüman olmaları cihetiyle onlarla savaş ve çarpışma peygamberin temiz şeriati gereğince uygun düşer mi?” diye sormuştu.

Bu suale karşı Zenbilli Ali Efendi ise “Zikredilen şekilde onlar üzerine varmak uygun olup, onlar yol kesenlerdir. Onlarla savaşıp çarpışmak cihad ve gazadır. Öldüren gazi ve murabıt ölen de şehit ve mücahid olur” fetvasıyla cevap verdi.

Selim Han, buna rağmen 23 Temmuz’da Elbistan sahrasına gelinceye kadar seferin yönünü hep Safeviler üzerine olarak ilan ediyordu. Tebriz panik içerisinde idi. Çünkü ikinci bir seferle Safeviler tarih haritasından silinebilirdi. Bu sebeple Safevi Şahı iç bölgelere kaçmıştı.

Böylece İran’ı hareketsiz kılan Selim Han yönünü Haleb’e doğru çevirecekti. Memlük Sultanı Kansu Gavri bu hareket üzerine dehşet içerisinde kalarak elçilerini gönderecek ve anlaşma zeminini araştıracak ise de iş işten geçmişti.

Selim Han çeşitli hediyelerle huzuruna gelen Memlük elçisine:

“Efendine söyle Mercidabık’ta karşıma çıksın!” diyerek Memlük ordugâhına geri gönderecektir.

Artık Mercidabık, Ridaniye zaferlerine gidecek ve Mısır’ın dört asır Osmanlı idaresinde kalacağı yol açılmış bulunuyordu…

Şimdi Hafter’in sözcüsü Mismari’nin, “müttefiklerimiz bizi satıyor”, “Libya birlikleri Kahire’yi hedef almış durumda” gibi dehşet içerisinde söylediği sözleri Mısır’ı kendine getirmiş olmalıdır. Şayet tarihi doğru okuyorlarsa.

Aksi hâlde tarihin hatırlatması acı olur!

TEFEKKÜR
Denîler bozdular bikr-i nizâm-ı âlemi şimdi
Nizâm ancak efendi sûret-i defterde kalmıştır
Enderunlu Vâsıf

(Alçaklar dünya düzeninin saflığını bozdular,
Şimdi, düzen ancak, defterin biçiminde kalmıştır.)

Söğüt’ten İstanbul’a şanlı yürüyüş!

Posted on 19 Haziran 2020
1299’da Söğüt ve Domaniç gibi iki küçük beldede temeli atılan Osmanlı Beyliği, yarım asır sonra 1352’de Çimbi Hisarı mevkiinde Rumeli’ye ayak basıyor ve ilk kez Doğu Avrupa kıtasında kalıcı olarak ezanlar okunmaya başlıyordu…

Kısa sürede Gelibolu’dan Edirne’ye, Gümülcine’den Filibe’ye kadar Rumeli’de büyük fetihler gerçekleştiren bu yeni Türk devleti ordusu, Haçlılar karşısında ilk ciddi sınavını 1389’da Kosova’da verecekti. Sırp, Bosna, Bulgar, Ulah, Hırvat ve Macar birliklerinin meydana getirdiği Haçlı gücü yüz yirmi bin kişi civarındaydı. Osmanlı birlikleri ise en iyimser tahminle altmış bin kişi kadardı…

Kosova’da büyük bir zafere imza atan Osmanlılar, yedi sene sonra bu kez de Niğbolu’da büyük bir haçlı gücünü karşılarında buldular (1396).

Bu defa Macarların yanında Fransa, Almanya, İngiltere, İspanya, Eflak, Lehistan, Çek, Norveç, İskoçya ve İtalyan krallıkları, Papalık askerleri Rodos ve Tölon şövalyeleri de ittifakta yer almışlardı. Bir anlamda bütün Avrupa, Türkler üzerine yürümüştü…

Yüz kırk bin kişilik haçlı birliklerinin karşısında Yıldırım Bayezid Han komutasında altmış bin kişilik Osmanlı ordusu bulunuyordu… Osmanlılar bir kez daha Haçlıları dağıtacaklardı. Bu arada İstanbul dört kez kuşatılmış fakat düşürülememişti.

Ancak Batı’daki bu ilerleyiş Doğu’dan gelen bir darbe ile durdurulacaktı.

Doğunun büyük hakanı Emîr Timur, Ankara Savaşı’nda Osmanlılara ağır bir darbe indirdiğinde yeni güçlenen devlet, ağır bir yara alacaktı (1402).

Öyle ki, sağlanmış bulunan Anadolu birliğinin parçalanması yanında Osmanlı Devleti de üçe bölünmüştü.

Bu toparlanma süreci tam on bir seneye mal olacaktı. Bir anlamda devlet yıkılmanın eşiğinden dönmüş bulunuyordu.

Buna rağmen Osmanlılar, 1444 yılında Varna ve 1448 yılında İkinci Kosova Savaşlarında Haçlılara karşı ezici zaferlere imza atacak ve Avrupa’da varlığını pekiştirecekti.

1402’de Ankara’da yediği büyük darbenin üzerinden yarım asır geçtiğinde Osmanlılar bir kez daha bin yıllık Doğu Roma İmparatorluğu’nun üzerine yürüyorlardı. Devletin başında ise 21 yaşında bir genç II. Mehmed Han vardı.

Çandarlı ve ekibinin karşı çıkmasına rağmen büyük bir kararlılıkla bin yıldır aşılamayan ve aşılmaz denilen surlarla çevrili İstanbul’u karadan ve denizden çember içine aldı…

Elli üç gün büyük bir azim ve cesaretle hücumlarını tazeledi. Bütün olumsuzluklara karşı yılmadan usanmadan çözüm üreterek büyük zafere ulaştı…

İstanbul’a girdiği zaman ilk vardığı mekân Ayasofya olmuştu.

Genç padişah Ayasofya’nın perişan hâlini gördüğünde kahrolmuştu.

Zira 1204 Latin istilasının korkunç tahribatı hâlâ üzerinde duruyordu.

O Ayasofya’yı cami yaparken çağlar ötesine taşıyacak bakım ve onarımını da üstleniyordu. Zengin vakıflar bağışlamak suretiyle kıyamete kadar yaşatacak imkânı da veriyordu.

İlk padişahından, İstanbul’un fatihi II. Mehmed Han’a gelinceye kadar; Kosova’da, Niğbolu’da Varna’da ve feth-i mübinde güvendikleri tek sığınak vardı. O, Yüce Yaradan idi.

Nitekim Fatih, Ayasofya’da ellerini açarak “Hüdaya! Padişaha! Çün sağir ü kebir ve şah u vezir hiç kimse baki kalmaz. Sana binlerce minnet ki ben kulunu bunun gibi bir feth-i azime sebep kıldın” diyerek gözyaşı dökmüştü…

İçerideki bu kin ve korkaklık neden?

1934 yılında niçin ve nasıl olduğu tartışmalı bir kararname ile müzeye dönüştürülen Ayasofya, 86 yıl sonra yeniden camiye çevrilmek üzere Türkiye’nin gündemine oturdu.

Aslında böyle bir durumun başta Ortodoks dünyası olmak üzere Batı’yı rahatsız etmesi beklenirdi. Ancak şaşılacak bir biçimde en büyük tepki, içimizden geldi!..

Sosyal medyadaki FETÖ, PKK ve CHP’li bir kısım hesapları açıkçası fazla dikkate alacak değilim. Zira bunların nasıl bir satılmışlık içerisinde olduğu bellidir.

Hatta CHP’li bazı siyasilerin, “Ayasofya yetmez, Sultanahmed Camii de müze olsun” çıkışına da açıkçası şaşırmadım.

Zira İstanbul belediye seçimini kazandıklarında en fazla Yunanlıların sevinmelerinden kimlere hizmet edecekleri anlaşılıyordu.

Nitekim seçilen belediye başkanı da İstanbul fethinin 567. yıl dönümü vesilesiyle Fatih’in türbesine gittiğinde, eli arkada gezerek ancak Yunanlı generallerin gösterebileceği bir tavrı sergiledi.

Sorarım size Fatih’in merkadinde böyle bir tavır ve Sultanahmet Camii’nin müze olması söylemi kimin aklına gelebilirdi?

Ancak İstanbul’u işgal edecek birliklerin düşüneceği bu hareket tarzının bu ülkenin idaresine talip olanlardan sadır olması nasıl izah edilebilir?

Buna karşılık Davutoğlu ve Babacan gibi yıllardır sağda görev yapmış siyasilerin, Ortaylı vb. akademisyenlerin, Taha Akyol gibi düşünürlerin hadiseyi siyaset malzemesi görerek karşı çıkmaları ve “aman dikkat dünyayı gücendirmeyelim” beyanatları da oldukça düşündürücüdür.

Bu tavırları maalesef çevremde de sık sık duymaktayım.

1402 Ankara Savaşı’nda parçalanmanın eşiğine gelmiş bir Osmanlı, yarım asır sonra 1453 yılında bin yıllık bir imparatorluğa son verip İstanbul’a sahip olup Ayasofya’yı cami yaparken müthiş bir kendine güven ve vakarı yaşıyordu.

100 yıllık Cumhuriyetin evlatlarının ve bazı siyasilerinin ise korkudan ödü kopuyor!.. Bu milletin kalbine bu korkuyu ve endişeyi kim yerleştirdi?

Hâlâ Batı’dan medet ummak nasıl bir eğitimle şırıngalandı?

Seni ve evlatlarını Yunan’dan çekinecek ve Batı’nın uşağı yapacak dereceye kim düşürdü?

Behey koca Türk! Biraz tarihinden ders ve ibret al. O şanlı ecdadını tanı ve kendine gel! Rabbine güven!

Gözle görülmeyen bir virüsün diz çöktürdüğü Hıristiyan âleminden değil, Allah’tan kork!

O Batı ki gün oldu senin evlatlarını yıllarca sağ ve sol diye kırdırdı.

Gün oldu Türk-Kürt diye arana nifaklar soktu. PKK’yı başına bela etti.

Gün oldu Alevi-Sünni diye kapıştırdı…

15 Temmuz’da ne yiğit evlatlarını toprağa verdin. Başarılı olsalar belki on beş milyon evladını yitirecektin. Merhum Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu’nun dediği gibi:

Bölünmesin diye millet
Baki kalsın diye devlet
Dağlar gibi kemikle et
Seller gibi kanım gitti

Suriye, Irak, Mısır ve Libya’dan da mı ders çıkarmadın?

Cenâb-ı Hakk, Nisa suresinde “Ey iman edenler…. iman ediniz” buyurmaktadır.

Demek ki bir şeyi söylemekle yaşamak, tam inanmak, inancının gereğini yapmak o kadar önemlidir ki!

Bu arada bazı dostların, Batı tepki gösterir, ekonomimiz çöker saikiyle Fatih’in emanetini unutması, Ayasofya camiye dönüşmesin demesi tarafını belirtemeden ezik ve zelil kalması ne kadar acıdır!..

Rızkın -hâşâ- Allah’tan değil de Batı’dan geldiğine inanmak gibi…

Evet, Türk milleti tarihini ve dinini hakkıyla anladığında ancak kendine gelebilecektir…

Bu arada eski vekillerden Mehmet Metiner’in “Ayasofya’nın haftada bir gün kilise yapılması” teklifi bana bu ülkede uygulanmak istenen ve üzerinde kırk yıldır çalışılan hâlâ da bitmeyen Dinlerarası Diyalog projesini hatırlattı. Bu melanet proje zihinlere öyle bir işlendi ki kurtulamıyorlar.

Ayasofya’yı cami yaparsak İsrail’in yüzüne nasıl bakarız, diyen yazarlar da az değildi. Yahudilerle Ayasofya’nın, Kudüs’te Filistinlilerin varlığı ile İstanbul’da Yahudi cemaatinin konumunu bilemeyecek kadar cahiller…

Onlara da Fatih Sultan Mehmed Han’ın vakfiyesini bir kez daha okumalarını tavsiye ederim…

TEFEKKÜR
Bir kişi ki yardımcısı Allah ola
Var kıyas eyle ki ol ne şah ola

.

Mahzun Ayasofya

Posted on 12 Haziran 2020
Şanlı Peygamber Efendimiz buyurdu ki:

“Letüftehannel Konstantiniyyetü fele ni’mel emiru emiruha vele ni’mel ceyşü zalikelceyş.” İstanbul muhakkak fetholunacaktır. Onu fetheden kumandan ne güzel kumandan ve onu fetheden asker ne güzel askerdir…

Bu hadis-i şeriften sekiz asır sonra kutlu müjdeye mazhar olan hükümdar Fatih Sultan Mehmed Han hazretleridir.

O fetihten sonra ilk olarak Ayasofya’yı gezerken “Tiz vakitte bu makâm-ı mübarek bir cami-i kebire tahvil ola” diyerek emrini vermiş ve iki gün sonraki cumaya, (1 Haziran 1453 tarihi) hazır edilmesini ferman buyurmuştur.

Fatih, “kılıç hakkı” olarak camiye çevirdiği Ayasofya’ya hususi bir değer vermiştir. Ayasofya çevresindeki yerleri de satın alarak camiye katmış, geniş bir külliye oluşumunun temelini atmış ve vakfiyesini tanzim etmiştir.

Fatih Sultan Mehmed ve peşi sıra gelen padişahlar döneminde inşa edilen yapılarla bu külliye muazzam bir hâl almıştır.

Cami, medrese, sıbyan mektebi, hamam, muvakkithane, beş padişah (II. Selim Han, III. Murad Han, III. Mehmed Han, İbrahim Han, I. Mustafa Han) ve şehzadelerin türbeleri bu külliyenin parçalarıdır.

İslam hukukunda vakfın konumunu ve değerini elbette erbabı çok iyi bilmektedir. Vakıflara en zalim hükümdarlar dahi el sürmekten içtinap ederler.

Zira sahih vakıflar şahsın mülkü olmaktan çıkarlar ve Cenâb-ı Hakk’ın mülkü hâline dönüşürler… Onu vakfeden ve şartnamesini hazırlayan sahibinin, vefatından sonra bozulmaktan korumak için yapabileceği tek şey bedduadır! Vakıfnamenin bu son kısmı gerçekten bağlayıcıdır.

Fatih Sultan Mehmed, Ayasofya külliyesi de dâhil bütün eserlerinin şartlarını ihtiva eden 65,3 metrelik vakfiyesinin sonunda bu hususta özetle şöyle demektedir:

“Kim ki, bu vakfın şartlarından birini değiştirirse veya kanun ve kurallarından birini tağyir ederse; vakfın ortadan kalkmasına veya maksadından ve gayesinden başka bir gayeye çevrilmesine kastederse, bu manada yapılacak değişiklik veya itirazlara yardımcı olur yahut yol gösterirse veya şer’-i şerife aykırı olarak vakıfta tasarruf etmeye azmeylerse Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların laneti üzerlerine olsun! Hiç şüphe yok ki, Allah her şeyi işitir ve her şeyi bilir.”

Bilhassa ABD’deki Bizans Araştırmaları Enstitüsü’nün teşebbüsü ve o devirdeki ABD büyükelçisinin gayretiyle devrin bakanlar kurulunun kararı ile Ayasofya 1934 yılında müze hâline getirildi.

Bu tarihten itibaren Türk milletinin en büyük arzusu Ayasofya’yı tekrar cami görmek olmuştur…

Hiçbir engel yok!

Ayasofya’nın müzeden camiye çevrilmesi hususu bir kez daha yargı önündedir. Danıştay 10. Dairesi, 2 Temmuz’da bu konu hakkında karar verecektir. Şayet yargı hukuka uygun hareket edecekse cami kararı alınacağı kesindir. Zira evvelce konuya hep politik ve mimari açıdan yaklaşılmıştır.

Bugün dahi konu gündeme geldiğinde çoğu akademisyen, köşe yazarı ve siyasetçide hep aynı bakış açısını görmekteyiz. Oysa yargı, meseleye bu zaviyeden yaklaşmamalıdır. Yargı meseleyi hak ve hukuk çerçevesinde ele alacaksa Ayasofya’yı mülkiyeti ve vakıf hukuku açısından değerlendirmelidir.

Bu durumda ortaya şu husus çıkacaktır: Ayasofya İstanbul’un fethinden hemen sonra Fatih tarafından camiye tahvil edilmiş ve vakfiyesi tanzim edilmiştir… Nitekim günümüzde Ayasofya’nın mülkiyeti, mazbut Fatih Sultan Mehmed Vakfı’na, yönetim ve temsili ise Vakıflar Genel Müdürlüğü’ne aittir.

Mazbut vakıflar, mütevellisi kalmadığı hâllerde Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından idare olunur. Ayasofya bu mazbut vakfın taşınmazı hâlindedir ve hayrat konumundadır. Dolayısıyla vakıfnamesine uygun olarak kullanılmalıdır.

Bu yönden bakıldığında Ayasofya’nın müze olarak kullanımı hukuksuzdur. Zaten Ayasofya’nın şu anki konumu ve adresi de bu sözümüzü ispat etmektedir. Zira günümüz tapu sicilinde, Ayasofya’nın niteliği ve sahibi aynen vakfiyesinde belirtildiği şekli ile kayıtlıdır.

Eserin tapu sicilini inceleyenler bunu açıkça göreceklerdir. Orada Ayasofya, “Türbe akaret ve muvakkithane ve medreseyi müştemil Ayasofya-i kebir cami şerifi”, olarak anılırken mâliki ise “Ebu’l Feth Sultan Mehmed Vakfı” olarak belirtilmiştir.

Bu durumda kimin malını kime vereceksiniz?

Danıştay üyeleri mutlaka bu hususu dikkate almalılardır.

Kendilerine tarihî bir görev düşmüştür. Siyasi iradeyi hiç düşünmeden hak ve hukuku gözeterek karar vermelilerdir. Siyasi iradenin bu kararı uygulayıp uygulamaması kendilerini bağlayacaktır.

Konu mülkiyet hakkı ve vakıf hukuku açısından ele alındığında Ayasofya’nın cami dışında kullanımı mümkün değildir.

Kim neden rahatsız?

Hâl böyle iken Ayasofya’nın cami olmasına yönelik teşebbüsün başlaması ile birlikte neredeyse dışarıdan önce içeride tepkiler başladı.

Bu tepkileri üç dört başlıkta değerlendirebilir isek de işin temeline inerseniz aynı noktaya çıktığını görürsünüz.

Sadece ifade tarzı farklılıkları bulunmaktadır.

Bazıları Yunanistan başta olmak üzere diğer devletlerin tepkisini ifade ederek gerek yok demektedir.

Bir kısmı bu tepkiyi bertaraf edebilmek için açacaksanız haftanın bir günü de kilise yapılsın diyebilmektedir.

Bir kısmı, “siyaset malzemesi oluyor” diye karşı çıkarken bir kısmı da “efendim camiler boş duruyor” edebiyatı yapmaktadır!.. Sanki camiler boş kalınca, camilik vasfını kaybedermiş gibi sakil bir anlayış!

Bunların bir kısmı tıynetini ortaya koyarken bir kısmı ise korkaklık ve eziklik duygusunu yansıtmaktadır.

Benim bu konuda en çok şaşırdığım İlber Ortaylı Bey’in çıkışı oldu.

Ayasofya’nın tarihî manası kadar, Fatih Sultan Mehmed’i, mabedi neden cami kıldığını, vakfiyesini, vakfın hükümlerini ve değişmezliğini en iyi bilen biri olarak meseleyi “gerek yok” diyerek bir çırpıda kapatması manidardır.

Bunu ifade ederken ise en bayat gerekçelerden birini sunmaktadır.

Efendim o zamanki idareciler böyle uygun görmüş! İstanbul’un fatihi de orayı cami olarak uygun görmüştü neden müze yaptılar o zaman? Madem idarecilerin kararlarına itaat etmek lazım diyor şimdiki idareciler de cami olarak görmek istiyor? Bu karara neden itaat etmiyor?

Peki o dönemdeki idarecilerin böyle uygun gördüğü kaç karar günümüze hiç değişmeden ulaştı söyleyebilir mi? Lozan’da karar alındığı hâlde azınlık vakıfları hususunda kaç kez değişiklik oldu belirtebilir mi?

Diğer taraftan İlber Bey gibi bir tarihçinin İspanya örneğini vermesi de ayrı bir tutarsızlıktı.

Osmanlı ve İslam devletlerinin kendilerinden olmayan dinî cemaatlere ve mabetlere gösterdiği müsamahayı hangi Hristiyan ülke göstermiştir. “Onların durumuna düşeriz” demek nasıl bir yaman çelişkidir.

Ben bu konuda Midilli’de Yunanlı dostlarının yüzüne bakamayacağı ve birlikte sirtaki oynayamayacağı düşüncesiyle hareket ettiği kanaatindeyim.

Bu konuda amalı, fakatlı ifadelerle yolu yokuşa sürükleyenler, kim olursa olsun, Fatih Sultan Mehmed Han’ın vakfiye sonundaki duasından hakkıyla nasipleneceklerdir.

Netice olarak, azınlık vakıflarını dahi iade eden hukuk ve siyasi anlayışa sahip idarecilerimizin İstanbul’un sahibinin ve Ayasofya’nın mâlikinin vakfını iade etmemesi Türk vatanını esir tutmaya denk bir suçtur.

İnşallah böyle bir zilleti devam ettirmeyiz.

TEFEKKÜR
Ayasofya, Hazreti Muhammed’in aşkına, ışıl ışıl yanacak;
Cihan, Fatih Sultan Mehmed Han dirildi sanacak!..

.

Nefes alamıyorum!

Posted on 5 Haziran 2020
Dünyanın süper gücü ABD, son iki ay içerisinde iki dehşetli tokatla sarsıldı ve sarsılmaya devam ediyor. Bir anlamda süper güç dizleri üzerine çökmeye başladı!.. Bunun temel sebebi ise son hadiselerde bir kez daha ayın on dördü gibi dünyanın gözüne göründü. Bu durum her ne kadar bilinmeyen bir şey değil ise de gelinen nokta bakımından manidardır. Zira artık ortaya çıkan krizler bu büyük ve yenilmez denilen devin acı akıbetini haber verir boyutlara ulaşmıştır.

Korona konusunda fazla bahsetmeyeceğim. Ancak şu kadarını ifade etmeliyim ki korona ABD’de sadece beklenmeyen ölümlere sebep olmadı. ABD sağlık sisteminin çöktüğünü, kapitalizmin acımasızlığını da ortaya koydu.

Ancak ABD henüz korona sıkıntısını atlatamadan ikinci büyük dalga ile sarsıldı. George Floyd’un ölümü ile başlayan halk ayaklanması belki ilk kez bu şiddette bir tepkiyi gösteriyor ve artık ABD’nin uykularını kaçıracak bir dalgaya dönüşüyordu.

Aslında bu hadisenin çıkışında yaşanan iki unsur, bir dünya devinin neden bu hâllere düştüğünü ve daha nereye gideceğini göstermesi bakımından çarpıcı idi. Birincisi siyahi George Floyd’un boynu, ABD’li polisin ayak dirseği altında yatarken söylediği “Nefes alamıyorum” sözü idi. Floyd, “boynum acıyor”, “karnım acıyor”, “nefes alamıyorum”, “ölüyorum” iniltileri ile her saniye ölüme yaklaşırken, ABD’li polis mağrur bir şekilde acıma hissinin zerresini taşımadan zalim bir tarzda poz veriyordu. Bu esnada yanındaki diğer polisler ise duygusuz ve hissiz bakışlarla kendisini izliyordu.

Bu tavır ABD’nin sadece içindeki siyahi kimselere karşı bakışını gösteren bir husus değildir. Aynı zamanda dünyaya karşı duruşunu ve hissiyatını gösteren genel bir tavırdır.

ABD milletine karşı basit bir senaryo ile İkiz Kuleler hadisesini yaşatmış ve akabinde İslam’ı ve Müslümanları birinci düşman olarak göstermiştir. O gün ABD başkanı açıkça haçlı savaşının başladığını deklare etmiştir. Bu tarihten itibaren ABD’nin o acımasız dizi, İslam dünyasının boynu üzerine çökmüş ve nefes aldırmamıştır. İslam dünyası parça parça olmuş milyonlarca Müslüman ölüm acısını en feci bir şekilde tatmıştır.

Bilhassa Irak ve Suriye’nin yaşadıkları büyük dramdır. Mısır, tam demokrasiye geçiş sevinci içerisinde iken bir darbe ile bir kez daha içe kapanmış orada Müslümanların çektiği zulümlerin üzerine perde çekilmiştir. Libya vesair İslam ülkeleri de perişan bir hâle getirilirken üstüne üstlük bahar imajı ile hür dünyaya servis edilmiştir.

Müslüman ölmekte, zulüm görmekte, inlemekte, kahrolmakta buna karşılık tüm bu yaşananlar dünyaya Arap Baharı diye sunulabilmektedir. Aylarca bizim basınımızda da Arap Baharı, diktatörlerin devrilişi diye lanse edilmiştir. Her ne kadar diktatörler devrildi denilse de ABD eliyle yaşatılanlar, bu diktatörleri mumla aratacak bir hâle getirmiştir.

Şayet 15 Temmuz meş’um darbesi önlenmemiş olsa idi biz de, o baharın nasıl kanlı bir devrenin başlangıç kapısı olduğunu acı bir şekilde yaşayacak ve o acı zehri yudum yudum içecektik… Bu arada tüm dünya da güya bir diktatörden kurtuldu diye bizim adımıza bayram yapacaktı!..

Gezi olaylarında Türkiye’yi yangın yerine çeviren mihraklar, yaşananları dış basında Türk Baharı diye sunacaklardı. Türkiye üçe bölünmüş beş milyon kişi ölmüş onlar için önemli değildi.

Torunlarımıza da yüz sene bayram gibi kutlatırlardı! Tıpkı Sultan II. Abdülhamid Han ve sonrası yaşananlar gibi.

Tarihe kör ve şaşı bakanların bunu algılayabilme yetenekleri yoktur…

Zira onların gözleri önüne başka bir projektör konulmuştur. Tarihi onunla görmekte onunla okumaktadır. II. Abdülhamid Han’ı indirmek için gece gündüz gayret edenleri bugün hâlâ kahraman diye okuyanların, aklayanların, paklamaya çalışanların farklı gözlükleri de kullanmadan gerçeği görmeleri imkânsızdır.

Onlar ancak ölünce uyanacaklardır!..

Yağmayı siz öğrettiniz!

Son hadisede ABD’nin ikinci yüzünü gösteren önemli bir noktayı ise aktivist kız Tamika Mallory dünyaya bir kez daha ifşa etti. Göstericilerin sözcüsü gibi konuşan Mallory, sadece o günü değil ABD’nin tarihini anlatıyordu aslında. Göstermelik bir cezalandırmayı değil topyekûn değişimi öğütlüyordu. ABD’ye, bu zulüm devam ederse bir bakıma sonunun geldiğini haykırıyordu. Mallory’nin sözleri bu itibarla gerçekten çarpıcı idi. Şöyle ki:

“Bu olayları durdurmanın kolay bir yolu var. Polisleri tutuklayın, onlara suçlama yöneltin. Sadece Minneapolis’tekileri değil. İnsanlarımızı öldüren Amerika’nın her yerindeki tüm polisleri suçlayın. İşinizi yapın. Söylediğinizi yapın ve bu ülkeyi olması gerektiği gibi herkes için özgür hâle getirin. Siyahi insanlar özgür değil ve bundan yorulduk. Bize yağmadan bahsetmeyin. Yağmacı sizlersiniz. Amerika siyahileri yağmaladı. Amerikalılar buraya ilk geldiklerinde yerlileri yağmaladı. Yağma sizin işiniz, biz sizden öğrendik. Biz şiddeti sizden öğrendik. Şiddet bizim sizden öğrendiğimiz bir şeydi. Eğer bizim daha iyisini yapmamızı istiyorsanız, daha iyisini siz yapın…”

Evet ABD dışarıda hep özgürlükler ülkesi diye nam salmıştı. Bu ABD’nin güya dışarıya açılan parlak yüzüydü. Oysa dışarıya kan ve zulüm saçtığı gibi içeride de aynı durumda idi. Dışarıda petrol uğruna ülkeleri kırdırdığı gibi içeride de ırkçılık ABD’nin en bariz vasfı idi. Siyahilerin insan diye bir değeri yoktu. Milyonlarca vatandaşı açlıkla boğuşuyordu. Fakat bu durum arka sokaklarda görünmez olmuştu. Zaman zaman saman alevi gibi yükselen gösteriler de kısa sürede bastırılıyordu.

İşte son hadise ile ABD’nin bu vasfının da artık üstü örtülemez hâle gelmiştir. Bundan sonra yaşanan her karışıklık eskisini aratacaktır.

Korona ABD’nin yüz binden fazla insanını öldürdü. Ekonomisine büyük darbe indirdi.

İçerideki zulmüne karşı da isyan çığ gibi büyüdü. Onlarca şehrinde sokağa çıkılamaz hâle geldi. Ulusal muhafız ve ordu güçleri artık halkına karşı kullanılır hâle geldi. Yağmalar ve yaşananlar ile ekonomisinin zararı katlanmaya başladı.

Dünyadaki büyük imajı “İkiz Kuleler”i gibi devrilmeye yüz tuttu…

ABD’nin ülkeleri karıştırıp başkanların el ovuşturduğu, zevkten tweetler attığı günler artık geçti.

Artık kendisinin cilasının söküldüğü dönemlere gelindi.

Bundan sonra ABD içeride olduğu kadar dışarıda da darbelere maruz kalacaktır…

Dünyada illa ABD’nin hâkimiyeti sürecektir, diye bir kaide yoktur.

Güç, her zaman el değiştirir. Cenab-ı Hakk, zalime mühlet verse de ihmal etmez.

Bundan ders alanlar, adil olanlar, birlik olanlar yücelir. Aksi hâlde acı akıbetlerden kimse kurtulamaz. ABD’nin bitiş süreci başlamıştır…

TEFEKKÜR
Âsiyâb-ı feleğin gerdişine girmeyegör
Gösterir döne döne âdeme bin tane belâ
(Tayyarzâde Atâ)

(Felek değirmeninin çarkına girmeyegör,
Gösterir döne döne insana bin tane bela)

Fatih Sultan Mehmed

Posted on 29 Mayıs 2020
Yirmi bir yaşında İstanbul fatihi olan Sultan Mehmed, azim ve irade sahibi, temkinli ve verdiği kararı mutlak surette tatbik eden bir şahsiyetti. Çocukluğundan itibaren çok iyi yetiştirilmişti. Nitekim babası onu henüz on iki yaşında iken tahta çıkarmıştı.

Sonra düşmanlar birleşerek Osmanlı topraklarına saldırınca devlet adamları tekrar babası Sultan II. Murad’ın tahta çıkmasını istediler.

Henüz on iki yaşında bir genç iken Sadrazam Çandarlı Halil Paşa’ya; “Evvelen fikir ahiren amel gerekmez miydi?” diyerek azarlarken devlet işlerinde tedbir ve istişare kadar alınan kararlara da bağlılık olması gerektiğini vurgulamak suretiyle müthiş bir idarecilik dersi vermişti. Buna rağmen ikiliği önlemek için babasını davet etti.

I. Murad Han oğluna, “Padişah sensin ülkeni koru” deyince;

“Eğer padişah ben isem gel ordularımın başına geç” diyerek onu sefere getirtmiştir. Varna Zaferinden sonra da padişah onun komutanı olduğunu göstererek zafernameleri çocuk yaştaki padişahın adına yazdırarak yollamıştır.

Fatih Sultan Mehmed devlet idaresinde sertti. Hissiyatını gizlemeyi bilir, yapacağı seferleri tatbik sahasına koyuncaya kadar gizli tutar ve sonra maksadını birdenbire ortaya kordu. Bu yüzden düşmanlarını şaşırtır birleşmelerine meydan vermez bir senede birkaç fütuhata nail olurdu.

Bir defasında seferin ne tarafa olduğunu soran vezirine;

“Şayet sakalımdaki kıllardan bir tanesi bilse onu koparıp atardım” demiştir.

Harpte cesurdu. İcabında ve bir tehlike vukuunda mağlubiyeti önlemek için ileri atılır, askeri gayrete getirirdi.

Kendisi bilgili, birkaç lisana vâkıf olup aynı zamanda şairdi. Serbest fikirli idi. Zaman zaman âlimleri huzuruna getirterek ilmî tartışmalar yaptırırdı.

Cenab-ı Hakk’a bağlılığı her şeyin üzerinde idi. Şu beyti bunu çok güzel ifade etmektedir.

Kul olmakla övünürüm güzeller güzeli şaha
O güzele boyun eğmek değer cihan şahlığına

Fatih’in fetihlerinden maksadı kuru kavga ve cihangirlik değil insanların din ve dünya saadetini ve huzurunu temin etmekti.

Bunun en çarpıcı misali Trabzon seferinde görülür. Kaynaklarda Fatih’in en zor seferlerinden biri olarak gösterilen bu seferde, padişah Zigana Dağlarını aşarken çoğu kez atından inmek zorunda kalmış, kayalara tırmanmış ve zaman zaman elleri ve ayakları kan içerisinde kalmıştı. İşte böyle bir zor anında yanında elçilikle bulunan Uzun Hasan’ın annesi ihtiyar Sare Hatun ona seslenerek;

“Hey oğul! Senin gibi bir cihan padişahının kuş tüyü yataklarda yatması lazım gelirken bu eziyeti bu çileyi bu meşakkati bir Trabzon kalesi için çekmeye değer mi? Burayı da gelinime bağışlasan olmaz mı?” deyince Fatih Sultan Mehmed:

“Hey ana! Sen bizim bu çile ve ıstırabı Trabzon kalesi için mi çektiğimizi zannedersin. Bu eziyet bu meşakkat Allah yolunadır. Biz bu çileyi, bu meşakkati, bu ıstırabı çekmezsek bize gazi demek yalan olmaz mı?”

Fetih nasıl geldi!

Babası II. Murad Han’ın vefatı üzerine 19 yaşında tahta çıkan II. Mehmed Han’ın hedefinde İstanbul vardı. Karamanoğullarının topraklarına saldırması üzerine ilk seferini onların üzerine yaptı. Karamanoğulları pişmanlık duyarak anlaşma talep ettiler. Kendileri ile anlaşma imzalayan genç padişah dönüşte Rumeli Hisarı’nın inşasını emredecektir.

İşte bu hareketi Bizans’ın huzurunu kaçırdı. Derhal bir elçilik heyetini Edirne’ye gönderdiler. Niyetleri padişahı bu tasavvurundan vazgeçirmekti. Padişahın elçilere cevabı onun maksadı yanında azmini, cihangir yapısını, kararlılığını, İslam’ı ve Müslümanları her zaman mansur ve muzaffer görme arzusunu gösteriyordu. O, imparatorun selamını bildirip hisar yapma düşüncesinden vazgeçmesini teklif eden elçilere şöyle hitap etmişti:

“Ben 12 yaşında bir çocuk olarak Edirne’de tahta oturuyordum. O sırada Macarlar Varna’ya doğru ilerliyor ve geçtikleri yerleri yağma ediyorlardı. Bunları gören imparatorunuz sevinç çığlıkları atıyordu. Müslümanlar elem ve ıstırap, kâfirler ise sevinç ve mutluluk içinde bulunuyorlardı. Çok büyük tehlikeler ile Boğaz’ı geçen babam, karşı yakaya geçer geçmez, Anadolu kıyısında bulunan kalenin karşısına, batı tarafında diğer bir kale yaptıracağına yemin etti. O, bu yemini yerine getirmeye muvaffak olamadı. Allah’ın inayeti ile ben bunu yapmak istiyorum. Neden buna mâni olmak istiyorsunuz? Memleketimde istediğimi yapmaya kadir değil miyim?.. Gidiniz ve imparatorunuza deyiniz ki; şimdiki padişah öncekilere benzemiyor. Onların yapamadıkları şeyleri bu kolayca yapabilecektir. Onların istemedikleri şeyleri, bu isteyecek ve yapacaktır. Şimdiden sonra bu husus için gelenlerin derisi yüzülecektir!..”

II. Mehmed Han’ın artık bütün gayreti fethi gerçekleştirecek hazırlıkları tamamlamaktı. “Şahi” topların dökümü, “yürüyen kuleler”in planı, surları zayıf noktalarını belirleme, donanmayı güçlendirme velhasıl bin yıldır aşılamayan surları mutlaka geçme planları ile gecesi gündüzüne karışmıştı. İşte böyle bir dönemde Çandarlı Halil Paşa ile yaşadığı bir mükâleme de padişahın geri dönülmez bir yolda olduğunu gösterecekti. Şöyle ki:

Bir akşam gece yarısından sonra saray bekçilerinden birkaçını göndererek Çandarlı Halil Paşa’yı sarayına davet etti. Bekçiler paşanın konağına giderek padişahın iradesini harem ağalarına bildirdiler. Bunlar da uykuda olan paşayı durumdan haberdar ettiler.

Çandarlı Halil Paşa bayılacak derecede korktu. Zira o, daha önce padişah aleyhine tertiplerde bulunmuş olduğundan, öldürüleceğinden endişe ediyordu. Hanımı ile vedalaşıp çocuklarını öptükten sonra evden dışarıya çıktı. Beraberinde mücevherler ile dolu bir altın tepsi vardı.

Çandarlı Halil Paşa, padişahın odasına girdiği zaman II. Mehmed’i oturmuş ve elbisesini giyinmiş bir vaziyette gördü. Önünde İstanbul şehrinin ve surlarının durumunu gösteren haritalar ile kuşatma plan ve projeleri duruyordu. Hemen etek öperek altın tepsiyi önüne koydu. Padişah altınları görünce:

“Lala bunlar nedir?” diye sordu. O da cevaben;

“Hünkârım! Devletin büyüklerini, padişah fevkalade bir saatte huzuruna davet ettiği vakit, elleri boş girmek âdet değildir. Ayrıca huzurunuza çıkmak için getirdiğim bu altınlar benim değildir. Size ait olan altınları yine size takdim ediyorum” dedi. Padişah sıkılmıştı:

“Lala! Benim senin altınlarına ihtiyacım yoktur. Hatta sana bunlardan fazla altın ihsan edeceğim. Senden yalnız bir şey istiyorum. Bana İstanbul’u ver. İstanbul’dan başka bir şey beni teskin etmez. Görmez misin gözlerime uyku girmiyor!”

Çandarlı Halil Paşa padişahın bu talebine karşı;

“Hünkârım! Bizans imparatorluğunun, büyük bir kısmına sizi sahip etmiş olan Cenab-ı Hakk, İstanbul’u da ihsan edecektir. Ben eminim ki şehir sizin elinizden kurtulamayacaktır. Allah’ın inayeti ile ben ve bütün kullarınız, bu büyük işte muvaffak olmak uğrunda birbirimiz ile yarışarak mallarımızı ve canlarımızı feda edeceğiz ve kanlarımızı dökeceğiz. Bu hususta müsterih olunuz” cevabını verdi.

Belki de Padişah öteden beri Vezir-i azam Halil Paşa’nın Rumları himaye etmekte olduğunu duyuyor ve endişeleniyordu. Şimdi bu konuşma ile rahatlamış bulunuyordu.

Artık fethin önünde hiçbir güç duramazdı!

İşte 567 sene önce bugün İstanbul’u fetheden ve “Fatih” unvanını alan 21 yaşındaki gencin büyük ideali, kendine güveni, azmi, gayreti ve neticesi…

Artık tarih, onu fatihlerin en genci olarak anacaktır.

Nesillerine onu tanıtmak ve fethi hakiki veçhesiyle anlatmak millî eğitimimizin en birinci görevi olmalıdır…

Tefekkür
Feth-i İstanbul’a fırsat bulmadılar evvelün
Fethedip anı Muhammed dedi tarih ahirun

.

Ne yaptın Sultan Mehmed Han?

Posted on 22 Mayıs 2020
Bir dönem Avrupa’nın “ortak pazar”ına girebilmek için can atıyorduk. IMF kapılarında sürünüyorduk! “Yunan’la, Bulgar’la nasıl dostluk tesis edebiliriz, Avrupalıları kendimizden nasıl hoşnut kılabiliriz” diye projeler yapıyorduk.

Fakat ah şu tarihimiz bizi hiç bırakmıyordu! Ayağımıza pranga, yolumuza taş oluyordu. Güzel dinimize irtica, onu yaşayanlara mürteci deyip susturuyorduk. Fethe işgal deyip rahatlıyorduk. Buna rağmen bizi bir türlü kabul etmiyorlardı.

İşte böylesine ezik ve zelil bir hâlde Avrupa’nın kapısında beklerken rahmetli “Destan Şairi”miz Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu Bey “Fatih Sultan Mehmed ile çağdaş bir hesaplaşma” diyerek müthiş bir ironi yapmıştı! Okuyalım!

Her delikanlının senin yaşında

Kavak yelleri eserken başında

Ta, bilmem nereden şu kadar yolu

Gelip, almak var mıydı İstanbul’u?

Bunca zahmet bunca şehit, bunca kan…

Neden yaptın bunu Sultan Mehmed Han?

Hatânı silmedi, hâlâ asırlar

Hele işlediğin öbür kusurlar…

Ayasofya’yı camiye çevirdin;

Bilmiş ol ki büyük bir çam devirdin.

Minareler diktin dört bir yanına

Kubbedeki Haç’ın kıydın canına…

Korkundan sustular güzelim çanlar

Sultanım! İrtica değil mi bunlar?..

Balkan’da gürledin çaktın Mora’da

Ne işiniz vardı beyim orada?

Yaptığın bu yanlış işler yüzünden

Bütün Avrupa’nın düştük gözünden.

Bulgar’ın elini sıkamaz olduk.

Yunan’ın yüzüne bakamaz olduk…

Neyse ki çağımız füze çağıdır

Ayasofya’nın da müze çağıdır.

Şol dört minareyi dört dikili taş

Gibi sessiz kılıp eyledik çağdaş

Eğer uğramazsak kem bir nazara

Belki korlar bizi ‘Ortak Pazar’a.

Adı, fiilini haber veriyor: Fâtih

Geçen cumartesi günü Sayın Kültür Bakanımız NTV’deki söyleşisinde İstanbul’un fethi için “işgal” tabirini kullanınca müthiş bir infial meydana geldi. Bakan Bey belki uyarıldı belki hatasını fark etti, söylemini değiştirdi ise de gerçekten bu üslup fethin anlamını bilen halkımızda büyük bir üzüntü meydana getirdi. Zira konuşan Kültür Bakanı idi. “Cimrilik fenadır ancak zenginlerde daha fenadır” düsturunca böyle bir meselede Kültür Bakanı’nın dil sürçmesi kolayca es geçilecek bir hadise değildir.

Aslında bu söylemin arka planını bilmek gerekir. Üniversitede bana okutulan tarih kitaplarında maalesef “fetih” tabiri geçmezdi. Ünlü Osmanlı tarihçisi İsmail Hakkı Uzunçarşılı dâhil hep “işgal” deyimini kullanırlardı.

Oysa İstanbul’u Türk’e kazandıran Sultan Mehmed bu zaferi ile “Fâtih” unvanına sahip olmuştu. Onun bu unvanı, yaptığı fiili anlamaya yetiyordu.

Şanlı Peygamber Efendimiz “Letüftehannel” derken onun fethini müjdeliyordu. Kur’ân-ı kerimde Müslümanların bu zaferleri “Feth-i Mübin” olarak anılıyordu.

Yahya kemal Yeniçeriye gazelinde:

Ey leşkeri müfettihu’l-ebvab vur bugün

Feth-i Mübin içindeki o tebşîr aşkına

Derken hem Sevgili Peygamberimizin hadisine ve hem de Osmanlı ordularının Cenab-ı Allah’ın sıfatı ile sıfatlandığına işaret ediyordu.

Fethin asıl anlamının kaleleri almak değil zapt ettikleri bölgedeki halka İslam’ı duyurmak, İslam’ın güzelliklerini yansıtmak ve onları iki cihan saadetine kavuşturmak olduğunu işaret ediyordu.

Karanlıktan aydınlığa açılan bu kapı ne yazık ki irtica yaygaraları ile köreltildi. Fetih kelimesi unutturuldu yerine işgal konuldu. Bu zihniyetle yetişen nesiller, “zulüm 1453’te başladı” zihniyetine geldiler. Lenin, Stalin, Mao diye haykırdılar, onlara methiyeler düzdüler. Artık fethi ve anlamını unutmuşlardı…

Şanına yakışır kutlama mı?

Sayın Kültür Bakanı bu sürç-i lisanı telafi etmek isterken “Merak etmeyin fetih şanına yakışır bir anma programı ile kutlanacaktır” dedi.

Oysa müjde diyerek verdiği kutlamalar, her zaman yapılan bir hareketti.

Bakınız Osmanlı, fetih kutlaması hiç yapmadı. Fakat fethin anlamını bilen ve o ruhu taşıyan gençler yetiştirmeye gayret etti. Bakanımızın belirttiği “şanına yakışır kutlamalar” ise, İttihat ve Terakki ile bu milletin gündemine girdi. Yılda bir gün güya millete heyecan verilirken buna karşılık geri planda nesillerimizin ruhu köreltildi. Millî eğitim ve kültürde, gençlere Osmanlılar işgalci gibi tanıtıldı.

Şanlı kutlamaların hepsi göz boyama idi. Maksatları renk körlüğü meydana getirmek ve asıl meş’um faaliyetlerin farkına varılmasını önlemekti. Bu sebeple bu milletin değerlerini bozmak isteyenler, “cambaza bak” misali görülmemiş gösterilerle insanları kendinden geçirir fakat ruh namına hiçbir şey vermezler.

Son 30 senedir gençlerimizi ve milletimizi mankurt hâline getiren FETÖ faaliyetlerine dikkat edin. İçeride “Türkçe Olimpiyatları” ile yabancı gençlere Türkçe şarkı ve türkü söyleterek millete gözyaşı döktürdüler. Dışarıda ise İstiklal Marşı ve Gençliğe Hitabe ile zenginlerin ceplerini soydular.

Geri planda verilen ve vatanını Haçlılara peşkeş çekmeye kadar varacak kendi halkına polisimize, özel harekât mensuplarımıza kurşun sıkacak kadar aşağılatılan bir eğitimin verildiğini kimse göremedi.

2010 yılında Kadir Topbaş Beyefendi bir fetih kutlaması gerçekleştirmişti. Öyle bir kutlamayı gerçekleştirmeniz mümkün değildir sayın bakan!

Haliç’teki bu özel şov için 16 m X 68 m boyutlarında 1088 metrekarelik dev ekranda 8 adet projeksiyon cihazı ve watchout sistemi kullanılmıştı. 8w ile 40w arası güçlere sahip 6 tanesi çok renkli, 10 tanesi yeşil, 16 lazerle dev lazer gösterisi gerçekleştirilirken, 620 parça Pyro teknik malzeme ve alev efektleriyle filme ve lazer gösterilerine senkronize efekt görüntüler yapılmıştı. Yine 121 adet su pompası, 210 fıskiye ile 100 m genişliğinde 28 m yüksekliğe ulaşan, 45 adet LED su aydınlatma ile desteklenen 24 farklı efekt özelliği olan su gösterisi platformu yapıldı. Gösteriler için 8 ayrı sahra tipi jeneratörden 2200 kw elektrik kullanıldı. Deniz yüzeyinden üç farklı noktadan 8100 adet havai fişek ile gösteri yapıldı. Daha akıl almaz uygulamalara imza atıldı…

Sonuçta bütün bu görüntüler Haliç’in mavi sularında kaybolurken dile gelmeyen paralar kimin cebine gitti dersiniz! Hiç düşündünüz mü?

Kadir Topbaş, o zaman bu programa Brezilya’dan 23 saatlik bir yoldan gelerek yetişmişti…

Ne gariptir ki aynı Topbaş ülkesi işgale uğramak tehlikesiyle karşı karşıya kalmışken ABD’den üç günde gelemeyecektir. Eğitimin önemini kavradınız mı?

Onun için “şanına yakışır kutlamalar”ı artık bir kenara bırakın. İleride Kültür Bakanlığı’na kadar ulaşacak bir gencin sehven de olsa fethe “işgal” tabirini kullanmayacağı bir eğitim nasıl kazandırılır onu düşünelim.

Sahi Millî Eğitim Bakanımız da bu hadiseleri görüyor ve neler yapması gerektiğini düşünüyor mudur acaba?

Dünyaya meydan okuyan maddi ve manevi değerlerine tam bağlı bir Cumhurbaşkanımız varken, Millî Eğitim ve Kültürümüzdeki böyle bir ataleti hatta ataletten öte gafleti anlamak gerçekten zor!

TEFEKKÜR
Keleci bilen kişinin,
Yüzünü ağ ede bir söz!
Sözü pişirip diyenin,
İşini sağ ede bir söz!

Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil
22.05.2020
Türkiye Gazetesi

.

İstanbul Sözleşmesi’nin sonu geliyor!

Posted on 15 Mayıs 2020
Akıllı telefonlar sahiplerine okul, yurt arkadaşlığından iş arkadaşlığına, gönül dostlarından siyasi birlikteliklere kadar çeşitli sosyal medya grupları meydana getirdi. İnsanlar düşüncelerini burada paylaşıyorlar. Bu mecraların kimisi savaş alanı gibi kimisi ise muhabbetine doyum olmayan sohbetlere kapı aralıyor.

Bendenizin de birkaç grubu mevcut. Geçtiğimiz günlerde bunlardan birine İstanbul Sözleşmesi ile alakalı bir yazı düştü.

Çok ibretlik olduğu için başkanımdan da rica ederek o yazıyı gazete köşemde değerlendireceğimi belirttim.

Aslında platform özel bir grup olmadığı için belki böyle bir izne gerek yoktu. Zira orada ortaya atılan fikir bütün Türkiye ile paylaşılmış gibi bir manzara arz etmektedir. Maksadım bazı isimlerin yazıda geçeceği düşüncesiyle neden söylemediniz, şeklinde bir ifadenin yolunu kesmekti.

Yazının gruba atılmasını isteyen Sayın Fahrettin Altun Bey’in Hanımefendisi KADEM Yönetim Kurulu Üyesi Fatmanur Altun Hanım‘dı.

Yazan ise Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Serdar Çam Bey idi.

Şunu da açıkça ifade edeyim ki İstanbul Sözleşmesi hakkında yazmak artık içimden gelmiyor. Zira bu konuyu son üç senedir TV’lerden köşe yazılarıma Youtube programlarıma kadar her platformda defalarca dile getirdim. Milletimizi mahvetmek için büyük bir yıkım projesi olduğunu defalarca ortaya koydum. Artık karar yetkililerindir…

Bu konuda birilerine kızmıyorum: Bunlar HDP, CHP, LGBT’li kuruluşlar, Soros’tan nemalanan vakıf ve derneklerdir. Evet bunlara kızmıyorum. Zira hiçbirinin milletin hayrına güzel bir çalışmasına rastlamadım. Nerede bozgunculuk, nerede bölücülük nerede ahlaksızlık varsa onu savunma derdindeler. Nerede güzel dinimizin bir prensibini konuşuyorsun, karşısındalar. Nerede hayırlı bir iş var, yaptırmamak adına bütün güçlerini harcamaktalar. Dolayısıyla onların vazifeleri bu! Onlardan bir hayır beklemek yılanla çuvala girmek manasına gelmektedir.

Birilerine ise kızıyorum: Bunlar çeşitli gazetelerde kalem oynatan bir kısım sağcı, milliyetçi ve muhafazakâr dostlar ve arkadaşlar; genelde AK Parti ve MHP’de bugün siyaset yürüten kadrolar; KADEM vesair dernekler, vakıflar ve çeşitli sivil toplum kuruluşlarıdır. Zira buralarda görev yapan arkadaşlarla tek tek görüştüğünüzde aynı yolda olduğunuzu anlıyorsunuz.

Buna rağmen ne hazindir ki, bunların çoğu sözleşmeye hiç tepki vermiyor, duymuyor, başını kuma sokmuş gibi duruyor. Sanki böyle bir sözleşme yok. Bazıları, “okumadım canım, bu konu fazla abartılıyor” cinsinden ifadelerle geçiştiriyor. Bir kısmı “aman abi AK Parti hükûmeti zarar görür” endişesi taşırken bir kısmı da, “bana da trol mü derler” derdindedir.

Evet kızıyorum. Çünkü bunlar aslında İstanbul Sözleşmesi’nin “i”sine dahi tahammül etmeyecek kimseler. Fakat bir şekilde kendisini aldatmayı başarıyor. Şanlı Peygamber Efendimizin haksızlık ve kötü huylar karşısında nasıl davranılması gerektiği konusundaki ikazına zerrece değer verip bir adım atmıyorlar.

Ben size söyleyeyim. Bir gün gelir de İstanbul Sözleşmesi’nden çıkmaya karar verirseniz, HDP’nin CHP’nin ve bilumum LGBT’li derneklerin mücadelesini görür ve utanırsınız.

Hiç okumadan fikir beyan etmek!

Şimdi gelelim İstanbul Sözleşmesi ile ilgili Sayın Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı’nın değerlendirmesine.

Sadece sözleşmeye karşı çıkanlar hakkındaki değerlendirmelerine değineceğim. Böylece zihniyeti anlamış ve yukarıdaki ifadelerimi tefekkür etmiş olacaksınız:

“Kıymetli dostlar!

Hukukçu değilim. Sözleşmeyi hiç okumadım, merak da etmiyorum. Hatta insan hakları, şiddet, kadın vs. konuları hiç ilgimi de çekmiyor.

Konuya çok yüzeysel bakılıp, biraz siyasi bir tahlil yapıldığında ve karşılaştırmalı birkaç farklı kişiden konu incelendiğinde, aslında işin mahiyeti tamamen AK Parti’yi dövme girişimi olduğu ortaya çıkmaktadır.

Maalesef en çok da bu konularda hükûmete saldıran gazeteler bizim dediğimiz köşelerden geliyor. Ya da konunun uzmanı olmadığı hâlde, sözde dindarlık, ahlak, aile vb. amaçlar adına vuruyorlar….

Özellikle de bu ‘Sözleşme’ gibi bazı gündem konularını köpürtme çabaları ile aslında, AK Parti siyasetinin daha da zayıflatılmasına dönük sistemli bir şekilde tuzakların kurulduğunu düşünüyorum…

2011’de imzalanan sözleşme, niye birden 31 Mart seçimleri öncesi gündeme gelmiştir? Esas bunu da iyi incelemek gerekir…

İstanbul Sözleşmesi’nin, varlığı yokluğu, doğruluğu, yanlışlığı zerre dikkate alınacak bir mesele değildir. Bu hükûmet sistemimizin içinde; şayet ihtiyaç hasıl olursa her sorun o devasa çarkın içinde öğütülür gider…”

Sayın Çam’ın bu ifadelerinin arasında sık sık ahlaksızlıklara karşı olduğunu uzun uzun belirttiğini de ifade edeyim. Bu hâl sözleşme yerinde dursun fakat ahlaksızlığa karşıyım zihniyetidir.

Bir taraftan okumadan incelemeden yorum yapacaksınız diğer taraftan zaten ahlaksızlık almış başını gidiyor deyip bunu hukuki ve fiilî engellemek yerine “boş ver gitsin be canım hukuken de serbest olsun” anlayışı içinde hareket edeceksiniz. Asıl çürümüşlük budur işte. Ahlaksızlıktan öte bir ahlaksızlık anlayışıdır bu. Bu zihniyete göre uyuşturucu nasıl olsa içiliyor, zina nasıl olsa yapılıyor, kumar vs. o hâlde yasak olmasının olmamasının ne önemi var demek suretiyle ahlaka adaba aykırı sözleşmelere imza koymak ve dahi onu meşrulaştırmaya çalışmak, hafife almak nasıl bir akıl tutulmasıdır?

Peki meş’um İstanbul Sözleşmesi’ni tenkit edenlerle ilgili şu değerlendirmeler, bakanlık düzeyinde görev ifa eden bir kimseye ne kadar yakışıyor söyler misiniz? Maalesef bugün İstanbul Sözleşmesi’ne söz çıkarmayanların üç aşağı beş yukarı söyledikleri hep bunlar. İlmî hiçbir bilgi ve değerlendirme yok! Ayrıca yapılan değerlendirmeleri okumak, anlamak gibi bir dertleri de mevcut değil. Trol de geç…

Anlayan varsa anlatsın!

Ben de buna karşılık şu mealde bir cevap yazdım:

“Sayın Bakan Yardımcısı sözleşmeyi hiç okumamış, merak da etmiyormuş, ilgisini de çekmiyormuş!

Ama nasıl oluyorsa, tenkitlerin AK Parti’yi dövmek için yapıldığını biliyor!!!

Demek ki bizim LGBT’lilere ve bütün ahlaksız akımlara karşı duruşumuz AK Parti’yi dövmek içinmiş!

Açıkçası insan bu ifadeler karşısında ne söyleyeceğini ne yapması gerektiğini bilemiyor!

Ben de okuyan, araştıran, inceleyen, Türkiye’deki etkilerini, insanların ve hatta AK Parti teşkilatlarının bu sözleşmeye bakışını bilen biri olarak şunu net söyleyeyim ki:
Bu sözleşme durursa işte o zaman AK Parti bitiyor!

Bu sözleşme dursun diyenler de AK Parti’nin bitmesini isteyenlerdir…

Arzu eden ve inanmayanlarla AK Parti teşkilatlarını birlikte gezmeye hazırım…”

Platformda bu sözlerime bir cevap çıkmadı!

Şimdi tekrar soruyorum buyurun!

Aile mefhumu ile birlikte AK Parti’yi de bitirmekte olan şu felaket sözleşmesinin etkilerini birlikte takip edelim. Gezelim, görelim, dinleyelim raporumuzu hazırlayalım!

Başta, Aile Bakanlığı yetkilileri ve KADEM olmak üzere var mısınız?

Şu soru da her zaman aklınızın bir köşesinde dursun ve içinizi bir kurt gibi kemirsin:

HDP, CHP ve bilumum LGBT’li dernekler ve teşekküller İstanbul Sözleşmesi ve 6284 nolu kanun hariç hangi konuda sizinle birlikte adım atmaktadır?

Gördüğüm o ki bu meş’um sözleşmenin sonu geliyor! Başta Sayın Cumhurbaşkanımız olmak üzere AK Parti içinde savunanı yok! Öyleyse bu beklemek niye?

TEFEKKÜR
Âdem isen iyi iş yap adını andır hayr ile
Dünyadan âdem gider hayrı veya şerri kalır

Her şey yalan, ölüm gerçek!

Posted on 8 Mayıs 2020
Şu korona günlerinde vefat haberlerini ve arkasındaki hazin hadiseleri incelediğinizde nice hakikatler meydana çıkıyor ve nice ibretlik hâller görülüyor. Aslında her hayat bir ibretler manzumesidir. Hüner ise onu görebilmektedir.

Bakınız korona vakasında iki, dört, sekiz can verdiğimiz günlerde daha büyük endişe yaşıyor ve korku içerisinde evlere kapanıyorduk.

Şu anda ise günde seksen, yetmiş, altmış vatandaşımızı kaybediyoruz. Buna karşılık oh diyoruz, ferahlıyoruz, seviniyoruz. İki, seksenden daha mı büyük anlamadım. Fark nerede? Fark, birinde ivme aşağı diğerinde ise yukarı doğru gitmekte oluşudur.

Peki ölüm bizden uzaklaşıyor mu? Elbette hayır. O hâlde bir kez daha hayatın kendisinden ibret almadığımızın göstergesidir bu.

Zira şu mübarek ramazan-ı şerif ayında dahi insanı düşündüren, ibret aldıran ve hayatı manalandıran konuşmalar yapılmıyor.

“Ey insanoğlu! Acele etme! Bak Cenâb-ı Hakk, seni bir müddettir evine hapsetti. Hayatının bir muhasebesini yap. Bugüne kadar ne amel işledin? Ne iş gördün? İyiliklerini, hatalarını düşün. Hayat ne kadar kısa. Bak dünyanın ‘süper güçleri’ gram gelmeyen bir virüs karşısında diz çöktü çaresizliğin acı zehrini içti. Ölülerini sayamadı. Hastalarına bakamadı… Nereye koşuyorsun? Ne bu acelen? Ölüm sadece korona hastalığından ibaret değil. İnsan olduğunun, insanın eşref-i mahlûkat yapıldığının, insana şeref ve izzet verildiğinin farkına var. Sana verilen nice nice nimetlerin kaynağını bil. Rabbini tanı. Kendine zaman ayır…”

Evet, şu sözleri anlatacak Türkiye’nin ilahiyatçıları, sosyologları, tasavvuf büyükleri mi kalmadı? Yoksa var da kıymet verenler mi bulunmadı?

Vatandaşlarımız şu iki ay boyunca sayısı yirmiyi geçmeyen doktorları hemen her kanalda defalarca dinledi. El yıkamayı yeni öğreniyor gibi baktı. Maskeyi nasıl takacağını, siyah mı, beyaz mı olması gerektiğini ve nihayet kendini nasıl izole edeceğini bihakkın öğrendi. Bunların dışında hiçbir bilgi neredeyse ilgi alanına girmiyordu.

Bir ülkenin iki ayı bu konularla geçiriliyorsa o ülkenin geleceği kararmış demektir. Gençliği yitirilmiş olur…

Nitekim net ifade edeyim. Birkaç gün geçmeden “biz koronadan hiç ibret almadık” konuşmaları başlayacak ve suçlamalar birbirini takip edecektir. Oysa, “İki aydır biz millete ne verdik ne anlattık, mübarek ramazan ayı geldi mi gitti mi anlamadık” demeyeceklerdir.

TV’lerin bitişi mi?

Dolayısıyla koronaya bence en kötü yakalanan ve en feci sınavı veren TV kanalları oldu. TV kanalları artık bitişini, tükenişini ilan etti.

Sokağa çıkma yasağı günlerinde bütün muhabir ve kameramanlarını boş meydanlara gönderip heyecan içerisinde, “Sayın izleyiciler görüyorsunuz bomboş meydanlar, kimsecikler yok” diye her gün program yaptıran bir zihniyet sonunda dükkânına kepenk vuracaktır. Korona dışında ise Kemal Sunal’ın filmleri haricinde, Kökler, Seksenler dizisine kadar yirmi otuz yıl önceki programlarla çevir kazı yanmasın yaptılar.

Siz geçmiş ramazanlarda şimdi ahirete göçmüş bulunan nice değerli düşünür, ilim ve irfan ehli ile hiç mi sohbetler gerçekleştirmediniz. Hiç mi ikinci kez dinlenecek huzur bulunacak bir faaliyete imza atmadınız. Hem onları yâd etmiş hem şu mübarek günlerde istifade etmiş olsaydık. Ne yazık ki şu ana kadar akıllarına dahi gelmedi.

Hâl böyle olunca gençler bir araya gelip çeşitli sosyal medya mecralarından programlar yaptılar. Ulaştıkları yazar ve düşünürleri konuk aldılar. Bunları yüz binler izledi.

Pek çok belediyeler bu yolla hizmet vermeye, mübarek ramazan ayını idrak etmeye çalıştı.

Bunlardan bana göre en güzelini mükemmel bir organizasyonla Ankara Mamak Belediyesi icra etti. Açıkçası bütün belediye başkanlarımızı ve hatta sosyal sorumluluk üstlenen teşekküllerimizi Mamak Belediyemizin ramazan ayı faaliyetlerini takibe ve incelemeye davet ediyorum. Ramazanın ruhuna uygun programlardan yüz binlerce insan istifade ederken yapılan yorum ve teşekkürleri görmek gerekir.

Ben de böyle bir etkinliğe imza attıkları için başta Sayın Mamak Belediye Başkanı Murat Köse Bey olmak üzere emeği geçenleri tebrik ediyorum. Evet, artık insanlar ruhi eksikliklerini böyle giderebileceklerdir. Zira şu görüldü ki TV’ler ruh meydanına kapalıdır! Onlar sadece maddi âleme, dünyaya açıktır.

Eh yıllardır reyting kaygısından başka bir derdi olmayan zihniyet insana ne verebilecektir?

Korona ihtar ediyor!

Diğer taraftan ölüm koronadan ibaret değil dedik!

Rahmetli Ömer Döngeloğlu hocamıza doktorlar, “Artık iyileştin evine göndereceğiz” dediler. Ertesi günü kalp rahatsızlığı meydana geldi. Netice hastanede günlerdir gözetim ve tedavi altında iken ruh kuşu ahirete revan oldu.

Koronadan iyileşen bir hastayı evinin önünde o sevinçle atılan bir kurşun ahirete yolcu etti. Bunun gibi onlarca vaka yaşadık. Evet, ölüm sadece koronodan gelmiyor. Doktorlar ölüme çare olamıyor. İnsan koronayı yendim diye havalara girse de ölümü yenemiyor.

İşte bu sebeple korona hâl diliyle bağırıyor:

“Ey insan! Kibre ve gurura kapılma! Alkışı değil, duayı seç. Doktorlar ve ilaçlar sebeptir. Sebeplere yapış. Fakat sakın neticeyi onlardan bilme! Rabbinden bil. Kibir ve gurur seni insanlıktan çıkarmasın!..”

Alana ders çok. Bence koronanın insanlar açısından en fazla konuşulması gereken bir hususu da kul hakkı olmalıydı.

Zira tedbir almayan ve yapılan ikazlara uymayan insanlar hastalığı başkasına bulaştırmaktaydı. Öyleyse herkes virüs taşıyabileceğinin idraki içerisinde hareket etmeliydi.

“Kişinin ölümüne sebep olan virüs ise de, onu taşıyan sen olabilirsin. Öyleyse bir veya birkaç kişinin ölümüne yol açabileceğin duygusu ile hareket et!” denilmeliydi. “Karşındaki dostun muhabbetle sana yaklaşacak olsa da sen, dur kardeşim de! Elini kalbinin üzerine koy buradasın seni seviyorum. Sen sıhhatli olsan da ben olamayabilirim, diyerek ikaz et!” deyip kul hakkının önemi vurgulanabilirdi.

Evet, bizim temelde en büyük eksikliğimiz kul hakkını unutmaktır. Trafikte, internet mecralarındaki hitaplarda, statlarda, hastanelerde kısacası bilumum bütün günlük faaliyetlerimizin içerisinde en büyük hastalığımız olarak göze çarpmıyor mu?

Belki bir daha görüşüp helallik alma imkânını asla bulamayacağımız bu insanların yarın haklarının alınmayacağını, sorulmayacağını mı düşünüyoruz? Ben yaptım oldu, deyip kendimizi akıllı mı biliyoruz?

Böyle düşünüyorsak ahiret hayatı ile de problemimiz var, demektir. Kul hakkını öylesine unuttuk ki korona da hatırlatamadı, demektir!

Hâlbuki ceddimiz en fazla kul hakkı konusunda hassas idiler. Ruhsatî, bir nasihatnamesinde kul hakkına girilmemesi gerektiğini ifade ederken işin sonunda Sırat köprüsü olduğunu söyleyerek ahireti hatırlatır:

Yitirip fikrini ummana dalma
Kul olan bir kulun hakkını alma
Senden aşağıya zulümkâr olma
Sırat köprüsünde sorgu soran var

TEFEKKÜR
Oğlum âyineye benzer dünyâ
Ne yaparsan o olur çehre-nümâ
Muallim Cûdî

(Oğlum, dünya aynaya benzer,
Ne yaparsan, o görünür sana.)

.

Pik yapan virüs: İstanbul Sözleşmesi!!!

Posted on 1 Mayıs 2020
Diyanet İşleri Başkanımız Ali Erbaş, ramazan ayının ilk cuma günü verdiği hutbede eş cinsellik ve evlilik dışı ilişkiyle ilgili çok önemli değerlendirmelerde bulundu… Zina ve eş cinselliğin hastalıkları da beraberinde getirdiğini ve nesilleri çürüttüğünü ifade ederek şöyle konuştu:

“İslam zinayı en büyük haramlardan kabul ediyor. Lutiliği, eş cinselliği lanetliyor. Nedir bunun hikmeti? Hastalıkları beraberinde getirmesi ve nesli çürütmesidir. Bunun hikmeti, yılda yüz binlerce insanın, gayrimeşru ve nikâhsız hayatın İslami literatürdeki ismi zina olan bu büyük haramın sebep olduğu HIV virüsüne maruz kalmasıdır. Geliniz bu tür kötülüklerden insanları korumak için birlikte mücadele edelim.”

Sayın Erbaş’ın hutbede sarf ettiği bu sözler üzerine başta Ankara ve İzmir baroları olmak üzere bazı teşekküller Diyanet İşleri Başkanına, halkı kin ve düşmanlığa tahrik ettiği iddiasıyla suç duyurusunda bulundular.

Ancak basın açıklamalarında gerçek niyetleri belli oluyordu. Onların davaları temelde Erbaş’la değil İslam ile alakalıydı. İslam’ın değerlerine saldırmakta idiler.

Nitekim suç duyurusunda bulunurken; “Sesi çağlar öncesinden gelen bu şahsın, bir devlet kurumunun başında oturup söylemini kutsal sayılan değerler üzerine inşa ederek halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmesindeki kan kokan cüreti sebebiyledir” ifadesi bunu açıkça gösteriyordu. Zira Sayın Erbaş’ın ifadeleri netti. Lutiliği ve eş cinselliği çarpık ilişkileri İslam dairesi nokta-i nazarından tel’in ediyordu.

Ankara barosu ise, “sesi çağlar öncesinden gelen” diyerek bu ifadelerin asıl sahibinin Kur’ân-ı kerim ve Peygamber Efendimiz olduğunun bilinci içerisinde reddediyordu.

Yine Baro’nun, Erbaş’ın sözlerini “kutsal değerler üzerine inşa ederek” diyerek aşağılaması İslam’ı hedef aldıklarının açık göstergesi idi.

Nitekim Sayın Bahçeli de açıklamasında bu hususu özellikle vurguladı ve şöyle dedi:

“Ankara Barosu’nun Diyanet İşleri Başkanı’nı hedef alarak ‘Sesi çağlar öncesinden gelen şahıs’ olarak itham etmesi, nefret dilinden bahsetmesi, Yüce Allah’ın kelamıyla birlikte Peygamber Efendimize ve dinimize vahim bir saldırıdır. Hiçbir hadsiz, Türk milletinin manevi değerlerini millî emanetlerini sorgulayamaz. Müslüman Türk milleti çok şükür çağlar öncesinden yükselen, zamanlar üstü ve evrensel mesajlar içeren kutlu ve kutsal çağrıya sonuna kadar bağlı ve sadıktır.”

Gerçekten de Sayın Bahçeli’nin belirttiği gibi Baro’nun bu tavrı üzerine sosyal medyamız bir anda hareketlendi. “Ali Erbaşı yedirmeyiz” diye hashtag’ler açıldı. Ankara Barosu bu açıklaması sebebiyle yerden yere vuruldu.

Sosyal medyada yağan bu tepkiler üzerine Ankara Barosu ifadelerinin İslam’a karşı olmadığını komik bir açıklamayla izaha çalışırken cüretlerinin nereden kaynaklandığını net bir biçimde ortaya koyacak ve İstanbul Sözleşmesinin üçüncü maddesine atıfta bulunacaktır.

Evet, Ankara Barosu, milleti infiale sürükleyen açıklamasının yerini işaret etmişti: İstanbul Sözleşmesi…

Peki, millet yanlış bir şekilde kimi savunmaya kalktı. Sayın Diyanet İşleri Başkanı’nı yedirmeyiz diyerek ayaklandı. Açılan hashtag’lerle herkes oraya yöneldi veya yöneltildi. Bilhassa AK Partili vekiller de tweet yarışına girişti.

Şimdi takkeyi önümüze koyarak düşünelim! Bu durumda İstanbul sözleşmesine dokunmayarak İslam’ı yedirmiyor musunuz? İslam’a saldırılar yarınlarda yine devam etsin mi? İslam’a bu meş’um saldırıların kaynağı kurutulmasın mı?

İstanbul sözleşmesi yerinde dursun diyenler bütün bunların müsebbibi olacaktır!

İslam’a saldırının adı!..

Neticede Ankara Barosu kör gözlere sokarcasına cüretinin kaynağını göstermiştir. Ali Erbaş üzerinden “asırlar öncesinden gelen ses” diyerek İslamiyet’e kin kustuğu bildirinin adresini, İstanbul Sözleşmesi’nin üçüncü maddesi olarak vermiştir.

3. Madde bilhassa toplumsal cinsiyet eşitliğinden bahsediyordu. Yaratılıştaki fıtratı, dinimizin kadın erkek ayrımını reddediyordu. Çünkü Toplumsal Cinsiyet Eşitliği, bizi bu noktalara getiren ve hız kesmeden devam ettirilen bir Soros projesi idi.

Dolayısıyla İstanbul Sözleşmesi ile LGBT’lileri de içine alan çarpık cinsel yönelimler savunuluyordu.

Bu durum Türk’ün üç bin yıllık anane, ahlak, edep ve değerlerinin mahvolması manasına geliyordu. Nitekim sözleşmenin bir diğer maddesi, “taraflar kültür, töre, din gelenek ve namus gibi kavramlarla bu sözleşme kapsamındaki herhangi bir şiddet eylemine gerekçe olarak kullanılmamasını temin edecektir” hükmünü taşımaktaydı.

Burada konunun adı güya “şiddet eylemidir!” Şu kanuna göre baba oğluna, ana kızına, beyi eşine nasihat bile veremez hâle gelmekteydi. O nasihat karşı tarafça şiddet veya baskı olarak değerlendirildiğinde konu yargıya taşınabilecekti.

Dikkat ediniz! İşte Sayın Diyanet İşleri Başkanımızın İslam’ın temel prensiplerini, Cenab-ı Hakk’ın emirlerini sadece hutbede beyan etmesi ile birlikte Baro’nun tavrına dikkat kesilelim:

“Söylemini kutsal sayılan değerler üzerine inşa ederek halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmesindeki kan kokan cüreti!”

Buyurun ve lütfen anlatın bana, Ali Erbaş kime şiddette bulundu? Sadece hutbede İslam’ın temel prensiplerini açıkladığı için, Ankara ve İzmir Baroları tarafından şiddet fiiliyle suçlandı.

Evet, bunlar güzel günlerimizdir. Rüzgâr değiştiğinde camide dahi olsa konuşamayacağınız günler yakındır.

Biz İstanbul Sözleşmesi’nin temelde İslam’ın bütün değerlerini ayaklar altına aldığını defalarca bu sütunda dile getirmiştik. Yarınlarda evlatlarınıza dinî nasihatte dahi bulunamayacaksınız demiştik. Maalesef bu önemli mücadele Sayın Yusuf Kaplan, Ebubekir Sofuoğlu ve Sema Maraşlı gibi hakkı açık yüreklilikle dile getiren üç beş kişiye ve sosyal medyada sesini duyurmak için çırpınan eli öpülesi yiğit Anadolu evlatlarına kaldı…

İlahiyat hocaları maaşlarını alsınlar, yatsınlar, sussunlar ve uyusunlar. Hakkı ve hakikati savunmasınlar! Her konuya maydanoz olan düşünce platformları birilerini üzmemek adına bu konuyu es geçsinler. Vekiller İslamiyet’i değil de Ali Erbaş Bey’i yedirmemek için canhıraşane çalışsınlar. Meselenin özünü, İstanbul Sözleşmesi denilen ahtapotun kollarının vatanı ve aileyi yok etmeye doğru gittiğini, İslami değerleri ayaklar altına almak için gayret ettiğini görmesinler! “Erbaş yerinde kaldı ve mücadele bitti” diyerek bayram etsinler.

Bakın net söylüyorum. Kurumlar kalıcı, fertler gelip geçicidir. Sayın Erbaş gider başka başkanlar gelir. Şayet gerçek bir Diyanet İşleri Başkanı olacaksa, bütün başkanların Ankara Barosu’nun LGBT’lileri savunduğu söylemlere karşı duruşu hiç değişmeyecektir. Başka bir söylem icra etmesi için, ancak “hıyanet işleri başkanı” olması lazımdır.

Durum bu merkezde olunca İslam’a ve İslam’ın değerlerine saldırının kaynağı hâlindeki İstanbul Sözleşmesi’ne neden laf etmiyorsunuz? Neden sorgulamıyorsunuz? Bakınız Ahmet Davutoğlu, İstanbul Sözleşmesi’nin ateşli bir müdafii olduğunu, onu çıkartabilmek için nasıl gayret gösterdiğini Mısır’daki sağır sultana kadar duyurmaktadır. Barolar İslamiyet’e pervasızca saldırabilmektedir.

Siz neredesiniz? Kimin yanındasınız?

Sayın Ali Erbaş Bey daha önce de bu sözleşmenin tehlikelerine işaret etmişti. Onu bir kez daha İstanbul Sözleşmesi’nin içyüzünü ortaya çıkaran açıklamaları nedeniyle gönülden tebrik ediyorum.

Buna karşılık hâlâ meselenin ana mahiyetini görmek istemeyenleri, “bütün bu saldırıların vebali boynunuzdadır” diyerek kınıyorum.

Sözleşmeye karşı olduğunu bildiğim Sayın Cumhurbaşkanımız ile Sayın Devlet Bahçeli Bey’i, toplumsal cinsiyet eşitliği projeleriyle doğrudan dinimizi ve aile yapımızı hedef alan, milletimizi derinden yaralayan bu meş’um belgeyi yok ederek tarihî bir görev ifa etmelerini diliyorum.

Bu kararla bir kez daha milletin gönül tahtına oturacaklardır…

Teşekkür

Bu arada “Pik yapan virüs” başlığını atmışken Sayın Cumhurbaşkanı’mıza, Sağlık Bakanı’mıza ve sağlık çalışanlarımıza koronavirüse karşı mücadelede göstermiş oldukları canhıraş gayretlerinden dolayı teşekkürü bir borç bilir ve derim ki:

Biz Türkler temizliği imanın yarısı gördüğümüzden ve de sapkın çarpık ilişkilerden uzak durduğumuzdan, helal yiyip içtiğimizden virüslerden daha az etkileniyoruz. Elbette alınan tedbirlerde büyük önem arz etmektedir. Asırlar öncesinden gelen ses bize temizliği ve karantinayı emretmektedir. Batı virüsle kavrulunca bunu anladı. Ancak o sesi boğmak için çalışan Ankara Barosu elemanlarının anlaması imkânsızdı. Kendilerine hidayet diliyorum!

TEFEKKÜR
Bî-basîret olamaz müdrik-i feyz-i dîdâr
Herkese nûr görünmez cebel-i Musâ’da
Rahmî

(Basiretsizler Allah bilgisini anlamaz,
Herkese ışık görünmez Musa Dağı’nda.)

.

Dua ve zikre bid’at diyen Din İşleri Yüksek Kurulu üyesi!

Posted on 24 Nisan 2020
Kitapları ve eserleri olan insanlar, bu fâni dünyadan çekilseler de fikir ve düşünceleri ile yaşamaya devam ediyorlar. Doğru veya yanlış yolda insanları etkilemeyi sürdürüyorlar. Bu itibarla yazılan ve asırlar ötesine bırakılan yazı ve eserler elbette çok önemlidir…

Eskiler, “Sadrda kalmaz satırda kalır” derlerdi. Öyleyse yazı, makale ve eser sahipleri bu sorumluluğu asla unutmamalıdır.

Nitekim günümüzde sosyal mecrada dahi bir kez yazılan konular, seneler sonra kişinin önüne servis edilebilmektedir. Bazen de birkaç sene önce kaleme alınmış yazı ve makaleler muhtemelen çok önemli görüldüğü için, altı ayda bir, yeni çıkmış gibi WhatsApp gruplarında servis edilmektedir.

Geçenlerde bunlardan bir tanesi birkaç yoldan bana da ulaştı.

Muhtemelen faydalı görüldüğünden paylaşma yarışına girişilmişti. Bazıları da fikrimi almak istiyordu.

Yazı, Ankara İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyelerinden Bünyamin Erul’a aitti. Bünyamin Bey aynı zamanda Diyanet’te Din İşleri Yüksek Kurulu üyelerindendir.

Kısa makale ise, onun Kur’ânı hakkıyla yaşamak maksadına matuf kaleme aldığı bir yazı idi.

İnsanların belki okumadan belki dikkatli değerlendirmeden paylaştıkları bu kısa makale o kadar sinsi niyetler taşıyordu ki!..

Nitekim Bünyamin Erul yazısına bir tehlikeye işaret ederek başlamıştı. Şöyle diyordu:

“Değerli kardeşlerim, son yıllarda sanal medyada Hz. Peygamber (sav)’e şu kadar salevat getirilmesi, şu kadar Yasin, Tebareke okunması hattâ hatimler edilmesi şeklinde kampanyalar düzenlenmektedir. İyi niyetle de olsa, bu tür gayretler, bizleri yanlış bir din anlayışına sürüklemektedir…”

Sayın Erul bu ifadelerden sonra milleti kitaba, sünnete ve harekete davet ederek;

“İslâm dâvâsına sahip çıkmamız, bu tür gayretlerle değil, Yüce Kitabımızın ahkâmına ve Sevgili Peygamberimiz (sav)’in ahlâkına sarılarak gerçekleşir… Dâvâ, dilde kalan duâ ile değil, eyleme ve davranışlara dönüşen çabalarla kazanılır” demektedir.

Peki bütün bu okumalar kitaptan ve sünnetten değil midir?

Allahü teala Kur’ân-ı kerimde, “Allah’ı çokça zikredin ki kurtuluşa eresiniz; gizli ve açık, sabah akşam Rabbini zikret; münafıklar Allah’ı az zikrederler”.

Yine Ra’d suresindeki 28. âyeti kerime de mealen, “Biliniz ki kalbler, ancak Allah’ı zikretmekle itminana kavuşur” buyurmuştur.

Peygamber Efendimiz de nice hadis-i şeriflerde zikrin kıymetinden bahsetmiştir. Şöyle ki: Buhari ve Müslim’in birlikte zikrettiği hadisi şerifte, “Her gün 100 kere, lailahe illallahu vahdehu la şerike leh, lehülmülkü ve lehülhamdü ve hüve ala külli şeyin kadir, diyene 10 köle azadına denk sevapla birlikte 100 hasene/iyilik yazılır, 100 kötülük silinir, o gün akşama kadar şeytandan korunmuş olur” buyurmuştur.

Yine, Kur’ân-ı kerimden bir harf okuyana on sevap verileceğini bildirmiştir.

Öyle ki sadece dil ile zikir konusunda Kur’ân-ı kerim ve sünnetlerde onlarca belki yüzlerce nass ve hadis vardır.

Bakınız buna rağmen Erul, sinsice ve kurnazca vurmaya nasıl devam ediyor:

“Sahabe ve Selef âlimlerimiz, fetihleri ve zaferleri oturdukları yerden yüzlerce binlerce duâ ve salevat ile değil, bizzat mallarını ve canlarını ortaya koyarak kazandılar…
Sizi, bu hususta asılsız çağrılara değil, Allah ve Rasul’ünün hayat veren gerçek yoluna; Kitab’a ve Sünnete davet ediyorum… Ortada 14 asırdır yaşanan bir İslam varken işimiz bu tür bid’at ve hurafelere mi kaldı? Resulullah ve ashap hiçbir zaman oturdukları yerden tesbih çekerek veya sadece fetih sureleri okuyarak başarılı olmadı.”

Bu adam Diyanet teşkilatında Din İşleri Yüksek Kurulu üyesi maalesef!..

Bu sözlerin sahibine önce şu suali tevdi etmek gerekmektedir:

Cenab-ı Makk’ı zikredenler, Yasin, Fetih ve Fatiha sureleri okuyanlar ve hatim indirenler içerisinde, “Evinde yan gel otur, Allah’ı zikret, Kur’ân oku merak etme düşmanı mahvedersin. Silaha ve düşman üzerine gitmeye hiç gerek yoktur” diyen bir Allah’ın kulunu gösterebilir misin? Göster biz de görelim. Sen uzayda mı yaşıyorsun beyefendi?

Gaza ve dua orduları!

Öte yandan bu beyefendinin ne yazık ki saman çöpü kadar tarih bilgisi olmadığı da belli olmaktadır. Şayet tarihi biraz okumuş olsaydı, 14 asırdır yaşananları öğrenir ve dinin en önemli bir bölümünü hiç yaşanmamış gibi bid’at ve hurafe diye vasıflandırmazdı…

“Gaza leşkeri”nin (askerinin) ötesinde bir de “dua leşkeri” olduğunu bilirdi. Silahın mutlaka dua ile yan yana yürüdüğünü görürdü…

Osmanlı seferlerinde Peygamber Efendimizin sancağı dibinde fetih sureleri okuyup dua ve niyazda bulunan kırk hafızdan haberdar olurdu…

Topkapı Sarayı’nda “Mukaddes Emanetler”in yer aldığı bölümde gece ve gündüz şanlı Peygamber Efendimiz için okunan hatimlerden, nusret ve muzafferiyet için yapılan dua ve niyazlardan bilgi sahibi olurdu…

Şanlı Peygamber Efendimizin Bedir’de Uhud’da Huneyn’de ve bütün gazalarında zafer için Rabbine sığınıp gözyaşı ile yaptığı dualarını unutmazdı.

Dua Rabbine sığınmaktır. Kul olduğunu, acziyetini bilmektir. Kendini tanımaktır.

Silahı kullanırsın ancak fethi ve nusreti Rabbinden beklersin.

II. Bayezid Han ordularını devrin en mücehhez silahı ile donatıp düşman üzerine gönderirken;

Allahım azizlik sana yaraşır
Nitekim fakirlik bana yaraşır
Madem sensin sığınağı cihanın
Herkesten sana iltica yaraşır

Diyerek gözyaşları ile Rabbine arz u niyaz ediyordu.

Fatih Sultan Mehmed, Yavuz Sultan Selim, Kanuni Sultan Süleyman velilerin seyyidlerin dualarını almadan kabirleri ziyaret etmeden sefere çıkmıyorlardı.

Bunlar hep bid’at ve hurafe mi işliyorlardı sayın Erul?..

Erul’a göre herkes silahını alıp cihada koşmalı imiş. Yoksa okumak dua etmek bid’at olurmuş. Peki Osmanlıda medreseliler, talebeler harbe alınmazlardı. Savaşacak kitle belli idi. O zaman bunların işleri hep yanlış mı oldu!..

Bugün de askerlik yapacakları devlet belirlemektedir. Bizler bid’at ve hurafe diye duadan geri mi duralım. Askerlerimize Fatihalar, Yasinler ve hatimlerle destek olmayalım mı?

Nasıl bir din ve İslam anlayışıdır bu!..

Sizden Selefilik ve Vehhabilik kokuları geliyor sayın Erul.

Sinsi bir ifade ile 1400 yıldır böyle olmadı deyip kurtulamazsınız. Örnek verin lütfen! Hacı Bayram-ı Veli’den, Aziz Mahmud Hüdayi’den, Akşemseddin, Ebussuud Efendi ve Kemalpaşazade’den örnek gösterin. Hangi âlim talebelerini duaya teşvik etmedi söyleyin lütfen…

Diyanet’te Din İşleri Yüksek Kurulu üyesi öyle mi? Vah ki vah…

Bu ifadelerin sahibi olan siz mesela yakın tarihteki el-Bab, Afrin ve diğer harekâtlarda cephede mi idiniz? Olmadığınıza göre bid’at ve hurafe diye şanlı ordumuza dua etmediniz mi?

Ehl-i sünnet akidesinden kopuk Ankara İlahiyat Fakültesi, yıllarca Abduh, Afgani, Hamidullah, Fazlurrahman vesair ekolü ile işte böyle hocalar yetiştirdi…

Dinin en temel umdelerini bid’at ve hurafe diye vasıflandırdı.

Bu arada Erul’un dinî görüşlerine de girmek istemiyorum.

Şanlı Peygamber Efendimizle ilgili bu milletin yediden yetmişe inandığı meseleleri nasıl tek kalemde yok ettiği hususuna değinmiyorum.

Cevap gelirse onları da irdeleriz…

Bu arada Sayın Erul’a göre Diyanet İşleri Başkanlığı, Diyanet TV’de neden her gün bidat ve hurafe işlediğinin hesabını da vermelidir.

Yoksa sayın üyelerinin ikazlarını duymuyorlar mı?!.

TEFEKKÜR
Zikr et zikir bedende iken cânın
Kalb temizliği zikri iledir Rahmânın

GAZETEM!

Posted on 22 Nisan 2020
Gazeteden ödül kazandım

Köyde doğup büyümeme rağmen (1960’lı yıllar) çok küçük yaştan itibaren gazete kültürü edinmiş ve köşe yazarları ile yoğrulmuş biriyim. Köyümüzün Boyabat’a en fazla üç kilometre uzaklıkta oluşu benim için büyük bir avantajdı. Rahmetli dedem her gün mutlaka bir Tercüman gazetesi alır veya kasabaya gidenlere aldırtırdı. Arkası yarın romanları, pehlivan tefrikaları, köşe yazıları günümüzün bir parçası idi. Rahmetli Şahap Ayhan’ın “Kara Orkun” adlı tarihi romanı çocukluğumun efsanesi olmuştu. Sonra rahmetli İlhan Bardakçı’nın tefrika yazıları benim tarihe meyletmemde büyük etki yapmıştı.

Liseli yıllarda ise Türkiye gazetesi ile tanıştık. Fikir, kültür ve kimlik kavgalarının hayatın akışını bozduğu, talebe olaylarının zirve yaptığı dönemlerde; Türkiye ile evimiz ışımıştı sanki. Sloganı gazetenin vasfına tam uyuyordu. ‘’Huzur veren gazete’’.
Ancak Türkiye gazetesi, ne yazık ki diğer gazeteler gibi günlük gelmiyordu. Abone olmak zorundaydınız. Posta ile üç beş gün sonra elimize geçiyordu. Hatta postacı, çoğu kez biriktirip üç beş gazeteyi birden elimize veriyordu. Üç kardeştik ve birimizin okumasını beklemeye tahammül edemiyorduk. Sırf bu sebeple üçümüz de gazeteye abone olmuştuk. İçimdeki okuma aşkını daha nasıl ifade edebilirim bilemiyorum. Gerçekten okuma aşkı böyle bir şeydi. Bu arada gazetenin muhtemelen 1977 yılında açtığı bir hikâye yarışmasında üçüncü olmuş bin TL ödül kazanmış ve yazım bir hafta boyunca gazetede yayımlanmıştı.

Ne büyük bir saadetti benim için anlatılamaz.

Şimdi bilhassa kitap fuarlarında, 10-15 yaş aralığındaki gençlerin ışıl ışıl bakışlarla ve heyecanla kitap imzalatmak üzere yanıma geldiklerini gördüğümde, o güzel günlerimi hatırlamadan edemiyorum.

Liseyi bitirdiğimde üniversite imtihanına hazırlanmak için son bir ayımı İstanbul’da geçirmiştim. Bu sırada Cağaloğlu’nda Türkiye gazetesini ziyaret ettim. Orada çalışan bir iki hemşehrim de vardı. Ben yazarlarla tanışabilir miyim diye düşünürken gazetenin sahibi Enver Bey’in odasına kadar getirdiler ve kendisi ile tanıştırdılar.

İşte o gün anladım bizi Türkiye gazetesine bu denli bağlayan duyguyu. Zira karşımızda bir patron oturmuyordu. O, sanki bir gazetenin sahibi, yüzlerce kişiye iş temin eden biri değildi! Kibir, gurur, tepeden bakış, kendini beğenmişlik yoktu. Sıcak samimi bir baba veya abi duruyordu karşımda!

Kendimle ilgili bir iki sualine ağzım kuruyarak cevap verebildim. Sanki kendimden geçmiştim. Hiç unutmuyorum o gün bizlere bir miktar kabir azabından bahsetmişti. İmam Hatipli bir talebe olarak hiç duymadığım bilgilerdi. Sanki kabre girip çıkıyordum. İstanbul’a her gelişimde kendisini ziyaret etmemi söylemesi beni o kadar onurlandırmıştı ki…
Çıkınca dünyaya yeni gelmiş gibiydim. Düşünmüştüm kabir hayatını unutmayan ve kabirdeki hâlini düşünen bir kimse nasıl olur? Elbette o, dünya meşakkatlerine katlanıcı, kötülüklere sabredici, iyilik ve ihsan sahibi güzel ahlaklı biri olmaya mahkûmdur. Küçüklerine şefkat, büyüklerine saygı, ailesine bağlı, milletinin birliğini ve beraberliğini arzulayan bir fert olmaktan başka ne düşünebilir. Evet, bu sohbet belki de geleceğimi şekillendirmişti benim.

Üniversiteyi İstanbul’da okumayı çok istemiştim. İlk altı tercihim İstanbul’daki bölümlerdi. Ancak ben yedinci tercihim Erzurum Atatürk Üniversitesi Tarih Bölümünü kazandım. İstanbul’a uzun bir süre hasret kaldım.

1983 yılında Erzurum’da asistan olduğumda her yıl uzun sürelerle İstanbul’a gelip arşivde çalışmam gerekiyordu. Arşiv binası ise Türkiye gazetesinin yanı başında idi. Benim için en tatlı günler olmuştu. Enver Bey tam bir tarih âşığı idi. Büyük tasavvurları vardı. Mefkûre sahibi, ülkü ve dava adamıydı.

Nitekim 1984’den itibaren bu yolda büyük adımlar attı. 1989 yılında Marmara Üniversitesine gelmiştim. Beni derhâl Ansiklopedi servisine gönderdi. Orada İlhan Apak beyin başkanlığındaki heyete dâhil oldum. Rehber, İslam Âlimleri, Evliyalar, İslam Tarihi, Osmanlı Tarihi gibi ansiklopediler çıkardık.

Bir dönem gençliğin tarihini, ecdadını, dinini doğru bilmesi yolunda çok ciddi adımlardı bunlar. Rahmetli İsmet Miroğlu Bey’den Tarih ve Medeniyet dergisi çıkarmasını istemişti. Tarih bilinmezse, ecdat tanınmazsa gençlik bozuk akımlarım, yabancı ideolojilerin ve maalesef Türk ve İslam düşmanı şahısların etkisine girer diyordu. Bizlere hedefimizi en yüksekte tutturuyordu. O yıllarda bizlere çizdiği vizyonun önemini bugün maneviyat dünyamızın en derinliklerinde hissediyoruz.

28 Şubat sürecinin onu kahreden, sağlığını etkileyen en büyük hadiselerden olduğunu biliyorum. Gazetede millî ve manevi değerlerimizin kaleme alındığı bizim sayfaya kadar müdahale ediliyordu. Tarih ve Medeniyet dergisi kapattırılmıştı. Ne kadar hayırlı ve güzel hizmetler varsa bitirilmişti. Onu yakından tanımayanlar çektiği çileleri elbette bilemez. Uzaktan gazel okumaya devam eder. Bazen onun kendisine en ağır hakaret edenleri dahi affettiğine şahit olurdum. Bu yüksek hasleti açıkçası anlamak imkânsızdı. Geriye dönüp baktığımda güzel vatanımıza ve temiz, ehlisünnet çizgisindeki Anadolu insanına yaptığı kültürel hizmetlerle; milletimizin geçmişinden kopmamasına engel oldu. Soğuk bir şubat gününde Eyüp Sultan semtinde; bu tarihî beldenin bir daha belki de bir daha göremeyeceği sevenleri onu ebedi âleme uğurladı. Derecesi ali olsun inşallah.

2017 yılı Mayıs ayının ilk haftası idi. Antalya Havaalanı’nda uçağa binmek için bekliyordum. Türkiye gazetesinden aradılar. Mücahid Bey seninle görüşmek istiyor dediler. Tabii ki dedim. Mücahid Bey hâl hatır sorduktan sonra gazetede yazı yazmamı istedi.
Boğazım yine kurumuştu. Kardeşlerimle gazeteyi paylaşamadığımız günler geldi gözümün önüne ve sadece: “Tabii ki efendim, inşallah, memnuniyetle” diyebildim. Gözlerim yaşarmıştı. Gerisini fazla işitemedim desem yerinde olur.
Cenabı hakk, Türkiye gazetesine nice yıllar bu misyonla hizmet etmeyi nasip etsin. Tam yarım asır önce Enver Bey’in yaktığı o şanlı meşalenin sönmemesi dileğiyle…

Cahil cesur olur!

Posted on 17 Nisan 2020
Bazı meselelerde ahkâm kesenleri görünce Şanlı Peygamber Efendimizin “el cahilü cesûrun” hadis-i şerifi aklıma geliyor. Gerçekten de cehalet ne kadar kötü bir şey! Bu memleket okumuş aydınların ihaneti kadar iyi niyetli cahillerin de büyük zararını görmektedir.

Nitekim şu korona musibetiyle uğraşılan günlerde bu duruma bir kez daha şahit olmaktayız.

Hatırlayalım koronanın çıktığı günlerde birileri önce umre meselesine mal bulmuş mağribi gibi yapışmıştı. Koronanın ülkemizde yayılmasının bütün suçunu umrecilere yıkmaya çalıştılar. Buna karşın Avrupa’dan gelen ve umre ibadetinden dönenlerin yirmi otuz katı insanı hiç görmediler.

Yine bunların en büyük dertleri cami, cemaat ve namaz oldu. Evet dinimiz sıhhati her zaman öne almaktadır. Gerekenler yapıldı. Fakat diğerlerinin yatsı namazından sonra duaya dahi tahammülleri yoktu. Hastalara moral olsun diye kiliselerde verilen konserleri dahi milletin gözünün içine soktular. Fakat kendi minarelerimizden yapılan dualara ise kulak tıkadılar. Alkışlarla bastırmaya çalıştılar. Bizdeki sözde okumuş aydınların büyük bölümünde dinimize mesafeli duruş ne yazık ki devam etmektedir…

Bir de bilerek veya bilmeyerek yıllardır verilen yanlış bilgilerle hatalı hareket edenler ve yönlendirenler var. Bunların en belirgin özelliği ne yazık ki mezhep ve âlim tanımamaktır. Maksatları güya dinimizi zamanın şartlarına göre reformize etmeye çalışmaktır.

Son dönemde ciddi ciddi seslerini çıkarmaya başlayan Prof. etiketli tarihselci denilen şarlatanları saymıyorum bile. Zira bunlar ne Peygamber Efendimizi ve ne de Kur’ân-ı kerimi artık tanır oldular! Onlar tarihte kaldı, deyip kendi düşünce yapılarını din yerine koymaya başlayan bu güruha ne söyleseniz boştur.

Diğer taraftan koronayı fırsat bilen akılperestler şimdi de ramazan orucunu dillerine dolamaya başladılar. Şeytan bunların kalplerine ve kulaklarına kendilerini rahatlatacak fikirleri fısıldamaktan geri durmamaktadır.

Neymiş oruç bağışıklık sistemini kırabilirmiş. Ramazanda aç kalacak insanlar için bu büyük bir risk oluştururmuş. Diyanet buna bir çare bulmalıymış. Orucu ileri bir tarihe alabilirmiş…

Bakınız ne kadar masumane tavsiyelerde bulunuyorlar. Rahmetli dedem birine kızdığında; “Bu adam ya sayı saymasını bilmiyor ya dayak yememiş” derdi.

Bunlar da ya hiç oruç tutmamışlar ya orucun ne olduğunu bilmiyorlar.

Bir defa adı üzerinde farz olan oruç ramazan orucudur. Ramazan ayını başka bir aya taşıyabiliyorsan orucu da taşırsın. Haram olan beş gün hariç her zaman oruç tutabilirsin kardeş. Bunlar ya nafile ya da kaza olacaktır. Hiçbir zaman farz olan ramazan orucu yerine geçmeyecektir.

Aksi hâlde Roma imparatorları Romulus, Jül Sezar ve Augustus gibi ayları ve günleri kafanıza göre oluşturma ve değiştirme gibi bir garabetin içerisine düşersiniz!

Neyse ki Diyanet İşleri Başkanlığı bu konuda net tavrını ortaya koymak suretiyle büyüyecek tartışmaların da önünü kesmiş oldu…

Oruç tut sıhhat bul!

Bağışıklık ve sıhhat meselesine gelince bu gafiller şunu hiç düşünmüyorlar. Rabbimiz yarattığı kuluna zararlı bir iş emreder mi? Manevi faydalarını inşallah daha sonraki makalemizde işleriz. Orucun sağlık ve sıhhat meselesindeki yararlarını anlamak açısından âlimlerin çalışmalarına bir göz atmak yetişir… Bakınız 1994’te Kazablanka’da tertip edilen “Ramazan ve Sağlık”a dair ilk uluslararası kongrede orucun tıbbi faydası hakkında geniş kapsamlı nice çalışmalar ortaya konulmuştur.

Sempozyumda ortaya konulan en mühim tespit şu idi:

“Orucun birçok tıbbi alanda, faydaları ve katkıları gözlemlenirken, hiçbir hastanın sağlığında ve temel sağlık durumunda herhangi bir kötüleşmeye sebebiyet vermediği de kesinleşmiştir.”

Bilim adamlarına göre orucun maddi faydaları oldukça çoktur. Şöyle ki:

Oruç yoluyla zehirli atık maddelerin yok edilmesi sağlanırken kalp ve damar hastalıkları, sindirim sistemi hastalıkları, romatizma da dâhil olmak üzere hareket sistemi hastalıkları, astım dâhil olmak üzere solunum sistemi hastalıkları ve ciddi boyutlara ulaşmamışsa kanser gibi hastalıkları tedavi edebilir.

Yine soğuk algınlığı, grip, sinüs ve bronşit hızlı bir şekilde bedende erir ve yok olur. Nefes zorluğu çekmesine sebep olan çeşitli alerjilerden kurtulur. Eklemlerde, kaslarda, hücrelerde ve bezelerdeki kireçlenme neticesinde oluşan hastalık türleri de kolayca yok olur. Oruç damarlardaki kolesterol birikintilerini de eritir. Bütün bu özellikleriyle oruç, temizleyici bir güçtür.

Oruç vücut ağırlığımızı normalleştirmeye yarayan doğal bir yoldur. İnsanlar çok yemekle beslendiğini zannederler. Hâlbuki insanlar yedikleri miktara göre değil, yediklerini sindirme ve özümsemelerine göre beslenebilmektedir. Bu manada orucun büyük faydaları tartışmasız kabul edilmektedir. Dolayısıyla oruç, zayıf veya obez insanlar için de uygulanabilir ve şaşırtıcı faydalar temin eder. Zira oruç gereken ağırlığın altında olan insanların sindirim sistemini de normalleştirir ve yedikleri gıdaların sindirilme ve özümsenmesi için vücudu hazırlar.

Oruç tutan insanların metabolizması düzene girmektedir. Bu sayede bedenimiz oruç sonrasında tüm organlara uygun bir şekilde çalıştığından proteinleri, yağları, karbonhidratları, nişastaları, şekerleri, mineralleri, vitaminleri ve gerekli diğer bütün besinleri özümleme özelliğini yeniden kazanır.

Mide, ince ve kalın bağırsaklar oruçla tamamen dinlenir ve hasarlı yapılarını iyileştirme imkânını elde eder. Hemoroit, prostat, kolit, apandisit, tifo, gastrit gibi hastalıklar oruçla hızlı bir şekilde iyileşir. Sindirim sistemi, oruç̧ esnasında, zararlı bakterilerden neredeyse tamamen temizlenir. İnce bağırsaklar mikropsuz hâle gelir.

Şurası da muhakkak ki oruç, insanlara tütün, uyuşturucu, alkol ve diğer bağımlılık yapan haram veya zararlı madde alışkanlıklarını bırakmaları bakımından yardımcı olur. Bunlara karşı arzuyu azaltır. Vücudumuzun biriken zehirleri atmasına neden olur. Bu manada oruç, etkili bir zehir atma terapisidir.

Bu arada oruçta, gıdasız kalma veya yetersiz kalori alımı gibi bir durum yoktur. Zira güneş batıp oruç nihayete erince, ertesi günkü oruca başlanıncaya kadar yeme miktarı bakımından herhangi bir kısıtlama yoktur. Ayrıca ramazanda yenilen yemek türleri sadece protein ya da sadece meyve diyetleri şeklinde bir sıkı rejim değildir. Caiz olan her şey kıvamında yenilir…

Aslında bilim ilerledikçe orucun sayısız nice faydalarının ortaya çıkacağı da kesindir. Bu konuda Prof. Dr. Naseem Ahmad Shah’ın, “Ramazanda Oruç Tutmanın Tıbbi ve Biyolojik Faydalarının Bir Değerlendirilmesi” isimli makalesi çok güzel bir çalışmadır…

Müslüman orucunu Rabbi’nin emri olduğu için tutar. Rabbimiz ise bize hâşâ zararlı hatta faydasız hiçbir işi emretmez. Böyle “zarar verir” diyerek Müslümanları oruçtan korkutmaya ve tutmamaya sevk edenlere ise Peygamber Efendimizin şu sözü tam bir cevaptır:

“Oruç tut sıhhat bul!..”

TEFEKKÜR
Şeref ü kadr ile mihman-hâne-i dünyaya
Bir misafir geliyor nâmına derler ramazan

Türk’ü doğru tanımak!

Posted on 10 Nisan 2020
Şurası muhakkak ki, Türk milleti İslamiyet öncesinde de büyük imparatorluklar kurmuştu. Oğuzlar, Hunlar, Göktürkler, Avarlar, Hazarlar, Kırgızlar, Türgişler, Karluklar bunlardandır. Bugün ilk büyük Türk devletinin Asya Hun Devleti olduğu kabul ediliyorsa da Türklerin bundan önce de büyük hâkimiyetlerinin olduğu reddedilemez bir gerçektir.

Ancak burada konumuz Türk devletleri değil. Nedense İslam öncesi Türk devletleri denildiğinde gençlerimizin aklında derhal şaman inancı gibi İslam dışı düşünceler belirmektedir! Son dönemlerde gençlerimiz arasında bu furyanın büyümekte olduğunu üzülerek müşahede etmekteyim. Bu elbette uzunca bir süredir devam ettirilen bilinçli bir siyasetin ürünü idi.

Hâlbuki gerçek hiç de öyle sanıldığı gibi değildi. Türklerin ilk atasının Nuh aleyhisselamın evladı Yafes’ten geldiğini bilmeyenimiz neredeyse yoktur. Yafes isminin patah veya yafahtan geldiği sanılmaktadır. Patah yayılmak, Yafah ise güzel olmak anlamlarına gelmektedir. Nuh aleyhisselamın, oğlu Yafes için dua ederken “Allah Yafes’e genişlik versin, zürriyeti yeryüzüne yayılsın ve Sam’ın çadırlarında otursun” diye dua ettiği rivayet edilmektedir. Nuh aleyhisselamın bu duası tam Türk soyunu bulacaktı.

Çünkü tarih, tefsir ve kısas-ı enbiya eserlerinde Yafes’in, Türklerin atası olduğu özellikle vurgulanmaktadır. Ebü’l-Gazi Bahadır Han Şecere-i Terakime’de Yafes’in sekiz oğlu olduğunu belirterek ölmeden önce oğlu Türk’ü yerine oturttuğunu ve diğerlerine “Türk’ü kendinize padişah bilin, onun sözünden çıkmayın” dediğini ifade eder.

Nuh aleyhisselamın torunu olan Türk ve soyu bu tarihten sonra teşkil ettiği devletlerle tarihte çok önemli bir mevki kazanacaktır.

Nitekim onlarla ilgili bilgi veren kaynaklarda Oğuz’un, Zülkarneyn aleyhisselam olduğu rivayeti çok güçlüdür. Yine Oğuz’dan sonra idareye geçen nice beylerin çeşitli peygamberlere bağlı olduğu vurgulanmıştır. Bozdoğan Bey’in Davut aleyhisselama, Korkulu Bey’in ise Süleyman aleyhisselama tabi olduğu kaynaklarda yazılıdır.

Bütün bunlara rağmen eski Türkler derken neden günümüzde Türk evlatlarının aklına İslam dışı din dışı bir zihniyete mensupmuş algısı yerleştirilmiştir? İyi düşünmek ve tahlil etmek gerekmektedir.

Büyük ve ulvi mefkûre!

Şunu da çok iyi biliyoruz ki Türklerin İslam dairesine girdiği sırada inanç ve yaşantıları bu dine çok yakındı. Bu durum onların evvelce sahip oldukları doğru inanç ve itikattan ve beğenilen huylardan kopmadıklarını gösteriyordu. Bu sebeple de Hıristiyan, Yahudi ve Zerdüşt misyonerlerinin yoğun faaliyetlerine maruz kaldıkları bir dönemde kolaylıkla İslamiyet’i seçtiler. Bu öyle normal bir benimseme değildi.

Zira böyle bir benimseme ve geçiş ikinci bir millette gerçekleşmedi ve tarih yazmadı!

Türk milleti bu geçişle birlikte mutlak olarak kendilerini Cenab-ı Hakk’ın seçtiği ve İslam’ı dünyaya duyurmak üzere büyük bir vazifeyi üzerlerine almış olduğu şuurundaydılar.

Nitekim ilk İslami destanları bunu açıkça gösteriyordu. Satuk Buğra Han destanında bu büyük Türk hakanının ruhunun, Miraç’ta Peygamber efendimizle görüştürülmesi hadisesi çok anlamlıdır.

Miraç’ta şanlı Peygamber efendimizin duasına mazhar olan Satuk Buğra Han Türk milletine büyük ülkü ve ideali de aşılamıştır.

Bu ülkü: İlâ-yı kelimetullah davasının müdafii ve savunucusu olmaktı.

Sultan Alparslan ”Biz halis Müslümanlarız” derken bu ülkünün sevdalısıydı.

Sultan Melikşah bir seferinde Akdeniz’e ulaştığında “Yarabbî, şu uçsuz bucaksız deniz önüme çıkmasa idi adını gidebileceğim yere kadar götürürdüm” derken bu ülkünün cihangiri idi.

Yahya Kemal, Yavuz Sultan Selim Han’ın vefatı için:

Sultan Selim-i Evveli ram etmeyip ecel
Fethetmeliydi âlemi şan-ı Muhammedi

Diye hayıflanırken bu cihangir padişahın hedef ve idealine mükemmel bir surette ışık tutmaktaydı.

Dolayısıyla Türk milleti Satuk Buğra Han’dan itibaren Orta Asya, Hindistan, Afganistan, Mısır, Suriye, Anadolu, Afrika ve Avrupa’da kurmuş olduğu devletlerle Cenab-ı Hakk’ın yüce ismini her tarafa duyurmuştu. Gazneli Mahmud, Tuğrul Bey, Muhammed Alparslan, Melikşah, Baybars, Babur, Enrengzib, Emîr Timur ve Osman Gazi’den II. Abdülhamid Han’a kadar Osmanlı sultanları hep bu ideal ve aşkla çalışmışlardır…

Bunlar hiçbir zaman birbirlerini yüceltmediler. İslam’ı yücelttiler. İslam ahlakını tavsiye ettiler. Hepsi o ulvi yolun aciz bir ferdi gibi gayret gösterdiler.

Osmanlıların Avrupa’daki 350 yıllık haşmetli yürüyüşü düşmanın endişelerini zirve yaptırmıştı. Viyana’dan sonra geçen 150 yıllık ölümüne süren savaş onları yok etmenin imkânsızlığını göstermişti. Muhtemelen bu devrede Türk milleti asli yapısından uzaklaştıracak ince işçilik için belki bir asır boyunca çalıştılar. Sonunda yeni ve uyutucu bir usul buldular; Kurtarıcı rol modellerle dizayn etmek!

Millî aklı tekrar oluşturabilmek!

Nitekim Tanzimat’la birlikte işbaşına gelenler nedense millete hep kurtarıcı olarak sunulacak ve yaldızlı söylemlerle Türk’ün kanına işlenecekti. Nitekim bir İngiliz ürünü olan Mustafa Reşit Paşa, ”Koca” ve ”Büyük” lakaplarla tarihteki yerini alacaktı. Oysa o güne kadar bizim milletimiz hiçbir hükümdarına böyle bir lakap veya isim vermemişti!..

Mustafa Reşit Paşa ve akabinde gelen Âli Paşa, Fuat Paşa, Mithat Paşa hep kutsallaştırıldılar. Daha sonra onları Enver, Cemal ve Talat paşalar izledi. Hepsi tabu yapıldı. Onları göklere çıkaran Ziya Gökalp’in resimleri bir dönem milliyetçilerin odalarında hep başköşeyi işgal edecekti. Hâlbuki bu adam Kur’ân-ı kerime en büyük muhalifti!..

Cumhuriyet döneminde de aynı zihniyet ve anlayış hep devam ettirildi. Artık bin yıldır İslam’ın hamisi olarak tarihteki yerini almış o güçlü hakanların adı sanki aksesuar gibi kullanılıyordu. Onlara benzemeye çalışan yoktu. Zira iş prensiplere, yaşamaya, örnek almaya geldiğinde onlar unutuluyor devreye kurtarıcılar giriyordu!..

Misal olarak bazı kesimlerin dillerinden düşürmedikleri hayranlıkla övdükleri II. Abdülhamid Han’ı sevdiklerini ifade etmeleri belki en büyük yalancılık olacaktı. Zira batılıların onu düşürmekte ve son büyük imparatorluğumuzu yok etmekte kullandıkları maşaları da onlar için çoktan baş tacı yapılmıştı.

Siyasette Enver, Talat, Cemal, Ahmed Muhtar ve Kazım Karabekir Paşalar gibi dinî hayatta da klişe isimler çıkarılmıştı. Bunlar sadece Anadolu coğrafyası için değildi. Asırlardır Osmanlı idaresi altında aynı gaye için çarpan gönüller, Osmanlıdan kopuşla birlikte de aynı kıskacın pençesine düşürülüyordu. Hepsinde kurtarıcılar vardı artık. Hepsinin ortak paydası eskilerin adını sadece hamaset olarak kullanmaları idi. İş uygulamaya ve prensiplere geldiğinde başka telden çalmaya başlanıyordu.

Afgani, Abduh, Seyit Kutup, Mevdudi, Reşit Rıza, Musa Bigiyef, Muhammed İkbal, Mehmet Akif ve daha niceleri özellikle parlatılmıştı. Onlara tutulanlar için Ahmed Yesevi, Hazreti Mevlâna, Akşemseddin, Şemseddin Sivasi, Ubeydullah-ı Ahrar, Mevlâna Halid-i Bağdadi ve daha niceleri levha süsünden öteye gitmeyecekti.

Yine çarpıcı bir misal olması bakımından II. Abdülhamid Han’ı yıkanlar Meşrutiyet’e geçtiklerinde ikiye bölündüler. Seçimlere girdiklerinde millet bu ikiden birinin yılmaz savunucusu idi artık. Temelde ise ikisinin de aynı yere bağlı oldukları artık kolay kolay görülemeyecek; görülse de hiçbir faydası olmayacaktı…

Maya tutmuştu. Kişi ne kadar mükemmel olursa olsun bir vagon gibi istedikleri lokomotife bağlanıyordu. Hatta bazı dönemlerde herkese göre lokomotif bile düzenlenmişti. Müslümana göre en aşırısından Müslüman, milliyetçiye en katı milliyetçi, sosyaliste sosyalist, komüniste ise komünist lokomotifler hazırdı. Bazı dönemlerde uyanışlar da olmuyor değildi.

Ancak ipleri ellerine geçirenler işlerinde öyle mahir idiler ki çok geçmeden bayatlamış oyun, yeni versiyonu ve yeni figürleri ile çoktan uygulamaya geçirilebiliyordu.

Aslında bundan kurtuluşun tek bir reçetesi vardır. Kurtarıcılar üzerinden değil de Türk’ü bin yıl muzaffer kılan prensipler üzerinden yürüyebilmek!! Bin yıllık millî aklı yeniden modernize edebilmek! Ne dersiniz? Meydanda olanı, yaşanmış olanı ortaya koymak çok mu zor? Aksi hâlde düşmanın çizdiği yolda yürümek bizi yok olmaya doğru götürmüyor mu?

TEFEKKÜR
Sermâye-i âdâb-ı cibillîsi olanlar
Bu dâd ü sited-gâhta zahmet mi çeker hiç
Âgâh Paşa

(Yaratılıştan yol-yordam sahibi olanlar,
Bu alışveriş dünyasında zorluk çeker mi hiç?)

.

Ayne’l-yakin yaşamak!

Posted on 3 Nisan 2020
21 yıl önce, 17 Ağustos 1999 depremi ülkemizi derinden sarsmıştı. Bilhassa Marmara Bölgesi’nin büyük kısmında halkımız günlerce evine girememişti. Sokakta yatmak zorunda kaldığı o günlerde evine hasret kalmış ve bir evin nasıl bir nimet olduğunu o gün hakkıyla anlamıştı. İlme’l yakin ayne’l yakine dönüşmüştü…

Sahip bulunduğumuz nimetleri derslerde talebelere anlatırsınız, evlatlarınızla konuşursunuz ve zaman zaman sohbetlerde dile getirirsiniz. İşte bu ”ilme’l-yakin”dir. Dinleyenler çoğu kez, “doğrudur” der geçerler, hakkıyla idrak edemezler. Çünkü hakkıyla idrak için biraz eksikliğini yaşamak ayne’l-yakin vâkıf olmak gerektir…

Belki yirmi yıldır çeşitli vesilelerle yurtlarda, okullarda gençlerle sohbetler ederim. Gençlere eski zamanlarda yurtların yetersiz oluşundan, olumsuz şartlarından, bir odada on kişinin kaldığı günlerden bahsedip ellerindeki nimete şükretmeleri gerektiğini anlatırken gençlerin yüzünde genelde müstehzi bir eda oluşurdu.

Zira onlar, ellerindekileri hep az görürlerdi. Daha da olsun isterlerdi hep. “O gün öyleymiş canım. Bugün böyle ne yapalım” derlerdi. Sadece şikâyet ederlerdi. Misal olarak devletimiz son yıllarda yurtlarda çok daha önemli adımlar attığı hâlde yurt idarecileri ile görüştüğümde en büyük serzenişleri, “hocam maalesef nesillerimiz şükretmeyi unuttu, hiçbir şeyi beğenmiyorlar, nimete burun kıvırıyorlar” oluyordu.

21 yıl sonra, bugün sadece Marmara Bölgesi ile ibaret değil neredeyse tüm dünya sokağa çıkamaz hâlde bulunuyor. Sosyal ve tabii hayat akışının nasıl büyük bir lütuf olduğunu tam anlamıyla anlıyor.

Kur’ân-ı kerîmde, İbrâhim sûresi 7. âyet-i kerîmesinde meâlen “Nimetlerime şükrederseniz, elbette arttırırım” buyuruldu. Nimete şükür, nimeti arttırdığı gibi, nimete şükrün terki, hem nimetin elden gitmesine, hem de azâba sebep olur. Nitekim Allahü teâlâ yine İbrâhim sûresi 7. âyet-i kerîmesinde meâlen; “Eğer siz şükrü terk ederseniz, muhakkak benim azâbım şiddetlidir” buyurdu.

İlme’l-yakin kâğıt üzerine “ateş” yazmak gibidir. Bin defa da ateş yazsan kâğıdı yakmaz. Fakat yakacağını bilirsin. Ayne’l-yakin ise ateşin o kâğıdı yaktığını görmektir.

İşte böylesi hâllerde elimizden bir sabun gibi kayıverip giden nice nice nimetlerin arkasından boş boş bakar kalırız. Rüya gibi gelir, inanamayız!

Öğretmenlerine saygısız öğrenciler, ana babalarının değerini bilmeyen gençler, nasihatlere kulak tıkayanlar, ticari faaliyetlerinde her yolu mübah görenler, zekât vermemek için çırpınanlar, gece gündüz aklı fikri futbol olanlar, mescitlerin yolunu unutanlar, TV’lerde ahlaksız dizilerden başka bir meşgalesi bulunmayanlar, gözü paradan başka bir şey görmeyenler ve daha nice nicelerine bir anlamda dünyadaki her ferde öyle dersler var ki…

Neleri konuşuyorduk?

Evet korona büyük ders! Bazıları bunu komplo teorileri ile başka başka noktalara çekip duruyorlar. Dün dünyada milyon ve milyar dolar değeri ile övünen nice şirketler uçup giden maziye bakarak yanıyor şimdi.

Evet artık eski dünya olmayacak. Hem devlet hem özel sektörde siyasi ve ekonomik güçler önemli ölçüde değişecek. Zekâtı verilmeyen mallar diğerlerini de yakacak! Ana babaların kıymeti bilinmezse elimizden uçacak! Zulmeden devletler yaktığı zulüm ateşine düşecek.

Bakın ramazan-ı şerif kapımıza dayandı.

Bugün camiler kapandı. Cumalar kılınamaz oldu. Ben altmış yaşında olarak böyle bir hadiseye ilk kez şahit oluyorum. Açıkçası büyüklerimden de işitmemiştim.

Peki bilhassa doksanlı yıllardan sonra yaşananları biraz hatırlayalım. TV’lerde yıllarca ilahiyat profesörleri şunları tartıştılar:

Ramazanda teravih kılınmalı mı?.. Kurban kesilmeli mi?.. Tavuktan, horozdan balıktan kurban olur mu?.. Kurban kesme yerine ayakkabı gömlek dağıtılsa nasıl olur?.. Hatta dönemin diyaneti paraları toplarken kesimli mi kesimsiz mi diye soruyordu…

Buyurun şimdi Cenab-ı Hakk, nice nice nimetlerine, en büyük manevi sevap kapılarına hasret bıraktı bizi. İftar programları, teravih namazları ve o tatlı sohbetlerin yapılamadığı bir ramazan ayını düşünebiliyor musunuz?

Gerçekten nimet elden gittiğinde anlıyor insan ama iş büyük ölçüde elden çıkıyor. Bu ülkede yıllardır TV’lerde Cenab-ı Hakk’ın emirleri alaya alınacak, unutulacak, unutturulacak sonra nimetler uçup giderken yanılıp yakınılacak öyle mi?

Açıkçası bugün tevbe zamanı olduğu unutulmamalı!

Yalvarmalı. Dua etmeli!

Dua!

Duanın manasını bilmeyenler kendisini de hiç tanımayanlardır. Küfürbaz, ahlaksız, tefekkürsüz ilim ve bilgiyi put edinmiş budalalardır.

Şanlı Peygamber efendimiz, “Kendini bilen Rabbini bilir” buyurdu. İnsan önce kendini okumalı, tanımalı, bilmeli!

Mesela neredeyse her akşam TV’lerde spikerlerin ilim adamlarına büyük bir korku ve endişe içerisinde şu suali sorduklarını görüyorum: “Efendim koronadan kurtulan bir daha yakalanır mı?” İlim adamları da neredeyse istisnasız bir şekilde şu şekilde cevap veriyorlar:

“Efendim vücut bu virüsü tanımıyor. Onun için de savunmasız yakalanıyor. Bağışıklık zayıf ise ve başka hastalıkları da varsa hasta, hayatını kaybedebiliyor. Fakat kurtulursa, vücut artık bu virüsü tanıdığı ve bildiği için teyakkuzda duruyor. Dolayısıyla ölüm tehlikesi çok daha azalıyor…”

Vücuda bu hassayı veren Rabbimiz ne yücedir. Vücuda bu hassayı veren ve Rabbimizin bu büyük nimetini hatırlatana henüz rastlayamadım. Evet kim verdi vücuda bu yeteneği? Bir virüse aşı bulabilmek için bütün âlem seferber oldu. ne çalışmalar yapılıyor ve ne paralar gidiyor görüyoruz. Peki ya vücudumuz. Birinci defa tanımasıyla nasıl o özelliği yakalıyor?

Bırakın bunu tefekkür etmeyi Rabbimize sığınmak dahi tartışılır oldu. Avrupa ülkelerinde herkes kendi dinince Rabbine sığınırken biz de birilerinin yatsı ezanından sonra getirilen salevatlardan ve yapılan dualardan rahatsızlıklarını dile getirmeleri nasıl bir bağnazlıktır. Alkış tutarken böyle bir rahatsızlığı dile getirene rastlamadım. Fakat ameliyata girerken bana alkış tutunuz diyeni de pek görmedim.

Bazen muhabirler anket yapar gibi soru soruyorlar. Sağlıkçılarımıza da sorsalar. ”Alkış mı yoksa dua mı istersiniz?” diye, ne cevap alırlardı acaba?

Şurası muhakkak ki dua kulluğun gereğidir. Acziyetin ifadesidir. Rabbine sığınmaktır. O kapıdan başka sığınak var mı? II. Bayezid Han bir gazelinde bu hâlini dile getirirken şöyle demişti:

Allah’ım azizlik sana yaraşır
Nitekim fakirlik bana yaraşır
Madem sensin sığınağı cihanın
Herkesten sana iltica yaraşır

Şanlı Peygamber efendimiz Allahü tealanın habibi, sevgilisi idi. Âlemler O’nun hürmetine yaratılmıştı. Böyle olduğu hâlde en fazla Rabbine sığınan yalvaran dua eden O idi. Zira en iyi tanıyandı.

Yine, Ebû Hüreyre radıyallahu anh, Sevgili peygamberimizin şöyle buyurduğunu ifade etmiştir: “Vallahi ben günde yetmiş defadan fazla Allah’tan beni bağışlamasını diler, tövbe ederim.”

Peygamber efendimiz hâşâ günah mı işlemişti? Elbette hayır! Buna rağmen istiğfar ediyordu.

Ya hata denizinde yüzen insan. Ne yapmalı nasıl davranmalı. Cenâb-ı Hakk’ın bu dünyada insanları ikazı da çok değerlidir. Büyük nimettir. Zira Allahü teala sevdiği kullarını ikaz eder. Dolayısıyla geçirdiğimiz bu günleri gerçek fırsata çevirmenin yollarını düşünelim. Gereğini yerine getirelim…

TEFEKKÜR
Bulmak isterseniz derd ü beladan necât,
Aşk ile muhabbetle söyleyiniz salevât…

İmanı yiyen virüs!

Posted on 27 Mart 2020
Kuramer’de yayımlanan, Montgomory Watt’ın “Muhammed Mekke’de” kitabından alıntıladığım -hâşâ- “Kur’ân-ı kerim Allah kelamı değildir. Peygambere beşer bir öğretmen tarafından yazdırılmıştır” şeklindeki ifadeleri, Cuma Divanı köşemde kaleme almamla birlikte, bilhassa ilahiyat fakültelerinde okuyan birçok talebeden bu yönde sorular ve açıklamalar gelmeye başladı. Bu genç kardeşlerim, bir kısım tefsir hocalarının maalesef bu tür fikirlerle dolu olduğunu hep müsteşriklerin ve bu mealde söz söyleyen hocaların kitaplarını tavsiye ettiklerini belirttiler.

Gerçekten acınası bir durum. Felaket bir hâl. Virüs çıktığında evinize kaçıyorsunuz! Peki bu imanı öldürücü fikir virüsünden kime sığınacaksınız? Kime kaçacaksınız? Her gün bunları dinlemeye mecbur kalan, bu felaket virüsüyle beslenen insanlar ne olacak? Bu tür hezeyanlar karşısında susanlar ne zaman konuşacak? Kabirde mi savunacak!

Aslında bugün bir kısım ilahiyatçıların ortaya attıkları bu ahmak ve alçakça fikirler yeni değildir.

Zira Kur’ân-ı kerimin Allah kelamı olmadığı iddiasını ilk olarak Allah’a inanmayan, putlara tapan Mekkeli müşrikler ifade etmişlerdir. Resulullah aleyhisselam peygamberliğini tebliğe başladığında puta tapan bu müşrikler, bir yetimin Peygamber olabileceğini kabullenemediler. “Peygamber gelse asil, zengin, güçlü, kudretli birine gelmesi lazımdı” diyerek iman etmediler. İnat ve gurur sebebiyle bu iddiaları ortaya attılar.

İslamiyet’in gittikçe güçlenmesi, üç kıtaya yayılması, Müslümanların büyük ve kudretli devletler kurması, dünyaya ilim ve medeniyet ışıkları yayması ile birlikte İslam düşmanları da metotlarını değiştirdiler. Yahudi ve Hristiyanlar, üniversitelerinde “İslami araştırmalar” adı ile enstitüler kurdurdular. Kendileri felsefe yoluyla dinlerini yüzlerce parçaya ayırdıkları gibi İslamiyet’i de bu yolla bozma faaliyetine giriştiler. İslam’ın en azılı düşmanlarını İslam araştırmacısı diyerek İslam ülkelerine pazarladılar. Üniversitelerinde araştırmaya gelen Müslüman gençleri de bu usul ve metodlar çerçevesinde İslam’ı değerlendirmeye tabi tuttular. Ciltlerle eserler yazdılar. Bazen bizi bizden fazla övdüler. Fakat bu eserlerin içine İslam usulünü yıkan bir cümle yerleştirmekte pek mahir idiler.

Bu sayede önce Ehl-i sünnet âlimlerine olan inancı yıktılar. “Mezheplere gerek yok” diyerek doğru itikat ve inanışa götüren yolları bozdular. Yeni yollar döşediler. Fakat bu yeni yollar ve usuller sadece adı İslam olan fakat İslamiyet’le hiçbir alakası bulunmayan noktalara varıyordu.

Nitekim çok geçmeden hedeflerine Peygamber Efendimiz’i aldılar. Hadîsler üzerinde şüphe tohumları saçtılar. Nihayet işi Kur’ân-ı kerime karşı saldırıya kadar vardırdılar. Fakat şurası o kadar acı ki bu müsteşrikleri takip eden bizdeki din yobazları onları fersah fersah geçiyordu. Adamlar geriden bakar hâle geliyordu. İsimlerinin başına “Doçent”, “Profesör” etiketleri takmakla sanki o işin allamesi kesiliyorlardı.

Hâlbuki ortaya attıkları fikirler Mekkeli müşriklerin iddiaları ile tıpatıp aynı idi. Sadece birincisi açıkça elde, diğeri ise on kat ambalajlanarak sunulmuş imanı yok edici bir zehir! Neticede ikisi de -hâşâ- Kur’ân-ı kerimin Allah kelamı olmadığı iddiasını taşımakta ve dini ifsat etmektedir.

Kur’ân-ı kerim Allah kelamıdır!

Oysa aziz olan Allahü teâlâ onların ve kıyamete kadar bu safsataları iddia eden ve edeceklerin düşüncesini nice âyetlerle çürütmüş fasit ve temelsiz olduğunu açıkça bildirmiştir. Onlardan bazıları şunlardır:

İsra suresi 88. âyetinde insanlara ve cinlere, bu Kur’ân’ın bir mislini getirmeleri için meydan okumuştur:

“(Ey Muhammed!) De ki: Andolsun, bu Kur’ân’ın bir benzerini ortaya koymak üzere İnsanlar ve cinler bir araya gelseler, birbirlerine yardım da etseler, onun bir benzerini yine getiremezler.”

Bu âyette insanlar ve cinlerin özellikle belirtilmesinin sebebi, meleklere değil onlara meydan okuduğu içindir. Çünkü Kur’an’ın Allah kelamı olduğunu inkâr edenler onların içinden çıkmaktadır. Yoksa Kur’ân-ı kerimin benzerini Allahü teâlâdan başka hiçbir varlık meydana getiremez.

Sonra Hud suresi 13. âyetinde:

“Yoksa senin için Kur’ân’ı uydurdu mu diyorlar? Onlara de ki: O hâlde, eğer iddianızda samimi iseniz, uydurma olarak, siz de onun sûreleri gibi on sûre getirin ve gücünüzün yettiği Allah’tan başka kimseleri de yardıma çağırın.”

Cenâb-ı Hakk Bakara suresi 23 ve 24. âyet-i kerimelerde ise onlara bu defa sadece bir sûre getirmeleri konusunda meydan okuyarak şöyle buyurmuştur:

“Eğer kulumuz Muhammed’e indirdiğimiz Kur’ân’dan şüphe içindeyseniz, haydi onun (sûrelerinden birisi) gibi bir sûre getirin, bunun için Allah’tan başka şâhidlerinizi de (yardıma) çağırın; eğer sözünüzde doğru kimseler iseniz. Eğer bunu yapmazsanız -ki hiçbir zaman yapamayacaksınız- artık yakıtı insanlar ve taşlar olan, kâfirler için hazırlanmış ateşten sakının.”

Onlar bütün bu davetler karşısında aciz kalmışlar bu işe girişenler de gülünç olmuşlardır. Hâlbuki Allahü teâlânın meydan okuduğu bu insanlar, dillerini en iyi şekilde kullanan kimselerdi. Ayrıca Kur’ân-ı kerim onların dilinde inmişti. Hakk’ın bu meydan okuyuşu tarihte yerini almış, insanlardan hiç kimse bunlardan birini getirmeye güç yetirememiştir.

Bunlar şunu da bilmeliler ki Cenâb-ı Hakk yüce Kur’ân’ın korunmasını kefaleti altına almıştır. Hicr sûresi 9. âyetinde;

“Kur’ân’ı biz, evet biz indirdik; onu muhafaza edecek olan da elbette biziz” buyurmaktadır. Gözle görülmeyen bir virüsle dünyayı çepeçevre sarıveren Allahü teâlâ, kendisinin verdiği akılla kendisine savaş açan zavallılara öyle bir musibet verir ki bu sille-i Rabbani’yi ne zaman nerede yediklerini anlayamazlar!

Bütün bu âyetlere rağmen bazıları hem de Türkiye’deki ilahiyat fakültelerinde -hâşâ- “Kur’an-ı kerimi Resulullah değiştirdi.”, “Kuran-ı kerimdeki kıssaları Resulullah koydu” ve nihayet, “Kur’ân-ı kerimdeki bazı ifadeler Allah beyanı olamaz Resul sözüdür…” gibi ifadeler kullanmaktadır.

Bu sözler, âlemlere rahmet olarak gönderilen Hatemü’l-Enbiya Şanlı Peygamberimiz için çok çirkin bir iftiradır. Üzerinde durmak bile gerekmez. Sadece bir âyet meali aklı idraki ve iz’anı olan için yeter: “Eğer O (Peygamber) bize atfen, (Kur’an’a) bazı sözler uydurmuş olsaydı, biz onu kıskıvrak yakalardık. Sonra da onun şah damarını koparır, helak ederdik, hiçbiriniz de buna engel olamazdınız.” (Hakka sûresi 44-47).

Buna rağmen bu ahlaksız cüreti göstermiş ve göstermekte olanlar acı akıbetlerine hazır olsunlar.

İlmî bir münazara!

Adının önüne koyduğu bir etiketle kendisini allame gören bu fikir cücelerine İslam âlimleri de her tür cevabı vermişlerdir. Çok çarpıcı olması bakımından ben bir de anekdot nakledeceğim… Bağdat Valisi Sırrı Paşa (v.1895), “Sırr-ı Furkân” isimli tefsir kitabında bir hatırasını şöyle nakletmektedir:

Bu kitabımı yazmadan bir sene önce, Diyarbekir’de, bir cuma günü, şehrin ileri gelenleri ile oturuyorduk. Arabî dilinde ve din bilgisinde derinliği ile tanınmış olan meşhur Keldânî papazı Abd-i Yesû da aramızda idi. Misafirim olan Musul Valisi Muhammed Reşid Paşa’ya yanımdakileri takdim ederken, Abd-i Yesû için de “Arab edebiyatında pek derindir” demiştim. Bu ifadem üzerine belâgat hakkında çok konuşuldu. Sonraları dilden, kavimciliğe geçildi. Bu sırada, vaktiyle, Beyrutlu bir Îsevî ile aramızda geçen bir konuşmayı, bunlara anlattım:

-Herkes kendi kavminin büyükleri ile öğünür. Siz de Arab oğullarısınız. Size sorsalar ki, büyük devlet kurmak, ilim, sanat ve belâgat bakımından en büyük adamınız kimdir? Ne cevap verirsiniz, demiştim. Beyrutlu Hıristiyan da, hemen;

-Muhammed aleyhisselam demeğe mecburuz, demişti, dedim ve Abd-i Yesû’ya dönerek;

-Size sorsaydım, ne derdiniz, dedim.

Abd-i Yesû;

-Evet, büyük devlet kurmak, medeniyete hizmet bakımından, Arab’ın en büyük, en meşhur adamı O’dur derim. Fakat Muhammed’in (aleyhisselâm) Arab’ın en fasih konuşanı olduğunu kabul etmem. Çünkü bunu gösterecek bir eseri yoktur. Kur’ân’ı gösterirseniz, ‘Kur’ân, O’nun sözü değildir!’ diyorsunuz. Kur’ân’ın çok fasih, pek beliğ olması, O’nun fasih ve beliğ olmasını göstermez. Evet, O, beliğ ve fasih idi. Fakat O’nun gibi, başkaları da vardı. Mesela, Ali’nin (radıyallahü anh) sözleri gösteriyor ki, bu da, O’nun gibi fasih ve beliğ idi. İslâmiyet’ten önce Ümrü’l Kays ve Kus bin Saîde’nin şöhretlerini hepimiz biliyoruz. Hatta Kus bin Saîde’nin hutbesini, Muhammed (aleyhisselâm) de beğenmişti, dedi.

Bu sözü dinleyenler, birbiri ile konuşmaya, bir gürültü sezilmeye başladığından, ayağa kalkıp;

-Şimdilik kimseden yardım istemiyorum. Lütfen rahat olunuz, dedim. Herkes sustu. Şöyle sordum:

-Şu ânda, din hissiyatımızı bir yana bırakıp, ilmî ve ciddî konuşalım! Kur’ân-ı kerim için siz ne dersiniz? Kur’ân-ı kerim kimin sözüdür?

Abdi Yesû bu sualime:

-Kur’ân’ı, Muhammed (aleyhisselam) arkadaşları ile yaptı, diyerek cevapladı. Sonra da konuşma şu minval üzere devam etti.

Ben: Geçenlerde, valilik emrim okununca, siz Arapça bir dua yapmıştınız. O duayı başkası yazıp size verdi deseler, susar mısınız? O: Susmam, ben yaptığımı söylerim.

Ben: Niçin? O: Çünkü bu duayı ben hazırladım.

Ben: Hakkınız var. Beş beyitlik bir gazel yazan kimse bile, bir beytinin çalındığını görse, çalanın cezalanmasını ister. Herkes eseri ile öğünür, değil mi? O: Evet.

Ben: Sizin o duanızdan daha güzeli yapılabilir mi? O: Evet, yapılabilir.

Ben: Sizin duanızla, Kur’ân-ı kerim arasında fesahat, belâgat bakımlarından fark var mı? O: Elbette, hem de pek çok.

Ben: Arap edipleri ve dost-düşman ilim adamları uğraşarak, Kur’ân-ı kerim gibi söyleyememeleri, Kur’ân’ı yazanlar için büyük bir şeref olmaz mı? O: Elbette olur.

Ben: Böyle, yüksek bir eseri, sâhibi başkasına bağışlar mı? Muhammed aleyhisselâm, “Bu Kur’ân, Allah kelâmıdır. İnanmıyorsanız, bir âyeti kadar siz de söyleyiniz! Söyleyemezsiniz!” buyurdu. O kadar düşman oldukları, el ele verip uğraştıkları hâlde söyleyemediler. Kimisi belâgati, i’cazı görür görmez iman etti. Kimisi, ‘insan bunu söyleyemez’ diyerek, ister istemez tasdik etti. Muhammed aleyhisselâm, bunu birkaç kimse ile birlikte yapmış olsaydı, düşmanlar da bir araya gelerek, bunun gibi yapabilirdi. Çünkü Müslümanlarda olduğu gibi, kâfirler arasında da, kuvvetli edip, fasih kimseler vardı. Sonra, bununla meydan okurken, malı, mülkü, mevkii ve hükûmeti yoktu ki, yardımcılarını bunlarla susturdu denilsin. Kur’ân-ı kerim, Tevrat, Zebur ve İncil gibi, topluca meydana konmadı ki, yardımcıları, bu eserlerin böyle kıymetli olacağını önceden düşünememişlerdi, sonradan pişman oldularsa da, iş işten geçmişti denilsin. Kur’ân-ı kerim yavaş yavaş yirmi üç senede indi. Her âyet gelince, herkes hayran kalıyordu. Yardımcıları olsaydı, ne kadar sabırlı, fedakâr olsalar da, kendi eserlerinin, böyle şan ve şerefini görüp de, yirmi üç sene seslerini çıkarmaz, susabilirler mi idi?

O: Sözün doğrusu, Kur’ân’ı, Muhammed (aleyhisselâm) yalnız kendi yapmıştır.

Ben: Kur’ân-ı kerimi siz, nasıl buluyorsunuz? O: Çok fasih, pek beliğ, hikmet dolu.

Ben: Demek, bunu yapan hakîm olmalı. O: Evet.

Ben: Demek ki, Muhammed aleyhisselam hakîm idi. O: Şüphesiz hakîm idi.

Ben: Yalan söyleyen hakîm olur mu? O: Olmaz.

Ben: Muhammed aleyhisselamın hakîm olduğunu söylüyorsunuz ve hakîm, doğru söyler diyorsunuz. Zaten, bütün Hristiyanların, Onun doğru olduğunu bilmesi lâzımdır. Çünkü Mardin köylerinden birinde bulunan “Deyr-i Za’ferân” adındaki büyük kilisede, Nasârânın Arabî yazılmış tarih-i mukaddes kitabından birinde, “Muhammed aleyhisselama peygamberliğinden evvel herkes, emin olan Muhammed derdi. Çünkü doğruluğu ile meşhur idi” okumuştum. İşte, o doğru sözlü Muhammed aleyhisselam, bize haber verdi ki, “Kur’ân-ı kerim, insan sözü değildir. Allah kelâmıdır”. Buna ne dersiniz? Hayır, inanmam derseniz, onun hakîm olduğuna da inanmamış olursunuz. Hakîm idi, sözünde duruyorsanız, Onun sözüne de inanmanız lâzım gelir.

O: Doğrusunu istiyorsanız, Muhammed (aleyhisselam) Peygamber idi. Fakat yalnız Arapların Peygamberi idi.

Ben: Teşekkür ederim. Şüphe bulutları sıyrılıp, hakikat ışıkları parlamaya başladı… Hakîm yalan söylemez dediniz. Peygamber hiç yalan söyler mi? O hiç söylemez. Öyle ise, Muhammed aleyhisselamın bütün insanlara, her millete de Peygamber olduğuna inanmanız lâzımdır. Çünkü O bize; “Ben bütün insanların ve Cinnîlerin hepsinin Peygamberiyim” diye haber veriyor. Buna ne dersiniz?

Birkaç saniye durduktan sonra, kalkıp gitti ve bir daha yanıma gelmedi…

Hak ve hakikat güneş gibi parlak ve meydandadır. Elbette görebilene ve kalbi mühürlü olmayana!..

TEFEKKÜR
Cehûle şan mı verir cehlin eylemek izhâr
Niçin muârız olursun me’âli anlamadan

.

Herkesin çektiği kendi işinin cezası!

Posted on 20 Mart 2020
Üç ayların içerisindeyiz. Resulullah Efendimiz üç aylar girdiğinde şu duayı çok okurlardı: “Allahümme barik lena fi Receb’e ve Şaban ve belliğna Ramazan.” (Yarabbi bize Recep ve Şaban ayını mübarek kıl ve Ramazan-ı şerife ulaştır…) Bizim de bu duayı dilimize vird edindiğimiz günlerdeyiz.

Birdenbire bir koronavirüs, nam-ı diğer “Covid-19” çıktı, tüm dünya ile beraber bizi de esir aldı.

Bununla ilgili o kadar çok senaryo konuşuluyor ki neyin doğru neyin yanlış olduğu anlaşılmaz hâle geldi.

Komplo teorileri ise bir başka olay. Dünya değiştiriliyor, gençleştiriliyor, idareciler ortadan kaldırılıyor, para ve güç dengeleri altüst oluyor vs. senaryolar havada uçuşuyor.

Görünmeyen bilinmeyen düşmanlar işbaşında…

Anadolu’da bir söz vardır: “Gözündeki merteği görmez başkasının gözündeki kılı görür.”

Bizim ecdadımız böyle zamanlarda kendine bakar, hatalarını giderirdi.

Hâşâ kuluna zulmetmez Huda’sı
Herkesin çektiği kendi işinin cezası

Sözü meşhurdur. Önce dünyanın hâline bir göz gezdirelim.

Çin’den Amerika ve Avrupa ülkelerine kadar dünyanın süper güçleri burnundan kıl aldırmıyordu. Dünyayı hep onlar şekillendiriyordu. Orta Doğu’yu kan gölüne çevirmişlerdi. Milyar dolarlar, silah sanayisine harcanıyordu! Ölüm korkusu onlar için yoktu sanki. Bir anda hepsi ölümü enselerinde hissediverdiler.

Ne nükleer silah, ne havadan bomba tehditleri almışlardı. En ferah en müreffeh zamanlarında hayat kâbusa dönüşüverdi.

Hep söylemiyor muyduk? “Zulmün bir bedeli mutlaka olacaktır” diye. “Sağlam ve güçlü zannettiğiniz kalelerinizde bir günde nereden geleceği belli olmayan bir darbeye maruz kalıverirsiniz” demiyor muyduk! Şimdi bakınız ölüm korkusuyla gözle görülmeyen bir mikroba milyar dolarlar akıtılıyor.

Oysa Suriye’den gelen binlerce kadın ve çocuğa bir ekmek vermemek için Akdeniz’de botlarını batırdıkları günleri hatırlayın. Bir şilin vermek için kırk şınav çektirdiklerini unutmayın. Türkiye milyonlarca mülteciyi barındırırken söz verdikleri hâlde para ödememek için yaptıkları hokkabazlıkları düşünün. Evet, o paralar da ceplerinden çıkacak, o zulümler de burunlarından gelecek! Birileri hayalî senaryolar üretedursun. Cenâb-ı Hakk’ında şaşmaz adaleti var.

Bazıları dünyayı gençleştirme senaryosundan bahsededursun ben de diyorum ki dünyayı kırk yıldır bugünün ihtiyarları yönetiyordu. Onlar da bir zamanlar gençtiler. Bugünün gençleri de göz açıp kapayıncaya kadar ihtiyarlayacak! Asıl gerçek bu!

Bütün tavsiyeler dinimizin prensipleri!

Öte yandan koronanın çıkışı bir senaryo mu ben bilmem ve bu iddianın hiçbir delili de yok ama sonrasında herkesin bunu bir şekilde istifadeye dönüştürdüğünün farkındayız. Öncelikle bir korku imparatorluğu ile milletleri esir alma, eve hapsetme programı devreye sokuldu. Bugüne kadar domuz ve kuş gribi virüsünden ‘SARS’a kadar çok bulaşıcı hastalıklar yaşanmıştı. Yine topluma korkular salınmıştı. Fakat böyle bir uygulama ilk kez görüldü. Neredeyse bütün dünya karantina altına girdi.

Elbette en yüksek tedbirler düşünülmeli, alınmalı ve uygulanmalı ise de milletin bu kadar korkuya salınması da ayrı bir hastalık gibi gözüküyor.

Neredeyse bütün hastalıklar koronaya dönüştü. İnsanlar, topluluk içinde öksürse veya hapşırsa linç olunacakmış gibi bir halet-i ruhiyeye büründürüldü.

Doktorların kimi “hapşırmak sıhhat belirtisi” derken kimi tam tersini ifade ediyor. Kimi yemek içmekten faydalı gıdalardan bahsederken kimi “bilimin ışığında…” diyerek hiç anlamadığımız ifadeleri peşi sıra döktürüyor.

“Hangi bilimin ışığında?” diyesi geliyor insanın aklına. Ne aşısı var ne ilacı! “Avrupa ve Amerika yüz yıldır bilimin merkezi” diyerek -taparcasına- kutsallaştırıldı. Şimdi imdat çığlığı ile bağırıyorlar.

“Korunma çaresi” diye tavsiye ettikleri hususlar ise, dinimizin bize verdiği en güzel ve hassas prensiplerdir. Yıllarca “hurafe” diye aşağıladıkları, yaşayanları “gerici, yobaz” diye yaftaladıkları, gençleri öcü gibi korkuttukları dinimizin hem ibadet hem de nice hikmetlerle yüklü emirleridir.

Tavsiye maksadıyla ilk söyledikleri nedir bakınız: Ellerinizi yıkayın!

Eee Müslüman beş vakit yıkıyor zaten. Ağzınızı burnunuzu yıkayın. Bu da bizim abdestte mazmaza ve istinşak dediğimizi hususlar. Bu tabirleri bilen kaldı mı acaba?

Sayın Cumhurbaşkanımızın da dile getirdiği; “Hasta olanlar dışarı çıkmasın”, durumu Peygamber efendimizin “karantina” uygulamasıyla sabitti. Nitekim Hazreti Ömer efendimiz de Şam’a girecekken veba salgını münasebetiyle geri dönmüştü. Allah’ın kaderinden mi kaçıyorsun dediklerinde; “Allah’ın kaderinden yine O’nun kaderine kaçıyorum” buyurdu. Bu menkıbeyi dün Cumhurbaşkanımız da canlı yayında anlattı.

Hazreti Ömer efendimiz bu sözüyle oraya girmemesinin bir tedbir olduğunu kaçmakla da ölümden kurtuluş olmadığını da gösteriyordu…

Müslüman âlimler mikroba karşı günümüz tıbbının söylediği korunma yollarının aynısını tavsiye ediyordu. Müslüman, tedbirini alır ancak neticenin tedbirle değişmeyeceğini de bilir. Kaçtığı yerde de ölüm yakalayabilir. O tevekkül sahibidir. Hayata küsmez. Hayattan kopmaz. Dininin emirlerine ve devletinin aldığı tedbirlere tam uyar.

Evlerimiz dünyamız oldu!

Sanman ki felek devr ile şâmı seher eyler
Her vâkıanın âkıbetinden haber eyler

Felek devrolurken sadece geceyi gündüze çevirmez. İnsanı hadiselerden haberdar kılar. O hadiselerden ve yaşananlardan ibret almak da bir o kadar önemlidir.

2000 yılıydı. Ali Kırca Bey, ATV’de bir gece haber sunarken tıpta yaşlanmayı önleyen buluştan heyecanla söz ediyordu. Zannedersiniz ki ölümü önleyici ilaçlara yelken açılmıştı. Ancak aynı hafta Kuruçeşme’deki evinin asansör boşluğuna düşerek yaralandığında ve ölümle burun buruna geldiğinde ne düşünmüştü acaba!

Yıllardır koca dünyanın küçük bir köye döndüğünü konuşuyorduk! Gözle görülmez bir virüs kişinin dünyasını evine çeviriverdi. Evinden dışarı çıkamaz oldular. Çoluğundan çocuğundan kaçar hâle geldiler.

Cihanın her yerinde mazlumun yanında olan, zulme karşı duruş gösteren Türk milleti, “Sadaka belayı def eder” hadis-i şerifinin mazhariyeti ile inşallah en hafif olarak bu illeti atlatacaktır.

Fakat bu arada Suriyelileri hep tartışma konusu yapanlar az değildi. Onların ders çıkaracağını da sanmıyorum. Benim sözüm onların fitnesiyle zaman zaman çatlak ses çıkaranlara olacak!

Ne oldu? Sabah akşam onlara laf atanları gördük işte! Ölüm korkusu ile marketlerin raflarını boşaltıp evlerini makarna stokları ile dolduruverdiler. Suriyelileri kınayan insanlar tezgâhları boşaltma yarışına giriverdiler. Bu arada idarecilerimizden nefret ederek ülkemizi terk edenler “geriye nasıl dönebiliriz?” diye çırpınmaya başladılar.

Düşünelim! Evlerine doldurdukları o stoklar kaç gün götürür insanı. Yine düşünelim! Doldurduğun o gıdaları bitirme imkânına sahip misin? Saklandığın ve gizlendiğin ev, Allah göstermesin sallanıverse nereye kaçacaksın?

Bu arada şunu da hatırla! Mehmetçiğimiz üç yıldır sürdürdüğü harekâtlarda hangi şartlarda mücadele veriyordu. Ölüme, düğüne gider gibi gülerek gidiyordu. Onları anlatmak kolaydı. Evine ateş düşenleri bilmek gerekiyordu.

Ben yazılarımda, konferanslarımda “üç ihlas bir Fatiha okumadan onlara duada bulunmadan uyumayın” diyordum.

İşte imtihan dünyası böyle bir şey.

Mirac’ın sahibi hürmetine yâ İlahi!

Bakınız TV’ler, her gece dünyanın en mühim hadisesi gibi sundukları savaşı, barışı, politikayı, hukuku, adaleti, adaletsizliği, geçimi, ekonomiyi unuttular. Bütünüyle korona ile yatıp kalkmaya başladılar. Millete sağduyu çağrısı yapanlar hastalıklı bir hâle geldiler. Korkmayın diyenler müthiş korku saldıklarının farkında dahi değiller.

Yarın akşam mübarek Mirac gecesi. Şanlı Peygamberimizin bir anda Mekke’de amcası Ebû Talib’in kızı Ümmü Hânî’nin evinden Cebrail aleyhisselam ile yola çıkıp Kudüs’e ve ardından yedi kat gökleri aşıp Rabbi ile buluştuğu, konuştuğu mübarek bir gece…

Resulullah Efendimiz o gece Cenneti, Cehennemi, sayısız şeyleri görüp, Refref adındaki bir Cennet yaygısı üstünde olarak Kürsî, Arş ve ruh âlemlerini geçip, bilinmeyen, anlaşılamayan, anlatılamayan şekilde, Allahü teâlânın dilediği yüksekliklere ulaştı. Mekânsız, zamansız, cihetsiz, sıfatsız olarak Allahü teâlâyı gördü. Gözsüz, kulaksız, vasıtasız, ortamsız olarak Rabbi ile konuştu. Hiçbir mahlûkun bilemeyeceği, anlayamayacağı nimetlere kavuşup, bir anda, tekrar Kudüs’e ve oradan Mekke-i Mükerreme’ye, Ümmü Hânî’nin evine geldi. Geldiğinde yatağı soğumamış abdest suyunun hareketi durmamıştı.

Müminlere hediye olarak da beş vakit namazı getirmişti.

Her ki mirâc-ı Resûl-i yâd ider
Hak anı âlî kılup dilşâd eder
Biz ki olduk ümmet-i Hayrü’l-Enâm
Diyelim gel es-salâtü ve’s-selâm

Şu mübarek günlerde resmî makamların tavsiye ettiği tedbirin ötesinde gündemimizde korona olmasın. Evimizde ailemizle hayata sımsıkı sarılalım. Bu sarılış bizi bu mübarek ayların bereketine götürsün. Evlatlarımıza dinimizi anlatalım. Şanlı Peygamber Efendimizin ahlakını, yaşayışını öğretelim. Ecdadımızın güzel hayatını okutalım. İslam edep ve ahlakını öğretelim. Mirac’da gelen namaz hediyesinin kıymetini bilelim.

Bütün güzellikler İslamiyet’tedir. Bütün iyilikleri İslamiyet bünyesinde barındırmaktadır.

Onu yaşamak iki cihan saadetinin anahtarıdır.

Miracımız mübarek olsun. Cenâb-ı Hakk, Mirac sahibinin hürmetine milletimizi her zaman aziz eylesin!

TEFEKKÜR
Bugünü düşünürüm dün geçti yarın var mı?
Gençlere de ölüm var, ölen hep ihtiyar mı?

Gerçek virüsü de görelim!

Posted on 13 Mart 2020
Beden et ve deridir, rûh bunun serveridir.
Hakkın kudret sırrıdır, rûhsuz kalıp hoş değil…

Daimî olarak bedeni düşünürüz en küçük bir rahatsızlıkta doktora koşarız ama kalbin hastalıklarını hiç düşünmeyiz. Hatta kalp hastalıklarının ne olduğundan dahi belki haberimiz yoktur.

Kalbin en büyük hastalıklarından biri dünyaya bağlanmak ve düşkün olmaktır. Bu hâl kişiyi pek çok hataya sürükler. İnsan hasta olduğu ve hastalığını da bilmediği için nice hatalı işlerini doğru zanneder.

Günümüzde şu koronavirüs de tam buna işaret değil midir? Ülkelerin korunabilmek için gösterdiği gayretlere bakınız. Şehirler karantinaya alınıyor. Dünya seferber oldu. Bize bulaşmasın diye gece gündüz tedbirler alınıyor. Temeline baktığınızda bir mikrop dünyayı esir alabiliyor.

Peki ya yıllardır Batı’dan bize bulaşan ahlaksızlık virüslerine karşı da aynı duyarlılığı göstermiş miydik?

Asıl tedbir alınması ve uyanık durulması gereken bu husus değil miydi? Bunu bırakın hastalık görmeyi, özenti hâline getirdiğimiz içindir ki millet birliğini ve şuurunu kaybetme noktasına doğru gittiğimizi bazen acı tecrübelerle yaşamıyor muyuz?

Muhakkak ki bir genci ailesine düşman edebilmek için çok özel gayretler yapmanız projeler üretmeniz gerekir. Buna rağmen sağlıklı sıhhatli bir kişiyi kolay kolay ana babasına ailesine düşman edemezsiniz.

Peki milletine nasıl düşman kılarsınız? Hem de millî kılmak için bir bakanlık ve ders müfredatları ve kitapları bulunduğu hâlde!

İşte burada durmak ve düşünmek gerekmektedir.

Hatırlarsınız Barış Pınarı Harekâtı başladığında ABD Başkanı Trump’ın Sayın Cumhurbaşkanımıza evvelce gönderdiği tehdit dolu mektubunu yine kendileri dünya kamuoyuna duyurmuşlardı. Bunun ilanı ile birlikte bizim muhalefet de güya köpürmüştü. Asılda ise sevinçten dört köşe idiler. “Derhal cevabını verelim, ABD’ye haddini bildirelim” diyerek seferber olmuşlardı. Bunların nedense ilk kez Sayın Cumhurbaşkanımızı savunmak gibi bir dertleri olduğunu görmüştük!

Oysa devlet duygusallıkla idare edilmez. Akılla, fikirle meşveretle idare olunur. Nitekim öfkeyle kalkan zararla oturur demişlerdir.

Hâlbuki sahada her ne kadar PYD-YPG teröristleri de olsa gerçekte ABD’ye ders veriliyordu. Dünya bunun farkındaydı. İçimizdekilerin ise kime hizmet ettikleri belli değildi!

Hangi kul sistemi?

Geçen gün de Ruslar, Sayın Cumhurbaşkanımız için böyle bir maksatla yeni bir videoyu dolaşıma soktular. Neymiş efendim. Putin, Sayın Cumhurbaşkanımızı kapıda iki dakika bekletmiş imiş!

Böylece Cumhurbaşkanımızı aşağılamış olmuşlar. Bazılarında yine bir sevinç ki sormayın!

Edepsizliğe alışmış kimse için edebin bir değeri yoktur! Vakarı unutmuş kimseler için şahsiyet ve vakarın bir değeri kalmamıştır. Ezilmişliğe alışmış olanlar efendinin gadabından korkarlar.

Allah’a kul olmayanları Allah, en alçak insanlara kul eyliyor. İşte ezik kulluk da burada başlıyor.

Bazıları Osmanlıyı kul sistemi diye aşağılamaktadır.

Hâlbuki o kullukta izzet vardı, şeref vardı, haysiyet ve vakar vardı.

Allah’a kul olanı Cenab-ı Hak yedi düvele baş eyliyordu.

Tarihinden kuvvet alan, Avrupa’nın ve dünyanın süper güçlerinin başkanlarına boyun eğmeyen, Rabbine sığınan Sayın Cumhurbaşkanımız savaş alanlarını Trump ve Putin’in destekledikleri güçlere dar eyledi. Onlar da biri mektup yazmak diğeri de güya iki dakika bekletmek ile avunmaya çalışıyorlar. Bunların bizim tavrımız ve yaptıklarımızın yanında adı esamesi dahi okunmaz.

Türkiye vakarından, duruşundan bir şey kaybetmeden yoluna devam ederse yarınlar bizim olmaya devam edecektir.

Aksi hâlde eğitiminizin adını millî koysanız da sizi mankurt etmeye devam ederler.

Bu öyle bir mankurtluk ki tarihimizin en hassas günlerini geçirdiğimiz şu devrede yaşanan ayrılıkları akıl kavramakta zorlanıyor.

“Koronavirüs ülkemize neden girmedi” diye delirecek insanlar var. Suriyeliler üzerinden yıllarca politika yürütüldüğü hâlde kapılar açıldığında neden gönderiyoruz diye sorgulayanlar da aynı insanlar. Mehmetçiğin 33 şehit verdiği o alçak saldırı sonrasında, evvelce verdiğimiz binlerce şehidi unutup kaçalım diyecek kadar korkaklar oluştu. Savaş Urfa’da, Hatay’da, Ankara’da Kütahya’da verilmeye başlanırsa bunlar ne yapacaklardır acaba? Yıllarca PKK’yı himaye eden binlerce şehid vermemize neden olan Esad’la masaya oturamadık diye zıvanadan çıkacak kadar muhakeme kabiliyetini yitirenler her gün TV’lerde ahkâm kesmektedir. Millî silahlardan ve o silahların milletin hayrına kullanılmasından rahatsızlık duyanlar nasıl da kendilerini belli etmektedir. Sanki içten içe, “Türk ordusu mahvolsun, şehitler çoğalsın, Türkiye’yi idare edenler bizim istediğimiz noktaya varsın” edasındalar. Türkiye başardıkça bunların kini artmakta kinleri artıkça da daha çılgın bir hâle gelebilmektedirler. Onların bu hâllerini gördükçe Türkiye’nin doğru yolda olduğunu net bir biçimde anlıyoruz!!!

Basiret sahibi idareciler!

Ziya Paşa yıllar önce şöyle seslenmişti:

Âsûde olam dersen eğer gelme cihana,
Meydâna düşen kurtulamaz seng-i kazâdan.

Dünya ne zaman rahat buldu. Suriye, Irak, Libya Batı’nın hangi tavuğuna kışt diyordu? Ne hâllere getirdiler. Zafer hazır olmak, tedbirini almak ve sabretmekle gelir. Müslüman Allah’tan başkasına güvenirse zelil olur. Merak buyurmayın Cenab-ı Hakk zalimlerin başına da bin türlü belayı bir gecede açıverir.

Sayın Cumhurbaşkanımızın Rusya’ya karşı Ukrayna ve Kırım hamleleri çok önemliydi. O sırada ölümden ve Rus’tan korkan içerideki zavallıların ödleri patladı.

Hâlbuki Rusya mesajı almıştı. Merak buyurmayın Cumhurbaşkanımızı iki dakika bekletmekle Rusya’nın dertleri ortadan kalkmaz.

Nitekim Rusya’nın başındaki dertler öyle az buz değil.

Rusya’nın bu bekletme servisini neden yaptığını düşünürseniz Moskova zirvesini kimin kazandığını anlarsınız! Rusya istediğini alamadı. Zira Sayın Cumhurbaşkanımız nasıl hareket edeceğini ve hangi hamlelerde bulunacağını iyi bilmektedir.

Diğer taraftan Rusya’nın meselesi sadece Türkiye mi? Zaten bozulmuş olan ekonomisi daha da bozulmaya yüz tuttu. Suudi Arabistan’ın petrol fiyatlarını düşürmesi ile birlikte ruble tepetaklak oldu. Ekonomik şartları günden güne ağırlaşmaya başladı. Soğan patates edebiyatçıları bunları nasıl görmektedir acaba?

Siyasi problemleri de Kırım ve Ukrayna ile bitmiyor. Türkiye konusunda ABD ile geri planda ittifak hâlinde olduğu düşünülse bile ABD, İngiltere ve Avrupa dünyası ile hiç uyuşmayacak problemleri mevcut. NATO, Polonya’da elli bin askerle tatbikata başlamaktadır. Bunların Ruslar üzerindeki tesirini düşünmek gerek! Marifet onun bu eksiklerini bilip siyaset üretmektir.

Bizim muhalefete bakınca insan ürpermekten kendini alamıyor! Bu kadar teslimiyetçi bir politika olabilir mi? Türkiye’yi tanımayan dünyayı nasıl anlayacak, neye göre politika üretecek ve neye göre davranışlarını belirleyecektir? Doğrusu böyle bir devrede onların idare dümeninin başında olduğunu farz etsek ülkenin akıbeti nereye varırdı düşünmek dahi istemiyor insan! Zor ve hassas dönemlerde basiret sahibi idareciler ve birliktelik gerçekten büyük önem arz etmektedir.

Öte yandan bazılarının, alacakları yüzde bir iki oyla kime hizmetkâr olduklarını ve olacaklarını da çok iyi değerlendirmek durumundayız…

TEFEKKÜR
ʿÂlemün râḥatı gam şenliği virândur hem
Lezzet-i devleti zehr-âb ile yeksândur hem

.

Bitik bir profesörün son çırpınışları!

Posted on 6 Mart 2020
Tefsir Profesörü Mustafa Öztürk, nam-ı diğer “şövalye” hakkında son birkaç ay içinde iki üç yazı kaleme aldım. Akıl almaz hezeyanlarını belirttim. Din-i İslam’a uymayan sözlerine değindim

Hakkımda “Dinime dahleden bari Müselman olsa” başlıklı bir yazı kaleme almış. Dini nedir bilemedim!

Zira kendisine tevdi ettiğim şu suallerin cevabını hiç vermedi!

“Kur’ân-ı kerimde Cenâb-ı Hakk çelişkiler içerisinde” diyen Ömer Özsoy ile “Kur’an-ı kerim’deki bazı kıssalar Hazreti Peygamberin uydurmasıdır ve atılmalıdır” diyen İlhami Güler için “Onların imanı benim imanımdan daha sağlamdır” diye ifade edeceksin;

“Kur’ân kıssalarını tarihî hakikat olarak kabul etmek en büyük yanlıştır” diyeceksin (Bkz. Kıssaların Dili, s. 99);

“Kur’ân-ı kerim gelmese de olurdu veya bugünden daha kötü olmazdı” diyecek ve hâşâ Cenab-ı Hakk’ı abesle iştigal eder göstereceksin;

Kur’ân-ı kerimde cihadla ilgili âyetleri anlatırken, “Bu ifade Allah’ın olamaz, Allah böyle politik bir dil kullanmaz” diyecek ve reddedeceksin; (Bkz. İslâm Kaynaklarında, Geleneğinde ve Günümüzde Cihad, s. 155)

İ’la-yi kelimetullah davasını fakih ve müfessirlerin uydurması olarak gösterecek ve Osmanlı’nın cihadı ile Hıristiyan haçlıların savaşlarını aynı kategoride değerlendireceksin (Bkz. Cihad, s. 215);

Neticede bunları yüzüne çarpan birine de hiçbir cevap vermeyip “Dinime dahleden bari Müselman olsa” diyeceksin…

Söyler misin şövalye hangi dindensin sen? Kabul ettiğin iman esaslarını da sayar mısın? Kur’ân-ı kerime iman nasıl olacak? Peygamberlerin sıfatları nedir? Bilir misin?

Ben itikatta Ehl-i sünnet, amelde Hanefi olan bir Müslümanım. Buna göre ibadetlerimi yaparım. Bunda ne kusur var açıklar mısın?

Bir de şöyle seslenmişsin: “Ey şahıs! Din, Kur’ân kıssaları veya vahyin mahiyeti gibi konularda çoğunluğun benimsediği görüşün aksine görüş beyan etmekle bozulan bir şey değildir. Bu dünyanın üzerinden Bâtınîler (İsmâilîler, Karmatîler) geldi geçti ama bak din hâlâ yerli yerinde duruyor.”

Evet o söylediklerin geldi geçtiler. Onlar da senin gibi idiler. Peki bu sözlerinle Karmatîlerin yapamadığını ben yaparım mı demek istiyorsun? Çoğunluğun benimsediği derken kimdir o çoğunluk söyler misin? Şanlı Peygamber efendimiz için iftirada bulunan bir kişi için, İslam Dairesinde hangi Ehl-i sünnet âliminin sözünün kıymeti olabilir ki? Şu bin dört yüz sene içinde senin sözlerini ifade eden bir Ehl-i sünnet âlimi oldu mu söyle!!!

Haydi bir isim ver!!!

Bin dört yüz sene sonra İslam’ı bir tek sen mi, anladın! Hangi İslam’dan bahsediyorsun?

Senin gibilere eskiler, “kat’ı tarik-i İlahi” derlerdi. İlahiyat fakültelerinde gençlerimizi oryantalistlerin İslam’ı yıktığı fikirlerle besleyeceksin tenkit edilince de rahatsız olacaksın! Öyle yağma yok!

Battıkça batıyorsun şövalye!

Peki, şövalye bütün bu sözlerime cevap vermek yerine yazısında ne yapmış?

Tam olarak, “Men çe guyem, tamburem çe guyed?” (Ben ne söylerim, tamburum ne söyler) nevinden bir yazı kaleme almış.

Hakkımda on yıldır yapılan tezviratı, iftiraları internet sayfalarından toplamış ve hakaretler ederek sıralamış.

Oysa onların hepsinin cevabını verdim ben şövalye. Fakat senin gözün şu an hiçbir şey göremez. Çünkü sinirlenince akıl gidermiş, şaşı bakıyorsun.

CHP’li Bilecik Belediye Başkanı, Sultan Vahideddin hakkında yazdığım bir yazıyı Bilecik Tarih Şeridinden kaldırabilmek için beni intihalcilikle suçladı. Ona bile can simidi diye yapıştın ya şövalye, bittin artık! Benim Vahideddin Han hakkında yazdığım yazıyı da okumuş muydun şövalye?

Bak bir yazımda hatayı kabul ettiğimi de görmüşsün. Merak etme her eksiğimi kabul edecek biriyim ben. Hata olduysa oldu der, özür dilerim. Erdemlik ve adamlık budur. Bundan gocunmam.

Fakat efsane, hurafeci, masalcı, intihalci vs. sözlerine ne diyeyim?

Ben de sana hırsız, arsız, uğursuz diye mi bağırayım?

Öyle bir dil yok bende!

İnternette bebelerin bile inanmadığı iddialardan başka hiç mi yeni bir şey bulamadın. Benim için “Kayı efsaneleri ve hurafelerinden” bir seri çıkarmış demişsin. 11 Kitap 4400 sayfalık Kayı serisinden bari bir hurafe bulup gösterseydin! Ayrıca, “Ceddin deden neslin baban” tarihçiliği diyerek alaya almak çok sakil kalıyor! Her şeyin bir yeri vardır unutma! Okumak zor, sallamak çok kolay oluyor değil mi?

Bak ben okuyorum sayfalarına kadar yazıp cevap istiyorum.

Daha çeşitli kitap ve konferanslarındaki, “Mirac hadisesi tamamıyla kurgudur”; “Namaz üç vakit, ikişer rekattı. Medine döneminde Müslümanlar gevşedi peygamber de aralara hem vakit koydu ve hem de rekatları arttırdı” ve “Mehmet Akif Ersoy’un dili Kur’ân-ı kerimin dilinden daha tesirli ve etkilidir” şeklindeki zırvalarına da sıra gelmedi. İnkâr etsene bunları şövalye!

Müslüman mahallesinde salyangoz satma!

Bak Şövalye! Senin pespaye kitap diye saldırdığın eser, benim için baş tâcıdır. Onlarca tefsir, hadis ve yüzlerce İslam âliminin eserinden derlenmiştir. Fakat senin gibi, mehazları Rudi Paret, İzutsu, Arberry, Massignon, Watt, Gustav Weil vesaire gibi oryantalist olanlar ne bilsin, ne anlasın! “Karga çöplükten tad alır, bülbüldür gülü arayan…”

Bu arada Kuramer’le hiçbir bağlantım yok demişsin. Montgomery Watt’ın da bağlantısı yok! Fakat bu Anglikan papazının kitabını Kuramer yayınladı. Senin yukarıda saydığım hezeyanlarını da Kuramer kitaplarına sansürsüz koydu. Kuramer’in parasının nereden geldiği benim araştırma sahama girmiyor! Bunları açıklamana gerek yok! O hezeyanlar sitelerinde durduğu ve Montgomery Watt’ın kitapları satıldığı müddetçe Kuramer ve destekçileri vebalden kurtulamayacaktır. Sen onlarla dertlenme! Kargaları dahi güldüren bir açıklamada bulunmuşlar zaten!

Bu arada yazında saldırırken, “adam ol” falan diye de bir ilim adamına hiç yakışmayacak ifadelerle çileden çıkmışsın. Ben adamlığı babamdan aldım şövalye. Böyle ucuz polemiklere, hakaretlere girmem. Ben bir ilim adamı olarak sadece yazılarındaki dine İslam’a uymayan fecaatlere değindim. Hatalarını sıraladım. Senin gibi gazeteme ve daha bilmem kimlere çıldırmış gibi saldırmadım. Şayet öyle yapacaksan sana birçok tüyo daha vereyim. Ben Sinop, Boyabat, Çoraklıyım. Erzurum Atatürk Üniversitesi’nde altı, Marmara Üniversitesi’nde şu ana kadar 31 sene çalıştım. Cine5’de 4, Lalegül’de 3 yıl, TRT1 ve TGRT’de de 4’er ay daimi program yaptım. Sayısız dergilerde makaleler kaleme aldım. Boş kaldıkça bunlara da saldırırsın!

Ben ise senin eserlerinden, kitaplarından ve videolarından hareketle söz ve yazılarının İslam’a uymadığını açıkça ifade ediyorum. Cevabın yoksa bari susmayı bil adamlık öğren!

Bir yazında şövalyeliğin erdemlerini sıralayıp benimsediğini belirtmiştin. Şu yazınla gerçek bir şövalye olduğunu da gösterdin. Sinirlenince bütün saydığın erdemler yok oldu gitti. Çok sevdiğin şövalyeler de Müslüman âlemine böyle iftiralarla saldırıyorlardı çünkü!!! Kur’ân-ı kerime, peygambere hakaretler ediyorlardı. İftihar etmekle öykündüğün o şövalyelerin Maaretun Numan’da çocukları dahi pişirip yediklerini duymuş muydun?

Bana iftiraların hiç mühim değil şövalye..

Yazdıklarınla yüzleşecek ve Müslüman evlatlarını ifsad etmekten vazgeçecek misin onu söyle!!! Yoksa Müslüman mahallesinde salyangoz satma!

TEFEKKÜR
Hidâyet senden olmazsa, dirayet neylesin Yâ Rab!
Arabça bilse de Bû Cehle âyet neylesin Yâ Rab!
Merzifonlu Cûdi

.

Anglikan papazının kitabı KURAMER’de!

Posted on 28 Şubat 2020
Geçen hafta KURAMER hakkında bir yazı kaleme almış ve bazı meş’um faaliyetleri hakkında bilgi vermiştim. Kur’ân Araştırmaları Merkezi gibi bir kurumun sitesinden yaptığı açıklama ise akıllara zarar idi.

Hiçbir tenkidime cevap vermeyip yazdığım gazeteyi suçlamak nasıl bir akıl tutulmasıdır anlayamadım. Hâlbuki gazetedeki köşemde kendi adımla kaleme aldığım bir yazı idi. Yanlış ve hatalı bir şeyler söyledi isem cevabını verirsiniz. Bütün tenkitlerimi görmezden gelerek tutarsız ve askıda ifadelerle cevap vermeye kalkışmak fikir fukaralığıdır. Hatalarını örtbas etmeye çalışma kurnazlığıdır. KURAMER yetkililerinin kendilerini anlatırken kurduğu cümleye bakınız:

“KURAMER’in ilmî faaliyetleri hakkında sağlıklı bilgi edinmek isteyenler bugüne kadar yüzü aşkın ilim adamının katkısıyla yayımladığımız 40’ın üzerindeki araştırma eserlerine bakabilirler.”

Peki biz ne yaptık? Kendilerinin çevirdiği ve Diyanet stantlarında gururla sundukları bir kitap hakkında fikir belirttik. Kimdir bu kitabın yazarı: İskoç tarihçi, oryantalist, Anglikan papazı ve akademisyen W. Moltgomory Watt.

Watt, bütün oryantalistler gibi sinsi bir İslam düşmanı idi. “Muhammed Mekke’de” adlı kitabında “Putperestlikten Nihai Kopuş” gibi bir başlık atarak hezeyanlarının doruğuna çıkmıştır. Bu başlık altında “Garanik Olayı”na ve şeytan ayetlerine yer vermiş, haşa sanki Hazreti Peygamber bundan önce putlara tapmaktaymış̧ gibi bir imaj oluşturma yolunu tutmuştur. Üstelik Watt, bu olayı putperestlikten kesin bir kopuş olarak bile değil, sadece kopuşun kaçınılmaz olduğunu gösteren bir hadise olarak görmüştür.

Watt, inanılmaz bir biçimde, ilk dönemlerde inen ayetlerin putları inkâr şeklinde gelmediğini, onlara karşı daha yumuşak hitaplarda bulunulduğunu, söz konusu ayetlerde, bu putların Allah’a eş varlıklar değil, ama ondan derece olarak daha alt düzeydeki ortakları olduğu iması bulunduğunu ifade etmiştir.

Yine bu sinsi oryantalist, ilk dönem Kur’ân pasajlarında, Allah’ın tek bir tanrı olduğuna ilişkin bir argümanın bulunmadığını, Hazreti Muhammed’in, İslamiyetin ilk dönemlerinde tıpkı çoğu çağdaşları gibi, Allah’ı “baş tanrı” olarak düşündüğünü söyleyebilme cüretinde bulunmuştur.

Watt’ı anlamak mümkün, zira işi bu. Peki böyle bir İslam düşmanının eserini çeviren ve Diyanet stantlarında satan 29 Mayıs Üniversitesine bağlı KURAMER’e ne diyeceksiniz. Malumunuz şu an KURAMER’in başında Diyanet eski başkanlarından Ali Bardakoğlu Bey bulunmaktadır. Onlarca ilahiyatçı burada yer almaktadır. Acaba KURAMER’de yer alan ilahiyatçılardan bir tanesinin, Watt’ın bu alçakça kitabına yorum yaptığı görülmüş müdür?

Elbette Watt’ın saldırıları burada bitmiyor. Geçen hafta da bir kısmını belirtmiştim. En önemlisi de Peygamber efendimizin beşerden bir öğretmeninin bulunabileceği ve Kur’ân’ı bu öğretmeninden aldığı bilgilerle doldurduğu şeklindeki hezeyanları idi. Bu ifadesiyle İslam inancını ve Kur’ân-ı kerimin ilahi olduğu gerçeğini bütünüyle iptal ediyordu.

KURAMER’in benim yazımda belirttiğim bu sözlerime nedense hiç cevabı olmadı. Görmemezlikten geldi. Sitesinde duran gülünç açıklamasını ibret-i âlem için okuyabilirsiniz.

Peki KURAMER’in asıl gayesi bu mu idi? Geliniz eski Diyanet Başkanı ve şimdi KURAMER’i yöneten Ali Bardakoğlu’nun internette dolaşan şu açıklamalarına kulak verelim. Gençleri nerelere götürmekte olduklarını görelim:

“KURAMER, akademik çalışma yapacak gençlerimiz için önemli bir imkân sunacak.

Hem yurt dışında Kur’ân araştırmaları alanında ilerlemek isteyenlere destek verecek, hem de dünyada yapılmış bu alandaki çalışmaları sizin ayağınıza, bilgisayar ekranınıza getirecek. Artık size bunlar üzerinde çalışma, fikir yürütme, analiz yapma ve sonuçlar çıkarma kalacak. Değerli gençler, Kur’ân araştırmaları merkezi sadece bir fikrin, bir düşüncenin öne çıkması için değil, Kur’ân-ı kerim alanında kimin hangi akademik çalışması varsa, hangi birikimi varsa, onu meydana getirmesi, onu ortaya koyması ve onu kamuoyuna paylaşması için kurulmuş bir merkezdir. Yani bir tek hakikatçi bir merkez değildir.”

Oryantalistlerin bizdeki devamı…

KURAMER’in ne olduğunu başkanı açıkça ortaya koymuyor mu? Bu açıklamaya göre Kur’ân Araştırmaları Merkezi tek hakikatçi bir merkez olmuyor. Tek hakikati kabul etmiyor! Başka hakikatler de var. W. Montgomery Watt’ı da okuyunuz. Emile Dermenghem, Brockelmann, Rodinson, Voltaire, Dante, Gustav Weil, Nöldeke, Pavet vs oryantalistlerden de istifade ediniz. Fikirlerinden alınız. Onların hakikatlerine muttali olunuz. Siz gidemezseniz merak buyurmayın biz onların görüş ve düşüncelerini size sunmaya hazırız. Siz yeter ki kabul ediniz, demiş olmuyorlar mı?

Peki KURAMER, Müslüman evlatlarına, bu azılı İslam düşmanlarının fikirlerini kimin parası ile aşılamaktadır. Türkiye Diyanet Vakfı. İşte üzerinde derin derin analizler yapılması gereken bir durum. Yarının İslam üzerine araştırma yapacak gençleri, bu zihniyet içerisinde nereye gelecektir. Örneği var!

İşte bunlardan etkilenerek tarihselci bir bakış açısına düşen ve bugün bir ilahiyat fakültemizde dersler veren Mustafa Öztürk’ün geldiği noktayı biliyorsunuz.

O, 17.11.2018 tarihli Karar gazetesinde “Şövalye ruhlu birey olmak ve sürüye katılmak” başlıklı bir yazı kaleme almıştı.

Sürü diye bahsettiği elbette bizim köklerimizde geçmişimizde yer alan tarikat ve cemaat gibi oluşumları tenkitti. O, bu noktada Batı’nın içimize cemaat diyerek soktuğu hain oluşumları kastetmiyordu. Ehl-i sünnet cemaatleri kastediyordu. Ona göre:

“Bunlar tek başına hak arayamaz. Kendi aklı ve fikri doğrultusunda söz söyleyip görüş beyan edemez. Daima bir gruba, cemaate, tarikata, şeyhe ittiba ihtiyacı duyar. Mutlaka bir referans mercii peşinde koşar. En büyük korkusu kendi sürüsünü kaybetmektir. Aradığı huzuru sürüsünde bulur. Sürü başı ne derse ve nereye giderse ona razı olur. Sürüsüyle yürür, sürüsüyle büyür. Sürüsüyle kükrer, vurur, kırar, döker. Ezberlerinin bozulmasını sevmez. Alışılmışın dışına çıkmak kendisini ürkütür. Ben oturayım, birileri benim yerime arayıp bulsun, getirsin ister. Sürüye katılanın en iyi bildiği iş gayba taş atmaktır.”

Buna karşılık Öztürk’ün Batı toplumlarının simgesi hâline gelmiş şövalye hakkındaki tanımlamasına ise dikkat ediniz:

“Şövalye ruhluluk onur ve ilkeli yaşam demektir. Şövalye ruhluluk akıl ve vicdanla hareket eden irade gücü ve özgürlük demektir. Asil, adil ve anlamlı bir hayat sürmek insanı şövalye ruhlu kılar. Tek başınalık, tevazu, şükran, onur, dostluk, sadakat, dürüstlük, cesaret, adalet, cömertlik, disiplin, adanmışlık, inanç, şükran ve sevgi…. İşte bütün bunlar şövalye ruhluluğun temel vasıflarıdır.”

Böylece şövalyeliği seçen Mustafa Öztürk artık savaşını aynen oryantalistler gibi İslam’ın temel akidelerine yöneltecektir.

Kur’ân-ı kerimin gelmesi ile gelmemesi arasında fark görmeyecektir. Hatta gelmese daha iyi olurdu zira hiçbir şey değişmedi diyebilecektir.

Kur’ân-ı kerimdeki kıssaların Hazreti Peygamber tarafından konulduğunu iddia edebilecektir.

İ’la-yı kelimetullah davasını inkar edecektir. “Cihad ile ilgili ayetler Cenabıhakk’ın dili olamaz” diyerek oryantalistlerden daha ötelere geçebilecektir.

Viyana kuşatmasında ulvi ve İslami bir yönü yoktur safsatasını ortaya atabilecektir.

Bunları savunanlara karşı ise cevabı hazırdır:

“O zaman karşı tarafın işgal hareketlerine de fetih tanımlaması yapmak gerekir”

İlahiyat fakültelerinde eğitim alan gençlerimizin ve yarınlarda ders verecek akademisyenlerinin nasıl bir cenderede olduğunu düşünürsek galiba tek bir şey kalıyor!

Ya Rabbi İslam’ı ve Müslümanları oryantalistlerden ve onların maşalarından muhafaza eyle!

TEFEKKÜR
Hakîkat ehli olmaz mâil-i efsâne-perdâzî
(=Gerçeği bilenler efsane anlatmaz).
Muallim Nâcî

İlahiyatçılar kimin elinde!

Posted on 21 Şubat 2020
Geçen hafta Diyanet İşleri Başkanımız, Buhari’de ve Tirmizi’de yer alan mescit yapmakla ilgili bir hadis-i şerifi paylaştı diye neredeyse lince tabi tutuldu. İslam’ın “İ” sinden haberi dahi olmayan bazı yazarlar da meseleye balıklama atlayıp deizmin bu sebeple yayıldığını ifade edecek kadar -tabiri caizse- kafayı yediler!..
Oysa deizmin neden yayıldığını görmek isteyenler modernist ve tarihselci denilen bazı ilahiyat hocalarının geldikleri son merhalelere baksalar ne iyi ederler.
Fakat bizim milletçe bu noktaya bakmamızın ve ciddi ciddi düşünmemizin vakti geldi de geçiyor bile!
İleride milleti irşat edecek, gençleri yetiştirecek, yol gösterecek ve dindar nesiller meydana getirecek İlahiyat Fakültelerinde eğitim gören gençlerimiz, kimlerin elinde şekilleniyor? Kafa yoralım!
Bakınız bunlardan bir tanesi Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde ders veriyor. Karar gazetesinde yazılar yazıyor. Prof. Dr. Mustafa Öztürk. Son günlerde Youtube’da yine bir videosu dolaşımda bulunuyor. Ne diyor orada bir bakalım:
“Bizim kültürel hafızamızı resetleseler. Bize dümdüz bomboş bir alan verseler. İşte kitaplar önünüzde alın İslam’ı yeniden sıfırdan katışıksız gelenekteki bütün tortuları arındırılmış icat et deseler. İnanır mısınız tahmin bile etmek istemiyorum. Kışkırtıcı bir cümle söylemek istiyorum. Kur’ân-ı kerim bize gelmekle iyi mi oldu diye bazen kendimi alamıyorum. Hakikaten gelmeseydi bundan daha mı kötü olurduk diye düşünüyorum. Bundan daha kötü durumda olabileceğimizin kanaatini taşımıyorum. Emin olun bugün Kur’ân-ı kerimin işe yararlılığı en fazla faydası, gündelik hayatın kirinden pasından arınmışlık duygusu en işlevsel yönü budur. Abdest alıp okuyun insana çok iyi geliyor.”
Necip Fazıl Kısakürek Bey’in ifadesiyle, “başını dizlerinin arasına alıp uzun uzun düşüneceksin.” Ne adına? Bu sözlerin sahibinin dindeki düştüğü vaziyete değil. Evlatlarımız kimin elinde zehirleniyor? Deizm tartışmalarının kaynağı nereden geliyor? Şu anda KURAMER denen kuruluşta daha hangi vahim projeler hazırlanıyor? Bunların her biri üzerinde ciddi ciddi tahliller yapmak gerekir.
Kendisi sosyoloji profesörü olduğu hâlde, “akil baliğ olmuş insanların evliliği konusunda fikir yürüttü” denilerek Rektörlük, Prof. Dr. Bedri Gencer Hoca hakkında sosyal medyada kendini bilmez üç beş kişinin tepkisi üzerine derhal soruşturma açıyor.
Oysa asıl sorgulanacak olan, elindeki talebeleri nereye, hangi mecraya sürüklediği belli olmayan bir şövalyenin (daha önceki bir yazısında şövalyenin meziyetlerinden uzun uzun bahsetmişti) tavrıdır. Bu şövalye haçlı süngüsü ile Müslümanların bedenleri üzerinde tahribat yapmıyor, fikriyatı ile onların imanları üzerinde korkunç ve tamir olunmaz yaralar açıyor.
Kur’ân-ı kerimi kıyamete kadar koruyacağını bildiren Cenab-ı Hakk’a karşı savaş veriyor.
Kim bu kişi? Tefsir profesörü! Yani Kur’ân-ı kerimi Müslüman evlatlarına açıklamakla yükümlü ve bu dersi anlatmak üzere vazifelendirilmiş bir şahıs. Peki buna rağmen ne söylüyor?
“Biz Kur’ân’ın gelip gelmemesini tartışalım” diyor. “Gelmese bugün daha mı kötü olurduk” diye sorguluyor… “Kitaplar önümüzde, bu kitaplarla yeni bir dünya inşa edelim. İşimize geleni alalım gelmeyeni bırakalım” demeye getiriyor. “Abdest alıp okuyun” diye de aklı sıra dalga geçiyor! Yazıklar olsun!
Peki bu ifadelere karşı, benim her sözüme maydanoz olan Marmara İlahiyat Fakültesi Dekanı ne düşünmektedir acaba? Dikkatini çekti mi? Yoksa, “Yürü ya şövalye meydan senindir” mi diyor? Bilelim ve gençlerimizi ona göre uyaralım!
KURAMER kapatılmalı!
Bu şövalye aynı zamanda KURAMER’de de faaliyetlerini sürdürmektedir.
KURAMER’de başka kimler faaliyet halindedir? Diyanet İşleri eski Başkanlarından Ali Bardakoğlu Bey ve Mehmet Görmez bütün bu şeni’ faaliyetlerin odağındalar.
Nitekim daha önceki yazılarımda da belirtmiştim. KURAMER, sanki İslam itikadına uygun olmayan eserleri basmak üzere özel oluşturulmuş bir müessese gibidir. Nitekim bu kitaplardan en yıkıcısı, 2016’da yayınlanan, W. Montgomery Watt’a ait, “Hz. Muhammed Mekke’de” adlı eserdir.
Adı geçen kitapta, Hazreti Muhammed’in, beşerden bir öğretmeninin olabileceği (s.199); mesajını beşer yardımı sayesinde ortaya koyduğu iddialarının, sihirden söz edilen yerlerde kastedilenin ise sihirbazın gizli bilgisinden üretilen beşeri bir şey olduğu (s.165); Peygamberin Kur’ân’daki kıssaları aşina olduğu birinden almış olabileceği (s.199); Kur’ân kıssalarının Tevrat’la örtüşmesinden ötürü böyle ilişkilendirilebileceği (s.199) gibi Kur’ân-ı kerimin Allah kelamı olduğunu reddeden alçakça yazılarla doludur.
Nitekim bu zehirli kitapları esas alan İlhami Güler ve Ömer Özsoy gibiler, hâşâ Cenab-ı Hakk’ın Kur’ân’ı kerimde çelişki içerisinde olduğunu ve kıssaların masal ve hikâyeden ibaret bulunduğunu ifade etmiş, Mustafa Öztürk de, “Bu ikisinin imanı benim imanımdan daha sağlamdır” diyebilmiştir.
Açıkçası Diyanet’in KURAMER denen müesseseyle bağını tamamen koparması ve bunu deklare etmesi lazımdır. Aksi hâlde bütün bu meş’um faaliyetlerin vebalinden kendisini kurtaramaz.
Bakınız yine Mustafa Öztürk’ün, KURAMER’in “Cihad” konulu sempozyumunda sunduğu tebliğindeki şu ifadelere dikkat kesilelim:
“Kur’ân’ın hem lâfız hem mana itibarıyla inzal edildiğini kabul etmek, cihad ve kıtal meselesinde kullanılan politik dilin bizzat Allah’a ait olduğunu söylemeyi gerektirir. Vahyin salt mana ve mefhum olarak inzal edildiğini kabul etmek ise, söz konusu dilin Hazreti Peygamber tarafından formüle edildiğini, dolayısıyla Allah katından genel muhteva ve perspektif olarak aldığı vahyin ışığında konjonktürel gelişmelerle ilgili yol haritasını kendisinin belirlediğini söylemek gerekir, ki, bu ikinci ihtimal daha makul görünmektedir. Aksi takdirde ‘Allah’ın ahlâkîliği’ meselesi gündeme gelir.” (Bkz. İslâm Kaynaklarında, Geleneğinde ve Günümüzde Cihad, İstanbul: KURAMER, Ekim 2017, s. 155.)
Mustafa Öztürk, şövalyeliğinin gereğini ise aynı yerde açıkça belirtmektedir. O “i’lâ-i kelimetullah” kavramının meşruiyetini açıkça reddederken, şayet böyle bir kavram kabul edilecekse Haçlı seferlerinin de buna dâhil edilmesi gerektiğini öne sürmektedir. Şayet biz fetih diyerek cihadı meşrulaştırmakta isek o zaman Hıristiyanların İslam ülkelerine karşı giriştiği bütün savaşları da fetih kategorisine almak zorunda imişiz.
Bu vaziyette Mustafa Öztürk’ün nazarında Hıristiyanların Medine’ye yürümesi ne ise Peygamber Efendimizin Mekke’yi fethi aynı manaya bürünmektedir. Osmanlıların Viyana kuşatması ile Haçlıların Kudüs’ü işgalini aynı zihniyet ve mana içerisinde değerlendirmek durumunda imişiz. Nitekim şu ifadeleri bunun yansıması değil midir:
“Fakihler ve müfessirler söz konusu âyetleri tâmimci yaklaşımla yorumladılar ve bu yorumdan hareketle i’lâ-i kelimetullah diye bilinen bir kutsal savaş doktrini ortaya koydular. Ben bir Müslüman olarak bu doktrinin meşru olduğunu kabul etmiyorum. Dolayısıyla Viyana kuşatmasının hiçbir ulvî boyut taşıdığına inanmıyorum. Şayet i’lâ-i kelimetullah adına savaşmak söz konusuysa, Hıristiyanlarla empati kurulup ‘Haçlı seferlerinin de fetih olarak tanımlanması gerekir’ diye düşünüyorum.” (Aynı eser, s.215)
Öztürk’ün Kur’ân-ı kerim ile ilgili hezeyanları o kadar çok ki… Hangi birini yazacaksınız! Kur’ân-ı kerim kıssalarına “masal” isnadında bulunurken aynen şu ibareleri kullanmaktadır:
“Bizce bu noktada yapılacak en büyük yanlış, Kur’ân kıssalarının tümünü birer tarihî hakikat olarak ….. mütalaa etmektir.” (Kıssaların Dili, Ankara Okulu Yayınları, 2010, 99).
Yine bu ilahiyatçıya göre, Kur’ân-ı kerimdeki kıssaların gerçekte yaşanmış olaylar olduğuna inanmak yani Mekke müşriklerinin “öncekilerin masalları” şeklindeki hezeyanını reddetmek, “Dogmatiklik, eğer değilse safdilliktir.” (Kıssaların dili, s. 98).
Aslında bütün bu iddialara, hezeyanlara ve ifadelere Müslümanlar uzak değildir. Hatta Kur’ân-ı kerimde bunlar defalarca bildirilmiştir. Aynı iddialara Peygamber Efendimizin şahsına karşı yapılmıştır. Kur’ân-ı kerimde bunlara defalarca cevaplar verilmiştir.
Paret’ten Öztürk’e tarihselcilik!
Batı’da, 19. yüzyıl ortalarına kadar yapılan Kur’ân çalışmaları Orta Çağ’ın klasik reddiye geleneği temelinde gelişmişti. 19. yüzyıl ortalarından itibaren ise kendi dinî kitaplarını tarihî eleştiri anlayışı ile ele alan Hıristiyan bilim insanları aynı yöntemi Kur’ân-ı kerime de uygulamaya başladılar. Böylece Kur’ân-ı kerim üzerinde şüpheler meydana getirmeyi amaçlamışlardı. Bu düşünceyi ilk ortaya atan Gustav Weil olmuştur. Onun ortaya koyduğu düşünceler Theodor Nöldeke ve öğrencileri tarafından geliştirilmiş ve Kur’ân-ı kerim, tarihselcilik içerisinde değerlendirmeye tâbi tutulmuştur.
Oryantalist dünyadaki tarihselcilik tartışmalarında Alman oryantalist Rudi Paret (1901-1983)’in eserlerine dikkat olunmalıdır. O, tarihselcilik formülünü, hazırladığı Kur’ân tercümesinde tamamen uygulamıştır. Nitekim 1957 yılında, “Muhammed ve Kur’ân” eserini yayınlarken, Kur’ân’ı tarihî bir belge olarak gördüğünü açıkça belirtmiştir.
Protestan din bilimcisi Horst Bürkle Paret’i parlak cümlelerle överken eserinin nasıl bir metotla kaleme alındığını şöyle belirtmektedir:
“Kur’ân metninin bu çevirisinde ve baskıya hazırlanmasında, Kitab-ı Mukaddes çevirisinde uygulanan tarihsel eleştiri ve araştırma metodu uygulanmıştır.”
Evet Paret, kendi metodu ve anlayışı içerisinde kafasına göre bir Kur’ân uydurmuştu.
Peki Paret’e hayranlık içerisinde fikirler serdeden Mustafa Öztürk’e ne diyeceğiz? Kur’ân’a uydurma diyen Paret’e katılan, kıssaların hakikat olduğuna inanmaya “dogmatikliktir” (Kıssaların Dili: 99) diyen, Kur’ân-ı kerimdeki âyetlere rağmen Allah Rasulü’ne nisbet edilen “bütün hissi mucizelerin uydurma olduğunu savunan” Öztürk, Kur’ân-ı kerime daha nasıl saldırabilir diye düşünmeyin. Fazlası da geldi!
Paret ve benzerleri İncil ve Tevrat’ı değiştirip üzerinde farklı farklı yorumlar da bulunurken, “bu kitaplar hiç inmemeliydi” dediler mi bilmiyorum!
Fakat bizim modernist ve tarihselci ilahiyatçı taifemiz onları fersah fersah geçmeye başladı bile. Nitekim, “Kur’ân-ı kerim hiç inmemeliydi” veya “inmese bundan kötü olamazdı” demek Cenab-ı Hakk’ı hâşâ cehaletle suçlamak veya yine hâşâ abesle meşgul olmak gibi bir mana taşımıyor mu? Bu kadar zırvaya ne ad verilir?
Deizm daha nasıl yayılır söyler misiniz?
TEFEKKÜR
Gafil oturma cehl ile kim yutmağa seni,
Ağız açıp durur yine bu ejdehâ-yı çarh
Usûlî
(Cahil insanlarla oturma, birlikte olma ki bu feleğin ejderhâsı ağzını açıp seni yutmasın.)

.
II. Abdülhamid Han’a bitmeyen kin!

Posted on 14 Şubat 2020
Cihân bâki değil fânidir ey yâr
Tedarikde ola gör imdi her bâr
102 sene önce Sultan II. Abdülhamid Han’a bu dünyada son vazife ifa ediliyordu. Ahmet Refik Bey’in ifadesiyle neredeyse bütün bir İstanbul halkı yollara dökülmüş Topkapı Sarayı’ndan II. Mahmud Han Türbesi’ne doğru götürülen cenaze alayını takip ediyorlardı. Gözlerden yaşlar süzülüyor, yüzlerde büyük bir hüznün derin çizgileri okunuyordu.
Bu durum halkın, son on senenin muhasebesini yaptığını, nereden nereye geldiklerini ve belki de kıymetini bilemedikleri büyük Hakan’a karşı, son demde de olsun bir özür ve af dileme şuurunda olduklarını göstermekteydi.
Nitekim evlerinin pencerelerinden birtakım kadınların dışarı çıktıklarını ve şöyle bağırdıkları işitiliyordu: “Bize ekmeği 10 paraya yediren, kömürün okkasını 5 paraya aldıran padişahım, bizi bırakıp nereye gidiyorsun?..” Kadınların bu haykırışları Cihan Harbi sonrası Osmanlı Devleti’nin düştüğü feci malî manzaraya işaret etmekteydi.
Siyasi vaziyet ise ekonomiden beterdi. Artık Cihan Harbinin acı neticesi görünmüştü. İttihatçılar, altı milyon kilometrekareden fazla olarak devraldıkları devleti bir milyon kilometrekareye düşürmüşlerdi. O da düşman çizmesi altına girmek üzereydi. Nitekim Mondros Mütarekesi ile bunu da başaracaklardı.
Dolayısıyla bugün toprağa verilmek üzere götürülen cenaze, sanki bir devrin padişahı değil 622 yıllık bir devletti.
İşte ağlayanların haykırışları, Şazeli dervişlerinin “Allah Allah” nidaları, duaları ve tekbirleri eşliğinde türbeye sokulan II. Abdülhamid Han’ın cenazesi orada dedesi II. Mahmud ve amcası Sultan Abdülaziz’in yanında kendisi için açılan kabre konuldu. Böylece uzun, yorucu ve yıpratıcı bir hayatın son sayfası da kapanmış oldu.
Fakat bu sayfa burada kapanmayacaktı. Zira Sultan, en hafif tabiriyle içerideki gafiller eliyle tahtından alaşağı edilirken dış düşmanlar devleti çoktan ele geçirmişlerdi. Artık bu Padişah bilinmemeliydi. Anlaşılmamalıydı. Doğru bir şekilde evlatlarına öğretilmemeliydi. Zira o anlaşılırsa İslam âlemi uyanır ve gerideki asıl yıkıcılar deşifre olurdu. İslam âlemini parça parça edip kullanma imkânı olmazdı. İslam’ı bozma planları suya düşerdi. Hâlbuki II. Abdülhamid Han’ı tahtından alaşağı ettirdiklerine hem İslam’ı bozduruyorlar hem de Müslümanları birbirine kırdırmaya devam ediyorlardı.
Hâlbuki, kırk yıl kadar Osmanlı donanmasında görev yapmış olan Henry Woods Paşa, anılarındaki şu sözleri ile, II. Abdülhamid Han’ın bu millet için değerini ve Türk tarihinde ne kadar mühim bir yere sahip olduğunu gösterecekti:
“Abdülhamid olmasaydı, ne bu satırların yazıldığı şu anda bu kadar geniş ve bağımsız bir Osmanlı Devleti ne de ileride tarihçiler ve diğer devletler tarafından tanınacağına şüphe etmediğim Ankara Hükûmeti bulunacaktı.”
Ahmed Rasim Bey ise onun gidişiyle yerine gelenlerin basiretsiz idarelerini gördüğünde Padişah’ın kıymetini şu muazzam ifade ile dillendirecekti:

Sen değil nâşın hükümdar olsa elyâkdır bize
Dönsün etsin taht-ı Osmânîye tabutun cülûs

İstanbul eski müftüsü ne söylemek istedi?
Vefatının üzerinden tam 102 sene geçti. Bu hafta onun üzerinden yapılan tartışmalar düşmanların algısının ne yaman taktiklerle oturmuş ve yerleşmiş olduğunu gösterdi. O gün de bu gün de düşman yaman düşmandı.
Herkes ittifakla bilmektedir ki başta Ermeni, Rum, Bulgar ve Arnavut çeteciler olmak üzere Yahudi, İngiliz, Rus ve Fransızlar bu büyük hakanın azılı düşmanı idiler.
Azıcık beyni olanlar düşünmeli. Bunlar vatanını satacak, peşkeş çekecek adama düşman ve hasım olurlar mı?
Oysa onu ortadan kaldırabilmek için ne planlar kurdular, ne projeler tertiplediler. Yahudi sermayesi, İngiliz beyni, Ermeni silahı, Rus, İngiliz ve Fransız gücü hep ona yönelmişti.
102 sene sonra ona küfredenlere en masum hâliyle şunu sormak gerekir: Siz, Ermeni, Yahudi, Rus ve İngiliz dostu musunuz?..
Tevfik Fikret gibi, onu öldürmek kastıyla bombalı bir suikast planlayan ve 26 vatandaşımızı katledip 65 vatandaşı yaralayan Ermeni teröristini, “Şanlı Avcı” diyerek alkışlayanlardan mısınız?
Mehmet Akif Ersoy gibi “Ne mel’unsun ki rahmet okuttun ruh-ı İblise” diyenlerden misiniz?
İngiliz tertibi öyle bir algı meydana getirmiş ki 102 yıl geçiyor hâlâ dönülemiyor.
Eski bir İstanbul müftümüz, Akif’in hatalarını kapatabilmek uğruna rahmetli Necip Fazıl Kısakürek Bey’e kin kusuyor.
İşte İngiliz’in, Gök Sultan Yüce Hakan Abdülhamid Han’ı tahtından alaşağı ederken kullandığı mason maşaların tesirinde kalmak budur. 33. dereceden mason, İngiliz uşağı Efgani ve Abduh’u tanımamanın esef verici neticesi böyle olur.
Ey Karar gazetesindeki köşesinde, Necip Fazıl Bey’e karşı Akif’i kullanarak aklınca hücumlar düzenleyen çok bilmiş müftü sana soruyorum! İngiliz Lord Kromer’in Abduh üzerindeki etkisini ve onu Kahire Müftüsü yaptırmasını anlatır mısın?
Akif’in müthiş Osmanlı düşmanlığının sebebinin Abduh ve Efgani’ye duyduğu büyük hayranlık olduğunu çözemedin mi? Akif’in:
İnkılap istiyorum ben de fakat Abduh gibi
Asrın en büyük âlimi Cemaleddin Efgani
Dizelerini duymadın mı? Yoksa hâlâ İngiliz uşaklarının arkasından koşmakla bahtiyar mısın? Elbette kırk elli senedir talebelerine ve millete onları anlattın. O girdaptan çıkamadın. Bizler Necip Fazıl Bey’in o uyarmaları ile araştırdık ve sorguladık. Sonra tarihî belgeler büyük şairin haklılığını ortaya koydu. Size yerli yabancı bütün tarih araştırmacılarının eserlerini tavsiye ederim. Abduh ve Efgani’nin İngilizlerle irtibatını yazmayan biri var mı acaba? Şiir yazmakla ülke kurtulmuyor Müftü Efendi!..
İngiliz Avam Kamarası’nda Başbakan Gladstone, “II. Abdülhamid’i devirmedikçe bu lanet kitabı(!) yok edemeyeceğiz diyerek” Kur’ân-ı kerimi yere atıyordu. II. Abdülhamid Han’ın mücadelesinin aslını esasını buradan anlayınız. Onun devrilmesine sebep olanlar kimlere ve neye hizmet ettiler biliniz!
Bugün yaşadıklarımızın II. Abdülhamid Han devrine neredeyse tıpatıp benzediğini konunun bütün uzmanları belirtmektedir. Yine hoca kılıklı bid’at ehli kimseler eliyle milletin seçtikleri devrilecekti. Maazallah bu meş’um teşebbüs başarılı olsaydı o hoca kılıklılara da siz methiyeler mi düzecektiniz?
Abduh, Efgani, Reşit Rıza gibi din adamı geçinen bu İngiliz uşağı reformistleri ve takipçilerini artık lütfen tanıyın! Onların peşi sıra koşanlar bugünlerde “Kur’ân-ı kerim gelmemeliydi” diyorlar duymadınız mı Sayın Müftü? Onlara da verilecek bir cevabınız var mı acaba? Yoksa yazdınız da ben mi görmedim!
Mert olun, açık olun. “Sultan Abdülhamid Han’ı ben de sevmiyorum” deyin ki bilelim sizi. Akif güzellemesi ile Necip Fazıl ve Kadir Mısıroğlu düşmanlığı yapmayın!
Resmini asmak dahi olay oldu!
Sağlık Bakanı Yardımcısı Halil Eldemir Bey. Bir mert ve yiğit adam. II. Abdülhamid Han’ın resmini odasına koymuş! Aman efendim ne haykırışlar ne tepinişler ne bağırışlar. Sanırsın memleket elden gitti!..
Gözümün önüne 1999 yılı geldi. Osmanlının kuruluşunun 700. yıl dönümü idi. Sultan II. Abdülhamid Han’ın yaptırmış olduğu Darülaceze’nin kapısına resmi asılmıştı. Aynı zihniyet o gün yine işbaşındaydı. Padişahın resmine çürük yumurtalar atılmış ve kinleri ortaya saçılmıştı.
O muazzam tesisi O’nun yaptırdığı dahi akıllarına gelmiyordu.
Haydarpaşa Hastanesi, Gülhane Askerî Tıp Akademisi, Şişli Hamidiye Etfal Hastanesi başta olmak üzere tam üç yüz hastane yaptırdı memleketine! Eğitim yuvalarını ve diğer eserlerini saymakla bitiremezsiniz. Kim hangi eseri yaptırdı ise kapısına onun resmi asılsın diye bir kanun çıkarılsa memlekette nasıl bir manzara ortaya çıkar acaba!
Yüce Hakanın irili ufaklı tam bin beş yüz eseri var. Sadece bunu fikredip neden düşmanlık edildiğini iyi belleyiniz.
Adı büyük kendi küçük bir gazetemizin ömrü Müslüman mahallesinde salyangoz satmakla geçmiş bir yazarı da asılan bu resim dolayısıyla yorum yapıyor.
Konuya her zamanki gibi ezik aydınların sözü ile bir girizgâh yaparak başlıyor:
“Ben ne Abdülhamid Han hayranıyım ne de karşıtı…” “Abdülhamid ne Ulu Hakandır benim gözümde ne de Kızıl Sultan…”
Hemen ardından da düşmanlarının enjekte ettiği zehrin tesiri kendisini göstermeye yetiyor. “Ama Abdülhamid’in müthiş bir vesvese içine girerek hafiyeciliği yükseltmesini ve iki Türkiye büyüklüğünde toprak kaybetmesini unutmam, unutamam” deyip Halil Bey’e, o resmi evinin gizli bir köşesine asması tavsiyesinde bulunuyor.
Bu beyefendi önce Abdülaziz Han’ın akıbetini ve darbedeki yabancı parmağını iyi bilmeli. Abdülhamid Han’ın saltanata geçmesinin akabinde kendisine karşı tertiplenen üç darbe teşebbüsünden haberdar olmalı! Ondan sonra da hüküm vermeli! Padişah hâlâ gaflet içerisinde uyumalı mıydı? İstihbarat olmadan devlet ayakta durur mu? O istihbarattan, başka kimler rahatsızdı?
Ben ifade edeyim. Bugün istihbaratımızın işleyişinden ve başındaki başkanından kim rahatsız ise o gün de onlar rahatsızdı. Hâlâ çözemediniz mi?
“Abdülhamid Han döneminde iki Türkiye büyüklüğünde devlet gitti” demek ise “Ben bütün ilmi araştırmalara kulağımı tıkadım, gözümü kapadım” demekten öte bir şey değil. Biz anlayanlara bir kez daha ifade edelim.
Birinci olarak, II. Meşrutiyet ilan edildiği gün iki değil üç ülke gitti. Önce onları öğrenin.
İkinci olarak Abdülhamid Han 93 Harbi’ne girmek istemediğinde Mithat Paşa ve avanesi gençleri ve askerî talebeleri ayaklandırıp padişaha karşı, “Rus dostu” diye bağırtarak nümayiş yaptırıyorlardı. Neticede onların ve Meclis’in kararıyla girilen 93 Harbi’nin felaketlerini de bir okuma zahmetinde bulununuz. Ayastefanos Anlaşmasını dahi padişah nasıl Berlin Anlaşmasına çevirebildi insaf ve izanınız varsa araştırınız. Bu arada ülkeyi 93 Harbi’ne sokarak tarihimizin en büyük felaketlerinden birisine imzasını atan Mithat Paşa’nın resmi evimizin gizli bölmesinde değil bütün Ziraat Bankalarında asılı duruyor. O resimler hakkında ne buyurdunuz duyamadım!..
Üçüncü olarak “Padişah Kıbrıs’ı sattı” diyenlere karşı o zaman “Lozan’da Kıbrıs meselesi neden gündeme geldi?” diye kafa yorunuz. Padişahın Ayastefanos Anlaşmasının ağır şartlarını nasıl bir uğraş neticesinde değiştirebildiğini görünüz!
Nihayet Trablusgarp, Balkanlar, Arnavutluk, Bağdat, Kudüs, Hicaz nasıl elden çıktı biraz okuyunuz. Tabii, “yok Arnavutlar yok Araplar ihanet etti…” gibi peşin ve ucuz yaygaracılığa düşmezseniz bir şeyler anlayabilirsiniz!
Rahmetli Necip Fazıl Bey ne yaman bir cümle kurmuş: “Onu anlamak her şeyi anlamak olacaktır.”
İngiliz ve Yahudiler de ne müthiş bir senaryo oluşturmuş: “Tahtından alaşağı ettiğim bu Padişahı milletine asla sevdirmeyeceğim ve tanıttırmayacağım!”
Yüce Hakanın vefatının 102. senesinde bu amansız mücadeleyi bir kez daha yaşamış olduk!
TEFEKKÜR
Kelâm-ı hakkı her kimden işitsen istimâ’ et kim,
Bozulmaz ma’nî-i Kur’ân olursa bed-sadâ hâfız.
Sünbülzâde Vehbî
(Açıklaması: Doğru sözü kimden duyarsan kabul et. Zira hafızın sesi çirkin olsa da Kur’ân’ın anlamı bozulmaz…)

.
İdlib saldırısı ve Türkiye’nin tavrı

Posted on 7 Şubat 2020
15 Temmuz ABD ile ilişkilerimiz açısından bir milattı. Zira ABD’nin FETÖ’ye on yıllardır verdiği destek ve sonunda gelinen nokta malum olmuştu. Kesin olarak biliniyordu ki darbe girişimi ile ABD’nin doğrudan ilişkisi vardı. İşgalin başarısız olmasına ve irtibatlı olduklarına dair belgelerin sunulmasına rağmen ABD yolundan asla dönmedi. Hatta neden başarısız olduk psikozu içerisinde Türkiye’yi başka yollardan çökertmek sevdasına kapıldı. Ondan sonra da ABD ile ilişkiler bir türlü düzelmek bilmedi. Siyasi, istihbarat ve ekonomi başta olmak üzere her alanda bir savaş dönemi geçirdik neredeyse…

İşte böyle bir vaziyet karşısında kalan Türkiye bilhassa kangren hâline gelen Suriye meselesi yüzünden, Rusya ve İran ile devamlı iyi ilişkiler geliştirmek ve ittifak oluşturmak durumunda kaldı.

Suriye krizini çözmek adına Astana ve Soçi’de Türkiye, Rusya ve İran arasında yapılan görüşmeler, Suriye açısından olduğu kadar uluslararası sistemin çok aktörlü varlığını ve alternatif diplomatik imkânlarını ortaya koyması açısından anlamlı idi. Kandan ve petrolden beslenen Batılı siyasal düzene alternatif diplomatik çabalar olarak ön plana çıkan Astana ve Soçi zirveleri en azından Suriye’de uzun müddet daha büyük felaketlerin önüne geçti. Bu noktada İran samimi olabilse muhtemelen kesin bir çözüme de ulaşılabilirdi.

Yine bu sayede Türkiye Fırat’ın doğusunda Suriye sınırı boyunca “güvenli bölge” oluşturulması konusunda adımlarını rahat atabilmiştir. Fırat Kalkanı operasyonundan sonra 2018’de Zeytin Dalı ve 2019 Barış Pınarı harekâtları ile büyük ölçüde istediğini aldı. Zira Suriye’de gelişen hadiseler, bu ülke ile yaklaşık 900 km sınırı olan Türkiye için felaketti. Türkiye muhakkak bu bölgede inisiyatif almak zorunda idi.

İşte Rusya ile bu yakınlaşma, hep Türkiye’nin ABD’yi silip Ruslara angaje olması veya onun güdümüne girmesi olarak değerlendirildi.

Yeni Türkiye’yi tanımak!

Hâlbuki 15 Temmuz sonrası çıktığım TV’lerde Türkiye’nin yeni dış politikasını yorumlarken şöyle bir tahlilde bulunmuştum.

“Türkiye bir İstiklal Harbi veriyor. Bağımsızlık savaşı yapıyor. Artık eski Türkiye olmayacak. Türkiye yeni konumu ve hareketleri ile ABD’ye, ‘Ben artık devletim. Her on yılda bir dizayn ettiğin, istediğin zaman darbe yaptırdığın, istediğin zaman işgale kalkıştığın bir ülke değilim’, mesajını vermektedir…

Durum böyle olunca ABD ile arasına mesafe koyup Rusya ile birlikteliğini devletimizin yeni hâkimi olarak görmeyin” diye de ikaz etmiştim. Zira bu anlayış son derece yanıltıcı olurdu.

“Türkiye artık iş birliği yaparken bağımsız bir devlet gibi duracaktır. Öyle hareket edecektir. Hiç kimsenin boyunduruğu altına girecek değildir. Net tavrını gösterecek menfaatlerini göz önünde tutacak karşı tarafa da husumet göstermeden adımlarını atacaktır. Bu yeni siyaseti hissedelim” demiştim.

Açıkçası İdlib’de yaşanan hadiselerin değerlendirilmesinden Türkiye’nin bu yeni tavrının ne içeride ve ne de dışarıda anlaşıldığını görüyorum.

İçeride maalesef esaret zihniyetine alışmış bir kitle var. Bunlar kimin yanına gitseniz seni derhâl onun peyki hâline gelmişsin gibi değerlendiriyor. Öyle ki, kölelik ruhuna işlemiş. Bağımsız bir duruş göremiyor, sezemiyor.

Ortaya çıkan bütün krizlerde “ABD ne der, Putin ne söyler?” ifadesini papağan gibi zikretmekten başka bir şey bilmiyor.

Suriye’de bir harekât başlatıyorsunuz. Derhâl ABD buna mutlaka bir cevap verecektir. Ateşle oynuyoruz yaygarasını basıyor!

Libya’da bir duruş sergiliyorsunuz. “Efendim Rusya çok haksız ama güçlü, onun karşısında nasıl durabiliriz? Onu da mı kaybedeceğiz?” demekten başka bir yorum bilmiyor.

Bu kadar teslimiyetçi bir kafa kimde görülür? Elbette tarihi bilmek gerekir! Türk’ün şanlı devirlerinden haberi olmayanlar son iki asırdır Rusya ve Avrupa karşısında ezilmiş durumlarına bakarak hep aynı olacağını düşünen zavallılardır. Bunlar Batı’nın uşağı olmaktan her emirlerine başüstüne demekten hicap duymazlar.

Aslında her devlet görevini ifa ediyor. Kendi devletini anlayamayan muhalefet ve aydın grubu sadece Türkiye’de var. Bakınız Kasım Süleymani, ABD tarafında öldürüldü diyerek üzüntü içine düşen Türk aydınları vardı. Oysa adına Kudüs Gücü Komutanı deyip Sünni İslam dünyasında katliamlar gerçekleştiren bir zalimdi. Nitekim Suriye’deki İran güçleri, ABD’yi vurmak yerine Kasım Süleymani’nin adını yazdığı füzelerle Suriye’de Müslüman katliamı yapmaya devam etmektedir.

Hâlâ İran’ın neye ve kime hizmet ettiğini anlayamayanlara ne demek gerekecektir? Bütün bu gerçeklere rağmen İran’la Diyanet yetkililerinin yaptığı anlaşmanın fecaatini düşünmek gerekir. İkincisi ise eğitimin ne kadar önemli olduğunu anlamak durumundayız.

Rusya’ya uyarı

Yetişen nesiller millî olmaktan uzaklaşırsa ülkesinde darbe olduğunda kendi seçtiğinin alaşağı edilmesi onu rencide etmez. O sadece efendisinin gücünü görmekte kendisini yok saymaktadır. Haksız da olsa efendisidir, ona karşı gelmek olmaz. Başüstüne demek gereklidir.

İnanın TV’ler böyle teslimiyetçi ruhsuz kalıplardan geçilmiyor. Bunların bu milletin nesillerine verecek zerre bir şuur, bilinç ve ülkesini savunacak gayret ve yiğitlik vermesi mümkün değildir. Bunlar okumuş, yerine göre akademisyen olmuş ama şahsiyeti gitmiş simalar.

Oysa Türkiye son üç yıldır onların düşündüğü bir yapıda değildi. Nitekim son İdlib olayı tezimin doğruluğunu ortaya koydu. Bir şamar gibi yüzlerine çarptı. Anlayabildiler mi bilmiyorum!

Gerçek şu ki Türkiye, ABD’nin Suriye’deki akılalmaz politikaları, PKK-PYD gibi güçleri desteklemesi, DEAŞ gibi örgütleri çıkarması, bölgeyi kan ve ateş içerisinde bırakması ve hatta Türkiye’yi dahi bir bölünmenin eşiğine getirmesi yüzünden siyasetini değiştirmiş ve Rusya ile ortak hareketlere girişmişti. Nitekim uzun bir süredir Rusya ile birlikte hareket ederek yerine göre desteğini alarak bazı harekâtları gerçekleştirdi.

Ancak Barış Pınarı Harekâtı’ndan beri Rusya’nın verdiği sözlerin hilafına olarak, Suriye’de rejim güçleri ile oynadığı aktif rol ve Libya’da da el altından Hafter’i desteklemesi Türkiye’nin gözünden kaçmıyordu.

Sayın Cumhurbaşkanımız bir süredir Rusya’nın verdiği sözleri tutmadığını net bir biçimde dillendiriyordu. Buna rağmen çözüm süreçlerine ve yaptığı ikili-üçlü anlaşmalara sonuna kadar bağlı kalmakta devam etti. İşte bazıları bunu hep teslimiyetçilik olarak görmekte ve hükûmeti yıpratmak adına her yolu denemekte idiler. Hâlbuki diplomaside haklı olmak ve haklı kalmanın birinci adımı budur.

Son olarak Rusya’nın Türkiye’ye karşı sözünü tutmadığı son hareketi 4 Şubat Salı günü İdlib’deki olayla patlak verdi. Suriye rejim güçleri Türk askerlerine ateş açtı. 7 numaralı gözlem noktasının bulunduğu Serakib yakınlarındaki saldırıda sekiz şehit verdik.

İşte bu noktada Türkiye bağımsız ve güçlü bir devlet olmanın gereği ne ise anında yerine getirdi. Hiçbir devlete söylemeden hiçbir devletten izin almadan bir kısım Suriye rejimi noktalarını darmadağın etti.

Bu hareketi ile “ben devletim” mesajını tüm dünyaya vermiş oldu.

Bu arada Millî Savunma Bakanlığı, Rusya’nın “Türk askerlerinin güzergâhını bilmiyorduk” iddiasını yutmadı ve derhâl yalanladı. TSK unsurlarının nerelere gönderileceğinin önceden muhataplarına iletildiğini bildirdi. İkinci kararlı adımı da atarak Türk ve Rus askerlerinin Aynü’l-Arap’ta (Kobani) yapacakları ortak devriyeye de katılmayarak gösterdi.

Devletimiz bu kararlılığı ile Suriye’ye “aklını başına al” Rusya’ya da “benimle oyun oynama” mesajını veriyordu.

Bu hadiseler yaşanırken baktım bizim TV’lerde korkak cüceler yine başroldeydi. Rusya ne karşılık verecekti? Rusya susmazdı. Rusya durmazdı. Neden bugüne kadar Ruslarla beraber hareket etmiştik vs. güne göre yandım bittim tavrı içerisinde ahkâm kesmekte idiler. Bunların iç dünyalarında Türkiye’ye karşı ABD veya Rusya’nın müdahale etmesi, Cumhurbaşkanımızı sıkıştırması, ülkemizi zayıflatması arzusu yatmaktadır. Bu durum olmayınca da açıkçası rahatsız olmaktalar.

Darbe çığırtkanlıkları yapan, başbakanlar idam edildiğinde sevinen insanlardan farklı bir tavır bekleme de abestir. Zira öyle yorumcular var ki, “Koronavirüs neden Türkiye’ye sıçramadı!” diye deliriyorlar. Bir vaka yakalayabilmek için çırpınıyorlar. Bir insan bu kadar mı ülkesine hasım olur!..

Oysa Türkiye’nin Rusya’ya karşı tavrı bununla da sınırlı kalmadı. Sayın Cumhurbaşkanımız Ukrayna ziyareti sırasında gayet net mesajlar verdi.

Rusya’nın Kırım’da işgalci olduğunu açık açık beyan etti. Suriye’de aleyhlerine gelişecek bir harekette çekinmeden misliyle karşılık verileceğini de ifade etti…

İşte bu mesajlarla Sayın Cumhurbaşkanımız Rusya’ya, “Ülkemizin Suriye’de ve daha birçok meselede sizinle yol yürümesini yanlış yorumlamayın. Bizim bir konuda ittifakımız asla teslimiyet manası taşımaz. Biz hakka, hukuka uygun olarak anlaşmalarını şeffaf bir şekilde yapan, sözünden dönmeyen ve haklarını savunmada korkusuzca hareket eden bağımsız bir ülkeyiz”, demek istiyordu.

Bütün bu kararlılık ve net tavırlar Sayın Cumhurbaşkanımızın nasıl bir dünya lideri olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.

Keşke şu duruşu bütün bakanlar, vekiller ve bütün bir millet olarak topyekûn gösterebilsek!

TEFEKKÜR
Erbâb-ı kemâlin yeri hâkister-i gamdır
Hâk üzre düşer meyve kemâliyle olunca
Yenişehirli Belîğ
(Olgunların yeri kederin ateşli külüdür,
Toprağa düşer meyve tam olgunlaşınca)

.

Hareket-i arz!

Posted on 31 Ocak 2020
Son yer sarsıntısı dolayısıyla Elâzığ ve Malatya’da vefat eden kardeşlerimize bu yazım vesilesiyle bir kez daha rahmetler olsun. Bölge halkına geçmiş olsun derken yaralı kardeşlerimize de acil şifalar diliyorum…

Eski Türkçede deprem, yer sarsıntısı, zelzele gibi kelimelerin karşılığı “hareket-i arz” idi. Biz küçükken bir yerde deprem olduğunda, büyüklerimiz kısaca “hareket olmuş” derlerdi. Hareketin ne olduğunu akabinde anlatılanlardan öğrenmiş olurduk. Bu bir insanın veya hayvanın hareketi değildi. Arzın hareketi idi. Okullarda duyduğumuz zelzele ve deprem kelimelerinin büyüklerimizce kullanılan adıydı. Demek ki yer de hareket ediyordu.

Hareket ettiğinde ise şiddetine göre felaketlere sebep oluyordu. Mesela 1939 yılı Erzincan büyük depremi vuku bulduğu sırada biz hayatta değildik. Deprem konusunda bahis açılsa büyüklerimizin aklına hemen o sırada yaşadıkları hatıra gelirdi. Nitekim Annem o hareketi anlatırken, “Biz o zaman çocuktuk. Neredeyse bir ay sokakta yatmıştık” derdi. Hâlbuki Erzincan Boyabat arası beş yüz kilometreden fazla idi.

Bu da gösteriyor ki yer, her yerde hareket hâlindedir. Önce bunun farkında olmak gerekir. Bendeniz depremi ilk kez 1983 yılında Erzurum’da yaşamıştım. Sonra İstanbul depremleri deprem gerçeğini iyice gündemimize getirdi.

Biz, tarihçiler deprem vakalarını araştırdığımızda şunu da görüyoruz ki Anadolu bir bütün olarak deprem kuşağıdır… İstanbul’dan Van’a, Denizli’den Elâzığ’a, Samsun’dan Bingöl’e kadar bölgeler sallanmaktadır. Bu sallantılar bütün Anadolu havzasını da etkilemekte ve tetiklemektedir.

Bu durum ülkemiz insanı için son derece önemlidir. Şöyle düşünelim. Komşularımızla ilişkilerimizde veya ülkemizi içten dıştan işgal teşebbüslerine karşı hep şu değerlendirmede bulunuruz. Ülkemiz jeopolitik ve stratejik konumu, Boğazların değeri, İstanbul gibi kadim bir merkeze sahip olması ve daha nice özellikleri dolayısıyla düşmanların her zaman iştahını kabartmaktadır. Dolayısıyla uyanık olmalı, askerimizi güçlü kılmalı silahlanmaya önem vermeliyiz vs. diye konuşuruz.

Artık şunu da unutmamalıyız ki, Anadolu’nun bir de deprem kuşağı olması dolayısıyla her an bir felaketle karşı karşıya kalabileceği tehlikesi daha var. Maalesef işte biz bu gerçeği unutmuş vaziyetteyiz. Yahut da çabuk unutmakta ve tedbir noktasında son derece gevşek davranmaktayız.

Sonunda beklemediğimiz bir zamanda yeniden karşı karşıya kalıyor, acı bir tecrübeden daha geçiyoruz. Deprem denildiğinde hep korku içerisinde konuşuyoruz. Nitekim İstanbul depremi gündeme gelse hep “aman Allah korusun” deyip unutmaya çalışıyoruz. Gerçekle yüzleşmek istemiyoruz. Zira yedi veya üzeri şiddetinde bir deprem olduğunda neticesinin ne olduğunu kestiremiyoruz.

Bunun en mühim sebebi hazırlıklı olmamamızdır…

Acıdan ders çıkarmak!

Her zilletin elbette bir izzet var içinde
Seyret çeh-i Kenanı ne devlet var içinde

Kardeşleri Yusuf aleyhisselamı ölsün, kurtlar kuşlar yesin diye kuyuya attılar ise de o zilletin içerisinden Mısır’a sultanlık çıkacaktır.

Bazen yaşadığımız olumsuzluklar nice olumlu gelişmelere yol açmaktadır.

Kutuplaşan toplum bir anda kenetlenebilmektedir.

15 Temmuz’da böyle olmadı mı? Menfur işgal girişimine karşı milletin tek yürek, cesaret, birlik ve beraberlikle karşı duruşu gerçekten muazzam bir tavırdı.

Sonrasında çeşitli saiklerle, sosyal medyanın da tahrikleri ile yine savrulmaya başladık.

Son zamanda ülkemiz deprem gerçeği ile yeniden yüzleşirken Elâzığ yüreklerimizi yaktı. Depremin şiddeti büyüktü. Elazığ ve Malatya başta olmak üzere çevre illeri ciddi oranda sarstı.

Kayıplarımız oldu. Yıkımlar vuku buldu.

Elbette takdir-i ilahi. Neticede bir felaket yaşandı. Ancak bu acı felaketin olumlu gelişmeleri de görülmedi değil! Son yıllarda bölgede belediyelerimizin başarılı çalışmalarının meyveleri ve olumlu neticeleri test edilmiş oldu. Belki bu sayede daha büyük felaketlerin önü kesilmiş oldu.

Öte yandan AFAD başta olmak üzere devlet kuruluşlarımızın hadiseye kısa sürede hâkim olmaları ve müdahaleleri yerinde ve son derecede başarılı idi. Enkaz altından 45 kişinin sağ çıkarılması milleti fevkalade rahatlattı.

Nihayet milletimiz acılar karşısındaki birlik ve beraberliğini, bütünlüğünü en yüksek derecede gösterdi. Kardeşlik, paylaşma, yardımlaşma duyguları zirvede idi.

Bir anlamda sosyal medya kavgalarının millet nazarında fazla bir itibarının bulunmadığı anlaşıldı.

Biz de genelde sosyal medyanın bütün bir milletin düşünce yapısını gösterdiği gibi yanlış bir kanaat var. Zira sosyal medya aktif iki tarafın vuruşma arenası gibi olduğundan her zaman gündem oluyor. Ancak görülüyor ki, milletin tutumu ve duruşu bunun çok çok ötesindedir. Milletin değerleri, inancı, genetik kodları böyle hâllerde anında zirve yapıyor. Sanki kodlanmış görevinin bilinci içerisinde hareket etmektedir.

Nitekim depremi siyasi bir rant gibi gören, hükûmet karşıtlığına çevirmek isteyen birkaç fitneciye kimse prim vermedi.

Nihayetinde yardımlar deprem bölgesine zamanında ulaşmasa, devlet acziyet içerisinde kalsa, kurtarmalar kaos içerisinde cereyan etse bunları bugünkü dijital dünyada gizlemenin imkân ve ihtimali olmazdı.

Nitekim bu hazırlıksızlığı 17 Ağustos Marmara depreminde yaşamıştık. Günler geçtiği hâlde yardım organizasyonunu dahi başaramamıştık.

Gerçi Gölcük depreminin şiddeti büyük ve yıkımı çok fazla ise de biz neredeyse ilk kez depremle karşılaşmış gibi acemilikler yapmıştık. Devlet olarak eksikliğimizin farkına belki de o depremle hakkıyla varmıştık. Millet olarak fayı yeni öğreniyor gibiydik. Eğitim programımızda deprem bilgisi, depreme hazırlık, deprem anında yapılacaklar gibi bir gündemimiz hiç olmamıştı.

Buna karşılık milletimizin topyekûn seferberliği o gün de bugün de elhamdülillah zirvededir. Bu hasletimiz inşallah hiç eksilmesin…

Tarih-Coğrafya seçmeli olursa?

Bugün itibarıyla eksik olan nedir? Eksik olan artık ülkemizin neredeyse bütünüyle deprem kuşağı altında olduğunun idrakinde olmaktır. Deprem uzmanlarını dinlemekle tehlike geçmiyor. Bilim adamlarının söylemleri hep aynı. Şöyle ki:

“20 yıl içinde bir deprem olur ise de tarih veremeyiz.”, “Falan fay hatlarında yeni bir enerji birikimi oldu harekete geçebilir…”

Ne demek bu? Yarın da, yirmi yıl içinde yeni hareketler olabilir. Neticede bunlar hep öngörülen hususlar. Depremi önleyecek, binaların enkaza dönüşmesini giderecek, ölüm ve yaralanmaların önünü kesecek bilgiler değil.

Düşünüyorum da 17 Ağustos depremini sadece hırsız müteahhit tartışmaları ile geçirmiştik. Sonra yine kısa sürede rant kavgalarına boğulduk. “Binama bir kat daha fazla nasıl atarım” düşüncesinden çıkamadık. “Kaçak yapılarıma nasıl ruhsat alırım” zihniyetinden zerre kopamadık. Heyelan ve sel bölgelerine bina kurmaktan, kaçak katlar atmaktan vazgeçmedik. Kentsel dönüşüm projesini daha fazla ev hayaliyle ağırdan yürüttük. Hâlbuki sağlam ve usule uygun olsun mücadelesini vermeliydik.

İşte bu itibarla bizim artık deprem gerçeğini millî bir mesele hâline getirmemiz gerekmektedir. Eğitim politikamızın içerisinde bu konu mutlaka yerini almalıdır. Büyüklerimiz, “gelecek olanı gelmiş bil” demişlerdir. Vuku bulacak büyük bir depremin 100 yıl sonra geleceği kesin olsa dahi, neticede oğullarımız ve torunlarımız en büyük acılara maruz kalacak değil midir?

Bugün milletçe nasıl üzülüyoruz. Öyleyse yarınlarda da bizim veya bir torunumuzun toprak altında can verebileceği veya yaralanabileceği şuuruyla hareket edelim. Evladının üzerine kapaklanan babayı hatırdan çıkarmayalım.

Bu zihniyet ve şuur ancak eğitimle verilebilir! Öyleyse dört yıllık eğitim periyodlarımızın her birinde mutlaka birer sene deprem dersi konulmalıdır. Unutulmamalı unutturulmamalıdır. Bu ders yıllarında birincide fotoğraflarla, filmlerle deprem gerçeği zihinlere kazılmalıdır. İkinci periyodda deprem tarihi ile ülkemizin nasıl bir coğrafya olduğu ortaya konulmalıdır. Üçüncü dört yıllık devredeki derste ise depremin kaçınılmaz bir gerçek olduğu verildikten sonra ne yapmamız gerektiği gençlerle birlikte işlenmelidir. Müteahhidin, inşaatçının çaldığı her malzemede bir kişinin ölebileceği gerçeği ve denetçinin göstereceği müsamahanın nice canlara mâl olacağı bilinci kendisine aşılanmalıdır.

Yıllarca deprem öldürmez ihmal öldürür, dedik. Gereğini yapmadık. Bir hafta konuştuk sonra hep siyasete boğulduk. Şimdi de bir haftadır TV’lerde jeoloji mühendislerini konuşturmakla her şeyin düzeleceğini sanmayalım!..

Artık millî seferberliğin başlaması gerekmektedir. Bunun da birinci adımı eğitim olmalıdır.

Millî Eğitim Bakanımızın deprem bölgesindeki çocuklarla oyun oynaması alkışlanacak bir harekettir. Ancak o hareketi eğitimcilerine müdürlerine bırakmalı kendisi ise asılla uğraşmalıdır. Tarih ve coğrafya derslerini seçmeli yaparken neleri atladığı gerçeğini bu depremle birlikte anlamalıdır! Tarihini, coğrafyasını, ülkesinin fiziki özelliklerini, geçirdiği felaketleri yarınlarda karşılaşacağı sıkıntıları bilmeyenler, ona göre hazırlıklarını yapamazlar. Bizim Gölcük’te yaşadığımız büyük acı ve travmaları tekrar yaşamaya namzet olurlar. Neticede bina altında oyun olmuyor!

Evet lütfen artık eksiklerimizi de görelim ve kararlı bir hareket ortaya koyalım!

TEFEKKÜR
Oldu olacak olmayacak olmadı aslâ

Âlemde nice yok yere sa’y ü hazer ettim

.

Libya’da ne işimiz var?

Posted on 24 Ocak 2020
II. Abdülhamid Han konuşulmaya başlandığında onu sevenlerin dahi zaman zaman istibdat ve müstebit gibi yakıştırmalar yaptığına şahit olmaktayız. Kitaplarımızda hâlâ “İstibdat Dönemi” yazısını görüp kahrolmaktayız. Hâlbuki yüce hakana yapılan bu isnatlar tam bir İngiliz ve Yahudi çalışmasının ürünüydü.

Zira İngilizler binlerce ajanı ile İslam dünyasını karıştırmaya Müslümanları halifesine karşı ayaklandırmaya ve neticede son İslam devletini ortadan kaldırmaya çalışırken buna karşılık II. Abdülhamid Han da kurmuş olduğu muazzam Yıldız İstihbarat teşkilatı ile bu yıkımı önlemenin gayretindeydi. Bunda başarılı da olmuştu.

Onu deviremeyeceklerini anlayan İslam düşmanları bu defa milletinin gözünden düşürme faaliyetleri ile iftira kampanyaları yaptılar. Neticede II. Abdülhamid Han’ı saltanattan uzaklaştırmayı başardıklarında İttihatçılara ilk yaptırdıkları iş, Osmanlı Devleti’nin en hayati damarı olan İstihbarat teşkilatını kaldırtmak olacaktı.

İstihbaratın kaldırılmasının ilk meyvesini de Trablusgarp’ta yani Libya’da yediler. İtalyanlar Trablusgarb’ı işgal etmek için dünya devletlerini tarafına çekerken ve hazırlıklarını yürütürken İttihat ve Terakki hükûmetinin ruhu dahi duymamıştı. Onlar neredeyse son nota verilip savaş başlayıncaya kadar İtalyanların çıkarma yapmayacağını düşünüyorlardı. Nitekim aynı husus Balkan harplerinde de yaşanacak ve ancak o zaman istihbaratın önemini kavrayabileceklerdi.

Ba’de harabü’l Basra…

Dolayısıyla İtalya’nın Trablusgarp’ı işgal hazırlığından Osmanlı kamuoyunun da son ana kadar haberi olmamıştı. İttihatçılar Trablusgarp konusunda bu kadar aymazlıkla ihanet denilecek davranışlar içerisinde iken Türk-İslam âlemi haberin duyulmasıyla birlikte müthiş bir infial gösterecekti. Kırım’dan sonra en büyük tepkiyi Trablusgarp’a karşı vermişti.

Vatanın her parçası sanki Turgut Reis emanetine ağlamaya başlamıştı. Herkes karınca misali safını göstermeye, elinden ne gelirse yerine getirebilmek için fedakârlık yapmak üzere harekete geçmişti.

Halk şehir meydanlarında ve hükûmet binaları çevresinde toplanarak gösteri ve mitinglerle saldırıyı kınayıp protesto etmeye başladı. Bu sebeple Avlonya’dan Şam’a, Üsküp’ten Bağdat’a kadar hemen her yerde yardım heyetleri harekete geçti.

Osmanlı toplumu İtalya’nın Trablusgarp’a saldırısı karşısında kısa sürede yekvücut olmuştu. Saldırıyı hukuk dışı, insanî ve medenî değerleri yok sayan, İslam ümmetini inciten ve üzen vahşi ve haksız bir fiil olarak değerlendirmişti.

Kısa sürede teşkilatlanan Müslümanlar ülkenin dört bir yanından Merkezî Hükûmet’in çeşitli makam ve yetkililerine gönderilen yazı, telgraflar ve eylemleri ile tepkilerini ortaya koymaya başlamıştı. Kamuoyu fiilî tepkilerle birlikte bazı yükümlülük ve sorumlulukları da kendiliğinden üstlenmek için yarış hâlindeydi.

İslam dünyası teyakkuzda!

İstanbul’da kısa sürede Trablusgarp ve Bingazi mücahitlerine erzak ve saire sevk etmek maksadıyla heyetler teşkil olunmaya başlandı.

Adanalılar, İtalyan tecavüzünü İslam âlemini teessüre düçar eden bir vahşilik olarak değerlendirirken, güçlü bir donanmanın bir an evvel meydana getirilmesi için yardımlar toplanmaya başladı.

İçel halkı da dört senede elli bin lira vererek bir savaş gemisi satın almayı kararlaştırdılar. Aynı şekilde Zile halkı verdikleri yazılı dilekçe ile bir savaş gemisi almayı taahhüt ederek alınacak bu gemiye “Zile” adının verilmesini istemişlerdir.

Anamur halkı donanmaya 14.000 lira vereceklerini taahhüt ederken iki saat içinde 2.300 lira topladıkları ifade edilmişti.

Aydınlılar, İtalya’nın Trablusgarp’a saldırısını eşkıya tecavüzü olarak değerlendirerek namussuz ve haysiyetsiz yaşamaktansa vatan uğrunda şan ve şerefleri ile ölmeyi tercih edeceklerini belirterek hükûmeti fedakârlığa davet ve her türlü desteği sağlamayı vadetmişlerdir.

Kayseri’de büyük bir kitle İtalyan tecavüzüne karşı faydalı olabileceği her türlü vazifeyi kabule hazır olduğunu, icabında gönüllü olarak çetecilik (milis) hizmetinde de bulunabileceklerini bildirmiştir.

Keskin halkını temsilen Müslüman, Ermeni, Rum ve Protestan ruhanî lider ve temsilcileri ortak imza ile yardım toplamaya girişmişlerdi.

Şam, Kerkük, Beyrut, Akka, Elaziz, Diyarbakır, Eskişehir, Çorum, İskilip, Gümüşhacıköy, Niksar, Sivas, Koyulhisar, Bafra, Edirne, Trabzon, Gürün, Havza, Erzurum, Narman, İspir, Tercan, Bitlis, Ahlat, Malazgirt, Malatya, Pütürge, Kütahya, İzmit, Adapazarı, Balıkesir, Seyitgazi, Ödemiş, Anamur, Bandırma, Bergama, Kirmastı (Kemalpaşa), Kastamonu, Boyabat, Gelibolu, Yanya, Siroz, Pirlepe ve neredeyse bütün il ve kasabalarda halk İtalyanların vahşi saldırısı karşısında galeyana gelmiş oldukları hâlde vergilerinin arttırılmasını istemişler ve her türlü fedakârlığa hazır olduklarını belirtmişlerdir.

Osmanlı dışındaki İslam dünyasının tavrı da farklı değildi. Başta Hindistan’ın Rampu, Lekhüd, Lekto, Lahor, Haydarabad, Bengal eyaletleri olmak üzere Mısır, Lübnan, Nablus, Beyrut, Basra, Medine-i Münevvere Müslümanları para yardımı için seferberlikler başlatmışlardır.

Bugünkü Türkiye’den daha büyük bir Türk yurdunun elden gitmesi manasına gelen bu işgal karşısında İmparatorluğun içinden ve dışında büyük bir heyecan husule gelmişken İttihatçı hükûmet ise acizlik içerisinde güya Avrupa’yı endişelendirmemek adına adımlar atmaktaydı.

Trablusgarp’a gitmek maksadıyla resmî makamlara müracaat eden gönüllülere karşı çekimser ve hatta karşı duruyordu. Trablusgarp muharebesinde hizmet etmek üzere oraya gitmek isteyenlerin talepleri, hükûmetçe yapılmış bir tahsisat bulunmadığı gerekçesiyle geri çevriliyordu.

Buna karşılık yayımladıkları bir genelge ile Osmanlı memleketlerinde bulunan İtalyanların can ve mal güvenliğinin sağlanması ve herhangi bir tecavüzün meydana gelmemesi için yetkililerce gerekli tedbirlerin alınmasında eksiklik gösterilmemişti.

İlk kez bütün bir İslam ahalisi el ve gönül birliği içerisinde Trablusgarp için seferber olmuş fakat toplanan muazzam miktardaki paraların akıbeti hiçbir zaman bilinememiştir.

Millîliği yitirme, soysuz olursun!

Diğer taraftan İtalyanlar, üç hafta içinde (1-19 Ekim 1911), Tunus’la Mısır arasındaki muazzam Güney Akdeniz sahillerine kolayca hâkim olmuşlardı. Fakat bu sahillerden bir kilometre bile içeriye nüfuz etmek, kendilerine çok pahalıya mal olacaktı. Zira bu bölgelerde Osmanlılara tam tabi bulunan Senusîler hâkim durumda idiler.

Bu sırada Senusîlerin başında Seyyid Ahmed Şerif bulunuyordu. Ahmed Şerif, Eylül 1911’de Trablusgarp’ın İtalya tarafından işgal edilmeye başlanması üzerine Fransızlara karşı Tunus’ta dokuz yıldan beri sürdürdüğü mücadelenin ardından İtalyanlara karşı cihada ağırlık verdi.

Böylece İtalyanlar sahil şeridini kolayca ele geçirirken Senusîler iç bölgelerde şanlı bir mücadelenin fitilini ateşlediler. Ahmed Şerif es-Senûsî bölgedeki zaviye şeyhlerine ve kabile liderlerine mektuplar yazarak savaşa hazır olmalarını emretti. Ayrıca Osmanlı devlet erkânına ve İslâm dünyasındaki diğer liderlere gönderdiği mektuplarda acilen yardımda bulunmalarını istedi. İslam dünyasından o güne kadar görülmemiş yardım ve paralar İttihatçı hükûmetin elinde toplandığı hâlde bir miktar tıbbî yardım dışında hiçbir destek verilmeyecekti.

Dolayısıyla halkta İttihatçı liderlere karşı kin ve öfke oluşmaya başlamıştı. Koskoca bir kıtanın bu şekilde bir aymazlıkla elden çıkmasının faturasının kendilerine kesileceğini gören Enver Bey yanında birkaç genç subayla bölgeye geçti. Senusî birlikleriyle direniş hareketine katıldılar. Trablusgarp’ta vatan savunmasına koşan subaylar arasında Binbaşı Enver Bey, Halil Bey (Enver Bey’in amcası), Nuri Bey (Enver Bey’in kardeşi), Kolağası Mustafa Kemal, Fuat Bey, Ali Fethi Bey (Okyar), Ekrem Bey, Albay Neşet Bey ve isimlerini sayamadığımız pek az gönüllü grubu vardı.

Mart 1912’de Senusî ihvanı Bingazi’ye saldırarak İtalyanları zor duruma düşürdü. Derne’ye ağır saldırılarda bulunmaya başladılar. Artık İtalyanları zor günler bekliyordu…

İtalyanların birkaç yüz Türk’ün, hatta subay kıtlığında Türk çavuşlarının idare ettiği birkaç bin yerli ile yıllarca başa çıkamamaları, Avrupa’da İtalyan ordusunun prestiji için ağır bir darbe olmuştur.

İtalyanlar bu durumda Osmanlıyı barışa zorlamak için Rodos ve 12 Ada’yı geçici olarak işgal ettiler. Trablusgarp’taki direnişe bir son verilmezse adalara el koyacaklarını bildirdiler.

Bu arada yine derin gafletlerin neticesinde Balkan Savaşı’nın patlak vermesi sebebiyle İttihatçılar Eylül 1912’de İtalya ile müzakere masasına oturacak ve Uşi Anlaşması ile de Libya’dan çekilecektir.

Libya elden giderken Osmanlı merkezinde ise iktidar kavgaları yaşanıyordu. İttihat ve Terakki liderleri, gerek Trablusgarp ve gerekse seçimler (sopalı) dolayısıyla halk nezdinde bütün prestijinin bittiğini görmüşlerdi. Balkan problemleri de büyümeye başlamıştı. Bu itibarla daha güçlü bir biçimde gelebilmek için bir müddet siyasetten çekilmeye karar verdiler. Böylece Trablusgarp ve Balkan facialarının faturalarını başkalarına kesmek kolay olacaktı.

Neticede, İttihatçıların Hakkı Paşa’nın yerine getirdikleri Said Paşa görevden ayrılabilmek için meclisten itimat reyi (güvenoyu) istedi. O bu reyi alamayacağını düşünüyor ve mesuliyetten kurtulmak istiyordu. Ancak meclisin kendisine güvenoyu vermesi karşısında şaşkın kaldı ve ertesi gün bu defa da istifasını sundu (16 Temmuz 1912).

Bu durum karşısında Gazi Ahmed Muhtar Paşa’nın başkanlığında yeni bir kabine teşkil olundu. İtalyanlarla başlayan barış görüşmelerini artık yeni hükûmet yürütmeye başladı. Trablusgarp hadisesinde zaten teslim noktasına gelinmişti. Heyetler uzun görüşme ve pazarlıklar sonunda Lozan yakınlarındaki Uşi (Ouchy) kasabasında nihaî barış antlaşmasını imzaladılar. Böylece bir yıl, on yedi günlük Türk-İtalyan savaşı bitti.

Yapılan muahedeye göre Trablusgarp vilâyeti ile Bingazi sancağı, İtalya’ya bırakıldı. Bu arada II. Abdülhamid Han’ı tahttan indirirken kumpaslar kuranlar şimdi de Müslüman dünyasının gözünü boyamak amacıyla yeni bir kumpas tertiplediler.

15 Ekim tarihli olarak düzenlenen bir belgeyle Trablusgarp vilâyeti ve Bingazi sancağına muhtariyet veren ve bir nâib-i saltanatla bir kadı tayin eden padişah emri yayımlandı. Saltanat naipliğine kendisine vezirlik tevcih edilerek Şemseddin Bey memur edildi. Böylece kamuoyunda İtalya’nın muhtar bir eyalete el koymuş olarak gösterilmesi amaçlanmıştı.

Rodos ve 12 Ada hakkında ise, Balkan Savaşları sırasında Yunanlılar tarafından işgal edilebilir korkusuyla savaş sonuna kadar İtalyanlarca muhafaza edilmesi kararını aldılar. Hukuken Osmanlıya ait olan bu adalar Lozan’la resmen İtalya’ya bırakıldı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanlar ele geçirdikleri bu adalardan çıkarken Türk Dışişleri makamına “12 Ada’yı size bırakalım” teklifini İsmet İnönü, İngilizlerle aramız bozulur diyerek reddedecek 1947 yılındaki görüşmeler sonunda ise tam bir teslimiyetle Yunanlılara bırakılacaktır.

Libya ve 12 Adalar meselesini “ver kurtul” parolası ile halleden İttihatçılar, artık rahatça gözlerini kapayıp uyuyabilirlerdi.

Enver Bey, Cağbûb Zaviyesinde Ahmed Şerif’e Osmanlı Devleti’nin Trablusgarp’tan çekilme sebeplerini boş yere anlatmaya çalıştı. Bu büyük mücahit gerekçeler ne olursa olsun anlaşmanın kendisini bağlamayacağını, bu durumu kabullenemediğini söyleyip Enver Bey’e yol verdi.

Enver Bey ve gönüllü Osmanlı subaylarının cepheden ayrılmasından sonra direniş hareketinin kumandasını üzerine alan Ahmed Şerif kısa zamanda büyük başarılar kazanacaktır. İnsan şu suali sormadan edemiyor: Ya Sultan II. Abdülhamid Han başta bulunduğu hâlde milleti ve devleti ile bu mücadele verilmiş olsaydı, neler olurdu?

Enver Bey ve yanındakiler Trablusgarp savaşlarından sadece payeler elde ederek ve tekrar kaybettikleri prestijlerini kazanarak döndüler. Ancak bir milyon kilometrekarelik koskoca bir ülke geride kalmış, Osmanlı Devleti’nin Afrika kıtası ile bağı kopmuş bulunuyordu…

Şimdi düşünelim. Dün Trablusgarp elden giderken sadece idare kademesi susmakta bütün bir millet ise yekvücut ağlamaktaydı. Bugün ise idari kadromuz bu kadim İslam beldesine sahip çıkarken “Libya’da ne işimiz var” diyenleri görmek gerçekten üzüntü vericidir.

Millîliği kaybetmemek gerek!

TEFEKKÜR
Milliyeti nisyan ederek her işimizde
Efkâr-ı frenge tebâiyyet yeni çıktı

Libya, 500 yıl önce de yardım istemişti!

Posted on 17 Ocak 2020
Abdürrahim Karakoç Bey; “Ellerin iline bahar gelirken/Bizim ile kar geliyor kardaşım” diyerek yakınıyordu.

Peki, İslam ülkelerini on yıldır kan ve gözyaşına boğanların bu hadisenin başlangıcını bahar diye sunabilmelerini nasıl yorumlayacağız? Bu da mı en büyük algı operasyonuydu? Yoksa uyutma terapisi miydi?

Yüz yıl önce çizilen haritaların sonu gelmiş, yeni bir yüzyılın planlaması mı yapılıyordu? Görülmemiş katliamlara sahne olacak bu planın başlangıcı bahar diye verilebilmişti. Yüzyıl önceki plan, nasıl ki yaklaşık yirmi yılda yerleştirildi ise bu da kısa olmayacak. İşte Kaddafi hadiselerinden sonra Libya, yeniden ateş topu içerisinde kaldı.

Tarihi bilmemek ondan ders ve ibret alamamak ne kadar kötü. Devletler için tarihte yüz sene, üç yüz sene, beş yüz sene o kadar kısa anlar ki. Bugün bir kısım devlet adamlarımız, “Libya’da ne işimiz var” diyorlar. Bunların zihniyetindekiler yüz sene önce de, “Rumeli’de ne işimiz var”, “Yemen’de ne işimiz var” diyorlardı. Sonunda Anadolu’da hapsoldular.

Aynı zihniyet erbabı yarın dara düştüğünde “Güneydoğu’da ne işimiz var? Karadeniz’de ne yapalım? Ege bizim mi?” sözlerini söylemekte beis görmezler. Galiba onlar için tek teselli, rakısını yudumlayabileceği sıcak bir mekân bulabilmektir!..

Oysa Osmanlı öyle söylemiyordu. İşte Libya 500 sene öncesinde de Osmanlı yardımını talep ediyordu…

Önce Libya (Osmanlı döneminde Trablusgarp) tarihi hakkında kısa bir bilgi verelim.

Trablusgarp, Hazreti Ömer döneminde Mısır fâtihi Amr bin As tarafından hicretin 22. yılında (643) bir aylık kuşatmanın ardından fethedilerek İslam idaresi altına girmiştir. Bundan sonra sırasıyla Emeviler, Abbasiler, Ağlebiler, Fâtımîler idaresinde kaldı. Tam manasıyla İslamlaştı. 1146’da Sicilya’dan gelen Normanlar’ın eline geçtiyse de on iki yıl sonra halk Normanlar’ı şehirden attı. Bundan sonra Müslüman Muvahhidîler, Eyyubîler ve ardından Hafsîler idaresi altına girdi.

1510 yılında Trablusgarp, İspanyollar tarafından işgal edildiğinde halkı büyük katliama tâbi tutuldu. Katliamdan kurtulabilen Müslümanlar, doğudaki Tacura şehrine sığındılar.

Derhal İstanbul’a bir heyet yollayan Trablusgarp halkı, İspanyol istilâsına karşı yardım talebinde bulundu (1519). Elçilik heyeti geldiğinde Yavuz Sultan Selim Han vefat etmiş ve yerine oğlu Kanuni Sultan Süleyman tahta çıkmıştı. Pîrî Reis’in, “Trablus halkı devletlü hünkâra bir kâğıt gönderip bir sancak beyi isterler” şeklindeki kaydı yardım isteğinin yerli Müslüman halktan geldiğini gösteriyordu.

Kanuni Sultan Süleyman’ın emriyle Harem ağalarından Hadım Murad Ağa bir filo ve bir miktar askerle Libya’ya geçerek Tacura’ya yerleşti. İspanyollar ise Osmanlılar Rodos’u fethettiklerinde (1522) bölgeyi güçlendirmek için Saint Jean Şövalyelerini Trablusgarp’a yerleştirdiler. Buna rağmen Tacura’daki güçlü Türk birliği sebebiyle Trablus’un ülkenin iç kesimiyle ilişkisi azaldı.

Trablus şehri ise, Osmanlıların Batı Akdeniz’de ağırlıklarını iyice hissettirdikleri bir dönemde Kaptanıderyâ Sinan Paşa kumandasındaki donanma ve Turgut Reis’in de katkılarıyla 15 Ağustos 1551’de fethedildi. İlk valiliğine Murad Ağa tayin edildi. 1556’da ise Turgut Reis bizzat Kanuni Sultan Süleyman ile görüşerek Beylerbeyilik unvanıyla buraya geldi.

Turgut Reis’in dokuz yıllık valiliği Trablusgarp tarihinde her bakımdan çok önemli bir yer tutar. Fizan’a kadar bugünkü Libya Devleti’nin tamamına yakınını Osmanlı topraklarına Murad Ağa dâhil ettiyse de kabileleri Turgut Reis devlete tâbi kıldı. Libya’yı dinî ve kültürel eserlerle donattı. 1565’te Malta’da şehit düşen bu büyük Türk amirali vasiyeti üzerine Trablus’ta defnedilmişti…

II.Abdülhamid Han ve Libya

Trablusgarp eyalet hâline getirildikten sonra uzun süre merkezden tayin edilen Beylerbeyi unvanlı valilerce idare edildi.18. asrın başlarında ise burada görev yapan Yeniçerilerin oluşturduğu Kuloğulları tarafından idare olunmaya başlandı. Bir müddet de Karaman ailesi tarafından idare olunan Trablusgarp’ın Osmanlı merkezî yönetimi ile idarî bağları zayıflamaya başlamıştı.

1830 yılında Cezayir’in Fransa tarafından işgal edilmesinin ardından benzerî bir durumun Trablusgarp için de olabileceği korkusu ile Osmanlı yönetimi harekete geçmiş ve Trablusgarp’a kuvvet göndererek tekrar merkezî idare altına almıştır. Böylece Trablusgarp valileri eskiden olduğu gibi doğrudan İstanbul’dan atanmaya başlandı. Bu valiler Trablusgarp üzerinden Afrika içlerine doğru Osmanlı hâkimiyetinin genişlemesi için ciddi bir çaba içerisine girmişlerdir. Zira bu dönem bilhassa İngilizler ile Fransızların Afrika’yı sömürge yaptıkları bir devirdi.

Mithat Paşa ve ekibinin II. Abdülhamid Han’ı mecbur bıraktıkları 1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı, büyük bir hezimetle noktalanmıştı. Bunun neticesinde Tunus, Fransa tarafından işgal edilince, İtalyanlar da Trablusgarp’ı ele geçirmek için fırsat kollamaya başlamışlardı.

II. Abdülhamid Han, İtalyan devlet adamlarının teşebbüslerini dikkatle takip etmekteydi. Birtakım diplomatik faaliyetlerin ötesinde askerî tedbirleri de almakta gecikmedi. İlk olarak on bin civarındaki asker mevcudunu yirmi bine çıkardı. Bu arada Kuloğulları teşkilatını yeniden düzenleterek ihtiyaç hâlinde 40-50 bin kişilik kuvvet çıkarabilecek hâle getirdi. Bölgeye daima müşir rütbesindeki tecrübeli valileri göndermekteydi.

Yine bölgede nüfuzu çok yüksek olan Senusîlerle yakın irtibat kurarak onları devlete bağlı hâle getirdi. Kendilerine top, silah ve cephane gönderdi. Padişah bilhassa Fransızlara karşı büyük bir mücadele veren Seyyid Ahmed Şerif’e el altından oldukça fazla destek sağlamaktaydı.

Böylece Trablusgarb’ı İslam’ın en güçlü sedlerinden biri kılmıştı…

Gaflet ile ülke ayakta durmaz!

II. Abdülhamid Han’ın idareden el çekmesi ile birlikte İttihat ve Terakkiliderleri kendilerine yakın isimleri idarenin başına getirmeye başlamışlardı. Hüseyin Hilmi Paşa’nın yerine sadrazamlığa, İttihat ve Terakki Fırkasının gözdesi Roma eski elçisi İbrahim Hakkı Paşagetirildi. İbrahim Hakkı Paşa’nın İtalya’yı çok iyi tanıyor olmasından dolayı güya daha iyi tedbirler alabileceği tahmin ediliyordu. Oysa onun gelir gelmez başlattığı uygulamalar bu işin gerisinde başka ellerin varlığını ortaya koyacaktı.

Nitekim Hakkı Paşa sadarete gelir gelmez, II. Abdülhamid Han’ın Trablusgarp için aldığı bütün tedbirler ortadan kaldırılmaya başlamıştı. Sanki bir el Trablusgarp’ı İtalya’ya peşkeş çekmek için hazırlıyordu.

İtalyanlara karşı en zinde ve vurucu güç olarak hazırlanan Kuloğulları teşkilatı kapatıldı.

İtalyanların teşebbüsleri belli iken işgalden birkaç ay önce bölgede bulunan askerlerin büyük bir kısmı Yemen isyanları bahane edilerek o bölgeye kaydırıldı (12 Eylül 1909).

İtalya’ya Trablusgarp vilayetinde yeni bir liman yapımı imtiyazı tanındı.

II. Abdülhamid Han döneminde bölgedeki yerel güçler için tahsis edilen silahlar yeni modelleri ile değiştirilmek bahanesiyle toplanıp merkeze gönderildi. Oysa gelmesi beklenen modern silahlar bir türlü gelmeyecekti. Böylece bölge halkı kurdun karşısında kuzuya dönmüştü.

Öte yandan II. Abdülhamid Han devri ve öncesinde bölgede görevli subaylar genellikle yerel dilleri ve bölge coğrafyasını çok iyi bilen kişilerden seçiliyordu. II. Meşrutiyet ile birlikte Türkçe’nin dışında dil bilmeyen ve bölge coğrafyasına hiç hâkim olmayan kişiler görevlendirilmeye başlandı. İttihatçılar sadece Türkçe konuşmakla bölgeyi kurtaracaklarını sanıyorlardı.

15 Mayıs 1910 tarihinde ilgili birimlere gönderilen bir talimatta, Osmanlı sahillerini gezecek olan İtalyan Deniz Filosuna bu gezilerinde kolaylık gösterilmesi isteniyordu. Hâlbuki İtalyan Deniz Filosunun bu gezisi, kısa süre sonra saldırıya geçecekleri Osmanlı sahillerine yönelik bir keşif hareketi idi…

Nihayet son olarak İtalyanların arzusu üzerine Trablusgarp’ın güçlü ve tecrübeli valisi İbrahim Paşa görevinden azledildi (Ağustos 1911). Yerine atanan Bekir Sami Bey’in ise Trablusgarp’a gitmek için hiç acelesi yoktu. O kadar ağırdan alıyordu ki İtalyanlar Trablusgarp’ı işgale başladığında o hâlâ İstanbul’da bulunuyordu.

Böylece İtalyan saldırısı öncesi İttihat ve Terakki Hükûmeti Trablusgarp’ı valisiz, kumandansız, büyük ölçüde askersiz ve silahsız bırakmış bulunuyordu.

Bir anlamda II. Abdülhamid Han’ın gidişiyle devlete hâkim olanlar, ilk olarak 360 yıllık Türk yurdu Trablusgarp’ı işgale açık hâle getirerek İtalyanlara buyurun alın diyordu!

Çok değil iki yıl önce, “İngiliz ve Ruslar Reval’de toplandılar Osmanlı’yı paylaşıyorlar” diyerek yaygara koparan ve padişahlarını tahtından indiren İttihatçıların kahraman(!) liderleri ortada yoktu. Arslanlar neden kediye dönmüştü? Turgut Reis’in emanetinin onlar nazarında hiç mi bir değeri yoktu?

En mühim işi akşam Beyoğlu’nda tiyatrolara ve münasebetsiz eğlence yerlerine gitmek, meşhur Lebon Pastanesi’nde ya da başka bir yerde oturup içki içmek ve briç oynamak olan İttihatçı Sadrazam İbrahim Hakkı Paşa ve avanesinden Libya’ya değer vermelerini beklemek de aslında hayalperestlik olurdu.

Nitekim Osmanlı Devleti’ne, Trablusgarp’a çıkarma yapacaklarını duyuran İtalyan notası verildiğinde sadrazamın içinde bulunduğu durum vaki hâli göstermeye yetiyordu. Şöyle ki:

“İtalyan ültimatomuna dair Roma sefaretinden gelen telgraf sadrazama, jandarma tensikatı için Türkiye hizmetine alınmış olan İtalyan generalinin evinde briç oynarken verilmişti. O ise, oyuna devam etmek için zarfı açıp okumamıştı. Fakat işten haberdar olan generalin hanımının ısrarıyla zarfı açarak hakikati öğrenmiştir.”

Paşa’yı teselli etmek ve üzülmemesini söylemek de yine İtalyan general ile hanımına düşmüştür. Dolayısıyla savaş başladığı haberinin alınması karşısında Hakkı Paşa bir gerçeği ifade ile; “Eskiden bizim durumumuza düşenin kafası vurulurdu” diyerek istifa edecektir…

1 Ekim 1911’de Libya sularına gelen İtalyan donanması, iki gün sonra Trablusgarp şehrini bombardımana başladı. Ağır silahları ellerinden alınmış olan Türk birlikleri, Mahmut Şevket Paşa’dan gelen talimat gereği iç bölgelere çekilmeye başladılar. Müslüman ahali büyük bir korku içine düşmüştü. Şehir karışmıştı. Dört asırlık Türk yurdu neredeyse hiç mukavemet etmeden teslim oluyor, askerler kaçarcasına iç bölgelere çekiliyordu.

Öte yandan İtalyanlar, 4 Ekim’de birkaç bölük Türk askerinin bulunduğu eyalet merkezine rahatlıkla girdiler. Sahil şehir ve kasabaları, İtalyanlar tarafından ayrı ayrı filolar gönderilerek kısa sürede işgal edildi.

19 Ekim’de Bingazi düştü. Böylece İtalyanlar, üç hafta içinde, Tunus’la Mısır arasındaki muazzam Güney Akdeniz sahillerine kolayca hâkim olmuşlardı. Fakat bu sahillerden bir kilometre bile içeriye nüfuz etmek, kendilerine çok pahalıya mal olacaktı. Zira bu bölgelerde Osmanlılara tam tabi bulunan Senusîler hâkim durumda idiler. Onları devlete bu denli bağımlı kılan da Sultan II. Abdülhamid Han olmuştu. Bu itibarla padişahın tahttan indirilmesine büyük tepki göstermişlerdi.

Buna rağmen Senusîler, Osmanlı Devleti’nin yanında yer alarak, İtalyan işgaline karşı bütün güçleri ile karşı koyacaklardır. Libya’da çok az bir Türk birliği bırakılmış onlara yardıma giden gönüllü birkaç subaydan başka da destekçi gönderilmemişti. Onların da neticeyi değiştirmeye güçleri yetmeyecekti.

Böylece Libya’nın kaybedileceği daha baştan belli olmuştu. On dört asırlık İslam beldesi, Türkler için Barbaros ve Turgut Reislerin emaneti olan Trablusgarp elimizden giderken İslam coğrafyasında neler hissedildi, neler yapıldı ve bölgeye geçen Türk subayları neler yaptı, inşallah haftaya devam edeceğiz…

TEFEKKÜR
Bâğbân etmeyicek çeşmini bâz
Bağına herkes eder dest-dırâz.

Şimdi de İran tehlikesi!..

Posted on 10 Ocak 2020
Türk milletinin başına nasıl bir çorap örülüyor? Nasıl bir kıskacın içerisine alınmak isteniyor belli değil! Sanki tarihin en zorlu sınavından geçiyoruz. Nereye gidiyoruz anlamak zor!

Biz, ailemiz ve gençliğimiz üzerinde planlanan korkunç oyunlara aylardır dikkat çekmek isterken yeni bir proje karşısında bir kez daha sarsıldık!

Aslında bu proje de uzunca bir süredir devam etmekte imiş. Demek ki fark ettirmeden yürütülüyormuş! 2019 yılının son günlerine girilirken patlak verdi.

Malum Diyanet’in İran’la yaptığı iş birliği protokolünden bahsediyorum.

Protokole büyük tepki yağınca Diyanet açıklama yapmak zorunda kaldı. Açıklama sırasında bir ifade çok dikkat çekiciydi! Kendilerini aklamak isterlerken bilhassa İran ile Diyanet arasında ilk iş birliği protokolünün 27 Mayıs 2010 yılında imzalandığına vurgu yapıldı.

Peki, kim vardı o dönemde Diyanet’in başında? Mehmet Görmez.

Bir FETÖ projesi olan “Kutlu Doğum Haftası”ndan, Başkanlıktan alınacağı belli olduğu hâlde geri adım atmamıştı. Diyanet’te Dinler Arası Diyalog Dairesi’ni kaldırmayarak sinsice Dinler ve Kültürler Arası İlişkiler Daire Başkanlığı olarak değiştirmişti. Bir anlamda; ifsad projesi aynı kalırken, sadece isim değişti!

Şimdi de “Kuramer” denen bir kuruluşta eski başkanlardan Ali Bardakoğlu ile birlikte Kur’ân-ı kerimi kafalarına göre yorumlamaktalar.

Şu hususu Sayın Cumhurbaşkanımıza bir kez daha hatırlatıyorum: Geliniz FETÖ’cülerden daha fazla FETÖ projelerine odaklanılsın! Zira bugün milletin başını ağrıtan, kanını donduran ne kadar proje varsa başlangıcı bunların en etkin oldukları döneme gidiyor.

İstanbul Sözleşmesi diyoruz 2011 yılına uzanıyor. İran ile anlaşma diyoruz 2010 yılına varıyor! Tesadüf olabilir mi bu?!.

Sayın Cumhurbaşkanımız bir köprüye Yavuz’un adını vermek için uğraşırken ne intikam planları hazırlanıyormuş. Hem de Diyanet eliyle!

Bir taraftan dönemin Diyanet görevlilerinden bazıları Yavuz’un kaftanını Pensilvanya’ya kaçırmaya çalışırken diğer taraftan bazıları ise İran ile iş birliği yaparak Yavuz’un kemiklerini sızlatmakta imiş…

Bakınız Yavuz Sultan Selim Han, İran’a darbe indirirken milletine şöyle sesleniyordu:

Milletimde ihtilaf u tefrika endişesi
Kuşe-i kabrimde hatta bî-karar eyler beni
İttihad oldu hücum-ı hasmı def’e çaremiz
İttifak etmezse millet dağdâr eyler beni

Selim Han’ı anlamak…

Tarih bilmeyenler tarih yazamaz! Tarihten ibret almayanlar geleceğe projektör tutamaz! Tarihi doğru okumayanlar milletinin saadetine yol bulamaz!

Millî Eğitim bunun için mi tarihi seçmeli yapıyor? Anlamak mümkün değil!

Diyanet bu sebeple mi Yavuz Sultan Selim’i tanımıyor?

Türk’ün her zaman ana kalesi durumundaki aile yapısı bu sebeple mi tırpanlanıyor?

İran’ın, İslam dünyasındaki sadece siyasi değil dini tahribatını da anlamak için tarihi iyi okumak ve Yavuz Sultan Selim Han’ı hakkıyla bilmek lazım. Nitekim İran seferi öncesinde Edirne’de divan toplantısı yapan Yavuz Sultan Selim Han, Şah İsmail’in yaptıklarını bir bir sıralayıp haklarından gelmek istediğini bildirirken onların düşünce yapılarını şöyle anlatmıştı:

“Trabzon tahtında iken onlara yakın olup durumlarını biliyordum. Zaman elverip devletleri yardımcı olursa, yeryüzünden İslam’ın tarz ve usulünü kaldırıp, doğru inananları saf dışı ederler. Muhammed’in apaçık dinini bırakırlar küfürden daha kötü bir yola giderler… Kâfirlerin sapık dinleri bellidir. Kâfirin günahı sırf şirk (eş koşma), bunların maksatları ise temiz dinin saf suyunu kirletmektir… Kâfirin en büyük günahları Âlemlerin Efendisi’nin peygamberliğini inkâr, bunların sonu sapıklık olan niyetleri Server-i Kâinat’ın mağara dostu dert ortağı arkadaşıyla beraber büyük sahabelerine kin ve düşmanlıklarını ortaya atmalarıdır… Kâfirin suçu Kur’ân-ı Azime muhalefet, bunların maksadı mutluluk sıfatlı apaçık dine muhalefettir… Kâfirin en derin arzusu İncil’in hükümlerini yaymak, bunların en büyük gayretleri Kur’ân’ın prensiplerini bozmaktır… Kâfirlerin ümitleri haç tertibini gözetmek, bunların arzuları sevgili Peygamberimizin dinini bozup küçümsemektir… Mademki bu topluluk doğru yola girip tevbe etmiyorlar. Anadolu’da karışıklık ve fitne çıkarmaya devam ediyorlar, öyleyse onların üzerine yürümemiz gerekir!..”

Selim Han’ın İran üzerine yürümesinin maksadı bu idi.

Protokol dinî mi siyasi mi?

Selim Han, İran’ı Anadolu’da fitne tohumları ekmekle suçluyordu. Son on senedir de Suriye’de Irak’ta Yemen’de Libya’da fitne tohumları eken İran değil midir? Sünni İslam dünyasını paramparça ederken Batı’nın ekmeğine yağ sürmüştür.

Buna rağmen Diyanet’in İran ile iş birliği protokolüne imza atarken, “fitne ateşini söndürebilmek amacıyla” diyerek açıklamada bulunması tam bir aymazlıktır. Zira maksat siyasi fitne ise bu ateşi söndürmek devlet adamlarının meselesidir. Diyanet, siyasi işleri mi görüşecektir? Oysa maddelerde böyle bir hüküm söz konusu da değildir.

Şayet siyaset diyecek olsa Diyanet’in öncelikle şu hadiseyi unutmaması lazım:

2010 yılında BM Güvenlik Konseyi, İran’a nükleer programı nedeniyle yeni ve sıkı yaptırımlar getiren karar tasarısını kabul ederken bu karar Brezilya ile birlikte İslam dünyasında ikiliği gidermek isteyen dönemin başbakanı olan Sayın Erdoğan’ın liderliğindeki Türkiye karşı çıkmıştı. O gün Türkiye’nin yanında sadece Brezilya yer almıştı. İran Türkiye’nin bu jestini görmemişti bile. Zira tarihinde olduğu gibi bundan sonra da bütün hamlelerini Türkiye’nin ve bilhassa Sünni İslam dünyasının mahvolmasına yönelik olarak atacaktı…

Şimdi de Diyanet’in şu suallere cevap vermesi gerekir:

Yıllardır PKK’yı yüreklendiren ve destekleyen İran değil midir?

ABD ile birlikte Halep, Felluce, İdlip ve Ramadi’deki katliamlarda kimin parmağı vardır?

Türkiye’nin Suriye’deki katliamları durdurma uğruna mücadele verirken İran nerede duruyordu?

Türkiye’ye karşı Macron’la hangi iş birliğinin içerisinde bulundu?

Şayet bütün bu bilgi ve sualler karşısında “biz din adamları ile görüşeceğiz ve onların desteğini kazanacağız” derseniz bu daha büyük gaflettir. Zira İran’ı zaten Mollalar idare etmektedir.

Siz sadece bu ülke içerisinde fitnenin daha büyük bir şekilde intibahına yol açarsınız. Fitneyi önlemek derken fitnenin baş unsuru olursunuz. Geliniz yol yakınken bu sevdadan dönünüz. “On yıl önce böyle bir anlaşma yapılmış” ucuzluğuna kaçmayınız!.. Ona da yanlışa ortak olmak, destek vermek denir!

Bu arada İran’dan fıkıh veya dini bir ders almayacağınızı vurguladınız. Bu açıklama da maalesef tam bir garabet. Neden almayacaksınız söyler misiniz? Şayet yolları bozuk derseniz o zaman yanlarında din adamı olarak ne işiniz var? Ayrıca faaliyetleriniz de bunun tam tersini söylemektedir.

Şayet sözünüzde samimi iseniz buyurun Ehl-i sünnet âlimlerinin eserlerini İranlı âlimlerle birlikte Farsçaya kazandırın! Ahmed İbni Kemal Paşa ve Mevlana Sarı Görez’in eserlerinin hem Farsçaya ve hem de günümüz Türkçesine çevrilmesini sağlayınız!

Bakınız Mevlana Sarı Görez risalesinde Yavuz Sultan Selim Han döneminde İranlıların itikadını şöyle naklediyordu:

“Onların din-i İslama aykırı pek çok bozuk itikatları ve hareketleri vardır ki şahsen benim katımda ve diğer âlimlerin katlarında açık ve kesin bir şekilde bilinmektedir. Onlar görünen bu hareketleri ile dinimizin hükmüne ve kitaplarımızın bildirdiğine göre mülhiddirler (dinden çıkmışlardır). Herhangi bir kimse dahi onların batıl olan dinlerini beğense ve rıza gösterse mülhid olur.”

Neden açıklamıyorsunuz?

Aslında Diyanet’in, 2010 yılından beri yapılan uygulamaları tam anlamıyla gözden geçirmesi gerekmektedir.

Nitekim Diyanet Vakfı’nın yayınladığı Şii yazar Zeynelabidin Rahnuma’nın -haşa- Allahü teâlâya, Resulüne, Eshabın büyüklerine ve Peygamber efendimizin hanımları olan müminlerin annelerine iftiralarla dolu “Hazreti Peygamber” isimli çeviri kitabı ne kadar basıldı ve satıldı?

Bu eserin hazırlanmasını büyük övgü ile dile getiren ve çeviri dalında ikincilik ödülü veren Bülent Arınç Bey ne yapmak istiyordu!..

2015 yılında vizyona giren “Hazreti Muhammed Allah’ın Elçisi” filmi (ülkemizde 2016) de yine İranlılarındı. Maalesef o dönemde Diyanet heyeti bu filmi incelediğinde izlenmeye değer bulmuştu. Bunların hepsi muhtemelen 2010 yılında yapılan protokolün yansımaları idi.

Diyanet yetkililerine tarihî bir gerçekliği daha hatırlatmak istiyorum!

Osmanlıların İran’la yaptığı savaşlar sonunda anlaşma imzaladıklarında en mühim madde olarak şu husus göze çarpmaktaydı:

“Camilerinizde Hazreti Aişe validemize ve üç büyük halifeye din-i seb (küfür) edilmeyecek!..”

Şu madde dahi İran’daki Ehl-i sünnet ve Eshab-ı kiram düşmanlığını göstermeye yeterlidir.

Günümüz hadiseleri de göstermektedir ki, İran dinî emellerinden ve zihniyetinden asla taviz verecek bir yapıda değildir.

Dolayısıyla şimdi Diyanet’e soruyorum! Yenilediğiniz veya geliştirdiğiniz protokolle, İslam’da fitne unsuru görevini yapmakta olan bir güç ve iktidarla hangi fitneyi önleyeceksiniz belirtiniz! Yapılan protokolü dahi üzerinden on gün geçtiği hâlde açıklayamadınız!

Mademki fitneyi durduracak müthiş bir protokole imza attınız(!) öyleyse zevkle mutlulukla açıklamanız gerekmez miydi?

Demek ki işin içinde başka hususlar başka niyetler var!

İran tarafı ise hiç beklemeden açıklamayı sızdırdı.

Bu durum İran heyetinin anlaşmadan büyük memnuniyet duyduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

Şurası muhakkak ki İran böyle bir durumda Türkiye’ye göre on kat daha eli güçlüdür.

Zira İran’da; Şiiliği resmî mezhebi olarak kabul etmiş ve dünyaya pazarlamak isteyen bir devlet var.

Türkiye ise laik bir ülke olması hasebiyle bu noktada muhafazasız kalmaktadır. Devletimiz Şiiliğin yayılmasını nasıl durduracaktır? Bırakın karşı durmayı Sünni yapıyı bozmak için çırpınan İlahiyatçılar mı karşı duracaktır?

2010 yılında yapılan protokolün neticesi olarak lise kitaplarımıza Caferilik beşinci mezhep olarak girmiştir.

Hâlbuki bin yıldır bu coğrafyada Müslümanlar itikatta Ehl-i sünnet vel cemaat ve amelde dört mezhep inancına sahiptir.

Peki, İran resmî dinî eserlerinde Ehl-i sünnet mezhepleri nasıl anlatılmaktadır. Açıklayabilecek kimse var mıdır?

Humeyni iktidara geldiğinde “Şah’ın zulmü Ömer’in zulmünü geçmişti” sözü ile Eshabın en ileri gelenlerine duyduğu derin nefreti göstermişti. Ne değişti söyleyebilirler mi?

Yapılan protokol açıklanmayacak ve bütün bu suallere cevap verilmeyecekse soruyorum: Diyanet nereye koşuyor?

TEFEKKÜR
Bir zamana kalmışuz, sanman bu sözde kâzibüz
Mâilim Hakka diyen sadık değil davasına

Talat Paşa

Posted on 3 Ocak 2020
Türkiye’de siyaset, ekonomi, tarih, ilahiyat ve bilumum gündem olan bütün meselelerde allame-i cihan olan şahıslar var. Her gece TV’lerde ahkâm kesmekteler. Eskiden kahve köşelerinde vatan kurtaran yaşlı amcalar gibiler. Hele bazı hukuk profesörleri var ki maşallah bilmedikleri yok! Bir dönem her meselede söz sahibi olan emekli askerleri de fersah fersah geçmiş durumdalar!

Konu tarih olunca bunların cehaletleri o kadar ortaya çıkıyor ki bazen gülme krizine yakalanıyorsunuz.

İlk öğretmenlerinden duyduklarını, analarının ninnileri gibi ezberlemişler ve mırıldanıyorlar. Bilhassa Sultan II. Abdülhamid Han söz konusu olduğunda bu cehaletleri daha da gün yüzüne çıkıyor!

Zira bu hususta o kadar çok ninni dinlemişler ki bitmek bilmiyor. Yirmi yıldır bu mesele hakkında hem ülkemizde hem de yurt dışında sayısız araştırma yapıldı, eserler yazıldı. Zahmet edip onları okuyacak hâlleri yok! Zira insanları ninnilerle uyutmak çok kolay.

Bu itibarla II. Abdülhamid Han’ı konuşurken memleketi gerçekten felakete düşürenleri ülkeyi peşkeş çekenleri nedense kimse duymamış görmemiş oluyor.

Önceki haftada kaleme aldığım Kazım Karabekir Paşa yazısı çok ses getirdi. Onlarca teşekkür mesajları aldım. Bu itibarla sırası geldikçe Abdülhamid Han’ı tahttan indirenlerin fikirlerini ve icraatlarını kaleme almaya devam edeceğim.

Bu etkili devlet adamlarından biri de Johannes Lepsius’un “İttihat ve Terakki fırkasının ruhuydu” dediği Talat Paşa’dır.

O, 1 Eylül 1874 tarihinde Edirne’de doğdu. Babası Kırcaali’ye bağlı Çepleci köyünden Ahmed Vâsıf Efendi, annesi Hürmüz Hanım’dır. İlk eğitimini Vize’de aldıktan sonra Edirne Askerî Rüşdiyesini bitirdi. Babasının vefatı üzerine ailesinin geçimini sağlamak için Edirne Posta ve Telgraf İdaresine mülâzemetle girdi ve 1891’de telgraf deposunda memur oldu. Aynı zamanda şehirdeki Alliance Israelite Universelle mektebinde Türkçe muallimliği yaptı.

Alliance Israelite, Talat’ın gelecekteki kişiliğinin oluşması açısından küçümsenemeyecek bir yere ve role sahiptir.

O, Almanya’da iken “Ben isyankâr doğmuştum” diyerek hayatının şifresini vermişti. İşte o dönemde bu şifreyi çözenler tarafından onun isyankâr ruhu yönlendirilmiş oluyordu. Zira Alliance İsraelite, son büyük Türk imparatorluğuna karşı bir nevi geleceğin muhaliflerini yetiştirme mektebi idi. Siyonistler II. Abdülhamid Han’dan istediklerini koparamadıkları için ona yönelik genç Türk muhalefetini desteklemeye başlamışlardı. Genç Türkler ise kimin ağına düştüklerinden ve hizmetine girdiklerinden oldukça gafildiler.

Talat Bey, bu dönemde Yahudilerle ilişkiler içerisine girdi. Ardından II. Abdülhamid Han düşmanlığı ile bilinen Jön Türk cemiyeti içerisinde yerini aldı.

Alt düzey bürokrat ve zabitlerden oluşan bir muhalefet örgütlenmesine katıldı. Emanuel Karasu ile birlikte İstanbul’da da faaliyette bulundu. Masonların ileri gelenleriyle görüşerek neler yapabileceklerini konuştular. Ancak istihbarat elemanları bu faaliyetlerinden anında haberdar olmuşlardı. Yargılandığı mahkeme tarafından üç yıl hapse mahkûm edilerek Edirne Hapishanesine gönderildi ve memuriyetten azledildi (1897).

Rumeli’de ne işimiz var?

Çok geçmeden affedilen Talat Bey, Selânik’e sürüldü. 1899’da Selânik Vilâyeti Posta ve Telgraf İdaresinde kâtip, 1903’te başkâtip oldu.

1903’te İtalyan Obediyasına bağlı Macedonia Risorta mason locasına girdi. Pek çok rejim aleyhtarının katıldığı bu loca, Osmanlı Hürriyet Cemiyetinin dâhil olduğu daha sonraki örgütlenmelere ciddi katkılar sağladı. Değişik kaynaklar Talat Paşa’nın Bektaşî tarikatı mensubu olduğunu ve bu kanalla da siyasal örgütlenme gerçekleştirdiğini ileri sürmektedir.

İttihat ve Terakki Cemiyetinin İstanbul’da esas ve köklü teşkilatlanmasını da Kazım Karabekir Paşa vasıtasıyla Talat Bey sağlayacaktır. Kazım Karabekir’in Manastır’da kışla görevinde iken Harbiye’ye muallim olarak tayin edilmesi (1907) kendilerine bu yolu açacaktı. Talat Bey 1908 ihtilâlinin hazırlanmasında önemli rol oynadı ve ihtilâlin ardından yeniden Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti adını alan örgütün en önemli idarecilerinden biri hâline geldi.

1908 seçimlerinde Edirne mebusu olarak Meclis-i Mebusana girdi ve birinci reis vekilliğine getirildi. 1909’da İngiltere’ye gönderilen parlamento heyetine başkanlık etti. 8 Ağustos 1909 tarihinde Dâhiliye Nazırı oldu. Ancak eğitimsiz ve tecrübesiz oluşu kısa zamanda etkisini gösterdi. Trablusgarp, Arnavutluk ve Yemen meselelerinde ağır ithamlara uğradı. İcraatlarını beğenmeyenler kendisini “Telgraf çavuşluğundan yetişmiş̧ cahil”, “görgüsüz” ve “baldırı çıplak” bir türedi olarak nitelendirmişlerdi.

İş bilmediği o kadar ayyuka çıkmıştı ki artık görevde kalması zorlaşmıştı. Nitekim 11 Şubat 1911’de bu görevinden istifa etti. Buna rağmen Fırka’nın gücü neticesinde 4 Şubat 1912 tarihinde Posta ve Telgraf nazırlığıyla yeniden kabineye girdi. Said Paşa kabinesinin 1912 Temmuz’unda istifası ile bu görevi sona erdi.

Balkan Harbi’nin çıkmasıyla birlikte Talat Bey, gönüllü yazılmak suretiyle orduya katıldı. Ancak asker arasında yaptığı “muzır telkinat” gerekçesiyle Edirne Muhafızı Şükrü Paşa tarafından neredeyse kovularak İstanbul’a gönderildi. O açık bir şekilde “Rumeli’de bizim ne işimiz var, burasını Bulgarlara bırakalım” diyebiliyordu.

23 Ocak 1913 tarihinde gerçekleştirilen Bâbıâli Baskını’nın düzenleyici ve uygulayıcıları arasında yer aldı. Mahmud Şevket Paşa suikastının ardından kurulan Said Halim Paşa kabinesinde yeniden Dâhiliye Nazırlığına getirildi (12 Haziran 1913). Bu tarihten itibaren İttihat ve Terakki Cemiyetinin tam anlamıyla devlete hâkim olması dolayısıyla Talat Bey de ülke siyasetinin en etkili üç adamından biri oldu.

Osmanlı Devleti’nin Birinci Dünya Savaşı’na girmesinde Enver ve Cemal paşalarla birlikte karar veren Talat Paşa idi. Tehcir Kanunu’nun çıkarılması ve uygulanmasında Dâhiliye Nazırı sıfatıyla önemli rol oynadı.

Talat Paşa’nın Birinci Dünya Savaşı sırasında, en mühim icraatlarından biri de Yahudi çevreleri ele geçirebilmek için giriştiği mücadelede görünecektir. Bu konuda Almanlar da kendisini desteklemekteydi. Yahudiler Filistin’de toprak alımı ve otonom idare elde etme konusunda Talat Paşa’dan oldukça istifade etmişlerdir. Abdülhamid Han’ın hal tebliğini bildirenlerden büyük dostu Yahudi Emanuel Karasu bu işlerde başı çekmiştir.

Teslimiyet, fakat kime?

Talat Paşa, Sadrazam Said Halim Paşa’nın istifası üzerine sadarete 3 Şubat 1917 tarihinde, sadarete geldi. Ancak ilk Dâhiliye Nazırlığında olduğu gibi bu görevi de alaya alınacaktı. Memleketi düşürmüş oldukları felaket bataklığına rağmen, hâlâ iktidarı kimseye bırakmak istemiyorlardı.

Buna karşılık ülkeyi gözü kara bir biçimde cihan harbine sürükleyerek sebep oldukları perişanlıkların sonunda, sadarete gelişini alaya alanlar ve yaptıklarını küçümseyenler de az değildi:

Aldı yürüdü bütün mesalih
Posta tatarı gelince sadra
Şahit aranırsa işte işler
Hayret veriyor ricali asra

Talat Paşa bu tartışmalar arasında göreve başlamıştı. Ülke ise artık felaket ve çöküş yoluna girmişti. 1918 yılı ocak ve şubat aylarında Bolşeviklerle yürütülen Brest-Litowsk mütareke görüşmelerini Osmanlı Devleti heyetinin baş delegesi sıfatıyla idare etti, ancak anlaşmaya varılamaması yüzünden İstanbul’a geri döndü. Sultan Reşad’ın vefatı üzerine usulen hükûmetin istifasını sundu. 8 Temmuz 1918 tarihinde yeni padişah VI. Mehmed (Vahideddin) tarafından tekrar sadrazamlığa getirildi. Bu sırada cihan harbi neticelenmiş İttihat ve Terakki Fırkasının artık memleketi idare imkânı kalmamıştı. Neticede Talat Paşa 8 Ekim 1918’de istifasını sundu.

1 Kasım 1918 tarihinde İttihat ve Terakki Cemiyetinin örgütün feshine karar veren son kongresinin başkanlığını yapan Talat Paşa 1-2 Kasım gecesi Enver ve Cemal paşalar gibi önde gelen cemiyet liderleriyle birlikte bir Alman torpido gemisiyle Karadeniz üzerinden Sivastopol’a kaçtı ve ardından Berlin’e gitti.

Talat Paşa burada görüştüğü (1921) ünlü İngiliz casusu Aubrey Herbert’e yakınırken Sultan II. Abdülhamid Han’a darbe yaptıkları dönemden itibaren kendilerine karşı nasıl bir teslimiyetçi ruhla hareket ettiklerini fakat onların buna aldırmadıklarını belirterek şöyle diyecektir:

“Sanıyorum dünya tarihinde hiçbir güç, bir başkasına, bizim ihtilal yaptığımız dönemde İngiltere’nin Türkiye’ye davrandığı kadar buyurgan bir tutum içinde olmamıştır. Oysa ihtilalin ileri gelenleri sizden hoşlanıyor, halk ise âdeta size tapıyordu. Bir gün büyükelçinin atlarını arabasından çözdüler ve arabayı elçilik binasına kadar çekip götürdüler. Bu pek küçük bir şey, bir sembol… Elçi isteseydi, arabanın kendi üzerlerinden geçmesine bile ses çıkarmazlardı. Oysa siz bizden uzak duruyordunuz. Elçi soğuktu, Fitz Maunce ise düşmanca bir tutum içindeydi. Biz de kendimizi ayakta tutmanın bir yolunu bulmaya çalışıyorduk. Aramızın soğumasından sonra bile sizinle yeniden dost olmaya çabaladık; bunun için onulmaz muhalifimiz Kâmil’in sadrazamlığını kabul ettik. Ne bu, ne de yaptığımız başka şeyler sizi hoşnut etti. Bizi Almanya’nın kollarına attınız. Bizim başka seçeneğimiz yoktu. Öteki seçenekler ya ölüm, ya paylaşılma demekti.”

Bu ifadeler İttihatçıların II. Abdülhamid Han’ı tahttan indirdikleri sırada, nasıl teslimiyetçi bir ruh içerisinde olduklarını göstermeye yeterlidir.

Kazım Karabekir Paşa II. Abdülhamid Han’a suikast planlarken “Gayr-ı Türkler öldürmesin kahraman olur, onu öz evlatları boğacaktır” diyordu.

Şimdi sıra padişahlarını çiğneyip teslim oldukları güçler tarafından, kahraman yapılmaya mı gelmişti? Talat Paşa, 15 Mart 1921 tarihinde Berlin’de Soghomon Tehliryan adındaki bir Ermeni tarafından tabanca ile vurularak öldürüldü. Yakalanarak yargılanan katili mahkeme jürisi suçsuz bularak beraat ettirdi (3 Haziran 1921).

Böylece II. Abdülhamid Han evlatlarına “Kızıl Sultan” diye okutulacakken, Talat Paşa ve ekibine kahraman sıfatı yakıştırmasının yolu açılmış bulunuyordu.

Talat Paşa’nın uzun süre Berlin Müslüman Mezarlığı’nda kalan naaşı yirmi iki yıl sonra İstanbul’a getirilerek Hürriyet-i Ebediye Tepesi’ne defnedildi (25 Şubat 1943).

TEFEKKÜR
Ol matlabın husûlüne la’net ki tâlibi
Lâzım gele mürâca’at etmek adûsuna

.

Bugün 402 ziyaretçi (660 klik) kişi burdaydı!

Bugün 476 ziyaretçi (3049 klik) kişi burdayd
.

Bugün 474 ziyaretçi (3039 klik) kişi burdaydı!

Bugün 193 ziyaretçi (693 klik) kişi burdaydı!

Bu web sitesi Bedava-Sitem.com ile ücretsiz oluşturuldu. Siz de kendi web sitenizi ister misiniz?

Ücretsiz kayıt ol