 |
|
|
 |
|
| ABDULHAMİD HAN |
ABDÜLHAMİD HAN
Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı.
İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar:
Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi.
Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur.
Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur.
Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı.
Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız.
Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Rabbim Başbakanımızı korusunu2026 |
|
|
|
|
 |
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (351)
5816 Sayılı Ucûbe Kânûn zul̃mü
♦ 5816 sayılı Mustafa Kemâl’i Tabulaştırma Kânûnunun çıkarılmasına başlangıcda muhâlif olmasına rağmen, Ahmet Emin Yalman’ın başını çekdiği “İrticâ var!” kampanyasının, Sabataî-Mason nüfûzu altındaki matbûâtın, Celâl Bayar gibi Fanatik Kemalistlerin, (Ticânîler kullanılarak tertîb edilen) heykellere tecâvüzü protesto nümâyişlerinin (ki bunlarda da bâzı üniversite talebe teşekküleri âlet edilmişti), velhâsıl muazzam imk̃ânlarıyle seferber olmuş bütün bir Mütehakkim Zümrenin ağır baskısıyle, bilâhare, -Hukûkun küllî kâidelerine ve başta Vicdân Hürriyeti olmak üzere Temel İnsan Hak ve Hürriyetlerine mugâyir olan- bu ucûbe kânûnun vaz’edilmesine o da râzı olmuş, hazırlanan l̃âyiha onun imzâsıyle Meclis’e sevk̆edilmişti…
L̃âyiha, Esâsiye Encümeni’nde 1 müstenkif ve 7 aleyhde reye mukâbil 8 lehde reyle kabûl̃ edilerek (o da ancak Encümen Reîsinin reyinin –leh ve aleyhdeki reylerin müsâvî olması hâl̃inde- çift sayılması kâidesine istinâden), 12 Temmuz 1951 târihli Esâsiye Encümeni Raporu ile Meclis Riyâseti’ne arzedildi. (5816’nın Esâsiye Encümeni’nde kabûl̃ünü sağlıyan “çift rey”in sâhibi, 33 dereceli Mason Üstâdı, Üstâd-ı Âzam ve Hâkim Büyük Âmir Avukat Fuad Hulûsi Demirelli idi…)
L̃âyiha, Rapor’la berâber, Meclis’de, 23 Temmuz 1951 Pazartesi günü, tekrâr uzun uzadıya tartışıldı; netîcede, 487 kişilik Millet Vekîlleri hey’etinden sâdece 288’inin (%59’unun) iştirâk̃i ve bunlardan 6’sının müstenkif, 50’sinin red reyine mukâbil 232 lehde reyle (Umûmî Hey’etin %47,6’sının, binâenaleyh ekalliyetin reyiyle), bütünü îtibâriyle, kabûl̃ edildi. (TBMM Tutanak Dergisi, Dönem IX, Cilt 9, Toplantı 1, Yüz Üçüncü Birleşim, 23.VII.1951, Pazartesi, s. 295) (Ayasofya Câmii’ne “Bizans Müzesi” Hakâretinin Sahîh Târihçesi; Yeni Söz, 16.2.2023/99)
II. Cihân Harbi sonrasında, Totaliter Rejimin cenderesinin bir nebze gevşediği vasatta, Müslümanlar, -tesbît edebildiğimiz kadarıyle- rahmetli Prof. Dr. Ali Fuad Başgil’in 25 Ekim 1945 târihli Cumhuriyet’te (s. 2) neşredilen “Türkçe Meselesi” başlıklı makâlesinden îtibâren, “antidemokratik ve millî değerlerimize zıdd” oldukları esbâbımûcibesiyle bâzı Kemalist İnk̆ilâbları ve –îmâen de olsa- “Ebedî Şef”i tenk̆îd etmiye başlamışlardı. 1948 – 1950 senelerinde ve 1951’in ilk yarısında, İsl̃âmperver noktainazardan Kemalizmi, Kemalist İnk̆ilâbları ve Şefini sorgulama cereyânı iyice kuvvetlendi ve rahmetli Necip Fazıl’ın Büyük Doğu’daki neşriyâtıyle en yüksek seviyesine çıktı. Bunların içinde de bizce en mühimmi, 1918’de Filistin Cephesinin nasıl çökdüğünü îzâh eden, büyük târihî ifşâât kıymetini hâiz makâlesiydi: “Dedektif X Bir” nâmımüsteârıyle, “Hakikat; Hakikat için hakikat!” (Büyük Doğu, 8.9.1950, ss. 3 ve 10)… (Filistin Cephesi Hezîmetinin İçyüzü –19/20 Eyl̃ûl̃ 1918- ünvânlı eserimiz -Ankara: Son Çağ Yl., Kasım 2025, 16x24 cm, 452 s.-, esâs îtibâriyle, bu makâledeki iddiâların doğru olup olmadığını araştırmak maksadıyle têlîf edilmiştir…)
(Yeni Akit, 17.4.2024, s. 1)
Sürüp giden Kemalist tedhîş: Sâdece 2018 ilâ 2023 senelerinde, 5816’ya istinâden açılan dâvâ dosyalarının adedi: 31.575 ve bunların 657’si çocuklar aleyhinde! Bu zulmün vebâl̃i, bu ucûbe kânûnun ilgâsı için adım atmıyan Hük̃ûmetin ve bütün millet vekîllerinindir!
***
Kemalizmin fikrî-ilmî sefâleti o seviyededir ki içlerinden, hâssaten Necip Fazıl’ın sorgulayıcı neşriyâtına mukâbil delîl ve vesîkalarla cevâb veren bir babayiğit çıkamamıştır!
Ya ne yapmışlardır?
5816’yı vaz’ederek, Hakîkat Dâvâsı güdenlerin ağzına kilid vurmuşlardır! Bu, her şeyden evvel, onların fikrî iflâslarının resmî tescîlidir! (5816’nın nasıl bir tertîble Meclis’den çıkarıldığını, Ayasofya Câmii’ne “Bizans Müzesi” Hakâretinin Sahîh Târihçesi ünvânlı çalışmamızda tafsîlâtıyle ve mevsûken îzâh etmiş bulunuyoruz.)
Menderes, menhûs kânûn l̃âyihasını Meclis’de müdâfaa ederken, onun, “sûret-i kat’iyede”, ilmî araştırma ve serbest tartışma yoluyle ve müdellel tenk̆îdler serdederek Kemalizmi ve Şefini sorgulamıya mâni olmıyacağı fikrinde bulunmuştu:
“…Bu kanun sureti katiyede ne bir takriri sükûn kanunudur, ne de vicdanların tenkid hürriyetini, fikir hürriyetini baskı altında bulunduran bir kanundur. Bundan katiyen emin olsunlar. […]
“Onun eserlerinden bugünün zihniyetine uymıyanlarını kabul etmemekte, tenkid etmekte elbette devam edeceğiz. Bizim maksadımız tenkid hürriyetini, vicdan hürriyetini, fikir hürriyetini takyit etmek değil, tahkir ve terzil hürriyetini kaldırmaktır. Biz bunu istiyoruz.” (TBMM Tutanak Dergisi, Dönem IX, Cild 7, 72. Birleşim, 4 Mayıs 1951, s. 58)
Heyhât ki 5816, hiç de Başvekîl Menderes tarafından îzâh edilen esbâbımûcibeye muvâfık olarak tatbîk̆ edilmedi: Kânûn, sûiniyet mahsûl̃ü esnek bir yorumla, Mustafa Kemâl’i ve icrââtını tenk̆îd eden her çeşid çalışmaya, neşriyâta, ifâdeye karşı pek yaman bir tenkîl silâhı olarak kullanıldı! Öyle ki sâdece 2018 ilâ 2023 senelerinde 5816’ya istinâden açılan dâvâ dosyası sayısı 31.575’tir ve bunların 657’si çocuklar aleyhindedir! Ne büyük utanc!
Muhakkak ki bu muazzam mağdûriyetin vebâl̃i, başta Hük̃ûmet olmak üzere, bütün millet vekîllerinindir! Bu kânûnu ve benzerlerini ilgâ ederek Mustafa Kemâl’i ve bâtıl ideol̃ojisini tabu olmaktan çıkarmadıkça, ağızlarıyle kuş tutsalar, bu vebâlden kurtulamazlar!
Sabataî-Mason muhîtinin têsîri altında kalıyordu
♦ Hük̃ûmette ve siyâsî hayâtında etrâfı Sabataî ve Masonlarla çevriliydi ve çok def’a onların têsîri altında icrââtta bulunuyordu… (1918-1921 devresinin Türkiye Meşrik-ı Âzamı Üstâd-ı Âzamı ve 1928-1931 devresinin Türkiye Yüksek Şûrâsı Âmir-i Hâkim-i Âzamı / Hâkim Büyük Âmiri, 33 dereceli Mason Üstâdı, Avukat Fuad Hulûsi Demirelli -İstanbul, 1877 – a.y., 23.11.1955, Zincirlikuyu Mez.-, 1955 – 1960 senelerinin Üstâd-ı Âzamı Ahmet Salih Korur -İstanbul, 1905 / 2.2.1982, Zincirlikuyu Mez.-, kezâ Celâl Bayar, Zühtü Hilmi Velibeşe, Osman Kapani, Rükneddin Nasuhioğlu, Samed Ağaoğlu, Halil Özyörük, Refik Şevket İnce, Halil Ayan, Nihad Reşad Belger, Hadi Hüsmen, Muhlis Ete, v.s.)
Kemalizmin “Türkiye’yi Avrupa Birleşik Devletleri’ne ilhâk siyâseti”ni Menderes de benimsemişti
♦ Yukarıda, “Millî Şef”’in Farmason (ve bir ihtimâl Sabataî) Hâriciye Vekîli Necmeddin Sadak’ın, TBMM kürsüsünden, Hük̃ûmetinin “bir Kıbrıs Mes’elesi bulunmadığına” dâir îzâhatından bahsederken, onun, bu meyânda, Türkiye’nin Avrupa Konseyi’ne âzâ kabûl̃ edilmesini, Türkiye’nin Avrupa’yle bütünleşmesi yolunda mühim bir merhale, iftihâr edilecek büyük bir muvaffak̆iyet gibi takdîm ettiğine de dikkat̃i çekmiş, buna dâir sözünü aynen nakletmiştik:
“Avrupa Konseyine katılmamız neticesi Anadolunun Avrupa siyasî ve iktisadî birlik hudutları içine girmesi, bizim için belli başlı bir hâdisedir”… (Necmeddin Sadak, T.B.M.M. Tutanak Dergisi, Dönem: VIII, Cilt: 23, Toplantı: 4, Otuz Üçüncü Birleşim, 23.1.1950, Pazartesi, s. 288)
“Ebedî Şef”in de çok îtibâr ettiği bir gazete patronu ve hâriciyeci olan Sadak’ın bu tavrı, Kemalizmin bir îcâbıdır; çünki Materyalizm, Garb Medeniyetciliği ve Şahısperestlik sacayağı üzerine kurulu Kemalizmin nihâî hedefi, Türkiye’yi Avrupa’nın bir parçası hâline getirmek ve Frenk câmiasına temessül ettirmektir… Türkiye’deki gelmiş geçmiş bütün Hük̃ûmetler, hep bu nihâî hedefe ulaşmak için gayret göstermişlerdir; zîrâ, Kemalist Rejimin totaliter özü hiç değişmemiştir ve her Hük̃ûmete kendi doğrularını dayatmaktadır…
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (352)
Türkiye’nin Avrupa Topluluğu’na iltihâk için ilk mürâcaatı, 31 Temmuz 1959’da, Menderes ile…
El’ân, Hâriciye Vekâletimizde bir “Avrupa Birliği Başkanlığı” bulunuyor. Vâ esefâ!
(https://tr.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkiye%27nin_Avrupa_Birli%C4%9Fi_%C3%BCyelik_s%C3%BCreci; 19.6.2026)
Milletimize karşı topyek̃ûn kültür jenosidi mücrimi Kemalizmin değişmez hedefi, Memleketimizi Avrupa Birleşik Devletleri’nin bir eyâleti yapmaktır… Kemalist Totaliter Rejimin bu dayatmasına boyun eğerek aynı siyâseti tâk̆îb eden bütün Hük̃ûmetler, onun suç ortağıdır!
***
Bu “Başkanlığın” sitesindeki “Türkiye-AB İlişkilerinin Tarihçesi” başlıklı îzâhat, Kemalist Totaliter Rejimin değişmez Avrupacı (dîğer tâbirle Avrupa Birliği ile bütünleşme) siyâsetinin ifâdesidir ve -maâlesef- Adnan Menderes de, bu meş’ûm siyâsetin temsîlcilerinden biriydi. Bu metinde, Kemalist Zihniyeti ak̃settiren şu ifâdeler, hâssaten dikkat̃ çekiyor:
- Türkiye, “çağdaş medeniyetler seviyesine ulaşmak” gâyesiyle Avrupa Birliği’ne iltihâk etmek istiyor… Yânî bu sak̆îm zihniyete nazaran, ileri bir medeniyet seviyesine ulaşmak için Avrupalı olmak, Frenk Câmiasına temessül etmek şarttır!
- Avrupa Birleşik Devletleri, “insanlık tarihinin en büyük barış projesi” imiş! Âşik̃âr bir hak̆îkattir ki bu sul̃h, ancak kendi içlerinde ve birbirlerine karşıdır; yoksa Avrupa, kendi dışındaki âleme karşı, an’anevî emperyalist siyâsetlerinde berdevâmdır! Hele ki Müslümanlar bahis mevzûu olduğunda, “sul̃h”ün onların nazarında hiçbir kıymeti yoktur! İşte, jenosidci İsrâil Devleti karşısındaki asırlık sük̃ûtları; hattâ ona alenen destekleri, onunla suç ortaklıkları! İşte, Venezuala’ya, Îrân’a tecâvüzleriyle göz göre göre haydûdluk yapan Amerika karşısında el pençe olmuş hâlleri! İşte Kıbrıs’da mârûz kaldıkları jenosid siyâsetine rağmen hakları teslîm edilmiyen, meşrû Devletleri tanınmıyan Kıbrıs Türkleri! İlh…
- “Ebedî Şef’in Râdifesi”nin hükmünce: Avrupa Birliği, "Beşeriyet tarihi boyunca insan zekâsının vücuda getirdiği en cesur eser" imiş! Tam da, Frenkleşmeyi mezîyet sayan, bununla da kalmayıp bir kültür jenosidi siyâsetiyle bütün Anadolu Milletini kendilerine benzetmiye çalışanlara l̃âyık bir söz!
“T. C. Dışişleri Bakanlığı Avrupa Birliği Başkanlığı”nın “Türkiye-AB İlişkilerinin Tarihçesi” başlıklı makâlesi esefle okunuyor:
“Türkiye Cumhuriyeti kuruluşundan itibaren çağdaş medeniyetler seviyesine ulaşma yolunda uluslararası konjonktürdeki gelişmeleri yakından takip etmiş ve OECD, NATO gibi uluslararası örgütlenmelerin etkin bir üyesi olmuştur. Bu doğrultuda, insanlık tarihinin en büyük barış projesi olarak nitelendirilen Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun (AET) 1958 yılında kurulmasından kısa bir süre sonra Türkiye, 31 Temmuz 1959'da Topluluğa ortaklık başvurusunda bulunmuştur. Türkiye adına bu başvuruyu, dönemin Demokrat Parti lideri ve Başbakanı Adnan Menderes yapmıştır. Menderes, bu başvuruyla, Türkiye'nin Avrupa'ya ilk adımı attığını ifade etmiştir.
“AET Bakanlar Konseyi, Türkiye'nin yapmış olduğu başvuruyu kabul ederek üyelik koşulları gerçekleşinceye kadar geçerli olacak bir ortaklık anlaşması imzalanmasını önermiştir. Söz konusu Anlaşma 12 Eylül 1963 tarihinde imzalanmış ve 1 Aralık 1964 tarihinde yürürlüğe girmiştir.
(https://www.ab.gov.tr/turkiye-ab-iliskilerinin-tarihcesi_111.html; 4.6.2026)
“Mutlak Şef”in âmir nazarları altında, “Kemalist Türkiye”, Avrupa Birliği’ne iltihâk hedefinden hiç şaşmıyor! Bu Kemalist Totaliter Rejimde, iş başına geçen her Hük̃ûmet, Kemalist kültür jenosidi siyâsetinin iflâh olmaz bir tâk̆îbcisidir!
***
“Ankara Anlaşması, Türkiye ile Avrupa Birliği ilişkilerinin hukuki temelini oluşturmaktadır. Anlaşma'ya imza atan dönemin Başbakanı İsmet İnönü, Avrupa Birliği'ni, "Beşeriyet tarihi boyunca insan zekâsının vücuda getirdiği en cesur eser" olarak tanımlamıştır.
“Nihâî hedef, Türkiye'nin Avrupa Topluluğu’na tam üyeliğidir”
“Ankara Anlaşması'nın 2. maddesinde Anlaşma'nın amacı şöyle belirtilmektedir: "Türkiye ekonomisinin hızlı kalkınmasını ve Türk halkının istihdam düzeyinin ve yaşam koşullarının yükseltilmesini sağlama gereğini göz önünde bulundurarak, taraflar arasındaki ticari ve ekonomik ilişkileri aralıksız ve dengeli olarak güçlendirmeyi özendirmektir."
“Ankara Anlaşması'nın 28. maddesi ise Türkiye'nin üyeliğini düzenlemektedir: "Anlaşma'nın işleyişi, Topluluğu kuran Antlaşma'dan doğan yükümlülüklerin tümünün Türkiye'ce üstlenilebileceğini gösterdiğinde, Akit Taraflar, Türkiye'nin Topluluğa katılması olanağını incelerler."
“Bu maddeden açıkça anlaşılmaktadır ki, ‘Türkiye-AET ortaklık ilişkisinin nihai hedefi Türkiye'nin Topluluğa tam üyeliğidir.’ İlh…” (https://www.ab.gov.tr/turkiye-ab-iliskilerinin-tarihcesi_111.html; 4.6.2026)
Avrupa’nın dümen suyuna takılmak yerine, Avrupalılara da, bütün İnsanlık Âlemine de nümûne-i imtisâl̃ olmalıyız!
Araştırmamızın başlarında (Milat, 10.4.2025/11) Cumhûrî Nizâmın (veyâ asrî Demokrasinin) -daha ziyâde felsefî bir yaklaşımla- mâhiyetini îzâh sadedinde 15 Müşâhedede bulunmuştuk. Bunlardan on birincisinde, Memleketimizde sahîh bir Cumhûrî Esâsiye hazırlanması lüzûmundan bahsetmiş ve bunun için riâyet edilmesi elzem olan bâzı kâidelere işâret etmiştik. Bu çerçevede, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne iltihâkı mes’elesine dahi temâs etmiş, bu mes’ele hakkındaki noktainazarımızı muhtasaran îzâh etmiştik.
Noktainazarımızın esâsı odur ki Avrupa Birliği (müstakbel Avrupa Birleşik Devletleri) projesinin esâs mesnedi, -ik̆tisâdî ve sâir menfâat̃ler de gözden ırak tutulmamak şartıyle- medeniyet, dîğer tâbirle geniş mânâda kültür birliğidir. Hâlbuki biz, bir başka medeniyetin, İsl̃âm Medeniyetinin bânîsi ve temsîlcisi milletlerden biriyiz. Üstelik, maddî inkişâf ile mânevî değerler arasında pek güzel bir âhenk têsîs ederek insanın bu dünyâda huzûr ve saâdet içinde yaşaması için elzem şartları kemâliyle yerine getiren bizim Medeniyetimiz, Avrupa Medeniyetinden üstündür. Binâenaleyh -kendilerine düşman olmadığımız ve kültürümüzle kâbil-i têlîf değerleriyle kendimizi zenginleştirmekde hiçbir beis görmediğimiz- Avrupalılara, biz de kendi Medeniyetimiz, kendi mânevî değerlerimizle güzel bir nümûne-i imtisâl̃ olmak dururken, kendimizi ink̃âr ederek onların içinde eriyip kaybolmak akıl k̃ârı mıdır?
Topyekûn Avrupa Medeniyetine düşman olmamakla ve onun doğru, iyi, güzel bütün unsurlarından istifâde etmek istemekle berâber, onun öyle cepheleri vardır ki bunlara tereddüdsüz düşmanız ve o Medeniyetin bu unsurlarıyle canla başla mücâdele edeceğiz. Meselâ onların asırlarca tatbîk̆ ettikleri sömürgeci ve emperyalist siyâset… Meşrûlaştırdıkları cinsî sapıklık ve her çeşid fuhuş… Kezâ bunları teşvîk̆ eden neşrî ve sâir vâsıtalar… Bize dayattıkları Ermeni jenosidi iftirâsı ve buna dâir vaz’ettikleri kânûnlar… İkinci Cihân Harbini, “Yahûdi jenosidi” iddiâsını ve Siyonizmi sorgulamayı yasaklıyan kânûnlar… İlh…
Avrupa Birliği’ne âzâlığın ilk şartı: Müslümanlığa sırtını dönmek, Kemalizme dört elle sarılmak!
2006 Nisanında, Gülen Cemâati, “Abant Pl̃atformu” çerçevesinde, Pâris'de bir müzâkere toplantısı tertîb etmişti. Bu toplantıya Zaman gazetesinden Ali Bulaç da iştirâk̃ etmiş ve oradaki müşâhede ve intibâlarını günü gününe gazetesine yazmıştı. Bunlardan 8 Nisan 2006 târihli olanı, Türkiye’nin ancak hangi esâsî şartla Avrupa Birliği’ne kabûl edilebileceğini bize ayân-beyân göstermesi bakımından gâyet aydınlatıcı ve ibretâmîzdir.
Mezk̃ûr toplantıda, Fransız Akademisi Âzâsı, Yahûdi târihçi Pierre Nora (d. 1931), Avrupa'nın kendi hüviyetini pekiştirmek ve birliğini inşâ etmek için, bir başka blokla zıdlaşmıya ihtiyâcı bulunduğunu, daha evvel bunun Sovyet bloku olduğunu, o blok tasfiye olduğuna göre, şimdi onun yerine İsl̃âm Âleminin ikâme edilmesi l̃âzım geldiğini müdâfaa ediyor…
Biz de, uzun seneler evvel, Fransız TV 5 kanalındaki bir tartışma programını tâk̆îb ederken, yine Fransa'nın Yahûdi Cemâatinin meşhûr sîmâlarından, feylesof ve akademisyen Jacques Derrida'nın (Cezâyir, 1930 – Pâris, 9.10.2004), Nora'yle aynı sak̆îm muhâkeme tarzını kullanarak Avrupalıları İsl̃âm Âlemine cephe almıya dâvet edişine şâhid olmuş ve onun alenen ik̆râr etmekten çekinmediği bu düşmanlıktan öylesine tiksinmiştik ki bu programı hiç unutmadık…
Aynı toplantıda Yahûdi fikir adamlarının telk̆în ettiği pek mühim ikinci bir fikir de, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne âzâlığının elzem şartının, Müslümanlığa sırtına dönmek ve Kemalizme dört elle sarılmak olduğudur. Yine bizim de, hattâ umûmî bir kâide hâlinde, pek çok Yahûdi şahsıyette rastladığımız bu fikri, toplantıda, Alexandre Adler dile getirmiştir…
Kemalizmin hak̆îk̆î çehresini keşfetmiş olan hiç kimsenin hayret etmiyeceği bir vâkıadır ki Kemalizmin baş muhâfızı, Yahûdi Âlemidir. Her fırsatta, bizim yerimize, “Türklerin Kemalizmden aslâ vazgeçemiyeceklerini”, âdetâ vazgeçmesine müsâade etmiyeceklerini îlân etmeleri, herhâlde mânâsız olmasa gerek
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (353)
Ali Bulaç'ın ibretâmîz makâlesini aynen ik̆tibâs ediyoruz:
Yahûdi Âleminin telk̆înine nazaran, İsl̃âm Âlemine cephe almadan Avrupa Birliği gerçekleşemez!
“Abant-Paris'te tarihçi ve Fransız Akademisi üyesi Pierre Nora:
‘- AB, Sovyetler'e karşı bir iç bütünleşme projesiydi. Sovyetler'in parçalanması ile Batı'nın zafer kazanması, bu projeyi bir bakıma işlevsiz, anlamsız kıldı. Bugün için AB, siyasi bir güçten çok ekonomik bir birlik gibi görünüyor.'
dedi. Ve arkasından Avrupa'da ve Fransa'da neden Türkiye'nin üyeliğine karşı tepkilerin olduğunu açıklama sadedinde:
‘- Eğer AB, siyasî bir birlik olarak yoluna devam edecekse, çöken Sovyetlerin yerine İslam dünyasını bir ‘öteki' olarak algılamak durumundadır.' dedi.
“Bir Türk dinleyici şunu sordu:
‘- Avrupa kendi kimliğini, siyasî birliğini oluştururken illa da kendine bir düşman mı seçmek zorunda? Bu düşman illa da Müslümanlar mı olmak zorunda?”
“Nora, bu sorunun cevabını vermenin kolay olmadığını söyledi ve şunları ekledi:
‘- 21. yüzyılda İslam dünyası gelişecek. Bu gelişmenin yönetilmesi lazım. Avrupa, ılımlı Müslümanları İslamcı Müslümanlara karşı desteklemek zorundadır. Çünkü İslamcı İslam, hem modern değerler hem Müslüman dünya için zararlıdır.'
Gülen Cemâatinin “Abant Pl̃atformu”nun, 2006 Nisanında, Pâris'de tertîb ettiği müzâkere toplantısının üç Yahûdi sîmâsı: Pierre Nora, Alexandre Adler ve Jacques Derrida… Bütün Yahûdi-Siyonist Âleminin düşüncelerini dile getirerek, Türkiye’nin “Müslüman” değil, ancak “Kemalist” hüviyetiyle Avrupa Birliği’ne kabûl edilebileceğini beyân ediyorlar… Bu vesîleyle de, bir kerre daha, Kemalizmin baş muhâfızının Yahûdi-Siyonist Âlemi olduğu müşâhede ediliyor…
***
“Kemalist Batılılaşma Projesi, tenk̆îd edilemez!”
“Benim, Türk medyasına da yansıdığı gibi, çeşitli tartışmalara yol açan sorum, Fransa'nın çok ünlü tarihçisi ve gazetecisi Alexandre Adler'e idi. Şunu sordum:
‘- Toplantı boyunca hiçbir Fransız konuşmacı, İslamiyet'le diyalog kurulabileceğinden, yaşanan modernleşme / Batılılaşma sürecinde Müslümanların nasıl etkilenip sıkıntı çektiklerinden, Müslümanların ne düşündüklerinden tek bir kelime etmedi. Altı çizilen hususlar şunlar:
‘1) Avrupa sorunlarını konuşuyor, bu sorunlar çözülürse dünya da kurtulur; 2) Türkiye'nin AB üyeliği fonksiyonel olabilir, ama emin değiliz; 3) Kemalist Batılılaşma projesi doğrudur, eleştirilemez, esnetilemez; 4) İslam bir tehdittir, baskı altına alınabilir; bu demokratik sürecin doğasına halel getirmez; 5) Türkiye, İslami kimliği minimize edilmiş olarak -belki- üyeliğe kabul edilebilir. 6) Türkiye kendi başına karar verecek, yolunu çizebilecek olgunlukta bir ülke değil; Avrupa filtresinden geçmesi gereken bir ülke; Avrupa'nın filtresi, az demokrasi ile vaziyeti idare eden devlettir.
‘Oysa biz buraya Fransız aydınlarıyla konuşmaya geldik. Aydınlar, karşılıklı konuşmaya, ortak sorunları müzakere etmeye, bizleri dinlemeye yanaşmıyor. Hiç değilse asgarî müştereklere vurgu yapılabilir. Böyle olmuyor, aksine azamî farklılıkların, çatışma noktalarının altı çiziliyor. Her fırsatta bize rakip bir medeniyet, birlikte yaşanması mümkün olmayan bir ‘öteki' ve meydan okuyan bir kültür olduğumuz empoze ediliyor, bizim de kendimizi ve Müslümanlığımızı böyle görmemiz isteniyor. Avrupa, kimliğini bu parametreler üzerinde inşa etmek istiyor…
‘Ama bir şey göz ardı ediliyor: Türkiye'de karar vericiler artık sadece merkezdeki çekirdek; yani bürokrasi ve Batı'dan başka entelektüel kaynak tanımayan aydınlar değil… Kentleşme yüzde 70'lere ulaştı; insanların çoğunun diniyle başı dertte değil; halk, partileri iktidara getiriyor veya iktidardan indiriyor…
‘Bu büyük çoğunluk referans alınmayacaksa nasıl olacak bu? Neden Müslüman çoğunluğun haklarıyla da ilgilenmiyorsunuz? Tek bir modernleşme mi var? Başka modernleşme biçimleri olamaz mı?'
Siyonist târihçi ve gazeteci Alexandre Adler: “Sizi Avrupa kapısına getiren, halîfeler veyâ sultanlar değil, Mustafa Kemâl'dir! Türkler, bir İsl̃âm ülkesi olarak veyâ İsl̃âmî kimlikleriyle AB'ye girmek istiyorlarsa, hiçbir zamân giremiyeceklerdir! Sizin Kemalist modernleşme projesinden başka bir seçeneğiniz yoktur!”
“120 kilo ağırlığındaki oturum başkanı Adler, bana hiç beklemediğim sert bir tepki verdi. Önce Yahudi bir ailede doğduğunu, Türkleri çok sevdiğini, babaannesinin ‘iyi bir Müslüman' olmasını istediğini, fakat kendisinin Yahudiliği seçtiğini, amcasının (veya dayısının) Ürdün ordusunda general olduğunu uzun uzun anlattıktan sonra -ki bunlara hiç gerek yoktu- şunları dedi:
‘- Sizi Avrupa kapısına getiren, halifeler veya sultanlar değil, Mustafa Kemal'dir! Türkler, bir İslam ülkesi [olarak] veya İslamî kimlikleriyle AB'ye girmek istiyorlarsa hiçbir zaman giremeyecekler! Avrupa'da dinin kamusal alanda yeri yoktur. Yine Türkiye, İslam'ın temsilcisi olarak AB'ye girmeyi düşünüyorsa bu mümkün olmayacaktır. Ama Türk olarak girmek istiyorlarsa, girebilirler. Çünkü Türklerin Türklükleri Müslümanlıklarından önce gelmektedir. Mustafa Kemal'in önünde diz çökün demiyorum. Sizin Kemalist modernleşme projesinden başka bir seçeneğiniz yoktur. Şu anda yüzünüzün renginin nasıl değiştiğini görüyorum. Avrupa, Türkiye'ye Kemalizm üzerinden yardım etmeli.'
“Ben Mustafa Kemal'den tek söz etmemiştim. Yüzümün rengi de değişmemişti. Ama Adler konuyu bu mecraya çekti. Sıram geçtiği için cevap veremedim; ama yorumunu pazartesi yapacağım.” (Ali Bulaç, “Ne Tepkiydi Ama!”, Zaman, 8 Nisan 2006)
Bu vesîleyle şu tesbîtimizi bir kerre daha tebârüz ettirelim: Yahûdi Âleminin Kemalizmi harâretle sâhiblenişine ve onu Türkiye’ye dayatmasına dâir sayısız denilebilecek kadar çok misâl̃ ve vesîka zikredilebilir, fakat ak̃sine dâir belki hiçbir misâl̃ bulunamaz! Daha doğrusu, araştırmalarımızda, biz öyle bir misâl̃e tesâdüf etmiş değiliz…
Bu hâl̃in neden böyle olduğunu anlamak için ferâsetten başka neye ihtiyâcımız var? (Mustafa Kemâl’in Hastalığı, Ölümü, Cenâzesi; Yeni Söz, 26-27.5.2019/246-247)
Avrupa Birliği’nde Siyonist nüfûzu
Avrupa Birliği hakkında gözden kaçırılmıyacak pek mühim bir husûs da, Avrupa Birliği’nin -başından îtibâren ve adım adım- Siyonizmin (ve dâimâ onunla bir arada mütâl̃aa edilmesi l̃âzım gelen Masonluğun) nüfûzu altında teşkîl ve inşâ edildiğidir. Siyonizm, Avrupa Birliği’nde dâimâ bir numaralı kuvvet olagelmiştir. Bunu isbât etmek için uzun uzun delîl serdetmiye lüzûm yoktur. Himâyeleri altında kurulan İsrâil Devleti ve -Beynelmilel Siyonizmin uzantısı- bu Devlet tarafından bir buçuk asırdır irtik̃âb edilmekte bulunan Filistinli jenosidi karşısındaki sük̃ûtları, daha beteri, bu alçakça siyâsete gizli-açık destekleri, bu vâkıayı tescîl etmiye k̃âfîdir… (Ferâset sâhibleri için bedâhat derecesinde bir hakîkat, âşik̃âr bir vâkıadır ki bizâtihî Siyonizm demek, jenosid siyâseti demekdir ve Avrupa Devletleri de, Amerika da, bir buçuk asırdır, onun suç ortağıdır…)
Bilderberg Group
Beynelmilel Siyonizmin mesiyanik emellerle desteklediği Avrupa Birliği projesinde hâssaten Bilderberg Group ve onunla iç içe faâliyet gösteren Monnet Komitesi isimli gizli cem’iyetlerin oynadığı tâyîn edici rol̃ü, bu teşkîlâtları tedk̆îk̆ eden Bilderberg Group isimli eserimizde (İstanbul: Kayıhan Yl., Haziran 1979, 13,5x19,5 cm, 431 s.) ortaya koymuştuk. Zâten, idâreci ve âzâlarının mühim bir kısmı aynı olan, (kapalı kapılar ardında) sıkı işbirliği hâlinde çalışan her iki cem’iyetin de esâs gâyeleri, Amerika ve Kanada’yle diyal̃og hâlinde ve gâyet akıllıca tasarlanmış bir siyâsî-ik̆tisâdî-kültürel strateji tâk̆îb ederek tedrîcen Avrupa Birleşik Devletleri’ni inşâ etmekdir; ki bu da, yine Siyonist nüfûzu altında teşekkül edecek bir Dünyâ Hük̃ûmeti’nin pek mühim bir merhalesi olacaktır… Bu uğurda, Mason Locaları, Masonumsu Teşekküller ve (dünyâşümûl̃ muazzam imk̃ânlarıyle) Beynelmilel Siyonizm toptan ve dâimî bir seferberlik hâlindedirler…
Avrupa Birleşik Devletleri İçin Hareket Komitesi
Avrupa Birleşik Devletleri İçin Hareket Komitesi (Comité d’action pour les Étas-Unis d’Europe) isimli ve kısaca Monnet Komitesi (Comité Monnet) şeklinde zikredilen gizli teşkîlât çerçevesinde faâliyet gösteren Jean Monnet (Cognac, 9.11.1888 – Houjarray, 16.3.1979, Panthéon), artık, Avrupa Birliği tarafından da, resmen “Avrupa’nın Babası” sıfatıyle yâdedilmekte ve hâtırası canlı tutulmaktadır. (Birçok Avrupalı Devlet adamı ve siyâsetcinin âzâ olduğu Jean Monnet Derneği -Association Jean Monnet-, Avrupa İçin Jean Monnet Vakfı -Fondation Jean Monnet pour l’Europe- gibi teşekküllerden mâadâ, Fransa’nın Saint-Étienne -Sentetiyen- şehrindeki üniversite onun adını taşımakta -Université Saint-Étienne-, nâmına bir üniversite bursu ihdâs edilmiş ve Houjarray / Hujare’deki evi de müze hâline getirilmiş bulunmaktadır…) Bilderberg hakkındaki mezk̃ûr eserimizde, husûsen kendisinin (beynelmilel siyâsetin perde-arkasına nüfûz etmek husûsunda pek öğretici olan) Hâtırât’ına (Mémoires) istinâd ederek ve bu kitabdan geniş pasajlar tercüme ederek, Jean Monnet’yi ve Monnet Komitesi’ni mufassalan tanıtmıştık. (Jean Monnet, Mémoires, Paris: Éd. Fayard, 1976, 15,5x23,5 cm, 642 p.) Hayâtının ilk devrelerinde konyak ticâreti ile iştigâl̃ eden bir müteşebbis ve Yahûdi Lazard Bankası’nın mûtemedi, kezâ Farmason bir şahsıyet olan Monnet, bilâhare siyâsî faâliyetlere yönelmiş, yüksek resmî mevk̆iler işgâl̃ etmiş, II. Cihân Har̃bi esnâsında Siyonist Cephesinde yer alarak çok mühim resmî vazîfeler îfâ etmiş, 1952 – 1955 senelerinde CECA (Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu) Reîsliğini deruhde etmiş, 1955 yazında, kendi ismiyle zikredilen Komite’yi têsîs etmiştir. Komite, ilk toplantısını 18 Ocak 1956’da yapacak ve 1975’e kadar 20 sene zarfında, ismine uygun faâliyetlerde bulunarak bu istikâmette büyük muvaffak̆iyet elde edecekdir.
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (354)
(https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Monnet; 10.10.2024)
(https://en.wikipedia.org/wiki/Max_Kohnstamm; 8.6.2026)
(https://elitadywersji.org/jozef-retinger/; 11.10.2024)
Üstte, solda, Jean Monnet… Ortada, Monnet Komitesi’nin Pâris’de toplantılarını yaptığı evin cephe duvarına 1988’de çakılmış hâtıra levhası: “Avrupa Topluluğu’nun müessisi Jean Monnet, Avrupa Birleşik Devletleri İçin Hareket Komitesi’ne burada vücûd verdi ve 1955 ilâ 1975 senelerinde, onun faâliyetlerini buradan yürüttü”… Sağda, Monnet’nin 1976’da piyasaya çıkan Hâtırât’ı… Altta solda, Max Kohnstamm… Ortada, II. Cihân Harbi esnâsında gizli siyâsî fâaliyetler yürüten Joseph Retinger’a “Józef Brzoza” ismiyle verilen sahte kimlik kartındaki vesîkalık fotoğrafı… Sağda, Polonyalı Senatör Bogdan Podgórski’nin Retinger hakkındaki mevsûk eseri…
***
Jean Monnet’nin Avrupacı faâliyetleri, en başta Pierre Uri ve Etienne Hirsch gibi Siyonist şahsıyetlerden büyük yardım gördüğü gibi, Bilderberg Group’a muvâzî çalışmalar yapan ve (başta Monnet ve Kohnstamm olmak üzere) âzâlarının mühim bir kısmı müşterek olan Monnet Komitesi, başından îtibâren ve perde-arkasında, Max Kohnstamm tarafından idâre edilmekteydi. (Kohnstamm, Bilderberg’in de İdâre Hey’eti Âzâsıydı.) Binâenaleyh, Monnet’yle berâber ona da, “Avrupa’nın Babası” sıfatı atfedilmektedir. (He was one of the founding fathers of the European Union by playing a major part in the 1950s in developing the European Coal and Steel Communitiy (ECSC) and then of the European Economic Community.) (https://en.wikipedia.org/wiki/Max_Kohnstamm; 8.6.2026)
Max Kohnstamm
Max Kohnstamm (Amsterdam, 22.5.1914 – a.y., 20.10.2010), Hollandalı bir Yahûdi âileye mensûbdu. Babası Jean-Baptiste August Kessler, dünyâ çapında faâliyet gösteren Royal Dutch Shell şirketinin ortak müessislerindendir. (“Kohnstamm” soy adı, bir birleşik kelime olup “Kohn”, “Kohen”in bir varyantıdır ve “stamm” da, Almancada “kabîle” mânâsına gelmektedir. Yânî “Kohnstamm”, “Kohen kabîlesi” demekdir…)
Joseph Retinger
Müsbit vesîkalara müstenid Lehce bir makâleye nazaran (https://elitadywersji.org/jozef-retinger/; 11.10.2024), Dr. Joseph Hieronim Retinger (Polonya, Krakovi, 17.4.1888 – Londra, 12.6.1960, North Sheen Mez.), ikisi kız, üçü erkek beş çocuklu bir âilenin en küçük çocuğuydu. Annesi, Maria Krystyna Czyrniańska, babası, Krakovi’de pek çok emlâkin sâhibi, Hukûk Doktoru, Avukat Józef Stanisław Retinger (daha evvel Röttinger) idi. Baba tarafı, 1827’de Tarnov’da vaftîz edilmiş Yahûdi bir âileydi. (Yahûdi Âleminde sık mürâcaat edilen bir tâbiye…)
19 Şubat 1912’de, Otolia Zubrzycka ile evlenmişti.
1908’de, henüz 20 yaşındayken, Sorbonne Üniversitesi’nde edebiyât doktorası yapmış, zekî, geniş müktesebâtlı bir şahsıyetti. Lehce, İngilizce, Fransızca, Almanca, İspanyolca bilmekteydi.
Pâris’deki talebelik senelerinde, Farmasonluğa intisâb etmişti. “Les Rénovateurs (Müceddidler)” Locası Âzâsı Séverin Kutner’in 8 Şubat 1931 târihli bir mektubundan, birkaç Polonyalı vatandaşıyle berâber, Fransa Meşrik̆-i Âzamı’na tâbi bu Locanın Âzâsı olduğu anaşılıyor. İngiliz “MI6” isimli bir istihbârât teşkîlâtının ajanı olan Dr. John Coleman’ın tesbîtine nazaran, o, Masonlukta 33. Dereceye kadar yükselmişti.
7 Mayıs 1946’da (Round Table Groups -RTG- isimli gizli cem’iyetin İngiltere’deki uzantısı) Royal Institute of Internationl Affairs’ın merkezi Chatham House’da verdiği “Avrupa Kıt’ası” başlıklı konferansta, bir taraftan, Avrupalılar arasındaki ortak paydanın kültür birliği olduğunu tebârüz ettirirken, dîğer taraftan, Avrupa’nın siyâsî birliğine ik̆tisâdî bütünleşme yoluyle ulaşılabileceği fikrini işlemişti. Ona göre, Türkiye de, Avrupa Birliği’ne dâhil edilmeliydi. (Bilderberg Group ve Trilateral Commission gibi cem’iyetlerle iç içe faâliyet gösteren RTG’nin Amerika’daki kolu, Council of Foreign Relations; Fransa’daki kolu, Institut français des relations internationales; Türkiye’deki kolu, 1974’te Büyük Elçi Seyfi Taşhan tarafından kurulmuş olup hâlen Büyük Elçi Hüseyin Diriöz’ün riyâset ettiği ve merkezi Ankara – Dikmen’de bulunan Dış Politika Enstitüsü’dür.)
1948’de, La Haye’deki (Avrupa Birliği uğrunda beynelmilel ilk büyük hamle olan) Avrupa Kongresi de onun teşebbüsüyle akdedildi. Bu Kongreyi tâk̆îben kurulan Avrupa Hareketi’nin (Mouvement européen) müessisleri arasında yer aldı.
Nihâî olarak Dünyâ Hükûmeti’ne götürecek Avrupa Birleşik Devletleri projesini gerçekleştirmek için faâliyet gösteren Bilderberg Grupu’nun perde-arkasındaki hakîkî müessisi ve idârecisi oydu. Bilderberg, bir nevi hazırlık mâhiyetindeki ilk toplantısını, Retinger’ın teşebbüsüyle ve dar bir kadroyle, 25 Eylûl 1952’de Pâris’de yaptı. Avrupa memleketleri ile Amerika ve Kanada’ya mensûb iştirâkcilerden meydana gelen geniş bir kadroyle ilk büyük toplantısını ise, 29 - 31 Mayıs 1954’te, Hollanda’nın Oosterbeek şehrindeki Bilderberg Oteli’nde akdetti ve bu toplantıdan sonra Bilderberg Group (Bilderberg Meetings / Bilderberg Toplantıları) ismiyle zikredildi.
Perde-arkasında kalarak Avrupa Birliği’nin inşâsında (Monnet Komitesi’yle berâber) birinci dereceden bir rol̃ oynıyan Bilderberg, günümüzde de toplantılarına ve faâliyetlerine devâm etmektedir. 72. toplantısı, 9 ilâ 12 Nisan 2026’da Vaşington’da yapıldı. Türkiye’deki temsîlcisi, iki sene evveline kadar (Koç Holding’in patronlarından) Ömer Koç’tu. 2025’ten beri, onun yerini, FİBA Grupu’nun patronu Murat Özyeğin almıştır.
Teşkîlât yapısı
Bilderberg’in merkezî teşkîlâtı, Bilderberg Toplantıları Vakfı (Foundation Bilderberg Meetings)’dir. Merkezi Amsterdam’da olan bu Vakıf, Hollanda resmî makâmları tarafından “Stichting Bilderberg Meetings” ismiyle tescîl edilmiştir.
Bilderberg’in emellerinin tâk̆îbcisi bâzı para babaları ve devâsâ şirketler tarafından finanse edilen Vakf’ın idâresi, bir Reîs (President), bir Muhâsib (Treasurer) ve iki Âzâdan (Members) müteşekkil bir İdâre Meclisinin uhdesindedir. (2023’te, Reîs, [Hollandalı Yahûdi] iş adamı Prof. Victor Halberstadt, Muhâsib, Alman bankacısı Paul M. Achleitner, Âzâlar, American Friends of Bilderberg Inc. Reîsesi Marie-Josée Kravis ve Fransız mâliyecisi Henri de Castries idi. -https://bilderbergmeetings.co.uk/legal-structure/; 12.6.2026-)
Muhtelif Avrupa memleketleri ile ABD’yi temsîl eden Âzâlardan müteşekkil İdâre Hey’eti (Steering Committee), iki Ortak Reîsin murâkabesi altında çalışır. Birinci Ortak Reîs, Vakf’ın Reîsi olan zâttır. Hey’et Âzâları dört senede bir seçilmektedir. Âzâların -dört senelik devre sonunda- tekrâr seçilmeleri mümkündür.
El’ân (2026), Vakf’ın Reîsi, Fransa’dan Henri de Castries’dir. İdâre Hey’etine, o ve ikinci Ortak Reîs olan Marie-Josée Kravis riyâset etmektedir. (Amerikalı bir iş kadını…) De Castries, (Sabataî Bilderbergli) Kemal Derviş ile, Boğaziçi Enstitüsü Ortak Reîsidir.
Yine şu ândaki vazıyete nazaran, 27 kişilik İdâre Hey’etinin 10 Âzâsı Amerikalı, 17’si Avrupalıdır. Avrupalı Âzâların her biri bir memleketin temsîlcisidir. Mâmâfih, Fransa ve Almanya, ikişer Âzâ ile temsîl edilmektedir. (Türkiye Temsîlcisi, yukarıda da kaydettiğimiz gibi, FİBA Grupu’nun patronu, Murat Özyeğin’dir.)
Sâbık Âzâlar, “Âzâ” kabûl edilmiye devâm eder, fakat rey hakkını hâiz bulunmazlar. Bilderberg Toplantıları’nın Fahrî Reîsi Kont Étienne Davignon’un verdiği bilgiye nazaran, 2015’te, faâl̃ ve sâbık Âzâların toplam sayısı, 92 idi. (https://bilderbergmeetings.co.uk/legal-structure/; 12.6.2026)
Umûmiyetle senede bir akdedilen Bilderberg Toplantılarının programı, iki Ortak Reîsin nezâretinde, Âzâlar tarafından hazırlanmakta, (130 civârındaki, ama bâzan çok daha kalabalık) iştirâkci listesi aynı ekip tarafından tesbît edilmekte ve toplantıların mâliyetini, toplantının yapılacağı memleketin evsâhibi (veyâ evsâhibleri) karşılamaktadır.
Soldan sağa: FİBA Grupu’nun İdâre ve İcrâ Meclisi Reîsi Murat Özyeğin, (kız kardeşi) İdâre Meclisi Reîs Muâvini ve İcrâ Meclisi Âzâsı Ayşecan Özyeğin Oktay ve (babaları) Grup’un Fahrî Reîsi Hüsnü Özyeğin… (22.10.2018; https://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/fiba-grubu-yonetim-kurulu-baskanligina-murat-ozyegin-getirildi-41356371; 11.6.2026)
Bilderberg’in hâlihâzırdaki Türkiye temsîlcisi Murat Özyeğin (İstanbul, 10.1.1976), muhtemelen Girit Cemâatine mensûb bir âilenin (Hüsnü / Ayşen Özyeğin çiftinin) çocuğudur… 2001’de, İzmirli Lövanten bir âilenin kızı olan (Mimozalar ve Lor Peyniri isimli bir kitabın müellifesi) Edwina Sponza (d. 1974) ile evlenmiş, 2012’de ondan boşanmış, 2021’de Yasemin Güçkan ile ikinci izdivâcını yapmıştır. Üç kız ve bir erkek çocuk babasıdır.
“Özyeğin, Pensilvanya’da (Amerika) Carnegie Mellon Üniversitesi’nde Endüstri Yönetimi ve Ekonomi bölümlerinde çift anadal eğitimi alarak 1998'de mezun olmuştur. 1998 yılında Brooklyn, Connecticut merkezli Bear Stearns & Co. Yatırım Bankası'nın New York ofisinde ‘Şirket Birleşme ve Satın Alma Grubu’nda ‘Finansal Analist olarak’ çalışmaya başlamıştır. 2000 yılında aynı bankanın Londra ofisinde Kıdemli Analist olarak görevine devam etmiştir. 2003 yılında Harvard Üniversitesi'nde işletme yönetimi yüksek lisansı eğitimini tamamlamış ve Türkiye'ye dönmüştür. Fiba Holding ve Finansbank'ta Stratejik Planlama ve İş Geliştirme Bölümlerini kurmuştur. Özyeğin, halen Fina ve Fiba Holding’lerinde yönetim kurulu başkanlığı; Doğal Hayatı Koruma Vakfı ve Özyeğin Üniversitesi'nde mütevelli heyeti üyeliği; Endeavor Derneği Yönetim Kurulu Başkanlığı ve Harvard Üniversitesi Global Danışma Kurulu Üyeliği görevini yürütmektedir.” (https://tr.wikipedia.org/wiki/Murat_%C3%96zye%C4%9Fin; 11.6.2026)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (355)
BİLDERBERG’DE ELE ALINAN MEVZÛLAR
Bilderbergliler, toplantılarında, Avrupa ve Amerika’yı ve bu iki âlemin birbiriyle münâsebetlerini al̃âkadâr eden mühim mes’eleler başta olmak üzere, âcilen görüşülmesine lüzûm duydukları dünyâşümûl her mes’eleyi müzâkere ederler. Ehemmiyeti hâiz hemen her mes’ele üzerinde hassâsiyetle durmaktadırlar: Ticâret, istihdâm, teknol̃oji, para-kredi siyâseti, yatırım, tabiî çevre, beynelmilel emniyet, ilh…
Bir misâl̃ olarak, Vaşington’daki 9-12 Nisan 2026 Bilderberg Toplantısının programında şu mevzûlara yer verilmişti: Sun’î zek̃â, Şimâl̃ Kutbunda emniyet, Çin, sayıya dayalı mâliye, enerji çeşidlenmesi, Avrupa, dünyâ ticâreti, Orta-Şark, Rusya, sanâyi ve müdâfaa sâhalarında Atlantik ötesi münâsebetler, Ukrayna, ABD, har̃bin istik̆bâli, Gar̃b Âlemi… (https://www.bilderbergmeetings.org/background/steering-committee/steering-committee; 9.6.2026)
ÇALIŞMA TARZI
Bilderberg Toplantılarına iştirâk̃ edenlerin üçte ikisi Avrupa’dan, üçte biri (Kanada dâhil) Amerika’dan seçilir. Bunların da üçte biri Hük̃ûmet ve siyâset ricâl̃idir ve geriye kalanı, banka, sanâyi, ticâret, matbûât, üniversite âlemi, v.s. gibi sâhalara mensûbdur.
Bilderberg İdâre Hey’eti, toplantı evvelinde, bütün dâvetlilere, müzâkere edilecek mevzûları ve dâvetli listesini bildirir. (Zâten bunlar, matbûâta da verilmektedir.) Böylece dâvetliler, toplantıya hazırlanmış olarak gelirler.
Toplantı üç gün sürer. Müzâkereler gayr-i resmî mâhiyettedir ve bir forum şeklindedir. Herkes, kürsüden yapılan konuşmaları dinler, söz alıp müdâhil olabilir. Tabiî, kendi aralarında serbestce müzâkerede ve fikir teâtîsinde de bulunurlar. Dâvetliler, bu temâslar netîcesinde elde ettikleri bilgi ve fikirleri, toplantı sonrasında kullanabilir, fakat bunların kaynağı olan şahısları kat’iyen ifşâ edemezler. Buna “Chatham House Kâidesi (Chatham House Rule)” denmektedir. Round Table Groups’un İngiltere kolu Royal Institute of International Affairs tarafından vaz’edilmiş bir kâide… Dâvetliler, peşînen, bu kâideye riâyet taahhüdünde bulunurlar.
Toplantının son günü, müzâkere edilen mevzûlar ve ortaya çıkan fikirler hakkında bir “kontrandü” (compte rendu) risâlesi hazırlanarak dâvetlilere dağıtılır. İnternet üzerinden ulaştığımız 1959 Toplantısının Kontrandüsü, 28 sayfadır. (https://info.publicintelligence.net/bilderberg/BilderbergConferenceReport1959.pdf; 7.6.2026) (“Kontrandü”, muayyen bir mevzûda hazırlanan sistemli, geniş hülâsadır.)
Dâvetliler arasındaki müzâkere ve fikir teâtîlerinin ilk maksadının, Bilderberg’in nihâî hedefine muvâfık muayyen siyâsetler, fikirler üzerinde mutâbakata varmak olduğu âşik̃ârdır. Yoksa, ne bu toplantılara, ne de Bilderberg gibi bir teşkâlâta lüzûm olurdu…
İkinci maksad ise, bir taraftan, Bilderberg emellerini benimsemiş bu pek nüfûzlu şahsıyetleri birbirleriyle tanıştırmak, aralarında ahbâblık têsîs etmek, birbirleriyle devâmlı irtibât hâlinde bulunarak kuvvet birliği yapmalarını têmîn etmek, dîğer taraftan, Bilderberg teşkîlâtı olarak, kurdukları yakın münâsebetler sâyesinde, onların, memleketlerindeki siyâsî ve sâir faâliyetleri üzerinde têsîr icrâ etmekdir…
Bilderberg Group’un 20 Eyl̃ûl̃ 1959 târihli, 28 sayfalık Kontrandüsünün ilk ve son sayfaları… (https://info.publicintelligence.net/bilderberg/BilderbergConferenceReport1959.pdf; 7.6.2026)
***
Bilderberg’in İngiltere menşêli İnternet sitesinde (veyâ Bilderberg bahsine tahsîs edilmiş bir sitede) verilen şu îzâhat, bizim yukarıdaki (zâten aklıselîmin îcâbı olan) îzâhatımızı têyîd eder mâhiyettedir:
“Hem bir baskı grupu, hem bir düşünce kulübü, hem de bir karâr merkezi olan Bilderberg Group, dünyâşümûlleşmede, Avrupa’nın bütünleşme çalışmalarında ve Kıt’a Avrupa’sının Amerika ve İngiltereyle münâsebetlerinde bir muharrik kuvvet ve fenerdir. (Part lobby group, part think tank, part policy-forming body, the Bilderberg Group is a driving force and guiding light in globalization, European integration, and Anglo-American relations.)
“TOPLANTILARDA, HER ŞEYDEN EVVEL, BİR FİKİR BİRLİĞİNE VARMAK BAHİS MEVZÛUDUR”
“Bilderberg toplantıları, 1954 senesinden beri tertîb edilmektedir. O sene, Bilderberg’in ilk Reîsi, Hollanda Prensi Bernhard, açış konuşmasında, bu toplantıların hedefini açık-seçik ortaya koymuştu:
‘- Avrupa’nın, Amerika’nın, Kanada’nın hür memleketleri birlik hâlinde hareket etmek mecbûriyetinde oldukları için, aynı tarzda düşünmiye çalışmalıdırlar!’ (The Group has been holding its conferences since 1954. That year, the first president of the group, Prince Bernhard of the Netherlands, set out the purpose of the group in his inaugural speech: ‘Because the free countries of Europe, the United States and Canada must act as a unit, they must try to think the same way.’)
“Binâenaleyh, her şeyden evvel, bir fikir birliğine varmak bahis mevzûudur. Toplantılar, her iki kıt’anın siyâset ve iş âleminin, karâr vericilerinin, medya câmiasının teşkîl ettiği güzîde zümrenin nüfûzlu şahsıyetlerinin aynı tarzda düşünmelerine yardım etmektedir. (It is all about building consensus. The conference helps influential people – the transatlantic elite from politics, business, policymaking, and the media – to think the same way.) […]
(https://bilderbergmeetings.co.uk/bilderberg-group/; 9.10.2024)
İngiltere menşêli Bilderberg sitesinde, Bilderberg hakkında çok sarîh bilgiler veren tanıtma makâlesi…
***
“BİZİM NİYETİMİZİN BİR DÜNYÂ HÜK̃ÛMETİNE ULAŞMAK OLDUĞU İDDİÂSI MÜBÂLAĞALIYSA DA, TAMÂMEN HAKSIZ DA DEĞİLDİR.”
“İdâre Hey’etinin, iştirâkciler arasında samîmî bir fikir teâtîsinin ötesinde bu toplantılardan ne umduğu tartışılabilirse de, Bilderberg’in müessis âzâlarından birinin (Denis Healey’in) -2001 senesine âid- şu beyânâtı dikkate alınmıya değer:
“Bizim niyetimizin bir Dünyâ Hük̃ûmetine ulaşmak olduğu iddiâsı mübâl̃ağalıysa da, tamâmen haksız da değildir. Biz Bilderbergliler, bir hiç uğrunda birbirimizle savaşmıya, insanları öldürmiye ve milyonlarca insanı evsiz-barksız bırakmıya devâm edemiyeceğimiz kanâatine vardık ve düşündük ki bütün dünyâyı içine alacak tek bir topluluk bulunması, iyi bir şeydir.’ ” (What the Steering Committee is hoping for, beyond a frank exchange of views, is debatable, but in the words of a founding member of the Group: ‘- To say we were striving for a one-world government is exaggerated, but not wholly unfair. Those of us in Bilderberg felt we couldn’t go on forever fighting one another for nothing and killing people and rendering millions homeless. So we felt that a single community throughout the world would be a good thing.’ -Denis Healy, 2001-)” (https://bilderbergmeetings.co.uk/bilderberg-group/; 9.10.2024)
Denis Healey (https://fr.wikipedia.org/wiki/Groupe_Bilderberg; 9.10.2024)
***
İngiltere’nin 1964 – 1970 seneleri Millî Müdâfaa Vekâleti Müsteşârı, 1974 – 1979 seneleri Mâliye Vekîli, İşçi Partisi Lideri ve 30 sene zarfında Bilderberg İdâre Hey’eti Âzâsı Denis Winston Healey’in (İngiltere, Mottingham, Kent, 30.8.1917 – Alfriston, East Sussex, 3.10.2015) bu sözlerini, 10 Mart 2001 târihli The Guardian gazetesinde (“Who pulls the strings?” -part 3-), kendisinden, Jon Ronson naklediyor… (https://fr.wikipedia.org/wiki/Groupe_Bilderberg; 9.10.2024)
BİLDERBERGLİLERİN MÜMEYYİZ VASIFLARI
1979’da rahmetli Burhaneddin Kayhan tarafından neşredilen Bilderberg Group kitabımızda (İstanbul: Kayıhan Yl., Haziran 1979, 431 s.), yüz civârında Bilderberglinin âile bağlarını, fikirlerini, faâliyetlerini, siyâsî icrââtlarını, Siyonizm ve Masonlukla münâsebetlerini araştırarak, mensûblarından hareketle, Bilderberg’in içyüzünü, hangi gâyelere hizmet ettiğini anlamıya çalışmıştık. Haklarında o günki tesbîtlerimiz bugün de cârîdir:
- Birincisi, ictimâî statü bakımından: Bilderbergliler, iktisâd, siyâset, matbûât, müsbet ilimler gibi sâhalarda, gerek kendi memleketlerinde (Avrupa, Amerika ve Kanada), gerekse dünyâ mik̆yâsında mühim mevk̆iler işgâl̃ eden nüfûzlu kimselerdir…
- İkincisi, ideol̃ojik vasıfları bakımından: Bilderbergliler, Gar̃bci, Avrupacı, Avrupa Medeniyetinin üstünlüğüne îmân etmiş kimselerdir… Avrupa Birliği’ne ve bu Birlik’de (“Müslüman” değil, “Kemalist” sıfatıyle) Türkiye’nin yer almasına tarafdârdırlar… NATO’cudurlar… “İslâm İttihâdı” gibi bir dâvâları yoktur; hattâ neredeyse bilittifâk bu “İrticâî fikre” muhâliftirler… Antisiyonist, Antimason değildirler… Hattâ, bilakis! Ayrıca, Türkiye’den iştirâk̃ edenlerin mühim bir kısmı, Sabataîdir… Onlar hakkında hüküm verirken, Fransızların bir ictimâî kânûn kıymetindeki şu darbımesellerini her zamân akılda tutmak l̃âzımdır: “Bana kiminle arkadaşlık ettiğini söyle, sana kim olduğunu söyliyeyim (Dis-moi qui tu fréquentes, je te dirai qui tu es)!”
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (356)
((https://en.wikipedia.org/wiki/Victor_Halberstadt) (10.6.2026)
Büyük iş adamı ve İktisâd Ord. Prof. Dr. Victor Halberstadt (Amsterdam, 16.6.1939 – 13.9.2024)…
Hollandalı bir Yahûdi âilenin çocuğuydu. (https://en.wikipedia.org/wiki/Victor_Halberstadt; 10.6.2026)
1975 senesinden îtibâren Bilderberg toplantılarına iştirâk̃ etti. 44 sene zarfında, Bilderberg’in idârî kadrosunda yer aldı. Uzun bir müddet, onun Fahrî Umûmî Kâtibliğini (1980 – 2000) ve 2019’dan 13.9.2024 târihindeki vefâtına kadar, Bilderberg Vakfı’nın Reîsliğini ve İdâre Hey’etinin Ortak Reîsliğini deruhde etti. Bilderberg’in Ortak Reîsesi olan Marie-Josée Kravis’in ifâdesiyle: “Onun têsîri, teşkîlâtımızın her kesiminde kendini hissettiriyor ve arkasında, gelecek nesiller boyunca Bilderberg’i şekillendirmiye devâm edecek bir iz bırakmış bulunuyor…” Koç Üniversitesi’yle sıkı münâsebeti vardı… (https://www.bilderbergmeetings.org/; 9.10.2024)
Buradaki resim, 31 Ekim 2008’de, İstanbul’da, “Avrupa ve Asya’yı Birleştiren Memleket: Türkiye” başlığı altında tertîb edilen Avrupa ve Orta Asya Hakkında Dünyâ İktisâd Forumu esnâsında çekilmiştir…
***
Türkiyeli Bilderbergliler
1954’te, Bilderberg Oteli’ndeki ilk toplantıdan bugüne, aşağıda isimlerini soy adı harf sırasıyle takdîm ettiğimiz Türkiyeli 130 şahsıyet Bilderberg toplantılarına iştirâk̃ etmiştir:
- Semih Akbil
- Gündüz Suphi Aktan
- Yıldırım Aktürk
- Mustafa Akyol
- Nureddin Fuat Alpkartal
- Tekin Arıburun
- Mustafa Aydın
- Senem Aydın Düzgit
- Aslı Aydıntaşbaş
- Ali Babacan
- Egemen Bağış
- Evren Balta
- Mehmet Bayar
- Uğur Bayar
- Burhan Belge
- Enis Berberoğlu
- Selahattin Beyazıt
- Dinç Bilgin
- Mehmet Ali Birand
- Muharrem Nuri Birgi
- Fatih Birol
- Cem Boyner
- Ümit Boyner
- Ali Bozer
- Yavuz Canevi
- İsmail Cem (İpekçi)
- Hasan Cemal
- Mehmet Fatih Ceylan
- Süreyya Ciliv
- İhsan Sabri Çağlayangil
- Levent Çakıroğlu
- Cansu Çamlıbel
- Cengiz Çandar
- Hüseyin Çelem
- Hikmet Çetin
- Ahmet Ünal Çeviköz
- Nuri Çolakoğlu
- Canan Dağdeviren
- Selva Demiralp
- Kemal Derviş
- Vecdi Diker
- Haluk Dinçer
- Arzuhan Doğan Yalçındağ
- İhsan Doğramacı
- Bülent Ecevit
- Nejat Eczacıbaşı
- Gazi Erçel
- Emre Erdoğan
- Kâzım Ergin
- Sedat Ergin
- Üstün Ergüder
- Melih Esenbel
- Turhan Feyzioğlu
- İmregü Gencer
- Meral Gezgin Eriş
- Nail Gidel
- Zeynep Göğüş
- Oğuz Gökmen
- Nilüfer Göle
- Emre Gönensay
- Tayyibe Gülek Domaç
- Damla Gürel
- Gönenç Gürkaynak
- Refet Gürkaynak
- Kadri Gürsel
- Vahit Halefoğlu
- Talat Halman
- Hasan Esat Işık
- Kâmran İnan
- Erdal İnönü
- Şebnem Kalemli Özcan
- Jak Kamhi
- Muharrem Kayhan
- Gülten Kazgan
- Muhtar Kent (ABD tâbiiyetinde; Konsolos Necdet Kent’in oğlu)
- İlhan Kesici
- Fuat Keyman
- Ali Koç
- Mustafa Vehbi Koç
- Ömer Koç
- Rahmi Koç
- Sami Kohen
- Kemal Köprülü
- Fehmi Koru
- Şerif Mardin
- Adnan Menderes
- Nuray Mert
- Osman Olcay
- Umut Oran
- Bülend Özaydınlı
- Tugay Özçeri
- Soli Özel
- Halûk Özgül
- Tuncay Özilhan
- Behlül Özkan
- Faik Öztrak
- Murat Özyeğin
- Suzan Sabancı Dinçer
- Özdem Sanberk
- Rüşdü Saracoğlu
- Selim Sarper
- Selin Sayek Böke
- Feridun Sinirlioğlu
- Ayşe Soysal
- Ferit Şahenk
- Mehmet Şimşek
- Ümit Taftali
- Mehmet Tara
- Sinan Tara
- Şarık Tara
- Seyfi Taşhan
- Z. Tepedelen
- Serpil Timuray
- Selahattin Tokay
- Metin Toker
- Ahmet Tokuş
- Halil Tunç
- İlter Türkmen
- Agâh Uğur
- Cüneyt Ülsever
- Ahmet Üzümcü
- Memduh Yaşa
- Selçuk Yaşar
- Murat Yetkin
- Zekeriya Yıldırım
- Mesut Yılmaz
- Barçın Yinanç
- Afşin Yurdakul
- Ayşe Zarakol
- Fatîn Rüştü Zorlu
Başvekîl Menderes de Bilderbergliydi
♦ Menderes hakkındaki tenk̆îde şâyân husûslardan biri de, işte, gizli bir cem’iyetin (Round Table Groups’un) bir uzantısı olan, kapalı kapılar ardındaki faâliyetlerle memleketlerin ve dünyânın gidişâtı, milletlerin hayâtı üzerinde kuvvetli bir têsîr icrâ eden Bilderberg Group’un 1959’daki toplantısına iştirâk̃ etmiş olmasıdır…
O, 15 - 17 Şubat 1957’de, ABD’nin cenûbî şarkındaki Georgia eyâletinin St Simons Island adasında yapılan toplantının da dâvetlesiydi. Fakat bilemediğimiz bir sebeble bu toplantıya iştirâk̃ etmemiştir. (Kaynak: Bilderberg’in bu toplantıya dâir kontrandü risâlesi) Dâvetli listesinde, “Dâveti kabûl ettikleri hâlde iştirâk̃ edememişlerdir (Participants who had acceptcd the invitation but were eventually unable to attend)” şeklinde belirtilen altı yıldızlı isimden biridir. Buna mukâbil, o devirde Bilderberg’in Türkiye Temsîlcisi olan Muharrem Nuri Birgi (İstanbul, 1907 – 1986; Hâriciyi Vekâleti Müsteşârı, Londra Büyük Elçisi, NATO Dâimî Temsîlcisi, v.s.) toplantıya iştirâk̃ etmiştir. (Bunun gibi, Farmason siyâsetci Süleyman Demirel de, 25 - 27 Nisan 1975 târihlerinde İzmir - Çeşme’de akdedilen Bilderberg Toplantısınin dâvetini kabûl̃ ederek listeye dâhil olmasına rağmen, toplantıya iştirâk̃ etmemiştir. Bunun sebebi, o zamân, efk̃ârıumûmiyenin geniş bir kesimine Bilderberg’in bir Mason teşkîlâtı olduğuna dâir bir kanâatin hâkim olması, binâenaleyh Demirel’in, bir kerre daha Mason sıfatıyle tenk̆îde mârûz kalmak istememesidir… Bilderberg Group isimli kitabımızıda kendisinin fikir ve siyâsî faâliyetlerini genişçe tahlîl ettiğimiz gibi, hakkında müstak̆il bir kitab da neşrettik: Süleyman Demirel veyâ Yalan Üzerine Kurulu Bir Politik Hayât, Ankara: Hakîkati Arayış Neşriyâtı, 1990, 320 s.)
18 – 20 Eylûl 1959’da, İstanbul – Yeşilköy’de akdedilen Bilderberg Toplantısının dâvetli listesinde bulunan Türkiyeliler şunlardı:
- Nureddin Fuad Alpkartal
- Tekin Arıburun
- Burhan Belge
- Muharrem Nuri Birgi
- Vecdi Diker
- Melih Esenbel
- Nail Gidel
- Adnan Menderes
- Selim Sarper
- Z. Tepedelen
- Selahattin Tokay
- Ahmet Tokuş
- Fatin Rüştü Zorlu.
Görüldüğü gibi, 1959 Toplantısına iştirâk eden Türkiyeli 13 şahsıyet arasında, Başvekîl Adnan Menderes ve Hâriciye Vekîli Fatîn Rüştü Zorlu da var…
AVRUPA BİRLİĞİ’NE İLTİHÂK, ANADOLU MİLLETİ İÇİN İNTİHÂR DEMEKDİR!
Evet, o düşüncedeyiz ki Avrupa Birliği’ne iltihâk; Avrupa Câmiasına, Avrupa Medeniyetine temessül etmeyi, onda eriyip yok olmayı intâc eder. Yânî tam da Fanatik Kemalist Nurullah Ataç’ın “Eritmeliyiz kendimizi Avrupa uygarlığı içinde; kurtuluş ondadır!” şeklinde ifâde ettiği hâl! (Nurullah Ataç, “Ben”, Diyelim, İstanbul: Varlık Yl., 1954, s. 8. İşbu çalışmamızın 31.7.2025/98. tefrikasında da nakletmiştik.) Böyle bir hâl̃, Milletimiz için, “kültürel intihâr”dan (dîğer tâbirle, “gönüllü kültür jenosidi”nden) başka ne mânâya gelebilir?
Bu fikrimizi, 2014’te neşredilen Milletimize Revâ Görülen Kültür Jenosidi ünvânlı eserimizin (Ankara: Hitabevi Yl., 13,5x21 cm, 618 s.) “Netîce” Faslında îzâh etmiştik. On iki sene sonra, (o metin üzerinde cüz’î tâdilât yaparak) bir kerre daha dikkat̃ çekiyoruz:
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (357)
Kemalizmin Milletimize revâ gördüğü kültür jenosidi, Avrupa Birliği’ne iltihâk ile ikmâl̃ olacaktır
… Milletimize karşı topyek̃ûn kültür jenosidi, Lozan’da, Gizli-Kuvvet ile onun Türkiye’deki uzantısı ve Avrupa arasında ortak bir proje hâline geldi. Böylece, Milletin canını dişine takarak onca fedâk̃ârlıkla yürüttüğü ve sonunda askerî bir zafer elde ettiği İstik̆l̃âl̃ Harbinin, Lozan’da, bir kurtuluş fermanıyle netîcelenmesi umulurken, tam ak̃sine, Lozan, Türklüğün ve Müslümanlığın bir ölüm fermanı oldu. Nitekim, Türkiye’de Lozan sonrası yaşananların, hep Lozan’daki projenin tatbîkâtı olduğu anlaşılmakta ve bu bakımdan, onların, başlangıcından günümüze kadar, dâimâ, İnsan Haklarını kendine alem yapmak iddiâsındaki ikiyüzlü Avrupa’nın alkışları altında cereyân ettiği gözlenmektedir. [Aslında, Lozan’daki projenin de evveliyâtı vardır: Bu çalışmamızda k̃âfî derecede delîllendirdiğimiz vechiyle, “Ekseriyeti Türklerle Mesk̃ûn Bölgelerle Mahdûd L̃aik Türkiye Projesi”, 1900 senesi civârında, İtalya Meşrik̆-i Âzamı’na tâbi Selânik Maçedônya Risôrta Locası’nda hazırlanmıştı. “Laik Türkiye”nin ise, ancak bir kültür jenosidiyle gerçekleşebileceği âşik̃ârdır…]
Günümüzde, Müslüman Türk kültürüne müteveccih tahrîbât, bütün hız ve şiddetiyle devâm etmektedir. Türkiye’de, bu vetîrenin bir mahsûl̃ü olarak, bir taraftan, belki nüfûsun üçte biri oranında, hemen hemen tamâmen Avrupa’ya temessül etmiş bir büyük topluluk ortaya çıkmıştır ve her bakımdan resmî himâye gören, her zamân önü açılan bu zümre giderek büyümektedir. Türkiye’nin bütün siyâsî-hukûkî nizâmı bu kitlenin lehine olarak tanzîm edilmiş bulunmaktadır.
Dîğer taraftan, bu tamâmen temessül etmiş topluluktan muhtelif derecelerde farklı olan daha büyük bir câmia da mevcûddur. Ne var ki bu câmiada dahi kültür aşınması endîşe verici seviyededir ve belki bundan daha vahîm olan husûs, bu câmiaya mensûb olanlar da, zihniyet ve hayât tarzları îtibâriyle, aslında, târihî Türk kültüründen ne kadar uzaklaşmış olduklarının farkında değillerdir.
Dîğer pek vahîm bir husûs da, o kültürü, özünü muhâfaza ederek ve yeni hayât ve dünyâ şartlarına intibâk ettirerek inkişâf ettirmek şuûr ve azminden mahrûm görünmektedirler. Hâlbuki, târihî Türk kültürü, çok şuûrlu ve âfâkî (objectif) bir şekilde, evvelâ özü ortaya konulup, sonra bu öz muhâfaza edilerek yeni hayât şartlarına intibâk ettirilmediği takdîrde, zâten hayâtiyetini devâm ettirme kudretine sâhib olamıyacaktır.
Bugün kültür hayâtımızda ne korkunc bir tahrîbâta mârûz bulunduğumuzu idrâk̃ etmek için, şehirlerimize, günlük hayâtımıza, kılık kıyâfetimize ve insanlarımızın birbirleriyle münâsebetlerine ibret gözüyle şöyle bir nazar atfetmek ve gözümüzün önünde cereyân edenler üzerinde iz’ânla bir nebze tefekkür etmek k̃âfîdir. Onun için, bu husûsta tafsîlâta girişmek bize fuzûlî görünmektedir. Bu çerçevede, ayrıca, pek mürâîce “Öztürkce” diye adlandırılan yarı Fransızca, yarı Uydurma dilin, Muhâfazak̃âr kesimde dahi pek yaygınlaşmış olması, Târihî Türkce şuûrunun onların arasında dahi neredeyse tamâmen ortadan kalkmış bulunması mârûz bulunduğumuz kültürel tereddî ve temessülün âşik̃âr bir alâmeti ve sağlam bir mîyârı sayılmalıdır.
Millî kültürümüze, 1923 Lozan Muâhedesi veyâ Projesi mûcibince, topyek̃ûn har̃b îlân edilirken, hedef, Milletimizi toptan Avrupalılaştırmak, dîğer tâbirle Frenkleştirmek idi. Öyle ki bu kültür jenosidinin mîmârlarından İsmet İnönü’nün tâbîriyle, Frenklerden hiçbir farkımız kalmasın isteniyordu. [İşbu araştırmamızın 17.4.2026/285. tefrikasına mürâcaat…]
İkinci Cihân Har̃binden sonra, Avrupa Devletleri, bir Avrupa Birliği (Avrupa Birleşik Devletleri) çatısı altında birleşmiye gidince, jenosidcilerin hedefi de, gâyet tabiî olarak, Türkiye’nin bu çatı altında yer almasını têmîn etmek oldu. Yine Milletin rızâsının alınmasına hiç ihtiyâc duyulmadan tâk̆îb edilen bu siyâset, günümüze kadar, âdetâ bir akıl tutulması hâlinde, ne yazık ki, kendilerine “Muhâfazak̃âr” veyâ “Milliyetci” diyen Hük̃ûmetlerin dahi değişmez siyâseti oldu. İş başındaki ik̆tidârın da bu siyâsetten ayrılmadığı teessüfle müşâhede edilmektedir.
Hâlbuki, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne âzâ olması yâhûd âzâ olmadan bütünüyle onun âzâlık kıstaslarını yerine getirmesi, 20. asrın başından beri tâk̆îb edilen topyek̃ûn kültür jenosidi siyâsetinin nihâî hedefine ulaşması, Türkiye’nin Avrupa’ya temessül etmesi demektir. Bunun böyle olduğunu gösteren binbir delîl vardır. Fakat, bu cümleden olarak aşağıda zikredeceğimiz vesîka, belki de, dîğerlerini bahis mevzûu etmeyi zâid kılmaktadır.
Jacques Chirac, Avrupa Birliği nâmına, Milletimize yönelik kültür jenosidinin sözcülüğünü yapıyor
15 Aralık 2004, Çarşanba günü, sâat̃ 20.00’de, Fransız gazetecisi Patrick Poivre d’Arvor, TF1 televizyon kanalında, Fransa’nın 1995 – 2007 senelerinin Cumhûrreîsi Jacques Chirac ile, Türkiye’nin AB’ye âzâ olması için müzâkerelerin açılması (l’ouverture des négociations d’adhésion de la Turquie dans l’Union européenne) ve bunun şartları hakkında uzun bir sohbet yapmıştı.
Chirac’ın, bu sohbette, hiç şüphesiz bütün AB âzâları nâmına, Türkiye’nin âzâlığı için ileri sürdüğü esâs şartlar, Türkiye’nin farklı kültür ve şahsıyetiyle Avrupa’ya dâhil olmasının aslâ istenmediğini, Türklerden Avrupalılara tamâmen temessül etmelerinin beklendiğini bilâmünâkaşa meydana koymaktadır. Zâten, temsîlcilerinin ve bu meyânda Chirac’ın da her fırsatta dikkat̃ çektikleri vechiyle, Avrupa Birliği, ik̆tisâdî-siyâsî bir menfâat̃ birliği olmaktan evvel, bir kültür birliğidir; o, Avrupa milletlerinin ortak kültürü (üst kültürü) demek olan Avrupa Medeniyeti değerlerini paylaşan toplulukların bir birliğidir. AB resmî metinleri ve AB temsîlcilerinin bu husûsu têyîd eden pek çok sözleri arasında, Chirac’ın 29 Nisan 2004’teki matbûat konferansında sarfettiği şu söz bu husûsa bir misâl̃dir:
“Avrupa bir menfâat̃ topluluğu olmaktan evvel bir değerler ve umdeler topluluğudur. (L’Europe est d’abord une communauté de valeurs et de principes avant d’être une communauté d’intérêts.)”
(http://www.elysee.fr/magazine/actualite/sommaire.php?doc=/documents/discours/2004/CP040429.html; 18.8.2004)
Chirac: “Türkiye’nin AB’ye girmesi, bizim arzû ettiğimiz her şeyi kabûl̃ etmesine bağlıdır”
Türkler, Avrupa Medeniyetinin alternatifi olan İsl̃âm Medeniyetinin ortak kurucusu olduklarına, şahsıyetleri tamâmen bu medeniyet tarafından yoğrulduğuna ve hiçbir mugâl̃ata bu târihî hak̆îkati değiştiremiyeceğine göre, onların Avrupa Medeniyetine intisâb etmeleri, kendilerine mahsûs şahsıyetlerini kaybetmekden, bambaşka bir hüviyete bürünmekden, dîğer tâbirle temessül etmekden başka ne mânâya gelebilir? Nitekim, Chirac da, hiçbir têvîle imk̃ân vermiyecek bir sarâhatle, Türklerden, AB nâmına tam da bunu istemektedir:
“Türkiye’nin AB’ye girmesi, bizim arzû ettiğimiz her şeyi kabûl̃ etmesine, yânî kendi kâidelerini, değerlerini, hayât tarzlarını derinlemesine değiştirmesi şartına bağlıdır. […]
(http://www.elysee.fr/elysee/elysee.fr/francais/interventions/interviews_articles_de_presse_et_interventions_televisees./2004/; 3.11.2006)
Fransız Cumhûr Reîsi Jacques Chirac (resimde, soldaki), 15 Aralık 2004 târîhinde, TF1 televizyon kanalında, Türkiye’nin AB’ye âzâlığı hakkındaki görüşlerini anlatırken…
***
“Bunun mânâsı, Türkiye’nin, hem İnsan Hakları, hem de serbest piyasa ik̆tisâdı pl̃anında, bize âid olan ve Avrupa müktesebâtı olarak isimlendirdiğimiz bütün kâideleri, değerleri, hayât tarzlarını benimseyebilmek için on, on beş, belki yirmi sene -ama muhakkak ki en az on veyâ on beş sene- sürecek muazzam bir gayret sarfetmesidir. Evet, bize âid olan bütün değerleri ve kâideleri!
.
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (358)
“Bize: ‘Sizin bütün değerlerinizi, bütün kâidelerinizi, bütün hedeflerinizi benimsiyoruz!’ diyen bir millet”
[Gazetecinin Türkiye’ye tam âzâlık yerine imtiyâzlı ortaklık (partenariat privilégié) tanınması hakkındaki sorusu üzerine:]
“Bize dönüp: ‘- Sizin bütün değerlerinizi, bütün kâidelerinizi, bütün hedeflerinizi benimsiyoruz!’ diyen bir millete: ‘- Kusûra bakmayın! Biz size evet diyemiyeceğiz!’ şeklinde mukâbele edersek, ağır bir mes’ûliyet altına gireriz!”
Bizim için en mühim olan cümlelerini tercüme ettiğimiz bu pasajın Fransızca tam metni şu şekildedir:
« Alors, naturellement, cela suppose que la Turquie adhère à tout ce que nous souhaitons. C'est-à-dire qu'elle transforme profondément ses valeurs, ses modes de vie, ses règles.
« M. Patrick Poivre d'Arvor: - C'est le cas, pour l'instant ?
« Le Président: - Elle a sans doute fait un effort considérable. C'est vrai. Elle est loin du terme de cet effort car, comprenez bien que ‘négociation’, effectivement, cela ne veut pas dire ‘adhésion’. Cela veut dire que la Turquie devra encore faire des efforts considérables, qui vont durer dix ans, quinze ans, vingt ans, je ne sais pas, mais certainement pas moins de dix ou quinze ans, pour reprendre tout ce que nous appelons l'acquis communautaire, c'est-à-dire toutes les règles, les valeurs, les modes de vie qui sont les nôtres tant sur le plan des droits de l'Homme que sur le plan de l'économie de marché. Toutes les valeurs et les règles qui sont les nôtres.
« Et pour cela, elle doit faire des efforts considérables. Il y a trente chapitres qui développent ce qui doit être fait. Il y a 88 000 pages de législation qu'elle devra adopter. C'est un effort considérable.
« Alors quand vous me dites : peut-on trouver une autre solution ? On peut toujours trouver des solutions, c'est le travail des diplomates. Mais je n'y crois pas, car demander...
« M. Patrick Poivre d'Arvor: - Un partenariat privilégié, par exemple, que souhaite le Chancelier autrichien ?
« Le Président: - Monsieur Poivre d'Arvor, demander à un pays, comme la Turquie, un grand pays riche d'une longue histoire, de faire des efforts aussi considérables pour arriver à un résultat aléatoire ou partiel, ce n'est évidemment pas raisonnable. Et nous prendrions une très lourde responsabilité vis-à-vis de l'histoire si, face à un peuple qui nous dit : ‘nous adoptons toutes vos valeurs, toutes vos règles, tous vos objectifs’, nous leur disions : ‘eh bien, non. Au total, nous allons être négatifs’. »
Avrupa Birliği’ne kabûl̃ edilmek için bir şart da, Anadolu Milletinin “Ermeni jenosidi cürmünü” îtirâf etmesi!
Chirac, aynı televizyon sohbetinde, Türkiye’nin, Ermenilere jenosid yaptığını kabûl etmesinin de bir başka şart olduğunu ve Türkiye’nin bunu yapacağından emîn bulunduğunu ifâde etmektedir. Çünki Fransa’da (aynen dîğer AB Devletlerinde ve Avrupa Parlâmentosu’nda olduğu gibi) bu husûsta çıkarılmış bir kânûn mevcûddur ve Fransa için bu bir hukûkî zarûrettir…
Demek ki bu sak̆îm mantığa göre, Fransız veyâ dîğer AB ülkeleri parl̃amentoları ve bu meyânda Avrupa Parl̃amentosu, târihî hak̆îkatleri hiç umursamadan ve üstelik de husûsen 1878 Berlin Muâhedesinden îtibâren alenî veyâ sinsi usûl̃lerle, asırlardır kardeşçe berâber yaşadığımız Ermeni topluluğu ile aramıza husûmet sokanlar, sonraki elîm hâdiselere zemîn hazırlıyanlar kendileri olduğu, Marksist Hınçak ve Taşnak Fırkalarının tedhîş ve Pâdişâhımıza sûikasd̃ hareketlerini destekledikleri, şoven Ermenileri mütemâdiyen silâhlandırıp Türklere karşı kışkırttıkları, I. Cihân Harbinde kurdurdukları şoven Ermeni müfrezeleriyle Türklere karşı berâber savaştıkları ve Ruslarla berâber Ermenilerin mühim bir kısmını Türkleri arkadan vuracak şekilde isyân ettirdikleri, Har̃b boyunca ve sonrasında bu hâinâne işbirliği hep devâm ettiği, asıl bu hâin, şoven, Marksist Ermeni tedhîşçiler Türklere ve sâir Müslümanlara karşı tam bir jenosid hareketi yürüttükleri, bu sûretle asıl jenosid kurbanları bilhassa Türk ve Kürd Müslümanlar olduğu, Müslüman toplulukların sâdece şoven Ermenilere karşı nefs müdâfaası yaptıkları, mâmâfih bu müdâfaa esnâsında, içlerinden bâzılarının, -mârûz kaldıkları korkunc zulümlerin têsîri altında şiddetli bir infiâl̃ hâlet-i rûhiyesiyle hareket ederek- zamân zamân haddi aşan taşkınlıklara da tevessül ettikleri ve –evvelâ emperyalistler, zâlimler, Ermeni jenosidcileri mahk̃ûm edilmek şartıyle- ancak bu sebeble bu had̃siz fiilleri irtik̃âb edenlerin takbîh edilmeği hakkettikleri, Ermeni “Birâderleri”yle berâber memleketi idâre eden Sabataî Mason Üstâd-ı Âzamı Talât Paşa ve İttihâdcı Hük̃ûmetinin ise Ermeni ihânetinin zarârlarını azaltmak için sâdece tehcîr tedbîrine mürâcaat ettiği, o günden beri -ASALA, v.s. vâsıtasıyle- bir kısım Ermenilerin Türklere karşı cinâyetleri süregeldiği, bütün bu cinâyetler de Ermenilerin ekseriyetinin Türk milletine karşı duyduğu sınırsız nefretten beslendiği, gözlerimiz önünde Âzerî Türklerine karşı jenosid siyâseti tekrâr tatbîkâta konulduğu ve hâlen de [2014] Âzerbaycan arâzîsinin büyük bir kısmı (Karabağ) Ermeni işgâl̃i altında bulunduğu, bütün bunlar kendilerinin bizden daha iyi bildiği birer vâkıa, târihî birer hak̆îkat olduğu hâlde, bir kânûn çıkarıp Türkleri jenosidci millet îlân edecekler, hattâ bununla da iktifâ etmiyecekler, ak̃sini müdâfaa etmeyi bir suç hâline getirecekler ve muazzam propaganda imk̃ânlarıyle bizim okur-yazar takımımızı dahi têsîrleri altına alacak ve bizi kendi kendimizi jenosid mücrimleri îlân etmiye zorlıyacaklar ve üstelik, bütün bunları da, 20. asrın başlarında, Balkanlar’da, 1960’larda, 1970’lerde Kıbrıs’ta müttefîk̆lerinin Türklere jenosid yapmasına göz yuman ve el altından buna destek olan, Lozan’da ise Türklere karşı sinsi bir kültür jenosidi pl̃anı sahneye koyan ve o günden beri de bu pl̃anın aksamadan tatbîk̆i için mütemâdiyen gayret sarfeden, müdâhale eden bir kuvvet yapacak ve buna rağmen, Türkler, AB’nin –kendini jenosidci îlân etmek dâhil- bütün arzûlarını yerine getirecekler! Herhâlde ikiyüzlü Avrupa Birliği, Türkleri tamâmen basîretsiz, hattâ ahmak zannediyor!
“Kemalist Türkiye”, dayatılan bütün şartları yerine getirse bile, son söz, yine de tek tek her birinde!
Chirac’ın dile getirdiği bir başka pek mühim husûs da, Türkiye, Avrupa’ya temessül etmek için, onlarca sene zarfında, ne kadar gayret göstermiş olursa olsun, Türkiye’nin AB’ye âzâlığı hakkındaki –bir referandumla tesbît edilecek- son sözün Fransızlara (ve dîğer Avrupa halklarına) âid olacağıdır… (Bu çerçevede, meselâ, Cenûbî Kıbrıs’ın birkaç yüz bin seçicisi Türkiye’ye “hayır” derse, Türkiye yine âzâ kabûl̃ edilmiyecekdir; çünki âzâlık karârı için, bütün AB memleketlerinin bilittifâk karâr vermesi l̃âzımdır...)
Kemalizmin Milletimize revâ gördüğü kültür jenosidi vetîresini durdurmanın başlıca şartı, Avrupa’yı üstün görmekden, onu bir hak̆îkat mîyârı, bir otorite olarak kabûl̃ etmekden vazgeçmekdir
Binâenaleyh, gâyet açıkça anlaşılmış olsa gerek ki Türkiye’nin Avrupalılığı kabûl̃ etmesi demek, mânen intihâr etmesi demektir!
Hâl böyleyken, hangi sak̆îm zihniyetle, “Muhâfazak̃âr / Milliyetci” Hük̃ûmetlerimiz dahi böyle bir siyâsete tarafdâr olabiliyorlar? Bunu, sâdece “Türkiye’yi daha fazla demokratikleştirmek için elzem bir tâbiye” olarak görüyor olsalar dahi, onlara yine de hak veremeyiz. Çünki, bu şekilde, her şeyden evvel, Avrupa bir hak̆îkat mîyârı hâline getirilmekte ve kendi şahsıyetimiz, değerlerimiz, kültürümüz küçümsenmektedir. Bu eziklik hissinin de zâten hükmünü yürütmekte olan kültür jenosidini hızlandırmak mânâsına geldiği âşik̃ârdır. Hâl̃buki kültür jenosidi vetîresini durdurmanın başlıca şartı, Avrupa’yı üstün görmekden, onu bir hak̆îkat mîyârı, -İlmî Zihniyetin zıddı olan tipik bir İskol̃astik Zihniyet tavrıyle- bir otorite olarak kabûl̃ etmekden, doğruyu, iyiyi, güzeli tesbît için durmadan ona atıfta bulunmaktan vazgeçmekdir.
“Bu eser, yeni bir mefhûm olan “kültür jenosidi” tâbirini îzâh ettikden sonra, bu târiften yola çıkarak, Milletimize revâ görülen topyek̃ûn kültür jenosidini, “Öztürkçe” Sapkınlığı, “Öztürkçe Ezân ve Öztürkçe Kur’ân” Rezâleti, Câmi ve Târihî Eser Kıyımı, Avrupacılık Dal̃âleti, “Kemalizm Dîni” ve Şahısperestlik, Tercüme Hukûk Zilleti, Millî Yazımız ve Kıyâfetimizin Horlanması, Târihimizi Tahrîf, Ecdâdımıza Hakâret, Millî Mûsık̆îmizin Yasaklanması, Menhiyâtın Resmen Teşvîk̆ Görmesi gibi tezâhürleriyle gözler önüne sermekte ve Milletimizi, bu jenosidin fâillerini, ihdâs edilecek bir mahkemeyle muhâkeme etmiye ve kurbanlarına iâde-i îtibârda bulunmıya, ayrıca, T. C. Mevzûâtından, bu jenosidi bugün de devâm ettiren bütün hükümleri ayıklamıya dâvet etmektedir…
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (359)
Türkiye’nin yeri, Avrupa Birliği’nde değil, Yakın-Şark’ta ve İslâm İttihâdı’ndadır
Hiç şüphesiz, Türkiye’nin yeri evleviyetle Yakın-Şark’ta ve ikinci derecede de bütün İsl̃âm coğrafyasındadır. Bu cihetle, Türkiye, ilk merhalede, Avrupalıların Birlik stratejisine benzer şekilde, tedrîcen gerçekleştirilecek bir Yakın-Şark Birliği’ne ve ikinci merhalede de bir İsl̃âm İttihâdı’na önayak olabilir. Böyle bir ittihâd, Avrupa’ya düşmanlık mânâsına gelmez. Sâdece, Türkiye, Yakın-Şark ve bütün İsl̃âm Âlemi, şahsıyetlerini muhâfaza ederek ve imk̃ânlarını birleştirerek sul̃h içinde kalkınma, gelişme imk̃ânı elde etmiş olurlar. Avrupalılar da bizimle aynı İnsânî Ahl̃âk ve Hukûka sâhib çıktıkları müddetce, arada çatışma değil, ancak işbirliği ve meşrû yarış olabilir ve bundan da bütün İnsanlık k̃ârlı çıkar.
Avrupa’yı üstün çıkaran bâzı esâsî değerlerin menbâı biziz; onları tekrâr kendimize mâl̃ ederek onlarla yarışabiliriz
Dîğer taraftan, kanâat̃imizce, madde ile mânânın en güzel bir terkîbini ifâde eden bizim Medeniyetimiz, Avrupa Medeniyetinden üstündür. Bu bakımdan, şahsıyetli bir İsl̃âm İttihâdı, daha insânî bir hayât yaşamak için, Avrupalılara da müsbet bir örnek teşkîl edebilir.
Son bir-iki asır zarfında, Avrupa’nın İsl̃âm Âleminden üstünlüğünün müdâfaa edilebileceği üç cihet mevcûddur: İlim ve fen, sanâyi ve ik̆tisâd, İnsan Hak ve Hürriyetleri… Hâl̃buki, Avrupa Medeniyeti, Müsbet İlim Zihniyet ve Usûl̃ünü tamâmen İsl̃âm Medeniyetine medyûndur. İnsan Hakları için de bu tesbît büyük ölçüde cârîdir. Sanâyileşme ve ik̆tisâdî gelişme ise bilhassa bu ilk iki değerin mahsûl̃üdür. Üstelik, Avrupa, emperyalist / sömürgeci siyâsetleriyle, bu son asırlar boyunca, İsl̃âm Âleminin sanâyileşmesini ve ik̆tisâdî inkişâfını hep baltalıyagelmiştir; yânî bu sâhalardaki geriliğimizin birinci derecede bir sebebi, Avrupa Emperyalizmidir. Öyleyse şimdi, daha fazla kalkınmak, ik̆tisâden ve hukûken daha fazla ilerliyebilmek için Avrupa’nın kucağına atılmak, mâkûl̃, haklı bir davranış olabilir mi? Onlara: “Gölge etmeyin, başka ihsân istemez!” demek daha doğru değil midir?
Hayır, ilerlemek için, bizim başlıca ihtiyâcımız, şu saçma eziklik duygusundan kurtulup yine kendimiz olmak, aslımıza dönmek, tekrâr Müslüman, tekrâr Türk olmaktır; bütünüyle Millî Kültürümüzü canlandırıp, onu, bir taraftan, İnsan Hakları ve İlim Zihniyetiyle uyuşmıyan bütün unsurlarından temizlemek, dîğer taraftan da, günümüz hayât ve dünyâ şartlarında hayâtiyetini muhâfaza edecek şekilde zenginleştirmekdir. (Burada kullandığımız “Türk” tâbiri, bir misâl̃ vermek içindir. Bittabi, her Müslüman millet de, onun yerine kendi ismini zikredebilir: Arab, Kürd, Fars, Afgan, ilh…)
Kültür jenosidcileri bir İnsan Hakları Mahkemesi’nde muhâkeme edilmelidir
Kendimize dönmek, Millî Kültürümüzü ihyâ etmek ve onu daha da zenginleştirmek ise, kültür jenosidcilerini târih önünde muhâkeme ve mahk̃ûm etmemiz ve bu jenosidin bilumûm kurbanlarına iâde-i îtibârda bulunmamız şartına tâbidir. Açıktır ki Milletimiz, Türkiye’de putlar devrilmeden, hayâtımız onların mânevî tasallutundan kurtulmadan kendine gelemiyecek, tekrâr târihî şahsıyetine kavuşamıyacaktır.
Birbirimizin Temel Hak ve Hürriyetlerine riâyet ederek sul̃h içinde bir arada yaşıyabiliriz
Biz, (en mühim bir menbâı Kitâbullâh olan) İnsânî Ahl̃âka da, İnsânî Hukûka da tamâmen hürmetk̃âr ve sâdıkız! Bu ahl̃âk ve hukûkun bir îcâbı ve onunla kayıdlı olarak, sâdece kendimiz olmak istiyoruz!
Bize düşmanlık yapan ve insanlık suçu işleyenleri tek tek teşhîr ediyor ve onlara karşı kendimizi müdâfaa ediyoruz. Onların kötülüklerini teşhîr ederken, bundan zevk̆ değil, derin bir teessür duyuyoruz. Esâs düşüncemiz, günâhk̃ârdan değil, onun günâhlarından nefret etmekdir. (Lẫkin bu tefrîk̆i yapmak çok zordur!) Aslâ onların bize revâ gördüğünü biz de onlara yapmak emeli gütmüyoruz. Bize haklarımızı vermek, kendimiz olmamıza mâni olmamak şartıyle kıllarına halel getirmek gibi bir niyet beslemiyoruz. Bize durmadan tuzak kurmaktan, ihânet etmekden, bizi sırtımızdan hançerlemekden, bize –aslında, çok kerre, bizim değil kendilerinin işlediği- cürümlerle iftirâ etmekden vazgeçip Temel İnsan Hak ve Hürriyetlerimize riâyet ederlerse, kendileriyle, dâimâ sul̃h içinde yaşamak isteriz ve bu çerçevede kendilerinin bilumûm meşrû haklarına hürmet etmek azmindeyiz. L̃âkin karşılıklı olmıyan iyi niyetin bir kıymeti yoktur… (Milletimize Revâ Görülen Kültür Jenosidi, Ankara: Hitabevi Yl., 2014, 13,5x21 cm, ss. 600-612)
♦ Menderes’in siyâsî ve husûsî hayâtında, yukarıda îzâh ettiklerimiz gibi, tenk̆îde şâyân daha birçok husûs tesbît edilebilir. Bir fikir vermek için bu kadarını k̃âfî buluyoruz…
Takdîre şâyân hâl̃lerine ve siyâsî icrââtına gelince:
B) Menderes’in takdîre şâyân hâl̃leri ve siyâsî icrââtı
♦ Adnan Menderes, sevimli, nâzik, mütevâzı bir insandı... Gâyet zekî, geniş müktesebâtlı, hitâbeti kuvvetli bir liderdi… Halkla kolayca kaynaşan, onun mes’elelerine sâhib çıkan bir halk adamıydı ve bu gibi mezîyetleri sebebiyle halkın çok geniş bir kesimi tarafından samîmiyetle seviliyordu…
(https://www.trthaber.com/foto-galeri/menderes-ve-arkadaslari-idam-edilislerinin-61-yilinda-aniliyor/50323/sayfa-1.html; 15.6.2026)
Adnan Menderes, sevimli, nâzik, mütevâzı bir liderdi...
***
♦ Siyâsî hayâtı boyunca, elinden geldiği kadar geniş halk kesimlerinin lehine olacak icrââtlarda bulunulmasına çalıştı… Türkiye’nin sür’atle sanâyileşip kalkınması için çok gayret gösterdi ve gayretleri semeresiz kalmadı… Kanâatimizce, hatâlı siyâsetleri de, sûiniyet mahsûlü değildi; muhtelif têsîrler altında kalması veyâ ictihâdında hatâ etmesi sebebiyleydi…
♦ Kıbrıs Dâvâsına ilk def’a o ve onun başında bulunduğu Hük̃ûmetler sâhib çıktı. Bu uğurda, onun ve Hâriciye Vekîli Fatîn Rüştü Zorlu’nun hizmetleri dâimâ şükrânla yâdedilmiye l̃âyıktır…
Halkın hissiyâtına tercümân olan Menderes, “İnk̆ilâb Softaları”na cephe almıştı
♦ Menderes, Kemalizmden kopmamış olmakla berâber, halkın hissiyâtına tercümân olarak, Kemalizmi halka karşı amânsız bir silâh olarak kullananları reddetmekden çekinmemiştir…
5816 gibi bir hukûk ucûbesinin vaz’ına, ağır tazyîkler karşısında, râzı olurken, onun, en azından Vicdân, İlim, Fikir, İfâde Hürriyetlerine halel getirmiyecek şekilde tatbîk̆ edileceği taahhüdünde bulunmuştu. Yukarıda zikretmiştik; bir daha nakledelim:
“…Bu kanun sureti katiyede ne bir takriri sükûn kanunudur, ne de vicdanların tenkid hürriyetini, fikir hürriyetini baskı altında bulunduran bir kanundur. Bundan katiyen emin olsunlar. […]
(https://www.trthaber.com/foto-galeri/menderes-ve-arkadaslari-idam-edilislerinin-61-yilinda-aniliyor/50323/sayfa-1.html; 15.6.2026)
İki Totaliter Şefin ceberût iktidârlarından sonra halkın üzerindeki ağır baskının hafîflemesinde büyük têsîri olan Adnan Menderes, halk tarafından çok sevilen bir liderdi…
***
“Onun eserlerinden bugünün zihniyetine uymıyanlarını kabul etmemekte, tenkid etmekte elbette devam edeceğiz.
“Bizim maksadımız tenkid hürriyetini, vicdan hürriyetini, fikir hürriyetini takyit etmek değil, tahkir ve terzil hürriyetini kaldırmaktır. Biz bunu istiyoruz.” (TBMM Tutanak Dergisi, Dönem IX, Cild 7, 72. Birleşim, 4 Mayıs 1951, s. 58)
Mahkemelerin, bu ucûbe kânûnun (5816) tefsîr ve tatbîk̆inde, Başvekîl Menderes’in bu îzâhatını dâimâ nazar-ı dikkate almaları bir hukûkî vecîbe iken, maâlesef, Fanatik Kemalizm, onu müdhiş bir tedhîş silâhı hâline getirmiştir! Bunun vebâl̃i ancak kısmen Menderes’indir.
Mezk̃ûr îzâhatında şu cümlesi de fevkalâde ehemmiyeti hâizdir:
“Onun eserlerinden bugünün zihniyetine uymıyanlarını kabul etmemekte, tenkid etmekte elbette devam edeceğiz!”
Bunun, Fanatik Kemalistleri yerlerinden hoplatan bir telak̆k̆î ve tavır olduğuna şüphe yoktur.
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (360)
Menderes, bu anlayışının mantıkî bir devâmı olarak, Kemalist İnk̆il̃âblarda, “halka mâl̃ olanlar ve olmıyanlar” şeklinde bir tefrîk̃e gitmiş, “mâl̃ olmıyanları” reddetmekte bir beis görmemiş, bu yüzden Fanatik Kemalistlerin şiddetli hücûmlarına mârûz kalmış, netîce olarak onun bu gibi tavırları kendisini îdâm sehpâsına götürmüştür.
Bu husûsa bir misâl̃ olarak, şedîd İsl̃âm düşmanı, Farmason Sabataî muharrir ve siyâsetci Hüseyin Cahit Yalçın’ın, 10 Kasım 1953 târihli Ulus’ta, (yine bir taabbüd zihniyet ve hâletirûhiyesiyle kaleme aldığı) “Büyük Atatürk” başlıklı başmakâlesinin şu pasajı zikredilebilir:
“Büyük Atatürk bugün ebedî medfenine tevdi ediliyor. O’nun izinde yürümekle memleketin kurtulacağına ve yükseleceğine iman etmiş olan vatandaşlar Atatürk’ü sanki yeni kaybetmiş gibi tazelenen bir dert altında teessüre boğulmaktadırlar. Çünkü bugün Atatürk güneşinin üzerinde lekeler ciddî endişe verecek bir mahiyet almıştır. İlk adımda Atatürk inkılâplarını parçalamak, millete mal olmamış ve olmuş gibi bir ayırma ile inkılâpları sarsmak istiyenler bütün memlekette karşılaştıkları tepkiden ürkerek bir müddet geriledikten ve gördükleri birtakım taşkınlıklardan uyanır gibi olduktan sonra, sarsılan mevkilerini sağlamak çaresini tekrar Atatürk devrine ve Atatürk’ün bazı icraatına hürmet etmekte aradılar. İlh…” (Hüseyin Cahit Yalçın, “Büyük Atatürk”, Ulus, 10.11.1953, s. 1)
“İlk adımda Atatürk inkılâplarını parçalamak, millete mal olmamış ve olmuş gibi bir ayırma ile inkılâpları sarsmak istiyenler”… Adnan Menderes, bu telak̆k̆î ve tavrın temsîlcisiydi…
“İnk̆ilâb Softaları” tâbiriyle, Fanatik Kemalistlere cephe alması da, hep aynı telak̆k̆î ve tavrın ifâdesidir…
Milletin “Sahîh Ezân” talebine sâhib çıktı
♦ Evvelki neşriyâtımızda (ve işbu çalışmamızda dahi) müsbit delîllerle isbât ettiğimiz vechiyle, 30 Ocak 1932 / 22 Ramazan 1350 târihinde, İstanbul’un Fâtih Câmii’nde “Öztürkçe Uydurma Ezân” okunması, “Mutlak Şef”in emriyle vâk̆î olmuştu. Müteâk̆iben, yine onun sıkı tâkîbi altında, bu “Uydurma Ezân”, peyderpey sâir câmilere de teşmîl edildi. Bursa’da 1 Şubat 1933 târihinde “Sahîh Ezân Hâdisesi” cereyân ettiğinde, Ezân hâlâ Türkiye’nin bütün câmilerine teşmîl edilememişti. “Mutlak Şef”, bu hâdiseyi büyük bir “İrticâî İsyân” gibi l̃anse ederek, tamâmı emrinde olan matbûât ve CHP teşkîlâtı vâsıtasıyle bütün Türkiye’de tedhîş estirdi ve bundan böyle bütün Câmilerde onun hazırladığı “Uydurma Ezân” bağırılır oldu… Münâfık yapısı îcâbı, Vicdân Hürriyeti ve İnsan Haklarını k̃ağıd üzerinde tanıdığı hâlde tatbîkâtta bunları biteviye ihl̃âl̃ eden Kemalist Rejim, Müslümanların mâbedlerine, ibâdetlerine kadar müdâhale etmekle de kalmamış, mekteblerin Materyalist, Frenkci, şahısperest tedrîsât programları sâyesinde ve aynı muhtevâdaki resmî / gayr-i resmî propaganda inhisârıyle onların vicdânlarına dahi hükmetmeyi gâye edinmişti. Hedef, Materyalist, Frenkci. şahısperest nesiller yetiştirmekti ve filvâk̆î, milyonlarca insanımızı tuzaklarına düşürmiye muvaffak oldular…
Milletin büyük ekseriyeti, bu zulme için için kahrettiği hâlde, öylesine tepelenmiş, sindirilmiş bir hâldeydi ki ona karşı alenen sesini yükseltemiyordu.
16 Haziran 1950 târihine gelindiğinde, Memleketimizde, on sekiz seneden beri Kemalist Uydurma Ezân okunmaktaydı. DP, 14 Mayıs 1950 Teşriî Seçimlerini ezici bir ekseriyetle kazanmış, artık iktidâra geçmişti. Ona gösterilen büyük teveccühün başlıca sebeblerinden biri, Memleketimize Dîn Hürriyetini getirme ve bunun ilk al̃âmeti olarak, câmilerimizde tekrâr Muhammedî Ezânın okunmasını serbest bırakma vâdi idi.
Menderes bu vâdin tâk̆îbcisi oldu ve Kemalizmin boğduğu Muhammedî Ezânın serbest bırakılmasına dâir kânûnun Meclis’den çıkarılmasında müessir oldu. Bu vâkıa, Memlekette taşkın bir sevinç ve hem Menderes’e, hem de DP’ye karşı büyük teveccüh doğurdu… Hâl̃â da o, bu gibi icrââtlarıyle hayırla yâdedilmektedir…
“Türkiye bir Müslüman memleketidir ve Müslüman kalacaktır!”
♦ Menderes, bununla da kalmadı: Partisi içinde kendini destekliyen mütedeyyin millet vekîllerinden ve halktan aldığı destekle, Türkiye’nin Dînsiz değil, Müslüman bir memleket olduğunu îlân etti…
Araştırmamıza nazaran, bunu, ilk def’a, 4 Şubat 1951’de, İzmir’de, DP Kongresi’nde îrâd ettiği uzun nutkunda yaptı. Ne var ki Fanatik Kemalist gazeteler, nutkunun bu pasajını es geçtiler. Meselâ 5 Şubat 1951 târihli Milliyet’te, bu pasaj yoktur. Aynı târihli -İzmir’de münteşir- Demokrat İzmir ise, bu pasajı kendince hülâsa etmiştir:
“Adnan Menderes, bundan sonra, başkanlık divanına verilen takrirde Din hakkındaki hükûmet görüşü ve bu yolda atılan adımlar hakkında izahat vermesi istenildiğinden bahisle, hürriyet partisi olan D.P. nin vicdan hürriyetini diğer hürriyetler gibi tahdit altında tutmıyacağını, bu sebeple din derslerinin okullarda ihtiyarî olarak okutulmasını münasip gördüğünü, bu suretle lâiklik prensibine de hürmet edildiğini tebarüz ettirmiş, fakat irticaın karanlığına dönmenin asla bahis mevzuu olamıyacağını ilâve etmiş ve demiştir ki: ‘- İrticaın bir tarafı da solculuktur.’ ” (Demokrat İzmir, 6.2.1951, s. 2)
Hâlbuki rahmetli Bekir Berk’in neşrettiği on beş günlük Komünizme Karşı Mücadele mecmûası, 15 Şubat 1951 târihli 14. sayısında, Menderes’in mezk̃ûr nutkundaki İsl̃âmla al̃âkalı pasajın en canalıcı cümlelerini manşet yapmıştı:
“Şimdiye kadar baskı altında bulunan dinimizi baskıdan kurtardık. İnkılâp softalarının yaygaralarına ehemmiyet vermiyerek ezanı Arapçalaştırdık. Mekteplere din dersini kabul ettik. Radyoda Kur’an okuttuk. Türkiye bir müslüman memleketidir ve müslüman kalacaktır! Müslümanlığın bütün icapları yerine getirilecektir.” (Komünizme Karşı Mücadele, 15.2.1951, s. 1)
(https://www.milliyetcidergiler.org/pdf/2793) (31.3.2026)
Başlangıcda, “Münâfık Reîsi” Yalman’ın başlattığı “İrticâ var!” kampanyasına îtibâr etmiyen Menderes ve Hük̃ûmeti, maâlesef, müteâk̆iben, bütün Türkiye’de tedhîş estiren, bu meyânda Ticânîlerin âlet edildiği heykellere tecâvüz fiilleriyle desteklenen bu tiyatrovârî (théatral) kampanyanın têsîri altında kalarak, Meclis’den, 5816 Sayılı Mustafa Kemâl’i Tabulaştırma Kânûnu’nu çıkarttırdılar…
***
Mezk̃ûr mecmûa, bu manşetin altına iki makâle koymuştu. Menderes’in Dîn ve Vicdân hürriyetine dâir yukarıdaki sözlerini takdîrle karşılıyan bu makâlelerden ilki Ord. Prof. Dr. Şükrü Baban’ın, dîğeri de Yeni Sabah’ın bir başmakâlesidir. İkinci makâlede hâssaten şu sözler dikkati çekiyor:
“İzmir nutkundan memleket hesabına ferahlık duymamak, haksızlık olur. Hele sayın kabine şefi inkılâp softalığı diye hoş bir şekilde vasıflandırdığı gûya inkılâbı müdafaa ve irtica ile mücadele zihniyetine de temas ederek bu gibi softaların yaygaralarına ve tahriklerine ehemmiyet vermiyeceğini söylemiştir. Arapça ezan okunacak, mekteplerde din dersleri verilecek, radyoda Kur’an tilâvet edilecektir. Dinsiz veya dinden habersiz bir kitle haline Türk milleti asla gelmiyecektir. İlh…” (Komünizme Karşı Mücadele, 15.2.1951, s. 1)
Menderes, yukarıda Komünizme Karşı Mücadele mecmûasından ik̆tibâs ettiğimiz sözleri, sâdece, 4 Şubat 1951’de, DP’nin İzmir Kongresi’nde sarfetmedi; başka vesîlerle de tekrâr etti. Karacan / İpekçi’nin Milliyet gazetesi, İzmir’deki sözlere sayfalarında yer vermemişti. L̃âkin Menderes, benzeri sözleri 6 Aralık 1952’deki Adana Mitingi’nde, “30 bin kişinin önünde” de tekrâr edince, bu def’a sütûnlarında onlara geniş yer ayırdı. Menderes’in sözlerinin doğru anlaşılması için nutkunun Dîn ve Vicdân Hürriyetiyle al̃âkalı kısmının tamâmını naklediyoruz:
“Türk Milleti Müslümandır ve Müslüman kalacaktır! Bu memlekette Vicdân Hürriyetine tecâvüz etmek, kimsenin haddi değildir!”
“Türk milleti bir hürriyet nizamı içinde yaşamak istiyor. Hürriyet nizamı denince, hukukî bir sistem içinde hürriyetlerin hudutlanması hatıra gelir. Bizim anladığımız hürriyet nizamı, her şeyden evvel başkalarının hürriyetlerine hürmet etmeyi ve hürriyeti yoketmek hak ve hürriyetininin tanınmamasını icap ettirir.
“Türk Milleti Müslümandır ve Müslüman kalacaktır. Bu memlekette vicdan hürriyetine tecavüz etmek, kimsenin haddi değildir. Hakikî mü’min ve samimî Müslüman olanlar, vicdan hürriyetinden tamamen emin olabilirler. Ancak hakikî mü’min ve Müslümanlar, kendi dinî kanaat ve inanışlarında tamamiyle hür oldukları kadar başkalarının dinî ve vicdanî kanaat ve inanışlarına da hürmet etmeyi bilirler. Dini, mukaddes ve muhterem bir mefhum olarak vicdan hürriyeti prensibi içinde her türlü taaddiden masun bulundurmak icap eder. Lâikliği din aleyhtarlığı veyahut din düşmanlığı şeklinde anlamak, bizim iktidarımızın vicdan hürriyeti anlayışına aslâ tevafuk etmez. Dini her türlü taaddiden masun bulundurmak kararımızın yanında dinin başka inanış ve vicdanî kanaatlere sahip vatandaşlar üzerinde bir baskı vasıtası yapılmasını önlemek kararımız da kat’îdir. Hele din gibi mukaddes bir mefhumun bir takım cemiyet döküntülerinin ve siyaset bezirgânlarının her çeşit maksatlarının âleti haline getirilmesine bu memleketin aslâ tahammülü yoktur.” (Milliyet, 7.12.1952, ss. 1 ve 7)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (361)
Eşref Edib’in kaleminden Müslüman halkın Menderes’e teveccühü
♦ Bir çeyrek asırdır Totaliter Rejimin gadrine uğrıyan Müslüman halkın, bu rejimin zulüm cenderesini gevşeterek kendisini bir parça ferâhlatan Menderes ve Hük̃ûmetine gösterdiği teveccüh, o devirde (Şubat 1953), rahmetli Eşref Edib’in kaleminden pek güzel dile gelmişti. Müslüman halkın hissiyâtına tercümân olan “Başbakanla Bir Hasbihal” başlıklı uzun makâlesinden aşağıda nakledeceğimiz pasajlar, bu husûsta bir fikir verecekdir.
Dîğer taraftan, makâlede de tebârüz ettirildiği gibi, Menderes, Müslümanlara karşı gösterdiği yakınlık ve onların bir parça ferâhlamasına imkân veren icrââtları sebebiyle, Sabataî, Farmason, Siyonist ve Fanatik Kemalistlerden meydana gelen Mütehakkim Zümrenin kısm-ı âzamının düşmanlığını kazanmıştı. Bunların başını, Ahmet Emin Yalman ve İsmet İnönü çekiyordu. Onun için, Müslümanların en fazla nefretine hedef olan şahsıyetler de bunlar ve mümâsilleriydi. Müslümanlar, k̃âfî derecede şuûrlu ve teşkîlâtlı olmadıkları için, bâzı tabiî haklarını tekrâr kazanmalarına yardımcı olan Menderes’e karşı git gide daha taşkın bir öfkeye kapılan Mütehakkim Zümrenin (Beynelmilel Siyonizmin desteğiyle) tertîb ettiği 27 Mayıs 1960 İhtilâline mâni olamadılar ve Menderes, Zorlu ve Polatkan’ın alçakça îdâmlarına da seyirci kaldılar. Bugün dahi o zamânki hâllerine nisbetle daha iyi bir noktada olduklarını söylemek zordur; hattâ, belki de daha büyük bir şahsıyet aşınmasına mârûz bulunuyorlar! En azından bizdeki intibâ budur!
Eşref Edib merhûm, “Başbakanla Bir Hasbihal” başlıklı makâlesine, Menderes ve Partisi ik̆tidâra geçinciye kadar Müslümanların ne elîm bir vazıyette olduklarını hatırlatarak başlıyor, müteâk̆iben, onların, bir çeyrek asırdır yaşadıkları k̃âbûsa bir dereceye kadar son verdiği için Menderes’e karşı duydukları sevgiyi dile getiriyor ve bu yüzden Menderes’in mârûz kaldığı büyük düşmanlığa dikkati çekiyor:
“Sayın Başbakan,
“Uzun ve karanlık gecelerden sonra bir sabah sen, Müslüman gönüllerinin afakında bir yıldız gibi doğdun. Nur ve ziya saçan bir yıldız gibi. Zulmün, zulmetin tazyiki altında vicdanlar derin yeis ve ıstıraplar içinde idi. Simsiyah zulmetleri dağıtacak en ufak bir rüzgâr bile esmiyordu. Her yer karanlık, dağlar dumanlı, dereler figanlı; gönüller mahzun, ruhlar garip; bülbüller susmuş, ezanlar susmuş; gecenin derinliklerinden yalnız baykuş sesleri geliyordu… Sen, işte böyle sabahsız zannedilen gecelerin sabahında bir yıldız gibi doğdun.
“Çeyrek asırlık ik̆tidârları zamânında, Türkler, kendi memleketlerinde garîb kalmışlardı… Allâh diyenler zindânlara doldurulmuştu… Meclis kürsülerinden, ‘Dîn zehirdir!’ diye bağırıyorlardı…”
“Zavallı Müslümanlar, bir zamanlar dünyayı titreten asîl ve kahraman Türkler, kendi memleketlerinde garip kalmışlardı. İstibdat bellerini bükmüş, zulüm vicdanlarını kavurmuştu. Her şeyleri ezilmiş, ayaklar altına alınmıştı. Mâbetleri harap olmuş, mazileri yıkılmıştı. Şehametleri sönmüş, şerefleri çiğnenmişti. Bütün din müesseselerinin kapılarına zincirler vurulmuştu. Bütün mekteplerdeki din kitapları yırtılmıştı. Minarelerde ezanlar susturulmuş, Allah diyenler zindanlara doldurulmuştu. Din ehli terzil edilmiş, en ağır hakaretlere maruz bırakılmış, dilenecek hale getirilmişti. Din uleması idam sehpalarında can verirken, işret sofralarında kahkahalar tavanları çınlatıyordu. Hükûmet başına musallat olanlar, Meclis kürsülerinde, din zehirdir diye bağırıyorlar, milletin kafasından din fikrini, kalbinden iman duygusunu büsbütün silmek için bir çeyrek asır daha zaman istiyorlardı. Mecliste bile mebuslar Allah diyemez hale gelmişlerdi.
“İşte vicdanlar üzerindeki baskı bu dereceye vardığı bir zamanda idi ki sen, Müslüman Türk milletinin afakında bir sabah yıldızı gibi doğdun, bir güneş gibi parladın:
‘- Artık vicdanlar üzerinde zulüm, din üzerinde baskı yok, dedin.
“Allah dedikleri için zindanlarda yatan masumları hürriyetlerine kavuşturdun. Minarelere ezan-ı Muhammedîyi getirdin. Sonra bütün kızıl küfre ve inkılâp yobazlarına karşı meydan okudun:
‘- Bu memleket Müslümandır, ve ilelebet Müslüman kalacaktır, Müslümanlığın icapları da yerine getirilecektir, dedin.
“Bu sözlerinle Müslümanların gönüllerini fethettin. […]
Eşref Edib tarafından on beşte günde bir neşredilen Sebilürreşad mecmûasının -kendisinin “Başbakanla Bir Hasbihal” başlıklı makâlesinin münderic olduğu- Şubat 1953 târihli 145. sayısı…
***
“O Sabatay’ın torunu, sen Müslümanlara güzel ve tatlı sözler söyledikce, kuduruyor! Ellerinden gelse seni parçalıyacaklar!”
“Sen böyle söyledikçe, bütün din düşmanları, bütün farmasonlar, dönmeler, Halkçılar ayaklandılar. Sana düşman kesildiler. Hep birden en müthiş taarruza geçtiler. Hele o Sabatayın torunu [Ahmet Emin Yalman], sana neler yapmadı, neler söylemedi. Ne cehlin kaldı, ne hamiyetsizliğin, ne idaresizliğin. Sen Müslümanlara güzel ve tatlı sözler söyledikçe, o kuduruyordu. Her gün şiddetini arttıran bir saldırışla saldırıyordu. O kadar ki bu Selânikten gelen adam, senin gibi, memleketin, Anadolunun asîl bir evlâdına: ‘- Çekil oradan. Başka yere git. Oku, tahsil et!’ diyordu. Âdetâ seni yurdundan, hükûmetinden kovuyordu. Bu taarruz ve tecavüzleri seni âdeta yeise, ıstıraba düşürmüştü. ‘El’aman!’ diye feryat ediyor, Meclis kürsüsünde onun şerrinden Allaha sığınıyordun. Millet huzurunda: ‘Allah beni onun dostluğundan korusun!’ diye Allaha iltica ediyordun.
“Onun arkasında bütün farmason matbuat, bütün halkçılar da taarruza geçmişti. Niçin? Müslüman halkın gönlünü alacak birkaç kelime-i tayyibe söyledin diye, ellerinden gelse seni parçalıyacaklardı. Şerrinden, dostluğundan Allaha sığındığın o adam, sana, bilhassa senin şahsına karşı bir ‘Farmason tesanüt cephesi’ kurmuştu. [Şubat 1953’te, Yalman’ın öncülüğünde têsîs edilen Millî Tesanüt Cephesi / Birliği kasdediliyor…]
“Onlar sana taarruz ettikçe Müslüman halkın gönüllerinde sana karşı olan muhabbet alevleniyordu. […]
“Memleketi kendi öz mâlik̃âneleri, Milleti köleleri saydılar! Mekteblerde Dîn tedrîsâtını, Muhammedî Ezânın serbest olmasını, radyoda Kur’ân okunmasını hep Kemalist İnk̆ilâba ihânet diye tavsîf ettiler!”
“Sen böyle Müslüman halkın gönüllerinde yaşarken, günden güne yükselirken bir çeyrek asır halkın mukaddesatını ayaklar altında çiğniyen, dinini, imanını yıkmak için elinden gelen her türlü fenalığı yapanlar, hasedinden çıldıracak dereceye gelmişlerdi. Onlar, bugünleri hiç hatır ve hayallerine bile getirmemişlerdi. Saltanat ve ceberutları o dereceye gelmişti ki yer yüzünde onları devirecek bir kuvvet bulunacağına en ufak bir ihtimal bile vermiyorlardı.
“Halk o derece sinmiş, o derece fütura uğramıştı ki, en tabiî haklarına karşı yapılan tecavüzler karşısında bile ses çıkaramaz olmuştu. Bu vaziyet onları şımarttıkça şımarttı. Memleketi kendi öz malikâneleri saydılar. Milleti, her istediklerini yapmaya, her emirlerini yerine getirmeye memur köle halinde telâkki ettiler. Kim kendine güvenirse gelsin, bize karşı çıksın dediler. O kadar gurura kapıldılar. Bir gün gelip de mevkilerinden düşeceklerini akıllarına bile getirmediler. Ferih fahur mevkilerinden emin olarak Allaha karşı meydan okumakta devam ettiler. Ve baskılarını âtiyen daha ziyade şiddetlendireceklerini söylediler. ‘Din hürriyetine karşı koydukları tahditler ve cezalar demokrasiye aykırı olmakla beraber bunu devam etireceklerini, dinin zehirli tesirlerine karşı geleceklerini’ söylediler:
‘- Evet, dediler; demokrasiye aykırı olabilecek kanunlar vardır. Bunların biri de din hürriyetine karşı yapılan kanunlardır. Bunların, demokrasiye aykırı olmakla beraber, zarurî bir tedbir olarak yaşaması lâzımdır.’ (Şeflerinin [İsmet İnönü] Taksimdeki nutkundan).
“Bu suretle halkı hiçe saydılar. […]
“(Siz ise, onların) millete karşı, milletin maddiyat ve mâneviyatına karşı yaptıkları baskıları, din ve vicdan hürriyetine karşı irtikâp ettikleri fenalıkları teşrih ettiniz. Muhterem arkadaşlarınız da bu yolda sizinle beraber çırpındılar. Uzun yıllar icray-i hüküm eden şer kuvvetlerini anlattılar ve bir daha milletin başına musallat olamıyacaklarını millete temin ettiniz.
“Milletin din ve vicdan hürriyetini baskıdan koruma yolunda söylediklerinizi onlar hep istihfafla karşıladılar. Sizi taassuba taviz vermekle itham ettiler. Size hücum için inkılâpları maske yaptılar. Siz memlekette irtica olmadığını söyledikçe onlar aksini iddiada ısrar ettiler. Mekteplerde din tedrisatını, ezanın serbest olmasını, radyoda Kur’an okunmasını hep inkılâba ihanet diye tavsif ettiler. İlh…” (Eşref Edib -Fergan-, “Başbakanla Bir Hasbihal”, Sebilürreşad, Şubat 1953, cild VI, sayı 145, ss. 306 – 309)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (362)
Menderes’in 1946 Seçimlerinin içyüzünü teşhîr eden îzâhatı; sâbık “Millî Şef”le kıyasıya çatışması
♦ Adnan Menderes’in, 7 Kasım 1954’te, 1946 Teşriî Seçimlerinin içyüzünü îzâh maksadıyle TBMM kürsüsünden îrâd ettiği nutuk, hem Totaliter Şefler devrinin kirli yüzünü gözler önüne seren târihî bir vesîka, hem de Târihî Türkcemizin fevkalâde güzel bir hitâbet nümûnesidir.
Mezk̃ûr târihte, sâbık “Millî Şef”, TBMM kürsüsüne çıkarak, büyük bir pişkinlikle, 1946’da yapılan teşriî seçimlerin meşrûiyetini müdâfaa etmişti…
Bunun üzerine, Başvekîl Menderes, söz alarak, bu seçimler esnâsında, “Millî Şef” iktidârının nasıl sahtekârlıklarla seçimleri ifsâd ettiğini muhkem delîllerle ortaya koymuştur. Sâbık “Millî Şef” ve avenesi ise, ona sâdece “yalan!” hitâbıyle mukâbele edebilmişlerdir. Tartışma, “Millî Şef”in temsîl ettiği Zümrenin Menderes’e karşı nasıl düşmanca hisler beslediğini de göstermektedir. Bu hislerin sevk̆iyle, senelerce 27 Mayıs 1960 İhtilâlini hazırlamışlar ve netîce olarak, başlıca emelleri Millete hizmet etmek olan insanları darağacına göndermişlerdir. Sâbık “Millî Şef”in bu ihtilâlin başlıca müşevvik̆i olduğunu anlamak için, dâmâdı Metin Toker’in Akis mecmûasının İhtilâlden hemen sonra (30 Mayıs 1960) neşredilen ve kapağında, Menderes’in üzerine çarpı çekilmiş portre resmi bulunan nüshasından yukarıda naklettiğimiz pasajları (Milat, 15.9.2025/129) okumak k̃âfîdir… Hâssaten şu pasaj:
“Hatırlarsınız, İnönü demişti ki: ‘Vatandaşlarıma emniyetle haber veririm ki, esasen azlıkta olan kanun dışı partizanların mecalleri zayıflığın son haddine gelmiştir. Tarümar olmak yolundadırlar.’
“Gerçekten ‘tarümar’ oldular!” (Akis, 30.5.1960, s. 33)
Menderes’in nutku, hem kullandığı Târihî Türkce, güzel üsl̃ûbu, zengin kelime hazînesi, hem de sağlam muhâkemesi ve müdâhalelere ânında verilen isâbetli mukâbeleleriyle zevk̆le okunuyor. Ne kadar esef edilecek bir hâldir ki Kemalist Totaliter Rejim, bugünün nesillerini bu şâhâne dilden uzaklaştırmış, iptidâî, zevk̆siz, nesebi gayr-i sahîh bir dile mahk̃ûm etmiştir! Ve hayfâ ki şu fetret devrinde, Menderes kıratında Devlet adamları da yetişmiyor!
“Başvekil Adnan Menderes (İstanbul) — (Soldan Sürekli ve şiddetli alkışlar)
“Çok sevgili arkadaşlarım, İsmet İnönü, vicdanlarınızın huzurunda kâh melekâne, peygamberane bir üslûp ile, kâh profesyonel bir caninin soğukkanlılığı ile. (Soldan bravo sesleri) Bir saat, bir buçuk saat... (Sağdan, “Bu sözünü sana iade ederiz” sesleri)
“Nüvit Yetkin (Malatya) — Sözünü geri al, cani sensin.
“Sırrı Atalay (Kars) — Reis Bey, sözünü kes. (Gürültüler)
“Başkan — Sırrı Bey, karşılıklı konuşmayınız.
“Paşa, hak̆îkatleri tağyîr etmek, târihi değiştirmek istiyor!”
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Muhterem Arkadaşlar, müsaade buyurun da konuşayım; şimdiden bu kadar şiddet gösterecek olursanız ilerde söyliyeceğim sözlere hiç tahammül edemiyeceğiniz anlaşılıyor. (Soldan Şiddetli alkışlar) Arkadaşlarım, bana gelince, ben de bütün itidalimi toplıyarak, mühim bir vatan meselesinin halli için soğukkanlılıkla meseleleri teşrih ederek sözlerime devam edeceğim. Evvelâ boylu boyunca, gerek haykırarak, gerek endam göstererek ibrazı mehabet eden arkadaşlarıma söyliyeyim ki, bu hareketlerin bu kürsüden konuşan naçiz şahıs üzerinde hiçbir tesiri yoktur. (Soldan Bravo sesleri, alkışlar) Ben söyliyeceklerimi söyliyeceğim. Bunları söylerken vatani bir vazife yapmakta olduğumu, tamamiyle müdrik bulunmaktayım. Tamamen idrak ve şuur sahibiyim. (Soldan bravo sesleri) Sevgili Arkadaşlarım, 1946 seçimlerinin... (Sağdan: Yine mi oraya, başka sermaye kalmadı mı? sesleri gürültüler) 1946 seçimlerinin üzerinden... (Sağdan, Gürültüler, sağ ve sol sıralardakiler arasında münakaşalar) Tahammül gösterin konuşayım, çok faydalı olur sizin için de.
“Muhterem Arkadaşlarım, Paşanın arzusu 1946 seçimlerinin üzerinden bir sünger geçirmektir. Paşa burada yeni tertiplerle, gelip yeni mesnetlere dayanarak yeni tezvirler yapabilmek ve millî jurnalcılığa bir kere daha bütün şiddetiyle devam edebilmek için... (Sağdan: Bağrışmalar, şiddetli gürültüler) Yakasını 1946 seçimlerinin demir pençesinden kurtarmak istiyor. (Sağdan gürültüler) (Soldan Şiddetli alkışlar) Hakikatleri tağyir etmek, tarihi değiştirmek istiyor. Fakat 1946 seçimleri ömrünün sonuna kadar kendisini takibedecektir. O tarihî hâdiseleri değiştirmek İnönü’nün değil, hiç kimsenin kudreti dâhilinde değildir. (Soldan Alkışlar)
“Muhterem mebuslar, Başbakanın nasıl konuşması lâzımgeleceğini kendisine öğretmek arzusuna kapılan arkadaşlar burada bulunmalıdır. Bunun kolayı var. Kendileri kürsüye gelirler, konuşurlar, biz de nasıl konuşmak lâzımgeldiği hakkında mutena örnekler elde etmiş oluruz. (Gülüşmeler)
“Allâh’a çok şükür, Türk Milletinin kahhâr sillesi, dünki müstebidi bugünün hürriyet kahramanı hâline kal̃betti!”
“Muhterem Arkadaşlar, İsmet İnönü konuşurken gülmek mi, ağlamak mı, sevinmek mi, kızmak mı lâzımgeldiğini insan hakikaten kolayca kestiremiyor, hayretler içinde kalıyor. Sözlerine kızmak lâzımdır: Çünkü hepinizin pek iyi bildiğiniz 1946 seçimleri hakkında, göz göre göre bu kadar açıkça yalan söylüyor ve bu insanı heyecandan heyecana sevkediyor. Nasıl olur da, bu derece yüksek mesuliyetler deruhde etmiş olan bir insan, karşısındakilerin gözlerinin içine bakarak yalan söyliyebilir, bu yolda böylesine bir suimisal verebilir? Bunu hakikaten beşer vicdanı kabul edemiyor ve insan, havsalalara sığmıyan bu vaziyet karşısında kızıp isyan ediyor. Fakat öte yandan İnönü’nün bu konuşmalarında çok sevinilecek bir taraf da var. İsmet İnönü’nün burada hürriyetten, seçim emniyetinden zari zari bahsetmesi, demokratik rejimin muhafazasının bu memleket itibarı için lüzumlu olduğunu ifade etmesi, sadece ve sadece ilâhî adaletin bir tecellisinden ibarettir. (Soldan alkışlar) O Allaha bakınız ki, ömrü boyunca inkâr ettiği prensipleri müdafaa etmek, ömrü boyunca ayaklar altında çiğnediği vatandaş reylerinin müdafi ve hâmiliğini yapmak için, onu bugün bu kürsüye zorlanarak gelmek mecburiyeti altında bırakıyor, ilâhî adaletin şu büyük tecellisine bakınız, arkadaşlar! Allaha çok şükür, bu memleket bu hâdiseyi gördü. Allaha çok şükür, Türk Milletinin kahhar sillesi dünkü müstebiti bugünün hürriyet kahramanı haline kalbetti. (Soldan alkışlar)
“Sandıkların nasıl kırıldığını, reylerin nasıl çalındığını, İstanbul seçimlerinde bir tek meb’ûs kazanmadıkları hâlde nasıl pazarlık ettiklerini İsmet Paşa bilmiyor mu?”
“Muhterem Arkadaşlar, 1946 seçimleri ilk tek dereceli seçimmiş, işlerin nasıl cereyan edeceğini bilmiyorlarmış, bu sebeple bâzı hâdiseler olmuş, İnönü böyle konuşuyor ve bütün bu işlenmiş olan suçların üzerinden geçerek 1946 seçimlerinin meşru olduğunu söylemek istiyor. Celâl Bayar’la yaptığı bir konuşmada bundan bahsettiğini söylüyor.
“Mahiyeti meçhul olan, hakikaten yapılıp yapılmadığı meşkûk bulunan bir muhaverenin delaletiyle meşruiyeti ispata kalkışıyor. Celâl Bayar’a sormuş, demiş ki: çoğunluğu aldığınıza kani misiniz? O zaman zannederim, mebus adedi 400’dü, biz 60 almışız, çoğunluğu elde edebilmek için faraza 250 almak lâzımdır. Hakikatta 250 seçildik mi seçilmedik mi diye, belki Celâl Bayar o anda tereddüd etmiştir. Fakat mutlaka ve mutlaka, 60’ın 3-4 misli fazla seçilmiş olduğumuz malûmdur.
(https://www.trthaber.com/foto-galeri/menderes-ve-arkadaslari-idam-edilislerinin-61-yilinda-aniliyor/50323/sayfa-1.html; 15.6.2026)
Menderes, sâbık “Millî Şef”e: “Dinle! Gözüme bak Paşa gözüme!” “Kan kusturdun dört sene bize!” “1946 seçimleri, böylece, misli görülmemiş bir şekâvet tertîbi içinde yapıldı! O tertîbin başında da Paşa hazretleri vardı! Târih tağyîr edilemez! Büyük Millet Meclisi’nin Tutanakları İnceleme Komisyonu’nda âzâ olanlar, o zaman Millî İrâdeye karşı işledikleri cinâyetin cezâsını, bu dünyâda olmasa, âhirette mutlakâ çekeceklerdir! Paşa da başta!”
***
“Sandıkların nasıl kırıldığını, reylerin nasıl çalındığını, İstanbul seçimlerinde bir tek mebus kazanmadıkları halde nasıl pazarlık ettiklerini İsmet Paşa bilmiyor mu? İstanbul valisinin ve oradaki bâzı memurların temerrüdü sayesinde nihayet ine ine ‘benim beş tane namzedim var, birisi merhum Karabekir, diğeri merhum Recep Peker, ötekileri Toydemir vesaire, sandıklardan reyleri bu şekilde çıkaracaksın, gerisini, Allah belâsını versin, bırakınız demokratlara’ dediğini ve bu beş kişiyi böylece pazarlıkla seçtirdiğini, İsmet Paşa acaba, hatırlamıyor mu?
“İsmet İnönü (Malatya) — Yalan söylüyorsun.
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Bilirsin yaptıklarının hepsini (Sağdan bir ses, vali içinizde)
“Kan kusturdun dört sene bize.
“Nüvit Yetkin (Malatya) — Yalan söylüyorsun
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (363)
“1946 Türkiye’si ile 1954 Türkiye’si arasında asır farkı değil, çağ farkı vardır!”
“Adnan Menderes (Devamla) — Muhterem Arkadaşlar, ya 1946’dan evveli? Bugün burada melekâne bir eda ile, seçimden ve reyden, bu memlekette demokrasinin tesisi lüzumundan, bu sayede itibar kazanılacağından bahseden bu zat 1946’dan evvel tek bir köyde hakiki mânasiyle bir tek reyin kullanılmasına imkân verdi mi? Milletvekilleri malûm. Ticaret odasından, Etıbba odasından tutunuz da Kızılay Cemiyetine, Çocuk Esirgeme Kurumuna, mahalle ve köy muhtarlıklarına kadar hiçbir seçimde Halk Partisi namzetlerine ittifakla rey verilmemiş olduğu vâki mıdır? 1943 senesindeki Hükümet beyannamesini okuyunuz.
“Rahmetli Saraçoğlu diyor ki: Bizim kurduğumuz rejimin, yani tek parti rejiminin, bütün dünyanın medeni insanlarına ve cemiyetlerine örnek olacağında şüphe yoktur. Kendisi elbette ki, 1943 senesindeki bu hükümet programını gözden geçirmiştir. Bu 1943 tarihinden, daha sonra 1946’dan bu yana, demokrasi icaplarının tatbika konulması, demokratik zihniyetin yerleşmesi ve demokratik havanın memlekete hâkim olması bakımından, mesafeler kat’etmiş bulunuyoruz. Kendisine söylüyorum: Acaba ne istiyor? Bugün 1945, 1946’da mıyız, arkadaşlar? Bir defa memleketin o günkü halini, bir de bugün nereye geldiğini düşünün! 1946 Türkiyesi ile 1954 Türkiye’si arasında asır farkı değil çağ farkı vardır. (Bravo sesleri, alkışlar) Medeniyet farkiyle, telâkki farkiyle, biri bu derece başka bir çağdan, diğeri yepyeni bir çağdan örnekler teşkil eden, birbirine hiç benzemiyen iki ayrı Türkiye karşısındayız.
“Bütün vatan sathında yüz binlerce kişilik bir çete, bir şek̆âvet ordusu hâlinde, 1946 seçimlerini böylece îmâl̃ etmişlerdi!”
“Fakat İsmet Paşa bugünü beğenmiyor. Çünkü o süt besüt demokrattır. Çünkü o bu memlekette saçlarını demokratik prensiplerin tatbiki uğrunda ağartmıştır. Çünkü o, 1946 seçimlerini tek dereceli yapmıştır, çünkü o, 1950 seçimlerini sırf Allah rızası için malûm şekilde neticelendirmiştir. Halbuki, 1946’dan evvelki devri malûmdur. 1946 seçimlerinin ise bütün memleket sathında nasıl bir siyasi şekavet halinde cereyan ettiğini bütün dünya bilmektedir. Asıl esef ettiğim nokta şudur: O zaman, vali, kaymakam, nahiye müdürü, Halk Partisi teşkilâtının üste gelen insanları, jandarma, polis, yüz binlerce kişilik ordu, kanunları ve vatandaş hak ve hürriyetlerini müdafaa etmek gibi, mukaddes bir vazifeyle vazifeli olan bütün bu insanlar, Türk milletinin hayret nazarları önünde, kanunun nasıl çiğnendiğinin en iyi örneklerini vermişler, bütün vatan sathında yüz binlerce kişilik bir çete, bir şekavet ordusu halinde 1946 seçimlerini böylece imal etmişlerdi. Sonra da, işte bugün bir kere daha, bütün bunların müsebbibi olan zat kalkıyor ve ben seçildim, diyor, 1946 seçimleri meşrudur iddiasında bulunuyor, aksine vesika getirin diye bağırıyor! 1946 seçimleri meşrudur, aksini iddia için vesika getirin diyor.
“Adâletin eli yakandadır; bunlar yanına kalmıyacaktır!”
“Muhterem Arkadaşlar, 37 vilâyette; o zaman gücümüzün yettiği bu kadardı; 37 vilâyette seçimlerin nasıl perişan, nasıl felâketli bir şekilde yapılmış olduğunu tesbit ederek, binden fazla vesika ile bu kürsüye geldik. Bu zat 37 vilâyetin seçim mazbatalarının 24 saat içinde, bir gün içinde, bir celsede tetkikini emretti ve biz sabahleyin saat onda...
“İsmet İnönü (Malatya) — Yalan söylüyorsun.
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Adaletin eli yakandadır. Bunlar yanına kalmıyacaktır. (Sağdan gürültüler) Anlatacağım şimdi. Anlatacağım. Dinle! Gözüme bak Paşa gözüme.
“Sırrı Atalay (Kars) — Feridun Fikri baksın gözüne... Baktık gözüne, ne var? (Sağdan gürültüler)
“Senin k̃âzib şöhretinden korkacak, çekinecek adam da yoktur!”
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Senin kâzip şöhretinden korkacak, çekinecek adam da yoktur. (Soldan alkışlar) O zaman, bin küsur vesika getirdik, arkadaşlar. Bunlar Meclis zabıtlarında yazılı; tetkik encümeni dosyalarında mahfuzdur. Bu bin küsur vesikanın hiçbirisi, bir teki dahi, nazarı dikkata alınmadı. Neden böyle oldu? Çünkü, her şeyden evvel, minareyi çalan kılıfını hazırlamıştır.
“Sonra, şurası da var ki, 1946 seçimleri, zamanından bir, birbuçuk sene evveline alınmıştır. Baktı ve gördü ki Demokrat Parti kuvvetleniyor, eğer bir buçuk sene beklerse sağdan soldan tesirlerle örfi idarenin de kalkması lâzım gelecek ve işler o zaman kötü olacaktır. İşte bu yüzden, el çabukluğu ile seçimleri bir buçuk sene evvel yaptırmıştır.
“Tek dereceli seçim kanununa gelince, bunu da, vallahi ve billahi, rızayı Bâri için çıkartmamıştır. (Gülüşmeler) Ağzı lâf yapan ve müntehibi sani sıfatını haiz birtakım kimselerin kendisinin aleyhinde olduğunu sanıyor ve bunların reylerine, yeni başlıyan çağ içinde kolay kolay hâkim olabilmek imkânı bulunmıyacağını farzediyordu. Halbuki büyük kitleyi, ta tarihin bağrından gelen ve içlerine sinmiş bulunan korkunun tesiri altında sevku idare edebilmek, jandarmanın süngüsü ile onlara istenildiği gibi rey kullandırmak mümkün olacaktır, diye düşünüyordu. İşte bu hesap ve tertip iledir ki 1946’da müntehibi sanilik usulünün kendileri için tehlikeli olacağını kabul ederek, tek dereceli seçime gitmişlerdir.
“Daha evvel, tek dereceli seçimi bu memlekette kimse bilmiyormuş! Kitaplarda da mı yoktu? Bu, Amerikayı keşfetmek kabilinden bir şey midir?
“O seçimlerde kimseyi hâkimin yanına uğratmadın a Paşam! Kimseye hâkime gitmek imk̃ânını vermedin! 1946 Seçimleri, böylece, misli görülmemiş bir şek̆âvet tertîbi içinde yapıldı!”
“Meselenin başka bir safhası daha vardır: 1946 seçimlerine takaddüm eden zamanlarda idi. Seçim Kanunu üzerinde konuşuluyordu. Bu Mecliste o zaman muhalefet olarak üç kişi idik. Kürsüye geldik ve dedik ki: Siz seçimler hakkında Adliyeye dâva etmek imkânını vermiyorsunuz, kanuna seçimlerin gizli reyle yapılacağını, tasnifin açık olacağını teyit edecek hükümler koymuyorsunuz, böyle seçim olmaz. Bu kürsüye o zamanın, kulakları çınlasın, zannediyorum Dahiliye Vekili Hilmi Uran geldi ve alaylı bir lisanla ‘Her arzu ettikleri yerlerde kapalı kabine nasıl yaptırmalı? Adalete, mahkemeye müracaat ettirmek ise usulden değildir. Bizim anladığımız seçim böyle olur’ diye cevap verdi. Biz, o zaman bu kürsüden şöyle söyledik: “Sizin bu seçimlerde kafanıza koyduğunuz muayyen maksatlar mevcut olmasa bu sözleri söylemezsiniz. Siz iki, üç veya dört ay sonra yapılacak seçimleri, kendiniz için her tehlikeyi bertaraf etmek maksadı ile istediğiniz şekilde yapmak gayesini takibediyorsunuz. Bunun içindir ki bu derece mâkul, bu derece açık, bu derece dürüst tekliflerimizi ceffelkalem reddediyorsunuz ve alay mevzuu yapıyorsunuz. Kafanızda bir şeyler olmasa, böyle hareket etmezdiniz”.
“Muhterem Arkadaşlar, 1946’da seçim hakkını aramak, seçim suçunu takibettirmek maksadiyle bir tek vatandaşın mahkemeye müracaat edebilmesi imkânı mevcut değildi. Seçimleri böyle yaptılar. Bu, bilinmez bir şey değildir. Bilinmeyen bir şey dahi olsaydı, hiç olmazsa bizden öğrenmeleri lâzım gelirdi. Bu mevzuda bir defa değil, bin defa söyledik. İşte o seçimleri yapan zat, şimdi kalkmış, hâkim teminatından bahsediyor!
“O seçimlerde kimseyi hâkimin yanına uğratmadın a Paşam, kimseye hâkime gitmek imkânını vermedin. 1946 seçimleri, böylece, misli görülmemiş bir şekavet tertibi içinde yapıldı. O tertibin başında da Paşa hazretleri vardı! Tarih tağyir edilemez! Büyük Millet Meclisinin Tutanakları İnceleme Komisyonunda âza olanlar o zaman millî iradeye karşı işledikleri cinayetin cezasını, bu dünyada olmasa, ahirette mutlaka çekeceklerdir. Paşa da başta. (Soldan alkışlar)
“Muhterem Arkadaşlar, şimdi mevzuuma geliyorum.
“Hasan Erdoğan (Kars) — Şimdiye kadar mevzuda değil miydiniz?
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — İşimiz uzun, o kadar kolay değil. Oturduğunuz yerden terennüm kolaydır.
“Hasan Erdoğan (Kars) — Asıl kürsüden terennüm kolay, bizim yerimizden terennüm kolay ve hattâ mümkün değil...
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Ha şöyle, ayağa kalk, boyunu bosunu görelim.
“Muhterem Arkadaşlar...
“Hasan Erdoğan (Kars) — Biz, o zaman yaptılar, şimdi yapılmasın diye uğraşıyoruz.
“Ahmet Kocabıyıkoğlu (Balıkesir) — Aferin itiraf ediyor.
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — A, benim canım efendim, o günkü mücadeleler olmasaydı, burada ayağa kalkıp Başvekile karşı bağırabilir miydiniz acaba? (Soldan Bravo sesleri, sürekli ve şiddetli alkışlar)
“Şâyed koltuğunun altında dolu veya boş çantasıyle İsmet İnönü bu kürsüye gelip millî vicdânların ve beşer vicdânının tahammül tâkat̃ini aşan bir şekilde konuşmamış bulunsa idi, yine kürsüye gelip huzûrunuzu işgâl̃ etmezdim!”
“Muhterem Arkadaşlarım, şimdi günün mevzuuna geliyorum: Eğer, sureti zahirede bize, Demokrat Partiye tevcih edilmiş olan hücumun aynı zamanda memleket menfaatlerini ve millî haysiyetimizi rencide eder tarafları olmasaydı, Muhterem Grup Reisi Hulusi Köymen’in verdiği takrir üzerine huzurunuzu tasdi etmezdim. Halkçı gazetesinde çıkan yazı ne olursa olsun, şayet Halk Partisi Meclisi adı altındaki heyet, bu yazıyı, mâna ve lâfız itibariyle kabul edip bir tertip eseri olarak memleket huzuruna çıkma teşebbüsüne geçmemiş olsaydı, yine şayet koltuğunun altında dolu veya boş çantasiyle İsmet İnönü bu kürsüye gelip millî vicdanların ve beşer vicdanının tahammül takatini aşan bir şekilde konuşmamış bulunsa idi, yine kürsüye gelip huzurunuzu işgal etmezdim. Fakat burada ve başka sahalarda yapılan bu tertipler karşısında, memleket idaresinde mesuliyet almış bir insanın seyirci kalmak imkânı tasavvur edilemezdi.
“Dışarılara jurnal̃ etmek sûretiyle bir müdâhaleye yol açmak peşindedirler!”
“Onun için huzurunuzdayım. Demokrat Partiye yapılan hücumların nasıl, aynı zamanda memleket menfaatlarini ve millî haysiyeti rencide etmekte olduğunu iki cümle ile arz edeyim:
“Onların ifadesine göre, bu memlekette istibdat vardır, bu memlekette seçim emniyeti mevcut değildir, bu memlekette bir ton linyit pahasına partilerden istifa edilir.
“Nihayet bu memlekette Hükûmet, istibdat hâkim olduğu için, hattâ dışarılara jurnal etmek suretiyle bir müdahaleye yol açmak acaba mümkün müdür, değil midir tarzında birtakım kavak yelleri başlarında esmektedir; bu sevdanın peşindedirler.
“Nüvit Yetkin (Malatya) — Böyle bir şey yok, jurnalcilik isnadını iade ederim, onu içinizde arayın.
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Ben ineceğim, bu kürsü bana baki değildir, gelip konuşursun.
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (364)
“Bir kepeneğin altında gizlenip mefsedet îkâ edenler”
“Demin 1946 seçimlerinden bahsettik. Biz biliriz ki bir insan bir suç işlerse, başkalarının işlediği suçları yad ve tezkir etmek suretiyle o suçtan teberri etmez. Biz, işlenmiş bir suçtan teberri maksadiyle değil, sadece politika gibi, Devlet idaresi gibi, Büyük Millet Meclisinde milletvekili olmak gibi, muhalefeti temsil etmek gibi en yüksek sahada cereyan eden faaliyetlerde vicdana ve insafa riayet etmeden söz söylemenin fecaatini tebarüz ettirmek maksadiyle 1946 seçimlerinden bahsettik.
“Seçim emniyetinden bahsetmek, herkese düşer, fakat Halk Partisine ve İsmet Paşaya düşmez. Fakat, onun niyeti, sinsi bir ruh haleti ile bu kürsüye gelmek, bütün canını dişine takarak, gözlerimizin içine baka baka 1946 seçimleri suçundan teberri etmek, böylece yeni tertip ve tezvirlerine hamle kazanmaktır. Biz, buna imkân vermiyeceğiz. (Bravo sesleri)
“Bu memlekette sekiz senelik mücadelenin getirdiği bir hürriyet vardır. Bunun heder edilmesine imkân vermiyeceğiz arkadaşlar. (Bravo sesleri) Bütün Türk Milletinin arzusunun böyle olduğunu biliyoruz. Sağdan soldan yıpratarak, bir havari edası ile bu memlekette demokrasiyi kuralım ve memleketin itibarını yükseltelim, diyerek bir kepeneğin altında gizlenip mefsedet ika etmenin mümkün olmadığını, bu hayalde bulunanların hüsrana uğrıyacağını hâdiseler gösterecektir. (Soldan alkışlar) Bugüne kadar istihsal edilmiş olan neticeler üzerinde fevkalâde hassas ve kıskancız.
(Milliyet, 14.6.1960, ss. 1 ve 2)
Menderes bahsi vesîlesiyle, işbu araştırmamızın 17 Aralık 2025 târihli 199. tefrikasında münderic târihî vesîkayı ve alt yazımızı (son kısmını tâdil ederek) bir kerre daha ferâset sâhiblerinin dikkat nazarlarına arzediyoruz:
İhtilâlcilerin tertîb ettikleri 28 Nisan 1960 Hâdiseleri üzerine kapanmış İstanbul Üniversitesi, 13 Haziran 1960 günü, Sabataî Cemâatinin güzîdelerinden Rektör Ord. Prof. Dr. Sıddık Sami Onar’ın nutkuyle ve DP ik̃tidârı aleyhinde yapılan çirkef bir nümâyişle tekrâr açılıyor… Sabataî, Sabataîleşmiş veyâ aldatılmış üniversite talebeleri, nümâyiş esnâsında, ellerinde taşıdıkları bir temsîlî kuklayle, Sâbık Başvekîl Adnan Menderes’i asıyorlar! Îdâm gömleğinde “suçları” yazılı: “Satılmış, kâtil, dolandırıcı, hırsız, kaçakçı”, v.s. Karacan ve İpekçi’nin Milliyet’i, nümâyiş haberini, büyük bir memnûniyetle, üç resim refâkatinde manşetten veriyor… Îdâm resminin alt yazısı: “Beyazıtta Üniversite gençliğinin yaptığı büyük mitingde gençler tarafından lânetlenen sâbık ve sâkıt hükûmetin başını temsil eden bir kukla görülüyor.” Hemen altındaki ikinci resmin alt yazısı: “Beyazıt mitinginde lânetlenen Bayar ve Menderes’in köpek şeklindeki resimleri.” Gazetenin aynı nüshasının 2. sayfasında, Mütehakkim Zümrenin tipik bir mensûbu olan Farmason Komünist Çetin Altan’ın hâinâne bir ihtilâlle alaşağı edilmiş meşrû bir ik̆tidârın mensûblarına en galîz hakâretleri savurduğu “İnsan durup durup kızıyor” başlıklı fıkrası: “Hakaret, namuslu kişilere lâyık olmadıkları kötü bir sıfatı atfetmekle olur… Size nasıl hakaret etmek mümkündü ki, lâyık olduğunuz kötü sıfatı bulmak imkânsızdı. Hırsız desek, gerçekten hırsızdınız. Dalkavuk desek, gerçekten dalkavuk, rezil desek, gerçekten rezil… […] Şayet size haysiyetsiz demişsek özür dileriz, sizlerden değil, başka haysiyetsizlerden; çünkü en haysiyetsiz olan bile sizlerin yanında İsa Aleyhisselâm gibi kalır…”
***
“600 fabrika kurduk. 20 bin kilometre yol yaptık. Yedi tâne muazzam liman inşâ hâlindedir. Dünyâ kadar silo yükselmiştir. Ticâret filosunu iki misline çıkardık. Bütün köylere su gitmiştir. Dört sene sonra bütün memleket elektriğe gark olacak ve bunun nimetlerinden istifâde edecekdir.”
“Bu memlekette bir iktisadi kalkınma vardır. Fakat Halk Partisi onu söylemez. Söylediği, hayat pahalılığıdır. İktisadi hayat deyince Halk Partisinin veya İsmet Paşanın aklına, belki başka şeyleri olmadığı için, sadece endeksler gelir. İktisadi hayatın binbir tecellisi, binbir cereyan sahası onlarca meçhuldür, işlerine gelmez. Falan maddenin darlığı varsa benim neme lâzım? O maddeden değil, yalnız darlıktan bahsederim. Falan maddenin fiyatında yükseklik varsa, benim neme lâzım? Yalnız yükseklikten bahsederim, öte taraftan, 600 fabrika kuruldu. 20 bin kilometre yol yaptık. Yedi tane muazzam liman inşa halindedir. Dünya kadar silo yükselmiştir. Ticaret filosunu iki misline çıkarmışız. Bütün köylere su gitmiştir.. Dört sene sonra bütün memleket elektriğe gark olacak ve bunun nimetlerinden istifade edecektir. Bütün bunlardan hiçbir şey lâzım gelmez. Onun söyliyeceği tek söz vardır, o da “vatandaş bunalmaktadır” sözüdür. Hakikaten inanarak mı söylüyorsun paşa, inanarak mı?
“1943 senesi, ölülerin kefen bulamadığı, bir metre bezin beş liraya satıldığı, bir kilo buğdayın yüz kuruşu aştığı târihtir!”
“Muhterem Arkadaşlar, sene 1943 ölülerin kefen bulamadığı, bir metre bezin beş liraya satıldığı, bir kilo buğdayın yüz kuruşu aştığı tarih! […]
“Muhterem Arkadaşlar, yine o [Şükrü Saraçoğlu’nun] hükûmet programında, 1943’te sıkıntı çeken tek zümre olarak gösterdikleri küçük memurlar hakkında, Halk Partisinin tedbirleri nedir, biliyor musunuz? Bunların maaşını artıramam, diyor. Çünkü; hazinenin takati yoktur. Zabıtları açsınlar ve ibretle okusunlar; bugün iktisadi vaziyette bunalınmakta olduğundan bahsedenler bu memleketi nasıl bunalttılar ona bir baksınlar.
“Nüvit Yetkin (Malatya) — Siz de iştirak etmiştiniz.
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Evet, fakat ben kefareti zünubumu ödedim, ya siz? (Soldan alkışlar)[…]
“Sırrı Atalay (Kars) — Sen rey vermedin mi?
“Başvekil Adnan Menderes (Devamla) — Evet, bu programa ben de o zaman rey verdim. Vermez olaydım. Fakat muhterem arkadaşlar; salâh istiğfarla başlar. Biz suçumuz varsa bunun keffâretini kat kat ödemiş insanlarız. İsmet Paşanın hayatında ise salâhın başlamamış olduğu, bu kürsüye gelip, 1946 seçimlerinin meşru olarak yapılmış olduğunu iddia etmesiyle sabittir. Salâh, bu anda ondan bahsetmemesinde idi. Ya efendice susacak yahut da o günün icabı böyle idi, böyle yaptım, diyecekti. […]
“Tarihî hâdiselerin akışında şu veya bu yapılmış olabilir. Alâkalı şahsa düşen, efendice sükûttan ibarettir. Her halde böyle bir şahıs, bir müddeiumumi veya bir heyeti ithamiye edasiyle bu kürsüye gelmez. Bu, efendiliğin icabatına aykırıdır. Bu vaziyette bir şahıs, sükût eder, yerinde oturur.
“Eğer İsmet Paşa devlet reisliği mevkiine kadar gelmiş, ağır mesuliyetler deruhde etmiş insanların vakârıyle hareket etmesini bilmiş olsaydı, o zaman, bugünkü demokrasiyi yerleştirmek, memleketin itibarını yükseltmek hususundaki sözlerinin kıymeti altın olurdu. Fakat sizlerin emniyetinizi zedelemek, yıpratmak ve sizleri bu yolda kandırmak için konuştuğu cümlece malûm olduğu için, vicdanlarınızda şiddetli aksülamel yapıyor, yahut da sözleri gülüşmelerle karşılanıyor. Bu vaziyette mukadder olan budur. İlh…” Başbakanlarımız ve Genel Kurul Konuşmaları, Cilt 4: Cumhuriyet Hükümetleri Dönemi, Adnan Menderes, Haz.: Dr. İrfan Neziroğlu ve Dr. Tuncer Yılmaz, Ankara: TBMM Yl., 2014, ss. 447 – 453)
Menfûr 27 Mayıs ihtilâlcileri nezdinde Menderes’in en büyük günâhı
♦ 7 Kasım 1954’te, TBMM kürsüsünden, 1946 Teşriî Seçimlerinin meşrûiyetini iddiâ eden İsmet İnönü’ne Adnan Menderes’in verdiği uzun cevâb esnâsında, CHP saflarından ve bizzât İnönü tarafından yapılan müdâhalelerden, her iki siyâsî fırka arasında büyük bir gerginlik olduğu dikkati çekmiş olmalıdır. Sâbık “Millî Şef”, bekleneceği üzere, kendisinin ve selefinin totaliter ik̆tidârının sorgulanmasına kat’iyen tahammül edemiyor… “Açık rey, gizli sayım” madrabazlığıyle hîleli, gayr-i meşrû olduğu âşik̆âr olan, resmî makâmların tehdîd ve baskısı altında yapılan 1946 Seçimlerini dahi müdâfaa edecek kadar pişkinlik gösteriyor… Menderes ise sözünü esirgemiyor, “Totaliter Şeflik” idâresini mahk̃ûm etmekden çekinmiyor:
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (365)
“Muhterem Arkadaşlar, İsmet İnönü konuşurken gülmek mi, ağlamak mı, sevinmek mi, kızmak mı lâzımgeldiğini insan hakikaten kolayca kestiremiyor, hayretler içinde kalıyor. Sözlerine kızmak lâzımdır: Çünkü hepinizin pek iyi bildiğiniz 1946 seçimleri hakkında, göz göre göre bu kadar açıkça yalan söylüyor ve bu insanı heyecandan heyecana sevkediyor. Nasıl olur da, bu derece yüksek mesuliyetler deruhde etmiş olan bir insan, karşısındakilerin gözlerinin içine bakarak yalan söyliyebilir, bu yolda böylesine bir suimisal verebilir? Bunu hakikaten beşer vicdanı kabul edemiyor ve insan, havsalalara sığmıyan bu vaziyet karşısında kızıp isyan ediyor. Fakat öte yandan İnönü’nün bu konuşmalarında çok sevinilecek bir taraf da var. İsmet İnönü’nün burada hürriyetten, seçim emniyetinden zari zari bahsetmesi, demokratik rejimin muhafazasının bu memleket itibarı için lüzumlu olduğunu ifade etmesi, sadece ve sadece ilâhî adaletin bir tecellisinden ibarettir. (Soldan alkışlar) O Allaha bakınız ki, ömrü boyunca inkâr ettiği prensipleri müdafaa etmek, ömrü boyunca ayaklar altında çiğnediği vatandaş reylerinin müdafi ve hâmiliğini yapmak için, onu bugün bu kürsüye zorlanarak gelmek mecburiyeti altında bırakıyor, ilâhî adaletin şu büyük tecellisine bakınız, arkadaşlar! Allaha çok şükür, bu memleket bu hâdiseyi gördü. Allaha çok şükür, Türk Milletinin kahhar sillesi dünkü müstebiti bugünün hürriyet kahramanı haline kalbetti. (Soldan alkışlar)”
Onun şu müşâhedesi, daha o zamândan, İnönü’nün, Menderes ve DP ik̆tidârını entrikayle ve yabancı mihrâkların yardımıyle devirmek peşinde olduğunu ifşâ ediyor:
“Dışarılara jurnal̃ etmek sûretiyle bir müdâhaleye yol açmak peşindedirler!”
Bu çatışmada muhakkak ki nefsâniyetin büyük payı vardır: Totaliter Şeflik yapmış bir adamın alelâde bir vatandaş gibi sîgaya çekilmesi, ağır tenk̆îdlere hedef olması onun tahammül edebileceği bir vazıyet değildir…
Fakat Mütehakkim Zümre nezdinde Menderes’in en büyük günâhı, Kemalist İnk̆ilâbların (kendi tâbirince) “halka mâl̃ olmamış” bâzılarına cephe alması ve dîndâr halkımıza yakınlık göstermesidir…
“Halka mâl̃ olmamış” o İnk̆ilâbların en başında, herhâlde, “Dîn İnk̆ilâbı” geliyordu… Halkımız, en fazla, onun bu İnk̆ilâba sırtını dönmesinden memnûn kalmıştır…
Dîğer bir memnûniyet sâik̆i de, yasaklanan dînî tedrîsâtı ve İsl̃âmın öğretilmesini tekrâr serbest bırakmasıdır…
Yukarıda gördük ki bizzât Adnan Menderes’in gelini (Yüksel Menderes’in sâbık eşi) İpek (Kumbaracıbaşı) Kıramer, onun gözden düşmesine (tabiî, kasdedilen, Mütehakkim Zümrenin gözünden düşmesidir) ve bir ihtilâlle devrilmesine başlıca sebeb olarak “DP ik̆tidarının İsl̃âmcı çevre ile yakınlaşmasını” gösteriyordu…
İşbu çalışmamızın 15 Eyl̃ûl̃ 2025 târihli 129. tefrikasında, Cuntacılar tarafından 27 Mayıs 1960 İhtilâli için gösterilen ilk sebebin de, “Menderes ik̆tidârının Kemalizmden uzaklaşması” olduğunu îzâh etmiş, ayrıca şu umûmî tesbîtte bulunmuştuk:
Kemalizm, Türkiye’de, ihtilâllerin ilhâm kaynağı, müteharrik kuvveti, esbâbımûcibesidir; çünki ihtilâlcilik, Kemalist Totaliter İdeol̃ojinin mayasında mevcûddur…
Bittabi, Kemalizmden uzaklaşılması, onların bâzı imtiyâzlarının da kaybı mânâsına geliyordu… En azından, artık, Kemalizmi, vara yoğa, Millete karşı bir tahakküm vâsıtası olarak kullanamıyacaklardı…
Bu gibi ideol̃ojik ve menfâat̃ temelli endîşelerle, ellerindeki muazzam imk̃ânları kullanarak Üniversite gencliğinin mühim bir kısmını ayaklandırdılar; her gün gazeteler vâsıtasıyle tahrîk̃ât yaparak Memlekette kargaşa çıkardılar, âsâyişi bozdular…
Nihâyetinde, her zamân bir ihtilâl, bir hük̃ûmet darbesi için tetikde bekleme zihniyetiyle yetiştirilen Ordunun bir kesimini devreye sokarak meş’ûm ihtilâllerini yaptılar ve ik̆tidâr fırkasının mensûblarını hapishânelere doldurdular; arkasından da göstermelik bir mahkemede (“Yüksek Adâlet Dîvânı”nda) g̃ûyâ muhâkeme ettiler…
Üç kişi, “îdâm” edilerek, adâletle al̃âkası olmıyan bu tedhîş mahkemesinin ve arkasındaki Cuntanın en büyük zul̃müne dûçâr oldu: Başvekîl Adnan Menderes, Hâriciye Vekîli Fatîn Rüştü Zorlu ve Mâliye Vekîli Hasan Polatkan…
Bu üç mazl̃ûmun, 11 Nisan 1990 târih ve 3623 sayılı kânûnla mâsûmiyetleri kabûl̃ edilmiş, îtibârları iâde edilmiş bulunuyor. Binâenaleyh, mâhûd Yassıada Mahkemesi ve Cunta, Adâlet önünde resmen dahi mahk̃ûm olmuşlardır. Onların meş’ûm ihtilâllerini de, göstermelik muhâkemelerini de topyek̃ûn mahk̃ûm eden ikinci bir kânûn, TBMM’de, 24 Haziran 2020’de kabûl̃ edilmiştir.
Şu vazıyete nazaran, o üç mazl̃ûmun mâsûmiyetleri hakkında herhangi bir tartışmaya artık mahâl̃ kalmamıştır…
27 Mayıs İhtilâlcilerinin, Milletimizin meşrû Başvekîline revâ gördükleri ezîyetler
♦ Hâl̃buki o mazl̃ûmlara, habîsler, ne ezîyetler yapmışlardır!
Bu üç mazl̃ûmdan Adnan Menderes’e revâ görülen ezîyetlerden, Süleyman Demirel veyâ Yalan Üzerine Kurulu Bir Politik Hayât isimli kitabımızda (Ankara: Hakîkati Arayış Neşriyâtı, 1990, 320 s.) bir nebze bahsetmiştik. Kaynağımız, Nazlı Ilıcak’ın Menderes’i Zehirlediler! isimli kitabıydı (İstanbul: Dem Yl., 1989).
Nazlı (Çavuşoğlu) Ilıcak, mâl̃ûm, bir zamânların yüksek tirajlı Tercüman gazetesinin patronu Kemal Ilıcak’ın eşiydi ve bu gazetede uzun seneler fıkralar neşretmiştir. Sabataî Cemâatinin Kapanî koluna mensûb Kemalist bir muharrire olarak tanınan Nazlı Hanım, bu gazetede yazmaktan mâadâ, birkaç sene, Bul̃var isimli müstehcen, müstekreh bir gazete de neşretmişti… (Şöhretlerinde, Cemâat tesânüdü dâimâ başlıca âmildir…) Bu şahsıyetiyle bize zıd bir insan olmakla berâber, müsbit delîllere istinâd eden mezk̃ûr araştırma kitabı, mürâcaat edilmiye şâyândır.
Onun kitabına istinâden 1990 senesinde yazdıklarımızı, cüz’î tâdilâtla buraya da dercediyoruz:
Zehirleyip intihâr ettiğini iddiâ ettiler; sonra da sigara vermiyerek kıvrandırdılar!
Uzun bir müddetten beri ihtilâlcilerin elinde mârûz kaldığı sistematik aşağılayıcı muâmeleyle, Adnan Menderes, artık sinirleri iyice yıpranmış, çökmüş bir insandır…
Nazlı Ilıcak’ın, Menderes’i Zehirlediler! isimli kitabında, Menderes’in avukatlarından Burhan Apaydın’ın topladığı müsbit delîllere istinâden gözler önüne serdiği gibi, Menderes, 14 – 15 Eyl̃ûl̃ 1961 gecesi, İhtilâlciler tarafından kendisine yapılan aşırı dozdaki “ağır bir uyku verici, bir müsekkin, bir uyuşturucu olan Lüminalsodik” iğnesiyle zehirlenmiştir…
16 Eyl̃ûl̃ 1961 sabah saat 08.00 civârında nihâyet komadan çıkarak yavaş yavaş kendisine gelir…
Menderes, Yassıada’da, günde üç paket içecek kadar aşırı bir sigara tiryakisi olmuştur…
Gün boyu, kendisine sigara verilmesi ve bir dakîkacık olsun ayağa kaldırılması için Yassıada Garnizon Kumandanı Albay Tarık Güryay’a, doktorlarına ve kendisinden mes’ûl̃ subay ve astsubaylara bir çocuk gibi yalvarır durur… Fakat bir kayayı bile yumuşatabilecek bu yalvarışlarına rağmen kendisine merhamet gösterilmez, sigara verilmez…
Şimdi 17 Eyl̃ûl̃ 1961 sabahındayız. Zehirlenme hâdisesiyle de Menderes iyice tükenmiş, irâdesi eriyip gitmiştir. O ağır baskılar altında, Ada Kumandanı Güryay ile ikiyüzlü politikacı Ethem Menderes (ki Adnan Menderes’le bir akrabâlığı yoktur), esâslı bir mizansenle, Menderes’den, kendisinin zehirlenmediği, fakat (g̃ûyâ hep yanında taşıdığı 30 – 40 kadar Ekuanil hapı içerek) intihâra teşebbüs ettiği şeklinde bir îtirâfnâme alırlar…
Menderes o ânda o kadar zavallı bir durumdadır ki konuşması da, îtirâfnâmesi de alabildiğine insicâmsızdır…
Menderes’in intihâra teşebbüs edip kurtarıldığı şeklinde İhtilâlciler tarafından ortaya atılan büyük yalan, işte bu hâdiseye dayanmaktadır!
Zehrin sarsıntısından henüz kurtulmamışken, gündüz gözü îdâm ettiler!
Îdâmdan hemen önce, İnfâz Hey’etinin talebi üzerine, Adlî Tabîb Dr. Lütfü Tuncay da onu muâyene etmiş ve bu hâldeyken îdâm edilemiyeceğine dâir resmî bir rapor tanzîm etmiştir.
(İsmail Şenyüz’ün çekdiği fotoğraf; https://www.dha.com.tr/gundem/menderesin-idamini-fotograflayan-senyuz-15-20-gun-uyuyamadim-1849083; 30.3.2026)
İnsanlıktan nasîbini almamış sefîl mahl̃ûklar, mütemâdî ezîyetleriyle, ömrünce Milletimize hizmet için çırpınmış Başvekîlimizi bu hâle getirmişlerdi!
***
Dr. Tuncay’ın raporu, aynen şu şekildedir:
“İdam cezasına hükümlü Ethem’den olma, Tevhide’den doğma 1899 doğumlu Adnan Menderes’in, hükmün infazından evvel, Yassıada Garnizonu’ndan verilmiş olan 17.09.1961 tarihli Dr. Sedat Tavat, Dr. Nevzat Yeğinsu, Dr. Galip Bozalioğlu, Dr. Ahmet Karahaliloğlu, Dr. Zeki Kebapçıoğlu ve Dr. Sedat Yörük’ten imzalı rapor da incelenip tarafımdan yeniden yapılan muayenesinde, kendisinde T.C. Kanununun 12/2 Maddesinde yazılı cezasının infazına mani bir hastalığını bildirir işbu rapor, bittanzim istek üzerine İnfaz Hey’eti Başkanı’na verildi.
“17.09.1961, Adlî Tabip Dr. Lütfü Tuncay.”
Buna rağmen, “Lütfü Tuncay’ın raporu gözardı edildi ve henüz içtiği ilâçların şokundan kurtulamıyan Menderes’in cezası, teamüle aykırı olarak, gündüz vakti, alelacele infaz edildi…” (Ilıcak 1989: 119)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (366)
Tuvalete çıkmasına da müsâade etmiyerek aşağıladılar!
İnsan bugün bütün bu hâdiseler üzerinde düşünürken yüreği burkuluyor…
Hele Menderes’in îdâmından 24 sâat evvel odasında geçen ve teype kaydedilen konuşmaların zabıtlarını okurken artık gözyaşlarımızı zaptedememekteyiz…
Yâ Rabbi, bu denî muâmelelerin, değil bir milletin Başvekîline, âdî bir kâtile bile revâ görülmesini bizim insanlık haysiyetimiz kabûl̃ etmiyor!
Bu konuşma zabıtları hakkında, Nazlı Ilıcak, şu îzâhatı veriyor:
“Menderes’in odasında bir mikrofon vardır. Bu mikrofon onun her konuşmasını tesbit için oraya yerleştirilmiştir. ‘İntihar teşebbüsünden’ sonra da, mikrofon ve bağlı olduğu teyp çalışmaktadır. Bilâhare teyp deşifre edilmiş ve daktiloya çekilmiştir. Yazıda parantez içinde bulunan bölümler aynen belge metninde mevcuttur. Bu metin, Tarık Güryay’ın vârisleri tarafından, Celâl Bayar’ın, Emin Kalafat’ın ve Samet Ağaoğlu’nun ‘kaybolan’ hatıra defterleri ile birlikte, ‘Tercüman’ gazetesine satılmıştır.” (Ilıcak 1989: 70)
İşte bu konuşmalardan bir pasaj! Bakın, İnsan Haklarını tanımıyan ikiyüzlü zâlim bir zümre tarafından bir milletin Başvekîli ne korkunc hâllere düşürülmüştür!
“Menderes: - Dışarı çıkacağım yavrum!
“Astsubay: - Hayır, getirelim bir şey!
“Menderes: Getin bakalım! Ayıp olacak! Çok ayıp olacak! Ahh, ahh, ahh! Beyler merhamet edin! Merhamet edin Beyler! Allâh’ım! Allâh! Dışarı çıkmak istiyorum Beyler!
“Astsubay: - Lâzım olan şeyi getirelim eğer istiyorsanız…
“Menderes: E… Getirin! Getirin, şey getirin! Pek ayıp, pek ayıp şey! Allâh, Allâh, Allâh’ım, Allâh’ım! Donuma işiyorum Vallâhi! (Sükût…) Yavrum, ne yapayım ben şimdi böyle? Uzatayım… Siz sıkışınca ne yaparsınız?
“Nöbetçi Subay: - Doktorun emrini dinlerim!
“Menderes: - Yok! Doktorun dediğini yapmazsınız!
“(Bu esnada dışarıdan küvet [lâzımlık] getirdiler…)
“Astsubay: - Edin! Buna edin Efendim!
“Menderes: Çok affedersiniz, büyük abdestim de var! Temizlenecek de…
“Astsubay: - Büyüğü de burda edin Efendim! Burda edin!
“Menderes: - Ne yapayım? Ben susuz yapamam! Biraz su getirin! Ahh! Allâh! (Sükût…) […]
“Nöbetçi: - Çekinme! Ne olacak yâhu?
“Menderes: - Çekinme olur mu?
“Nöbetçi Subay: Rahat, rahat!
Menderes: - Şimdi büyüğümü yapacağım!
“Nöbetçi Subay: - Oturun, oturun, oturun!
“Menderes: Olmaz, olmaz!
“Nöbetçi Subay: Hepimiz aynıyız! Ayıp yok burda! Hepimiz aynıyız! (Hasta, tekrar temizleniyor…)” (Ilıcak 1989: 96 – 98)
Allâh’ım! Sen, onu da, onun bu hâllere düşmesine müsâade eden Milletimizi de mağfiret et! Ve mücrimlerden onun intikâmını al! Heyhât ki biz bugün de âciziz!
Menderes’in son ânları: Rabb’imizin huzûruna Müslüman ve mazl̃ûm sıfatıyle çıktı
Habîslerin bunca zulmüne mârûz kalan Adnan Menderes, son ânlarında hangi hâletirûhiye içindeydi, neler yaptı?
Bu suâllerin cevâbı için birinci dereceden ve şâyân-ı îtimâd bir şâhide sâhibiz: O târihlerde Ordu Foto Film Merkezi Âmiri olarak Menderes’in îdâm fotoğraflarını çekmek üzere vazîfelendirilmiş Emekli Astsubay İsmail Şenyüz… (2017’deki ilk mülâkatı yapan Derin Tarih muharrirlerine nazaran ise, o, “Harbiye Yıldız Foto Film Merkezi’nde görevli fotoğrafçı”dır…)
İnternet’te, kendisiyle değişik târihlerde yapılmış iki mülâkata rastladık.
İkinci mülâkat, 17 Eyl̃ûl̃ 2021’de, Demirören Haber Ajansı muhâbiri Cavit Akgün tarafından yapılmış. O târihte 88 yaşında olan (iki çocuk babası) İsmail Şenyüz, Muğla’nın Fethiye kazâsında, 66 yaşındaki kızı Saliha Şenyüz ve 28 yaşındaki torunu Ebru Şenyüz ile berâber yaşıyormuş.
(Cavit Akgün, Demirören Haber ajansı, Muğla, 17.9.2021; https://www.dha.com.tr/gundem/menderesin-idamini-fotograflayan-senyuz-15-20-gun-uyuyamadim-1849083; 30.3.2026)
Menderes’in son ânlarının şâyân-ı îtimâd şâhidi, Emekli Astsubay İsmail Şenyüz, 2021’de, 88 yaşında… Târihî hak̆îkatlerin gün ışığına çıkmasına hizmet eden herkesden Allâh râzı olsun!
***
İsmail Şenyüz’ün şahâdetine nazaran, Adnan Menderes, Rabb’imizin huzûruna Müslüman ve mazl̃ûm sıfatıyle çıkmıştır:
“Sağlıklı olduğunu fotoğraflarla tespit etmek için görevlendirildim. Akşam üzeri giderek, Yassıada komutanına [Albay Tarık Güryay] çıktım, ‘Şimdi uyuyor’ dedi. Uyku saati değildi, anlayamamıştım. Ertesi sabah odasına gittiğimde, Menderes kahvaltı yapıyordu. Üzerinde pijamaları vardı. ‘Bu kıyafetimle fotoğraf çektirmek istemiyorum’ dedi. Çok kibar bir insandı. Beraberimdeki askerler, ‘Fotoğrafları hanımına vereceğiz, seni hasta biliyorlar’ diye ikna etti ve bir tane çektirdi.
(Yeni Şafak / Derin Tarih, 9.2.2017; https://www.gzt.com/tarih/idamin-fotografcisi-51-yil-sonra-konustu-menderesin-son-anlari-2610490; 30.3.2026)
Resmî Fotoğrafçı Astsubay İsmail Şenyüz tarafından çekilen bu resimde, îdâm gömleği giydirilmiş Adnan Menderes, elleri arkadan bağlı, menfûr İhtilâlcilerin kendisine 14-15 Eyl̃ûl̃ 1961 gecesi şırınga ettikleri “Lüminalsodik” zehrinin têsîrinden tamâmen kurtulamamış bir hâlde, salllana sallana îdâm sehpâsına yürümektedir…
***
“Menderes, kendisini muayene etmeye gelen sağlık heyetine ‘Sizi bu vaziyette karşıladığım için üzgünüm’ dedi. Kibarca onları karşıladı. Baştaki profesör ‘geçmiş olsun’ dileklerini iletti. Yakın arkadaşı Etem Menderes ile görüştürdüler. Ada Komutanı, Menderes'e ‘Hazırlan, İmralı Adası'na gidiyoruz’ dedi. Yağmurlu bir havada 2 hücumbotla adaya gittik. Adaya vardığımız zaman savcının odasına girdik. Savcı ‘İdam kararını’ Menderes'e tebliğ etti. Son sözünü sordular. ‘Hayata veda edeceğim, çocuklarımı sevgi ve saygıyla anarım’ dedi. Daha sonra imam ile 5 dakika görüştü. Görüşmenin ardından üzerine idam kararının yazılı olduğu gömlek giydirildi. Koluna 2 gardiyan girdi. Menderes'in sağlıklı olduğunu göstermek için gardiyanlara ‘Kolundan çıkın’ denildi. İdam sehpasına kadar bu şekilde yüründü.
“Sakin bir şekilde sehpanın yanına gitti. Sehpanın üzerine çıkardılar ve son sözünü sordular. O anki heyecanla ne dediğini hatırlamıyorum. Sonradan ‘Vatan sağ olsun’ dediğini öğrendim. Savcının odasında bile söylediği kelimelerin çoğunu hatırlamıyorum. Kelime-i Şahâdet getirdi. Ayağının altındaki tabureyi çektiler ve idamı gerçekleşti. [17 Eyl̃ûl̃ 1961] Menderes asıldıktan sonra dönerken çektiğim fotoğraf karesi gözümün önünden gitmedi. 15-20 gün uyuyamadım.” (Cavit Akgün, Demirören Haber ajansı, Muğla, 17.9.2021; https://www.dha.com.tr/gundem/menderesin-idamini-fotograflayan-senyuz-15-20-gun-uyuyamadim-1849083; 30.3.2026)
İsmail Şenyüz: “Ben hayâtımda bu kadar nâzik bir insan görmedim!”
Bundan evvelki mülâkatı, 9 Şubat 2017’de Erhan Seven ve Ersin Çelik yapmışlar, mülâkat, aylık Derin Tarih mecmûasında neşredilmiştir. Bunda, Şenyüz, şâhid olduğu hâdiseleri daha tafsîlâtlı ve yer yer de (Menderes’in intihâra teşebbüs ettiği iddiâsı gibi) kendisine verilen mâl̃ûmâta göre anlatmaktadır. Şenyüz’ün müşâhedelerine nazaran, Menderes, (mârûz kaldığı onca ezîyete ve çökmüş hâline rağmen) fevkal̃âde kibar bir insandır:
“Menderes perişan haldeydi. Beni görünce ‘Fotoğraf çekilmek istemiyorum. Beni bu halimle çekmeyin’ dedi. ‘Çekmeyin’ deyince benim için sıkıntılı oldu tabii. O zaman muhafızları olan üsteğmenler, ‘Efendim, çoluk çocuğunuz sizi merak ediyor. Bu fotoğrafları onlara göndereceğiz’ deyince razı oldu. Menderes çocuklarına ve karısına çok düşkün bir insandı. Çok da kibar bir insandı ki ben bunu biliyordum zaten. ‘Bir poz çekin o zaman’ dedi. Ben de bir poz çektim. Başka da çekmedim. Hatta dışarı çıkınca ada komutanı bana ‘Ben olsam 10 poz çekerdim’ dedi. […]
“Başsavcı Egesel bir doktor heyetiyle geldi. ‘Sağlıklıdır, idam edilebilir’ raporu vermeye gelmişlerdi. Menderes’i muayene ettiler, ‘Sağlığınıza kavuştunuz, geçmiş olsun’ dediler. Fakat Menderes onları görünce, ‘Aman, çok özür dilerim, bulunduğum ortam ve kıyafetim sizleri karşılamaya müsait değil’ dedi. Çok kibar adamdı, çok.
“Profesör sivildi ve çok saygılı davrandı. Menderes’in ateşini dereceyle ölçtüler. Menderes dereceyi cebinden çıkarttığı bir mendille geri verdi. Ben hayatımda böyle bir şey görmedim. Hakikaten çok kibar ve nazik bir adamdı. Onlar ‘Geçmiş olsun’ dedikten sonra odadan çıktık. Ada komutanı bana ‘Hazır ol, hemen İmralı’ya gidiyorsun’ dedi. Tabii ben bu sözü duyunca şok oldum…
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (367)
Evvelâ imâmın telk̆înlerini dinledi; sehpâda Kelime-i Şahâdet getirdi; rûhunu öylece Müslüman ve mazl̃ûm olarak teslîm etti! Rabb’imiz mağfiret etsin! Rûhu şâd olsun!
“2 hücumbot hazırdı. Birisinde Menderes, diğerinde de ben… Çok yağmurlu bir havaydı. […] İmralı’ya vardık sonra. İskeleden indik. Adanın amirinin, savcısının odasına götürdüler. Odada kararı tebliğ ettiler… […]
“ ‘İmamla görüşmek ister misiniz?’ dediler Menderes’e. ‘5 dakika görüşeyim’ dedi. Küçük bir oda vardı, oraya girdiler. Beyaz gömleği de orada giydirmişlerdi. İmam telkinde bulunmuştu. Odadan çıktıktan sonra idam sehpasının bulunduğu alana doğru gittik.
“Sehpaya çok rahat çıktı. İlmeği geçirirken resim çektim. Daha sonra hoca ‘Tekbir getirelim’ dedi. Beraber tekbir getirdiler. Sonra Menderes ipte dönmeye başladı…” (Astsubay İsmail Şenyüz’ün şahâdeti; Yeni Şafak / Derin Tarih, 9.2.2017; https://www.gzt.com/tarih/idamin-fotografcisi-51-yil-sonra-konustu-menderesin-son-anlari-2610490; 30.3.2026)
(Cavit Akgün, Demirören Haber ajansı, Muğla, 17.9.2021; https://www.dha.com.tr/gundem/menderesin-idamini-fotograflayan-senyuz-15-20-gun-uyuyamadim-1849083; 30.3.2026)
Îdâm ânlarının resmî fotoğrafçısı Astsubay İsmail Şenyüz’ün şahâdetine nazaran, Menderes, son ânlarında, vazîfeli imâma bakarak, Kelime-i Şahâdet getirirken… Rabb’imizin Huzûruna, Müslüman ve mazl̃ûm olarak çıktı… Allâh ganî ganî rahmet etsin! “Ameli kâsır olanı nesebi ileri götürmez!” Sahîh Îmân ve sâlih amel karşısında nesebin bir hükmü yoktur!
***
Astsubay İsmail Şenyüz’ün -Menderes’in îdâm ânlarına dâir- 2010’daki mülâkatı
Her ne kadar günümüzde, İnternet’ten, Menderes’in îdâm fotoğraflarını çeken Astsubay İsmail Şenyüz’le 2017 ve 2021’de yapılmış iki mülâkata ulaşılabiliyorsa da, bunlardan evvel, onunla, 2010’da Zaman gazetesinin muhâbiri Abdullah Kılıç tarafından yapılmış uzunca bir mülâkat mevcûddu. (http://www.zaman.com.tr/pazar_once-menderesi-astilar-sonra-gazinoda-kutlama-yaptilar_1041051.html; 19.9.2013)
Maâlesef, şimdi bu sayfaya girilmek istendiğinde şu îkâzla karşılaşılıyor:
“Zaman.com.tr, 29/07/2016 tarihli ve 2016/826 D. İŞ Sayılı ANKARA GÖLBAŞI SULH CEZA HAKİMLİĞİ kararıyla erişime engellenmiştir.”
Şenyüz’ün, 17 Ekim 2010’da neşredilen bu mülâkatından, rahmetli Adnan Menderes’in îdâm ânları hakkında biraz daha fazla mâl̃ûmât ediniliyor. Ayrıca, sonraki mülâkatlarında dile getirdiği bâzı vâkıaların burada da ifâde edildiği, böylece bunların birbirini têkîd ettiği görülüyor. Şenyüz’ün şahâdetine nazaran:
Menderes’in Yassıada’daki odasında, baş ucunda iki Mushaf bulunmaktaydı… Îdâm, (Türk örfüne mugâyir olarak) öğleden sonra 14.30 civârında infâz edildi… Menderes, hâl̃siz, perîşan vazıyette olmasına rağmen îdâm karârının teblîğini tevekkülle karşıladı; onlara, büyük bir rûh asâleti içinde: “Allâh Milletimize zevâl̃ vermesin!” niyâzıyle mukâbele etti… O elîm ânlarda dahi telâşa kapılmadı, etrâfındaki insanlara hep nezâketle davrandı… Îdâm sehpâsına doğru yürürken ve sehpâya çıkarken de metânetini muhâfaza etti… Kâtillerinden orada bulunanlar, onun îdâmından sonra, kendi aralarında sevinc tezâhüründe bulundular… Kemend boynunda, yana bakarken çekilmiş resmi, onun, İmâmla berâber Kelime-i Şahâdet getirdiği ânı tesbît ediyor… Rabb’ine karşı tam bir teslîmiyet hâletirûhiyesi içindeydi… Sük̃ûnetle, Kelime-i Şahâdet getirerek ölümü göğüsledi…
Ne mutlu ona! Veyl onun kâtillerine!
Emekli Astsubay İsmail Şenyüz’le Zaman gazetesi muhâbiri Abdullah Kılıç tarafından 2010’da yapılan ve bugün ulaşılamıyan mülâkat…
***
Şenyüz’ün 2010 mülâkatından seçtiğimiz pasajlar aşağıdadır:
Îdâm sehpâsına giderken arkadan çekilen resmin hik̃âyesi
“Menderes ile İmralı'ya indik. Ben önüne geçip fotoğraf çekmeye başladım. Menderes, iki askerin kollarında yürüyordu. Arkasında ise subaylar vardı. Hemen beni uyardılar. ‘Önden çekme, arkadan çek, biz görünmeyelim.’ diye... Çünkü arkadan gelenlerin hepsi subay. Kimisi İrtibat Bürosu'ndan, MBK'dan, kimisi 1. Ordu'dan, içinde hakimler de var. Onlar görünmesin diye önden çekilmesini istemediler. İdam işini sivil idarenin yaptığını anlatmak istiyorlardı. Ama ben şoka girmiştim. Çekemiyordum. Birisi ‘çeksene’ diye bağırınca o son yolculuk fotoğrafını çekebildim ancak...
(Vatan, 27.5.1960, 3. baskı, s. 1)
(https://www.nadirkitap.com/27-mayis-1960-vatan-gazetesi-3-baskisi-adnan-menderes-yakalandi-istanbulda-mudahalenin-izleri-efemera40248917.html; 26.6.2026)
(Tercüman, 28.5.1960, s. 1)
(https://x.com/tariharsivi/status/471212914855391232; 3.7.2026)
Esâs îtibâriyle, “halka mâl̃ olmamış Kemalist İnk̆ilâblar”dan uzaklaşarak “Müslümanlara yaklaştığı” ve onların üzerindeki ağır baskıyı nisbeten hafîflettiği için Menderes’e ve ik̆tidârına cephe alan Sabataî Cemâatinin kâhir ekseriyeti, (Siyonist, Farmason, Frenk müttefîk̆leriyle berâber) sinsi sinsi hazırladıkları 27 Mayıs 1960 İhtilâlini coşkun sevinc tezâhürleriyle karşıladılar…
Ahmet Emin Yalman, çığlık çığlığa haykırıyor: “Allahın bugünü de varmış!” Ve her zamânki Münâfıklığıyle Milletimiz nâmına konuşuyor: “Halk, silâhlı kuvvetlerimizi, büyük sevinçle bağrına bastı… Bütün evler ve müesseseler bayraklarla donatıldı… Yurtta bayram havası esiyor…”
Hâl̃buki, devirdikleri ik̆tidâr, takrîben iki buçuk sene evvelki Teşriî Seçimlerde (27 Ekim 1957), 9.250.949 mûteber reyden 4.497.811’ini (%48,62’sini) alarak halkın devâmında hayır gördüğü bir ik̆tidârdı…
Kapanî Nazlı (Çavuşoğlu) Ilıcak ile Kemal Ilıcak’ın gazetesi de, Cemâatin aynı fikriyât ve hissiyâtına tercümân oluyor: “Milletçe bayram sevinci içindeyiz… Bayar, Menderes, bütün vekiller, mahut Tahkikat Komisyonu üyeleri dün nezaret altına alındılar… Meclis feshedildi… Üniversite açılıyor… Kısa zamanda yeni seçimlere gidilecek… Rektör Ord. Prof. Dr. Sıddık Sami Onar ve arkadaşları yeni anayasayı hazırlıyorlar… Hâdise bütün dünyada çok müsbet karşılandı… Yabancı radyolar Türkiyede ordunun başardığı bu hareketi takdirle andılar
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (368)
“Sâkin bir vazıyette sehpâya doğru yürüdü… İnanclı adam tabiî; Allâh'a kavuşacak!”
“Biraz daha ilerleyince idam sehpasını gördüm. İrkildim. Köşeyi dönünce, orada meydan var, meydanda sehpa var. Görecek o sehpayı, görünce ne yapacak diyorum ben kendi kendime. Hiçbir şey demedi, önüne bakarak yine sakin bir vaziyette sehpaya doğru yürüdü. Ama Menderes çok rahattı. İnançlı adam tabii, Allah'a kavuşacak. Bunları hesaplamış. Onun bu rahat tavrı beni de rahatlattı.
“Îdâm hükmü okundu; Menderes: ‘Allâh, Milletimize zevâl̃ vermesin!’ dedi.”
“Menderes, adaya iner inmez komutanın odasına götürüldü. İdam hükmü okundu. ‘Menderes, Allah milletimize zeval vermesin.’ dedi.
Odada İmâm beş dak̆îka telk̆înde bulunuyor… Biraz sonra îdâm sehpâsına çıkıyor… İmâm: ‘Kelime-i Şahâdet getirelim!’ diyor; Kelime-i Şahâdet getiriyorlar… Çingene, iskemleye vuruyor; Menderes, ipte dönmiye başlıyor… Yarım sâat̃ kadar can çekiştikden sonra rûhu Rabb’ine kavuşuyor…
‘İdama gitmeden önce hoca ile görüşmek ister misiniz?’ dediler o odada.
‘Hemen beş dakika görüşeyim.’ dedi. Hemen orada beş dakika görüştü.
“Görüştükten sonra orada beyaz gömleği giydirdiler. Aşağı yukarı onbeş yirmi dakika geçti. Birileri ikide bir içeri girip çıkıyorlardı. Beni bekliyorlardı. ‘Daha hazır değil mi, daha hazır değil mi?’ diye sıkıştırıyorlardı. Makinenin [Fotoğraf makinesinin] ayarlarını yapıyordum.
“İmamla görüştükten sonra orada beyaz gömleği giydirmişler. İdam sehpasına doğru yürümeye başladık… […]
“Hoca: ‘Şahadet getirelim.’ dedi. Kelime-i şahadet getirdiler.
“Orada boynunda iple sakin bir vaziyette durduğu bir resim var. Menderes'in yan tarafa doğru bakan resmi. Kime bakıyordu diye epey tartışıldı. Hocaya bakıyordu. Beraber kelime-i şahadet getiriyorlardı. O resmi hiç unutamam.
“Menderes, asıldığı andan itibaren dönmeye başladı. İdamlarda yarım saat sonra ölüm tahakkuk edermiş.
“Hep beraber daha fazla orada beklemeden yan tarafa gazinoya geçtik. Mini bir parti gibi bir şey hazırlamışlar. Adanın üzümünden ikram ettiler. Herkesle beraber yedik. Herkes mutlu, herkes sevinçli…
“Menderes’i 14.30 sularında astılar…” Hâkim Vasfi Göksu: “40 kişiye îdâm karârı verdim; üçünü astılar!” diye hayıflandı…
“Öğleden sonra 14.30 sularıydı. Menderes asıldı. Daha birkaç dakika bile geçmemişti ki darağacının hemen yanındaki gazinoya geçtik. Üst düzey yetkililer, bazı savcı ve Menderes'in idam kararında imzası bulunan bazı hakimlerin mutluluğu yüzlerine yansımıştı. Adadan toplanan üzümlerle bir anlamda parti yaptılar. İdamı kutladılar. Hakimlerden bir tek Vasfi Göksu biraz neşesizdi. ‘40 kişiye idam kararı verdim, üçünü astılar.’ diyordu.” (http://www.zaman.com.tr/pazar_once-menderesi-astilar-sonra-gazinoda-kutlama-yaptilar_1041051.html; 19.9.2013)
(Takvim, 17.9.2019; https://www.takvim.com.tr/galeri/guncel/gorulmemis-fotograflariyla-idaminin-58yilinda-adnan-menderes-demokrasinin-en-kara-gunu#18; 30.7.2026)
“İdamından bir yıl sonra hazırlanan “Fotoğraflarla Menderes” isimli albümden…” (https://www.memurlar.net/album/385/adnan-menderes-in-gorulmemis-fotograflari.html) (30.7.2026)
Üstte solda, Diyânet İşleri Reîsi Ahmed Hamdî Akseki, Başvekîl Adnan Menderes’le görüşürken… Üstte sağda, Menderes’in Başvekîl olmasından bir buçuk ay kadar sonra, iki Totaliter Şef devrinde hiç düşünülemiyecek bir hâdise: “Yakında Ankara ve İstanbul radyolarında haftanın muayyen günlerinde Kur’anı Kerim okunması hazırlıklarına başlanmış, sesi güzel hafızlar tarafından Radyoevinde plâk doldurulmasına başlanmıştır. Resimde bu hazırlıklar münasebetile Radyoevine giden Diyanet İşleri Başkanı Ahmet Hamdi Akseki, Radyoevinden çıkarken görülüyor.” (Zafer, 6.7.1950, s. 1) Altta, Menderes, kıymetli şâir, muharrir ve Dâvâ Adamı Necip Fazıl’la sohbet ederken… (Allâh cümlesine ganî ganî rahmet etsin!)
Rahmetli Diyânet İşleri Reîsi Ahmed Hamdi Akseki'nin, vefâtından (9 Ocak 1951) hemen birkaç hafta evvel (18 Aralık 1950'de) kaleme alıp Başvekîl Menderes'e arzettiği Dîn Tedrîsâtı ve Dînî Müesseseler Hakkında Bir Rapor'daki müşâhedesine nazaran: “Çocuklarımıza, gerek mekteblerde ve gerek başka vâsıta ile, 26 seneden beri, Dîn ve Ahl̃âk aleyhinde söylenebilecek ne varsa hepsi söylenmiş, telk̆în edilmiş ve kıpkızıl bir Dînsiz olmaları için her şey yapılmıştır!” (Tafsîl̃ât için Mustafa Kemâl’in Hastalığı, Ölümü, Cenâzesi; Yeni Söz, 28.2-1.3..2019/161-162’ye mürâcaat) Akseki’nin Rapor’undan bir buçuk ay kadar sonra, DP’nin 4 Şubat 1951 Kongresi’nde, “Türk Milleti Müslümandır ve Müslüman kalacaktır!” diye haykıran Rahmetli Menderes’in, bu Rapor’dan çok müstefid olduğunu zannediyoruz…
***
İsmail Şenyüz’ü têyîd eden ikinci şâhid: Ahmet Ziyaettin Acarol
Rahmetli Menderes’in son ânları hakkında, Fotoğrafçı Astsubay İsmail Şenyüz’ün anlattıklarını têyîd ve têkîd eden bir şâhidimiz daha var: O târihte İmralı Hapishânesi Müdürü olan Ahmet Ziyaettin Acarol…
İsmail Şenyüz gibi onun da artık târihe intikâl̃ etmiş bulunan pek kıymetli şahâdetini gazeteci Mustafa Yürekli’ye medyûnuz. Haber 7 TV kanalında çalışan Yürekli, 2005’te çekdiği “İmralı: Menderes’in İdamı” başlıklı vesîkalık filmde, Acarol’la da mülâkat yapıyor. Acarol’un, Menderes’in son günü, son ânları hakkındaki hâtırasına nazaran da, Menderes, bitkin, solgun, ama bütün rûh asâletiyle, sâkin, metîn, vakûr, Îmânlı, mütevekkildi:
“17 Eylül'de saat 12 sularında cezaevimize geldi. Kapısında jandarma nöbet tutuyor, doktorlar muayene ediyorlardı. Hücresine girdim; hemen ayağa kalktı. O zaman düşündüm, koskoca bir başbakan, vatanın bağrına mührünü basmış bir insan içeri girdiğimde nasıl ayağa kalkar, diye. İmralı Cezaevi'nin müdürüyüm; 63 lira maaşım var. Başbakan ayağa kalkıyor. ‘Niye kalkıyorsunuz lütfen oturun’, dedim. ‘Siz ayaktayken nasıl oturabilirim’, dedi. Sonra oturdu ve yakasına ilk orada bulunma sebebini taktım. Bulunma sebebinde ölüm yazıyordu. Gözlerime baktı ve derin bir iç çekti. Yüzü bitkin ve solgundu. Hasta olduğu ve acı çektiği açıkça görülebiliyordu.”
(https://www.google.com.tr/search?q=Menderes'in+%C3%AEdam+foto%C4%9Fraf%C4%B1&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=VpE6UpWmNY7XsgbRoIGoCQ&ved=0CCkQsAQ&biw=1366&bih=643&dpr=1; 19.9.2013)
Soldaki resim: Habîslerin kurbanı olan üç mazl̃ûmun îdâm yaftaları… (Bu yaftaları, İmralı Hapishânesi Müdürü Ahmet Ziyaettin Acarol, îdâmdan sonra kendi evinde muhâfaza etmiş, 2005’te Mustafa Yürekli’ye verdiği mülâkat esnâsında, arşivinden çıkarıp ona göstermiştir…) Sağdaki resim: Son ânlarının resmî fotoğrafçısı Astsubay İsmail Şenyüz: “Menderes, asıldığı andan itibaren dönmeye başladı. İdamlarda yarım saat sonra ölüm tahakkuk edermiş…” (http://www.zaman.com.tr/pazar_once-menderesi-astilar-sonra-gazinoda-kutlama-yaptilar_1041051.html; 19.9.2013) Allâh mazl̃ûmlara rahmet etsin! Asıl hesâb sorulması îcâb eden, şahıslardan ziyâde Kemalist Totaliter Rejimdir! Hadsiz hesâbsız cinâyetin fâili bu zulüm rejimi toptan tasfiye edilip yerine -halkın ekseriyetinin irâdesiyle- sahîh Cumhûrî Nizâm têsîs edilmezse, Milletimiz emniyet ve huzûra kavuşamıyacağı gibi, istik̆bâl̃i de olmıyacaktır! Memleketin hâlini ibretle seyreden her basîret sâhibinin idrâk̃ edeceği üzere…
***
Onun şu şahâdeti de 27 Mayıs İhtilâlcilerinin “adâlet”i hakkında bir fikir veriyor:
“Dava devam ederken, iki ay önceden infazın hazırlıklarına başladıklarını söyleyen Ahmet Ziyaettin Acarol, ‘zeytin fidanı için çukur açıyoruz’ diyerek mezar kazdıklarını, ‘cephane için sandık’ diyerek tabut yaptıklarını, ‘kale direği’ diye darağacı kurduklarını söylüyor… […]
“Ahmet Ziyaettin Acarol, bir imamla birlikte, iki ay önceden İmralı’da hazırladıkları mezarlara üçünü de defnederek milletimiz adına son görevi yerine getirmişti…” (Mustafa Yürekli, 27.5.2012; http://www.haber7.com/yazarlar/mustafa-yurekli/884162-menderesin-olum-yaftasiyla-urperdim; 19.9.2013)
(Vatan, 4.6.1960, s. 1)
(https://www.nadirkitap.com/muaviye-den-erdogan-a-din-ve-siyaset-riza-zelyut-kitap6482708.html; 16.3.2024)
(Vatan, 9.6.1960, s. 1)
(https://www.nadirkitap.com/vatan-gazetesi-9-haziran-1960-cell-bayarin-esi-parasiz-kalmis-19-mayis-stadyumu-tarihi-bir-gun-yasadi-efemera41492106.html); 26.6.2026)
(Vatan, 12.6.1960, s. 1)
(https://www.nadirkitap.com/vatan-gazetesi-12-haziran-1960-turk-parasinin-degeri-de-yukseldi-menderesin-yegeni-ihbarlarda-bulundu-efemera41492378.html; 26.6.2026)
(Vatan, 16.6.1960, s. 1)
(https://www.nadirkitap.com/vatan-gazetesi-16-haziran-1960-etibank-vc-lileri-islerinden-cikarildi-buyuk-yolsuzluklar-meydana-cikiyor-efemera41490841.html) (26.6.2026)
Münâfıklık timsâl̃i Ahmet Emin Yalman, Cemâat̃inin kâhir ekseriyetiyle mutâbık olarak, “Kemalizmden uzaklaşan, Müslümanlara yaklaşan” Adnan Menderes’in ve Hük̃ûmetinin devrilmesi için seferber olup emeline nâil olduktan sonra da, müfsidâne neşriyâtına devâm etti… Birkaç nümûne:
- Vatan, 4.6.1960, s. 1: Millî Birlik Komitesi denilen ihânet şebekesinin, “Menderes Hük̃ûmetinin, öldürdüğü genclerin cesedlerinden yem fabrikalarında yem îmâl ettirdiği” şeklindeki akılalmaz iftirâsını tekrâr ederek: “Cesedler, canavarca tedbirlerle yokedilmiş… Bazı şehitlerin kuyulara atıldığı, hayvan yemi makinelerinde toz haline getirildiği, buz dolaplarında saklandığı söyleniyor…”
- Vatan, 9.6.1960, s. 1: Yine aynı hâinlerin asparagasları manşette: “Sabıkların en hunharca plânları… Harbiyeliler bir meydana toplanacak, bombalar, makineli tüfeklerle, özel adamları tarafından imha edileceklerdi… Gürsel, ‘Tarihte bizim yıktığımız kadar mücrim insan tasavvur edilemez. Neronlar bunlar seviyesine ulaşabilir.’ dedi.”
- Vatan, 12.6.1960, s. 1: Sabık liderler için ölüm cezası istenecek… Bayar, Menderes ve diğer sorumlular Anayasa’yı çiğnemekle suçlandırılıyor… Bakanlardan ancak bir iki tanesinin ölümden kurtulabilecekleri sanılıyor…”
- Vatan, 16.6.1960, s. 1: “Büyük yolsuzluklar meydana çıkıyor… Menderes İsviçrede yaptırdığı köşk için 32 milyonluk döviz kaçırmış…”
Menderes Hükûmetlerinde Başvekîl Muâvini, Çalışma, müteâk̆iben Ticâret Vekîli Samet Ağaoğlu yazıyor: “…Nihayet 27 Mayıs geliyor. Darbecilerin yakın dostudur Yalman. Daha sözde Adalet Divanı denilen ihtilâl mahkemesi işe başlamadan Yalman’ın gazetesinde asılacak olanların, içlerinde ben de varım, isimleri yazılıyor, resimleri çıkıyor. Mahkemeler başlıyor, Ahmet Emin Yalman dinleyiciler arasında, dudaklarında gülümseme, yüzlerimize bakıyor.” (Samet Ağaoğlu, “Tanıdığım Gazeteciler”, Dünya, 9 Mart 1977, s. 2)
Rahmetli Menderes, -bizzât Yalman’ın naklettiğine nazaran (Vatan, 31.3.1951)- “Allah beni Ahmet Emin’le dost olmaktan korusun!” niyâzında bulunmuştu! Muhakkak ki Münâfıklık timsâli Yalman’ın dostu olmıyan, Allâh dostudur ve bizim de dostumuzdur…
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (369)
MÜSLÜMANLIK NOKTAİNAZARINDAN FATÎN RÜŞTÜ ZORLU HAKKINDA BİR DEĞERLENDİRME
Yukarıda, Evliyazade Âilesi hakkındaki araştırmamız çerçevesinde, (II. Abdülhamîd Han’ın Seryâveri) Müşir İbrahim Rüşdü Paşa ile Hatice Güzîde Hanım’ın oğlu, Tevfik Rüştü – Makbule Aras çiftinin kızı Emel Hanım’ın zevci, 1954 – 1955 senelerinin Başvekîl Yardımcısı, 1957 – 1960 senelerinin Hâriciye Vekîli Fatîn Rüştü Zorlu’yu da (İstanbul, 20.4.1910 - İmralı, 16.9.1961) bahis mevzûu etmiştik.
Burada, Milletimize birçok hizmetiyle berâber bilhâssa Kıbrıs Dâvâmıza yaptığı büyük hizmet sebebiyle şükrânla yâdedilmeyi hakkeden Zorlu’nun son ânları üzerinde duracağız.
Havva Eltetik’in daha evvel de atıfta bulunduğumuz Fatin Rüştü Zorlu isimli kıymetli Doktora Tezinde bu husûsta bir hayli tafsîlât varsa da, bunlar, Yassıada Garnizon Kumandanı Tarık Güryay, Turhan Dilligil, Mithat Perin gibi şâyân-ı îtimâd bulmadığımız ve birbirini nakzeden şâhidlerden nak̆iller olduğundan, burada onlara yer vermiyeceğiz. Mâmâfih, aralarındaki tenâkuzlara rağmen, hepsinin mutâbık oldukları bir husûs vardır: Odasında, baş ucunda, sık sık okuduğu bir Mushaf bulunan Zorlu, Yüce Rabb’imizin Huzûruna çıkmıya hazırlanırken, kavî Îmânın tezâhürü olan büyük bir metânet hâli içindedir… Îdâm karârı kendisine teblîğ olunduktan sonra evvelâ namaz kılmış, müteâk̆iben, âdetâ zâlimlerin elinden bir ân evvel Âdil ve Rahîm Allâh’a ilticâ etmek iştiyâkı içinde, dimdik, metîn adımlarla îdâm sehpâsına yürümüş ve habîslerin boynuna geçirdiği ipte sallanırken, muhlis bir Müslüman olarak rûhunu Rahmân’a teslîm etmiştir… (Allâh bilcümle günâhlarını mağfiret etsin! Rûhu şâd olsun! Ne mutlu o mutmâin rûhlara!)
Zorlu’nun son ânları hakkında en şâyân-ı îtimâd şâhidimiz, Menderes hakkında da şahâdetine mürâcaat ettiğimiz İmralı Hapishânesi Müdürü Ahmet Ziyaettin Acarol’dur.
(Fotoğraf: Anadolu Ajansı; Prof. Dr. Zehra Aslan 2021)
Türkiye’nin -ileride Avrupa Birleşik Devletleri’nin têsîsine müncer olacak- Müşterek Pazar’a âzâ olması gibi bâzı yanlış fikir ve siyâsetlerine rağmen, kendi ictihâdı, kendi samîmî kanâati istikâmetinde Memleketimize canla başla hizmet etmiye çalışmış pek kıymetli Devlet Adamımız Fatin Rüştü Zorlu… Belki Müslümanca yaşamadı, ama Müslümanca öldüğüne şüphe yoktur… Allâh ganî ganî rahmet etsin, mek̃ânı Cennet olsun!
***
“Yüksek huzûrunuza bir kerre daha işlemediğim bir suçun hesâbını vermek üzere çıkmış bulunuyorum”
Evvelâ, onun, düzmece “Mahkeme” huzûrundaki -Dr. Havva Eltetik’in Başbakanlık Cumhûriyet Arşivi’nden ulaşıp Tezine dercettiği- son müdâfaanâmesinin başı ile içinden bir paragrafı nakledeceğiz.
Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Cumhuriyet Arşivi’nde (9013-75, Ek: 3) numarasıyle kayıdlı “26.7.1961” târihinin altında “75 sahife, 2 Ek gazete kupürü”nden meydana geldiği belirtilen ve kendi el yazısıyle kaleme alınmış bu müdâfaanâme aynen şöyle başlamaktadır:
“Yüksek Adalet Divanının Saygı değer Başkanı ve Muhterem Üyeleri,
“Yüksek huzurunuza bir kerre daha işlemediğim bir suçun hesabını vermek üzere çıkmış bulunuyorum.
“Müdafilerim muhtelif cephelerden Sayın İddia Makamının sevk kararnamesindeki ve esas hakkındaki mütalaalarını incelediler ve bunların ne kadar mesnedsiz ve hissî olduğunu nasıl her dürlü hukukî prensiplerden ve mantıktan aykırı olduklarını isbat ettiler.
“Sayın Başsavcı davaların başından beri bir tek gaye gütmektedir[:] suçlandırmak. O adaletin bir arayıcısı[,] bir bulucusu[,] yardımcısı gibi değil ona kendi amaline göre bir istikamet vermek isteyen bir kimse gibi hareket etmektedir. Bizim bildiğimize göre Sayın Başsavcılık Makamı müdafaa delillerile de suç delilleri ile olduğu kadar alakadar olmak mecburiyetindedir. İlh…” (Eltetik 2009: 235)
(Eltetik 2009: 235)
Rahmetli Fatîn Rüştü Zorlu’nun düzmece Yassıada Mahkemesi önündeki -kendi el yazısıyle kaleme alınmış, 26 Temmuz 1961 târihli- son Müdâfaanâmesinin birinci sayfası…
***
“Vicdânen müsterih ve atılan çamurlara rağmen pîr-ü-pâk̃ olarak Cenâb-ı Hakk’ın Huzûruna çıkmıya âmâdeyim!”
Yine son müdâfaanâmesindeki şu sözler, vicdânı temiz, mâsûmiyetinden emîn, Milletine yaptığı hizmetlerle müftehir, dürüst, merd, şecî, şehâmetli, kavî Îmânlı, asîl rûhlu bir Müslümanın sözleridir:
“Ben 51 yaşındayım. 30 senedir hizmet ediyorum. 27 Mayıs’a kadar büyük şansım oldu. Devlet için giriştiğim her işte muvaffak oldum. Arkamda bir tek muvaffak̆iyetsizlik bırakmıyorum. İşte Kıbrıs, işte investismanlar [investissements: yatırımlar] için yapılan istik̆râzlar! Türkiye’yi her yerde, bana temsîl şerefi bahşolunan her yerde, şerefle temsîl ettim! Vatana hizmet imk̃ânını elde etmiş olmak her fânî için en büyük mük̃âfâttır! Eğer bunun cizyesi ipse, vicdânen müsterîh ve atılan çamurlara rağmen pîr-ü-pâk̃ olarak Cenâb-ı Hakk’ın Huzûruna bu yoldan çıkmıya âmâdeyim! Kimseye ne kînim, ne de hırsım var! Âtıfetinizi istemiyorum! Hiçbir ricâda da bulunmuyorum!” (B.C.A, 010.09-33.99.2; Havva Eltetik, Fatin Rüştü Zorlu, Doktora Tezi, Süleyman Demirel Üni., 2009, s. 167; https://files01.core.ac.uk › download › pdf; 26.3.2026. Târihî Türkcemizin iml̃âsıyle ik̆tibâs ettik.)
 (Prof. Dr. Zehra Aslan, “Fatin Rüştü Zorlu’nun Yaşamına ve Düşüncelerine Dair Kısa Notlar”, 22.11.2021; https://www.indyturk.com/node/438446/t%C3%BCrki%CC%87yeden-sesler/fatin-r%C3%BC%C5%9Ft%C3%BC-zorlunun-ya%C5%9Fam%C4%B1na-ve-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCncelerine-dair-k%C4%B1sa-notlar; 30.3.2026)
Fatîn Rüştü Zorlu, Adnan Menderes ile berâber, Kıbrıs Dâvâmıza çok büyük hizmette bulunmuştu… Resimde, Zorlu, Kıbrıslı Mücâhidlerin liderleri Dr. Fazıl Küçük (solda) ve Rauf Denktaş’la (sağda) samîmî bir buluşma ânında görülüyor… Onu ve bu Dâvâmıza hizmeti geçen sâir zevâtı şükrânla, rahmetle yâdediyoruz…
***
İmralı Hapishânesi Müdürü Acarol: Zorlu, namaz kıldı, mektub yazdı, sonra metânetle sehpâya çıktı…
Şimdi, İmralı Hapishânesi Müdürü Ahmet Ziyaettin Acarol’un şahâdetini nakledebiliriz:
“Zorlu içlerinde en metanetli olanıydı. Sanki ölüme gitmiyordu, seyahate gider gibiydi… Onun ölüm kartını yapıştırırken neşeliydi; sanki ikinci bir hayata merhaba demek için davetiye almış gibiydi… Namazını kıldı. Kızına mektup yazdı. Sonra da infaza gitti.” (http://www.haber7.com/yazarlar/mustafa-yurekli/884162-menderesin-olum-yaftasiyla-urperdim) (19.9.2013)
(Eltetik 2009: 254)
16 Eyl̃ûl̃ 1961, İmralı: Fatîn Rüştü Zorlu, zâlimlerin elinden bir ân evvel Âdil ve Rahîm Allâh’a ilticâ etmek iştiyâkı içinde, metîn adımlarla habîslerin îdâm sehpâsına yürüyor… Ne mutlu ona ki günâhlarına rağmen âk̆ibeti hayırlı oldu! Veyl o zâlimlere ki onlar cehennemlikdir!
***
“Şimdi Cenâb-ı Hakk’ın huzûruna çıkıyorum. Sâkinim, huzûr içindeyim.”
Aslında, Zorlu’nun son hâlleri hakkında en emîn şâhidler, kendi kaleminden çıkmış metinlerdir. Yukarıda, son Müdâfaanâmesinden naklettiğimiz pasajlar, hep, onun, pek muhlis, pek kavî Îmânlı bir Müslüman, büyük vatanperver, âlîcenâb ve kahraman rûhlu bir insan olduğuna delâlet ettikleri gibi, elimizde, bütün bu tesbîtlerimizi daha da kuvvetlendiren ve şüphelerden ârî kılan bir metin daha mevcûddur: Bu, 16 Eyl̃ûl̃ 1961 günü, İmralı adasında, îdâm sehpâsına yürümeden hemen birkaç dak̆îka evvel yakınlarına hitâben kaleme aldığı mektubdur…
(Orhan Cemal Fersoy, Devlet ve Hizmet Adamı Fatin Rüştü Zorlu, İstanbul: Hun Yl., 1979’dan naklen Eltetik 2009: 238)
Zorlu’nun, 16 Eyl̃ûl̃ 1961 sabahı, İmralı’da, îdâm sehpâsına yürümeden birkaç dak̆îka evvel, küçücük bir k̃ağıd üzerine, yakınlarına hitâben yazdığı son mektub: Başlı başına bir Îmân ve kahramanlık destânı!
***
İnsanı hayretler ve hayrânlık içinde bırakan bir vedâ mektubu! Hiç titremiyen bir kalemden çıkmış gâyet muntazam satırlar! Heyecânsız, telâşsız! Sanki birkaç dak̆îka sonra boynuna kemend geçirilecek olan o değildir! Küçücük bir k̃ağıda, mutmâin bir rûhtan süzülerek sük̃ûnetle dökülmüş bu satırlar, başlıbaşına bir Îmân ve kahramanlık destânıdır:
“Sevgili Anneciğim, Emelciğim, Sevinciğim ve Ağabeyciğim,
“Şimdi Cenab-ı Hakkın huzuruna çıkıyorum. Sakinim, huzur içindeyim. Benim için üzülmeyin. Sizlerin sabır ve huzur içinde yaşamanız beni daima müsterih edecektir. Bir ve beraber olun. Allah’ın takdiratı böyle imiş. Hizmet ettim ve şerefimi daima muhafaza ettim. Anne, siz sevdiklerimi muhafaza edin ve Allah’ın inayetiyle onların huzurunu temin edin.
“Hepinizi Allah’a emanet eder, tekrar üzülmemenizi ve hayatta beraber olarak, beni huzur içinde bırakmanızı rica ederim.
“Allah, memleketi korusun.” (Turhan Aytul, Milliyet, 21.9.1984, s. 9. Kezâ: Turhan Dilligil, İmralı’da Üç Mezar, İstanbul: Dem Basım Yayım, 1988. s.77 ve Mithat Perin, Yassıada ve İnfazların İçyüzü, İstanbul: Çevik Matbaası, 1970, s.263’ten naklen Eltetik 2009: 174. Bu son kaynaktaki metinde, okuma hatâları var.)
Havva Eltetik’in Doktora Tezinde, bu Îmân ve kahramanlık destânının, -maâlesef çok zor okunan- bir fotoğrafı mündericdir.
Gazeteci Turhan Aytul da, Milliyet gazetesinin 17 – 23 Eyl̃ûl̃ 1984 târihli nüshalarında yedi gün tefrika edilen “Yassıada’dan Sahiplerine Ulaşamayan Mektuplar” başlıklı röportajının 21 Eyl̃ûl̃ 1984 târihli 5. tefrikasında, bu mektuba, Zorlu’nun, eşi Emel Hanım’a 12 Eyl̃ûl̃ 1961’de yazdığı mektubla yan yana yer vermiştir ve maâlesef bunlar daha da düşük çözünürlükdedir. Aytul, yan yana takdîm ettiği iki mektubdaki yazı husûsiyetine dikkati çekiyor: Her ikisinin yazısı da, muntazamdır, sük̃ûnetle kaleme alınmışlardır…
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (370)
(Turhan Aytul, “Yassıada’dan Sahiplerine Ulaşamayan Mektuplar”, Tefrika No 5, Milliyet, 21.9.1984, s. 9)
Zorlu’nun yan yana iki mektubu: Biri, 12 Eyl̃ûl̃ 1961’de eşi Emel Hanım’a, dîğeri, 16 Eyl̃ûl̃ 1961 sabahı, îdâm sehpâsına çıkmadan dak̆îkalar evvel, dört yakınına hitâben yazılmış, her ikisi de sük̃ûnetle kaleme alınmıştır…
***
Turhan Aytul’un röportajı, başlığından da anlaşılacağı vechiyle, Yassıada’da îdâm edilen üç Devlet Adamımızın yazdıkları veyâ kendilerine gönderilen, fakat muhâtablarına teslîm edilmiyen mektublar hakkındadır. Bunlar, oradaki bâzı resmî vazîfeliler tarafından alıkonulmuş, bilâhare, bâzı gazete veyâ gazetecilere satılmışlardır… (Yassıada Garnizon Kumandanı Albay Tarık Güryay’ın vârisleri tarafından Tercüman gazetesine satılan “Menderes’in Yassıada’daki odasına yerleştirilmiş teype kaydedilip bilâhare deşifre ve daktilo edilen metinler ile Celâl Bayar, Emin Kalafat ve Samet Ağaoğlu’nun ‘kaybolan’ hâtıra defterleri” gibi… -Nazlı Ilıcak 1989: 70-) Bunlar mı adâleti ikâme edeceklerdi? İhtilâlcilerin bir tiyatrodan ibâret “Mahkeme”leri, hak̆îkatte, DP’lileri değil, kendilerini mahk̃ûm etmiş ve onlar, târihimize, dâimâ takbîh edilerek anılacak birer kara leke olarak geçmişlerdir!
İşte, Fatin Rüştü Zorlu’nun, eşi Emel Hanım’a 12 Eyl̃ûl̃ 1961 târihli mektubu da, “yazıldıktan sonra pullanmış, postaya verilmiş, fakat Adnan Menderes’in ve öteki siyaset adamlarının mektupları gibi, bir köşeye atılmış, 23 yıl nerede ve kimlerde olduğu bilinmemişti”:
“Sevgili Emelciğim,
“En büyük üzüntüm hiç şüphesiz bir haftadır senden, 12 gündür de Sevin ve annemden mektupsuz ve habersiz kalışım. Sizlerin her gün yazdığını biliyorum, ama ne yapalım, işte böyle. Allah sabır ve metanet ihsan eylesin. Bavulları göndermek için izin çıkmadı, onun için yanımda bir çanta alıkoyup diğerlerini eve göndereceğim. İnşallah adil kararlarla ben de eve gelirim. Siz onların içinde sade kirli olanları alıp yıkatın ve esvabı ütületin, hazır dursun. Tabiî netice ilân olununca ona göre hereket edersiniz. Hayırlı konuşmak temennisiyle seni sevgi ve iştiyakla öperim.
“Fatin Rüştü Zorlu.” (Turhan Aytul, “Yassıada’dan Sahiplerine Ulaşamayan Mektuplar”, Tefrika No 5, Milliyet, 21.9.1984, s. 9)
(Eltetik 2009: 256. 17 Eyl̃ûl̃ 1961 târihli Havadis gazetesinin 1. sayfasından iktibâs edilmiş olsa gerek.)
Kaya gibi bir Îmânla Rabb’inin Huzûruna yükselen Fatîn Rüştü Zorlu, boynunda îdâm yaftasıyle, Kemalist İhtilâlcilerin ipinde sallanıyor… “Şimdi Cenâb-ı Hakk’ın Huzûruna çıkıyorum… Sâkinim, huzûr içindeyim... Allâh’ın takdîrâtı böyle imiş… Hizmet ettim ve şerefimi dâimâ muhâfaza ettim... Allâh, Memleketi korusun!”
Araştırmalarımızda (ve hâssaten işbu araştırmamızda) münderic birçok delîle istinâd eden şu tesbîtimizi bir kerre daha tekrâr edelim: Kemalizm, Türkiye’de, ihtilâllerin ilhâm kaynağı, müteharrik kuvveti, esbâbımûcibesidir; çünki ihtilâlcilik, Kemalist Totaliter İdeol̃ojinin mayasında mevcûddur… Kemalizm tasfiye edilmedikce, Memleketimiz nasıl emniyet, adâlet ve huzûra kavuşabilir?
***
Gizli hüviyetli mütesânid bir cemâat
Yarım asırlık araştırmalarımız bize göstermiştir ki iki asırdır neredeyse bütün dünyâyı saran Yahûdî nüfûz ve kudretinin başlıca mesnedi, iki bin senedir süregelen teşkîlâtlı tesânüddür. Yahûdi Milleti gibi bütün dünyâya dağılmış olup da hem mahallî, hem beynelmilel ölçekte onun kadar teşkîlâtlanmış ikinci bir millet göstermek zordur. Hayâtın hemen her sâhasına şâmil bir teşkîlâtlanma… Bu sâyede, her memleketin siyâsî, ik̆tisâdî, fikrî hayâtındaki nüfûzunu dîğer memleketlerdeki cemâatleri lehinde seferber edebilme kâbiliyeti… Tek merkezden sevk̆edilebilen, îcâbında her memleketin karşısına dikilebilen milletler ve memleketler üstü, dünyâşümûl̃ bir kuvvet… Öyle olduğu için de dünyânın siyâsî-ik̆tisâdî-kültürel gidişâtında dâimâ dikkate alınması, yapılacak tahlîllerde gözden kaçırılmaması l̃âzım gelen esâsî bir âmil… Bu anlayışla yapılmıyan her “ilmî” araştırma nâkıs ve vâkıayı tahrîfk̃âr ve yine bu anlayışla tesbît edilmiyen her strateji, büyük ihtimâl̃le, muvaffakiyetsizliğe mahk̃ûmdur…
Bu teşkîlâtlı tesânüd şuûru, Yahûdiliğin sapkın bir mezhebi olarak ortaya çıkan Sabataîlikde de aynen mevcûddur. Şu üç farkla:
1) Sabataîlik, daha ziyâde, son devir Osmanlı İmparatorluğu ve onun tasfiyesinden sonra da Türkiye hudûdları içinde faâl̃dir; dîğer memleketlerde Sabataî Cemâatleri mevcûd olsa dahi, bunlar, Beynelmilel Siyonizm derecesinde dünyâşümûl̃ faâliyet göstermezler. (Tabiî, bilebildiğimiz kadarıyle! Yanılıyor da olabiliriz…)
2) Sabataî Cemâati, esâs îtibâriyle gizli hüviyetli bir cemâattir… Başlıca mümeyyiz vasfı, (aynen Masonluk gibi) Münâfıklık, yânî kendini olduğundan farklı göstermekdir. Teşkîlâtı da (yine aynen Masonluk gibi) bu mümeyyiz vasfına muvâfık olarak daha ziyâde gizlidir. Sabataîliğin tamâmen mechûl̃ümüz olan belki onlarca teşekkülü içinde Fevziye ve Terakki Vakıfları, (alenî Mason dernekleri emsâl̃i) gizlilikden, bizzarûre verilen tâvîzlerdir… (Beynelmilel Yahûdilik veyâ Siyonizmde de, gizli hüviyet ve Münâfıklık, sık sık mürâcaat edilen bir tâbiye ise de, ondaki bu hâl̃ler, mahdûd ve fonksiyoneldir; muayyen bir gâyeye ulaşmak için mürâcaat edilen bir vâsıtadır; -zannımızca- doktrin / ak̆îde hâline getirilmemiştir…)
SABATAÎLİK, ARTIK KEMALİZMDİR
3) Sabataîlik, 19. asrın ikinci yarısından îtîbâren, (kendisinden “Selânik’in Roçild’i” -Rothschild- diye bahsedilen Dr. Moïse Allatini’nin -1809 / 1882- yönlendirdiği) Yahûdi Cemâatine muvâzî olarak, Avrupa’nın gelişmiş Devletleriyle (ticâret, sanâyi, matbûât gibi muhtelif sâhalarda) sıkı münâsebet içine girmiş, Frenk maârif ve kültürüyle haşir neşir olmuş, Selânik’deki ve muhtemelen memleket hâricindeki Mason Localarında faâliyet göstermiş, bu gibi âmillerin têsîriyle büyük bir istihâle geçirerek geçmişin hurâfelerinden kurtulmuş, Cemâat tesânüdünü kaybetmeden, ana hatlarıyle Frenk zihniyet ve kültürünü, Frenk hayât tarzını benimsemiştir. (O derecede ki 1900’lerde, Türk ismi taşıyan bir Balkanlı, hâssaten bir Selânikli -kezâ bir Marmaralı, Egeli, Adalı-, şâyed Avrupacı, Materyalist, L̃aik zihniyetli ise ve umûmiyetle onların hayât tarzını benimsemişse, hele ki bir Mason Locasına veyâ İttihâd ve Terak̆k̆î Komitası’na intisâb etmişse, ayrıca, başta “İrticâ” olmak üzere şu veyâ bu yaftayı kullanarak İsl̃âm aleyhdârlığı yapıyor, bilakis Siyonizmi destekliyor, Yahûdi Milletine husûsî bir yakınlık gösteriyorsa, çok az bir yanılma payıyle, onun Sabataî olduğuna hükmedilebilir…)
Sabataîliğin geçirdiği bu istihâle, 20. asrın başında, karşımıza Kemalizm olarak çıkacaktır. Kemalizm, 19. asrın sonlarından îtibâren Sabataîliğe hâkim olan zihniyetin, hayât tarzının ve emellerin bir ifâdesi ve tahakkukudur.
Hâl̃buki, Sabataîlik, Kemalizmi kendi Cemâatiyle mahdûd tutmamış, onu, bütün Anadolu Milletine dayatmış, Siyonist, Mason, Frenk müttefîk̃lerinin yardımıyle ik̆tidârı zaptederek, ona “Resmî İdeol̃oji” statüsü kazandırmış, onu tabulaştırmış, ona alternatif olabilecek her gelişmeye sed çekmiye çalışmış, bugüne kadar onu hâkim kılmıya muvaffak olmuştur. Münâfık bir zümre tarafından têsîs edilmiş, Münâfıkça “Cumhûriyet” ismi verilmiş, bir asırdır bu kılıfla Memleketimizde hüküm sürmekte olan Kemalist Totaliter Rejimin hak̆îk̆î mâhiyeti budur. Şu var ki, bu Rejim, 1946’dan beri, hâricî ve dâhilî şartların zorlamasıyle, totaliter özünü koruyarak, yânî tabusunu muhâfaza ederek, müteaddid fırkalı bir görünüş kazanmıştır… Bütün totaliter rejimler içinde nev’i şahsına münhasır bir model…
Sabataîliğin bu sûretle Memleketimizde Devlet Nizâmı ve Resmî İdeol̃oji vasfı kesbetmiş olması, ona, neredeyse nâmahdûd bir teşkîlâtlılık kâbiliyeti kazandırıyor: Bütün Devlet, bütün resmî müesseseler ve Kemalizmi benimsemiş sayısız husûsî teşekkül, topyek̃ûn Sabataî teşkîlâtının birer uzantısı gibi çalışıyor, Sabataîliğin tahakkümüne hizmet ediyorlar… Öyle ki, bilfarz, Memleketimizde hiçbir Sabataî kalmasa, l̃âkin Kemalist Totaliter Rejim hükümfermâ olmıya devâm etse, Sabataîlik, yine berhayât demekdir!
(https://serbestiyet.com/featured/serteller-kitabi-ve-turkiye-solunun-ulusculugu-53709/; 18.5.2026)
“Amerika, 1919. Sabiha ve Zekeriya Sertel büyük kızları Sevim Sertel ile.” (Yıldız Sertel, Annem Sabiha Sertel Kimdi, Neler Yazdı?, İstanbul: Yapı Kredi Yl., 1995, 2.baskı, s. 101)
1900’lerde, Türk ismi taşıyan bir Balkanlı, hâssaten bir Selânikli -kezâ bir Marmaralı, Egeli, Adalı-, şâyed Avrupacı, Materyalist, L̃aik zihniyetli ise ve umûmiyetle onların hayât tarzını benimsemişse, hele ki bir Mason Locasına veyâ İttihâd ve Terak̆k̆î Komitası’na intisâb etmişse, ayrıca, başta “İrticâ” olmak üzere şu veyâ bu yaftayı kullanarak İsl̃âm aleyhdârlığı yapıyor, bilakis Siyonizmi destekliyor, Yahûdi Milletine husûsî bir yakınlık gösteriyorsa, çok az bir yanılma payıyle, onun Sabatai olduğuna hükmedilebilir…
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (371)
(https://mustafakemalim.com/ataturk-picardie-manevralarinda-fransa-28-eylul-1910/; 12.8.2018)
Fransa’da 12 ilâ 16 Eyl̃ûl̃ 1910’da icrâ edilen Picardie Askerî Tatbîkâtında, (İtalya Meşrik̆-i Âzamı’na tâbi) Macedonia Risorta Locası mensûbu iki arkadaş: Pâris Askerî Ataşesi Binbaşı Ali Fethi ve Kolağası Mustafa Kemâl Beyler… Frenk arkadaşlarıyle berâber poz veriyorlar ve -şapkalı kıyâfetleriyle- onlardan tefrîk̆ edilemiyorlar… On beş sene sonra, (aynı Locadan Mustafa İsmet’in tâbiriyle) (Avrupalılardan) “farkımız olmasın” diye, kanlı Şapka İnk̆ilâbı yapılacak, Memleket o hâle getirilmek istenecekdir ki (Mustafa Kemâl’in tâbiriyle) “Türkiye’ye gelen bir Frenk, kendini memleketinde gibi hissedecekdir”… (“Mutlak Şef”in tasdîk ettiği cümle, tam olarak şöyledir: “…Artık Türk toprağı, bir Avrupalıya, yabancı bir memleket, garîb bir diyâr hissini vermiyecek; o, tıpkı kendi memleketinde, kendi memleketinin insanları arasında dolaşıyormuş gibi olacak…” -Tam metinler ve kaynaklar için Yahûdilik-Masonluk Münâsebeti; Milat, 11.10.2024/76’ya mürâcaat-)
***
“Resmî İdeol̃oji”nin tasfiyesine râzı olsalar, bir arada yaşıyabiliriz
Binâenaleyh, Sabataî Cemâati, bize, kendi dünyâ görüşü olan Kemalizmi dayatmasa, kezâ Kemalizmin “Resmî İdeol̃oji” sıfatıyle tasfiye edilmesine râzı olsa:
Hepimiz, têsîs edilecek sahîh bir Cumhûrî Nizâmın vatandaşları olarak, Temel İnsan Hak ve Hürriyetleri zemîninde, sul̃h içinde bir arada yaşıyabiliriz ve aramızda, şiddete dayalı çatışmalar değil, sâdece nezîh fikrî tartışmalar cereyân eder; muhtemeldir ki, karşılıklı iyi niyetle, Memleket mes’elelerine müşterek hâl̃ çâreleri bulabiliriz… (“Temel İnsan Hak ve Hürriyetleri”nden -les droits fondamentaux de l’homme- kasdımız, tamâmı insanın fıtrî husûsiyetlerinin şuûrlu ifâdesi olan, Beşeriyetin binlerce senelik târihinden süzülüp gelen ve Kitâbullâh’la da tasdîk̆ edilmiş bulunan “Temel İnsan Hak ve Hürriyetleri”dir ki 1948 Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Beyânnâmesi’yle pek güzel ifâde edilmişler ve İnsanlık Âleminin kısm-ı âzamı tarafından kabûl̃e mazhar olmuşlardır… Elbette ki cinsî sapıklık cinsinden hâller, zinâ, fuhuş cinsinden hâller, kezâ muhtelif iffetsizlik hâlleri -ki onlar da cinsî sapıklık tezâhürleridir- insan fıtratına, dîğer tâbirle “tabiî hukûk” telak̆k̆îsine aykırıdır; bu gibi insan fıtratıyle, insan haysiyetiyle kâbil-i têlîf olmıyan hâl̃leri İnsan Hakları cümlesinden addetmek, İnsan Haklarını temelinden dinamitlemek, nezîh beşerî münâsebetleri fesâda uğratmaktır… Sırf bu hak̆îkat noktainazarından dahi, Türkiye, bu sapıklıkları kendince “meşrûlaştıran” Avrupa Birliği’ne aslâ âzâ olmamalı, kendi âleminde sâbit-kadem kalarak, onları da bu sak̆îm anlayıştan vazgeçirmiye çalışmalıdır. O Türkiye ki -en azından târihen- halkının kâhir ekseriyeti, “Fıtrat Dîni” olmakla müftehir Müslümanlığa mensûbdur…)
(Soldaki kupür: Milat, 4.7.2026, s. 1)
Şalom gazetesinin 20 Nisan 1983 târihli nüshasındaki haber (s. 1): “İsrail devletinin otuz beşinci kuruluş yıldönümü İsrail Başkonsolosu ve eşinin çağrılısı konuklar tarafından İstanbul Sheraton salonlarında kutlandı. Yaklaşık bin beş yüz kişilik bir kalabalık İsrail Başkonsolosu ve eşini kutlarken çok iyi hazırlanmış kokteyl herkesin beğenisini topladı. Konuklar arasında Türkiye Hahambaşısı Rav David Asseo, İstanbul Valisi Nevzat Ayaz, Sanayici Jak Kamhi, Rahmi Koç, Vitali Hakko, Sanatçı Esin Afşar, Jozef Habib Gerez, Kentin hemen hemen doktor ve avukatlarının yarısı, basın mensupları, birçok ülkenin başkonsolosu ve işadamları bulunuyordu. Özellikle tirajı yüksek gazetelerin ve işadamlarının göndermiş oldukları görkemli çiçek sepetleri Türk ve İsrail Bayraklarının bir arada bulunduğu panoyu daha bir belirginleştiriyordu… En iyi dileklerimizle. Moşe Grosman ve İzak Benveniste.” (Yahûdilik ve Dönmeler kitabımdan -İstanbul: Araştırma Yl., 1989, s. 373-)
Sabataî, Farmason ve sâir Kemâlperestlerin murâkabesi altındaki Barolar, Tabîb Odaları, v.s., (gayr-i fıtrî, gayr-i tabiî bir temâyül olan) cinsî sapıklığı meşrûlaştırmıya çalışmakla, (insanoğlunun fıtrî husûsiyetlerine istinâd eden) İnsan Haklarını temelinden dinamitlemiye teşebbüs ediyor, bir İnsanlık cürmü (crime contre l’humanité) işliyorlar…
***
Sağda, üstte, İstanbul’da Abdi İpekçi Caddesi’nde Abdi İpekçi heykeli… Sağda, altta, Zincirlikuyu Mezarlığı’ndaki L̃aik kabri… Solda, sağlığında Türkiye Sosyal̃-Demokrat hareketinin başkalemşörü olan Sabataî gazeteci Abdi İpekçi’nin (İstanbul, 9.8.1929 – a.y., 1.2.1979, Zincirlikuyu Mez.), Milliyet/Magazin’de gâyet sempatik bir şekilde neşrettiği bu habere göre, Sosyal̃-Demokrat İsveç’te, “kardeşler arasındaki cinsel ilişkilerin dahi serbest bırakılması” düşünülmektedir… Yine aynı Cemâatten (veyâ ona temessül etmiş) Sosyal̃-Demokrat (veyâ Demokratik Sol) lideri Bülent Ecevit ise şöyle yazıyor: “Kuzey ülkelerinin Sosyal-Demokrasi anlayışını benimseyen Demokratik Sol bir parti olarak Cumhuriyet Halk Partisi, bu ülkelerdeki düzene özenmektedir. (Fırkalarının aylık nâşiriefk̃ârı Özgür İnsan’ın Ocak 1976 nüshasında münderic “Dört Kuzey Ülkesi” başlıklı başmakâlesinden.) Sabataî Cemâat̃inin güzîdelerinden ve siyâsî hayâtta ortağı Rahşan Ecevit’in (Bursa, 17.12.1923 - Ankara, 17.1.2020, Devlet Mez.) eşi olan Bülent Ecevit (İstanbul, 28.5.1925 - Ankara, 5.11.2006, Devlet Mez.), beşerî münâsebetlerde sıcaklığın, nezâhat̃in, samîmiyet ve muhabbetin kaybolduğu, hayâtın mânâsızlaştığı, doğan her üç çocuktan birinin (ki şu ânda bu oran çok daha yüksekdir) gayr-i meşrû olduğu, bütün dünyâ memleketleri arasında nüfûs düşüklüğünün, zührevî hastalıkların, kürtaj yoluyle çocuk katlinin, boşanmaların, nikâhsız berâberliklerin (concubinage), eş aldatmalarının, her çeşid cinsî sapıklığın, rûh hastalıklarının, intihârların, alkolizmin, suç hadlerinin en yüksek seviyede bulunduğu bu memleket hakkında şu iddiâları ileri sürebilmektedir: “Birtakım magazin yazılarına kanıp sınırsız özgürlüğün ahlâk yönünden sakıncalara yol açtığını düşünenler varsa, çok yanıldıklarını sanırım… (Seks konusunda) kişilere tanınan sınırsız özgürlüğün, toplum için, aile yaşamı için zararlı olması önlenmiş… (Keza) sınırsız bir siyasal hak ve özgürlükler ortamında, başka pek az ülkede rastlanabilecek kadar iç güvenlik ve huzuru sağlayabilmişler… İnsanların yalnız maddî değil manevî gereksinmeleri de, başka nice ülkelerde düşlenmemiş yollardan karşılanıyor…” (Aynı başmakâleden) (Yahûdi Âlet-Fikriyâtı Sosyal-Demokrasi isimli çalışmamızdan; bir kısmı, Millî Gazete’nin 18 Nisan 1986 ilâ 10 Temmuz 1986 târihli nüshalarında, her gün yarım sayfa olarak takrîben üç ay tefrika edilmiştir)
***
Biz, (en mühim bir menbâı Kitâbullâh olan) İnsânî Ahl̃âka da, İnsânî Hukûka da tamâmen hürmetk̃âr ve sâdıkız! Bu ahl̃âk ve hukûkun bir îcâbı ve onunla kayıdlı olarak, sâdece kendimiz olmak istiyoruz! Temel İnsan Hak ve Hürriyetlerimize riâyet ederlerse, kendileriyle, dâimâ sul̃h içinde yaşamak isteriz ve bu çerçevede kendilerinin bilumûm meşrû haklarına hürmet etmek azmindeyiz. L̃âkin karşılıklı olmıyan iyi niyetin bir kıymeti yoktur… (Bu paragraf, şu eserimizden muktebesdir: Milletimize Revâ Görülen Kültür Jenosidi, Ankara: Hitabevi Yl., 2014, 13,5x21 cm, ss. 611-612)
Şahsen, Sabataîlerden nefret etmiyor, sâdece, onlar gibi Münâfık ve Müslümanlardan nefret eden bir cemâatin Memleketimizde mevcûd olmasından büyük teessür duyuyorum. İhl̃âsla Müslüman olsalar buna çok memnûn olurdum. Hiç olmazsa, Münâfıklıktan, gizli hüviyetlerinden vazgeçip kendilerini ayrı bir Cemâat olarak îlân etseler, Temel İnsan Hak ve Hürriyetlerine riâyet etmek ve hak̆îkaten sâdık vatandaşlar olmak şartıyle, kendileriyle yan yana yaşamaktan kat’iyen gocunmam!
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (372)
Onların akrabâlık bağlarını araştırmamız, Irkçılık sâik̆iyle değildir
Hâl̃ böyle iken, bizim Sabataîlik hakkındaki araştırmalarımız, sâdece Türkiye’nin realitesini olduğu gibi kavramıya müteveccihdir. Yalnızca zevâhiriyle değil, içyüzüyle Türkiye realitesi… O içyüzünde, baskın unsur olarak Sabataîlik karşımıza çıkıyor. Masonluk ve Siyonizmle ittifâk hâlinde hareket eden, Frenk Âlemi tarafından da desteklenen Sabataîlik…
Gizli hüviyetli bu cemâati teşhîs etmek, ancak bu zâviyeden ehemmiyet kesbediyor… Cemâat tesânüdünü kuvvetlendiren en mühim bir unsur, Cemâat içi evlilikler ve akrabâlık bağları oluyor… Akrabâlık bağlarına dikkat etmek, Cemâati tanımıya yarıyor… Akrabâlık bağlarıyle ve teşkîlâtlı tesanüdle birbirine kenetlenmiş bir ekalliyet (umûmî nüfûsa oranla küçük bir zümre), nüfûs oranının kat-be-kat fevk̆inde bir nüfûz elde ediyor, nüfûzu, nüfûsun sâir kesiminin şuûrsuzluğu ve dağınıklığı nisbetinde artarak bir tahakküm derecesine varabiliyor, netîcede bir “Mütehakkim Zümre” teşekkül ediyor…
Yoksa, bizim bu çeşid araştırmalarımızda herhangi bir ırkçı sâik̆ kat’iyen bahis mevzûu değildir. Kur’ân-ı Kerîm’i hazmetmiş bir Müslümanın ırkçı olması muhâl̃dir.
Mâmâfih, kültür, esâs îtibâriyle, âile ve cem’iyet hayâtı içinde tevârüs edilmekte, şahsıyetin teşekkülünde, o, birinci dereceden bir âmil olmaktadır. O hâl̃de bir ferdin şahsıyetine nüfûz etmek için, onun mensûb olduğu millet, cemâat, teşkîlât, âile ve akrabâlık bağlarına da dikkat etmek lüzûmludur. L̃âkin bunlar, herhangi bir ferdi tanımak için k̃âfî olmadığı gibi, yanıltıcı da olabilir; asıl mühimm olan, onun kendi şahsıyeti, düşüncesi, inancları, amelleridir ve bunlar, pekâl̃â, evvelki unsurlarla tezâd arzedebilir… Binâenaleyh, birinci unsurlara, ferdin şahsıyet ve davranışlarını anlamıya yardımcı oldukları nisbette kıymet atfetmek doğru olur…
Kâideten, kimseyi, sırf ırkı, rengi, nesebi, sülâlesi, akrabâlık bağları, cemâati, milliyeti sebebiyle zemmedemeyiz. Hele ki bunlar ferdin irâdesini aşan mensûbiyetler ise! Her ferd, evvel emirde, kendi şahsıyeti, davranış şekilleri, hayât tarzı, amelleriyle değerlendirilmelidir. “Ameli kâsır olanı nesebi ileri götürmediği” gibi, tersine, mazbût ahlâklı, hayâtını sâlih amellerle süslemiş bir ferdin nesebi de, o neseb her ne olursa olsun, onun hakkında -hâssaten- menfî bir mîyâr olamaz…
2017 senesinden beri gerek Yeni Söz’de, gerekse Milat’ta neşredilen binlerce sayfalık çalışmalarımızdan bir demetini kitab hâlinde neşre muvaffak olmuş bulunuyoruz… Ana mevzû: 19-20 Eyl̃ûl̃ 1918’de vukû bulan Filistin Cephesi Hezîmetinin İçyüzü… Altı asırlık İmparatorluğumuzun izmihl̃âl̃ine, “Kemalist Türkiye”nin ve İsrâil Devleti’nin têsîsine müncer olan vetîrenin başlangıcı… Nasıl oldu da bütün cephelerde, İsl̃âmî Îmân mahsûl̃ü muazzam fedâk̃ârlıklarla düşman taarruzlarına mukâvemet eden, Çanakkale’de, Şark Cephesinde, K̃ûtülamâre’de destânî muvaffak̆iyetler elde eden Ordumuz, bir günde darmadağın oldu, düşmanı durdurmıya müteveccih hiçbir müdâfaa har̃bi yapmadan Toroslor’a kadar çekildi ve 30 Ekim 1918 Mondros (Esâret) Mütârekesi imzâlanmak mecbûriyetinde kalındı? Bu hayâtî suâl̃e mes’ele ancak geniş bir perspektiften ele alınarak cevâb verilebileceği için, kitabın ilk Bâbı, “İstitrâdî Bahisler”e ayrılmıştır. Mevzûumuz bakımından bunların en fazla dikkat̃e şâyân olanı, “Münâfıklığın Dîn Hâline Getirilmiş Bir Şekli: Sabataîlik” başlığı altında sıraladığımız tesbîtlerdir. Bu bâbda, Hak̆îkat̃e ulaşma azmi ve büyük fedâk̃ârlıklarla yarım asrı mütecâviz bir zamândır yürüttüğümüz araştırmalarımızın bizi ulaştırdığı en mühim tesbît şudur: Sabataîlik, 20. asırda Kemalizme istihâle etmiştir ve Kemalist Totaliter Rejimin başlıca muhâfızları, Sabataî ve Mason Cemâat̃leri ile Siyonist müttefîk̆leridir. Binâenaleyh, kitabımızı Hak̆îkat̃e ulaşma endîşesiyle mütâl̃aa eden her okur, arzettiğimiz vesîkalar ve verdiğimiz îzâhat çerçevesinde mezk̃ûr hayâtî suâl̃in cevâbına ulaşmakta zorlanmıyacaktır…
Kitabımızın birinci baskısı (Ankara, Kasım 2025), çok mahdûd adedde, bir grup arkadaşımızın himmetiyle gerçekleşmiş ve sâdece eş-dost muhîtinde dağıtılmıştı.
Mahdûd adedi aşan ikinci baskı ise, Ömer Faruk Karataş kardeşimizin himmeti ve Yeni Söz’den beri tanıştığımız kıymetli araştırmacı-muharrir ve Dâvâ Adamı Hasret Yıldırım’ın gayretleriyle piyasaya çıkmış bulunuyor. Bu ikinci baskının k̃ağıdı ve metin baskısı takdîre şâyân kalitede olmakla berâber, maâlesef, vesîka resimlerinin birçoğu silik çıkmıştır. Bunlar, yine de, esâs mevzûa nüfûz edilmesine mâni teşkîl edecek ehemmiyette değildir ve herhâl̃de okur tarafından mâzûr görülecekdir.
Kitabımız, Hasret Yıldırım kardeşimiz tarafından têsîs edilen Altındağ Yayınevi’nin (ki ismi, rahmetli Kadir Mısıroğlu’nun yâdig̃ârıdır) ilk kitabıdır. Al̃âka gördüğü takdîrde, Yeni Söz ve Milat’ta neşredilen araştırmalarımız, kitab tertîbinde ve bir dizi hâlinde neşredilecekdir. Okurlarımız, kargo dâhil 420+70=490.-TL fiyatla piyasaya arzedilen kitabımıza Altındağ Yayınevi’nin merkezinden ulaşabilirler: Uğur Mumcu Mahallesi, Eski Edirne Asfaltı Nu: 628, Kat: 6, Sultangazi / İstanbul. Tel.: 0542.290.58.52. E-posta: altindagyayinevi@gmail.com
Web: www.altindagyayinevi.com.tr
***
DÜNYÂŞÜMÛL̃ YAHÛDİ KUDRETİNİN SIRRI: HER MEMLEKETTE VE DÜNYÂ ÇAPINDA TEŞKÎLÂTLI TESÂNÜD
Aşağıda, dünyâşümûl Yahûdi kudretinin, her memlekette ve dünyâ çapında tatbîk̆ ettikleri teşkîlâtlı tesânüdden kaynaklandığına dâir mevsûk mâl̃ûmât vereceğiz. Fazla tafsîlâta girişmeden, sâdece müddeâmızı isbâta kifâyet edecek mik̆dârda…
İlkin, Fransalı Yahûdi müellifi Bernard Lazare’ın Yahûdi Âleminde iki bin senedir sıkı sıkıya tatbîk̆ edilmekte olan teşkîlâtlı tesânüd hakkındaki îzâhatını ik̆tibâs edeceğiz. Bu metnin mühim bir kısmını, daha evvel, Yahûdilik-Masonluk Münâsebeti ünvânlı araştırmamızda (Milat, 11-12.9.2024/53-54), neşretmiştik. Ona da tekaddüm eden neşriyâtımız, tahrîf edilerek ve bizden habersiz piyasaya çıkarılmış Yahûdilik ve Dönmeler isimli kitabımızdadır (muhtemelen Eyl̃ûl̃ 1989, İstanbul: Araştırma Yl., 17x24 cm, cildli, 501 s.).
İkinci olarak, aynı mevzûda, Prof. Avram Galanti’nin, Türkler ve Yahudiler kitabında verdiği mâl̃ûmâtı nakledeceğiz.
Onu tak̆îben, bir nebze de, bütün dünyâ Yahûdilerinin merkezî teşkîlâtı olan, memleketler / milletler üstü muazzam bir kuvvet teşkîl eden Dünyâ Yahûdi Kongresi’nden (World Jewish Congress / Congrès juif mondial) bahsedeceğiz.
Bunlardan sonra tekrâr Sabataîlik mevzûuna dönecek, bu mevzûda, 2013’te neşredilen Türkçenin Istılâh Mes’elesi ve İdeolojik Kaynaklı Sapmalar kitabımızdan vesîkalara müstenid bâzı îzâhat ve tesbîtlerimizi muhtevî birkaç sayfa nakledecek, bu çerçevede, bir de, “İnönü Âilesinin Cemâat̃le bağları” başlığı altında İnönü Âilesi üzerinde duracağız. Bu bahsi, İsmet İnönü’nün İkinci Cihân Har̃bi’ne dâir Fransızca makâlesinin kısa bir tahlîliyle bitireceğiz.
Yahûdi müellifi Bernard Lazare
Burada “Yahûdi teşkîlâtlı tesânüdü” hakkındaki îzâhatına mürâcaat edeceğimiz Bernard Lazare (Nîmes, 14.6.1865 – Pâris, 1.9.1903), uzun zamân evvel Fransa’nın Nîmes (Nim) şehrine yerleşmiş bir Yahûdi âilesinin çocuğu olarak dünyâya geldi. (İsmi “Bernâr L̃azâr” şeklinde telaffuz edilen müellifin nüfûs kaydındaki isimleri, Lazare Marcus Manassé Bernard’dır; Pâris’de edebî hayâta atılınca, şahıs ismiyle soy ismine yer değiştirtmiş ve böylece tanınmıştır. “Yahûdi âilesi” şeklinde isim tamlaması yapmamızın sebebi ise, “Yahûdi” kelimesini milliyet mânâsında kullanmamızdandır. “Türk âilesi”, “Fransız mühendisi” tamlamalarında olduğu gibi… Dîn bahis mevzûu olduğunda ise, “Mûsevî” kelimesi münâsibdir.)
O, Fransız kültürünü çok iyi hazmetmiş olduğu gibi kuvvetli bir Yahûdilik şuûruna da sâhibdi. Mûsevîlik dînine inanmadığı hâlde, müşterek târih ve ondan gelen bâzı kültür unsurlarıyle yoğrulmuş Yahûdilik şuûruna dayalı Yahûdi milliyetine harâretle sâhib çıkıyor, bütün dünyâya dağılmış olan Yahûdilerin bir millet teşkîl ettikleri (“il y a une nation juive”) tesbîtinde bulunuyordu (Le Nationalisme juif, p. 4).
1898’de, 18 sayfalık metni, Pâris’de, “Kadimah” (İbrânîce “İleri”) Neşriyâtı tarafından Yahûdi Milliyetciliği (Le Nationalisme juif) ismiyle neşredilen konferansında (6 Mart 1897), onu militan bir Yahûdi Milliyetcisi ve Siyonist olarak görüyoruz. (Onun Yahûdilik târifi de, bu risâlenin ilk sayfalarındadır.)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9f/Lazare%2C_Bernard_%28phot._Gerschel%29.jpg; 7.7.2026)
Yahûdi mes’elesini kavramak için mütâl̃aa edilecek ilk eserlerden biri olan Yahûdi Aleyhdârlığı; Târihi ve Sebebleri’nin müellifi Bernard Lazare… Uzun zamândır Fransa’nın Nîmes şehrinde mesk̃ûn bir Yahûdi âilesinin (Jonas Bernard / Douce Noémie Rouget çiftinin) çocuğu olarak 14 Haziran 1865’te bu şehirde doğdu. Âilenin dört erkek çocuğunun ilkiydi. Isabelle Hanım’la (5.11.1865 – 16.3.1960) evlenmiş, çocukları olmamıştı. Pâris’de, 1 Ocak 1903’te, 38 yaşında, barsak kanserinden vefât etti… (http://www.cbl-grenoble.org/presentation.php; 9.7.2006) (http://dtouret.free.fr/textes/Lazare.html; 9.7.2006) (https://fr.wikipedia.org/wiki/Bernard_Lazare; 4.7.2026)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (373)
Siyon Âşıkları
1892’den îtibâren Hovevei Zion (Siyon Âşıkları) teşkilâtının liderlerinden Asher Hirsch Ginsberg (Ahad Ha’Âm / Halktan Biri; Ukrayna, Skvira, 18.8.1856 – Yafa, 2.1.1927) ile irtibât kurmuştu. (https://fr.wikipedia.org/wiki/Bernard_Lazare; 4.7.2026) O zamân 27 yaşındaydı. Demek ki hayâtının erken bir çağından îtibâren Siyonizme gönül vermiş bulunuyordu.
İşbu Siyon Âşıkları teşkîlâtı, 1881’de, Odessa şehrinde, Tıb Dr. Leon Pinsker (Polonya, Tomaszów, 1821 - Odessa, 9.12.1891, Kudüs, Skopüs Tepesi yakınlarındaki mezarlık) tarafından têsîs edilmişti ve açıkça Filistin’de bir Yahûdi Devleti kurma gâyesi gütmekteydi. (-Siyonist gazeteci ve muharrir- Zevi Ghivelder, “Léon Pinsker, la première voix sioniste / Leon Pinsker: Siyonizmin İlk Sesi”, -Portekiz’de münteşir- Morasha mecmûası, Temmuz 2026; https://www.morasha.com.br/fr/biographies/leon-pinsker-a-primeira-voz-sionista.html; 6.7.2026) 1889 senesine kadar Pinsker ve Moşe Leib Lilienblum (Rusya, Kovno, 22.10.1943 – Odessa, 12.2.1910) tarafından idâre edilen teşkîlât, 1919’daki feshine kadar, Theodor Herzl’in 3 Eyl̃ûl̃ 1897’de İsviçre’nin Bâle şehrinde têsîs ettiği Dünyâ Siyonist Teşkîlâtı’yle işbirliği hâlinde faâliyet göstermiştir:
“Herzl’in ortaya çıkması ve Dünyâ Siyonist Teşkîlâtı’nın têsîsi üzerine, Siyon Âşıkları âzâsı derneklerin ve bunların mensûblarının büyük ekseriyeti, bu teşkîlâta dâhil oldular ve faâliyetlerine orada devâm ettiler. Onun desteğiyle, başka faâliyetleri yanında, İsrâil Arâzîsi’nde yeni toplulukların teşkîline ve yeni mekteblerin açılmasına hizmet ettiler. (Avec l'apparition de Herzl et la création de l'Organisation sioniste mondiale, la grande majorité des associations des Amants de Sion et de leurs adhérents rejoignent le mouvement sioniste, poursuivant en son sein leur action. Avec son soutien, ils contribuent entre autres, à l'édification de nouvelles communautés et écoles en Terre d’Israël.)” Siyon Âşıkları’nın pek çok mensûbu, Filistin’e hicret ederek, orada Rişon Le-Zion, Roş Pina, Zihron Yaakov, Yesud Hameala gibi birçok şehrin kurucuları olmuşlardır. (https://fr.wikipedia.org/wiki/Amants_de_Sion; 6.7.2026) Lilienblum, 1910’daki vefâtına kadar Siyon Âşıkları’nın Umûmî K̃âtibiydi. (https://fr.wikipedia.org/wiki/Mo%C3%AFse_Lilienblum; 6.7.2026) (Siyonistler tarafından kaleme alınmış bu gibi makâlelerde, Filistin yerine, ısrârla “Eretz Israel / İsrâil Arâzîsi” denilmesine dikkat etmek l̃âzımdır. Dünyâyı saran Siyonist nüfûzu bu şekilde beynelmilel neşriyâtda da tezâhür ediyor…)
“Yahûdi aleyhdârlığı”, iki bin senedir devâm eden, tedâvîsi imk̃ânsız “irsî bir rûh hastalığı” imiş!
Leon Pinsker’in ve temsîl ettiği Milletin nasıl bir zihniyete sâhib olduğu, onun Siyonizmi müdâfaa eden Kendi Kendine Kurtuluş; Bir Rus Yahûdisinin Kardeşlerini Îkâzı (Autoemancipation! Mahnruf an seine Stammesgenossen von einem russischen Juden) kitabında (Berlin, 1882) münderic şu iddiâlardan anlaşılabilir:
“Yahûdi aleyhdârlığı, bir rûh hastalığıdır. Rûh hastalığı gibi o da irsîdir ve 2000 senedir tedâvî edilemiyen bir hastalıktır. (La judéophobie est une psychose. Comme la psychose, elle est héréditaire et depuis 2.000 ans, c'est une maladie inguérissable.)” (https://fr.wikipedia.org/wiki/L%C3%A9on_Pinsker; 6.7.2026)
“…Yahûdiler, mümtâz bir millet olmak bakımından değil, bütün milletlerin nefretine mevzû olmak bakımından imtiyâzlıdırlar! Milletler arasındaki ihtilâflar ne olursa olsun, insiyâk ve gayret farkları ne olursa olsun, hepsi de, Yahûdilere karşı kîn beslemekte birlikdirler! (…Les Juifs ne sont pas le peuple élu pour les privilèges, mais plutôt le peuple élu pour la haine universelle. Quelles que soient les divergences entre les nations, quelles que soient leurs différences d'instincts ou d'efforts, elles s'unissent dans la haine des Juifs.)” (Zevi Ghivelder, mezk̃ûr makâle)
Bu ikinci iddiâ, tersinden, Yahûdilerin, kendileri hâricindeki bütün milletlere karşı nefret duyduklarına bir delîldir… Demek ki hepsini düşman gözüyle görüyorlar…
Bernard Lazare’ın yaklaşımına zıdd olan birinci iddiâ ise, bir tabîbe hiç yakışmıyan bir hurâfedir. Ne rûh hastalıkları irsîdir, ne de Yahûdileri, Siyonistleri tenk̆îd etmek (ki onlar buna hemen “Yahûdi aleyhdârı” damgasını basarlar) bir rûh hastalığıdır…
Hüseyin Cahit de aynı iddiâdaydı
Bizde de, bu sak̆îm düşüncenin bir temsîlcisi var: Sabataî Cemâatinin güzîdelerinden, Kemâlperest, 33 Dereceli Farmason gazeteci ve siyâsetci Hüseyin Cahit Yalçın… Başmuharrirliğini yaptığı Yeni Sabah gazetesinin 24 Ocak 1939 târihli nüshasında (ss. 1 ve 3) “Millî Şef” ik̆tidârı nâmına kaleme aldığı “Yahudi Mes’elesi” başlıklı başmakâlesinde, Leon Pinsker’le aşağı yukarı aynı iddiâyı tekrâr ediyordu:
“Bazı Avrupa memleketleri Yahudileri niçin istemiyorlar? Tarihin tekmil cereyanını iktisadî sebeplere atfedenler şüphesiz ki bu Yahudi düşmanlığını da rakamlarla ve istatistiklerle izaha kalkacaklardır. Fakat bütün bu hesapların derinliğinde iki bin senelik bir taassubun şuur altındaki düşmanlıklarının büyük bir rol oynadığında benim şüphem yoktur.”
Mustafa Kemâl’in Havradaki Resmî Cenâze Âyini isimli araştırmamızda onun bu makâlesinin tamâmını nakletmiş ve bu hurâfî düşüncesi için de şu mülâhazada bulunmuştuk:
Hüseyin Cahit, Yahûdi aleyhdârlığını, “iki bin senelik bir taassubun şuûr altındaki düşmanlıkları” ile îzâh etmiye çalışıyor… Peşîn hüküm mahsûl̃ü basît bir “îzâh” şekli! Objektif bir araştırmayle, hak̆îk̆î sebebleri tesbît tavrı yok! Tek taraflı olarak, bütün Yahûdiler, her tarafta ve her zaman mâsûm; hep başkaları onlara zul̃mediyor! Ve bu da durup dururken oluyor: Onlara karşı şuûr altına yerleşmiş bir düşmanlık hissi varmış ve zamân zamân bu his galeyâna geliyor, zulüm fiilleri doğuruyormuş!
Başka topluluklara yapılan muazzam zulümleri es geçmek ve daha mühimmi, kendi milletinin yaptığı zulümlere gözlerini kapamak, hattâ onları mâzûr göstermiye çalışmak, buna mukâbil, durmadan, her fırsatta, bire bin katarak, bitmez tükenmez bir “ezelî-ebedî mazl̃ûm” edebiyâtı yapmak… Bir Hak̆îkat̃ arayıcısının ancak esefle karşılıyacağı hâl̃ler! Allâh’tan, bu hâl̃leri kabûl̃ etmiyen Yahûdiler de var! Ne kadar az olurlarsa olsunlar, yine de bununla tesellî buluyoruz! (Mustafa Kemâl’in Havradaki Resmî Cenâze Âyini; Yeni Söz, 7, 9.9.2022/35, 36)
(Hüseyin Cahit Yalçın, Hakikatler Karşısında -Ulus’taki başmakâlelerinden bir derleme-, Ankara, 1947, kapak)
(Büyük Mücahit Hüseyin Cahit, Hazırlıyan: Hilmi Yücebaş, İstanbul: Dizerkonca Matbaası, 1960, 19 cm, 128 s. içinde s. 81)
Sabataî ve Mason Cemâatlerinin güzîdelerinden ve -tabiî olarak- Siyonist Hüseyin Cahit Yalçın… (Hakkında tafsîlât için Mustafa Kemâl’in Havradaki Resmî Cenâze Âyini; Yeni Söz, 4-6, 9, 13, 22.9.2022/32-34, 36, 40, 49’a mürâcaat)
Bir şekilde gizli hüviyetlerini belli ediyorlar! Yeni Sabah gazetesinin 24 Ocak 1939 târihli nüshasında (ss. 1 ve 3) “Millî Şef” ik̆tidârı nâmına kaleme aldığı “Yahudi Mes’elesi” başlıklı başmakâlesinde, Yahûdi aleyhdârlığını, Siyon Âşıkları’nın müessis ve lideri Dr. Leon Pinsker gibi, “iki bin senelik bir taassubun şuûr altındaki düşmanlıkları” ile îzâh etmiye çalışıyor… G̃ûyâ, onlara karşı şuûr altına yerleşmiş bir düşmanlık hissi varmış ve iki bin senedir, zamân zamân bu his galeyâna geliyor, zulüm fiilleri doğuruyormuş! Yahûdiler ise dâimâ mâsûm, dâimâ mazl̃ûm!
Bütün Cemâati gibi Kemâlperest (çünki artık Sabataîlik, Kemalizmdir) Hüseyin Cahit de, dîğer Cemâatdaşları gibi, Kemalizmi kendileriyle mahdûd tutmayıp bütün Anadolu Milletine dayatmak tavrı içindeydi ve bu bâtıl ideol̃oji, onların sâyesinde, bir asırdır Milletimizi ifsâda devâm ediyor. Şu mâbûdlaştırmaya bakın: “Bugün her Türk her nefes aldıkça Atatürk’ü minnet ve hürmetle yâdetse [yânî zikretse] ona karşı şükran borcunu ödiyemez” imiş! Müslümanların İstik̆l̃âl̃ Har̃bini Müslümanlığa karşı bir İhtilâl Har̃bine çevirdiler ve bütün Devlet imk̃ânlarını kullanarak, gâfil Anadolu Milletini yazdıkları muhayyel târihe şartlandırdılar:
“…Fakat Atatürk vefat eder etmez en samimî ve hararetli teessürler ve yazılarla arkasından ağlıyan ben oldum. Atatürk melek değildi. Hepimiz gibi fâni bir insan idi. [Hayret!] Kusurları vardı. Fakat Atatürk gözlerini kapamakla bütün beşerî kusurlarının hesabını ödemiş oluyordu. [???] Ortada yalnız Büyük Eser’i kalıyordu. Büyük dağların yanında büyük uçurumlar da olur. Fakat bunlar dağın azamet ve heybetine halel vermez. Bugün her Türk her nefes aldıkça Atatürk’ü minnet ve hürmetle yâdetse ona karşı şükran borcunu ödiyemez. Memleketi kurtaran, yaşatan [???] ve Büyük İnkılâp’ı yapan odur. Memlekette yer yer mukavemet nüveleri vardı. O bunları topladı, birleştirdi. Memlekette umumî bir uyanış hareketi vücuda getirdi. [???] Yorgun, yaralı ve bitik Türk gayretini sözleriyle, hareketleriyle tekrar canladırdı. Millî Mücadelenin başına geçti ve inkılâbı yaptı. Atatürkten başka hiç kimse bu mücadeleyi başa çıkaramazdı. Onun dehâsı, onun işbilirliği, siyasî manevra kabiliyeti olmasaydı müstakil Türk vatanı ve hür Türk Milleti yoktu. [???] Bugün esaret ve zillet içinde idik. [???] Bu büyüklük ve bu netice karşısında yirmi beş senenin kusurlarından bahsetmek bizler için bir nankörlük ve alçaklıktır. İlh…” (Hüseyin Cahit Yalçın, “Atatürk Devri”, Ulus, 27.11.1951, Seçme Makaleler, Ankara: Ulus Basımevi, 1951, 17 cm, 154 s. içinde s. 149)
***
Mustafa Kemâl’in Siyon Âşıkları ile al̃âkası
Siyon Âşıkları ile al̃âkalı fevkalâde mühim bir tesbîtimizi bu vesîleyle de hatırlatmamız l̃âzım: Mustafa Kemâl’in bu teşkîlâtla dolaylı al̃âkası…
En son, Filistin Cephesi Hezîmetinin İçyüzü (19 – 20 Eylûl 1918) ünvânlı eserimizde bir kerre daha dikkat çekmiştik ki: Mustafa Kemâl’in, gencliğinden îtibâren, kendisini “Edirne’de yirmi def’adan ziyâde evinde ziyâret edecek” kadar pek yakın dostu olan Hahambaşı Haim Moşe Becerano (Bulgaristan, Eski Zağra, 1846 – İstanbul, 3.8.1931), Filistin’de sinsi sinsi bir Yahûdi Devleti kurmak için çalışan (ki bu teşebbüs, ancak Osmanlı İmparatorluğu’nun tasfiyesiyle muvaffak olabilirdi) Siyon Âşıkları’nın müessislerinden ve lider kadrosundandı… Ayrıca Siyonist Bene Berit Masonluğunun mühim bir sîmâsıydı… Mustafa Kemâl, evvelâ Edirne, müteâk̆iben Türkiye Hahambaşısı olan bu zâtla yakın dostluğunu, onun 1931’deki vefâtına kadar devâm ettirmiş, bu dostluğa binâen, matbûât, onun vefât ve cenâze âyini haberlerine geniş yer vermiştir… (Mustafa Kemâl’in Havradaki Resmî Cenâze Âyini; Yeni Söz, 25-28.8.2022/22-25; Filistin Cephesi Hezîmetinin İçyüzü (19 – 20 Eylûl 1918), Ankara: Sonçağ Yl., Kasım 2025, ss. 225 - 237, 423)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (374)
Bernard Lazare’ın Theodor Herzl’le dayanışması
Bernard Lazare, sâdece Siyon Âşıkları’yle değil, Dünyâ Siyonist Teşkîlâtı’yle de irtibât hâlindeydi. 1896’da Theodor Herzl’le (1860 – 1904) görüşmüş ve onunla fikrî mutâbakâtının bir ifâdesi olarak, Der Judenstaat (-telaffuzu : Der Yudınştaat-; Yahûdi Devleti) isimli kitabını Fransızcaya tercüme ederek La Nouvelle Revue internationale (Yeni Beynelmilel Mecmûa)’da neşretmişti. (http://dtouret.free.fr/textes/Lazare.html; 9.7.2006)
(https://fr.wikipedia.org/wiki/L%C3%A9on_Pinsker; 6.7.2026)
(https://fr.wikipedia.org/wiki/Mo%C3%AFse_Lilienblum; 6.7.2026)
(https://fr.wikipedia.org/wiki/Ahad_Ha'Am; 6.7.2026)
(https://fr.wikipedia.org/wiki/Theodor_Herzl; 21.5.2020)
(http://www.museojudiobejar.com/en/bejar-bejarano/#iLightbox[gallery-1]/0; 2.1.2019)
(https://www.trthaber.com/foto-galeri/genc-cumhuriyetin-ikinci-adami-ismet-inonu/23437/sayfa-1.html; 6.7.2026)
Leon Pinsker, Moşe Leib Lilienblum, Ahad Ha-Âm, Theodor Herzl, Haim Moşe Becerano, Mustafa Kemâl, Mustafa İsmet…
***
Bernard Lazare’ın dîğer fikirleri
Bernard Lazare, 6 Mart 1897’de verdiği konferansta (Le Nationalisme juif), kendisini Sosyalist olarak târif etmekte (p. 10), ayrıca, Sosyalizmin Milliyetciliği nakzetmediğini, Milliyetciliğin ise, Beynelmilelciliğin muktezâsı olduğunu müdâfaa etmektedir (pp. 12-13). Allâh’a inanmamakta, bu fikir ve ak̆îdenin Yahûdilerin bir îcâdı olduğunu iddiâ etmekte, bu meyânda, dîni, Yahûdiler arasında bir ortak payda saymamaktadır. (“…Ce peuple qui, malheureusement pour lui, a enfanté une divinité: Kendisi nâmına şâyân-ı teessüftür ki bu millet, bir ul̃ûhiyet doğurmuştur.” -p. 15- “Faites-vous pardonner d'avoir donné un dieu aux hommes: İnsanlara bir İlâh vermiş olmaktan dolayı kendinizi affettirmiye bakın!” -p. 16- “Etre Juif, cela ne veut donc pas dire être de la même religion: Binâenaleyh, Yahûdi olmak, aynı dîne mensûb olmak demek değildir.” -p. 1-)
Onu kendi devrinde çok meşhûr eden bir çalışması, 1896’da 300 bin nüsha basılan Adlî Bir Hatâ; Dreyfus Mes’elesi Hakkındaki Hak̆îkat (Une Erreur judiciaire; la vérité sur l’affaire Dreyfus) isimli 94 sayfalık kitabıdır. Bu kitabında, Yüzbaşı Dreyfus’ün adlî bir hatânın kurbanı olduğunu müdâfaa etmekte, kuvvetli delîller serdederek dâvânın tekrâr görülmesi lüzûmunu ileri sürmekteydi. Onun bu çalışmasıdır ki gazeteci (ve natüralist romancı) Emile Zola’yi “J’accuse” başlıklı makâlesini (L’Aurore, 13.1.1898, s. 1) kaleme almıya ik̆nâ etmiş ve başlatılan muazzam bir kampanyanın baskısı altında, askerî mahkeme (Conseil de guerre: Harb Meclisi; tribunal militaire: askerî mahkeme müterâdifi), dâvâyı tekrâr görmiye mecbûr kalmış, en son, 1906’da, Temyîz Mahkemesi’nin (Cour de cassation) karârıyle, Dreyfus berâat etmiştir. (Baskı adedi ve Zola’yle al̃âkalı bilginin kaynağı: Cercle Bernard Lazare -B. L. Mahfili- ; http://www.cbl-grenoble.org/presentation.php; 9.7.2006)
Siyonizm, jenosid demekdir
Eserlerinde, bir taraftan Adâleti ve bütün İnsanlık Âleminde sul̃h ve kardeşliği müdâfaa eden Bernard Lazere’ın, dîğer taraftan Siyonizm dâvâsı gütmesi, anlaşılmaz bir tenâkuzdur. Zîrâ, Siyonizmin hedefi olan Filistin’in, en az on dört asırdır, Yahûdi değil, Filistinli Arab vatanı olduğu bedîhî bir hak̆îkattir. (Yahûdi merkezi Kudüs’ün Romalı Titüs tarafından tahrîbi, M. S. 70’tedir. Bilhâssa bu târihten sonra, Yahûdiler, muhtelif memleketlere değılmışlar, zamânla, Hıristiyanlar, Filistin’de nüfûsun ekseriyetini teşkîl etmişlerdir; öyle ki Müslüman Arablar, M. S. 630’lu senelerde Filistin’i fethettiklerinde, bu mıntıkalar, Hıristiyan Bizanslıların hâkimiyeti altındaydı…) Hâl böyleyken orada bir Yahûdi Devleti’nin têsîsi, ancak Filistinli jenosidiyle mümkündü. Doğrudan imhâ veyâ tehcîr yoluyle… Siyonizmin nüfûzu altındaki Büyük Devletler kullanılarak… Bir Cihân Harbi çıkartılarak… (Yüz binlerce insanın canı, milyonlarca insanın ıztırâbı pahasına) Osmanlı tasfiye edilerek… Çeşid çeşid şeytânî hîleye mürâcaat edilerek… Nitekim, bir buçuk asırdır, Siyonizm, (affedilmez dîğer büyük günâhlarına ilâveten) Filistinli jenosidi irtik̃âb etmektedir. Son Gazze fâciâsıyle, Filistinli jenosidi zirve yapmış ve günümüzün kitlevî haberleşme vâsıtaları sâyesinde göze batar hâle gelmiştir. Aklıselîm sâhibi her insan artık idrâk̃ etmektedir ki Siyonizm demek, jenosid demek, kan ve göz yaşı demekdir. Öyleyse, hangi yolla olursa olsun, Filistinli jenosidine râzı olan bir insanın insâniyetpereverliğine nasıl inanılabilir?
Kaldı ki Siyonizm, sâdece, Filistin’de bir Yahûdi Devleti (“Nil’den Fırat’a kadar bir Yahûdi Devleti”) kurulması emelinden ibâret de değildir! O, Yahûdi Mesiyanizminin (dîğer tâbirle, Yahûdi Cihân Hâkimiyeti emelinin) bir ifâdesidir. Onların nazarında, Filistin’de Yahûdi Devleti’nin têsîsi, mesiyanik devrin bir alâmeti ve şartıdır. (“Mesiyanik” < Messianique < Messianisme. “Ère messianique: mesiyanik devir”. “Mesîhî” yerine, husûsî bir mânâ izâfe ederek bu kelimeyi tercîh ediyoruz.) Ve bu noktainazarlarında haklıdırlar: Zîrâ, Yahûdi Devleti, ancak Avrupa ve Amerika Devletleri üzerindeki büyük nüfûzları sâyesinde têsîs edilebilmiştir… Bundan sonra, “Nil’den Fırat’a kadar” genişlemesi de yine bu nüfûz sâyesinde mümkün olabilecekdir… (Mesiyanizm / Siyonizm münâsebeti hakkında mevsûk tafsîlât için Yahûdilik-Masonluk Münâsebeti; Milat, 9.9.2024/52’ye mürâcaat)
Ayrıca, o, bâzı eserlerinde (meselâ Yahûdi Milliyetciliği’nde), şoven Yahûdi târihçilerinin şablonlarına uyarak, bütün Yahûdi târihini bir mazl̃ûmlar târihi şeklinde takdîm etmektedir. Yahûdiler, her memlekette zulüm görmüş, başkalarına zul̃metmemiş bir millet imiş! Bu, târihi fecî şekilde tahrîf etmekden başka nedir?
Yazık! O da Milleti nâmına taassuba sapıyor, Hak̆îkatten uzaklaşıyor!
(Karar, 4.8.2025, s. 1) (Milat, 12.5.2026, s. 1) (Akşam, 21.5.2026, s. 1)
Siyonizm, jenosid demekdir! Siyonizm, bir buçuk asırdır pervâsızca Filistinli jenosidine devâm ediyor! Avrupa ve Amerika’nın yardımlarıyle… Kimse, vatanları gasbedilen Filistinlilere karşı irtik̃âb edilen jenosidi durduramıyor… Acabâ neden? Bir nebze ferâseti ve vicdânı olan her şahıs idrâk̃ ediyor ki bunun esâs sebebi, dünyâşümûl̃ Yahûdi nüfûzudur… İki bin senelik teşkilâtlı tesânüde dayanan bir nüfûz… Bin bir hîleyle memleketler içeriden fethediliyor, Yahûdi Mesiyanizminin bir ifâdesi olan Siyonizme hizmet ettiriliyor… Ve İsl̃âm Âleminin âciz nazarları altında Siyonist Emperyalizmi hükmünü yürütüyor…
***
Bernard Lazare’ın binlerce seneye dayanan Yahûdi “teşkîlâtlı tesânüdü” hakkındaki tesbîtleri
Şahsıyetinin bu militan Siyonist, Sosyalist, Ateist (bu meyânda, Ermeni muhibbi ve -gâyet tabiî olarak- Osmanlı / Türk aleyhdârı) cephesine rağmen, Bernard Lazare, 1894’te neşrettiği L’Antisémitisme, son histoire et ses causes (Yahûdi Aleyhdârlığı; Târihi ve Sebebleri) isimli kitabında, oldukça objektif bir ilmî araştırmacı ve insâflı bir fikir adamıdır. Bu eserini, Édouard Drumont’un (Pâris, 3.5.1844 – a.y., 3.2.1917) 150 civârında baskıyle yüz binlerce nüsha satan La France juive (Yahûdi Fransa’sı) isimli eserine (1886) cevâb mâhiyetinde têlîf etmiştir. Lazare, Yahûdi mes’elesi üzerinde teemmül eden herkesin okumasının tavsıye edilebileceği bu kıymetli eserinde, târih boyunca her memlekette tezâhür eden Yahûdi Aleyhdârlığının sebeblerini anlamıya çalışıyor, bu mes’eleyi tenvîr eden çok kıymetli bilgiler sunuyor, îzâhatta bulunuyor ve bu objektif çerçevede, Yahûdi aleyhdârlarının haksız hücûmlarına müdellel cevâblar vererek kendi Milletini müdâfaa ediyor…
“Dünyâyı saran Yahûdi kudretinin sırrının teşkîlâtlı tesânüd olduğuna” dâir tesbîtimizin (araştırmacı sıfatıyle şahsî müşâhedelerimizden mâadâ) en mühim bir mesnedi, işte bu Yahûdi Aleyhdârlığı; Târihi ve Sebebleri isimli kitabdır!
Bernard Lazare, Yahûdi teşkîlât rûhunu ve onun, bu sâyede rak̆îblerine gâlib gelmesi vâkıasını, târihî sebebleriyle berâber, hak̆îkaten dört başı mâmûr bir şekilde îzâh ediyor…
Lazare’ın îzâhatının (tarafımızdan yapılmış) tercümesini, ehemmiyetine binâen, Fransızca aslıyle berâber takdîm ediyoruz:
“…Gerek Garbî Avrupa’da, gerekse Amerika Birleşik Devletleri’nde, iki milyon Yahûdi, burjuva sınıfına mensûb bulunmaktadır. (“…Il reste donc environ deux millions de Juifs qui, soit dans l'Europe occidentale, soit aux Etats-Unis d'Amérique, appartiennent à la classe bourgeoise.)
“Hâl̃buki, yüz sene evvel hiçbir şey ifâde etmiyen bu iki milyon Yahûdinin bugün [1894] büyük kıymeti hâiz olduğu ink̃âr edilemez. Filhak̆îka, inkişâfları, zenginlikleri, vazıyetleri îtibâriyle, kemmî ehemmiyetleriyle pek de mütenâsib görünmiyen bir mevk̆i işgâl̃ ediyorlar. Nüfûsun tamâmına nazaran bir avuc oldukları hâlde öyle bir ictimâî seviyede bulunuyorlar ki her tarafta göze çarpıyorlar ve pek kalabalık oldukları zannediliyor. Aslında, umûmiyetle köylerde oturmadıkları ve muayyen bir büyüklük derecesine ulaşmış şehirlerde yaşadıkları için, umûmî olarak yapıldığı gibi, onları yek̃ûn nüfûsla mukâyese etmemek l̃âzımdır; şâyed doğru istatistikî mûtâlara sâhib olmak isteniyorsa, onları kendi sınıflarına, yânî ticârî, sınâî ve mâlî burjuvaziye göre mütâl̃aa etmek îcâb eder. Mâmâfih, mukâyese, Yahûdiler ile burjuvalara inhisâr ettirilse dahi, yine de Yahûdilerin lehine olmaktadır. (Or, il est incontestable que si ces deux millions de Juifs n'étaient rien il y a cent ans, ils sont beaucoup aujourd'hui. Par leur développement, par leurs richesses, par leur situation, ils occupent une place qui parait peu proportionnée à leur importance numérique. Comparativement au gros de la population, ils sont une poignée, et cependant ils tiennent un rang tel qu'on les aperçoit partout et qu'ils semblent être légion. Il est vrai qu'il ne faut pas, ce qu'on fait en général, les comparer à la population totale, puisqu'ils n'habitent généralement pas les campagnes, et vivent dans des villes d'une relative importance si on veut des éléments exacts de la statistique, il faut les rapprocherde ceux de leur classe, c'est-àdire de la bourgeoisie commerçante, industrielle et financière, mais, même en réduisant la comparaison à ces deux termes juif et bourgeois, cette comparaison est à l'avantage du Juif.)
.
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (375)
“Nîçin daha fazla ağırlığa sâhibler?
“Pekâlâ, nîçin Yahûdiler daha fazla ağırlığa sâhibdir? (Pourquoi cette prépondérance?)
“Birkaç Yahûdi, ikt̆isâdî hâkimiyetlerine (suprématie économique) zihnî üstünlüklerini (supériorité intellectuelle) sebeb olarak göstermekden hoşlanırlar… Bu, doğru değildir veyâ en azından, evvelâ bu ‘üstünlük’den ne kasdedildiği husûsunda mutâbık kalmak l̃âzımdır. Sermâyenin işletilmesi (l’exploitation du capital) ve sermâye tarafından istismâr (l’exploitation par le capital) üzerine müesses bu burjuva cem’iyetinde, yânî altının kuvvetinin hâkim olduğu, hava oyunu (agio) ve ihtik̃ârın (spéculation) hüküm sürdüğü cem’iyette, muhakkak ki Yahûdi muvaffak olmıya herkesden daha fazla müstâiddir. Bezirg̃ânlık yapması, her ne kadar kendisini rûhen alçalttıysa da (dégradé), dîğer taraftan da, çağlar boyunca, onu, yeni ictimâî teşkîlâtlanmada hâkim hâle gelen birtakım vasıflarla techîz etti. (Quelques Juifs se plaisent à dire qu'ils doivent leur suprématie économique à leur supériorité individuelle et intellectuelle. Cela n'est (p. 372) pas exact ou, du moins, il faudrait s'entendre sur cette supériorité. Dans cette société bourgeoise, fondée sur l'exploitation du capital et sur l'exploitation par le capital, où la force de l'or est dominante, où l'agio et la spéculation sont tout-puissants, le Juif est certainementdoué mieux que tout autre pour réussir. S'il a été dégradé par la pratique du mercantilisme, cette pratique l'a armé, au cours des âges, de qualités qui sont devenues prépondérantes dans la nouvelle organisation.)
(http://uk.geocities.com/imjhsourcebook/Lazare.htm; 9.7.2006) (https://gallica.bnf.fr/; 4.7.2026)
Bernard Lazare ve üç kitabı… Üstte, sağda: Yahûdi Aleyhdârlığına Cevâb; Bir Münâkaşanın Târihçesi, 1896, 36 s. Altta, solda: 300 bin nüsha basılan Adlî Bir Hatâ; Dreyfus Mes’elesi Hakkındaki Hak̆îkat, 1897, 2. baskı (ilk baskısı, Brüksel’de, 1896’da), 94 s. Altta, sağda: Yahûdi Milliyetciliği, 1898, 16 s. “Hak̆îkate tâlib ve tâbi olmak ve Hak̆îkat uğrunda mücâdele etmek” şiârıyle hareket eden sahîh bir ilmî araştırmacının Bernard Lazare’ı bir kitabına mevzû edinmesi temennî edilir…
***
Yahûdiyi asrî cem’iyette muvaffak̆iyete götüren şahsî kâbiliyetler
“Yahûdi, soğuk ve hesâbcı (froid et calculateur), cevvâl ve esnek, sebâtkâr ve sabırlı, ferâsetli ve dak̆îk̆tir (lucide et exact). O, bütün bu vasıfları, düka sarrafı (les meneurs de ducats) ve kaçakçı (les trafiquants) olan ecdâdından tevârüs etti. Ticâretle, bankacılıkla iştigâl̃ ettiği zamân, ecdâdından gelen asırlık terbiyesinden istifâde ediyor. Bu terbiye, boş gurûrun ak̃sine, onu daha zekî (plus ouvert) kılmamış, sâdece, bâzı işlere karşı daha kâbiliyetli hâl̃e getirmiştir. (Il est froid et calculateur, énergique et souple, persévérant et patient, lucide et exact, et toutes ces qualités il les a héritées de ses ancêtres, les manieurs de ducats et les trafiquants. S'il s'applique au commerce, à la finance, il bénéficie de son éducation séculaire et atavique, qui ne l’a pas rendu plus ouvert, comme sa vanité le déclare, mais plus apte à certaines fonctions.)
“Sınâî mücâdelede, umûmiyetle, ferd olarak rak̆îblerinden daha kâbiliyetlidir ve başka her şey müsâvî olmak şartıyle (toutes choses égales), onun muvaffak olması îcâb eder; çünki daha iyi silâhlara sâhibdir. Ayrıca, muvaffak olmak için hîle yapmasına da lüzûm yoktur veyâ daha doğrusu, söylemek istediğim, etrâfında bulunanlardan daha fazla hîle yapmasına lüzûm yoktur; zîrâ husûsî ve irsî kâbiliyetleri zafere ulaşması için k̃âfîdir. (Dans la lutte industrielle, il est mieux doué individuellement -je parle d'une façon générale- que ses concurrents, et, toutes choses égales, il doit réussir parce que ses armes sont meilleures il n'a pas besoin d'user de la fraude, je veux dire d'en user plus que ceux qui l'entourent, ses capacités spéciales et héréditaires sont suffisantes pour lui assurer la victoire.)
“Ne var ki bu şahsî kâbiliyetler de onun hâkimiyetini îzâha kifâyet etmez. Nitekim nesiller boyunca ticâret yapan pek çok Hıristiyan da vardır ve burjuvazinin bir kısmı Yahûdilerinkilere çok benziyen birtakım vasıflar tevârüs etmiştir; öyleyse Hıristiyan burjuvazisinin Yahûdilere üstün gelmesi ik̆tizâ ederdi… Hâlbuki öyle değil! İşin aslı şu ki hem Yahûdi seciyesinden, hem de muâsır milletlerin bünyesinden (constitution) ileri gelen daha başka sebebler bulunmaktadır. Şöyle ki: (Mais ces dons personnels ne suffisent encore.pas à expliquer la prépondérance juive. Il y a aussi des lignées de marchands chrétiens; une partie de la bourgeoisie a reçu en héritage des qualités fort semblables à celles que possèdent les Juifs, et, ainsi, (373) semble-t-il, pourrait les mettre en échec. Il est d'autres causes plus profondes, qui tiennent à la fois au caractère juif et à la constitution des nations contemporaines.)
Gayr-i Yahûdi müteşebbisler (“burjuvalar”) bölük börçük, Yahûdiler ise, yekvücûddur, teşkîlâtlıdır
“Burjuva cem’iyeti, tamâmen ferdî rekâbet üzerine müessesdir: Günlük hayât kavgaları sâhasında, bize, birbirleriyle kıyasıya mücâdele eden ferdler ve sırf ferdî usûl̃lerle harıl harıl zaferi elde etmiye çalışan münferid vâhidler (unités isolées) manzarası arzetmektedir. Bu cem’iyette, Darvinvârî hayât kavgası (struggle for life) hüküm sürmekte, herkese onun rûhu hükmetmekte ve zımnen kabûl̃ edilmektedir ki zafer, rûh ve bedeni ictimâî hayât şartlarına daha mükemmel şekilde intibâk etmiş bulunan daha kuvvetlinin, daha iyi teşkîlâtlanmış olanın olmalıdır! Burjuva sınıfı, bütün tesânüd, ittihâd, îtilâf gayretlerine yabancı kalmakta ve târihçiler, feylesoflar, ik̆tisâdcılar da onun sâdece şahsî gayret sâhibi olduğunu kabûl̃ etmektedir. Sermâyedâr ve mülk sâhibi burjuvazide tesânüd insiyâkı, sâdece, bütün âzâlarının müşterek düşmanlarına, proletaryaya ve sermâyeye hücûm edenlere karşı harekete geçmektedir. (La société bourgeoise est tout entière fondée sur la concurrence individualiste dans le champ des journalières luttes pour la vie, elle nous offre le spectacle d'individus combattant âprement les uns contre les autres, d'unités isolées se disputant avec ardeur la victoire par des procédés purement individuels. Dans cette société, l'étroit struggle for life darwinien domine, c'est son esprit qui gouverne chaque homme, et il est tacitement reconnu que le triomphe doit appartenir au plus fort, à celui qui est le mieux organisé, dont l'esprit et le corps sont plus parfaitement adaptés aux conditions sociales d'existence. Tout l'effort de solidarité, d'union, d'entente, se fait en dehors de cette classe, dont les historiens, les philosophes, les économistes n'admettent que l'effort individuel, et la bourgeoisie capitaliste et possédante ne retrouve cet instinct de solidarité que contre les ennemis communs à tous ses membres; contre le prolétariat et contre ceux qui attaquent le capital.)
“Şimdi, [en küçük unsurlarına kadar parçalanmış] bu hodg̃âm cem’iyetlerde, gâyet teşkîlâtlı (agencé) cemâatlerin, asırlar boyunca teşkîlât (association) şuûruyle yoğrulmuş, birlik-berâberlik hisleri alabildiğine gelişmiş, üstelik bu birlik hâlinin kendilerine têmîn edeceği avantajları da hem cedlerinden, hem amelî olarak gâyet iyi öğrenmiş vatandaşların mevcûd bulunduğunu farzediniz! Bu takdîrde, bu çeşid birliklerin, aynı istikâmette faâliyet gösteren etrâflarındaki parçalanmış ve dağınık ferdlerden daha iyi şartlarda bulunacakları ve kolaylıkla zaferi kazanacakları muhakkaktır. Hâlbuki, asrî Devletlerde Yahûdi burjuvalarının vazıyeti işte tam da böyledir! Onlar da, bir Hıristiyan burjuvasıyle aynı malı-mülkü ele geçirmek istiyor, aynı sâhada faâliyet gösteriyor, aynı ihtirâslara sâhib bulunuyorlar ve yine onun kadar harîs, onun kadar açgözlü, onun kadar zevk-u-sefâ düşkünü, kast (la caste) adâleti olmıyan ve hükmettikleri sınıflara karşı kendilerini müdâfaa etmiyen her çeşid adâlete onun kadar yabancı ve nihâyet, onun kadar ahl̃âksızdırlar… Burada ‘ahl̃âksız’ derken, her mes’elede hep sağlıyacakları menfâati düşünmelerini ve hayâtlarının tek gâyesinin âzamî derecede maddiyât elde etmek olmasını kasdediyorum… (Supposez, dans ces organisations égoïstes, des collectivités fortement agencées, des citoyens dotés depuis des siècles de l'esprit d'association, chez qui a été développé par les âges le sentiment de l'union et qui savent, ataviquement et pratiquement, tous les avantages qu'ils peuvent retirer de cette union, il est certain que ces fédérations seront, si elles exercent leur acti- (p. 374) vité dans le même sens que les individus séparés et désunis qui les entourent, dans des conditions meilleures et qui pourront leur assurer une plus facile victoire. Or, c'est exactement la situation des bourgeois juifs dans les États modernes. Ils veulent conquérir les mêmes biens que le bourgeois chrétien, ils évoluent dans le même champ d'action, ils ont les mêmes ambitions, ils sont tout aussi âpres, tout aussi avides, tout aussi désireux de jouir, tout aussi étrangers à la justice qui n'est pas la justice de caste et la justice de défense contre les classes dominées; ils sont enfin aussi profondément immoraux, en ce sens qu'ils ne considèrent que les avantages qu'ils peuvent se procurer, et que leur seule règle de vie est la conquête des biens matériels, au maximum desquels chacun prétend et aspire.)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (376)
“Ama, bu günlük mücâdelede, yukarıda gördüğümüz gibi, zâten ferd olarak daha kâbiliyetli olan herbir Yahûdi, mümâsili şekilde cemâatdaşlarında da mevcûd bulunan kendi kâbiliyetlerini, mezîyetlerini, kuvvetini onlarınkilerle birleştirmekte ve bu sebeble de zarûrî olarak hedefe rakîblerinden evvel varmaktadır. Yahûdiler, paramparça ve birbirleriyle devâmlı mücâdele hâlindeki burjuvazinin içinde, onların aksine, birbirleriyle mütesânid bir cemâat teşkîl etmektedirler ki muvaffakıyetlerinin sırrı da işte budur! Bu tesânüd onlarda daha eski olduğu için daha da kuvvetlidir. Bu hak̆îkat çok kerre ink̃âr edilmek istenmişse de aslında ink̃ârı gayr-i kâbildir. Bu tesânüdün halkaları asırlar boyunca birbiriyle kaynaştı ve tatbîk̆i artık tabiî, gayr-i şuûrî bir hâl̃ aldı. (Mais dans cette quotidienne bataille, le Juif qui est déjà individuellement mieux doué, comme nous l’avons vu, unit ses vertus semblables, accroît ses forces en les formant en faisceaux, et fatalement il doit arriver avant ses rivaux au but poursuivi. Au milieu de la bourgeoisie désunie, dont les membres sont en lutte perpétuelle, les Juifs sont des êtres solidaires, voici le secret de leur triomphe. Cette solidarité est chez eux d’autant plus forte, qu’elle est plus ancienne; on l’a niée souvent, et cependant elle est indéniable; les anneaux en ont été soudés au cours des âges, depuis des siècles, et la pratique a fini par en devenir inconsciente.)
Yahûdi teşkilâtçılığı, iki bin senelik bir vetîreyle, nasıl tekevvün etti?
“Şimdi bu tesânüdün nasıl teşekkül edip devâmlılık kazandığını görelim. (Il est bon de voir comment elle s’est formée et comment elle s'est perpétuée.)”
Metnin devâmında, Bernard Lazare, kâdîm devirden -Kadîm Yunan ve Roma’dan- başlıyarak bütün Orta-Çağ zarfında, teşkîlâtçılığınYahûdilerde nasıl âdetâ bir “ictimâî insiyâk” hâline geldiğine ve buna âmil olan ictimâî vasata dâir îzâhat veriyor. Bu meyânda, Tasit, Çiçeron, Ernest Renan gibi târihçilere de atıfta bulunuyor. Bütün o uzun asırlarda Yahûdi teşkîlâtı, esâs îtibâriyle havra merkezlidir ve havralar da, birbirleriyle, hudûdlar ötesi tesânüd hâlindedirler. Müellifin bu kısımdaki şu tesbîtleri hâssaten dikkate şâyândır:
Dünyâ çapındaki Yahûdi kudretinin sırrı: Teşkîlâtlı tesânüd…
Fransa Yahûdi Cemâati nâmına geniş bir ekip (Roger Berg, Chalom Chemouny, Franklin Didi, v.s.) tarafından hazırlanan ve 1971’de, Pâris’de Éditions Migdal tarafından neşredilen Guide juif de France (Fransa Yahûdi Rehberi) kitabı incelendiğinde, Yahûdiliğin, her memlekette olduğu gibi bu memlekette de beşikden mezara kadar ve hayâtın her sâhasında, ayrıca bütün dünyâ Yahûdiliğiyle irtibât hâlinde teşkîlâtlanmış olduğu, kezâ hepsinin kalbinin Siyonist Devlet için çarptığı görülüyor… Kitabda, havralar, mahallî dernekler ve –merkezi Pâris’de bulunan- Fransa Yahûdi Dernekleri Federasyonu’nundan (Fédération des Sociétés Juives de France; ki buna 102 dernek dâhildir) mâadâ 180 teşkîlât (târihçeleri, faâliyet sâhaları, adresleri, idârecileri) hakkında muhtasar mâl̃ûmât bulunuyor. Burada, aynı kitabda (ss. 92-93), başında (o zamân) Baron Guy de Rothschild’in (Pâris, 21.5.1909 – Ferrières-en-Brie, 12.6.2007) bulunduğu Birleşik Yahûdi İctimâî Fonu’nun faâliyet sâhalarına ve mâlî yardımda bulunduğu teşekküllere dâir şema görülüyor…
Acabâ bizde bunlardan ibret alacak kadar ferâset var mı?
***
“Bütün havralar, gâyet geniş federatif bir teşkîlât hâlinde birbirlerine bağlıydılar. Makedonya ve Helen yayılmasını tâk̆îben, bu federasyon da, şebekesini kadîm dünyâya yaydı. (Toutes les synagogues étaient reliées les unes aux autres, en une vaste association fédérative qui étendit son réseau sur le monde antique, à partir de l'expansion macédonienne et hellénique.) […]
“Her Şehir Devletinde, Yahûdi, Cemâatinden müzâheret görüyor, muhâcir veyâ öncü olarak geldiğinde hemen kardeş gibi bağra basılıyor, imdâdına koşuluyor, destekleniyordu. (Dans chaque cité, le Juif était aidé par la communauté, il était accueilli fraternellement lorsqu'il arrivait comme immigrant et colon, on le secourait et on le secondait.) […]
“Oldukça kalabalık bir nüfûsa sâhib oldukları Roma’da, Şark Şehir Devletlerinde olduğu kadar müttehid ve birbirlerine ağlı idiler. (Ernest Renan, Deccâl isimli eserinde -s. 7, hâşiye 2-, Roma’da, Neron devrindeki Yahûdi nüfûsunu, 20 ilâ 30 bin olarak tahmîn eder.) Tasit de, Târih’inde -5. cild-, şöyle yazıyor: ‘Onlar, birbirlerine sarsılmaz bir sadâkat ve pek kuvvetli bir merhamet hissiyle bağlıdırlar.’ Müttehid olmaları sâyesinde, İskenderiye’de olduğu gibi, öylesine bir kudret kazanmışlardı ki fırkalar onların desteğini elde etmiye çalışıyor ve onlardan çekiniyordu. Çiçeron -Pro Flacco, XXVIII-: ‘Şu Yahûdilerin ne kalabalık ve birlik içinde bir topluluk teşkîl ettiklerini, ne kadar becerikli olduklarını ve meclislerde ne büyük nüfûz icrâ ettiklerini bilirsin’ der. (À Rome, où leur nombre fut considérable (M. Renan évalue le nombre des Juifs romains, sous Néron, à 20 ou 30.000 -L’Antéchrist, p. 7, note 2.-), les Juifs étaient aussi unis, aussi attachés que dans les cités d'Orient. ‘Ils sont liés les uns aux autres par un attachement invincible, une commisération très active’, dit Tacite (Histoire, v. 5). Grâce à cette union, ils avaient acquis, comme à Alexandrie, une puissance, à tel point que les partis s'appuyaient sur eux et les redoutaient. ‘Tu sais, dit Cicéron (Pro Flacco, XXVIII), quelle est la multitude de ces Juifs, quelle est leur union, leur entente, leur savoir-faire et leur empire sur la foule des assemblées.’)
[Orta-Çağ Avrupa’sı bir hercümerc hâli yaşarken,] “birbirlerine dâimâ destek olmaları sâyesinde, hâricî tahavüllâttan hiç mütessir olmadılar. (Ils durent à ce mutuel appui de ne point souffrir des changements extérieurs.) […]
“Yahûdi Milletini Yahûdi mahallelerinin dört duvarı arasına sıkıştırmakla netîcelenen birbirine muvâzî hâricî ve dâhilî dâvâlar, onun teşkîlât rûhunu (son esprit d’association) daha da kuvvetlendirdiler. (Bu devrede) kendi içlerine kapanan Yahûdiler, kendilerini birleştiren bağların kuvvetini iyice arttırdılar ve aralarındaki müşterek hayât, kardeşlik arzû ve ihtiyâclarını kamçıladı; böylece kapalı Yahûdi mahalleleri, Yahûdi teşkîlâtçılığını geliştirdi. (Les procès parallèles, l'un extérieur, l'autre intérieur, qui aboutirent à parquer Israël dans l'étroite enceinte de ses juiveries, renforcèrent son esprit d'association. Retirés du monde, les Juifs augmentèrent la force des liens qui les unissaient, la vie commune accrut leur désir et leur besoin de fraternité: les ghettos développèrent l'associationnisme juif.). […]
“Orta-Çağ asırları boyunca, her şey onları daha fazla birleşmiye itti. Tek başlarına olsalar, daha fazla ıztırâb çekerlerdi; birbirlerine yardım ederek kendilerini daha kolaylıkla müdâfaa ettiler ve onları durmadan tehdîd eden belâlardan kurtulabildiler. (Tout les poussa à s'unir pendant ces siècles du moyen âge, si atroces et si épouvantables pour eux. Isolés, ils eussent souffert davantage; en s'aidant mutuellement, ils purent se défendre plus facilement, ils purent éviter les calamités qui les menaçaient sans cesse.) […]
“Âlimler, hahamlar, Talmudî inhisârcılığın arttırdığı bu tesânüdü teşvîk̆ ettiler ve sâliklerini, birbirlerinin mütekâbil menfâatlerini gözetmiye dâvet ve mecbûr ettiler. (Les docteurs, les rabbins encouragèrent cette solidarité, que l'exclusivisme talmudique augmenta; ils engagèrent et ils contraignirent leurs fidèles à ménager leurs intérêts respectifs.) […]
“ ‘Kahal, yânî Yahûdi Cemâati, tesânüd vazîfesini îfâ etmiyenlere karşı silâhlıydı: Onları lânetliyor ve kendilerine karşı ‘Şerem-Hakahal’, yânî Cemâat aforozu karârını veriyordu. (La communauté juive, le Kahal, était armée contre ceux qui manquaient au devoir de la solidarité; elle les frappait d'anathème et prononçait contre eux le Cherem-Hakahal -Anathème de la communauté-).”
Yahûdi teşkîlâtçılığının asıl kaynağı, ideol̃ojikdir
Bernard Lazare’ın, Yahûdi teşkîlâtçılık ve teşkîlâtlılığını, esâs îtibâriyle, bu gibi, târihî seyir içinde ortaya çıkan farklı ictimâî şartlara intibâk refleksiyle îzâh etmesini şâyân-ı takdîr, fakat eksik buluyor ve ona ideol̃ojik âmili de ilâve etme ihtiyâcı duyuyoruz: Bizim müşâhedemize nazaran, Yahûdi teşkîlâtçılık ve teşkîlâtlılığının başlıca âmili, doğrudan Yahûdi Fikriyâtıdır; yânî Yahûdilerin bütün milletlere fâik̆ bir “Güzîde Millet”, dîğer tâbirle, “rehber”, “râhib”, “mukaddes”, bu haseble kendi aralarında kardeş bir millet olma şuûr ve inancı ile “Mesîh” ak̆îdesi (Mesiyanizm)… İçinde yaşanılan ictimâî vasattan doğan zorlayıcı şartlar ise, esâs âmili takviye eden tâlî âmillerdir.
Bernard Lazare’ın Yahûdi Aleyhdârlığı; Târihi ve Sebebleri kitabında, “dünyâ çapındaki Yahûdi kudretinin sırrının teşkîlâtlı tesânüd” olduğuna dâir tesbîtimizin başlıca mesnedlerinden birini teşkîl eden îzâhatın (ki “Yahûdi Aleyhdârlığının İk̆tisâdî Sebebleri” başlıklı XIV. Fasıl’da mündericdir) -yukarıdaki îzâhatı da toparlıyan- en can alıcı kısmı, bu mevzûa mütedâir son iki paragraftır ve biz Müslümanların üzerinde derin derin, ibretle, hicâbla en fazla düşüneceğimiz kısım da budur (ola ki nihâyet intibâha ve gayrete geliriz):
“Binâenaleyh asırlar, düşmanca kânûnların rol̃ü, dînî nehiylerin têsîri, şahsî müdâfaa ihtiyâcı Yahûdiler arasında tesânüd hissini kuvvetlendirdi. Günümüzde de, Yahûdilerin istisnâ rejimine tâbi tutuldukları memleketlerde, Kahal’ın kudretli teşkîlâtı mevcûdiyetini devâm ettirmektedir. Resmî kayıdlardan kurtularak serbestleşen Yahûdiler [veyâ tam hürriyetlerine kavuşan Yahûdiler, les juifs émancipés], eski havraların dar çerçevesi dışına çıktılar, eski cemâatlerin mevzûâtını terk ettiler, ama tesânüdü unutmadılar. (Les siècles, l'action des lois hostiles, l'influence des prescriptions religieuses, le besoin de la défense individuelle, accrurent donc, chez les Juifs, le sentiment de la solidarité. De nos jours encore, dans les pays où les Juifs sont sous un régime d'exception, l'organisation puisante du Kahal subsiste. Quant aux Juifs, émancipés, ils ont rompu les cadres étroits des anciennes synagogues, ils ont abandonné la législation des communautés d'antan, mais ils n'ont pas désappris la solidarité.)
Mustafa Kemâl'in uydurma şecereleri ve hakîkî mensûbiyeti (377)
Bernard Lazare’ın Yahûdi Aleyhdârlığı; Târihi ve Sebebleri isimli eserinin (Pâris, 1894) 383. sayfasında, Yahûdi “teşkîlâtlı tesânüdü” hakkında onun en ibretâmiz tesbîti mündericdir: “Mütesânid bir hey’et teşkîl eden Yahûdiler, bugünün bağları gevşemiş ve bölük börçük olmuş cem’iyetinde, kendilerine daha kolaylıkla yer açıyorlar. Etrâflarını saran milyonlarca Hıristiyan, birbirleriyle hodg̃âm çekişmeler içinde olacaklarına kendi aralarında yardımlaşsalar, Yahûdi nüfûzu derhâl ortadan kalkardı. Fakat onlar elbirliği etmiyorlar; etmedikleri için de, Yahûdi, gâyet tabiî olarak, Yahûdi aleyhdârlarının tâbiriyle, hükmedecek veyâ, dîğer tâbirle, âzamî derecede ictimâî avantajlara sâhib olacak ve Yahûdi aleyhdârlarının protesto edip de, varlığı sâdece Yahûdi burjuva sınıfına değil Hıristiyan burjuva sınıfına da bağlı olduğu için, bir türlü yıkamadıkları böyle bir üstünlük, bir hâkimiyet sağlıyacaktır.”
***
Crémieux’nün kurduğu Alliance, Yahûdi tesânüdünü iyice arttırdı
“(Bu Fasl’ın 21. Hâşiyesi): 1860’da Crémieux tarafından têsîs edilen ve otuz binden fazla kayıdlı âzâsı bulunan Cihânşümûl Yahûdi İttifâkı (Alliance Israélite Universelle), Yahûdi tesânüdünü iyice arttırmıştır. İttifâk’ın gâyesi, mektebler açmak sûretiyle Şark Yahûdisini mânen ve zihnen kalkındırmak, ayrıca, onlara yapılan zul̃me mâni olup acılarını dindirmek, hattâ, onların, tam hürriyetlerine kavuşmalarına çalışmaktır. (L'Alliance Israélite universelle, fondée en 1360 par Crémieux et qui compte plus de trente mille adhérents souscripteurs, n'a pu qu'accroître la solidaritéjuive. Le but de l'Alliance est de libérer moralement et intellectuellement le Juif des pays orientaux en fondant des écoles, en outre de pallier à leur oppression et de travailler même à leur émancipation totale.)
Teşkîlatlı tesânüd, Yahûdilerde bir “ictimâî insiyâk” hâline geldi
“Tesânüd şuûrunu kazandıktan ve îtiyâden onu muhâfazaya devâm ettikden sonra, hattâ Mûsevîliğe îmânlarını kaybetseler dahi, onu kaybedemezlerdi; zirâ bu, onlarda bir ictimâî insiyâk hâline gelmişti (c’était devenu chez eux un instinct social) ve ictimâî insiyâklar da yavaş yavaş teşekkül edip ancak yavaş yavaş kaybolurlar. Şu husûsa da dikkat etmek l̃âzım: Her ne kadar milletler arasına onlarla müsâvî haklarla girdilerse de, ekalliyet olarak kalmıya devâm ettiler. Hâlbuki ekalliyetlerde teşkîlâtlılık rûhunun gelişmesi bir kânûndur ki bu kânûn da, varlığını muhâfaza kânûnuna ircâ edilebilir. Bir kitle karşısındaki her topluluk anlar ki şâyed topluluk olarak mevcûdiyetini idâme etmek istiyorsa, bütün kuvvetlerini birleştirmek mecbûriyetindedir; kendisini inhilâle uğratma tehlikesi arzeden hâricî tazyîk̆e mukâvemet edebilmek için, sımsıkı bir bütün teşkîl etmesi, tek kelimeyle, teşkîlâtlı bir ekalliyet olması l̃âzımdır. İşte Yahûdi ekalliyeti de, teşkîlâtlı bir ekalliyettir. (Après en avoir acquis le sens, après l'avoir conservé par l'habitude. ils n'ont pu le perdre même en perdant la foi, car c'était devenu chez eux un instinct, social, et les instincts sociaux, lentement formés, sont lents à disparaître. Il faut aussi remarquer que, s'ils étaient entrés dans les nations avec des droits égaux à ceux des nationaux, ils étaient cependant une minorité. Or, le développement de l'associationnisme dans les minorités est une loi, une loi qui peut se ramener à celle de la conservation. Tout groupe, en présence d’une masse, comprend que, s’il veut subsister à l’état de groupe, il doit unir toutes ses forces; pour résister à la présence extérieure, qui menace de le désagréger, il faut qu’il forme un tout compact, en un mot qu’il devienne une minorité organisée. La minorité juive est une minorité organisée.)
“Bu, reîsleri, teokratik prensleri, bir hük̃ûmeti ve kânûnları olması şeklinde değil, gâyet sağlam şekilde bir araya gelen ve birbirlerini destekliyen bir küçük topluluklar birliği şeklindedir. (Non pas qu’elle [la minorité juive] ait des chefs, des princes théocratiques, un gouvernement et des lois, mais parce qu’elle est une association de petits groupes, groupes fortement assemblés, et se soutenant mutuellement.)
“Her Yahûdi, dilediğinde, dîndaşlarının bu yardımını hep yanı başında bulacaktır; yeter ki kendisi de Yahûdi Cemâatine sâdık olsun. Gâyet tabiîdir ki şâyed Cemâate karşı hasmâne tavır içinde olursa, aynısıyle mukâbele görecekdir. Yahûdi, havrayı terk ettiği zamân dahi, Yahûdi birliğine mensûb olmıya devâm eder. (Tout Juif trouvera, lorsqu'il la demandera, cette assistance de ses coreligionnaires, à condition qu'on le sente dévoué à la collectivité juive, car, s'il parait hostile, il ne recueillera que l'hostilité. Le Juif, même lorsqu’il a quitté la synagogue, fait encore partie de la franc-maçonnerie juive, de la coterie juive, si l’on veut.)
Lazare’ın ulaştığı netîce: Hırıstiyan (veyâ Müslüman) cem’iyeti, yekvücûd olmuş Yahûdiliğin hâkimiyeti altında yaşamıya mahk̃ûmdur
“Mütesânid bir hey’et teşkîl eden Yahûdiler, bugünün bağları gevşemiş ve bölük börçük olmuş cem’iyetinde, kendilerine daha kolaylıkla yer açıyorlar. Etrâflarını saran milyonlarca Hıristiyan, birbirleriyle hodg̃âm çekişmeler içinde olacaklarına kendi aralarında yardımlaşsalar, Yahûdi nüfûzu derhâl̃ ortadan kalkardı. Fakat onlar elbirliği etmiyorlar; etmedikleri için de, Yahûdi, gâyet tabiî olarak, Yahûdi aleyhdârlarının tâbiriyle, hükmedecek veyâ, dîğer tâbirle, âzamî derecede ictimâî avantajlara sâhib olacak ve Yahûdi aleyhdârlarının protesto edip de, varlığı sâdece Yahûdi burjuva sınıfına değil Hıristiyan burjuva sınıfına da bağlı olduğu için, bir türlü yıkamadıkları böyle bir üstünlük, bir hâkimiyet sağlıyacaktır. (Constitués en un corps solidaire, les Juifs se font place plus facilement dans la société actuelle, relâchée et désunie. Les millions de chrétiens par lesquels ils sont entourés, pratiqueraient l’appui mutuel au lieu de la lutte égoïste, que l’influence du Juif serait immédiatement anéantie, mais ils ne la pratiquent pas et le Juif doit, sinon dominer, c’est le terme des antisémites, avoir le maximum des avantages sociaux, et exercer cette sorte de suprématie contre laquelle proteste l’antisémitisme, sans pouvoir, pour cela l’abolir, car elle dépend non seulement de la classe bourgeoise juive, mais aussi de la classe bourgeoise chrétienne.)” (Bernard Lazare, L’Antisémitisme; son histoire et ses causes, Paris: Léon Chailley, 1894, pp. 371-384) (Yahûdilik-Masonluk Münâsebeti; Milat, 11-12.9.2024/53-54)
(https://fr.wikipedia.org/wiki/Affaire_Dreyfus; 7.7.2026)
Yüzbaşı Dreyfus lehinde bir propaganda afişi… Dreyfus Dâvâsı, Fransa’da senelerce (bütün safahâtıyle 1894 ilâ 1906 seneleri zarfında) harâretli tartışmalara sebeb olmuş, tarafdârlar ve aleyhdârlar olmak üzere efk̃ârıumûmiyeyi ikiye bölmüştü. Cemâatinin desteğiyle, 1896’da, Dreyfus lehindeki kampanyayı başlatan, (afişin en altında, solda görülen) Bernard Lazare’dır… Tekrâr açılan dâvâ netîcesinde, Dreyfus berâat etti (12 Temmuz 1906)… Lazare, militan Siyonist cephesi bir tarafa, Yahûdi Aleyhdârlığı; Târihi ve Sebebleri kitabında oldukça objektif bir müelliftir…
***
Avram Galanti’nin araştırmasına nazaran Yahûdi teşkîlâtçılığı ve birkaç memleketteki Yahûdi teşkîlâtları
Prof. Avram Galanti (Bodrum, 4.1.1873 – İstanbul, 8.8.1961): İttihâdcılığa ve Kemalizme büyük hizmetleri sebebiyle “Millî Şef”in Niğde Meb’ûsu tâyîn ettiği pek kurnaz Siyonist… Abdülhamîd ve Osmanlı düşmanı, Bene Berit Farmasonu… Cemâatinin tamâmı gibi, Kemalist İhtilâlini candan destekledi ve (kendisi kadar Abdülhamîd ve Osmanlı düşmanı ve Siyonizm muhibbi olan) onun liderini Benî İsrâil Peygamberlerine benzeterek tebcîl ve takdîs etti…
Galanti’nin, Beynelmilel Yahûdiliğin iki bin senedir taassubla tatbîk ettiği teşkîlâtlı tesânüd umdesi için burada mürâcaat ettiğimiz Türkler ve Yahûdiler kitabı, onun tarafından Türkiye Yahûdilerinin târihi hakkında gâyet kurnazca, mürâîce kaleme alınmış, tahrîfk̃âr, maksadlı onlarca eserden biridir ve yine “Türklerin gözünü boyama” endîşesi taşımaktadır.
Elimizdeki nüsha, ilk baskısı 1928’de yapılan kitabının 1947’deki ilâveli ikinci baskısının bir fotokopisidir. Fotokopide, kitabın bâzı hâşiyeleri noksan çıkmıştır. Bu nüsha, kendisi tarafından, Esad Uras’a imzâlanmıştır: “Sayın milletvekili Esad Uras’a arkadaşlık ve dostluk hatırasıdır. Kınalıada, 1.11.1947.”
Siyonizme derinlemesine vâkıf olmıyan ve mes’eleleri İlmî Zihniyetle araştırıp değerlendirmiyen insanları kolaylıkla kandırabilecek bir eser olan bu kitabının, birkaç memleketteki (Almanya, İngiltere, İtalya, Fransa ve ABD’deki) Yahûdi teşkîlâtlarını listeler hâlinde takdîm ettiği kısmı, “On Dokuzuncu Bölüm”dür ve “Avrupa ve Amerika Yahudileri ve Teşkilât[lar]ı” başlığını taşımaktadır. Binlerce senelik dünyâşümûl̃ Yahûdi teşkîlâtçılığını gözler önüne seren gâyet ibretâmîz listeler…
Kitabının bu Faslından sâdece Yahûdi teşkîlâtçılığına dâir verdiği îzâhatı ik̆tibâs ediyoruz. Îzâhatında, Yahûdi teşkîlâtçılığını, mâsûm bir faâliyet gibi gösterme gayreti içindedir…
.
.
|
| Bugün 957 ziyaretçi (1230 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
